10 powodów dlaczego nie masz prawdziwej pasji w życiu | Wyzwanie 90 Dni\n10 powodów dlaczego nie masz prawdziwej pasji w życiu\nWzależności od tego gdzie mieszkasz i jakie badania przeczytasz, to około 60-80% procent jest całkowicie niezadowolonych z pracy, którą wykonują i tym samym ze swojego życia. Jeśli spędzasz 8 albo więcej godzin każdego dnia na pracy, która Cię frustruje, to negatywne emocje będą Ci towarzyszyć przez ponad połowę czasu Twojej dziennej aktywności!\nTo jednak nie wszystko – oczywistym jest, że poczucie braku satysfakcji z pracy będzie rzutować na inne obszary Twojego życia. Jeśli jesteś zestresowany, sfrustrowany, niedoceniany, niepewny siebie czy też po prostu znudzony, to Twoje relacje z innymi ludźmi bardzo na tym ucierpią. Będzie Ci trudniej utrzymać lub stworzyć zdrowy związek, a ilość przyjaciół zacznie się powoli zmniejszać… Nie będziesz w stanie zrelaksować się po pracy i cieszyć swoim czasem wolnym. Reasumując – pracowanie w złym miejscu ma zdecydowanie negatywny wpływ na Twoje zdrowie psychiczne oraz fizyczne.\nW trakcie wielu lat pracy jako trener rozwoju osobistego odkryłem, że zdecydowanie zbyt wielu ludzi żyje w „cichej desperacji”. Mają pracę, której nienawidzą, wracają do domu aby uciec od rzeczywistości oglądają kilka godzin różnych bezsensownych programów w TV, idą spać i kolejnego dnia znów wracają całkowicie zrezygnowani do swojej pracy. Żyją kompletnie bez pasji – nie dają wyrazu swoim najgłębszym pragnieniom, nie idą za swoim powołaniem, BOJĄ się wyeksponować swoje prawdziwe JA… nie tylko w pracy, ale i w życiu codziennym!\nKiedy żyjesz w ten sposób, to cała esencja tego kim jesteś i która sprawia, że czujesz, że żyjesz, zostaje zamknięta głęboko w Tobie niczym woda w szklanej butelce. W końcu po latach możesz mieć najzwyczajniej w świecie dość, a narastająca depresja i złość sprawia, że czujesz jakby coś rozrywało Cię od środka. Nie możesz już wytrzymać tego, że sam sabotujesz własne życie!\nPomyśl – ile czasu chcesz się jeszcze oszukiwać, że nie da się inaczej? Żyjemy w dobie Internetu, który daje dostęp do wręcz nieograniczonej ilości informacji. Istnieje setki, jeśli nawet nie tysiące świadectw ludzi, którzy pokazują, że pułapka w którą wpadłeś wcale nie jest bez wyjścia! Są metody i strategie, które umożliwią Ci zmianę… trzeba tylko chcieć! Jesteś na to gotowy? Czy dalej będziesz karmić swój umysł setkami wymówek?\nZrozum, pracowanie więcej godzin tylko po to aby zarobić więcej pieniędzy dzięki którym będziesz w stanie kupić sobie kilka drogich rzeczy wcale nie uczyni Cię szczęśliwym jeśli Twoja praca przyprawia Cię o palpitacje serca. Szczęście osiąga się poprzez możliwość ekspresji swojej siły życiowej poprzez udane kontakty z innymi ludźmi, skupieniu naszego zaangażowania na robieniu rzeczy, które dają nam satysfakcję i umiejętności bycia wdzięcznym za to co posiadasz.\nJeśli do tej pory w dalszym ciągu bezskutecznie poszukujesz swojej pasji, to w takim razie prawdopodobnie szukałeś w złym miejscu…. lub też masz całkowicie mylne pojęcie na ten temat, które zostało skrzywione przez Twoich rodziców, znajomych lub kulturę w jakiej się wychowywałeś.\nByć może najwyższy czas odkryć rzeczy, które wstrzymują Cię przed odkryciem własnego potencjału i rozpoczęciem życia na własnych zasadach. Oto kilka prawdopodobnych przyczyn Twojego braku pasji w życiu:\nNie poświęciłeś temu wystarczającej ilości czasu\nOdnalezienie swojej życiowej pasji wymaga trochę więcej niż dobre chęci i ogromne nadzieje. Wymaga więcej niż spędzenie od czasu do czasu kilku godzin na Internecie i wysłaniu kilku CV tu i ówdzie. Wymaga CAŁKOWITEGO zaangażowania w pracę nad sobą, która pomoże Ci lepiej odkryć kim naprawdę jesteś, co Cię motywuje oraz inspiruje oraz przede wszystkim jakie czynniki zewnętrzne mogą stać Ci na przeszkodzie. Wymaga to poświęcenia godziny intensywnej pracy przynajmniej przez 90 najbliższych dni!\nWierzysz, że znalezienie odpowiedniej pracy stanowi klucz do Twojej pasji\nBrak poczucia satysfakcji z wykonywanej pracy (jak już wspomniałem wcześniej) rzutuje na całe Twoje życie i właśnie dlatego większość osób rozpoczyna poszukiwanie swojej pasji od znalezienia innej pracy. To błędna droga – powinieneś rozpocząć swoje poszukiwania od siebie, tego co kochasz i przede wszystkim tego co sprawia, że czujesz, że żyjesz. Jak już odnajdziesz tą rzecz, to zacznij się nią zajmować w swoim wolnym czasie… zobaczysz jak w krótkim czasie zmieni się jakość Twojego życia i przede wszystkim Twoje samopoczucie! Kiedy już odnajdziesz prawdziwą pasję, wszystko zacznie się zmieniać, łącznie z pracą, którą obecnie wykonujesz.\nNazbyt skomplikowałeś sobie życie\nNie będziesz miał mocy na podążanie za zwoją pasją jeśli w ciągu dnia przeciążasz się zadaniami i obowiązkami związanymi z Twoim obecnym stylem życia. Jeśli już czujesz się przeciążony, to próba wygenerowania dodatkowej energii na własną pasję jest z góry skazana na porażkę. Odpuść niektóre rzeczy, naucz się delegować zadania i przestań bezproduktywnie spędzać czas wolny – dzięki temu będziesz mógł skupić się na odnalezieniu swojej pasji.\nOddajesz się negatywnym myślom\nW Twojej głowie (jak i w głowie każdego człowieka) codziennie rozbrzmiewa kakofonia przeróżnych myśli, w tym prawdziwe symfonie tych, które podsuwają Ci powody wedle których nie możesz zmienić swojego życia. Nie stać Cię na to. Możesz odnieść porażkę. Twoi bliscy Cię opuszczą. Całe Twoje życie zamieni się w piekło na Ziemi. Z drugiej strony – czy masz jakieś konkretne dowody na to, że te głosy mówią prawdę? Przestań się na nich skupiać! Zamiast tego zacznij działać i przekonaj się sam jak się to wszystko potoczy!\nZbyt dużo czasu spędzasz na myśleniu o zmianach zamiast zacząć działać\nPoświęcenie trochę czasu na małą burzę mózgu mającą na celu wypracowanie odpowiednich strategii działania i przeanalizowaniu potencjalnych wyzwań nie jest niczym złym. Gorzej jak na tym cały proces się kończy. Jak tylko skończysz tworzyć plan, to przestań o nim rozmyślać – skup się na wprowadzeniu go w życie! Podejmij konkretne działania, a zrozumiesz jak wspaniałym uczuciem jest poczuć kontrolę nad własnym życiem! Pewność siebie to tylko jeden z przyjemnych efektów ubocznych zdecydowanego działania…\nNie jesteś przygotowany od strony finansowej\nZ pewnością odkrycie własnej pasji będzie wymagało pewnych nakładów finansowych z Twojej strony. Niezależnie od tego czy zdecydujesz się na powrót do szkoły, otworzenie własnego biznesu, naukę gry na nowym instrumencie, napisanie swojej pierwszej książki, przeprowadzkę na drugi koniec świata itd. – każda z tych czynności wymaga od Ciebie pewnego poziomu finansów. Jeśli masz długi, żyjesz od wypłaty do wypłaty, wydajesz większość pieniędzy na głupoty mające choć na chwilę poprawić Ci nastrój lub po prostu w ogóle nie oszczędzasz, to nie jesteś finansowo przygotowany. Nie bagatelizuj tego tematu, ponieważ bez tego możesz na zawsze utknąć w swoim obecnym stanie.\nMusisz sobie poradzić ze swoimi demonami\nJeśli masz problemy w swoim związku, nierozwiązane sprawy z przeszłości, problemy zdrowotne lub też emocjonalne lub też ogrom problemów pojawiających się w dniu bieżącym, to najwyższy czas uporządkować te sprawy! Musisz móc skupić się na swojej pasji, a z drugiej strony porządkowanie tych kwestii może pomóc Ci odkryć to czego szukasz od tak dawna. W trakcie „sprzątania swojego życia” stworzysz wokół siebie więcej luzu emocjonalnego, pozytywnej energii oraz kreatywności – czyli tak naprawdę głównych czynników pasji. Nie potrafisz sobie samodzielnie poradzić ze swoimi problemami? Nie bój się skorzystać z pomocy profesjonalistów!\nBoisz się złych decyzji\nTo jeden z głównych powodów dlaczego większość ludzi nigdy nie rozpoczyna poszukiwań swojej pasji – boją się podjęcia złej decyzji. Wydaje im się, że wiedzą, co mogłoby im dać prawdziwą radość w życiu, ale nie są tego do końca pewni. Oczekujemy solidnej gwarancji że nakład naszej pracy będzie owocny w skutkach – marnowanie czasu i pieniędzy nas przeraża. Zrozum – poszukiwanie prawdziwej pasji w życiu wymaga pewnej dozy prób i błędów. Musisz nauczyć się eksperymentować i testować swoje możliwości zanim w pełni odkryjesz kim jesteś i czego pragniesz. Być może będziesz musiał wypróbować kilka różnych rozwiązań zanim trafisz na to właściwe, ale zrozum – każda próba jest dla Ciebie źródłem bezcennej wiedzy. To nie strata!\nLubimy myśleć, że prawdziwa pasja odnajdzie nas pewnego dni i stanie się to na zasadzie prawdziwego oświecenia. Pewnego dnia wstaniesz z łóżka i niczym grom z jasnego nieba przyjdzie Ci pomysł na własne życie… niestety bardzo rzadko tak to właśnie wygląda. Znalezienie własnej pasji wygląda bardziej jak mozolne wykopaliska aniżeli kreskówkowe zapalenie żaróweczki. To powolny proces zbliżony do tego jak uświadamianie sobie, że osoba z którą się spotykasz jest tą z którą chcesz spędzić resztę swojego życia. Odkrywanie siebie to najwspanialsza przygoda pod słońcem, która może dać Ci naprawdę wiele, ale wymaga z Twojej strony cierpliwości…\nNie ufasz sobie\nKiedy tylko osiągnąłeś odpowiedni wiek aby zrozumieć co tak naprawdę sprawia Ci przyjemność w życiu, to zrozumiałeś co czyni Twoje życie szczęśliwym i sprawia, że upływające godziny przestają mieć znaczenie. Niestety z czasem Twój wewnętrzny głos informujący Cię o tym czego tak naprawdę w życiu pragniesz został zagłuszony przez inne – Twoje oraz te należące do innych ludzi. Kiedy nauczysz się znów rozmawiać z samym sobą, słuchać swojej intuicji i najgłębszych pragnień, to odkrycie czego naprawdę pragniesz w życiu stanie się wręcz dziecinnie proste. Kluczem jest nauczenie się aby ufać swojemu wewnętrznemu głosowi.\nJesteś milionerem! Oto czego potrzebujesz aby osiągnąć w życiu sukces. BRAK OSZCZĘDNOŚCI WYDAWANIE PIENIĘDZY BRAK ODPOWIEDZIALNOŚCI\n15 kwietnia 2018 at 08:24\nJa znalazłem swoja pasje już…. Dzięki Tobie znalazłem swoje szczęście …Poszukiwania skarbów. Nie stać mnie było na wykrywacz metali. odłożyłem jakąs sume pieniędzy i wypożyczyłem sprzęt..Teraz posiadam swój własny wykrywacz.. Całkiem drogi …I jestem szczęśliwy. Gdybym nadal odkładał pieniądze na wykrywacz I nigdy nie spróbował…. Pewnie nigdy bym nie uzbierał Bo z biegiem czsu zawsze było by cos do zrobienia … a wnioski takie ze punkt 5 i 6 robiły w mojej głowie wiele szumu ….w sumie nawet nie potrzebnie….. Polecam wszystkim wyzwanie 90 dni Wieka zmiana małymi krokami…..Ja już zmienłem wiele w swoim życiu A wystarczyło przerobić pierwsze 3 dni które są za darmo………\n25 października 2017 at 19:49\nDobry artykuł, cieszę się, że na niego trafiłem, bo jest to jeden z tych tematów, który najbardziej mnie trapi. Ósmy punkt! Tutaj uderzenie w samo sedno, nokaut. Chyba właśnie to sprawia mi największy problem, teraz już wiem o co chodzi 🙂\n16 listopada 2016 at 22:28\nSuper artykuly kazdy wazny .Dziekuje za nie


Co robić, kiedy samochód ucierpiał na skutek uszkodzonej nawierzchni? Kogo pociągnąć do odpowiedzialności?\nNiejeden kierowca widząc opłakany stan nawierzchni drogowej zadaje sobie pytanie, kto odpowie za uszkodzenie podwozia, jeżeli samochód wiedzie do dziury?\nZa drogę odpowiedzialna jest osoba czuwająca nad jej stanem. Z reguły jest to państwo związkowe lub gmina. Poza tym poszkodowany musi udowodnić osobie odpowiedzialnej za daną ulicę poważne niedopatrzenie. Oznacza to, że trzeba dowieść, że niebezpieczeństwo było znaczne, a jednak nikt nie podjął żadnego działania, aby je zabezpieczyć, choć nie wymagało to dużego wkładu.\nO wadliwym stanie drogi mówimy, kiedy na skutek zaniedbania lub innego powodu nawierzchnia została znacznie uszkodzona, nikt nie usuwa źródeł niebezpieczeństwa (np. śniegu, lodu) lub brakuje podstawowych środków bezpieczeństwa.\nOgraniczenie odpowiedzialności do poważnego niedopatrzenia nie dotyczy określonego w umowie obowiązku dbania o drogę. Dotyczy to w szczególności dróg, za których korzystanie pobierana jest opłata. W tym wypadku osoba odpowiedzialna za stan drogi musi udowodnić, że zrobiła wszystko, aby usunąć zagrożenie.\nKierowca powinien jednak pamiętać, że lepiej prowadzić samochód w taki sposób, aby móc ominąć przeszkodę.\nPaństwo robót drogowych?\nAudi: 70.000 aut musi jechać na warsztat\nVW atakuje tron


Home / Aktualności / Przejęcia i inwestycje / HalfPrice- nowy koncept Grupy CCC\nCCC postanowiło otworzyć nową sieć handlową w kategorii off-price, która oferuje między innymi odzież, obuwie, akcesoria, kosmetyki, zabawki oraz elementy wyposażenia i dekoracji domu. Pierwsze sklepy zadebiutowały we Wrocławiu, Szczecinie, Warszawie, Polkowicach oraz w Tychach.\nSklepy HalfPrice to nowoczesny koncept, który ma za zadanie wzbogacić ofertę galerii handlowych. Strategia sieci opiera się na rozszerzaniu gamy produktów, która cechuje się wysokiej jakości produktami. Debiut marki miał miejsce we wrocławskiej Wroclavii, szczecińskiej Galaxy, Galerii Północnej w Warszawie, tyskim Gemini Park oraz w polkowickim Parku Handlowym. Oprócz tego na maj zaplanowane są otwarcia w Opolu, Zabrzu, Kielcach, Olsztynie i Bielsku- Białej. Do końca roku HalfPrice ma ruszyć w około 60 lokalizacjach w Polsce. Jesienią natomiast ma powstać także platforma internetowa sklepu.\n– Tworząc HalfPrice korzystaliśmy z potencjału oraz doświadczenia Grupy CCC. Od dłuższego czasu optymalizujemy sieć stacjonarną CCC. Zmniejszamy liczbę sklepów pod tym szyldem, a także ich format do 500-800 m², a jednocześnie pracujemy nad tym, by stawały się one coraz bardziej cyfrowe. Nie oznacza to jednak, że rezygnujemy z najmu. Tę przestrzeń handlową, wydzieloną w ramach restrukturyzacji CCC, przeznaczamy właśnie na HalfPrice. Pozwoli nam to zwiększyć przychód z metra kwadratowego, a klientom dostarczyć bogatą, interesującą ofertę – powiedział Karol Semik, Dyrektor Ekspansji Grupy CCC.\nKoncept off-price jest bardzo dobrze odbierany przez konsumentów. W Polsce nowa sieć grupy CCC będzie – w różnych zakresach – konkurować zarówno z centrami outletowymi, dyskontami niespożywczymi czy sklepami sieci Flying Tiger czy TK Maxx. Ze względu właśnie na zapowiadaną ofertę z wielu segmentów, dostępność markowych produktów (tu sporo będzie zależało od doboru marek) jak i pierwsze otwarcia w centrach handlowych najbliżej na ten moment wydaje się nowy koncept tej ostatniej sieci (która na koniec 2020 r. liczyła 46 sklepów w większych miastach). Z kolei patrząc na liczbę placówek dyskontów niespożywczych (łącznie ok 2 025 lokalizacji na koniec 2020 r. ), na pewno też trzeba się liczyć z konkurencją ze strony tego kanału.\nDyskonty niespożywcze bazują na szybkim rozwoju sieci sprzedaży, niskich cenach, różnorodnym asortymencie. Co więcej, operują one krótkimi i zmiennymi ofertami, które zachęcają żeby często wstępować do sklepów. W efekcie, ponad 8 na 10 Polaków zna sieć sklepów Pepco, 57% zna sieć KiK zaś 32% TXM, wynika z badania przeprowadzonego przez PMR w kwietniu 2021 r. Marki nowych sieci dyskontowych też szybko zyskały rozpoznawalność. Niemal 3 na 10 badanych zna szyld Action zaś Dealz i Tedi kojarzy jeden na pięciu respondentów.\nWarto zauważyć, że swój pierwszy niespożywczy outlet otworzyła niedawno sieć Lidl. Wszystkie te koncepty wychodzą naprzeciw wrażliwości cenowej konsumentów, która w okresach niepewności wzrasta.\nKoncept daje grupie szansę na dywersyfikację portfolio produktów i uniezależnienie się od popytu wyłącznie na obuwie oraz na ożywienie sprzedaży stacjonarnej, zachęcenie klientów do częstego zaglądania do sklepów, wzmocnienie nieinternetowej części biznesu grupy CCC.\nPost Tags:\t#CCC#handel detaliczny w polsce#odziez i obuwie#rynek odziezy i obuwia w Polsce


Krawędzie kamieni muszą być starannie doszlifowane. Mniejsze płytki układa się bezpośrednio na za prawie gipsowo-wapiennej. Większe płyty mocuje się za pomocą dwojakiego rodzaju kotew z prętów cynkowych o średnicy 3 -7- 8 mm, przy czym jedne z nich służą do mocowania płyt w murze, a kotwy kolankowe łączą poszczególne płyty ze sobą. Przy dokładnym doszlifowaniu boków płyt spoiny wsporne i...\nZarządzanie rosnącą ilością informacji o projekcie jest czymś, co firmy w branży AEC zawsze chcą ułatwić. Posiadanie obsługi informacji o projekcie, od wiadomości e-mail i rysunków po umowy i inną dokumentację, może mieć znaczenie dla udanego i opłacalnego dostarczania projektów. Rozproszone systemy, silosy informacyjne, dezorganizacja żółtych struktur folderów i różne sposoby pracy z z...\nJeszcze bardziej prosta jest konstrukcja wciągarki ciernej o udźwigu 0,5 t. Silnik elektryczny ustawiony jest na wspólnej metalowej ramie wraz z wciągarką. Na wale silnika osadzone jest małe koło zębate, wykonane i tekstolitu (w celu uzyskania przekładni bez szumu), zazębiające się z kołem zębatym, osadzonym na wale pośredniczącym. Koło zębate osadzone na wale zazębia się z kołem zębatym, któ...\nMillennial Pink wkroczył w świadomość projektu bardziej niż jego pokolenie. Mimo ogromnego sukcesu w modzie i popkulturze (oraz na Instagramie), zabawny kolor stał się obecny we wszystkich produktach wzorniczych i stworzonym środowisku, jak nigdy dotąd. Kolor jest podstawowym narzędziem w naszej percepcji architektury, a architekci, tacy jak Ricardo Bofill i Luis Barragan, ochrzcili go na różowo, dz...\nNajnowsze zdjęcia w galerii kolorowe płytki do kuchni :\nhttp://www.nosnoscramplaskich.com.pl 751#połączenie dwóch routerów przez wifi , #leroy merlin kielce adres , #owczarki olx , #akumulator parkside 12v , #podbitka castorama , #castorama myjka ciśnieniowa , #garaż blaszak 3x5 sprzedam , #łazienki 6m2 , #zlecenia , #radio 2 din android opinie ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - kolorowe płytki do kuchni


Dziś w przeddzień publikacji raportu o zasiewach i produkcji śruta sojowa nadrabia straty. Teraz kosztuje ponad 270 USD, czyli tyle, ile na początku lutego. Na razie nie przynosi to jednak podwyżek na krajowym rynku, bo z jednej strony wahania cenowe mogą za chwilę znowu skończyć się korektami, a z drugiej śruty sojowej w magazynach wciąż jest sporo. Za tonę odbiorcy płacą ok. 1350 zł. Ten poziom utrzymuje się od początku miesiąca.\nNieco droższa jest za to śruta rzepakowa - 840-850 zł/t. Musieliśmy podnieść ceny, bo drogo płacimy za rzepak - tłumaczą podwyżki właściciele tłoczni. A produkcję trzeba było zwiększyć, bo ruszyły już pierwsze marcowe wstawienia drobiu i wzrosło zapotrzebowanie na paszę. Wzrosła też ilość dostępnych na rynku innych pasz. Z Ukrainy wciąż płynie szeroki strumień śruty słonecznikowej. Tona z dostawą do klienta kosztuje 825-925 zł. W podobnych stawkach można kupić peluszkę czy łubin. Koszt wysłodków buraczanych uzależniony jest od zaawansowania przetworzenia. Maksymalna stawka za tonę to 730 zł. Dużo więcej kosztują makuchy z lnu - 1230-1340 zł/t.


Młodzieżowy Sejmik Województwa Świętokrzyskiego II kadencji ma już rok! - naOSTRO.info\nMłodzieżowy Sejmik Województwa Świętokrzyskiego II kadencji ma już rok!\n32 radnych liczy Młodzieżowy Sejmik Województwa Świętokrzyskiego II kadencji. To osoby w różnym wieku, z różnym doświadczeniem i pomysłami, aktywnie działające w swoich środowiskach, które angażują swój czas i energię w pracę na rzecz regionu. 16 lipca 2021r. minął rok, od kiedy zainaugurowali swoją działalność.\nMłodzieżowy Sejmik Województwa Świętokrzyskiego II Kadencji fot. Urząd Marszałkowski Województwa Świętokrzyskiego\nMłodzieżowy Sejmik Województwa Świętokrzyskiego II kadencji zainaugurował swoją działalność 16 lipca 2020 r., I sesja odbyła się w Filharmonii Świętokrzyskiej. Ślubowanie złożyły 33 osoby: przedstawiciele młodzieżowych rad, samorządów uczniowskich oraz organizacji pozarządowych. Pochodzą z różnych części województwa, m. in. z Kielc, Kunowa, Połańca, Starachowic, Skarżyska-Kamiennej, Pawłowa, Miedzianej Góry, Włoszczowy, Bogorii i Radoszyc. Najmłodszy radny miał 15 lat, zaś najstarsza radna 22 lata. Wybrano Prezydium Młodzieżowego Sejmiku: przewodniczącą została Zofia Mogielska, wiceprzewodniczącymi: Katarzyna Wojdan i Piotr Michalski, a sekretarzem Aleksandra Mróz. W międzyczasie, do grona młodzieżowych radnych dołączyli: Konrad Ląd, Katarzyna Makowska i Michał Karbowniczek. Z funkcji wiceprzewodniczącego zrezygnował Piotr Michalski, zastąpiła go Veronika Kurdybakha.\n– 1 czerwca uczestniczyłam w uroczystości, w ogrodach Pałacu Prezydenckiego, podczas której Prezydent RP Andrzej Duda podpisał nowelizację ustawy o samorządzie gminnym, powiatowym oraz samorządzie województwa wprowadzającym prawne umocowania istnienia młodzieżowych rad gmin, powiatów i młodzieżowych sejmików województw – mówi Zofia Mogielska, przewodnicząca Młodzieżowego Sejmiku\n– To był dla nas pracowity czas, nowe doświadczenia i nawiązane przyjaźnie. Obradowaliśmy na siedmiu sesjach, od 16 lipca 2020r. do 2 lipca 2021r. podjęliśmy 43 uchwały. Ze względu na sytuację epidemiologiczną związaną z SARS-CoV-2, trzy sesje odbywały się zdalnie – mówi Zofia Mogielska, przewodnicząca Młodzieżowego Sejmiku. – Zorganizowaliśmy i przeprowadziliśmy Konkurs na logo MSWŚ oraz Konkurs Wiedzy o Ziemi Świętokrzyskiej. Nawiązaliśmy współpracę i podpisaliśmy stosowne umowy z Pedagogiczną Biblioteką Wojewódzką w Kielcach oraz Świętokrzyskim Centrum Doskonalenia Nauczycieli. Wkrótce podpiszemy również umowę z Wojewódzkim Domem Kultury w Kielcach. Mamy swojego przedstawiciela w Świętokrzyskiej Radzie Innowacji, bierzemy także udział w opracowaniu założeń nowego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2021-2027. Jako organ doradczy i konsultacyjny, MS opiniował projekty uchwał Sejmiku Województwa dotyczące młodzieży, m.in. programy stypendialne oraz Program Współpracy Samorządu Województwa z Organizacjami Pozarządowymi – dodaje Zofia Mogielska.\nPo raz pierwszy w historii Samorządu Województwa, Młodzieżowy Sejmik włączył się w prace nad Strategią Rozwoju Województwa Świętokrzyskiego 2030+, Radni aktywnie w proces konsultacji społecznych tego dokumentu organizując spotkania w szkołach, na których prezentowali założenia dokumentu i dyskutowali na temat przyszłości naszego regionu. 26 września 2020 roku Młodzieżowy Sejmik przyjął uchwałę dotyczącą projektu Strategii Rozwoju Województwa Świętokrzyskiego 2030+ i przedstawił uwagi do tego dokumentu. Zostały one uwzględnione przy tworzeniu tego niezwykle ważnego dokumentu określającego obszary, cele i kierunki polityki rozwoju naszego regionu na najbliższe lata. MSWŚ przyjął także stanowisko w sprawie ujęcia komponentu doradczego dla młodych przedsiębiorców w ramach projektu “Vouchery na start”. Wspólnie z Winnicką Radą Studencką, Młodzieżowy Sejmik realizował projekt „Online wymiana studentów”, adresowany do studentów uczelni wyższych z terenu województwa świętokrzyskiego. Przy wsparciu Radnych Województwa w ramach akcji „Szlachetna paczka”, obdarowana została rodzina z okolic Skarżyska-Kamiennej.\nVII Sesja Młodzieżowego Sejmiku, zorganizowana w Wólce Milanowskiej\nZ inicjatywy Veroniki Kurdybakhy, wiceprzewodniczącej MS, w Urzędzie Marszałkowskim sprzedawane były świąteczne pierniczki. Zebrane pieniądze (ponad tysiąc złotych) zasiliły akcję pomocy dziewczynce zmagającej się z chorobą nowotworową.\nNa portalu www.aukcje.wosp.org.pl zostało wystawione jednodniowe zaproszenie do udziału, na prawach radnego, w sesji Młodzieżowego Sejmiku. Zwycięzca licytacji wziął udział w VII sesji MSWŚ. Młodzieżowy Sejmik zaangażował się w promocję Narodowego Spisu Powszechnego, jego ambasadorem został radny Tomasz Kałuża.\n– Wzięliśmy aktywny udział w konsultacjach nad projektem zmiany ustawy o samorządzie gminnym, powiatowym oraz samorządzie województwa wprowadzającym prawne umocowania istnienia młodzieżowych rad gmin, powiatów i młodzieżowych sejmików województw. W tej sprawie zabieraliśmy m.in. głos podczas posiedzenia sejmowej podkomisji stałej do spraw młodzieży, natomiast 1 czerwca uczestniczyłam w uroczystości w ogrodach Pałacu Prezydenckiego, podczas której Prezydent RP Andrzej Duda podpisał nowelizację tej ustawy – mówi Zofia Mogielska.\nAndrzej Pruś, przewodniczący Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego i prezydium Sejmiku Źródło: Urząd Marszałkowski Województwa Świętokrzyskiego\nJesienią młodzieżowi radni chcą współuczestniczyć w tworzeniu kolejnej edycji programu “Świętokrzyskie dla młodych”. Będą również pracować nad zmianami w Statucie Młodzieżowego Sejmiku.\nMłodzieżowi radni na co dzień mogą liczyć na pomoc i wsparcie przewodniczącego Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego Andrzeja Prusia. – Dziękuję młodzieżowym radnym za zaangażowanie w sprawy świętokrzyskiej młodzieży, za skuteczne zgłaszanie uwag i pomysłów oraz determinację w ich realizacji. Jestem z nich bardzo dumny – podkreśla Andrzej Pruś. – To bardzo ambitni, zmotywowani młodzi ludzie, liderzy swoich środowisk, z głowami pełnymi pomysłów – dodaje Marta Solińska-Pela, dyrektor Kancelarii Sejmiku, która wspiera merytorycznie i organizacyjnie działalność Młodzieżowego Sejmiku.\nW tym artykule:Andrzej Pruś, MSW drugiej kadencji, Młodzieżowy Sejmik, Młodzieżowy Sejmik ma już rok, Młodzieżowy Sejmik Województwa Świętokrzyskiego, UMWS, Urząd Marszałkowski Województwa Świętokrzyskiego, Zofia Mogielska\n100 000 zł z budżetu gminy Ostrowiec Św. dla Centrum Onkologii w Kielcach!


przez sheryf1979 » 6 sty 2016, o 17:34\nWitam mam problem,golf 1.4 adb 95 rok,chodzi bez zarzutu odpala nie dymi stan olej ok,i dzisiaj zaczla mi w trakcie jazdy mgac kontorlka oleju.Po zatrzymaniu i odpaleniu wszystko ok i po jakims czasie znowu miga kontrolka oleju i pika.Mam wrazenie ze tak sie zaczyna po przekroczeniu 2500 tys obrotow takie moje wrazenie ,czy jakis powazniejszy problem sie zaczyna czy moze jakis czujnik.Do tejpory bylo wszystko ok,silnik pracuje rowno nic sie nie dzieje ale ta kontrolka mnie streuje\nDołączył(a): 9 lis 2015, o 18:07\nprzez Thorsten » 6 sty 2016, o 18:05\nNiebieski czujnik ciśnienia oleju. Tak zwanego "niskiego ciśnienia". Koszt z 9zł najtańszy. Znajdziesz ją w głowicy. Zmień jeśli jednak problem nie zniknie rób test ciśnienia oleju bo może pompa kończy życie.\nprzez sheryf1979 » 6 sty 2016, o 18:21\nczy ten czujnikjest dorze idoczny i łatwo sie go wymienia??/\nprzez Paweu » 6 sty 2016, o 18:34\nprzez sheryf1979 » 6 sty 2016, o 19:08\nprzez Thorsten » 6 sty 2016, o 19:09\nsheryf1979 napisał(a): czy ten czujnikjest dorze idoczny i łatwo sie go wymienia??/\nTak jak kolega pokazał, wymiana prosta- klucz bodajże nr 24. Stary wykręcasz nowy wkręcasz i tyle.


TEXAS BROTHERS - opowiadania homoerotyczne (+18): Miecz z ostatniej krwi - ROZDZIAŁ 2 - Rdzawy zmierzch\nMiecz z ostatniej krwi - ROZDZIAŁ 2 - Rdzawy zmierzch\nszystko było tłem.\nDżungla tętniła życiem, wydawała nowe pokolenia na świat i skazywała na zgnicie i rozpad stare. Ludzie żyjący poza nią nieustanny szmer lasu nazywali najpiękniejszą melodią, której człowiekowi nigdy nie uda się powielić. Uszy tubylców ignorowały tę harmonijną kakofonię, pozostając czujne na najdrobniejsze sygnały przerwania monotonii dżungli.\nChłopiec skulony pod wielkim liściem, z którego skapywała woda, zamknął żółte oczy. Nie były użyteczne. Cisza. Tylko „plum plam” kropel uderzających o wystający z ziemi korzeń. Niemożliwe. Czuł to. Jego mięśnie pozostawały napięte, a włosy na rękach się nastroszyły. W szaleńczym biegu przedzierał się przez zarośla, by dokonać swoich dni na swój własny sposób. Widział, co starszyzna zrobiła z trójrękim chłopcem. On miał być następny, więc uciekł. Pod jego zamkniętymi powiekami nadal tkwił obraz rytualnego kamiennego noża, magicznego kręgu z czarnych głazów i powoli przeżuwających żółtych zębów członków starszyzny.\nCzuł, że coś się zbliża. Osacza go, by w końcu pochłonąć. Było bliżej i bliżej. Jeden krok i następny. Przez dżunglę, do niego. Tylko do niego. Wiedział, że był wyjątkowy. To dlatego starszyzna chciała poświęcić go w ofierze. Otworzyć żyły, aby krew spłynęła do Czarnego Oka ze skał. Powinien to odrzucić, ale to kusiło. Tak bardzo kusiło.\nWojownicy dopadli go następnego dnia. Wrzeszczał i się zapierał, gdy wlekli go z powrotem do wioski. Spędził tam trzy dni, a potem wycieńczonego, na skraju śmierci, wyrzucili go z dżungli, jakby nie był godny bycia jej mieszkańcem. Leżał na spalonej, popękanej ziemi przerażony tym, czym się stał. Śmierć nie chciała nadejść.\nŻółtooki chłopiec wspiął się na palce stóp spięte złotymi kajdanami, a łokciami podciągnął się na kamiennym parapecie. Patrzył na białe miasto rozciągające się u podnóża zamku. Miało plan figury o pięciu bokach. Chociaż nie, z jednej strony łączyło się przecież z morzem, które nie miało końca. Na drewnianych potworach z chmurami ujarzmionymi linami wciąż przybywali nowi ludzie wysmagani wiatrem i falą.\nZarządca podniósł głowę znad papierów, gdy z gardła jego pupila wydobył się pomruk. Dwóch rachmistrzów, którzy znosili i objaśniali Allonibanowi księgi rachunkowe, także uniosło wzrok, ale prawie tak szybko opuścili go z powrotem. Lepiej było nie interesować się pewnymi rzeczami, szczególnie jeśli miało się nadzieję na zachowanie posady.\n– Co tak mruczysz? – spytał starzec z uśmiechem. – Czyżby Mordia przypadła ci do gustu? Dobrze, bo od teraz to twój dom. Różni się od dżungli, ale to chyba dobrze, co?\nChłopiec pokiwał głową. Wyłapał kątem oka ruch za oknem, więc wyciągnął rękę, aby to złapać. Atak był błyskawiczny, ale jego palce ledwie musnęły drobne ciało jaskółki.\n– Jak dziecko. – Zaśmiał się zarządca i na powrót pochylił się nad papierami. – To jeszcze nie czas na polowanie. Panowie, możecie mnie już zostawić samego.\nDwóch mężczyzn ukłoniło się w pas i pośpiesznie udało do wyjścia z komnaty. Jeden z nich, nie mogąc powstrzymać ciekawości, odwrócił głowę, a wtedy jego spojrzenie i żółtookiego chłopca się spotkały. Młody rachmistrz poczuł, jakby coś, coś przeraźliwie zimnego, wyrwało z najgłębszych otchłani jego serca uczucie, o którym istnieniu nie miał pojęcia. Strach. Przeraźliwy strach przed czymś pierwotnym.\n– Kaharinie, idziesz?\nGłos starszego rachmistrza wyrwał młodego mężczyznę z dziwnego stanu otumanienia. Nie miał pojęcia, co się przed momentem stało. Czuł tylko, jakby jego krew stała się zimniejsza.\n– Tak, oczywiście – odparł nieobecnym głosem. – Już idę.\nPiasek był ciemnoszary, a morze brunatne. Gdy był dzieckiem, nazywano to miejsce niebem na ziemi, bo kolorami odzwierciedlało, to co tak niedostępne ponad głowami. Woda była błękitna, a plaża biała jak chmury. Ci, którzy spędzili życie na tułaczce i widzieli więcej niż inni, mówili, że barwą przypomina bardziej świeży śnieg. Zgorzkniali powtarzali starą legendę, że to nie piasek, a kostny pył. Jedyny ślad, jaki pozostał po nieszczęśliwcach, którzy dokończyli żywota w paszczach smoków.\nPrzyszedł tu, aby się wykąpać. Znowu poczuć tę błogą nieważkość. Jednak zakwit sinic mu to uniemożliwił. Stał więc na plaży, który była tylko cieniem, majakiem miejsca, które zapamiętał z dzieciństwa, i patrzył. Niemal zaśmiał się na głos, gdy w oddali dojrzał hordę dzikich psów rozszarpujących truchło foki wyrzucone na brzeg przez fale Kerk. Pomyślał, że ta plaża jest jak on. Z glorii nic nie pozostało, tylko resztki, które nie posmakowały zdziczałym kundlom. Z dawnego siebie zachował jednak manię wielkości, uznał, skoro przyrównywał swoje zdeptane marzenia i młodość do upadku Mordii.\n– Mógłbym dowiedzieć się, dlaczego nie jesteś w sklepie? – Nie odwrócił się, gdy usłyszał znajomy głos.\n– Twój pracownik nie potrzebuje trzeciej ręki do pomocy.\n– Trzecia ręka? No to ci się udało – stwierdził Sevan, jednak w jego głosie nie dało się wyczuć rozbawienia. – Daj mi zgadnąć, o czym myślisz. Hmm... Podbicie zamorskich lądów? Zabicie kapitana statku pirackiego w pojedynku na szable, by łupić i grabić? A potem zdobyć niesamowite bogactwo i mieć tyle egzotycznych kochanków, że musiałbyś sobie rozpisywać dyżury w kalendarzu? Nie? To wiem. Jak wycisnąć z nowego zarządcy jak najwięcej kasy, aby być po prostu bardzo bogatym? Też nie? To może o tym, jak wysiurać mnie z biznesu, aby być choć trochę bogatym? Sądzę, że też nie. Wiesz co, przyjacielu? Jesteś teraz kurewsko żałosny.\nVinor nie odpowiedział. Chciał przewrócić oczami, ale Sevan trafił w sam środek korpusu słomianego człowieka. Na takich właśnie kukłach trenowali strzelanie, gdy byli dziećmi. Sevan zawsze miał celne oko.\n– Zejdź ze mnie – rzucił.\n– Jeszcze nie wsze...\nOdwrócił się do niego, a Sevan zamilkł w pół zdania z uniesionymi brwiami, gdy ujrzał jego rozzłoszczoną minę.\n– Nie pieprz! – syknął Vinor. – To było śmieszne dziesięć lat temu. Może to do ciebie nie dotarło, ale nie jesteśmy już tamtymi dziećmi goniącymi za mrzonkami. I co jak co, drogi przyjacielu, ty akurat nie masz prawa nazywać mnie żałosnym. Całe życie pieprzyłeś o tym, jak to zamierzasz zdobywać szczyty, jacy to jesteśmy wyjątkowi, a nigdy nie ruszyłeś się z tego miasta. Przejąłeś majątek matki, nic nie osiągnąłeś własnymi rękami i sprzedajesz chrzczone wino portowym dziwkom. Nie zrobiłeś nic, gdy te zwierzęta rozgrabiły nasze miasto, zamieniły w parodię dawnej Mordii, którą jest teraz, a nawet do nich przystałeś. Bo tak było łatwiej. Więc skończ pieprzyć z łaski swojej!\nVinor aż się zasapał, krzycząc to, ale poczuł się lepiej przez szok, które wywarły na Sevanie te słowa. To było w jakiś sposób oczyszczające, kiedy wyrzucił z siebie to wszystko, co mu ciążyło, odkąd powrócił do Mordii. Do domu.\nNie zamierzał się tłumaczyć. Przyznać, że matka na łożu śmierci błagała go, żeby przejął rodzinny interes jako jedyny syn. Że był już wtedy gotowy do drogi, aby odnaleźć Vinora. Nie miał też zamiaru mówić mu o tym, że piraci dali mu propozycję nie do odrzucenia. Właściwie mógł odmówić, ale wtedy jego członkami najadłby się morskie bestie. Nie był kimś, kto potrzebował wymówek. Miał też swoją dumę.\nPopatrzyli sobie w oczy, w te zielone jak tutejsze winogrona i te niebieskie jak fale morza Kerk.\n– Kocham cię, bydlaku – powiedział Sevan, a potem się roześmiał.\n– Ja ciebie też – odparł Vinor, wtórując mu śmiechem.\nObjęli się, aby poczuć swoje ciepło, a potem Sevan nachylił się, by złączyć ich usta w od razu głębokim pocałunku. Nie bawił się w podchody. Nigdy się nie bawili. Vinor sapnął przyjemnie zaskoczony. Opowiedział równie żarliwie. Jego spięte do tej pory ciało rozluźniło się. Pragnął bliskości od tak dawna, potwierdzenia, że ktoś może pożądać go właśnie takiego. Zdefektowanego. Przeszył go dreszcz, gdy Sevan zanurzył palce w jego włosach, a potem je na nich zacisnął. Znał wszystkie jego słabe punkty. Gdy się od siebie odlepili, spojrzał w jego błyszczące się teraz oczy.\n– Nienawidzę tego, że jesteś wyższy ode mnie – przyznał.\nSevan uśmiechnął się i przejechał wierzchem dłoni po jego zarośniętym policzku.\n– No wiesz. To ta sławna krew Loranów.\n– Raczej to, że matka długo nie mogła cię oderwać od piersi – zakpił Vinor.\nSevan zaśmiał się lekko, a jego zachrypnięty głos zawibrował przy uchu drugie mężczyzny. Teraz, przesiąknięty podnieceniem, nie wydawał się aż tak nieprzyjemny.\nTeraz to Vinor zainicjował pocałunek. Był jak wina, którymi handlował Sevan. Cierpki i słodki jednocześnie. Budzący nadzieję i niosący ze sobą smak tego, co utracone.\n– Moglibyście nawet zostać powieszeni. Wszystko oczywiście zależy od nowego zarządcy.\nSevan odsunął się od przyjaciela. Uśmiechnął się krzywo, już ciesząc się na rozwój sytuacji, bo widział, kto ich nakrył. Jego poirytowany przyjaciel odwrócił się gotowy do wyrzucenia z siebie kilku nieprzyjemnych słów, ale z jego ust wydostało się tylko jedno słowo pełne zaskoczenia:\nSevan po prostu nie mógł się nie roześmiać widząc minę przyjaciela. Klepnął go w plecy.\n– No to się wydałeś – rzucił rozbawiony.\nKaharin zmierzył go nieprzychylnym spojrzeniem, a potem zwrócił się do Vinora:\n– Cieszę się, że straciłeś tylko ramię, a nie także rozum tam, gdzie byłeś. Gdziekolwiek to było. Miałem poważne obawy po naszym ostatnim spotkaniu. – Z każdego słowa Kaharina bił żal i rozgoryczenie, mimo że jego ton na to nie wskazywał. – Witaj w domu, Vinorze.\nPodniósł dłoń, sugerując, że nie ma ochoty niczego słuchać. Vinor zamilkł i spojrzał w dół, jakby jego znoszone buty były czymś interesującym.\n– Skoro kwestia mózgowej ułomności Vinora została wyjaśniona, to co teraz, że tak pozwolę sobie spytać?\n– Nic nie zostało wyjaśnione, Sevanie – odparł Kaharin. – A teraz udamy się do ciebie.\n– A dlaczego? – zaciekawił się Sevan.\n– Bo czyż nie tam mieszka teraz Vinor? – spytał rachmistrz, a potem odwrócił się i zaczął iść plażą. Sevan i Vinor popatrzyli na siebie nawzajem, a potem podążyli jego śladem.\nSłużąca przyniosła im posiłek, kaszę z mięsem, zawijaną w liście winorośli, a potem wyszła z pokoju. Siedzieli naprzeciwko Kaharina, więc Vinor co jakiś czas, pomiędzy jednym kęsem, a drugim, przyglądał mu się ukradkiem. Prawda jest taka, że nie chciał go spotkać. Pokazać mu się takim. Siedzieli zwróceni do siebie twarzami, nic nie mówiąc.\n– Nie musisz się tak na mnie patrzeć. Nie ucieknę bez słowa na nie wiadomo ile.\nSevan przewrócił oczami. Słowne docinki, półsłówka i zawoalowany sarkazm to była specjalność Kaharina. Jak nikt inny potrafił wywołać poczucie winy nawet za coś, co uważałeś za słuszne. Poględzi, poględzi, Vinor będzie się przed nim płaszczył, a gdy uzna, że jego próżność została dostatecznie nakarmiona, uśmiechnie się niewinnie, a Vinor znów będzie się przed nim płaszczył. Czyli nic się nie zmieniło. Popatrzył na przyjaciela, który co kęs sięgał po puchar. Metodą prób i błędów doszli do tego, jak bardzo rozwodnione musi pić wino i w jakich ilościach, aby nie dostał tego dziwnego ataku. Sevan westchnął z rezygnacją. Teraz Vinor wlewał siebie za dużo, a wino do obiadu było za mocne, mimo że i tak z dodatkiem wody. Już wiedział, jak to się skończy.\n– Dużo pijesz – zauważył Kaharin.\n– Bo taki ze mnie pijak – odparł Vinor z krzywym uśmiechem.\nOstro, pomyślał Sevan. Oparł się łokciem o blat, przyjmując wygodną pozycję do obserwacji teatrzyku.\n– Boli cię? Boli cię ramię? – spytał niespodziewanie zatroskanym głosem Kaharin.\nTego nie przewidział. Sevan zastygł z widelcem ustach i spojrzał na swojego przyjaciela. Vinor wpatrywał się przez chwilę w Kaharina rozszerzonymi oczami, jakby nie był pewien, czy się nie przesłyszał.\n– Tak – przyznał. – Boli mnie wszystko.\nSevan zmarszczył brwi, gdy w oczach Vinora zebrały się łzy. Nie nadawał się do takich rzeczy. Nigdy nie umiał pocieszyć nawet własnej matki w chwilach słabości. Zawsze tylko stał i patrzył, jak płacze za zmarłym mężem. Teraz było tak samo. Odczuł ulgę, gdy Kaharin obszedł stół i przycisnął głowę Vinora do swojej piersi. On się nim lepiej zajmie. Czuł coś jeszcze, ale postanowił to zignorować.\nVinor udał się do swojej sypialni, więc zostali we dwoje. Przeszli do salonu, w którym podano herbatę. Na palcach dłoni, którą Kaharin trzymał kubek, lśniły dwa złote pierścienie. Miały niebieskie oczka zrobione z tego samego kamienia, co dwie kuliste ozdoby, które wieńczyły jego cienki warkoczyk za prawym uchem.\n– Widzę, że ci się wiedzie – powiedział Sevan, patrząc na kamienie. – Może już niedługo zostaniesz starszym rachmistrzem.\n– Albo będę podliczał zyski jakiegoś burdelu – odparł Kaharin. – Nadchodzą nowe czasy.\n– No tak, Alloniban.\nKaharin siedział na ławie wyściełanej poduchami, a Sevan na podłodze pod otwartym oknem. Zawijał wysuszone zioło pochodzące z zamorskiego kraju Fu w liście palmy. Nałóg ten nigdy nie należał do tanich, ale po zamarciu wymiany handlowej stał się dostępny tylko dla nielicznych. Zbyt kosztowny, jak dla zwykłego sprzedawcy wina, zauważył Kaharin. Zdobione krzesiwo też nie wyglądało na tanie.\n– Znasz historię młynarza z Verory? – spytał Kaharin, a Sevan zrobił zdziwioną minę. Pokręcił przecząco głową. – Nie? To pozwól, że ci ją przytoczę. Był o to sobie młynarz, który żył, pracował i płacił podatki w małej mieścinie o nazwie Verora w Północnej Prowincji. Nie wiem, jak smakował chleb, który piekł, ale wiem, że jego żona była niebywale piękna. Tak piękna, że młynarz nie ufał żadnemu mężczyźnie. Małżonki nie spuszczał z oka przez cały dzień, a wieczorem przed lustrem przypatrywał się swojej łysej głowie w poszukiwaniu zalążków rogów. Pewnego dnia, gdy musiał wyjechać w pilnej sprawie poza miasto, małżonkę pozostawił pod opieką rodziny. Gdy wrócił po trzech dniach zastał ją i swojego ojca razem w łożu. Rogi mu nie urosły, ale wyłysiał całkowicie. Przepił wszystkie pieniądze, a potem zaczął iść. Szedł i szedł, aż minął wszystkie miasta i wioski, ale to go nie zatrzymało. Szedł przez lasy, przez bagna, aż wreszcie doszedł do wielkiej pustyni. Mimo nieznośnego żaru, spękanej i wyschniętej ziemi bez choćby kropli wody szedł dalej. Siedem lat zajęło mu przejście przez pustynię, aż trafił w góry. Rzucił się do pierwszego strumienia, jaki zobaczył i pił z niego aż do zmierzchu. O świcie przemył w nim twarz, a wtedy ujrzał coś błyszczącego na dnie, a potem jeszcze jedno i jeszcze jedno.\n– Złoto? – spytał Sevan.\nNa początku chciał przerwać Kaharinowi tę opowiastkę nie wiadomo skąd i po co, ale nagle zaczęła być znacznie bardziej interesująca.\n– Tak, złoto. W każdym strumyku, który znalazł, dno aż się od niego skrzyło. Młynarz odnalazł górę, z której wybijały wszystkie te źródła. Uznał, że to tam skryty jest największy skarb, ale nie znał się na górnictwie, więc wyruszył w drogę powrotną przez pustynię. Tym razem szedł tylko cztery lata. Zaszedł do miasta, w którym odnalazł doświadczonego górnika. Powiedział mu o górze, a ten zgodził się wyruszyć w podróż, aby ocenić, ile jest w niej złota i czy da się je wydobyć. Szli cztery lata. Górnik orzekł, że to największe złoże w całym Cesarstwie i może zapewnić niewyobrażalne wręcz bogactwo. Potem oczywiście zabił młynarza, ale i tak nie udało mu się na długo utrzymać tajemnicy. Wrócił przez pustynię, zebrał ludzi i gdy był gotowy z powrotem wyruszyć, dostał list, w którym poinformowano bardzo grzecznie, że ta góra, jak i wszystkie inne należą do Cesarstwa, a wszystkie próby wydobycia karane będą śmiercią złodzieja i całej jego rodziny. Później Cesarz wydał dyspozycje o budowie kopalni i osady. Był tylko jeden problem. Mianowicie droga, której nie było. Pustynia mogła zablokować budowę kopalni, zanim się rozpoczęła.\n– Dżungla – stwierdził odkrywczo Sevan. Spróbował przypomnieć sobie najświeższą mapę Cesarstwa w głowie. – Czarna Dżungla. Ten dzieciak nowego zarządcy...\n– To pewnie jakiś podarunek – zgadywał. – Lordowie lubią otaczać się egzotyką. Co ciekawe, w „Wielkiej encyklopedii różności i powszechności” dzicy z Czarnej Dżungli sklasyfikowani są jako zwierzęta. Zapewne przyczyniły się do tego wydarzenia, które miały miejsce po tym, jak zdecydowano się utworzyć trakt prowadzący przez dżunglę. Pomysł wydawał się świetny na pierwszy rzut oka, trzykrotnie mniejsza odległość i dostępność wody. Pozostawało tylko wykarczować drzewa. Jednak z jakiegoś powodu młynarz wybrał znacznie trudniejszą drogę przez pustynię, a dżungla wciąż pozostawała miejscem zupełnie niewyeksplorowanym przez człowieka. Oczywiście nie było w tym przypadku. Po pierwszych wysłanych ekipach robotniczych i żołnierzach nie pozostał nawet ślad. Początkowo myślano, że po prostu uciekli, zdezerterowali. Paleniska nadal płonęły, zupa wrzała w kotle, a pranie schło na słońcu. To oczywiście nie okazało się prawdą. Dzicy otumaniali ich i zabierali do dżungli, a potem prawdopodobnie zjadali. Czasami ktoś wracał z dżungli, ale tylko dlatego, że pozwolono mu uciec. Ludzie ci mieli na ciałach wiadomości, rany tak straszne, że tylko śmierć mogła je ukoić... Tak przynajmniej mówi oficjalna wersja.\nKaharin wychylił się i sięgnął po herbatę, która stała na stoliku obok ławy. Zamieszał łyżeczką. Cukier z trzciny, jak mu go brakowało.\n– A potem była wojna – dokończył. – Dlatego jestem skłonny uwierzyć w to, że wcielono go do wojska. Jednak gdyby był zwykłym brańcem, to miałby bardzo marne szanse na przeżycie po amputacji w tropikalnych warunkach przez jakiegoś niedokształconego partacza, który jeszcze miesiąc wcześniej oddzielał tuszę od kości. Byłby bardziej martwy niż cesarskie dekrety zakazujące piractwa, ale prawda może być znacznie bardziej prozaiczna, niż nam się wydaje. Może po prostu ogrzewał łoże jakiemuś oficerowi. Może po prostu się wstydzi.\nSevan wstał z podłogi i otworzył balkonowe okno wychodzące na zarośnięty ogród. Rześkie, morskie powietrze wdarło się do pomieszczenia. Nigdy nie był w miejscu, z którego nie widać morza. Ciekawe jak to jest, pomyślał.\n– Może – zgodził się. – A może to coś znacznie poważniejszego. Może zabroniono mu o tym mówić albo nie jest zdolny. No ale pieprzenie, pieprzeniem, a coś trzeba zrobić.\nJego rozmówca również wstał i wyszedł na parterowy balkon. Wygląd ogrodu pozostawiał wiele do życzenia, ale to nie była jego sprawa.\n– Po pierwsze, zamieszka ze mną – zadecydował. – Dzisiaj.\n– A to czemu, jeśli można wiedzieć? – spytał Sevan ze zmarszczonymi brwiami. Już mu się to nie spodobało. Wiedział, że Vinor nie sprzeciwi się Kaharinowi. – U mnie coś nie tak? Dałem mu pracę.\n– Przelewanie wina z jednej amfory do drugiej? To mógłby robić upośledzony, jednoręki ślepiec. A zauważ, Sevanie, że twój przyjaciel nadal jest w pełni sił umysłowych i ma sokoli wzrok. On musi znaleźć nowo ścieżkę życia, nowo metodę. Potrzebuje celu i wyzwań, a ty mu tego na pewno nie zapewnisz. Sam nigdy niczego nie osiągnąłeś.\n– Auć, to zabolało. – Sevan teatralnie chwycił się za klatkę piersiową w miejscu serca. – Nie wiedziałem, że potrafisz być taki wredny. Zawsze wydawałeś mi się takim miłym, nabzdyczonym paniczykiem.\nKaharin uśmiechnął się nieznacznie.\n– Widzisz, Sevanie – odparł – ja po prostu potrafię oddzielić ziarna od plew.\n– To może minąłeś się z powołaniem – prychnął Sevan. – To co, teraz będzie jak dawniej? Ja znowu będę od pieprzenia, a ty od bycia niezdecydowanym?\n– Bądź sobie, czym chcesz, Sevanie. Nie interesuje mnie to.\nMężczyzna nie dał tego po sobie poznać, ale ten blady pokurcz napsuł mu dzisiaj mnóstwo krwi. Chyba wybuchnie, jeśli usłyszy jeszcze jedno „Sevanie” wypowiedziane tymi usteczkami, które nie znają bluźnierstwa. Na szczęście miał jeszcze asa w rękawie. To nie będzie czysta rozgrywka.\n– Zastanawiam się tylko, jak zamierzasz pogodzić to z twoim rychłym, jak słyszałem, ślubem.\nO tak. Kaharin mógł udawać, ale krótki, szybko opanowany grymas na jego twarzy mówił sam za siebie. Sevan oparł się o ścianę z założonymi rękoma i czekał.\n– Wiesz, Sevanie – zaczął Kaharin, a mężczyzna zazgrzytał zębami – przez te siedem lat wiele zrozumiałem. Wyciągnąłem wnioski ze swojej lekcji.\n– Czyli, że ludzie się zmieniają – dokończył Kaharin, a potem zmierzył Sevana wzrokiem. – No może nie wszyscy. Jak już powiedziałem, Vinor zamieszka ze mną.\nTemat rozmowy w zmierzwionych po śnie włosach pojawił się w salonie. Podszedł do balkonu i wciągnął rękę w stronę zaskoczonego Kaharina. Gdy ją chwycił, Vinor wciągnął go do środka pokoju. Objął mężczyznę bardzo ściśle ramieniem, a potem przytknął swoje usta do jego zaczerwienionego ucha i szeptał coś przez moment. Potem odsunął go od siebie na długość ramienia. Przez chwilę chłonął jeszcze wzrokiem jego twarz, której nie miał czasu się wcześniej przyjrzeć. Podziwiał czarne jak węgiel oczy rozszerzone teraz w szoku, lekko odstające uszy i wąskie usta. Wszystko, co kiedyś rozpamiętywał po nocach.\n– Idź już – powiedział, a potem wyszedł z pokoju.\nSevan podążył za nim pytającym wzrokiem, a potem popatrzył na nadal stojącego na środku pokoju Kaharina. Uśmiechnął się zadowolony. Nic nie boli tak, jak zdruzgotana duma.\nGdy szedł w dół brukowaną uliczką do swojej willi, Słońce skryło się już za horyzontem. Latarnie za nim były zapalone, jednak przed nim panował mrok. Jak co dzień oświecaniem ulic zajmował się stary latarnik, którego chód był już powolny, a ręce słabe, więc dojście do samego brzegu zajmowało mu wiele godzin. W dole więc mrok rozganiały jedynie światła pozostawione sporadycznie przed willami z białego kamienia. Kaharin pokonywał tę drogę każdego dnia, więc znał na pamięć każdy schodek i wybrzuszenie. Dzisiaj jednak w ogóle nie zważał na to, jak idzie. Po paru potknięciach wreszcie wylądował na kamieniach. Zamiast się podnieść, położył się na środku drogi. Bruk oddawał teraz ciepło, które zebrał w ciągu dnia. Był przyjemny w dotyku, więc przytknął do niego policzek. Czuł, jakby ktoś go obejmował. Postanowił tak zasnąć, bo nie chciał iść do domu. I nikt mu teraz nie powie, że nie może. W końcu to było miasto piratów. W końcu nie długo przestanie być zamkowym rachmistrzem.\nKrzyk nie zaalarmował go na tyle, by otworzyć oczy. Po zmroku blisko portu to nie było nic niezwykłego. Trzask rozbijanej butelki, a potem jeszcze jeden. I jeszcze jeden. A później był wrzask tak przeraźliwy, że natychmiastowo otrzeźwił Kaharina i postawił na równe nogi. Był pewien, że będzie go pamiętał do końca życia. Wysokim, wibrującym głosem krzyczała kobieta. Wrzask skończył się równie niespodziewanie, jak rozpoczął, jak gdyby ścięty nożem. Kaharin nasłuchiwał chwilę, ale żadne odgłosy już nie dobiegały z bocznych alejki. Rozum podpowiadał mu, żeby tam nie iść. Poza tym kobieta najpewniej i tak już nie żyła, ale równie dobrze mogła dogorywać w kącie i potrzebować pomocy. Od incydentu z piratami zawsze nosił ze sobą sztylet, więc po upewnieniu się, że jest na swoim miejscu, ruszył w kierunku źródła odgłosu. Alejki pomiędzy ścianami willi były bardzo wąskie i kręte. Często pozastawiane pustymi butelkami i innymi śmieciami. Skręcił parokrotnie, idąc coraz niżej i niżej, zagłębiając się w mrok. Zatrzymał się, gdy pod jego stopą zachrzęściło rozbite szkło.\n– Jest tutaj ktoś?! – zawołał.\nOdpowiedziała mu cisza. Mało co widział, czuł tylko smród portu. Jego serce podskoczyło, gdy we mgle dojrzał żółte oczy. Te, których spojrzenie zmroziło go dzisiaj do krwi. Po chwili zniknęły, bo pojawić się znacznie bliżej. U jego stóp. To był tylko kot idący po parapecie. Kaharin odetchnął z ulgą. Postanowił zawołać jeszcze raz, a jeśli nikt nie odpowie, wrócić do domu.\n– Jest tu ktoś?!\nZ bocznego zaułka doszedł go dźwięk toczącej się po bruku butelki. Ktoś się z kimś szarpał. Po chwili wybiegła stamtąd kobieta w zaplamionym krwią ubraniu. Utykała i uciskała poszarpane ramię. Jej dłoń na ścianie willi pozostawiła krwawą smugę. Dopadła do Kaharina i ukryła się za nim. Ściskała jego ramię aż do bólu.\n– Potwór! To potwór! – Jej głos drgał z przerażenia. – On tam jest! Musimy uciekać!\nGdy Kaharin spojrzał w stronę zaułku, w jego cieniu, przy ziemi zamigotały żółte oczy. Drgnął, gdy poczuł ciepłe ciało kota ocierające się o jego nogę. Nie miał nadziei na to, że z ciemnej uliczki zaraz wyjdzie jego pobratymiec. Wiedział, kto tam jest. „Wielka encyklopedia różności i powszechności” mogła mieć w sobie więcej prawdy, niż zakładał.\nAutor: MoNoMu o 22:10\nSafira Luna Blacke 14 sierpnia 2017 00:09\nOch moja ciekawość napina się coraz bardziej i chcę więcej. Chcę od razu najlepiej całość, żebym mogła skończyć do rana,,.\nMoNoMu 14 sierpnia 2017 23:15\nNo, ja też bym chciała od razu całość ;) I jakby się tak dało skończyć w jedną noc...


Profesjonalne szafy rackowe – Anteny24.pl\nEXTRALINK MANTAR GETFORT\nPostęp technologiczny pozwala na coraz lepsze wyposażanie serwerowni komputerowych. Dzięki temu technologiczny mikroklimat może działać bez zakłóceń i wykorzystywać całość potencjału swoich parametrów. Dobre wyposażenie sal komputerowych to także odpowiedni osprzęt. Jednym z kluczowych elementów jest szafa rack. Szafy rackowe znajdują szerokie zastosowanie nie tylko w serwerowniach, ale także w teletechnice, energetyce, studiach nagraniowych, pomieszczeniach sterowania instalacjami CCTV, a także w wielu innych gałęziach przemysłu.\nMantar płyta podłogowa dla szaf z serii SZK\nCena z VAT: 36,90 PLN\nMantar szafka zewnętrzna SM-50/55/41 RACK 19" 9U hermetyczna, stopień szczelności IP65\nCena z VAT: 453,87 PLN\nMantar szafka zewnętrzna SM-40/33/23 hermetyczna, stopień szczelności IP65\nCena z VAT: 257,07 PLN\nProfesjonalne szafy rackowe\nSzafa rackowa to nazwa dla pewnej klasy szaf. Parametry szaf, stojaków i półek są ustandaryzowane i wynoszą 19”. Jest to najbardziej popularny format. Istnieje także format, który jest wybierany nieco rzadziej i wynosi 10”. Pojemność szaf rackowych jest określana za pomocą jednostki U (1U = 1¾ cala = 44,45 mm).\nSzafy rack – właściwie wyposażona serwerownia\nJeśli chcemy wyposażyć serwerownię czy inne pomieszczenie z urządzeniami elektronicznymi, powinniśmy postarać się także o właściwy system mocowań. Ten zostanie nam zapewniony dzięki szafom rackowym. Wyróżniamy dwa typy tego rodzaju przedmiotów – szafy wiszące oraz wolnostojące. Szafy wiszące są instalowane na ścianach. Są przeznaczone dla mniejszej ilości urządzeń i zdecydowanie mniejszych gabarytów. Ten typ szaf dzielimy na jednosekcyjne i dwusekcyjne. Z kolei szafy wolnostojące mogą przyjąć urządzenia o większych parametrach i większe obciążenie.\nSzafy serwerowe, wentylatory, szyny, półki\nSzafy serwerowe rack muszą być wyposażone w odpowiednie akcesoria jak np. specjalne półki, wentylator, termostat do wentylatora, organizer kabli czy listwa zasilająca. Przy wyborze zarówno szaf, jak i wyposażenia bardzo ważne są parametry, które muszą być odpowiednio spersonalizowane względem potrzeb.\nExtralink - producent szaf rack\nW naszym sklepie znajdziesz szafy rackowe jak i akcesoria, wykonane z materiałów wysokiej jakości, bezpieczne i trwałe. Poznaj przekrój profesjonalnych szaf rackowych w www.anteny24.pl !\n- akcesoria do szaf rack


Mam nadzieję, że powinie ci się noga, czyli … jak Dorsey rozstał się z Sinatrą | Kaprys Pani Minionego Czasu\nMam nadzieję, że powinie ci się noga, czyli … jak Dorsey rozstał się z Sinatrą\n2 lutego 2019 // No Comments\nSobota, 2 lutego – Dzień Pozytywnego Myślenia, Światowy Dzień Mokradeł, Dzień Handlowca, Dzień Świstaka, Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, Dzień Niedźwiedzia, w 1940 odbył się debiutancki występ Franka Sinatry z orkiestrą Tommy’ego Dorseya, w 1959 doszło do tragedii na Przełęczy Diatłowa\n(1912) Millvina Dean – brytyjska pasażerka Titanica\n(1963) Eva Cassidy – amerykańska piosenkarka\n(1977) Shakira – kolumbijska piosenkarka autorka tekstów producent muzyczny tancerka\nO wszystkich tych świętach oczywiście pisałam (TUTAJ) .\nA jeżeli chcecie się dowiedzieć co też ciekawego wydarzyło się w takim dniu jak ten, ale jakiś czas temu, to ZAPRASZAM:\n2 lutego 1940 roku, w Indianapolis\nodbył się debiutancki występ Franka Sinatry z orkiestrą Tommy’ego Dorseya\nFrank Sinatra – piosenkarz i aktor filmowy pochodzenia włoskiego, ze względu na swój status popularnie nazywany „The Voice”, jest uznawany za najwybitniejszego amerykańskiego piosenkarza XX w.\nZanim do tego doszło, Sinatra występował w zespole Harry James Orchestra, z dwuletnim kontraktem, opiewającym na 75 dolarów tygodniowo. Chociaż piosenkarz niejednokrotnie zmagał się z problemami finansowymi to w listach do rodziców nie skarżył się. Wkrótce Tommy Dorsey zaproponował współpracę piosenkarzowi i lepsze warunki finansowe (125 dolarów tygodniowo).\nZ orkiestrą Dorseya wykonał ponad 80 nagrań w latach 1940–1942. Do najbardziej znanych należą: „I’ll Never Smile Again”, „Street of Dreams”, „There Are Such Things”, „Stardust”, „Let’s Get Away From It All” i „This Love of Mine”. Sinatra twierdził, że nauczył się kontroli oddechu dzięki obserwowaniu gry swojego mentora Dorseya. Wraz ze wzrostem popularności Sinatra stał się centralną postacią zespołu i zapragnął nagrywać piosenki jako solowy artysta. Dorsey zgodził się na to. W 1942 r. nagrał: „Night and Day”, „The Night We Called It a Day”, „The Song is You” i „Lamplighter’s Serenade”.\nSukces Sinatry spowodował, że piosenkarz zdecydował się odejść z zespołu, na co nie chciał się jednak zgodzić Dorsey. Było to wówczas wielkie wyzwanie, bo poza Bingiem Crosbym żaden wokalista solowy nie osiągnął spektakularnego sukcesu bez zespołu. Amerykańskie media plotkowały, że gangster Willie Moretti groził śmiercią Dorseyowi, jeżeli ten nie spełni oczekiwań Sinatry. Ostatecznie dnia 8 września 1942 r., po wielomiesięcznych negocjacjach, piosenkarz opuścił zespół. Dorsey miał na odchodne powiedzieć Sinatrze: „mam nadzieję, że powinie ci się noga…”\nFrank Sinatra – East Of The Sun 1940 Tommy Dorsey Orchestra\nO życiu prywatnym Sinatry, pisałam (TUTAJ) .\n2 lutego 1959 roku, na Uralu, na stoku góry Chołatczachl\nw niewyjaśnionych okolicznościach zginęło dziewięcioro uczestników studenckiej ekspedycji (tragedia na Przełęczy Diatłowa).\nTragedia na Przełęczy Diatłowa lub śmierć grupy Diatłowa to wydarzenie, które miało miejsce prawdopodobnie w nocy z 1 na 2 lutego 1959 roku, na wschodnim stoku góry Chołatczachl (Холатчахль), w północnej części Uralu. Dziewięcioro uczestników studenckiej wyprawy w góry Uralu poniosło śmierć w niewyjaśnionych ostatecznie do dziś okolicznościach. Na cześć przywódcy wyprawy, Igora Diatłowa, przełęcz, gdzie doszło do tragedii, nazwano Przełęczą Diatłowa.\nŚledztwo prowadzone w sprawie tragedii nie dało jednoznacznej odpowiedzi w zakresie jej przyczyn. Objęcie akt zamkniętą klauzulą na 50 lat spowodowało, że wielu historyków, dziennikarzy śledczy, publicystów i internautów formułowało własne hipotezy.\nTajemnica tragedii na przełęczy Diatłowa rozwiązana!\n2 lutego 1912 roku w Branscombe, urodziła się\nMillvina Dean – brytyjska pasażerka Titanica\nElizabeth Gladys „Millvina” Dean była ostatnią żyjącą ocalałą pasażerką Titanica. W chwili zatonięcia statku miała zaledwie 2 miesiące i 13 dni, więc nie pamiętała później tego wydarzenia.\nByła córką Bertrama Franka Deana i Georgetty Evy Light. Jej ojciec zginął w katastrofie statku, matka zmarła 16 września 1975 roku w wieku 96 lat, a brat zmarł 14 kwietnia 1992 roku w wieku 81 lat w dokładnie 80. rocznicę zderzenia się Titanica z górą lodową.\nRodzice Millviny Dean zdecydowali się opuścić Wielką Brytanię i wyruszyć do Wichita gdzie chciał otworzyć sklep z tytoniem. Ojciec przeczuwał zderzenie z górą lodową w dzień katastrofy, dlatego kiedy się to stało szybko pobiegł do kabiny, do żony i dzieci i wyszedł z nimi na pokład. Millvina Dean z matką i bratem zostali umieszczeni w szalupie ratunkowej nr 10. Ciała ojca nigdy nie znaleziono.\nFoto: Ron Mody\nMatka Millviny z dwójką małych dzieci powróciła do Wielkiej Brytanii na pokładzie RMS Adriatic. Dean dopiero jako ośmioletnia dziewczynka dowiedziała się jak zginął jej ojciec i że też sama była na pokładzie Titanica.\nDopiero będąc po siedemdziesiątce zaangażowała się w wydarzenia związane z Titanicem. Z biegiem lat brała udział w licznych konwencjach, wystawach, filmach dokumentalnych, telewizyjnych oraz radiowych wywiadach. W 1998 wyruszyła do Stanów Zjednoczonych aby wziąć udział w konwencji związanej z Titanicem w Springfield oraz innej, w 1999 roku w Montrealu.\nW 2006 planowała również wystąpić na uroczystościach 94. rocznicy zatonięcia liniowca, ale złamane biodro uniemożliwiło jej przybycie.\n24 października 2009 roku jej ciało zostało skremowane, a prochy rozrzucone w dokach Southampton w miejscu, gdzie Titanic wypłynął w swój pierwszy i ostatni, jedyny rejs.\n2 lutego 1963 roku, jako trzecie z czwórki dzieci Hugh i Barbary Cassidy, przyszła na świat\nOd lat dziecięcych wykazywała wyjątkowe zdolności artystyczne i muzyczne. W wieku 9 lat otrzymała od ojca gitarę i zaczęła występować z rodzeństwem na spotkaniach rodzinnych. Kiedy była nastolatką, nie zdawała sobie sprawy ze swego talentu wokalnego i nigdy nie myślała o karierze piosenkarki. Jednak okazjonalnie występowała ze szkolnym zespołem i uzyskiwała bardzo pochlebne opinie o swojej twórczości. Ze względu na znaczną nieśmiałość miała duże problemy przy występach przed publicznością szerszą, niż rodzina czy grono znajomych.\nW wieku 18 lat Cassidy zaczęła karierę profesjonalną występując z zespołem o nazwie Easy Street z okolic Waszyngtonu. Zespół występował w różnych miejscach na weselach, przyjęciach i w pubach. Latem 1983 roku Eva Cassidy śpiewała akompaniując sobie na gitarze w Wild World Theme Park w stanie Maryland.\nPo zakończeniu szkoły, Eva Cassidy przez pewien czas studiowała sztuki piękne, lecz rozczarowana zaczęła pracować w szkółce ogrodniczej i przy produkcji mebli w miejscowości Annapolis.\nW 1986, podczas nagrywania partii wokalnych grupy Method Actor, poznała basistę i producenta dźwięku Chrisa Biondo, który zachęcił ją do zajęcia się śpiewaniem. W 1990 przekonał Cassidy, by utworzyć kwintet Eva Cassidy Band i zespół ten zaczął występy w okolicach Waszyngtonu. Mimo problemów Evy Cassidy z występami przed publicznością, zespół ten zaczął zdobywać w okolicy coraz szerszą grupę fanów.\nW styczniu 1996 Cassidy nagrała album koncertowy Live at Blues Alley, który zebrał pochlebne recenzje, jednak Cassidy nie była zadowolona z tego nagrania i rozpoczęła nagrywanie albumu studyjnego, który ostatecznie został wydany w 1997 pod tytułem Eva By Heart. Latem Cassidy wyjechała do Annapolis i pracowała tworząc malowidła ścienne dla szkół podstawowych.\nPodczas koncertu promującego album Live at Blues Alley w lipcu 1996, Eva Cassidy zaczęła odczuwać bóle w biodrze, które przypisywała pracy przy malowaniu. Ból jednak nie mijał i u piosenkarki rozpoznano zaawansowaną postać nowotworu, czerniaka złośliwego. Okazało się, że we wrześniu 1993 Cassidy usunięto znamię, które wykazywało cechy nowotworu złośliwego, jednak artystka zaniedbała wizyty kontrolne, co spowodowało, że nawrót choroby nie został odpowiednio wcześnie wykryty. Stan zdrowia Evy Cassidy szybko się pogarszał i we wrześniu, poruszając się z pomocą sprzętu rehabilitacyjnego dała ostatni koncert-benefis dla grupy przyjaciół i wielbicieli jej talentu. Podczas tego koncertu zaśpiewała utwór „What a Wonderful World”.\nZmarła 2 listopada 1996 w wieku 33 lat.\nEva Cassidy – Songbird (acoustic)\n2 lutego 1977 roku w Barranquilli, przyszła na świat\nShakira – kolumbijska piosenkarka, autorka tekstów, producent muzyczny, tancerka\nJej imię pochodzi z języka arabskiego, tłumaczone na język polski oznacza kobietę pełną łaski jak i wdzięczną (mająca serdeczne uczucia dla swego dobroczyńcy).\nShakira – Suerte (Whenever, Wherever) (Video Oficial)\nJest drugą, po Glorii Estefan, najpopularniejszą piosenkarką latynoską. W samych Stanach Zjednoczonych sprzedała 9,6 miliona kopii. Shakira jest jedyną artystką pochodzącą z Ameryki Południowej, która zajęła wysokie miejsce na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot 100, australijskiej liście ARIA oraz brytyjskiej liście najlepiej sprzedających się singli.\nŹródło: https://pl.wikipedia.org; https://www.findagrave.com;\nThis entry was posted in Bez kategorii, ekologia, film, fotografia, historia, muzyka, sławne kobiety, święta nietypowe, zwierzęta and tagged (1912) Millvina Dean - brytyjska pasażerka Titanica, (1963) Eva Cassidy - amerykańska piosenkarka, (1977) Shakira - kolumbijska piosenkarka autorka tekstów producent muzyczny tancerka, Dzień Handlowca, Dzień Niedźwiedzia, Dzień Pozytywnego Myślenia, Dzień Świstaka, Światowy Dzień Mokradeł, Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, w 1940 odbył się debiutancki występ Franka Sinatry z orkiestrą Tommy’ego Dorseya, w 1959 doszło do tragedii na Przełęczy Diatłowa.\n← Nie wiem, jak to możliwe, że nadal żyję, czyli … nie jestem doskonała, mój ojciec też nie był doskonały, nikt nie jest…\nCzy wartość dzieła zależy od jego ceny, czyli … ile warte jest dzieło sztuki? →


Niebezpieczeństwo infrastruktury oświetleniowej - Instalacje elektryczne i gazowe - Budowa i remont - budnet.pl\nNawet 60% infrastruktury oświetleniowej na polskich ulicach i osiedlach – głównie słupów betonowych i stalowych, pamiętających poprzedni ustrój – nie spełnia podstawowych wymogów bezpieczeństwa w zakresie dostępności osób postronnych do obwodów elektrycznych. Czytaj dalej\nDrzwiczki rewizyjne w starych modelach – mające z założenia chronić przed porażeniem – stanowią wartość złomową, dlatego często są kradzione, co stwarza śmiertelne niebezpieczeństwo dla ciekawskich dzieci. Problem ten – z reguły zupełnie niezauważany przez mieszkańców i niezgłaszany do odpowiednich urzędów – może doprowadzić do tragedii. Co zwykły człowiek i państwo może zrobić, by poprawić bezpieczeństwo na uczęszczanych przez dzieci placach zabaw i osiedlach? Rozwiązaniem jest konsekwentne zastępowanie starych słupów nowoczesnymi modelami z kompozytu. Drzwiczki rewizyjne w słupach oświetleniowych z kompozytów polimerowych produkcji ALUMAST SA nie stanowią wartości złomowej, a więc ryzyko ich demontażu przez złodziei spada do zera, co zwiększa bezpieczeństwo dzieci.\nNiemal każdy z nas – widząc po drodze do sklepu czy domu słup oświetleniowy z wystającym z otworu rewizyjnego wyposażeniem elektrycznym – zastanawiał się, czy tak właśnie powinna wyglądać infrastruktura oświetleniowa na ulicach? Czemu ten słup nie ma drzwiczek? Jakim cudem spięcia nie wywołuje padający deszcz czy zalegający zimą śnieg? Co jeśli w słupie będzie przepięcie i ktoś go przypadkowo dotknie? Myśli takie, owszem, pojawiają się w głowach przechodniów, jednak czy niosą za sobą coś więcej, niż tylko chwilę wewnętrznego dialogu?\nDorośli – nauczeni, że nie warto ryzykować bliższej styczności z prądem – nawet wobec wątpliwości dotyczących poprawności instalacji takiego słupa podchodzą do tematu prozaicznie. Mówią sobie: „Po prostu nie będę tego dotykać i przekażę najbliższym, żeby również tego nie robili”. Problem z głowy. Co jednak, gdy w natłoku codziennych zajęć przestrzeżenie rodziny, a zwłaszcza dziecka, po prostu umknie nam z głowy? Przecież nasze pociechy wiele czasu spędzają bawiąc się na podwórkach. Co jeśli wiedzione ciekawością postanowią sprawdzić, co kryje się wewnątrz osiedlowego słupa? Niestety, chęć poznania świata w tym przypadku może skończyć się śmiercią. Przypadki porażenia prądem z instalacji oświetleniowej nie są nowością, dlatego jako świadomi obywatele, powinniśmy zrobić coś więcej, niż tylko pomyśleć o ewentualnościach.\nCzytaj również: Nowoczesne rozwiązania w instalacjach elektrycznych\nOtóż wszelkie tego typu usterki należy niezwłocznie zgłaszać do administracji celem szybkiego usunięcia. Wzorem i przykładem do naśladowania dla każdego z nas powinien tu być śp. Pan Tomasz Roliński, który bardzo wiele zrobił dla obywateli Warszawy, tropiąc i zgłaszając wszelkiego rodzaju zagrożenia tego typu. Czy naprawdę obywatelska służba przynosi efekty? Okazuje się, że tak, bowiem tylko w 2008 roku po interwencjach Pana Tomasza na przystankach przesunięto kilkanaście tysięcy koszy na śmieci, które utrudniały wyjście z autobusów. Podobnie było z latarniami, które straszyły wystającymi kablami.\nŹródło: GenesisPR / budnet.pl


Kojarzenie duchowości i kulturowego miejsca Tomasza Mertona z twórczością i poglądami Ezry Pounda wydaje się mnie samemu niedorzeczne. Ale chcę się zmierzyć, „mocą” mych intuicji, z wezbraną wodą poetyk i celów rewelatora z początku XX wieku i połączyć ją z żarem rozmaitych spuścizn mistycznych, które przedkłada nam Thomas Merton. Poeta trapista pisze w wierszu pełnym akceptacji dla ascetycznego ogołocenia (kenozy), o trakcie prowadzącym do prawdziwego, osobowego zjednoczenia z Bogiem:\nktóre stworzyło Cię w tym celu...”\nTekst wiersza jest niesamowicie „twardy”; faktycznie brutalny, wręcz pogardliwy wobec zwykłego zjadacza aktów wiary w Boga Ojca, Chrystusa i Ducha Świętego, który wierzy, że jego Parafia to przedsionek raju wspólnoty wspólnot, czy poddaje się innym dewocyjnie łatwym wyobrażeniom. Ten tekst jest pełen wyższości, jawnie akcentowanej wiedzy, że się wie to, co najważniejsze, a pozornie doskonale zakryte, emituje też wczesnochrześcijańskie odkrycie, że rzeczy widzialne są obrazem rzeczy niewidzialnych i zna się metodę prowadzącą do ich ujrzenia. Można odczuć, że autor poetyckiego tekstu jest uczciwy, daje przykład, potwierdza realne istnienie „czegoś”, co niepoznawalne rozumem, a jednak osiągalne realnie.\nTak też, choć często w innym sensie, bardziej przylegającym do literackiej stajni niż niuansów mistyki, pisał Ezra Pound. Co charakterystyczne, zmarł w dzień Wszystkich Świętych 1972 r. i jego ciało zostało pochowane na weneckiej wyspie Isola di San Michele obok Josifa Brodskiego. Obaj poeci wielbili miasto kanałów, mnogich gondoli i mostów, miasto kryjące swe skarby i włoski gotyk w zaciszu laguny, dawne miasto-państwo błyszczące jeszcze pychą i siłą, nasycone wyrafinowanymi dziełami sztuki. Pokracznie napisałem, niezgodnie z chronologią, ale i zapewne z hierarchią dokonań: - to Brodski spoczął obok Pounda. I jest to właściwy zapis. Trzeba jednak powiedzieć, że poeta imagista, wortycysta, który swoimi teoriami i praktykami „metody ideograficznej” przewietrzył zmurszałą poezję anglosaską początku XX-ego wieku, swoje niespotykanie bujne życie, pełne niesamowitych zwrotów, przegrał na sposób pospolitego odczuwania, to z pewnością je wygrywa w linearnym czasie, wobec uhonorowanej, sprawnej technicznie, pełnej wrażliwości i urokliwej poezji Brodskiego. Poeta amerykański, a z pokrewieństw anglo-italiańsko-konfucjański, okresowy antysemita, faszystowski propagandzista i jakże odmienny poeta, rosyjski Żyd, przymusowy emigrant z „lepszego” („lepszego” w urojeniu koszmaru „dyktatury proletariatu”), do Wolnego Świata, leżą obok siebie, a właściwie obok siebie spoczywają ich tułacze, ziemskie szczątki. Spoczywają w harmonii, którą dyktuje śmierć. Paradoks historii i meandrów ludzkich losów. Pound budził szacunek swymi dokonaniami. Nawet w okresie panów spod znaku sierpa i młota, w czwartym numerze miesięcznika „Poezja” z roku 1973 ukazała się w PRL-u pochlebczo-promocyjna notka autorstwa Ewy Życieńskiej i parę wierszy zmarłego pisarza.\nWracając do głównego tematu tego tekstu, trzeba przytoczyć chwalebną cechę charakteru, która łączy Mertona z Poundem. To niesamowita życzliwość dla innych ludzi, dla spotykanych twórców, dla ich ekspresji; to uparte szukanie powinowactw i inspiracji. Obydwojgu obcy był solipsyzm, nie byli egocentrykami, co jest nagminną cechą artystów, a przede wszystkim artystycznych celebrytów. Interesowali się osobami i szukali z nimi kontaktu. Świadczą o tym takie autorytety, literackie i moralne, jak Hemingway i Eliot w przypadku Pounda, a Czesław Miłosz w odniesieniu do T. Mertona, co jasno można wnioskować z tekstów ich dziesięcioletniej korespondencji, którą zainicjował mnich-trapista po lekturze „Zniewolonego umysłu”. Merton był zdrowo tolerancyjny, nie przeszkadzało mu dość prowokacyjne akcentowanie przez Miłosza jego krypto-katolicyzmu (tak wynika z opublikowanej przez „Znak” w roku 1991 korespondencji między obu Poetami).\nPoeta imagista tak zaczyna „Canto I”, które otwiera wielki cykl jego dojrzałej twórczości, pełnej sprzeczności formalnych i ideowych:\n„A potem zeszli w dół ku statkowi,\nKilem wprost w bałwany…\nDotarliśmy wreszcie do granic najgłębszych wód,\nDo Ziem kimeryjskich i ludnych miast\nNakrytych gęsto utkaną mgłą nigdy nie przebitą\nBlaskiem promieni słonecznych.\nNie rozjarzona gwiazdami, lub choćby patrząca z niebios,\nNoc najśniadsza rozciągała się nad nędzę tych ludzi. (…)”\nOczywiście, Poundowi zapewne nie chodziło tu o nędzę materialną, akcentuje ciemność wewnętrzną tej krainy i jej mieszkańców. Ziemia kimeryjska w legendach-mitach Greków przylega do Hadesu, co jest symbolem ostatecznego schodzenia w dół i na zawsze. Ten fragment „Pieśni I” jest parafrazą cząstki wędrówki Odysa. I to właśnie wędrowanie ku prawdzie, szukanie swego miejsca w świecie, błądzenie niemal po omacku jest podstawową fascynacją i wewnętrzna motywacją Pounda. Z tej fascynacji wynika pożądanie drogi do kresu ludzkich możliwości, do kulturowych początków cywilizacji, do jej rozszyfrowania werbalnego i zespolenia się z jej jądrem mitycznym. Jest w tym dążeniu wątek mistyczny, przejaw tej konieczności działania, która generuje powinowactwo z zakonnikiem z Ameryki. Zauważmy, że ta noc była „najśniadsza”, co daje nadzieję, że może mieć wiele wspólnego z np. oczyszczającą „ciemną nocą zmysłów” św. Jana od Krzyża, który tak fascynował Ojca Ludwika. Być może bluźnię, ale bluźnierstwo daje asumpt do myślenia i do ozdrowieńczej pokuty. Na te moje słowa odpowiem strofami T. Mertona, które mogę określić jako retorsje czy refutacje:\n„(…) To co mówimy, przeciw nam się zwraca\nGdy płoną światła ostre jak szkło. (…)\nKtóry nie może się zbudzić w czujnie strzeżonym grobie... (…)”\nMożna też powiedzieć, że jest w tym poetyckim tekście zawarta jakaś dawka sceptycyzmu, pyrronizmu sprzed wieków i owocującym obecnie kwestionowaniem pozytywnych tez w wymiarze filozoficznym, teologicznym, socjologicznym. Rozprawka „Contra uczonym” Sextusa Empiryka z III wieku po Chr. przypomina o konieczności dystansu do urojeń wiedzy, nawet wiedzy niepodważalnie ważnej.\nKonieczność pokonywania trudnej drogi łączy te sprzeczne osobowości. Dlatego jest to jedna z przesłanek, które usprawiedliwiają moje intuicje. To nie tylko „Odyseja”, Homer, Owidiusz byli dla Pounda akcjonariuszami brukowania traktów walki o prawdę cywilizacyjną i absolutną. Przecież spory wkład w kapitał jego myśli i utworów mają toskańscy i prowansalscy piewcy dwornej miłości, a także japońscy twórcy haiku i chiński konfucjanizm. Ale największym intelektualnym i wizjonerskim „inwestorem” przyciągającym kapitał dla rozwoju myśli i twórczości Pounda był Dante Alighieri. Zaproponował i zrealizował w swym dziele całościową wizję świata. A ponieważ była rdzennie chrześcijańska, to przybliża autora „Romańskiego ducha” do autora „Znaku Jonasza”. Merton, jako katolicki kapłan, chciał wnikać w duchowość Wschodu, łączyć ją w podobieństwach z doświadczeniami Zachodu, szukał inspiracji w technikach kontemplacji i przecież to jego śmierć w Bangkoku zakończyła karkołomną misję połączenia rdzeni metafizycznych doznań z innych wyznań, z przeciwstawnych kręgów pojmowania łączności z bóstwem, bardziej bezosobowych, pojmujących osobowość jako źródło cierpienia, od której trzeba się uwolnić w akcie np. nirwany czy stanu satori. Studiował też buddyzm, hinduizm, taoizm, sufizm czy wspomniany wyżej zen. Duchowa „wielokulturowość”.\nEzra był niewątpliwie „poetą uczonym”. Obca była mu tzw. „poezja czysta”, wolna od odniesień kulturowych, filozoficznych, społecznych i nawet ekonomicznych. „Uczoność” Thomasa Mertona też nie wzbudza żadnych wątpliwości. Jego wierszei rozprawki wynikają w przeważającej mierze z wnikania w sens lektur, które mówią o głębokiej duchowości i schodzeniu wzwyż. Tak, schodzeniu wzwyż. Przypisanie obu poetem terminu „Poeta doctus” nie powinno w nikim wzbudzać wątpliwości. Poundowi też bliski był daleki Wschód, japońskie haiku, Konfucjusz, którego był wielbicielem jak świadczy genialne „Canto XIII”, którego przytoczę bardzo nieznaczny fragment:\n(…) I Kung podał słowa „ład”\nI „poważanie braterskie”\nI nic nie rzekł o życiu po śmierci.\n„Każdy może wpaść w przesadę,\nŁatwo jest strzelić obok celu,\nTrudno stać pośrodku niewzruszenie” (…)\nEzra Pound zaznał krańcowej samotności pokonanego, kiedy przez 25 dni roku 1945 obwożono go w metalowej klatce i pokazywano w Pizie włoskiej gawiedzi. Ezra mylił się jak nie mylił się Merton. Może nie jest to bliskość, ale krańcowa opozycyjność znajdują na ogół wspólne źródło, tak jak bliżej nienawiści do miłości, niż obojętności, na podstawie złotego środka, do stanów uczuciowych uprzednio wymienionych.\nCzy fascynację poezją „Roman de Geste”, amerykańskiego poety można spokrewnić z heroicznym mistycyzmem trapisty z Kentucky? Trzeba, w tym kontekście, koniecznie przytoczyć cytat z trubadura, Aimerica de Bellanoi, którego przywołuje Pound:\n„Żaden człek nie potrafi całkowicie spełnić tego, co ma w sercu,\nKiedy tylko coś jest powiedziane lub zrobione, wydaje się rzeczą małą.”\nDalej, było już tradycyjnie, jak w tamtej epoce o idealizowanej, ukochanej rycerza-pieśniarza:\n„(…) przysięgam tej, która jest memu sercu najdroższa,\nŻe ktoś kocha ją bardziej\nI że jak sądzę, kocham ją tylko trochę.”\nTen tekst autorstwa „gitarzysty” z XII-ego wieku De Bellanoi, cytuje wielki obywatel miasta Medyceuszy i wygnaniec z ukochanej Florencji, który w swej „Komedii” zawarł całościową wizję świata i historii; a po kilku wiekach strofy trubadura przywołuje Ezra Pound, czyli jest to tekst niezwykle ważny, przetrwał w pamięci pokoleń, szczątkowo wprawdzie, ale jednak. Dlaczego te wersety są fundamentalne, choć w ogóle nie mają znaczenia w wymiarze społeczności, nie istnieją w realnej świadomości konsumentów tradycji i przeszłej kultury? Wydaje się to dość proste. W pierwszym fragmencie niezwykle trafnie została opisana kondycja człowieka. Te dwie linijki w sposób zasadniczy wyprzedzają myśl francuskiego filozofa Maurice Blondela, który udowadnia, że ludzkie chcenie zawsze stawia na nieskończenie więcej niż człowiek faktycznie „chce”. To prowadzi do rekapitulacji, że „niespokojne jest moje serce, dopóki nie spocznie w Tobie, Panie”. To św. Augustyn ze swoich „Wyznań”. Ten „trakt kocich łbów” straszy i w końcu boli niewygodą takiej podróży, którą nasza współczesność określi jako utopijną i psychotyczną. Ale trakt wymagający krańcowej samotności, wynikający z dążenia po kresu, łączy Pounda z Mertonem, wiąże ich odległa droga, dążenie do „czegoś więcej”, do stanu czystej wiedzy, która nie musi być racjonalna, ale powinna sięgać w „coś”, czego nie da się określić w językowych domenach logiki i trzeba sięgać po alegorie, symbole, konteksty, figury stylistyczne poetyckiej retoryki.\nNatomiast drugi przytoczony fragment z Pieśni De Bellanoi mówi o niesłychanej pokorze miłości, pokorze wręcz mistycznej, kiedy własna osoba schodzi na plan dalszy, bo ustępuje „czemuś większemu”, sile większego uczucia do wielbionej Osoby, która może być figurą jakiegoś urojonego bóstwa, a może i poziom wyżej.\nMerton tak jak Pound nie stroni od interpretacji, o nią walczy swoimi rozległymi studiami. Ten drugi pisze „Funkcja interpretacyjna to najwyższy zaszczyt sztuki. Z tego powodu uznajemy, że swego rodzaju hipernaukowa precyzja jest kamieniem probierczym i kryterium siły artysty, jego honoru i jego autentyzmu. Stale musi rozróżniać między cieniami a rozmaitymi stopniami tego, co niewysłowione” – tak pisał już w „Duchu romańskim” już w roku 1909. W pewnym sensie, poprzez gwałtowne porzucanie stylów i koncepcji twórczych, Pound potwierdza tezę o niewysławialności tego, co ważne naprawdę, o jego niepojętności i niewyrażalności w werbalnej emisji ludzkich języków.\nWiem, że nie jestem „kamieniem”, lecz kruchą bryłką zlepieńca i jeśli „po mnie przetoczy się lawina”, choćby pseudo-granitowych kamieni, że sparafrazuję klasyka, to po przejściu tychże kamieni pozostanie jedynie krótko zawisający nad mogiłą obłoczek piaskowego pyłu – godność włamywania się intuicją i słowem do jaskiń typu platońskiego, chybiona analiza twardych i chyboczących cieni.\nMoja niezakłamana fascynacja trapistą z Ameryki „zaowocowała” w końcu lat 80-tych wierszem, który w jakiś sposób starał się oświetlić, w mym wnętrzu, jego życie i świadectwo, i śmierć:\n„Zaczął od ucieczki,\nwrastania w coraz większy głód Boga,\nogałaca z szacunku pozycji, błyskotek talentu (…)”\nTworzyłem go w aktach bezsenności i wdzierania się własną empatią w inną, niezmiernie wyższą osobowość i emanację tej wiedzy starałem się rozświetlać słowem, aktem posiadania wiedzy o cechach mowy ciemnej.\nNie ukrywam też wczesnych, własnych fascynacji twórczością i osobą Ezry Ponda. Jest oczywista, choć nie tak bardzo wygodna intelektualnie. A też ideologicznie. Winą największą, armat- haubicą wytaczaną przeciw niemu przez dziesięciolecia, jest jego antysemityzm, choć w kontekście promowanych przez niego teorii monetarnych jest w znaczny (nie dogmatyczny) sposób uprawniony. W słynnej „Cantos XLV”, której przytoczę fragment i pointę, konstatuje:\n„(…) Lichwa – to pomór, lichwa\nstępia igłę w ręce dziewczyny,\nsprytowi prządki kładzie kres. Pietro Lombardo\nnie stał się przez lichwę. Duccio nie urósł przez lichwę\nani Pier della Francesca (…)\nNie stał się Angelico przez lichwę; nie urósł Ambrogio Predis\nAni żaden kościół z ciętego głazu, z napisem: Adamo me fecit.\nNie przez lichwę Św. Trofim,\nNie przez nią Św. Hilary – (…)\nTa „Pieśń” była dla wielu krytyków i czytelników jakąś formą objawienia (odkrycia) rzeczywistości. Ezra Pound uważał, w latach trzydziestych-czterdziestych, że pieniądz funkcjonujący jako towar typu kupić – sprzedać jest podstawowym czynnikiem zła społecznego i kulturowego, cierpienia i krzywdy indywidualnej, a także degeneracji zbiorowości. Jednak pod koniec życia przyznał, że przyczyną uwiądu cywilizacji w jej formacie misteryjnym, nie jest pieniądz jako towar, ale jeden z grzechów głównych, czyli Chciwość, który umiłowany przez niego Dante przedstawiał jako Wilczycę. Ta alegoria wychudzonej wiecznie suki dominuje nad innymi głównymi grzechami typu lenistwo, obżarstwo, a postawiona została przez Florentyńczyka na równi z Lwem, czyli pychą. Przypomnijmy, że powyżej cytowałem Mertona, który też zajmował stanowisko bliskie antylichwiarskiej krucjacie Pounda: „Ekonomia nie dała nam nic oprócz mieczy…” Te „miecze” należy interpretować również jako narzędzia przymusu fiskalnego, a może tak przede wszystkim”.\nTrzeba przyznać, że Pound bardzo rzadko odwołuje się bezpośrednio do kręgu wiary chrześcijańskiej, powyższy cytat z „Pieśni XLV” jest wyjątkowy, choć zachwyca też przepiękna „Litania nocna” z jego pierwszego tomu wierszy „Personae”; - przytoczę fragment:\n„O Boże, jakież to wielkie dobro\nŻe cudami takimi darujesz nas,\nO Boże wód?\nJakiż to smutek\nMa nas ogarnąć,\nŻe tak nam go płacisz\nJeszcze nim nastał?”\nTe strofy powstały jako odzew na zauroczenie pięknem Wenecji. I zwrot do Boga jest raczej wytworem literackiej konwencji niż konfesyjnym aktem uwielbienia, choć podziw dla piękna świata, ale i ludzkich wytworów jest naturalną drogą do Boga (z rzeczy widzialnych). Podobnie trzeba powiedzieć o początku wiersza „Wyspa na jeziorze”:\n„O Boże, o Wenero i ty, Merkury, patronie\nStawianie w jednym szeregu Boga i patrona złodziei jest literacko płodne, zgrabne obrazowo i zaciekawia, ale nie ma w tym zestawieniu cienia chrześcijańskiej czci dla Najwyższego, dla Tetragramonu (nie używaj Imienia Boga nadaremno). Jest tu zdrowe połączenie epok i kultur, jakiś uniwersalizm ponadczasowy, który na szczęście nie ma nic wspólnego z współczesnymi wymogami multi-kulturowości i terroru wybiórczej nad-tolerancji.\nW późnych tekstach Pounda, w „Pisan Cantos”, po małostrawnych (nawet dla upartego czytelnika) wykładniach poglądów autora i jego często chromych uprzedzeń, nagle wyskakuje taka nuta silnej, męskiej liryki, że ustępuje znużenie przebijaniem się przez gąszcz polemik i „ideogramów”. Metodą poety z Idaho stało się zestawianie cząstek tekstów nie jego autorstwa i metafor branych z przeszłych epok, z klasyki, ale i z tekstów pobocznych dla głównego nurtu piśmiennictwa, przywoływanie postaci nawet zapomnianych i zderzanie tych cząstek stanowi pewne płodne novum, inny obraz dla skamielin świadomości, „daje do myślenia”. Kojarzy, w umyśle czytelnika, nawet odległe i sprzeczne fragmenty-całostek dla wywołania niepodejrzewanej wcześniej jakości i świeżości odbioru przez osobę wrażliwą i rozumną, ale jednak cośkolwiek przygotowaną intelektualnie.\nMerton pisał wiersze, ale nie poezja była jego żywiołem, tylko sztandarowe „szukanie Boga”. Poezja była narzędziem kondensującym przekaz, a jednocześnie niejednoznacznym i intrygującym. Swe wiersze traktował jako ekspresję przemyśleń, lektur i doznań. Także Pound z czasem coraz mniej był literatem, a stawał się swoistym prorokiem, ekonomicznym wizjonerem, co przy nałożeniu się na klimat II wojny światowej owocowało mylnie pojętym patriotyzmem amerykańskim.\nTrzeba też przywołać fakt, że obydwoje kojarzeni przeze mnie poeci i teoretycy myśli, z czasem przedkładali „to, co się wyraża”, nad to „jak się prezentuje”, czyli nie forma a treść (mówiąc trywialnie) ma górować w utworze, w wymiarze prezentowanego przekazu. To bardzo nienowoczesne, nie mieści się ramach „kultury” humbugu, najbrudniejszych prowokacji i wymogów kultury masowej. Cóż… inny, przeszły format osobowości i szacunek dla dokonań minionych pokoleń. Konkludując: - nie zabawa i sukces, a powaga i troska.\n„Poprowadzę Cię drogą,\nbo chcę, żeby to była droga najkrótsza.”\nJeszcze raz przytaczam słowa Mertona. Nie da się wiele zrozumieć z procesu osiągania bliskości Boga. Wtedy człowiek nie staje się – pewnie jest, choć piszę uprzednio o procesie. Ascetyczna droga oczyszczająca, oświecająca i w końcu jednocząca nasuwa się w sposób bezpośredni; to droga teologii apofatycznej. To zaledwie moje intuicje. Nigdy nie byłem tym „jest”, nie byłem tak blisko abym się opromienił tym zimnym żarem Ale wtedy „znajdziesz się zupełnie sam” – świadczy O. Ludwik z Gethsemani. Porwałem się na niemożliwe. Mam jednak nadzieję, że daję impuls do myślenia, studiów, a przede wszystkim szukania drogi, drogi własnej, ale o celach wertykalnych. W rozprawkach Mertona znalazłem takie dwa zdania: „Człowiek został stworzony dla najwyższej działalności, która w istocie jest spoczynkiem. Ta działalność, inaczej kontemplacja, jest immanentna i przekracza poziom zmysłów i rozumowania”. Te zdania niejako podsumowują me odniesienia. „Najwyższa działalność” jako spoczynek, gnostyckie „anapausis” ma być kwintesencją rozważań? Chyba słusznie.\nNa koniec muszę jeszcze raz zacytować poetów, aby dać szczery wyraz podziwu dla ich mistrzostwa i głębi:\nEzra Pound: „Pieśń LXXXI”\n(…) Co ukochałeś wielce, pozostanie,\nReszta to śmieć,\nCo ukochałeś wielce, nie będzie ci wydarte,\nCo ukochałeś wielce, prawdziwym twym dziedzictwem,\nCzyj świat, czy mój, czy ich,\nCzy jest on niczyj?”\n„Niczyj”, czyż we wewnętrznej, śródzwrotkowej poincie, nie ma „Todo y nada”? Wszystko i nic. Rodem z Św. Jana od Krzyża.\nThomas Merton: „Wolność jako doświadczenie”\n„(…) Głęboko w kamiennym sercu jakiejś góry Kaffir,\nNie możemy już się poruszać, bo jesteśmy wolni”\nI jeszcze dodatkowy, podsumowujący rozważania cytat z Pounda mówiący o „zaszczycie interpretacji”: „Sztuka jest żywotna, jedynie kiedy coś objaśnia, a więc tak długo, jak długo objawia coś, co artysta postrzega bardziej intensywnie i gruntowniej niż jego odbiorcy.” W tej „żywotności” winna trwać godność, nieustanne dążenie i honor twórcy, albo człowieka do tego miana mającego uprawnione aspiracje.\npaździernik-listopad, 2017 r.\nKrystian Medard Manteuffel - ...C, na przykład\t16 maj 2017\nLesław Czapliński - Życie snem\t15 styczeń 2018


25 stycznia 2021 26 stycznia 2021 / Fitjob, Siergiej Kriukow\nPonad 350 tys. studentów może już dołączyć do platformy łączącej młodych z pracodawcami. Od stycznia Kraków, Poznań i Wrocław zasiliły grono miast włączonych do sieci Fitjob – mobilnej aplikacji rekrutacyjnej, która dzięki pełnej automatyzacji i algorytmom AI pozwala na znalezienie pracy dorywczej lub zbudowanie personelu od podstaw w ciągu 24 godzin.\nFitjob w całości koncentruje się na studentach. Jak tłumaczą jej twórcy, studenci to specyficzna, a zarazem bardzo istotna dla rynku pracy grupa. Zgodnie z raportem Polskiej Rady Biznesu nawet 80 proc. z nich ma za sobą już pierwsze doświadczenia zawodowe. Jednocześnie drugim najważniejszym kryterium wyboru pracy jest dla studiujących elastyczność, która pozwoli na łączenie zarabiania z nauką. W odpowiedzi na tę potrzebę Fitjob stworzył aplikację agregującą ogłoszenia pracy dorywczej skierowane tylko do studentów, co pozwala wybrać najwygodniejszy sposób dorabiania do miesięcznego budżetu i zaadaptować go do planu zajęć. Twórcy chcą również sprostać studenckim nawykom konsumenckim. Dlatego proces rekrutacji jest w 100 proc. cyfrowy i nie wymaga tradycyjnego kontaktu z ogłoszeniodawcą na żywo, telefonicznie czy mailowo, a wyborem najlepszego kandydata zajmuje się inteligentny algorytm.\nJesteśmy dumni i wdzięczni, widząc rosnące zainteresowanie Fitjob. W ciągu czterech miesięcy aplikacja zyskała na tyle dużą popularność na warszawskim rynku, że już teraz zdecydowaliśmy się na jej udostępnienie w trzech nowych lokalizacjach – Krakowie, Poznaniu i Wrocławiu. Chcemy dalej rozwijać nasz projekt, aby umożliwić jeszcze większej liczbie uczniów i studentów połączenie nauki z zarabianiem – mówi Siergiej Kriukow, CEO Fitjob.\nFitjob chce także tworzyć nową jakość zatrudniania dla przedsiębiorców. Technologia pozwalać ma na bezobsługową rekrutację w ciągu 24 godzin od dodania ogłoszenia w Panelu Pracodawcy. Algorytm platformy sam wybierze najlepszego pracownika spośród aplikujących, biorąc pod uwagę ich kompetencje, dotychczasowe doświadczenie zawodowe i szybkość zgłoszenia. Technologia uwzględni też specjalne kwalifikacje wymagane do objęcia danego stanowiska, jak prawo jazdy czy książeczka sanitarno-epidemiologiczna.\nMobilna platforma rekrutacyjna Fitjob zadebiutowała na polskim rynku jesienią ubiegłego roku. W ciągu czterech miesięcy od debiutu w samej Warszawie zarejestrowało się ponad 2000 studentów szukających pracy dorywczej. Obecnie Fitjob działa w czterech największych ośrodkach akademickich w Polsce, w następnych etapach twórcy planują jednak dalszą ekspansję na kolejne studenckie miasta.


OlKa poniedziałek, grudnia 29, 2014 18 bez malowania , frywolitka , koszyki okrągłe , papierowa wiklina\nTo co dobre szybko się kończy, więc Święta minęły migiem. Dla mnie trwały niecałe dwa dni, ale pozwoliły nacieszyć się domowym ciepłem i naładować dobrą energią na kolejny, niełatwy tydzień.\nŚwiąteczne prezenty dawno rozpakowane, więc czas wywiązać się z kolejnego zadania z "Oswajania frywolitki>>". Temat opisany przez Renię>> był bardzo praktyczny i mocno związany ze świątecznymi przygotowaniami, bo należało wysupłać coś świątecznego: prezent, który komuś chcemy podarować, świąteczną kartkę lub coś, czego użyjemy do ozdobienia świątecznego stołu. Ponieważ moimi wszystkimi świątecznymi frywolitkami pochwaliłam się już tutaj>> przy okazji świątecznych życzeń, więc pozostało mi pokazać, co usupłałam jako świąteczny upominek i dołączyłam do książkowego prezentu dla pewnej Pani.\nWisiorek jest moim kolejnym frywolitkowym debiutem, brakowało mi akcesoriów do tworzenia biżuterii więc forma dość prosta, ale już poczyniłam trochę inwestycji w tej materii i obiecuję, że następne będą bardziej profesjonalne. Nie są to ciągle wytwory wysokich lotów, ale zapewniam, że darowane od serca, więc mam nadzieję, że kategoria prezent zostanie mi zaliczona:)\nPrzyznam, że nie lubię dawać "kota w worku" więc książkę najpierw przeczytałam i polecam wszystkim, którzy jak ja "wychowali się" ma liście przebojów Trójki, kochają głos Marka Niedźwieckiego i jego radiowy talent do czarowania muzycznymi nastrojami.\nOd papieru niestety ostatnio "przymusowo" odpoczywam, (chociaż dzisiaj..., ale o tym może następnym razem...). Mam za to jeszcze trochę zaległych "wyplotek" do pokazania. Jakiś czas przed Świętami, kiedy było jeszcze wiosennie na dworze;), wyplotłam kosz na śmieci, który doskonale sprawdza się przy moim "papierowym warsztacie" pochłaniając spore ilości rurkowych ścinek.\nOstatnio rzadko siadam przy tym biurku i kosz świeci pustkami więc wrzućcie do niego wszystko, czego nie chcecie zabierać ze sobą w Nowy Rok, a ja go opróżnię w sylwestrowy wieczór, zostawiając miejsce na to, co nowe i mam nadzieję lepsze:)\nEve Jank 29 grudnia 2014 21:00\nŚwietny kosz o frywolitkach to już nawet nie wspomnę, bo dla mnie to czarna magia :) Pozdrawiam\nAgnieszka Cieślik 29 grudnia 2014 21:25\nŚwietne prace!! :)\nAlicja 29 grudnia 2014 21:31\nśliczne frywolitki :) a kosz jak zawsze rewelacja :) zawsze podoba mi się u ciebie kolorystyka Twoich koszy :) pozdrawiam\nKlimju 29 grudnia 2014 22:14\nFrywolitki przepiękne, ja tam widzę, że są wysokich lotów. Bardzo, ale to bardzo mi się podobają. A wisiorek jest piękny i bardzo elegancki w swojej prostocie. Co do kosza, to rzecz jest oczywista - jest perfekcyjny. A co do propozycji wrzucenia do niego rzeczy i spraw niechcianych to chętnie korzystam od razu. Hop i wrzucone. Pozdrawiam serdecznie, trzymaj się ciepło i mocno :-))))\nNefka O 29 grudnia 2014 22:14\nOlu mogłabyś jakiegoś gniotka w końcu zrobić, bo ileż można Cię chwalić :-))))))\nKosz ogromny, ale jaki piękny. No napatrzeć się normalnie nie mogę i chyba tak jak mówisz potajemnie coś do niego wrzucę :-)\nAnna Iwańska 29 grudnia 2014 22:54\nOj cudnie oswoiłas ta frywolitke i jak szybko doszłas do mistrzostwa. Gratuluję , od wikliny do frywolitki droga była szybka. Masz niewątpliwy talent do robótek . Grtauluje i życze aby tan nadchodzący rok był zdecydowanie lepszy .\nwikera 29 grudnia 2014 23:38\nKosz jest przepiękny i powinien być wystawiony jako ozdoba pokoju, a nie zarzucany śmieciami, jest to profanacja jego urody. To wielka prawda, że ślicznie dobierasz kolory!\nI uważam, że jesteś frywolitkową mistrzynią; nie wiem jak to możliwe, że w parę miesięcy doszłaś do mistrzostwa, ale tak jest, jest to niesamowite:))\nPrezenty wysupłałaś przepiękne :))\nJo Anna 29 grudnia 2014 23:50\nJestem pełna podziwu dla Twoich frywolitek, a kosz oczywiście świetnie wypleciony :) Pozdrawiam :)\nMarta i Alicja 30 grudnia 2014 09:26\nKosz jest rewelacyjny, bardzo lubię Twoje połączenia kolorów rureczek :)\nDorota ma Kota 30 grudnia 2014 10:34\na ja się dopiero skradam do tego oswajania...\na w zasadzie to nawet skradam do skradania :-)\nShabby Shop 30 grudnia 2014 15:38\nSame cudne rzeczy:)))\nEwa Jurewicz 30 grudnia 2014 19:08\nŚliczne są te twoje frywolitki Olu. Ja też postanowiłam zgłębić tą technikę ale zrobiłam dopiero jedną małą śnieżynkę wiec wszystko jeszcze przede mną.\nŻyczę Ci spełnienia marzeń i wszystkiego co najlepsze w nadchodzącym Nowym Roku!\nIlona Szczęsna 30 grudnia 2014 21:59\nZazdroszczę Ci umiejetnosci,,frywolitkowania''\nJa dostałam od kolezanki czółenko i za pierona nie umiem;((\nOlu w Nowym Roku życzę Ci szczęścia,nieustającej weny i spełnienia marzeń;)\nRenata Walczak 30 grudnia 2014 22:08\nOlu cudne rzeczy wysupłałaś i uplotłaś- podobają mi sie ogromnie - wiklina papierowa i frywolitka to coś co mnie nieustannie zachwyca:)\nWszystkiego dobrego na Nowy Rok :D\nToTylkoJa 31 grudnia 2014 12:51\nJaka Ty jesteś zdolna!!! Ten kosz jest boski i frywolitki też piękne. Noworoczne uściski:))\nMariola Kowalik 2 stycznia 2015 16:44\nJak to idealnie ujęła Wikera "profanacja jego urody" ! Jak taki kosz można na śmieci wykorzystywać?\nOla K 4 stycznia 2015 14:56\nLubię robić rzeczy praktyczne:)\nniesforne nitki 3 stycznia 2015 18:57\nŚliczne frywolitki, a z taką zakładką to książki czyta się w mgnieniu oka :)


Fluent Design z Windows 10 20H1 wprowadzi krągłości => Tablety.pl\n3 maja 2019 3 maja 2019 Dawid Długosz 1697 odsłon 1 komentarz Fluent Design, język projektowania, krągłości, Microsoft, systemy operacyjne, Windows, Windows 10, Windows 10 20H1\nWindows 10 20H1 będzie kolejną dużą aktualizacją dla okienek po wersji z numerkiem 1903. Ta ostatnia zostanie udostępniona jeszcze w maju, ale na pierwszą z wymienionych poczekamy jeszcze kilka miesięcy. Tymczasem dowiadujemy się, że Microsoft testuje krągłości dla okien. Pojawiają się one w języku Fluent Design.\nJak dobrze wiemy, Fluent Design wprowadzono do Windows 10 wraz z Fall Creators Update z 2017 roku. Wygląda na to, że język projektowania w wersji 20H1 czekają kolejne modyfikacje. Zav Bowden opublikował na Twitterze nawet zrzut ekranowy, gdzie możemy to sobie zobaczyć. Wygląda na to, że Microsoft jest na razie na wczesnym etapie planowania tych nowości. Jest jednak bardzo prawdopodobne, że wkrótce usłyszymy o tym znacznie więcej i to już z oficjalnych kanałów informacyjnych.\nfot.: Zac Bowden\nMicrosoft może ogłosić nowości dla Fluent Design z Windows 10 20H1 w trakcie BUILD\nW przyszłym tygodniu odbędzie się konferencja BUILD, czyli wydarzenie dla deweloperów aplikacji. Będzie to najlepszy moment na ogłoszenie nowości, które obejmą język projektowania Fluent Design w nadchodzącej aktualizacji Windows 10 20H1. Oczywiście, wspomniane krągłości to z pewnością nie wszystko. Zapewne zobaczymy znacznie więcej. Tegoroczna konferencja BUILD odbędzie się w Seattle w dniach 6-8 maja.\n← Nagrywanie rozmów w EMUI 9 na Huawei P30 i Mate 20 jeszcze nigdy nie było takie proste\nSamsung Galaxy M40 w Geekbench. Ma ten sam procesor, co Redmi Note 7 Pro →


Francja ratuje atomowy okręt podwodny Perle Okręty Podwodne Świata -\nprzez Witold Rychter · Opublikowano 27 kwietnia 2021 · Zaktualizowano 26 kwietnia 2021\nDwie części przeciętych kadłubów francuskich okrętów podwodnych.\nFrancja przecięła na pół dwa okręty o napędzie jądrowym i połączy w jeden.\n– napisał portal telewizji CNN.\nAtomowy okręt podwodny Perle typu Rubis został uszkodzony w czasie pożaru w stoczni latem ubiegłego roku. W efekcie dziobowa część jednostki stała się niezdatna do użytku. Tylna część 73-metrowego okrętu nie uległa uszkodzeniu.\nOkręt Perle jest szóstym i ostatnim z francuskich szturmowych okrętów podwodnych klasy Rubis, będącymi najmniejszymi jednostkami szturmowymi o napędzie atomowym na świecie. Są stosunkowo małe (mierzą tylko 73 metrów długości) i lekkie (2680 ton), ale ten dokładnie okręt Perle zyska nieco na wadze (68 ton) i długości (137 cm), bo jego naprawa obejmuje „połączenie” ze sobą dwóch oddzielnych okrętów.\nObecnie oba okręty są już w stoczni w swoich „połowicznych wydaniach” i czekają na połączenie, po którym nadejdzie potrzeba uzupełnienia wyposażenia, kabli oraz złączy, co ułatwią modele cyfrowe okrętu Perle.\nPożar na francuskim okręcie podwodny o napędzie atomowym.\nTagi: klasa Rubis\nNastępny post Zaginiony okręt podwodny odnaleziony. Załoga nie żyje\nPoprzedni post Zatonął Indonezyjski okręt podwodny KRI Nanggala-402