Specustawa węglowa załatwi Polsce łupki? - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 22 września 2014, 15:18\nW ciągu ostatnich kilku miesięcy mamy do czynienia z prawdziwą falą wyjazdową inwestorów z Polski – mówi Tomasz Chmal z Instytutu Sobieskiego. – Dochodzi do oddawania koncesji, likwidowania przedsiębiorstw, a tym samym rząd stoi przed dość poważnym dylematem: co zrobić, aby przedsiębiorstwa chciały pozostać w Polsce i dalej prowadzić poszukiwania.\nTam z kolei konieczna jest dobra legislacja, która spowoduje, że banki bardziej elastycznie będą podchodzić do finansowania poszukiwań prowadzonych przez firmy wydobywcze – mówi Chmal. – Jest to więc próba stworzenia lepszych warunków.\nNowe prawo dotyczące węglowodorów będzie skracało procedury i łączyło pewne pozwolenia, aby inwestorzy nie musieli występować do dwóch różnych organów w tej samej sprawie – przypuszcza Chmal. – Może to być więc kolejny krok w kierunku poprawy klimatu inwestycyjnego w kwestii surowców w Polsce.\nKwestia opodatkowania jest przedmiotem dyskusji na temat nowelizacji ustawy Prawo geologiczne i górnicze – podkreśla Tomasz Chmal. – Nowelizacja weszła już w życie, ale kwestia podatków została odroczona do 2020 roku.\nW mojej ocenie dzisiaj nie ma specjalnie powodów do tego, by obecnie dyskutować o podatkach – mówi Chmal. – Nie wiemy, jak zasobnymi złożami dysponujemy, w jakiej lokalizacji i jak dużo trzeba poświęcić czasu i kapitału na ich odkrycie. Na temat podatków w mojej ocenie warto rozmawiać z inwestorami, jak będzie można się już podzielić tymi informacjami, gdy będzie wiadomo, jakiego rodzaju przepływami dysponujemy.\nTak naprawdę wysokie opodatkowanie wydobycia dzisiaj uderzać będzie tylko w tych, którzy gaz już produkują, czyli PGNiG – zauważa Chmal. – Nie wiedząc, jak dużymi zasobami gazu dysponujemy i co z tym gazem będziemy robić, czy konsumować na rynku krajowym, czy eksportować, dyskusja o podatkach jest raczej przedwczesna.\nwSieci: Sen o łupkach wraca\nW nowym numerze wSieci artykuł Ewy Wesołowskiej „Sen o łupkach wraca. Urzędnicy stracili sześć lat, wymyślając, jak złupić firmy poszukujące gazu łupkowego w Polsce. Dopiero widmo zakręcenia kurka z gazem przez Rosjan sprawiło, że zmieniają strategię.


Policja kazała zdjąć plakat z Janem Pawłem II - www.gosc.pl\nwww.gosc.pl → Wiadomości → Policja kazała zdjąć plakat z Janem Pawłem II\nPolicja kazała zdjąć plakat z Janem Pawłem II\nKilkumetrowy wizerunek Jana Pawła II i banner z napisem: „Zawisza” rozłożyło dziś 5 mężczyzn w bydgoskich Alejach Jana Pawła II. Chcieli w ten sposób uczcić rocznicę ogłoszenia beatyfikacji papieża. Po kilkunastu minutach policjanci nakazali zdjęcie ekspozycji, a mężczyzn zatrzymali.\nPolicja stwierdziła naruszyli art. 63 kodeksu wykroczeń. Według niego, kto umieszcza w miejscu publicznym na widoku m.in. plakat bez wymaganej zgody, podlega karze. Po 4 godzinach spędzonych na komisariacie mężczyźni zostali zwolnieni. Ich sprawą zajmie się sąd.\nZdjęcia z tego wydarzenia opublikował portalbydgoski.pl.\njdud, portalbydgoski.pl, tvn24.pl\ndodane 01.05.2012 19:41\n"Przyszło nam żyć w państwie policyjnym"\n- ot i cały komentarz.\nDla tych praworządnych: ile razy przechodziliście na czerwonym świetle, co??? Policzcie sobie po 100 zł za każdy taki przypadek, wpłaćcie na konto skarbu państwa i dopiero potem się wymądrzajcie na GN jak to "prawo powinno być przestrzegane!"\nBydgoskiemu burmistrzowi chciałbym podsunąć pomysł: przywrócić nazwę policji Milicja Obywatelska, a burmistrzowi tytuł Towarzysz. Świetnie to odda ostatnie posunięcia władz tego miasta. Acha, jeszcze kupić w promocji pomnik Lenina z Białorusi i na rozpoczęcie każdego dnia zalecić odśpiewanie międzynarodówki. Czołem Towarzysze!\nZa komuny też zatrzymywali za wieszanie plakatów. I jeszcze pałowali. Teraz nie pałują ale wszystko przed nimi.\nPolak zawsze madry po szkodzie. Wpuszczając ładnego złodzieja do domu,ludzie są zaskoczeni, że mieszkanie okradzione. Trzeba myśleć przed wyborami.


Woda w ogrodzie nie tylko uspokaja i wycisza, ale pozwala na uzupełnienie żywiołów – ziemi, ognia (w postaci płonącego ogniska) oraz powietrza. Zamiast myśleć o typowych oczkach wodnych warto zastanowić się nad wodą płynącą w kaskadach i strumieniach. Różnica pomiędzy kaskadą, a strumieniem Na samym początku trzeba podkreślić, że kaskada i strumień nie są tymi samymi rozwiązaniami projektowymi. Kaskady są bowiem szczególnym podtypem wodospadów, których nieodłączne elementy w postaci progów... więcej...\nKompostownik w ogrodzie wymusza zainteresowanie nie tylko w zakresie jego położenia, ale także i samej budowy. Warto wcześniej zapoznać się ze wskazówkami, dzięki którym budowa przebiegnie sprawnie, a kompostownik będzie należycie spełniał swoją rolę. Nie trzeba nikogo zbytnio przekonywać o zaletach posiadania kompostownika w ogrodzie. Pozwala on na uporządkowanie liści i pozostałości roślinnych, a równocześnie powstający w nim materiał organiczny stanowi doskonały, naturalny nawóz. Wybudowanie kompostownika nie jest trudne. W... więcej...


Yerba mate – skąd pochodzi i co daje | Do Rozgryzienia\nYerba mate staje się coraz bardziej popularna. Jej specyficzny smak oraz dobroczynne właściwości podbijają serca coraz większej liczby smakoszy ciepłych napojów. Wielu na jej rzecz zrezygnowało z kawy oraz herbaty. Czym właściwie jest słynna yerba mate, skąd pochodzi i co daje naszemu organizmowi?\nZaskoczeniem może być fakt, iż yerba mate to tak naprawdę hiszpańska nazwa ostrokrzewu paragwajskiego, gatunku drzewa występującego w wielu krajach Ameryki Południowej. Drzewo yerba mate jest wiecznie zielone, osiąga wysokość nawet piętnastu metrów. Owocami, które wydaje, są ciemnoczerwone jagody, jednak to nie one znajdują zastosowanie w kuchni. Na potrzeby kulinarne wykorzystuje się liście oraz gałązki tej rośliny. To z nich powstaje później yerba mate.\nAromatyczny zapach oraz intensywny, charakterystyczny smak, to nie jedyne właściwości yerba mate. Roślina zyskała dużą popularność przede wszystkim ze względu na zastosowanie w lecznictwie. Jeszcze w czasach prekolumbijskich odkryli ją Indianie. Przygotowywali z niej specjalne napary, które miały zmniejszać stres oraz uczucie zmęczenia. Yerba mate może ponadto wspomagać zapobieganie miażdżycy. Znane są również jej właściwości detoksykujące. Podobno działa też odchudzająco.\nA gdzie najlepiej kupić tę dobroczynną roślinę? W Internecie znajdziemy wiele specjalistycznych sklepów, które prowadzą sprzedaż różnych gatunków yerba mate, na przykład ymt24.pl oferuje szeroki asortyment profesjonalnych produktów. Sklepy online zazwyczaj mają większy wybór produktów niż półki supermarketów.\nPrzez zapalonych miłośników tego trunku dużą popularnością cieszą produkty werda mate, które mają wyrazisty, intensywny smak. Są one dostępne m.in. na https://ymt24.pl/yerba-mate-verde-mate.


ICRS 1/2020 - ceny robót sieciowych wod-kan, gaz - książka Księgarnia techniczna ORGBUD-SERWIS Poznań\n» ICRS 1/2020 - ceny robót sieciowych wod-kan, gaz - książka\nICRS 1/2020 - ceny robót sieciowych wod-kan, gaz - książka\nKod produktu: ICRS 1/20\nICRS - Informacyjny Zestaw Średnich Cen Robót\nz zakresu Sieci wod-kan, gazowych i c.o.\nInformacyjny zestaw średnich, jednostkowych cen robót z zakresu sieci wod.-kan., gazowych i c.o. służyć ma:\nwykonawcom robót sieciowych, za podstawę opracowania kosztorysów ofertowych i powykonawczych metodą uproszczoną, analizy poziomu własnych kosztów produkcji w poszczególnych ich składnikach,samooceny poprawności kosztorysowania, a także za układ odniesienia niezbędny dla właściwego opracowania oferty przetargowej\nZestaw informuje o średnich krajowych cenach wykonania przez przedsiębiorstwa prywatne i państwowe najczęściej spotykanych robót sieciowych z zakresu budownictwa ogólnego, oraz o strukturze tych cen. Informacje kosztowo-cenowe w zestawie nie obejmują podatku VAT. Zestaw podzielony jest na rozdziały obejmujące jednorodne rodzaje elementów i robót, analogicznie jak w Katalogach Nakładów Rzeczowych - KNR. Tablice informacji kosztowo-cenowych poprzedza spis treści, za część ogólna oraz założenia kalkulacyjne.


, ten nie zginał karku,\nKopnij mnie - no pokaż, że to umiesz\nKopnij mnie - w głowę, w plecy, w szyję\nKopnij mnie - chcesz zabić, lecz ja żyję ...\nŁATWO KOPAĆ LEŻĄCEGO - KOPAĆ ŁATWO ...\nNa co jeszcze czekasz - no kopnij mnie wreszcie\nkopnij mnie - bo tak jest najprościej\nkopnij mnie - w imię ludzkości ...\nŁATWO KOPAĆ LEŻĄCEGO - KOPAĆ ŁATWO..\nNasze rodzime Sokratesy.\nco na samym wierchu stojóm i bacynie na całośc majóm.\nCi w państwie prym wiedóm. reśta ma sluchac i swoje robić.\nI sóm tacy . co mądrość miłujom ponad sytko.\nCi niech se ino z miejsca na miejsce chodzóm,\nku słónku pozierajom i niebo z ziymióm porównujom.\nNiek ozwozajóm, jako jest, a jako mo być.\nBo i cłekiym rozum,\na nie inkso siyła mo rządzić".\nMiędzy dawnymi a nowymi laty..\nW swoim żywiole na ....." paryskim bruku".\nPS A w kraju znany poseł rozpocząl batalię o reelekcję, jeżdżąc po zebraniach wiejskich. Ludzie , przebudżcie się i nie zaśmiecajcie Sejmu Najjaśniejszej Rzeczpospoliej.\nLicznik odwiedzin: 1 196 781


Indeks: DIMPLEX ALAMEDA ECO 3D Opti-myst\nKominek elektryczny DIMPLEX ALAMEDA ECO 3D Opti-myst wysyłamy w ciągu 24h od momentu zamówienia!\nW komplecie elektryczny wkład kominkowy ALAMEDA ECO + obudowa w kolorze beżowym.\nElegancki kominek elektryczny Alameda ECO 3D z klasyczną obudową w kolorze kremowym. Doskonały do salonu lub pokoju dziennego. Palenisko płonące polana. Wyposażony w termowentylator, przełącznik mocy grzewczej, termostat, pilot zdalnego sterowania. Nowoczesny kominek elektryczny Alameda efektem płomienia 3D Opti-myst.\nMoc grzewcza [kW] 1,0 / 2,0\nPobór mocy [W] 250\nKategoria kominek elektryczny z obudową\nW komplecie elektryczny wkład kominkowy ALAMEDA + obudowa w kolorze beżowym.\nElegancki kominek elektryczny Alameda 3D z klasyczną obudową w kolorze kremowym. Doskonały do salonu lub pokoju dziennego. Palenisko płonące polana. Wyposażony w termowentylator, przełącznik mocy grzewczej, termostat, pilot zdalnego sterowania. Nowoczesny kominek elektryczny Alameda efektem płomienia 3D Opti-myst.\nKominek elektryczny DIMPLEX VERDI 3D Opti-myst - elektryczny wkład kominkowy z obudową...


Klasztor i jego problemy w średniowiecznych śląskich i kłodzkich kronikach kanoników regularnych - Katarzyna Chmielewska - pdf, ebook – Ibuk.pl\n47,35 zł zł\n„Historia była zawsze” – stwierdził Andrzej Feliks Grabski – „relacją o przeszłości\ntworzoną z perspektywy określonego światopoglądu twórcy – historyka i wyznawanego\nprzezeń systemu wartości”1. Dziejopis, starając się zrekonstruować przeszłość,\nodpowiada w dużym stopniu na aktualne potrzeby społeczne. Mówi o przeszłości,\nale zawsze czyni to, przybierając perspektywę swojego czasu2. W ten sposób\nprzedstawia minione zdarzenia, interpretując je zgodnie z własną wizją tego, co\nminęło. Zatem, czytając źródło historyczne, patrzymy na świat opisany przez konkretnego\nautora, możemy przeczytać ocenę przedstawionych zdarzeń z jego punktu\nwidzenia, według systemu wartości wyznawanego przez niego i jego środowisko3.\nPozwala to w pewien sposób, opatrzony jednak zawsze błędem interpretacyjnym,\ndotrzeć do poglądów autora na prezentowane zagadnienia4. Tak więc każde\ndzieło narracyjne pokazuje nam, jaka jest kronikarska wizja świata nakreślona\nw tym dziele. Mówi, jak autor i jego środowisko wyobrażali sobie swoją rolę i zadania\nw społeczeństwie, co miało dla niego największe znaczenie, jakie fakty i jaką ich\ninterpretację chciał przekazać odbiorcom. Autor dzieła zawsze pisał swój utwór\nz jakąś intencją i kierował swój przekaz do konkretnej grupy osób5.\nPowyższe uwagi odnoszą się do każdego dzieła historycznego, powstałego\nw każdym czasie i każdym środowisku społecznym. Średniowieczne kroniki\nklasztorne są tego doskonałym przykładem. Pokazują nam świat widziany zza\nklasztornych murów. Obraz świata oglądany z tej perspektywy jest niewątpliwie\n1 A.F. Grabski, Perspektywy przeszłości, studia i szkice historiograficzne, Lublin 1983, s. 10.\ninny niż ten, jaki można dostrzec z kancelarii biskupiej lub książęcej czy też zza\npulpitu pisarza miejskiego. W naturalny sposób kronikarze zakonni skupiają się\nna problemach swoich zgromadzeń, samym momencie fundacji, trudnym początku\nfunkcjonowania wspólnoty i zmianach, jakie zachodziły w niej przez cały\nopisywany okres. Zajmują ich i sprawy duchowe, i sprawy doczesne. Piszą zarówno\no gospodarce i poszczególnych składnikach majątku, jak i o problemach organizacyjnych,\nmoralnych i życiu religijnym swoich współbraci. Przedstawiają też\nstosunki z bliższym i dalszym otoczeniem klasztoru. Dzieła takie mówią nam wiele\nnie tylko o samych zakonach, lecz i o otaczającym świecie. Pokazują, jakie kwestie\nbyły dla autorów najważniejsze, jak chcieli przedstawić klasztor i jego problemy.\nPodstawą pracy staną się trzy średniowieczne kroniki klasztorne napisane\nw domach zakonnych kanoników regularnych reguły św. Augustyna mieszczących\nsię we Wrocławiu, Żaganiu i Kłodzku. Mimo iż wszystkie one zostały wydane drukiem,\nto dwa starsze utwory, kroniki wrocławska i żagańska, edytowane prawie\n200 lat temu w pierwszych tomach serii Scriptores Rerum Silesiacarum, praktycznie\npozbawione są aparatu krytycznego i od dawna postulowano zasadność ich\nreedycji6. Wszystkie te dzieła powstawały etapami. Pierwsi kronikarze opisywali\ndzieje swojej placówki, poczynając od momentu fundacji, doprowadzali je do czasów\nsobie współczesnych. Ich kontynuatorzy rozpoczynali swoją pracę od miejsca,\nw którym przerwali poprzednicy, i snuli dalej opowieść o dziejach klasztoru.\nKronika wrocławska znana jest jako Chronica abbatum Beatae Mariae Virginis\nin Arena7. Pierwsza jej wersja, autorstwa opata Jodoka z Głuchołazów, opisująca\nlata od założenia opactwa w 1108 roku (wedle przekazu samej kroniki) aż\ndo roku 1429, nie zachowała się do naszych czasów. Istnieje natomiast wersja\njego następcy na urzędzie – Benedykta Johnsdorfa, której zasadniczy zrąb stanowi\ndzieło Jodoka w niezmienionej postaci, uzupełnione o pewne tylko elementy\ni doprowadzone do 1470 roku8. Praca była kontynuowana przez kolejnych\npisarzy, ich zapiski sięgają roku 1779. Interesująca nas tutaj redakcja Benedykta\nJohnsdorfa powstała w drugiej połowie XV wieku.\nKolejne dzieło, najobszerniejsze z tych trzech, powstało w klasztorze żagańskim.\nJest to Catalogus abbatum Saganensium9. Pierwszym autorem Katalogu\nopatów żagańskich był jeden z najwybitniejszych przełożonych tego zgromadzenia,\nLudolf z Einbeck, znany lepiej w historiografii polskiej jako Ludolf z Żagania.\nSpisał on dzieje swego opactwa, poczynając od czasów fundacji klasztoru\nw roku 1217 i kończąc na roku 1398, czyli pierwszych latach pełnienia przez siebie\nfunkcji opata. Kronikę kontynuował Piotr Waynknecht, przeor tamtejszego\nzgromadzenia, który doprowadził zapiski do 1507 roku. Po nim za pióro chwyciło\njeszcze czterech innych autorów, z których ostatni zakończył pracę na roku\n1616. Pierwsza część dzieła, autorstwa Ludolfa, datowana jest na początek XV\nwieku, a partia spisana przez Waynknechta – na początek wieku XVI.\nCronica Monasterii Canonicorum Regularium in Glacz10 powstała w domu klasztornym\nw Kłodzku. Autorem kłodzkiej kroniki jest prepozyt Michał Czacheritz z Nysy,\nósmy przełożony tego zgromadzenia. Opisał on losy kierowanej przez siebie placówki\nod momentu jej założenia w roku 1349 i doprowadził zapiski aż do roku 1489, to\njest do czasów swojej śmierci. Jego kontynuatorzy zakończyli pracę na roku 1524.\nW historiografii dzieła te nie były do tej pory poddawane wspólnej, całościowej\nanalizie. Także żadnej z kronik, z wyjątkiem kłodzkiej, nie poświęcono osobnej analizy.\nUtwory te wykorzystywano tylko fragmentarycznie, badając poszczególne ich\nelementy. Jedynie kronika klasztoru kłodzkiego doczekała się wnikliwego rozbioru.\nDokonał go jej wydawca Wojciech Mrozowicz11. W literaturze przedmiotu spotykamy\noczywiście prace ukazujące wycinki obrazu świata prezentowanego przez\nkronikarzy w ich dziełach. Prace te, cenne i przydatne, były jednak poświęcone jedynie\nwybranym aspektom rzeczywistości przedstawionej w kronikach. Z ważniejszych\npozycji warto wymienić tu przede wszystkim publikacje Leokadii Matusik12,\nWojciecha Mrozowicza19 oraz piszącej te słowa20.\nWzmiankowane kroniki stanowiły także zbiór materiałów źródłowych wykorzystywanych\nprzez licznych historyków. Korzystali oni z zawartych tam informacji,\nbadając poszczególne elementy życia i rozwoju klasztorów kanoników\nregularnych we Wrocławiu, Żaganiu i Kłodzku oraz ślady średniowiecznej\nhistorii regionu. W swych pracach badawczych opierali się przede wszystkim\nna zachowanych dokumentach; kroniki stanowiły dla nich jedno, nie najważniejsze,\nze źródeł. Starszą obszerną literaturę przedmiotu dotyczącą historii\ntych trzech klasztorów omówili Leokadia Matusik21, Anna Pobóg‐Lenartowicz22\ni Wojciech Mrozowicz23. Całościowy stan badan na temat wspólnot monastycznych\noraz kanoniczych w Polsce i Europie skrupulatnie przedstawił Marek\nDerwich24. Ze studiów nad klasztorami żagańskim, wrocławskim i kłodzkim na\nCetwiński dedicata, red. A. Odrzywolska‐Kidawa, Warszawa 2010, s. 589–600; eadem, Między chęcią\na zakazem. Trudy kierowania klasztorem w czasie konfliktów między władzą świecką a kościelną\nw relacjach średniowiecznych kronik śląskich, [w:] W poszukiwaniu prawdy. Chrześcijańska Europa\nmiędzy wiara a polityką, t. 2, red. A. Szyndler, Częstochowa 2010, s. 111–122; eadem, O pożytkach\nz donosu – trudne losy reformy w klasztorze kanoników kłodzkich, [w:] Kościół i społeczeństwo. Studia\nnad obiegiem informacji i konfliktami zbrojnymi w dawnych i nowych wiekach, s. 51–61; eadem,\nŚląscy kanonicy regularni wobec konfliktów zbrojnych. Wojsko i wojna w średniowiecznych kronikach\nklasztornych, [w:] Kościół i społeczeństwo. Studia nad obiegiem informacji i konfliktami zbrojnymi\nw dawnych i nowych wiekach, red. J. Grabowski, Warszawa 2012, s. 195–208, eadem, Nos\ndivine providencie cuncta tribuimus – sakralne funkcje średniowiecznych kronik, [w:] Piśmiennictwo\nsakralne w dziejach Polski do końca XVIII wieku na tle powszechnym, red. S. Bułajewski, J. Gancewski,\nA. Wałkówski, Józefów 2012, s. 159–170; eadem, Illa abhominabilis minucio. O puszczaniu krwi\ni zwyczajach kąpielowych w klasztorze kanoników regularnych w Kłodzku, [w:] Czystość i brud. Higiena\nw średniowieczu, red. W. Korpalska, W. Ślusarczyk, Bydgoszcz 2014, s. 181–192; eadem, „Od\npowietrza, głodu, ognia i wojny wybaw nas Panie!”. Kanonicy śląscy w obliczu klęsk żywiołowych,\n„Prace Naukowe AJD w Częstochowie. Zeszyty Historyczne” 2014, 13, s. 31–44.\npierwszym miejscu należy wymieć liczne prace Anny Pobóg‐Lenartowicz25,\nktóra oprócz trzech monografii poświęciła im wiele artykułów, Leokadii Matusik26\noraz Wojciecha Mrozowicza27. Franz Machilek28 i Barbara Leszczyńska29 przybliżyli postać i twórczość Ludolfa z Żagania. Ponadto do poznania początków\nklasztoru wrocławskiego wiele wniosły publikacje Wacława Korty30\noraz Wernera Marschalla i Heinricha Grügera31. Szczegółowa literatura dotycząca\nomawianej problematyki została zebrana w bibliografii.\nAby przybliżyć punkt widzenia średniowiecznych klasztornych kronikarzy,\nich postrzeganie świata, hierarchię wyznawanych wartości i postulowane przez\nnich miejsce klasztoru w otaczającej rzeczywistości, warto poznać pełny tekst\nspisanych przez nich dzieł. Informacje o poszczególnych faktach wyekstrahowane\nz toku opowieści o dziejach placówki są bez wątpienia bardzo istotne dla\nomówienia tychże faktów, ale nie mówią nam wszystkiego. Nie wiemy, nie znając\ncałości dzieła, jakie znaczenie dla autora miały te zdarzenia i jak sytuowały\nsię na tle całości opisu. Zebranie wiadomości, jakie niosą ze sobą trzy kroniki\npowstałe w podobnym czasie i miejscu, spisane przez autorów wywodzących\nsię z tego samego środowiska, pozwoli uzyskać pełniejszy obraz poglądów kanoników\nregularnych na klasztor i jego rolę oraz przedstawić wnioski o bardziej\nKroniki te powstały w placówkach kanoników regularnych reguły św. Augustyna,\ngrupach życia wspólnego intensywnie rozwijającego się w dojrzałym\ni późnym średniowieczu32. Początki tej formy życia wspólnotowego kleru sięgają\nkońca starożytności, kiedy to biskupi organizowali klasztory gromadzące duchownych,\nprowadzących życie według ustalonych reguł. Reguły te odróżniały\nkanoników od mnichów, z jednej strony nie narzucając tak ścisłej ascezy i ubóstwa,\nz drugiej nakazując prowadzenie działalności duszpasterskiej zbliżonej do\nkleru diecezjalnego. Jedną z głównych reguł, przyjętych przez zgromadzenia kanonickie,\nbyła reguła św. Augustyna33. Ze względu na swój niezbyt szczegółowy\ncharakter i łatwość dostosowania do warunków lokalnych, chętnie przyjmowana\nbyła przez nowo powstające zgromadzenia. Różnorodność, na jaką pozwalały\njej kanony i możliwości przystosowania się zakonników jej podlegających do\npotrzeb ówczesnego społeczeństwa, były przyczyną gwałtownego rozwoju\nwspólnot kanonikatu regularnego reguły św. Augustyna w XII wieku34. Obok\nsprawowania liturgii godzin, głoszenia kazań, udzielania sakramentów, kanonicy\nzajmowali się także szkolnictwem i działalnością charytatywną, w tym opieką\nnad chorymi. W przeciwieństwie do typowych przedstawicieli zakonów mniszych,\nwyznających przede wszystkim model życia kontemplacyjnego (vita contemplativa),\nkanonicy aktywnie uczestniczyli w życiu swojego otoczenia, kierując\nsię koncepcją życia zakonnego otwartego na społeczeństwo (vita activa).\nKanonicy regularni reguły św. Augustyna byli zgromadzeniem nastawionym na\nzdobywanie wykształcenia i pracę duszpasterską. Była to dla nich niezwykle\nistotna część apostolatu35. Cenili wiedzę i wszelkie jej nośniki – dokumenty\ni księgi. Reguła, według której postanowili wieść swoje życie w klasztorach,\nwspomina również o księgach i zasadach korzystania z biblioteki36. Także papież\nBenedykt XII w swojej bulli z 1339 roku Ad decorem Ecclesiae sponsae dei skierowanej\ndo kanoników regularnych podkreśla wartość książki i płynącej z niej\n33 O regule św. Augustyna zob. J. Kowalczyk, Augustyna reguła, [w:] Encyklopedia katolicka,\nt. 1, Lublin 1973, kol. 1116–1119; M. Starowieyski, Reguła św. Augustyna, [w:] Starożytne reguły\nzakonne, red. M. Starowieyski, E. Stanula, Warszawa 1980, s. 73–101 (tu również tłumaczenie\npolskie tekstu reguły); G. Lawless OSA, Przegląd monastycyzmu augustiańskiego i kilka sugestii co\ndo dalszych badań, tłum. B.L. Sawicki OSB, [w:] Duchowość starożytnego monastycyzmu, red.\nM. Starowieyski, Kraków 1995, s. 61–85; A. Bruździński, Kanonicy regularni od pokuty na ziemiach\npolskich, Kraków 2003, s. 95–102; P. Nehring, Prawodawstwo św. Augustyna. Wstęp, [w:] Zachodnie\nreguły monastyczne, red. M. Starowieyski, Tyniec 2013, s. 227–258 (tu również tłumaczenie\npolskie tekstu reguły s. 259–283). Wszędzie tam dalsza literatura przedmiotu.\nKanonikat regularny, mimo prób unifikacji podejmowanych ze strony\nwładz kościelnych, nie tworzył jednolitej struktury, poszczególne domy zakonne\nmogły mieć odmienną obserwancję i zwyczaje i koncentrować się na innych obszarach\nduszpasterstwa. Niektóre z nich, uzyskawszy większe poważanie, stawały\nsię klasztorami macierzystymi kongregacji, od nich nowo powstające placówki\nprzejmowały szczegółowe zasady funkcjonowania oraz uznawały swoją\nRozwój sieci klasztorów kanonickich reguły św. Augustyna następował także\nna ziemiach polskich. W średniowieczu powstały domy zakonne w Czerwińsku. Nieco później ufundowany został klasztor kanoników regularnych\nw Kłodzku. Najstarszy z interesujących nas klasztorów to opactwo wrocławskie\npod wezwaniem Najświętszej Marii Panny. Miejsce i data pierwotnej\nlokalizacji oraz początkowe uposażenia opactwa cały czas jeszcze są przedmiotem\nsporu. Historiografia klasztorna pierwsze miejsce fundacji sytuuje na górze\nŚlęży i datę ustala na rok 1090 lub 110840. Badania źródłowe przesuwają ją raczej\nna lata trzydzieste lub czterdzieste XII wieku, co cały czas nie jest bezsprzecznie\nudowodnione41. Także lokalizacja na Ślęży jest mocno hipotetyczna.\nNiezwykle obszerną literaturę dotyczącą spornych kwestii omawia Anna Pobóg‐\nLenartowicz42. Placówka ufundowana przez palatyna Piotra Włostowica została\nwkrótce przeniesiona do Wrocławia na Wyspę Piaskową. Opactwo, jedno\nz większych i bogatszych na Śląsku, odgrywało ważną rolę w dziejach dzielnicy.\nCieszyło się znacznym autorytetem w kręgach kościelnych i w domach panujących\nregionu. Posiadało liczne zależne od siebie prepozytury na Śląsku oraz poza\njego granicami. Wrocławscy kanonicy regularni mogli się też poszczycić pokaźną\nbiblioteką klasztorną. Z ich grona wywodził się bądź związany był szereg\nznanych w ówczesnych czasach postaci. Czas świetności kanonii przypadł na\nwiek XIV, po którym nastąpił kilkudziesięcioletni okres gorszej koniunktury,\nwywołany między innymi wojnami toczonymi na Śląsku. Kłopotom wewnętrznym\nzaradziły wprowadzone w pierwszej połowie XV wieku reformy regulujące\nmaterialne i organizacyjne podstawy funkcjonowania opactwa. Placówka istniała\nw tym miejscu aż do sekularyzacji w roku 1810.\nKolejną kanonię, w murach której spisano kronikę klasztorną, ufundował\nw 1217 roku książę Henryk Brodaty i jego małżonka Jadwiga. Początkowo klasztor\nfunkcjonował w miejscu swojej fundacji – Nowogrodzie Bobrzańskim43. Był\non wtedy prepozyturą opactwa wrocławskiego. Wkrótce jednak placówka usamodzielniła\nsię i zaczęła działać jako niezależne opactwo. W roku 1284 książę\nżagański Przemko przeniósł klasztor z Nowogrodu do Żagania, stolicy księstwa,\na dotychczasowa siedziba stałą się prepozyturą zależną od opactwa żagańskiego.\nDzięki tej translacji klasztor zyskał na znaczeniu, które dodatkowo wzmacniały\nstarania opatów o wysoki poziom intelektualny zakonników. W klasztorze\nistniała jedna z największych w tej części Europy bibliotek, a zakonnicy studiowali\nna uznanych uniwersytetach. Okresy lepszej kondycji opactwa przeplatały\nsię z latami stagnacji, a zdecydowanie najgorsze czasy nadeszły wraz z wojami\nhusyckimi. Końcówka XV i początek wieku XVI to czasy pogłębiającego się kryzysu\nw funkcjonowaniu kanonii. W roku 1525 ówczesny opat Paweł z Lwówka poparł\nidee Marcina Lutra i wprowadził w klasztorze wiele zmian zgodnych z duchem\nreformacji. Zabudowania klasztorne przez następne sto lat trzykrotnie\nzmieniały właściciela, aż wreszcie w roku 1621 ostatecznie powróciły do Kościoła\nkatolickiego i zgromadzenia kanoników regularnych. Pozostawały w ich rękach\naż do sekularyzacji zakonów przeprowadzonej w Prusach w 1810 roku.\nTrzeci z interesujących Autorkę domów klasztornych mieścił się w Kłodzku.\nZałożył go i z własnego majątku uposażył pierwszy arcybiskup praski Ernest\nz Pardubic. Fundacja ta wiązała się z gwałtownym wzrostem popularności ruchu\nkanonicznego, który nastąpił w Czechach i na Morawach w pierwszej połowie\nXIV wieku44. Intensywny rozwój placówki, tak materialny, jak i kulturowy, trwał\naż do początku następnego stulecia45. Placówka kłodzka była, tak jak i wszystkie\nznaczące klasztory kanoników regularnych, ważnym ośrodkiem życia intelektualnego.\nW tym czasie klasztor kłodzki był wzorem godnym do naśladowania dla innych\nklasztorów tego zgromadzenia. Pierwsza połowa wieku XV to okres gorszej sytuacji\nw dziejach kanonii. Zmieniły ją dopiero niezbędne reformy przeprowadzone w drugiej\npołowie tego stulecia. W czasach reformacji w połowie XVI wieku klasztor\nkłodzki podupadł, a w roku 1595 papież Klemens VIII rozwiązał tamtejsze zgromadzenie\nkanoników regularnych, a należące do nich budynki przekazał jezuitom.\nO wyborze akurat tych kronik zadecydowało kilka czynników. Trzy wymienione\npowyżej dzieła łączy zbliżony czas powstania, formacja duchowa ich autorów46\noraz miejsca, gdzie zostały spisane, czyli mury klasztorne. Wszystkie, jak\njuż było to wspomniane, powstawały w XV lub na samym początku XVI wieku.\nAutorami byli przełożeni poszczególnych klasztorów (Michał Czacheritz, Jodok\nz Głuchołazów, Benedykt Johnsdorf i Ludolf z Żagania) lub też osoby odgrywające\nznaczącą rolę w swojej wspólnocie (Piotr Waynknecht – kontynuator kroniki\nkłodzkiej). Wszyscy oni mieli większy bądź mniejszy udział w zarządzaniu klasztorem\noraz dostęp do dokumentów zgromadzonych w tamtejszych archiwach.\nPlacówki, w których powstały omawiane utwory, łączyła przynależność do tej\nspecyficznej formy życia wspólnotowego, jaką był kanonikat regularny normowany\nregułą św. Augustyna. Łączyła je także bliskość terytorialna. Dwie z nich\nleżały na Śląsku, a trzecia w Kłodzku, na ziemiach graniczących ze Śląskiem, silnie\nz nim związanych i podlegających jego wpływom. Kontakty między tymi\ntrzema klasztorami były zawsze żywe, szczególnie nasiliły się w okresie XV wieku48,\nkiedy to zostały dotknięte burzliwymi wydarzeniami politycznymi i religijnymi.\nWszak leżały one na ziemiach uwikłanych w wojny husyckie i ponoszących\nwynikłe z tego konsekwencje. Wspólnej analizie sprzyja także jednakowa forma\nliteracka każdego dzieła. Zostały one spisane jako gesta abbatum – czyli w formie\ndziejopisarstwa przedstawiającego uporządkowane chronologicznie sylwetki\ni opis dokonań kolejnych przełożonych placówki klasztornej\nUściślenia wymagają przyjęte w rozprawie ramy czasowe. Kronika klasztoru\nkanoników regularnych w Kłodzku doprowadzona została do roku 1524, natomiast\ndwa starsze dzieła sięgają swoimi zapiskami po wiek XVII, a nawet XVIII.\nNa potrzeby tej pracy analizie poddane zostaną jedynie części powstałe w średniowieczu,\nnapisane przez autorów, których umysłowość kształtowała się pod\nwpływem idei i prądów średniowiecznej kultury. Tak więc kronika kłodzka zostanie\nzanalizowana w całości, natomiast w dwóch pozostałych ścisłe ramy czasowe\nwyznaczają dwaj pierwsi autorzy i opisywany przez nich okres dziejów\nwłasnych placówek: Jodok z Głuchołazów i Benedykt Johnsdorf w przypadku\nKroniki klasztoru NMP na Piasku, oraz Ludolf i Piotr Waynknecht w odniesieniu\ndo Katalogu opatów żagańskich.\nW niniejszej pracy zostanie ukazane, jak poszczególne kroniki przedstawiają\ntak świat otaczający klasztory, jak i samą dziedzinę życia zakonnego, jak autorzy\nwidzą poszczególne placówki i ich problemy. Jaki obraz swojej przeszłości kreują\nw dziełach? Na które konkretnie elementy ze swojej historii chcą zwrócić uwagę\ni w jaki sposób je eksponują? Zostanie podjęta próba wskazania zagadnień, którym,\nw ramach obszarów badawczych wyznaczonych tytułami rozdziałów, kronikarze\npoświęcają najwięcej miejsca, a także które traktowane są przez nich\npobieżnie. Cele badawcze obejmują ponadto kwestie dotyczące tego, w jakim\nstopniu omawiane tu utwory są do siebie podobne, bądź co je od siebie odróżnia.\nNie jest zadaniem tej pracy odtworzenie rzeczywistych faktów dotyczących\nposzczególnych domów zakonnych i dziejów regionu. Uwaga skoncentrowana\nbędzie na tekstach kronik i świecie tam opisanym. Na ich podstawie nie poznamy\njednak zwyczajnego, codziennego życia średniowiecznego zakonnika, albowiem\n„o normalności się nie pisze”, jak zwrócił ostatnio uwagę Marek Derwich\nw odniesieniu do reform życia monastycznego50. Ta oczywista konstatacja warta\njest nieustannego podkreślania – w kronikach nie ma opisanej zwyczajności.\nSprawy codzienne, powtarzalne, nie są ciekawe. Autorzy w kronikach umieścili\ntylko te informacje, które, według nich, warte były uwiecznienia na piśmie i mogły\ndostarczyć czytelnikowi cenną wiedzę bądź właściwe wzory do naśladowania.\nPraca składa się z czterech głównych rozdziałów. Pierwszy ma charakter\nwstępny. Poświęcony jest zagadnieniom autorstwa każdego z analizowanych tu\ndzieł oraz okolicznościom ich powstania. Przybliżono w nim sylwetki kronikarzy\noraz zawarto wiadomości o ich życiu i dokonaniach. Omówiono także powody,\nktóre, według deklaracji wyrażonych w prologach przez samych twórców, skłoniły\nich do podjęcia pracy dziejopisarskiej. Osobne miejsce zajmuje przedstawienie\nmetod, jakimi posługiwali się pisarze, i źródeł, z jakich korzystali. Analizie\npoddano także język, w którym zostały spisane kroniki. Rozdział drugi dotyczy\nstosunku autorów wszystkich trzech dzieł do kwestii materialnych związanych\nz życiem wspólnot klasztornych. W tej części pracy objaśniono, w jaki sposób\nw kronikach przedstawiony został sam moment fundacji placówki, pierwotne\nuposażenie klasztoru i jego zmiany na przestrzeni wieków. Wskazano również\nte elementy życia gospodarczego, które kronikarze uznali za warte odnotowania\nw dziełach, oraz zanalizowano sposób, w jaki opisali je na kartach kronik.\nW skład tak rozumianej ekonomii klasztornej wchodziły zarówno posiadłości\nziemskie i inne nieruchomości przynoszące dochód, jak i inwestycje budowlane\nw obrębie klasztoru oraz majątek ruchomy placówki. W kolejnej, trzeciej części\npracy zaprezentowano trudny proces reformy życia wspólnotowego opisanej\nw każdej z kronik. Przybliżono sposób przedstawienia życia zakonników przed\nsamym procesem zmian, jak i poszczególne etapy reformy. Skoncentrowano się\nna postaciach przełożonych klasztorów jako głównych czynnikach sprawczych\nwszelkich zmian we wspólnotach. Kronikarze relacjonują stosunek opatów\ni prepozytów do zagadnienia reformy oraz przedstawiają ich działania podjęte\nw celu naprawy sytuacji w podległej im placówce. Oceniają też efekty, jakie te\ndziałania przyniosły. Analizie w tym rozdziale poddano opinie kronikarzy na temat\nreform i poszczególnych przełożonych oraz sposób, w jaki charakteryzują\noni postacie zwierzchników. W rozdziale czwartym skupiono się na tych elementach\nnarracji kronikarskich, które odnoszą się do wzajemnych więzi między\nświatem zewnętrznym a klasztorami. Oddzielnie potraktowano relacje z władzami\nkościelnymi i władzami świeckimi. Ponieważ aspektowi gospodarczemu\ntychże kontaktów poświęcono rozdział II, w tej części zajęto się pozostałymi,\npozaekonomicznymi znaczeniami tych powiązań i ich odzwierciedleniem w analizowanych\nPraca zawiera także ekskurs poświęcony Bożej Opatrzności jako wyrażanemu\nw kronikach poglądowi na wpływ Boga na losy klasztoru i świata. Poruszono\nwyraźnie dostrzeganą przez kronikarzy kwestię wpływu Opatrzności na losy\nświata, pojedynczych ludzi, a zwłaszcza wspólnoty zakonnej. Kwestia ta wykracza\npoza przewidziane tytułem rozprawy zagadnienia badawcze. Niemniej bogaty\nmateriał odnoszący się do tej problematyki, zawarty w kronikach kanoników regularnych,\nuwypukla tematy omawiane szczegółowo w głównych rozdziałach rozprawy.\nPublikację uzupełnia aneks zawierający utwory wierszowane obecne w omawianych\nkronikach oraz krótka rekapitulacja wyciągniętych wniosków.\nKlasztor i jego problemy w średniowiecznych śląskich i kłodzkich kronikach kanoników regularnych - RECENZJE


Teraz jest Śr, 27 stycznia 2021, 08:20\nNapisane: N, 11 września 2011, 12:37\nOstatnie dni były dość trudne dla trybu biegowego. Wszystko przez samowolne przestawienie się na tryb towarzyski. Broniłem się jak mogłem, ale:\n- w czwartek - spotkałem kumpla, któremu urodziła się córka. Kumpel ma 48 lat, baaardzo długi staż małżeński i właśnie pierwsze dziecko. Była to zdecydowana wpadka, ponieważ zawsze twierdził, że chodowla dzieci jest nieopłacalna. Musiałem wspomóc biedaka na duchu, poświęcając trening. Poza browarem było coś mocniejszego.\n- piątek - wrócił sąsiad z wczasów. Stęsknił się za męskim towarzystwem od browara. Nie mogłem odmówić. Po trzech browarkach wpadliśmy na pomysł aby reaktywować w jego garażu salę prób - on odpalił perkusję, ja basidło i pohałasowaliśmy trochę. Przy piwku.\n2011.09.10 - sobota poranek.\nPostanowiłem udawać, że tego piwka poprzedniego dnia nie było i zrobiłem sobię z samego rana dłuższe wybieganie.\nDystans (km) 21,41\nCzas (hh:mm:ss) 02:02:53\nTempo (min/km) 05:44\nNajlepsze tempo (min/km) 04:11\nNajlepsza pręd. (km/h) 14,4\nClimb up/down (m) +284,3/-283,6\nKalorie (Kalorie) 2032\nByło całkiem fajnie, chociaż średnie tętno za szybkie. Moja wybiegowa pętla jest odrobinę pofałdowana, więc ciężko trzymać jednostajne tętno i tempo biegu. Dystans zbliżony do półmaratonu. Następne długie wybieganie w przyszłą sobotę, na odcinku 21097 m. Ostatnie 5 km wcale nie było łatwe.\nSobota wieczór - zabawa dożynkowa w mojej wiosce. Jako świeżo upieczony wieśniak nie mogłem odmówić sołtysowi zaproszenia. Swoją drogą sołtys też biega, a właściwie biegał, ale zainspirowany moim przykładem ponownie zaczyna. Było kilka piwek, ale niewiele. Ze cztery. Albo pięć. Na realia dożynkowe to ilość wręcz abstynencka.\n2011-09-11 - niedziela poranek\nOdczuwałem jeszcze w mięśniach wczorajsze dwie dyszki, więc padło na nieco krótszy trening. Po sobotnim monotonnym bieganiu w tempie nieszczególnym potrzebowałem czegoś na odmulenie. Padło więc na trochę ostrzejszy cross z mocniejszymi podbiegami i kilkoma przebieżkami. Śmignąłem sobie nawet jednostajny, kilometrowy odcinek w tempie ok 4:50 (docelowe na półmaraton), żeby zobaczyć jak się czuję z tą prędkością. Kilometr raczej lekko i bez specjalnego zmęczenia. Jednak półmaraton ma dwadzieścia jeden takich odcinków.\nPrzebieżki nieco mnie odmuliły i nawet w mięśniach czuję się świeższy. Dziwne.\nDystans (km) 7,43\nCzas (mm:ss) 42:21\nNajlepsze tempo (min/km) 03:36\nNajlepsza pręd. (km/h) 16,7\nClimb up/down (m) +90,0/-80,3\nKalorie (Kalorie) 691\nŚr. puls (BPM) 0 - nie chciało mi się paska zakładać.\nPodsumowując tydzień: przebiegł on pod znakiem browara i zamiast wyglądać na poważne przygotowania do półmaratonu, wyglądał jak trening barmana do October Fest. Jak mi półmaraton nie wyjdzie, będę wiedział dlaczego.\nNapisane: Wt, 13 września 2011, 07:59\nNo i niestety okazało się, że nie jestem niezniszczalny. Od wczorajszego popołudnia leżę w wyrze. Miałem nadzieję, że to tylko zaczątek choróbska, które uda mi się pokonać za pomocą czosnku, miodu, cytryny i naturalnego wypocenia. Jednak na razie nic z tego.\nJakaś cholera zaatakowała mi gardło, drapie jak diabli, ten taki dzyndzelek urósł jak diabli, a wszystko przybrało czerwonawy kolor. Katar jeszcze jest do zniesienia, ale najbardziej przygnębia mnie osłabienie organizmu. Rano podjąłem decyzję o urlopie, ponieważ w pracy czekał mnie cały dzień na powietrzu. Lekarzy omijam, bo swoim zwyczajem pewnie by mnie nafaszerowali antybiotykami.\nDzisiaj już przestałem wieżyć w sobotni wynik połówki na poziomie 1:10 , będę szczęśliwy jak w ogóle pobiegnę. Szkoda, bo czułem formę. O podium mogę zapomnieć.\nCiągle mam jednak nadzieje, że w czwartek dam radę zrobić lekki trening. A jak nie to chociaż w piątek leciutenki. Ważne, żeby w sobotę stanąć do pionu.\nNapisane: Wt, 20 września 2011, 08:19\n17-09-2011 - sobota\nMiałem być w Gnieźnie, a nie byłem. Obrzęk z gardła zszedł, jednak ciągle czuję się jakoś grypowato. Zrobiłem próbę aktywności fizycznej i wybrałem się z rodzinką na zakupy do miasta. Zmęczyłem się bardziej niż bym biegł w tym Gnieźnie. Niedobrze.\n18-09-2011 - niedziela\nNa bieganie ciągle za wcześnie, ale chociaż zabrałem rodzinę na wycieczkę do lasu. Dwie godziny lekkiego spaceru. Już lepiej niż w sobotę, ale ciągle jestem za słaby.\n19-09-2011 - poniedziałek\nWczoraj pożegnałem się z antybiotykiem, więc dzisiaj sił jakby trochę więcej. Wieczorkiem odrobinę ćwiczeń siłowych - pompki, brzuchy, plecy, sprężyny. Nie jest tak źle, wracam chyba do życia - udało się walnąć w jednej serii 60 pompków. Co prawda ciągle jakiś katar, przybłeda, siedzi sobie w nosie, ale potrzeba biegania jest silniejsza - wtorek biegam, choćby nie wiem co.\nAha - po pseudosiłowni pozwoliłem sobie na browarka. Niezbyt zimny, ale smaczny.\nAha2 - zmieniłem tytuł bloga. Może brzmi nieco enigmatycznie : "cztery dychy na cztery dychy", ale w gruncie rzeczy rozwiązanie jest banalne. Chciałbym sobie na czterdziestkę zrobić prezent i złamać 40' na dychę. Mam na to sporo czasu bo 40 lat kończę pod koniec sierpnia. Jednym ze środków prowadzących do tego będzie oswojenie wagi na tyle, żeby pokazywała 78-80 kg. Przy dzisiejszych 85 kg chyba nie będzie to zbyt dużym wyzwaniem (5 - 7 kg przez rok).\nNapisane: Wt, 20 września 2011, 21:32\n20-09-2011 - wtorek\nBieeegałeeeeem, ha, ha, ha , Wreszcie znowu wbiłem się w biegową zbroję i nawijałem kilometry leśnych ścieżek na bieżniki lidlowych trzewików. Nic to, że katar nie chciał odpuścić i czasem musiałem strzelać nochalem, nic to, że oddech czasem jeszcze zaświstał - najważniejsze, że pogoda dopisała i mogłem znowu jak mantrę powtarzać rytuał: podbieg-równa-zbieg-kałuża-podbieg-piach-błoto. Noooo - tego mi brakowało. I psince, przypiętej do pasa również.\nGdzieś miałem plany, easy sreazy, zakres drugi, trzeci, sreci. To był prawdziwy, dziki bieg. Rozsądek podpowiadał, żeby ten pierwszy bieg był delikatny, ale rozsądek nie jest dla mnie jakimś specjalnyma autorytetem. Wyszło tak:\nDystans (km) 9,50\nCzas (mm:ss) 48:18\nTempo (min/km) 05:05\nNajlepsze tempo (min/km) 03:15\nPrędkość (km/h) 11,8\nNajlepsza pręd. (km/h) 18,5\nClimb up/down (m) +129,8/-103,2\nKalorie (Kalorie) 891\nŚr. puls (BPM) 160\nPuls może trochę za mocno pulsował, ale biorąc pod uwagę tempo i pofałdowaność terenu miał do tego prawo.\nNowatorskim pomysłem był bieg przed obiadem, tj około 16.30. Po pracy odebrałem pewnego młodzieńca z przedszkola, pochłonąłem banana, zrobiłem trochę ogólnosiłowej rozgrzewki i do dzieła. Chyba na okres jesienny będę musiał przejść na ten system.\nNapisane: Pt, 23 września 2011, 08:51\n22-09-2011 - czwartek\nZapisałem się w końcu na półmaraton. Skromniutki dosyć, bo co roku frekwencja waha się na poziomie 50 osób, ale zawsze. Za to trasa dość historyczna, bo nawiązuje do bitwy pod Płowcami. Zresztą start będzie właśnie z miejsca bitwy. Lubię takie pozabiegowe konteksty.\nZ uwagi na sobotni start trening musiał być nie za mocny. Głównym celem treningu było wyczucie prędkości startowej, którą sobie obrałem na półmaraton, czyli 4:50. Skąd taki pomysł? Z kalkulatora prędkości startowych na podstawie ostatniej dychy wyszło, że na półmaraton powinienem obrać tempo 4:39 (czas końcowy 1h 38 min). Ponieważ to jednak wydało mi się zbyt optymistyczne obmyśliłem sobie rezerwę w postaci 10 sekund na kilometr i zaokrągliłem w górę do równej 4:50.\nDystans (km) 7,33\nCzas (mm:ss) 40:19\nNajlepsze tempo (min/km) 04:16\nNajlepsza pręd. (km/h) 14,1\nClimb up/down (m) +421,7/-407,6\nKalorie (Kalorie) 689\nŚr. puls (BPM) 145\nNajpierw trochę rozgrzewki, potem trochę podbiegu do górnej krawędzi lasu i po dobiegnięciu do w miarę prostego odcinka, 3,22 km docelowego biegu. Nie chciałem biec więcej, żeby zachować siły na sobotę.\nOgólnie wrażenia z tempa pozytywne, nie jest ono zbyt męczące (przynajmniej na takim krótkim odcinku), pod koniec uciąłem sobie krótką pogawędkę w biegu z własną psiną, żeby sprawdzić zmęczenie (pulsometrowi ostatnio nie ufam specjalnie i zakładam go tylko dla ogólnej orientacji). Rozmowa nie była może jakoś specjalnie inspirująca, bo ja nawijałem o czytanej właśnie książce ("Ostatnia walka dakotów"), a psina coś mruczała o przewadze kości wieprzowych nad wołowymi (albo odwrotnie). Wniosek z tego dialogu, a właściwie dwóch monolgów, jest taki, że 4:50 to tempo nieco tylko większe niż konserwacyjne ... tfu konwersacyjne. Zarówno dla mnie jak i psa.\nZ uwagi jednak na to, że to mój pierwszy półmaraton i tak nie wiem co z tego wynika.\nNapisane: N, 25 września 2011, 16:17\nXVI Bieg Łokietka\n25-09-2011 - sobota\nWreszcie nadszedł czas na półmaratoński debiut. Co się nie udało tydzień temu w Gnieźnie powinno udać się teraz. Założenia taktyczne miałem wręcz genialne - trzymać się tempa 4:50 od początku, za żadne skarby nie porywać się z grupą silniejszych zawodników, a po jakimś czasie zweryfikować możliwości i zmniejszyć tempo do 5:00 jeśli poczuję, że nie daje rady. Plan minimum to 1h 45', chociaż liczyłem, że może to być coś około 1h 42, jeśli dam radę jednak utrzymać założone tempo. W chwili obecnej, analizując przebieg moich zmagań, stwierdzam, że plan ten był naprawdę genialny. Szkoda tylko, że zrobiłem wszystko, żeby go nie zrealizować. Trochę martwił mnie fakt, że cały czas w nosie siedział katar i delikatny kaszelek. Postanowiłem udawać, że go nie ma.\nBieg miał historyczne tło - trasa biegła spod pomnika bitwy pod Płowcami (1331 rok) do Siniarzewa, gdzie, według polskiej, oficjalnej wersji historii, Łokietek ze swoimi wojskami odpoczywał w trakcie pogonii za uciekającymi z pogromu pod Płowcami krzyżakami. Według wersji niemieckiej natomiast Łokietek odpoczywał podczas ucieczki po porażce własnych wojsk. Bitwa pod Płowcami jest o tyle ciekawa, że narody dziedziczące historię obu ścierających się w 1331 roku stron, mogą świętować zwycięstwo i napawać się porażką przeciwnika. Jak kto ciekawy to może sobie o tym poczytać http://www.historycy.org/index.php?showtopic=43679\nW biegu brało udział 57 biegaczy obojga płci, z oczywistą przewagą liczebną płci nieładnej. Pierwszy raz brałem udział w takich skromnych frekwencyjnie zawodach, ale muszę przyznać, że ma to swój urok. Łatwiej nawiązać kontakt gębowy z innymi biegaczami, mniejszy jest stopień anonimowości niż na biegu, w którym bierze udział kilkaset, czy nawet kilka tysięcy osób. Organizacja była skromna, ale z sercem.\nZ biura zawodów, zorganizowanego w szkole podstawowej w Siniarzewie, gdzie znajdowała się jednocześnie meta zawodów, zostaliśmy zawiezienie pod pomnik bitwy pod Płowcami, gdzie znajdował się oszukany start. Oszukany dlatego, że był tylko symboliczny i po starcie spod pomnika dotruchtaliśmy do prawdziwego startu zlokalizowanego 800 metrów dalej. Niestey, jeszcze podczas rozgrzewki spotkała mnie niemiła przygoda. Podczas rozgrzewkowego truchtu poczułem ugryzienie konia w tylną część prawego uda. Żadnego konia jednak w pobliżu nie było, został natomiast ból mięśnia, który jest nożnym odpowiednikiem bicepsa. Ponieważ biceps zwany jest dwugłowym (bi), więc mniemam, że ten nazywa się dwugłowym uda. Skąd to się wzięło nie mam pojęcia, nigdy nie czułem w tym miejscu nic niepokojącego, a ból poczułem podczas zwykłej, nieakcentowanej rozgrzewki. Jakoś go jednak rozruszałem.\nRuszyliśmy. Cały czas w głowie miałem dobre rady forumowiczów - "Nie daj się ponieść na starcie, trzymaj sie swojego tempa". To były znakomite rady. I pewnie bym się ich trzymał, gdyby nie obudził się we mnie biały kenijczyk. Pierwszy kilometr pokonałem po 4:30. W tym momencie los dał mi jeszcze jedną szansę - dogonił mnie jeden z zawodników, który po krótkiej wymianie zdań wytłumaczył mi, że te 4:30 to bardzo głupi pomysł. Gadanie - pomyślałem sobie. Przecież czuję się wyjątkowo dobrze przy tej prędkości. "Po 10 km padniesz w tym tempie" - tłumaczył niezrażony moją głupotą towarzysz biegu. "Taaa, ja padnę. Ja - bohater z Westerplatte. Nie ma mowy". Ale jednak w połowie trzeciego kilometra ustąpiłem, nie żebym fizycznie wymiękał, po prostu, mój anioł stróż, miał więcej cierpliwości do mnie, niż ja do niego. Odpuściłem na 4:40 i tak sobie mniej więcej pobiegliśmy do 8 km. Po ósmym samo mi się zwolniło do ponad 4:50, by dychę zamknąć po 4:54. Dwugłowy trochę krzyczał ale go skutecznie zagłuszałem.\nDziesiąty kilometr zamknąłem w czasie 47'11'' - co dało mi czas lepszy niż na przedostatnich zawodach na takim dystansie. Toż w końcu przebiegłem te 47/10k celowo ograniczając tempo - czułem, że ciągle siedzi we mnie ten biały kenijczyk. W swoim zadufaniu wziąłem to za dobrą monetę i dokonałem szybko przeliczenia, z którego wyłoniła mi się wizja zakończenia biegu poniżej 1h 40 minut. Wizja była piękna, wręcz cudowna, ale w tym momencie zaczęły mi się kończyć nogi. Kryzys rozpoczął się na 12stym kilometrze, na którym pożegnałem się z moim towarzyszem. Podziękowałem mu za wyhamowanie tych 4:30 i pooglądałem sobie jego plecy. Zdecydowanie lepiej rozłożył siły. A ja 13sty kilometr pokonywałem już po 5:00. I to wcale nie z premedytacji. Szybciej się nie dało, niestety. Trochę uzależnione było to od dość silnego wiatru w twarz, ale przede wszyskim był to wynik kozakowania na pierwszej dziesiątce.\nA potem już było coraz gorzej. Z białego kenijczyka z pierwszej fazy biegu nie zostało już zupełnie nic. Teraz bardziej przypominałem biegacza zombie. I to klasycznego zombie z czarnobiałych filmów Romero, nie tych wysportowionych zapierdalaczy zombie z filmów z ostatniej dekady. Kto oglądał ten wie, jak porusza się klasyczny czarnobiały zombie. No i mniej więcej tak wyglądałem gdy osiągałem piętnasty kilometr. Jakby tego było mało, dwugłowy zaczął coraz częściej i wyraźnie o sobie przypominać. Wiatr zgodnie ze starą zasadą zaczął wiać w oczy, a trasa sprawiała wrażenie jakby cały czas szła pod górkę. To chyba jednak był efekt wyczerpywania moich sił witalnych.\nSytuacja na trasie była dosyć ciekawa, bo przed sobą nie widziałem praktycznie nikogo, poza jednym zawodnikiem, który biegł jakby gallowajem, przeplatając bieg marszem. Za sobą również miałem kilkusetmetrową pustą przestrzeń. Widać, że bieg podzielił się na kilka grup. Po jakimś czasie, starając się utrzymać mój zombiasty bieg w miarę stałym tempie ok 5:00 - 5:10 /km dogoniłem gallowajowca i zamieniliśmy kilka zdań. Okazało się, że jego metoda z gallowajem nie ma nic wspólnego, a biegnie tak ponieważ normalnie nie ma sił. I tak sobie biegliśmy. Zombie runner po 5 z kawałkiem na kilometr i interwałowiec na oko: 200m(4:30) przerwa 1'. Ja go wyprzedzałem podczas fazy jego marszu, a on mnie podczas interwału. Jednocześnie wspieraliśmy się psychicznie przy każdym takim bliskim kontakcie. Przy okazji okazało się, że nie umie biec w tempie 5.00 i dlatego biegnie te swoje 4:30 z przerwą na marsz. Ostatecznie jednak metoda na zombiaka okazała się skuteczniejsza i tak gdzieś koło osiemnastego kilometra zacząłem sie oddalać od towarzysza niedoli, chociaż ambicjonalnie wcale mi na tym nie zależało.\nAkurat zaczął się faktycznie odcinek lekko pod górkę i tempo mi spadło do poniżej 5:20. Dokonałem szybkiego przeliczenia czasu i okazało się, że muszę się strasznie sprężyć, żeby uratować plan minimum czyli 1h i 45 minut. Kazałem się więc zamknąć dwugłowemu i podkręciłem tempo. Podkręcenie tempa polegało na tym, że osiągnąłem niewyobrażalną wręcz prędkość 5:10/km. Teraz to już motorycznie przypominałem skrzyżowanie czarnobiałego zombie z mumią ze starych horrorów, a charakterystyczny ruch oszczędzanej prawej nogi mógł przypominać nawet pierwszego Frankensteina granego przez Borisa Karloffa. Na dodatek cały czas strzelałem nochalem, bo katar się nasilił. Normalnie kwintesencja sportowca.\nNigdy nie zapomnę ostatniego kilometra, na którym otuchy dodał mi zawodnik idący w przeciwnym kierunku (jak się poźniej okazało był to zwycięzca biegu). Jedna myśl - "złamać 1:45:00" i druga "przeżyć!!!".\nJak to zrobiłem - nie wiem. Nigdy jeszcze nie stoczyłem ze sobą takiego boju. Nawet po pijaku. Z pewnością staciłem koronę miss uśmiechu z Gdańska, ale na metę wpadłem z czasem 1:44:50. Przy czym słowo "wpadłem" należy kojarzyć ze sformułowaniem "wpadłem jak worek ziemniaków wrzucony do piwnicy".\nNo ale się udało. Jestem zadowolony jak cholera. Cieszę się z doświadczenia, jakie nabyłem odrzucając dobre rady. Następnym razem na pewno z nich skorzystam. No i nabrałem ogromnego szacunku dla dystansu. I jeszcze większego dla wszystkich, którzy zmierzyli się dzisiaj w Warszawie z dwukrotnie dłuższym dystansem. Czekam na wyniki maratonu trzymając za wszystkich kciuki. No i wiem co oznacza często powtarzany, brzmiący jak banał, zwrot: "półmaraton to nie dwie dziesiątki".\nA tak to wyglądało według garmina:\nCzas Dystans Czas odcinka Dł. odcinka Tempo odcinka Różnica wysokości\n0:04:31,09 1,00 4:31,09 1,00 4:31,09 +1\n0:09:03,11 2,00 4:32,02 1,00 4:32,02 -1\n0:13:42,91 3,00 4:39,80 1,00 4:39,80 +0\n0:18:23,91 4,00 4:41,00 1,00 4:41,00 0\n0:23:09,26 5,00 4:45,35 1,00 4:45,35 +2\n0:27:56,68 6,00 4:47,42 1,00 4:47,42 -1\n0:32:36,88 7,00 4:40,20 1,00 4:40,20 0\n0:37:26,01 8,00 4:49,13 1,00 4:49,13 +1\n0:42:17,85 9,00 4:51,84 1,00 4:51,84 -1\n0:47:11,86 10,00 4:54,01 1,00 4:54,01 +2\n0:52:06,97 11,00 4:55,11 1,00 4:55,11 -1\n0:57:02,92 12,00 4:55,95 1,00 4:55,95 +1\n1:02:04,57 13,00 5:01,65 1,00 5:01,65 +0\n1:07:04,64 14,00 5:00,07 1,00 5:00,07 -2\n1:12:10,98 15,00 5:06,34 1,00 5:06,34 -2\n1:17:17,79 16,00 5:06,81 1,00 5:06,81 -4\n1:22:41,71 17,00 5:23,92 1,00 5:23,92 +6\n1:28:10,07 18,00 5:28,36 1,00 5:28,36 +6\n1:33:34,88 19,00 5:24,81 1,00 5:24,81 -1\n1:38:46,88 20,00 5:12,00 1,00 5:12,00 -4\n1:43:57,66 21,00 5:10,78 1,00 5:10,78 +2\n1:44:52,79 21,18 0:55,13 0,18 5:12,92 +2\nNapisane: Wt, 27 września 2011, 21:31\n27-09-2011 - wtorek\nDwugłowiec po połówce jeszcze odczuwalny, ale raczej nie można nazwać tego bólem. Podczas chodzenia praktycznie nie przeszkadza. W niedziele rwał jak diabli i cały dzień przekuśtykałem. Postanowiłem przetestować jak się zachowa przy trochę mocniejszych akcentach. Jeśli ma coś wyjść to lepiej na treningu niż gdybym miał zejść z trasy na zawodach.\nWypadło więc na interwały. 3x1200m po 4:20 z przerwą 3:30.\nDystans (km) 10,35\nCzas (mm:ss) 59:00\nNajlepsze tempo (min/km) 03:50\nNajlepsza pręd. (km/h) 15,7\nClimb up/down (m) +111,4/-107,6\nKalorie (Kalorie) 958\nInterwałowo wyszło: 4:23, 4:29; 4:19.\nLekko nie było. Nie jestem pewien dwugłowego. Tragedii nie ma, ale jednak jest bardziej odczuwalny niż przed biegiem. Prawdopodobnie zrezygnuję z tej dychy w sobotę. Chyba lepiej się skupić na 15stce za miesiąc i jakiejś dyszcze 11 listopada.\nNapisane: Pt, 30 września 2011, 09:00\nTrening był wręcz tragiczny. Dwugłowy przed treningiem był odczuwalny, ale tak lekko. Nie przeszkadzał w chodzeniu. Przynajmniej nie za bardzo. Trudno to nazwać bólem - po prostu był odczuwalny. W planach miałem średni trening, bez większych akcentów. Niestety musiałem go przerwać, ponieważ dwugłowy zaczął się wyraźnie odzywać po podbiegu i gdzieś tak koło trzeciego kilometra. Potem dołączyło do niego kolano. Tak jakbym samą końcówką kolana przywalił w jakiś rant.\nDotruchtałem jakoś do domu, ponieważ się wystraszyłem. W biegu Łokietka z takim samym bólem dwugłowego jakoś dociągnąłem, jednak na treningu nie widziałem sensu forsowania mięśnia i kolana. Ogółem przedeptałem jakieś 5 km.\nOdpuszczam na jakiś czas. Nie wiem na jaki. Żeby nie zardzewieć postaram się jednak jakąś formę ruchu uprawiać przez ten czas. Może basen, może rower stacjonarny (chociaż nie wiem, czy to nie obciąża dwugłowego), na pewno trochę pseudo siłowni z własnym ciałem i gumami.\nBardzo zależy mi na dojściu do siebie i odbyciu kilku normalnych treningów do 22 października, bo chciałbym się sprawdzić na piętnastce.\nPierwszy raz podsumowuję miesiąc. Ogólnie wyszło mi 107 km biegu na treningach i zawodach (dyszka i połówka). To najgorszy treningowo miesiąc w mojej "karierze" biegowej. Najpierw choroba, potem kontuzja. O ile do dychy byłem przygotowany naprawdę dobrze o tyle połówkę przebiegłem jakby wykorzystując resztkę sił wypracowanych wcześniej.\nDziwny miesiąc - z jednej strony zrealizowałem oba zamierzenia tegoroczne i to wydaje mi się z całkiem niezłym rezultatem, z drugiej treningowo nijaki. Uznaje go jednocześnie za najlepszy i najgorszy w mojej karierze\nNapisane: N, 9 października 2011, 21:45\nOd ostatniego wpisu w blogu podjąłem dwie próby biegania. Dwugłowy praktycznie przestał mnie boleć od razu, następnego dnia po nieszczęsnym biegu. Kolano pobolewało dalej, przez kilka dni odczuwalne było podczas chodzenia. Nie był to straszny ból, nawet niespecjalnie mogę powiedzieć, że bolało, po prostu coś tam wyraźnie się odzywało podczas chodzenia. Jednak regularne smarowanie altacetem i przerwa w biegu pozwoliły w końcu całkowicie przestać je odczuwać. Na pierwszy test zdecydowałem się w ostatni czwartek.\n06-09-2011 - czwartek\nZ radością stwierdziłem rano, że nie odczuwam w prawym kolanie nic niepokojącego, więc już od momentu wstania z łóżka myślałem tylko o bieganiu. Niestety rozkład dnia pozwolił wyjść na trening dopiero po 18stej, a więc o bieganiu w lesie nie było mowy. Było już mocno szaro więc pobiegłem sobie w stronę wioski - większość dróg to dość mocno utwardzone żużlówy.\nDo 3ciego km biegło się pięknie, potem zacząłem lekko czuć prawe kolanko. Nie za mocno, więc pociągnąłem dalej decydując się nawet na kilka przebieżek w ciemnościach. Kolano jednak czułem coraz mocniej, więc skróciłem bieg. Wyszło tak:\nDystans (km) 8,40\nCzas (mm:ss) 44:30\nTempo (min/km) 05:18\nPrędkość (km/h) 11,3\nClimb up/down (m) +41,7/-39,5\nKalorie (Kalorie) 793\nPiątek i sobotę poświęciłem na czytanie o urazach i budowie kolan, stóp, itp.\n09-10-2011 - niedziela\nKolejna próba prawego kolana. Rano było całkiem nieodczuwalne. Bieg w lesie po miękkiej nawierzchni w tempie easy. Już zacząłem wierzyć, że wszystko będzie w porządku gdy kolanko się odezwało około 4,5 km. Dotruchtałem do domu.\nDystans (km) 6,51\nCzas (mm:ss) 38:25\nTempo (min/km) 05:54\nNajlepsze tempo (min/km) 04:52\nNajlepsza pręd. (km/h) 12,3\nClimb up/down (m) +83,9/-85,1\nKalorie (Kalorie) 600\nWnioski i podsumowanie dotychczasowej rekonwalescencji:\ndwugłowy jest chyba wyleczony całkowicie bo nie odzywa się zupełnie\nproblemem jest prawe kolano (wewnętrzna część) - jest to chyba coś związanego z rzepką\nból kolana jest chyba rezultatem czegoś nie do końca dobrego w prawej pięcie\nczas na buty z dobrą amortyzacją\nim więcej czytam o pronacji i suspinacji, tym bardziej jestem głupi. Buty starte mam jak neutralny, natomiast odciski stóp wykazują coś jakby pronację prawej nogi\no biegu Huberta mogę zapomnieć\nZakup nowych butów (cholera, ciężki finansowo miesiąc)\nKrótkie biegi i obserwacja zachowania prawej nogi. Oprócz kolana szczególną uwagę muszę przyłożyć do sygnałów płynących z pięty.\nNapisane: Wt, 11 października 2011, 22:46\nNa razie nie biegam. Niby w nodze wszystko w porządku, ale postanowiłem jeszcze kilka dni dać jej wytchnienienie. Nie znaczy to, że nic nie robię. Zacząłem ćwiczyć core stability i trochę mięśnie nóg, bom przeczytał, że wzmocnienie niektórych mięśni obręczy biodrowej i nóg może pomóc odciążyć stawy.\nCore stability, brzuchy, pompki, ćwierćprzysiady itp. Ok 45 minut\n10-10-2011 - poniedziałek\nJak niedziela + gumy + 20 minut wioślarza stacjonarnego. Jakaś godzina z hakiem.\n11-10-2011 - wtorek\nTo samo tylko trochę dlużej. Jakieś półtora godzinki. Więcej gum i dłużej na wiosłach. Akurat podczas oglądania meczu reprezentacji. Nie pamiętam od kiedy na meczu nie wypiłem żadnego browara. Mecz bez browara - fuj, strasznie niesportowe zachowanie. Mam nadzieje się poprawić.\nNapisane: Pt, 14 października 2011, 07:37\n13-10-2011 - czwartek\nNadal nie biegam, więc kolejny dzień ćwiczeń stabilizująco siłowych. Core stability, brzuchy, pompki, gumy, hantle. Na koniec 25 minut na rowerku stacjonarnym. Odkurzyłem taki stary model, na pasek oporowy, bez żadnych liczników. Podczas pedałowania tętno 130-140, pod koniec ostatnie minuty docisnąłem do 150.\nZaczynam mieć obsesję na punkcie kolana. Wczoraj wyczytałem o czymś takim jak: boczne przyparcie rzepki i wpadłem najnormalniej w świecie w panikę. Stąd pomysł o pedałowaniu i ogólnym wzmocnieniu mięśni nóg.\nKolano odczuwam, niestety. Na szczęście nie można tego nawet w przypliżeniu nazwać bólem. Bardziej coś jak stary siniak. Niby jest ale w niczym nie przeszkadza. Tyle, że przed rowerkiem nie czułem nic. Jak się ponownie odezwie podczas najbliższej próby truchtu szukam ortopedy.\nNapisane: Pn, 17 października 2011, 10:10\nNa razie moja aktywnoś biegowa ogranicza się do zdalnego kibicowania poznańskim maratończykom (połączonego ze zdrową zazdrością). Jednakże nadal uprawiam inne formy aktywności:\n14-10-2011 - piątek\nTradycyjny zestaw siłowo-wzmacniająco-rozciągająco-stabilizujący. Na koniec wioślarz 25 minut. Razem ok, 1,5 h.\n15-10-2011 - sobota\nJak dzień wcześniej. Z tym, że trochę większa uwaga położona na łapska - chwila hantlowania. Na koniec ponownie rower stacjonarny. 25 minut. Tym razem siodełko bardzo wysoko, dzięki temu w kolanie nic niepokojącego nie czułem.\n16-10-2011 - niedziela\nĆwiczenia pod obciążeniem w naturalnym środowisku, czyli na budowie. Za sprzęt treningowy służyła mi tzw trylinka (takie sześciokątne, grube płyty betonowe z odzysku o wadze min 20 kg), taczka, łopata, żwir. Szczególnie poddałem treningowi kręgosłup (podniosłem co najmniej ze setkę tych trylinek) i nogi (układanie trylinek w miejscu docelowym na kolanach), ale i łapy swoje wyrobiły. Czas treningu - jakieś 7-8 godzin.\nDzisiaj żyję i nic mnie nie boli ani w plecach, ani w kolanie, więc wygląda na to, że trening udany. Może dzisiaj odważę się na półgodzinny trucht.\nPocieszające jest to, że mimo, iż nie biegam od dłuższego czasu waga zaczyna się stabilizować na poziomie 84 kg. Czyli 1 kg niżej niż na ostatnim biegu. Jeszcze dwa kilogramy i już oficjalnie nie będe miał nadwagi.\nNapisane: Wt, 18 października 2011, 09:09\n17-10-2011 - poniedziałek\nPrzyszły do mnie zamówione Adidasy Kanadiany TR4. W sumie zamawiałem w sklepiebiegacza.pl TR3 (starszy model ale za to 100 zł tańszy), ale z uwagi na to, że ten obuw (skoro obuwie dotyczy liczby mnogiej to chyba poprawna forma ), mimo, że dostępny na stronie www, fizycznie jest nieosiągalny w moim rozmiarze, sklep zaproponował mi w cenie, którą wpłaciłem właśnie czwórki. Dość przyjemna niespodzianka. Siłą rzeczy musiałem więc buciory sprawdzić.\nI tak miałem zamiar wykonać test kolana w tym tygodniu, więc dostawa butów tylko przyspieszyła sprawę. Ucieszyło mnie, że buty pasują idealnie. Niby znałem rozmiar, bo biegałem już w Adidasach (durano czy jakoś tak), ale zawsze to jakaś niespodzianka. Pierwsza myśl po założeniu, jest taka, że w ogóle ich nie czuję, jakbym był tylko w skarpetach. Wyglądu komentował nie będę, bo to rzecz gustu, a jakimś szczególnym estetą nie jestem. Trochę drażni mnie taki jasno-zielony prawie odblaskowy (nie wiadomo dlaczego przez kobiety kolor ten zwany jest limonkowym) pasek, ale jak się przybrudzi będzie git. Zresztą co będę opisywał jak można pokazać:\nUwijałem się w ciągu dnia jak mogłem, żeby zdążyć przed zmrokiem, ale i tak na trening mogłem, po krótkiej rozgrzewce (z uwzględnieniem mięśni wokółkolanowych) wyjść dopiero dobrze po 17stej.\nLekki trucht, tak w granicach 5:10 - 5:40. Podbiegi nawet zbliżone do 7:00, zbiegi bez szaleństw. Zachowanie butów (to co dla mnie w terenie najważniejsze):\ntest trzymania stopy: w miękkim, głębokim, pylastym piachu okazało się, że trzymanie stopy jest piękne, stopa pracuje po swojemu, but, się do niej dostosowuje raczej nic nie korygując i nie usztywniając. Najważniejszy jest brak jakiegokolwiek poślizgu stopy w bucie.\nbieg w koleinach - jak wyżej.\ntest poślizgu: na wilgotnych odcinkach gliniastych i mokrej udeptanej trawie - zachowują się jak przyklejone do podłoża. Naprawdę bardzo ciężko się w nich poślizgnąć.\nochrona stopy: kamienie, korzenie - bardzo pozytywnie. Podeszwa twarda na tyle, żeby nadepnięcie na jakiś zabłąkany kamień nie bolalo, jednak na tyle miękka żeby czuć dobrze podłoże.\nwygoda ogólna: jak skarpety. Chociaż po 3 km zacząłem odczuwać w prawej stopie, wewnątrz sklepienia delikatny ucisk. To u mnie typowe w każdych butach. Ostatnie chciałem nawet wyrzucić z tego powodu po pierwszym użyciu. Świadczy to tylko faktycznie o czymś nietypowym w mojej prawej nodze. Uczucie to mija po 3-4 biegach.\nJeśli chodzi o sam bieg - 4 km przebiegłem bezboleśnie i już miałem odtrąbić zwycięstwo nad urazem, gdy podstępne kolano się odezwało. Nie jakimś wielkim bólem, takim jakby zmęczeniem. Dotruchtałem do końca trasy, co dało mi ogólnie 6,5 km biegu. Pewnie bym ze spokojem dyszkę pociągnął, bo ból był naprawdę delikatny i nie takie się już rozbiegało, ale obiecałem sobie ostrożność. Chciałbym jednak jeszcze kilka lat pobiegać.\nPo biegu jeszcze trochę połączonego setu rozciągania + core stability oraz brzuch (łącznie z delikatnym jego napełnieniem).\nGodzinkę po biegu przestałem czuć to przemęczenie kolana. Dzisiaj od rana trochę czuję jednak przeciążenie. Nie na tyle żeby kuleć, ale zawsze.\nJestem już na jutro umówiony z ortopedą. Podsumowując: buty na +, kolano na -.\nNapisane: Śr, 19 października 2011, 22:09\n19-10-2011 - środa\nPierwsza w życiu biegowym wizyta u ortopedy. Nie licząc kosztów, to całkiem sympatyczna. Pogadaliśmy trochę o bieganiu, ze 20 minut oglądał obie nogi pod różnymi kątami i napięciami mięśni na usg, trochę pouciskał tu i tam, po czym w końcu padła diagnoza:\n- Entezopatia ścięgna mięśnia czworogłowego.\nBrzmi może przeraźliwie, ale w sumie to raczej drobiazg. Przynajmniej w porównaniu z tym co poderzewałem. Przyczyną podobno zazwyczaj jest jakaś zmiana w sposobie poruszania, zmiana obuwia itp. Czyli pasuje jak w mordę do tego półmaratonu z bólem dwugłowego. Oszczędzając mięsień, leciałem jak głupi 21 km nietypowo stawiając prawą nogę.\nTerapia - ćwiczenia + ultradźwięki. Mogę sobie truchtać do pierwszego bólu. Na rowerku stacjonarnym pedałować do woli. Jest duża szansa, że do półmaratonu Mikołajów będzie git. Może tej 1:44:50 nie pobiję, ale raczej dam radę pobiec bez napinki. Se będę pobijać w przyszłym roku.\nNajważniejsze, że USG wykluczył większość poważniejszych urazów. Będę żył!\nNapisane: So, 5 listopada 2011, 15:25\nNo i po teście biegowym.\nGeneralnie byłem na pokusę biegania wystawiany codziennie, jadąc do pracy podróżowałem wzdłuż mojego lasu, podziwiając go w obecnej jesiennej szacie graficznej. Drzewa liściaste, rosnące w pierwszej linii lasu zgubiły liście, odsłaniając na kilkadziesiąt metrów znajome ścieżki. Na dodatek tak pięknej pogody październikowo-listopadowej nie pamiętam od lat. No i jeszcze ten codzienny widok z domu:\nWystarczy tylko otworzyć okno tarasowe, przejść kilka metrów do zaimprowizowanej tymczasowo furtki do lasu, podejść jakieś 50 m pod górkę porośniętą zagajnikiem aby dojść do mojej biegowej ścieżki.\nCiężko było ale wytrzymałem te 2 tygodnie bez najmniejszej aktywności biegowej, wykonując w zamian systematycznie ćwiczenia rozciągające, wzmacniające mięśnie stabilizujące kolana, stabilności ogólnej i inne takie. Dodatkowo prawie każdego popołudnia męczyłem kolano ultradźwiękami.\nNo i dzisiaj się wybrałem z moim pieskiem na pierwszą testową przebieżkę. Bólu kolana nie czułem już od wielu dni, więc byłem dobrej myśli. Na dworze temperatura 4*C, w dolnych partiach lasu lekka mgiełka. Trochę londyńsko, ale też i uroczo. O tak, jak na tej pierwszej górce prawie na samym początku trasy:\nWyjątkowo urokliwe były odcinki zaścielone pożółkłymi liśćmi, po których biegło się jak po dywanie:\nChciałem początkowo unikać podbiegów, ale w moim lesie się tego nie da .\nZa to, gdy zbliżałem się do górnej krawędzi lasu rozrzedziła się mgła i przywitało mnie przebijające się przez linię drzew listopadowe słoneczko:\nNa razie kolanko zachowywało się całkiem znośnie, dobiegałem w raczej ślimaczym tempie do ok 3 km. Był to taki swobodny bieg, który mógłbym spokojnie uznać za spacer. Tempo gdzieś tak z 5:40. Biegłem sobie właśnie górną krawędzią lasu:\ngdy przypomniało o sobie kolanko. Był to chyba z piąty kilometr. Nie jest to jakiś wielki ból, więc spokojnie dotruchtałem do domu.\nNiestety, nie mogę uznać, że jestem wyleczony. Jestem pewien, że gdybym chciał pocisnąć jeszcze kilka kilometrów więcej (chociaż słowo pocisnąć nie pasuje do tego tempa) albo zmęczyć się jakimiś akcentami kolano przez kilka dni nie dało by mi spokoju. A tak jest po prostu lekko odczuwalne.\nNie wiem co o tym myśleć. Łacznie przebiegłem 6,9 km w 40 minut. Czyli mam to samo co Kanas. Mogę biegać 40 minut.\nI myślę, że tak też będę robił. Szkoda tylko, że w takim tempie i w tym czasie nie dam rady się zmęczyć. Może taktyka powolnego przyzwyczajania kolana do wysiłku sprawdzi się bardziej niż całkowitego oszczędzania go. No i czeka mnie nieustanne wzmacnianie i rozciąganie większości mięśni biegowych.\nPółmaraton mikołajów stoi jednak pod wielkim znakiem zapytania. Ale jako kibic (I na piwo ) to się na pewno wybiorę.


2019-07-03 – Rolnik Polski – Twój portal rolniczy\n28 czerwca 2019 r. władze UE i państw Mercosuru zawarły w Brukseli porozumienie końcowe w sprawie dwustronnej umowy o wolnym handlu. Copa i Cogeca wyrażają ubolewanie z powodu znacznych ustępstw w rozdziale dotyczącym rolnictwa w umowie z Mercosurem. Biorąc pod...\nAnalitycy Rabobanku: popyt na drób w Chinach rośnie\nW dniach 24.06. – 01.07.br. odbyła się wizyta delegacji przedstawicieli wietnamskiego Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, mediów branży rolniczej oraz wietnamskiej firmy rolno-spożywczej. Wizyta została zorganizowana przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa oraz...


Pierwsze maseczki trafią do mieszkańców już w czwartek, 9 kwietnia (zostaną dostarczone do skrzynek na listy). Wolontariusze (strażacy OSP, urzędnicy, harcerze) zrobią wszystko, aby dystrybucja przebiegała sprawnie. Mamy nadzieję, że maseczki zmniejszą ryzyko zakażenia drogą kropelkową. Prosimy, abyście zapoznali się z dołączoną do nich instrukcją. Maseczki mogą być prane w temperaturze 60 stopni. Materiał, z którego są wykonane, wzbogacony jest o jony srebra i zachowuje swoje właściwości do 20 prań.\nŻyczymy zdrowia i powtarzamy prośbę ZOSTAŃCIE W DOMU.\n9 kwietnia wolontariusze ruszają do mieszkańców następujących ulic:\nAsnyka, Prusa, Orzeszkowej (południowa część ulicy Warszawskiej), Andriollego, Florencja, gen. Bema, Graniczna, Grzybowa, Skarżyńskiego, Kolejowa, Szczepankowskiej, Polowa, Różana, Siedlecka, Stanisławowska, Szarych Szeregów, Redy, Wenecka, Wiśniowa, Zachodnia, Kalinowskiej, Nałkowskiej, 1 Maja, Daszyńskiego, Heweliusza, Jana Pawła II, Konstytucji 3 Maja, Licealna, Mała, Kopernika, Piękna, Wyszyńskiego, Okrzei, Kościuszki, Tartaczna, Zawiszy, Zielona, Kazikowskiego.\nKolejna część maseczek dystrybuowana będzie w przyszłym tygodniu, ponieważ z taką częstotliwością przychodzą dostawy.\nLicznik odwiedzin 10237


Oferta Przykładowych Biznes Planów\n|Cennik Przykładowych Biznes Planów\nPrzy pomocy programu iBiznesPlan można opracować dowolny biznesplan inwestycyjny. Na niniejszej stronie znajdują się odnośniki do innych stron internetowych, na których zostały umieszczone fragmenty biznes planów, które opracowano i wygenerowano za pośrednictwem programu iBiznesPlan.\nPrzykładowe biznes plany nie są przykładami konkretnych inwestycji, a jakikolwiek podobieństwo do istniejących inwestycji jest całkowicie przypadkowe. Zamieszczone na witynie internetowej www.biznesplan.com.pl biznesplany mogą służyć jako wzór do opracowania własnego biznes planu po dokonaniu zakupu kompletnego biznes planu. W przypadku zakupu przykładowego opracowania wraz z biznes planem przekazywany jest program iRaport. Nabywca przykładowego biznes planu nabywa nieodpłatną licencję na korzystanie z programu iRaport. Program iRaport umożliwia edycję i modyfikację treści przykładowych opracowań. Program iRaport nie jest wyposażony w opcje przeliczania analizy finansowo ekonomicznej.\n(generator: iBiznesPlan Pro) Wytwórnia Kostki Drogowej\n(generator: iBiznesPlan Pro) Biurowiec Business Verve\n(generator: Analiza SWOT) Sklep Internetowy Polskie Oprogramowanie


JOY Umywalka wpuszczana & meblowa prostokątna 41x22 cm z otworem biały połysk\nNasz Partner - DOMY EKSPERT\nJOY Umywalka wpuszczana, meblowa 41x22cm\nRozmiar: 41 x 22 x 13,5 cm\nTyp: Wpuszczana w blat, Meblowa\n81cm x 46,5cm121cm x 46,5cm61cm x 46,5cm41cm x 22cm101cm x 46,5cm\nZestaw JOY Umywalka, Szafka podwieszana 40cm moca\n1 582,00 zł1 154,00 zł brutto\nTaniej w zestawie o 27%\nZestaw JOY Umywalka, Szafka podwieszana 40cm elm\nZestaw JOY Umywalka, Szafka podwieszana 40cm scan\nZestaw JOY Umywalka, Szafka podwieszana 40cm biały\nZestaw JOY Umywalka, Szafka podwieszana 40cm szary\nLamilak o wysokim połysku. Aby chronić środowisko, do czego marka RAK Ceramics mocno przywiązuje wagę, Lamilak produkowany jest z PET podlegającemu recyclingowi.\nDrzwi i szuflady są wyposażone, w gwarantowane przez cały okres eksploatacji, Blum prowadnice szufladowe. Istnieje również możliwość modernizacji RAK-JOY z oświetleniem wielokrotnego ładowania USB i lusterkami z matą grzewczą. Wewnętrzne akcesoria szufladowe dopełniają wyglądu.\nObsługa na najwyższym poziomie, życzę każdej firmie tak kompetentnych i życzliwych pracowników :) Towar wysłany w ekspresowym tempie, bardzo dobrze zabezpieczony. Polecam w 100%\nBardzo szybka dostawa!! Towar zgodny z opisem! Jestem bardzo zadowolona


Pogoda dla Tuliszkowa na 10 września 2021 - Meteo w INTERIA.PL\nPogoda dla Tuliszkowa na 10 września 2021\nW piątek 10 września, w Tuliszkowie będzie słonecznie.\nBędzie to kolejny gorący dzień. Najniższą temperaturę nad ranem zanotujemy około godziny szóstej, wyniesie ona tylko 11 stopni Celsjusza. Od tego momentu będzie ona rosła i około godziny siódmej termometry wskażą o jeden stopień więcej. Maksymalną temperaturę 27 ºC termometry wskażą o godzinie piętnastej i nie będzie ona różniła się od odczucia ciepła. Pod wieczór temperatura zacznie spadać i o 22:00 termometry pokażą 18 stopni Celsjusza.\nSłońce wzejdzie o 6:13, a zajdzie o 19:13. Dzień potrwa 13 godzin i będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o 3 godziny i 44 minuty.\nKsiężyc pojawi się na niebie o 10:18, a zajdzie o 20:46. Jego widoczność trzy dni po nowiu wyniesie 14%. Naturalny satelita zbliża się do Ziemi, w perygeum będzie w sobotę.


Zakup koncesji a koszty uzyskania przychodu\nPodatnicy pragnący podjąć działalność na polu reglamentowanym przez państwo muszą częstokroć ponosić wydatki związane z uzyskaniem koncesji. Należy przy tym rozróżnić wydatki bezpośrednio ponoszone na pozyskanie koncesji oraz wydatki dodatkowe – niezbędne w procesie pozyskiwania koncesji (analizy, plany działania, raporty, dokumentacja projektowa itp.).\nPowstaje pytanie, w jaki sposób należy takie wydatki traktować dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.\nZgodnie z przepisem zawartym w art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. z 2011 r., nr 74, poz. 397, z późn. zm.) za koszt uzyskania przychodów uznaje się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.\nZatem aby dany wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów należy wskazać jego związek z działalnością podatnika oraz udowodnić, że jego poniesienie służy osiągnięciu/zabezpieczeniu przychodów.\nZwróćmy uwagę, że koncesja stanowi pewien rodzaj prawa o charakterze osobistym, ściśle związanego z podmiotem, który ten dokument otrzymał. Dzięki niej podmiot gospodarczy może działać w reglamentowanej przez państwo dziedzinie gospodarki, zwiększając w ten sposób swoje przychody.\nBez wątpienia przekłada się to pozytywnie na źródło przychodu i uzyskiwany przychód takiego przedsiębiorstwa, przez co koszty poniesione w związku z pozyskaniem koncesji mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.\nRozliczenie wydatków na koncesje\nPowstaje jednak pytanie, czy koszty pozyskania koncesji powinny być uznane za koszty nabycia wartości niematerialnej i prawnej w ujęciu podatkowym. Nie każde prawo o charakterze osobistym stanowi bowiem wartość niematerialną i prawną podlegającą amortyzacji. Są nimi wyłącznie prawa wyraźnie wymienione w przepisach.\nZauważmy, że wartości niematerialne i prawne to nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:


Atrakcje turystyczne w Pieninach - cel-podrozy.pl\nKrólowa wód – Szczawnica\nSzczawnica jest największym w regionie miasteczkiem, centrum turystyki i wodolecznictwa. Jest to kurort, który swoją działalność prowadzi od połowy XIX wieku. To wtedy właściciel miasta, Józef Szalay rozbudował uzdrowisko, do którego przyjeżdżał m. in. Henryk Sienkiewicz i Stanisław Ignacy Witkiewicz.\n”Szczawy”, jak mówi miejscowa ludność, czyli kwaśne wody wodorowęglanowe, jodkowe, bromkowe i sodowe służą do leczenia chorób płuc, układu oddechowego, gardła, krtani i nosa, także alergii. Aktualnie eksploatowanych jest 7 źródeł, a 3 są dostępne dla turystów, kuracjuszy i górali. Kuracji sprzyja łagodny mikroklimat: duże nasłonecznienie, mało opadów.\nSzczawnica leży w dolinie potoku Grajcarek, wkoło jest otoczona górami. Od południa są to Pieniny Małe, choć małe wcale nie są, gdyż tu znajduje się najwyższy szczyt całych Pienin – Wysoka, z rezerwatem przyrody – Wysokie Skałki.\nOd północy – Beskid Sądecki, a na zachód – rozciąga się Pieniński Park Narodowyobejmujący Pieniny Średnie z największymi atrakcjami regionu – Trzema Koronami i przełomem Dunajca.\nZe Szczawnicy prowadzą we wszystkie strony szlaki turystyczne, na które spokojnie mogą się wypuszczać turyści niezbyt wprawni w wędrowaniu po górach. Jedyna trudność wymagająca pewnej kondycji to szlak wiodący przez Sokolicę na Trzy Korony.\nW mieście zaś można spacerować po starym parku z sędziwymi drzewami, aleją wzdłużGrajcarka. Ta ostatnia trasa prowadzi aż do Czerwonego Klasztoru na Słowacji. Granica państwa znajduje się 3 km od miasta, ale teraz jest tylko symboliczna, można swobodnie wędrować do sąsiadów.\nSpacerem lub rowerem na Słowację\nTrasa Pienińska, bo tak nazywa się ten szlak, liczy 12 kilometrów. Prowadzi wzdłuż prawego brzegu Dunajca przez wąwóz wyżłobiony przez rwący nurt. Jest to najpiękniejsze miejsce w Pieninach, można podziwiać wspaniałość przyrody, a jako że trasa pełni też funkcję ścieżki edukacyjnej, trzeba wzbogacić swą wiedzę przyrodniczą o tym zakątku Ziemi.\nPo 3 kilometrach spaceru można skręcić na drogę do pobliskiej słowackiej wioski Leśnica, która wita polskich turystów w pobliskich dwóch karczmach śpiewem, muzyką i smacznym jadłem.\nNa wytrwalszych wędrowców czeka Czerwony Klasztor położony w zakolu Dunajca naprzeciwko Trzech Koron. Tu też znajduje się mała przystań flisacka, gdzie można „zaokrętować się” na tratwę i powrócić do Szczawnicy ( a właściwie wysiadka” następuje 3 km przed miastem).\nNajpierw jednak trzeba wejść w dostojne mury byłego klasztoru kamedułów. Po zakonnikach i kaplicy niewiele tu zostało, a pozostałości stanowią eksponaty w muzeum, do którego nietani wstęp za euro, ale złotówki też są mile widziane. Podobnie jak w restauracji, gdzie trzeba się posilić, by nabrać sił na powrotną drogę, która nie wiedzieć czemu, teraz wydaje się o wiele dłuższa, choć nie mniej atrakcyjna.\nŻeby dostać się na tę trasę ze Szczawnicy, trzeba przepłynąć Dunajec łodzią z przewoźnikiem, który czeka na turystów za miastem. Trasa wymaga nieco siły, mniej wprawnym piechurom brakuje czasem oddechu, ale widoki z Sokolicy i Trzech Koron wynagradzają trud. Z „Chudej Kaśki” tak miejscowi nazywają Okrąglicę, jedną z 5 wierzchołków Trzech Koron (każdy, kto pierwszy raz widzi tę górę, jest zaskoczony, że wierzchołków jest 5, a nie – jak sugeruje nazwa -3) rozpościera się widok na wijący się u podnóża Dunajec, dalej – Gorce, Beskid Sądecki i Żywiecki, Magurę Spiską, a przy dobrej widoczności nawet Babią Górę oddaloną o przeszło 60 km.\nByć w Pieninach albo Tatrach i nie spływać tratwą po Dunajcu to niewybaczalny grzech. Niewiele jest w Europie takich atrakcji turystycznych.\nPoczątkowa przystań mieści się w Sromowcach Wyżnich, przysiółek Kąty. Tam wsiadamy na tratwy, po drodze słuchamy barwnych opowieści flisaków i napawamy oczy bogactwem i pięknem „okoliczności przyrody”. Stacja końcowa – Szczawnica. Podróż trwa 2- 3 godziny, jest to 16 km, choć w linii prostej to zaledwie 6 km, ale Dunajec jest rzeką kapryśną i nie płynie prosto do celu.\nTo kolejna atrakcja turystyczna, której nie sposób pominąć. Znajduje się na pograniczuPienin i Gorców. To sztuczny zbiornik na Dunajcu, powstały dzięki zaporze, której budowę ukończono w1996 roku ( we wnętrzu zapory ukrywa się elektrownia). Z tamy rozciąga się widok na cały akwen, po którym regularnie kursują statki przewożące turystów z Niedzicy do Czorsztyna i odwrotnie, oraz statek spacerowy „Biała dama”. Na obydwu brzegach jeziora stoją dumne ruiny średniowiecznych zamków. Ten w Czorsztynie to tylko nagie mury, natomiast w Niedzicy znajduje się muzeum warte obejrzenia, a nocą przy odrobinie szczęścia można zobaczyć ducha snującej się po komnatach Białej Damy.


Trwa sesja poprawkowa Prasowej Akademii Pieniądza | Serwis Samorządowy PAP\nDodatkową szansę na poprawienie swoich sprawdzianów otrzymają ci uczestnicy, którzy mają na swoim koncie na e-platformie www.akademia.pap.pl jeden lub kilka niezaliczonych testów, a także osoby, które nie zdążyły rozwiązać wszystkich sprawdzianów.\nTrzecia edycja projektu "Prasowa Akademia Pieniądza" jest realizowana od grudnia 2019 r. do listopada 2020 r.\nPowstało też 10 edukacyjnych materiałów wideo nawiązujących do tematów szkoleń. Naszymi wykładowcami byli naukowcy ze Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie oraz redaktorzy PAP.


Żołnierze z Brzegu ciężko ranni. Wypadek na poligonie! – Głos Powiatu 24\nŻołnierze z Brzegu ciężko ranni. Wypadek na poligonie!\nFoto: 1. Brzeski Pułk Saperów im. Tadeusza Kościuszki\nJak dowiedzieliśmy się nieoficjalnie, dwóch żołnierzy z 1. Brzeskiego Pułku Saperów im. Tadeusza Kościuszki, przebywających na poligonie, zostało ciężko rannych. Mamy potwierdzenie informacji od rzecznika Dowódcy Generalnego RSZ.\nDzisiaj, na poligonie, miał miejsce nieszczęśliwy wypadek, w którym poważnie ucierpieli dwaj żołnierze z 1 Pułku Saperów w Brzegu.\nSkontaktowaliśmy się z rzecznikiem prasowym dowódcy pułku w Brzegu – ppor. Pawłem Romkiem, który przekierował nas bezpośrednio do Warszawy.\n– Wszelkich informacji na ten temat udziela rzecznik Dowództwa Generalnego, ppłk. Marek Pawlak. To on będzie udzielał szczegółowych informacji. Chodzi o to, żeby to był spójny komunikat i rzecznik ma najświeższe informacje, jeśli chodzi o tematy medyczne – powiedział nam ppor. Paweł Romek, rzecznik prasowy dowódcy 1. Brzeskiego Pułku Saperów im. Tadeusza Kościuszki.\nZgodnie ze wskazówką udaliśmy się po informację do rzecznika Dowódcy Generalnego RSZ.\n– Mogę potwierdzić, że dzisiaj miało miejsce takie zdarzenie. Dochodzenie prowadzi Żandarmeria Wojskowa. Obaj żołnierze są w szpitalach. Zdarzenie należy traktować jako nieszczęśliwy wypadek – powiedział nam ppłk Marek Pawlak, rzecznik prasowy Dowódcy Generalnego RSZ.


Tomasz Pietryga: Specjalne rozwiązania na specjalne czasy - Opinie - rp.pl\nAktualizacja: 23.03.2020, 08:58\nTomasz Pietryga: Specjalne rozwiązania na specjalne czasy\nRząd musi dokonać pilnej mobilizacji kadr służby zdrowia. Warto przygotować się na czarny scenariusz rodem z Lombardii, nawet jeżeli nigdy się nie ziści.\nPaństwa cywilizacji Zachodu w sytuacjach kryzysowych starają się chronić w pierwszej kolejności najsłabszych: kobiety ciężarne, dzieci, starców. Tymczasem kolejny tydzień epidemii w Polsce ujawnia nowe znaki, że system ochrony zdrowia zaczyna się zacinać. Odwoływane są operacje i zabiegi, a problemy zaczynają mieć nawet kobiety w ciąży, ponieważ dostęp do lekarzy ginekologów i badań staje się ograniczony. Dłuższe utrzymywanie się takiej sytuacji zagraża zdrowiu i życiu kobiet oraz mających się urodzić dzieci.\nWielu lekarzy w Polsce prezentuje dziś postawy heroiczne, choć bywają i tacy, którzy prezentują niskie morale, zapominając o przysiędze Hipokratesa. Nie chcę tego oceniać. Nie ma jednak wątpliwości, że kadr lekarskich ubywa. W przypadku dalszego rozwoju epidemii proces ten może przyspieszyć. Dlatego państwo powinno podjąć pilne działania, aby za chwilę nie powtórzył się nad Wisłą scenariusz z północnych Włoch, gdzie z dnia na dzień zabrakło blisko 40 proc. personelu medycznego, m.in. z powodu zarażenia wirusem.\nNiezbędne wydaje się budowanie kadry rezerwowej w służbie zdrowia, która w sytuacji pogłębiającego się kryzysu mogłaby zastąpić lekarzy walczących z koronawirusem w pierwszym szeregu i uzupełnić ubytki kadrowe wszędzie tam, gdzie byłoby to potrzebne – m.in. właśnie w ginekologii.\nŚwiat już tak czyni. Dobre pomysły na zabezpieczanie kadr mają Brytyjczycy. Premier Boris Johnson zainicjował ustawę, która w krytycznych momentach umożliwia wykorzystywanie w służbie zdrowia emerytowanych lekarzy (nawet telefonicznie). W skrajnej sytuacji dopuszcza również do niektórych czynności lekarskich studentów medycyny ostatnich lat. Pomyślano też o zabezpieczeniu odwodów służby zdrowia, wspierając wolontariat. Osoby, które chcą pomóc szpitalom np. w logistyce, mogą bez konsekwencji opuścić swoje miejsca pracy na czas pandemii. Warto przeanalizować takie rozwiązania także w Polsce, nawet jeżeli nigdy z nich nie skorzystamy.\nBrak stanu nadzwyczajnego umożliwiającego „dekretowanie" takich rozwiązań przez prezydenta powoduje konieczność ryzykownego zwoływania parlamentu, co wydłuża czas całej operacji. Tym bardziej trzeba się spieszyć, bo szczyt epidemii ciągle przed nami.


Home » Post dodany w 18 października, 2019\nDodano By admin dnia 18.10.2019\nPani Janina i jej synowa Teresa przyjeżdżają na gdowski na targ nad Rabą co sobotę. Zawsze stają w tym samym miejscu i sprzedają ten sam asortyment: jajka, ser, mleko. Wszystko prosto od krowy, albo od kury… Czasem „pomaga” im przedstawicielka najmłodszego pokolenia -Weronika. Mają już stałych klientów – nawet takich, którzy z tygodnia na tydzień zamawiają konkretny towar, w obawie, by dla nich nie zabrakło. Bo żeby kupić to co się...\nOd poniedziałku, 21.10 obowiązywać będzie w Gdowie nowa strefa parkowania\nJak informuje na swojej stronie Urząd Gminy Gdów, od 21 października br. pobierane będą opłaty za korzystanie z miejsc parkingowych w nowo wydzielonej strefie płatnego parkowania oznaczonej w załączniku graficznym (w okolicy marketu GS oraz kościoła parafialnego w Gdowie). Stawki opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w wyznaczonych miejscach postojowych znajdujących się w strefie płatnego parkowania są następujące: 1) za pierwsze...\nLGD: Szkolenie dla osób z zaburzeniami psychicznymi\nLGD Dolina Raby, działająca na obszarze gmin: Biskupice, Gdów, Łapanów, Nowy Wiśnicz, Trzciana i Żegocina organizuje szkolenie dla osób z zaburzeniami psychicznymi (niepełnosprawność intelektualna, osoby po kryzysach psychicznych). Celem szkolenia jest podniesienie wiedzy i umiejętności tych osób w branży gastronomiczno-hotelarsko-turystycznej. Zakres szkolenia: I. Organizacja spotkania z doradcą zawodowym – spotkania indywidualne w...\nJesień w pełni, robi się coraz chłodniej a to oznacza, że trzeba będzie zacząć ogrzewać mieszkania. Przed rozpoczęciem sezonu grzewczego należy starannie zadbać o właściwy stan przewodów kominowych i urządzeń grzewczych. Prezes Krajowej Izby Kominiarzy wydał komunikat do właścicieli i zarządców budynków w związku z rozpoczęciem sezonu ogrzewczego 2019/2020. (zobacz tutaj: www.izbakominiarzy.pl). W Komunikacie przypomina właścicielom i...


Niemcy i Luksemburg najbardziej skorzystały na przystąpieniu nowych członków do UE po 2004 roku [RAPORT] - Unia Europejska - Świat - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nNiemcy i Luksemburg najbardziej skorzystały na przystąpieniu nowych członków do UE po 2004 roku [RAPORT]\n16 lipca 2020, 19:09 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nBerlin, Niemcy / Bloomberg / Krisztian Bocsi\nW dwunastu z piętnastu krajów starej Unii korzyści z przystąpienia 13 nowych państw do Unii Europejskiej po 2004 roku są wyższe niż poniesiony przez nie wkład finansowy związany z integracją - wynika z badania autorstwa profesora makroekonomii z Uniwersytetu Duisburg-Essen, Timo Baasa. Najbardziej na integracji miały skorzystać Niemcy i Luksemburg.\nW badaniu stworzono kilka alternatywnych scenariuszy, w których 13 krajów - Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Węgry - nie jest członkami UE. Taką sytuację porównuje się z obecnym stanem (cała 13 jest w UE).\nRóżnice między scenariuszami zależą od założeń dotyczących hipotetycznych umów handlowych między krajami starej i nowej Unii.\nI tak na przykład w pierwszym scenariuszu zakłada się, że UE nadal liczy tylko 15 (starych) członków i tworzy bliskie więzi handlowe z dzisiejszą "13", takie jak ma obecnie z Norwegią czy Szwajcarią. Koszty transakcyjne handlu, a także koszty migracji są wyższe niż teraz, co skutkuje niższymi obrotami handlowymi, mniejszą migracją, a w większości przypadków niższym PKB krajów starej Unii.\nSektor internetu rzeczy na celowniku KE. Na rynku blokowana jest konkurencja?\nTaki scenariusz może jednak być wyjątkowo nierealistyczny - na co zwraca uwagę prof. Baas - co widać przy brexicie: mogłoby się przecież zdarzyć, że kraje po obu stronach nie byłyby w stanie wynegocjować umowy handlowej, co wydatnie zwiększyłoby koszty transakcyjne.\nJako drugi scenariusz przyjęto więc brak porozumienia, zgodnie z którym handel między UE a "13" odbywałby się według zasad Światowej Organizacji Handlu (WTO). W przypadku wszystkich krajów starej Unii, z wyjątkiem Belgii, obroty handlowe i migracja są tutaj na niższym poziomie, a PKB jest mniejszy w porównaniu ze scenariuszem pierwszym.\nW zastosowanych scenariuszach Niemcy i Luksemburg są krajami, które najbardziej skorzystały na przystąpieniu "13" do UE, a następnie Belgia, Dania, Austria, Wielka Brytania i Szwecja.\nPowody, dla których kraje starej Unii zyskują na przystąpieniu trzynastu nowych członków są jednak różne. W przypadku Luksemburga korzyści dotyczą sektora finansowego i usługowego, a także migracji. Niemcy, Dania, Belgia i Szwecja czerpią z kolei korzyści z bliskich więzi handlowych w przemyśle wytwórczym oraz migracji wykwalifikowanej pracowników, co zmniejsza niedobory siły roboczej w budownictwie, przemyśle spożywczym, rolnictwie i sektorze wytwórczym. Austria, Irlandia i Wielka Brytania (jako były członek) korzystają głównie z migracji.\nAutor badania zwraca uwagę, że kraje Europy Południowej odnoszą znacznie mniej korzyści z integracji europejskiej z powodu słabych więzi handlowych i niewielkiej migracji, co wydaje się wynikać z kryzysu ekonomicznego dotykającego je w ostatniej dekadzie.\nWreszcie Francja, Finlandia i Holandia znajdują się pomiędzy obiema grupami. Holandia korzysta nie tyle z eksportu, ile z importu, Francja czerpie korzyści z handlu, ale nie korzysta tak bardzo z migracji w porównaniu z innymi krajami UE, a Finlandia zyskuje na migracji i handlu, jednak na małą skalę.\nBiorąc pod uwagę znaczne różnice w zyskach z przystąpienia do UE 13 nowych państw, nie wszystkie kraje są beneficjentami netto, co może skompensować ich składki do unijnego budżetu, związane z przyjęciem nowych krajów do UE.\nW dwunastu z piętnastu krajów starej Unii korzyści z przystąpienia "13" w obu scenariuszach opisanych powyżej są wyższe niż poniesiony przez nie wkład finansowy. W opisie wyników swoich badań prof. Baas podkreśla, że decydenci powinni o tym pamiętać mierząc się z nacjonalistycznymi partiami i obywateli, którzy wątpią w wartość członkostwa w UE.\nJedynym przypadkiem, w którym wkład państwa związany z integracją jest znacznie wyższy niż wzrost PKB w pierwszym scenariuszu, są Włochy. Jednak w drugim scenariuszu we Włoszech korzyści przewyższają już wkład.\nRaport pt. „Korzyści ekonomiczne wynikające z członkostwa krajów nowej Unii w UE” został udostępniony przez prof. Timo Baasa na stronie internetowej Research Gate.\nUnia Europejska świat gospodarka\nPolski roszczeniowy i leniwy żebrak domaga się kasy od oszczędnego, pracowitego Holendra. UE pogodziła wszystkich. Dała satysfakcję każdemu by każdy kraj mógł odtrąbić sukces. To jest klasa!\nWłosi i Polacy lub Grecy nie są nawet tacy biedni jak nam sugerują. Ich prywatny sektor jest w UE najmniej zadłużony. Ze swoich własnych finansowych rezerw są Włosi w stanie sobie samemu pomóc. Pomimo, że ich prywatny sektor jak i również Polski jest wyższy od niemieckiego robią te kraje presję za pomocą UE, aby szkody wywołane przez kryzys najlepiej im płacili Niemcy zamiast swoi Obywatele. To nazywam równoważenie interesów lub solidarność po polsku - a więc jednokierunkowo!. .\nsą znacznie lepsze wyliczenia kto zyskuje a kto traci. Największymi beneficjentami są kraje które są największymi dostawcami towarów i usług na wspólny rynek. To głownie Niemcy, co ciekawsze Polska w tych wyliczeniach jako niemiecki poddostawca także dobrze na tym wychodzi, przy okazji będąc dużym dostawcą żywności. Najgorzej wychodzą kraje które nie mają co zaoferować na wspólnym rynku\nMajor "Struś" Suchodolski\nCzyli wychodzi na to że to większość krajów starej UE zyskała na naszym przyjęciu a nie odwrotnie. W takim razie należy przyjąć Bałkany, Turcję, Kaukaz, Mołdawię, Ukrainę, Białoruś i Rosję żeby trzynastka też mogła na tym skorzystać bo póki co to ponosimy koszta i tracimy obywateli na rzecz Niemiec i innych bogatych państw UE, a jak by się wpuściło te kraje to byśmy mogli uzupełnić nasze straty ich mieszkańcami a otwarcie ich rynków sprawiłoby że nasze firmy zyskałyby nowe rynki tak jak np Biedronka czy Lidl w polsce\nto była ocena skutków dla starej 15-stki, więc ocena dla Polski nie była brana pod uwagę. Ale co do dalszego rozszerzenia - masz rację. Tylko pełne rozszerzenie polega na dopuszczeniu nowych krajów do podejmowania decyzji. A to już nie jest w naszym interesie. Lepiej zawiązać z nimi wszystkimi takie umowy jak z Norwegią czy Szwajcarią; czyli wolny handel i przepływ ludzie, ale bez prawa głosu


Relacja ze spaceru OW SARP po campusie biurowym Forest, autorstwa HRA Architekci | SARP Warszawa\nSpacer rozpoczęliśmy prezentacją projektu w multimedialnym showroomie Forest, przy ul. Burakowskiej 25. Po przedstawieniu przez arch. Bartosza Michalskiego oraz przedstawicieli inwestora najważniejszych założeń projektu, udaliśmy się na spacer po campusie biurowym Forest. Podczas spaceru architekci opowiedzieli nam o szczegółach przyjętych rozwiązań projektowych i ciekawostkach związanych z procesem projektowania i realizacji inwestycji.\nDziękujemy serdecznie panom architektom Stanisławowi Rewskiemu i Bartoszowi Michalskiemu oraz przedstawicielom HB Reavis Poland, za poświęcony czas na przygotowanie prezentacji projektu, oprowadzenie nas po założeniu i udzielenie odpowiedzi na szereg pytań dotyczących szczegółów projektu.\nNa stronie OW SARP udostępniamy bogatą relacją zdjęciową ze spaceru, a także schematy projektu, opracowane przez HRA Architekci.\nZdjęcia ze spaceru udostępnili: Bartosz Michalski i Joanna Papierz z HRA Architekci, Wojciech Gurak z HB Reavis oraz Katarzyna Łowicka, koordynator spacerów OW SARP – dziękujemy!\nByło to jedenaste wydarzenie z cyklu „Spacery OW SARP – budynek i jego twórca. Architekci oprowadzają po budynkach swojego autorstwa”.\nOrganizatorem spaceru był Oddział Warszawski Stowarzyszenia Architektów Polskich.\nForest_schemat 1_HRA Architekci\nForest_schemat 2_HRA Architekci\nForest_schemat 3_HRA Architekci\nForest_schemat 4_HRA Architekci\nForest_schemat 5_HRA Architekci\nForest_schemat 6_HRA Architekci


Kolno: „Uśmiech dla wszystkich” – Motywująca inicjatywa\nCzas pandemii dla wszystkich ludzi jest szarym, smutnym i przygnębiającym okresem w życiu. Boimy się o swoje zdrowie, jak i bliskich. Wszechobecny wirus COVID-19 wpłynął niekorzystnie na otaczającą nas rzeczywistość. Związane z nim obostrzenia pozbawiły wielu aktywności, radości i uśmiechu.\nOdczuła to w szczególności uczestniczka Hufca Pracy w Kolnie Julia Marchewka, która jest osobą bardzo wrażliwą. Mimo tego, stara się wspierać i podnosić na duchu osoby bliskie, koleżanki i kolegów. Dlatego też, przedstawiła swój pomysł, aby zorganizować inicjatywę „Uśmiech dla wszystkich” polegającej na wręczaniu własnoręcznie zrobionych kartek z hasłami motywującymi dla społeczności lokalnej. Dziewczynie zależało na tym, aby poprawić nastrój i wywołać uśmiech na twarzach ludzi ze środowiska lokalnego.\nMłodzież uczestnicząca w tego typu spotkaniach uczy się współpracy, szacunku i odpowiedniego zachowania wobec innych osób oraz integruje się ze społecznością lokalną.


Elfa Pharm O'Herbal Odżywka do włosów suchych i zniszczonych z lnem 500ml - Elfa Pharm. DARMOWA DOSTAWA DO KIOSKU RUCHU OD 24,99ZŁ (5901845500500) - Zakupy Kasianafali.pl\nElfa Pharm O'Herbal Odżywka do włosów suchych i zniszczonych z lnem 500ml - Elfa Pharm. DARMOWA DOSTAWA DO KIOSKU RUCHU OD 24,99ZŁ (5901845500500)\nO'HERBAL ODŻYWKA DO WŁOSÓW SUCHYCH I ZNISZCZONYCH Z EKSTRAKTEM Z LNU 500ML upraszcza rozczesywanie.\nO’Herbal — bądź bliżej natury. 18 lat badań i rozwoju pozwala nam wytwarzać receptury maksymalnie wykorzystujące różnorodność roślin.\nNadaje suchym i uszkodzonym włosom jedwabistą miękkość, ułatwia rozczesywanie. Receptura odżywki nie posiada silikonów, barwników.\nEkstrakt z nasion lnu — atrybuty nawilżające, nadaje włosom jedwabistą miękkość, przywraca im połysk.\n* elementy pochodzenia naturalnego\nSposób zastosowania: potrzebną ilość odżywki nanieść na czyste, wilgotne włosy, rozprowadzić na całej ich długości a następnie spłukać wodą.\nŚrodki ostrożności: w razie dostania się do oczu przemyć starannie wodą.