Tylko jedna szansa – Simona Ahrnstedt – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Tylko jedna szansa\nKilka słów o książce pt. “Tylko jedna szansa”\nAdam Mickiewicz - Powrót taty...\nPublikacja zawiera pełną wiedzę na temat odsetek w transakcjach pomiędzy przedsiębiorcami. Znajdują się w niej wszystkie informacje, które każdy przedsiębiorca powinien wiedzieć o tym: Kiedy i jakie odsetki mogą być naliczane W jakiej wysokości odsetki mogą być naliczane Jak obliczać odsetki Jak roz...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Simona Ahrnstedt\nCopyright © 2016 by Simona Ahrnstedt\nZdjęcie autorki: © Anna-Lena Ahlström\nKorekta: Aneta Iwan, Kamila Majewska, Maria Zając\nW tym domu tak wielu rzeczy można było się bać. W każdym razie jako dziecko. Dziwne jedzenie. Głosy pełne złości. Nigdy nie wiedziała, co się stanie, kiedy znów ją uderzą.\nAle i tak piwnica była najgorsza.\nZimna i cuchnąca.\nSkuliła się pod ścianą i oparła czoło na kolanach. Poczucie porzucenia ciążyło jej w żołądku jak kamień. Było jak rana w sercu. Samotność i doświadczanie nienawiści bolały. Już przywykła, ale jeszcze nigdy nie było aż tak źle.\nOtaczała ją ciemność. Czuła głód.\nPociągnęła nosem, wciąż opierając głowę na kolanach. Tak się bała. Ale próbowała być dzielna.\nNiezależnie od tego, co z nią zrobią, nie będzie płakać.\nAmbra Vinter spojrzała do notesu. Pomysły na artykuły, numer telefonu do osoby, z którą przeprowadzała wywiad, i przypomnienie, żeby kupić kawę. Podkreślone dwa razy. Nie miała wielu wymagań wobec życia, ale poranna kawa do nich należała.\n– Ambra, czy ty mnie w ogóle słuchasz?\n„Próbuję nie”, pomyślała.\nAle jako że słowa te padły z ust Grace Bekele, jej bezpośredniej przełożonej, szefowej działu wiadomości dziennika „Aftonbladet”, Ambra odpowiedziała tak dyplomatycznie, jak tylko potrafiła.\n– Wolałabym, żebyś posłała tam kogoś innego. W ubiegłym tygodniu byłam w Varbergu. I dopiero co wróciłam z pożaru w Akalli.\nPosłała Grace proszące spojrzenie.\nMusiał być jakiś inny reporter, któremu mogła dać takie beznadziejne zlecenie. Jakiś młody, pełen zapału dziennikarz, który nie zdążył jeszcze stać się aż tak cyniczny jak ona i cieszyłby się z możliwości odejścia od biurka.\n– Ale chcę, żebyś to ty tam pojechała – odparła Grace i machnęła ręką. Zalśniły jej długie, ostre paznokcie. Wyglądała jak top modelka, ale była znana przede wszystkim z tego, że potrafi świetnie kierować zespołem.\nAmbra wiedziała, że Grace wygra tę walkę, tak samo jak niemal zawsze.\n– Czyli gdzie? – zapytała. Czuła, że jej ubranie przesiąkło dymem. Ciągle zaskakiwało ją, jak szybko rozprzestrzenia się pożar. Trzy minuty. I było po wszystkim. Na szczęście bez ofiar, choć w przeciwnym wypadku artykuł byłby bardziej interesujący. Nikt nie powinien ginąć w pożarze trzy dni przed Bożym Narodzeniem.\n– Mówiłam już przecież, do Norrlandii.\n– Norrlandia jest duża, mogłabyś trochę sprecyzować? – zapytała Ambra. Miała powody, żeby nie jechać do Norrlandii, bez związku z tym gównianym zleceniem.\n– Norrbotten. Gdzieś tu miałam zapisaną nazwę miejscowości – odparła Grace.\nAmbra czekała, gdy Grace przekopywała papiery na blacie. Siedziały przy biurku Breaking News, w samym sercu tego organizmu, który stanowiła redakcja „Aftonbladet”. Była druga po południu i na zewnątrz panowały zupełne ciemności. Padał marznący deszcz i wiał silny wiatr. Oczywiście mieli pogodę na pierwszej stronie. Wyjątkowo dobra albo wyjątkowo zła pogoda zawsze trafiała na pierwszą stronę ich internetowego wydania, ponieważ zawsze budziła zainteresowanie. Była najczęściej czytaną informacją dnia z niemal tysiącem odsłon na minutę.\nAmbra przerzuciła kilka kartek w swoim notatniku i zapytała tak uprzejmie, jak tylko potrafiła:\n– A co dokładnie mam robić w Norrbotten?\nGrace podniosła kilka plików papierów i o mało co nie przewróciła kubka z resztką starej kawy. Nikt w redakcji nie miał własnego biurka, nawet szefowie. Grace była jednym z czterech redaktorów odpowiadających za wiadomości, którzy okupowali ten stolik dwadzieścia cztery godziny na dobę, trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku. Pozostałe redakcje, począwszy od sportu, rozrywki i sensacji aż po zagranicę, dział śledczy i kulturę, były rozrzucone wokół tego biurka jak satelity wokół nigdy nie śpiącego centrum.\n– Przed chwilą gdzieś widziałam tę kartkę. Wydaje mi się, że chodzi o Kalix – powiedziała Grace.\n„Zawsze coś”, pomyślała Ambra i posłusznie zapisała „Kalix”.\n– Masz przeprowadzić wywiad z Elsą, dziewięćdziesięciodwulatką. Zadzwoń i umów się na rozmowę. Dam ci jej numer. Dostaliśmy cynk od jednego z czytelników przez naszą stronę. Mam przeczucie, że to może być coś.\n– Super – odparła Ambra i udało jej się nie skrzywić.\nNa stronie „Aftonbladet” znajdowała się skrzynka kontaktowa, na którą czytelnicy mogli wysyłać propozycje tematów. Jeśli coś z nich wychodziło, dostawali tysiąc koron. Aż 99,99% propozycji nie miało żadnej wartości, ale Ambra posłusznie zapisała „Elsa” i potarła czoło.\n– Jesteś pewna, że chodzi o kobietę? – zapytała.\nPytanie nie było bezzasadne. Kiedyś ktoś zasugerował im wywiad z Sixtenem Bergiem, lat dwadzieścia. Potem się okazało, że Sixten to kakadu, która potrafi śpiewać i tańczyć do Hooked on a feeling. Spotkanie zaowocowało notatką i zabawnym filmikiem, który opublikowali na stronie. Ale nie był to akurat ten rodzaj artykułów, o których Ambra marzyła w czasie studiów dziennikarskich.\nGrace wyciągnęła jaskrawożółtą karteczkę.\n– Tutaj jest. Elsa Svensson, rocznik dwudziesty trzeci. Miała romans z jednym z naszych premierów i najwyraźniej w tajemnicy urodziła jego dziecko.\nSłysząc to, Ambra podniosła wzrok.\n– I to się stało niedawno? – zapytała sceptycznie.\nGrace uniosła elegancko wydepilowaną brew.\n– Starsza pani ma dziewięćdziesiąt dwa lata, więc nie, to się nie stało niedawno, nawet nie w tym tysiącleciu. Ale nigdy wcześniej nie rozmawiała o tym z mediami i najwyraźniej jest prawdziwym oryginałem. Może być z tego dobra historia. Długie, ekscytujące życie, egzotyczne miejsce, no wiesz. Poza tym idealnie pasuje na święta, wiele osób będzie chciało to przeczytać.\n– Mmm – mruknęła Ambra bez śladu entuzjazmu. – Z którym premierem?\n– Z jednym z tych, którzy już nie żyją. Będziesz to musiała sprawdzić.\n– Chyba każdy premier miał masę nieślubnych dzieci? – zapytała. Naprawdę nie miała ochoty na ten temat. Już by wolała podwójne morderstwo albo wypadek.\n– Daj spokój. Ten temat jest stworzony dla ciebie, właśnie w tym jesteś dobra. Na pewno będzie wiele odsłon, a dostałam polecenie, żeby robić więcej takich artykułów, to się sprzedaje jak cholera. Poza tym ta babcia chciała, żebyś to właśnie ty przeprowadziła z nią wywiad.\n– Jasne – odparła Ambra. Choć czasem rzeczywiście tak było. Czytelnicy chcieli rozmawiać z konkretnym reporterem.\nZnów spojrzała w stronę okna. Świecznik adwentowy mrugał w nieregularnych odstępach czasu. Cała branża była uzależniona od ilości odsłon, ponieważ to przekładało się na wpływy z reklam. Poza tym miała świadomość, że przy kolejnej reorganizacji prawdopodobnie straci pracę. Od kilku lat jej kariera znajdowała się na czymś, co można by opisać jako zakręt opadający w dół. Jeżeli nie będzie uważać, trafi na nocną zmianę. A nocna zmiana to ślepa uliczka. Ci, którzy tam lądowali, nigdy nie wracali, żyli jak blade nocne stworzenia, tłumaczyli z angielskiego bezwartościowe teksty i umierali od środka. Dała za wygraną.\n– A fotograf? – zapytała.\n– Miejscowy freelancer. Skontaktujesz się z nim, gdy będziesz na miejscu.\n– W porządku – powiedziała Ambra i wstała z krzesła.\nNie było sensu wracać do domu. Pomyślała, że przyniesie sobie kawę, w automacie w stołówce kupi lodowatą kanapkę, zadzwoni do Elsy, lat dziewięćdziesiąt dwa, a potem zostanie w redakcji i zrobi research. Hura.\n– Prześlesz mi te informacje, które masz? – zapytała szefową.\n– Pierwszy tekst chcę mieć tak szybko, jak się da. Jeśli będzie dobry, może pójdziemy tym śladem. Święta w Norrlandii, renifery, białe szaleństwo i takie tam.\nAmbra przestąpiła z nogi na nogę.\n– Coś jeszcze? – zapytała Grace.\nAmbra się wahała.\n– Wiem, że czasu jest mało, a droga daleka, ale zobaczysz, że zdążysz wrócić do domu na święta – powiedziała Grace zestresowanym, ale przyjaznym tonem.\nAmbra wiedziała, że szefowa chce dobrze, ale to nie święta stanowiły główny problem. Ambra miała tylko jedną krewną, przyrodnią siostrę Jill, i od lat nie spędzały razem świąt. Nie chodziło również o to, że poniżej jej godności była rozmowa z ekskochanką nieżyjącego już premiera. Dziennikarzowi nie należało dawać poniżających zleceń (to była zasada, którą nikt się nie przejmował), ale Ambra pracowała kiedyś w dziale rozrywki i dostawała już dużo gorsze zadania. Chodziło o to, że miała poważny problem z podróżami na północ.\n– Załatwię to – oznajmiła, powstrzymując westchnienie. Jej życie to była jej prywatna sprawa.\n– Wiem – odparła Grace, przyglądając się jej ze spokojem.\nGrace miała trzydzieści lat, tylko dwa lata więcej od Ambry. Była już doświadczoną redaktorką w jednym z najtrudniejszych miejsc pracy w branży. Miała pod górkę nie tylko ze względu na młody wiek i płeć, lecz również przez kolor skóry. Urodziła się w Etiopii, a do Szwecji przyjechała jako dziecko i swego rodzaju geniusz. W branży Grace Bekele była żywą legendą i gdy patrzyła na Ambrę w taki sposób, ta była gotowa stąpać po rozżarzonych węglach. Albo pojechać do Kalix.\n– I wiesz, ja pamiętam, że chciałabyś dostać tę posadę w dziale śledczym. Jak tylko będę miała okazję, szepnę o tobie dobre słowo Danowi Perssonowi.\nAmbra nie wiedziała, co powiedzieć. Wdzięczność to kłopotliwe uczucie. Ale takie było jej marzenie. Chciała pracować w dziale śledczym „Aftonbladet”, wyszukiwać sensacyjne tematy i pisać dłuższe reportaże. Krążyła plotka, że wkrótce ma się tam zwolnić miejsce. Coś takiego rzadko się zdarzało. Wiedziała, że będzie się o nie biło wiele osób. Prawdopodobnie wszyscy jej koledzy i konkurenci. Ale, o ile oczywiście czegoś nie schrzani w ciągu najbliższych tygodni, może będzie miała szansę. Jeżeli uda jej się powstrzymać i nie naubliżać zbytnio Danowi Perssonowi, redaktorowi naczelnemu. Jak się nad tym zastanowić, to może rzeczywiście będzie lepiej dla niej, jeśli wyjedzie.\n– Dziękuję. Jutro ruszam w drogę – oznajmiła.\nW myślach rozważała już różne sposoby podejścia do tematu, zastanawiając się co powinna ze sobą zabrać.\n– Moment – powiedziała Grace, podnosząc kolejną karteczkę, tym razem pomarańczową w kształcie strzałki. – Tu ją mam. Źle ci powiedziałam. To nie w Kalix. Bardzo cię przepraszam.\n„Żeby tylko nie Kiruna”, zdążyła pomyśleć Ambra.\n– Starsza pani mieszka w Kirunie. Zawsze mylę te miasta. No tak, ale to prawie na jedno wychodzi.\nWygłosiła te słowa z nonszalancją kogoś, kto uważa, że na północ od Sztokholmu nie ma już cywilizacji. Norrlandia ze swoją ogromną powierzchnią nawet dla wykształconych mieszkańców stolicy była jak biała karta. Ale Ambra znała prawdę. Nawet w piekle są różne kręgi.\nKiruna. No jasne, że to musiała być Kiruna.\nWzięła karteczkę z dłoni Grace i odeszła od biurka.\nDlaczego musiała to być Kiruna? Miasto, do którego już nigdy nie chciała wracać. W którym marzła bardziej, płakała więcej i nienawidziła silniej niż w jakimkolwiek innym miejscu na świecie.\nMinęła studio telewizji internetowej i dział kryminalny. Przechodząc obok redakcji dziennikarzy śledczych, rzuciła w jej stronę tęskne spojrzenie. Był to jeden z niewielu działów, w których drzwi mogły być zamknięte. Potem nalała sobie kawy do kubka, wzięła swojego laptopa, cudem uniknęła spotkania ze swoim wrogiem Oliverem Holmem i opadła na wolną kanapę. Włączyła komputer i się zalogowała. Uruchomiła program pocztowy. W ciągu dziesięciu minut dostała dwadzieścia maili. Dziewiętnaście z nich zawierało obelgi po tym, jak tego ranka napisała artykuł o napastowaniu seksualnym w siłowni. Przebiegła je wzrokiem. Wiedziała, że najpoważniejsze z nich powinna przesłać dalej do działu ochrony, ale nie miała na to siły. Pracowała już za długo, żeby przejmować się anonimowymi wrogami kobiet. Teraz dla odmiany napisze o nieślubnym dziecku z Kiruny.\nWybrała numer Elsy Svensson. Czekając, aż starsza pani odbierze, westchnęła. Była zmęczona. Przeczuwała, że trochę potrwa, zanim będzie mogła wrócić do swojego mieszkania, na swoją kanapę, przed swój telewizor.\nTom Lexington dorzucił polano do kominka. Mimo że dom był porządnie ocieplony, ogień stanowił pożądane źródło dodatkowego ciepła. Na zewnątrz panował dwudziestopniowy mróz i sypał śnieg. Ale kiedy w Kirunie nie sypie śnieg? Gdyby chciał wyjść z domu, musiałby wykopać sobie drogę.\nSpojrzał w ogień. Kiedy skupiał się na płomieniach i trzaskaniu drewna, czuł się prawie normalnie. Sięgnął po kolejną szczapę. W chwili gdy dokładał ją do kominka, usłyszał ciche brzęczenie telefonu, który leżał na stoliku przy kanapie. Podniósł się, żeby zobaczyć, kto dzwoni. „Lodestar Security Group”. To z pracy. Podrapał się po brodzie. Powinien odebrać. To mogło być coś ważnego. Ale tego dnia też nie miał na to siły. Powlókł się do kuchni, ale gdy się w niej znalazł, zapomniał, po co tam przyszedł. Stanął i zagapił się w okno, za którym był śnieg i las. Czekał na radiową prognozę pogody. Nagle z głośnika dobiegł huk – zwiastun kolejnego programu, którego tematem było polowanie. Dłonie Toma zaczęły się trząść. Uda też. Pole widzenia zwęziło się i z trudem łapał oddech. Wszystko działo się bardzo szybko. Od momentu, gdy usłyszał huk, do chwili, gdy poczuł, jakby rozpadał się na kawałki, nie minęła nawet sekunda.\nPo omacku sięgnął do blatu, żeby się na nim oprzeć. Serce waliło mu w piersi, jakby znalazł się na polu walki. Już nie był w domu. Ani w lasach pod Kiruną przysypanych śniegiem i skutych mrozem. Był na pustyni. W upale. W dziurze, w której go przesłuchiwali i torturowali. Serce waliło mu tak bardzo i krew w żyłach pulsowała tak mocno, że miał wrażenie, jakby ziemia trzęsła mu się pod stopami. Wspomnienia przesuwały się przed jego oczami jak film. Zmusił się do tego, żeby robić wdech przez nos i wydech przez usta, ale nie pomogło. Był tam.\nZamachnął się i z całej siły uderzył dłonią o blat. Ból wystrzelił z ręki i popłynął przez całe ciało. To rzeczywiście pomogło. Bolało jak cholera, ale cierpienie przerwało atak paniki i wrócił do domu.\nZrobił głęboki, rozedrgany wdech. Przebłysk trwał tylko kilka sekund, a mimo to był cały zlany potem. Zrobił kilka niepewnych kroków, sięgnął do szafki i wyjął butelkę whisky. Nie chciał myśleć o tym, ile pustych butelek stało już pod zlewem. Wlał w siebie alkohol i odkręcił kran z wodą. Kiruna leżała na północ od koła podbiegunowego, woda w rurach pod budynkiem była zimna. Chciwie wypił kilka łyków. Kiedy odstawiał szklankę, wydawało mu się, że znów słyszy sygnał telefonu. Wrócił do pokoju i wziął komórkę ze stolika.\n„Mattias Ceder”, przeczytał na wyświetlaczu. Znowu. Wydzwaniał do niego całą jesień. Tom ani razu nie odebrał. Odrzucił połączenie i z komórką w dłoni wrócił do kuchni, gdzie nalał sobie kolejną whisky. Po dwóch sekundach telefon znów się odezwał. Tom spojrzał na wyświetlacz. Oczywiście znów Ceder. Jak zawsze uparty skurwiel. Kiedyś byli najlepszymi przyjaciółmi i towarzyszami broni. W tamtych czasach bez wahania oddaliby za siebie życie. Ale to było dawno temu. Od tamtej pory wiele się zmieniło. Tom patrzył na telefon, dopóki ten nie przestał dzwonić. Zabrzęczał esemes.\nMógłbyś, cholera, kiedyś odebrać.\nWypił solidny łyk whisky, potem sobie dolał i zakręcił szklanką.\nNie rozmawiał z Mattiasem od lat. Kiedy byli młodzi, mogli gadać o wszystkim. Ale tak było wcześniej, zanim Mattias go zdradził.\nTom spojrzał na zlew. Piętrzyły się w nim kubki, talerze i sztućce. Nie miał siły wkładać ich do zmywarki. Kobieta, która u niego sprzątała, miała zajrzeć następnego dnia. Zostawił więc wszystko tak, jak stało, choć nigdy wcześniej nie pozwalał na to, żeby inni po nim sprzątali.\nWziął butelkę, szklankę, telefon i wrócił do pokoju. Nie pierwszy raz miał PTSD. Był żołnierzem od osiemnastego roku życia. Ktoś taki wie, co to zespół stresu pourazowego. Uczestniczył w walkach, widział, jak giną jego towarzysze, był ranny. To wszystko pozostawiało ślady i już wcześniej miał napady lęku i przebłyski wydarzeń z przeszłości po wyjątkowo trudnych doświadczeniach. Ale tak źle jeszcze nigdy nie było. Obrazy pojawiały się znikąd. Nagły dźwięk, światło albo zapach, cokolwiek było w stanie je przywołać, i nagle czuł się, jakby znów trafił do niewoli. Nie potrafił tego kontrolować. Gdyby sprawy wyglądały inaczej, może mógłby o tym porozmawiać z Mattiasem. Mattias też był żołnierzem, nieraz znajdował się pod ostrzałem, wiedział, jak to jest. W przeciwieństwie do cywili, którzy nie mogli sobie tego wyobrazić.\nTom opróżnił szklankę. Trochę kręciło mu się w głowie. Wziął komórkę i napisał esemes.\nWysyłając go, czuł satysfakcję. Spojrzał na wyświetlacz, żeby się przekonać, czy dostanie jakąś odpowiedź, ale nie. Postanowił, że jeśli Mattias znów zadzwoni, to może odbierze. Był pijany i wiedział, że ma zaburzony osąd i nie powinien do nikogo dzwonić, zwłaszcza gdy czuł się tak, jak teraz. A jednak wybrał numer. Nie Mattiasa. Kogoś innego. Opadł na sofę i słuchał sygnałów.\n– Halo? – odezwała się Ellinor.\n– Cześć, to ja – wybełkotał.\n– Tom – powiedziała za smutkiem.\n– Chciałem po prostu usłyszeć twój głos – starał się mówić wyraźnie.\n– Musisz z tym skończyć. Sam siebie dręczysz. Nie powinieneś był dzwonić.\n– Wiem – powiedział. „Powinienem był wziąć prysznic”, pomyślał. Ogolić się, wziąć w garść. A nie dzwonić do swojej byłej tydzień po tygodniu. – Ale tęsknię za tobą – mruknął.\n– Muszę kończyć – stwierdziła, a gdzieś w tle rozległy się jakieś dźwięki.\n– On tam jest? – zapytał Tom.\n– Na razie, Tom. Uważaj na siebie – powiedziała Ellinor i się rozłączyła.\nGapił się w przestrzeń. Dzwonienie do Ellinor było oczywiście błędem, ale wiedział to już, zanim do niej zadzwonił. Ale jak da radę żyć dalej bez niej? Nie wiedział. Lata wojskowych szkoleń, które miał za sobą, właśnie tego uczyły. Zmuszania się do robienia rzeczy niemożliwych. Zmuszania swojego ciała do tego, żeby nie dawało za wygraną, mimo beznadziejnego położenia i druzgoczących strat. Uczyły niemyślenia o niczym poza zadaniem.\nOparł głowę na podłokietniku i zagapił się w sufit. Poczuł, że znów zalewają go wspomnienia z niewoli. Wtedy myśli o Ellinor dodawały mu sił. Wspomnienie jej uśmiechu, tęsknota za tym, żeby znów z nią być.\nDzwonienie do niej było głupotą. Upił się i nie myślał jasno. Ale dobrze zrobił, przyjeżdżając na północ. Ellinor przebywała w Kirunie, a on chciał być blisko niej. Zrobi wszystko, żeby ją odzyskać. Wszystko.\nW Kirunie naprawdę jest cholernie zimno”, pomyślała Ambra, gdy trzęsąc się, szła z samolotu do budynku lotniska. Wiatr szarpał jej kurtką. Na wpół biegnąc, podążała za innymi pasażerami. Minęli granicę koła podbiegunowego na długo, zanim wylądowali w Kirunie, gdzie słońce zaszło dziesiątego grudnia i miało wznieść się nad horyzont gdzieś w okolicach stycznia. Teraz, w środku dnia, panowała tu przypominająca zmierzch szarówka, ale za parę godzin będzie zupełnie ciemno.\nMiała tylko bagaż podręczny, więc pośpiesznie minęła halę przylotów i ruszyła w stronę wyjścia i autobusu. Z każdym krokiem czuła się coraz bardziej nieswojo. Zaspy wokół sięgały metra. Chodnik był przysypany śniegiem i Ambra ślizgała się w swoich zdecydowanie za cienkich kozakach. Za ogrodzeniem wyły podekscytowane psy zaprzęgowe. Nie przestając się trząść, weszła do autobusu, kupiła bilet do Kiruny i usiadła przy oknie. Śnieg jak okiem sięgnąć. Nieprzyjemne uczucie stało się wręcz fizyczne. Autobus ruszył.\nGdy pierwszy raz przyjechała do Kiruny, miała dziesięć lat. Też tuż przed świętami, możliwe, że właśnie dlatego wszystko było teraz jeszcze trudniejsze. Zaganiana urzędniczka opieki społecznej z kręconymi włosami i rozbieganym wzrokiem porozmawiała z nią i powiedziała, że nie może dłużej zostać u rodziny, z którą do tej pory mieszkała. Ambra pamiętała, że siedziała, tuląc do siebie misia. Wiedziała, że właściwie jest już za duża na przytulanki, ale miś dawał jej poczucie bezpieczeństwa.\n– Jak się nazywa twój miś? – zapytała urzędniczka charakterystycznym sztucznym tonem, którego dorośli zawsze używali, gdy z nią rozmawiali.\n– Po prostu Miś – szepnęła Ambra.\n– Ty i Miś pojedziecie do innej rodziny. Będziecie musieli jechać sami autobusem, ale jesteś już duża, więc wszystko na pewno pójdzie dobrze. To będzie jak przygoda – powiedziała zachęcająco.\nAmbra wsiadła do autobusu z Misiem i jednym jedynym małym kartonem, w którym miała rzeczy po mamie i tacie.\n– Ktoś po ciebie wyjdzie? – zapytał kierowca.\nAmbra kiwnęła głową, bała się przyznać, że nie wie.\nKierowca był miły. Poczęstował ją mocnymi, gorzkimi pastylkami na gardło i rozmawiał z nią przez całą drogę. Kiedy jednak dojechali na miejsce, poczuła niepokój. Jeszcze nigdy nie widziała aż tyle śniegu. Włożyła na siebie wszystkie ciepłe ubrania, jakie miała, a i tak marzła. Trzymała się blisko kierowcy, gdy ten pomagał pasażerom wyjąć bagaże. A co jeśli nikt po nią nie wyjdzie? Co wtedy zrobi?\n– To ty jesteś tym dzieckiem? – zapytał ktoś lodowatym tonem.\nJeszcze zanim się odwróciła, wiedziała, że nie będzie dobrze.\n– Nie tu miała pani wysiąść?\nAmbra podskoczyła i wróciła do teraźniejszości.\nKierowca autobusu patrzył na nią wyczekująco we wstecznym lusterku. Dojechali już do jej przystanku.\nAmbra wstała, złapała swój bagaż i szybko wysiadła. Brnąc w śniegu, dotarła do hotelu Scandic Ferrum. Udało jej się nie wpaść nosem w zaspy. Kiedy weszła do ciepłego wnętrza, tupnęła, żeby zrzucić śnieg z butów, przywitała się z młodą recepcjonistką, zameldowała, wjechała windą na pierwsze piętro i ruszyła do swojego pokoju. W środku panowało przejmujące zimno. Ambra wyciągnęła z torby polarową bluzę, wsunęła laptopa pod pachę i zjechała do recepcji.\n– W moim pokoju jest bardzo zimno – powiedziała.\n– Mamy problem z ogrzewaniem – wyjaśniła recepcjonistka uprzejmym tonem. – Robimy, co możemy, żeby się z tym uporać. Niestety nie mogę pani zaproponować żadnego innego pokoju.\nAmbra postanowiła, że popracuje w hotelowej restauracji. Usiadła przy stoliku i otworzyła komputer. Była pora lunchu i w restauracji kręciło się mnóstwo gości. Wiedziała, że to zupełnie zwyczajni ludzie, ale i tak miała ciarki. Raz po raz omiatała pomieszczenie spojrzeniem, wpatrywała się w wejście. Bała się, że spotka kogoś z przeszłości, jakkolwiek nieprawdopodobne by to było.\nNazywali się Esaias i Rakel Sventinowie. Zostali jej nowymi rodzicami zastępczymi. Esaias był wysoki i surowy, Rakel blada i cicha, z włosami splecionymi w gruby warkocz, który opadał nisko na plecy. Mieli pięciu synów, czterech starszych z wcześniejszego małżeństwa Esaiasa i jednego wspólnego, rok starszego od Ambry. Esaias był głową rodziny.\n– Siadaj z tyłu – powiedział, kiedy w końcu odebrał ją z dworca. Wskazał stary samochód.\nAmbra go posłuchała, nie miała przecież wyboru.\nEsaias Sventin sięgnął do tyłu, wyrwał jej Misia, którego ściskała w objęciach, wrzucił go do kosza na śmieci i zatrzasnął drzwi.\nKtoś upuścił tacę. Ambra się wzdrygnęła. Rozejrzała się dookoła. Serce waliło jej jak młotem i przeszedł ją dreszcz, kiedy do restauracji wszedł wysoki, chudy mężczyzna. Ogarnęła ją fala niechęci, niemal przerażenia, potem zdała sobie sprawę z tego, że to nie Esaias, tylko ktoś odrobinę do niego podobny. Jej ciało jednak nie potrafiło zapomnieć.\nUpiła łyk kawy i położyła dłoń na telefonie. „Jestem dorosła”, powtórzyła w myślach. To była jej mantra. W każdej sekundzie bezbronnym dzieciom na całym świecie dzieje się krzywda. Wiele, zbyt wiele z nich ma o wiele gorsze życie niż to, które ona sama musiała znosić. Gdy tylko wyjedzie z Kiruny, znów wszystko wróci do normy.\nWyświetlacz zamrugał i telefon cicho zabrzęczał. Wiadomości napływały przez całą dobę. Przejrzała najświeższe, udostępniła link na Twitterze, wrzuciła zdjęcie na Instagram. Pracowała jak reporter na miarę nowych czasów, taki, o którym mówiono na każdym zebraniu redakcyjnym i wspominano przy każdej restrukturyzacji, taki, który ma być „wśród czytelników”. Wielu jej kolegów marudziło, niektórzy uważali, że są za dobrzy na to, żeby udzielać się w mediach społecznościowych. Ale jej to odpowiadało i jej profil w sieci był chyba jednym z powodów, dla których wciąż jeszcze pracowała. Starała się zatem wyróżniać pod względem cyfrowym.\n– Przepraszam, to ty jesteś Ambra Vinter?\nPodniosła wzrok na chłopaka, który stanął przy jej stoliku. Młodego, szczupłego, niesamowicie przystojnego. Miał na sobie porządne zimowe ubranie i solidne trapery. Na jego ramieniu na szerokim pasku wisiał nikon, a na drugim – torba z obiektywami.\n– To ty jesteś freelancerem – stwierdziła.\n– Tareq Tahir – powiedział.\nUścisnęli sobie ręce i Tareq usiadł naprzeciwko niej. Ambra przyjrzała mu się ukradkiem, kiedy kładł aparat na stole. Mógł mieć jakieś dwadzieścia, dwadzieścia jeden lat. Wielu fotografów było młodych, najlepsi wcześnie zaczynali karierę. Tareq miał gęste rzęsy i ciemnobrązowe oczy. Męskie, seksowne usta. Mocne, wrażliwe palce, którymi wciąż dotykał aparatu.\nPosłał uśmiech kelnerce, która od razu podbiegła do ich stolika, żeby zapytać, co chciałby zamówić. Ambra musiała sama podejść do kasy po lunch, kawę i dolewkę. Żadna kelnerka nie pofatygowała się, żeby przyjąć od niej zamówienie. Ale z drugiej strony nie wyglądała jak gwiazda boysbandu.\n– Jak leci? – zapytał Tareq, kiedy kelnerka pośpiesznie się oddaliła. – Nie udało ci się z nią skontaktować?\nAmbra pokręciła głową ze zmartwioną miną. Miała problem. Poprzedniego dnia rozmawiała z Elsą Svensson. Dziewiędziesięciodwulatka miała zaskakująco czysty i dziarski głos i sprawiała wrażenie rozmownej. Powiedziała, że cieszy się na spotkanie. Ale tuż po wyjściu z samolotu Ambra dostała informację, że Elsa chce przełożyć ich spotkanie.\n– Dzwoniłam do niej kilka razy, ale nie odbiera.\n– Co chcesz zrobić? – zapytał Tareq.\nMiała jej adres i zastanawiała się, czy by do niej po prostu nie pojechać, ale coś takiego przynosiło często efekt przeciwny do zamierzonego. Ludzie potrafili być dziwni, jeśli o to chodzi. Nie wszystkim podobali się dziennikarze zjawiający się przed ich domami i pukający do ich drzwi. Poza tym nie wiedziała, czy Elsa jest w domu. Możliwe, że staruszka spakowała się i zwiała z Kiruny. I tak bywało. Ludzie, którzy już zgodzili się na rozmowę, w ostatniej chwili zmieniali zdanie. Mieli do tego, rzecz jasna, prawo, co nie zmieniało faktu, że było to cholernie frustrujące.\n– Znasz ją? – zapytała.\nTareq posłał jej rozbawione spojrzenie.\n– Masz na myśli, że tu wszyscy się znają? Kiruna nie jest aż tak mała – powiedział.\nNie to miała na myśli. Zapytała z czystej desperacji, żeby w jakiś sposób rozwiązać problem nieobecnej bohaterki wywiadu.\nWiedziała, jak jest w Kirunie. Jasne, że nie wszyscy się znali. Prawdę mówiąc, ludziom świetnie wychodziło tu niewsadzanie nosa w cudze sprawy. Dziecko z rodziny zastępczej mogło na przykład przychodzić do szkoły z siniakami, nieleczonym zapaleniem uszu i złamaniami, a nikt tego nie zauważał. Oczywiście jest niesprawiedliwa. Tak było nie tylko w Kirunie, ale prawie wszędzie, bo żyli na gównianym świecie.\nPodrapała się po czole, tuż przy linii włosów. Czapka, którą naciągnęła na głowę, gryzła, ale jej nie zdjęła, bo było niesamowicie zimno.\n– Jesteś stąd? – zapytała Tareqa, choć wiedziała, jakiej odpowiedzi może się spodziewać, bo mówił praktycznie bez miejscowego akcentu.\n– Nie, urodziłem się i wychowałem w Sztokholmie. Przeprowadziłem się tu z mamą po skończeniu liceum. Poznała faceta z Kiruny i zakochała się w nim i w tej okolicy. Wpadłem ją odwiedzić, ale po nowym roku wracam do Sztokholmu i zaczynam studia fotograficzne.\n– Ale już pracujesz dla „Aftonbladet”, prawda?\n– Miałem szczęście i dostałem trochę zleceń.\nUznała, że Tareq musi być cholernie zdolny. Jego wygląd zdradzał, że korzenie ma gdzieś na Bliskim Wschodzie. Stawiała na Irak. Jeżeli jego rodzice byli imigrantami, nie miał sieci kontaktów, dzięki którym mógłby wejść do branży, a w takiej sytuacji dostanie pracy w ogólnokrajowej gazecie było praktycznie niemożliwe. A jednak mu się udało.\n– Pracowałeś też dla działu rozrywki, prawda? – powiedziała, bo przypomniało jej się, co mówiła Grace. – Jak się tam czułeś? – zapytała tak neutralnym tonem, jak tylko potrafiła. Jej zdaniem dział rozrywki to była kloaka. Tam pisało się sprawozdania z imprez towarzyskich, człowiek pozostawał na samych peryferiach zawodu dziennikarza, nie mógł sobie pozwolić na krytykę i wszyscy nim pomiatali, zarówno celebryci, jak i szefowie. To okropne. Chyba że uwielbiało się ganiać za aktorami oper mydlanych i śledzić ich konta na Instagramie.\nTareq przesunął palcami po błyszczących brzegach aparatu. Miał krótkie, czyste paznokcie, czarne włoski. Męskie dłonie. Mówił łagodnym, uprzejmym głosem. Był niesamowicie sympatyczny. I przystojny.\n– Ty też tam kiedyś pracowałaś? – zapytał.\n– Tak – potwierdziła, ale nie podjęła tematu. To był jej najgorszy rok w zawodzie reportera. Miała nadzieję, że już nigdy nie będzie musiała leżeć w krzakach i czekać, aż niewierna gwiazda wyjdzie z mieszkania swojego kochanka albo swojej kochanki.\n– Aż tak źle? – zapytał ze śmiechem, a w jego pięknych oczach błysnęło współczucie. – Moim zdaniem było w porządku. Ale nie jest to coś, czym chciałbym się zajmować na dłuższą metę – dodał.\nPrzystojny, miły i dyplomatycznie się zachowuje. Daleko zajdzie. Poczuła ochotę, żeby ściągnąć czapkę i poprawić włosy. Wiedziała, że to niezbyt właściwe pragnienie.\nWróciła kelnerka z zamówieniem. Tareq chwycił pokrytą kropelkami wody szklankę.\n– Fanta to mój nałóg – powiedział i uśmiechnął się do kelnerki, która wyglądała tak, jakby z miejsca chciała z nim założyć rodzinę.\nGdy kelnerka z wyraźną niechęcią odeszła od ich stolika, Ambra po raz dziesiąty spojrzała na wyświetlacz telefonu. Nie wiedziała, co robić. Jej pobyt tutaj kosztował i gazeta chciała coś z tego mieć. Zaczęła się zastanawiać nad jakimś awaryjnym tematem. Może coś o śniegu. Albo o przenosinach całego miasta.\nTareq opróżnił szklankę i odstawił ją na stół. Podniósł się, wziął aparat i torbę z obiektywami.\n– Chciałem tylko wpaść się przywitać. Jeśli nie masz nic przeciwko, pójdę się trochę przejść. Mam kilka rzeczy do zrobienia. Wyślij mi wiadomość, jak tylko coś będziesz wiedzieć.\nAmbra kiwnęła głową. Patrzyła, jak Tareq odchodzi, stawiając długie, szybkie kroki, a potem jeszcze raz omiotła spojrzeniem całą restaurację. Scandic Ferrum stał w centrum miasta i wydawało się, że działa jako swego rodzaju punkt kontaktowy. Przy niektórych stolikach siedzieli biznesmeni i biznesmenki, trzęsąc się z zimna w zdecydowanie zbyt cienkich marynarkach i żakietach. Przy innych młode mamy w praktycznych zimowych strojach karmiły swoich potomków przecierami i owocami. Przy ladzie kawałek dalej stała grupka strażaków.\nPrzez chwilę się im przyglądała, a potem znów przeniosła wzrok na telefon. Otworzyła swój ostatni esemes do Grace i czekała niecierpliwie, żeby zobaczyć, czy pokaże się dymek z trzema kropkami oznaczający, że szefowa właśnie do niej pisze. Chciała wiedzieć, co robić, jeżeli Elsa Svensson nie da znaku życia.\nZajrzała na Instagram i zaczęła się zastanawiać, czy nie zadzwonić do Jill. Nagle komórka zawibrowała i zaświeciła jej w dłoni. W końcu.\nAmbra szybko i z wprawą wciskała klawisze.\nNie. Mam czekać?\nMiała cichą nadzieję, że Grace każe jej wracać. Ale nie.\nTak, czekaj. Tareq się pojawił?\nGrace na koniec napisała: Informuj mnie na bieżąco.\nAmbra odłożyła telefon. Z frustracji zaczęła bębnić palcami o blat stołu. Poza tym wypiła zdecydowanie za dużo kawy, przez co była roztrzęsiona i trochę ją mdliło. Znów spojrzała w stronę lady. Strażaków już nie było. Przy kasie stał teraz jakiś mężczyzna i kupował kawę. Miał na sobie rozpiętą zimową kurtkę i kraciastą koszulę, a pod nią podkoszulek.\nAmbra zastanawiała się, co robić. Myśląc, patrzyła na mężczyznę. Było w nim coś, czego nie potrafiła określić. Stał tak samotny i cichy, wysoki i potężny jak masyw górski. Był barczysty, miał nieco za długie włosy i brodę. Wyglądał jak nieokrzesany prostak, chodzący stereotyp mieszkańca Norrlandii, brakowało mu tylko śnieżnego skutera i strzelby. Odwróciła wzrok, mięśniaki typu macho zawsze działały jej na nerwy.\nMężczyzna z kubkiem w dłoni szedł w jej stronę. Rzuciła mu jeszcze jedno spojrzenie. Zobaczyła napis, który miał na podkoszulku: FBI. Zmrużyła oczy i spojrzała niżej, tam, gdzie mniejszymi literami było napisane: „Female Body Inspector”. Cholernie niesmaczne. Skrzywiła się i nie mogła powstrzymać, żeby nie mruknąć:\n– Fajny T-shirt.\nPowiedziała to dokładnie w chwili, gdy mężczyzna mijał jej stolik.\n– Słucham? – zapytał niskim, schrypniętym głosem, zatrzymując się i patrząc na nią tak, jakby wyrosła przed nim spod ziemi, jak gdyby był tak pogrążony we własnych myślach, że w ogóle nie zauważył, że ona tu siedzi.\nSpojrzała mu w oczy, najczarniejsze, jakie kiedykolwiek widziała, i uznała, że gość nie ma za grosz poczucia humoru. Rozbrzmiały jej wszystkie wewnętrzne sygnały alarmowe. Facet wyglądał bardzo dziwnie.\n– Mówiłaś coś do mnie? – zapytał. Patrzył na nią zmrużonymi, przekrwionymi oczami. Brodę miał zaniedbaną. No i do tego ten podkoszulek ze świńskim tekstem. Rozumiała, że to miał być żart, ale napisała już wiele artykułów o handlu żywym towarem, dziecięcej prostytucji i zabójstwach honorowych. O młodych kobietach, które były traktowane jak rzeczy albo i gorzej. O całkiem zwyczajnych mężczyznach, którzy mordowali swoje dziewczyny i żony dlatego, że uważali, iż posiadają je i ich ciała na własność. Tekst na podkoszulku był wstrętny, nawet jeśli został pomyślany jako żart.\nPowinna była przeprosić, siedzieć cicho i zignorować tego faceta.\n– Wcale nie jesteś zabawny, mimo że tak ci się pewnie wydaje – powiedziała jednak. Cholerny typ.\nMężczyzna znieruchomiał. Wstrzymała oddech. „Zachowaj spokój”, rozkazała sobie w myślach. „Gość wygląda na śmiertelnie niebezpiecznego”. Mężczyzna gapił się na nią, jakby nie rozumiejąc, co powiedziała. Przeszedł ją dreszcz. To jego spojrzenie. Wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, ale potrząsnął tylko głową i odszedł.\nAmbra opadła na oparcie. Krew znów zaczęła krążyć w jej żyłach. Bała się odwrócić i za nim spojrzeć. Miał w oczach i postawie coś, co mówiło jej, że tego mężczyzny lepiej nie prowokować. Włosy na karku stanęły jej dęba i domyśliła się, że musiał usiąść gdzieś za nią. Cholera, ale nienawidziła tego miasta.\nTom zerknął na plecy kobiety, która coś do niego syknęła. Był tak pogrążony w myślach, że nie usłyszał jej słów, zauważył tylko, że wygląda na wściekłą. Usiadł tak, żeby mieć możliwie najlepszy widok na cały lokal, mógł się jej przyglądać od tyłu, a jednocześnie za plecami miał ścianę. Szybko omiótł restaurację wzrokiem, a potem znów spojrzał na kobietę. Spod warstw ubrań, szalika i czapki wystawało tylko kilka czarnych loków. Kiedy syknęła, odruchowo zapamiętał bladą cerę, ciemne brwi i niemal świecące zielone oczy.\nNie była stąd, zdradzało to jej ubranie i nastawienie. A także coś trudnego do zdefiniowania w jej postawie i ruchach. Mieszkańcy Kiruny rzadko się śpieszyli i poruszali się w zupełnie innym tempie, bez takiej agresywnej impulsywności. Był prawie pewien, że to dziewczyna z dużego miasta. Siedziała, stukała w klawisze laptopa i co chwilę zerkała na telefon. Od czasu do czasu przesuwała wzrokiem po lokalu i brała łyk kawy. Wszystko robiła bardzo szybko i roztaczała nerwową aurę.\nTom też napił się kawy. W Ferrum podawali dobrą i podobało mu się, że restauracja jest taka duża. Od czasu niewoli źle znosił przebywanie w małych pomieszczeniach. Hotel był głównym miejscem spotkań w Kirunie. W dzień pełnił funkcję restauracji i kawiarni, a wieczorami pubu. Prędzej czy później każdy mieszkaniec Kiruny tu zaglądał.\nZnów omiótł lokal wzrokiem. Robił to całkowicie automatycznie, analizował otoczenie. Odnotowywał, kto siedzi i na kogoś czeka, kto może stanowić zagrożenie. Robił to, w ogóle się nad tym nie zastanawiając. Patrzył na twarze, żeby się zorientować, czy widać na nich wrogość, na dłonie, żeby zobaczyć, czy nie trzymają broni. Zarówno na mężczyzn, jak i na kobiety.\nNa dwa dni przed Wigilią w restauracji było sporo ludzi. Na co dzień odbywały się tu konferencje, ale teraz przeważali turyści i wczasowicze. Kiruna to popularny cel podróży. Można się tu było powozić psim zaprzęgiem, podziwiać zorzę i jeździć na nartach. Albo wyruszyć na nocną wyprawę skuterem po zamarzniętej rzece Torne, a potem napić się kawy przy kominku. Koncerny produkujące samochody wysyłały tu swoich ludzi, żeby testowali nowe modele na zimowych nawierzchniach, i w okolicy kręcono wiele reklam samochodów. Poza tym kawałek dalej znajdowała się baza Esrange Space Center, do której ciągnęli naukowcy zarówno ze Szwecji, jak i z całego świata. Ale ta brunetka o intensywnym spojrzeniu nie była ani testerką samochodów, ani badaczką kosmosu, tego Tom był pewien.\nJego oczy co chwilę wędrowały ku niej, choć sam nie wiedział dlaczego. Była tak wrogo nastawiona i najeżona, że udało jej się jakimś cudem przedrzeć przez tę mgłę, która go otaczała, i teraz nie potrafił przestać o niej myśleć. Sądząc z pozycji jej pleców, stukała teraz zajadle w klawisze komputera. Może była pisarką? Nie, pisarze zwykle nie są tak wkurzeni. Wręcz przeciwnie, ci nieliczni pisarze, których Tom spotkał, byli raczej cisi, siedzieli sobie i śnili na jawie. Właściwie nie powinien się tym przejmować, ale nie wiedział, dlaczego się tak wściekła. Odniósł wrażenie, że chodziło o niego. Jakby coś jej zrobił. Ale miał pamięć do twarzy i wiedział, że nigdy wcześniej się nie spotkali.\nZobaczył, że znów sprawdziła komórkę, i nagle go olśniło: dziennikarka. Nie była lokalną reporterką, musiała pracować dla którejś z wielkomiejskich gazet. Wszystko się zgadzało. Ale co tu robiła? Co było tak ważne, że dziennikarka ze stolicy – był prawie pewien, że przyjechała ze Sztokholmu – zjawiła się tutaj tuż przed świętami Bożego Narodzenia?Może miała w okolicy rodzinę i po prostu pracowała pomiędzy rodzinnymi spotkaniami? Wielu sztokholmskich dziennikarzy pochodziło z prowincji. Wiedział to, bo przez lata wielu ich spotkał. Szkolił ich i uczył zasad bezpieczeństwa. W miejscach, gdzie sytuacja była napięta, i w pobliżu okolic, w których toczyły się działania wojenne, zawsze roiło się od dziennikarzy, pomylonych łowców sensacji. Z wieloma z nich musiał się spierać, bo dziennikarze zawsze o wszystko się wykłócali. Wkurzał się na nich i na ich durne przekonanie, że są jedynymi osobami, które na serio walczą o demokrację. Przeprowadzali z nim wywiady i przekręcali jego słowa. Widział, jak ujawniają czyjeś dane tylko po to, żeby przyciągnąć większą liczbę czytelników. Przekręcają fakty i urządzają nagonki. Nie, nie lubił dziennikarzy.\nOpuścił wzrok i spojrzał w stół. Wciąż czuł skutki ataku paniki, który miał tego ranka. To był jeden z jego gorszych dni. Nie pojmował, jak to możliwe, że wszystko zmieniało się bez żadnej logicznej przyczyny. Nigdy nie wiedział, kiedy dopadnie go panika, kiedy jakiś dźwięk wywoła u niego przesadną reakcję. Sytuacji nie poprawiały te wszystkie petardy, które dzieciaki bez przerwy odpalały. Do sylwestra został ponad tydzień, fajerwerki były na razie zabronione, ale i tak co chwilę coś gdzieś wybuchało.\nParę dni temu, gdy za jego plecami ktoś odpalił petardę, zupełnie odruchowo wskoczył w zaspę. Serce mu waliło, pole widzenia się zawęziło i dopiero kiedy się opamiętał, zrozumiał, że rzucił się na dziecko, żeby zakryć je swoim ciałem, a teraz to dziecko leżało pod nim, a jego rozhisteryzowana matka stała obok i waliła go w plecy. Dziecko ryczało, matka krzyczała. Wymamrotał jakieś przeprosiny i szybko stamtąd odszedł.\nDziennikarka wstała. Rozmawiała z kimś przez telefon. Skorzystała z okazji i zaczęła się przeciągać, masować sobie kark i zataczać ramionami koła. Skrzywiła się, jak gdyby ruch sprawiał jej ból. Miała długie nogi, ale poza tym nie widział jej figury pod tymi wszystkimi ubraniami. Nie żeby siedział i taksował ją wzrokiem. Po prostu wszystko zauważał. Rozmawiając, ani na moment nie spuszczała oka z komputera.\nTom zapomniał o dziennikarce i o wszystkim.\nDo restauracji weszła Ona i prawie mu zaparło dech w piersiach.\nBoże, to naprawdę ona.\nCzy przyszedł tu tylko dlatego, że każdy prędzej czy później tu trafiał i liczył na to, że Ellinor też tu zajrzy? Szczerze mówiąc, sam nie wiedział. Jego mózg nie działał tak jak zwykle. Czasem zastanawiał się nawet, czy nie zaczyna wariować. Ale był w Kirunie z powodu Ellinor, miał nadzieję, że ona mimo tego, co się wydarzyło, nadal go potrzebuje i że za nim tęskni tak, jak on tęsknił za nią.\nNie odrywał od niej wzroku, gdy podeszła do kasy. Była energiczna i wyprostowana. Wyglądała na zdrową i wesołą. Wysportowana dziewczyna, która kocha jeździć na nartach i pływać, kocha młodzież i zwierzęta, najwyraźniej kocha cały świat oprócz niego, Toma Lexingtona.\nZamówiła, a potem się rozejrzała. Jej spojrzenie wędrowało po twarzach gości.\nTom siedział kompletnie nieruchomo.\nZamarła w połowie ruchu. Tom wpatrywał się w nią. A ona w niego. Wszystkie dźwięki zniknęły. Jak gdyby między nimi powstał korytarz. Tom wstrzymał oddech, bał się poruszyć. „Proszę, nie idź, niezależnie od tego, co się stanie”, pomyślał.Jeśli chodziło o Ellinor, popełnił tak wiele błędów.\n„Jeżeli zostanie, potraktuję to jak znak. Proszę, nie idź. Daj mi jeszcze jedną szansę”.\nWciąż wstrzymywał oddech. Zalały go wspomnienia.\nPoznał Ellinor Bergman w Kirunie, gdy miał dwadzieścia jeden lat. Ellinor miała osiemnaście lat, bujne blond włosy i usta, które prawie zawsze się uśmiechały. Siedziała przy stole ze znajomymi, on przy innym ze swoimi.\n– Jesteś stąd? – zapytał, gdy wpadli na siebie przy barze.\n– Studiuję w szkole oficerskiej, przyjechałem tu na staż w moim dawnym batalionie.\n– Komandos? – zapytała i się uśmiechnęła.\nTom pokiwał głową. Może spodziewał się, że jej tym zaimponuje. Większość dziewczyn patrzyła na niego z podziwem, gdy mówił, że jest komandosem i oficerem.\n– Mój tata jest wojskowym – wyjaśniła.\n– A ty co robisz? – zapytał.\n– Chodzę do liceum. Dziś kończę osiemnaście lat. Przyszliśmy to oblać.\n– W takim razie może dasz się zaprosić na urodzinowego drinka?\nPrzegadali cały wieczór. Ellinor nieźle się wstawiła i ostro z nim flirtowała. Tom próbował za nią nadążyć, mimo że nigdy nie był typem flirciarza.\nTamtej nocy nie przespali się ze sobą. Od razu czuł, że Ellinor to coś więcej niż przypadkowa podrywka, chciał więc działać wolno. Poza tym ona wciąż mieszkała z rodzicami. Przez następne tygodnie o nią zabiegał. Zapraszał do kina i na kolacje. Wkrótce się w niej zakochał. Nic w tym dziwnego, bo Ellinor była bardzo kontaktowa. Wesoła, optymistyczna, niefrasobliwa i pogodna. Miła, nieskomplikowana dziewczyna. A do tego ładna.\nPierwszy raz kochali się u niej w domu, pewnego wieczora, gdy jej rodzice gdzieś wyjechali. To nie był jego pierwszy raz, jej też nie. Było pięknie i wiedział, że ona jest Tą Właściwą. Z nią wszystko było takie proste. Gdy musiał się uczyć, ona znajdowała sobie coś do zrobienia. Miała mnóstwo przyjaciół, masę różnych zajęć i tryskała energią. Studiując i robiąc różne kursy, musiał jeździć po całym kraju, ale kiedy tylko mógł, zaglądał do Kiruny, żeby spędzić trochę czasu z Ellinor.\n– Nie chcę całe życie mieszkać w Kirunie – powiedziała, gdy skończyła liceum.\nPocałował ją w czubek nosa i zapytał:\n– A gdzie w takim razie chcesz mieszkać?\n– W Sztokholmie. Z tobą.\nKiedy Tom dostał awans na kapitana, zamieszkali w Sztokholmie. Kupili mieszkanie i czuli się dorośli. Ellinor studiowała i od czasu do czasu gdzieś dorabiała. Tom dużo pracował. Bywały takie tygodnie, że praktycznie się nie widywali.\nMiewali gorsze okresy, ale jaka para ich nie ma? Po czterech latach znajomości się zaręczyli.\n– Tom, czuję, że to jest to – powiedziała Ellinor, kiedy wsuwał jej na palec pierścionek.\nOn nie miał wątpliwości, że już zawsze będą razem.\nŻycie płynęło. Ellinor została zatrudniona jako nauczycielka w jednej ze szkół w centrum miasta. Dokształcała się, zmieniła pracę. On ciężko harował. Płynęły lata i pomijając fakt, że wyjeżdżał za granicę na tajne misje, byli jak każda inna para żyjąca w dużym mieście i pozbawiona większych trosk. Tak mu się przynajmniej wydawało.\nPewnego czerwcowego dnia Ellinor stanęła w progu kuchni, którą właśnie zaczęli remontować, głowę oparła o futrynę. Spojrzała na niego i westchnęła.\nW pierwszej chwili nie zwrócił uwagi na dziwny ton jej głosu. Myślami był gdzie indziej. Podniósł wzrok znad porannej gazety i zapytał:\n– A możemy później? W pracy mnóstwo się dzieje.\n– U ciebie zawsze mnóstwo się dzieje. Chcę z tobą porozmawiać. Teraz – powiedziała. Wyglądała, jakby zbierała się w sobie, zaczął przeczuwać nadciągającą katastrofę. – Spałam z innym.\nPoczuł się tak, jakby ktoś go uderzył.\n– Z kim? – zapytał, nie mogąc uwierzyć w to, co się działo.\n– Dla mnie to ma ogromne znaczenie. To coś poważnego?\n– To, że spałam z innym? Tak, to dość poważna sprawa.\nPotem zaczęła płakać. Tom czuł się dziwnie nieobecny. W pracy naprawdę dużo się działo. Jego firma, Lodestar Security Group, rosła w rekordowym tempie, zajmowali się aktualnie skomplikowanymi przetargami, a jeden z ich klientów z Bagdadu stracił właśnie część personelu w wyniku samobójczego zamachu bombowego.\n– Nie wiem, co powiedzieć – oznajmił bezsilnie.\n– Nie jesteś zły? Niczego nie czujesz? Czegokolwiek?\n– Kocham cię, Ellinor. Co mam ci jeszcze powiedzieć?\n– W takim razie nic nie mów. W tym jesteś najlepszy. To koniec, Tom. To już nie działa.\n– Co nie działa? Powiedz. Proszę. Zrobię wszystko.\n– To już bez znaczenia.\nNie rozumiał, jak to się stało. Naprawdę niczego takiego się nie spodziewał. Czuł dominujące poczucie nierzeczywistości.\n– Wiem, że dużo pracowałem.\n– Nie tylko o to chodzi. Już podjęłam decyzję.\n– Ellinor, proszę. Możesz chyba zaczekać, możemy chyba porozmawiać?\n– Nie wiem, czy jest sens.\nZadzwoniła jego komórka. Dzwonili z Iraku.\n– Muszę odebrać – rzucił odruchowo.\nPosłała mu znaczące spojrzenie, ale nic nie powiedziała, po prostu pozwoliła mu wyjść.\nPrzez dwa dni pracował jak automat. Ellinor przysłała mu wiadomość, w której poinformowała go, że jedzie do rodziców wszystko przemyśleć. Jej rodzice go lubili, on ich też, uznał, że to dobry pomysł i że może im uda się przemówić jej do rozsądku. Wtedy jeszcze nie wiedział, że esemes od Ellinor to ostatnia wiadomość od niej i że przez najbliższe kilka miesięcy nie będą mieć ze sobą kontaktu. Czy gdyby miał tego świadomość, postąpiłby inaczej?\nDzień później odebrał telefon od swojego przyjaciela Davida i poleciał do Czadu, gdzie dowodził operacją, rozbił się helikopterem na pustyni i został wzięty do niewoli. Jego bliscy sądzili, że zginął. Podróż, która miała potrwać tylko kilka dni, która miała uspokoić sytuację, wszystko zmieniła. Do Szwecji wrócił po czterech miesiącach, w październiku. A wtedy Ellinor zdążyła już wynająć ich mieszkanie, wrócić do Kiruny i zacząć układać sobie życie na nowo.\nCo za cholerne wyrażenie.\n„Układać życie na nowo”.\nPatrząc teraz na nią w hotelowej restauracji, uświadomił sobie, że nie widzieli się od tamtego czerwcowego poranka.\nZadzwonił do niej, jak tylko został uwolniony i wrócił do Szwecji. Ucieszyła się, że żyje. Nie chciał, żeby odwiedzała go w szpitalu, a później już nie wspominała o przyjeździe do Sztokholmu. Powiedziała, że lepiej, żeby się nie widzieli.\nEllinor wzięła kubek z herbatą i wolno, niemal z wahaniem, ruszyła w jego stronę. Tom bał się oddychać. Wpatrywał się w jej twarz, szukając jakiegoś znaku… czegokolwiek. Wyglądała dokładnie tak jak zawsze. Fakt, że tu była, że w końcu się zobaczyli, musiał coś znaczyć.\nJeżeli tylko da mu jeszcze jedną szansę, naprawi wszystko, co zniszczył, będzie takim mężczyzną, jakiego chciała, takim, na jakiego zasługiwała. To, że znów ją zobaczył… Niemal przestał oddychać.\nPodeszła do jego stolika, przekrzywiła głowę i wbiła spojrzenie w jego klatkę piersiową.\n– Co za tekst. Czegoś takiego się po tobie nie spodziewałam – powiedziała, unosząc brew.\nNie zrozumiał. Potem zaskoczył i spojrzał w dół. Najwyraźniej miał na sobie kraciastą koszulę. Nie pamiętał, że ją wkładał. Pod nią zobaczył czarny podkoszulek, który wciągnął na siebie, nawet na niego nie patrząc. Przeczytał teraz biały tekst, który widniał na, jak mu się wydawało, jego zwyczajnym, całkiem czarnym podkoszulku. FBI. A pod tym: „Female Body Inspector”.\nAha. To trochę wyjaśniało. Zarówno zdziwienie Ellinor, jak i reakcję najeżonej dziennikarki. Rzucił okiem w stronę jej stolika, ale wyglądała na całkowicie skoncentrowaną na swoim laptopie.\n– To nie mój – wyjaśnił Ellinor, choć to nie o podkoszulkach powinni byli rozmawiać. – Syn kobiety, która u mnie sprząta, to prawdziwy drań. Ten podkoszulek musi należeć do niego, pewnie wrzuciła moje i jego rzeczy do jednej pralki.\nEllinor uważnie mu się przyjrzała.\n– Wyglądasz na zmęczonego – stwierdziła w końcu.\nNadal stała. Chciałby, żeby jak zawsze usiadła z herbatą naprzeciwko niego i powiedziała, że zmieniła zdanie i że wcale nie zaczęła sobie układać życia na nowo.\nAle nie usiadła. Stała i lustrowała go wzrokiem.\n– Schudłeś – dodała.\nTom przesunął dłonią po czole.\n– Mam się świetnie – skłamał.\n– Za dużo pijesz – stwierdziła.\nSpojrzał na nią pytająco. Skąd mogła to wiedzieć?\nZnów się uśmiechnęła, tym łagodnym uśmiechem, którego wspomnienia desperacko się chwytał, gdy jego porywacze się nad nim pastwili.\n– Tutaj niczego nie utrzymasz w tajemnicy – odparła, przepraszająco wzruszając ramionami. – Jedna z dziewczyn z mojego klubu książkowego pracuje w Systembolaget. Kiedyś ją poznałeś. Powiedziała, że wiele razy kupowałeś mnóstwo alkoholu. Nigdy wcześniej nie miałeś chyba problemów z piciem, prawda?\n– Nie – przyznał. Ale tak było, zanim spędził kilka miesięcy w niewoli, podczas której jego strażnicy codziennie go bili i nienawidzili jego i wszystkiego, co sobą reprezentował. Po powrocie do domu dostał recepty na różne leki, ale branie psychotropów mu nie pasowało. Zamiast nich zastosował autorską terapię alkoholem. Cholernie mądre.\n– Musisz przestać do mnie wydzwaniać w takim stanie – powiedziała cicho.\nWstydził się, słysząc, że zredukowała go do kogoś, kto po pijaku dzwoni do swojej byłej. W tym rzecz. On nie traktował jej jako swojej byłej.\n– Co ty w nim widzisz? – zapytał i od razu pożałował swoich słów.\n– Przepraszam. Może na chwilę usiądziesz?\nRozejrzała się, a potem opadła na krzesło i postawiła na stole kubek z herbatą.\n– Przepraszam, wiem, że to moja wina, że czujesz się tak, jak się czujesz.\n– To nie twoja wina – zaprotestował. „W każdym razie nie tylko twoja”, dodał w myślach.\n– Wiesz, co mam na myśli – powiedziała, dmuchając na herbatę.\n– Powiedziałaś, że między nami koniec, zanim wyjechałem. Nie mogłaś wiedzieć, co się stanie.\n– Myślałam, że nie żyjesz. Tak nam powiedziano.\n– I wtedy tu wróciłaś.\n– Jak długo z nim byłaś? Zanim mi powiedziałaś? – zapytał. Zastanawiał się, czy chodziło o dni, tygodnie czy miesiące. Nie miał pojęcia. Nie był pewien, czy chce to wiedzieć. Odeszła od niego, on pojechał do Czadu, a potem, kiedy on marniał w niewoli, ona zaczęła nowe życie.\nEllinor przesuwała palcem po krawędzi kubka.\n– A jakie to ma znaczenie? – zapytała.\n– Pewnie żadnego – odparł.\n– Przepraszam. Ostatnie, czego chciałam, to cię zranić. To było straszne, myśleć, że nie żyjesz… Zwłaszcza po tym, jak… – Umilkła i zapatrzyła się w herbatę.\n– Po tym, jak złamałaś mi serce? – powiedział Tom, starając się nadać swoim słowom żartobliwy ton, ale podejrzewał, że nie za bardzo mu to wyszło.\nEllinor wyglądała na udręczoną.\n– Przepraszam – powiedziała. – Nie chciałam tego. Ale między nami od dawna się nie układało. Musisz to przyznać.\nTom był innego zdania. Wydawało mu się, że dobrze im ze sobą, wiadomość, że Ellinor jest niezadowolona, była dla niego jak grom z jasnego nieba.\n– Naprawdę jesteś z nim szczęśliwa? – zapytał. Sądził, że to niemożliwe. Jak mogła być szczęśliwa z kimś innym?\n– Tak. Jestem z nim szczęśliwa. Z Nilasem.\nNilas. Cholera, co to za imię?\n– Naprawdę nie najlepiej wyglądasz. Może powinieneś z kimś porozmawiać?\n– Już rozmawiałem. Z taką jedną psycholog.\nEllinor się rozpromieniła.\n– Wspaniale! Bardzo się cieszę.\nTom się skrzywił. Nie lubił psychologów.\nPierwszy atak nastąpił dwa dni po tym, jak wrócił do pracy. Po przyjeździe do Szwecji najpierw trafił do szpitala. Był niedożywiony i miał infekcje. Dzień po wyjściu ze szpitala pojechał do biura. Chciał się rzucić w wir pracy. Padało, a liście na drzewach były żółte. Dwa pierwsze dni minęły bez niespodzianek. Trzeciego dnia mieli zebranie. Szwedzki biznesmen został porwany w Pakistanie. Dyskutowali o tym, czy przyjąć zlecenie i spróbować go odbić. Jak wiele razy wcześniej. Cały czas dostawali podobne prośby. Byli ekspertami w tej dziedzinie. Rozmawiali o broni i różnych strategiach. Nagle zrobiło mu się niedobrze. W pierwszej chwili sądził, że czymś się zatruł. Potem poczuł, że cały się trzęsie.\nNigdy wcześniej nie przeżył czegoś podobnego.\nZaczął się okropnie pocić. Pomyślał, że to cholerna ironia, iż po tym, co przeszedł, umrze na zawał.\n– Tom? – zapytał jeden z kolegów z niepokojem w głosie.Głos kolegi docierał jakby przez wodę.\nZ tego, co się później działo, pamiętał tylko podniesione głosy, urywki rozmowy telefonicznej i szaleńczą jazdę karetką do szpitala. Zabiegany lekarz pogotowia zrobił mu EKG, pobrał krew do badania i posłuchał jego oddechu.\n– To tylko atak paniki – oznajmił i pognał dalej, prawdopodobnie do kogoś, kto naprawdę był chory.\nPonieważ Lodestar opłacało cholernie kosztowny pakiet medyczny, ich szef działu HR uparł się, żeby Tom zgłosił się do psychologa.\n– Gwałtowna reakcja na stres, atak paniki i prawdopodobnie niezdiagnozowany zespół stresu pourazowego – powiedziała psycholog i spojrzała na niego przez swoje szkła w metalowych oprawkach.\n– Czyli nic poważnego – odparł Tom z wymuszonym śmiechem.\n– Powiedziałabym, że to dość poważne.\n– Ale to chyba przejdzie, prawda?\nLekarka przyglądała mu się przez chwilę.\n– Od czego? – zapytał Tom.\n– Od pana.\nTypowa psychologiczna gadka.\nPsycholog coś zanotowała.\n– Czego pan oczekuje? – zapytała. Zabrzmiało to tak, jakby nie mogła dać mu rady.\n– Chcę wyzdrowieć, wydawało mi się, że to oczywiste.\n– Oczywiście. Ale co ma pan zamiar zrobić, gdy poczuje się pan lepiej? Czego pan oczekuje?\nKonsultacja była droga, a Tom myślał tylko o tym, że jedyne, czego pragnie, to odzyskać Ellinor.\nTydzień później wziął wolne w pracy, zrobił sobie przerwę od Sztokholmu, od wszystkiego i wyruszył do Kiruny. Ale Ellinor była uparta. Nie chciała się z nim spotkać, nie widziała w tym sensu. Choć teraz tu była. To mimo wszystko musiał być jakiś znak. Może chodziło tylko o spóźniony kryzys trzydziestolatki? Albo jakiś inny kryzys, w końcu byli razem tak długo, a w takim przypadku, w ogóle by jej nie winił.\n– Brakuje mi ciebie – powiedział teraz.\nEllinor zaczęła szybciej mieszać herbatę.\n– Tom… – zaczęła. Odwróciła wzrok i przygryzła wargę.\n– Daj mi jeszcze jedną szansę, proszę – powiedział. Był pewien, że jeśli tylko ją odzyska, wszystko znów będzie dobrze.\n– Muszę już iść – odparła. Wstała i objęła torebkę.\nSpojrzał na jej dłonie. Przestała nosić obrączkę. No jasne.\nPodążyła wzrokiem za jego spojrzeniem.\n– Kiedy nadeszła wiadomość o twojej śmierci, musiałam przejrzeć twoje rzeczy. Nasze rzeczy. Twoją obrączkę wysłałam do twojej mamy. Oczywiście strasznie przeżyła informację o twojej śmierci. Chcesz z powrotem moją obrączkę? W końcu to ty za nią zapłaciłeś.\n– Nie, ona jest twoja – odparł zduszonym głosem.\nWyglądała, jakby się wahała, jakby nie wiedziała, jak się z nim pożegnać. Miał ochotę powiedzieć: „Nie idź! Zostań. Nie zostawiaj mnie”.\nPatrzył, jak odchodzi. Siedział całkowicie pozbawiony tej energii, którą, jak mu się wcześniej wydawało, udało mu się zebrać.\nNie wiedział, co ze sobą zrobić.\nZerknął w stronę stolika, przy którym siedziała nerwowa dziennikarka, ale gdzieś zniknęła, gdy on rozmawiał z Ellinor. Laptopa też nie było. Został po niej tylko biały kubek z wąskim śladem czerwonej szminki.\nAmbra tupała, żeby się rozgrzać. Wpatrywała się w wystawę sklepową i myślała. Czy powinna zadzwonić do Grace i powiedzieć, że z tego tematu chyba nic nie wyjdzie? Choć Grace na pewno miała teraz w terenie co najmniej dziesięciu reporterów. Setki krajowych i międzynarodowych wiadomości do przeczytania i zakwalifikowania, bez przerwy, godzina po godzinie. Jakaś tam pojedyncza reporterka za kołem podbiegunowym, która nie mogła złapać średnio ważnej rozmówczyni, z pewnością nie była dla niej priorytetem.\nAmbra tęskniła za Sztokholmem i redakcją. Chciała być tam, gdzie coś się dzieje, kochała szybkie tempo i atmosferę biura i nienawidziła tego cholernego miasta. A co jeśli właśnie teraz działo się coś naprawdę ważnego, co omijało ją tylko dlatego, że tu była?\nBył taki czas, zaledwie kilka lat temu, kiedy mogła robić naprawdę ważne reportaże i pisać teksty, które miały wpływ na rzeczywistość. Tak było, zanim dostali nowego redaktora naczelnego. Potem wszystko szło nie tak. Ona i Dan Persson nadawali na różnych falach. Na samą myśl o tym zaczynał ją boleć brzuch. Jej jedynym marzeniem pozostawała praca w „Aftonbladet”. Niczego innego nie pragnęła. Wiedziała, że wiele osób sądzi, że jest pewna siebie, ale wcale taka nie była. Nie chciała stracić pracy. Nie mogła. Nie wiedziała, co by ze sobą zrobiła, gdyby nie mogła być reporterką.\nRuszyła dalej, chuchając pod rękawiczki na dłonie, żeby trochę je ogrzać. Minęła jeden ze sklepów dla turystów. Wszędzie było ich pełno. Oferowały jazdę na skuterach śnieżnych, oglądanie zorzy polarnej, przejażdżki psimi zaprzęgami i łowienie ryb pod lodem. Przystanęła. Wystawę wypełniały lapońskie ozdoby bożonarodzeniowe, pamiątki i kosmate czapki. Paczki przewiązane czerwonymi wstążkami tworzyły świąteczny nastrój. W oko wpadły jej nauszniki. Wiedziała, że to najbardziej obciachowy dodatek na świecie, ale kiedy była mała, marzyła o takich tak bardzo, że nie mogła myśleć o niczym innym. Oczywiście ich nie dostała. Ale w ogóle nie dostawała prezentów pod choinkę.\nOdwróciła się, obiecała sobie, że nie będzie myśleć o zbliżających się świętach. To w końcu tylko kilka dni, przez które trzeba jakoś przebrnąć, ale i tak czuła coraz większe przygnębienie, im bliżej były. W jej stronę szła dziesięcioletnia dziewczynka w towarzystwie mężczyzny, prawdopodobnie ojca. Rozmawiali, tata trzymał ją mocno za rękę, słuchał, przytakiwał i głaskał ją po głowie. Ambra przełknęła ślinę i odwróciła wzrok.\nSzybkim krokiem ruszyła przez ulicę. Nagle zadzwoniła jej komórka.\nBogu niech będą dzięki! Alleluja! W końcu! Szybko odebrała i jednocześnie podłączyła przewód słuchawek, a potem włożyła je sobie do uszu.\n– Dzień dobry, tu Elsa – powiedziała kobieta.\n– Dzień dobry, jak się pani ma? – zapytała Ambra.\n– Dziękuję, dobrze – odparła Elsa i chyba zachichotała.\nAmbra spojrzała na zegarek. Było parę minut po piątej.\n– Cieszę się, że pani dzwoni. Mogę wpaść z wizytą? Teraz? Albo jutro?\n– Nie, dzisiaj nie. Będę miała gościa. A jutro jest ostatni dzień przed Wigilią – odparła Elsa.\n– Ja jutro mogę – powiedziała Ambra pośpiesznie. Miała nadzieję, że Elsa nigdzie nie wyjeżdża i że nie będzie miała u siebie trzydziestki krewnych. – Odpowiada to pani?\n– Mogę do pani zajrzeć razem z fotografem?\n– Pani Elso?\nElsa znów zachichotała i Ambra była gotowa przysiąc, że jej rozmówczyni jest lekko wstawiona.\n– Przepraszam – powiedziała Elsa po chwili. – Oczywiście, moja droga.\n– Możemy przyjść o dziesiątej?\nElsa powiedziała, że będzie na nich czekać, i Ambra się rozłączyła, nie do końca ufając starszej pani. Wyciągnęła jedną słuchawkę z ucha i zaczęła tupać, żeby pobudzić krążenie w nogach. Telefon znów zadzwonił. „Cholera”, pomyślała, „zmieniła zdanie?”. Ale to nie Elsa dzwoniła. To była Jill.\n– Jesteś w pracy? – zapytała Jill, jak tylko Ambra odebrała.\n– Nie, w Kirunie – powiedziała. Złapała swoje odbicie w szybie kolejnego sklepu. Telefon w dłoni, słuchawka w uchu. Czasem odnosiła wrażenie, że nie robi nic poza rozmawianiem przez telefon. – A ty?\nJill była artystką i więcej czasu spędzała w podróży niż w domu.\n– Jestem taka zmęczona, że nawet nie pamiętam, jak nazywa się to miasto, w którym teraz jestem. Co tam robisz? Myślałam, że nienawidzisz Kiruny.\nAmbra zobaczyła w szybie, że rozciąga usta w uśmiechu.\n– Nienawidzę prawie wszystkiego.\n– To prawda. Ja też. U ciebie wszystko dobrze? Jesteś pewna, że nie chcesz żadnego prezentu pod choinkę?\n– Całkowicie – odpowiedziała Ambra zdecydowanie.\nJill zarabiała przez tydzień mniej więcej tyle, ile Ambra przez rok, kiedy więc dawały sobie prezenty, łatwo dochodziło do niezręcznych sytuacji. Posiadanie przybranej siostry, która jest jedną z najpopularniejszych szwedzkich piosenkarek, nie było tak zupełnie pozbawione komplikacji.\n– Zaraz mam występ – powiedziała Jill. – Potem tutejszy gubernator zaprasza mnie na kolację. Chciałam tylko się dowiedzieć, co u ciebie. Najchętniej w ogóle bym nie szła na tę kolację. Mają być kanapeczki, bąbelki, pięć dań i masa nudnych ludzi.\n– Twój wieczór zapowiada się ciekawiej niż mój.\n– Na dłuższą metę wszystko się może znudzić. No nic, muszę rozgrzać głos. Nie zapracuj się na śmierć. Buziaczki.\nTo był jakiś nowy zwyczaj Jill. Ambra widziała to też na Instagramie. „Buziaczki”. Nie znosiła tego. Jill obracała się w dziwacznym artystycznym świecie, w którym obowiązywały osobliwe zwyczaje. Ambra nigdy ich nie rozumiała.\n– Na razie – powiedziała i zakończyła rozmowę.\nZadarła głowę i spojrzała w niebo. Pamiętała je z dzieciństwa. Tu, na północy, gwiazdy świeciły bardzo jasno. Czy astronomowie też doświadczali takich konfliktów jak ona w redakcji? Walka o przychylność szefa, o atrakcyjne tematy, pełne nienawiści maile wysyłane przez anonimowych nadawców. Jasne, że tak. Świat naukowców przypominał jedną wielką operę mydlaną. Na początku swojej kariery napisała reportaż o wykładowcy, który za łapówki podnosił studentom oceny. W tekście podała, o którą uczelnię chodziło. Po tym reportażu po raz pierwszy ktoś jej groził. Tamten list nadal wisiał nad jej biurkiem oprawiony w ramkę. Możliwe, że było to nieco zatrważające. Ale nie tak zatrważające jak grożenie młodej dziennikarce gwałtem analnym. Nie wspominano o tym w opisie pracy reportera. O tym, że praktycznie każdego dnia będzie nazywana dziwką, zdzirą i zdrajczynią.\nPostanowiła się przejść jeszcze kawałek. Wprawdzie umierała z zimna, ale chciała przewietrzyć głowę. Śnieg skrzypiał pod stopami. Przeszła na drugą stronę ulicy. Powietrze było tak zimne, że aż się skrzyło w świetle latarni. Wokół unosił się zapach pierniczków i grzanego wina. Kojarzył się ze wspólnotą. „Ale niedługo będzie po wszystkim”, pomyślała, „i do następnych świąt zostanie cały rok”.\nWsunęła ręce głębiej do kieszeni. W jej stronę szło dwóch mężczyzn w średnim wieku. Głośno rozmawiali i mocno gestykulowali, mieli eleganckie spodnie i nowiutkie kurtki zimowe. Szli prosto na nią. Ambra przesunęła się na skraj krawężnika, ale mężczyźni nie zostawili dla niej miejsca i w ostatniej chwili zeszła na ulicę, żeby jej nie stratowali. Odwróciła się i rzuciła im złe spojrzenie, ale oni nadal szli tak, jakby należał do nich cały chodnik i cały świat. Pochłonięci tym, jacy to są ważni, śmiejący się i poklepujący nawzajem po plecach. Czytała o tym fenomenie. To kobiety częściej ustępowały z drogi w takich sytuacjach. Zaczęła się zastanawiać, czy ci dwaj mężczyźni należeli do tych, którzy na Facebooku żartowali, że ludzie powinni się zaangażować w naprawdę ważne sprawy, a nie zajmować wydumaną dyskryminacją ze względu na płeć, i równocześnie nie dostrzegali swojego zachowania, swojego samozadowolenia.


Rok temu w sierpniu okradł mieszkanie. Teraz wpadł w ręce policji - OK! KOŁOBRZEG\nKołobrzescy kryminalni zatrzymali 30-latka, który prawie rok temu okradł mieszkanie. Złodziej ukradł sprzęt wart w sumie ponad 1000 złotych. Mężczyzna usłyszał już zarzuty. Za kradzież grozi nawet do 5 lat pozbawienia wolności.\nW trakcie przeszukania kryminalni odnaleźli telewizor głośnik oraz tablet. Skradzione mienie wkrótce wróci do właściciela. Zatrzymany mężczyzna usłyszał zarzut kradzieży.\nPoprzedni artykuł Społeczna Straż Rybacka dostała pieniądze na walkę z kłusownictwem. Kupi m.in. samochód, drona i fotopułapki\nNastępny artykuł Flaga z herbem miasta na Dni Kołobrzegu. Tu możesz dostać ją za darmo


Grzyby niejadalne z gąbką – jakie są rodzaje? Cechy | Dzień Dobry TVN | Dzień Dobry TVN\nPorady czwartek, 18 października 2018\nFot. 2stockista / Getty Images\nZazwyczaj mówi się, że wybierając się na grzyby powinniśmy uważać przede wszystkim na okazy z blaszką, bo wiele z nich jest trujących. Tymczasem niektóre gatunki z gąbką mogą także nie nadawać się do spożycia.\nGrzyby niejadalne z gąbką – dlaczego ich nie jeść?\nNiejadalne grzyby z gąbką – rodzaje\nJak poznać grzyby z gąbką, których jedzenie nie jest wskazane? Jakich okazów unikać wybierając się na grzybobranie? Oto kilka podpowiedzi.\nGrzyby rurkowe niejadalne to takie, których spożycia się nie zaleca, zwłaszcza w postaci surowej, bo mogą wywoływać szereg niemile widzianych dolegliwości, wśród których najczęściej wymienia się nudności, wymioty i biegunkę. Wiele osób zapewne jednak słyszało o tym, że po długotrwałym gotowaniu takich okazów można je z powodzeniem zjeść bez obawy o zdrowie. Wysoka temperatura eliminuje bowiem zawartą w nich toksynę , która odpowiada za późniejsze złe samopoczucie.\nTeoria ta jest powszechnie znana, ale ryzyko zatrucia istnieje zawsze. Zdrowy rozsądek nakazywałby powstrzymanie się od spożywanie gatunków uważanych powszechnie za niejadalne. Wszak okazów, które zachwycają smakiem, a nie stwarzają ryzyka dla naszego zdrowia jest mnóstwo!\nPojęcie „niejadalne” należy też rozpatrywać jako „niezjadliwe”, bo niektóre grzyby gąbczaste, zaliczane do tej grupy, są po prostu niesmaczne. Warto pamiętać także, że niektóre z nich są także pod ochroną.\nJeśli chcesz odmienić swoje wnętrze i zrobić (więcej)\nKołatanie serca, bóle i ucisk w klatce piersiowej, czyli nerwica serca. Przyczyny, objawy i leczenie\nNerwica serca należy do zaburzeń nerwicowych, (więcej)\nJakie są najpopularniejsze grzyby z gąbką ? Oto kilka z nich:\nGoryczak żółciowy – czyli tzw. gorzkówka , występuje w lasach iglastych pod sosnami i świerkami na kwaśnych glebach, ale także na spróchniałym drewnie. Już mały kawałek tego grzyba może popsuć smak całej potrawy (nawet wielokrotne gotowanie nie pozwala pozbyć się gorzkiego aromatu). Poznamy go po kremowym lub oliwkowo-brązowym trzonie o wielkości do 15 cm z charakterystyczną siateczką na powierzchni. Kapelusz jest u tego grzyba jest lekko pofałdowany, dochodzący do 12 cm w średnicy, o brązowym odcieniu i aksamitnej powierzchni. Rurki u wykształconych w pełni okazów są bladoróżowe (wcześniej białe). Miąższ jest biały i po uszkodzeniu czy nacięciu nie zmienia barwy.\nBorowik szatański – rośnie od lipca do października, w lasach liściastych na glebie wapiennej nieopodal takich drzew jak dąb, buk czy grab pospolity. Jest często nazywany grzybem „krwistym” lub „diabelskim” przez swoje czerwone zabarwienie trzonu oraz rurek (choć te bywają też koloru brązowo-oliwkowego u starszych grzybów). Kapelusz jest u niego biały, szeroki (do 30 cm średnicy), półkolisty i matowy u młodych okazów. Z upływem czasu staje się spłaszczony, poduszkowaty oraz gładki. Trzon ma kształt baryłkowaty i osiąga wysokość do 15 cm. Miąższ natomiast jest biały lub kremowy i po przekrojeniu zaczyna błękitnieć. Jak poznać, że mamy do czynienia z tym rodzajem grzyba? Oprócz wstępnych oględzin wyglądu można wykonać test, dotykając kapelusza językiem. Gorzki smak przypominający żółć świadczy o tym, że mamy właśnie przez sobą klasycznego „szatana”. Zjedzenie go na surowo grozi poważnymi powikłaniami przewodu pokarmowego. Toksyny zawarte w grzybie działają bowiem silnie drażniąco na śluzówkę żołądka. Konsekwencją są wymioty, biegunka, nudności a nawet kurcze łydek. W takim przypadku należy niezwłocznie jechać na pogotowie. Po zauważeniu wyżej wymienionych objawów pod żadnym pozorem nie wolno pić wody, bo spożywanie płynów ułatwi przenikanie toksyn do krwiobiegu.\nBorowik ponury – czyli siniak rośnie w parkach pod drzewami lipy i w lasach liściastych, na podłożu wapiennym. Podobnie jak inne odmiany, jest całkowicie niejadalny na surowo ale po ugotowaniu i odlaniu wody podobno można go przyrządzić. Nie wolno go jednak łączyć z alkoholem! Jak go poznać? Otóż ma on charakterystyczny trzon o żółtym lub pomarańczowo-czerwonym zabarwieniu, na którym widoczna jest drobna siateczka o podłużnych oczkach. Może on osiągać wysokość do 15 cm. Kapelusz jest u niego gładki ma kolor kremowy lub brunatnozielony o średnicy do 20 cm. Jego żółty miąższ jest bardzo trudno oddzielić od skórki, a oliwkowe rurki po uszkodzeniu nabierają sinego kolorytu.\nBorowik ceglastopory – czyli popularna czerwononóżka także występuje w lasach liściastych. Upodobał sobie kwaśne gleby. Podobnie jak borowik ponury w stanie surowym jest niejadalny, więc może być spożyty wyłączne po obgotowaniu i odlaniu wody. Ma trzon z widocznymi strzępkami, które nadają mu charakterystyczne „ceglaste” zabarwienie. Może on osiągać do 15 cm wysokości. Kapelusz borowik ceglastoporego jest matowy i brązowy (jasny lub ciemny) do 20 cm średnicy. Wyróżniającą go cechą są na pewno miąższ i rurki, które po uszkodzeniu natychmiast sinieją, przyjmując atramentowy kolor.\nBorowik żółtopory (grubotrzonowy) – lub też potocznie tzw. wścieklak upodobał sobie lasy liściaste i kwaśną glebę. Kapelusz u tego okazu jest szaro-oliwkowy lub jasnobrązowy, spłaszczony, ma lekko podwinięte krawędzie. Jest dość mały, bo jego średnica wynosi około 15 cm. Miąższ jest kremowy lub żółty i zielenieje pod wpływem nacisku. Trzon ma kształt maczugi, do 15 cm wysokości i zabarwienie czerwone (wpadające w kolor żółty przy kapeluszu). Tutaj także w miejscu uszkodzenia powstają przebarwienia, w tym przypadku brunatnoniebieskie.\nBorowiki trujące i ich rodzaje. Jak je rozpoznać?


Szklany stół do jadalni Luno - sklep Edinos.pl\nProducent: Elior PLN 598.00 http://schema.org/NewCondition http://schema.org/InStock edinos.pl https://www.edinos.pl//szklany-stol-kuchenny-luno 2021-12-31\nMarzysz o wspaniałej aranżacji wnętrza? Jesteś miłośnikiem eleganckich, stylowych mebli? Marka Elior z troski o wysublimowane gusta swoich klientów zaprojektowała iście królewski mebel. Tym razem jest to wykwintna wersja szklanego stołu Luno, która odmieni oblicze Twojego wnętrza.\nSzklana elegancja w Twoim domu\nSalon jest wizytówką domu, miejscem relaksu, zabaw, spotkań towarzyskich, dlatego warto wybrać do niego meble nie tylko piękne, ale przede wszystkim funkcjonalne. Stół Luno to prawdziwe dzieło sztuki. Projektanci marki Elior postawili na najwyższej jakości materiały, tym razem jest to szkło i stal chromowana. Szklane blaty to ponadczasowa propozycja, która nigdy nie wyjdzie z mody i odnajdzie się w każdej stylizacji wnętrza, począwszy od tej klasycznej, po tę w modernistycznym wydaniu. Szkło zawsze wygląda efektownie, lekko i przejrzyście, a do tego posiada niezwykłe walory użytkowe. Blat stołu Luno to podwójnie hartowane szkło o podwyższonej odporności na zarysowania i inne uszkodzenia mechaniczne. Nogi stołu to najwyższej jakości stal chromowana w procesie potrójnego szczotkowania, o zawartości aż 37% chromu oraz 63% stali nierdzewnej, co skutkuje niezwykłym efektem wizualnym mebla, a także ponadprzeciętnymi cechami antykorozyjnymi. Zastosowanie tak odpornych na uszkodzenia materiałów znacząco wydłuża czas eksploatacji mebla. Finezyjnie wygięte nogi podtrzymują nie tylko blat stołu, ale także niezwykle praktyczną półkę, co bez wątpienia jest dodatkowym atutem mebla.\nZwróć uwagę na precyzyjne wykonanie stołu Luno. Nasi projektanci zatroszczyli się o każdy, nawet najmniejszy detal. Blat stołu wygląda jak nieskazitelna tafla wody delikatnie umiejscowiona na artystycznie wyprofilowanych nogach. Szkło jest materiałem niezniszczalnym, pięknym, a do tego ekologicznym. To prawdziwa radość dla każdego wnętrza. Szklane meble nie przytłaczają pomieszczenia, a wręcz przeciwnie tworzą luksusową przestrzeń, w której podejmiemy gości, zjemy codzienny obiad czy od czasu do czasu popracujemy. Zasługujesz na tak praktyczny i ekskluzywny mebel.\nWidoczne na zdjęciu krzesła to wspaniałe uzupełnienie stołu Luno, kliknij tutaj i sprawdź. W naszej ofercie posiadamy także inne wyjątkowe modele krzeseł, które znajdziesz tutaj. Skomponuj przepiękny, w ponadczasowym stylu zestaw mebli. Pamiętaj! Zamawiając kilka produktów oszczędzasz na wspólnej wysyłce.\n- Wymiary: długość 75 cm, szerokość: 125 cm, wysokość: 72 cm.\n- Materiał: Blat wykonany został z podwójnie hartowanego szkła (dokładnie szlifowanego i polerowanego na obrzeżach). Podstawa mebla to stal chromowana w procesie potrójnego szczotkowania, czego efektem jest podwyższona odporność na korozję i uszkodzenia mechaniczne.\n- Kolor: Bezbarwny blat i stalowe nóżki. Zobacz także inne stoły szklane z oferty Edinos.pl. Stwórz swój praktyczny zestaw mebli.\nNowoczesny stół Luno to ponadczasowa propozycja do wnętrz urządzonych w różnych stylach. Szklane meble wyglądają lekko, elegancko, są łatwe w utrzymania czystości. To klasa sama w sobie. Już teraz dokonaj zakupu solidnego stołu Luno w promocyjnej cenie 598 zł zamiast 598 zł. Ciesz się wyjątkowym produktem przez wiele długich lat.\nCHenna napisał/a: nowość\nPodwójnie hartowany blat naprawdę się nie rysuje, i nie ma obaw że się zbije, podstawa jest mega nowatorska i pomysłowa, mi wpadła w oko.\nBismart91 napisał/a: luno\nideał do minimalistycznych wnętrz, podkreśla styl i jest dobrze wykonany, brawo Edinos.\nVeigiPL napisał/a: stół kuchenny\nWoow, zaokrąglone nóżki to jest to, do tego praktyczna półka na przekąski czy gazety, produkt od którego bije nowoczesność, uwielbiam takie drobne nuty elegancji w lokalu :)\nKolor Przezroczysty, Srebrny, Stalowy


RIWIERA MAKARSKA Apartamenty przy MORZU │ Apartament BEKAVAC A3\nApartamenty ► Makarska ► Apartament Bekavac A3 ►\nApartament BEKAVAC A3 / dla 2+1 osób / 35 m² / 2. piętro / Nowe luksusowe i nowoczesne apartamenty do wynajęcia jest w centrum Makarskiej, w pobliżu morza w hotelu "Osejava" obok parku leśnym. Zaledwie 20 metrów od morza i 50 m od pięknej, piaszczystej plaży. Dzięki swojej lokalizacji i pięknej okolicy z dużą ilością słońca otoczony przez morze i sosny z widokiem na morze, miasto i majestatyczny masyw górski stok zapewniając prywatność i spokojny wypoczynek i jako taki jest idealny dla rodzin z małymi dziećmi i osób starszych. Zaledwie kilka metrów od hotelu znajduje się centrum sportowe z kortami tenisowymi, piłka nożna, koszykówka, siatkówka, centrum fitness i krytym basenem.\nApartament A3 składa się z jednej dwuosobowej sypialni + salon + kuchnia + łazienka / WC i balkon z widokiem na morze i stoku góry. Na parterze znajduje się recepcja, bar i restauracja, aw budynku znajduje się winda.\n- SALON: 15 m² + TV SAT + WiFi - www + klimatyzacja + stół i krzesła dla 4 osób + kuchnia + sofa dla 1 osoby, widok na góry.\n- KUCHNIA: Kuchnia otwarta na pokój, kuchenka z 2 palnikami, lodówka, czajnik elektryczny, naczynia do gotowania, jedzenia i napojów, środki czystości.\n- SYPIALNIA: Pokój z dwoma łóżkami 13 m² z podwójnym łóżkiem 200x160 cm + szafa + telewizję satelitarną + WiFi - internet + klimatyzacja + balkon z widokiem na góry i częściowy widok na morze.\n- BALKON: 2 m², krzesła ogrodowe + widok na góry i częściowym widokiem na morze.\nPowierzchnia: 35 m2/ 2. piętro\nWidok na Morze: częściowy\nApartament (BEKAVAC - A1)


Reebok Mission V62670 - Oryginalne Buty\nReebok Mission V62670\nPozwól, by stopy Twojego dziecka były odpowiednio ubrane – kup mu modne buty dziecięce! Jeśli chcesz, by Twoje dziecko wyglądało modnie, wybierz mu markowe buty dziecięce. Wybierz dziecku wygodne obuwie, które wpłynie na odpowiedni rozwój jego stóp. To ważne. Z tego powodu do produkcji bucików Mission V62670 używa się takich materiałów, jak: Materiał syntetyczny, Tkanina, a wnętrze buta stanowi wysokiej klasy Tkanina.Oryginalne buty dziecięce firmy REEBOK zapewniają naszym pociechom nie tylko wygodę i zdrowie, ale także świetny wygląd. Oto produkty na sezon wiosna, lato, jesień – najładniejsze buty w kolorze Czarny, Pomarańcz\nCo jest mocną stroną marki REEBOK? To jasne! Przecież buty REEBOK wykonuje się z doskonałych materiałów: (wnętrze: Tkanina, cholewka: Materiał syntetyczny, Tkanina). REEBOK to doskonała propozycja nie tylko na jeden sezon – masz pewność, że długo będą Ci służyły. Są to buty, w których można się pokazać wszędzie – są modne, komfortowe, stanowią znakomity dodatek dla Twojego ubrania. Jest jeszcze jedna sprawa! Buty REEBOK z tej kolekcji , są po prostu niezawodne. To obuwie wytrzymałe – buty do zadań specjalnych – dobre w długie wyprawy piesze, samochodowe, na rower, jak również do zadań codziennych. Czy można stać w urzędzie, w sklepie, pracować, w niewygodnych butach? To morderstwo dla stóp! Postaw nie tylko na niepowtarzalny styl, oryginalność, ale także na komfort, jaki daje marka REEBOK.\nbuty na jesieńbuty na latobuty na wiosnęReebok Mission\nKappa Jamie K\nSneakersy CONVERSE – Ctas II Hi 155762C Black/Black/Gum\nButy NIKE – Sb Portmore II Solar 880266 001 Czarne/Dark Szare/Białe\nButy NIKE – Sb Air Max Bruin Vpr Txt AA4257 600 Czerwone Crush/Czarne/Białe\nTrampki CONVERSE – Ctas Hi 562487C Black/Natural Ivory/Rust Pink\nZestaw 3 par niskich skarpet damskich PUMA – 261080001 Pink Lady 422\nButy adidas – Vrx Mid B41479 Cblack/Ftwwht/Ftwwht\nCzapka z daszkiem PUMA – Sf Fanwear Baseball Cap 021944 02 Puma Black


Teresa i Jan Sobczykowie - Prestiż - Magazyn Koszaliński\nTeresa i Jan Sobczykowie\nNa rozmowę o sekrecie udanego małżeństwa namówiła ich córka, Agnieszka. – Moi rodzice zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Ona miała lat 19, on był 6 lat starszy. Ślub wzięli po czterech miesiącach i od tamtego czasu, a było to 43 lata temu, idą razem przez życie, za rękę i z uśmiechem. Nierozłączni jak papużki, są dla mnie wzorem prawdziwej miłości, takiej jednej na milion, która dziś zdarza się coraz rzadziej…\n– Poznaliśmy się na urodzinach kuzynki – wspomina pani Teresa. – Spojrzeliśmy na siebie i coś zaiskrzyło, ale Janusz był wtedy z kimś związany.\nJakiś czas później ich drogi skrzyżowały się ponownie, tym razem na weselu, gdzie pan Jan przyszedł jako gość, a pani Teresa pomagała mamie, która była kucharką. On poprosił ją do tańca i kiedy ruszyli na parkiet, po sali rozszedł się szept: „jaka ładna para”. – Szczególnie moja mama i przyszła teściowa aż przysiadły razem i zaczęły komentować, że pasujemy do siebie i powinniśmy być razem – opowiada pani Teresa. – Mogłam się wtedy podobać. Byłam, wysoka, szczupła, włosy miałam długie, takie aż po pupę… A Janek był bardzo ładnym chłopakiem. Choć ja wtedy nie chciałam się przyznać, że zrobił na mnie wrażenie. Jakiś czas później znów „przypadkiem” spotkali się na kawie, a wtedy pan Jan już nie spuszczał wzroku z pani Teresy. Ona też nie ukrywała, że wpadł jej w oko, niepokoiła ją jedynie sprawa jego dziewczyny. Kiedy jednak Jan zapewnił ją, że z nią zerwał, uspokoiła się i dała zaprosić na kolejne randki.\nSpotykali się ze sobą miesiąc, kiedy pani Teresa postanowiła przedstawić swojego chłopaka rodzicom. W drodze przyszedł jej do głowy szalony pomysł. – Powiedziałam do Janusza: siedź cicho i nie odzywaj się, a ja powiem, że bierzemy w czerwcu ślub. Jak postanowili, tak zrobili. Podczas rodzinnej kolacji, na którą przyjechał też brat z wojska, pani Teresa wstała i wypaliła: – W czerwcu bierzemy ślub! 18. cywilny, 25. kościelny. Przy stole zaległa cisza, rodzice zrozumieli, że ślub w takim pośpiechu z pewnością spowodowany jest rychłym powiększeniem się rodziny, więc nie protestowali. – No jak trzeba, to musisz – powiedziała z troską mama pani Teresy. Kiedy okazało się, że nie chodzi o ciążę, a był to tylko żart, śmiechom nie było końca. Tyle że do akcji wkroczył wtedy pan Jan, który z wrodzonym sobie spokojem stwierdził, że żarty się skończyły, a teraz on jednak chciałby poprosić o rękę pani Teresy już na poważnie. – I wie pani co? Pobraliśmy się, dokładnie w te dni, które rzuciłam w żartach. Ale najzabawniejsze było to, że mój brat nie mógł ścierpieć, że młodsza siostra wychodzi za mąż pierwsza i ożenił się miesiąc przed nami! Moja biedna mama kucharka miała dwa wesela do zorganizowania! – śmieje się pani Teresa.\nRok po ślubie urodził im się syn, dwa lata później córka. – Kochaliśmy się bardzo – zamyśla się pani Teresa. – Żeby małżeństwo było udane, musi być miłość, zaufanie i szacunek.\nZgodnie dodają, że również poczucie humoru, które pozwala przetrwać trudniejsze dni.– Pewnie, że się kłócimy, ale zawsze o drobiazgi – przyznaje się pani Teresa. – Ja przeważnie się obrażam, nie chcę odzywać się do męża, ale on po jakimś czasie mnie o coś pyta, ja mu odpowiadam i zapominam, że miałam być obrażona. Trzeba ze sobą rozmawiać, najgorzej to się w sobie zaciąć. Zresztą mój mąż jest taki kochany, że nie umiem się na niego długo gniewać…\nParę lat temu państwo Sobczykowie spełnili swoje wielkie marzenie i przeprowadzili się do domu z ogródkiem w Jastrowiu. – Ludzie pukali się w głowę, wyprowadzka, na stare lata? Ale jakie stare lata? My czujemy się jeszcze młodzi.\nDom wyremontowali sami z pomocą syna i synowej. – Ile przy tym było śmiechu! Byliśmy zmęczeni, czarni od brudu, bo trzeba było zdemontować piece, ale szczęśliwi. Bo robiliśmy coś razem, dla siebie. Dziś pani Teresa zajmuje się ogrodem, bo uwielbia kwiaty, a pan Jan, złota rączka, ma swoją drewutnię, w której lubi majsterkować. – Najgorzej jak mama postanawia tam posprzątać – śmieje się ich córka. – Tata, na co dzień bardzo spokojny dostaje szału, a mama go uspokaja, że „Januszku, trzeba było, bo tam straszny bałagan był”. – Moi rodzice są jak jeden organizm. Kiedyś tata pojechał sam do sanatorium. Wytrzymał dwa dni, potem dostał wysokiej gorączki i mama musiała do niego pojechać – opowiada z czułością Agnieszka.\nDziś chętnie odpoczywają w Kołobrzegu, w którym mieszka ich córka i wnuczki. Po przyjeździe do miasta pani Teresa zawsze robi sobie zdjęcie z mężem. – A wie pani, że my właściwie nie mamy oddzielnych zdjęć? Na każdym jesteśmy razem. Bo my wszystko robimy razem. Nawet pracowaliśmy 20 lat w jednej szkole. Po prostu lubimy ze sobą być. Może to jest klucz do szczęśliwego związku?\nAutor: Kasia Madey


Wyjaśnienia dotyczące regulacji o cenach transferowych w zakresie uproszczenia typu safe harbour dla transakcji pożyczek, kredytów, obligacji\nW celu ułatwienia podatnikom stosowania ww. regulacji typu safe harbour przedstawiamy wyjaśnienia dotyczące kalkulacji oprocentowania w przypadku, gdy stopa referencyjna jest ujemna\nWyjaśnienia te zawierają metodykę kalkulacji wraz z praktycznym przykładem jej stosowania\nPowołane Obwieszczenie definiuje:\nrodzaje bazowych stóp procentowych (pkt 1), oraz\nmarżę (pkt 2).\nZgodnie z pkt 2 Obwieszczenia:\nb) stanowi sumę wartości bezwzględnej bazowej stopy procentowej i wartości określonej w lit. a, w przypadku gdy wartość bazowej stopy procentowej określonej w pkt 1 jest mniejsza od zera\n– i jest marżą maksymalną dla pożyczkobiorcy i minimalną dla pożyczkodawcy.”.\nW przypadku gdy stopa referencyjna wykorzystywana do kalkulacji tego oprocentowania jest ujemna należy zsumować następujące składniki:\nbazowa stopa procentowa właściwa dla waluty pożyczki (wybrana spośród stóp wskazanych w pkt 1 Obwieszczenia),\nwartość bezwzględna z ww. bazowej stopy procentowej,\nmarża (w aktualnie obowiązującym Obwieszczeniu wynosi ona 2 p.p.).\nPowyższe można przedstawić według następującej formuły:\nbazowa stopa procentowa właściwa dla waluty pożyczki\n| bazowa stopa procentowa właściwa dla waluty pożyczki |\nZatem zawsze gdy bazowa stopa procentowa będzie równa lub mniejsza niż zero, oprocentowanie pożyczki w zakresie regulacji safe harbour będzie wynosić 2 p.p.\nZałożenia dla transakcji kontrolowanej dotyczącej pożyczki:\nwaluta pożyczki: EURO,\nwartość stopy referencyjnej EURIBOR 3M: -0,3930 p.p.\nOprocentowanie pożyczki dla potrzeb safe harbour:\n(-0,3930 p.p. + |-0,3930 p.p.| + 2 p.p.) = 2 p.p.


12:50, joanna.mucha , Varia\nMisją CBA jest tropienie korupcji, korupcja zaś zwykle wiąże się z władzą. Z tego powodu za rządów PiSu CBA zarzuciło sieć na wicepremiera. Tego z Samoobrony… Zapewne z tego samego powodu sprawdzano, czy na propozycje korupcyjne podatna jest posłanka PO Beata Sawicka – w CBA już wtedy wiedziano, że w następnej kadencji Platforma będzie rządzić… Jednocześnie Biuro było ślepe i głuche na działania Wiceministra Piechy. Bo czy jego działania miały cokolwiek wspólnego z korupcją? Czy było cokolwiek nagannego w jego kontaktach z firmami farmaceutycznymi? Czy wpisanie leków na listę refundacyjną miało związek ze spotkaniem Wiceministra Piechy?\nPo wyborach ostrze działania CBA skierowane zostało… a właściwie pozostało skierowane na Platformę, czyli rządzących. Co ciekawe, dotychczasowe "afery" dotyczą tylko i wyłączenie ludzi PO. Nie dziwi mnie to w najmniejszym stopniu. Puszczam wodze fantazji i wyobrażam sobie, jaki może być tok rozumowania szefa CBA Mariusza Kamińskiego:\n"Przedstawiciele PSLu są ludźmi o kryształowych charakterach i nieposzlakowanej reputacji. Wszyscy kierują się w swoich działaniach wyłącznie dobrem Rzeczypospolitej i wszyscy zachowują najwyższe standardy etyczne. W związku z tym z założenia można ich sobie odpuścić. No i są jeszcze argumenty dla wzmocnienia tego przekonania. Gdyby bowiem zdarzyło się, że w trosce o dobro państwa partie obecnie opozycyjne musiałyby zewrzeć szeregi i powołać własny rząd – wtedy okazałoby się, że PSL (kryształowy i nieskazitelny) byłby niezbędny dla uzyskanie większości parlamentarnej. No tak. Wtedy można byłoby napisać scenariusz dla przystawek. Ale tu już mam doświadczenie… Hmm, a może by tak już teraz znaleźć argumenty dla PSLu dla >>przekonania<< go do udziału w takim rządzie…? Przecież do mediów wyciekną tylko te stenogramy, które mają wyciec…"\nFikcje literackie – również powyższa – mają za zadanie spowodowanie postawienia określonych pytań. A pytanie jest ważne. Brzmi ono: Kto rządzi Polską? Czy Naród poprzez swoich przedstawicieli wybranych do parlamentu? Czy Jarosław Kaczyński przez swojego przedstawiciela wybranego do CBA?\n14:04, joanna.mucha , Varia\n12:38, joanna.mucha , Varia


Flaming karmazynowy – Wikipedia, wolna encyklopedia\nFlaming karmazynowy, czerwonak, flaming, flaming amerykański, flaming karaibski, czerwonak różowy (Phoenicopterus ruber) – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny flamingów (Phoenicopteridae), zamieszkujący półwysep Jukatan, Antyle, północne wybrzeża Ameryki Południowej i Galapagos.\nDo niedawna gatunek ten był dzielony na dwa podgatunki: Ph. ruber ruber i Ph. ruber roseus; jednak decyzjami europejskich komisji taksonomicznych (np. Knox et al. 2002) drugi z nich uzyskał status oddzielnego gatunku – flaming różowy Phoenicopterus roseus.\nBrak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Ciało różowe, ciemniejsze niż u flaminga różowego Ph. roseus, jedynie skrzydła czerwone z czarnymi lotkami. Nogi i dziób różowe, koniec dzioba czarny. W porównaniu z innymi przedstawicielami rodziny dziób wygięty pod mniejszym kątem.\nRozpiętość skrzydeł ok. 140–165 cm\nWody o różnym stopniu zasolenia: od słodkich przez słonawe po bardzo słone. Płytkie jeziora, laguny, delty rzek.\nZ mułu w formie ściętego stożka z zagłębieniem na szczycie. Tworzy wielkie kolonie (do kilkudziesięciu tysięcy osobników).\nW ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w marcu - kwietniu jedno (rzadko dwa) jajo.\nJaja wysiadywane są przez okres około 27–31 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta opuszczają gniazdo po około 10 dniach, lecz ich dziób jeszcze nie ma odpowiedniego kształtu do filtracji i są karmione przez rodziców. Usamodzielniają się po około 70 dniach. Pisklęta gromadzą się w żłobki. Dojrzałość płciową osiągają po 5–6 latach, a ubarwienie osobników dorosłych – w trzecim roku życia.\nZwierzęta i rośliny do 1 cm długości. Żerując brodzą i zanurzają głowę w ten sposób, że szczęka górna znajduje się pod dolną.\nMiędzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje flaminga karmazynowego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 2004 roku. Liczebność populacji szacuje się ją na około 260–330 tysięcy dorosłych osobników, a jej trend uznaje się za rosnący.\n↑ a b Phoenicopterus ruber. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).\n↑ Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Phoenicopteridae Bonaparte, 1831 - flamingi - Flamingos (wersja: 2015-08-30). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-05-13].\n↑ Albin Łącki: Wśród zwierząt – ptaki. Poznań: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1988, s. 44. ISBN 83-09-01320-5.\n↑ del Hoyo, J., Boesman, P. & Garcia, E.F.J.: American Flamingo (Phoenicopterus ruber). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2016. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-10)].


Placki z gotowanych ziemniaków z mięsem | Niedziela.pl\nPlacki z gotowanych ziemniaków z mięsem\nSiostra Olga nazaretanka, gotuje w domu zakonnym w Częstochowie. Dziś poleca danie bardzo smaczne, choć wymagające nieco pracy.\n75 dag ugotowanych ziemniaków, 3 żółtka, 2 jajka, 10 dag mąki, 30 dag mięsa gotowanego, 5 dag tartej bułki, sól, pieprz\nUgotowane, ostudzone ziemniaki zmielić, dodać 3 żółtka, mąkę pszenną, sól i pieprz (do smaku) i wyrobić.\nUgotowane, ostudzone mięso (może być z rosołu) zmielić, wbić 2 jajka, dodać bułkę tartą, pieprz i sól do smaku i wyrobić. Z masy uformować wałek grubości 5 cm.\nCiasto ziemniaczane rozłożyć na posypanej mąką desce, rozwałkować (uformować prostokąt o jednym boku długości wałka mięsnego), na cieście ułożyć wałek mięsny i zwijać jak roladę, aby mięso było w środku. Zwiniętą roladę włożyć do lodówki na ok. 60 min. Roladę pokroić w plastry (ok. 1 cm), każdy obtoczyć w mące i smażyć na oleju z obu stron na złoty kolor. Placki należy podawać z sosem pomidorowym lub grzybowym.


Izolowanie fundamentu – a więc, jak zachować ciepło i ochronić przed wilgocią swój własny dom | Porady remontowe i budowlane dla mieszkań i domów- henczke.pl\nIzolowanie fundamentów bywa idealnym rozwiązaniem kiedy pragniemy zachować w budyneczku ciepełko, albo ochronić je przez wilgocią – najbardziej często jednak wspomnianą izolację zakładamy, by otrzymać oba te efekty.\nPowstały bardzo przeróżne materiały, dzięki którym to zrealizujemy obydwa cele, albo jedynie jeden – wszystko jest uzależnione tylko od nas.\nJeżeli zainteresował Cię omawiany post, to odsyłacz do wpisu (https://www.c-l.pl/zywice-epoksydowe/) pokieruje Cię do podobnych materiałów. Nie ociągaj się tylko kliknij tutaj!\nW dzisiejszym tekściku postaramy się napisać parę słówek o wspomnianych materiałach oraz w jakich to lokalizacjach je zamieścić, aby dały jak najlepszy efekt!\nJeżeli chodzi o temat izolacje fundamentu pod względem ciepła, to musimy bez wątpienia skupić się na terytorium samiutkiej płytki betonowej oraz jej krawędzi – czynimy to po to, aby odizolować samiutki budynek od zimnego gruntu, co przekazuje nam pewność (jednak tylko, jeśli dobrze obłożymy wspomniane rejony), że ciepełko z naszego domu nie będzie ulatywać do ziemi, jedynie pozostanie wewnątrz. Co do kwestii ochraniania przeciwko wilgocią, to dobre bywają do tej rzeczy grube hydroizolacyjne folie rodzaju polietylenowego, albo tak nazywane „membrany EPDM”. Dobrze ułożone, zostają niezastąpionym metodą na zatrzymanie szczelności przeciwko wilgoci. Jeśli chodzi o sam materiał (najwspanialej dla pozyskania obydwu efektów), to dobrze jest zwrócić uwagę na materiały o wielkiej odporności na ściskanie, a także takie, które charakteryzują się tak zwaną „małą nasiąkliwością”.\nPośród najbardziej często rekomendowanych materiałów o tych właściwościach, znajdziemy styropian typu „EPS 200”, czy też tak nazywany polistyren ekstrudowany a także polistyren typu „XPS”, nie wspominając już o kruszywie ze szkiełka piankowego.\n2 lipca, 2022 admin Porady budowlane , wymarzony dom Możliwość komentowania Izolowanie fundamentu – a więc, jak zachować ciepło i ochronić przed wilgocią swój własny dom została wyłączona


ᐅ Robot do mycia okien Ecovacs Winbot 880 - epojazdy.pro\nMarka: Ecovacs Linia: Winbot Model: 880 Typ: Robot\nEcovacs Winbot 880 jest niedostępny. Nie jest znana data kolejnej dostawy.\nautomatyczny powrót do punktu początkowego, czterostopniowy system czyszczenia, identyfikacja powierzchni całoszklanych, inteligentny układ napędowy, zabezpieczenie przed samoczynnym wyłączeniem\nZalety robota do mycia okien Ecovacs Winbot 880\nlinka zabezpieczająca z przyssawką bezpieczeństwa\nRobot do mycia okien Ecovacs Winbot 880 to konstrukcja o eleganckim designie. Dzięki systemowi nawigacji WIN-SLAM 2.0 urządzenie porusza się wydajnie, a czterostopniowy system czyszczenia sprawia, że dokładnie myje szyby. Maszyna wyposażona jest w zaawansowaną technologię wykrywania krawędzi, dzięki której robot może skutecznie i bezpiecznie myć zarówno obramowane okna jak i bezramowe szyby czy lustra. Urządzenie może pracować zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz. Maszyna zasilana jest sieciowo za pośrednictwem przewodu zasilającego i przedłużacza o łącznej długości 5,7 m. Za utrzymywanie się urządzenia na powierzchni okna odpowiada bezszczotkowy silnik generujący siłę ssącą na poziomie 2800 Pa. W sytuacji wystąpienia przerwy w dostawie prądu, robot posiada akumulator zapewniający zasilanie awaryjne przez 30 minut. Ponadto, w zestawie z urządzeniem znajduje się linka zabezpieczająca z przyssawką bezpieczeństwa, które uchronią robota przed upadkiem z wysokości.\nObsługa Robot do mycia okien Ecovacs Winbot 880 jest prosta i intuicyjna. Konstrukcja solidnego uchwytu pozwala na podnoszenie i obsługę urządzenia jedną ręką. Na dołączonym do zestawu pilocie możemy wybrać jeden z 3 trybów pracy. Standardowy tryb pracy używany najczęściej do codziennego sprzątania to tryb automatyczny, w którym robot systematycznie myje powierzchnie całego okna. Tryb dokładnego czyszczenia sprawia, że robot czyści powierzchnię okna dwa razy w dwóch kierunkach. Dostępny jest także tryb czyszczenia punktowego, dedykowany obszarom wyjątkowo mocno zabrudzonym lub zakurzonym. Z wykorzystaniem pilota możemy także manualnie sterować urządzeniem. Po skończonej pracy, robot automatycznie wraca do punktu, w którym zaczął. Maszna informuje użytkownika o trybie pracy za pomocą powiadomień głosowych.\npierwsza część ściereczki czyszczącej z mikrofibry czyści najbardziej uciążliwe zabrudzenia\nsilikonowa ściągaczka usuwa pozostałe zabrudzenia oraz wodę\ndodatkowa gumowa wycieraczka, usuwa pozostały brud przenoszony przez wodę\ndruga część ściereczki dodatkowo wyciera okno\nEcovacs Winbot 880 - dokumenty do pobrania\ninstrukcja obsługi Ecovacs Winbot 880 pobierz\nOpinia od c...k o 880 wystawiona 5 miesięcy temu\nsoloidny, ale żona lepsza...


Skórki dla biednych - PPR\n/Skórki dla biednych\nSkórki dla biednych\nUjawnioną przez "Super Express" aferą mięsną zajmą się: NIK, resort rolnictwa i prokuratura - zdecydowali posłowie. Po aferze z zaginionym zbożem mamy kolejną - z zaginionym mięsem - do takiego wniosku doszli wczoraj posłowie z Sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.\n– Gorszego badziewia być nie może – tak o konserwach Agencji Rynku Rolnego dla biednych mówił wczoraj poseł Samoobrony Alfred Budner (53 lata). – Przy produkcji konserwy tyrolskiej do 100 kg mięsa można dodać 55 kg wody. A w konserwie "luncheon meat" jest 35 proc. tłuszczu i lepiszcza ze skórek wieprzowych. Co się stało z polędwicą i szynką z tych półtusz, które Agencja miała rozdać biednym?\nPosłowie przez dwie godziny debatowali nad piątkowym artykułem "Super Expressu", w którym opisaliśmy przekręt z rządową pomocą dla najuboższych. Zamrożona wieprzowina z rezerw ARR miała być przerobiona w zakładach mięsnych na konserwy. Ale do przetargu mogły zgłosić się tylko firmy posiadające certyfikat na sprzedaż mięsa do krajów Unii Europejskiej. Ten warunek "wykosił" konkurencję - intratny kontrakt zgarnęło siedem firm. Z 13,5 tys. ton półtusz wyprodukują zaledwie 5,5 tys. ton konserw.\nWczoraj posłowie uznali, że to zdecydowanie za mało. Postanowili zwrócić się do Najwyższej Izby Kontroli, Ministra Rolnictwa oraz Inspekcji Handlu i Skupu z wnioskiem o skontrolowanie przetargu.\nMięso na boku\n– Pomoc dla bezdomnych i bezrobotnych została poważnie uszczuplona – mówił poseł PSL Wojciech Szczęsny Zarzycki (61 l.), który zapowiedział, że skieruje do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.\nW piątek napisaliśmy, że koszty produkcji konserw zostały zawyżone i najbiedniejsi powinni dostać o 3,3 tys. ton mięsa więcej. - Z moich wyliczeń wynika, że 4 tys. ton mięsa poszło na bok – mówił poseł Budner. – Ta operacja jest kryminogenna.\nInnego zdania był Romuald Ajchler z SLD (54 l.), który przekonywał, że to mało prawdopodobne, aby po aferze zbożowej urzędnicy Agencji wywołali kolejną – mięsną. – To może być fałszywa afera – mówił. – Nie ścinajmy głów. Na to jest za wcześnie.\n"Świńskim kantem" komisja zajmie się ponownie za dwa tygodnie


6,38 (480 ocen\ti\t68 opinii) Zobacz oceny\nTrzeci tom cyklu w którym zaczytuję się ostatnio rozpoczyna się dokładnie w tym miejscu, w którym skończył się poprzednik.\nWprawdzie na początku mamy wprowadzenie w postaci krótkiego opowiadania, o pewnej istocie, a później prolog o pewnej dysfunkcyjnej rodzince, ale jak już przebrniemy przez to, mamy to na co każdy wielbicieli tego cyklu czekał.\nKolejne spotkanie z Uchmanem, który stał się moją ulubioną postacią tego ciągu powieści.\nNasz bohater wraca po dwóch latach spędzonych w Starzyźnie.\nJednak nie spoczywa na laurach.\nNowe zagrożenie, jeszcze potężniejsze od diabolicznego księdza sprawia, że nasz Witek będzie się dwoił i troił, aby niebezpieczeństwo zmniejszyć, lub całkowicie wyeliminować.\nDochodzą nowi bohaterowie, akcja się zagęszcza, niektóre wątki się rozwiązują,nowe problemy narastają...\nKto chce wiedzieć, jak poradzą sobie bohaterowie z nowym wyzwaniem zapraszam do lektury.\nBardzo dobra powieść grozy, pisana znakomitym stylem.\nWywołuje nie tylko dreszczyk zgrozy, ale i uśmiech, czarny humor to jest to.\nPolecam szczerze, zabieram się za 4 i zanosi się na to, że niestety ostatni tom cyklu.\nDziękuję Wydawnictwu Videograf za udostępnienie.