System oddymiania i wentylacji | GRUPA WOLFF\nProjektujemy i wdrażamy systemy wentylacji oraz oddymiania obiektów kubaturowych, dróg ewakuacyjnych oraz klatek schodowych. Proponowany system dostarczamy wraz z układem detekcji i sygnalizacji pożaru oraz oświetleniem awaryjnym i ewakuacyjnym lub też integrujemy z istniejącymi na obiekcie systemami bezpieczna. W ramach kompleksowej realizacji zadania nasze działania mogą obejmować także zaprojektowanie i wykonanie stałych urządzeń gaśniczych.\nROBERT WALEŃ- jestem do Twojej dyspozycji\n+48 78* *** *** - pokaż numer\nr.wal***@*** - pokaż email\nNasze działania mogą obejmować wykonanie projektu i wdrożenie systemu wentylacji i oddymiania lub też kompletnego systemu bezpieczeństwa pożarowego. Ten ostatni poza systemem wentylacji i oddymiania może obejmować także stałe urządzenia gaśnicze, dźwiękowe systemy ostrzegawcze, oświetlenie awaryjne i ewakuacyjne oraz systemy detekcji palnych gazów.\nW przypadku istniejących obiektów integrujemy nasze rozwiązania z pracującymi już systemami bezpieczeństwa, gwarantując w ten sposób ich sprawne funkcjonowanie jako jeden organizm. Dodatkowo prace projektowe możemy poprzedzić opracowaniem instrukcji bezpieczeństwa pożarowego oraz scenariuszy pożarowych.\nAktualne przepisy wymagają, aby dla obiektów zagrożonych pożarem opracować instrukcję bezpieczeństwa pożarowego oraz scenariusze pożarowe. Są one podstawą do dalszych prac polegających na opracowaniu i wdrożeniu systemu sygnalizacji pożarowej lub kompletnego systemu przeciwpożarowego. Jeśli Twój obiekt nie posiada tych dokumentów nasze działania mogą rozpocząć się od ich opracowania.\nInstrukcja bezpieczeństwa pożarowego – dokument ten wymagany jest dla obiektów lub ich części stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, w których występuje strefa zagrożenia wybuchem, lub:\nkubatura brutto budynku lub jego części stanowiącej odrębną strefę pożarową przekracza 1000 mm3 (nie dotyczy budynków inwentarskich),\nkubatura brutto budynku inwentarskiego przekracza 1500 m3,\nScenariusze pożarowe – scenariusz pożarowy to „opis sekwencji możliwych zdarzeń w czasie pożaru, reprezentatywny dla danego miejsca jego wystąpienia lub obszaru oddziaływania, w szczególności dla strefy pożarowej lub strefy dymowej, uwzględniający przede wszystkim sposób funkcjonowania urządzeń przeciwpożarowych, innych technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego, urządzeń użytkowych lub technologicznych oraz ich współdziałanie i oddziaływanie na siebie, a także rozwiązania organizacyjne niezbędne do właściwego funkcjonowania projektowanych zabezpieczeń.\nOpracowania ATEX – poza wyżej wymienionymi dokumentami, w przypadku głównie obiektów przemysłowych, nasz dział opracowań wykonuje również takie dokumenty jak:Wyznaczenie stref zagrożenia wybuchem\nPROJEKT systemu oddymiania i wentylacji\nProjektujemy systemy oddymiania i wentylacji budynków kubaturowych, kondygnacji podziemnych, garaży, hal oraz tras ewakuacyjnych i klatek schodowych. Uwzględniamy przy tym nie tylko obowiązujące przepisy i normy, ale także charakterystykę obiektu dobierając rozwiązania skuteczne i optymalne kosztowo.\nSystem może zostać dostarczony jako samodzielna instalacja z własną centralą sterującą oraz układem czujników lub zostać zintegrowany z istniejącym systemem detekcji pożaru. Wykonujemy także projekty kompletnych systemów bezpieczeństwa pożarowego swoim zakresem obejmujące m.in. system detekcji i sygnalizacji pożaru, system oddymiania i wentylacji, oświetlenie awaryjne i ewakuacyjne oraz stałe urządzenia gaśnicze.\nWybrane komponenty stosowane w projektowanych systemach oddymiania i wentylacji:\nCentrala sterująca z funkcją kontroli poprawnego działania i zasilania\nKanały instalacji oddymiającej\nKlapy odcinające przeciwpożarowe\nRęczne przyciski oddymiania – RPO\nINTEGRACJA systemu detekcji pożaru\nINTEGRACJA SYSTEMU DETEKCJI POŻAROWEJ Z INNYMI SYSTEMAMI\nSystem oddymiania i wentylacji, to ważny ale nie jedyny układ chroniący życie ludzkie oraz obiekty obiekty budowlane przed zniszczeniem. Ważne, aby wszystkie rozwiązania tworzące system bezpieczeństwa pożarowego działały spójnie i automatycznie – akcja jednego układu powinna powodować reakcję pozostałych. Tylko wtedy możemy mówić o skutecznym systemie przeciwpożarowym. Dlatego też w ramach naszych prac gwarantujemy integrację systemu sygnalizacji pożarowej z pozostałymi systemami bezpieczeństwa i automatyki budynku (ich listę znajdziesz poniżej). Tworzymy przy tym wizualizacje, które osadzamy na planach sytuacyjnych budynku lub instalacji przemysłowej. Umożliwia to realizowanie założonych scenariuszy pożarowych oraz zarządzanie całym systemem bezpieczeństwa w sposób sprawny i intuicyjny.\nSystemy, które integrujemy:\nprzewodowe i bezprzewodowe systemy detekcji i sygnalizacji pożaru\nsystem ostrzegania dźwiękowego\nsystem odcięć pożarowych\nsystem klap pożarowych\nsystem bezpieczeństwa wybuchowego (przemysł)\nDOSTAWA, MONTAŻ, URUCHOMIENIE systemu detekcji pożaru\nDOSTAWA, MONTAŻ I URUCHOMIENIE SYSTEMU DETEKCJI POŻARU\nDzięki własnej grupie montażowej jesteśmy w stanie zrealizować zadanie w sposób kompleksowy – tj. od opracowania scenariuszy pożarowych, przez koncepcję i projekt, po dostawę i montaż komponentów systemu oddymiania i wentylacji lub kompleksowego systemu bezpieczeństwa pożarowego. W ten sposób zyskujesz partnera, który odpowiada za wszystkie etapy realizacji. Takie rozwiązanie potrafi znacząco uprościć proces inwestycyjny, dając Ci pewność, że efekt końcowy spełni nie tylko wymogi prawne, ale także Twoje indywidualne oczekiwania.\nObiekty, dla których wykonujemy systemy oddymiania i wentylacji\nSystemy oddymiania stosowane są do ochrony życia i zdrowia osób przebywających w rożnego typu obiektach budowlanych. Ich zadanie może polegać nie tylko na umożliwieniu szybkiej i bezpiecznej ewakuacji, ale także na umożliwieniu służbom ratunkowym działań na terenie obiektu w czasie pożaru. System oddymiania w czasie czuwania może także pełnić rolę wentylacji, która zapewnia właściwą wymianę powietrza w budynku zapewniając tym samym komfort przebywającym w nim ludziom.\nDo typowych obiektów dla których opracowujemy i wdrażamy systemy bezpieczeństwa pożarowego, w tym także systemy oddymiania i wentylacji należą obiekty kubaturowe, hale, galerie handlowe, wysokościowce, garaże podziemne, budynki z kondygnacjami podziemnymi oraz klatki schodowe.\nSYSTEMY ODDYMIANIA I WENTYLACJI OBIEKTÓW PRZEMYSŁOWYCH\nPrzemysł wymaga dedykowanych systemów oddymiania i wentylacji które z jednej strony będą odporne na zakłócenia pochodzące od innych maszyn i urządzeń, jak również dostosowanych do warunków pracy. Zastosowane rozwiązania muszą być dostosowane do pracy przy dużym zapyleniu, a także zmiennej temperaturze oraz wilgotności. Często powinny być przystosowane do pracy w strefach zagrożonych wybuchem.\nNa terenie obiektów przemysłowych często występują gazy oraz dym, które są wynikiem normalnej pracy instalacji i urządzeń. Mogą mieć one wpływ na fałszywe alarmy generowane przez układy detekcji i sygnalizacji pożaru. Aby uniknąć tego problemu, w uzasadnionych sytuacjach stosujemy podzespoły odporne na tego typu zakłócenia, które dodatkowo mogą pracować w trybie koincydencji.\nCo ważne, dysponujemy doświadczeniem i technologią pozwalającą zabezpieczać:\nszeroko pojęte obiekty i instalacje przemysłowe\nobiekty, w których występują strefy zagrożenia wybuchem\ngalerie skośne nawęglania\nsilosy / bunkry / zasobniki\nSYSTEM ODDYMIANIA I WENTYLACJI DLA BIUROWCÓW\nBiurowce posiadają często dużą powierzchnią rozłożoną na wielu kondygnacjach połączonych windami oraz klatkami schodowymi. W budynkach tego typu poza zamkniętymi biurami lub open space mogą znajdować się dziesiątki pomieszczeń o odmiennej charakterystyce (kuchnie restauracyjne, serwerownie, chłodnie, pomieszczenia zasilania awaryjnego, sale konferencyjne, sklepy, magazyny itd.). Dobrze zaprojektowany system oddymiania i wentylacji powinien uwzględniać ich specyfikę, a także być zintegrowany z pracującymi w obiekcie systemami automatyki oraz kontroli dostępu.\nSYSTEM ODDYMIANIA I WENTYLACJI DLA CENTRÓW HANDLOWYCH\nSklepy wielkopowierzchniowe oraz centra handlowe mogą posiadać nawet kilka kondygnacji połączonych windami i/lub klatkami schodowymi. W ich podziemiach często znajdują się garaże, a w przestrzeni handlowej sklepy i magazyny wypełnione produktami, które mogą stanowić paliwo dla ognia. Inne typowe dla centrów handlowych pomieszczenia to kina, siłownie, serwerownie oraz kuchnie z otwartym ogniem. Zaprojektowanie systemu oddymiania i wentylacji to wyzwanie nie tylko pod kątem bezpieczeństwa, ale także zapewniania właściwej wymiany powietrza zapewniającej komfort znajdujących się w ich wnętrzach osób.\nSYSTEM ODDYMIANIA I WENTYLACJI DLA LOTNISK\nLotnictwo jako środek transportu odnotowało w ostatnich 20 latach niezwykle dynamiczny wzrost. Dzisiejsze lotniska obsługują od kilkuset tysięcy do nawet kilkudziesięciu milionów pasażerów rocznie. Oznacza to, że każdego dnia przez ich wnętrzach znajdują się tysiące ludzi. Naszym zadaniem jest zaprojektowanie i wdrożenie systemu oddymiania i wentylacji lub kompleksowego systemu przeciwpożarowego, który zapewnieni im najwyższy poziom bezpieczeństwa.\nSYSTEM ODDYMIANIA I WENTYLACJI DLA HOTELI\nHotele to specyficzne obiekty, w których pożar może zostać zapoczątkowany w wielu przestrzeniach o odmiennej specyfice. Wymienić tu można kuchnie z otwartym ogniem, pokoje gościnne, w których może dość do zwarcia instalacji elektrycznej lub zaprószenia ognia przez gości, sale gościnne i koncertowe, gdzie często używane są materiały pirotechniczne, a także sauny czy garaże podziemne. Wszystko to sprawia, że system oddymiania i wentylacji czy też kompletny system pożarowy powinien być dostosowany do każdej z tych przestrzeni, z uwzględnieniem specyficznych warunków pracy.\nSYSTEM ODDYMIANIA I WENTYLACJI DLA SZPITALI\nSzpitale to skomplikowane pod względem topografii obiekty, składające się nierzadko z oddzielnych budynków zlokalizowanych na dużym terenie. Ich praca musi być stabilna, a wiele operacji nie może zostać przerwanych nawet w czasie pożaru. Z kolei hospitalizowane osoby często posiadają ograniczenia ruchowe, co znacząco wpływa na czas i sposób ewakuacji. Wszystko to oznacza, że system oddymiania i wentylacji oraz kompleksowy system przeciwpożarowy muszą zapewnić najwyższy poziom bezpieczeństwa, który poprzez szybką reakcję nie dopuści do rozwinięcia pożaru i/lub zapewni maksymalnie długi czas potrzebny na ewakuację.\nWybrane komponenty systemu oddymiania i wentylacji\nPoniżej znajdziesz wybrane komponenty w oparciu o które wykonujemy instalacje oddymiania i wentylacji obiektów budowlanych, a także detekcji i sygnalizacji pożaru. Jak zauważysz korzystamy z szerokiej gamy rozwiązań dostosowanych do różnej specyfiki danego obiektu. W ten sposób jesteśmy wstanie opracować optymalne rozwiązanie zarówno pod kątem technicznym jak i kosztowym spełniające specyficzne wymagania danego obiektu.\nSYSTEMY NA INNYCH KOMPONENTACH\nSYSTEMY ODDYMIANIA I WENTYLACJI NA INNYCH KOMPONENTACH NIŻ WYMIENIONE PONIŻEJ\nPosiadamy doświadczenie w projektowaniu i wdrażaniu systemów oddymiania i wentylacji opartych o komponenty najważniejszych polskich i światowych producentów. Na tej bazie jesteśmy w stanie doradzić najlepsze rozwiązanie spełniające wymagania inwestora. Jeśli jednak preferujesz konkretne rozwiązania, to o ile nie będzie miało to wpływu na poziom bezpieczeństwa, możemy opracować projekt w oparciu o Twoje sugestie co do wyboru komponentów systemu.\nW ramach naszych prac wykonujemy integracje systemów oddymiania i wentylacji z istniejącymi systemami bezpieczeństwa i automatyki w danym obiekcie. Nasze rozwiązania są kompatybilne z większością dostępnych na rynku systemów. Przykładowa integracja może polegać no połączeniu naszej instalacji z następującymi systemami:\nsystem automatyki budynkowej\ngaszenia wodą / pianą / gazem\nROZWIĄZANIA DLA STREF ATEX\nW przypadku systemów oddymiania i wentylacji przeznaczonych do montażu na terenie zakładów przemysłowych, gdzie występują strefy zagrożenia wybuchem stosujemy komponenty dostosowane do pracy w strefach zagrożenia wybuchem (certyfikaty ATEX).\nDodatkowo jesteśmy w stanie zintegrować system przeciwpożarowy z systemem przeciwwybuchowym, co gwarantuje spójne, bezpieczne działanie obu układów.\nCentrale sterujące systemem przeciwpożarowym o różnym stopniu skomplikowania. Zaprojektowane z uwzględnieniem najwyższych standardów bezpieczeństwa oraz prostoty na każdym etapie użytkowania – od montażu, przez uruchomienie, po codzienne użytkowanie. Centrale mogą być integrowane z zewnętrznymi systemami m.in. poprzez takie protokoły jak ESPA 4.4.4, NMEA-0183, MODBUS. Centrala podsiada menu w j. polskim. Urządzenie posiada system autotestu, uruchamianego automatycznie każdego dnia.\nKomponenty systemu oddymiania i wentylacji\nInstalacje oddymiania składa się z kilkudziesięciu typów podzespołów, których zadaniem jest usuwanie dymu i ciepła i/lub ograniczenie rozprzestrzeniania się dymu. W naszych systemach stosujemy m.in.: wentylatory, klapy oddymiające, okna oddymiające, klapy przeciwpożarowe, klapy odcinające, czerpnie i wyrzutnie, kanały i kształtki.\nJest to standardowy, adresowalny czujnik stosowany w większości systemów sygnalizacji pożaru. Czujnik posiada możliwość regulacji czułości oraz wbudowany termistor umożliwiający odczyt temperatury w punkcie pomiaru. Urządzenie zostało zaprojektowane zgodnie z normami nt. czujek dymu wykorzystujących wiązki świetlne oraz izolatory zwarć w systemach sygnalizacji pożarowej (normy: EN 54-7 oraz EN 54-17). Jego zasada działania została oparta o technologię optyczną.\nCzujniki ciepła wykorzystywane są głównie w pomieszczeniach, w których nie sprawdzą się tradycyjne czujniki dymu. Taka sytuacja może mieć miejsce np. w obiektach, w których występowanie dymu jest normalne. Czujniki ciepła mogą reagować albo w przypadku, gdy temperatura otoczenia wzrośnie do określonego poziomu lub gdy w danym okresie czasu odnotowywany jest szybki wzrost temperatury.\nWielosensorowa, adresowalna czujka łączy w sobie zalety czujek dymu i temperatury. Urządzenie działa w sposób aktywny, co oznacza, że wzrost temperatury powoduje zwiększenie czułości sensora dymu. Rozwiązanie to zapewnia szybką reakcję systemu sygnalizacji pożaru niezależnie. Urządzenie zostało zaprojektowane zgodnie z normami nt. czujek dymu wykorzystujących wiązki świetlne oraz izolatorów zwarć w systemach sygnalizacji pożarowej (normy: EN 54-7 oraz EN 54-17). Jego zasada działania została oparta o technologię optyczną.\nBezprzewodowa czujniki pożaru\nBezprzewodowe czujki ciepła dostępne są w trzech wersjach pracujących w oparciu o sensor ciepła, sensor optyczny oraz sensor optyczny i ciepła, który łączy w sobie zalety dwóch pierwszych rozwiązań. Wszystkie czujki są w w pełni adresowalne oraz w pełni kompatybilna ze wszystkimi ekspanderami (wzmacniaczami sygnału) i translatorami Argus. Zastosowane algorytmy zapewniają optymalną pracę detektorów eliminując fałszywe alarmy. Dzięki bardzo niskiemu poborowi energii urządzenia są w stanie pracować do 8 lat na jednym komplecie baterii.\nZasysające czujki dymu przeznaczone są dla przestrzeni, w których wczesna detekcja i sygnalizacja pożaru ma szczególne znaczenie. W czujkach tego typu powietrze zasysane jest z monitorowanego obszaru poprzez układ rurek, a następnie poddawane analizie w jednostce centralnej. Detektory czujki wykrywają najmniejsze ilości dymu, co dodatkowo skraca czas reakcji systemu sygnalizacji pożaru. Czujki tego typu montuje się najczęściej w laboratoriach, dużych i otwartych pomieszczeniach, archiwach lub budynkach zabytkowych.\nLiniowa czujka dymu\nLiniowa czujka dymu pozwala zastąpić od nawet kilku do kilkudziesięciu tradycyjnych czujek dymu. Rozwiązanie to sprawdza się w szczególności w przypadku obiektów o dużej powierzchni lub gdy montaż dużej ilości klasycznych czujek jest utrudniony (np. sufit na dużej wysokości). Podstawowe elementy czujki to nadajnik i odbiornik. Nadajnik emituje światło podczerwone o wąskim paśmie, które skierowane jest w stronę odbiornika. W chwili, gdy w polu wiązki znajdą się cząstki dymu zostaje uruchomiony alarm.\nLiniowa czujka ciepła\nLiniowa czujka ciepła to specjalny kabel sensoryczny z zatopionymi czujnikami. Rozwiązanie to przeznaczone jest do stosowania w trudno dostępnych przestrzeniach lub gdy wymagany jest pomiar temperatury na długich odcinkach sięgających od kilkudziesięciu do kilkunastu tysięcy metrów. Liniowa czujka temperatury precyzyjnie wskazuje źródło ognia lub miejsce przegrzania monitorowanego urządzenia / trasy kablowej. System nie wymaga kalibracji, mimo to pracuje z bardzo wysoką dokładnością (± 0,1oC). Jest to pierwsza w Polsce liniowa czujka ciepła zgodna z normą PN-EN 54-22 (liniowe czujki ciepła jako element systemów sygnalizacji pożarów). Co ważne system może być stosowany w przestrzeniach zagrożenia wybuchem.\nDźwiękowe ostrzegacze pożarowe DSO\nDźwiękowe ostrzegacze pożarowe mogą być stosowane zarówno w przestrzeniach zamkniętych, jak również na otwartej przestrzeni. Urządzenia zostały zaprojektowane w taki sposób, aby emitowany dźwięk był głośny, wyraźny i słyszalny z dużych odległości. System dostarczany jest wraz takimi akcesoriami jak mikrofony, czy wzmacniacze dźwięku. Ostrzegacze służą do przekazywania w czasie pożaru komunikatów ułatwiających ewakuację ludzi. W chwili gdy nie występują zagrożenie mogą służyć jako tradycyjne nagłośnienie.\nBezprzewodowy sygnalizator akustyczny / akustyczno-optyczny\nSygnalizacja pożaru odbywa się poprzez bezprzewodowe sygnalizatory akustyczne lub akustyczno-optyczne. Urządzenia są zgodne z wymogami norm odnośnie pożarowych urządzeń sygnalizacyjnych oraz sygnalizatorów optycznych w systemach pożarowych. Urządzenie jest odporne na warunki atmosferyczne. Posiada 32 sygnały dźwiękowe oraz tryb wyciszenia głośnika umożliwiający pracę tylko jako sygnalizator optyczny. Dzięki wbudowanemu mikrofonowi jest wstanie wykryć prawidłowe działanie w czasie alarmu oraz zwrócić informację o błędzie do systemu. Montaż urządzenia jest niezwykle szybki i prosty, a jego eksploatacja generuje wyjątkowo niskie koszty.\nAdresowalne, ręczne ostrzegacze pożarowe dostarczane są w wykonaniu adekwatnym do warunków pracy. Stanowią one ważny element systemów sygnalizacji pożarowej SAP, dlatego proponowane przez nas rozwiązania gwarantują szybką odpowiedź w czasie krótszym niż 3 sekundy. Posiadają funkcje autotestu uruchamiającą się automatycznie każdego dnia. Zaprojektowane i wykonane zgodnie z normą EN 54-11 odnośnie ręcznych ostrzegaczy w systemach pożarowych.\nZrealizowane projekty z zakresu bezpieczeństwa pożarowego\nSystem sygnalizacji pożaru dla hal produkcyjnych oraz zaplecza socjalnego jednego z producentów drzwi\nSystem sygnalizacji pożaru dla zabytkowego obiektu sakralnego\nSystem sygnalizacji pożaru oraz sterowania instalacją zraszaczową galerii skośnej dla przenośników węglowych\nProjekt systemu detekcji, sygnalizacji i gaszenia pożaru\nNasze doświadczenie pozwala nam projektować systemy detekcji, sygnalizacji oraz gaszenia pożaru o różnym stopniu skomplikowania. Rozwiązania te mogą pracować samodzielnie lub jako część istniejącego już systemu. Wykorzystujemy różne technologie, co pozwala nam optymalizować projekty pod kątem technicznym i ekonomicznym.\nMontaż i uruchomienie systemu detekcji, sygnalizacji i gaszenia pożaru\nDzięki własnemu działowi montażowemu, jesteśmy w stanie realizować projekty kompleksowo, to jest od opracowania niezbędnych dokumentów i projektu, przez dostawę komponentów po ich montaż i uruchomienie. Ty natomiast zyskujesz jednego partnera dla całego procesu inwestycyjnego.\nIntegracja z innymi systemami bezpieczeństwa oraz wizualizacja\nNasze systemy zawsze integrujemy ze sobą, a także z istniejącymi już systemami bezpieczeństwa. Następnie całość wizualizujemy w oparciu o plany sytuacyjne. Bazujemy przy tym o sprawdzony system informatyczny pracujący w setkach obiektów w Polsce.


Pod Grzybem: lipca 2018\nDrodzy „totalni”, wbrew temu, co wam się roi w głowach – nie jesteście ofiarami reżimu. Jesteście ofiarami losu.\nI. Mroczne czasy\nNie wiem jak Państwo, ale ja obserwując konwulsje szeroko rozumianej „totalnej opozycji” (od polityków, poprzez media, a skończywszy na społecznym zapleczu) odnoszę wrażenie swoistego deja vu. Wszystko to już było, wszystko już widziałem i słyszałem – i niemoc polityczną, i histeryczną publicystykę, i radykalizację nastrojów przeciwników władzy. Więcej – po części sam w tych paroksyzmach brałem udział i podpisywałem się pod alarmistycznymi tezami, formułując w różnych miejscach kasandryczne wizje przyszłości. Było to raptem kilka lat temu, za czasów potęgi PO, kiedy mogło się wydawać, że „znikąd nadziei”, a system zafundowany Polsce przez ekipę Tuska przeżre nasz kraj do tego stopnia, że odwrócenie go stanie się zwyczajnie niemożliwe. Na dodatek można było odnieść wrażenie, że stanie się tak przy poparciu lub w najlepszym razie obojętności przytłaczającej większości Polaków. Ba, był czas, gdy z różnych miejsc podnosiły się głosy, że bez „kryterium ulicznego” i jakiejś rewolty się nie obejdzie, jeśli chcemy ocalić Ojczyznę przed ostatecznym upadkiem. Pod tym względem szczególnie przygnębiający był okres po Tragedii Smoleńskiej.\nPamiętamy to, prawda? Herr Tusk jako folksdojcz na pasku Angeli Merkel, Sikorski oddający hołdowniczo w Berlinie Polskę i Europę pod niemiecką kuratelę, prezydent „Komoruski” jako gwarant zachowania wpływów Kremla i komunistycznej wojskowej bezpieki, posmoleński „reset” stosunków z Rosją na życzenie Berlina i Waszyngtonu rządzonego przez tandem Obama – Hillary Clinton, NATO dogadujące się z Putinem i wizje „wspólnej przestrzeni bezpieczeństwa od Lizbony do Władywostoku” (to znów Sikorski)... Przecież nawet Kościół brał w tym wówczas udział za sprawą przewodniczącego KEP abp. Józefa Michalika podpisującego na Zamku Królewskim w Warszawie wraz z agentem KGB patriarchą Cyrylem deklarację o „pojednaniu” między narodami polskim i rosyjskim. Swoją drogą, w wywiadzie dla KAI abp. Michalik wyznał, iż „na obecnym etapie nie możemy tego kroku nie uczynić” - co także rzuca snop światła na ówczesne uwarunkowania i chciałbym tylko wiedzieć, kto dostojnemu hierarsze uświadomił jaki to wówczas mieliśmy „etap” wymagający takiego „kroku”.\nW tle mieliśmy natomiast niewyjaśnioną po dziś dzień aktywność „seryjnego samobójcy” likwidującego niewygodnych świadków i ekspertów zaangażowanych w wyjaśnianie Smoleńska, mord polityczny dokonany w Łodzi przez Ryszarda Cybę na Marku Rosiaku, arogancję władzy przekonanej że PiS wraz ze swymi zwolennikami „wymrze jak dinozaury” (Tusk), aranżowane pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu rozróby i ekscesy pijanej tłuszczy z udziałem prowokatorów pokroju Andrzeja Hadacza czy sutenera Zbigniewa S. ps. „Niemiec” (z przyzwalającą biernością policji), prowokacje podczas kolejnych Marszy Niepodległości wraz z pałowaniem demonstrantów i całą resztą repertuaru aparatu przemocy, aresztowaniami i procesami, no i wreszcie – rozkradanie państwa, afery, wyprowadzanie z Polski za milczącą zgodą fiskusa miliardów dolarów rocznie... Nawiasem, niemal nic z wymienionych nieprawości nie doczekało się rozliczenia.\nII. Farsa, czyli powtórka z historii\nNa powyższe nakładało się nieustające samozadowolenie beneficjentów III RP przekonanych, że tak już będzie zawsze i otępiający, propagandowy łoskot mediów. Pamiętam towarzyszące nam wówczas poczucie bezsilności – PiS w kolejnych wyborach nie mogło przebić szklanego sufitu i jego poparcie oscylowało wokół tego, co ma dziś Platforma. Naszą reakcją było żmudne tworzenie oddolnych inicjatyw - „partyzanckich”, bez zaplecza instytucjonalnego, bez pieniędzy. Odtrutką na oficjalne przekaziory był rozkwit niezależnej blogosfery i próby odwojowania opinii publicznej za pomocą internetu. Z czasem wreszcie zaczęły powstawać opozycyjne tytuły prasowe (w tym „Warszawska Gazeta”) borykające się z problemami w obliczu których uprzywilejowane media III RP z miejsca padłyby na twarz. Równolegle podejmowały aktywność rozliczne, często lokalne, ruchy i stowarzyszenia. W sumie, to wszystko złożyło się na swoisty rój – konglomerat inicjatyw, który paradoksalnie dzięki swojemu rozproszeniu okazał się dla ówczesnej władzy trudny do spacyfikowania i odegrał niebagatelną rolę przy podwójnych wyborach w 2015 roku.\nWspominam obszernie te „kombatanckie” zaszłości dlatego, że zwolennicy obecnej „totalnej opozycji” usiłują powtórzyć tę drogę. Tyle, że jak to często bywa, w ich wydaniu historia powtarza się jako farsa. Weźmy sferę diagnoz – rzekomo to obecnie mamy „demontaż państwa prawa”, zagrożenie dla swobód obywatelskich i groźbę „putinizacji”. A w realu? Odbywają się bez przeszkód demonstracje podczas których policja wręcz z matczyną troską dba o komfort i bezpieczeństwo uczestników – porównajmy to chociażby ze sposobem w jaki zbiry Hanny Gronkiewicz-Waltz ze Straży Miejskiej traktowały pikietę Solidarnych 2010 na Krakowskim Przedmieściu. Dopiero ostatnia zadyma pod Sejmem spotkała się z bardziej zdecydowaną reakcją – nieporównywalną jednak do policyjnej akcji przeciw protestującym w PKW po skandalicznych wyborach samorządowych w 2014 r. Przy okazji – „totalni” alarmują, że PiS z pewnością sfałszuje kolejne wybory i nawołują do społecznej kontroli w komisjach, co jest karykaturalną powtórką z akcji Ruchu Kontroli Wyborów. Fałszerstwo ma rzekomo umożliwić „pisowski” Sąd Najwyższy – jakoś nie przeszkadzało im dotąd hurtowe oddalania protestów nieśmiertelną formułką, że ewentualne nieprawidłowości „nie miały wpływu na końcowy wynik”.\nIdźmy dalej – zagrożona jest jakoby „wolność mediów”. Owo zagrożenie, jak rozumiem, polega na tym, że opcja III RP straciła medialny monopol i zmuszona jest funkcjonować w warunkach pluralizmu – nader ułomnego dodajmy, bo jeśli spojrzeć na dominujące tytuły, stacje i portale to niemal wszystkie są zajęte jawnym zwalczaniem obecnego rządu, często na zlecenie zagranicznych, głównie niemieckich właścicieli, nie cofających się przed terroryzowaniem konkurencji rujnującymi pozwami. I znów – porównajmy to np. z historią przejęcia „Presspubliki” przez „zaprzyjaźnionego biznesmena” i śmietnikowych konsultacji tegoż z Pawłem Grasiem. Dodajmy, że politycy PiS zapowiadają, że sprawa repolonizacji zostaje odłożona do następnej kadencji – takie to i „zagrożenie”. Przykłady tego typu paranoicznego oglądu rzeczywistości można mnożyć – generalnie, ponoć zapanował już stalinizm, stan wojenny i III Rzesza w jednym. Najzabawniejsze jest chyba posądzanie PiS (bodaj najbardziej antyrosyjskiej partii w Europie) o działanie w interesie Rosji.\nIII. Ofiary reżimu, czy ofiary losu?\nMimo to, „totalni” czują się ofiarami permanentnej opresji. Zakładają więc stowarzyszenia opozycyjne, a nawet namiastki solidarnościowej konspiracji. Zważywszy, że poczesną rolę odgrywają tam persony pokroju płk. Mazguły czy „Farmazona” trudno nie docenić tu talentu parodystycznego. Dziś KOD czy Obywatele RP działają w warunkach wręcz cieplarnianych – wystarczy skonfrontować obecne realia z opisem czasów PO z pierwszej części artykułu. Na dodatek, opozycja ma do swej dyspozycji aktywa zgromadzone przez cały okres III RP, poparcie zagranicy o jakim polscy patrioci mogli tylko pomarzyć czy sponsorowane bez przeszkód z zewnątrz organizacje pozarządowe. Trochę (ale tylko trochę) urwały się im dotacje z publicznej kasy – co daje im asumpt do kładzenia się na pluszowych krzyżach w charakterze „ofiar reżimu”.\nArtykuł opublikowany w tygodniku „Warszawska Gazeta” nr 30 (27.07-02.08.2018)\nEtykiety: III RP, ofiary reżimu, otalna opozycja, PiS, PO, represje, sądy, wolność słowa\nHitem podatkowym tegorocznego sezonu ogórkowego stał się niewątpliwie „exit tax”, pełniący w doniesieniach działów ekonomicznych rolę pytona z Konstancina. Nowy podatek podobnie jak kilkumetrowy gad ma być groźny, nieuchwytny i nikt nie widział go na oczy – poza wylinką, której odpowiednikiem są szczątkowe przecieki z Ministerstwa Finansów. Prace nad daniną mającą obowiązywać już od przyszłego roku owiane są nimbem tajemnicy - co, jak rozumiem, ma utrudnić potencjalnym kombinatorom stworzenie wyprzedzających strategii optymalizacyjnych i wyszukanie luk w przygotowywanych przepisach. Ogólne założenia są jednak znane: „exit tax” ma być „podatkiem od przeprowadzki” zniechęcającym do przenoszenia firm i kapitału do rajów podatkowych. Opodatkowaniu mają podlegać wyprowadzane za granicę aktywa (nawet do 100 proc. ich rynkowej wartości). Rozwiązanie to jest realizacją Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. i docelowo zostanie zaimplementowane we wszystkich państwach członkowskich. Oczywiście, dyrektywa daje poszczególnym krajom spory margines swobody, ale znając chwalebną pasję premiera Morawieckiego do uszczelniania systemu podatkowego należy się spodziewać, że przygotowywana ustawa będzie mocno restrykcyjna.\nGeneralnie pomysłowi można tylko przyklasnąć – raje podatkowe w międzynarodowym obrocie pełnią bowiem rolę paserów czerpiących zyski z umożliwiania korporacjom ukrywania dochodów. Mówiąc metaforycznie, służą za „dziuple” do melinowania kradzionych „fantów”. Cierpią na tym kraje w których dochody te były realnie wypracowane, co skutkuje nieproporcjonalnym zwiększeniem danin dla tych, którzy nie mają możliwości optymalizacji, przede wszystkim dla zwykłych obywateli (PIT i wysoki VAT) i drobnych przedsiębiorców. Przykładowo, w Polsce wpływy z PIT stanowią 9,3 proc. wpływów budżetowych, a CIT jedynie 5,33 proc. (dane OECD na podst. raportu „Uciekające podatki” Instytutu Globalnej Odpowiedzialności). Kolejnym efektem ubocznym jest zadłużanie się państw zmuszonych do rekompensowania sobie utraconych dochodów. Tylko w 2015 r. (nie licząc innych transferów) Polska utraciła na rzecz rajów podatkowych 4 mld. zł. - w tym 3 mld. wywędrowało do państw europejskich takich jak Malta, Cypr, Irlandia czy kraje Beneluxu.\nOd pewnego czasu Unia Europejska usiłuje walczyć z tym procederem, zaś twarzą batalii stał się szef KE Jean-Claude Juncker, co jest o tyle groteskowe, że wcześniej sam jako premier Luksemburga był głównym motorem „przebranżowienia” swojego kraju w czołowy europejski raj podatkowy, o czym szeroka publiczność mogła się przekonać przy okazji afery Lux-leaks. Okazało się, że Wielkie Księstwo Luksemburga jest siedzibą kilkuset międzynarodowych korporacji, w tym takich gigantów jak Amazon, McDonald's czy IKEA płacących na podstawie specjalnych umów (tzw. „comfort letters”) poniżej 1 proc. podatku CIT. Co ciekawe, w publikowanej przez Komisję Europejską „czarnej liście rajów podatkowych” nie figuruje żadne państwo z Europy, choć wg organizacji badających problem należałoby dołączyć do spisu kraje wymienione w poprzednim akapicie plus chociażby dependencje Wielkiej Brytanii. Komisja tłumaczy się tym, że na liście umieszczono jedynie państwa „nie współpracujące” z Unią przy zwalczaniu unikania opodatkowania. Hm, ciekaw jestem w jaki sposób „współpracuje” z władzami UE przywołany tu Luksemburg – czyżby przysolił Amazonowi 29 proc. CIT, czyli tyle, ile wynosi nominalna stawka tego podatku w tym kraju?\nW skali globalnej transfery do rajów podatkowych opiewają na setki miliardów – w 2017 r. naukowcy z uniwersytetów w Kopenhadze i Berkeley badając pracowicie bilanse płatnicze, raporty organów podatkowych, dane Eurostatu i sprawozdania finansowe firm wyliczyli, że tylko w 2015 r. międzynarodowe korporacje wytransferowały do rajów podatkowych 627 mld. euro zagranicznych zysków, z czego 47 proc. trafiło do Unii Europejskiej, zaś 53 proc. przypadło rajom z innych regionów świata. Warto dodać, że owe 627 mld. to 45 proc. zysków globalnych potentatów, co daje wyobrażenie o rozmiarach procederu.\nWracając na nasze podwórko. Jedynym zgrzytem pojawiającym się w doniesieniach na temat „exit tax” jest możliwość opodatkowania zwykłych obywateli przenoszących się za granicę. Tu drapieżność fiskusa posuwa się zdecydowanie za daleko. Czy Kowalski prowadzący w Polsce sklep albo warsztat samochodowy ma zapłacić „wyprowadzkowe” na równi np. z bankiem? Czysty absurd i miejmy nadzieję, że rząd wycofa się z tego poronionego pomysłu. Nawiasem, kolejnym krokiem powinno być opodatkowanie internetowych gigantów typu Facebook czy Google (dziś płacą podatki w Irlandii i ani grosza w innych krajach UE). Podsuwam tu za darmo swój autorski pomysł: otóż należałoby wprowadzić swoisty „podatek pogłówny”, czyli daninę od liczby użytkowników zarejestrowanych w danym kraju. Zobaczyć minę Marka Zuckerberga na wieść o tym, że ma zabulić za każdego z 16 mln. polskich „fejsbukowiczów” – bezcenne.\nFelieton opublikowany w tygodniku „Gazeta Finansowa” nr 29-30 (27.07-09.08.2018)\nEtykiety: exit tax, finanse publiczne, Luksemburg, Mateusz Morawiecki, optymalizacja podatkowa, raje podatkowe, unikanie opodatkowania\nVerhofstadt jest ucieleśnieniem systemu unijnej biurokracji – takim wyżywającym się na mównicy kieszonkowym, liberalnym Hitlerkiem.\nI. Kieszonkowy Hitlerek\nMamy szczęśliwie za sobą kolejną odsłonę „grillowania Polski”. Podczas rytualnej pogaduchy w Parlamencie Europejskim premier Morawiecki opowiedział europosłom o istotnych problemach Europy (kryzys migracyjny, raje podatkowe okradające inne państwa, dominacja kapitału nad pracą przejawiająca się w malejącym udziale płac w PKB – i takie tam, pomniejsze sprawy). Rzecz jasna, eurodeputowanych to nie interesowało. Nie takie mieli zadanie. Ich zadaniem było wyrażać troskę o stan polskiej praworządności – więc uwijali się niczym dobrze odkarmione pszczółki. Warto przy okazji nadmienić, iż debata miała dotyczyć przyszłości Unii Europejskiej. Może eurodeputowani nie mieli na ten temat nic do powiedzenia? Może nie dostali instrukcji? Mieli za to wyraziste wytyczne co do polskiej praworządności. Najwyraźniej taki teraz rozkaz, by krytykować - więc krytykują, wykazując się przy tym heroiczną odpornością na wszelkie argumenty.\nNie mogło wśród nich zabraknąć niejakiego Guya Verhofstadta. Ów Guy raczył pouczyć naszego premiera, że „UE to nie jest bankomat”. Szkoda, że polski premier nie odwinął się tekstem, że to Polska od trzydziestu bez mała lat jest bankomatem zagranicznych firm, golących nas do gołej skóry poprzez wyprowadzanie z Polski „prawem i lewem” nieopodatkowanych zysków. Znamy zresztą naszego kolegę Guya, prawda? To przewodniczący frakcji liberałów w Parlamencie Europejskim. Do Polski i Polaków nic nie ma - pod warunkiem, że Polską rządzą ci, których ON akceptuje. Gdyby rządziła Platforma, siedziałby cicho i miałby głęboko w poważaniu polską praworządność. Ale PiS to dla zideologizowanej euro-szczujni ciało obce, więc Guy bredzi o „nazistach” i „suprematystach” na Marszu Niepodległości (przy czym, jakoś wcześniej go nie poruszały policyjne prowokacje i zatrzymania podczas Marszów za czasów PO, „rozgrzane sądy”, a nawet skandaliczne wybory samorządowe w 2014 i procesy protestujących w PKW).\nDzieje się tak dlatego, że Verhofstadt jest ucieleśnieniem systemu unijnej biurokracji – takim kieszonkowym, liberalnym Hitlerkiem wyżywającym się na mównicy. Uosabia kwintesencję brukselskiego liberalnego antydemokratyzmu: rządzić mamy my i ludzie przez nas akceptowani, a jeśli nie – to nauczymy buntowników moresu. A jeżeli Europa stoi przed jednymi z największych zagrożeń w historii? A co mnie to – odpowiada Guy – grunt, że wraz z koleżankami i kolegami w liczbie kilkudziesięciu płci porobimy się z radochy, że w Strasburgu i Brukseli obsobaczyliśmy „polskich faszystów”. Nikt nam nie wyskoczy tu z „reakcyjną kontrrewolucją”! (poważnie, takiego stalinowsko-bolszewickiego sformułowania odnośnie sytuacji w Polsce użył uchodzący za „konserwatywny” niemiecki „Die Welt”).\nII. Demoliberalna dyktatura\nWglądając w otchłań swej duszy, muszę sam siebie szczerze zapytać: czemu ja tego gnoja jakoś tak aż do trzewi nie znoszę? Czy Verhofstadt jest niebezpieczny? Nie. Tak jak nie jest niebezpieczny upierdliwy pryszcz na tyłku. Po prostu jest w nim coś takiego, że na jego widok ma się ochotę dać mu w mordę. Ma w sobie ten specyficzny rodzaj oślizgłości i irytującej krzykliwości na widok których normalnemu człowiekowi zwierają się pięści. Drobny cwaniaczek zgrywający jakiegoś euro-Katona o moralności precyzyjnie utkanej z intelektualnego łajna. Odnosi się wrażenie, że zamiast mózgu, serca i duszy ma jedynie stertę śmierdzącego nawozu nad którym brzęczą muchy - i to brzęczenie wydobywa się przez jego usta pod postacią kolejnych antypolskich tyrad. Istny pomniejszy sługa Belzebuba, władcy much, jakich ten akurat demon ma w unijnych instytucjach wielu. Podobne odczucia miałem w przypadku Martina Schulza - kolejnego „nic” nadętego neo-marksitowskim gazem połączonym z poczuciem własnej ważności.\nKtoś im to wszystko zrobił. Ktoś im nakładł do łbów ten liberalny bolszewizm. I tutaj należy przywołać upiory Altiero Spinelliego i Antonio Gramsciego. Gramsci myślał kulturowo, zaś Spinelli - instytucjonalnie. Oba te prądy połączyły się w formie współczesnej Unii Europejskiej, z kastą niewybieralnych mandarynów „wiedzących lepiej” na czele. Zaś od zarania komunizmu nad swoimi podopiecznymi na Zachodzie czuwały kolejno: CzeKa-GPU-OGPU-NKWD-KGB-FSB (wraz z równoległymi mutacjami GRU) - troskliwie pielęgnując swych protegowanych i wszystko, co w przyszłości się wyrodzi z tego skrupulatnie nadzorowanego ideologicznego zamtuza. Punktem kulminacyjnym była „rewolucja” roku '68. Te stada zainfekowanych w latach 60' mózgową kiłą zombies, tudzież ich uczniowie oraz pobratymcy, rządzą dziś Europą. Ich produktem jest Verhofstadt - a że musi się odwdzięczyć za dokooptowanie do grona wybrańców, więc się wykazuje.\nIstotę powyższej hodowli kadr doskonale oddał Wiktor Suworow w książce „GRU. Radziecki wywiad wojskowy”. Oddajmy mu na chwilę głos:\n„Omawiając rozmaite rodzaje agentów, czyli obywateli wolnego świata, którzy w ten, czy inny sposób sprzedali się GRU, nie można pominąć jeszcze jednej ich kategorii, najbardziej ze wszystkich obrzydliwej”. O kogo chodzi autorowi? Chodzi mu o niejakich „gawnojedów” („gównojadów”), czyli „członków wszelkiej maści Towarzystw Przyjaźni ze Związkiem Radzieckim, działaczy organizacji pacyfistycznych (z ruchem na rzecz jednostronnego rozbrojenia na czele), Zielonych i innych postępowych radykałów. (...)\nZ czasem wielu gównojadów się ustatkowało. Osobnicy ci, zamieniwszy porwane dżinsy na garnitury od najlepszych krawców, zasiadają obecnie w gustownie urządzonych gabinetach, piastując często wysokie funkcje państwowe. Nie pamiętają już »szlachetnych« porywów młodości, lecz tylko do czasu…”.\nIII. Liberalny faszyzm\nOczywiście, pan Verhofstadt, by zachować towarzyszące mu nieustająco dobre samopoczucie, uporczywie nie dostrzega własnej nicości. Panu Verhofstadtowi wydaje się, że ma władzę zdolną ukorzyć jakichś polskich nie-liberalnych podludzi. Narzucić im swą wolę. To jest współczesna odmiana liberalnego faszyzmu. Trawestując Mussoliniego: „Wszystko w Unii, nic poza Unią, nic przeciwko Unii”. Zaś o tym, co jest w Unii, co poza nią, a co przeciwko - ma decydować Wielka Faszystowska Rada Euromandarynów uzupełniająca się przez kooptację (a za jej plecami rozliczne, powiązane ze sobą lobbies - i wypadkową ich interesów są unijne decyzje oznajmiane nam ustami kasty „oświeconych” pod postacią dyrektyw i zleceń).\nPan V. naprany podczas obróbki edukacyjno-politycznej postępackimi miazmatami kojarzy powyższe raczej mętnie - ale jest tak ukształtowany, że instynktownie wie z jakiej śpiewać partytury. A że za podążaniem zgodnie z bodźcami jest nagradzany odpowiednimi konfiturami i ślini się na ich widok, niczym jakaś demoliberalna ofiara eksperymentów akademika Pawłowa - to tym zajadlej szczeka, gdy czuje dla tychże konfitur zagrożenie. Po prostu, osobisty dobrobyt skojarzył mu się z liberalno-faszystowskim-neomarksizmem - i nawet pałą mu tego ze łba nie wybijesz. W postaci Verhofstadta otrzymujemy dialektyczne kuriozum syntetyzujące pozornie odmienne doktryny: liberał (obyczajowy), marksista rewolucjonizujący Europę na swą modłę i totalniacki faszysta nie tolerujący nawet cienia polityczno-światopoglądowego pluralizmu.\nZapytam więc manierą stalinowską: „co, towarzysze, wyłazi w sumie z tego ideologicznego napięcia połączonego z żądzą zysku i władzy? Otóż, towarzysze, z tego kuriozalnego połączenia wyłazi zawsze bolszewik. I dlatego lubimy towarzysza Verhof... mimo jego różnych słabości, albowiem towarzysz Verhof... jest nam elementem mentalnie bliskim. I dlatego właśnie, towarzysze, takich poputczików winniśmy pielęgnować”. Sądzę, że tak powiedziałby tow. Stalin na zjeździe kom-partii i otrzymałby szczere oklaski za wnikliwą diagnozę osobowości tow. Verhofstadta. Co nie znaczy, że w późniejszym etapie nie kazałby tow. Verhofstadta rozstrzelać - tak jak nie omieszkał rozwalić hurtowo swojej Międzynarodówki wraz z wypróbowanymi towarzyszami z KPP.\nJa mam skromniejsze marzenie - ot, takie, że jeżeli już w europarlamencie są jacyś nasi deputowani, to tak po staropolsku należałoby tę kanalię V. wypłazować... ewentualnie obić mordę szpicrutą. Nie, wróć, rozpędziłem się. O czym tu marzyć, żeby współczesny Polak władał szablą... i szpicrutę miał na podorędziu, by rozprawiać się z bolszewikami w swoim otoczeniu... No to, po chłopsku - jakiś dobrodziej mógłby przefasonować mu gębę, tak żeby przez jakiś czas zamiast pohukiwać z mównicy tylko bezsilnie się ślinił przez zdrutowaną szczękę. I spijał swoje tłuste euro-rosoły przez słomkę. Bez makaronu.\nArtykuł opublikowany w dwutygodniku „Polska Niepodległa” nr 14 (18-31.07.2018)\nEtykiety: bolszewizm, demoliberalizm, faszyzm, Guy Verhofstadt, liberalizm, liberalny bolszewizm, liberalny faszyzm, Polska, totalniactwo, Unia Europejska\nBolesław Wałęsa znów na czele protestów! Konkretnie, chciał zgromadzić w Warszawie „100 tys. ludzi” w obronie „nadzwyczajnej kasty”. Finalnie zebrał się jakiś niewielki tłumek, co legendarny Bolesław gorzko skomentował, że „z tą ilością, to my za wiele nie wywalczymy”. Te, Wałek, po pierwsze – nie 100 tysięcy, tylko 100 milionów; i po drugie – nie miałeś gromadzić, tylko rozdawać, pamiętasz?\nPowyższe świadczy o galopującej demencji, kiedy to człowiekowi wszystko się ze sobą miesza – i często wraca mentalnie do lat młodości. Potwierdzeniem tego jest list, jaki legendarny Bolesław napisał do Rolling Stonesów, by ci obsobaczyli ze sceny pisiorów za sądownictwo. Oznacza to, że Wałek cofnął się do roku 1967 i myślał, że wciąż rządzi Gomułka, a Stonesi właśnie przybywają do Polski na swój pierwszy koncert. Podobno widziano tego wieczora pana Bolesława, jak błąkał się samotnie pod Salą Kongresową, wypatrując przybycia swych idoli.\nNiemniej, sama metoda jest niezła – proponuję zatem pójść za ciosem i zapytać Micka Jaggera o wiążącą wykładnię art. 180 Konstytucji. Natomiast odnośnie pozostałych kwestii związanych z ustrojem sądów, poproszę o opinię siostry Godlewskie. One też śpiewają - i to jak! Nawet jeśli ktoś bardzo nie chciał, to i tak usłyszał... A usta to już mają zupełnie podobne do Jaggera! Tym samym, potoczne określenie „dmuchane autorytety” znajdzie swoje dosłowne odzwierciedlenie w rzeczywistości.\nSzwedzi jak zwykle celują w postępie – otóż weszło tam w życie prawo wg którego za gwałt zostanie uznany każdy stosunek na który jedna ze stron nie udzieliła wcześniej „wyraźnej zgody”. Tylko co, jeśli jakiś nieszczęśnik chcąc uzyskać „wyraźną zgodę”, złoży swej wybrance stosowną propozycję? Czy będzie to podpadało pod słowne molestowanie? A jeżeli w odpowiedzi zarobi w papę? Czy będzie wtedy mógł zgłosić pobicie?\nSzefowi „Zony Wolnego Słowa” znów ulała się wazelina. Red. Sakiewicz zaproponował mianowicie, by Kaczyńskiemu i Netanjahu przyznać pokojowego Nobla. Hm, podobnie było w roku 1994, kiedy to Nobla dostali wspólnie Szimon Peres, Icchak Rabin i Jasir Arafat. Jak rozumiem, wynika z tego, że dla Sakiewicza Kaczyński to współczesny Arafat? Tak to bywa, gdy ktoś w lizusowskim amoku wyłączy myślenie.\nJednak prezes Kaczyński najwyraźniej się na „partyzanta wolnego słowa” nie obraził – i jego fundacja dostała w nagrodę 7,2 mln złotych z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na portal „puszcza.tv” traktujący o Puszczy Białowieskiej. Ów portal to istny cymes – tyle, że powinien się nazywać „krzaki.tv”. Mamy bowiem na nim transmisje online z aż trzech (!) kamerek internetowych pokazujących jakieś chaszcze. No to teraz z taką kasą dokupią ze dwie kolejne – i będziemy mogli zobaczyć jeszcze więcej krzaków. Przy takim rozmachu proponowałbym zainstalować też jedną w redakcji „Gazety Polskiej”, tak by naród mógł sobie pooglądać na żywo żerującego Sakiewicza.\n„Pod-Grzybki” opublikowane w dwutygodniku „Polska Niepodległa” nr 14 (18-31.07.2018)\nAutor: Pod Grzybem o 17:36 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Jarosław Kaczyński, Lech Wałęsa, Mick Jagger, Postęp, puszcza.tv, siostry Godlewskie, Szwecja, The Rolling Stones, Tomasz Sakiewicz, Zona Wolnego Słowa\nWiele wskazuje na to, że jednak w najbliższych latach powstanie osobny budżet strefy euro. Tak przynajmniej wynika z uzgodnień poczynionych przez kanclerz Angelę Merkel i prezydenta Emmanuela Macrona. Trzeba tu od razu zastrzec, że niemiecka kanclerz zgodę wyraziła wyraźnie wbrew sobie – Macron, któremu na wspólnym budżecie eurogrupy zależało najbardziej, wykorzystał polityczne osłabienie Merkel spowodowane bezwładem w rozwiązywaniu kryzysu migracyjnego i powstałymi na tym tle napięciami w łonie rządzącej koalicji. Euro-budżet miałby zostać powołany w 2021 r. (raczej wątpliwe) – tyle, że wciąż nie wiadomo, jak miałby konkretnie wyglądać. Macron chce budżetu z prawdziwego zdarzenia – z własnymi przychodami i wydatkami, obejmującego nawet kwoty liczone w grubych miliardach euro, natomiast Angela Merkel woli mówić raczej o chudszym budżecie inwestycyjnym, który służyłby wyrównywaniu potencjałów gospodarczych poszczególnych krajów. W każdym razie, powołanie takiego tworu byłoby ogromnym ustępstwem Niemiec, które do tej pory broniły się przed nim rękami i nogami. Oznaczałoby to bowiem, że Niemcy zaczęłyby się realnie dokładać do kosztów utrzymania eurolandu, zamiast jak do tej pory spijać jedynie śmietankę i z mądrą miną pouczać wszystkich dookoła, że powinni być „niczym skrzętna, szwabska gospodyni” - jak raczyła się wyrazić kanclerz Merkel przy okazji greckiego bankructwa.\nTyle tylko, że ów euro-budżet jest klasycznym manewrem spod znaku „ucieczki do przodu” - widać gołym okiem, że wspólna waluta funkcjonuje źle lecz ze względów politycznych nikt (poza wyklinanymi „populistami”) nie ma odwagi powiedzieć tego głośno. Tymczasem prawda jest taka, że - jak powiedział ongiś w przypływie szczerości Romano Prodi – euro nie jest projektem gospodarczym, lecz politycznym. W zamyśle unijnych decydentów eurowaluta miała stać się narzędziem wymuszającym pogłębianie integracji, zaś przy jej wprowadzaniu świadomie ignorowano różnice wśród przyjmujących ją gospodarek. Identyczne podłoże ma nieustanny nacisk na pozostałe kraje UE, w tym Polskę, by jak najszybciej przystępowały do unii walutowej, albo przynajmniej wyraźnie określiły taki zamiar wraz z możliwie rychłym horyzontem czasowym. Również i teraz, po ogłoszeniu powstania euro-budżetu, rozległy się głosy, że „zostaniemy za burtą” i stracimy wpływ na podejmowanie najważniejszych decyzji. Słowem – receptą na dotychczasowe bolączki ma być hasło „więcej tego samego”.\nRzecz w tym, że zwolennicy takiego rozwiązania uporczywie nie chcą dostrzegać słonia w menażerii – a owym „słoniem” jest oczywista konstatacja, że euro w obecnym kształcie zwyczajnie nie ma sensu. Od biedy mogłoby służyć kilku najbogatszym krajom europejskiej Północy, lecz rozciągnięte na państwa mniej zamożne staje się źródłem nieustannych napięć. Czym bowiem jest euro? W największym uproszczeniu – jest to zdewaluowana niemiecka marka. Ale zarazem euro to również lir, drachma czy peso poddane sztucznej aprecjacji. W efekcie, tak skonstruowany pieniądz napędza niemiecką gospodarkę, stymulując jej eksport i jednocześnie dławi konkurencyjność gospodarek Południa wpędzając je w spiralę długów. W latach koniunktury można było to jakoś kamuflować – ale wystarczył pierwszy poważny kryzys, by cała ta utopia „enklawy zamożności” zawaliła się z hukiem na naszych oczach. Innymi słowy – euro to waluta wyłącznie na czas dobrej pogody. Wraz z nadejściem burzy okazało się, że „ekskluzywny klub” dzieli się de facto na dwie kategorie – wierzycieli i dłużników. Wyjątkowo boleśnie przekonała się o tym Grecja, której dług publiczny po latach wdrażania „transzy pomocowych” urósł ze 109 proc. PKB (2008 r.) do obecnych ponad 180 proc. Podobny mechanizm dotknął Hiszpanię czy Portugalię. W tym samym czasie Niemcy notują nadwyżki, a na samym oprocentowaniu od „pomocy” udzielonej Grecji zarobiły 2,9 mld. euro. Złoty interes. Czy można się więc dziwić, że nadal wolały zarabiać, niż dołożyć się do wspólnego kotła?\nJednak nawet wspólny budżet strefy euro to jedynie pudrowanie trupa. Z jego namiastką mamy wszak do czynienia również i dzisiaj – funkcję tę pełni polityka „luzowania ilościowego” wdrażana przez Europejski Bank Centralny. Po uwolnieniu setek miliardów euro entuzjastycznie ogłoszono, iż na kontynent powróciła „koniunktura”. Dobre sobie – np. w Hiszpanii bezrobocie wynosi ponad 16 proc., a w Grecji niemal 21 proc. przy pełzającym wzroście PKB (szczególnie porównując z czasami sprzed kryzysu). Zatem nawet euro-budżet skrojony „na bogato” będzie co najwyżej doraźną, redystrybucyjną łataniną, nie usuwając podstawowych, strukturalnych sprzeczności eurozony.\nPodsumowując, jeśli nam mówią, że „pozostajemy za burtą” gospodarczej i politycznej integracji, to po pierwsze – najpierw warto sprawdzić, ile realnie mają w strefie euro do powiedzenia Grecja czy Hiszpania, a po drugie – lepiej pozostać za burtą w szalupie własnej waluty, niż tkwić jako pasażer drugiej kategorii w ładowniach zalewanego wodą „Titanica”.\nFelieton opublikowany w tygodniku „Gazeta Finansowa” nr 27-28 (13-26.07.2018)\nAutor: Pod Grzybem o 17:34 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Angela Merkel, budżet strefy euro, Emmanuel Macron, euro, Gospodarka, kryzys strefy euro, Niemcy Francja, strefa euro, Unia Europejska\nZagraniczni inwestorzy skuszeni pomocą publiczną pootwierają tutaj nowe fabryki, centra logistyczne i montownie... w których będą zatrudniani Ukraińcy, Hindusi i Bengalczycy.\nI. Śladami „starej Europy”\nSądzę, że można już ogłosić to oficjalnie – Polska stała się krajem migracyjnym. Jeszcze brakuje nam co nieco do Francji czy Niemiec, ale znajdujemy się na tej samej ścieżce, którą przebyły z wiadomym skutkiem państwa „starej Europy”. Dzieje się tak dzięki masowemu napływowi pracowników z zagranicy - głównie z Ukrainy, ale nie tylko. Wg danych Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w samym tylko 2017 r. wydano łącznie 235 626 zezwoleń na pracę dla obcokrajowców, z czego zdecydowana większość (192 547) dotyczyła obywateli Ukrainy. Ale to nie wszystko, obowiązuje bowiem także równoległa procedura uproszczona, zwana również procedurą oświadczeniową. Oznacza ona, że pracodawca deklaruje poprzez specjalny dokument złożony w Urzędzie Pracy chęć zatrudnienia wskazanego obcokrajowca, co stanowi podstawę do sprowadzenia takiego pracownika do Polski. Takich oświadczeń złożono w zeszłym roku 1,8 miliona. Nie oznacza to, że w każdym przypadku doszło do faktycznego zatrudnienia – lecz daje to ogólne pojęcie na temat skali udziału cudzoziemców w polskim rynku pracy. Ponadto, gdyby dodać „ciemną liczbę”, tzn. pracowników zagranicznych zatrudnianych nielegalnie, przypuszczam, że w sumie otrzymalibyśmy zbliżoną wartość. Zwróćmy uwagę, że już teraz wspomniane dane niemal pokrywają się z szacunkami dotyczącymi upustu krwi, jaki przeżyła Polska od momentu otwarcia się zachodnich rynków pracy. W minionych latach wypchnięto bowiem na emigrację ekonomiczną ponad 2 mln. Polaków – głównie młodych, przedsiębiorczych, w najlepszym wieku produkcyjnym. W większości osiedlili się oni za granicą na stałe, ściągnęli lub założyli tam rodziny, zapuścili korzenie – i bez radykalnej zmiany warunków życia w Polsce są w większości nie do odzyskania. Obecna fala migracji zarobkowej do Polski jest rozpaczliwą próbą załatania tych ubytków.\nZresztą, wystarczy przejść się ulicami większych miast, albo zawitać chociażby na Dworzec Zachodni w Warszawie – przytłaczająca większość podróżnych to przybysze ze wschodu, zewsząd słychać rosyjski i ukraiński, wzrok przykuwają też dwujęzyczne szyldy barów i sklepików. Słowem, można poczuć się jak w Kijowie. W centrum stolicy z kolei normą są grupki przechadzających się śniadych przybyszów – i bynajmniej nie sprawiają oni wrażenia egzotycznych turystów, albo zagranicznych studentów. Jak to wygląda procentowo? Przyjmijmy, że liczba 1,8 mln. oświadczeń o chęci zatrudnienia obcokrajowców oddaje w przybliżeniu stan rzeczywisty. Oznacza to, że mamy w Polsce de facto 4,7 proc. mniejszości etnicznych – oczywiście, z silnym wskazaniem na Ukraińców. Podobnie rzecz się ma ze studentami – w roku akademickim 2016/2017 studiowało w Polsce 65 793 zagranicznych studentów (w tym 35 584 Ukraińców i 5119 Białorusinów), co przekłada się na „współczynnik umiędzynarodowienia” w wysokości 4,8 proc. Uczelnie we współpracy z lokalnymi władzami, szczególnie w mniejszych ośrodkach i na tzw. ścianie wschodniej, prześcigają się wręcz w oferowaniu cudzoziemcom rozmaitych udogodnień (często niedostępnych dla studentów polskich), widząc w nich ratunek dla własnej egzystencji. Należy dodać przy tym, że studenci ci również często wiążą swoje przyszłe plany życiowe z Polską. Jak zatem widać, na odcinku wieloetniczności w szybkim tempie nadganiamy kraje Zachodu.\nII. Lobbying biznesu\nZa coraz szerszym otwieraniem granic dla obcokrajowców nieustannie lobbują największe organizacje biznesowe – i są chętnie wysłuchiwane przez rządzących. Powody są te same od kilku lat: niekorzystny trend demograficzny, niskie bezrobocie i związany z tym brak rąk do pracy oraz potrzeba zachowania konkurencyjności polskiej gospodarki. Szczególnie to ostatnie bije rekordy hipokryzji – mówiąc normalnym językiem, biznesowi zależy po prostu na utrzymaniu w ryzach wzrostu płac, mamy bowiem rzekomo w Polsce „rynek pracownika”. Temu obiegowemu poglądowi przeczą jednak dane GUS – dajmy sobie spokój ze „średnią krajową”, bo tej przytłaczająca większość Polaków nie ogląda na oczy. Miarodajnym wyznacznikiem jest tu dominanta, czyli najczęściej wypłacane wynagrodzenie – wynosi ono 2073,03 zł brutto, co daje 1511 zł „na rękę”. Istne kokosy. Stosunkowo wysoka średnia krajowa (4346,76 zł brutto) nie jest zatem wyznacznikiem ogólnej zamożności Polaków, lecz krzyczącym aktem oskarżenia – oznacza ona bowiem, że mamy ogromne rozwarstwienie dochodów, co jest cechą typową dla różnych bantustanów. Potwierdzają to dane KE mówiące, że udział płac w PKB jest u nas na poziomie 48 proc. (unijna średnia to 55,4 proc.), co plasuje nas w UE na piątym miejscu od końca. Krótko mówiąc, nacisk na masowe sprowadzanie pracowników ma m.in. zamrozić wzrost wynagrodzeń. Odwrotnie postępują np. Czesi, ściśle reglamentując dostęp do swojego rynku pracy, czego efektem jest najniższe w Unii bezrobocie i konsekwentnie rosnące płace – i jakoś nie słychać, żeby czeska gospodarka miała się od tego zwijać.\nWarto w tym miejscu przypomnieć, że nie tak miało być. Polska miała odchodzić od modelu gospodarczego opartego na taniej sile roboczej i przestawiać się na konkurowanie jakością. Emigranci ekonomiczni mieli wracać do kraju, mówiło się też o ściąganiu Polaków rozproszonych po świecie – w tym również potomków rodaków wywiezionych w głąb ZSRR. W praktyce jednak rządzący postawili na gastarbeiterów – za kierunkiem wschodnim optuje m.in. Cezary Kaźmierczak ze Związku Przedsiębiorców i Pracodawców, domagając się sprowadzenia w najbliższych latach łącznie 5 mln. pracowników. Do osiągnięcia takiej liczby Ukraina i Białoruś nie wystarczą, toteż już teraz trafiają do nas Hindusi, Nepalczycy czy mieszkańcy Bangladeszu. Zauważmy tu, że Bangladesz jest krajem muzułmańskim i liczy sobie ponad 166 mln. klepiących biedę obywateli – istny mokry sen pracodawcy marzącego o półdarmowych niewolnikach. Jeszcze dalej idzie Marek Goliszewski, prezes Business Centre Club, postulujący uchwalenie specjalnej ustawy migracyjnej, która „otworzyłaby drzwi” nie tylko przed Ukraińcami, lecz również przybyszami z krajów arabskich – i generalnie, globalnego Południa.\nIII. Multi-kulti u bram\nCo na to rząd? Rząd jest za. W niedawnym wywiadzie dla internetowej „Kultury Liberalnej” Paweł Chorąży, podsekretarz stanu w Ministerstwie Inwestycji i Rozwoju, otwartym tekstem zapowiedział intensyfikację proimigranckiej polityki – i to z naciskiem nie na pracowników sezonowych, lecz z intencją osiedlenia przybyszów w Polsce na stałe. Tym samym powtarzamy historię Niemiec i Francji. Przypomnę, że Niemcy sprowadzając sobie gastarbeiterów z Turcji również zakładali, że ci trochę popracują i wrócą do siebie, zaś jakiś odsetek, który zostanie w Niemczech wraz z upływem czasu samoistnie się zintegruje. Jak wiemy, nic podobnego nie nastąpiło, zaś migranci oraz ich potomkowie stali się źródłem rozlicznych społecznych napięć na tle kulturowym. Jeżeli zatem dzisiaj rządzący usiłują nam wmówić, że jakoś nad procesami migracyjnymi zapanują, to zwyczajnie robią nam wodę z mózgów. Oni tu w większości zostaną, tak jak zostali w krajach zachodu. W innym wywiadzie dla wspomnianej „KL” Paweł Kaczmarczyk (dyrektor Ośrodka Badań na Migracjami UW) mówi, iż już teraz „Polska stała się największym importerem cudzoziemskiej siły roboczej na świecie” - większym niż USA (dane OECD). Mamy zatem swoisty paradoks – z jednej strony rząd na forum UE twardo broni się przed próbami narzucenia nam nachodźców, z drugiej zaś otwiera granice na ekonomiczną migrację, tyle że z nieco innych regionów świata. Wkrótce otrzymamy zatem następującą sytuację: zagraniczni inwestorzy skuszeni pomocą publiczną pootwierają tutaj nowe fabryki, centra logistyczne i montownie... w których będą zatrudniani Ukraińcy, Hindusi i Bengalczycy. A rząd będzie się chwalił tysiącami nowych miejsc pracy, zapominając dodać, że owe dotowane przez polskie państwo stanowiska zostaną obsadzone przez cudzoziemców. Witamy w krainie multi-kulti.\nArtykuł opublikowany w tygodniku „Warszawska Gazeta” nr 28 (13-19.07.2018)\nEtykiety: gastarbeiterzy, kryzys migracyjny, migracja zarobkowa, polityka migracyjna, Polska, pracownicy z Ukrainy, tania siła robocza, Ukraina


Recenzja książki - Chronologia sztuki, Iain Zaczek , Arkady 2019\n25-06-2019 / Przemysław Madaliński / Kategoria Recenzje\nW tym roku, tego samego dnia, nakładem Wydawnictwa Arkady ukazały się dwie książki poświęcone dziejom twórczości artystycznej człowieka. Historii sztuki recenzję już poświęciłem, dziś skupię się z kolei na Chronologii sztuki. Co ciekawe nad całością tej drugiej publikacji czuwał Iain Zaczek, współautor pierwszej.\n„Książka Chronologia sztuki ukazuje związki pomiędzy sztuką i historią poprzez zestawienie obok siebie na głównej osi czasu najważniejszych dzieł sztuki i istotnych wydarzeń historycznych, prezentując w ten sposób rozwój sztuki na Zachodzie”. Ten cytat, pochodzący ze wstępu, idealnie oddaje nastawienie autorów. Najważniejszy jest czas, żadne kryterium podziału na szkoły czy nurty. Żelazna oś czasu chciałoby się stwierdzić. W odróżnieniu od Historii sztuki, w której osie chronologii przy omawianiu np. dojrzałego renesansu i wczesnej sztuki niderlandzkiej nachodziły częściowo na siebie, ale znajdując się w odstępie trzydziestu stron, tu konkretny przedział czasowy nigdy się nie powtarza. Dlatego też obok siebie znajdą się dzieła reprezentujące różne nurty czy epoki, zwłaszcza w momentach przejściowych W kwestiach czysto organizacyjnych należy wspomnieć o podziale na pięć rozdziałów: do średniowiecza, renesans i barok, rokoko i neoklasycyzm, wiek XIX i po 1900 roku (do 2017 roku). Dwie sąsiadujące strony albumu ukazują jeden okres czasu. Początkowo obejmuje on tysiące lat (malarstwo naskalne), by ulegać stopniowemu skracaniu: kilkaset lat, wiek, pół i ćwierćwiecze, dwie dekady, dekadę, aż do pięciu lat. Na tych stronach znajduje się akapit wprowadzający oraz przeważnie trzy lub cztery dzieła z kilkuzdaniowym komentarzem. Dość często oś czasu jest wstrzymywana, aby bliżej zaprezentować pewne zjawiska w sztuce, np. szesnastowieczne miniatury portretowe. Podtytuł, Oś czasu kultury zachodniej od czasów prehistorycznych po współczesne, wskazuje na skupienie uwagi na Zachodzie. Tak też się stało, z małymi wyjątkami – Rosja (m.in. Rublow), Czechy (XIV wiek) czy Polska (Matejko). Poza tym dominuje Europa Zachodnia oraz USA.\nCzy takie ujęcie tematu sprawdziło się? Moim zdaniem tak. Podczas lektury towarzyszyły mi inne wrażenia niż przy Historii sztuki. Na pewno poczucie większej lekkości. Obcowałem bardziej z albumem niż podręcznikiem. Nie była to tylko zasługa nieco większego formatu, skromniejszej objętości (mniej więcej o połowę), krótszych opisów oraz większych odstępów pomiędzy tekstem i obrazem (też marginesów), ale przede wszystkim tej osi chronologicznej, ciągłości narracji. Gdyby spróbować oddać Chronologię sztuki tylko w postaci tekstu, to bardziej przypominałaby esej niż skrypt akademicki.\nChronologia sztuki okaże się łatwiejsza w odbiorze dla początkujących miłośników historii sztuki, choć nie pozostanie bez znaczenia dla pozostałych jej pasjonatów. Pozostając jednak przy żółtodziobach, to na pewno nie przerazi ich rozmiarami, a pozwoli umieścić w szerszym kontekście najbardziej reprezentatywne dzieła artystów Zachodu. W końcu ilu artystów tworzyło w próżni?\nAutor: Iain Zaczek\nData wydania: 07-02-2019


Grupa SBS - 25-lecie Hurtowni Armet!\n25-lecie Hurtowni Armet!\nW dniach 14-16.06.2019 firma Armet-Grupa SBS obchodziła jubileusz 25-lecia. Z tej okazji w Hotelu Gołębiewski w Wiśle zorganizowano trzydniową imprezę dla kluczowych Klientów, dostawców oraz pracowników działu handlowego firmy.\nW pierwszym dniu odbyła się uroczysta kolacja, wręczenie statuetek okolicznościowych partnerom hurtowni oraz przedstawienie w skrócie jej historii od momentu powstania aż do dzisiaj. Po uroczystej kolacji gości rozweselił (niektórych do łez) występ stand-upera Tomasza Biskupa. Następnie po krótkiej przerwie goście przenieśli się do klubu gdzie czekały na nich zarezerwowane loże. Impreza trwała nieprzerwanie do białego rana. Drugi dzień wydarzenia miał nieco bardziej merytoryczny i wypoczynkowy charakter: po śniadaniu przedstawiciel firmy Vaillant Saunier Duval - Zbigniew Siedlecki przedstawił w sali konferencyjnej wszystkim zainteresowanym obszerną prezentację dotyczącą odnawialnych źródeł energii ze szczególnym uwzględnieniem nowych pomp ciepła oraz fotowoltaiki.\nJak mówili gospodarze wydarzenia: "Z perspektywy czasu każdy nasz dostawca mniejszy lub większy odegrał bardzo ważną rolę w procesie budowania pozycji naszej firmy na rynku za co serdecznie wszystkim obecnym dostawcom oraz tym którzy już zamknęli swoje podwoje (jak firma Kabi) bardzo dziękujemy. Jednak szczególnie chcieliśmy podkreślić wagę oraz poziom współpracy z firmą Vaillant Saunier Duval – naszym strategicznym Partnerem handlowym."\nPo części merytorycznej i obiedzie rozegrany został turniej bilarda oraz kręgli, pozostali uczestnicy niezainteresowani aktywnością sportową korzystali z pięknej pogody na basenach zewnętrznych Aquaparku Tropikana opalając się przy drinkach. Dla najwytrwalszych po kolacji zarezerwowano loże w klubie i przy całkiem niezłej frekwencji uczestnicy ponownie bawili się do późnych godzin nocnych.\nMiło nam poinformować że na ręce Dyrektora SBS - Macieja Koryckiego także złożono podziękowania oraz przekazano okolicznościową statuetkę.


Kiedyś walka o top, a w piątek...? :: jagiellonia.net\nPiTeRo | 19 Września 2019 g. 15:17 | Aktualizacja: 19 Września 2019 g. 15:19\nProblemy Legii poznaliśmy przy okazji poprzedniego meczu. Z kolei Lech od czasu zwolnienia Bjelicy nie potrafi nawiązać do czasów, kiedy ulica Bułgarska była twierdzą nie do zdobycia, a Lech słynął z efektownej i stanowczej gry. Ivan Djurdjević, Adam Nawałka, Dariusz Żuraw. 3 trenerów Lecha Poznań. Co ich łączy? Żaden z nich nie był w stanie wypracować stabilnego stylu, który gwarantowałby punkty. Ciężko w ogóle wyróżnić jakiegokolwiek piłkarza, który by ten zespół mógł pociągnąć swoją charyzmą. Kolejorz oczywiście wciąż ma kilku wartościowych zawodników, ale oni nie tworzą zgranej ekipy.\nKibice z Poznania mogą narzekać na różne aspekty gry Lecha, ale na pewno nie mają podstaw, aby przyczepić się do tego jakim potencjałem ofensywnym dysponuje Dariusz Żuraw. W barwach zespołu z Wielkopolski występują tacy zagraniczni piłkarze jak Darko Jevtić, Pedro Tiba, Christian Gytkjaer czy Joao Amaral. Podejrzewam, że każdy z nich mógłby znaleźć miejsce w wyjściowym składzie Jagiellonii. Do tego w Poznaniu dysponują bogatym zapleczem młodzieżowym. Jóźwiak, Klupś i Marchwiński to tylko 3 z wielu nazwisk, które są szykowane do gry o znacznie większe cele niż mistrzostwo Polski. Do tego dodajemy zawsze walecznego snajpera Pawła Tomczyka i otrzymujemy naprawdę bardzo fajną mieszankę graczy decydujących o strzelaniu goli. Na pewno nasi obrońcy nie będą mieli łatwo.\nRozgardiasz za plecami ofensywy\nStandardowy punkt programu przy Bułgarskiej. Od momentu odejścia Manuela Arboledy Lech miał tylko jednego konkretnego lidera w formacji defensywnej. Był to Emir Dilaver, który po dobrym sezonie odszedł z Nenadem Bjelicą do Dinama Zagrzeb i obecnie celebruje okazałe zwycięstwo 4-0 z Atalantą w Lidze Mistrzów. Ewidentnie brakuje zespołowi Żurawia jakości w tym obszarze. Możemy tutaj wyróżnić Roberta Gumnego, który jest typowany do dużego, zagranicznego transferu, ale poza nim ciężko postawić jakikolwiek plus. Wydaje się, że Thomas Rogne ma zadatki na czołowego piłkarza ligi, ale często zatrzymują go kontuzje. Djordje Crnomarković został ściągnięty z nadzieją na naprawę bloku obronnego, ale do tej pory dwukrotnie wylatywał z boiska, w efekcie czego będzie pauzował przeciwko Jagiellonii. Do tego dochodzi kontuzja Wołodymyra Kostewycza – lewego obrońcy naszych najbliższych rywali. Trener Kolejorza ma przed sobą ogromny dylemat. Jak zestawić obronę na piątek. Ze stoperów ma do dyspozycji Lubomira Satkę, zawodnika, który do tej pory tylko 3 razy wychodził w podstawowym składzie Lecha, a ostatnio pauzował z powodu kontuzji.\nStały fragment gry dla Jagi?\nIvan Runje dwukrotnie zaskakiwał rywali strzałami po rzucie rożnym. Jedno takie trafienie na swoim koncie ma Taras Romanczuk. Poza tym Jaga może pochwalić się niezłym rekordem bramek wynikających z dobrego pressingu i kontrataków. Na 14 strzelonych ogólem bramek, 5 to efekt dobrego ustawienia w obronie i przeniesienia piłki w pole karne rywala. Jak popatrzymy sobie na tracone przez Lecha bramki, to tam znajdziemy różne przypadki kontr, złego krycia przy wrzutkach oraz głupich błędów w ustawieniu. Brzmi jak idealny plan na 3 punkty dla Jagiellonii.\n180 minut Damiana Węglarza\nDamian Węglarz w tym sezonie gra na określonym poziomie. Nie ma wiele pracy, a strzały, które wpadają do jego bramki są niemożliwe do obrony. Nie można było mu zarzucić, że przykłada swoją rękę do braku czystych kont. W ostatnich dwóch meczach sytuacja się poprawiła. Damian zachował 2 czyste konta i jedzie do Poznania ze skromną serią 180 minut bez utraty bramki. To dobry moment, aby podtrzymać passę i budować pewność byłego zawodnika Zawiszy między słupkami.\nJesus’ on Fire\nJesienią 2018 roku o podpis Hiszpana biły się 2 kluby – Lech oraz Jagiellonia. Mówiło się o tym, że Jesus był o krok od przenosin do Wielkopolski. Ostatecznie trafił na Podlasie i od tamtego momentu dwukrotnie grał przeciwko Lechowi i strzelił 4 bramki. Co ciekawe najpierw dublet wpakował za plecy Putnocky’ego, a potem Buricia. Trzeci mecz z Dumą Wielkopolski będzie dla Imaza konfrontacją z trzecim bramkarzem. Tym razem na drodze do siatki stanie Mickey Van Der Hart. Czy Jesus będzie „na ogniu” przeciw Holendrowi?\nJagiellonia przez cały sezon odwiedza 15 różnych stadionów Ekstraklasy. Niejeden jest dla nas zmorą (tak jak np. stadion Lechii), inne są neutralne, a na końcu są te sprzyjające. Wydaje się, że Stadion Miejski w Poznaniu zalicza się do tej ostatniej grupy. Oczywiście kilka lat temu każdy wyjazd na Lecha kończył się łomotem, ale to się zmieniło i często jedziemy tam jak na obiekt treningowy w Pogorzałkach. Zrobić swoje. 0:2, 3:1, 2:0, 2:0, 1:5, 2:0. Tak prezentuje się zestawienie ligowych meczów wyjazdowych w Poznaniu od sezonu 2014/15. 6 meczów, 4 zwycięstwa, 2 porażki, bilans bramek 10:8. Jak widać tendencja od 2015 roku jest taka, że po porażce następują 3 wygrane, więc w piątek według algorytmu powinniśmy wygrać.


ańska pozwala na przygotowywanie bardzo smacznych i prostych posiłków, opierających się w głównej mierze na produktach pochodzenia roślinnego.\nDodane: 05-06-2021 04:16\nPorady na temat klimatyzacjiKiedy wiadomo, że potrzebujesz pomocy psychoterapeutyChoose PolandNaczynia a wystrój Vi skal til tannlegen O taksówkach i taksówkarzach. Transport osobowy taksówkąMeble eventoweO mechanice - silnikuPoświęcenie i ciężka praca geodetyLeczenie zębów u stomatologaWynajem halKartoteki przyszłościCo znaczy poligrafia i nie tylko!Ciężki sprzęt do budowyWirtualne biuro - dobry sposób na redukcję kosztówA Ty jak zarządzasz swoją firmą? Tradycyjnie, czy nowocześnie?Dentysta w bielskuCosta del Sol - piękne hiszpańskie wybrzeżeSzkolenia bhpOgniwa, panele, kolektory słoneczne - kilka informacjiCzy potrzebujemy radców prawnych?Sprawdzone metody jak znaleźć dobrego prawnikaCzy można prowadzić sprawy prawne w niedzielę?5 Wskazówek Aby uzyskać pomoć prawnąO marketingu i badaniach tajemniczy klientDomy opieki nad seniorami. Czego o nich nie wiesz?Leczenie zębów - temat rzekaWykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby uczyć się hiszpańskiego?Wszystko o włosachDieta i odżywki przy ćwiczeniach siłowych


» [Z] Polana\nPo długiej wędrówce niespodziewanie natknąłeś/natknęłaś się na tę oto polanę. Jest niewielka. Wokół niej rosną młode drzewa, rzucające różnokształtne cienie na soczyście zieloną trawę. Już myślisz, że to idealne miejsce do samotnego wypoczynku, kiedy twoim oczom ukazuje się postać leżącego na skraju tejże polany lwa. To nieduży, młody samiec. Nazywa się Luk. Grzeje tu miejsce od jakiegoś czasu, czekając na towarzystwo. Nareszcie jest! (Temat zgodny z regulaminem, będzie można wdrożyć do fabuły. Poznane tu zwierzaki nie będą w przyszłości sobie obce, jupi!)\nLuk pieczołowicie czyścił przednie łapy. Delikatnie kąsając skórę, systematycznie pozbywał się sklejek z błota i resztek krwi po niedawno zjedzonym posiłku. Samotność doskwierała mu bardziej niż kiedykolwiek. Myśl o spotkaniu brata stała się złudną nadzieją. Po części pogodził się z tym. Miał nadzieje na wielkie zmiany w swoim monotonnym, lwim życiu.\n// Od razu ostrzegam, że mogę mulić. Ale uznałam, że skoro to margines, a w dodatku nikt jeszcze tu nie przyszedł, to może obecność Fel nie będzie Ci tu aż tak przeszkadzać. ;) //\nBeżowo-szara jak zwykle przechadzała się po Lwiej Ziemi. A może to już wolne tereny? Ciężko stwierdzić, bo spacer nieco jej się przedłużył i całkiem prawdopodobne, że faktycznie zdążyła już przekroczyć granicę swego stada. Ale kto by się tym przejmował?\nZnacznie ciekawszym zdawał się być fakt, iż dostrzegła... Niesamowite! Lwa! Dlaczego ona ma do nich takiego pecha? Jakby się tak zastanowić, to nie zna żadnej lwicy w swoim wieku poza Inn. Za to samców - od groma. Ten jednak wyglądał na starszego, a na pewno masywniejszego od większości jej znajomych. Był też bardziej jasny i majestatyczny. Typowy lew, który najpewniej nie dogada się z humorzastą, energiczną i niekiedy irytującą Felką.\n- Cześć - przywitała się mimo to, bo nieznajomy, choć zapewne był stateczny i w ogóle, to chyba był też znudzony, skoro tak siedział tu sam.\nA że i różnooka nie miała w tym momencie niczego ciekawego do roboty, to przystanęła obok niego. Kiedyś zapewne od razu by usiadła albo nawet padła na ziemię, jednak od tamtego czasu zdążyła nabrać trochę dojrzałości i taktu... Ale tylko trochę! Takie absolutne minimum, które nie przeszkadzało jej w bezceremonialnym gapieniu się na obcego.\nNie zauważył lwicy dopóki ta nie odezwała się. Jej krótkie, nie zdradzające zamiarów "cześć" wyrwało go z zadumy. Luk postawił uszy na sztorc i wbił zaciekawione, zaskoczone spojrzenie w beżową samicę. Jej różnobarwne oczy zahipnotyzowały go na moment. Wyrwawszy się z ich niewygodnego uścisku, uśmiechnął się do lwicy i w odpowiedzi mruknął:\nPo czym wstał powoli, nie spuszczając z lwicy wzroku. Podszedł do niej i lekko skinął głową.\n- Jetem Luk.\nPrzyjrzał jej się uważnie, niepewnie przebierając przednimi łapami w miejscu.\n- Przyjemny dzień na niezobowiązujący odpoczynek, hm? - zapytał przyjaźnie, nie wiedząc o czym rozmawiać z tą intrygującą samicą. Ciekaw był jej pochodzenia, zamiarów, osobowości... lecz póki co jego wrodzona nieśmiałość nie pozwalała mu zadawać zbyt wielu pytań.\nOtwarta postawa lwa wywołała w niej pewne zdziwienie. Naprawdę ma ochotę z nią rozmawiać? I do tego... Nazywa się Luk. Tak dostojny wygląd, a tak pospolicie brzmiące imię. I do tego zachowuje się, jakby chciał z nią rozmawiać, ale z drugiej strony czegoś się obawiał. Intrygujące. Na tyle intrygujące, że kolorowooka aż uniosła swe brwi.\n- Tak, jak zwykle - stwierdziła, przywodząc na pysk całkiem przyjazny uśmiech.\nTeraz już pewna, że złotogrzywy nie ma nic przeciwko jej obecności tutaj, usiadła tam, gdzie stała.\n- Ja jestem Felka. To znaczy Felija, ale nikt tak do mnie nie mówi - wyjaśniła prędko, po czym dodała, by zmienić temat: - Skąd jesteś? Nie widziałam cię tu wcześniej.\nPrawdę mówiąc, różnooka mało kogo znała, bo też zazwyczaj obracała się w kręgu swoich znajomych. Ba, ona nawet nie kojarzyła sporej części członków swojego stada, to co tu mówić o reszcie... Ale uznała, że to pytanie jest na tyle niewinne i banalne, że nadaje się na postawienie go w przeciągu tych pierwszych paru minut znajomości.\nLuk obdarzył Felkę uśmiechem. Lekko stropiony wycofał się pół kroku i koniec końców usiadł przy lwicy. Lwica wywoływała u niego pozytywne odczucia, poczuł się w jej towarzystwie bezpiecznie. Jej otwartość zachęciła młodego lwa do mówienia.\n- Nie pochodzę stąd. Tułam się, szukam miejsca do zagrzania - wyjaśnił, grzebiąc pazurem w piachu. Wylałby przed nią smutki swojego serca, gdyby nie resztka ostrożności, która kazała mu powściągać słowa. Spojrzał na lwicę smutno. Zaraz otrząsnął się, jego oczy zabłysły przyjaźnie, a na pysk wpełzł niewinny uśmiech. - A ty, Felka?\nTułanie się... To określenie niosło za sobą mocno negatywny wydźwięk. Nic dziwnego, że lew przybrał na moment minę zbitego psa. Przecież tułać się - to znaczy nie mieć miejsca, do którego się wraca, być po prostu bezdomnym. Bez rodziny da się żyć, ale bez domu? Co to za życie?\nOdrzuciwszy na bok owe niezwykle ambitne (jak na nią) dywagacje, szarobura lwica podjęła niezwykle istotną decyzję, jaką było zdecydowanie się na odpowiedzenie rozmówcy na postawione jej pytanie. Wcześniej jednak odpowiedziała uśmiechem na uśmiech i postawiła uszy w przyjaznym geście.\n- A ja jestem Lwioziemką. Lwia Ziemia to najlepsze miejsce w okolicy - jest dużo zwierzyny, jest ładnie i większość osób jest naprawdę sympatyczna - stwierdziła, celowo używając słowa 'większość', a nie 'wszyscy'.\nPrędzej dałaby się posiekać niż przyznałaby, że ich królowa da się lubić.\nPrzez moment przez jego głowę przebiegło wspomnienie o szczęściu w rodzinnym stadzie. Tak, siłą rzeczy musiał je opuścić, taka była przecież kolej rzeczy...\nNi z tego ni z owego, wewnątrz lwa obudziło się dziecięce pragnienie zabawy. Dając mu się ponieść, lew spojrzał w oczy Felki i zmarszczył delikatnie brwi. Później na jego pysku pojawił się figlarny uśmiech.\n- Mówisz? Duża ilość zwierzyny? Hm... - zamruczał, podnosząc zad, jednocześnie opuszczając się na przednich łapach. Uważnie przyglądał się różnobarwnym oczom lwicy, próbując znaleźć w nich odpowiedź na swoją niewypowiedzianą propozycję. Pobawisz się? - pytała jego postawa.\nBrew Feliji uniosła się w wyrazie zdziwienia. Naprawdę nie interesowały go kwestie lwioziemskiej roślinności, dostępu do pożywienia, stosunków panujących między członkami stada idepe, itede..? On po prostu chciał... Się pobawić? Nie wykazywał zaciekawienia względem tych wszystkich poważnych kwestii, na które zawsze zwraca się uwagę? Nie chciał jej podrywać? Nawet nie zadawał głupich pytań, które padają na początku znajomości niemal w każdym przypadku...?!\nRóżnooka postawiła uszy, a jej ślepia zabłyszczały wesoło. W to mi graj!\nPrzyjęła pozycję podobną do jego i niemal od razu odskoczyła na bok w obawie przed nagłym 'atakiem'. Jej wzrok, choć słaby, mierzył jasną sylwetkę z niezwykłą czujnością. Wyszczerzyła też zęby, a było to bliższe uśmiechowi niż groźnemu wyrazowi, przybieranemu zwykle podczas prawdziwych walk.\nSerce Luka podskoczyło z radości, oczy zaszkliły się. Sięgnął do lwicy łapą, wyciągając pazury do połowy, dla zaczepki.\n- Dawno nie jadłem - mruczał z szelmowskim uśmiechem. - Nagle wyrosła przede mną taka zdobycz! - zachłysnął się śmiechem, skacząc w stronę umykającej mu Felki.\nTak bardzo za tym tęsknił! Za braterstwem serc, za niezobowiązującym, roztargnieniem, namiastką spokoju ducha i pewności jutra. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz nie martwił się o dzień następny, kiedy kładł się i nie myślał o tym jak przeżyć kolejny dzień, jak wygrać z samym sobą. I wtedy zjawiła się ona. Trochę spięta, ułożona przez życie, próbująca zachować dystans, spoważniała... ale w gruncie rzeczy tęskniąca do swojej figlarnej natury. W głębi duszy wesoła, psotna, cudowna w swojej kociej naturze. Myśli przelatywały przez głowę bursztynowookiego niby wieczorny, niesforny wiatr. Lew uśmiechał się w przerwach między "szczerzeniem kłów", podbiegał, by zaraz umknąć, prężył grzbiet, by dać nura w powietrze... Ciągle badając jej śliczny pyszczek w obawie, że ta chwila zaraz pryśnie.\nStwierdzenie, że Fel czuła się w zaistniałej sytuacji jak ryba w wodzie byłoby karygodnym niedopatrzeniem. Wszak ryby przebywają w swym naturalnym środowisku niemal non stop, zaś jej nieczęsto nadarzała się okazja do beztroskiej zabawy. Owszem, nie cierpiała też na natłok obowiązków, ale, mimo wszystko, realizacja koncepcji Luka stanowiła dla niej miłą odmianę.\nFiglarne spojrzenie burej lwicy towarzyszyło jej przez cały czas trwania 'walki'. Czasem śmiesznie odchylała uszy to do tyłu, to znów do przodu, skakała w tę i w tamtą, wprawiając w ruch również ogon. A nie spuszczała swych nietypowych ocząt z lwiej sylwetki nie tylko dlatego, by nagle nie stać się ofiarą swej nieuwagi, ale też z tego tylko powodu, że wydało się jej to... Przyjemne. W powodzi tych wszystkich sztywniaków znalazł się jeden, któremu ani w głowie podobny styl życia, a przynajmniej jeśli chodzi o tę chwilę. No i fajnie!\n- Ha! - zawołała w pewnym momencie, gdy znalazła się na tyle blisko jasnogrzywego, że zaczepnie pacnęła łapą jego bark.\nBursztynowooki odskoczył od lwicy i przywarł do ziemi całym ciałem, rozpłaszczony na soczystej trawie niby płaszczka. Wyszczerzył do beżowo-szarej zęby w uśmiechu i zmrużywszy ślepia, przeturlał się na plecy. Zamarł w tej pozycji na nie dłużej niż sekundę, po czym legł na boku, plecami do towarzyszki. Wyciągnął głowę, odchylił w tył, by zlokalizować lwicę. Jego boki falowały podnoszone przez głębokie wdechy i długie wydechy, oczy skrzyły się z radości. Chciał wydusić z siebie krótkie "dziękuję", jednak zamiast tego na jego pysk wszedł głośny, szczery śmiech. Później, w miarę jak wszystko zaczynało się w nim uspokajać, zaczynała pojawiać się obawa przed tłumaczeniem, wyjaśnianiem, mówieniem... Jego pysk powoli spowijała naturalna powściągliwość.\nLwica nie namyślała się długo, zanim bezceremonialnie podlazła do nowego znajomego i położyła się obok. W odróżnieniu od niego, na jej obliczu nadal odmalowywał się wyraz całego szczęścia tego świata. Zniknął on dopiero wtedy, gdy nawet ktoś taki jak Felija zdążył się zorientować, że coś jest nie tak.\n- Co jest? - spytała więc, spoglądając na lwa z pewnym zdziwieniem.\nZnowu zrobiła coś nie tak? Ale przecież to on chciał się bawić! Nawet nie trwało to tak długo, a potem jeszcze się z tego śmiał... O co mu teraz chodzi? To zbyt skomplikowane...\nLwica nieświadomie kilkakrotnie omiotła ziemię ogonem. Wrodzona niecierpliwość sprawiała, że czas oczekiwania na odpowiedź, choć zapewne niedługi, wydawał się jej niezwykle nużący.\n- Zaprowadź mnie na wasze ziemie - powiedział zdecydowanie po chwili namysłu, spoglądając na nią. Serce waliło mu jak szalone. Tylko tyle. Potrzebuję cię od dziś jak wody, potrzebuję twojej radości i pogody ducha. Nie chcę niczego więcej poza stadem, rodziną, ale boję się jak głupi... zawsze się bałem - mruczały myśli w jego głowie. - Jeśli oczywiście, jesteście przychylni nowym.\nPatrzył na nią niecierpliwie, uporczywie. Chciał wleźć w jej różnobarwne oczyska, chciał w nie wejść i pozostać tam, bezpieczny pod czyjąś pieczą, chroniony. Odkąd stracił stado, nie mówiąc już o zgubieniu brata, czuł się kociakiem.\nPo usłyszeniu jego słów, Felka poderwała łeb, a jej oblicze od razu się rozjaśniło. Tylko o to mu chodzi? I po co były te nerwy?\n- A żebyś wiedział! - zapewniła z szerokim uśmiechem, kiwając łbem dla spotęgowania efektu. - Wprost uwielbiamy nowych! Tak, nowi to jest to, co Lwia Ziemia lubi najbardziej.\nPoderwała się na równe łapy i już chciała ruszyć w stronę swoich terenów, nawet nie czekając na Luka. Jednak zdołała się opanować, poprzestając na nerwowym przebieraniu łapami po ziemi. Kurczę, ale jej się nie chciało tak stać bezczynnie!\n- Chciałbyś być Lwioziemcem? - spytała wprost, mierząc go czujnym, prawie że bystrym spojrzeniem.\nWydawało się jej to dość dziwne. Przez całe jej życie przez stado przewinęło się zaledwie kilku samców, przy czym w ostatnim czasie spotkała jedynie Mako. Z kolei lwic mieli od groma. Dlaczego? Ciężko powiedzieć, bo przecież czarnogrzywy specjalnie nie eksponował swojej władzy, a na pewno nie na tyle, by kogokolwiek... Odstraszyć? To nawet nie brzmi!\nLwica zamrugała, wciąż wpatrzona w jasnego. Postawiła uszy w wyrazie zaciekawienia. No?\nPodniesiony na duchu jej entuzjazmem, Luk bez zawahania poderwał się na równe łapy. Zdawało mu się, że Felka zauważy drżenie jego nóg, dlatego szybko skoncentrował wzrok na jej kolorowych oczach.\n- Całym sercem - odpowiedział zgodnie z prawdą, zatapiając się w jej spojrzeniu, jak w bezpiecznym cieple futra matki w czasach, gdy był jeszcze kociakiem.\nPodszedł do lwicy i stanąwszy naprzeciwko, przechylił głowę, zmrużył ślepia. Idziemy? - pytały zawadiacko jego oczy.\nTrudno powiedzieć, czy Luk zdecydowałby się na dołączenie do Lwioziemców gdyby nie lwica, która stanęła mu na drodze. Z pewnością żyłby tą myślą, pielęgnowałby w sobie tę nadzieję i wiele razy przymierzał, by postawić łapę na sawannach Lwiej Ziemi. Ale wszyscy, którzy go znali przyznaliby, że nie miałby na tyle odwagi, że nieśmiałość pożarłaby go w samotności... I tułałby się nadal, miotany przez największe bzdury krępujące go odkąd został sam.


"Daj Głos!". Koncert charytatywny na rzecz czworonogów ze schroniska w Częstochowie - Gazeta Regionalna\nStrona głównaWiadomościCzęstochowa"Daj Głos!". Koncert charytatywny na rzecz czworonogów ze schroniska w Częstochowie\n“Daj Głos!”. Koncert charytatywny na rzecz czworonogów ze schroniska w Częstochowie\n"Daj Głos!" (mat. prasowe)\nW czwartek, 20 maja w Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II odbędzie się koncert charytatywny “Daj Głos!”. W wydarzeniu można uczestniczyć on-line, wspierając przy tym podopiecznych Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w Częstochowie.\nKoncert charytatywny ,,Daj Głos!” na rzecz Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt przy ul. Gilowej 44/46 w Częstochowie odbędzie się w czwartek, 20 maja. Miejscem wydarzenia będzie Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II przy ul. Jagiellońskiej 67/71 (www.jp2muzeum.pl).\nZa organizację, obok muzeum, odpowiadają Zespół Szkół Muzycznych im. M. J. Żebrowskiego w Częstochowie oraz Wiktor Wojsyk. Ostatni z wymienionych poprowadzi Orkiestrę Rozrywkową Uczniów Zespołu Szkół Muzycznych im. M. J. Żebrowskiego, która w czwartkowy wieczór wystąpi na scenie. Kogo jeszcze usłyszymy? Koncert uświetnią Natalia Miarka, Amelia Pinderak, Marta Kijas, Miłosz Reterski, Kacper Płatek, Wiktor Dąbrowski oraz Martyna Zygadło.\nWydarzenie poprowadzi Piotr ,,Dziker” Chrząstek. Transmisja rozpocznie się o godz. 19. Można ją śledzić na kanale YouTube muzeum (szczegóły TUTAJ).\nPomóc czworonogom można kupując specjalistyczną karmę – można to zrobić na pomagam.pl/specjalnakarma.\nSzczegółowe informacje dotyczące “Gaj Głos!” dostępne są na Facebooku.\nPoprzedni artykułOd 21 maja kinomani powrócą do częstochowskiego kina “Iluzja”. Jakie filmy czekają na nich w weekend? [REPERTUAR]\nNastępny artykułGaleria Jurajska otworzyła Bulwary Café. Lokale gastronomiczne zapraszają w plener


Właściwości tego pierścienia są nadzwyczajne – Zabawki dla psa\nNie mogę ich tu szczegółowo wyliczyć, gdyż byłobyto zbyt długie i wykroczyłoby poza nasz temat. Powiem tylko, że skuteczność jego działania objawia się z druzgocącą oczywistością w trzech dziedzinach: w dziedzinie ochrony, uzdrawiania i intuicji. Pierścień chroni przed niebezpieczeństwami i uodparnia na wpływy i uroki wszelkiego typu (czy są one spowodowane przyczynami geofizycznymi, zakłóceniami atmosfery wibracyjnej, czy nawet jakąś klątwą, czarami, urokiem, magiczną agresją…). Na przykład – i nie jest to wcale najbardziej dziwny aspekt tej tajemnicy – ten, który nosi na palcu ów pierścień, nie może być ofiarą wypadku samochodowego, chyba że kierowałaby nim chęć popełnienia samobójstwa. Drugą właściwością pierścienia jest zdolność uzdrawiania. Nie chodzi oczywiście o uzdrawianie zaburzeń czy ran czysto organicznych, ale o przywracanie pewnych funkcji, które uległy zaburzeniom, jak również o zlikwidowanie bólu, który jest ich konsekwencją. Aby zwiększyć skuteczność pierścienia, warto znać symboliczne połączenia między każdym palcem i odpowiadającym mu organem lub funkcją. Na przykład: palec serdeczny dotyczy układu płciowo-moczowego; na ten więc palec należy włożyć pierścień, jeśli cierpi się na organ należący do tego układu.\nSklep dla psa www.dogplus.eu/pl/ zobacz ciekawe maty i legowiska dla swojego pupila, kota również.


Resort zdrowia: przez cztery dni wystawiono 6 mln e-recept – Warszawa i Mazowsze – najnowsze wiadomości w RDC\nResort zdrowia: przez cztery dni wystawiono 6 mln e-recept\n12 stycznia (17:30)\nAktualizacja: 13 stycznia (13:18)\nE-recepta/fot. PAP/Przemysław Piątkowski\nOd środy, od kiedy obowiązują recepty w formie elektronicznej, przez cztery dni, wystawiono ich ok. 6 mln – wynika z danych udostępnionych w niedzielę przez Ministerstwo Zdrowia.\nRzecznik resortu Wojciech Andrusiewicz przekazał, że pierwszego dnia – w środę wystawiono ponad 2 mln e-recept, w czwartek podobnie, w piątek 1,8 mln, zaś w sobotę z racji dnia wolnego – ponad 100 tys.\nAmerykański poziom w 4 dni\n– Ponad 2/3 recept w ostatnich dniach wystawione zostało w systemie elektronicznym, co pokazuje że obawy, iż e-recepty mogą się nie upowszechnić były płonne. Co warto podkreślić, już na wstępie, w pierwszych dniach osiągnęliśmy poziom do którego w USA dochodzono 8 lat – wskazał Andrusiewicz.\n– Dziękujemy lekarzom za widoczną pozytywną reakcję na nowy elektroniczny system wystawiania recept. Dziękujemy również farmaceutom za profesjonalne wdrożenie systemu po stronie aptek – dodał.\nObowiązkowe od 8 stycznia\nElektroniczne recepty w polskich aptekach pojawiły się 1 stycznia 2019 roku. Od tego momentu można je było zrealizować w każdej aptece w Polsce. Od 8 stycznia obowiązkowe jest wystawianie recept w postaci elektronicznej; papierowe mogą być wydawane w określonych przypadkach.\nPełną funkcjonalność e-recepta daje posiadaczom Internetowego Konta Pacjenta, które jest dostępne pod adresem . Dzięki IKP zyskuje się dostęp m.in. do historii wszystkich wystawionych e-recept.\nPopołudnie RDC: e-recepty


Pojedynek wiatraków na PGE Narodowym. Wkrótce finał Wielkiego Wyzwania: Energia | Dziennik Naukowy\nPojedynek wiatraków na PGE Narodowym. Wk...\nJuż w sobotę, 16 października, podczas finału na PGE Narodowym w Warszawie poznamy zwycięzcę „Wielkiego Wyzwania: Energia” – wyjątkowych w skali Polski zawodów technologicznych. Rywalizację, w której udział weźmie 10 zespołów konstruktorskich z całego kraju, widzowie będą mogli śledzić on-line. W finale pojedynek stoczą najlepsze prototypy przydomowych elektrowni wiatrowych, a na zwycięzcę czeka nagroda w wysokości 1 miliona złotych. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju realizuje tę inicjatywę dzięki wsparciu Funduszy Europejskich w ramach Programu Inteligentny Rozwój.\nDziesięć prototypów kompaktowych elektrowni wiatrowych. Dziesięć najlepszych ekip konstruktorskich. Milion złotych nagrody. Duże emocje. I wiatr! Oto esencja finału „Wielkiego Wyzwania: Energia”. Tym razem to nie mecz, a pojedynek wiatraków rozegra się na płycie głównej stadionu.\nZainicjowane w 2019 roku przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBR) „Wielkie Wyzwanie: Energia” bazuje na unikalnej formule nawiązującej do zawodów typu Grand Challenge zapoczątkowanych przez amerykańską agencję DARPA. Wyróżnia je otwarta formuła i minimum formalności.\n– Trzeba sobie uświadomić, że tego jeszcze nikt w Polsce nie robił. Eksperyment technologiczny, prowadzony w duchu rywalizacji sportowej, ma doprowadzić do wyłonienia najbardziej wydajnych rozwiązań w zakresie mikroinstalacji wiatrowych do zastosowań indywidualnych. Zespoły konstruktorskie, rekrutujące się spośród pasjonatów energetyki odnawialnej, pracowały nad swoimi prototypami niemal dwa lata. Nagroda, owszem, działa dopingująco, ale to nie jest jedyna motywacja. Do „Wielkiego Wyzwania: Energia” zgłaszali się ludzie, którzy dostrzegają intensywny rozwój energetyki prosumenckiej, widząc w tym procesie przestrzeń dla niedużych turbin wiatrowych i dla siebie jako ich konstruktorów – mówi dr inż. Wojciech Kamieniecki, dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju.\nRywalizacja półfinałowa i nagroda specjalna w kategorii „wzornictwo”\nNa wyzwanie odpowiedziało szerokie grono uczestników – w odróżnieniu od grantowych konkursów organizowanych przez NCBR są to osoby fizyczne, wśród nich studenci, zapaleni konstruktorzy czy „garażowi” wynalazcy.\nObecnie w grze pozostało kilkadziesiąt zespołów. Rywalizacja półfinałowa, która rozegra się w piątek, 15 października, na PGE Narodowym, wyłoni 10 finalistów.\nPółfinał, do którego ze względu na wysoki poziom techniczny rozwiązań pokazanych w ćwierćfinałach, zaproszono nie 40, ale aż 51 ekip, będzie polegał na przeprowadzeniu testu działania urządzenia w warunkach sztucznego wiatru. Uczestnicy mogą liczyć na warunki zbliżone do identycznych i będą mieli tyle samo czasu na montaż swojego urządzenia. Prototypy zostaną zmierzone i zważone – ich wymiary nie mogą być większe od sześcianu o długości boku równej 2 metry, a waga nie powinna przekraczać 200 kilogramów. Następnie zostaną podłączone na stanowiskach nawiewowych do aparatury pomiarowej dostarczonej przez organizatora. Test półfinałowy składa się z dwóch etapów: przez 10 minut nawiewany będzie wiatr o prędkości około 8 m/s, a przez kolejne 10 minut wiatr o prędkości około 3 m/s. Przewidzianych jest 5 rund półfinałowych, w każdej z nich zostanie sprawdzonych 10 prototypów. Jeśli będzie to konieczne dla wyłonienia finalistów, odbędzie się dogrywka.\nWarto dodać, że spośród wszystkich półfinalistów jury, składające się ze specjalistów z różnych obszarów, wytypuje trzy projekty o największym potencjale w kategorii „wzornictwo”. Nagrodę specjalną w tej kategorii, w wysokości 50 tys. zł, otrzyma ten spośród nominowanych uczestników, którego urządzenie uzyska największą liczbę głosów publiczności – głosowanie odbędzie się on-line w trakcie Wielkiego Finału, na stronie: wielkiewyzwanie.ncbr.gov.pl.\nWielki Finał już 16 października!\n„Wielkie Wyzwanie: Energia” zostanie rozstrzygnięte w sobotę, 16 października br., na PGE Narodowym w Warszawie.\nNa płycie głównej stadionu w warunkach sztucznego wiatru przez 6 godzin testowanych będzie 10 prototypów. Każdy z nich będzie się znajdował na specjalnym stanowisku nawiewowym.\nZespół, którego urządzenie w sposób najbardziej skuteczny i efektywny przetworzy energię wiatru w energię elektryczną, zostanie zwycięzcą „Wielkiego Wyzwania: Energia” i wygra 1 milion złotych nagrody.\nZ uwagi na sytuację epidemiczną Narodowe Centrum Badań i Rozwoju organizuje finał „Wielkiego Wyzwania: Energia” w formule hybrydowej. Publiczność ma możliwość śledzenia tego wydarzenia w godz. 9.30 – 17.00 on-line za pośrednictwem strony: wielkiewyzwanie.ncbr.gov.pl, co nie wymaga rejestracji. Dla niewielkiej grupy osób jest jeszcze możliwość stacjonarnego udziału w wydarzeniu finałowym, a więc na PGE Narodowym. Więcej informacji wraz z formularzem rejestracji zgłoszeń znajduje się na stronie internetowej.\nW transmisji pokazywane będzie nie tylko to, co dzieje się na płycie głównej stadionu. Publiczność będzie mogła również obejrzeć ciekawe rozmowy ze wszystkimi finalistami, w których opowiedzą o swoich rozwiązaniach oraz drodze do ich przygotowania. Nie zabraknie przedstawienia innych programów NCBR, związanych z Europejskim Zielonym Ładem.\n8 x Green Deal\nIdea „Wielkiego Wyzwania: Energia” jest spójna z celami Unii Europejskiej zawartymi w strategii Europejskiego Zielonego Ładu.\nW ten plan, zmierzający do przekształcenia UE w nowoczesną i konkurencyjną gospodarkę, która w 2050 r. ma osiągnąć zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych, wpisuje się także – tym razem na znacznie szerszą skalę – osiem przedsięwzięć NCBR, finansowanych z Funduszy Europejskich (POIR), a realizowanych w trybie zamówień przedkomercyjnych (PCP). W tym przypadku Centrum występuje w roli zamawiającego, który definiuje problem do rozwiązania, a tym samym kreuje nowy rynek dla nowatorskich produktów.\nWykonawcy opracują demonstratory nowoczesnych technologii w takich przedsięwzięciach, jak: „Budownictwo efektywne energetycznie i procesowo”, „Innowacyjna biogazownia”, „Oczyszczalnia przyszłości”, „Technologie domowej retencji”, „Wentylacja dla szkół i domów”, „Magazynowanie energii elektrycznej”, „Magazynowanie Ciepła i Chłodu”, „Ciepłownia Przyszłości, czyli system ciepłowniczy z OZE”. Z tym ostatnim projektem koresponduje pokrewne przedsięwzięcie „Elektrociepłownia w lokalnym systemie energetycznym”.\nI to przede wszystkim o tych nowatorskich projektach będzie mowa podczas konferencji „8 x Green Deal, czyli przełomowe technologie, zysk dla środowiska i duża szansa dla polskiej gospodarki”, która będzie towarzyszyć Wielkiemu Finałowi.