Noworoczna opowieść o “wolnych Polakach” – KrytykaPolityczna.pl\nNoworoczna opowieść o “wolnych Polakach”\n2 stycznia 2012 19 lipca 2016\nChciałem znów powbijać szpilki pod paznokcie Tuska za to, że swoje zwycięstwo, które i tak już nas wszystkich sporo kosztowało, znów zaczyna trwonić. Lecz kiedy moje szpilki z poduszeczki zaczynałem wyciągać, coś głośno zapukało od spodu, a byli to „wolni Polacy”.\nNowe manifesty wydali z siebie Rymkiewicz, Ziemkiewicz i inni, którzy „wolnymi Polakami” z nadmiaru wysokiej samooceny lubią się nazywać. Nie byłoby żadnym wydarzeniem, gdyż „wolni Polacy” nie tylko na Nowy Rok, ale przy każdej okazji, jak tylko się dorwą do jakiejś gazety albo innego medialnego okienka, rzucają swoje monotonne klątwy na ludzi próbujących żyć w tym kraju uczciwie (czyli zupełnie inaczej niż „wolni Polacy”, którzy żyjąc w najlepsze, udają, że umierają na krzyżu). Tak się jednak składa, że w momencie, kiedy „wolni Polacy” zaczęli rzucać swoje noworoczne klątwy, wpadł mi akurat w ręce numer miesięcznika „Morze” z końca 1938 roku (dziwaczne są te moje noworoczne lektury).\nMiesięcznik „Morze” był wydawany przez liczącą sobie w owym czasie milion członków Ligę Morską i Kolonialną. Moją uwagę zwróciły dwa sąsiadujące ze sobą teksty w tym jednym numerze. Pierwszy o tym, że odwiecznie polski Śląsk Cieszyński powinien wrócić do imperialnej macierzy (co wkrótce zresztą się stało, choć w okolicznościach nie przynoszących imperialnej macierzy żadnego zaszczytu), drugi relacjonujący debatę w brytyjskim parlamencie, gdzie jeden z posłów zwrócił uwagę, iż zamorskie terytoria afrykańskie brytyjskiego imperium można by zasiedlić brytyjskimi Żydami, co rozwiązałoby zdaniem owego posła zarówno problemy wewnętrzne, jak i kolonialne. Autor artykułu, nie wierząc widać w inteligencję miliona czytających członków Ligi Morskiej i Kolonialnej, napisał, że wystąpienie brytyjskiego posła mogłoby się stać inspiracją dla naszych władz, kiedy Polska wreszcie, w wyniku kolejnej „wojny narodów”, stanie się posiadaczką należnych sobie afrykańskich kolonii. Liga Kolonialna i Morska to nie była żadna młoda radykalna endecja, była to jedna z fasadowych sanacyjnych organizacji z okresu, kiedy Sanacja postanowiła walczyć o serca i głosy „endeckiego ludu” (parafraza za Ludwik Dorn).\nNajlepsi z naszych przodków modlili się o „wojnę narodów” i „wojna narodów” nastąpiła, a nawet dwie wojny. W czasie tych wymodlonych wojen, jak się mówi, Francuzi padli ofiarą Niemców, Niemcy ofiarą Anglików, Polacy stali się ostatecznie ofiarą wszystkich po kolei. Ale to wszystko kłamstwo, bo w rzeczywistości Niemcy padli wówczas ofiarą głupoty i pychy „wolnych Niemców”, Rosjanie „wolnych Rosjan”, Francuzi „wolnych Francuzów”, Polacy „wolnych, mocarstwowych i kolonialnych Polaków”.\nTakże dzisiejsi „wolni Polacy” na ramieniu noszą swoje wielkie dorodne męskie członki, udając, że to są drzewce skrwawionych sztandarów. A kult własnych monstrualnie rozrośniętych cojones odprawiają, głosząc, że jest to kult umęczonej ojczyzny. Szukam ciągle zmiennika dla Tuska, w histerii, w panice, z poczucia obowiązku, bo demokracja powinna być przynamniej dwupartyjna, inaczej zostaje z niej tylko fasada. Ale swoje gęby otwierają „wolni Polacy”, głosząc kult samych siebie, i znowu mam kłopot. Znów nie potrafię spojrzeć dalej niż za horyzont, który wyznacza i ogranicza mi Tusk.\nKiedyś usłyszałem anegdotę, którą Józef Czapski chyba gdzieś nawet spisał, ale ja miałem okazję usłyszeć ją od niego samego, kiedy był już bardzo stary i jako anegdoty opowiadał tylko historie, które gdzieś już spisał. Opowiedział mi tę historię, kiedy zdradziłem się przy nim z moją fascynacją Cioranem. Czapski odwiedził raz Ciorana w jego paryskim mieszkanku, Cioran długo opowiadał mu o bezsensie życia kończącego się śmiercią, o absurdzie świata, którego mieszkańcy tylko w wielkiej masakrze mogą odnaleźć prawdę swego kłamliwego żywota. Czapski nie był nigdy błyskotliwy w dziedzinie myśli, on był w dziedzinie myśli solenny, więc dopiero kiedy oddalił się już od paryskiego mieszkanka Ciorana na dystans paru ładnych paryskich uliczek, dotarło do niego, że przecież rozmawiał z człowiekiem pogrążonym, jak powiedział, „w strasznym duchowym kryzysie”. A co, jeśli Cioran postanowił się zabić, a co, jeśli już napuszcza do wanny gorącą wodę i po raz ostatni ostrzy swoją brzytwę? Pchany nie dającym się u niego opanować moralnym impulsem, Czapski zawrócił, pobiegł pięknymi uliczkami Miasta Świateł, wbiegł po wysokich schodach i stanął zdyszany przed drzwiami mieszkanka Ciorana, raz po raz naciskając na dzwonek. Po chwili drzwi się otwarły, na progu stanął gospodarz przebrany już w gustowny jedwabny szlafroczek. I cmokając rozpakowaną właśnie ze sreberka czekoladkę, zapytał z pełnymi ustami: „Czy pan czegoś zapomniał, czy coś może się stało?”. Czapski, nawet nie zaczynając tłumaczyć, co go znów sprowadza, pożegnał się grzecznie po raz drugi, jak ktoś roztargniony, ściągając na siebie pełne pobłażliwości spojrzenie Ciorana. I odszedł, i chyba się już nigdy z Cioranem nie spotkał.\nOd kiedy poznałem tę anegdotę, mimo że nadal uważam Ciorana za naprawdę wyjątkowo interesującego myśliciela i świetnego stylistę, przestałem go lubić (co to ma za znaczenie, chyba tylko dla mnie). Tak samo (zachowując oczywiście w odniesieniu do obu bohaterów kolejnej sceny wszelkie konieczne proporcje), kiedy pewnego dnia zobaczyłem Jarosława Marka Rymkiewicza, jak w nadzwyczaj gustownym jedwabnym szlafroczku, skubiąc kruche ciasteczka, rozprawia o masakrze, na którą zasłużyli sobie ludzie próbujący żyć w tym kraju uczciwie (żyć uczciwie, czyli nie udając, że od zawsze są martwi), od czasu zatem, gdy po raz pierwszy zobaczyłem Rymkiewicza w pełnym rozkwicie wymyślonej przez siebie roli „wolnego Polaka”, wszelka moja do niego sympatia, fascynacja nim, choćby ambiwalentna – zniknęły bez śladu. Postanowiłem sobie wówczas, że zrobię wszystko, co mogę – choć mogę niewiele – aby temu „wolnemu Polakowi” żaden człowiek próbujący żyć uczciwie w tym kraju nigdy nie dał się nabrać.\nA to wszystko było jeszcze przed Smoleńskiem, nie na długo, lecz jednak. Więc nawet dla swego odkochania się, dla swego znienawidzenia „wolnych Polaków” nie mam żadnego wygodnego „alibi Palikota”.


Czy wykłady na uniwersytecie powinny być obowiązkowe? Cz. 2. Studium przypadku – Stare Profesorskie Gadanie\nStanislaw Czachorowski\tUWM\t 8 Maj 2015 23 sierpnia 2020 11 Minutes\nMotywacja: lista i przymus. Czasem trzeba przymusić „bo studenci są głupi i nie wiedzą co dobre„? Ujawnia się tu stosunek do drugiego człowieka, to jak patrzymy na świat i na ludzi…)? Ale skoro mus… to od razu wewnętrzny sprzeciw, bunt i ukierunkowywane przekonywanie się, że to nie ma sensu, że bzdura (odnotować w pamięci wszystko to, co „udowadnia” bzdurę”). Ukierunkowana aktywność mózgu na wyszukiwanie dowodów, że to bzdura (wyszukiwanie wszystkich potknięć i utwierdzanie się w pierwotnym nastawieniu). Refleksja: zła motywacja, złe nastawienie (przez wcześniejsze doświadczenie, lub przekazane przez kogoś innego) negatywnie wpływa na uwagę i zapamiętywanie. Jest to selektywne zapamiętywanie. Nawet tendencyjne.\nNa wykładach z autoprezentacji mówię o znaczeniu emocji? O tym, że przynajmniej na początku ważne są emocje a nie treść. Bo przecież nie zawsze i nie wszyscy przychodzą „gotowi”, dobrze zmotywowani i przychylnie nastawieni. To emocje decydują o tym, co, ile i jak do nas dociera. Tak, to prawda. Teraz tego doświadczam na sobie… Zła legenda, to złe emocje już na starcie. Wypadałoby je jakoś zneutralizować i odwrócić. Ale trzeba najpierw o tym wiedzieć i uświadomić sobie taką konieczność. Zaczynamy słuchać emocjami. Nawet na wykładach „gra wstępna” jest potrzebna.\nByło więc bez wprowadzenia, bez wstępu, w którym zawarta byłaby motywacja: dlaczego słuchać i do czego to się może przydać. Przecież nie każdy musi być dobrze zmotywowany „przed”. Od razu do sedna sprawy, cel szkolenia i treść. Odwoływanie się do korzyści słuchacza jest ważnym elementem: spowodować, by chciał słuchać. Mówię o tym na swoich wykładach. A teraz mam możliwość doświadczać… Emocje i motywacja to ważna rzecz. Czuję to na sobie i widzę po sali. Warto przeznaczyć na początku trochę czasu na przekonanie i zmotywowanie, na wywołanie dobrych emocji….\nNa początek dobra wiadomość, że teraz takie szkolenie raz na 6 lat a nie co 5 lat (gdzieś w tle wyczuwalna atmosfera, że sami prowadzący czują, że to szkolenie nie jest lubiane, że słuchacze chcą od razu czmychnąć, więc jest próba obłaskawiania – w części skuteczna). Jest puszczona lista obecności, każdy może się wpisać. Jak sprawdzić, by nikt się nie dopisał nie będąc na szkoleniu? Pod koniec zajęć każdy do ręki dostaje test do rozwiązania – a więc tylko tyle egzemplarzy, ile osób na sali. Jest więc weryfikacji liczby…. ale czy mógł ktoś przyjść za kogoś i odbębnić? Mógł. A czy czasem nie robią tak studenci na wykładach? Przymus prowokuje to nieuczciwości… dopisywania do listy (można przetrzymywać listę, by wykładowca dostał dopiero na koniec i nie mógł zweryfikować), obecności osób podstawionych, wyjść po podpisaniu, np. w czasie przerwy itd. I tak przez zły system wspomagamy kształcenie niewłaściwych postaw. Czy potem możemy się dziwić temu rozdźwiękowi między tym co w papierach i tym co w rzeczywistości? Uczymy się jak sprytnie robić, żeby w papierach się zgadzało….. Skutki w gospodarce są widoczne. Papier wszystko przyjmie. I na co dzień, w rzeczywistości uniwersyteckiej (jak i pozauniwersyteckiej) sporo rzeczy robimy tylko, by w papierach było ładnie… Takie jest to nasze uniwersyteckie kształcenie z licznymi pozostałościami po fasadowym picu realnego socjalizmu…\nWłączyłem tablet. Eduroam nie działa. Czyli standard („w papierach” zapisane że jest). Może brak mobilnego internetu jest po to, żeby studenci na wykładach nie korzystali? Mają swój, w telefonach. Tak jak i ja mam. Żadna przeszkoda. A co tam na szkoleniu? Prelegent komentuje. Już lepiej się słucha (bo czytanie slajdów na prawdę nie wygląda dobrze). Prezentacja głównie pokazuje na ekranie tekst, czasem zbyt małą czcionką, ilustracje są jak na lekarstwo. Jestem wzrokowcem, do mnie bardziej docierają i przemawiają obrazy niż literki. Czasem pojawiają się ozdobniki, ale tylko przeszkadzają w przeczytaniu treści. Zdradza duża nieporadność i brak warsztatowego przygotowania (myślę o przygotowaniu prezentacji w Power Poincie). I co z tego, że ten młody człowiek na studiach miał zapewne dużo informacji podawanych na wykładach (może w taki sam sposób, więc tylko reprodukuje styl)? Nie nauczono go przygotowywać prezentacji i mówić do ludzi (a nie tylko realizować program w obecności ludzi). Sami żeśmy tak wykształcili. Cierpimy.. i dobrze nam tak! Czy dziwić się potem opiniom z poradników, którą zamieściłem na wstępie tego wpisu blogowego?\nOpublikowano 8 Maj 2015 23 sierpnia 2020\nPrevious Post Czy wykłady na uniwersytecie powinny być obowiązkowe. Cz. 1.\nNext Post Czy wykłady na uniwersytecie powinny być obowiązkowe? Cz. 3. A jak to było dawniej?


Wychodząc naprzeciw potrzebom uczestników oraz biorąc pod uwagę duże zainteresowanie odbiorców kampanią „Jesteś twórcą – masz prawo” termin nadsyłania zgłoszeń zostaje przesunięty – na prace konkursowe czekamy do 23 kwietnia br. Zwycięzców poznamy 1 czerwca podczas finałowego wydarzenia.\nKonkurs „Bierzmy się do dzieła!” skierowany jest do uczniów szkół podstawowych, powszechnych i artystycznych. Zachęcamy do tworzenia co najmniej trzyosobowych zespołów, które pod opieką nauczyciela przygotują konkursową pracę w kreatywny sposób nawiązującą do tematu praw autorskich z wykorzystaniem wiedzy zaczerpniętej z materiałów edukacyjnych zamieszczonych na stronie www.jestestworca.pl. Czym jest dzieło? Kim jest twórca? Obudźcie swoją wyobraźnię!\nNie stawiamy ograniczeń – praca konkursowa może być wykonana w dowolnej formie, takiej, która jest najbliższa młodym twórcom. Od trójwymiarowych wycinanek, przez dynamiczne teledyski aż do chwytliwych piosenek – z niecierpliwością czekamy na Wasze pomysły.\nSzukacie inspiracji? Na platformie www.jestestworca.pl znajdziecie osiem kilkuminutowych filmów zrealizowanych z udziałem najmłodszych, które w sposób przystępny i interesujący poruszają tematy z zakresu praw autorskich. Dzięki nim słowa takie jak „sztuka”, „utwór”, „plagiat” czy „proces twórczy” przestaną być zagadkowe, a być może ich poznanie będzie początkiem niesamowitej artystycznej przygody.\nRegulamin konkursu oraz wszystkie materiały dydaktyczne dostępne są na stronie www.jestestworca.pl


torm's Content - Max3D.pl\nEverything posted by torm\ntorm replied to KLICEK's topic in Wolne dyskusje\nSenua's Sacrifice - koniecznie na VR - niezapomniane przeżycia 😉\nDodanie polygonów do modelu\ntorm replied to torm's topic in 3ds max\nDzięki! jest to jakieś wyjście. Nie wiem jak czy to nowy, czy stary max, ale niby jest to "cap holes" tyle, że to robi masakrę z siatki i przy okazji modelu - pewnie się sprawdza przy mniejszych dziurach.\nTestuje właśnie modyfikator "Cap holes" ale na niewiele się zdaje - tzn. działa, ale siatka jest tragedia...\ntorm posted a topic in 3ds max\nWitam, mam taki model jak w załączniku. Jak widać - jedna ściana jest pusta (tzn. brakuje tej ściany) czy jest jakiś prosty sposób, aby ją dorobić? Czy muszę rysować ręcznie polygony poprzez "create"?\nHTML 3D wireframe model\ntorm replied to torm's topic in Inne\nPolecam - ma chyba lepszą wydajność niż Three.js\nUdało mi się to osiągnąć przy pomocy xeoGL - działa o niebo lepiej niż three.js: https://tomb.pl/projects/examples/effects_ghost_materials.html\ntorm posted a topic in Inne\ntorm replied to dimaxion's topic in Inne\nJa bym sugerował spróbować jednego i drugiego, a później na tej podstawie zadecydować. Testowałem triale obu i tak: - tweenmotion jest o wiele bardziej intyicyjny i prostszy w obsłudze ale... - w lumion o wiele łatwiej i szybciej było mi osiągnąć fotorealistyczny render (pytanie czy tweenmotion w ogóle jest w stanie osiągnąć to co lumion (w przypadku architektury) bo z tego co znalazłem w necie (przykłady renderów) to nie bardzo). Poza tym nie wiem czy jest sens wiązać się z jakimś softem na dłużej - dzisiaj wychodzi co chwila coś nowego, branża generalnie szybko się zmienia, więc raczej trzeba śledzić wszystko na bierząco.\nWitam, wykonałem dość ciekawy model domu (myślę, że może to być coś przełomowego w architekturze). Jednak średnio jestem zadowolony z efektu. Ma ktoś jakieś pomysły jak to lepiej wyrenderować? Jakiego softu użyć? Jakie ustawienia? itd. Będę wdzięczny za wszelkie sugestie. Pozdrawiam torm\nDzięki, już sobie poradziłem - UVW Box rozwiązał sprawę\nOk, znalazłem już renderer, który mnie zadowala - jednak mam problem z teksturowaniem - tekstura na jednej ze ścian budynku się rozciąga. Jaki sposób naprawy tego?\nWitam, stworzyłem model domu w 3ds max i mam pytanie - jak najlepiej go wyrenderować? Chciałbym, żeby render był fotorealistyczny. Jeśli nie ma jednoznacznej i prostej odpowiedzi na to pytanie, to prosiłbym przynajmniej o jakieś wskazówki. Chciałbym uzyskać efekt domu znajdującego się na polanie, w lesie (tak więc drzewa itd również należałoby dodać). P.S. Niektórzy może jeszcze mnie pamiętają - często bywałem tutaj jeszcze w czasach starej wersji forum, ale od jakiegoś czasu zajmuję się głównie web'em, a że web-art padł, to się nie udzielałem specjalnie.\nWitam, (na nowym forum ;) ostro się widzę pozmieniało w końcu jest ładnie, tylko szkoda, że tyle działów poszło do kosza.. ;) no ale nic... mam mały problem z wydrukiem wizytówek soft-touch + wybiórczy lakier UV. Wizytówki wydrukowałem w chroma.pl i niestety kolor znacznie odbiega od proofa, a drukarnia nie chce uwzględnić reklamacji, ze względu na to, że proof był na innym papierze (sic!). I teraz moje pytanie, czy ktoś z was zna może drukarnię, która zrobiłaby to dobrze? W załączniku jak to wygląda (na górze proof - kolory takie jak powinny być. Na dole wydruk docelowy - widać gołym okiem, że kolory są o wiele bardziej nasycone - drukowane z tego samego pliku).\ntorm replied to torm's topic in Web Art\ntorm replied to torm's topic in Hardware\nW tej kwocie to chyba będzie najrozsądniejsza opcja. Poza tym ważnym aspektem dla mnie jeszcze jest możliwość wysokiego ustawienia ISO, a z tego co widzę, to nawet na 3200 nie ma zbyt dużego szumu: https://ksassets.timeincuk.net/wp/uploads/sites/54/2017/08/Canon_200D_Res_RAW_3200-1.jpg Zastanawia mnie tylko jedna rzecz (możliwe, że w lustrzankach nie ma tego problemu), ale w moim starym olympusie przy pstrykaniu fotek w RAW'ie aparat myślał dość długo przed zapisem... nie wiem czy gdzieś znajdę na to odpowiedź, ale czy jest się czego obawiać?\nMyślałem o czymś w granicach Canona 200D... i właśnie znalazłem go też jako jednego z polecanym w jakimś benchmarku, co o nim myślicie? nagrywa chyba całkiem przyzwoicie, a i przy okazji jakieś zdjęcia będzie można nim zrobić :)\ntorm posted a topic in Hardware\nWitam, temat mówi sam za siebie :) szukam niskobudżetowej lustrzanki do nagrywania filmów w możliwie jak najlepszej jakości. Czytam właśnie trochę na ten temat, ale chętnie też zaczerpnę opinii tutaj. Przeznaczeniem będzie głównie youtube - więc jakość może być dostosowana. z góry dzięki za opinie i pozdrawiam\ntorm replied to torm's topic in Wolne dyskusje\nDzięki wielkie. Jak na razie powysyłałem CV na technojobs... zobaczymy :)\nDzięki, strona ok. Tylko w UK już chyba niezbyt chętnie przyjmują Polaków - straciłem stamtąd dwóch zleceniodawców od czasu Brexitu. Myślę bardziej o Hollandi, lub czymś mniej popularnym, ale gdzie można dogadać się po Angielsku.\ntorm posted a topic in Wolne dyskusje\nWitam, znacie może jakieś serwisy gdzie można znaleźć pracę za granicą? (chodzi mi oczywiście o oferty związane z grafiką) web design głównie. Dzięki\nNezumi, no i tu się mylisz: To tylko kwestia czasu, aż każdy stanie się zbędny.


kwiaciarnia lublin - Katalog Stron e-Promocja\nKryteria: kwiaciarnia lublin\n2019-01-31 :: sklepy internetowe\nPragniemy przedstawić Państwu usługi które obecnie są świadczone wraz z asortymentem który się powiększa w miarę zdobytego doświadczenia , Stawiamy wyzwanie nawet najbardziej wyszukanym zamów...\n2016-09-14 :: hobby i czas wolny\nPoczta Lublin Kwiatowa | Poczta z kwiatami w Lublinie. Wyślij kwiaty w Lublinie.\nPoczta Lublin Kwiatowa dostarcza kwiaty do Lublina i do pobliskich miejscowości. Gwarantujemy świeżość naszych kwiatów przez trzy dni od doręczenia. Nasi kurierzy dostarczają kwiaty codziennie pomi...


Lipiny – historia terenów powiatu wołomińskiego\nRód Czosnowskich wywodził się z Czosnowa w ziemi warszawskiej, położonego nad zachodnim brzegiem Wisły, niemal naprzeciw Nowego Dworu Mazowieckiego. Byli rodem szeroko rozgałęzionym, licznym, mającym majątki ziemskie w wielu miejscach na Mazowszu. Tutaj też pełnili szereg urzędów ziemskich. Pierwsi Czosnowscy wymienieni są w aktach już na początku XV wieku. JedenCzytaj dalej\nOd wiosny 1921 roku Polska wkroczyła w okres stabilizacji państwowej i ustrojowej. W Wołominie zjawisko to przebiegało trochę w wolniejszym tempie, wzrosła minimalnie liczba ludności. Procesy urbanizacyjne wykroczyły poza granice administracyjne miasta i objęły przylegające do niego wsie: Sławek, Lipiny Nowe, Lipiny Stare oraz osady Leonardów i Ronówkę. Na tymCzytaj dalej\nKrótka znajomość… W 1952 roku Stanisława Bobkowska poznała na kuracji w Krynicy Zofię Nałkowską. 11 sierpnia 1952 roku Nałkowska zanotowała w „Dzienniku”: „Wczoraj była pani Bobkowska z Wołomina. Po wypiciu «Zubera z Janem» długie spacerowanie po zakątkach tutejszych, wypełnione ogromną jej biografią (zaczętą już przy pierwszym spotkaniu). Urodzona na KaukazieCzytaj dalej\nZnalazłam dobrze zachowaną, pożółkłą fotografię z dawnych lat. Właściciel podpisał się swoim nazwiskiem, ktoś ołówkiem dopisał: „Kol. Świerczyński Józef – SENIOR – SENIORÓW”. 11 października 1978 r., Józef Świerczyński w wieku 90 lat, jeszcze w pełni sił, odbierał życzenia i gratulacje od ówczesnego Prezesa Rady Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego wCzytaj dalej\n1939 10 września, podczas nalotu lotnictwa niemieckiego na Wołomin, kościół został uszkodzony po raz pierwszy. Zniszczeniu uległ dach, a z okien wleciały wszystkie szyby. Prace Komitetu Budowy Domu Katolickiego im. księdza Ignacego Skorupki zostały przerwane. 1941 W kwietniu administrację parafii objął ksiądz Apoloniusz Kosiński. W odnowionym kościele zbudowano ambonę wedługCzytaj dalej


S4R custom z piaseczna, zna ktoś? - Page 2 - Ogłoszenia znalezione - Desmo Maniax DOC Poland - Ogólnopolski klub właścicieli i sympatyków motocykli DUCATI\nTharguy Mighty 0\nNo nie jak każdy, dla mnie prywatnie targowanie sie to takie dziadowanie i brak szacunku wobec wyceniajacego. Jak cena sprzedazy mi nie odpowiada to sie czyms nie interesuje, a nie biadole żeby mi taniej sprzedał. Bo targowanie włąsnie z biadoleniem i dziadowaniem mi sie jednoznacznie kojarzy.\nIMO piszecie o dwóch innych sprawach.\nCo innego negocjowanie warunków współpracy (cen) z dostawcami a co innego kupno okazjonalne. Jednorazowe. Kupując bułki w sklepie też powinniśmy negocjować cenę?\nNie targowanie się o cenę to oznaka braku szacunku... ale w Turcji ;)\nBrak choć próby targowania się jest poważnym faux pas w negocjacjach. Jeśli przyjmujesz od razu pierwszą ofertę sprzedającego to pozostawiasz go z myślą "cholera, wziął bez szemrania, za mało zaproponowałem" pozbawiając go satysfakcji z dokonanej transakcji. To jest zwyczajne chamstwo, świadome bądź nie.\nKupowanie używanego pojazdu jest wręcz podręcznikowym przykładem sytuacji, gdzie ta zasada się stosuje.\nNegocjacje to co innego niż targowanie się. Negocjacje to wymiana argumentów czy innych wartości dodanych działająca obustronnie. Targowanie sie to "sprzedaj mi taniej bo chciałbym bys mi to taniej sprzedał"\nO niektórych klubowych "negocjatorach" to już legendy krążą :wink:\nI nick'i "cotokurwazamaruda!" :)\nPewnie w Biedronce też "negocjuje" :mrgreen:\nbyś mi to taniej sprzedał bo ..... . A właśnie osobo która ma wiedzę wie komu dać rabat bo się jej to opłaca kilka krotnie. A osoba która tej wiedzy nie ma i z różnych względów nie posiądzie. Będzie pytała się po co ma sprzedać taniej. To jest właśnie ta różnica między osobami że jedni to wiedzą a inni się pytają.\nDo admina może warto zakończyć ten wątek\nMoże to niezbyt pasujace do naszych realiów, ludzi którzy beda sie wykłucac o złotówke dla zasady, ale\nJak sprzedawałem swoje motocykle prywatne to nie zawyżałem z założenia ceny o wartość do utargowania. Cena była ceną która mnie satysfakcjonowała i z zastrzeżeniem ze jest absolutnie nienegocjowalna. Działa ten system i wyklucza szybko wszelkich "pytaczy".\nCiekawy temat o customie s4r :)\nKoledzy, szpej jaki jest każdy widzi. Dla jednych mod zrobiony galante, dla innych to słabiak i prowizorka. Z pierwszymi przybijam piątkę, z tymi drugimi mogę ewentualnie podyskutować pod warunkiem, że w swoim sprzęcie zrobili więcej niż dołożenie taknpada. Projekt jest otwarty do dalszych przeróbek i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby napchać w niego ohlinsy, kute tłotki a nawet turbo. Wszystko wg uznania i grubości portfela.\nCo do ceny rzeczonego S4 w ładnym opakowaniu. Kup Panie furę w dobrym stanie, zrób pełny przegląd, potem ją potnij, skombinuj laminaty, psiknij lakierem, sypnij trochę biżuterią Rizomy, zaszalej z Race Seats, zmień sprzęgło na sportowego Spidera, wsadź nowy wydech, wgraj mapy, dodaj nowy napęd DiD i jeszcze kilka innych bajerów takich jak kierownica Lucas, a na koniec wyceń jeszcze ile warta była Twoja robota i czas który wolałeś poświęcić w warsztacie zamiast pierdzieć w fotel przed komputerem. Jeśli zrobisz to wszystko i oddasz moto za ćwierć tego co włożyłeś, to sam sobie odpowiesz na swój komentarz.\nKończąc te wypociny i nawiązując do negocjacyjnych ambicji co poniektórych miłośników dobrej oferty - dam przykład z życia wzięty. (oczywiście z nadzieją, że majstertorzu nie z tego forum)\nMotocykl: Monster 1000 S\nhttp://www.bellissimoto.com/PaoloTex.html tu można nabyć kit\nKoledzy, szpej jaki jest każdy widzi. Dla jednych mod zrobiony galante, dla innych to słabiak i prowizorka. Z pierwszymi przybijam piątkę, z tymi drugimi mogę ewentualnie podyskutować pod warunkiem, że w swoim sprzęcie zrobili więcej niż dołożenie taknpada.\nCi co włożyli wiedzą, że na dodatkach przy sprzedaży traci się dużo sprzedając je razem z moto, albo się je wyjmuje i sprzedaje oddzielnie. W kontekście tego tematu ten s4r nadal jest 11 letnim s4r, więc wybór między 1100 evo dla mnie byłby prosty.\nRozumiem twoje podejście bo też jak bym mnóstwo kasy włożył w projekt próbował bym przynajmiej cześciowo ją sobie zrekompensować, myśle ze spokojnie znajdzie się chętny na taki projekt, pewnie kwestia czasu.\nChłopaki z Motomaniax sprzedawali ciekawe projekty i znajdował się kupiec, wiec i w tym przypadku ci tego życzę.\n@arachnia tytuł tematu to "S4R custom z piaseczna, zna ktoś?" Nie znasz. Nie widziałeś, nie macałeś, nie wąchałeś i nie odkręcałeś prawej manetki. Nie podoba Ci się modyfikacja, Twój gust i ja to szanuję, ale proszę nie sprowadzaj wyceny tego projektu do poziomu serii, bo to prostu niedorzeczne.\n@Gorzko dziękuję :)\nPrimo nigdzie nie pisze o cenie, co do niedorzeczności - zawieszenie ma takie jak w serii, silnik i ramę też - s4r po wstawieniu budy od panigale nie będzie panigale :) A że się sprzeda w to nie wątpię.\nEdited August 24, 2016 by arachnia\nDobra, przekonałeś mnie. Sprzedaję S4R serię, troszkę podkręconą, z modem by Tex i innymi dodatkami. Ale, ale czekaj.. przecież napisałem to już w ogłoszeniu.. :/\nMnie się podoba. Ale ja motocykle kupuję sercem. Nie patrzę na kalkulator i nie liczę w złotówkach czy "się opłaca".\nTo moto ma coś co powoduje u mnie szybsze bicie serca.\nSprzeda się na pewno.\nPozdrawiam i życzę jak najmniej "negocjatorów" :)\nDobra, przekonałeś... :/\nI niestety to smutna rzeczywistość.\nBo ludzie wolą wydawać pieniądze na seryjny, fabryczny motocykl, byle nowszy i byle z mniejszym przebiegiem niż na fajny autorski, jednostkowy projekt.\nCiekawy i nietuzinkowy motocykl przegrywa z rocznikiem i przebiegiem.\nRozumiem gdyby chodziło o motocykl na jeden, dwa sezony i kolejny, ale ludzie się rozpisują o pasji i miłości do marki, od niemal każdego słysze ze niemal żeni sie z motocyklem, zostanie z nim do końca świata, ale data produkcji wklepana w dowód rejestracyjny to rzecz najważniejsza.\nSmutne to po prostu, całe szczęście że zdarzają sie wyjątki od tej reguły.\n@theo rozumiemy się ;)\nTymczasem.. "zaniżając" wartość modyfikacji, postanowiłem dodatkowo wyposażyć motocykl w opcję dla dwóch osób, jak w serii niemalże. Niby nic wielkiego, a cieszy. Pic polega na tym, że zmianę z Texa na <hmmm> nazwałem to roboczo GranTurismo, dokonuje się w 10 minut i już można pruć wygodnie do Radomia, albo nawet dalej! ;)\nPS. Na fotkach i video prototyp - brak jeszcze podnóżków dla pasażera i zaślepienia ramy.\nEdited August 25, 2016 by DMOC\nSmutne, że ludzie wolą jeździć nowszymi (w domyśle sprawniejszymi) motocyklami? Smutne, że ludzie mówiący o miłości do marki, wolą oryginalny motocykl? Czy to nie jest kwintesencja miłości do marki?\nMi motocykl się podoba, choć tu znowu pytanie czy jest to "fajny autorski, jednostkowy projekt" czy jednak kit który każdy przy odrobinie chęci może sobie kupić i założyć. No i mimo tego, że projekt mi się podoba, to zgadzam się z Arachnią, to wciąż technicznie tylko 11 letni S4R.\nKanapa zrobiona super!!!\nI to nie tylko dobre chęci, tylko trochę gotówki. Przez chwilę interesowałem się tex`em i niestety koszty przekroczyły chęci - a tak na prawdę mi wystarczyłyby elementy na przednim zawieszeniu\nCiekawe że na świecie jest inne podejście. Na naszym rynku takie firmy jak RadicalDucati nie miały by racji bytu z takim podejściem.\nPrzecież mógłby ktoś zawsze powiedzieć ze to stary ulepiony motocykl, a nowe sa sprawniejsze.\nMożesz podpowiedzieć kto tak fajnie kanape obszył bo z chęcia bym do Diabła zrobił takie obszycie.\nWiększość osób nie wykorzysta potencjału fabrycznego S4R, a co dopiero mówić po modyfikacjach mechanicznych. Nawiasem mówiąc, żeby osiągnąć lepszą wydajność silnika wcale nie trzeba go specjalnie rozgrzebywać. Już samo zdjęcie masy z motocykla powoduje że bajk żywiej reaguje na prawą manetkę. I w drugą stronę, im jest lżejszy tym łatwiej go wyhamować. Ja uznałem, że zarówno hamulce jak i dobrze ustawione zawieszenie spełnia w tym przypadku doskonale swoją rolę. Jest za to wzmocnione sprzęgło i są fajnie zgrane mapy. Śmiem przypuszczać, że motocykl ten wywali z siodła niejednego amatora kwaśnych komentarzy.\nNa deser dodam tylko, że paleta kolorów to ducati corse, a podświetlenie tablicy rej. od Diavela więc do kogo ta mowa? :P\n@Gorzko obszycie kanapy robiłem tutaj: http://www.werson.waw.pl Jestem zadowolony z wykonania i mogę polecić\nto jest chyba niekończąca się wojna stare vs nowe, jako, że zjadłem zęby na grzebaniu starych VAG i innych klasyków to mogę potwierdzić to co teo mówi, nie można nawet odzyskać czasu pracy nie mówiąc o $$ włożonych w modyfikację. sprzedajesz więc ze stratą lub rozbierasz i boli cię serce. większość kierowców kończy swoją przygodę na długiej prostej i umiejętności kończą się kiedy trzeba skręcić, dlatego zawsze stałem na stanowisku, że dla przeciętnego kierowcy (w tym mnie) w aucie moc powyżej 200 koni to tylko sztuka dla sztuki. podobnie z modyfikacjami mechanicznymi s4r jaki procent z nas powie że ogarnia w 100% możliwość tego moto ?\ndo mnie zawsze przemawiał argument, że każdy może wejść do salonu i kupić nowe (kwestią jest tylko zasobność portfela), nie każdego zaś stać na włożenie serca w klasyczną konstrukcję. okiełznać nowe 200koni z absami, kontrolami trakcji i innymi bajerami jest łatwiej niż okiełznać 150koni tylko za pomocą manetki lub pedała gazu. tu trzeba mieć umiejętności i głowę na karku a to większa sztuka niż zapłacić za komputery robiące to za nas. problem polega tylko na tym, że dzieci wychowane na cyfrowej technologii wsadzone na analogową maszynę nie potrafią jeździć, w drugą stronę przesiadka nie jest tak bolesna. sam wygląd pozostaje jak zawsze kwestią gustu, jeden lubi kwiatki a drugi jak trzeciemu nogi śmierdzą\nEdited August 25, 2016 by mioo


Rozwiązanie leży obok [Ciro] - Page 5\nby Yū ✿ on Sob Gru 23, 2017 6:25 pm\nDzisiaj minęły dwa miesiące bez odpowiedzi.\nMasz ode mnie tydzień na odpis. Ponieważ widziałam, że masz zgłoszoną mniejszą aktywność + mamy święta, daj znać na PW, czy jest coś AŻ TAK BARDZO przeszkadzającego Ci w odpisie, że się nie wyrobisz w tym terminie.\nW innym wypadku kończę misję z wynikiem negatywnym i spodziewaj się złych konsekwencji dla postaci.\nby Ciro on Nie Gru 31, 2017 12:53 am\nJak to mówią… Poniósł wilk razy kilka ponieśli i wilka. Eltyar nie mógł spodziewać się, że przeciwnicy będą aż tak doświadczeni. Wszystko mogłoby wyjść jeszcze na jego korzyść, ale zdecydowanie nie dzisiaj. Szczęście zdecydowanie nie stało po stronie czarnowłosego. Sytuacja stałasię gorsza niż mógłby podejrzewać, a przekonał się o tym dopiero kiedy nastąpiła wymiana ciosów. Paraliż nie ograniczył przeciwnikowi możliwości bojowych, przez co Ciro mógł pożegnać się ze swoją piękną twarzą. No może nie tak całkowicie piękną, ale zdecydowanie poczuł co to znaczy przyjmowanie potężnych ciosów wymierzonych prosto w twarz, a następnie całe ciało. Nie miał siły wydać z siebie żadnego dźwięku. Nawet jeżeli chciałby krzyczeć to po prostu nie był w stanie. Przed omdleniem ratowała go siła woli i ciągłe obrażenia, które dostarczały bodźców by nie mógł odlecieć. Ale to skończyło się całkiem szybko. Na wpół otwarte oko dostrzegło zbliżające się ostrze. Ciało całkowicie odmówiło mu posłuszeństwa. To fakt, że tego dnia jedyną osobą, która poczuła rozcinający skórę metal na swoich jądrach był Ciro Eltyar – Łowca szczycący się mianem Sadysty i Szpiegmistrza. To był moment, w którym w jego wnętrzu nastała całkowita ciemność.\nTen moment w którym otwierasz oczy i nie jesteś w stanie rozpoznać otoczenia nie należy wcale do przyjemniejszych. Tak naprawdę nie do końca był świadomy co i jak się stało. Jego oko delikatnie się otworzyło i od razu było widać, że ten człowiek jest cholernie zmęczony życiem i ranami, które otrzymał całkiem niedawno – a może jednak dawno? Pierwsze rozejrzenie się po pomieszczeniu sprawiło, że wszystkie wspomnienia wracały. Ostatnie uderzenia i końcowa całkiem zabawna sprawa. To nie był jego dzień na buntowanie się przeciwko światu. Widział jedynie wbite w jego ciało igły, a jedynym ruchem, który na razie potrafił wykonać było drgnięcie palca serdecznego ręki prawej. Ciało niemal całkowicie odmówiło mu posłuszeństwa, a hałasy wydawały mu się wcale nie przeszkadzać. Nie myślał logicznie, a to oznaczało, że poziom podejmowanych decyzji spadał łeb na szyję. Taka była właśnie prawda. Prawdopodobnie gdyby był w lepszym stanie zarówno psychicznym jak i fizycznym starałby się skupić na podsłuchaniu co kto może mieć do powiedzenia, ale teraz? Marzył o śnie. Jego oczy same zmuszały go do podjęcia takiej decyzji. Umysł nie wytrzymywał presji, a on mógł się tylko modlić by częściowo się zregenerować. Powieki zaczęły delikatnie opadać, a on już czuł jak powoli świat wróżek i innych mitycznych stworzeń stara się go otulić.\nWalczył jeszcze ze sobą tak jakby sen miałby okazać się czymś złym. Śpij ty głupi łowco. To był już czas by odpocząć – może nawet na wieki.\nNiech Ciemność będzie łaskawa.\nNie było tutaj dosłownie niczego. Ciro stał pośrodku nicości, a nawet nie widział swojej postaci. A więc tak wygląda sen człowieka, którego życie zbliża się do końca. Przez moment był świadomy swojej całkowitej porażki. Jego spojrzenie było praktycznie puste. Dawna wola walki całkowicie zniknęła, a zamiast niej pojawiło się tylko zmęczenie. Zdał sobie sprawę jak bardzo jego ucieczka była skazana na porażkę. Wszystkie złe decyzje podjęte podczas ostatniego dnia powoli wypełniały jego głowę. Najpierw pojawiał się obrazy, a potem rezygnacja. Usiadł na ziemi nie czując nawet podłoża pod sobą. Wszystko wydawało się być nierealne.\nTo była kolejna myśl, która wypełniła jego głowę. Eltyar zamierzał oddać się w objęcia śmierci, ale … tylko jedna rzecz była dla niego teraz łaskawa. Jego serce prawdopodobnie dalej biło – a może już nie? Teraz nie był nawet świadomy tego czy żyje. Zbyt wiele rzeczy poszło już nie tak jak powinno, by teraz nastawiać się optymistycznie. Najgorszą opcją było to, że umarł i teraz będzie się tutaj błąkać, aż po wsze czasy. Z oddali widział coś co przypominało mu pulsujące światło. Nie zamierzał się teraz ruszać w ogóle. Ale pulsowanie robiło się coraz mocniejsze kiedy już całkowicie go oślepiło. Zasłonił oczy ręką, a kiedy je odsłonił zobaczył coś co mogło dać mu spokój ducha. Niewinna postać młodej dziewczynki. Nie widzieli się już tyle czasu, a teraz w końcu pozwolono mu ją zobaczyć. Jego córka, którą kochał nad życie i ponad wszelkie stworzenie. Rozłożył ręce w powitalnym geście, a kiedy tylko to zrobił Chisana wbiegła mu prosto w ramiona. Radość, którą poczuł gdzieś w głębi była nie do opisania. O nic nie pytał. Chwilowo całą swoją uwagę poświęcił na przytuleniu jej i zdaniu sobie sprawy, że w takim razie wszystko jeszcze przed nim.\n- W końcu mogę Cię zobaczyć. – To były jego pierwsze słowa, ale młoda łowczyni odpowiedziała mu tylko szerokim uśmiechem. Nie mówiła dosłownie nic. Nawet kiedy usiadł i posadził ją sobie na kolanach. Głaskanie jej głowy przynosiło ulgę i pomagało odsuwać negatywne emocje.\n- Czyli to już niedługo koniec … – W jego głosie nie było żadnego żalu. Nie żałował niczego albo nie dopuszczał do siebie takich myśli jak na razie. Przegrane bitwy przelatywały mu przed oczyma, a potem to jak wiele razy był w tarapatach. Oparł swoją głowę o czoło dziewczynki. Był zmęczony tym wszystkim, a przynajmniej do momentu w którym się nie odezwała.\n– Nie, to jeszcze nie to tatusiu. – Barwa jej głosu okazała się miodem dla jego uszu. Przyglądał się jej zastanawiając się o co może jej w ogóle chodzić. Przecież wszystko się skończyło. Zabrano mu wolę walki, a teraz odzyskał spokój duszy. Nie będzie lepszego momentu by z tym wszystkim skończyć.\n– Ty musisz jeszcze żyć. – Ale jak żyć bez Ciebie? To trudne. Nie wypowiedział tego, ale to były jego jedyne myśli w tym momencie. – Zapomniałeś o wielu rzeczach… – Niby o czym? Kolejne wspomnienie przeminęło mu między oczami – ich pierwsze spotkanie kiedy uczył ją grać w billarda. Jej pierwszy szał i ratowanie jej małego tyłka przed niebezpieczeństwem. Tak właśnie – chwile przepełnione szczęściem i determinacją by zapewnić jej bezpieczeństwo. Następny obraz – uratowanie jej z opresji kiedy ją porwano. Następny – zabezpieczanie jej podczas odbijania anielicy psów. To były momenty kiedy pamiętał co należało zrobić. Zamiast walczyć o swoje przetrwanie odpuścił wszystko. Dawniej skupiał się na dziewczynce, ale jej już z nimi nie ma. Zniknęła na dobre. Została zamordowana. Czuł w piersi ból tak jakby ktoś palił go od środka. To była złość. Nie mógł zostawić tego bez zemsty. Chisana zapewniała mu wewnętrzny spokój, a jej realny brak motywował do życia. Ta mała kruszynka miała całkowitą rację. On musiał jeszcze żyć. Musiał przeżyć wszystkie przeciwności, które staną mu na drodze.\n– Nawet teraz potrafisz mnie uratować, Chi. – To już powiedział inny człowiek. To nie był ten sam wrak co wcześniej. Ciro Eltyar odzyskał pewność siebie. Nienawiść przepełniała jego ciało, ale kontrolował to wszystko. Świadomość, że mógłby odejść nie spełniając obowiązków rodzica i zemścić się za niewinną łowczynię tylko motywował go do życia.\n– Żyj dla mnie. Przetrwaj to dla siebie. – Ta jedenastolatka albo strasznie szybko dojrzała, albo dla niej liczyło się tylko to by wyszedł obronną ręką z tej sytuacji. Wstała bardzo powoli i poprawiła swoją białą sukienkę. Pochyliła się delikatnie i ucałowała go w policzek. Bardzo powolnym krokiem zaczęła odchodzić, a on obserwował ją w spokoju. Pogodził się z jej stratą już dawno, ale to nie znaczyło, że nie chciałby żeby żyła.\n– Kocham Cię. – Nie powiedział tego dostatecznie głośno, ale na sam koniec zobaczył jeszcze jej uśmiech. Usłyszała go, ale zniknęła. Teraz został sam ze swoimi myślami. Światło, które przyprowadziła jego córka nie zniknęło. Nadzieja powróciła. Czuł, że tym razem tak łatwo się nie załamie. To nie było wcale fair – człowiek, który został zniszczony psychicznie został uratowany przez dziecko i teraz miał wrażenie, że może dokonać wszystkiego. Położył się na niewidzialnej podłodze i patrzył się w wypełnione pustką niebo. Uśmiech nie schodził mu z twarzy. Tutaj też powoli zasypiał – odzyskał wszystko czego potrzebował, teraz może jeszcze chwilę odpocząć i wtedy … Powoli nadchodziła ciemność. Jego oczy znowu się zamknęły, a umysł zdawał się dalej przełączać się w tryb czuwania. W końcu odpłynął, a może właśnie teraz powrócił do rzeczywistości?\nby Yū ✿ on Wto Sty 02, 2018 7:37 pm\nCiemność rozwiewała się bardzo leniwie, niczym macki ciemności, nieregularnie sięgające jeszcze do jego umysłu, zanim światło pochłonęło je w całości. Rozmyły się w jednej sekundzie pozostawiając tylko piszczącą w uszach ciszę i nienaturalną biel nad głową.\nCiro otworzył oczy, ale w pierwszym momencie oślepiła go jasność pomieszczenia, w którym się znajdował. Nadal ten sam pokój i ta sama, niewygodna pozycja w której usnął, gdy obudził się po raz pierwszy.\nGłosy ucichły, nie mógł już wychwycić żadnych komentarzy, przekonać się, czy jest sam, czy z kimś w tej paskudnej sytuacji. Bólu nie było, całe jego ciało emanowało lekkością, chociaż dalej wyraźnie je czuł. Nadal jednak nie był w stanie się ruszyć, każda z kończyn przywiązana do stołu na którym go położono była już lekko zdrętwiała, niewygodna była także czysto fizyczna. Nie da się czuć za dobrze, po długim przebywaniu w takim odrętwieniu, szczególnie po tak dziwnym śnie.\nJedynym, co wyraźnie zmieniło się od pierwszej sytuacji było przyjemne ciepło przy jego lewym boku, a także cichy, miarowy oddech. Piaskowo-ruda plama w rozrzucone losowo ciemniejsze plamki poruszała klatką piersiową podczas nabierania i wydychania powietrza, nie chrapała ani nie poruszała się przez sen. Sporej wielkości dziki kot spał przy boku Eltyara grzejąc go własnym ciepłem.\nŁowca mógł powoli poczuć, że zaczynają mu wracać siły, a także głos. Chociaż usta były spierzchnięte, a szczęka bolała, tego jednego mu nie odebrali. Nie był zakneblowany.\n/Dzisiaj bez protipów, ale powiem, że sen był naprawdę dobry. Wiec się nie bój odpisywać, serio >D\nby Ciro on Nie Lut 18, 2018 8:20 pm\nNie był do końca przekonany czy tak naprawdę się przebudził. Światło uderzyło w niego zbyt gwałtownie. Zmrużył oczy i powoli starał się wrócić do rzeczywistości. Jego sytuacja ewidentnie się nie zmieniła, więc doskonale wiedział jak bardzo jest w dupie mimo wszystko. Sądził, że w momencie jak otworzy oczy będzie jeszcze w gorszym stanie niż niedawno, ale o dziwo czuł się lepiej - nawet znacznie lepiej. Obserwował otoczenie i starał się ruszyć którąkolwiek z kończyn. Kto wie ile leżał w tej pozycji. Wszystko odrętwiało, a i tak był unieruchomiony. Nikogo nie było wokół, a przynajmniej tak zakładał. Głosów brak, a żadnej aparycji w zasięgu wzroku. Mógł się tylko domyślać, że nie sądzili że tak szybko się obudzi. Nie powinni się nawet nim przejmować skoro i tak był unieruchomiony i ledwo żywy. Tutaj musiał przyznać im rację, sam też pewnie by się takim człowiekiem nie przejmował i po prostu przyszedł do niego w innym terminie bardziej odpowiadającym. Czuł się strasznie lekki pomimo tego, że nie mógł się ruszyć tak jakby miał pełno w sobie sił i wcale nie był wcześniej ranny. Nic mu nie pasowało w jego aktualnej sytuacji, ale nie zamierzał narzekać. Musiał znaleźć jakiś sposób by się oswobodzić. Odwrócił głowę i dostrzegł puchatą kulkę, która leżała obok niego. Przyjemne ciepło, które dostarczała do jego ciała sprawiło, że czuł się po prostu lepiej. Nawet teraz zwierzęta go lubią? Czemu to zawsze są dzikie koty? Na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Chciał spróbować dotknąć jego futra i spróbować go pogłaskać chociaż palcami jeżeli dosięgał. Jeżeli nie to trudno. Może będzie miał okazję zrobić to kiedy indziej.\nCzuł powrót sił, a także głosu, którego brakowało mu ostatnio. Do końca nie rozumiał okoliczności, ale doskonale zdawał sobie sprawę, że teraz jest jego moment. Ciało nie drgnęło mimo wszystko dalej był przymocowany do stołu. Wziął głębszy wdech czując ulgę. Jest zdecydowanie lepiej. Jego spojrzenie nabrało jeszcze większej determinacji. Przyglądał się kulce leżącej obok niego, a jego wzrok od razu złagodniał. Nie wiedział dlaczego tak bardzo uwielbiał tego typu zwierzęta, ale nie mógł się oprzeć po prostu. Cicho zamruczał i otworzył usta.\n- Co tutaj robisz kociaku? - Usta go bolały nawet tak cichym mówieniu. Gdyby tylko mógł się napić czegokolwiek byłoby znacnie lepiej. Może to było głupie by nawiązywać z nim jakikolwiek kontakt, ale jakoś nie mógł się oprzeć. I tak nie mógł zrobić nic więcej. Wszystko sprowadzało się do tajemniczego kota, który zdawał się dodać mu trochę sił do dalszej walki. Jak na razie wszystko wskazywało na to, że albo spał zbyt długo albo to ten zwierzak trochę go podleczył.\nby Yū ✿ on Pon Lut 26, 2018 1:11 pm\nZ racji uwiązania łowcy do stołu, nie miał on wielu możliwości ruchu. Chociaż nie stała już przy nim żadna straż, nie było szans na to, by uwolnił się samodzielnie, bez pomocy z zewnątrz. Sala, w której się znalazł była niewielka, ale zachowana w całkowitej czystości i szpitalnej bieli. Nad jego głową pracował po cichy wentylator, pomieszczenie zdawało się niemalże nowoczesne.\nKażda chwila odzyskiwania czucia sprawiała, że Eltyar pogrążał się w nowych porcjach bólu, szczególnie w okolicach podbrzusza i niżej, ale o obrażeniach w tamtej części niewątpliwie musiał pamiętać. Poza tym dochodził obolały nos i złamana szczęka, przynajmniej nie krwawił, ktoś opatrzył go pobieżnie, kiedy spał.\nJedynym towarzyszem niedoli okazał się kot, ale nie zwtkły mruczek, nie dachowiec o sierści tak podobnej do setek innych kotów, że trudno byłoby go rozpoznać, gdyby skoczył między inne koty. Ciro towarzyszył ryś, młody osobnik o wyrazistym spojrzeniu i czujnych uszach. Natychmiast wychwycił słowa, które skierowane do niego padły w przestrzeni małej sali.\n- Panie łowco! Obudził się pan! - młody, rozbrzmiewający świeżo głos chłopaka wydobył się z ust stworzenia, chociaż nie poruszało ono szczęką na sposób ludzki. Wydawało się, że zawarczy głośno, a zamiast tego posłużył się głosem człowieka.\nDo tego nie byle kogo. Łowca mógł mieć wrażenie, że już wcześniej słyszał ten ton, to brzmienie, które dzielił z kimś ryś. Oszołomiony jednak dostatecznie mocno Eltyar nie był w stanie od razu skojarzyć faktów, pozostało mu zgadywanie i być może wykorzystanie wcześniejszego doświadczenia do zdobycia jakichś informacji.\nRozweselone stworzenie wstało i położyło przednie łapy na klatce piersiowej łowcy. Świetliste spojrzenie lustrował jego twarz, a krótki ogon poruszał się w ekscytacji.\nby Ciro on Nie Mar 04, 2018 6:55 pm\nW tym momencie nawet jakoś bardzo mu nie przeszkadzał fakt, że nie miał możliwości ruchu. Obecność kota go uspokoiła na tyle by nie próbował wyrywać się i tracić niepotrzebnie energię. Mógł rozejrzeć się na boki i dojrzeć w jakim pomieszczeniu się dokładnie znajduje. Dosyć małe pomieszczenie schludne i w dodatku w miarę unowocześnione. Niestety rozejrzenie się na niewiele się zdało skoro miał tutaj teraz tylko jednego małego sojusznika, a tak przynajmniej podejrzewał skoro po dotknięciu jego futra od razu go nie użarł. Zwierze zdawało się być na początku trochę mniejsze, ale teraz dopiero zauważył z czym ma do czynienia. Jak bardzo musiał mieć szczęście, żeby trafić właśnie tutaj młodego rysia? A może właśnie to był pech, który miał zadecydować, że to właśnie ta mała kulka futra go zagryzie. Możliwości było tak wiele, ale on nie zamierzał trzymać się teraz jednej wersji wydarzeń. Musi zebrać się do kupy i w końcu wyrwać się z tego miejsca. Ból przychodził coraz częściej. Nasilał się z sekundy na sekundę, a to oznaczało, że wracał do funkcjonalności. Jego twarz bolała, ale dało się to przeżyć. Najgorzej było w okolicach podbrzusza i doskonale pamiętał co się wtedy stało. Pierwsze uderzenie napastnika prawie pozbawiło go przytomności, a bardzo żałował, że tak się nie stało. Mniej głupich wspomnień i prawdopodobnie nie przejmowałby się teraz tak bardzo. Wiedział, że ból dosięgnie go kiedy będzie chciał się ruszyć i nawet nie był pewny czy będzie w stanie iść.\nKiedy usłyszał głos automatycznie na jego twarzy było widać zdziwienie. Początkowo myślał, że ktoś jeszcze jest w pomieszczeniu i po prostu go nie widział. Ale wszystko wskazywało na to, że ryś właśnie przemówił ludzkim głosem. To było cholernie dziwne zjawisko i nawet nie potrafił przeanalizować na spokojnie sytuacji. Nigdy nie spotkał zwierzęcia, które potrafiło mówić. Słyszał o przypadkach które potrafiły używać telepatii, ale nigdy o takich które po prostu mówiły. Może to był wymordowany? A cholera by to strzeliła. Jakby tego było mało kojarzył głos, ale nie potrafił teraz uporządkować go do żadnej znanej mu osoby. Tutaj spotkał niewiele osób - w dodatku nie kojarzył za dobrze sytuacji jak tutaj trafił. Niestety, ale możliwości było zbyt wiele by mógł od razu rzucić jakimś imieniem tak od razu. Mógłby strzelić, że jest to Cato, ale nie miał żadnej pewności. W zgadywanki przestał się bawić kiedy miał sześć lat, więc teraz po prostu wyciągnie informację. Tak będzie najlepiej i najlogiczniej.\n- Skąd się tutaj wziąłeś? - To było pierwsze pytanie jakie rzucił, ale następne już było w drodze pomimo tego jak bardzo trudno mu się mówiło przez nadchodzący ból. - Jakim cudem możesz mówić? Nie kojarzę żadnego mówiącego rysia. - To było drugie pytanie, które bardzo go nurtowało. Może w którejś tej odpowiedzi która niekoniecznie na niego będzie czekać dojrzy światło, które pozwoli mu uciec z tego miejsca. Jak na razie wiedział, że ma do czynienia z inteligentną formą życia - a to działało na jego korzyść. W dodatku prawdopodobnie był jego sojusznikiem - kolejny plus. Jak na poprzednie pasmo porażek wszystko zaczyna się znacznie lepiej niż ostatnio. Spojrzenie zwierzęcia sprawiło, że na jego twarzy pojawił się minimalny uśmiech - ciężko było nazwać uśmiechem coś takiego jak podniesienie jednego kącika ust bardziej, ale starał się. Starania są najważniejsze prawda?\nby Yū ✿ on Wto Mar 06, 2018 7:00 pm\nZ rysiem było pewnie tak, że nikt mu nie powiedział, iż mówić nie może, więc to robił, bo dlaczego nie?\nPrawda była jednak nieco inna, bardziej skomplikowana i to od dwójki rozmówców zależało, czy kiedykolwiek wyjdzie na jaw. Teraz bowiem obolały Ciro miał zapewne całkiem sporo na głowie i temat tajemniczego pochodzenia umiejętności kotowatego mógł poczekać na później. Nie dało się jednak całkowicie zapomnieć o samym stworzeniu, które gdy tylko odkryło powracającego do świadomości łowcę, rozweseliło się. Grube łapy zaginały materiał w miejscach na które stawały, a ryś znalazł się zaraz obok głowy łowcy.\nMiodowe ślepia wpatrywały się z góry na twarz mężczyzny, a głos, nadal niezwykle znajomy rozbrzmiewał na nowo.\n- Przyszedłem. - odpowiedział najpierw z beztroską na pierwsze pytanie. - I ma pan rację, panie łowco. Rysie zazwyczaj nie mówią, przynajmniej nie te dzikie. Przytrafiło mi się urodzić takim, więc nie wiem dlaczego nie miałbym mówić. Wszyscy z mojego otoczenia mówią, więc dlaczego nie ja?\nUsiadł, rozejrzał się po pomieszczeniu, opuścił uszy.\n- Pewnie jest pan na mnie zły, za to wcześniej... trochę się od tego czasu wydarzyło... spał pan kilka dni. Jak się pan czuje? - ostatnie zdanie wypowiedziane było już tonem odmienionym, radosnym, jakby to, co mówił wcześniej nie miało większego znaczenia. Mimo to, kotowaty wydawał się nieco bardziej spięty.\n- Chciałby pan wstać? Linki są tylko po to, żeby nie spadł pan z deski. Ostatecznie chcą pana mieć żywego... - kot przeszedł po piersi łowcy i zaczepił nosem o sznurek, który przyciskał jedną rękę Ciro do łóżka. Był niezwykle lekki jak na takich rozmiarów rysia, poruszał się niemal bezdźwięcznie. - Pozwolili mi tu przyjść, bo ich gryzłem, drapałem i jęczałem tak, że nie mogli spać. A teraz pozwalają mi biegać luzem, bo z tego pomieszczenia i tak nie ma ucieczki...\nDla uświadomienia łowcy w swoich słowach rozejrzał się jeszcze raz na wszystkie strony, pokazowo, wyraziście zatrzymując pysk na każdej z czterech ścian.\nPoza jednymi drzwiami nie było tu niczego innego, zero okien, zero wentylacji, nawet część przedmiotów z pierwszego wybudzenia zniknęła.\nby Ciro on Pon Mar 12, 2018 10:07 pm\nTo wszystko wydawało się być takie proste kiedy jego mały towarzysz mu odpowiadał. Miał wrażenie, że rozmawia z bardzo młodą osobą. Tak naprawdę może coś pomiędzy dzieckiem, a nastolatkiem. Ciężko było to określić na samym początku rozmowy, ale takie właśnie odnosił wrażenie. Odetchnął ciężko i w dalszym ciągu obserwował kociaka. Doskonale widział gdzie materiał jego ubrania się zagina pod ciężarem młodego rysia, ale to wszystko było dla niego zbyt dziwne. Nie czuł prawie jego wagi na swojej klatce piersiowej. Czuł się tak jakby ta włochata kulka nic nie ważyła, a tylko po prostu istniała. W dodatku nie słyszał jego ruchów - koty zazwyczaj są w tym dobre, ale też bez przesady. Nic tutaj nie współgrało, a on musiał tutaj przeżyć. Wziął potężny wdech i zaczął go słuchać. No tak przyszedł - brzmi logicznie. Następne zdanie brzmiało do połowy w miarę okej, ale potem jakby zatraciło całkowicie sens. Nie mógł, aż tyle myśleć nad tym wszystkim - nie teraz na to czas.\nZłość? Nie teraz. Bardziej czuł się skołowany całą sytuacją. Miał zbyt mało informacji by móc spokojnie wydedukować gdzie aktualnie jest, co się z nim dokładnie stało i jakie powinny być jego następne kroki. W dodatku mały mówił to tak jakby mu coś zrobił. Przymknął na chwilę oczy starając się przypomnieć sobie cokolwiek co mogłoby być z nim związane. Na początku cisza, potem ... może parę powiązań, a raczej domysłów. Nie mógł od razu powiedzieć wszystkiego, ale wolał dla bezpieczeństwa zapytać.\n- Za co? Niewiele pamiętam. - Odparł śmiało chociaż pamiętał dość. Nic mu nie świtało co się działo przed pierwszym obudzeniem się w tym kompleksie korytarzy. Nie był pewien jak tutaj nawet trafił. Jak na razie jego pamięć zatrzymuje się na momencie nieudanego ataku, a potem strzykawkach. - Lepiej. Chociaż dalej boli mnie podbrzusze. - Przyznał niezbyt chętnie i w dalszym ciągu przyglądał się zwierzęciu. Obserwował każde jego zachowanie i nie mógł wyjść ze zdumienia jak bardzo zwierze wydawało się być z nim zżyte. Nie rozumiał tego incydentu i nie był pewien czy chciał na tę chwilę bardziej zagłębiać się w tajniki ich spotkania.\n- Tak. - To było krótkie, ale wystarczająco dobitne, że nie chciał już leżeć. Wychodzi na to, że należał się już parę dni w takiej pozycji. Prawdopodobnie nogi odmówią mu posłuszeństwa, ale musiał dochodzić do siebie jeżeli miał wyjść z tego cało - a przynajmniej w większości. - Nie rozumiem po co jestem im potrzebny. To nie ma żadnego sensu. - To był fakt. W jego rozumowaniu nie było żadnego specjalnego powodu dla którego musieliby utrzymywać go przy życiu nawet po tak potężnym łomocie. Tak naprawdę złamali go, ale potrafił wrócić z tej cholernie złej ścieżki. Teraz musiał wziąć się całkowicie w garść i zająć się swoim życiem lepiej niż zrobił to parę dni temu. Pasmo porażek trzeba w końcu przerwać jedną wygraną. Przegrał bitwy, ale nie wojnę. Ta myśl go trzymała jego świadomość w kupie - a nawet bycie w pomieszczeniu z jednym wyjściem nie załamało jego ducha przetrwania.\n- Czemu Ci tak na mnie zależy mały? - To pytanie nurtowało go odkąd tylko ryś zaczął się przejmować jego losem. Zależnie od tego co usłyszy będzie mógł zdecydować co dalej ze sobą zrobić. Obserwował otoczenie i dostrzegł, że parę rzeczy zniknęło od jego pierwszego przebudzenia. Miał wrażenie jakby nad nim był wcześniej wentylator, ale to może był szok po obudzeniu. Zbyt dużo działo się na raz - to prawdopodobnie wpłynęło na jego dostrzeganie rzeczywistości. Musiał to wszystko wziąć na spokojnie - myśl logicznie. Wdech. Nie daj się zwariować. Nie teraz, kiedy prawdopodobnie miał ostatnią szansę. Wydech.\n- Mów do mnie Ciro, a nie per pan łowco. - mruknął przyjemniejszym tonem niż wcześniej. - Jak wolisz bym się do Ciebie zwracał?\nby Yū ✿ on Czw Mar 15, 2018 9:33 pm\nCiepło ciała kotowatego przenikało przez materiał i grzało bok łowcy, kiedy ryś usadowił się właśnie w tym miejscu. Na pewno nie był więc duchem, nawet pomimo swojej lekkiej budowy. Na wagę mogło wpływać niedożywienie, czy chociażby młody wiek stworzenia. W końcu gołym okiem było widać, że jeszcze trochę mu brakuje, by osiągnąć pełne wymiary.\nNa prośbę rozwiązania lin wstał jednak i zatopił ostre zęby w sznurach. Nie były one przesadnie mocno zaciśnięte, więc kotowaty z ludzką niemalże inteligencją poradził sobie, szarpiąc je, nadgryzając i pociągając odpowiednie elementy. Ciro został oswobodzony, ale jedyne co mógł w tym momencie zrobić, to zrzucić z siebie jasny materiał i nago rozejrzeć się po sali. Najwyraźniej nikt nie miał zamiaru oddawać mu ubrań, w których tutaj przybył. A przynajmniej nie teraz.\n- Za... za wszystko. Chyba przeze mnie pana pobili. Powinien pan uciekać sam, kiedy była taka możliwość. - uszy kotowatego oklapnęły wyraźnie a wzrok zapadł się na podłogę. Nie chciał patrzeć Eltyarowi w oczy. Skrucha przyciskała go do ziemi, wyrażał ją bardzo po ludzku.\nMilczał, kiedy Ciro na głos zastanawiał się o celu swojego pobytu tutaj. Napastnicy mogli go zabić, ale zostawili przy życiu. Coś było na rzeczy i nie dało się tego ukryć. Ożywił się znowu, przy kolejnym pytaniu.\n- Miałem nadzieję, że pomoże mi pan uciec. Ja też jestem tu... wbrew swojej woli, tak mogę powiedzieć. - ryś przechadzał się po blacie, czasami przystawał, by pomiętosić grubymi łapami materiał, jak kociak. - Oh... oh. Nie pamięta mnie pan? Wcześniej wyglądałem trochę inaczej, ale myślałem, że to będzie jasne... Cat. Cato. Jak kot, w końcu zrobili ze mnie kota...\nW którymś momencie przewrócił się na bok i zaczął pazurami dziurawić narzutę. Rozmawiał cały czas tym samym tonem, ale jego ciało przejmowało bardziej zwierzęce instynkty. Jakby nadal nie mógł się zdecydować, czy jest człowiekiem, czy kotem.\n- Był ze mną jeszcze mój kolega. Myślałem, że spotkam go gdzieś w tunelach... zamienili go w psa. Widział pan jakiegoś psa?\nWąskie źrenice zmniejszyły się jeszcze bardziej. Ostatnie słowa wypowiedziane były inaczej, niż wszystko poprzednie. Jakby sam nie wierzył w to, co mówi. A pytanie zawisło w przestrzeni między nimi, bo nie było tu nic, co mogłoby odwrócić uwagę.\nby Ciro on Pon Mar 19, 2018 8:24 pm\nWszystko wskazywało na to, że jednak mimo wszystko to się tutaj dzieje wcale nie jest snem na jawie. Ryś zdawał się być prawdziwy, a wszystko co się dzieje wokół niego to najprawdziwsza rzeczywistość. Nachodziły go różne wnioski, ale nie mógł się ich trzymać bez twardych dowodów. Wszystko sprowadzało się do dotychczasowych wydarzeń, a żadne z nich nie pozwalały mu wytłumaczyć wielu zjawisk, które działy się od momentu wybudzenia. Strzykawki, które miał w swoim ciele może spowodowały, że teraz wiele rzeczy znika mu z widoku i ogranicza mu logiczne myślenie. Na pewno nafaszerowali go jakimiś lekami czy innym ścierwem by był w stanie przeżyć w bólu, który dopiero od niedawna docierał do jego ciała.\nRyś bardzo zwinnie zabrał się za liny co tylko bardziej utwierdziło go w przekonaniu, że jest istotą rozumną na poziomie człowieka. Co prawda ogólnie jego zachowanie sprawiało wrażenie, że jest bardziej dzieckiem, ale to nie miało znaczenia. Miał jakiegoś sojusznika przy sobie i teraz to na niego mógł liczyć. A raczej - musiał na niego liczyć, bo innego wyboru po prostu nie posiadał. Gdyby teraz zaczął dodatkowo węszyć i zniechęcił do siebie zwierzaka to byłby dla niego najgorszy scenariusz. Jak na razie wszystko zapowiadało się w miarę dobrze. Cała skrucha, która pokazywał oznaczało, że naprawdę miał wyrzuty sumienia co do tego co się stało wcześniej. Wspomnienia uderzały w jego głowę wyświetlając się przed jego oczyma. Mniej więcej miał pojęcie co się działo, ale w dalszym ciągu było zbyt dużo dziur. Powinien uciekać sam - to naprowadziło go na drop dwóch osób. Dem i Cato. Oboje bardzo poważnie ranni. Podejrzewał, że któryś z nich mógł być tym rysiem, ale szybko odrzucił ten pomysł drogą eliminacji. Ta dwójka raczej nie byłaby teraz tak zadowolona widząc, że się obudził. Rzeczywistość była nieco inna. Spróbował się podnieść i zdjąć z siebie ubranie. Nie wiedział jak bardzo czuje się teraz na siłach, więc robił to powoli by nie zasłabnąć po obudzeniu - to postawiłoby go w jeszcze gorszej sytuacji.\n- Za bardzo się obwiniasz mały. To, że się nie udało to tylko i wyłącznie moja wina. - Odpowiedział bardzo spokojnie obserwując otoczenie starając się dostrzec jakieś przedmioty, które mogłyby się teraz mu przydać. Teraz jeszcze bardziej przewidywał, że to ten dzieciak któremu wbił nóż prosto w twarz. Jeżeli teraz tak wygląda to tylko i wyłącznie wina łowcy. Może to też i lepiej w pewnym względzie bo teraz nie jest oszpecony do końca życia. W końcu żył i miał się w miarę dobrze. - Zrobiliśmy tyle ile się dało. Walczyliśmy do końca, ale to jeszcze nie koniec. - Znowu bardzo spokojny głos, ale co jakiś czas nieco się zmieniał ze względu na ból. Nie mógł się wysłowić tak bardzo jak chciał. - Spróbujemy znowu i wydostaniemy się stąd. - Wymusił delikatny uśmiech na twarzy chociaż nie było to takie proste z połamaną szczęką.\nJeżeli i jego chcieli przemienić w jakieś zwierzę to będzie miał naprawdę poważny problem. To był jedyny powód, który przychodził mu do głowy. Może chcieli znać przyczynę ich napadu na ten przybytek, ale dowiedzieliby się dosłownie nic. Nie pamiętał dlaczego zaatakowali tych ludzi, ale teraz wiedział, że to był cholernie zły pomysł. Widok wszystkich łowców martwych w jednym pomieszczeniu sprawił, że jego ciało drgnęło. Doskonale to pamiętał. Znał tych ludzi, a przynajmniej starał się ich znać. Wsłuchał się w słowa rysia i analizował. W takim razie porywali ludzi i prowadzili na nich eksperymenty? Nie wydawał się być bardzo niezadowolony ze swojego aktualnego stanu - to było najbardziej zaskakujące. Jego wcześniejsze przemyślenia naprowadziły go na dobry trop, ale zdrowy rozsądek odrzucił tę opcję. Nie odzywał się na początku kiedy ten przyznał się, że jest tym samym dzieciakiem, którego pozbawił twarzy. Teraz ta cała sytuacja będzie go gnębić i wymuszać na nim by pamiętał o swoich przewinieniach? Do dupy z tym wszystkim. Wyrzuty sumienia nie są dla niego odpowiednie. On nigdy nie powinien czuć się winny za cokolwiek co zrobił w swoim życiu. Żałował wiele rzeczy, ale porzucał to i parł dalej do przodu ku lepszej przyszłości.\n- Tak myślałem. Wybacz mały za to wcześniej. - Musiał to z siebie wyrzucić. - Źle oceniłem sytuację. - Dobra, poszło. Koniec. Teraz czas zabrać się za największy gwóźdź tego programu. Jak się stąd do cholery wydostać w jednym kawałku. To jak zachowywał się kot było dla niego całkiem normalne, ale fakt, że instynkt drapieżnika przejmował nad nim kontrolę był niepokojący. Jeżeli ten nagle straci nad sobą kontrolę i rzuci mu się do szyi to nie będzie mógł zrobić praktycznie nic.\nPies? Jaki kurwa pies. Zamknął na chwilę oczy i zanurzył się we wspomnieniach. Niczego takiego nie pamięta. Chociaż chwila. Czy w pierwszym pomieszczeniu w którym znajdował się Dem i on nie było truchła psa? To by wiele wyjaśniało. Ale czy to mógł być właśnie jego znajomy? Przecież kiedy był jeszcze człowiekiem to widział gdzie się znajdują i mógł dokładnie obejrzeć pokój. Jeżeli to była prawda to będzie musiał mu powiedzieć.\n- W pokoju w którym spotkaliśmy się po raz pierwszy, ale był martwy. Sam też go powinieneś widzieć. - To była bardzo szczera odpowiedź. Ale nie mógł teraz mu wmawiać, że było inaczej. Najważniejsze był suche fakty i jeżeli naprawdę chciał wiedzieć co się z nim stało to dostał swoją odpowiedź. Obserwował jego oczy jak zmieniają wyraz. Drapieżnik, który wsłuchał się w instynkt. Wiedział jak bardzo zależało mu na tamtej osobie. To może mieć tragiczne skutki, ale taka jest rzeczywistość. Brutalna jak sam skurwysyn.\nby Yū ✿ on Wto Mar 20, 2018 7:04 pm\nJako człowiek, Cato przejawiał nieco więcej inteligencji niż teraz, w formie młodego rysia. Być może Ciro miał rację i chłopak powoli dziczał, ale nie to było ich największym problemem. Pogodzony ze swoim uwięzieniem zwierzak obchodził salę dookoła, albo bawił się resztkami sznurka i materiałem. Nie miał nic lepszego do roboty, więc kiedy zapadała między nimi cisza, by pozbyć się niezręczności, atakował wielkimi, miękkimi łapami krańce białego prześcieradła.\n- Myślę, że prędzej czy później ktoś się tutaj zjawi. Bywali tutaj już kilka razy kiedy pan spał. - zeskoczył ze stołu i podbiegł do kąta, w którym po kilku krótkich chwilach pojawiła się mała klapka w ścianie. Jej obrys zarysował się wyraźnie w momencie, gdy wjechały przez nią dwie miski. Jedna z krwistymi kawałkami mięsa, a druga, tylko odrobinę większa zawierała łudząco podobny posiłek, tyle że lekko podpieczony.\nCato bez skrupułów zatopił pysk w jednej z nich, pochłaniając skrawki z cichym chrzęszczeniem resztek kości między zębami.\n- Proszę jeść, panie Ciro. Za kilka minut zabiorą je, nieważne czy zjemy czy nie. Tak już jest, od paru dni. - skomentował w trakcie przeżuwania, dlatego biała podłoga pokryła się rozbryzgami jaskrawej krwi. Całkiem pogodzony ze swoim losem faszerował się tym, co zostało im podane.\nCiro nie czuł tego nienaturalnego ciągu, który kierował umysłem rysia, ale nie dało się nie zauważyć, że podczas swojej kilkudniowej niemożliwości wstania schudł, a teraz był zwyczajnie bardzo głodny. Jedzenie w jego misce wyglądało całkiem normalnie, gdyby nie to, że składało się niemal wyłącznie z przypieczonego mięsa, podanego mu na ziemi, jak dla zwierzęcia.\nCato nie był zbyt przejęty równoczesnymi przeprosinami łowcy, machnął krótkim ogonem na bok, a jego uszy drgnęły. Po ranie na twarzy nie było śladu, właściwie wydawał się bardziej ożywiony i radosny, niż wtedy, gdy chodził po świecie jeszcze w formie młodego chłopaka. Wyraźne było jednak to, co dostrzegł Eltyar - chłopak dziczał, zezwierzęcał się. Zmiany były widoczne niemalże gołym okiem.\n- Oh. - jęknął jednak, kiedy wrócili do tematu psa. Przerwał na moment przeżuwanie i zapatrzył w dal mętnym wzrokiem. Kąciki ślepi zawilgociły się, ale nie był w stanie pokazywać smutku tak, jak robili to ludzie. - Oh... miałem nadzieję, to znaczy... takich psów było tutaj bardzo dużo, myślałem, że może to nie on. Miałem nadzieję, że może widział pan jeszcze jakiegoś psa gdzieś tutaj. Może wszystkie uciekły?\nPrzednie łapy ześlizgnęły się na podłogę tak, że teraz Cato leżał przed swoją miską, wylizywał jej okrwawione boki.\n- Bo wie pan, panie Ciro - zaczął - mój kolega i ja chcieliśmy uciec o własnych siłach. Udało nam się nawet ukraść klucz do wyjścia, to on go miał, ale wtedy nas rozdzielono. Powiedział, że nigdy im go nie odda, nawet za cenę własnego życia. Nie wiem dlaczego dopiero teraz mi się to przypomniało. Niewiele pamiętam z tego, co robiłam wcześniej. Wiem, że chciałem z panem uciec, ale co poza tym?\nOdsunął się od miski i zaczął wylizywać pysk i brudne łapy szorstkim językiem. Żal po śmierci kumpla nie odbijał się na nim zbyt wyraźnie, mówił z przygaszeniem, ale poza tym zachowywał się jak bezmózgie stworzenie, któremu nie było dane posiadać aż tak rozbudowanych emocji.\nCiro: złamana szczęka (ból i problemy z mówieniem), złamany nos, obicia na całym ciele, wyraźny ból wiadomego pochodzenia w okolicach podbrzusza i krocza.\nCato: jest rysiem.


Zasady informowania UKE o naruszeniu bezpieczeństwa lub integralności sieci oraz o podjętych działaniach – rozporządzenie MAC\n22-03-2013, tagi: Małgorzata Olszewska, Prawo telekomunikacyjne, telekomunikacja, UKE\n21 marca zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw (pozycja 386) rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 19 marca 2013 r. w sprawie wzoru formularza do przekazywania informacji o naruszeniu bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług telekomunikacyjnych, które miało istotny wpływ na funkcjonowanie sieci lub usług. Rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 22 marca 2013 r.\nRozporządzenie realizuje delegację ustawową Prawa Telekomunikacyjnego (art. 175a ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.).\nJest wydawane po raz pierwszy w związku z nałożeniem przez znowelizowane Prawo Telekomunikacyjne obowiązku przekazywania do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych informacji o naruszeniu bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług oraz o podjętych działaniach zapobiegawczych i środkach naprawczych.\nTe informacje są niezbędne, by Prezes UKE mógł wykonywać swe obowiązki sprawozdawcze wobec Komisji Europejskiej, Europejskiej Agencji do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji oraz ministra właściwego do spraw łączności (art. 175b ust. 3 i 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne). Działania te w wymiarze globalnym mają zwiększyć bezpieczeństwo i integralność sieci i usług telekomunikacyjnych.\nSklep internetowy EasyPhone\n3CXPhone - darmowy program VoIP Phone\nNowa usługa web2fax


aparat KTG - Świetny zbiór stron www\nAutor: Tałta | Data publikacji: Piątek, 20 marca 2020r.\nKorporacja sprzedaje sprzęt i aparaturę medyczną od 9 lat. Jesteśmy dumni z naszej pozycji na rynku medycznym. Mamy setki zrealizowanych dostaw. Pozytywne referencje stanowią dla nas nagrodę za naszą pracę. Dostarczamy sprzęt do szpitali, klinik i prywatnych jednostek służby zdrowia. Oferujemy aparaturę medyczna między innymi kardiomonitory, aparaty ekg, respiratory. Z sprzętu medycznego oferujemy wózki reanimacyjne, wózki anestezjologiczne i wózki do przewożenia pacjentów. Założona w 2005 roku firma zajmuje się głównie produkcją i dostawą mebli medycznych oraz sprzętu szpitalnego oraz urządzeń medycznych i akcesoriów, w których użytkownicy końcowi naszych produktów to w większości szpitale i centra wyrobów.http://www.allmart.pl\nNaprawdę genialny katalog stron służbowych. To jak najbardziej rewelacja. Każdy profesjonalny biznesmen powinien doliczyć co więcej naprawdę nadzwyczaj wystrzałowego spisu stron internetowych własną kompanię. Koniecznie sprawdź ten zbiór. To naprawdę wystrzałowy katalog stron internetowych, nie możesz go lekceważyć. Perfekcyjny, wręcz przedni spis. To czysta sensacja, szczerze musisz mieć w tym (...)\nNaprawdę wspaniały spis stron internetowych służbowych. To naprawdę sensacja. Każdy profesjonalny przedsiębiorca winien doliczyć ponadto naprawdę nadzwyczaj wyśmienitego katalogu stron prywatną spółkę. Koniecznie sprawdź ten zbiór. To dopiero wytworny katalog stron internetowych internetowych, nie możesz go lekceważyć. Zachwycający, wręcz dobry indeks. To czysta rewelacja, ot tak musisz mieć w(...)\nZapraszam wszystkich serdecznie do obejrzenia mojego profilu na gravatarze. Utworzyłem go specjalnie dla Was, abym mógł się pokazać wam, a wy byście mogli obejrzeć mnie. Z chęcią go zrobiłem, aby pokazać wam, że nawet można tam utworzyć profil żeby pokazać się innym osobom. Wejdź, zobacz, przekonaj się na własnej skórze sam, że gravatar to(...)\nNaprawdę wspaniały katalog stron służbowych. To faktycznie rewelacja. Każdy profesjonalny przedsiębiorca powinien dodać na dodatek naprawdę nadzwyczaj rewelacyjnego katalogu stron internetowych osobistą korporację. Koniecznie sprawdź ten katalog. To faktycznie wyśmienity katalog stron internetowych, nie możesz go ignorować. Niesamowity, wręcz dobry zestaw. To czysta sensacja, szczerze musisz mieć w (...)


ć i kształt tarczy, oraz zastosowany motyw, czy sposób wykonania paska. Po drugie, należy brać pod uwagę funkcję zegarka ? nie musi się on ograniczać tylko i wyłącznie do wskazywania czasu, ale może także służyć jako datownik, służyć za alarm, timer czy stoper. Może być podświetlany i wodoodporny. Po trzecie warto uwzględnić również cenę. Ta uzależniona jest nie tylko od wspomnianych wyżej funkcji, ale także od tego, jaki mechanizm zegarek wykorzystuje oraz z jak dużym profesjonalizmem został wyprodukowany. Nowoczesna i modna kobietaZegarek dla kobiety? Czemu nie. Dzisiejsze modele są wyjątkowo zróżnicowane, posiadają bogate wzornictwo, dzięki czemu można wybrać zarówno zegarek na co dzień, jak i założyć model idealnie współgrający chociażby z wieczorną kreacją. Moda na zegarki zmienia się. Wraz z nią zmienia się także funkcjonalność tego typu produktów. Nowoczesne modele nie tylko mogą ciekawie wyglądać, ale także ułatwiać codzienne życie, chociażby poprzez funkcje datownika, kalkulatora czy jeszcze bardziej rozbudowane funkcje ?smart?. Mogą też przybierać różne formy: na przykład przypominać bransoletę lub z kolei naszyjnik. Warto więc mieć w swojej garderobie taki dodatek. Czas Koncepcje czasu, encyklopedyczna definicjaCzas może być rozumiany jako: W fizyce klasycznej jest samodzielną wielkością niezależną od innych wielkości biegnącą w takim samym rytmie w całym Wszechświecie. W mechanice relatywistycznej czas stanowi czwartą współrzędną czasoprzestrzeni, jego upływ zaś zależy od obserwatora i jest różny dla różnych obserwatorów.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Czas\nZegarek na rękęGdzie kupić zegarek?Czy zegarek jest dobrym prezentem?Wybór zegarkaGdzie kupić mvmt?Zegarki damskieCiekawe zegarkiZegarkiO zegarkachNajlepsze zegarkiZegarki na prezentJaki zegarek kupić?Czy zegarek jest dobrym prezentem?Jaki zegarek kupić?O zegarkachPoradnik o zegarkachGdzie kupić zegarki mvmt?Ciekawe zegarki


Motyw miłości był już eksploatowany chyba na wszystkie możliwe sposoby. Zdawać by się mogło, że nic nowego w tym temacie nie można już powiedzieć. A jednak ciągle artyści z różnych dziedzin sztuki snują opowieści o miłości odmienianej przez wszystkie przypadki. W Muzeum Śląskim ciągle jeszcze można oglądać wystawę „Ach, co to był za ślub” prezentującą tradycyjne obrzędy weselne z obszaru Górnego Śląska, w Teatrze Polskim w Poznaniu wystawiany jest spektakl „Panny z Wilka”, o którym nie można mówić ignorując tematykę miłosnych relacji, popularnością w dalszym ciągu cieszą się książki Katarzyny Grocholi i Janusza Leona Wiśniewskiego, a także seriale z miłością w tytule. Przykłady można mnożyć, a wszystkie świadczą o olbrzymiej tęsknocie ludzi – czytelników, widzów, bądź miłośników wystaw - za uczuciem i życzliwością. Zresztą nie można mówić holistycznie o egzystencji człowieka, pomijając tak istotny jej aspekt jak miłość. Ważne jednak, by nie popaść w zbędny banał czy (co gorsze) patos podczas poruszania tego tematu. Na szczęście Petr Nosalek reżyserując „Tristana i Izoldę” w bielskiej Banialuce rewelacyjnie oddał magię uczucia, które czasem ni stąd ni zowąd łączy dwoje zupełnie obcych sobie ludzi.\nW archetypicznej, celtyckiej historii dwojga kochanków namiętność łączy się ze zdradą i nienawiścią. Spektakl pełen jest skrajnych, burzliwych emocji, od których aż kipi ze sceny. Za pomocą magicznej pomyłki, tytułowi bohaterowie zakochują się w sobie, mimo iż wcale nie powinni być sobie przeznaczeni. Izolda bowiem ma zostać żoną króla Marka, a nie Tristana. Tymczasem okazuje się, że nie wszystko w życiu można zaplanować. Czary sprawiają, że miłość jawi się jako niszczycielska siła, która obejmuje swym zasięgiem nie tylko kochanków, ale też wszystkich wokół.\nSpektakl jest niezwykle piękny wizualnie. Na scenie panuje idealna równowaga w zakresie scenografii (jej autorką jest Eva Farkasova). Przestrzeń w zależności od potrzeby raz się zamyka, raz otwiera, a kilka ścian tworzy albo zamkową komnatę, albo leśną chatę. Trudno mówić o minimalizmie, ale też nie ma mowy o męczącym wrażeniu przesytu. Rzeką, przez którą przeprawiają się kochankowie jest symboliczny zbiornik wodny umieszczony w podeście sceny. Dodatkowe wrażenie robi gra świateł i urzekająca celtycka muzyka, która wydaje się być na równi z postaciami bohaterem przedstawienia. Prowadzi akcję dramaturgiczną, nadając jej odpowiednie, harmonijne tempo.\nAktorzy stworzyli w spektaklu niezwykle wyraziste kreacje. Na szczególne wyróżnienie zasługuje Radosław Sadowski w roli Błazna – narratora. Ingeruje on w sceniczną historię niczym tajemniczy Demiurg. Jest wulkanem energii, która zaraża całą publiczność. W niektórych scenach jego atrybutami są lalki z teatrzyku kukiełkowego, a czasami sam się wciela w różne postaci i bierze udział w historii, którą nam – widzom opowiada.\nW tyle sceny od czasu do czasu pojawiają się projekcje multimedialne, które w przypadku tego spektaklu są niewątpliwie uzasadnione. Wzbogacają i uatrakcyjniają przekaz, a przy tym stanowią nośnik symbolicznych znaczeń. Poza tym, dzięki owym projekcjom dostrzegamy szczegóły mające miejsce na scenie, których nie bylibyśmy w stanie zobaczyć, siedząc w dalszej części widowni.\nSpektakl porusza ciekawe zagadnienia. Pojawia się pytanie, czy zakochanie zależne jest od naszej woli czy może rządzi się jakimiś tajemniczymi prawami. Dodatkowo uświadamia, że miłość jest uczuciem niezwykle trudnym, szalonym a przez to również nieodłącznie związanym z cierpieniem. Kochając jednych, ranimy innych, a często nawet samych siebie. Bielska inscenizacja porusza i urzeka. Porywa w niezwykły świat namiętności, którego symbolem jest tytułowa para kochanków.\n„Tristan i Izolda”. Reżyseria: Petr Nosálek. Scenografia: Eva Farkašová. Muzyka: Piotr Klimek. Teatr Lalek im. J. Zitzmana, Bielsko Biała. Premiera: 26 lutego 2010.


| Totalna i periodyczna - Polityka.pl\nTotalna i periodyczna\nTajemnice czytelniczych epifanii.\n„W rzeczy samej letnie niebo, wymalowane na arkadach czytelni w paryskiej Bibliotece Narodowej, rozciągało nad tą pracą swój marzycielski, nieprzejrzysty płaszcz" - pisał Walter Benjamin w Pasażach. Mawiał on, że ze wszystkich sposobów nabywania książek za najbardziej chwalebne uważa pisanie ich samemu.\nJorge Luis Borges skontrowałby zaś, że miarą wartości człowieka nie jest ilość napisanych, ale przeczytanych książek. On, wielki poeta biblioteki, przez wiele lat dyrektor Biblioteki Narodowej w Buenos Aires, pisał, że wszystkie książki - mimo że pięknie się różnią - zbudowane są z kropek, przecinków i tych samych liter. Fascynowała go totalność biblioteki: „jej szafy rejestrują wszelkie możliwe kombinacje tych dwudziestu kilku symboli ortograficznych (...). to jest wszystko to, co można wyrazić: we wszystkich językach".\nZnajdzie się tam zatem, jak chce Umberto Eco, nawet wariant najdziwniejszego języka w dialekcie - dajmy na to - guarani z fleksją arabskiego klasycznego. Nieograniczona i periodyczna biblioteka Argentyńczyka może się przecież kojarzyć z klasztorną bibliotekę z Imienia róży Umberta Eco.\nNa wstępie miejscami ironicznego i zabawnego eseju O bibliotece Eco cytuje właśnie obszerny fragment Biblioteki Babel Borgesa. Ta majacząca biblioteka mieści przykłady wariantów z nieograniczonym powtórzeniem. Powstała na obraz i podobieństwo wszechświata. Od tej czystej idei biblioteki przechodzi Eco do opisu księgozbiorów czytelni Asurbanipala w Niniwie, Polikratesa w Samos, Biblioteki Aleksandryjskiej, znajdującej się w neogotyckim klasztorze Yale Library i nowej biblioteki w Toronto, arcydzieła współczesnej sztuki architektonicznej. Wskazuje na dwa wykluczające się założenia biblioteki. Z jednej strony winna udostępniać książki, z drugiej jednak - chronić je. Radzi kpiarsko, jak mitygować zapędy czytelników.\nAntyhumanistyczna biblioteka nie pozwoli na czytanie dwóch książek jednocześnie, podsuwa Eco szachrajski pomysł, by wydłużać czas zamówienia, nie pozwolić na wykonywanie fotokopii - opisuje przy okazji zjawisko neurozy fotokopii. Tyle z aporii bibliotecznych. Dla równowagi wyjawia tajemnice czytelniczych epifanii - odkrywania książek, których istnienia się nie podejrzewało.\nUmberto Eco, O bibliotece, przeł. A. Szymanowski, Świat książki, Warszawa 2007.


Loty Szczecin Novokuznetsk, Loty z SZZ do NOZ\nLoty z Szczecina (SZZ) do Novokuznetsk (NOZ)\nz Novokuznetsk do Szczecina\nAlert cenowy: Szczecin - Novokuznetsk Nie szukaj tanich lotów. Zrobimy to za Ciebie. Szukasz tanich lotów? Zapisz się na alert cenowy! Określ, dokąd i kiedy chcesz polecieć. Wyślemy Ci powiadomienie, gdy pojawi się lot w niższej cenie!\nCeny połączeń lotniczych z Szczecina (SZZ) do Novokuznetsk (NOZ) możesz sprawdzić w umieszczonej powyżej tabeli cen lotów. Aby zarezerwować lot wybierz odpowiednią datę wylotu i powrotu poniżej. Jeżeli chcesz zarezerwować lot tylko w jedną stronę (do Novokuznetsk) zaznacz opcję "w jedną stronę" na odcinku "Powrót". Po kliknięciu klawisza "Pokaż loty" system zweryfikuje dostępność połączeń w wybranych datach i wyświetli pełną listę propozycji lotów z Szczecina do Novokuznetsk.


Kibice Abramczyk Polonii Bydgoszcz: "Już po play off". Jerzy Kanclerz odpowiada | Gazeta Pomorska\nz 7 czerwca 2021, 19:08\nAbramczyk Polonia Bydgoszcz znów osłabiona. Po wypadku na torze w Rybniku kontuzji nabawili się Grzegorz Zengota (odma płucna i złamane żebra) i David Bellego (złamany obojczyk). Czy bydgoska drużyna ma jeszcze szansę na play off? Kibice komentują, prezes klubu odpowiada. Czytaj dalej przesuwając gestem lub strzałkami w prawo >>>Jarosław Pabijan


Pędzelki Uniwersalne ooly.pl\n» Pędzelki Uniwersalne\nZestaw Uniwersalnych Pędzelków to idealny komplet 7 pędzelków o różnych rozmiarach i stylach, w tym między innymi małym płaskim pędzelku, bardzo małym okrągłym, średnim ściętym, wachlarzowym, dużym płaskim pędzelku; prawie wszystko, czego potrzebujesz, aby stworzyć nowe dzieło sztuki.\nZmywalne Farby Plakatowe Lil'Paint - Klasyczne Kolory\nZmywalne Farby Plakatowe Lil' Paint - Neonowe i z Brokatem\nFarby Akwarelowe Lil' Paint\nKażdy artysta malarz, bez względu na wiek, potrzebuje nie tylko bogatej palety farb ale także co najmniej kilku różnorodnych pędzli. To one pozwolą w pełni rozwinąć warsztat i jak najlepiej przelać na płótno lub papier wizje artysty. Zestaw Uniwersalnych Pędzelków Ooly wydaje się idealnym wyborem na dobry początek. Zawiera siedem pędzelków, a każdy z nich jest inny. Różni je nie tylko kolor ale także to co najważniejsze, czyli kształt i grubość końcówki (m. in. mała płaska, bardzo mała okrągła, średnia ścięta, wachlarzowa, duża płaska), odpowiadającej za rodzaj pociągnięć.\n7 kolorowych pędzli;\nnylonowe barwione włosie;\npędzle różnią się wielkością i kształtem końcówek ;\nkażdy przydaje się do realizacji innych zadań plastycznych;\npozwalają na dużą kreatywność;\nróżne rodzaje pociągnięć;\njedne do większych obszarów, inne do detali;\nłatwe do utrzymania w czystości - wystarczy dokładnie wypłukać wodą;\nprzechowywać włosiem do góry;


homiki.pl :artykuł : Eksmisja Le Madame, poniedziałek 27 marca godzina 10.00homiki.pl\nPrzedstawiamy list rozsyłany przez twórców i sympatyków klubu Le Madame w Warszawie\nPrzyjdźcie i bądźcie z nami w Le Madame 27 marca o makabrycznie porannej godzinie 10.00.\nZapraszamy na wegetariańskie śniadanie z kuchni polowej. Od samego rana będą z nami przyjaciele, twórcy Galerii Le Madame:\nEwa Kasprzyk z jej skandaliczną Patty Diphusą opowiedzą parę pikantnych historii z życia na Koźlej 12…\nLeon Dziemaszkiewicz przybędzie specjalnie z Sopotu, by swoim torsem bronić naszej damy…\nMaciek Kowalewski razem z Marysią Seweryn, Tomkiem Tyndykiem, Mirkiem Zbrojowiczem zaprezentuje fragment swojej nowej sztuki, której premiera odbędzie się w kwietniu w M25…\nOla Bożek, Przemek Stippa, Marcin Liber wskrzeszą „Ifigenię”…\nJerzy Lach zaprezentuje fragment „Supermarketu”\nMuzycznie czas umili Duet Ditrich, czyli intrygujący mariaż klasycznego brzmienia wiolonczeli, z silnym, bluesowym głosem wokalistki oraz Marcin Olak Trio oscylujący bardziej w stronę jazz’owych klimatów.\nW dolnej sali: poranek audiovizualny „A/V – słuchaj/patrz”, czyli rejestracje spektakli Teatru USTA USTA/2xU [„Rzeżnia LilaRóz”, „Erosion”, „Sympathy for The Devil”]\nGaleria / klub Le Madame działa na warszawskim Nowym Mieście już ładnych parę lat i od początku jest związana ze społecznością homików. Jednym z twórców przedsięwzięcia jest Krystian Legierski, znzny działacz ruchu LGBT. Nie sposób zliczyć inicjatyw, imprez, pogadanek, debat, które zorganozwały w Le Madame „nasze” organizacje. Na pięterku ulokowała się partia Zielonych. Program artstyczny aż kipił queerowością. Le Madame, połozony tuż obok legendarnych „Kozłów” – pedalskiego pabiku funkcjonującego w latach 90tych, był jednym z ulubionych miejsc warszawskich homików o niepowtarzalnej industrialnej architekturze i przyjacielskiej atmosferze. Z drugiej strony „Le Ma” wyrósł na najprężniejszy w Polsce prywatny „dom kultury”. Nie było tygodnia, by czołowe gazety nie rozpisywały się z zachwytem o nowych wystawach, koncertach, pokazach filmów sztukach teatralnych. Goście aż kipili społecznym zaangażowaniem. Tu przesiadywali Sławek Sierakowski, Kinga Duniin, Kazia Szczuka, feministki, ekolodzy, lewicowcy… W niedzielne popołudnia starsze panie w beretach popijając kawę grywały w karty…\nPowierzchownie rzecz biorąc powód eksmisji jest prozaiczny. Hala dawnej fabryki radarów, którą zajmuje Le Madame, od lat 50tych jest w posiadaniu przedsiębiorstwa EUREKO. Zdaniem Urzędu Miasta tytuł własności kamienicy jest wadliwy i EUREKO, wynajmując pomieszczenia Le Madame, działa niezgodnie z prawem. Miasto odzyskało już sąsiednią kamienicę Freta 39 i uporczywie twierdzi, że adres Le Madame, Koźla 12, jest częścią tej właśnie kamienicy. Tymczasem zdaniem konserwatora zabytków, Urzędu Nieruchomości, Geodezji i Katastru Dzielnicy Śródmieście oraz instytucji odpowiedzialnych za wydawanie licencji na sprzedaż alkoholu, Koźla 12 jest osobnym budynkiem.\nPoczątkowo miasto obiecywało, po odzyskaniu tytułu własności kamienicy, wynająć lokal ponownie twórcom klubu / galerii. Dość szybko pojawiły się pomysły o wybudowaniu ogólnodostępnego pasażu przez charakterystyczną oszkloną halę, co odebrane zostało jako próba przejęcia przez władze publiczne fantastycznie funkcjonującego prywatnego ośrodka kultury. Potem pojawiły się obietnice lokalu zastępczego. Nic z tego, miasto nie chcało obronić cennej instytucji. Gazeta Wyborcza pytała rok temu, na ile ma tu wpływ gayfriendly i alternatywny charakter lokalu oraz antypatie PiSowskiej ekipy ratusza. Ostatecznie klub Le Madame, działający jako fundacja non – profit, został uznany za „zwykły wyszynk”. W swej schizofrenii miasto nadal szczyciło się działalnością rozpoznawalnego już nawet poza granicami Polski klubu, jednocześnie dążąc do jego zamkniięcia.\nTwórcy Le Madame w ostatnich miesiącach otworzyli dwa nowe „kluby córki”: gejowski Tomba Tomba na „gruzach” dawnego Kokonu przy Rynku Starego Miasta i centrum kultury M25 na Pradze Południe.\nHomiki dziękują Le Madame za te wszystkie lata i ufają, żę – być może – poniedziałek wcale nie będzie ostatnim dniem Naszej Damy…\n4 komentarzeEksmisja Le Madame, poniedziałek 27 marca godzina 10.00\n24 marca 2006 o 12:57 · Odpowiedz\n[Re: Eksmisja Le Madame, poniedziałek 27 marca godzina 10.00]\ni kaczyniaki jedne wzięły się za Le Madame, a szkoda\n24 marca 2006 o 16:06 · Odpowiedz\nPolska staje się krajem faszystowskim. Ludzie którzy zajmowali sie tolerancją uciekli jak szczury zamiast bronić tych co sa przesladowani. razem z tym nasunęło sie zjawisko dyskryminacji w szkoałach – nie wolno rozmawiać o parawach człowieka, o tolerancji. A utworzenie narodowego instytutu wychowania aż czuć nacjonalizmem i faszyzmem. No cóż widać nasz prezydent z racji niskiego wzrostu utoższmia się z dyktatorami wszystkim znanymi.\n27 marca 2006 o 14:16 · Odpowiedz\nPolska staje się państwem prawa baranku!! Sąd zadecydował o eksmisji i tyle!\n28 marca 2006 o 16:15 · Odpowiedz\nPrzepraszam, wydaje mi się że eksmisja to jest wtedy kiedy ktoś nie płaci. Czego oni oczekują, że Warszawa się zrzuci i zapłaci ich długi czy co? To czemu ci tam tak krzyczą nie zrobią zrzutki i nie pokryją długów swojego ulubionego klubu.


Pozawieńcowa kardiologia interwencyjna - zabiegi - portal DOZ.pl\nStrona główna Poradnik o zdrowiu Pozawieńcowa kardiologia interwencyjna - zabiegi\nPozawieńcowa kardiologia interwencyjna - zabiegi\nW ostatnich dwóch dekadach rozwój techniki dotknął praktycznie każdą dziedzinę życia. Postęp technologiczny jest szczególnie zauważalny w medycynie. Jego celem jest leczenie do tej pory niemożliwych do leczenia schorzeń przy jak najmniejszym ryzyku i obciążeniu pacjenta. Ostatnie kilkanaście, a może kilkadziesiąt lat można nazwać okresem burzliwego rozwoju pozawieńcowej kardiologii interwencyjnej (pozawieńcowej, czyli nie dotyczącej zabiegów wykonywanych w obrębie naczyń wieńcowych, do których należy np. koronarografia).\nZabieg został wprowadzony na świecie w 1982 roku i dzięki korzyściom wynikającym z jego przeprowadzenia (a więc możliwości niestosowania znieczulenia ogólnego, bezpieczeństwu, powtarzalności, niedużemu obciążeniu pacjenta, krótkiej hospitalizacji czy niskim kosztom) stał się postępowaniem z wyboru w leczeniu wrodzonego zwężenia zastawki płucnej u dzieci i dorosłych. U młodzieży i dorosłych zabieg ten wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym, za pomocą cewnika wyposażonego w balon. Cewnik ten wprowadzany jest przez żyłę udową (poprzez nakłucie pachwinowe) do prawej połowy serca, gdzie znajduje się zwężona zastawka płucna. Wypełnienie wcześniej wspomnianego balonu płynem na wysokości zwężonej zastawki płucnej powoduje rozerwanie zrośniętych płatków i usunięcie zwężenia.\nPierwszy zabieg nieoperacyjnego poszerzenia zwężonej zastawki dwudzielnej został opisany w 1984 roku przez K. Inoue. Procedura została wykonana drogą przezżylną przy użyciu specjalnego cewnika z balonem. Dzięki wysokiej skuteczności przezskórna komisurotomia mitralna (walwuloplastyka) jest w chwili obecnej metodą z wyboru wykorzystywana w leczeniu wybranych chorych ze zwężeniem zastawki dwudzielnej. Do nieoperacyjnego poszerzania zastawki dwudzielnej najczęściej stosowany jest specjalny balon o zmiennej średnicy, którego cechą szczególną jest możliwość stopniowego zwiększania średnicy podczas zabiegu, co zmniejsza ryzyko wywołania istotnej niedomykalności zastawki mitralnej (a więc zbyt mocnego poszerzenia światła tej zastawki). Zabiegi wykonywane są w znieczuleniu miejscowym z dostępu przez żyłę udową. Nakłuwana jest również tętnica udowa, co umożliwia mierzenie ciśnienia w lewej komorze oraz obrazowanie (przy pomocy kontrastu) jam serca. Po wykonaniu pomiarów ciśnienia w jamach serca, nakłuwa się przegrodę międzyprzedsionkową (ta część zabiegu często wykonywana pod kontrolą ECHO). Kolejnym etapem jest wprowadzenie po specjalnym prowadniku balonu i poszerzenia światła zastawki. Po skończonym zabiegu chory wraca na oddział i najczęściej w trzeciej dobie zostaje wypisany do domu. W dniu po zabiegu wykonywane jest kontrolne, standardowe, przezklatkowe badanie Echo. Wyniki bezpośrednie oraz wieloletnie, odlegle obserwacje i doświadczenia potwierdzają wysoką skuteczność i niskie ryzyko zabiegu. Dziesięcioletnie przeżycie bez konieczności ponownego zabiegu lub leczenia chirurgicznego sięga nawet 70%. W ostatnich latach walwuloplastyka balonowa wykonywana jest coraz częściej u starszych osób i u chorych z nawrotem zwężenia, u których już wcześniej była wykonana komisurotomia chirurgiczna. Wyniki uzyskiwane w tej grupie są gorsze niż w zwężeniach, w których zabieg przezskórny wykonywany jest jako pierwszy.\nNieoperacyjne przezżylne zamykanie ASD II\nASD II to ubytek przegrody międzyprzedsionkowej typu otworu drugiego (ostium secundum), w której ubytek ten zlokalizowany jest w miejscu dołu owalnego - należy on do najczęstszych wrodzonych wad serca.\nW 1974 roku King i Mills po raz pierwszy opisali skuteczne nieoperacyjne zamknięcie ASD II za pomocą urządzenia/implantu nazywanego okluderem. Jego kształt przypominał podwójną parasolkę, która była wprowadzana przezżylnie do jam serca. Jednak dopiero pod koniec lat 90 techniki przezcewnikowe stały się dostępne, bezpieczne i skuteczne- dzięki temu znalazły powszechne zastosowanie kliniczne. Przeznaczyniowe nieoperacyjne zamykanie ASD II jest dziś metodą z wyboru u pacjentów ze sprzyjającymi warunkami anatomicznymi. Najpowszechniejszym implantem stosownym do zamykania ASD II jest okluder Amplatza, którym zamyka się przeciek międzyprzedsionkowy, wypełniając otwór częścią środkową implantu. Za jego pomocą można zamknąć aż do 80% ubytków. W przypadku stosowania implantu w kształcie podwójnej parasolki zamknięcie przecieku polega na pokryciu otworu łatą po obu stronach przegrody. Okluder Amplatza, nazywany również zapinką lub guzikiem Amplatza, wykonany jest z siatki drutu nitinowego uformowanej w kształcie dwóch krążków oddzielonych środkową częścią cylindryczną. O wielkości okludera stanowi średnica jego środkowej części, a wymiar ten dobierany jest indywidualnie do pacjenta. Zabiegi wykonywane są w niektórych ośrodkach w znieczuleniu ogólnym, a w innych w znieczuleniu miejscowym, zawsze jednak pod kontrolą echokardiografii przezprzełykowej. Okluder zainstalowany na prowadniku wprowadzany jest do przegrody przez nakłutą w pachwinie żyłę udową. Po zabiegu pacjent wraca na oddział i zwykle w drugiej dobie wypisywany jest do domu. W dniu po zabiegu wskazane jest wykonanie kontrolnego badania Echo w celu kontroli położenia implantu, szczelności przegrody, oceny osierdzia oraz ewentualnej obecności skrzeplin. Wyniki bezpośrednie oraz dziesięcioletnie obserwacje dowodzą wysokiej skuteczności i niewielkiego ryzyka zabiegu. Skuteczną implantację okludera wykonuje się u 96% pacjentów u których przystąpiono do zabiegu po bezpośredniej ocenie na stole zabiegowym.\nPrzeczytane 69914 razy\nPrzeczytane 49724 razy


Rybnicki szpital po raz kolejny apeluje do NFZ o otwarcie poradni kardiologicznej » Radio 90 FM\nData: 29 października 2021 / 13:31 Facebook Twitter\nLecznica o stworzenie poradni zabiega od dłuższego czasu. W tym roku wysłała już do NFZ dwa pisma. Mówi zastępca dyrektora do spraw medycznych szpitala:\nJanusz Kowalski: My występujemy już z kolejnym pismem w spawie uruchomienia możliwej i dopuszczalnej przez przepisy ogólne dotyczące działalności NFZ-u formy rokowania na potrzeby i zabezpieczenie pacjentów w danym zakresie. Za każdym razem odbijamy się odpowiedzią, że zabezpieczenie pacjentów jest, niestety nasze prośby wielokrotnie kierowane do NFZ-u, za każdym razem spotykały się z odmową. Argumentem ze strony NFZ była informacja, że potrzeby pacjentów tego regionu i miasta są zabezpieczone, a tak nie jest, ponieważ na terenie miasta Rybnika funkcjonuje tylko 1 poradnia kardiologiczna, w której terminem uzyskania konsultacji w trybie planowym to jest około 5 lat, a w trybie pilnym prawie 2 lata jak nie dłużej.\nStworzenie w WSS nr 3 w Rybniku poradni kardiologicznej w oparciu o prężnie rozwijający się oddział kardiologiczny ma sens\n– podkreśla dyrekcja lecznicy. Dziś jej brak znacznie utrudnia leczenie pacjenta opuszczającego szpital, ułatwiłoby to także wcześniejszą diagnozę:\nJanusz Kowalski: Tych pacjentów niedopilnowanych, nie diagnozowanych w odpowiednim terminie, nie skierowanych w odpowiednim czasie do oddziału kardiologii jest strasznie dużo. Ci pacjenci trafiają w ciężkim stanie albo bardzo zaawansowanej chorobie, którą można było leczyć dużo wcześniej. Drugim elementem tej terapii jest kontynuacja tego leczenia i opieka ambulatoryjna poszpitalna. Tu jest właśnie ten problem z tą poradnią, jedyna działająca w mieście daje bardzo odległe terminy, a ja wiemy część tych pacjentów po wypisie ze szpitala wymaga w miarę pilnej kontroli i takiego dopilnowania, a pacjent czeka na termin 2 lata, a tak naprawdę cała praca oddziału i lekarzy przestaje mieć sens, ponieważ ten pacjent nie ma kontynuacji, nie ma gdzie tego pacjenta dalej prowadzić.\nOddziałem kardiologii w WSS nr 3 w Rybniku kieruje dr Marcin Osuch. Zespół stanowi 8 stałych lekarzy i kilku dochodzących. Myślimy o rozwoju oddziału mówi ordynator:\nMarcin Osuch: Ja liczę na to, że jest oddział jest przyszłością nie tylko naszą ale też społeczeństwa, które tutaj żyje. My damy szansę przeżyć temu społeczeństwu w dobrostanie przez długie lata. To jest przede wszystkim zwiększenie możliwości implantacji urządzeń elektrycznych (..). To jest rozszerzenie naszych możliwości o zabiegi ablacji zaburzeń rytmu serca, które do tej pory tutaj nie były leczone. Mamy nadzieję zacząć również leczyć inwazyjnie strukturalne wady serca.\nChoroby układu sercowo naczyniowego są główną przyczyna zgonów\nJustyna Małyszek – Tumidajewicz: Dlatego tak ważna jest diagnostyka chorób układu krążenia i nie chodzi tu tylko o chorobę wieńcową, bo chodzi też o niewydolność serca, którego podłożem nie tylko są zmiany w tętnicach wieńcowych ale również zapalenie mięśnia sercowego, infekcje pogrypowe, które dotyczą bardzo wielu pacjentów. My sobie z tego nie zdajemy sprawy, ten temat tak naprawdę nigdy nie był poruszany ale pacjentów którzy później wymagają bardziej skomplikowanego leczenia jest wielu, właśnie z niewydolnością na tle zapalnym i oni potrzebują naszej ciągłej kontroli i dokładnej diagnostyki.\nNiestety z roku na rok pacjentów przybywa. Coraz większą grupę stanowią osoby między 40. a 50. rokiem życia. Czy NFZ pozwoli na stworzenie przyszpitalnej poradni kardiologicznej w Rybniku? Póki co, nie wiemy. Kilka dni temu rzecznik NFZ w oświadczeniu pisał do nas, że:\nDecyzja o ewentualnym ogłoszeniu postepowania konkursowego zostanie podjęta po koniec roku, konieczne jest bowiem przeanalizowanie przesłanek płynących z poziomu realizacji świadczeń.


EFTA - geneza\nW związku z tym, że państwa członkowskie organizacji w zdecydowanej większości należą do UE, organizacja ta wyraźnie traci na znaczeniu. Obecnie do EFTA należą: Norwegia, Szwajcaria, Liechtenstein i Islandia. Siedzibą EFTA jest Genewa.\nEFTA - informacje\n1. Rada – w jej skład wchodzą przedstawiciele krajów członkowskich na szczeblu ministerialnym (spotkania 2 razy w roku), a także stali przedstawiciele (spotkania 2 razy na miesiąc). Wydaje decyzje i zalecenia, nadzoruje wykonanie postanowień.\n2. Komitet Doradczy – maksymalnie pięć osób, reprezentantów sfery społeczno-gospodarczej. Nie są one reprezentantami państw członkowskich.\n3. Komitet Przedstawicieli Parlamentów Państw EFTA – organ o funkcjach kontrolnych i doradczych, w jego skład wchodzą osoby desygnowane przez poszczególnych członków EFTA.\nOprócz wymienionych organów w ramach EFTA działa także sześć komitetów, które dotyczą przede wszystkim kwestii gospodarczych.\nDo ważnych działań EFTA zaliczyć należy ścisłą współpracę z Wspólnotami Europejskimi, w ramach której powstał Europejski Obszar Gospodarczy (poza nim znajduje się Szwajcaria) – 1994 r.\nEuropejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu (EFTA) - cele, zadania\nDo najważniejszych celów EFTA należy dążenie do przyspieszenia rozwoju gospodarczego państw członkowskich w związku ze znoszeniem ograniczeń dot. wymiany handlowej. Więcej »\nKraje członkowskie EFTA\nCzłonkami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) są obecnie cztery państwa: Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria. Więcej »\n•EFTA - cele, zadania\n•EFTA - kraje członkowskie