Buddyzm by Tajfoon28\n"Buddyzm miałby szanse, gdyby nie to, że aby być buddystą i praktykować , trzeba se najpierw na ławę pierdolnąć tego grubasa. I mantry do niego wyśpiewywać.\n09:38, xara.xara , Dygresje\nBędzie astralnie :)\nChyląc czoła administracji gazety.pl, która tak zaprojektowała bloxa.pl, iż można sprawdzić z jakiej strony wchodzi dany czytelnik, chciałabym odnieść się do pewnego wpisu jaki przez link wejściowy odnalazłam.\nNiejaki Pan Zbyszek prowadzi swój nie ukrywam, dość interesujący Notatnik. Można na nim wyczytać opowieści z podróży astralnych. Wszystko opisane jest w sposób niewiarygodnie piękny a Pan Zbyszek zdaje się tym Notatnikiem nawoływać ludzi do korzystania z tej prześwietnej możliwości jaką jest tzw. „wychodzenie z ciała”. Pan Zbyszek nie omieszkał również skomentować mojej przygody z astralem, jaką opisałam na blogu w temacie składającym się z czterech części pt. „ Ku przestrodze”.\n„W kontaktach z niefizycznymi Przyjaciółmi, należy zachować umiar i czujność. Hm.- to w zupełności wystarczy na początek wojaży i nas ochroni przed nieprzyjemnymi następstwami. Nie przejmować się szemrzącymi w głowie glosami. Nie lecieć jak głupol za każdym co zaświeci się jak gwiazdka w astralu. Należy przyjrzeć się mu najpierw i wyczuć jego intencje, bo kto wie czy mamy do czynienia z jakąś serdeczna osoba czy z jakimś bezdusznym a koniecznym mechanizmem wszechświata.Dostałem adres bloga Sary, która wciągnęła się w jakieś nieprawdopodobne przygody astralne. Jej paniczne jęki słychać wręcz po całym astralu.\nlink do Xary: ( tu podaje link na bloxa.)”\nPrzyjrzyjmy się tej wypowiedzi.\n„W kontaktach z niefizycznymi Przyjaciółmi(…)”- zwracam uwagę na to iż przyjaciółmi zostało napisane z wielkiej litery, co sugeruje, że w astralu mamy do czynienia z przyjaciółmi przez wielkie „P”. Poczym w tym samym zdaniu Pan Zbyszek zawiera informację skrajnie sprzeczną, a mianowicie, cyt.: „ należy zachować umiar i czujność” – Moje pytanie jest takie. Dlaczego przed przyjaciółmi przez wielkie „P” należy zachować czujność? Czy w takim razie jest zasadne nazywać ich przyjaciółmi?\nNastępnie Pan Zbyszek pisze, cyt.: „Należy przyjrzeć się mu najpierw i wyczuć jego intencje, bo kto wie czy mamy do czynienia z jakąś serdeczna osoba czy z jakimś bezdusznym a koniecznym mechanizmem wszechświata.”\nDrogi Panie Zbyszku, niestety nie jest to łatwe, powiem więcej, jest to prawie niemożliwe, jeśli istota astralna zechce aby się ją odbierało w taki sposób w jaki ona tego chce. Jeśli będzie chciała przestraszyć, zrobi to, bo jest jak to Pan ujął – „jakimś bezdusznym a koniecznym mechanizmem wszechświata.” Jeśli ma się szczęście i spotka się pozytywną istotę astralną, przyznam Panu rację, że może być to miłe i wnoszące do życia wiele, doświadczenie. Niestety odróżnienie jednych od drugich jest porównywalne z wygraną w totka, choć nie twierdzę, że nie ma takich ludzi, którzy to potrafią. Sama znam co najmniej dwoje.\nJednakże Pana podróże chyba zakończyły się na bardzo niskich poziomach, ponieważ Pan pisząc o bezdusznych istotach nie wie, że wszystkie one, niezależnie czy to pozytywny astral czy też negatywny, są bezduszne. A to z tego powodu, że żadna istota astralna nie posiada Duszy! Zatem uważam, że Pana spotkania z wyższymi istotami skończyły się najwyżej na poziomie piątym.\nNie istnieje też coś takiego jak „serdeczna osoba” czy „bezduszny a konieczny mechanizm wszechświata.”\nW astralu nie ma Osób. Są Istoty. Należy to odróżniać i jako, że Pan dzieli się wiedzą w tym zakresie, uważam za wielce nieprofesjonalne używanie nawet takiej przenośni. Co do mechanizmu, też popełnił Pan faux pas. To nie jest żaden mechanizm, tylko negatywny astral wytworzony z myślokształtów oraz nimi zasilany bez końca. I to też są Istoty, które działają zarówno w grupie jak i samodzielnie, ba potrafią być również od siebie niezależne. Nie jest to też w żadnym wypadku mechanizm konieczny, ale nad tym rozwodzić się nie będę. Jeśli zechce Pan się czegoś o tym dowiedzieć, proszę zapytać Istot, z którymi ma Pan kontakt.\nNa koniec, cytat Pana z tej samej wypowiedzi:\n„................jest pięknie. nawet jak nas doją z energii to robimy się olbrzymami i wytwarzamy jej wtedy więcej. Można zasilić cale stado darmozjadów i jeszcze dla nas starczy,- oczywiście jak ten okres utwardzania przetrzymamy”.\nProszę mi wybaczyć, ale czy Pan się zastanawia co Pan mówi?\nŻyczę powodzenia i oby te Istoty, które Pan spotyka, pokazały prawdziwą twarz, lub może inaczej- Niech się Pan im jednak bliżej przyjrzy zgodnie z własnymi zaleceniami.\nCo do moich jęków, jeśli takowe były, to miały miejsce kilkanaście lat temu, więc zapewniam Pana, że obecnie słysząc jakieś, które z siebie wydobywam, są to jęki rozkoszy tak wielkiej, że obijają się echem aż o astral.\nProszę się zatem nie wsłuchiwać, bo to zbyt intymne.\nCytaty przytoczone ze strony Pana Zbyszka http://www.oobe.pl/park/blog/cialkofreniarz/index.php#\n00:22, xara.xara , Szukając\n...i ja się zgodziłam...\nScott Cunningham mnie oczarował. Jego pasja życia w zgodzie z naturą, jego cudowna biała magia, tak czysta i niewinna... Chyba czułam, że to będzie działać. Wszystko było mi tak bardzo bliskie. I zapach palonych ziół i zapach świec i kociołek, za którym zdarłam stopy do krwi, ale kupiłam. Stary, bardzo stary na trzech nóżkach. Z mosiądzu. I zbieranie ziół i celebracje przyrody. I wszystko miało taki sens i wszystko się stawało i przynosiło radość.\nPierwszy rok był trudny. Jak nakierowywanie energii na dany cel okazało się łatwe, tak wizualizacja mnie wykończyła. Nie mogłam się skupić na danej myśli dłużej niż 5-10 minut. Coś mi zawsze przeszkadzało. A to zaraz swędziała mnie głowa, a to zaczynałam kichać a to jakaś druga myśl wpadała mi do głowy.\nJednak po roku pracy osiągnęłam sukces. Po roku umiałam już pracować jednocześnie z przedmiotami z energią i wizualizacją. Moje pierwsze życzenie, a raczej rozkaz spełniło się w kilka dni po tym jak siedziałam nad Wisłą i odprawiałam swoje dziewicze magiczne zaklęcie.\nPóźniej wszystko się układało. Po dwóch latach nie potrzebowałam już symboli. Wystarczały myśli. W trzecim roku doprowadziłam do tego, że mój świat i świat mojej najbliższej rodziny stał się harmonijny. Nie nawiązywałam kontaktów z innymi Wiccanami. Czułam się dobrze z tym, że nie działam w grupie. Chyba dlatego, że po prostu nie lubię należeć do żadnej grupy. To taka moja silna wola niezależności…\nI zdarzyło się, że siedziałam nad rzeką, w moim miejscu ‘’mocy’’. Wybrałam je sobie kiedyś. A w zasadzie, to samo się wybrało. Stamtąd pochodziły moje kamienie, moje rośliny, moja ziemia, mój piasek…Tam bywałam w każdą pełnię i tam podążałam gdy tylko zaczynała się burza.\nSiedziałam pod moim ukochanym drzewem i rozmyślałam. I nie zauważyłam kiedy podszedł. Miał siwą brodę, stare ale przenikliwe oczy. Wyglądał jak wędrowiec. Tak mi się jakoś skojarzył. Z wędrowcem. Nie czułam niepokoju, w zasadzie chyba nic nie czułam. Nawet intuicję mi wyłączyli…wtedy...tamtej nocy…\nSpytał czy może się przysiąść. Spojrzałam na niego i widziałam jak promienie słońca przenikają jego siwiznę. I podobało mi się to. Złota broda i złota otoczka wokół głowy. Bardzo mi się podobało…\nPowiedział, że nie powinien siadać pod moim drzewem, że drzewo jest mi przynależne, bo je odnalazłam i że każdy człowiek ma swoje drzewo. I powiedział, że wie co robię. I, że mam duże możliwości. I, że może mnie uczyć…\n…i ja się zgodziłam…\n19:15, xara.xara , Szukając\nI znów powrócił\nOdkąd zaczęłam sobie zdawać sprawę, że śnię ten sam sen po raz kolejny, zaczęłam liczyć. I tak wiem, że na pewno śnił mi się co najmniej siedem razy a pierwszy raz ok. 25 lat temu. Tak samo się zaczyna, tak samo kończy. Nic więcej, nic mniej…\nPrzydałby się jakiś senny tłumacz…\nWidzę ludzi. Mnóstwo ludzi. Jest noc, wszyscy patrzą w niebo. I ja patrzę. I widzę jak na moich oczach gwiazdy układają się we wzór, którego nigdy nie pamiętam. I kiedy już się ułożą zaczyna się trzęsienie ziemi. I straszna panika. I krzyki. Patrzę w niebo i widzę jakby gwiazdy spadały. Wszystkie naraz, jakby ziemia robiła fikołka. A potem nastaje cisza i spokój. Znów patrzę w niebo. I widzę księżyc. Jest ogromny. Jest jakby na wyciągnięcie ręki. I jest krwawoczerwony. Widzę wszystkie jego kratery. I widzę jak zaczyna się po kawałku rozpadać. I znowu krzyk ludzi. I nagle słyszę czołgi. I widzę żołnierza, który trzyma w ręku duży elektroniczny zegar, który ma czerwone cyfry. I ten zegar odlicza 05, 04, 03, 02, 01, 00 i żołnierz mówi do mnie: „To już koniec”. I znów patrzę w niebo. I widzę ogromny złoty balon, który unosi się nad ziemią. I w tym balonie są ludzie. I słyszę grzmot i znów ziemia się trzęsie. I widzę ścianę ognia, która się do mnie zbliża. I budzę się…\n12:15, xara.xara , Szukając\nGdzieś się zagubiłam. Znikąd odpowiedzi. Pellegrini na pytanie co spotkałam omdlała, ugrupowania do których trafiałam milczały w temacie. Nikt nie odpowiedział mi na pytanie, czym to było i czemu w taki sposób się zamanifestowało. Czemu odebrało mi dar jasnowidzenia i czemu sprawiło, że przestałam wierzyć w Boga.\nByłam załamana. Zakłócił się mój światopogląd i postrzeganie wszystkiego co mnie otacza. Nie widziałam już istot na klatce, nie„widziałam” myśli innych. Stałam się ślepa. Czułam się jak liść na wietrze, nie mający własnej woli tylko pchany gdzie los da. Przygnębiało mnie to.\nPrzestałam szukać odpowiedzi, ale determinowało mnie poznanie. I wtedy trafiłam na publikację Scotta Cunninghama. A potem kupiłam trzy książki jego autorstwa. „Wicca”, „Moc Ziemi” i „Moc Żywiołów”.\nI tak zaczęła się moja przygoda z magią i pracą z energią. Najpierw wszystko było niewinne, potem spotkałam Pana Zygmunta…\n15:07, xara.xara , Szukając\nKu przestrodze IV\nDo dziś, kiedy tylko poczuje ten dreszcz, który oznacza jedno, natychmiast się przed tym bronię. I nie mówcie, że spotkałam złe, a inni spotykają dobre. Tak naprawdę nie wiecie co spotykacie. Nie dowiecie się, ponieważ „prześwietlić” te istoty jest bardzo trudno. One dokładnie wiedzą w co wierzycie i czego oczekujecie i dają Wam właśnie to. Dają to tylko po to, aby móc Wami sterować. Tylko po to, aby powstawały Projekty typu Cheops lub tylko po to aby utwierdzić ludzkość, że dana religia jest prawdziwa. Czy naprawdę sądzicie, że objawienia Maryjne pochodzą właśnie od Maryji? Czy naprawdę sądzicie, że to prawdziwy Jezus przychodzi i objawia się ludziom? Po co prawdziwy Jezus miałby to robić? Jeśli macie choć trochę wątpliwości, choć odrobinę, nie wierzcie w to. Nie wierzcie tylko zastanówcie się przez chwilę, czy może ktoś inny za tym stoi i jaki ma w tym cel.\n19:20, xara.xara , Szukając\nKu przestrodze III\n19:17, xara.xara , Szukając\nKu przestrodze II\nCiągle jednak czułam, że jestem do czegoś przez nie przygotowywana. Któregoś razu powiedziały, że nadszedł już czas, że jestem gotowa.\n15:40, xara.xara , Szukając\nKu przestrodze I\nMiałam czternaście lat. Miałam niekontrolowane przebłyski jasnowidzenia i próbowałam nauczyć się kontroli nad tymi wizjami. Chciałam je opanować, chciałam je kontrolować. Nie chciałam już przebłysków zdarzeń, które następowały. Chciałam żeby to na mój wyraźny rozkaz się pokazywały a nie przypadkiem jak dotąd…\nI wtedy to się stało. Zaczęłam drżeć. Ale to nie było niepokojące drżenie. Raczej ciepłe i dotąd nieznane mi. Nie mogłam się ruszyć i pomimo, że byłam całkiem świadoma, nie przerażało mnie to. Poczułam jakby omdlenie i przez chwilę ucisk w gardle…Przez chwilę nie mogłam oddychać…potem zapadła na chwilę ciemność a potem zobaczyłam siebie. Zobaczyłam siebie leżąca na łóżku z przymkniętymi oczami. I przyglądałam się sobie. I było mi dziwnie, bo osoba, którą widziałam, była tylko trójwymiarowa i wydawała mi się płaska i wszystko co mnie otaczało było takie nieznane a jednak znane, choć tak inne. Pomimo, że byłam w swoim pokoju, to wydawał mi się on prymitywny, jak domek z kart. Jak bym patrzyła na świat pełen klocków, który można zdmuchnąć…\nPatrzyłam na siebie leżącą i pojęłam jaka jestem mała, jaka niedoskonała. A potem zobaczyłam to światło. Małe wątłe, ledwo zauważalne i zapragnęłam tam iść. I gdy tylko o tym pomyślałam już do niego podążałam. A kiedy stanęłam naprzeciw niego zobaczyłam, że to światło nie jest światłem. Że to światło tworzą trzy istoty mi podobne jednak większe i w jakiś sposób przygniatające mnie swoim jestestwem. Otoczyły mnie i zaczęłam rozumieć co do mnie mówią, choć nie słyszałam ich głosu. Pomyślałam, widzę Anioły i kiedy to pomyślałam a może nawet w tej samej chwili dostałam potwierdzającą odpowiedź…\n11:29, xara.xara , Szukając\nYHWH - krwawy Bóg\nBóg z Biblii, ze Starego Testamentu. Bóg, do którego modlą się i katolicy i chrześcijanie. To niby on dał życie człowiekowi. To niby on jest tym Dobrym, Kochającym nas, Wszystkowiedzącym Bogiem. Tak mówi Kościół.\nKs. Rodzaju 6:5-6 – biblijny Bóg żałuje, że uczynił człowieka\nKs.Rodz. 21;5 – biblijny bóg w swoim „miłosierdziu” doświadcza Abrahama karząc mu zabić swojego syna\nKs. Powtórzonego Prawa 34;4-5- biblijny Bóg zakazuje swojemu słudze wejście do ziemi świętej i skazuje go na samotną śmierć\nKs. Wyjścia 25:1-7, Ks. Wyjścia 35:20-28- Biblijny Bóg ograbia z majętności swoich wyznawców\nKs. Powt. Prawa 2:31-37 – biblijny Bóg wycina w pień Syhon (dzieci, kobiety, mężczyzn)\nKs. Powt. Prawa 3:3-7 – biblijny Bóg wycina w pień Basan (dzieci, kobiety, mężczyzn)\nKs. Liczb 31:15-18 - biblijny Bóg mści się na na Midianitach pozostawiając przy życiu tylko dziewice\nKs. Jozuego 6:21-24 – biblijny Bóg wycina w pień lud Jeryha (dzieci, kobiety, mężczyzn)\nKs. Liczb 15:32-36 – biblijny Bóg rozkazuje ukamieniować łamiącego Sabat\nKs.Izajasza 10: 5-7 – biblijny Bóg nienawidzi Asyrii i powoła swój lud aby ich grabił, brał łupy i jak błoto podeptał.\n…mogłabym tak długo…\nKażdy zna historię o „miłościwym Panu”, który najpierw sprawia, ze starzec ( 100-letni Abraham) płodzi syna – Ks.Rodz. 21;5 poczym ten wszystkowiedzący Bóg, nagle chce sprawdzić jak bardzo oddany mu jest Abraham i nakazuje mu złożyć swojego jedynego syna, jako ofiarę – Ks.Rodz. 22; 1-19Mówią- Bóg wystawił jego wiarę na próbę!Chwalebna próba, nieprawdaż? Godna samego Miłościwego, Sprawiedliwego, Kochającego, wreszcie Wszystkowiedzącego Boga!\nHiob. No na nim to sobie YHWH poużywał, nie ma co. Nic wiecej, tylko zabawił się jego kosztem, żeby móc pochwalić się przed diabłem, jaki to on nie jest mocny.\nDowód na akt miłości? Wyzwolił ich w końcu spod jarzma Egiptu, fakt, ale czy na pewno wyzwolił spod jarzma, czy zafundował drugie, jeszcze gorsze?\nOferta YHWH „I przyjmę was za swój lud" miała poważne konsekwencje materialne dla Izraelitów. Od tej chwili byli oni zobowiązani do składania Wyzwolicielowi ofiar: złota, srebra, delikatnych tkanin, skór delfinów itp. (II Mojż. 25-27 i 35-40)\n1)I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: (2) Mów do synów Izraelskich, aby mi zebrali podarek; od każdego człowieka, którego dobrowolnym uczyni serce jego, odbierać będzie podarek mój. (3) A ten jest podarek, który będziecie brać od nich: złoto, i srebro, i miedź, (4) I hijacynt, i szarłat, i karmazyn dwa kroć farbowany; i biały jedwab, i sierść kozią; (5) I skóry baranie czerwono farbowane, i skóry borsukowe, i drzewo sytym: (6) Oliwę do świecenia, wonne rzeczy na olejek pomazywania, i na wonne kadzenie; (7) Kamienne onychiny, i kamienie ku osadzaniu naramiennika i napierśnika. (Ks. Wyjścia 25:1-7, Biblia Gdańska)\n(20) Wyszło tedy wszystko zgromadzenie synów Izraelskich od obliczności Mojżeszowej. (21) I przyszedł każdy mąż, którego pobudziło serce jego, i każdy, w którym dobrowolny był duch jego, przynieśli podarek Panu do robienia namiotu zgromadzenia, i do wszelkiej potrzeby jego, i na szaty święte. (22) Przychodzili tedy mężowie z niewiastami, każdy, kto był ochotnego serca, przynosili zapony, i nausznice, i pierścienie, i manele, i wszelakie naczynia złote, i ktokolwiek przynosił ofiarę złotą Panu. (23) Każdy też co miał hijacynt, i szarłat, i karmazyn dwa kroć farbowany , i biały jedwab, i sierść kozią, i skóry baranie czerwono farbowane, i skóry borsukowe, przynosili. (24) Ktokolwiek ofiarował podarek srebra i miedzi, przynosili na ofiarę Panu, każdy też, co miał drzewo sytym, na wszelaką potrzebę ku usłudze przynosili. (25) I wszystkie niewiasty dowcipnego serca rękami swemi przędły, a przynosiły co naprzędły, hijacynt, i szarłat, karmazyn dwa kroć farbowany, i biały jedwab. (26) A wszystkie niewiasty których pobudziło serce ich umiejętne, przędły sierść kozią. (27) Przełożeni zasię przynosili kamienie onychiny, i kamienie do osadzania naramiennika i napierśnika. (28) Także rzeczy wonne i oliwę do świecenia, i na olejek pomazywania i na wonne kadzenia.(Ks. Wyjścia 35:20-28, Biblia Gdańska)\nKiedy ktoś zataił posiadanie zdobyczy wojennej, na przykład po splądrowaniu Jerycha, Jahwe wybijał cały jego ród. Po co miłościwemu, sprawiedliwemu Bogu i jego — „zastępom niebieskim", dary i łupy wojenne????\nKrwawe rzezie na rozkaz YHWH\nKarty starotestamentowe ociekają krwią. To na nich właśnie czytamy, jak na rozkaz YHWH Izraelici podbijają napotykane na swojej drodze ludy.\nZwycięstwo nad Syhonem, królem Cheszbonu\nOto jak pod komendę YHWH Izraelici rozprawiają się z ludem króla Syhona, który nie chce oddać swojej ziemi najeźdźcom:\n(31) Tedy rzekł Pan do mnie: Otom ci już począł podawać w moc Sehona, i ziemię jego: pocznijże ją posiadać, abyś odziedziczył ziemię jego. (32) Ruszył się tedy Sehon przeciwko nam, sam i wszystek lud jego, chcąc z nami zwieść bitwę w Jaza; (33) Ale go nam podał Pan, Bóg nasz, w moc, i poraziliśmy go, i syny jego i wszystek lud jego. (34) I wzięliśmy wszystkie miasta jego na on czas, i wniwecześmy obrócili wszystkie miasta, mężczyzny i niewiasty, i dzieci, nie zostawiwszy z nich nikogo. (35) Tylkośmy bydło pobrali sobie, i korzyści z miast, którycheśmy dobyli. (36) Od Aroer, które leży nad brzegiem potoku Arnon, i od miasta, które jest w dolinie aż do Galaad, nie było miasta, które by się nam nie podało; wszystkie podał nam Pan, Bóg nasz. (37) Tylkoś do ziemi synów Ammonowych nie dochodził ani do żadnego miejsca przyległego potokowi Jabok, ani do miast na górach, ani do żadnych miejsc, których zakazał Pan, Bóg nasz. (Ks. Powt. Prawa 2:31-37, Biblia Gdańska)\nZwycięstwo nad królem Og z Basanu:\n(3) Dał tedy Pan, Bóg nasz, w ręce nasze i Oga, króla Basańskiego, i wszystek lud jego, i poraziliśmy go, tak że nie zostało po nim nikogo. (4) Wzięliśmy też wszystkie miasta jego na on czas; nie było miasta, którego byśmy im nie wzięli, sześćdziesiąt miast, wszystkę krainę Argob królestwa Ogowego w Basan. (5) Te wszystkie miasta opatrzone były murami wysokiemi, bramami, i zaworami, oprócz miasteczek murem nie obtoczonych bardzo wiele. (6) I spustoszyliśmy je, jakośmy uczynili Sehonowi, królowi Hesebońskiemu, wytraciwszy wszystkie miasta, męże, niewiasty i dzieci. (7) Tylko wszystkie bydła i łupy z miast rozebraliśmy między się. (Ks. Powt. Prawa 3:3-7, Biblia Gdańska)\nZemsta na Midianitach:\n(1)Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: (2) Pomścij się krzywdy synów Izraelskich nad Madyjanitami, i potem przyłączon będziesz do ludu twego.- (Ks. Liczb 31:1-2, Biblia Gdańska)\n(9) I pobrali w niewolą synowie Izraelscy żony Madyjańczyków, i dziatki ich, i wszystko bydło ich, i wszystkie trzody ich, i wszystkie majętności ich pobrali; (10) A wszystkie miasta ich, w których mieszkali, i wszystkie zamki ich popalili ogniem; (11) I pobrali wszystkie łupy, i wszystkie plony z ludzi, i z bydła, (12) I przywiedli do Mojżesza i do Eleazara kapłana, i do zgromadzenia synów Izraelskich więźnie, i łupy, i korzyści do obozu na pola Moabskie, które są nad Jordanem przeciw Jerychu - (Ks. Liczb 31:9-12, Biblia Gdańska)\n15) I mówił do nich Mojżesz: Przeczżeście żywo zachowali wszystkie niewiasty? (16) Gdyż te są, które synom Izraelskim za radą Balaamową dały przyczynę do przestępstwa przeciw Panu przy bałwanie Fegor, skąd była przyszła plaga na zgromadzenie Pańskie. (17) Przetoż teraz pozabijajcie wszystkie mężczyzny z dzieci, i każdą niewiastę, która poznała męża, obcując z nim, zabijcie; (18) Ale wszystkie dzieweczki z białych głów, które nie poznały łoża męskiego, żywo zachowajcie sobie. - (Ks. Liczb 31:15-18, Biblia Gdańska)\nZwycięstwo nad Jerychem\n(21) I wytracili wszystko, co było w mieście, męże i niewiasty, dzieci i starce; woły też i owce, i osły ostrzem miecza pobili. (22) Ale dwom mężom, którzy szpiegowali onę ziemię, rzekł Jozue: Wnijdźcie do domu niewiasty wszetecznej, a wywiedźcie stamtąd niewiastę, i wszystko, co jej jest, jakoście jej przysięgli. (23) Tedy wszedłszy młodzieńcy oni, co byli wyszpiegowali ziemię, Rachabę, i ojca jej, matkę jej i bracią jej, i wszystko co było jej, i wszystkę rodzinę jej wywiedli, i zostawili je za obozem Izraelskim. (24) Ale miasto spalili ogniem, i wszystko, co w niem było; tylko srebro i złoto, i naczynie miedziane, i żelazne, złożyli do skarbu domu Pańskiego. (Ks. Jozuego 6:21-24, Biblia Gdańska)\nYHWH „miłościwy, kochający i sprawiedliwy rozprawia się także z jednostkami:\n(32) I stało się, gdy byli synowie Izraelscy na puszczy, że znaleźli człowieka zbierającego drwa w dzień sabatu. (33) I przywiedli go, którzy go znaleźli zbierającego drwa, przed Mojżesza, i przed Aarona, i przed wszystko zgromadzenie. (34) I dali go do więzienia; bo jeszcze im nie było oznajmiono, coby miano czynić z takowym. (35) Tedy rzekł Pan do Mojżesza: śmiercią niech umrze człowiek ten; bez litości niechaj go ukamionuje wszystko zgromadzenie za obozem. (36) I wywiedli go wszystko zgromadzenie za obóz, i ciskali nań kamieniem, aż umarł, jako rozkazał Pan Mojżeszowi.(Ks. Liczb 15:32-36, Biblia Gdańska)\nOto prawdziwe oblicze starotestamentowego izraelskiego boga YHWH. Oto „chwała” tego, który powiedział – Nie zabijaj, nie kradnij!\nOddajcie mu pokłon! W końcu – Jam jest Pan Bóg Twój, który Cię wywiódł z ziemi egipskiej z domu niewoli!\n00:05, xara.xara , Prawda w oczy kole- dla wybitnie inteligentnych


1 · 15 770x · 9 · przed dinozaurami\nNasreddin to bohater setek uroczych muzułmańskich anegdot, które albo dają do myślenia albo są po prostu powalające z nóg. Jeśli nie znasz, wpadniesz w zachwyt...\nNasreddin wielokrotnie przekraczał…\n1 · 12 022x · 15 · przed dinozaurami\nW centrum zainteresowania poety XXI wieku znajduje się także nasze szare życie i jego przyziemne sprawy... O Ty, co stoisz w oddzielnym pomieszczeniu!\nO Ty, co dajesz ulgę każdemu!\n4 · 18 832x · 7 · przed dinozaurami\nsiadł na polance, gdzie stała studnia. Studnia…\n10 057x · 14 · przed dinozaurami\nWyjątkowo dziś absolutnie poważny tekst. Zwykle takich nie publikujemy , ale ostatnio wyszło na jaw, że pewne osoby publiczne zrobiły dużo złego, inne zrobiły dużo głupiego... A to jest celny…\n13 002x · 9 · przed dinozaurami\nTylko dla fanów prawdziwej i jednocześnie nowoczesnej poezji XXI wieku...\nPismak o historie dziadka wypytuje :\n"Ja z tego artykuł w dżoł-monster zmajstruje"\nDziadzio się ucieszył, nóżkami przebiera,\n10 598x · 14 · przed dinozaurami\n3 · 15 929x · 19 · przed dinozaurami\nOstatnie działania naszej sejmowej ulubienicy wyrwały ze snu zimowego Lurejana, autora słynnej Inwokacji. Specjalnie dla nas przygotował dwa kolejne utwory - Stepy Begermańskie oraz Tren a la Kochanowski.\n16 945x · 20 · przed dinozaurami\nRzeczy niemożliwe mają to do siebie, że czasem się zdarzają. W lipcu zaświeciło słońce i grzało przez cały weekend! Te dwa upalne dni i dwie noce można dziś już tylko powspominać...\n1 · 21 498x · 18 · przed dinozaurami\nA oto pierwsza gwiazda na firmamencie ziemiopłodów, co to je Marcin Rozynek z ... jął. Największy siłacz wśród muzyków i najlepszy muzyk pośród siłaczy. Wzmiankowaną poezyję śpiewaną komentarzem oparzył…\n2 · 17 789x · 24 · przed dinozaurami


Ruda Recenzuje: marca 2019\nMam wrażenie, że czas leci coraz szybciej, a Wy? Na szczęście kolejne tygodnie w dalszym ciągu upływają mi pod znakiem znakomitych lektur :)\nA czy Wasz marzec był zaczytany?\nJeffery Deaver "Kamienna małpa"\nTytuł: Kamienna małpa\nNiedaleko wybrzeża Stanów Zjednoczonych tonie statek z chińskimi emigrantami. Kwang Ang, odpowiedzialny za ich przemyt groźny przestępca, ucieka z miejsca zdarzenia. Lincoln Rhyme, zostaje poproszony o pomoc w ujęciu Anga. Czy kryminalistyk dotrze do niego, zanim przemytnik odnajdzie ocalałych?\n„Kamienna małpa” to już czwarta część cyklu z Lincolnem Rhymem. Choć do tej pory przeczytałam zaledwie dwie książki poświęcone temu bohaterowi, jestem przekonana, że to jedna z najlepszych serii kryminalnych, jakie czytałam. Choć ta okazała się zupełnie inna od swojej poprzedniczki, to w mojej ocenie jest równie interesująca, a za sprawą poruszanej tematyki także bardzo aktualna.\nLincoln Rhyme to bohater, który zrobił na mnie ogromne wrażenie już podczas naszego pierwszego spotkania na „Pustym krześle”. Już wtedy zdałam sobie sprawę, że dawno nie spotkałam kogoś takiego- tak poświęconego nauce pięknego umysłu. Niezwykle zdeterminowany w tropieniu mordercy, szalenie inteligentny, piekielnie doświadczony i zaskakujący na każdym kroku. Podążanie jego śladem i próba dorównania mu składają się na wspaniałą kryminalną podróż, której nie można z niczym porównać.\nCo ciekawe, Rhyme na tej mrocznej drodze nie jest sam. Towarzyszy mu bystra, lojalna i oddana swojej pracy Amelia Sachs. Wydaje mi się, że dość rzadko w kryminalnych historiach spotyka się tak intrygujące pary. Amelia bowiem niewiele Lincolnowi ustępuje i ona również może czytelnika onieśmielić i zainspirować. Stanowią oni doskonały przykład jak świetnie z kreacją bohaterów radzi sobie Deaver, udowadniając, że zgrabnie zarysowane charaktery postaci w dużej mierze stanowią powód, by do takich historii wracać. Warto też dodać, że autor obdarzył ich dużą dozą realizmu, sprawiając, że to bardziej ludzkie oblicze mocno magnetyzuje i skłania, by postawić się na ich miejscu.\n„Kamienna małpa” to przede wszystkim zaś emocjonujący pościg za nieuchwytnym mordercą oraz przemytnikiem ludzi, który przez cały czas jest o krok przed detektywami. Można by odnieść wrażenie, że fabuła powieści rozwija się dość powoli, a miejscami za bardzo zwalnia, ale dla mnie takie odstępstwo na rzecz podążania za dowodami i wysnuwania wniosków na ich podstawie, jest tego warte. Zawsze intrygowało mnie jak wiele może uczynić dla policyjnego dochodzenia najmniejszy nawet ślad, jak mocno może wpłynąć na rozwój sprawy i jak bardzo skorygować tor, którym podąża śledztwo. W tym przypadku Deaver raz po raz udowadnia, że nawet najmniejsza drobnostka może mieć wpływ na ujęcie mordercy.\nFabuła książki nie została ściśle związana z jednym miejscem. Autor krąży między kilkoma lokalizacjami i rozgrywającymi się tam wydarzeniami. Każde z tych miejsc i każdy z jego bohaterów odgrywa istotną rolę w rozwoju akcji, przekładając się na budowanie napięcia i utrzymanie czytelniczego zainteresowania. A tego nie może zabraknąć, bowiem Deaver przygotował dla nas kilka atrakcji. Jedną z nich jest bez wątpienia prowadzenie śledztwa dwutorowo- z jednej strony podążamy za osławionym Rhymem, z drugiej zaś mamy możliwość poznać nietypowe techniki poszukiwania przestępców przez chińskich funkcjonariuszy, które, uwierzcie mi, mogą wprawić w osłupienie.\nJak już wspomniałam, fabuła powieści została zbudowana wokół aktualnych i bieżących kwestii. Nielegalny przemyt ludzi, problemy związane z życiem w Chinach, świat wielkiej polityki i dużych pieniędzy- te tematy okazały się nie tylko interesujące, ale skłaniające do przemyśleń. Sporo miejsca zostało też poświęcone kwestiom kultury, tradycji i zwyczajów chińskich. Takie połączenie okazało się dla mnie naprawdę interesujące i cieszę się, że autor się na nie zdecydował.\n„Kamienna małpa” to kolejne bardzo udane spotkanie z twórczością Deavera. Nie mam tej powieści nic do zarzucenia i nie mogę się doczekać kolejnej części.\nEtykiety: Jeffery Deaver, Kamienna małpa, kryminał, Prószyński i S-ka\nW pułapce na kraby zostaje znalezione ciało młodej kobiety. Zły stan zwłok utrudnia identyfikację, a starania odnalezionej, by ukryć swą tożsamość nie ułatwiają pracy detektyw Crosswhite. Kim była kobieta i co wspólnego miała z głośną akcją poszukiwawczą w górach?\n„Umiera się tylko raz” to już czwarta część cyklu z detektyw Tracy Crosswhite. Poprzednie książki Dugoniego bardzo mocno zapadły mi w pamięć, charakteryzowały się bowiem tym, co w thrillerach cenię najbardziej- świetną fabułą, szybką akcją i dobrym zakończeniem. Tym razem nie mogło być inaczej.\nNajnowsza książka autora rozpoczyna się mocnym akcentem i nie zwalnia tempa. Lektura kolejnych rozdziałów upływa nie tylko na próbie znalezienia mordercy, ale także na konieczności odnalezienia punktu wspólnego dla pojawiających się sekretów i tajemnic. Dugoni przekornie wprowadza nowe wątki, wodzi nas za nos, udowadnia, że w jego twórczości nie ma miejsca na banały i oczywistości. Igra z czytelnikiem i z wielką przyjemnością zaskakuje zwrotami akcji. Przez cały czas wiele się dzieje, a z pozoru dość prosta intryga okazuje się o bardziej skomplikowana, niż moglibyśmy sobie wyobrazić.\nMam wrażenie, że w porównaniu do poprzednich części tym razem autor postawił na nieco spokojniejszą akcję. Książkowe wydarzenia zostały lekko wyciszone na rzecz niedopowiedzeń i przemilczeń. Dugoni zdaje się kierować w trochę inną stronę- mniej śmierci, a więcej wyobraźni. Odniosłam wrażenie, że czwarta powieść autora rozgrywa się z w zupełnie innym rytmie. Niełatwo jest poskładać ze sobą wszystkie elementy układanki, jaką przygotował dla nas autor. Musimy postarać się, by wpaść na trop mordercy i zrozumieć jego motywy, a to, co wydaje się wiadome i znajome okazuje się być świetnym zabiegiem sprawdzającym zdolności detektywistyczne, czytelnicze doświadczenie i bystrość umysłu czytającego.\nIntryga przygotowana przez Dugoniego mocno mnie zaskoczyła. Choć na początku wydała mi się raczej mało wyszukana, w miarę postępów w lekturze kilkakrotnie przekonywałam się, że autor ma w rękawie kilka asów, których nie zawaha się użyć w najmniej oczekiwanym momencie. Podczas czytania towarzyszyło mi zaciekawienie i niepewność, bardzo dobrze i solidnie poprowadzone śledztwo sprawiało, że kolejne rozdziały czytałam ze skupieniem i uwagą, bojąc się przeoczyć każdy najmniejszy szczegół, bo ani przez chwilę nie wątpiłam, że wszystko ma w tej powieści olbrzymie znaczenie.\n„Umiera się tylko raz” to również powrót do lubianych i cenionych bohaterów. I nie mam na myśli jedynie detektyw Crosswhite, która wciąż na nowo mnie zaskakuje- inteligentnej, doświadczonej i zdeterminowanej. Dugoni stworzył bowiem grono bohaterów przypominających grupę dochodzeniową w najlepszym wydaniu. I nie znaczy to, że każdego z nich trzeba lubić czy czekać na jego występ. Po prostu poznając ich bliżej można odnieść wrażenie, że faktycznie nacechowani zostali realizmem i autentycznością. Poza służbą również mają swoje życie i swoje wady.\nBardzo liczyłam na to, że kolejne spotkanie z twórczością Roberta Dugoniego przyniesie mi wiele czytelniczej satysfakcji. W ostatnim czasie szczególnie chętnie sięgam po wszelkiego rodzaju kryminały i thrillery i ciężko mi tym gatunkiem się nasycić. Tymczasem ta historia pozwoliła choć na chwilę ten głód oszukać. Jeśli Wy również lubujecie się w mrocznych, dopracowanych i świetnie napisanych historiach, to mogę Wam ją polecić z czystym sercem.\nEtykiety: Albatros, Robert Dugoni, Thriller, Umiera się tylko raz\nTytuł: Lwowski ptak\nMłoda Antonina marzy tylko o tym, by wziąć udział w walkach w obronie Lwowa. Patriotyzm i oddanie nie pozwalają jej stać z boku. Ale kobiety mogą jedynie przyjąć na siebie obowiązki sanitariuszek. Co zrobi Tońka, by postawić na swoim? Jak daleko się posunie?\nMoje pierwsze spotkanie z twórczością Piotra Tymińskiego odbyło się za sprawą „Przybysza”. Ta krótka powieść zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie i okazała się najlepszym przykładem tego, jak wiele autor ma do przekazania swoim czytelnikom. Tym samym z wielką niecierpliwością zabierałam się do lektury kolejnej książki Tymińskiego. Czy kolejny raz ten autor zauroczył mnie swoją twórczością?\nTym, co zwróciło moją uwagę już na samym początku i stało się pierwszym elementem zasługującym na pochwałę, jest pierwszoosobowa narracja. Wydarzenia widziane oczami młodej dziewczyny i opisywane przez nią na bieżąco, mocniej podziałały na moją wyobraźnię i pozwoliły mi poczuć, jakbym ja sama na chwilę przeniosła się na jej miejsce. Bardzo cenię taki sposób opisywania historii, pozwalający lepiej poznać uczucia głównego bohatera, wnikliwie i głęboko sięgający do jego duszy, traktujący wydarzenia bardziej emocjonalnie. Dla mnie ten wybór okazał się jak najbardziej trafiony.\nWarto poświęcić kilka słów również głównej bohaterce. Antonina to zaangażowana, dojrzała i zdeterminowana na osiągnięcie celu piętnastolatka, która nie pozwala sobie na chwilę zwątpienia i rezygnację. Co mnie szczególnie zaintrygowało u tej młodej dziewczyny? Patriotyzm, chęć walki w słusznej sprawie i możliwość oddania życia za coś, za co wielu z nas nigdy nie zgodziłoby się walczyć. Autor wpisał w charakter bohaterki cechy, jakie coraz rzadziej spotyka się nie tylko u literackich postaci, ale także przebywających wokół nas ludzi. Nie jestem pewna, czy chętnie zamieniłabym się z nią miejscami, przyjemnie jednak było o takiej bohaterce poczytać.\nDecyzje podejmowane przez Antoninę, jej skłonność do ryzyka, pojawiające się na książkowych kartkach niebezpieczeństwo, sceny walk i moce opisy sprawiają, że całość wypada dla czytelnika niezwykle kusząco. Kolejne strony czyta się szybko, z wielką uwagę i nie mniejszym przejęciem. Od początku w powieści wiele się dzieje, a akcja nie zwalnia tempa. Sympatia do bohaterki oraz zaintrygowanie wydarzeniami sprawiają, że nasze zainteresowanie nie słabnie, wręcz przeciwnie- rozwój akcji przykuwa uwagę i sprawia, że nie mamy chęci się od niej odrywać.\nDuże wrażenie zrobił na mnie również realizm. Opisywane sceny, przedstawione miejsca, wszystkie szczegóły i drobiazgi, a przede wszystkim świat widziany oczami młodej kobiety- dzięki tym elementom całość wydaje się rzeczywista i autentyczna. Przez cały czas miałam wrażenie, że dostałam szansę, by faktycznie w tym wszystkim uczestniczyć, że nie są to jedynie słowa na papierze, ale powrót do historii i możliwość nieco lepszego poznania tego, co warto wiedzieć, a co niekoniecznie było nam dane poznać.\nTymiński bardzo dobrze operuje słowem, robiąc to w sposób przemyślany i godny uwagi. Dojrzały styl, posiadana wiedza i pisarskie doświadczenie pozwoliły autorowi stworzyć interesującą historię, która została od początku do końca opracowana i spisana tak, że nie można w niej znaleźć słabych punktów. Czułam nie tylko, że mam okazję posłuchać relacji młodej kobiety, w jej słowach kryła się także inna epoka.\n„Lwowski ptak” to piękna i zapadająca w pamięć historia. Warto poświęcić jej swój czas.\nEtykiety: Lwowski ptak, Novae Res, Piotr Tymiński, Powieść historyczna\nJ.L.Butler "Nigdy cię nie opuszczę"\nNajpierw był jej klientem, następnie kochankiem. Dziś jest gotowa zrobić dla niego wszystko. Czy panią mecenas stać jednak na morderstwo? A może to on stoi za zabójstwem żony? A jeśli żadne z nich nie jest winne, to komu zależało na śmierci Donny Joy?\n“Nigdy cię nie opuszczę” to thriller w bardzo kobiecym wydaniu. Z jednej strony bowiem autorka skupia się na relacji łączącej Francine z jej klientem- chemię między nimi, uczucie przeobrażające się w obsesję, wszystkie tajemnice i sekrety z przeszłości. Z drugiej strony zaś rozwija bardziej mroczny, oparty na przemilczeniach i niedopowiedzeniach wątek. Taki połączenie wypadło w moich oczach dość ciekawie, w końcu nie od dziś wiadomo, że miłość bardzo często prowadzi prosto do zbrodni.\nFabuła powieści rozwija się powoli. Butler leniwie krąży między Francine i pozostałymi bohaterami, ukazując łączące ich związki. Obserwujemy życie prawniczki, poznajemy problemy, z którymi się zmaga, zwracamy uwagę na niepokojące aspekty jej osobowości. I zastanawiamy się oczywiście, jak wiele wspólnego miała z zaginięciem żony swojego kochanka. Bo, że maczała w tym palce wydaje się oczywiste. Tylko czy na pewno? A może w ten sposób autorka jedynie nas podpuszcza, igrając i wodząc za nos?\nFrancine nie jest takim typem postaci, o której łatwo wyrobić sobie opinię. Przyznam szczerze, że momentami wydawała mi się dość mdła, nudna, bezbarwna i niewnosząca wiele do tej historii. Przekornie autorka pozwoliła mi sądzić, że kryje się w niej jednak coś więcej, coś, co mogłoby pchnąć ją do zbrodni. Problemy, choroby, cechy osobowości i pojawiająca się na końcu iskra, jakie bardzo pasowałyby do profilu morderczyni. Długo zastanawiałam się nad możliwością przypisania jej tych najgorszych czynów, po cichu licząc mimo wszystko na to, że autorkę powieści stać na więcej, a winny okaże się dużą niespodzianką.\nDość długo czułam się lekko znużona tą powieścią. Choć czytało mi się naprawdę dobrze, to nie mogłam poczuć tej atmosfery, która powinna być charakterystyczna w tego typu książkach. Moim zdaniem akcja rozwijała się zbyt wolno, przynajmniej w pierwszej części. Później całość przyspieszyła, nabrała rumieńców, klimat stał się bardziej wyrazisty, mroczniejszy. Pojawiły się zwroty akcji, kolejne tajemnice, nowe podejrzenia, zmieniła się również sama bohaterka. Powieść zaskakuje także niezłym finałem.\nNie jestem pewna, co powinnam sądzić o istotnej roli, jaka została przypisana romansowi łączącemu Francine i jej klienta. Wątek ten bez wątpienia wzbogaca treść, pozwala skierować podejrzenia w konkretnym kierunku, nadaje całości nieco charakteru i udowadnia, że nie wszystko jest białe lub czarne. Nie podoba mi się natomiast zachowanie kobiety, obsesja jakiej dostaje ona na punkcie tego mężczyzny i poczucie konieczności bycia z nim za wszelką cenę, chęć zrobienia wszystkiego, by mu pomóc, choć nie wiadomo, jak wiele on sam ma na sumieniu. Nie do końca przekonał mnie ten wątek, albo raczej sposób w jaki został poprowadzony.\n„Nigdy cię nie opuszczę” to całkiem przyjemny thriller, jednak dla mnie zbyt subtelny i nieco zbyt grzeczny. Mam wrażenie, że autorka nie wykorzystała do końca potencjału tej historii. Książka zyskałabym również, gdyby została trochę okrojona z opisów i refleksji. Można spędzić z tą historią kilka przyjemnych wieczorów, nie mam jednak pewności, czy przekona ona do siebie osoby sięgające po thrillery i kryminały na co dzień.\nZa możliwość przeczytania książki dziękuję Agencji BookSenso.\nEtykiety: Edipresse, J.L.Butler, Nigdy cię nie opuszczę, Thriller\nAntologia "Zakochane trójmiasto"\nTytuł: Zakochane Trójmiasto\nW lekturze „Zakochanego Trójmiasta” dopatrywałam się możliwości ponownego spotkania z autorkami, których twórczość bardzo sobie cenię oraz poznanie stylu i wyobraźni pisarzy, z jakimi nie miałam do tej pory styczności. Zazwyczaj nie sięgam po krótkie formy literackie, jednak dla tej publikacji postanowiłam zrobić wyjątek. W końcu warto czasem oderwać się na chwilę od przyzwyczajeń, pomarzyć, powspominać i sięgnąć po książki romanse.\nZ powieściami Małgorzaty Wardy i Jolanty Kosowskiej spędziłam wiele wspaniałych chwil. Te autorki szczerze mi zaimponowały, dlatego oczywiste było, że to od ich propozycji zacznę swoją miłosną przygodę. Nie wahałam się ani przez moment i ani przez chwilę nie żałowałam tej decyzji. Obydwie historie okazały się krótkie, ale refleksyjne, piękne i dojrzałe. Te perełki stanowią moim zdaniem najmocniejszy punkt całego zbioru.\nPoza wymienionymi autorkami pozostałe nazwiska stanowiły dla mnie tajemnicę. Ku mojemu zaskoczeniu w tym miejscu znalazło się miejsce również na historie, które wyszły spod męskiego pióra. Rzadko kiedy daję szansę opowiadaniom, bo to czytanie tych dłuższych form sprawia mi przyjemność, niemniej muszę przyznać, że świetnie się z tą antologią bawiłam. Taki przekrój przez cenione polskie nazwiska pozwolił mi zwrócić uwagę również na tych autorów, których twórczości jeszcze nie poznałam, a to dla mnie bardzo ważne, bo widzę, że sporo dobrego mnie ominęło.\n„Zakochane trójmiasto” to zbiór opowiadań, które połączone zostały wspólnym, miłosnym motywem. Każde z nich odzwierciedla jednak inny pomysł, styl, doświadczenie. Choć nie wszystkie historie spodobały mi się w równym stopniu, to chętnie przyznam, że poziom opublikowanych opowieści jest nie tylko wysoki, ale i całkiem wyrównany. I ciężko jest wskazać te najlepsze, choć duża doza sympatii kieruje mnie w stronę wymienionych już wyżej nazwisk.\nMiłość ma różne oblicza i najlepiej widać to na przykładzie tych opowieści. W każdej z nich, mimo niewielkiego rozmiaru, ukryty został ogrom emocji, które silnie działają na czytelnika, sprowadzają na niego wspomnienia, wywołują refleksje, pozwalają inaczej spojrzeć na pewne sprawy. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą antologią i stanowi to dla mnie najlepszy dowód na to, że czasami warto po prostu sięgnąć po daną publikację bez zbędnego zastanawiania się, czy rzeczywiście będzie to dla nas właściwy wybór.\nUważam, że świetnie odnajdą się z tych historiach osoby, które cenią sobie podobne opowieści. Myślę jednak, że każdy z nas może znaleźć w nich coś dla siebie, niezależnie od tego, po jakie książki sięgamy na co dzień. A czy Wy spróbujecie i dacie się oczarować?\nZa przesłanie książki do recenzji dziękuję księgarni internetowej selkar.pl.\nEtykiety: Jolanta Kosowska, Małgorzata Warda, Novae Res, opowiadania, romans, Zakochane Trójmiasto\nPiotr Borlik "Boska proporcja" [recenzja przedpremierowa]\nCzy zbrodnia może być piękna? W palmiarni zostają znalezione zwłoki młodej kobiety. Inscenizacja budzi nie tylko niepokój ale również zachwyca przygotowaniem i wykonaniem. Jedną z pierwszych osób na miejscu zbrodni jest morderca po wyroku. Przypadkowy przechodzień czy twórca makabrycznego dzieła?\nSięgając po „Boską proporcję” liczyłam na kryminalną rozrywkę w najlepszym wydaniu. W ostatnim czasie to po takie mroczne historie sięgam najczęściej i najchętniej. Wciąż jednak czegoś mi brak, a uczucie niedosytu narasta. Czy nowa powieść Borlika pozwoliła choć na chwilę zaspokoić ten apetyt?\n„Boska proporcja” rozpoczyna się mocnym akcentem i aż do samego końca nie traci rozmachu. Wielokrotnie przekonałam się, że nie ma dobrego kryminału bez dobrej zbrodni, a tej w książce nie brakuje. Kolejne strony zostały wypełnione niebanalnymi i zaskakującymi przypadkami, które świadczą nie tylko o bogatej wyobraźni autora ale także stanowią najlepszy dowód na to, że właściwy człowiek znalazł się na właściwym miejscu. Ta finezja w kreowaniu zbrodni, wyjątkowość przedstawionych scen oraz zadziwiający związek między nimi, sprawią, że powieść przekona nawet tych, którym wydaje się, że o kryminale wiedzą już wszystko i niewiele jeszcze może ich zaskoczyć.\nBorlik stworzył wyjątkową opowieść, bardzo mroczną, pełną napięcia i ociekającą brutalnością. Takie połączenie odpowiada mi najbardziej i daje autorowi wspaniałe możliwości. Powieść intryguje już od pierwszych stron, a kolejne tylko utwierdzają nas w przekonaniu, że potencjał nie został zmarnowany, wręcz przeciwnie- historia została przemyślana i zwrócono uwagę na każdy szczegół. Dzięki temu nasze zainteresowanie jest podsycane przez cały czas, czytamy z wielkim skupieniem i uwagę, nieustanie powtarzając sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”. Kiedy jednak nadchodzi czas na odłożenie powieści, mimo składanych sobie obietnic, przychodzi nam to z wielkim trudem.\nAutor stworzył wielowątkową opowieść, w której ciężko wskazać najciekawsze elementy. Każdy motyw, każda decyzja, każde wspomnienie… Wszystko pięknie ze sobą współgra i wspaniale się uzupełnia. Borlik z wielką przyjemnością igra ze swoim czytelnikiem, wodząc go za nos i sprowadzając na manowce. Myli tropy, wprowadza nowe wątki, zmienia bieg akcji. Łączy bieżące wydarzenia z tym, co już było. Wskazuje, że poza bielą i czernią istnieje wiele odcieni szarości. Naprzeciwko siebie stawia dobro i zło. Wywołuje lawinę emocje, stopniuje napięcie, nurza się w tajemnicach. Utrzymuje nas w stanie gotowości, nieznośnie udowadniając, jak dużą ma nad nami przewagę.\n„Boska proporcja” to także bardzo wyraziste portrety bohaterów, którzy dobrani zostali w bardzo intrygujący sposób. Szorstka policjantka, interpretująca prawo po swojemu. Niepokojący psycholog, stosujący zadziwiające metody. Morderca, posiadający mrocznych doradców. Czy możemy oczekiwać jeszcze więcej? Tak. Czy dostaniemy jeszcze więcej? Oczywiście! Bohaterzy w bardzo przewrotny sposób przypominają nas samych. Podejmują złe decyzje, dają się wodzić na pokuszenie, pozwalają sobą manipulować, kierują się egoizmem, brną mrocznymi ścieżkami. Mnie przekonali całkowicie.\nBorlik zdaje się sporo uwagi poświęcać również psychologii. Z jednej strony analizuje mordercę, z drugiej zarysowuje nieprzewidywalne i charakterne postacie prowadzące (i utrudniające) śledztwo. Nie sposób przejść obok nich obojętnie, bowiem ich motywy nieraz nas zaskoczą i dadzą nam do myślenia. W tej powieści nie ma winnych i niewinnych, sporo jest natomiast udręczonych dusz i złamanych ludzi. Nic nie dzieje się bez powodu.\n„Boska proporcja” to kryminał w najlepszym wydaniu, łączący w sobie wszystkie elementy, których obecność jest w tym miejscu po prostu obowiązkowa. Prowadzone nieszablonowo śledztwo, ludzcy bohaterzy, napięta atmosfera, zaskakujące zbrodnie oraz nieprzewidywalne zakończenie. Jestem tą powieścią zachwycona i niecierpliwie czekam na kolejną część.\nEtykiety: Boska proporcja, kryminał, Piotr Borlik, Prószyński i S-ka\nW. Bruce Cameron "O psie, który wrócił do domu"\nBella zmieniła na lepsze życie Lucasa i jego mamy. Konieczność oddania suczki do domu zastępczego i znalezienia nowego mieszkania złamała serce i mężczyzny i pieska. Bella jednak nie poddaje się tak łatwo. By odnaleźć swojego człowieka przemierzy góry i doliny.\nMinęło sporo czasu, od momentu, kiedy miałam przyjemność przeczytać pierwszą powieść autora- „Był sobie pies”. Tamta historia miała w sobie tyle uroku, optymizmu i przyjemnego humoru, że wciąż wspominam ją bardzo ciepło. Nie byłam pewna, czy kolejna opowieść również tak pozytywnie mnie zaskoczy i czy będę potrafiła drugi raz tak mocno przeżywać psią historię.\nTo niesamowite, jak pięknie Cameronowi udało się wcielić w psią bohaterkę. Jak wspaniale oddał charakterystyczne dla piesków zachowania i jak z przymrużeniem oka snuł psie refleksje. Ta powieść nie byłaby jednak tak ujmująca, gdyby nie fakt, że została przedstawiona przy pomocy pierwszoosobowej narracji. Czy potraficie wyobrazić sobie coś bardziej urzekającego, niż relacja suczki, która kocha swojego pana ponad życie i pragnie jedynie wrócić do domu?\nChoć opowieść ma bardzo rozczulający charakter, nie brakuje w niej także poczucia humoru, swobody, dystansu. Podczas lektury towarzyszyło mi wiele pozytywnych emocji- uśmiechałam się z rozczuleniem i zazdrościłam Lucasowi posiadania takiego przyjaciela, poczułam pewną nutkę melancholii i tęsknotę za tym, czego ja sama nie doświadczyłam. Nie mam pieska, ale chyba nigdy nie chciałam go mieć aż tak bardzo, jak podczas czytania tej lektury.\n„O psie, który wrócił do domu” to historia pokazująca relacje łączącą człowieka i psa w przepiękny sposób. Zwracająca czytelniczą uwagę na wszystko, co w tym przypadku najlepsze- miłość, oddanie, lojalność. Takiego psa jak Bella nie można nie kochać, nawet, jeśli rysuje się jedynie na stronach powieści. Ta mądra psinka całkowicie skradła moje serce, udowadniając, że pies także może być bohaterem pięknej i mądrej historii.\nKsiążki przygodowe nigdy nie leżały w zakresie moich zainteresowań. Ale dla takiej grzecznej suczki chętnie zmieniłam na chwilę swoje czytelnicze przyzwyczajenia. Przygody Belli opisane zostały w tak interesujący sposób, że z pewnością książka przypadnie do gustu nawet tym osobom, które na co dzień wybierają zupełnie inne gatunki. To nieprawdopodobne, co przeżyła ta psinka i niezwykłe, jak zachwycająco udało się to Cameronowi opisać.\nPodczas lektury czułam, że autor przelał na tę historię swoją miłość i sympatię do psów, a te ciepłe uczucia wpłynęły na powstanie urokliwej i poruszającej powieści, której nie sposób szybko ( a może i w ogóle) zapomnieć. Czytałam ją z dużą przyjemnością, uśmiechem na twarzy i przeświadczeniem, że bardzo chciałabym znaleźć tak cudownego przyjaciela.\nMogłabym napisać o tej książce jeszcze wiele. Chciałabym natomiast, żebyście sięgnęli po nią sami i poznali towarzyszącą jej magię. Z czystym sumieniem mogę ten tytuł polecić.\nEtykiety: literatura współczesna, O psie który wrócił do domu, W.Bruce Cameron, Wydawnictwo Kobiece\nJędrzej Pasierski "Roztopy"\nSprawę zaginionej lekarki próbuje wyjaśnić jej przyjaciółka, komisarz Warwiłow. Pobyt w Bukowcach odsłania przed kobietą nie tylko sekrety zaginionej ale także tajemnice chronione przez miejscowych. Co wydarzyło się w Bukowcach? Jakie zagadki kryje topniejący śnieg?\n“Roztopy” to druga część cyklu z Niną Warwiłow. Śmiało mogę jednak powiedzieć, że problemu nie stanowi rozpoczęcie przygody z twórczością Jędrzeja Pasierskiego od tego miejsca. Ja sama nie czytałam poprzedniej części i w żadnym wypadku nie utrudniło mi to lektury. Autor bowiem chętnie przybliża czytelnikom szczegóły dotyczące zarówno zawodowego, jak i prywatnego, życia bohaterki, nie pozwalając, by w trakcie czytania towarzyszyło nam uczucie zagubienia. Informacji natomiast udostępnia akurat tyle, by przesadnie tą warstwą prywatną nie zmęczyć i by nie wysunęła się ona na prowadzenie, a umożliwiła poznanie głównej bohaterki i odnalezienie się nieco w dotyczących jej kwestiach.\nSkoro już o bohaterce mowa, to warto w tym miejscu poświęcić jej kilka słów. Jaka jest Nina Warwiłow? Bystra, pracowita i zdeterminowana. To postać, za którą z przyjemnością się podąża i z wielkim zainteresowaniem śledzi jej poczynania. Podejmowane przez nią decyzje zaskakiwały odwagą i pewnością, że czasami warto nieco nagiąć przepisy czy przesunąć granicę- wszystko w imię wyższego celu. Taka nieustępliwość, wytrwałość i konsekwencja zrobiły na mnie spore wrażenie, mogłabym jeszcze raz wyprawić się jej tropem.\nBardzo podoba mi się także miejsce akcji. Fabuła została bowiem zbudowana wokół wydarzeń toczących się na maleńkiej wsi, zimową porą. Chłód, tajemnice z przeszłości i zaledwie kilku mieszkańców. Takie społeczności zawsze robią na mnie nieprzyjemne wrażenie. Sąsiedzi, którzy dobrze się znają, zaglądają sobie do okien, obdarzają się uśmiechami jedynie pozornej sympatii. Czy sceneria może być bardziej niepokojąca i mocniej działająca na wyobraźnię? Moim zdaniem to idealny wybór dla osadzenia akcji powieści i również w tym przypadku okazał się jak najbardziej słuszny i przekonujący.\nAkcja powieści rozwija się, w mojej ocenie, nieco zbyt powoli. Autor stopniuje napięcie poprzez skupienie się na mieszkańcach wioski, dawnych sekretach i przykrych, nieco zapomnianych wydarzeniach. Taki sposób rozwijania fabuły rzeczywiście się sprawdza, można poczuć, że to jedynie cisza przed burzą. Ja natomiast wolę bardziej krwawe i brutalne historie, mocniej zaskakujące zwrotami akcji i z naprawdę szokującym finałem. Tych elementów trochę mi zabrakło. powieść okazała się dla mnie zbyt spokojna.\n„Roztopy” to książka bardzo dobrze napisana. Styl autora nie męczy i nie nuży, powieść czyta się szybko i płynnie. Krótkie rozdziały dodatkowo ułatwiają przeprawę przez szlak niewyjaśnionych okoliczności i zaskakujących wydarzeń. Pasierski stworzył opowieść dopracowaną i przemyślaną, skupił się na istotnych okolicznościach, nie poświęcając zanadto czasu zbędnym kwestiom.\nNowa książka Pasierskiego pozwoliła mi na kilka godzin przenieść się do sennego i zaśnieżonego miejsca, które pilnie strzeże swoich sekretów. To miejsce wraz z bohaterami i ich zbrodniami stanowi interesującą propozycję na wieczór. A czy Ty odnajdziesz się w tej historii? Przekonaj się sam.\nZa przesłanie powieści do recenzji serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czarnemu.\nEtykiety: Jędrzej Pasierski, kryminał, Roztopy, Wydawnictwo Czarne\nIsabel Allende "W samym środku zimy"\nTytuł: W samym środku zimy\nKiedy profesor Richard Bowmaster wjeżdża w tył samochodu nielegalnej imigrantki, nie ma pojęcia, że to dopiero początek jego kłopotów. On, jego energiczna sąsiadka i młoda emigrantka rozpoczynają zadziwiającą podróż, która obnaży ich sekrety i pozwoli im inaczej spojrzeć na rysującą się przyszłość.\n„W samym środku zimy” to interesujące połączenie różnych kultur i charakterów. Przeplatające się na książkowych stronach pasje i obyczaje. Melancholijne powroty do przeszłości i piękne nadzieje na lepszą przyszłość. Rozwijająca się powoli miłość nieco przytłumiona wątkiem kryminalnym. Ta powieść jest pełna barw, opisów, wspomnień i refleksji, a całe to bogactwo wspaniale działa na czytelniczą wyobraźnię.\nRozpoczynając lekturę starałam się nie kierować zbyt zawyżonymi wymaganiami, ze względu na to, że spotykałam się z twórczością Allende po raz pierwszy. Książki romantyczne niezbyt często goszczą na mojej półce, więc nieco obawiałam się, że wątek miłosny może wysunąć się na pierwszy plan i zdominować te, na których obecności rzeczywiście mi zależało. Tymczasem autorka połączyła wszystkie elementy bardzo umiejętnie, pokazując się za sprawą tej powieści z jak najlepszej strony.\nNowa powieść Allende to według mnie przede wszystkim zwrócenie się w stronę tradycji i kultury krajów odległych i egzotycznych- Brazylii, Chile, Gwatemali- co dodaje powieści wyjątkowości. Być może dla niektórych wątki te okażą się zbyt ciężkie ze względu na to, że autorka podpiera się także historią i polityką, jednak dla mnie sposób, w jaki wpisała losy bohaterów w dzieje krajów, okazał się interesujący i przykuwający uwagę. Mam wrażenie, że pisarze zbyt rzadko wychodzą poza to, co znane, a taki powiew egzotyki nie tylko ubarwia lekturę, ale też wprowadza do niej nutę powagi i miejsce na refleksje.\nAllende bardzo wprawnie porusza się między historiami kolejnych bohaterów, uzupełniając je o istotne szczegóły, ważne wspomnienia, zaskakujące dramaty. Każdy z nich ma bowiem do przekazania niezwykłą opowieść, pełną emocji i wzruszeń. Powieściowi bohaterzy zostali doświadczeni przez los bardzo mocno, a autorce pięknie udało się oddać wiarygodność i autentyczność charakterów. Śmiało można powiedzieć, że rozwijają się na naszych oczach, na kolejnych stronach zaskakując i intrygując podejmowanymi decyzjami oraz wyjawianymi tajemnicami.\nAutorka umiejętnie gra na emocjach czytelnika naprzemiennie skupiając się na różnych bohaterach. W kształtowaniu ich osobowości znaczącą rolę odegrała przeszłość i to do niej Allende chętnie wraca, łącząc bieżące wydarzeniami z tymi, które miały miejsce dawno temu. Bardzo doceniam takie igranie z płaszczyznami czasowymi, zawsze podnosi ono w moich oczach wartość powieści.\nWarto wspomnieć także o wątku miłosnym, który dla niektórych może okazać się impulsem do wybrania tej powieści. „W samym środku zimy” to historia dojrzałych i przemyślanych uniesień, uczucia pojawiające się w najmniej odpowiednim momencie, ludzie połączeni splotem nieprzewidzianych okoliczności. To uczucie spokojne, wyważone, niepchające się na pierwszy plan. Po prostu subtelne i piękne.\nKsiążka Isabel Allende zrobiła na mnie dużo lepsze wrażenie, niż się spodziewałam. Odważna, refleksyjna, plastyczna. Dobrze przemyślana i jeszcze lepiej napisana.\nEtykiety: Isabel Allende, literatura współczesna, Muza, W samym środku zimy\nPiotr Borlik "Boska proporcja" [recenzja przedprem...


Podsumowanie roku 2018 - Moda na strychu\n4 stycznia 2019 4 stycznia 2019 Ania\nTo by było na tyle, jeśli chodzi o podsumowanie 2018 roku. Był to dla mnie przełomowy czas, pełen zmian i niespodzianek, ale głównie tych pozytywnych.\nMam nadzieję, że 2019 będzie co najmniej tak fantastyczny jak ten, który właśnie minął.\nOpublikowany w LifestyleTagged inspiracje, podsumowanie, statystyki\nŻyczę Ci wesołych Świąt. Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego...\nAlbańska kuchnia w wydaniu hotelowym. Albańska kuchnia moim...\nMisja ślub? Pora na kolejne etapy! W poprzednim...


Michał Janota w wywiadzie dla Wiadomości24\nWiadomości24 » Sport » Piłka nożna » Michał Janota w wywiadzie dla Wiadomości24\nData dodania: 2009-09-23 14:20\nZ Michałem Janotą, "polskim Messim", jednym z najzdolniejszych zawodników młodego pokolenia i graczem młodzieżowej piłkarskiej reprezentacji Polski rozmawia Justyna Borowiecka.\nJak wspominasz dzieciństwo? Czy byłeś spokojnym chłopcem czy raczej urwisem?\n- Myślę, że byłem małym urwisem, chociaż czasami były momenty, kiedy byłem spokojnym dzieckiem.\nW jaki sposób zaczęła się twoja przygoda z piłką nożną? Ile miałeś wtedy lat? Kto cię zaprowadził na pierwszy trening i dlaczego na tę dyscyplinę sportu?\n- Moja przygoda z piłką zaczęła sie w wieku 11 lat. Wtedy po raz pierwszy rodzice zaprowadzili mnie na trening do szkółki piłkarskiej UKP Zielona Góra. A dlaczego na piłkę? Myślę, że było to spowodowane tym, że od dziecka spędzałem bardzo dużo czasu na dworze z piłką i mój starszy brat chciał grać w piłkę.\nRozpoczynasz od tego sezonu przygodę z nowym klubem: Excelsior Rotterdam. Jak się czujesz w tym klubie? Czy jest coś, co cię w nim zaskoczyło?\nW Excelsiorze czuję się dobrze. Jest tu sama młodzież, z którą się dobrze rozumiem i do tego pracują tu ludzie, którzy dążą do tylko jednego celu: żeby coś osiągnąć. Tutaj wszyscy są pozytywnie nastawieni do cieżkiej pracy na treningach, a w Feyenoordzie trochę mi już tego brakowało. Myślę, że zaskoczyła mnie tutaj dobra atmosfera w zespole i to, że są tutaj rownież utalentowani zawodnicy, jak w Feyenoordzie.\nJak oceniasz ubiegły sezon w Feyenoordzie ?\nPoprzedni sezon w Feyenoordzie był fatalny jeśli chodzi o pierwszą drużynę, ale nie ukrywam, że zrobiłem krok do przodu, bo dostałem szansę w kilku meczach i myślę, że źle nie grałem. Szkoda tylko, że Feyenoord miał tyle problemów z kontuzjami i dużo przegrywał, ale z drugiej strony dzięki temu ja otrzymałem szansę na pokazanie się.\nDjurdjević bohaterem. Lech w 1/16 Pucharu UEFA!\nTagi: Michał Janota\n+52 / -77\nMnie się własnie wydaje, ze nie kazdy młody, zdolny piłkarz jest nazwywany "polksim Messim", przynajmniej ja nie spotkałam się z takim okresleniem do innego piłarza... Szkoda jednak, że nawet w małym stopniu Cię do niego nie przekonalam. Ale kazdy ma swoje zdanie :), ciesze sie jednak, że wyraziłes swoją szczerą opinie :) i dziekuje za docenienie mojej pracy!:)\nNiedługo każdy zdolny polski małolat będzie nazywany "polskim Messim"... Szkoda. Za Janotą nie przepadam, zresztą w tym wywiadzie mnie do siebie nie przekonał.\nJednak z dziennikarskiego punktu widzenia ciekawy materiał i autorce na pewno należy się 5* ;-)\n+62 / -66\nOczywiście 5/5! Dzięki takim właśnie artykułom( np. wywiady) portal link idzie do przodu..\nMichał Janota to jeden z lepszych polskich piłkarzy młodego pokolenia, który już teraz mimo 19 lat powoli przebija się do piłki seniorskiej i wielkiego grania...\n+67 / -57\npierwsze o nim słyszę. ale ja sie nie znam na piłce ;)


/ Amulet leczenia (?)\nWitam , posiadam amulet leczenia i chciałem uleczyć kolegę. Naciskałem lewym , naciskałem prawym naciskałem shiftem , spamiłem itp. ale to nie działa. Zgłaszam reklamację tego produktu bo mnie okłamali ... http://scr.hu/9rni/9dx2x\nRE: Amulet leczenia (?)\nJuż były 2 tematy co do tego banan to zablokował ze względu na leczenie mobów.\nNie ma już leczenia kolegów. Leczyć możesz tylko siebie.


Kosmetyki dla mężczyzn - czym różni się męska skóra od kobiecej? - Ava Laboratorium\nGdyby pokusić się o porównanie skóry damskiej i męskiej, wyglądałoby to mniej więcej tak:\nMa zbliżoną budowę do damskiej, ale jej naskórek jest 25% grubszy i mocniejszy.\nW warstwie rogowej skóry męskiej znajduje się więcej zrogowaciałych komórek.\nJest bardziej szorstka w dotyku, odporna na zranienia.\nSkóra właściwa też jest grubsza, ma więcej włókien kolagenu i elastyny.\nPóźniej się starzeje, tzn. później pojawiają się na nie zmarszczki.\nZa to, jak już się pojawią, często są głębsze.\nNa męskiej skórze wcześniej możemy zauważyć pojawienie się zmarszczek mimicznych, są one głębsze za sprawą mięśni przywłośnych, których mężczyźni mają aż 15 razy więcej.\nNiektórzy określają męską skórą jako młodszą, ale bardziej tłustą.\nMa silniejsze gruczoły łojowe, odpowiedzialne za produkcję sebum, przez co jest bardziej podatna do zmian trądzikowych, zwłaszcza w okresie dojrzewania.\nZ drugiej strony, wydzielające się sebum stanowi dobrą powłokę hydrolipidową, która chroni przed niekorzystnymi czynnikami środowiska.\nJest mniej podatna na przebarwienia.\nI co chyba najbardziej oczywiste, około 1/3 powierzchni skóry pokrywa się zarostem.\nChociaż z powyższego można wywnioskować, że męska skóra jest mocniejsza, niż kobieca, bardziej napięta i sprężysta, później się starzeje i jest bardziej odporna na zanieczyszczenia, nie oznacza to, że nie wymaga codziennej pielęgnacji. Na dodatek stosowanie przez panów kosmetyków damskich może nie przynieść męskiej skórze oczekiwanych efektów. Męska skóra może zwyczajnie ich „nie zauważyć”, bowiem charakterystyczna jej budowa oczekuje czegoś innego.\nBadania potwierdzają, że mężczyźni dobrze trzymają się do czterdziestki (choć już po trzydziestce widać pierwsze oznaki starzenia się skóry). Wraz z wiekiem, przy braku odpowiedniej pielęgnacji stan skóry znacząco się pogarsza. Zmarszczki są widoczne i często mają kształt głębokich bruzd. Wpływają na to nie tylko hormony, ale i styl życia. Brak aktywności fizycznej, używki, brak ochrony przeciwsłonecznej oraz częste golenie sprawiają, że mężczyźni po 40 lub 50 roku życia często wyglądają znacznie starzej. By utrzymać męską skórę w dobrej kondycji na co dzień i przedłużyć jej młodość, powinno się sięgać po kosmetyki dla mężczyzn, opracowane specjalnie z myślą o ich skórze.\nLaboratorium Kosmetyczne AVA opracowało serię kosmetyków dla mężczyzn ECO MEN w oparciu o dwa główne składniki aktywne – organiczne (czyli ekologiczne) ekstrakty z opuncji i aloesu.\nEkstrakt z opuncji figowej zastosowany w serii ECO MEN został przebadany na męskiej skórze.\nWykazuje ukierunkowane działanie na potrzeby męskiej skóry.\nNatychmiast koi oraz łagodzi zaczerwienienia i podrażnienia występujące po goleniu.\nWspomaga naturalną regenerację naskórka.\nStanowi kompletną ochronę przeciw procesom starzenia, zapobiega powstawaniu zmarszczek. Odmładza, poprawia jędrność i elastyczność gwarantując zdrowy, młody wygląd.\nStymuluje naturalne mechanizmy naprawcze skóry, chroni przed wolnymi rodnikami i promieniowaniem UV.\nStymuluje odbudowę komórek oraz ich regenerację.\nŁagodzi podrażnienia i zaczerwienienia skóry występujące po goleniu.\nWykazuje działanie przeciwzapalne. Jeśli podczas golenia powstaną więc ranki, aloes przyspiesza ich gojenie i nie dopuszcza do zakażenia.\nOczyszcza skórę, działa ściągająco i antyoksydacyjnie (zwalcza wolne rodniki).\nUdrażnia gruczoły łojowe, co przy wzmożonym wydzielaniu sebum w przypadku męskiej skóry, ma istotne znaczenie.\nNajlepsze kosmetyki dla mężczyzn – pielęgnacja męskiej skóry krok po kroku\nPamiętaj, że poniższy przepis na dobrą pielęgnację poprawi Twoje samopoczucie i nie zajmie wiele czasu.\nRozwiązanie: Żel myjący do twarzy i ciała\nNiezwykle skuteczny, odświeżający żel do mycia twarzy idealnie oczyszcza i pielęgnuje męską skórę bez efektu ściągania i wysuszania. Zawiera łagodne substancje myjące.\nProblem: Podrażniona, zaczerwieniona skóra po goleniu\nRozwiązanie: Balsam po goleniu naturalnie nawilżający 6 w 1\nLekki, szybko wchłaniający się balsam po goleniu pozostawia skórę matową i bardzo delikatną w dotyku. Formuła oparta na naturalnych, specjalnie przetestowanych na męskiej skórze surowcach aktywnych, natychmiast koi oraz łagodzi zaczerwienienia i podrażnienia występujące po goleniu. Silnie działające organiczne ekstrakty z opuncji figowej i aloesu przywracają skórze odpowiedni poziom nawilżenia, wygładzają i uelastyczniają. Wspomagając naturalną regenerację naskórka zapobiegają powstawaniu zmarszczek. Balsam wzbogacony w naturalny aktywny składnik spowalnia odrost zarostu.\nProblem: Zmęczona, wysuszona i podrażniona skóra\nRozwiązanie: Regenerujący krem matujący 6 w 1\nZnajdujące się w kremie substancje wzmacniają funkcje obronne skóry i zapobiegają jej przedwczesnemu starzeniu się. Krem jest wyjątkowo łagodny i lekki, natychmiast wchłaniający się, o nietłustej konsystencji. Zapewnia matowy wygląd cery przez całą dobę. Niezwykle bogata nawilżająco – regenerująca formuła zawiera aktywne składniki o udowodnionej skuteczności działania. Łagodzi wrażliwą, przesuszoną skórę intensywnym stężeniem głęboko nawilżających, organicznych ekstraktów z opuncji figowej i aloesu oraz rewitalizujących, odżywczych lipidów z naturalnych olejów – winogronowego, kokosowego oraz masła Shea. Stanowi kompletną ochronę przeciw procesom starzenia oraz doskonałą pielęgnację skóry po goleniu, stworzoną specjalnie dla mężczyzn. Krem stymuluje naturalne mechanizmy naprawcze skóry, widocznie odmładza, poprawia jędrność i elastyczność gwarantując zdrowy, młody wygląd.\nProblem: Zmarszczki w okolicach oczu, utrata elastyczności\nRozwiązanie: Krem pod oczy o ukierunkowanym działaniu 6 w 1\nOprócz zbawiennych dla męskiej skóry ekologicznych ekstraktów z opuncji i aloesu, krem zawiera peptyd najnowszej generacji – argirelinę, który wyjątkowo skutecznie wygładza zmarszczki mimiczne, redukuje ich głębokość już po 15 dniach oraz zapobiega powstawaniu nowych. Aktywny kompleks skutecznie usuwa worki pod oczami spowodowane zmęczeniem. W kremie użyto również składniki o działaniu przeciwzapalnym i kojącym. Regularne stosowanie kremu sprawia, że skóra wokół oczu staje się gładsza, jędrna i odpowiednio nawilżona.\nProblem: Sucha, podrażniona skóra pod zarostem. Twardy zarost.\nRozwiązanie: Odżywczy olejek do skóry z zarostem 6w1\nA teraz, po tak kompleksowej pielęgnacji, spójrz w lustro. I jak? Podoba Ci się? 🙂


Czy ta kura przypomina osła? Czy ten komunistyczny aparatczyk Bęgowski, przypomina tęczową Grodzką? - Portal kontrowersje.net\nStrona główna Polityka Czy ta kura przypomina osła? Czy ten komunistyczny aparatczyk Bęgowski, przypomina tęczową...\nDziałacz totalitarnej organizacji partyjnej, szkolony przez zbrodniczą organizację komunistyczną Komsomoł, pozbawiony tolerancji partyjny wyrobnik, wspierający stan wojenny i tropiący wrogów ludowej ojczyzny, cyniczny koniunkturalista, nie będzie mnie szantażował swoją świeżo wymodelowaną dewiacyjną osobą. Krystyna Pawłowicz, którą usiłuje się ścigać jak Żyda za okupacji, wykazała się wyjątkowym taktem i delikatnym poczuciem humoru, ja takich pokładów dyplomacji i wrażliwości w sobie nie mam. Widzę nie tylko nażartego hormonami dewianta, który w swoim komsomolskim stylu usiłuje znów łapać za pysk politycznych wrogów, ale widzę prostaka, cynika, pajaca, sprzedajnego ideologa. Dla takich ludzi nie ma miejsca w demokratycznych systemach politycznych i z życia publicznego powinni być wykopani na bruk. Przyklejone cycki dla tego politycznego trolla są alibi, on doskonale potrafił sobie radzić ze swoimi dewiacjami, miał je zawsze pod pełną kontrolą i używał dewiacji tak jak wiały polityczne wiatry. Mnie nie bawi prześladowanie ludzi, którzy mają zaburzenia psychiczne, tutaj prawo powinno być surowe, prześladowanie niepełnosprawnych to rzeczywiście wyjątkowa niegodziwość. Tragiczne jest to, że sale szpitalne są wypełnione ludźmi przekonanymi o swojej napoleońskiej, czy chrystusowej tożsamości, tak samo tragiczne jak losy ludzi, którzy nie potrafią sobie poradzić ze swoją seksualnością. Natomiast czymś zupełnie innym jest wykorzystywanie swoich zaburzeń do przecierania sobie szlaków kariery i eliminowania konkurencji. Istnieje zasadnicza różnica między ludźmi cierpiącymi i zadającymi cierpienia, a zaburzenia mogą się objawiać agresją skierowaną do wewnątrz, czyli próby samobójcze, samookaleczenia, ciężkie depresje i tak dalej lub na zewnątrz, czyli dokładnie to co od więcej niż 30 lat robi Bogdan Bęgowski.\nPan Bęgowski to nie żadna wrażliwa Grodzka, ale potwór i wampir emocjonalny, który swoje problemy psychiczne zawsze wykorzystywał jako narzędzie do osiągania celów politycznych i nie liczył się z wrażliwością, żony, dziecka, że o towarzyszach i przeciwnikach ideologicznych nie wspomnę. Bogdan Bęgowski to największy cynik i zamordysta obecnej kadencji parlamentarnej, ten człowiek powinien odpowiadać i to karnie za swoje podłości, te sprzed lat i te obecne. Całe życie był zamordystą o skłonnościach totalitarnych, niszczył swoich oponentów tymi samymi komsomolskimi metodami i udawał przy tym ofiarę. Brzydzi mnie nienaturalny, groteskowy i interesownie ucharakteryzowany wizerunek fizyczny Bęgowskiego, ale jeszcze bardziej brzydzi mnie pełne trucizny wnętrze tego agresywnego dewianta. Nie z ofiarą, ale prześladowcą mamy do czynienia, typem osobowości patologicznej, nie nadającym się do życia publicznego, a nawet społecznego. Takich osobników powinno się w najlepszym razie poddawać przymusowej terapii, a nie wręczać immunitety, by mogli bez ograniczeń prześladować wszystkich, którym ta kura nie przypomina osła. Mnie socjopata Bęgowski nie przypomina wrażliwej pokrzywdzonej Anny Grodzkiej, dla mnie to komsomolski zamordysta i żadna terapia hormonalna tego nie zmieni. Podobnych ocen nie odważyłbym się skierować pod adresem transseksualistów, którym ten problem złamał, a nierzadko odebrał życie. Bęgowski do takich ludzi nie należy, Bęgowski jest prześladowcą, nie ofiarą i zawsze taki był, co we mnie wzbudza odrazę, nie współczucie.\nPoprzedni artykułZnów „polskie piekiełko”, nie Mordek, ale Juda, a poza tym Wildstein też Żyd!\nNastępny artykułFraszki: Sylwetki Polityków (10)\nItzamna 29 stycznia 2013 At 19:08\nMoże ktoś podejmie się zadania opisania w jakiejś monografii\nhagiografii wszystkich cyrkowców Palikota? Na pewno podobnych ciekawych historii jest o wiele więcej niż tylko Janusz syn szmalcownika i transgender z LWP.\ncmss 29 stycznia 2013 At 20:50\na nie wręczać immunitety\nJOW'y chichoczą w tle 🙂\nUzasadnienie: jak czuliby się wyborcy okręgu, w którym wybrano panią Annę? Podejrzewam, wyborcy sąsiednich okręgów mieliby radochę na resztę życia.\nojciec_milicjant 29 stycznia 2013 At 20:51\nMa zatem rację Marek Rymkiewicz\nmówiąc ,,do Mongołów". Bliski jest dzień, w którym jakiś Rusek założy partię liberalną/ludową/konserwatywną (niepotrzebne skreślić) i wygra wybory. Bez żadnych przebieranek i sztucznych cycków.\ncmss 29 stycznia 2013 At 21:58\nCzyż zepsuty zegarek nie pokazuje dwa razy na dobę właściwej godziny?\nMielonka 29 stycznia 2013 At 21:49\nTo on ma jeszcze jajca ?!!!\nI w dodatku jakiś ubek pierdolony! Dobrze, że to przeczytałem, bo bym się jeszcze zabujał w tej "panience". 😉\nchlor 29 stycznia 2013 At 21:50\nLudzie w jakiś sposób popierdoleni fizycznie czy umysłowo, powinni mieć gorzej niż reszta. Nie wiele gorzej, tylko trochę. W żadnym razie ze swojej wady nie mogą czerpać zysków i przewagi nad prostą tłuszczą, bo to by oznaczało wywrócenie całego świata, manipulację w prawach natury itd. Ostatecznie degenerację ludzkości.\nW tym konkretnym przypadku mamy prawdopodobnie sprytną, skalkulowaną mistyfikację.\ncmss 29 stycznia 2013 At 22:10\nDobrodziejstwo wątpliwości …\nZauważ, można jednak popatrzeć inaczej – a'la Rymkiewicz, choć a'rebours – jako zwycięstwo ducha nad materią :)^:)\nG300 29 stycznia 2013 At 22:35\nDziś jest ważny dzień\n1.Prokuratura wojskowa oficjalnie "zrehabilitowała" generała Błasika. W związku z tym oficjalny dokument państwowy czyli raport Millera zawiera zweryfikowane przez prokuraturę kłamstwo czyli przestępstwo. Gen. Błasika w rzekomą awanturę na Okęciu i rzekomy pobyt w kokpicie próbowali wrobić: niejaki Kędzierski – doradca Klicha Edmunda oraz Benedict (podaję za Ewą Błasik, a przed chwilą w TV Trwam Kędzierskiego pogrążyli red. Pogorzelski i adwokat Bartosz Kownacki). Kłopoty prawne w związku z decyzją prokuratury w każdej chwili może mieć Maciej Lasek (powtarzał wielokrotnie i zapewniał o Błasiku) oraz Jerzy Miller (po ekspertyzie Instytutu Sehna bronił wersji z Błasikiem w kokpicie, mówiąc, że mają swoje lepsze ekspertyzy – te "ekspertyzy" to Kędzierski i Benedict).\n2.Władysław Ciastoń będzie mógł zeznawać przeciw Bolesławowi Wałęsie (pilnować tego komucha żeby nie odwiedził go jakiś samobójca).\n3.Co do tego, że pierwszy kwartał 2013 będzie na ujemnym PKB wątpliwości nie ma nikt (fatalne trendy plus stosunkowo wysoka baza pierwszego kwartału 2012). GUS będzie musiał podjąć dramatyczne wysiłki, aby drugi kwartał 2013 wykazać, że jest na plusie chociaż 0,1 – dwa kwartały z rzędu do tyłu to w obiegu informacja o recesji technicznej. Będzie to trudne do sfałszowania dla szefa GUS Witkowskiego, m.in. ze względu na też przyzwoitą bazę czyli dobry drugi kwartał 2012. W kwietniu rozmawiamy o 15 proc. bezrobocia drodzy Państwo.\nJednak pani Pawłowicz postanowiła podać tlen rządzącym, bo za dobrze żarło. 3 najważniejsze wydarzenia dnia opisałem w punktach co oczywiście się nie przebiło. W takim razie zajmujmy się Grodzką? Skoro przekaziory przemilczały Błasika i TW Bolka to może my jednak nie będziemy przemilczać?\nMatka Kurka 29 stycznia 2013 At 22:48\nNiczego nie będziemy\nNiczego nie będziemy przemilczać, właśnie układam sobie tekst, póki co w głowie o tym, że raz o takich pajacach jak Bęgowski wystarczy napisać, bo wcale nie są to pierdoły, ale szersze i cholernie groźne zjawisko. Niemniej, pełna zgoda, coś mi ta nagonka na “homofobów” za bardzo klasyką jedzie. Najpierw Staś od Marihuany, potem “związki partnerskie” i znów igrzyska z burczącym brzuchem. Z drugiej strony ciągle wyznaję zasadę, że naiwnością jest odpuszczanie tematów medialnych, ponieważ to media robią co chcą i jedyną bronią jest kontratak, zachęcający do podjęcia nowych tematów.\nchlor 29 stycznia 2013 At 22:52\nObawiam się, że Ciastoń zezna jak trzeba.\nZenon P. 29 stycznia 2013 At 22:56\nW pełni popieram. Jestem tolerancyjny. Nie mam nic do Grodzkiego czy innego Biedronia… Tylko niech nie wychodzą na mównice sejmową i niech nie mówią że to normalne. Bo nie jest. Normalnie to chłop z babą. A nienormalnie to jak pedał w TVN jest expertem od urody kobiet. I nic mych poglądów nie zmieni. Na przykład jeden bardzo znany piosenkarz co jest innej orientacji sexualnej, nie lata po Tvn'ach i ni odnosi sie ze nie ma praw. Ma, śpiewa, zarabia kapuche, płaci podatki. Być może problemem Grodzkiego czy Biedronia jest to że zbyt urodziwi nie są? Ale w ten sposób kompleksów się nie leczy. Miałem tez kolegów nieurodziwych. Znaleźli se baby/chłopów. Przyprawianie cycków ani kładzenie się z pcią tą samą w łóżku… Nie podążajcie tą drogą…..\nPS. Nie chce by moja córka pytała się czy ten pan to pani albo czy ta pani to pan. Dziecko widzi… Zmysłu wzroku nie oszuka…\ntrul 29 stycznia 2013 At 23:57\nWszystko co napisałeś potwierdza, że Grodzkie vel. Bęgowskie\ncmss 30 stycznia 2013 At 00:10\nPółnoc minęła, czas na podsumowanie\nepikur 30 stycznia 2013 At 00:12\ntyle lat trwało nim\nbrodek 30 stycznia 2013 At 08:30\nZawsze uważałem że tzw.\nojciec_milicjant 30 stycznia 2013 At 10:15\nCi, którzy się podniecają ,,obyczajową rewolucją”\nw tym zacofanym niby kraju, słabo znają historię najnowszą. Fakt, że postęp – przywieziony na ruskich czołgach – nie udał się jak w sąsiednich Czechach, gdzie kościoły poprzerabiano na magzyny a biskupów na palaczy c.o., ale to ,,resort" był motorem postępu.\nJuż UB potrafiło zaprzęc do pracy kurwy i alfonsów, a SB – tylko udoskonaliło ,,pracę operacyjną". Chociaż, tak zupełnie poważnie, pedały miały zakaz wstępu do LWP, MO i SB (identycznie jak w III Rzeszy Hitlera), to służby bardzo chętnie wysługiwały się ,,zboczeńcami". Preferencje seksualne były dokonałym ,,narzędziem" szantażu i wymuszaniem współpracy.\nPrzypadek hrabiny Potockiej vel prostytutki Domaros, która omotała pół sejmu(z Niesiołowskim,Kwaśniewskim i Millerem) – jest dobitnym przykładem.Że to nie tylko Urban w pojedynkę, ale najprawdziwszy UOP/SB stał za tą operacją.\nWięc wyjaśnienie skąd się wziął ,,Grodzka" i kto zwykłego pułkownika LWP natchnął pomysłem z cyckami i torebką – pomoże zrozumieć, kto nam urządza kolejną ,,rewolucję".\noxygen49 30 stycznia 2013 At 13:09\nbrodek 30 stycznia 2013 At 14:10\nojciec_milicjant 30 stycznia 2013 At 16:59\nA ja myślę, że stara zboczona świnia\n(tak o nim mówią koledzy z wojska i z egzekutywy) roluje wszystkich na tani numer(chłop z cyckami). A ciemną nocą, w bezpiecznym miejscu, zrzuca rekwizyty, bierze dietę w kieszeń i rusza w miasto – na panienki, którym parę stów wystarczy za seksowny wygląd.\ncmss 31 stycznia 2013 At 12:54\nA ja się pytam czy stwierdzenie\nAngelika Guja 31 stycznia 2013 At 15:50\ncmss 31 stycznia 2013 At 17:57\nAleż Krzysztof&Bogdan też uważał, że XX to jest to,\nKobieta to brzmi dumnie oczywistym przecież, a i konsekwencje z oczywistości zrealizował(?), chodzi jednakże o tych z XY – co to łkają 'Och, Ziuta' – czy taszczyć winien ze sobą laboratorium i pamiętać że XX w genach a nie na kartach wyborczych gdzie jeden X tylko- co jeszcze jednym argumentem za JOW'ami jest – czy też abstynencję alkoholowo/seksualną sugerujesz?\nAngelika Guja 31 stycznia 2013 At 21:35\nudało się znależć poddatny teren – politykę, jak na jego warunki fizyczne i warunki polskie. Nie nadaje się na TV show jak Miriam, o którą ubiegało się wielu facetów w reality show. Widocznie nasz kraj ma nawet byle jakich transeksulalistów. Mogli się chociaż o jakość postarać.\ncmss 31 stycznia 2013 At 22:47\nPani Anna na PREZYDENTA. OK, poprę takie hasło\nG300 30 stycznia 2013 At 17:12\nItzamna 30 stycznia 2013 At 21:23\nI jak tu odmówić racji Jarosławowi co do Ubekistanu skoro nawet\nOrganizacje transwestytów są obstawione WSI 😉\nbebe 31 stycznia 2013 At 22:58\nMK – dobrze, że piszesz\nMK – dobrze, że piszesz TAK..- jak piszesz – graty.\nważne, że zdemaskowany….;-)


Szczerze mówiąc, to nie sądziłam, że tego typu książka przypadnie mi do gustu. Bardzo rzadko sięgam po literaturę popularnonaukową, bo... kojarzy mi się ze szkołą :) Tak. Wiem, że to brzmi strasznie, ale tak właśnie mam. Przypominają mi się wszystkie sprawdziany, kartkówki, a później też egzaminy. Co sprawiło, że postanowiłam sięgnąć po „Nieuporządkowane życie planet”? O tym za chwilę. Zapraszam do dalszej lektury.\n„Nieuporządkowane życie planet, ukazuje wszystko to, co chcielibyśmy wiedzieć o planetach, ich satelitach i naszym miejscu w Układzie Słonecznym. Autor, opisując planety, traktuje je nieomal tak, jakby były ludźmi – z bogatą historią i osobowością.”\n„Nieuporządkowane życie planet” to jedna z wielu publikacji, które wyszły spod pióra Paula Maurdina, brytyjskiego astronoma, który niemal całe życie poświęcił zagłębianiu tematu astronomii. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Muza w czerwcu 2020 roku. Jest to jeden z nielicznych tytułów o tematyce kosmosu, po który sięgnęłam. Nie będę ukrywać, że skusiłam się na nią dlatego, że po pierwsze – miała rewelacyjne oceny na goodreads (zagraniczny odpowiednik lubimyczytac), a po drugie – jej opis sugerował, że lektura mnie nie wynudzi i będzie obfitowała w ciekawostki na temat kosmosu. Czy tak właśnie było? Na szczęście tak :) Jak pisałam we wstępie, bardzo rzadko sięgam po takie książki, dlatego z obawą podeszłam do lektury. Jednak już po przeczytaniu kilku stron wiedziałam, że jej lektura to będzie niesamowita przygoda.\nKsiążka podzielona jest na rozdziały i każdy z nich opowiada o innej planecie, satelicie czy księżycu. Każdy odcinek rozpoczyna się od „metryczki”, która zawiera podstawowe informacje na temat podmiotu, który zostanie opisany w danym rozdziale. Jednak oprócz takich informacji jak: odległość od Słońca, średnica czy okres obrotu, znajduje się tu również krótki opis, który odnosi się do specyficznych cech danego obiektu. Jest on często humorystyczny lub napisany w taki sposób, jakby odnosił się do człowieka, czyniąc z planet bohaterów tej kosmicznej powieści. I tak właśnie je postrzegałam, jako postaci, których historię poznajemy. Maurdin opisuje je jak żywe byty, które mają swoje uczucia, charakterystyczny wygląd i wspomnienia, które wynikają z ich historii. Niech Was jednak nie zwiedzie, ta ciekawa forma, znajdziecie tu również ogrom merytorycznej i sprawdzonej wiedzy. To książka dla laików, którzy chcą dowiedzieć się czegoś więcej o kosmosie, jednak jestem pewna, że nawet ci, którzy temat już zagłębili bardziej, docenią narrację autora i mnogość anegdot oraz ciekawostek, które przytacza.\nByły momenty, kiedy gubiłam się w lekturze. Musiałam wrócić do poprzedniego zdania, przeczytać je ponownie, aby dokładnie zrozumieć jego sens. Jednak po ponownym przeczytaniu, wszystko stawało się dla mnie jasne. Dlatego uważam, że moje chwile „roztargnienie” wynika bardziej z faktu, że rzadko takie książki czytam, aniżeli z tego, że autor wyraża się zbyt skomplikowanym językiem. Tak jak wspominałam we wstępie, lektura okazała się niezwykle ciekawa i ani razu mnie nie odrzuciła na tyle, abym miała ochotę ją odłożyć w kąt :) Świetnie się przy niej bawiłam. Dowiedziałam się z niej wielu nowych informacji, a zdobyte ciekawostki, myślę, że będę jeszcze nie raz, nie dwa, sprzedawać swoim znajomym :) Doceniam również mnogość porównań, które takiemu laikowi, jak ja, pomagały ogarnąć te skomplikowane procesy.\nReasumując, jeśli macie ochotę dowiedzieć się więcej nie tylko o kosmosie i innych planetach, ale też o samej Ziemi, to koniecznie sięgnijcie po „Nieuporządkowane życie gwiazd”. Gwarantuję Wam, że pozyskacie nie tylko ogrom wiedzy, ale też przekonacie się, że książki popularnonaukowe nie muszą być nudne i wypełnione trudnym słownictwem. Autor (ale też tłumaczka! - Jolanta Sawicka) wykonali kawał dobrej roboty. Myślę, że to nie będzie ostatnia książka o tej tematyce, po którą sięgnę :)


Artykuły dedykowane noworodkom i niemowlakom powinny składać się z jednej części. – Cukrownia\n24 kwietnia, 2021\t0\tprzez admin\nPewnie już teraz twoja pociecha ma do wyboru mnóstwo zabawek, jakie bez przerwy otrzymuje od babci, dziadka, ciotek oraz wujków – czy z okazji urodzin, czy z okazji Świąt, czy to nawet całkowicie bez żadnej ważnej okazji. Nie ma jednak nic złego w tym, że od czasu do czasu także ty sam chciałbyś mu coś kupić.\nbędąc świeżo upieczonym rodzicem, bardzo chcesz sprawiać swojemu dziecku przyjemność a także dawać mu liczne powody do uśmiechu. Kiedy tylko masz możliwość oraz gdy tylko jest ku temu dobra okazja, zachodzisz sklep z akcesoriami dla dzieci i bez oporów sięgasz po nowe zabawki dla najmłodszych. Oczywiście wolno ci to robić , to nie jest nic złego. Staraj się jednakże za każdym razem wybierać zabawki wartościowe oraz użyteczne.\nPo czym je poznasz? Czym wyróżniają się te piękne wyroby do udanej zabawy kierowane do maluchów będących w różnym wieku? Zabawki muszą być bezpieczne w użytkowaniu. Ta właściwość wyrobów musi być dla ciebie jako rodzica na pierwszym miejscu. Jeżeli twoje dziecko nie ma jeszcze trzech czy czterech lat, z całą pewnością starasz się je uważnie obserwować a także za każdym razem masz je na oku podczas jego zabawy. Nie jesteś jednak w stanie prowadzić takiej kontroli cały czas. Czasem zdarzy ci się odwrócić na chwilę wzrok na krótką chwilę oko, a niekiedy i ta chwila wystarcza dziecku do tego, by wyrwać niewielki element z ulubionej zabawki a także szybko go zjeść. Z tego właśnie powodu rzeczy dedykowane noworodkom a także niemowlakom powinny być na ogół jednoczęściowe. Odwiedzając sklep z produktami dla maluchów, za każdym razem kieruj się symbolami występującymi na pudełkach wszystkich rzeczy. Sprawdzaj po prostu, dla dziecka w jakim wieku dana zabawka jest przeznaczona.\nSprawdzaj także całościową budowę poszczególnych zabawek. Zwróć uwagę na to, czy nie posiadają one jakiś drobnych detali. Skomplikowane akcesoria dla maluchów o oryginalnych konstrukcjach, które zawierają drobniejsze oraz mniejsze elementy, możesz kupować wyłącznie starszym już malcom. Jeżeli jednak sama nie jesteś w stanie ocenić bezpieczeństwa danej zabawki, nie krępuj się poprosić o pomoc pracownika sklepu. Bez oporów skorzystaj z profesjonalnego a także całkowicie darmowego doradztwa. Nawet jeżeli kupujesz zabawki a także odmienne towary on-line, za każdym razem możesz wysłać do obsługi kontrahenta maila, żeby uzyskać odpowiedzi na dręczące cię pytania. Staraj się też dobierać zabawki pochodzące od znanych i poleconych w świecie producentów. Nie kupuj czegoś, co wykonane zostało poprzez działalność, o jakiej przenigdy wcześniej nie słyszałeś. Miej baczenie na różne aukcje w internecie a ponadto nieznanych sprzedawców.\nStaraj się odnaleźć sklep z produktami dla mam oraz pociech, któremu w pełni zaufasz. Za te sprawdzone a także wysokojakościowe towary najbardziej znanych marek z pewnością będziesz musiała zapłacić odrobinę więcej, ale przynajmniej zyskasz pewność, że te zabawki będą bardzo bezpieczne.\nAktualnie zrobienie elewacji daje właścicielom budynku pewność wytrzymałości.


Rynek mieszkaniowy w Polsce – dlaczego młodzi ludzie znajdują się w bardzo trudnej sytuacji? - Fotografia każdego dnia\nNiestety, mieszkania są bardzo drogie, zwłaszcza w większych miastach, gdzie popyt na tego rodzaju lokale jest duży, jako że zdecydowana większość Polaków przenosi się do miast ze wsi, czy to do pracy, czy do szkoły. Ogromnym zainteresowaniem odznaczają się przeważnie mieszkania niewielkie, chociażby kawalerki Wrocław (promocyjne ceny), gdyż ich ceny są najniższe, a dużo osób, planując nabyć własne M, musi starać się o kredyt hipoteczny na kilkadziesiąt lat, jaki nie tak łatwo jest otrzymać, w szczególności jeżeli nie posiada się stosownych zarobków oraz nie ma się stałej pracy. Banki w tym względzie są aktualnie naprawdę bardzo ostrożne, tym samym niektóre osoby muszą kupować mieszkania mniejsze, jako że otrzymują niższą kwotę kredytu. Poza tym, należy pamiętać że kupując mieszkanie od dewelopera (oferty mieszkań deweloperskich) można wziąć udział w rządowym programie pomocowym „Mieszkanie dla Młodych”. Jest to oferta dla osób, które nie ukończyły 35 roku życia i wybierają mieszkanie, którego metraż oraz cena mieszczą się w ograniczeniach nałożonych przez program.\nSytuacja lokalowa młodych Polaków jest faktycznie zła. Zakup mieszkania wiąże się z poważnym obciążeniem finansowym, a w czasach, gdy dużo osób boryka się z bezrobociem albo nie posiada stałej pracy, a zarobki są naprawdę niskie, otrzymanie kredytu staje się dużo trudniejszym zadaniem, ponieważ banki chcą mieć gwarancję, że kredytobiorca będzie oczywiście potrafił spłacić swoje zobowiązania. Niestety, obecnie również osoby, które ukończyły szkołę i są pełnoletnie zwykle mieszkają z rodzicami. Niekiedy też osoby, jakie zakładając własną rodzinę nie mają alternatywy i mieszkają ze swoimi rodzicami, co nie zawsze jest stosownym rozwiązaniem.


ekologiczna kuchnia zdrowy styl życia: grudnia 2013\nkacza pierś z wiśniówką\nskórkę ponacinać na krzyż tak aby nie uszkodzić mięsa. Natrzeć sola i pieprzem i zostawić w lodówce na min 12 godz. Następnie usmażyć, zaczynać od strony ze skórą, która ma się dobrze wytopić, tak aby pozostała tylko cienka i chrupiącą warstwa. Przewrócić na drugą stronę i podlać wiśniówką. Gdy cały płyn odparuje mięso jest gotowe.\nAutor: ekologiczna kuchnia o 18:21 Brak komentarzy:\nMasło stopić razem z cukrem. do gorącego dodać kakao i wymieszać. Gdy przestygnie dodać pozostałe składniki ciasta i zmiksować. Przełożyć ciasto do tortownicy i upiec w 180 st C ok 25 min.\nGdy ciasto przestygnie wydrążyć środek i ułożyć banany. Żelatynę rozpuścić i we wrzątku. Czekoladę posiekać. Śmietanę ubić z cukrem pudrem na sztywno i dodać zimną żelatynę. Na koniec dodać czekoladę i wymieszać łyżką. Wyłożyć na banany formując\nkopiec. Posypać okruszkami ciasta.\nAutor: ekologiczna kuchnia o 18:16 Brak komentarzy:\nZagnieść ciasto, schłodzić przez 12 godzin. Rozwałkować 2 cienkie placki. Nakłuwać widelcem. Upiec w temp 170 st C.\nUgotować masę budyniową, do gorącej dodać żółtka. Gorącą masą przełożyć placki. Schłodzić przed podaniem. Posypać cukrem pudrem.\nAutor: ekologiczna kuchnia o 18:00 Brak komentarzy:\n¼ bochenka małego chleba czerstwego- starty na tartce\n2 cebule starte\n0,5 kg surowych startych ziemniaków\nSól, pieprz i łyżeczka cynamonu\nWszystko wymieszać i formować kulki. Smażyć. Podawać z sosem czosnkowym na jogurcie.\nDo przygotowania wszystkiego przydatna jest maszynka do mielenia- mielimy wszystko razem, mięso, ziemniaki , chleb i cebulę. Albo duży malakser. Wtedy robi się to na prawdę szybko.\nAutor: ekologiczna kuchnia o 17:30 Brak komentarzy:\nopcjonalnie dodatki np. bazylia, rozmaryn, suszone pomidory\nZimne ziemniaki przecisnąć przez praskę. Ułożyć w misce i lekko ugnieść, wyrównać. Podzielić na 4 równe części. Jedną z nich przełożyć na wierzch a puste miejsce wysypać mąką. Dodać jedno jajko na ok 1 kg ziemniaków i posolić. Szybko zagnieść ciasto. Wałkować rulony i kroić na pojedyncze kluski. Gotować we wrzątku aż wypłyną. Na zdjęciach kopytka z rozmarynem i suszonymi pomidorami. Moje ulubione połączenie ostatnio.\nAutor: ekologiczna kuchnia o 21:24 Brak komentarzy:\n1 kg cielęciny (np łopatki)\nWarzywa obrać, pokroić i zalać ok 2 szklankami wody. Dodać przyprawy. Gdy bulion będzie się gotować cielęcinę oczyścić z błon i tłuszczu, pokroić w kostkę i dodać do wywaru. Dodać śmietanę. Gotować razem do miękkości (około 20-30 min) Zagęścić mąką i dodać koperek.\nAutor: ekologiczna kuchnia o 20:42 2 komentarze:\nEtykiety: kuchnia polska, przepisy, wołowina


Dodano środa, 1.07.2020 r., godz. 12.00\nKlucze mieli odebrać w styczniu 2019 roku.\nW połowie czerwca pisaliśmy o problemach osób, które kupiły mieszkania w bloku przy ulicy ks. Bernata na Śródce. Chodzi o inwestycję Śródka od nowa realizowaną przez Grupę Partner. Właściciele mieszkań skarżyli się na problemy z deweloperem, opóźnienia i szereg innych nieprawidłowości. Pod koniec kwietnia deweloper złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie, ale do połowy czerwca nie uzupełnił dokumentacji, co nakazał PINB. Braki były poważne, o czym także pisaliśmy na naszym portalu. W dokumentach nie było m.in. dziennika budowy, oświadczeń kierowników poszczególnych robót, decyzji UDT w sprawie wind, pozwoleń wydanych przez m.in. straż pożarną. Ostatecznie po interwencji mediów deweloper uzupełnił dokumentację, a PINB we wtorek mógł wydać pozwolenie na użytkowanie obiektu.\n- Deweloper o decyzji PINB dowiedział się ode mnie. Domyślam się, że nie otrzymał jeszcze oficjalnej informacji z inspektoratu i dlatego oficjalnie nie poinformował jeszcze mieszkańców o tym, że jest pozwolenie na użytkowanie - mówi nam Piotr Bigus, jeden z właścicieli mieszkania w bloku. - Ja odbieram klucze w przyszłym tygodniu, ale to nie kończy sprawy. Deweloper już w styczniu powinien wymienić ramę okna w moim mieszkaniu, która jest pęknięta. Do dzisiaj tego nie zrobił. Postanowił zaszpachlować pęknięcie. Na pewno tak tego nie zostawię - dodaje.\nW umowach właścicieli mieszkań nie znalazł się zapis o karach umownych dla dewelopera w przypadku opóźnienia oddania inwestycji. - Osoby, które obecnie mieszkają w wynajmowanych mieszkaniach mogą jedynie domagać się w sądzie zwrotu kosztów od dewelopera, co na pewno będą robić - kończy Bigus.\nfot. Piotr Bigus fot. Piotr Bigus\n#deweloper #mieszkania #pinb #śródka


Wybory prezydenckie 2020: kontrowersje wokół TVP\nStrona główna » Newsy » TVP INFO nie przestaje zaskakiwać na finiszu kampanii. Kurski: „Przypadek?”\nWybory prezydenckie cały czas wzbudzają wiele kontrowersji. Kandydaci na prezydenta od dwóch tygodni podróżują po Polsce, odwiedzając kolejne miasta i swoich wyborców. Podczas ostatniego wystąpienia Andrzeja Dudy Jacek Kurski dopatrzył się nieprawidłowości.\nDruga tura wyborów prezydenckich już jutro. Od dwóch tygodni Andrzej Duda i Rafał Trzaskowski intensywnie prowadzą swoje kampanie. Starcie pomiędzy obydwoma kandydatami jest bardzo wyrównane. Kolejne przedwyborcze sondaże są bardzo niejednoznaczne. Raz na prowadzenie wysuwa się w nich urzędujący obecnie prezydent, a w kolejnym, to kandydat popierany przez Koalicję Obywatelską zbiera większe poparcie.\nTe wybory prezydenckie na pewno przejdą do historii. Po pierwsze ze względu na kontrowersje związane ze zorganizowaniem głosowanie w czasie pandemii, a po drugie w związku z niechęcią wobec siebie, której obydwaj kandydaci zdają się nie ukrywać. Bez echa nie pozostaje także ostatnia debata prezydencka. Obydwaj kandydaci w drugiej turze wyborów zostali zaproszeni do przedstawienia swojego pomysłu na Polskę w debacie zorganizowanej przez niezależne stacje telewizyjnej portale internetowe. O ile Rafał Trzaskowski od razu wyraził chęć udziału w wydarzeniu, to na obecność Andrzeja Dudy nie mogliśmy liczyć.\nW końcu wspomniane wydarzenie nie odbyło się, natomiast debata została zorganizowana w inny, bardzo kontrowersyjny i szeroko komentowany w mediach sposób. W poniedziałek 6 lipca odbyły się dwie oddzielne debaty, a których udział brał tylko jeden kandydat. Ta z udziałem Andrzeja Dudy była transmitowana przez TVP1, natomiast odpowiedzi Rafała Trzaskowskiego mogliśmy oglądać w stacji TVN24. Było to pierwsze takie wydarzenie w historii wyborów prezydenckich.\nJacek Kurski o transmisji wystąpienia Andrzeja Dudy: „Przypadek”\nW drugiej turze wyborów obydwaj kandydaci ruszyli w Polskę, by oko w oko móc spotkać się z wyborcami. Wiele z tych wystąpień transmitowanych było w ogólnopolskich stacjach. Na finiszu kampanii Andrzej Duda postanowił odwiedzić wyborców w Zamościu. Wystąpienie obecnego prezydenta było transmitowane przez TVP Info. Niestety członek Zarządu TVP Jacek Kurski dopatrzył się pewnych nieprawidłowości. O tym, co donieśli mu telewidzowie, poinformował na Twitterze.\nW finale kampanii prezydenckiej, podczas wiecu z udziałem Prezydenta Dudy w Zamościu brak sygnału TVP Info na Polsacie cyfrowym, Canale+ i UPC. Przypadek? – zapytał Jacek Kurski.\nNiestety nie wiadomo dlaczego akurat w czasie wystąpienia Andrzeja Dudy sygnał został przerwany.\nJacek Kurski – wiosenna ramówka TVP 2020\nSylwester TVP 2019 - Jacek Kurski\nTagi: Andrzej Duda | Jacek Kurski | TVP


Ola Żebrowska najseksowniejsza na pokazie filmu (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Ola żebrowska » Ola Żebrowska najseksowniejsza na pokazie filmu (FOTO)\nczytany: 45148 razy\nIlekroć widzimy Aleksandrę Żebrowską, żonę Michała Żebrowskiego, momentalnie przywołujemy przed oczy obraz Anji Rubik. Obie panie są do siebie nadzwyczaj podobne - wysokie blondynki, o nieco podobnych rysach twarzy.\nNa premierze filmu Sęp, w której zagrał jej mąż, Żebrowska wyglądała jednak tak świetnie, że po raz pierwszy zaczęliśmy się zastanawiać czy nie wygrałaby pojedynku z Rubik.\nW czarnej sukience z prześwitującymi wstawkami żona aktora prezentowała się jak gwiazda Hollywood. Ba, nawet na czerwonych dywanach Los Angeles niezbyt często widzimy tak efektownie wyglądające aktorki!\nŻona Michała Żebrowskiego pokazuje brzuch i pisze o ciąży\nczytano: 29990 razy\nŻona Michała Żebrowskiego używa kremu na hemoroidy na... TWARZ!\nDaje dziwne znaki na Instagramie.\nFigi rozmiaru majtek Grycanek? Po sieci krąży dowcip, że jednostka miar stosowana do Grycanek to gigamajty. Z pewnością niemałe "majty" miała też na sobie Karolina Szostak. Prezenterka na premierę filmu Sęp przyszła w tak ... czytaj więcej


W ostatnim tygodniu przed Świętami Bożego Narodzenia odbył się w naszej szkole kiermasz ciast zorganizowany przez Samorząd Uczniowski. Uczniowie zajadali się pysznymi piernikami, miodownikami, keksami, szarlotkami i sernikami a z radiowęzła słychać było świąteczne piosenki, które tylko potęgowały przedświąteczną atmosferę. Nad całością przedsięwzięcia czuwały niezastąpione uczennice klasy 3A Ewa Anacka, Anna Maziarka oraz Karina Węgrzyn, za co im serdecznie dziękujemy. Dziękujemy także wszystkim klasom i ich wychowawcom za dostarczenie smakowitych ciast.\nKonkurs na stroik świąteczny.