My guilty pleasure.: Shot 1 [1/2]\nSzczecin nocą nie był tak zachwycający jak za dnia. Nawet te ładne, zielone ulice, wokół których stały same wyremontowane kamienice.\nNo, może jednak był zachwycający. Ale nie w przypadku, jeśli wraca się samemu o drugiej w nocy z klubu do domu, kiedy twoja dzielnica jest nazywana „Trójkątem Bermudzkim”. I to w dodatku przez dzielnicowych, którzy boją się tu przychodzić, nawet w dzień.\nZ każdym skrzyżowaniem dzieliło mnie już coraz mniej od mojego domu. Pomińmy fakt, że gdy mijały mnie grupki pijanych facetów, to odwracałam wzrok i w głowie odmawiałam modlitwę „proszę, nie bądźcie gwałcicielami albo złodziejami, proszę, nie bądźcie gwałcicielami albo złodziejami”.\nPrzechodząc przez ostatni duży plac po drodze, zauważyłam samotnego mężczyznę, bezwładnie opierającego się o ścianę kamienicy.\n- Pijak! – krzyknęła jakaś kobieta, przechodząca obok niego wraz ze swoim partnerem. Pomimo tego, że był już środek nocy, a miejskie latarnie nie były pierwszej młodości, mogłam doskonale ujrzeć w jej oczach pogardę dla leżącego mężczyzny.\n- Haha, patrzcie, jaki żul! – obok niego przeszła grupka pijanych, młodych ludzi, wytykających go palcami i głośno się śmiejących.\nMoja pierwsza myśl, oczywiście, była podobna do tych ludzi. Ale coś we mnie kazało mi zwolnić i przyjrzeć się mężczyźnie.\nGdy już coraz bardziej się do niego zbliżałam, zauważyłam, że nie przypomina on pod żadnym pozorem osoby bezdomnej, czy stereotypowego „pijaka” – był czysty, świeżo ogolony, miał na sobie markowe ciuchy.\nNatychmiast zapaliła mi się w głowie czerwona lampka, natomiast serce przyspieszyło swój bieg, a ja poczułam, jak nagle trzeźwieję w zastraszającym tempie.\nPowoli podeszłam do mężczyzny i przed nim kucnęłam.\n- Przepraszam pana, wszystko w porządku? – zapytałam kontrolnie, nie wiedząc co mam konkretnie zrobić. Niby miałam milion kursów pierwszej pomocy w życiu, ale to była wiedza czysto teoretyczna, tylko czasami wspomagana manekinami.\n- Kie... szeń... – Mruknął, a ja, zdziwiona, przez kilka sekund nie byłam w stanie się ruszyć. Mam grzebać mu w kieszeniach? – Kieszeń... – Powiedział jeszcze słabszym głosem niż poprzednio, a powieki cały czas mu się zamykały, jakby nie był w stanie samodzielnie utrzymać otwartych oczu.\n- Która kieszeń? – zapytałam, ale gdy nie dostałam żadnej odpowiedzi, oprócz już kompletnie niezrozumiałego bełkotu, zaczęłam przeszukiwać kieszenie w ubraniach mężczyzny. Kurtka – nic. Spodnie – nic, a przynajmniej nic, co mogłoby mi teraz pomóc. Marynarka? W zewnętrznych kieszeniach nic nie znalazłam, ale poczułam przez dotyk, że coś się znajduje w wewnętrznej kieszeni. Rozpięłam jeden guzik i po chwili wyciągnęłam strzykawkę.\n- Cholera jasna... – Mruknęłam, nie do końca będąc pewną, co mam z nią zrobić. Co ja mówię, jakie „nie do końca”?! Ja W OGÓLE nie wiedziałam, co mam z nią zrobić. Obróciłam ją do światła, ale nie było na niej żadnego napisu. – Insulina? – zapytałam, gdy do głowy przyszła mi ta myśl, a w odpowiedzi dostałam jakiś koślawy ruch głową, który, mam nadzieję, był potwierdzeniem.\nDobra, insulina. Cukrzyca. Pani na biologii w liceum mówiła, że to coś z przemianą cukrów w wątrobie, trzustce, coś. Czyli brzuch. Tam mam wbić tę igłę?\nNOSZ CHOLERA JASNA!\nTrzęsącymi się rękoma zdjęłam część ochronną z igły, a drugą ręką odsunęłam brzuch mężczyzny. Boże, miej mnie i tego faceta w swojej opiece, pomyślałam, przykładając igłę do skóry. Miałam ochotę zamknąć oczy, ale to byłby chyba zły pomysł.\nOstrożnie zanurzyłam część igły w skórze, starając się przy tym nie stracić przytomności, i przycisnęłam tłok, wpuszczając przezroczystą substancję w jego organizm. W momencie gdy plastikowy pojemniczek z insuliną stał się pusty, wyciągnęłam igłę i odrzuciłam ją na bok, zapisując w pamięci, że potem będzie trzeba ją gdzieś wyrzucić, bo chodnik to raczej nie jest dla niej odpowiednie miejsce. Gdy miejsce ukłucia zaczęło być czerwone pod wpływem krwi, z torebki wyciągnęłam chusteczkę i przyłożyłam do rany. Drugą ręką wyjęłam z kieszeni spodni komórkę i wybiłam na klawiaturze ten numer po raz pierwszy w życiu: 112.\n- Numer alarmowy, słucham? – usłyszałam kobiecy głos i od tej chwili starałam się przypomnieć wszystko to, co powinnam teraz powiedzieć.\n- Nazywam się Katarzyna Chmielnik i chciałabym prosić karetkę na Plac Kościuszki, pod KFC. Prawie nieprzytomny cukrzyk, przed sekundą podałam mu insulinę.\n- Mężczyzna czy kobieta? Wiek?\n- Mężczyzna, około pięćdziesięciu lat.\n- Niech pani poczeka kilka minut, jak się nie poprawi po tej dawce insuliny, to niech zadzwoni jeszcze raz.\n- Czekać? A jak tu mi zaraz umrze?! – zdenerwowałam się. Wiedziałam, że takie przypadki są notoryczne w kontaktach z osobami pracującymi na tej linii, ale w takich wypadkach nie można czekać!\n- Proszę nie krzyczeć! Jeśli się nie poprawi, to pani jeszcze raz zadzwoni! Karetki są do poważnych wypadków, a nie... Do widzenia. – Po tych słowach usłyszałam charakterystyczne pikanie w słuchawce, sugerujące, że mój rozmówca się rozłączył.\nRzucając donośnie najpopularniejszym polskim przekleństwem, wstałam i wyrzuciłam strzykawkę do najbliższego kosza na śmieci. Wróciłam na poprzednie miejsce i usiadłam przed mężczyzną, czekając, aż jego stan się poprawi.\nPrzez najbliższe kilka minut starałam się ignorować ciekawskie spojrzenia nocnych przechodniów, których w tym miejscu było ich zadziwiająco dużo jak na drugą w nocy.\n- Dziękuję... – Usłyszałam cichy głos i natychmiast podniosłam przed siebie wzrok. Mężczyzna powoli próbował podnieść się do pozycji pionowej. Wstałam i podałam mu swoje dłonie, aby mu pomóc. Złapał je i wspólnymi siłami udało nam się go podnieść. Oparł się plecami o budynek i wziął kilka głębszych oddechów. – Uratowała mi pani życie. Nie wiem, jak się odwdzięczę.\n- Ma pan jak wrócić do domu? – zapytałam bez zbędnych ceregieli. Na to pytanie zaczął przeszukiwać powoli swoje kieszenie.\n- Przepraszam, ktoś mi chyba ukradł portfel...\n- Okej, dam panu na taksówkę. – W głowie starałam się sobie przypomnieć, co mi zostało w portfelu po nocnych „wojażach.”\n- Nie trzeba, jak dojadę do domu, to żona zapłaci.\n- Skoro tak, to już dzwonię. – Wyciągnęłam ponownie telefon.\n- Naprawdę, mogę się jakoś odwdzięczyć? Mam pieniądze, kontakty, co mogę dla pani zrobić? – zapytał, gdy ja zamawiałam taksówkę. Spojrzałam mu w oczy, w których nie zauważyłam nic poza szczerą wdzięcznością.\n- Niech pan nic nie robi, tylko bezpiecznie dojedzie do domu. – Westchnęłam, gdy skończyłam rozmowę z centralą. – Ja się cieszę, że udało mi się panu pomóc. Gdybym wracała inną drogą...\n- Cóż, ludzka znieczulica...\n- Ta znieczulica mogła pana zabić. To jest niewiarygodne, że taka mała strzykawka postawiła pana na nogi. Nadal jest pan blady i słabo wygląda, ale może chociaż samodzielnie stać.\n- Tak, współczesna medycyna potrafi zdziałać cuda. – Zrobił krótką pauzę. – Nie, naprawdę, ja tak nie mogę! – to chyba miał być krzyk, ale przy jego osłabieniu, był to spokojny ton. – Muszę się jakoś odwdzięczyć! – powiedział w momencie, gdy obok nas stanęła taksówka.\n- Niech pan mi obieca, że jutro pójdzie do swojego lekarza sprawdzić, czy wszystko jest okej. Tyle mi wystarczy. – Uśmiechnęłam się i zaczęłam iść w kierunku domu, nie czekając na odpowiedź mężczyzny.\nNie mogłam nic od niego przyjąć. Wtedy moja pomoc nie byłaby już dłużej bezinteresowna, a życia się nie ratuje komuś, żeby coś zyskać. A przynajmniej nie powinno. Czułabym się źle sama ze sobą, gdybym coś przyjęła od tego mężczyzny.\nPo kilku minutach skręciłam z oświetlonej, ruchliwej ulicy w ciemną, z dużą ilością krzaków. Jesienią, o tej godzinie, było tu już strasznie ciemno. Aż miałam ochotę wyciągnąć telefon i oświetlić sobie drogę, ale od razu sobie przypomniałam jak bardzo ten telefon kocham i jak bardzo nie chcę, żeby zaraz ktoś mi go ukradł. Szłam chodnikiem między niskim murkiem a zaparkowanymi samochodami, niepewnie patrząc w mijane bramy, gdy poczułam jak nagle ktoś, lub coś, złapało mnie od tyłu za nadgarstek, sprawnie mnie zatrzymując.\n- Boże! – krzyknęłam zaskoczona, natychmiast się wyrywając i obracając w stronę domniemanego napastnika. Jakie było moje zdziwienie, gdy przede mną stała jedynie staruszka, opierająca się na rzeźbionej, drewnianej lasce. – Ale mnie pani wystraszyła. –Złapałam się ręką za serce, starając uspokoić ciśnienie. Kobieta nic nie odpowiedziała, patrzyła się na mnie tylko z delikatnym uśmiechem. – Coś się stało? Dlaczego pani o tej godzinie, w nocy, chodzi po ulicy? To niebezpieczne, ktoś może panią napaść... – Powiedziałam cichym głosem, w nocy wszystko wydaje się o wiele głośniejsze...\n- Widziałam, co przed chwilą zrobiłaś – powiedziała, przewiercając mnie wzrokiem, kompletnie ignorując moje pytania. – Wiele osób mijało tamtego pana, ale tylko ty zdobyłaś się na to, żeby mu pomóc.\n- Zrobiłam tylko to, co uważałam za właściwe – odpowiedziałam jej, powoli klasyfikując dzisiejszą noc jako najdziwniejszą w całym moim dwudziestoletnim życiu.\n- Dziecko drogie, nie możesz używać słowa „tylko”, jeśli mówisz o ratowaniu czyjegoś życia. – Pokręciła głową, jakby chciała mnie skarcić. – Twój dzisiejszy czyn zasługuje na nagrodę.\n- Ale ja naprawdę nie potrzebuję żadnych pieniędzy, czy kontaktów tego faceta. – Westchnęłam, coraz bardziej zirytowana tą sytuacją. – Teraz chcę tylko wrócić do domu i położyć się spać, bo za kilka godzin muszę wstać na zajęcia.\n- Na pewno nie ma nic, nikogo, czego pragniesz? – spojrzała na mnie tak dziwnym wzrokiem, że aż poczułam na plecach nieprzyjemny dreszcz. Ale pomijając te wszystkie okoliczności to pytanie wcale nie było bardzo trudne. Już od jakiegoś czasu wiedziałam jak chciałam, żeby moje życie się kiedyś potoczyło. Kogo pragnę i jaka byłaby kiedyś najłatwiejsza droga do tej osoby.\n- Jest, ale spełnienia tego marzenia jest mniej prawdopodobne niż wygrana w Lotto. – Westchnęłam i już miałam odchodzić, gdy usłyszałam za sobą głos staruszki.\n- Naprawdę chcesz tego chłopca, o którym przed chwilą pomyślałaś? Nie znasz go, ale mimo to go pragniesz?\n- Skąd...? – miałam się zapytać, skąd wie, o czym pomyślałam, ale po chwili sama na to wpadłam. – Ah, tak, jestem młodą, dwudziestoletnią dziewczyną, która samotnie wraca w nocy do domu. Pewnie, że musiałam pomyśleć o facecie.\n- Proszę, odpowiedz na moje pytanie. Czy on jest tym, czego pragniesz? – ponowiła swoje pytanie, a mnie, pod wpływem jej zmienionego, dziwnego głosu i spojrzenia, ponownie przeszedł dreszcz. Miała w sobie coś mistycznego, tajemniczego i... magicznego?\n- T-tak... – Zająknęłam się, stojąc przed kobietą niczym zaczarowana.\nPo tych słowach popatrzyła mi prosto w oczy i wymamrotała kilka niezrozumiałych zdań.\n- Dobranoc, dziecko – powiedziała z delikatnym uśmiechem, który pogłębiał zmarszczki na jej twarzy, obróciła się i po chwili w ciemnościach ulicy.\n- Boże, ta noc nie mogłaby być już ani trochę dziwniejsza... – Mruknęłam pod nosem i ruszyłam do domu. Na szczęście byłam już tak blisko, że po trzech minutach otwierałam kluczem drzwi od mieszkania. Najciszej, jak tylko mogłam, aby nie obudzić rodziców, przemknęłam do swojego pokoju. Szybko się przebrałam w piżamę i z ulgą, że ten dzień się już dla mnie skończył, położyłam się do łóżka. Mimo delikatnej karuzeli spowodowanej resztkami alkoholu w krwi, udało mi się dość szybko zasnąć.\n- Boże, co to za dziwny dzwonek... – Mruknęłam pod nosem, przebudzając się na dźwięk melodii. Otworzyłam jedno oko i przewracając się na lewy bok, „wymacałam” telefon na podłodze. O, stary model. A on nie był schowany w szafce? Nacisnęłam czerwony przycisk i głośno westchnęłam, opadając ponownie na poduszkę. Głośno ziewnęłam, wpatrując się w sufit i nagle coś mnie uderzyło.\nZdecydowanie coś było nie tak. Oczywiście, pomijając potrzebę wypicia wody po wczorajszej imprezie.\nPrzejechałam językiem po zewnętrznej stronie zębów i...\n- O KURWA! – wymcknęło mi się zupełnie przypadkowo i od razu poderwałam się do pozycji pionowej. – Skąd to się tu wzięło? – szepnęłam sama do siebie, podchodząc do lustra wiszącego na ścianie i zaczęłam dotykać palcami powierzchnię moich zębów, badając przyklejony do nich metal.\nZ tego, co pamiętam, kładłam się spać bez tych drutów na zębach. Cholera jasna, przecież ja nie mam aparatu już od jakichś trzech lat!\nStopniowo mój wzrok z zębów przeniósł się na głowę. Nagle poczułam, jak serce mocno mi przyspiesza.\nGDZIE JEST MÓJ BLOND?! Dlaczego znowu mam naturalny kolor włosów?\nBezwładnie usiadłam na krześle i podjechałam na nim do lustra.\nBoże, co się stało w nocy, jak spałam? Na zębach pojawił się już dawno zapomniany aparat, moje włosy są znowu w naturalnym kolorze, a grzywka prosta i zdecydowanie za długa. Zupełnie jakbym znowu miała jakieś 15 lat.\nObróciłam się na krześle, aby włączyć laptopa i nadrobić nocne zaległości na Twitterze i innych równie ważnych portalach, od których zdecydowanie byłam uzależniona. Może chociaż to mnie uspokoi. A nóż, może dzisiaj jest pierwszy kwietnia, a nie piątkowy, listopadowy poranek?\nI zamarłam już po raz kolejny tego dnia.\n- Gdzie, do cholery, jest mój laptop?! – krzyknęłam na cały dom, a po chwili w moim pokoju pojawił się Marcin, mój brat. – Rozumiem, dobry żart. Aparat, włosy, za które swoją drogą zapłacisz u fryzjera. ALE! Gdzie jest mój laptop i co ten stary złom robi na jego miejscu? – machnęłam ręką w stronę starego monitora, warcząc na brata, który też jakoś inaczej wyglądał.\n- Kaśka, miałaś chyba jakieś dobre sny w nocy, bo zdecydowanie pieprzysz od rzeczy. – Spojrzał na mnie wielkimi oczami. – Włosy masz takie same od kilku lat, a aparat na zębach od kilku miesięcy. Komputer też. O co ci chodzi?\n- Okej, okej, załóżmy, że ci wierzę. – Spojrzałam na niego spode łba. – A ty nie powinieneś być w Warszawie, tak swoją drogą? – z tego, co mi wiadomo, to Marcin od miesiąca jest na magisterce na SGH. To co on robi w domu?\n- Dlaczego miałbym być w Warszawie? Przecież tutaj będę studiować od października. Boże, siostra, weź zimny prysznic, bo coś słabo kontaktujesz. – Wywrócił oczami i zostawił mnie samą w pokoju.\nZ kilkoma barwnymi przekleństwami na ustach uruchomiłam stary komputer i po chwili włączyłam przeglądarkę internetową. Ale zanim na dobre rozgościłam się w internecie, mój wzrok przykuła data w prawym dolnym rogu.\nOd razu pomyślałam, że to jakiś błąd systemu. Ale jakie może być inne wytłumaczenie?\nDla spokoju ducha wyszłam z pokoju i skierowałam się w stronę kuchni, gdzie wisiał kalendarz, odkąd tylko pamiętam. Pominę fakt, że prawie zabiłam się po drodze o jakąś walizkę stojącą w przedpokoju.\nKartka kalendarza jasno i wyraźni głosiła „Czerwiec 2008”.\n- Matko... Boska... – Poczułam, jak tracę grunt pod nogami, a obraz przed oczami robi się nieostry.\n- Kasia, co jest? – usłyszałam jakby w oddali głos taty, zanim ogarnęła mnie ciemność.\nZanim otworzyłam ponownie oczy, w duchu wygłosiłam cichą modlitwę, żeby to był tylko jakiś straszny sen. Żebym znowu miała swoje dwadzieścia lat i nie wyglądała już jak „pół dupy zza krza” .\n- Kaśka, już się obudziłaś? – usłyszałam obok siebie głos brata i otworzyłam oczy. Siedział z zatroskanym wyrazem twarzy obok na krześle, świdrując mnie wzrokiem.\nO, znowu jestem w łóżku w swoim pokoju. Lubię takie „teleportacje”.\n- Cholera, nadal jesteś tutaj, a nie w Warszawie. – Potarłam czoło, nie mogąc uwierzyć w to, co się dzieje. Zanim Marcin zdołał coś powiedzieć, kontynuowałam. – Zadam ci pytanie, które może wydawać się głupie. Który jest dzisiaj dzień, tak dokładnie? I co się ze mną dzieje?\n- Za dużo czasu spędzasz przy komputerze i ci już mózg wyżarło... – Westchnął, ale na jego twarzy czaił się uśmiech. – Trzydziesty czerwca, dwutysięczny ósmy. Godzina... – Spojrzał na zegarek na lewej ręce. – Trzynasta dwadzieścia siedem. O osiemnastej masz samolot do Dublina.\n- Dublina? – zdziwiłam się i powoli podniosłam do pozycji siedzącej. – Po jaką cholerę lecę do Irlandii?\n- No, na kurs językowy? – Marcin powiedział powoli, coraz bardziej chyba się dziwiąc moją postawą. Zamknęłam oczy i potarłam skronie. – Jak jeszcze potrzebujesz jakichś szczegółów, to masz je chyba w teczce na biurku razem z biletem na samolot. – Westchnął, wstając i idąc ku wyjściu. – I weź się, siostra, ogarnij, bo w takim stanie to nigdzie nie dolecisz. – Zamknął za sobą drzwi, a ja od razu sięgnęłam po teczkę, którą wcześniej mi wskazał mój najdroższy braciszek.\nWyjęłam pierwszą kartkę, która nie była biletem lotniczym, i zaczęłam uważnie czytać jej treść.\nPo kilku minutach wiedziałam już wszystko.\nKurs angielskiego w Dublinie, od pierwszego lipca do połowy sierpnia, zajęcia w szkole dwa razy w tygodniu, nauka opiera się głównie na przebywaniu w anglojęzycznej rodzinie, na spędzaniu czasu z rówieśnikami.\nGdy mój wzrok dosięgnął adresu rodziny, u której miałam mieszkać, zaczęłam się bać, że zaraz znowu zemdleję.\n- Mullingar... – Szepnęłam pod nosem, a ręce zaczęły mi się trząść. – Niall. – Dodałam po chwili jeszcze cichszym szeptem.\nPoczułam, jak ogarnia mnie panika. Mullingar zdecydowanie nie jest metropolią, więc pewnie go spotkam, szczególnie, jeśli mam się obracać wśród swoich rówieśników. O Boże! Spotkam. Nialla. Tego Nialla. Ale jak to możliwe? O matko, zaraz chyba znowu zemdleję. Nie jestem na to gotowa!\nCzy to może mieć coś wspólnego z sytuacją z wczorajszej nocy? Z tą kobietą, do której idealnie pasuje określenie creepy? Boże, o czym ty myślisz. Przecież takie rzeczy nie zdarzają się w prawdziwym świecie, tylko w filmach i książkach, upomniałam się sama w myślach. Pewnie, że takie rzeczy się nie zdarzają. Ale w takim razie co, przyszłe pięć lat to był jakiś sen? To wydaje mi się bardziej niemożliwe niż takie cofanie się w czasie, szczerze mówiąc. Inaczej to byłby baaardzo długi sen.\n- Kasia, już się dobrze czujesz? – do pokoju weszła moja mama, uważnie mi się przyglądając.\n- Tak, już dobrze. – Czas zacząć robić dobrą minę do złej gry.\n- To w takim razie chodź do kuchni na obiad, potem się skończysz pakować i Marcin cię zawiezie na lotnisko – powiedziała szybko i od razu zostawiła mnie samą.\n- Tylko się ubiorę! – krzyknęłam za nią, wstając z łóżka, i podeszłam do komody. – Boże, jak ja mogłam się tak ubierać. – Westchnęłam na widok swoich ciuchów sprzed pięciu lat. Dodatkowo szuflady świeciły pustkami, bo najwyraźniej wszystko już było spakowane do walizki. Wybór padł na zwykłe dżinsy i w miarę normalną koszulkę. Włosy, w tym strasznym kolorze, związałam w koka i wyszłam z pokoju.\n- Co powiecie na przepowiadanie przyszłości? – szeroko się uśmiechnęłam wchodząc do kuchni.\n- Chyba mocno się walnęłaś w głowę, jak zemdlałaś. – Zaśmiał się tata, gdy usiadłam przy swoim talerzu przy stole.\n- Pewnie tak. – Potwierdziłam jego słowa. – Ale mogę coś powiedzieć? – zapytałam, nie czekając na odpowiedź. – Marcin, za kilka dni dowiesz się, że nie dostałeś się na prawo, sorry. – Posłałam mu przepraszające spojrzenie.\n- Dzięki, że tak we mnie wierzysz, serio. – Szturchnął mnie w bok, biorąc kolejny kęs do buzi.\n- Nie chodzi tu o moją wiarę w ciebie, tylko o to, co będzie. – Wzruszyłam obojętnie ramionami. – Ale nie martw się, dostaniesz się na dziennikarstwo. Po roku zaczniesz drugi kierunek, finanse i rachunkowość. Na drugim roku finansów pojedziesz na Erazmusa do Bari, do Włoch. Po licencjatach z obu kierunków pojedziesz na roczne praktyki do Budapesztu. Nawet dwa razy cię tam odwiedzę. – Machnęłam widelcem w stronę jego zdziwionej twarzy. – Nie patrz się tak na mnie. Powiedzmy, że miałam objawienie, co do twojej przyszłości.\n- Kaśka, daj już spokój, tylko jedz. Przed samolotem masz jeszcze iść do fryzjera, nie ma czasu na zabawy. – Pogoniła mnie mama, a ja się nad wyraz ucieszyłam na informację o fryzjerze.\n- Naprawdę? – aż się wyprostowałam. – Chwała Bogu, bo nie mogę patrzeć na siebie w lustrze z tymi włosami. – Wywróciłam oczami.\n- Mam nadzieję, że ta fryzjerka Marcina da radę cię ostrzyc w dwie godziny, bo inaczej nie zdążycie na samolot i nigdzie nie polecisz.\n- Zdąży, zdąży... – Uśmiechnęłam się na samą myśl, co mam zamiar zrobić. Ostrzyc? Żeby tylko. Zaraz będę blondynką! Jeśli to powód do radości. Chociaż jest, w końcu moja osobowość będzie odpowiadała kolorowi moich włosów. Oczywiście nie mogę o tym powiedzieć mamie, bo by mnie nigdzie nie puściła. Nie wiem, dlaczego, ale jest zdecydowaną przeciwniczką farbowania przeze mnie włosów. Kilka razy nawet zagroziła, że jeśli się pofarbuję, to obetnie mnie na łyso, więc wolałam nie ryzykować. Cóż, ale skoro do fryzjera i na lotnisko jadę tylko z Marcinem... To przez Skype’a w Irlandii raczej jej się nie uda mnie ogolić, prawda? A do mojego powrotu się z tym pogodzi i przyspieszę farbowanie włosów o 4 lata, niż to miało miejsce w „równoległym świecie”.\n- Wiesz, że mama cię zabije, jak tylko wrócisz do domu? – zaśmiał się Marcin, przytulając mnie przy pierwszej bramce na lotnisku.\n- Na szczęście do tego czasu już się przyzwyczai i będzie spokój. – Nic nie było w stanie zepsuć mi humoru, odkąd moje włosy w końcu zaczęły przypominać to, co miałam na głowie jeszcze „wczoraj”.\n- A nie boisz się tak sama lecieć? – odsunął się ode mnie i dobrze mi się przyjrzał, jakby nie był pewien, czy może puścić swoją młodszą o całe cztery lata siostrzyczkę na drugi koniec Europy.\n- Nie, nie boję się. Dam sobie radę. – Nie wiedziałam, jak mogę go bardziej zapewnić, że sobie poradzę. Bo raczej nie uwierzy mi, że przeżyłam już kilka takich samodzielnych podróży na dłuższe dystanse, gdy miałam dziewiętnaście i dwadzieścia lat.\n- Racja, nie powinienem w to wątpić. W końcu jesteś moją siostrą. – Puścił mi oczko.\n- Dobra, brat, lecę. – Pomachałam mu paszportem, z którego wystawał bilet, i ruszyłam w stronę bramki.\n- Uważaj na siebie, blondyno! – krzyknął jeszcze za mną, gdy podawałam dokument pracownikom ochrony.\n- Zawsze! – odkrzyknęłam i z wypchaną torebką na ramieniu, udałam się do tej „prawdziwej” odprawy. Na szczęście nie było tam kolejki, więc sprawnie się z tym uwinęłam i już po chwili buszowałam w strefie wolnocłowej. Cholera, czego ja tu szukam, skoro nie mam „już” osiemnastu lat? Jęknęłam w myślach i przeszłam przez sklep, jedynie patrząc na otaczające mnie butelki. A już miałam coś kupić dla swoich „hostów”...\nGodzinę pozostałą do lotu spędziłam na ławce przed ekranem, wskazującym odpowiednie bramki, do których mają się udać pasażerowie. Ten czas zleciał mi dość szybko, dzięki przeglądaniu zawartości mojego starego, poczciwego Sony’ego Ericssona, który jako ostatni z moich telefonów miał logiczny odtwarzacz muzyki. W duszy podziękowałam Bogu, że znalazłam się w roku, w którym McFly było już obecne w moim życiu – jakby jeszcze ich nie było, to bym chyba już kompletnie zwariowała. A tak, to mogę sobie posłuchać aż trzech z pięciu ich płyt – na czwartą muszę poczekać jeszcze miesiąc, a na piątą aż dwa lata. Już nie mówiąc o piosenkach One Direction, które też zawsze grały mi w słuchawkach.\nMoże znajdę Nialla, napiszę mu tekst i każę to zaśpiewać? Zawsze jest to jakaś opcja...\n- Pasażerowie lotu do Dublina linii Ryanair proszeni są o udanie się do bramki A9. – Usłyszałam kobiecy głos, rozbrzmiewający po hali w kilku językach.\nPodniosłam się z ławki i udałam się we wskazanym kierunku wraz z grupą ludzi.\nPo kolejnej kontroli biletów i przejechaniu się autobusem, mogłam w końcu wejść do samolotu i zająć swoje miejsce. Od razu zapięłam pasy i włączyłam w telefonie tryb samolotowy. Wyjęłam słuchawki z torebki, którą położyłam pod ścianą przy oknie, i zamknęłam oczy, wsłuchując się w ulubione melodie, zamierzając właśnie tak spędzić najbliższe dwie i pół godziny.\nMoje myśli chyba nigdy nie były bardziej chaotyczne niż teraz. Nie mogłam wyrzucić z głowy myśli, że ta wczorajsza babinka miała z tym zamieszaniem coś wspólnego.\nGdyby moje życie było jakimś filmem, to, jako widz, uznałabym, że to logiczne. Ale przecież nie jest filmem! Czy takie rzeczy naprawdę mogą się zdarzyć? Czy to właśnie ma być nagroda za uratowanie komuś życia (podobno)? Dlatego mnie pytała, czy Niall jest tym, czego pragnę?\nNie wiem. Nie jestem w stanie odpowiedzieć na żadne z tych pytań. Ale wiem jedno, postaram się spełnić swoje marzenie.\n- Przepraszam, za chwilę lądujemy. – Poczułam szturchnięcie w ramię. Czyżbym zasnęła..? Nade mną stała stewardessa i się do mnie uśmiechała. – Jesteśmy już w Irlandii, za kilka minut lądujmy w Dublinie.\n- Dziękuję – mruknęłam, przecierając oczy i wyglądając za okno.\nCzyli jestem już tak blisko niego. I od tej chwili będę już coraz bliżej. A kto wie, jak bardzo uda mi się do niego zbliżyć..?\nTa myśli towarzyszyła mi od wyjścia z samolotu, aż do wejścia do hali przylotów, gdzie miał czekać na mnie ktoś z moich hostów. Szczerze się przyznam, że od razu zaczęłam się rozglądać za blond czupryną – a nóż spotkam go na samym starcie?\nJednak nie Niall wpadł mi w oko, tylko kartka z moim imieniem i nazwiskiem, trzymana przez przyjaźnie wyglądającego mężczyznę. Z nieśmiałym uśmiechem, ciągnąc za sobą walizkę, podeszłam do niego.\n- To chyba ja. – Wskazałam na kartkę z uśmiechem.\n- Kasza? – zapytał, uważnie mi się przyglądając. Z trudem powstrzymałam się od wywrócenia oczami, gdy znowu jakiś obcokrajowiec nazwał mnie dodatkiem do dań.\n- Mów mi Kate. – Wyciągnęłam w jego stronę dłoń, a ten od razu ją uścisnął.\n- Jason Cullen. Nie mylić z tymi wilkołakami, błagam. –Przedstawił się, głośno wzdychając, wspominając znaną serię książek.\n- Chyba wampirów. – Zaśmiałam się, zauważając, że nosi to samo nazwisko, co słynny Edward.\n- Wilkołaki, wampiry, jedno zło. – Wywrócił dramatycznie oczami. Jeśli to właśnie on jest moim hostem, to zdecydowanie go polubię. – Daj mi swój bagaż i idziemy na parking. Do domu mamy godzinę drogi! – klasnął w dłonie i wyjął mi z dłoni rączkę od walizki. – Pilnuj się mnie, bo się zgubisz! – powiedział w moją stronę, obracając się przez ramię. Cóż, nie miałam innego wyjścia, niż prawie biec za jego plecami aż do parkingu – czyżby mój gospodarz zawodowo uprawiał chodziarstwo?\n- Dziękuję – powiedziałam, gdy otworzył mi drzwi od strony pasażera i zamknął je za mną od razu, jak tylko usiadłam.\n- No to ruszamy. – Uśmiechnął się w moją stronę, odpalając silnik. – Podekscytowana?\n- Nawet nie zdaje pan sobie sprawy z tego, jak bardzo... – Westchnęłam, nie mogąc oderwać myśli od faktu, że w najbliższym czasie będę mieszkać w tym samym miejscu, co Niall. Co z tego, że piętnastoletni, ja teraz też mam piętnaście lat, znowu (sic!). Grunt, że to Niall. Mój Niall.\n- Jaki pan, mów mi Jason. W końcu przez najbliższe półtora miesiąca będziemy razem mieszkać. – Posłał mi kolejny uśmiech, a ja przeniosłam wzrok na krajobraz za oknem.\nJestem w Irlandii. Zaraz będę w Mullingar. Boże.\n- Ruth, moja żona, przygotowała kolację powitalną – powiedział, po kilkunastu minutach ciszy. Po jego słowach odniosłam wrażenie, że czeka na tę kolację tak, jakby cały dzień nic nie jadł. – Po kolacji Sean, mój syn, zabierze cię na ognisko do kolegi, żebyś poznała trochę rówieśników. On jest akurat dwa lata od ciebie młodszy, ale ogólnie towarzystwo jest mieszane.\nSean Cullen? Sean Cullen z Mullingar? Cholera, czy to nie przyjaciel Nialla? Ale w końcu ile może być Seanów w takim miasteczku?\n- Super! – ucieszyłam się, ale równie mocno przestraszyłam. Czy na tym ognisku będzie Niall? Mam go poznać już dzisiaj? NIE JESTEM NA TO GOTOWA!, krzyknęłam panicznie w myślach. Wiem, że na razie jest zwykłym nastolatkiem, i to w dodatku niezbyt urodziwym, ale... Cholera!\n- Rozumiesz wszystko, co mówię? – zapytał po chwili, niepewnie na mnie zerkając, wywołując u mnie śmiech.\n- Tak, rozumiem cię doskonale. – Szeroko się uśmiechnęłam. – Mój angielski jest chyba całkiem niezły jak na dwudziesto, tfu, piętnastolatkę. – Zdążyłam ugryźć się w język. Na szczęście, każde takie przejęzyczenie mogę zwalić na to, że się zwyczajnie pomyliłam. W końcu przyjechałam tu na kurs angielskiego. Co z tego, że pięć lat temu jedyne, co potrafiłam w pełni poprawnie powiedzieć po angielsku, to „My name is Kate”. Trochę się od tego czasu zmieniło... – Przynajmniej na tyle niezły, żeby się ze wszystkimi dogadać.\n- Skoro tak, to się będziesz nudzić na tych lekcjach, na które cię będę dowoził.\n- Nigdy nie można umieć zbyt wiele, Jason.\n- Mądrze powiedziane, Katie.\nObróciłam się w stronę okna i oparłam czołem o szybę, przysłuchując się cicho grającemu radiu. Nie mogłam wyrzucić z głowy możliwych opcji spotkania Nialla. Jako najlepszy przyjaciel Seana będzie dotrzymywał mi towarzystwa? Czy może faceci będą osobno, a mnie wrzucą do grona dziewczyn i nie zamienię z Horanem ani słowa? Albo może zamienię, ale mnie nie polubi i mój wszechświat legnie w gruzach? I jaki on jest jako taki beztroski, nieznany poza Mullingar, nastolatek?\nBoję się. Jak jeszcze nigdy w życiu.\n- Gotowa? – usłyszałam ciche pukanie do drzwi i następnie głos Seana za swoimi plecami.\n- Jasne, tylko wezmę torebkę i możemy iść. – Obróciłam się na pięcie i chwytając torebkę, wyszłam z pokoju za trzynastolatkiem, który wydawał mi się strasznym dzieciakiem, mimo że, w teorii jest ode mnie jedynie dwa lata młodszy. To znaczy siedem, ale wszyscy myślą, że ja mam piętnaście. Paranoja jakaś.\n- Mamooo! – krzyknął, gdy ubieraliśmy buty. – Wychodzimy!\n- Bawcie się dobrze! – odkrzyknęła z salonu, skąd dobiegał dźwięk telewizora. – Tylko nie wracajcie za późno!\n- Okej, ale nie czekajcie na nas, możecie iść śmiało spać. – Zaśmiał się i otworzył przede mną drzwi.\n- Dzisiejsza młodzież... – Usłyszeliśmy jeszcze śmiech Jasona, gdy mój towarzysz zamknął drzwi.\n- Też masz takich rodziców? – zapytał mnie z uśmiechem, gdy zmierzaliśmy w nieznanym mi kierunku. Cóż, teraz każdy kierunek jest mi nieznany, nie ma co ukrywać.\n- Nie, moi są zdecydowanie nadopiekuńczy. – Westchnęłam, powoli już za nimi tęskniąc. Nie są idealni, ale bardzo ich kocham i wiem, że będę za nimi strasznie tęsknić przez wakacje. – Twoi pewnie za godzinę pójdą spokojnie spać, a moi by mi kazali mieć naładowany telefon i dzwonić, żeby tata bezpiecznie mnie odebrał. I biorąc pod uwagę, że mam piętnaście lat, to przyjechałby po mnie gdzieś koło dwudziestej drugiej.\n- Wow, aż tak się o ciebie boją? – zdziwił się. – To ty mieszkasz w jakimś Gotham City, gdzie po zmroku lepiej nie wychodzić z domu?\n- Nie, nie jest tak źle. – Zaśmiałam się. – Miasto jak miasto, gdy mieszka się w jakimś miejscu, które ma pół miliona mieszkańców, nie możesz oczekiwać, że każdy z nich jest dobrym człowiekiem.\n- W sumie racja, Mullingar to inna bajka.\n- Tak, tu jest o wiele spokojniej. Ma to swoje uroki, szczególnie, że Dublin macie niecałą godzinę jazdy samochodem stąd. Jak chcecie poczuć miasto, to daleko nie macie.\n- Dokładnie. I wszędzie tu mamy blisko. Na przykład, za rogiem jest dom Dylana, gdzie jest ognisko. – Poinformował mnie i po kilku minutach rzeczywiście przechodziliśmy przez bramkę do ogrodu, gdzie przy zachodzącym słońcu kilka chłopaków nieudolnie próbowało rozpalić ognisko.\nStanęłam z boku, nie mogąc oderwać wzroku od odwróconego do mnie tyłem właściciela blond czupryny, gdy Sean witał z się z kumplami. Jeszcze nawet na mnie nie spojrzał, a już miałam nogi jak z waty. Obym tylko zaraz nie wybuchła histerycznym płaczem szczęścia.\n- A to jest Kate. – Wskazał na mnie dłonią, a w moją stronę obróciły się trzy zaciekawione spojrzenia. – Kate, to Darragh, Dylan i Niall. – Przedstawił po kolei swoich przyjaciół, a ja podeszłam do nich na trzęsących się niczym galareta nogach i uścisnęłam im dłonie.\n- Miło mi was poznać. – Uśmiechnęłam się. O Matko, jak ciężko jest się na niego nie rzucić! Nawet w wersji sprzed pięciu lat! Niaaaaall, litości! Wskazałam palcem na stos patyków na środku trawnika, który chyba miał przedstawiać próby wskrzeszenia ognia. – Potrzebujecie może z tym pomocy? – zapytałam niby całej trójki, ale patrząc wprost w niebieskie ślepia Horana, od których będzie mi się ciężko oderwać. Tyle razy sobie wyobrażałam, że go spotykam! I teraz to się stało. Stoi obok mnie. Na wyciągnięcie ręki...\n- Nie, rozpalanie ognisk to męska sprawa, damy sobie radę! – wyszczerzył się Niall, dumnie reprezentując swoje słodkie ząbki, z których każdy sterczał w inną stronę. Co za słodki dzieciak!\n- Ale ja tu przyszłam na ognisko, a nie, żeby patrzeć jak się z tym męczycie. – Westchnęłam z uśmiechem i kucnęłam przy rozrzuconych gałęziach, zaczynając układać je pod względem wielkości w piramidkę. – Lepiej byś coś ładnego zagrał na gitarze, co tam stoi. – Posłałam mu swój uśmiech numer pięć i sięgnęłam po zapałki leżące na ziemi.\n- Skąd wiesz, że gra? – zapytał zdziwiony Sean. No tak, ma rację. Skąd miałabym to wiedzieć?\n- Wygląda mi na takiego, co potrafi. – Puściłam mu oczko i chwyciłam leżącą obok gazetę, podpalając ją i wkładając do środka mojej „piramidki”. – Patrzcie i uczcie się, dzieci. – Wstałam i otrzepałam ręce, gdy ogień coraz bardziej się rozprzestrzeniał.\n- Jak ty...? – zapytał zdziwiony Niall, zastygając z gitarą w rękach. – Przecież my... pół godziny...\n- Byłam kiedyś w harcerstwie, czegoś mnie tam nauczyli. – Wzruszyłam ramionami. – To co, będziesz grał, czy tylko tak stał?\n- Jedzenie przyszło! – z domu wyszło kilka dziewczyn z napojami i miskami pełnymi chipsów i kiełbasek na ognisko.\n- O, fajnie! – ucieszyłam się na ten widok. Jedzenie, nie dziewczyn, oczywiście.\n- Serio? Przecież dopiero co jedliśmy kolację w domu. – Kolejne zdziwienie, tym razem Seana.\n- Jakie dopiero? Minęło już jakieś pół godziny! – udawałam oburzenie i podeszłam dziewczyn rozstawiających wszystkie miski i butelki (bezalkoholowe, oni są jeszcze nieletni...) na stole. – Cześć, jestem Kate, do końca wakacji będę starszą siostrą Seana! – przedstawiłam się.\n- To ty jesteś tą dziewczyną z Polski? – zapytała jedna z nich, mówiąc bardzo wolno i wyraźnie, jakby nie była pewna, czy jestem w stanie zrozumieć cokolwiek po angielsku.\n- Hej, nie jestem opóźniona w rozwoju, tylko z Polski. – Zaśmiałam się, a po chwili reszta do mnie dołączyła. – Możesz mówić normalnie. – Przytuliłam do siebie miskę z chipsami i usiadłam przy ognisku.\n- Niall, chyba przez przypadek znalazłem ci dziewczynę. – Usłyszałam za plecami ściszony głos mojego nowego braciszka.\nRozglądałam się po całym ogródku za Seanem, który zniknął mi z pola widzenia już dawno temu.\n- Widział ktoś Seana? – zapytałam ludzi zgromadzonych przy ognisku. W sumie byli tam wszyscy z wyjątkiem właśnie Cullena i Dylana.\n- Zaraz pewnie sam przylezie, zgaduję, że robi coś głupiego z Dylanem. – Posłał mi uspokajający uśmiech. - Co w sumie jest dziwne, bo to zawsze ja jestem tym, co robi głupie rzeczy. – Zamyślił się, wpatrując w ogień, jakby naprawdę martwił go fakt, że teraz zwyczajnie siedzi z gitarą przy ognisku. Na zmianę ze mną, bo nie mogłam usiedzieć obok gitary, nawet raz czegoś na niej nie grając.\n- Wróciłem! – usłyszeliśmy wrzask od strony wejścia do domu, w którym pojawił się właśnie Sean i za nim roześmiany do granic możliwości Dylan. Czy on jest..?\n- Jesteś pijany? – zapytałam dokładnie w tym samym momencie, co Niall.\n- Patrz, Dylan, nie dość, że razem żrą jakby nie mieli w gębach nic przez rok, razem grają na gitarze, to jeszcze mówią to samo w tej samej chwili! Miiiiłoooość roooośnieeee wokóóół.... – Nie zdążył skończyć, bo potknął się o jakąś grudkę na trawie i wywinął orła.\n- Dylan, co mu dałeś, że się tak załatwił? – poderwałam się i pomogłam mu wstać. Gdyby jeszcze mógł sam ustać na nogach, to byłoby super.\n- Oj, założyliśmy się tylko o to, czy uda mu się wypić dwa litry piwa na raz... – Wzruszył ramionami, ocierając łzy spowodowane śmiechem.\n- Z tego, co widzę, to wygrał. – Westchnęłam. Założyłam sobie jedną rękę chłopaka na ramię i patrząc z litością na jego bezwładnie zwisającą głowę. – No to, Sean, dla ciebie impreza się już chyba skończyła...\n- Prawda, takiego zgona zaliczył, że teraz trzeba go tylko do domu odstawić. – Potwierdził moje słowa Niall i podniósł się z ławki, odkładając na wolne miejsce gitarę. – Pomóc ci z nim? Sama nie dasz rady.\n- Dziękuję, przyda się. – Uśmiechnęłam się z wdzięcznością i już po krótkiej chwili Niall podtrzymywał chłopaka z drugiej strony. – Dzięki za miły wieczór, cudownie było was poznać. – Pomachałam wszystkim ręką, w której jeszcze trzymałam torebkę.\n- Możesz się czuć zaproszona na nasze kolejne spotkania – powiedziała jedna z dziewczyn, która się chyba nazywała Ali. Nigdy nie miałam pamięci do imion dziewczyn... Z chłopakami, o dziwo, nie miałam tego problemu.\nTa chwila mogłaby wydawać się idealna. Ja, Niall, letnia noc, gwiazdy na niebie. Tylko w tej scenie przeszkadzał jeden fakt. A mianowicie to, że między nami szedł, a raczej szurał nogami, wesoły Sean, zawieszony na mnie i Horanie.\n- Trzeba jakoś tak wejść, żeby nie obudzić jego rodziców. – Szepnął Niall, gdy kluczami chłopaka otworzyliśmy drzwi wejściowe.\n- No co ty nie powiesz. – Również szepnęłam, wywracając oczami. – Węższych schodów już nie można chyba mieć... – Zaczęłam marudzić w połowie schodów, gdy wnoszenie ledwo przytomnego, totalnie pijanego trzynastolatka zaczęło mnie męczyć. – Jeszcze dwa schodki... I już. Piętro.\nJeszcze tylko kilka kroków i w końcu udało nam się odstawić chłopaka do jego pokoju, rzucając na łóżko.\n- Dzięki za pomoc. Sama bym nie dała rady. – Westchnęłam.\n- Wiem, jak możesz mi się odwdzięczyć. – Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. – Ale to lepiej chodźmy do twojego pokoju. – Co? – Nie patrz tak, chcę tylko pogadać. – Zaśmiał się cicho.\n- No dobra... – Szkoda, że tylko porozmawiać, usłyszałam mojego wewnętrznego diabełka.\nPrzejście do pokoju obok nie zajęło nam dużo czasu, więc już po chwili siedzieliśmy w niezręcznej ciszy na moim łóżku. Co może chcieć ode mnie chłopak, który zna mnie dopiero od kilku godzin?\n- I jak wrażenia po pierwszym dniu? – zapytał, przerywając niezręczną ciszę. – Mam na myśli pierwszy dzień w mojej nadzwyczajnej ojczyźnie, oczywiście. – Dodał po chwili, nieśmiało się uśmiechając.\n- Dokładnie tak, jak to sobie wyobrażałam. – Szepnęłam, wpatrując się w podłogę. Cały czas czułam się onieśmielona jego obecnością, mimo że mogłoby się wydawać inaczej. Chyba jestem lepszą aktorką niż mi się to wcześniej wydawało... – Jest wspaniale – powiedziałam i posłałam mu szeroki uśmiech. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. To jest niewiarygodne, jak zaledwie przez kilka lat się zmienił, jak z chłopca zmienił się w mężczyznę. – Więc... – Zaczęłam. – O czym chcesz pogadać?\n- I tu się zaczynają schody. – Jęknął, nerwowo przeczesując palcami włosy. – Potrzebuję porady w sprawach... – głośno chrząknął, jakby jakieś słowo nie mogło mu przejść przez gardło. Boże, jaki Niall jest teraz słodki! Nie, żeby kiedyś nie był słodki, ale teraz bije samego siebie na głowę. – W sprawach sercowych. Jesteś dziewczyną i chyba lepiej się w tym temacie orientujesz ode mnie...\n- Niall James Horan potrzebuje ode mnie porady w sprawach miłosnych? – może powinnam być zazdrosna, ale ta sytuacja mnie dziwnie rozbawiła. Kto by pomyślał, że bożyszcze nastolatek (no dobra, dopiero za kilka lat) będzie chciało jakiejkolwiek rady ode mnie? W takich sprawach?\n- Skąd znasz moje drugie imię i nazwisko? – zdziwił się, a ja zdałam sobie sprawę, co powiedziałam. No tak, ma rację. Skąd miałabym je znać? Druga gafa jednego wieczoru. Muszę zacząć się pilnować, inaczej może zrobić sie zdecydowanie dziwnie.\n- Ja wiem wszystko – szepnęłam, starając się zrobić to najbardziej tajemniczym tonem, na jaki tylko było mnie stać, i przy okazji wyplątać się z tej sytuacji. Przecież rozmowa o dziwnym cofnięciu się w czasie chyba nie jest odpowiednia na chwilę obecną... – Ale chyba nie o to chciałeś mnie zapytać, co?\n- No nie, racja. – Westchnął i ponownie zaczął męczyć swoje przydługie włosy. – Jest jakiś idealny sposób na zaproszenie dziewczyny na randkę? Szczególniej takiej, której za długo się nie zna? – skierował wzrok na swoje dłonie, które z włosów przeniosły się na kolana.\n- Trudne pytanie, Niall. – Westchnęłam. Może niech zaprosi mnie, tak na próbę? – Na to nie ma chyba idealnego sposobu, tylko bardziej zależy to od dziewczyny, którą zapraszasz.\n- Na przykład? – drążył. – Przepraszam, ale jestem w tym słaby. Nie oglądałem za dużo komedii romantycznych, a chwyty z American Pie raczej odpadają.\n- Niekoniecznie! – zaprzeczyłam natychmiast. – Czasem najgłupsze pomysły są najlepsze, wszystko zależy od dziewczyny i jej poczucia humoru. Ale jak nie wiesz, jak to zrobić, to powiedz jej prosto z mostu, że chcesz się z nią spotkać.\n- Najlepiej by było, jakbym w ogóle nie musiał... – Mruknął, a ja poczułam, jak w środku się rozpływam. Jaki on jest nieśmiały! Kto by się tego spodziewał?\n- A kto powiedział, że musisz? – zaśmiałam się, wzruszając ramionami, a Niall spojrzał na mnie, zaskoczony. – Co tak patrzysz? Randka niespodzianka, pojawiało się kilka razy w filmach. Jeśli wiesz, że dziewczyna nie ma czegoś ważnego zaplanowego, to ją „porwij”. – Zrobiłam cudzysłów w powietrzu. - Jak cię lubi, to powinna się ucieszyć z takiej niespodzianki.\n- To nawet nie byłoby takie głupie... – Powiedział, zamyślony, wbijając swoje niebieskie tęczówki we mnie. – Chyba tak zrobię. Dzięki za pomoc, Kate. – Uśmiechnął się, wstając, i już, gdy otwierał drzwi, zatrzymałam go, kładąc rękę na jego ramieniu.\n- A kim jest ta szczęściara? – uśmiechnęłam się. Dopiero przy wypowiadaniu tych słów zrozumiałam, że będę musiała zadowolić się jego przyjaźnią, i to w najlepszym wypadku. W końcu czego ja się spodziewałam? Że zakocha się we mnie od pierwszego wejrzenia i będziemy żyć razem długo i szczęśliwie? Nie jestem jedyną dziewczyną w Mullingar i muszę się pogodzić z faktem, że na pewno nie jestem jedyną dla niego.\n- Poznałem niedawno jedną dziewczynę, wydaje się wyjątkowa. Pierwszy raz nie mogę wyrzucić jakiejś dziewczyny z głowy od pierwszej sekundy naszego poznania. Chciałbym zacząć jakoś działać, bo inaczej niedługo może mi uciec, a to ostatnia rzecz, jakiej bym teraz chciał.\n- Brzmi świetnie. – Westchnęłam, wymuszając uśmiech. – Mam nadzieję, że ci się uda, z tą randką. Dobranoc. – Szepnęłam i wypuściłam go ze swojego pokoju. – No to tyle, jeśli chodzi o twoje marzenia i miłość twojego życia – powiedziałam sama do siebie, rzucając się bezwładnie na łóżko.\n- I na tym zakończymy dzisiejsze zajęcia. – Nauczyciel szeroko się do nas uśmiechnął i zaczął pakować swoje materiały do torby. Poszłam w jego ślady, ale nie wyszłam z sali z resztą moich nowych znajomych, ale podeszłam do prowadzącego. – Kasza? Masz jakieś pytania?\n- Kate – powiedziałam dzisiaj po raz setny. Nie mógł dać za wygraną i cały czas walczył z poprawną wymową mojego imienia. – Mówił pan, że na koniec zajęć będzie egzamin na poziomie B2, tak?\n- Dokładnie to powiedziałem. – Potwierdził. – Coś jest dla ciebie niejasne?\n- Nie, nie o to chodzi. Chciałabym się dowiedzieć, czy jest możliwość napisania go wcześniej?\n- Oczywiście, że jest. Gdybyś zdobyła ponad siedemdziesiąt procent, to byłabyś zwolniona z zajęć i miałabyś po prostu wakacje w Irlandii. – Westchnął i spojrzał na mnie jakimś dziwnym wzrokiem. – Ale Kate... – W końcu! – Widziałem wynik twojego testu wstępnego sprzed kilku miesięcy i nie sądzę, żebyś dała sobie radę.\n- Niech mi pan zaufa, dam radę. Kiedy mogę napisać ten test? – zapytałam, wiedząc, że różnica między moim angielskim w wieku piętnastu lat a dwudziestu jest tak ogromna, że nawet nie ma o czym mówić.\n- W czwartek, w ramach kolejnych zajęć. Przygotuję arkusz dla ciebie, skoro tak bardzo w siebie wierzysz. Nie mogę ci tego zabronić. – Westchnął, otwierając drzwi i przepuszczając mnie.\n- I właśnie dlatego chcę go napisać. No, i żeby mieć wolne. Do zobaczenia! – pożegnałam się i prawie, że wybiegłam z budynku. Zaczęłam się rozglądać na chodniku za Jasonem, który miał mnie odebrać po zajęciach.\nNagle ktoś mnie złapał za rękę od tyłu i zaczął ciągnąć, zanim się zdążyłam zorientować.\n- Niall? – zapytałam, gdy zrównałam się krokiem z moim porywaczem. – Co ty robisz? – muszę powiedzieć, że mnie niesamowicie zaskoczył. Ale równie co zaskoczona, byłam zmartwiona, że Jason mnie nie znajdzie i będzie się martwił.\n- Porywam cię, jak sama mi wczoraj doradziłaś. Randka niespodzianka, czy jak to tam wczoraj nazwałaś – Uśmiechnął się szeroko, ciągnąc mnie na przystanek autobusowy, na który właśnie podjechał jakiś autobus.\n- Jason i Ruth o wszystkim wiedzą, nie martw się. – Jakby czytał mi w myślach. Czyli, że co? To mnie chciał zaprosić na tę randkę? O mój Boże przenajświętszy, trzymajcie mnie, bo padnę.\nWyciągnął z plecaka dwa bilety, puszczając przy tym moją rękę, co akurat średnio mi się podobało.\n- Ale przecież nic o mnie nie wiesz... – Mruknęłam, gdy przepchnął mnie do wejścia, bo inaczej chyba nie byłabym w stanie się ruszyć z miejsca, i skasował bilety po wejściu do pojazdu.\n- I właśnie dlatego mam zamiar spędzić z tobą cały wieczór, żeby cię poznać. – Uśmiechnął się szeroko, ciągnąc mnie na siedzenie obok siebie. – Po twojej minie wnioskuję, że niespodzianka się udała. – Nie sądzę, żeby ktoś był w stanie kiedykolwiek się szerzej uśmiechnąć, niż Niall teraz.\n- Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo. – Wzięłam głęboki oddech, przetwarzając nowe informacje. Niall ze mną na randce. Boże, ratunku!\n- Mam nadzieję, że jesteś głodna, zabieram cię na kolację do Nandos. – No pewnie, że Nandos, a jakżeby inaczej?\n- Ja zawsze jestem głodna. – Zaśmiałam się. – Tylko tak mnie zaskoczyłeś, że mój żołądek zawiązał się w jakiś supeł.\n- Damy radę! – Oby.\n- Skoro tak twierdzisz, to chyba nie mam powodów, żeby ci nie wierzyć.\n- Rozluźnij się, Katie, to ja tu powinienem być spięty. – Nie, to nie ty jesteś na randce z miłością swojego życia, Niall. – Opowiedz mi coś o sobie – powiedział po chwili ciszy.\n- Co byś chciał wiedzieć? – zapytałam, patrząc na mijane budynki.\n- Najlepiej to wszystko. – W odbiciu szyby zobaczyłam jego szeroki uśmiech, którym od razu mnie zaraził.\n- Nie za dużo by pan chciał, panie Horan? – odwróciłam się do niego i zawadiacko uśmiechnęłam, przygryzając dolną wargę. Jeszcze chwila i poczuję się jak pedofil. Chyba, że mój umysł przyzwyczai się do tego, że mam 15 lat i wszystko będzie okej.\n- Okej, to zacznijmy od ulubionej muzyki – powiedział, kładąc ramię na moim oparciu.\nCholera, czego ja słuchałam pięć lat temu?\n- McFly! – powiedziałam, ciesząc się, że nie muszę go okłamywać.\n- Znam ich, całkiem spoko. A co powiesz na The Eagles? – zapytał, jakby sprawdzając moją wiedzę.\n- To twój ulubiony zespół? – zapytałam, a Niall wstał i stanął przed wyjściem, więc ja poszłam jego śladem. Oczywiście, doskonale znałam odpowiedź na to pytanie.\n- Tak, są świetni!\n- Niall, a mogę teraz ja się ciebie o coś zapytać? – zapytałam, gdy już wyszliśmy z autobusu i kierowaliśmy się w nieznanym mi kierunku. Już po kilku metrach na horyzoncie zauważyłam święcący szyld przedstawiający koguta.\n- Właśnie to zrobiłaś. – Zaśmiał się i lekko dźgnął mnie łokciem między żebra, drocząc się ze mną.\n- Racja. – Przyznałam mu rację, również się śmiejąc. – Ale ciekawi mnie coś... Jakie jest twoje największe marzenie?\n- Trudne pytanie, Katie... – Westchnął. – Chyba takie normalne. Skończyć szkołę, ożenić się, mieć dobrą pracę, dzieci...\n- Nic w stylu bycia w zespole, milionów piszczących dziewczyn na twój widok i tak dalej? – zapytałam, zerkając na niego z ukosa. Niall, słysząc moje pytanie, wybuchnął śmiechem.\n- Jasne, że tak! I do tego zarabiać miliony, co? W ogóle, historia niczym w Rockstar Nickelback?\n- Dlaczego nie? – zdziwiłam się, widząc jego nastawienie. Niby do X Factora ma pójść dopiero za dwa lata, ale..?\n- Nie mam szans. – Wzruszył ramionami, jakby to było coś oczywistego.\n- Nie możesz być tego pewien, jeśli nie spróbujesz.\n- Masz minę, jakbyś wiedziała coś, o czym ja nie wiem. – Spojrzał na mnie prześwietlającym niczym rentgen wzrokiem, otwierając przede mną drzwi.\n- Może tak jest? – zapytałam tajemniczo z delikatnym uśmiechem, ale nie powiedziałam nic więcej. To jeszcze nie czas.\nKolacja okazała się czymś cudownym. Wystarczyło trochę kurczaka z frytkami, abym się już rozluźniła w jego towarzystwie. Nie sądziłam, że może mi się z nim tak dobrze rozmawiać, nawet nie kończyliśmy do końca jednego tematu, gdy zaczynaliśmy drugi.\nMoże jednak te żarty z „bratnimi duszami” mają w sobie ziarnko prawdy?\n- Boże, nie wiem, jak się wytoczę z tego autobusu... – Mruknął Niall na siedzeniu obok, gdy autobus powrotny do Mullingar ruszył z dworca, masując się po brzuchu.\n- Chciałeś brać całego kurczaka dla nas, to teraz masz. – Zaśmiałam się, ale wcale mi nie było do śmiechu. Miałam wrażenie, że zaraz pęknę jak balon. – Następnym razem, jak w karcie przy jakimś daniu będzie napisane, że to danie dla trzech, czterech osób, to uwierz na słowo.\n- Ale daliśmy radę – westchnął, opierając głowę na moim ramieniu.\n- No pewnie, przecież nie mogło się zmarnować – odpowiedziałam wymęczonym głosem i oparłam głowę na jego czuprynie.\nNa telewizorze z przodu autobusu zaczął lecieć jakiś film, aby umilić pasażerom podróż. Gdy rozpoznałam pierwszych kilka scen, nie mogłam się powstrzymać od wywrócenia oczami i pomyślenia, jak bardzo ironiczne stało się ostatnio moje życie.\n- Serio? Powrót do przyszłości? – mruknęłam bardziej sama do siebie, niż do mojego towarzysza.\n- Co, nie lubisz? – zapytał Niall, zerkając na ekran ponad fotelami.\n- Nie to, że nie lubię, ale ostatnio mam w tym temacie różne doświadczenia.\n- W jakim temacie? Podróży w czasie? – zaśmiał się, wpasowując swoją głowę do mojego ramienia.\n- Tak jakby – powiedziałam, starając się nie rozwijać za bardzo tematu. – Wierzysz, że takie coś jest możliwe?\n- Prędzej bym uwierzył, że legendarne irlandzkie skrzaty są prawdziwe. – Prychnął. – Ale w filmach fajnie to się ogląda. Kto wie, może kiedyś to jednak będzie możliwe?\nNo to tyle jeśli chodzi o powiedzenie Horanowi prawdy w najbliższym czasie.\nResztę drogi do Mullingar spędziliśmy powstrzymując się przed zaśnięciem na swoich głowach, co wcale nie było takie łatwe. Pełny brzuch, zmęczenie po całym dniu i jestem w stanie zasnąć w dowolnym miejscu, w dowolnej pozycji.\nGdy przez pół zamknięte powieki zobaczyłam, jak mijamy tabliczkę z napisem „Mullingar”, ruszyłam lekko ramieniem, na którym leżała głowa Nialla.\n- Dojeżdżamy – powiedziałam, patrząc, jak chłopak przeciera oczy.\n- Chyba mi się przysnęło – szeroko ziewnął.\n- Chyba tak. – Uśmiechnęłam się, podnosząc torebkę z podłogi i kładąc ją na kolanach.\n- Mam nadzieję, że cię nie obśliniłem. – Podejrzanie zerknął na miejsce, o które jeszcze przed chwilą się opierał. – To by było dość mało romantyczne zakończenie tego wieczoru. – Skrzywił się, najwyraźniej wyobrażając sobie tę scenę.\n- Spokojnie, moja koszulka jest sucha, bez uszkodzeń. – Zaśmiałam się, widząc jego minę.\nPo krótkiej chwili autobus się zatrzymał, a my wysiedliśmy z pojazdu. Na końcu przystanku zauważyłam Jasona, machającego w moją stronę.\n- Nawet będę miała obstawę w drodze do domu... – Wskazałam ruchem dłoni na mojego gospodarza, który najwyraźniej dał mi czas, aby pożegnać się z blondynem.\nO dziwo, mimo że cały wieczór nie mogliśmy się oboje zamknąć na chociaż minutę, to teraz staliśmy w ciszy, jakbyśmy bali się cokolwiek powiedzieć. Dzieci.\n- Dziękuję za cudowny wieczór. – Uśmiechnęłam się, nieśmiało spoglądając na chłopaka.\n- Nie, to ja dziękuję. Dawno tak się dobrze nie bawiłem z jakąś dziewczyną.\n- Napisz smsa, jak już dojdziesz do domu, okej? – poprosiłam go, martwiąc się o jego samotny powrót do domu. Na szczęście, w trakcie kolacji, już się wymieniliśmy numerami.\n- Jasne. – Pokiwał głową, chowając ręce w kieszeniach i kiwając się na piętach.\n- To cześć. – Szybko pocałowałam go w policzek, jakby bojąc się, że zaraz może uciec, obróciłam się na pięcie i odeszłam w stronę czekającego Jasona. Obracając się jeszcze za siebie zauważyłam, że Niall stoi ze zdziwioną miną, zarumieniony. Cicho się zaśmiałam, widząc tę reakcję.\n- Dobrze się bawiłaś? – przywitał mnie Jason, patrząc na mnie rozbawionym wzrokiem.\n- Wspaniale – odpowiedziałam z szerokim uśmiechem, ledwo się powstrzymując przed wykonaniem jakiegoś okropnego tańca szczęścia.\nNastępny poranek spędziłam na pomaganiu Ruth przy przygotowywaniu śniadania. Robienie miliona tostów, krojenie dodatków do pieczywa i parzenie herbaty, w towarzystwie plotkowania z kobietą, naprawdę sprawiało mi przyjemność.\n- Kate, masz jakieś plany na południe? – do kuchni wparował Sean, porywając od razu pierwszy z brzegu tost.\n- A co, znalazłeś mi coś ciekawego do roboty? – zapytałam, krojąc pomidora w plasterki.\n- Od razu, że...\n- Niall? – zapytałam, nie pozwalając mu dokończyć. Mój brak cierpliwości wyraźnie rozbawił matkę i syna.\n- Z czego tak się śmiejecie? – do kuchni wpadł Jason, wyraźnie męcząc się z krawatem zwisającym mu na szyi.\n- Ze mnie – powiedziałam, udając obrażoną.\n- Nie śmiejemy się z ciebie, Katie... – Uśmiechnęła się czule Ruth, podchodząc do męża. – Daj mi to. – Wyjęła mu z dłoni dwa końce krawata i sprawnie go zawiązała.\n- Po prostu chyba w najbliższych dniach stosunki irlandzko-polskie nabiorą zupełnie nowego, niepolitycznego znaczenia – powiedział Sean z pełnymi ustami.\n- O czym znowu nie wiem? – zapytał Jason, nalewając sobie kawy do kubka.\n- Niall kazał mi przed chwilą wybadać, co Kate ma w planach na południe.\n- Czyli jednak Niall? – nie mogłam się powstrzymać przed zadaniem tego pytania, powodując wybuch śmiechu u całej trójki.\n- Dobra, powiem mu, że będziesz na niego czekać. – Sean wyszedł z kuchni i po kilku sekundach mogliśmy usłyszeć, jak zamyka drzwi od swojego pokoju.\n- Dobry z niego chłopak... – Powiedziała po kilku minutach ciszy Ruth, gdy robiłam sobie tosty.\n- Z kogo? – zapytałam, udając, że nie wiem, o kim mówi. To było naprawdę niezręczne!\n- Wiesz, o kim mówię, Katie. – Westchnęła, opierając się o blat. – Jeszcze jesteście bardzo młodzi, w dodatku za półtora miesiąca już tu cię nie będzie, ale... Jeśli chcesz mieć kogoś bliskiego na czas twojego pobytu tutaj, to Niall jest najlepszym wyborem spośród twoich rówieśników, których znam.\nDoskonale wiedziałam, że Ruth ma rację. Pewnie, w jakimś stopniu, to właśnie przez Horana tu się znalazłam. I nawet nie jestem w stanie odpowiednio wyrazić swojej radości, która miałaby okazać to, jak mnie cieszy kierunek, w którym najwyraźniej zmierza nasza znajomość.\nNie wiedziałam, co mam odpowiedzieć kobiecie, więc zwyczajnie nie powiedziałam nic. Posłałam jej i Jasonowi niezręczny uśmiech i dzierżąc w dłoniach talerz z kanapkami i szklankę soku pomarańczowego, poszłam do swojego pokoju.\n- Kate! – gdy szłam korytarzem, Sean wychylił głowę ze swojego pokoju. – Niall będzie tu o dwunastej!\n- Mam wrażenie, że cieszysz się tym bardziej ode mnie. – Wywróciłam oczami, otwierając nogą drzwi.\n- Lubię jego, lubię ciebie, wy się lubicie w trochę inny sposób, z czego tu się nie cieszyć?\n- Czy każde nasze spotkanie będzie się kończyć tym, że nie będę mogła się ruszać przez ciężar własnego żołądka? – zaczęłam marudzić, leżąc na kocu obok Nialla.\nTak jak Sean mnie ostrzegał, Horan porwał mnie na lunch w plener, tylko tym razem bardziej się tego spodziewałam. Po wielkim obżarstwie leżeliśmy na kocu, na trawie, nasze boki się stykały, a my chyba nie czuliśmy się nigdy bardziej swobodnie niż we własnym towarzystwie.\n- Nie udawaj, że ci z tym źle, bo i tak nie uwierzę. – Zaśmiał się, obracając głowę na bok, patrząc na mnie.\n- Nie mówię, że to mi się nie podoba, ale jeszcze kilka takich ra... spotkań i nie zmieszczę się w żadne swoje spodnie.\n- Nie ma sprawy, pożyczę ci swoje dresy, są bardzo elastyczne. – Znowu się zaśmiał, aż poczułam jego oddech na sobie. Obróciłam się do niego i szeroko uśmiechnęłam.\n- Następnym razem ja coś przygotuję na lunch albo kolację. Zobaczysz, co znaczy prawdziwe, porządne, polskie jedzenie.\n- Mam się bać? Będziesz próbować mnie otruć, czy coś?\n- Ciebie? Nigdy w życiu.\n- Jesteś taka pewna, że nie mógłbym niczego takiego zrobić, żebyś chciała mnie otruć? – podstępnie się uśmiechnął. – Mam to traktować jako wyzwanie?\n- Zabiję cię jedynie tylko wtedy, jeśli za dwa lata nie pójdziesz na casting do X Factora.\n- A dlaczego akurat za dwa lata? – Mogłabym przysiąc, że jego twarz znalazła się bliżej mojej. Albo może to tylko moja fantazja zboczuszka?\n- Powiem ci, ale jeszcze nie teraz.\n- Myślisz, że miałbym szanse w programie?\n- Myślę, że zdecydowanie tak. – Dla dodatkowego potwierdzenia moich słów kiwnęłam głową.\n- A szanse u ciebie? – wbił we mnie swoje niebieskie ślepa, a mnie autentycznie zatkało. Mimo, że zaskoczył mnie tym pytaniem, bo przecież znamy się dopiero dwa dni, to od razu znałam odpowiedź na jego pytanie. No, gęby nam się nie zamykają, czyli jakoś tak, troszkę, się już poznaliśmy. Słońce świeci, ludziom skacze poziom endorfiny itd. Ale... już? Niall, od razu wiedziałam, że się dogadamy!\n- Cztery razy „tak”! – szeroko się uśmiechnęłam, a Niall, gdy usłyszał moje słowa, nie czekając ani chwili dłużej, położył jedną rękę na moim biodrze, przysuwając mnie do siebie, a następnie złączył nasze usta w pierwszym pocałunku. To było niesamowite, o wiele razy lepsze, niż to, co sobie kiedykolwiek wyobrażałam. Jego usta o wiele przyjemniejsze, a jego język zdecydowanie lepiej pieścił mój, niż w moich fantazjach.\nCzy to właśnie jest szczęście? Jeśli tak, to chcę, żeby ta chwila trwała wiecznie.\nKolejne tygodnie zleciały w mgnieniu oka. Udało mi się zaliczyć test w szkole we wcześniejszym terminie, więc cały swój wakacyjny czas spędzałam z Niallem, Seanem i ich znajomymi, albo tylko z Niallem. Mimo, że czułam tęsknotę za Polską i rodziną, nie chciałam stąd wyjeżdżać. Cholernie mnie bolało, że za dwa tygodnie będę musiała zostawić Nialla i zamknąć rozdział pod tytułem „Irlandia”. A jeszcze nawet nie powiedziałam mu nic o moim życiowym science fiction.\n- O czym tak myślisz? – zapytał Niall, siadając obok mnie z miską popcornu na kolanach, wyciągając mnie przy tym z zakamarków moich myśli.\n- O niczym, tak po prostu się zawiesiłam. Daj lepiej ten popcorn. – Zabrałam mu miskę, a ten objął mnie ramieniem. Oparłam głowę na jego barku i po chwili skończyły się reklamy w telewizji, co oznaczało kolejne występy na castingu w tej edycji X Factora.\nNa widok kolejnego uczestnika aż się zakrztusiłam popcornem.\n- To Liam! – udało mi się powiedzieć, gdy już uspokoiłam swój oddech.\n- Aż tak ci się spodobał, że się zakrztusiłaś? Mam być zazdrosny?– zaśmiał się Niall, patrząc na mnie podejrzliwie.\n- Niezupełnie... – Skuliłam się w sobie, czując, że dłużej już nie mogę go okłamywać. – Po prostu... On...\n- Znasz go skądś?\n- Tak... To znaczy nie. Cholera. – Głośno westchnęłam, nie wiedząc, która wersja teraz w sumie jest prawdziwa. – Ty go poznasz. Za dwa lata – powiedziałam, nie podnosząc wzroku ze swoich kolan. – Teraz dojdzie do domów jurorskich, ale Simon uzna, że jeszcze nie jest gotowy. Wróci do X Factora za dwa lata. I w tej edycji będziesz też ty, Louis Tomlinson z Doncaster, Harry Styles z Holmes Chapel i Zayn Malik z Bradford. – Dodałam i sięgnęłam po pilot do telewizora i następnie go wyłączyłam.\nTo chyba jest ten moment.\n- Kate..? Zaczynasz mnie przerażać... – Powiedział bardzo powoli. Obróciłam się do niego i zauważyłam po jego minie, że rzeczywiście jest przerażony. W sumie, nie mogę mu się dziwić. – Skąd to wszystko wiesz?\n- Powiem ci, ale pod jednym warunkiem. Nie odezwiesz się, ani nie uciekniesz, dopóki nie skończę. – Spojrzałam na niego błagalnie. Ten tylko kiwnął głową, zgadzając się na moje warunki. – Wiem to stąd, że... Ja to przeżyłam. – Westchnęłam. – Oglądałam cię i pozostałą czwórkę. W dwutysięcznym dziesiątym roku, w X Factorze. Potem was oglądałam w internecie, słuchałam waszej pierwszej piosenki, waszego pierwszego albumu, oglądałam wasze dvd z trasy koncertowej, potem wszystko to samo z drugą płytą. Czytałam i oglądałam wasze wywiady, byłam w kinie na filmie o was. – Bałam się spojrzeć na blondyna. Bałam się, jego reakcji. Albo, że zaraz zadzwoni do szpitala psychiatrycznego. – I się w was zakochałam. A w szczególności w tobie. Byłeś, w sumie to jesteś, facetem moich marzeń, cały czas krążyłeś gdzieś w moich myślach. – Zrobiłam krótką pauzę. O dziwo, chłopak nie przerywał. – Aż pewnej nocy, w listopadzie dwa tysiące trzynaście, prawdopodobnie uratowałam komuś życie. Oczywiście nic nie chciałam w zamian. Ale po chwili zaczepiła mnie jakaś kobieta, pytając o moje największe marzenie. Jak możesz się domyślić, byłeś nim ty. A, że często myślałam, że jedynym sposobem, żeby tak naprawdę cię poznać i, żebyś ty mógł się we mnie zakochać byłoby poznanie ciebie przed One Direction, bo tak się będziecie nazywać, to najwyraźniej dlatego jestem tutaj. Wtedy wróciłam do domu, położyłam się spać, a gdy rano obudziłam, byłam już znowu piętnastolatką, zamiast dwudziestolatką. Resztę historii już znasz. – Spojrzałam na niego niepewnie, ale jego twarz nie wyrażała żadnych emocji.\n- Więc... Będę w jakimś One Direction i nagramy dwa albumy? Będzie o nas film w kinach? Błagam, powiedz, że nie będziemy tańczyć, jestem w tym beznadziejny! – wywrócił dramatycznie oczami, a ja wybuchnęłam śmiechem, widząc jego reakcję.\n- Nie wierzę, że to cię zmartwiło najbardziej z tego wszystkiego, co właśnie powiedziałam!\n- Masz na myśli część o cofaniu się w czasie..? – zapytał, a ja kiwnęłam głową. Złapał moje dłonie w swoje i zaczął jeździć kciukiem po ich powierzchni.\n- Jestem oszołomiony, to na pewno. I zawsze wiedziałem, że świat jest zbyt skomplikowany, żeby takie dziwne rzeczy się nie zdarzały – powiedział i przytulił mnie mocno do siebie. Od razu mnie ten gest rozluźnił i poczułam się, jakby wszystko miało być dobrze. – Kiedyś ludzie nie wierzyli, że wschód słońca jest możliwy bez dziwnych ofiar, to dlaczego ja ci mam nie wierzyć? Ta historia zdecydowanie wyjaśnia kilka twoich dziwnych zachowań, czy tekstów. Jak na przykład to, że we wrześniu będzie krach na giełdzie i cały świat będzie w kryzysie ekonomicznym.\n- No bo tak będzie! – zaśmiałam się, dając mu kuksańca w bok.\n- Okej, okej! – ułożył ręce w obronnym geście. – Tylko wiesz co? Muszę się z tym przespać, jakoś to bardziej przyswoić. I nie myśl, że będziesz mogła wrócić do domu bez zaśpiewania mi moich piosenek! – pogroził mi palcem.\n- Nie mogę w to uwierzyć. – Pokręciłam głową z niedowierzaniem. – Jesteś niemożliwy. Właśnie ci powiedziałam, że w jakiś tajemniczy sposób przeniosłam się pięć lat w przeszłość, do ciebie, a ty to tak normalnie przyjmujesz, jakbym ci powiedziałam, że jutro zamiast słońca ma padać deszcz.\n- Nie, na deszcz zdecydowanie bym tak spokojnie nie zareagował. – Na jego twarzy pojawił się grymas. – Popsułby nasze plany na wycieczkę w plener.\n- Niall! Wiesz, o co mi chodzi...\n- Oj, wiem, wiem... – Westchnął, czochrając moje włosy niczym małemu dziecku. – Po prostu naprawdę ma to dla mnie sens. O dziwo. – Na chwilę się zamyślił. – Nie mogę pojąć tylko jednego. Mogłaś wybrać dowolną opcję, dowolne pragnienie, marzenie. Mogłaś sobie zażyczyć wszystkiego. A wybrałaś właśnie mnie. – Czułam, jak moje policzki oblewają się rumieńcem. – Wierzę ci, Katie. Wierzę ci, bo się w tobie zakochałem po uszy.\n- Co..? – miałam wrażenie, że źle usłyszałam.\n- Dobrze słyszałaś. Zakochałem się w tobie. Kocham cię i ci wierzę, bo na tym polega miłość. – Boże, i on ma piętnaście lat?! – Nawet gdybyś teraz mi powiedziała, że Ziemia jest płaska, a nie okrągła, to bym ci uwierzył. Bo cię kocham.\n- Ja ciebie też, Niall. – Rzuciłam się w jego ramiona i mocno go ścisnęłam. Usłyszenie od niego tych słów było czymś niesamowitym. Bardziej niesamowitym od wszystkiego, co do tej pory przeżyłam, przez całe swoje życie.\nTkwiliśmy w tym pełnym emocji uścisku kilka minut, prawie się nie ruszając, gdy nasz najważniejszy do tej pory moment przerwało pukanie do drzwi wejściowych.\n- Otworzę – powiedział Niall, wstając z kanapy i cmokając mnie w przelocie w policzek.\nUsłyszałam otwieranie drzwi i cichy głos kobiety, który wydawał mi się dziwnie znajomy.\n- Kate, to do ciebie! – usłyszałam wołanie chłopaka i od razu poszłam w jego stronę.\nGdy zobaczyłam, kto stoi w przedpokoju, zamarłam w pół kroku.\n- Nie... – Szepnęłam. Na plecach poczułam zimny pot z przerażenia, aż musiałam się złapać komody, aby nie upaść. – Nie, nie teraz... Błagam! – poczułam, jak do oczy napływają mi łzy.\n- Kate? Wszystko w porządku? – natychmiast obok mnie stanął blondyn, trzymając mnie za ramiona. – Co się stało, kim ona jest?\n- To ona, to ta kobieta! – powiedziałam, czując jak powstrzymywane łzy wygrywają ze mną walkę i zaczynają strumieniem spływać po moich policzkach. – Ona chce mnie stąd zabrać, czuję to... – Mocno do niego przylgnęłam, bojąc się ruszyć z miejsca.\n- Nikt mi cię stąd nie zabierze, obiecuję. – Głaskał mnie po głowie i zwrócił się do kobiety. – Chyba może pani stąd już iść. Jak widać, nie jest tu pani mile widziana.\n- Wybacz, młodzieńcze, ale Kasia musi iść ze mną – powiedziała, uśmiechając się współczująco. – Jej życzeniem było, abyś się w niej zakochał. Spełniło się ono w momencie, gdy wyznałeś jej miłość.\n- I co, to ma być koniec? Po moim trupie. – Warknął, zasłaniając mnie swoim ciałem.\n- Ależ nie, to nie musi być koniec – odpowiedziała, zbliżając się do nas na niebezpiecznie małą odległość. – Jeśli wasze uczucia są silne, to wasza miłość się nie skończy, nigdy. Lecz jeśli to tylko zauroczenie, już wkrótce o sobie zapomnicie, a żadna magia, nawet ta najpotężniejsza, nie będzie w stanie wam pomóc. Wybaczcie, ale to już jest koniec. – Oparła się dwiema dłońmi na tej samej drewnianej lasce, którą miała przy naszym pierwszym spotkaniu, i zaczęła coś mówić pod nosem, z zamkniętymi oczami.\n- Niall, to koniec, ona ma rację. – Stanęłam przed chłopakiem i chwyciłam w dłonie jego twarz. – Kocham cię. To nie jest żadne zauroczenie, żadna stara baba mi tego nie wmówi, słyszysz? Kocham cię! – powiedziałam głośno i mocno przylgnęłam swoimi wargami do ust chłopaka, starając się zapamiętać każdy szczegół tej chwili. Nagle poczułam, że wszystko wokół mnie staje się niewyraźne.\n- Ja ciebie też kocham! – usłyszałam krzyk Nialla, jakby znajdował się gdzieś na drugim końcu miasta, a nie tuż przede mną. – I nigdy o tobie nie zapomnę, nigdy! – dotarły mnie jego słowa, gdy wszystko wokół mnie znikło.\nWszystko było jasne, prawie że białe.\nNicość. Pusta przestrzeń.\nOdwróciłam się i ujrzałam kobietę dokładnie w tym miejscu, w którym stała przed chwilą, tylko że w domu Nialla. Przetarłam rękawem mokre oczy i spojrzałam na nią z wściekłością.\n- Jaki był tego sens, skoro już z nim nie mogę być? – zapytałam, a w moim głosie nawet ja usłyszałam tonę jadu. Mimo mojej wściekłości, kobieta stała nadal niewzruszona, cały czas z tym delikatnym uśmiechem, zupełnie ignorując moje pytanie i zachowanie.\n- Kasiu, nadszedł czas, abyś znowu miała dwadzieścia lat.\nKonkurs był motywacją, żeby w końcu zrealizować pomysł, który siedział mi w głowie już od dawna.\nNiezmiernie mi było miło, kiedy Asia i Kasia napisały mi, że moja praca jest tak wyjątkowa i wyróżnia się na tle innych, że jest ponad podium i otrzymuję "Grand Prix".\nDziękuję, dziewczyny, za to wyróżnienie :)\nAutor: kate093 o 18:45\nSeDi i. 14 grudnia 2013 19:40\nWow. Jestem pod ogromnym wrazeniem! Jeden z najlepszych shot`ow jakie czytalam, po prostu meega! Jeju, zeby takie rzeczy byly mozliwe, to by bylo cudowne. Masz ogromny talent Kasiu, czegi Ci zazdroszcze. Ciesze sie, ze w internecie moge znalezc ff, pisane przez osoby w moim wieku.\nPowiem szczerze, nie moge sie doecekac drugiej czesci, naparawde jestem zachwycona!\nP.S. Przepraszam za brak polskich znakow i za bledy, ale pisze z telefonu ;)\nkate093 17 grudnia 2013 20:14\nBardzo się cieszę, że to dziwactwo Ci się spodobał... Kiedyś mnie naszło takie coś i już nie chciało się odczepić. I w sumie nadal nie chce, bo jak w najbliższym czasie nie napiszę drugiej części, to głowa mi chyba eksploduje... ;)\n"osoby w naszym wieku" - i nagle poczułam się stara ;) Wchodząc w świat "One Direction" bałam się, że będę tu naprawdę jakimś antykiem, a jednak się okazało, że więcej mam znajomych w "naszym wieku" niż tych młodszych... O dziwo, nie jestem sama. Kamień z serca :D\nSeDi i. 17 grudnia 2013 21:16\nPowiem szczerze, że miałam takie obawy jak Ty, ale całe szczęście moja przyjaciółka również jest fanka i było łatwiej :).\nHaha, nie no glowa Ci nie może eksplodować, zabraniam! Muszę się dowiedzieć co będzie dalej w shot'cie i opowiadaniu, także Kasiu życzę Ci baaardzo dużo weny!\nAnonimowy 15 grudnia 2013 22:02\no ja pierdole ale zajebiste!\nsorry że tak prostolinijnie, ale inaczej tego nie wyrażę :D w tygodniu napiszę trochę dłuższy komentarz <3\nkate093 17 grudnia 2013 20:16\nCzasami takie właśnie proste opinie są najlepsze! ;)\nAmore 17 grudnia 2013 19:19\nCześć! Ten blog, został przeze mnie nominowany do Liebster Award!\nGratuluję udanej pracy!\nWięcej informacji tutaj : http://i-am-all-yours-larry-stylinson.blogspot.com/2013/12/liebster-award.html\nAmore 17 grudnia 2013 19:20\nPs: Mega genialny shot! Już nie mogę się doczekać drugiej części ;*\nMarta Ziel 18 grudnia 2013 20:59\nMarta Ziel 18 grudnia 2013 21:00\nświetne :) praktycznie czytałam każdy fragment tej pierwszej części nie mogąc na chwilę nawet przestać. Byłam bardzo ciekawa co dalej będzie. I nie mogę doczekać się drugiej części :) Świetny pomysł na fabułę. Gratuluję :* Kiedy można spodziewać się 2 części? Oraz kiedy będzie kolejny rozdział my guilty pleasure?\nkate093 18 grudnia 2013 21:06\nDziękuję za te miłe słowa :) Postaram się Ciebie, jak i innych, nie zawieść tą drugą częścią...\nDrugiej części można się spodziewać jakoś do końca roku, mam nadzieję.\nA nowy rozdział pojawi się w najbliższych dniach, do niedzieli na pewno - choćbym miała ruszyć Niebo i Ziemię, albo nie spać kilka następnych nocy ;)


Kwiatowy print jako jeden z gorących trendów 2014 - Magda bloguje\nSTYLIZACJE - czwartek, 13 lutego 2014\nKwiatowy print jako jeden z gorących trendów 2014\nZ zamiarem napisania dzisiejszego postu noszę się nie od dziś, doszłam jednak do wniosku, że właśnie teraz nadarza się doskonała okazja by to zrobić.\nZa oknem zalegają jeszcze pokłady brudnego śniegu, temperaturom daleko jeszcze do tych iście wiosennych a my same z ogromną radością sięgamy po ciepłe, grube swetry. Nie przeszkodziło to jednak projektantom stworzyć już jesienią, kolekcji na sezon wiosna - lato 2014.\nJednym z głównych trendów, który zagościł na pokazach jest, ten z kwiatowym motywem. I właśnie jemu chcę poświęcić mój dzisiejszy wpis. Motyw kwiatowy wielu kobietom może wydawać się dość banalny, dlatego też by temu zaprzeczyć warto wybrać się na pokaz Christophera Kane'a. Kolekcja w jego wykonaniu zaprezentowana została podczas London Fashion Week. Tam jednocześnie uznana została za jedną z najbardziej spektakularnych i nowatorskich. Projektant powrócił tam do podręczników biologii, przypominając budowę i rozmnażanie kwiatów.\nW pierwszej części pokazu zaprezentował ubrania z wycięciami w kształcie płatków, które obszyte zostały plastikowym tworzywem. Drobny print, pojawiający się w kolekcji jest również zminimalizowanym rysunkiem przekroju kwiatu. Uwagę zwracają także delikatne, półprzezroczyste, żakardowe tkaniny, z których to właśnie uszyte zostały zwiewne sukienki.\nW kolekcji nie zabrakło spódnic, zestawionych z pastelowymi bluzami oraz elementów z hologramowym błyskiem. Mienią się one tęczowymi kolorami na sukienkach, topach oraz butach. Jednym z najciekawszych elementów kolekcji są sukienki o długości midi, wykonane z organzy do których doszyto strzałki i naturalne przekroje kwiatów.\nJak się domyślacie powyższe propozycje autorstwa Christophera Kane'a nie są jedynymi, w których pojawia się kwiatowy print. Znalazły się one również w projektach subtelnych kreacji Oscara de la Renty. Podkreślają one urodę a wybrane przez niego wzory i kolory znakomicie sprawdzają się w przypadku pań o typie urody '' wiosna" - czyli tych o niebieskich oczach i różowej karnacji.\nChoć patrząc na powyższe fotografie nasuwa się myśl, iż trend ten zarezerwowany jest dla typowo wiosennych stylizacji ze względu na lekkie tkaniny i fasony - to nic nie stoi na przeszkodzie by sam kwiatowy look włączyć takze do zimowych zestawów.\nNa koniec kilka zestawów na zimowe dni z dodatkiem nieco wiosennego klimatu.\nA Wy co myślicie o kwiatowym princie i tym by sięgnąć po niego nie tylko wtedy, gdy ogrzeją nas pierwsze promienie wiosenno - letniego słońca?


Zestaw bielizny termoaktywnej BRUBECK DRY 16864 | sklep turystyczny sewel.pl\nŚwietnie wyglądająca, bezszwowa bielizna damska z krótkimi rękawami, posiadająca cienką dzianinę, która doskonale nadaje się do uprawiania wszelkich aktywności sportowo-turystycznych.\nKod produktu: SS11960-232/LE11850-232\nWysyłka w ciągu 3 dni 6 godz. 3 min Sprawdź czasy i koszty wysyłki\nGetry termoaktywne BRUBECK DRY\nKolor: czarny / amarantowy\nTermoaktywna bielizna damska z krótkimi rękawami doskonale sprawdzająca się podczas całorocznego użytkowania, również w okresach przejściowych, kiedy szczególnie łatwo o przeziębienie. Doskonale sprawdza się podczas uprawiania sportów zimowych oraz wszelkich aktywności wykonywanych na świeżym powietrzu (m.in. turystyka, bieganie, jazda na rowerze, paralotniarstwo). Posiada obcisłe dopasowanie, dzięki czemu doskonale nadaje się do warstwowego ubioru.\nWykonana została z syntetycznej, swobodnie oddychającej przędzy o średniej grubości, która posiada właściwości antyalergicznie oraz bakteriostatyczne. Przędza posiada wysoką odporność na odkształcenia oraz deformację, dzięki czemu zachowuje na dłużej swoje unikalne właściwości i fabryczny kształt. Bielizna posiada dwuwarstwową konstrukcję, na którą składa się poliestrowa warstwa wewnętrzna oraz poliamidowa warstwa zewnętrzna.\nTermoaktywne właściwości bielizny pomagają w skutecznym odprowadzaniu nadmiaru wilgoci na zewnątrz nawet podczas najbardziej intensywnych aktywności, dzięki czemu ciało utrzymywane jest w suchości i cieple. Pomaga to utrzymać temperaturę na stałym, odpowiednim poziomie, co skutecznie zmniejsza ryzyko przegrzania bądź wyziębienia, a w konsekwencji obniżenia wydajności organizmu. W rezultacie, organizm może zaoszczędzić więcej energii. Ponadto, dzięki skutecznemu przeniesieniu nadmiaru wilgoci na zewnętrzną stronę materiału, użytkownik nie odczuwa nieprzyjemnego dyskomfortu wynikającego z przepocenia.\nZa sprawą swej bezszwowej konstrukcji oraz dzięki utrzymywaniu ciała w suchości (mokra skóra jest bardziej podatna na otarcia), bielizna zapobiega powstawaniu na skórze nieprzyjemnych podrażnień i otarć. Strefy wentylacyjne ulokowane w nadmiernie potliwych miejscach podnoszą poziom wentylacji, dzięki czemu przyczyniają się do obniżenia dyskomfortu wynikającego z przepocenia.\n- skład koszulki: 62% Poliamid, 38% Poliester\n- gramatura koszulki: 154 g/m²\n- skład getrów: 60% Poliamid, 38% Poliester, 2% Elastan\n- gramatura getrów: 205 g/m²\n394,99 zł809.73 PKT\n142,99 zł293.13 PKT\n141,99 zł291.08 PKT\nZestaw bielizny motocyklowej BRUBECK COOLER


Data napisania/wstawienia: 21. Październik 2019 Dodane przez: KO Team\n38-latkowi z Niemiec, który prowadził podziemne laboratorium, można zdecydowanie przypisać kilka punktów ekstra za kreatywności, ponieważ wysyłał on sobie z Chin surowce jak testosteron itp. zakamuflowane jako puddingi i mieszanki do pieczenia.\nMężczyzna został zauważony, gdy 11 października urzędnicy celni skonfiskowali paczkę zawierającą 1,5 kg nielegalnych surowców na lotnisku we Frankfurcie nad Menem, adresowane do jego matki. Dalsze dochodzenie wykazało, że faktycznym odbiorcą był syn 69-letniej kobiety. W wyniku dalszych dochodzeń policja znalazła podziemne laboratorium, w którym miała miejsce nielegalna produkcja.\nPaczka z Chin miała wartość 13.000 Euro i zawierała substancje do produkcji 780 ampułek (po 10ml) nielegalnych środków dopingujących. W mieszkaniu matki znaleziono dodatkowe 500 fiolek oraz 850g surowców.\nKomentarze do artykułu: Testosteron w puddingach i mieszankach do pieczenia


Gra MMO z kolekcjonowaniem stworzeń, na którą czekaliście\nKażdy dzieciak marzy o zostaniu poskramiaczem temtemów — przemierzaniu sześciu wysp archipelagu Airborne, odkrywaniu nowych gatunków i nawiązywaniu przy okazji przyjaźni. Czas wyruszyć na wspaniałą przygodę i ziścić te marzenia.\nŁap nowe temtemy na latających wyspach Omninezji, walcz z innymi poskramiaczami na piaszczystych plażach Deniz lub handluj ze znajomymi na polach okrytych popiołem Tucmy. Pokonaj nieziemsko irytujący klan Belsoto i połóż kres knowaniom mającym na celu przejęcie władzy nad całym archipelagiem. Pokonaj wszystkich ośmiu mistrzów dojo i zostań najlepszym poskramiaczem temtemów!\nPorywająca kampania fabularna\nPrzemierzaj sześć niezapomnianych wysp i wyrusz w podróż, w trakcie której zostaniesz poskramiaczem temtemów i zmierzysz się ze złym klanem Belsoto.\nŚwiat rozgrywki sieciowej\nSkończyły się czasy samotnych podróży. W Temtem świat jest pełen innych graczy. Poskramiacze z całego świata mogą do ciebie dołączyć, a ty zobaczysz ich postaci w grze. Wspólnie będziecie przeżywać przygodę i walczyć, by zostać najlepszymi poskramiaczami temtemów.\nWspaniała przygoda kooperacyjna\nW dowolnym momencie możesz połączyć siły ze znajomymi, żeby razem dążyć do celu. Chwytajcie nowe temtemy, podróżujcie lub walczcie z przywódcą temtemów. Możecie też rywalizować ramię w ramię w bitwach duetów!\nTemtem zawsze ewoluuje\nDo Temtem nieustannie dodawana jest nowa zawartość, m.in. nowe wydarzenia, misje, przedmioty kosmetyczne, temtemy oraz sposoby rozgrywki!\nKup dom na Atoll Row i nadaj mu własny charakter. Kup nowe meble, pomaluj ściany i zaproś na wizytę swoich znajomych!\nZmień wygląd swojej postaci, aby wyróżniała się z tłumu. Sięgnij po nowe elementy kosmetyczne, a następnie stań do walki z innymi poskramiaczami. Załóż głupiutki kapelusz, wygodną bluzę, jakieś spodnie i gotowe! A może wolisz upodobnić się do ulubionego temtema?\nRywalizacja w bitwach\nRozpocznij od wybrania 8 temtemów, a potem rozpocznie się faza selekcji i banów. Na zmianę z rywalem wybieraj swoje temtemy i blokuj temtemy przeciwnika. Po podjęciu wszystkich decyzji i zakończeniu tur wyklaruje się drużyna 5 temtemów, które staną do walki.\nGracze na PS5 otrzymają ekskluzywny wczesny dostęp do Temtem!\nBandana z kamuflażem 1 - Early Access\nBandana z kamuflażem 2 - Early Access\nMundur polowy - Early Access\nPlecak z kamuflażem - Early Access\nAngielski, Chiński (uproszczony), Francuski (Francja), Hiszpański, Japoński, Koreański, Niemiecki, Portugalski (Brazylia)


Babi i Step po latach, F. Moccia „Trzy razy ty” | TekstyKultury.pl Babi i Step po latach, F. Moccia „Trzy razy ty” – TekstyKultury.pl\nW literaturze młodzieżowej najbardziej nie lubię tego, że jest nieżyciowa. A jeszcze gorsze jest to, że dodatkowo nie utrwala pozytywnych wzorców. Byłabym w stanie zaakceptować jej bajkowość i odrealnienie, gdyby chociaż autorzy przemycali pewne wartości, którymi młodzi ludzie powinni się kierować. Ale tak nie jest. Najczęściej jeszcze twórcy, chcąc przypodobać się młodzieży, robią rzecz zupełnie odwrotną – opisują skrajne, kretyńskie sytuacje i kreują z nich te pozytywne.\nJeżeli jesteś moim stałym czytelnikiem / czytelniczką, to myślę, że łatwo domyślisz się, do czego próbuję nawiązać. Jeżeli natomiast znamy się trochę krócej, to odsyłam tutaj – do mojej chyba najbardziej krytycznej recenzji. A musisz wiedzieć, że ja naprawdę rzadko krytykuję książki. W każdym razie, chodzi mi o książkę „Trzy metry nad niebem”, którą przeczytałam za namową moich uczennic i… do dziś tego żałuję.\nWyobraź sobie zatem, jakie było moje zdziwienie, kiedy otrzymałam maila od wydawnictwa z propozycją zrecenzowania ostatniej części cyklu „Trzy metry nad niebem”, czyli „Trzy razy ty”, której autorem jest F. Moccia. Ostatecznie doszłam do wniosku, że do odważnych świat należy i postanowiłam podjąć to wyzwanie. I z wynikami dzisiaj przychodzę do Ciebie. Zapraszam!\nJak (może) pamiętasz z poprzednich części, ścieżki Babi i Stepa rozchodziły się i schodziły, ale ostatecznie zawsze były blisko. Tak jest i tym razem. Babi ma męża i dziecko, wiedzie pozornie poukładane i szczęśliwe życie. Step ma firmę, która błyskawicznie się rozwija, ma również narzeczoną, która (jak się później okazuje) jest w ciąży. I właściwie na tym powinnam poprzestać przy nakreślaniu treści książki, bo jeżeli nie znasz poprzednich części, to możesz się dowiedzieć za dużo (spoiler alert! 🙂 )\nJak się z biegiem wydarzeń okazuje, nie wszystko jest tym, na co wygląda, a pozornie idealne życie, bardzo często tylko fasadę ma piękną, a środek nadaje się do rozbiórki. Bohaterowie tego cyklu są właśnie w takiej sytuacji. Chociaż od początku wiedzą, że nie powinni ze sobą być, chociaż życie sukcesywnie ich drogi od siebie oddala, to jednak coś ich do siebie przyciąga. A oni temu przyciąganiu nie mogą się oprzeć.\nZ czym tym razem przyjdzie im się zmierzyć? Już teraz mogę Ci powiedzieć, że nie będą to błahe (a może wcale nie?) rozważania na temat miłości. W tej części pojawi się coś znacznie większego. To „coś” to śmierć. Kogo będzie dotyczyła? Tego już Ci nie powiem, musisz dowiedzieć się sam / sama 😉\n„Trzy razy ty” to wielkie tomisko – blisko 800 stron, które zamyka cykl „Trzy metry nad niebem”. I właściwie dobrze, że zamyka. Na wstępie muszę przyznać, że chociaż zachwytów nie było, to jednak jest ona dużo bardziej przystępna niż pierwsza część. Tam miałam wrażenie, że głupota autora (zamierzona czy nie – nie mnie stwierdzać) wylewała się z każdej strony, ba! Z każdego kolejnego zdania. Tutaj mamy historię trochę przewidywalną, nieco bajkową, taką, którą należy przeczytać z przymrużeniem oka i świadomością, że sytuacje w niej przedstawione, mają miejsce niezwykle rzadko albo i… nigdy. Nie łudźmy się, życie prędzej rzuci nam pod nogi kolejną kłodę, niż będzie zbierało kamienie, żebyśmy sobie przypadkiem nie zrobili krzywdy. I tu właśnie ta bajkowość. Takie rzeczy się nie dzieją. Szkoda. I tak, wiem, że tutaj wychodzi ze mnie stara i zgorzkniała baba, ale tak wygląda prawda.\nKomu poleciłabym tę książkę? Z całą pewnością osobom, które lubią książki w stylu „Pięćdziesięciu twarzy Greya” czy „Zmierzchu” – tak nieprawdopodobne, że aż fascynujące 😉 Z drugiej strony osobom, które wierzą w wielką, romantyczną miłość albo przynajmniej lubią o niej czytać. Niemniej, tutaj należy zamieścić ostrzeżenie, wszak Pani Bovary skończyła tak, a nie inaczej właśnie ze względu na takie książki. Na koniec, co (chyba) oczywiste – fanom poprzednich dwóch części cyklu, czyli „Trzy metry nad niebem” i „Tylko ciebie chcę”.\nA czy ja ostatecznie żałuję, że sięgnęłam po ten tytuł? Nie. Dlaczego? Chyba dlatego, że pokazał, że jednak najgorsza twórczość może ewoluować i stać się znośna. Kto wie, czym jeszcze ten autor mnie zaskoczy?\negzemplarz recenzencki featured Federico Moccia Muza Trzy metry nad niebem


Niewielkich rozmiarów urządzenie spełniające wszystkie funkcje swojej większej grup, wielkie jest jako mobilna kasa fiskalna. Ze powodu na dużo niewielką wartość oraz niewielkie rozmiary, sprzęt obecny jest dokładnie przenośny, dzięki czemu ważna zajmować go w wybrane miejsca. Przenośne kasy finansowe nie mają wielu miejsca w walizce, torbie czy teczce. Potrafią być użyte przy każdej możliwości a nie dostarczają żadnej dolegliwości. Z przenośnych kas fiskalnych może kosztować każdy, kto chce mobilnego dania tego standardu. Lekarze mogą dzięki temu swobodnie kierować swoją kasę fiskalną między gabinetami lekarskimi oraz odbierać ją ze sobą podczas składania umówionych wizyt domowych. Skorzystają na tym dodatkowo przedsiębiorcy, którzy często podróżują, posiadają ruchome stanowiska pracy lub prowadzą sprzedaż internetową. Z zalet mobilnej kasy fiskalnej cieszyć mogą się także prawnicy, którzy często zajmują wielu facetów w wielu drugich miejscach miasta.\nKonstrukcja przenośnych kas fiskalnych Innowacyjna technologia sprzyja i komfortowi użytkownika, ponieważ danie jest wcale intuicyjne i równie swoje w obsłudze, co smartfon lub telefon komórkowy. Niewielkie gabaryty nie sprawiają, że przenośne kasy finansowe są gorszym odpowiednikiem standardowych urządzeń tego rodzaju. Ich budowa zezwala na obecność bardzo szybkiego mechanizmu drukującego. Korzystanie z pojemnej bazy danych uwzględniającej dodawanie nazw produktów oraz usług, a ponadto możliwość wygenerowania elektronicznej kopii paragonu. Przenośna kasa fiskalna doskonałej wartości urządzona istnieje w bardzo wytrzymały akumulator, który daje na dalekie użytkowanie urządzenia. Przeważnie mebel jest i zaopatrzony w specjalistyczne oprogramowanie komputerowe, które gwarantuje szybkie zaprogramowanie kasy oraz modyfikację niektórych ustawień. Dostosowanie mobilnej kasy fiskalnej do samodzielnych preferencji to jakaś spośród najważniejszych cech urządzenia.\nPrzenośna kasa fiskalna Novitus Nano E Drinkom z najprawdziwszych artykułów tego typu jest mobilna kasa fiskalna Novitus Nano E. Narzędzie toż stanowi ważnym modelem zaopatrzonym w drogę elektronicznej kopii paragonu. Lekka konstrukcja oraz małe gabaryty idą na czerpanie z Novitus Nano E w pozycji wymuszającej obracanie się też w sukcesie działalności sprzedażowej na powierzchni zmuszającej do zrezygnowania z kasy fiskalnej normalnego typu. Sprzęt posiada termiczny mechanizm drukujący, alfanumeryczny wyświetlacz LCD z podświetleniem oraz klawiaturę stykową, Nowoczesna technologia zawarta w Novitus Nano E sprawia, że odbiorca ma zdolność swobodnego przeprowadzania każdej ewidencji za pomocą możliwości zaprogramowania klawiszy funkcyjnych oraz zgody z nowymi urządzeniami. Urządzenie standardowo jest dwa porty komunikacyjne oraz tanie jest w klasy zaopatrzonej w moduł Bluetooth. Przenośna kasa fiskalna Novitus Nano E cechuje się również nieskomplikowanym procesem wymiany papieru, możliwością wykorzystania z propozycji szybkiej wysyłce oraz dobrym programowaniem nowych produktów.


Integracja z hurtownią galarti.pl WordPress WooCommerce PrestaShop xml csv - Tomsky – Software House i Agencja SEO\nIntegracja z hurtownią galarti.pl WordPress WooCommerce PrestaShop xml csv\nIntegracja z hurtownią galarti.pl WordPress WooCommerce PrestaShop\nW naszej ofercie pojawiła się możliwość integracji różnych hurtowni z systemem WordPress WooCommerce i PrestaShop. Możemy stworzyć dla Ciebie taką integrację między innymi z hurtownią galarti.pl, która specjalizuje się w dostarczaniu swoich produktów do Twojego sklepu. Integracja z hurtownią galarti.pl WordPress WooCommerce PrestaShop zapewni Ci w łatwy i szybki sposób dostęp do dużej ilości produktów, co zwiększy prawdopodobieństwo dokonania zakupu na Twojej stronie przez Twoich odwiedzajacych oraz tym samym zapewni Ci duże prawdopodobieństwo zwiększenia Twoich zysków.\nJeśli posiadasz stronę internetową, na której zajmujesz się sprzedażą produktów rozwiązanie jakie oferujemy jest idealne dla Ciebie! Dzięki integracji z hurtownią galarti.pl Twoje zasoby produktów powiększą się, a ze względu na popularność i niezawodność oferowanych marek możesz być pewny, że takie rozwiązanie się opłaci. Dodatkowo integracja z hurtownią galarti.pl WordPress WooCommerce PrestaShop jaką możemy dla Ciebie przeprowadzić jest szybka i daje wiele możliwości. Dzięki integracji z hurtownią galarti.pl będziesz miał między innymi możliwość:\nIntegracja z hurtownią galarti.pl daje Ci możliwość umieszczenia na swojej stronie produktów wielu różnych marek w prosty i szybki sposób.\nIntegracja z hurtownią galarti.pl WordPress\nIntegracja z hurtownią galarti.pl WooCommerce\nIntegracja z hurtownią galarti.pl PrestaShop


Gwałtem z niemało lat_天天加国\nGwałtem z niemało lat\n时间:2021-01-16 17:34来源: 作者:ixuvar 点击:次\nTeraz od niewiele lat instrumentacje w nordyckim formacie syc si miertelnym oczarowaniem. Mdry minimalizm, przejrzysta kolorystyka spójniki kliniczne\nTeraz od niewiele lat instrumentacje w nordyckim formacie sycą się śmiertelnym oczarowaniem. Mądry minimalizm, przejrzysta kolorystyka spójniki kliniczne pomieszania - całość to stwarza, że nic nie informuje na bieżące, aby norweskie mikroklimaty uniknęły spośród rodzimych lokum. Czym ukazuje się orkiestracja jestestw w rzeczonym sposobu?\nPo skore dekoracja meritów w nurtu nordyckim nie ponoć egzystować groteskowa. Warto zarówno przyłożyć, że lokum powinno obcowa�� obronione dość w rażącej a rozpromienionej maści. Przemowa tu o bieli, monotoniach, jednakowoż takoż beżach. Nieuchronnie nic nie kwateruje na zaporze, żebym dopowiedzieć szczegóły w gorących barwach. Mogą funkcjonowa�� toteż np. powłoczki na poduszki, dzbany, ewentualnie tamte meble. Istotne istnieje, by zatrzymać jędrny umiar. Każdorazowy temat zanadto pojemnie umie poderwać sko��czony efekt.\nRadosnym wymysłem egzystuje drga sylwetką miłuj teksturą. Wyekwipowanie także zapachy w banalnych barwnikach potrafią zostawić ożywione niezacofanym wyglądem. Zamiennik schematycznych tafli ściennych o przemyśleć o palecie. Rysuje się ona okazyjnie efektownie, zaś wraz pysznie konsoliduje się w minimalistyczne orkiestracje mieszka��.\nWyjściowym stanowi, aby złożyć zarówno przyganę na artykuły, z których uprawiane są sprzęty. Winnym być one zwyczajne również rażące. Bitym systemem egzystuje zarówno renowacja posiadanych nuże sprzętów. Włókna nie sterczy na komplikacji, żeby nieświeża meble wygrały obecne trwanie. Starczy zaledwie pusta barwa plus drobinka gorliwości.\nMeblując wyposażenia w norweskim systemu powinien oraz pamiętać o rozjaśnieniu. Ekstra odstępować dokuczliwie ubieranych lamp. Tu mianują niewyrobione metalowe kondycje oraz dizajnerskie wykroje.\nixuvar 查看详细资料 发送留言 加为好友 用户等级:注册会员 注册时间:2021-01-16 17:01 最后登录:2021-01-16 17:01


4URSOUL: marca 2013\nAutor: 4URSOUL o 05:32 Brak komentarzy:\nNie wspomnę o pogodzie...\nprzemilczmy to, albo lepiej uczcijmy minutą ciszy...\nno więc wspominam :))) i odfruwam...\nkto by pomyślał,że ja, fototyp A , będę tęsknić i marzyć o ciepłych krajach:)))\nDziś hitem jest u mnie to\nAle bezkonkurencyjny hit ostatniego tygodnia to ta Pani\nTrzymajmy się dzielnie, wiosna tuż tuż:)))\nAutor: 4URSOUL o 07:33 Brak komentarzy:\nCoraz więcej światła, coraz cieplej.\nWięcej sił i pomysłów.\nW środku etap również wiosenny : przycinanie słabych pędów, pozbywanie się niepotrzebnych gałęzi, nadawanie nowego kształtu,odżywienie.\nCzas zmian, czas odnowy, czas wyczekiwania na pąki, liście, a ostatecznie na owoce.\nNie ma wiosny bez zimy.\nMusi być czas wegetacji, żeby znów był czas rozkwitu.


Kierowca ciągnika znikł po zderzeniu ze skodą - Słowo Podlasia - Najważniejsze informacje z regionu\nKierowca ciągnika znikł po zderzeniu ze skodą\n02.10.2017, 14:39 (aktualizacja 02.10.2017, 14:49)\nW sobotni wieczór, 30 września na K19 w Tchórzewie Kolonii zderzyły się skoda z ciągnikiem rolniczym. Traktorzystę policjanci znaleźli dzień do wypadku.\n– Kierujący skodą 62-latek z Radzynia Podlaskiego nie odniósł żadnych obrażeń. Kierujący ciągnikiem po zaistniałym zdarzeniu drogowym oddalił się z miejsca zdarzenia. Następnego dnia policjanci dotarli do mieszkańca gminy Borki, który potwierdził fakt uczestnictwa w zdarzeniu drogowym – relacjonuje Piotr Mucha, rzecznik KPP w Radzyniu Podlaskim.\nKierowca skody, na miejscu poddał się badaniu trzeźwości, które nie wykazało obecności alkoholu w jego organizmie. Policjanci wciąż ustalają okoliczności zdarzenia.


Małgorzata Rozenek ma obawy przed porodem. To ostatnie chwile "Perfekcyjnej" w ciąży! :: Magazyn :: RMF FM\n1 czerwca 2020, 08:31\nTo już ostatnia prosta; Małgorzata Rozenek i Radosław Majdan lada chwila powitają na świecie swoje pierwsze dziecko. W jednym z ostatnich wpisów "Perfekcyjna Pani Domu" wyjawiła, czemu nie chce, by jej trzeci syn przyszedł na świat 1 czerwca.\nMałgorzata Rozenek i Radosław Majdan trwają w oczekiwaniu na narodziny ich pierwszego dziecka. Syn pary może pojawić się na świecie w każdej chwili, więc fani pary ochoczo sprawdzają instagramowe profile Majdanów, poszukując nowych informacji. Ostatnio „Perfekcyjna Pani Domu” na Instagramie podzieliła się rodzinnymi fotografiami, a internauci ochoczo je komentowali. W pewnej chwili padło pytanie: „czy to już?”, które stało się zaczątkiem długiej dyskusji. Co ciekawe, w pewnym momencie głos zabrała sama gwiazda TVN, wyjaśniając, dlaczego nie chce, by jej syn przyszedł na świat akurat pierwszego czerwca.\nCudownej i usmiechnietej niedzieli Wam zycze ???\nA post shared by Małgorzata Rozenek-Majdan (@m_rozenek) on May 31, 2020 at 6:31am PDT\nMałgorzata Rozenek-Majdan i urodziny 1 czerwca\nOkazuje się, że 1 czerwca to dzień, w którym swoje urodziny obchodzi właśnie Małgorzata Rozenek-Majdan! Żona Radosława Majdana dodała także, iż urodziny w Dzień Dziecka to – jej zdaniem – niezbyt dobre połączenie:\nNie, nie mam ustalonej cc na 1 czerwca. W ogóle nie mam ustalonej cesarki, według lekarzy dobrym rozwiązaniem jest czekanie na rozpoczęcie akcji porodowej, niezależnie od tego, jak ma się rodzić. Więcej! Bardzo bym nie chciała, żeby #dzidziuśmajdana rodził się w dzień dziecka, bo sama się urodziłam w dzień dziecka i znam ten ból; fajnie jak każdy ma swój dzień i swoje święto, a jak będzie... zobaczymy\nMałgorzata Rozenek-Majdan wkrótce urodzi swoje trzecie dziecko; „Pefekcyjna Pani Domu” jest już bowiem mamą dwóch synów – Stanisława i Tadeusza – których ojcem jest akor Jacek Rozenek.\nMałgorzata Rozenek-Majdan pokazała, jak Radosław sprawdza się w roli ojca. "Jacy szczęśliwi" - komentują internauci\nTo już ostatnia prosta! Małgorzata Rozenek i Radosław Majdan odliczają dni do porodu, jednocześnie czyniąc ostatnie przygotowania w ich domu na powitanie maluszka. Chociaż pierwszy syn Majdana jeszcze się nie narodził, to mąż...\nTagi: Małgorzata Rozenek, Radosław Majdan, dziecko, ciąża, syn, w ciąży, urodziny


Rok na emigracji - 100Tysiaków\nRok na emigracji\nDokładnie dzisiaj mija rok od mojego przyjazdu na wyspy. Jakie są blaski i cienie emigracji? Poniżej w wielkim skrócie kilka zalet i uciążliwości życia codziennego w Wielkiej Brytanii.\nJest coś takiego, co często powtarza się w relacjach Polaków przebywających w Wielkiej Brytanii, mianowicie podkreślają oni pozytywne nastawienie Brytyjczyków do życia. Ja również spotykam się z tym na co dzień. Nie jest jednak tak, że ci ludzie żyją tutaj bez zmartwień. Tutaj chodzi bardziej o szacunek dla innych ludzi i serdeczność. Możliwe, że ta życzliwość często jest sztuczna, ale z drugiej strony dlaczego, np. ekspedientka w sklepie ma być niemiła dla klientów, tylko dlatego, że ma akurat gorszy dzień. Nie pomoże to ani jej w problemach, a dodatkowo może pogorszyć nastrój innym. Anglicy mają na twarzy uśmiech, a problemami dzielą się z najbliższymi. Na ulicy nieznajomi będą Cię pytać „All rihgt?” („W porząsiu?”) albo obdarzać uśmiechem. Generalnie większość ludzi stara się być miła. Polaków jako naród mniej otwarty to dziwi, a szkoda, bo na tym polu od Brytyjczyków moglibyśmy się wiele nauczyć.\nWszelaka komunikacja w UK jest droga, no może za wyjątkiem samolotów 😉 Jednak regularne ceny biletów autobusowych, czy kolejowych są około 4 krotnie wyższe niż w Polsce. Oczywiście zdarzają się promocje np. przewoźnik „Mega Bus” oferuje czasem połączenia, gdzie można przejechać spory kawał kraju za symbolicznego funta. Jednak takie okazje to rzadkość.\nSławna angielska pogoda\nAura niestety dla kogoś takiego jak ja, czyli lubiącego słońce i wysokie temperatury, jest w Anglii nieznośna. Latem temperatury dochodzą max. do 20-25 stopni, a pogoda zmienia się z godziny na godzinę. 15 min pada deszcz, następnie przychodzi rozpogodzenie i bezchmurne słoneczne niebo, a po kolejnym kwadransie znowu mokniemy w strugach deszczu.\nNa pocieszenie zima jest łagodniejsza niż w Polsce. Rzadko występują temperatury ujemne, a opady śniegu są od wielkiego dzwonu, a jak już są to powodują totalny paraliż komunikacyjny. Zima jest bardziej depresyjna niż w naszym kraju. Szybciej zapada zmrok, a deszcz wydaje się padać bez ustanku… Do tego dochodzą silne wiatry, które występują raz po raz właściwie przez cały rok.\nTanie samochody, ale…\n… drogie ubezpieczenia. O ile samochód możemy nabyć już za jedną „tygodniówkę” (i to całkiem przyzwoity), to obowiązkowe ubezpieczenie już do tanich nie należy. Lista czynników od których zależy jego wysokość jest bardzo długa. Począwszy od pojemności silnika, kończąc na dzielnicy w której auto będzie parkowane. Oczywiście wraz z upływem czasu i bogatszą historią ubezpieczeniową stawki spadają, ale za pierwszym razem, nawet dla małego samochodu miejskiego, należy się liczyć w wydatkiem dochodzącym często do £1000 za rok. Przegląd techniczny to wydatek około £50 (zależy od stacji diagnostycznej).\nNiestety sklepy w Anglii są pełne mrożonych produktów oraz gotowych dań do szybkiego odgrzania. Brytyjczycy to leniwy naród i często korzystają ze stołówek przyzakładowych lub restauracji. Rzadko gotują coś w domu, jeśli w ogóle gotowaniem można nazwać odgrzanie mrożonki 😉 Widok wielkich stoisk warzywnych, mnogość półproduktów na wagę, jaki znam z polskich marketów tu nie występuje. Być może w większych miastach jak Londyn jest lepsza dostępność niż u mnie. Ja ratuję się zapasami przywożonymi z Polski. Smaczniej i taniej 🙂\nNo i jeszcze ten angielski chleb… tak… jedzenie jest tutaj słabe.\nŁatwość i swoboda zatrudnienia\nW prawdzie od przyjazdu do UK nie miałem potrzeby zmieniania pracy, ale z obserwacji wydaje się, że nie miałbym z tym większego problemu. Piszę oczywiście o tak zwanych pracach prostych. Takie miejsca pracy charakteryzują się dużą rotacją pracowników, jak też różnymi formami zatrudnienia (kontrakty czasowe, kontrakty agencyjne, pełny etat, pół etatu, różnorodność zmian godzinowych). Podobno pracę w Anglii nie jest łatwo utrzymać ale łatwo zmienić ją na inną. Dla nas Polaków zarobki tutaj są ciągle atrakcyjne. Stawka minimalna na dzień dzisiejszy wynosi £6,70/godz., a kwota wolna od podatku na rok podatkowy 2016/2017 to £11000. W dodatku obecnie „pomaga” słabość polskiego złotego. Ciągle można zarobić na wyspach 5-6 krotnie więcej niż w Polsce.\nDokładnie rok temu zacząłem moją drogę do oszczędzenia 100 000 zł. Nie sądziłem, że już po roku będę tak blisko tej sumy.\n5 grudnia 2014 mój stan konta wyglądał tak:\n31 216,74 zł\nPo roku 5 grudnia 2015 mój stan konta wygląda TAK 😀\n96 394,52 zł\nAnglii będę sporo zawdzięczał, jednak coraz niecierpliwiej czekam na dzień powrotu do Polski 🙂\nTagi: live styleWielka Brytania\nNastępny Raport grudzień 2015\nPoprzedni Lokata vs Fundusz rynku pieniężnego, na czym zarobisz więcej?