Artykuł, który pierwotnie ukazał się w piśmie "Hotelarz", w 2017 r. otrzymał nagrodę główną w konkursie "Pióro odpowiedzialności" w kategorii ekspert. Zachęcam do lektury.\nArtykuł został nagrodzony "za kompleksowe i merytoryczne podejście do CSR, a także za ukazanie ambicji branży hotelarskiej w zakresie wdrażania tej koncepcji".\nWydarzenie sprzed kilku lat: sala balowa hotelu X w Warszawie, okrągłe stoliki, przy których zasiadają prezesi i dyrektorzy międzynarodowych korporacji, w tym wielu obcokrajowców. Na scenie charyzmatyczny lider fundacji Y, również obcokrajowiec, który wyświetla prezentację „przedstawiającą polską wieś” – dziurawe drogi, rozpadające się drewniane chałupy, przebiegający pies z kulawą nogą, błoto. Potem pojawiają się zdjęcia dzieci. Smutnych, przygnębionych. Gdy widownia jest już odpowiednio nastrojona głos zabiera lider „Jest wiele dzieci w Polsce, które bez naszej pomocy miałyby szansę tylko na jeden posiłek w ciągu dnia”. Dalej wyświetlana jest seria zdjęć dzieci jedzących, radosnych. Potem pięknieje też polska wieś. Lider otrzymuje gromkie brawa. Na parkiet wkraczają dzieci, które tańczą specjalnie dla swoich darczyńców. Kto chce może sobie zrobić z nimi zdjęcie.\nNie byłoby o czym wspominać, gdyby to było kolejne spotkanie kilku firm, chcących sobie przez jednostkowe działanie filantropijne poprawić swoje samopoczucie i wizerunek zewnętrzny, a do tego potrzebowały np. zdjęcia prezesa z dożywionymi dziećmi, by mieć czym się pochwalić w materiałach promocyjnych. Ale podczas gali przez wszystkie przypadki odmieniany był skrót CSR, a wśród zaproszonych firm znalazły się takie, które deklarowały, że wspieranie rzeczonej fundacji Y uważają za swoje kluczowe CSR-owe działanie.\nOd tego czasu minęło zaledwie – a może aż – kilka lat. W tym czasie ewoluowało umiejscowienie społecznej odpowiedzialności biznesu w świadomości korporacyjnej i zrozumienie, na czym ono tak naprawdę polega. Powiększyła się grupa firm, które przestały traktować CSR jedynie jako jednorazowe działanie wizerunkowe, ale włączyły je do swojej strategii biznesowej. Co potwierdza raport „Odpowiedzialny Biznes w Polsce 2015” wydany przez Forum Odpowiedzialnego Biznesu: „firmy coraz częściej włączają działania z zakresu CSR do strategii biznesowej, głównie dzięki dostrzeganiu korzyści finansowych przez kadrę zarządzającą. O zmianie prowadzącej w kierunku dojrzałości idei społecznej odpowiedzialności świadczy również większe zaangażowanie liderów firm, a co za tym idzie zwrot ku działaniom wewnątrz firmy w miejsce sporadycznych akcji zewnętrznych”.\nO ile z badań FOB „Menedżerowie 500” przeprowadzanych w 2003 i 2010 roku wynikało, że dostrzeganymi korzyściami z wdrażania działań z zakresu CSR były przede wszystkim kwestie reputacyjne, o tyle badanie przeprowadzone w ubiegłym roku pokazuje, że obecnie są to etyka i zaangażowanie pracowników. Jednocześnie diametralnie zmieniło się podejście do działań filantropijnych. Z tego samego badania FOB przeprowadzonego we współpracy z instytutem PBS i firma Deloitte, wynika, że działania charytatywne i filantropia, to przez managerów CSR najniżej oceniane narzędzia pracy (13 proc. wskazań). Za najważniejsze postrzegane są dialog z interesariuszami (są to społeczności, podmioty i osoby mające wpływ na działalność firmy i na które wpływa działalność firmy) – 46 proc. oraz wolontariat pracowniczy – 35 proc.\nPozytywny wpływ strategicznego podejścia do CSR na biznes coraz bardziej dostrzegany jest w Polsce również przez hotelarzy. Branża, chociaż nie przoduje w rankingach odpowiedzialnych firm (palma pierwszeństwa należy do sektora paliwowo-energetycznego) i nie figuruje w ostatnim raporcie dobrych praktyk „Odpowiedzialny Biznes w Polsce” przeszła długą drogę w kierunku profesjonalizacji swoich działań CSR. Przodują tu międzynarodowe sieci hotelowe, co nie dziwi, gdyż mają one wpisaną Społeczna Odpowiedzialność Biznesu w swoją misję i kulturę korporacyjną.\n– W Grupie Hotelowej Orbis, zrównoważony rozwój i społeczna odpowiedzialność są podstawą każdej naszej decyzji biznesowej. Bez względu na to, czy w grę wchodzi decyzja o nowej inwestycji hotelowej, wyborze dostawcy produktów i usług dla hoteli, stworzeniu nowego menu, czy dotycząca pracowników Grupy Orbis, wszystkie decyzje biorą pod uwagę odpowiedzi na takie pytania jak np. jaki będzie miało to wpływ na zużycie wody; czy sprosta to oczekiwaniom pracowników itp? – mówi Katarzyna Nowak, corporate communication & CSR manager Grupy Orbis.\nOrbis to jedna z bardziej aktywnych grup hotelarskich w obszarze społecznej odpowiedzialności, która do działań tych podchodzi holistycznie, starając się by CSR i zrównoważony rozwój były integralną częścią zarządzania grupą. – Wszyscy interesariusze firmy, począwszy od pracowników przez dostawców, partnerów biznesowych, franczyzobiorców po inwestorów i lokalne społeczności są objęci naszą polityką zrównoważonego rozwoju – mówi Katarzyna Nowak.\nTaka polityka wynika z faktu, że większościowym udziałowcem Orbisu jest sieć AccorHotels, która stworzyła flagowy program „Planet 21” realizowany od 2012 roku. W programie początkowo zapisanych zostało 21 celów w siedmiu obszarach tematycznych (zdrowie, natura, emisja CO2, innowacyjność, społeczności lokalne, zatrudnienie, dialog). W nowym programie na lata 2016-20, poza kontynuacją dotychczasowych działań, pojawiają się cztery nowe zobowiązania: na rzecz pracowników, klientów, partnerów i społeczności lokalnych oraz dwa priorytetowe obszary związane z jej podstawową działalnością: usługami gastronomicznymi (F&B) i zarządzaniem budynkami hotelowymi.\nZmniejszenie negatywnego wpływu działalności na środowisko jest dziś kluczowym obszarem strategii CSR większości hoteli, jeśli taką strategię posiadają. Działania takie wdrażają również coraz częściej mniejsze, niezależne hotele. Wynika to nie tylko z większej świadomości samych hotelarzy, oczekiwań ich kluczowych interesariuszy, czyli gości, ale także z realnych oszczędności, jakie przynosi zastosowanie rozwiązań redukujących zużycie energii i wody.\nW każdym z hoteli byłej grupy Starwood (która została niedawno przejęta przez Marriott International), od kilku lat działa Green Council – zespół, którego zadaniem jest kontrola działalności hotelu w zakresie wdrażania i przestrzegania inicjatyw proekologicznych. W skład zespołu wchodzą kierownicy kluczowych działów. Grupa wprowadziła m.in. program „Make a green choice”. – W jego ramach goście w hotelach działających wcześniej w sieci Starwood mogą zrezygnować ze sprzątania pokoju na rzecz voucherów do restauracji czy możliwości wsparcia punktami programu lojalnościowego – mówi Agnieszka Róg-Skrzyniarz, obecna dyrektor komunikacji i marketingu w Polsce Marriott International, wcześniej pełniąca tę funkcję w sieci Starwood Hotels. W ramach swoich strategicznych założeń, grupa Starwood planowała w latach 2008-2020 obniżenie zużycie energii o 30 proc., a zużycie wody o 20 proc.\nZ kolei sieć IHG wprowadziła Green Engage, internetową platformę pomagającą każdemu z jej hoteli zredukować swój negatywny wpływ na środowisko. Za jej pośrednictwem hotel może dokonać pomiaru zużycia energii i wody, emisji CO2 i wytwarzania odpadów, a także stworzyć plan działania i wyznaczyć sobie możliwe do osiągnięcia cele. Platforma rekomenduje ponad 200 „zielonych rozwiązań”, spośród których mogą wybierać hotele oraz pomaga monitorować postępy w ich osiąganiu. W zależności od postępów w realizacji celów obiekt może otrzymać jeden z czterech poziomów certyfikacji, a poziom trzeci odpowiada precertyfikacji LEED, jako że program powstał we współpracy z Amerykańskim Stowarzyszeniem Budownictwa Zrównoważonego. Od 2014 roku wszystkie hotele Intercontinental muszą korzystać z Green Engage.\nGrupa Rezidor prowadzi inicjatywę Think Planet, która zakłada redukcję zużycia energii o 25 proc. w ciągu pięciu lat, głównie poprzez optymalizację ogrzewania, wentylacji, klimatyzacji i podgrzewania wody. Inicjatywa niosąca ze sobą konkretne zobowiązania ze strony hotelu i idące za nimi zmiany w jego funkcjonowaniu, ma równocześnie wymiar edukacyjny. W swoje działania grupa silnie angażuje gości, którzy na stronie internetowej programu mogą skorzystać z kalkulatorów, obliczających o ile zredukują oni własną emisję CO2 przesiadając się z samochodu na rower, instalując oświetlenie LED-owe, zmniejszając ogrzewanie domu w nocy, rezygnując raz w tygodniu z jedzenia mięsa, czy całkowicie wyłączając komputer przy wyjściu z pracy. Angażowani są też pracownicy, dla których prowadzone są szkolenia mające zwiększyć ich świadomość ekologiczną.\nSieć Hilton Worldwide od 2011 roku prowadzi program tworzenia wspólnej wartości Travel with Purpose, którego cztery kluczowe obszary to „tworzenie możliwości, wzmacnianie społeczności, celebrowanie kultury i życie w sposób zrównoważony”. W ramach tego ostatniego sieć dąży do zredukowania swojego negatywnego wpływu na środowisko, ograniczając w ciągu pięciu lat zużycie wody o 10 proc., a zużycie energii, emisję CO2 i produkcję odpadów o 20 proc.\nSieć Marriott International stawia na zielone budownictwo. Zaangażowała się w pilotaż pierwszego na świecie LEED Volume Program, tworząc pre-certyfikowany prototyp zielonego hotelu na potrzeby branży hotelarskiej. Sieć zobowiązała się m.in. do redukcji zużycia energii i wody o 20 proc. w latach 2007 – 2020. Posiada też ok. 270 stacji do ładowania pojazdów elektrycznych, ulokowanych przy hotelach w różnych zakątkach świata.\nDążenie do nieustającej redukcji zużycia energii, wody czy produkcji odpadów jest obecnie częścią polityki praktycznie wszystkich działających w Polsce międzynarodowych sieci. Ale działania takie podejmuje też wiele niezależnych hoteli. Np. hotel Anders w Starych Jabłonkach został laureatem programu „Odpowiedzialnie z Naturą” i otrzymał tytuł Eko-Inspiracji 2015. – To potwierdzenie naszych działań w zakresie ochrony środowiska naturalnego oraz promowania aktywnego wypoczynku pośród przyrody. Namawiamy firmy, które organizują u nas spotkania do integracji w klimacie „green” – mówi Daniel Błaszkiewicz, dyrektor generalny hotelu. Ponadto hotel wykorzystuje odnawialne źródła energii w ogrzewaniu obiektu, energooszczędne oświetlenie, własne ujęcie i uzdatnianie wody oraz segreguje odpady ogólne.\nBukovina Terma Hotel Spa do eksploatacji podziemnych złóż wody termalnej używa rozwiązań, pozwalających na jej ekologiczne i ekonomiczne wykorzystanie. W momencie wydobycia z odwiertu woda termalna ma temperaturę ponad 60 st. C, jest więc zbyt gorąca, aby użyć jej w basenach. Trafia tam dopiero po wstępnym ochłodzeniu, a uzyskane ciepło wykorzystywane jest do celów grzewczych. Po odzyskaniu reszty ciepła, czysta woda odprowadzana jest do pobliskiego potoku. Ponadto budynek jest wyposażony w system BMS służący kompleksowemu zarządzaniu i sterowaniu wszystkimi instalacjami hotelu, co pozwala na co dzień zmniejszyć zużycie energii o 30 proc. To tylko dwa przykłady spośród setek polskich hoteli, które wdrożyły rozwiązania redukujące negatywny wpływ na środowisko.\nCertyfikaty LEED, BREEM…\nCoraz większą rolę w branży hotelarskiej zaczynają odgrywać certyfikaty potwierdzające zaangażowania hotelu w ochronę środowiska. Mogą odnosić się zarówno do całości oddziaływania hotelu na środowisko jak i być nakierowane na konkretne obszary. Do tej drugiej grupy zaliczają się popularne na świecie i powoli stające się coraz bardziej rozpoznawalne w Polsce certyfikaty LEED i BREEM (wydawane w naszym kraju przez Polskie Stowarzyszenie Budownictwa Ekologicznego), oceniające w jaki sposób obiekty budowlane wpływają na środowisko naturalne.\nLEED (Leadership in Energy and Environmental Design) zapewnia właścicielom i zarządcom budynków narzędzia służące wdrożeniu praktycznych i mierzalnych rozwiązań w zakresie proekologicznego projektowania budynków, ich budowy, użytkowania i konserwacji. Aby budynek został w ogóle zakwalifikowany do procedury certyfikacyjnej, musi spełnić wymagania krytyczne odnoszące się do zrównoważonej lokalizacji, efektywnego wykorzystania zasobów wodnych, odpowiednio niskiego użycia energii, jakości środowiska wewnętrznego oraz wpływu zastosowanych rozwiązań architektonicznych i materiałów budowlanych na środowisko naturalne.\nBREEAM (Building Research Establishment Environmental Assessment Method) jest systemem oceny jakości oraz wpływu budynków na środowisko. Jak tłumaczy na swojej stronie Polskie Stowarzyszenie Budownictwa Ekologicznego: „Wykorzystane miary reprezentują szeroką gamę kategorii i kryteriów, od energii aż po ekologię. Obejmują one m.in.: jakość środowiska wewnętrznego, efektywność energetyczną, dostępność transportową, materiały i konstrukcję, zarządzanie eksploatacją i realizacją, gospodarkę wodą i odpadami. Z punktu widzenia użytkownika najcenniejszymi kategoriami są te obejmujące komfort użytkownika (dostęp do światła dziennego i widoku z okna, możliwość sterowania oświetleniem, ogrzewaniem i chłodzeniem) oraz transport (dostęp do komunikacji publicznej, parkingi rowerowe czy miejsca do ładowania samochodów elektrycznych)”.\nChociaż popularne od dobrych kilku lat wśród właścicieli biurowców, jeszcze do niedawna certyfikaty te były nieobecne w branży hotelarskiej. Sytuacja zaczęła się zmieniać w 2014 roku, kiedy to nowy hotel Hampton by Hilton Warszawa Centrum jeszcze przed otwarciem otrzymał certyfikat LEED Gold Application In Process (przyznany hotelowi za jego energooszczędność oraz wykorzystanie nowoczesnych technologii i materiałów przyjaznych dla środowiska).\nWiększe ożywienie przyniósł jednak dopiero rok 2016. W lutym certyfikat LEED Gold dla nowej inwestycji otrzymał hotel Marriott Courtyard Gdynia Waterfront skandynawskiej firmy Vastint. W maju warszawski Westin jako pierwszy w Polsce otrzymał certyfikat LEED Silver dla istniejącego już budynku hotelowego w kategorii Operations and Maintenance. Normy certyfikatu LEED ma też spełniać będący w trakcie budowy zespół Baltic Park Molo w Świnoujściu z hotelem Radisson Blu.\nW 2016 roku przyznano również pierwsze w Polsce certyfikaty BREEM dla nowych obiektów hotelowych. Uzyskały je należące do Orbisu: ibis Gdańsk Stare Miasto i Mercure Kraków Stare Miasto. Natomiast hotel andel’s w Krakowie i Andersia Tower – Hotel w Poznaniu, których właścicielem jest niemiecki fundusz Deka Immobilien otrzymały certyfikaty BREEM dla obiektów już działających.\nTe certyfikaty będą nabierać coraz większego znaczenia w branży w miarę tego, gdy kolejni hotelarze uświadomią sobie płynące z niej korzyści. – Hotele zużywają bardzo dużo wody, energii i produkują bardzo dużą ilość odpadów. Stąd nasz priorytet, jakim są budynki. Dwa lata temu zarząd spółki podjął decyzję, iż każda nowa inwestycja hotelowa Orbisu, będzie realizowana zgodnie z „zielonym” certyfikatem BREEAM – mówi Katarzyna Nowak z Orbisu. – Budowanie hotelu, który nie jest „zielony” i nie będzie posiadał najnowszych proekologicznych technologii czy instalacji zwyczajnie już się nie opłaca. Być może za kilka lat pod szyldem AccorHotels staną hotele, które będą energetycznie samowystarczalne\n…Green Key i EU Ecolabel\nNieco odmienny wymiar ma funkcjonujący w Polsce już od kilku lat certyfikat Green Key. Proces aplikacji do tego programu prowadzi Fundacja Partnerstwo dla Środowiska. Ten międzynarodowy system ocenia działalność branży turystycznej w takich wymiarach jak zarządzanie zużyciem wody, serwisem sprzątającym, odpadami, energią, żywnością i napojami, zaangażowanie pracowników, informacje dla gości, zielone wydarzenia itp. W Polsce certyfikat Green Key posiada wszystkie siedem hoteli Grupy Rezidor, cztery hotele sieci Sheraton i Westin oraz hotel Zdrojowy Pro-Vita w Kołobrzegu.\nZ kolei hotele Scandic Wrocław i Scandic Gdańsk są pierwszymi hotelami sieciowymi w Polsce, które od 2014 roku posiadają certyfikat EU Ecolabel. Uzyskać go można po wdrożeniu polityki ochrony środowiska i dostosowaniu produktu i usług do wymogów Komisji Europejskiej, zarówno na poziomie lokalnym, jak i globalnym.\nWygląda więc na to, że w zależności od globalnej polityki sieci preferowany jest określony rodzaj certyfikatu, który docelowo ma objąć jak największą liczbę hoteli sieci na świecie, zwiększając tym samym spójność oferowanego przez nią standardu, nie tylko w zakresie obsługi gości, ale też wpływu jej działalności na środowisko.\nZielono we wnętrzach i w menu\nWymiar ekologiczny mają nie tylko stosowane przez hotele technologie czy promocja określonych zachowań wśród gości czy pracowników. Same wnętrza hoteli ewoluują, stając się coraz bliższe naturze i coraz bardziej „zielone” z zastosowaniem materiałów z recyclingu, naturalnych, nie przetworzonych surowców, zwiększa się też ilości naturalnej zieleni w przestrzeni hotelowej.\nCzasami ta zieleń ma wymiar bardzo praktyczny jak w przypadku Grupy Orbis, która od tego roku wprowadza w swoich hotelach miejskie ogródki uprawne. „Posiadanie takiego ogródka oznacza nie tylko ograniczenie emisji dwutlenku węgla, ale też pominięcie procesu pakowania, transportu i przechowywania produktów, gwarantuje świeże, sezonowe produkty uprawiane bez pestycydów. Ponadto, uprawa ogródka miejskiego uczy większego poszanowania żywności i buduje więzi z naszymi gośćmi w każdym wieku, którzy są coraz bardziej świadomi rzeczywistych wyzwań stojących przed rolnictwem” – można przeczytać w komunikacie grupy.\n– W ramach projektów CSR-owych w dziale gastronomii, która stanowi 30 proc. przychodów Orbisu, od kwietnia tego roku wdrażamy „Kartę zdrowej i zrównoważonej żywności” we wszystkich hotelach. Ta karta to nowe wytyczne, które zmieniają łańcuch dostaw w obszarze F&B i wprowadzają nowe modele biznesowe ze szczególnym naciskiem na takie cele jak zmniejszenie odpadów żywnościowych o 30 proc. do końca 2020 roku, faworyzowanie lokalnych dostawców czy promocja produktów pochodzących z ekologicznych i zrównoważonych upraw – wyjaśnia Katarzyna Nowak.\nDużą uwagę do pochodzenia i sposobu pozyskiwania składników do hotelowych kuchni deklarują również inne hotele np. obiekty sieci Scandic podczas bufetów śniadaniowych oferują produkty organiczne i regionalne, rezygnują z produktów w jednorazowych opakowaniach oraz serwują filtrowaną wodę w karafkach nadających się do recyclingu. Hotele byłej grupy Starwood natomiast prowadzą działania mające na celu zwiększenie udziału żywności lokalnej, produktów zrównoważonego rolnictwa oraz organicznych w swojej ofercie, zwiększenie zamówień produktów ze znakiem fair trade, transparentności i raportowania praktyk zamawiania produktów oraz ujawnienie kluczowych wskaźników związanych z wpływem środowiskowym, zdrowotnym i na społeczności lokalne.\nZmiany w myśleniu o hotelowej kuchni to dziś coraz wyraźniejszy trend. Większy udział produktów pochodzących ze zrównoważonego lub ekologicznego rolnictwa, żywność organiczna i lokalna, a także nie marnowanie żywności to istotny kierunek zmian w hotelowej ofercie gastronomicznej. Również wśród hoteli niezależnych, w przypadku których pozyskiwanie surowców od lokalnych dostawców często nie jest elementem konkretnie nazwanej strategii\nCSR, ale naturalną praktyką.\nPozyskiwanie produktów od lokalnych producentów i rolników, wspierając tym samym lokalne społeczności deklaruje bardzo wiele hoteli w Polsce. Ryby z lokalnych jezior i stawów, dziczyzna i grzyby z okolicznych lasów, zioła z własnego zielnika, miód z własnych pasiek, własne ekologiczne warzywa i owoce – stają się coraz bardziej powszechne w menu hotelowych restauracji. Slow Food Polska, organizacja zajmująca się szeroko rozumianą ochroną oraz wspieraniem niewielkich regionalnych producentów żywności (szczególnie produkowanej w sposób niespotykany w innych miejscach na świecie, tradycyjnej, zdrowej i zagrożonej zniknięciem) wśród rekomendowanych restauracji hotelowych wymienia m.in. Horyzont w kołobrzeskim hotelu Aquariuas SPA, Aruana z hotelu Narvil w Serocku, Romantyczną SPA Dr Irena Eris Wzgórza Dylewskie, Morellino w hotelu Głęboczek koło Brodnicy, Trzy Rybki w hotelu Starym w Krakowie, aler też Wave w hotelu Sheraton w Sopocie, czy Mercato w gdańskim Hiltonie.\nDziałalność (i przychód) hotelu w dużej mierze opiera się organizacji różnego rodzaju spotkań biznesowych, szkoleń, konferencji, kongresów, które też mają swój wpływ na środowisko. I coraz więcej obiektów przygotowuje specjalne działania w tym obszarze, zwłaszcza w obliczu zmieniających się oczekiwań klientów korporacyjnych, którzy niejednokrotnie są zobowiązani przez politykę swojej firmy do organizowania spotkań i konferencji o zmniejszonym negatywnym wpływie społeczno-środowiskowym.\nHotele oferują już więc tzw. zielone pakiety konferencyjne. Radisson Blu w Krakowie organizuje spotkania zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Hotel jako pierwsza firma w Polsce i pierwszy hotel na świecie, otrzymał Certyfikat BS8901, stanowiący obecnie najbardziej wymagającą normę określającą zasady organizacji zrównoważonych spotkań i uroczystości. Spotkania organizowane w tym hotelu opierają się na trzech zasadach: zmniejszenie negatywnego wpływu na środowisko naturalne (m.in. odpowiednie planowanie logistyki transportu, materiały konferencyjne zdatne do recyklingu lub wytworzone z materiałów recyklingowych, Reverse Carbon Offset – możliwość sfinansowania lub posadzenia przez uczestników drzew, które w określonym czasie pochłoną dwutlenek węgla wyemitowany w związku ze spotkaniem), pozytywne oddziaływanie na społeczność lokalną (80 proc. dostawców hotelu to dostawcy lokalni, współpraca z firmami deklarującymi uczciwe zasady zatrudnienia pracowników, możliwość wsparcia lokalnego domu dziecka podczas konferencji), redukcja kosztów produkcji i eksploatacji (odpowiedzialne zarządzanie cateringiem, minimalizowanie poziomu zużycia energii elektrycznej i cieplnej, raportowanie na temat zużytych materiałów i wyprodukowanych podczas spotkania śmieci).\nPrzyjazne dla środowiska spotkania są też od lat częścią oferty hoteli byłej grupy Starwood. Zakładają one m.in. wykorzystanie pochodzącego z recyklingu papieru do druku, flipchartów oraz obustronnych wydruków, przyjaznych dla środowiska akcesoriów pomocniczych, dostęp do zrównoważonych usług transportowych, kosze na materiały do recyklingu. Ponadto oferowane pozycje menu są zgodne ze zrównoważonym rozwojem, a niewykorzystana żywność może być przekazana na cele dobroczynne. Po zakończeniu wydarzenia klienci hotelu otrzymują raport z wpływu spotkania na środowisko oraz informację, ile wyniosła redukcja dwutlenku węgla osiągnięta w ramach danego spotkania.\nAle „zielone spotkania” nie są domeną jedynie hoteli sieciowych. Obiekty niezależne również podążają za tym odpowiedzialnym trendem. Np. hotel Anders przygotował pakiet Zielone Konferencje. Przewiduje on zdrowe przerwy kawowe zamiast ciastek, menu przygotowane z lokalnych sezonowych produktów od regionalnych dostawców, używanie biodegradowalnych ołówków i propagowanie proekologicznych zachowań, zachęcając uczestników do korzystania z komunikacji publicznej, a samochodom hybrydowym zapewniając bezpłatny parking. Oferuje też gościom różnorodne proekologiczne motywy przewodnie dla spotkań integracyjnych, jak sadzenie lasu na terenie lokalnego nadleśnictwa, przygotowywanie ekozabawek dla dzieci z przedszkola w Starych Jabłonkach, budowanie budek lęgowych, karmników i paśników, warsztaty malarskie zakończone aukcją charytatywną i licytacją na rzecz wybranej organizacji pozarządowej działającej na rzecz ekologii. Wiele z tych działań ma wielowymiarowe benefity. Korzysta na nich środowisko naturalne, lokalna społeczność, ale i sam hotel, którego otoczenie staje się zwyczajnie ładniejsze.\nFilantropia jako wsparcie społeczności lokalnych.\nFilantropia była jest i będzie jest ważnym elementem CSR, rzecz w tym, aby nie był to jedyny element. Większość odpowiedzialnie działających firm ma działania o tym charakterze wpisane do swojej strategii jako część wsparcia społeczeństwa bądź społeczności lokalnej. Dobrze zaplanowane i długofalowe wsparcie organizacji pozarządowych, szczególnie lokalnych, buduje wiarygodność hotelu w oczach gości, przyczynia się do zacieśnienia relacji ze społecznością, w której hotel działa, ale też przekłada się na większe zaangażowanie ze strony pracowników.\nI rośnie liczba hoteli, które stawiają na długofalowe partnerstwa, w miejsce jednorazowych zrywów. Grupa Orbis od lat współpracuje z Fundacją Dajemy Dzieciom Siłę (dawniej Fundacja Dzieci Niczyje). Accordeon Samodzielności to projekt społeczny, zainicjowany przez pracowników Grupy Hotelowej Orbis i Fundację Solidarity AccorHotels, a realizowany przez Fundację. „Jego celem jest pomoc w wejściu na rynek pracy i usamodzielnieniu się młodym osobom będącym w trudnej sytuacji życiowej. Realizowane jest to poprzez specjalny program rozwoju osobistego, staży i praktyk zawodowych” – informuje Grupa. Ponadto Orbis, wspólnie z Fundacją AgriNatura, wspiera powrót do tradycyjnych sadów owocowych. W ramach projektu „Kosztela” przekazuje 50 proc. kwot zaoszczędzonych z ponownego użycia ręczników przez gości hotelowych na program zakładania nowych tradycyjnych sadów, a tym samym zachowania i pomnażania dawnych odmian drzew owocowych. W 2015 roku. sfinansowano zakup 1,5 tys. drzewek dawnych odmian, a w 2016 zakupiono już kolejnych 5 tys.\nNajwiększe zrozumienie pracowników dla idei CSR i zaangażowanie można osiągnąć włączając ich w działania charytatywne hotelu osobiście. W ostatnich latach zdecydowanie widać wzrastającą popularność idei wolontariatu pracowniczego wśród hotelarzy, co nie dziwi o tyle, że wolontariat staje się coraz chętniej wykorzystywanym narzędziem przez biznes w ogóle. Szacuje się, że już niedługo tego typu działania będzie realizować co dziesiąta polska firma.\nCo roku, przez cały październik, pracownicy hoteli Hilton Worldwide angażują się w Global Month of Service, program wspólnych działań na rzecz lepszego poznania potrzeb i funkcjonowania lokalnej społeczności. W ramach projektu prowadzone są różnorodne inicjatywy. W tym roku hotel DoubleTree by Hilton Łódź z myślą o podopiecznych łódzkiego Domu Dziecka oraz o zaprzyjaźnionych z nim seniorach zorganizował, wspólnie z firmą IQ Sport i szkółką piłkarską Futbol Bonito Międzypokoleniową Spartakiadę Sportową. Spartakiadzie towarzyszyły warsztaty prowadzone przez pracowników hotelu, podczas których goście mogli zapoznać się z codziennymi obowiązkami poszczególnych działów hotelu. DoubleTree by Hilton Wrocław wsparł Stowarzyszenie SIEMACHA. Pracownicy hotelu wspólnie z wychowankami placówki SIEMACHA Spot 24/7 odnowili jej kuchnię i wykonywali prace sezonowe w ogrodzie.\nZespół pracowników hotelu Hilton Warsaw Hotel & Convention Centre zaangażował się w działania na rzecz m.in. fundacji ARKA, która pomaga dzieciom z rodzin będących w trudnej sytuacji, dotkniętych problemami natury ekonomicznej oraz socjalnej. Zespół Hilton Warsaw Hotel & Convention Centre zaprosił podopiecznych fundacji ARKA na zajęcia kulinarne, warsztaty wykrawania dyń i wycieczkę odkrywającą kulisy pracy w hotelu, podczas której mogli dowiedzieć się więcej na temat perspektyw rozwoju w hotelarstwie.\nHilton Garden Inn Kraków Airport zaangażował się w długoterminowy wolontariat, w ramach którego współpracuje z pierwszym w Polsce Domem Ronalda McDonalda, który powstał przy Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie dla rodzin dzieci, będących pacjentami onkologicznymi. Współpraca obejmowała szereg działań: od wsparcia merytorycznego procesu obsługi gości, poprzez konsultacje w zakresie procedur operacyjnych dla pracowników, konsultacje przy tworzeniu budżetu kosztowego oraz wyborze dostawców wyposażenia, aż po pomoc przy pracach wykończeniowych oraz regularne organizowanie wspólnego gotowania dla gości domu z szefem kuchni hotelowej restauracji. – Chcieliśmy podzielić się naszą wiedzą i zapałem. Mamy w głowie kilka pomysłów, jak jeszcze efektywniej zaangażować się w działania na rzec Fundacji Ronalda McDonalda. Terapia gotowaniem okazała się być dużym sukcesem, otrzymaliśmy mnóstwo pozytywnym opinii. Planujemy rozwijać idee wolontariatu wśród naszych pracowników, wstępnie ustaliliśmy, że każdego miesiąca pięć osób zatrudnionych w różnych działach pół swojej dniówki spędzi angażując się w bezpośrednią działalność na rzecz krakowskiego Domu – mówi Marcin Ziobro, dyrektor ds. sprzedaży i marketingu.\n40 pracowników hoteli Grupy Rezidor w Polsce pobiegło dla dzieci chorych na autyzm w XI Półmaratonie Warszawskim by wesprzeć działania Fundacji Jaś i Małgosia. Biegają też pracownicy hotelu InterContinental Warszawa, ale nieco inaczej. W maju tego roku odbyła się trzecia edycja „InterContinental Tower Run”, mającego charytatywny cel biegu po schodach hotelu od poziomu -5 do 44. W tym roku 80 proc. kwoty z wpisowego zostało przeznaczone na leczenie 3,5-letniej Helenki, u której zdiagnozowano autyzm dziecięcy. Pozostałe 20 proc. zostało przekazanie dla IHG Foundation. W biegu pobiegło 91 biegaczy. Dodatkowo przez jeden tydzień w maju pracownicy hotelu mieli okazję wziąć udział w „Tower Run or Walk” i wejść lub wbiec na 44 piętro. 95 osób wzięło udział w tej inicjatywie a hotel przekazał pieniądze za każdego pracownika na leczenie.\nDziałania hoteli zostają doceniane przez współpracujące z nimi organizacje. W ubiegłym roku hotel Radisson Blu Kraków został laureatem konkursu Dobroczyńca Roku, organizowanego przez Stowarzyszenie Akademia Rozwoju Filantropii, w kategorii Projekt społeczny – średnia firma. Hotel został nominowany przez Fundację Uśmiech Dziecka „za już prawie 10 lat nieprzerwanego i niezawodnego wsparcia oraz poświęcony czas dla wychowanków Specjalistycznej Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej im. Jana Brzechwy w Krakowie”. Hotel organizuje pikniki dla wychowanków, wyjazdy na hipoterapię do stadniny koni, wycieczki do ZOO oraz przygotowuje indywidualne prezenty z okazji Dnia Dziecka i Mikołaja. Przekazuje również różnego rodzaju dary rzeczowe oraz współorganizuje coroczną aukcje dzieł sztuki, z której dochód przeznaczany jest na zakup leków i badań, a także na sfinansowanie ferii zimowych i wyjazdu wakacyjnego. Oprócz opieki nad Domem Małego Dziecka hotel jest także współorganizatorem, sponsorem i uczestnikiem charytatywnej sztafety biznesowej Kraków Business Run, wspiera Szpital Dziecięcy w Krakowie, bierze udział w akcji PCK Bardzo Dobre Maniery, czy sadzi las w jednym z małopolskich nadleśnictw.\nCourtyard by Marriott Warszawa Airport od początku swojego funkcjonowania wspiera materialnie podopiecznych Rodzinnego Domu Dziecka w Równem organizując spotkania świąteczne z Mikołajem, finansując i pomagając w realizacji prac remontowych i ogrodniczych. Prace wychowanków Domu Dziecka można również kupić w hotelowym lobby. Oprócz tego hotel współpracuje z szeregiem innych organizacji pożytku publicznego takich jak Caritas Polska, Warszawski Dom Samotnej Matki, Dom Opieki Społecznej Wola, Fundacja Dziecięca Fantazja czy schronisko dla zwierząt na Paluchu. Każdego roku pracownicy spełniają również marzenia grupy podopiecznych fundacji SOS Wioski Dziecięce z listów do św. Mikołaja. Poza tym hotel co roku w kwietniu, we współpracy z firmą Remondis, realizuje też zbiórkę elektroodpadów zarówno hotelowych, jak i domowych. W zamian za utylizację, otrzymuje od partnera akcji rośliny, które są sadzone przez pracowników w ogrodzie Rodzinnego Domu Dziecka w Równem.\nW tym roku Courtyard by Marriott Warsaw Airport został wyróżniony przez sieć Marriott nagrodą za działania z obszaru Social Responsibility & Community Engagement w konkursie, w którym wzięło udział 280 obiektów z całej Europy, reprezentujących wszystkie marki sieci Marriott. Sieć doceniła warszawski hotel za konsekwencję, ale również za pełne spektrum działań CSR: działania na rzecz społeczności lokalnej, ekologii i pracowników. – Nagroda jest wyróżnieniem aktywności społecznej wszystkich pracowników, jak również liderów CSR w naszym hotelu: HR managera Małgorzaty Karwackiej oraz PR managera Lidii Dmowskiej – mówi Aneta Stępkowska, dyrektor hotelu. – W sieci Marriott, temat odpowiedzialności społecznej istnieje od 30 lat. W naszym hotelu angażujemy się w przeróżne inicjatywy od jego otwarcia, czyli ponad 13 lat. Dla mnie osobiście jest to również istotny element budowania relacji i zaangażowania pracowników, bez których te inicjatywy po prostu nie mogłyby się wydarzyć.\nDocenienie wartości jaką indywidualny pracownik wnosi do organizacji jest trendem ogólnoświatowym. Przywiązywanie większej wagi do jego indywidualnych potrzeb i motywacji, chęć zapewnienia mu lepszego komfortu pracy, zwrócenie uwagi na różnice między pracownikami i wykorzystywanie płynącego z nich potencjału, zamiast piętnowania bądź marginalizowania niektórych różnic indywidualnych, to działania, które zaobserwować można dziś w wielu firmach. Ich celem jest zwiększenie poziomu satysfakcji pracowników z wykonywanej pracy i idące za tym większe zaangażowanie, co przekłada się na wzrost indywidualnej efektywności, niższą absencję i fluktuację kadr (co jest dziś szczególnie dużym problemem dla hoteli, szczególnie na stanowiskach liniowych), a w konsekwencji zysk dla pracodawcy. Hotele nie odbiegają pod tym względem od światowych trendów.\nDo podstawowych działań mających zapewnić pracownikom poczucie komfortu i dobrą kondycję fizyczną należą pakiety zdrowotne oraz sportowe, które oferuje coraz więcej hoteli w Polsce, chociaż cały czas głównie sieciowych, atrakcyjne szkolenia czy różnego rodzaju inne motywatory zarówno finansowe jak i pozafinansowe. Wzrost zaangażowania w pracę i poczucia identyfikacji z pracodawcą jest niewątpliwie efektem działań mających na celu uwrażliwienie pracowników na kwestie społeczne i środowiskowe, przez włączenie ich w inicjatywy hotelu prowadzone w tych obszarach.\nZarządzanie różnorodnością w miejscu pracy jest kolejnym, coraz wyraźniej widocznym zjawiskiem w biznesie. Wiele sieciowych hoteli ma tego typu działania wpisane w swoją międzynarodową politykę CSR. Część prowadzi tego typu aktywności także w naszym kraju, jednak jedynym przedstawicielem branży hotelarskiej będącym sygnatariuszem Karty Różnorodności w Polsce jest Grupa Orbis. Wdrożyła ona system raportowania HR DATA, w którego ramach monitoruje m.in. równość płci, rozwój zawodowy pracowników, ich mobilność i różnorodność pokoleń. Dba o to by co najmniej 20 proc. uczestników programów szkoleniowych stanowili pracownicy 50+. Grupa ma już sukcesy na tym polu. 45 proc. dyrektorów hoteli w Grupie to kobiety, co stanowi najwyższy i najlepszy wskaźnik w całej, ogólnoświatowej społeczności AccorHotels. Kobiety pracujące w Grupie Orbis i AccorHotels w Polsce i w całym regionie Orbisu są zrzeszone w sieci Women At AccorHotels Generation (WAAG). Rolą sieci jest m.in. zwiększenie kompetencji przywódczych jej uczestniczek, zwiększenie komfortu ich pracy oraz wzajemna inspiracja. Pomóc mają w tym organizowane spotkania, warsztaty i program mentoringowy.\nKoniec końców wszystkie działania prospołeczne i prośrodowiskowe hotelu mają jeden cel nadrzędny. Zadowolić hotelowych gości, których styl życia się zmienia, a świadomość środowiskowa i wrażliwość społeczna nieustająco rosną. Obok klientów korporacyjnych, których spora część już od kilku lat uwzględnia praktyki CSR przy wyborze obiektów dla swoich pracowników, także i goście indywidualni zaczynają zwracać coraz większą uwagę na odpowiedzialne praktyki hotelarzy.\nHotelarze coraz częściej sami starają się tę świadomość gości podnosić, edukując ich na temat ochrony środowiska, ale też np. zachęcając do zmiany nawyków żywieniowych, „zwolnienia obrotów”, czy zwiększenia aktywności fizycznej. Tworzy się więc samonapędzający się mechanizm. Świadomi hotelarze zachęcają gości, by podnosili poprzeczkę hoteli, aby mogły się pochwalić większymi osiągnięciami środowiskowo-społecznymi. Kierunki wyznaczają hotele sieciowe. Aby za nimi nadążyć w walce konkurencyjnej hotele niezależne muszą coraz poważniej zacząć traktować kwestie Społecznej Odpowiedzialności Biznesu, bo akurat tych „sieciowych” standardów goście będą od nich oczekiwać.\nArtykuł został opublikowany w miesięczniku „Hotelarz” 24 listopada 2016.


Papież Franciszek i hybrydowi najeźdźcy | Niepoprawni.pl\nPapież Franciszek i hybrydowi najeźdźcy\nRomek M - 3 Stycznia, 2018 - 17:41\n„W duchu miłosierdzia bierzemy w ramiona wszystkich, którzy uciekają od wojen i głodu lub są zmuszeni opuścić swoją ziemię z powodu dyskryminacji, prześladowań, ubóstwa i degradacji środowiska.” napisał w orędziu Papież.\nBędąc jedną z milionów szarych, nic nie znaczących owieczek, truchtających za swoim Pasterzem, popieram te słowa. Przede wszystkim uznaję je jednak za swoje, nie jako posłuszna,, cicho becząca do wtóru Jego słów owca, ale jako człowiek, który chce wypełniać Jezusowe Prawo Miłości.\nNa swoje szczęście nigdy nie byłem uchodźcą (choć opuszczałem ojczyznę również i na dłużej, wyjeżdżając za pracą) ale umiem wyobrazić sobie, jak może czuć się ktoś, kto zostawia swój kraj, uciekając przed wojną i prześladowaniami. Czuje dławiącą do głębi tęsknotę za bliskimi i wszystkim co pozostawił. Do tego dołącza się niepokój o nich. W snach przybywają do niego krajobrazy dzieciństwa, które pryskają wraz z przebudzeniem jak kolorowe bańki, pozostawiając na twarzy wilgotny ślad.\nNa nowej ziemi, musi tolerować zwyczaje i przestrzegać praw gospodarzy, choćby nie wiem jak mu się one nie podobały czy drażniły go. To potęguje uczucie obcości i smutku. Takim osobom należy bezwzględnie pomóc, bo ocierają się o rozpacz.\nWiem także jak zachowuje się taki człowiek w kraju od którego przyjmuje gościnę. Przede wszystkim przestrzega prawa jakie obowiązuje w miejscu do którego przybył. Nie chce bowiem ani iść do więzienia, ani zostać wydalony. Gdzie by się wówczas podział? Czuje wdzięczność za to że udzielono mu schronienia. Jeśli tylko może - znajduje uczciwą pracę i jak najlepiej umie - pracuje. Chce być przydatny i ceniony, bo przynosi ze sobą inną kulturę, a więc inny sposób myślenia. To jest jego atut, bo poszerza zastygłą od lat perspektywę patrzenia starych mieszkańców. Wnosi to jako wyraz wdzięczności za pomoc przyjęcie i akceptację. Marzy o powrocie do swej ojczyzny i robi wszystko aby jak najprędzej do niej wrócić. Tak – moim zdaniem - wygląda to co czuje uchodźca, o czym śni, to jak się zachowuje i co robi. I to jak powinien być traktowany.\nPiszę to wszystko nie po to, aby powtarzać słowa Papieża, ale dlatego by zostały one dobrze zrozumiana. Wielu ludzi myli bowiem pojęcia i za uchodźcę bierze człowieka, który przybywa na obce tereny, po to aby je zdominować.\nJak takiego rozpoznać? Przede wszystkim nie respektuje on ani praw, ani religii, ani też zwyczajów gospodarzy. Nie chce się ani integrować, ani współdziałać z autochtonami. Nie musi gwałcić i zarzynać mieszkańców. Może to zrobić później, w miarę jak wzrastać będzie jego liczba i poszerzać się będą enklawy w których zamieszka. Im będzie go więcej tym coraz śmielej będzie molestował zamieszkujące tu kobiety, palił samochody później budynki, dzielnice, a w końcu miasta. Będzie atakował stróżów prawa, mordował z coraz większą częstotliwością, w wybranych przez siebie miejscach – planując gdzie i jak, za jednym zamachem może zabić jak największą liczbę osób. Najpierw będzie manifestował swą wiarę blokując ulice, później przejmie świątynie i zmusi miejscową ludność do przyjęcia swojej wiary. Następnie opodatkuje tych którzy jego wiary nie przyjęli, ale w miarę jak będzie rosła jego siła zacznie ich zabijać...\nTo nie uchodźca. To najeźdźca. Jest nim, choć nie przybywa zbrojnie by palić wsie oraz miasta, czy burzyć świątynie. Różni się bowiem od zwykłego najeźdźcy tym, czym wojna hybrydowa od konwencjonalnej. A taka wojna toczy się tu już od dawna.\nToczy się wojna wokół naszej Troi. Ale obwarowani mieszkańcy polis nie widzą jej zza palisad. Cieszą się wielkim drewnianym koniem stojącym w sercu miasta, którego sami zza bram tu przyciągnęli.\ncyborg - 3 Stycznia, 2018 - 18:18\nWyraźnie zostało powiedziane i napisane : „W duchu miłosierdzia bierzemy w ramiona wszystkich, którzy uciekają od wojen i głodu lub są zmuszeni opuścić swoją ziemię z powodu dyskryminacji, prześladowań, ubóstwa i degradacji środowiska.”\nPodane są warunki uznania konieczności udzielenia miłosierdzia. Ani słowa o słono opłaconej etykietce UCHODŹCA.\nMoje zgorszenie budzi rytuał "postawienia stopy na europejskim lądzie" - wzięty chyba z prawa Florydy, która wymaga by uciekinier z Kuby postawił nogę na lądzie. Europejczycy uczynnie czekają niedaleko plaż Afryki, podejmując na pokłady okrętów będące terytorium Europy wszystkich chętnych.\nW tym fragmencie nie używa...\nRomek M - 3 Stycznia, 2018 - 18:46\nale przecież już sam tytuł orędzia brzmi - "Migranci i uchodźcy: mężczyźni i kobiety w poszukiwaniu pokoju"\nA w treści orędzia słowo "uchodźca" we wszystkich odmianach powtarza się 15 razy.\nTo jest orędzie o uchodźcach.\ncyborg - 3 Stycznia, 2018 - 19:27\nDobrze ! Ale najpierw dokładnie definiuje pojęcie uchodźcy. Potem można już odmieniać na wszelkie sposoby.\n"...w poszukiwaniu pokoju " - wyklucza z migrantów osobników złej woli, gwałcicieli, mącicieli, terrorystów\nCechą charakterystyczną tekstów pochodzących z Watykanu, jest to, że trzeba zrozumieć każdy przymiotnik, rozpoznać co AUTOR miał na myśli !\njesteśmy pod presją własnych wyobrażeń,\ncivilebellum - 3 Stycznia, 2018 - 18:46\ni to presją wieloraką:\n- o powinnościach chrześcijańskich (Kochaj Bliźniego jak siebie samego)\n- o powinnościach cywilizacyjnych (mamy 20-milionową Polonię)\n- o tym, co NAM zrobią obcy (jak to robią Zachodowi)\n- o tym, że sobie nie poradzimy z ew. przybyszami.\nDwie pierwsze powinności są poza dyskusją - należy się do nich stosować. Trzecie wyobrażenie jest medialne i nie można go u nas sprawdzić, a tymczasem nie jesteśmy w ogóle przygotowani do tego ew. "poradzenia sobie z przybyszami"!\nWięc problem nie jest wielowątkowy, a jednowątkowy: czy nasze państwo przygotowało reżim prawny, który to poradzenie sobie zapewni? Myślę tu o sposobie, zasadach i regułach ekstradycyjnych, które regulowałyby wydalanie z Polski (na koszt opodatkowanych na wstępie uchodźców!) osób naruszających nasze zasady cywilizacyjne, a w szczególności o sankcjach środowiskowych, tj. dotyczących nie tylko sprawcy wykroczenia, ale i jego najbliższego środowiska!\nTaki jasno przedstawiony przybyszom "Kodeks Wychodźczy" (nie mylić z tzw. odpowiedzialnością zbiorową") skutecznie w moim mniemaniu przeciwdziałałby ekscesom (nie mówię już o zbrodniach) na ulicach polskich miast, takim jak np. modły publiczne, zaczepki o charakterze seksualnym itp.\nPodsumowując: przyjąłbym zweryfikowanych (chodzi o ustalenie kraju pochodzenia) uchodźców - ale najpierw wdrożył postulowany Kodeks.\nSerdeczności Romku - dobry tekst na początek roku!\nRomek M - 3 Stycznia, 2018 - 19:20\nTo jest dobra myśl - kodeks uchodźczy ! Choć myślę, że sam kodeks karny by tu też wystarczył, Można by na przykład uznać, że za każde przestępstwo którego dolną granicą jest 3 miesiące ograniczenia wolności przestępca jest deportowany. Ale tu z kolei mamy kolejny problem - niewydolność sądów i mechanizmów wymiaru sprawiedliwości. Ale jest to z kolei dobry argument dla KE :)\nUrząd d/s Imigrantów !\ncyborg - 3 Stycznia, 2018 - 20:02\nKomisji europejskiej nie przeszkadza, że nazistowskiej proweniencji urząd zabraniający Polakom rozmawiać ze swoim dzieckiem po Polsku spokojnie działa w Niemczech.\nUrząd o podobnym umocowaniu i uprawnieniach powinien dbać o prawa dzieci i żon imigrantów, o nich samych.\nNiemcy chcieli relokować imigrantów nie uczących się języka i nie akceptujących wyższości kultury germańskiej. Powinniśmy stawiać podobne warunki.\nZłożony system weryfikacji przyspieszy spotkanie z J. Ch.?\nccassiumm7 - 3 Stycznia, 2018 - 19:59\nJęzyk - arabski ma wiele dialektów. Dialekty np. syryjsko-palestyńskie to nazwa określająca jedną z czterech grup wschodniego obszaru dialektalnego języka arabskiego. Znajomy studiował arabistykę w Damaszku (Damaszek (arab. دمشق, transk. naukowa Dimašq, transk. polska Dimaszk; dialekt damasceński: š-Šām). Przy nostryfikacji dyplomu komisja nie rozumiała co mówi i vice versa!\nSystem weryfikacji wymaga specjalistycznych sił i środków. Obawiam się, że nie jesteśmy w stanie oddzielać ziarno od plew. Czy w tej sytuacji sięgniemy po odstawionych przymusowo do rezerwy doskonale wyszkolonych na "Language Institute - Uniwersytecie w Damaszku?\nReasumując - dialektu np. š-Šām nie podrobi byle kiep i byle kiep nie odróżni w/w od np. hidżazyjskiego... o dialektach na podłożu aramejskim (aramejskim mówił Pan Jezus) nie wspomniawszy.\nBp Krzysztof Zadarko delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Imigrantów, podczas trzeciej pielgrzymki Akcji Katolickiej i Rad Parafialnych do Skrzatuszaw w IV-2017 r., „ podkreślał jednak, że nie można przyjmować ich (uchodźców) w sposób bezkrytyczny. - Nie można tego robić w sposób naiwny, dlatego musimy zagwarantować sobie bezpieczeństwo przed ewentualnym zagrożeniem terroryzmem, ale jednocześnie nie wolno nam odtrącać tych, którzy znajdują się w potrzebie (…)”.\nUchodźca, imigrant czy emigrant?\nEmigrantem nazywamy każdą osobę, która wyjeżdża ze swojego kraju pochodzenia. Na przykład Polaków wyjeżdżających do Wielkiej Brytanii. Imigrantem nazywamy z kolei każdą osobę, która przyjeżdża do kraju innego niż jej kraj pochodzenia. Na przykład pracujących w Polsce Ukraińców. Wynika z tego też, że każdy uchodźca jest emigrantem, ale nie każdy emigrant jest uchodźcą. Dlaczego? Bo powodów emigracji może być więcej niż ucieczka przed prześladowaniem. Emigracja może być też na przykład edukacyjna lub zawodowa.\n- Każdy cudzoziemiec, który puka do naszych drzwi, jest okazją do spotkania z Jezusem Chrystusem - wpis o takiej treści, napisany po polsku, pojawił się 18 grudnia 2017 r. na papieskim koncie na Twitterze.\nRiposta wywołała fale komentarzy:\n- W sumie coś w tym jest, bo jak nas Islamista zabije, to szybciej spotkanie z Jezusem Chrystusem w niebie - odparował ojciec Piotr Łacheta, katolicki zakonnik na Uralu.\nLewactwo uwiezilo Benedykta i na jego miejsce podsunieto\nwilk na kacapy - 3 Stycznia, 2018 - 23:01\nlewaka antychrysta ,rozwalacza kosciola Franciszka.ktorego zadaniem jest zniszczenie KK i chrzescijanizmu co dzielnie wykonuje za pomoca podporzadkowanych tej samej amfi lewackiej z NWO kardynalow i biskupow.To co w Polsce wyprawiaja\nksieza na roznych szczeblach wola pomste do Boga.A ksieza ktorzy to widza i staraja sie protestowac sa niszczeni i wydalani.\nKK w Polsce nigdy nie zostl oczysczony ze zlogow postkomuszych a ilosc kolaborantow SBeckich w sukienkach byl bardzo duzy i przeniosl sie do obecnych czasow stad ,zakaz wyjawienia ANEKSU bo Dudaczewski i Kaczynski nie chca swoich wspopracownikow wydac na pastwe naroduKler jak Sdownictwo, nauczyciele ,lekarze,artysci, dziennikarze urzednicy i caly ten postPRLowski chlew utrzymywany na garnuszku podatnika nie zostal nigdy zlustrowany i odpowiednio ukarany.\nI do momentu jak to sie nie stanie nigdy Polski nie mozna bedzie nazwac wolnym krajem.\nJak poradzić sobie z nachodźcami..\nRAK - 4 Stycznia, 2018 - 00:14\nJednym z problemów państw przyjmujących uchodźców jest kontrola tożsamości poszczególnych osób oraz ich "aktywności" . Wiele osób przekraczających granice nie ma lub ma fałszywe dokumenty.Wiele tych osób nie przestrzega prawa obowiązującego w danym kraju. Administracje są bezradne. Dobrym rozwiązaniem wydaje się zaczipowanie i odpowiednie oznaczenie tych ludzi (wytatuowanymi kodami kreskowymi w odpowiednich miejscach na ciele). Brak takich "dokumentów" tożsamości wiązałby się z deportacją lub ich przymusową izolacją. Może ktoś pomyśli, że to jest dyskryminacja, albo jeszcze coś gorszego. Jednak mam uzasadnienie tego rozwiązania. Agresja i terroryzm są ściśle związane z anonimowością i bezkarnością jednostek. Ktoś kto raz ukradł, zgwałcił, naruszył wolność i prawa drugiego człowieka nie mógłby się ukrywać przez zmianę wyglądu lub dokumentów. Taka osoba szybciej zostałaby "odnaleziona" i znalazłby się w rejestrze publicznym. Takiej osobie trudniej byłoby ukryć się i powtórzyć swoją skłonność. Świadomość, że za przestępstwo będzie nieuchronna kara lub deportacja zmusiłaby do "samokontroli" przestępców Wolność i prawa człowieka tak, ale nie bezprawie i bezkarność.\nbardzo ładnie i to w takim\nkontrik - 4 Stycznia, 2018 - 04:58\nbardzo ładnie i to w takim temacie. oczywiście mozliwe, że uchodźca lub migrant zechce pozostać czy wręcz sie asymilować. ale nie ma tak jasno, że reszta to najeźdzcy, jakby można sie zasugerować tekstem. są przecież prymitywy, patole i kryminalisci, ktorych najchętniej sie pozbywają obce kraje. są niezintegrowani gniewni lokalni, w dowolnym pokoleniu. są świry i terroryści. religia jest wygodnym parawanem dla własnych celów czy zaburzeń. Zachód wyhodowal sobie V. kolumny a teraz pojawił sie katalizator. całkiem, jakby ktoś przyspieszył bieg dziejów z wymieszaniem społeczeństw. takich decyzji nie podejmuje sie przypadkiem i nie widząc oczywistych konsekwencji. to już nieodwołalne, nie da sie zapakowac wszystkich na statki i wymusić przyjęcie z powrotem, gdzie postawi sie obozy. w końcu dojdzie do walk, bo już jest paraliż i tylko wojsko trzyma wszystko w kupie a dokładniej wiara w ład społeczny. bez takiej wiary bedzie chaos i masowe rewolty. kolejna korekta dziejów a raczej rewolucja chyba nie będzie bezkrwawa. ale dobra dyktatura jeszcze by uratowała sytuację. surowe prawo, działania jak w misji wojennej i kolonie karne, zanim setki tysięcy nie staną sie uzbrojonymi gangami. idzie w drugą stronę, z ustepstwami i przeczekiwaniem w nadziei na integrację\ncivilebellum - 4 Stycznia, 2018 - 13:30\nhttp://naszeblogi.pl/49134-koniec-europejskich-lewakow-nie-pozwolmy-sie-wyprzedzić - jak najbardziej w temacie!


Święta tuż, tuż... - Bibliotekarz Lubuski\nJesteś tutaj: Start Wydarzenia / Relacje / Opinie Święta tuż, tuż...\nUtworzono: środa, 20, grudzień 2017 10:44\nPracowity tydzień w Bibliotece w Złotniku zwieńczyło piątkowe popołudnie. Tego dnia w bibliotecznych przestrzeniach było gwarno i wesoło. Tyle emocji wywołały ostatnie przygotowania dekoracji świątecznych.\nSpotkanie było również okazją do rozmów o tradycji bożonarodzeniowej w naszych domach. Wszystkim życzymy Wesołych Świąt!


Agata Witkowska zostaje z nami! - Radomka\nAgata Witkowska zostaje z nami!\nAgata Witkowska (z d. Durajczyk) to polska siatkarka, grająca na pozycji libero. Urodziła się 19. Sierpnia 1989 roku w Gdańsku. Występowała na parkietach polskich i zagranicznych. Fani siatkówki mogą znać Agatę między innymi z KPSK Stal Mielec, AZS Białystok, czy PGE Atom Trefl Sopot. W sezonie 2016/2017 zawodniczka reprezentowała barwy włoskiego klubu Yamamay Busto Arsizio, a rok później grała w Grot Budowlanych Łódź. Z tym klubem zdobyła Puchar Polski w 2017 roku i 3. miejsce Mistrzostw Polski.\nDla Agaty będzie to trzeci sezon w barwach E.Leclerc Moya Radomki Radom. W minionych rozgrywkach nasza libero znalazła się w TOP10 najlepszych przyjmujących minionych rozgrywek, z ponad 58% skutecznością, a odbierała ponad 600 razy! Została wyróżniona także statuetką MVP w meczu przeciwko Enea PTPS Piła.\nBardzo się cieszę, że w przyszłym sezonie będę dalej częścią Rodziny Radomki. Mam nadzieję, że dostarczymy jeszcze więcej pozytywnych emocji. Do zobaczenia niedługo! -powiedziała Agata.\nAgata cieszymy się, że dalej jesteś częścią Rodziny Radomki!


Wyznania gapowicza : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Blogi, Karol Jerzy Mórawski Wyznania gapowicza\nJechałem na gapę. Dokładnie pięć przystanków. W samo południe, w samym sercu stolicy i - na domiar złego - osiemnastką. Tak, tą samą osiemnastką opiewaną w jednej z najpiękniejszych warszawskich piosenek. I co najgorsze - wcale nie żałuję, pomimo iż uchylanie się od należnej zapłaty bynajmniej nie jest w moim stylu. Ponadto wszem i wobec deklaruję, że następnym razem w analogicznej sytuacji postąpię dokładnie tak samo - co zgodnie z kan. 987 Kodeksu prawa kanonicznego ("Wierny, aby otrzymać zbawczy środek sakramentu pokuty, powinien być tak usposobiony, by odrzucając grzechy, które popełnił, i mając postanowienie poprawy nawracał się do Boga...") uniemożliwia fresh start uzyskiwany za pośrednictwem konfesjonału. Ale do rzeczy.\nŚrodowe przedpołudnie, plac Unii Lubelskiej, przenikliwy chłód i... mżawka, gęsta, uporczywa mżawka. Pogoda, która wygląda urokliwie jedynie na kartach opowiadań o Sherlocku Holmesie skłania do skorzystania z bardziej wielosezonowego środka transportu aniżeli własne nogi - i wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, iż tego akurat dnia wyszedłem z domu jedynie z plastikowym pieniądzem. Krótki rekonesans po kilku kioskach potwierdził tylko empirycznie wyniki badań prowadzonych przez Narodowy Bank Polski, Związek Banków Polskich, Fundację Rozwoju Obrotu Bezgotówkowego; na płatność kartą w takim miejscu liczyć może tylko niepoprawny optymista. I właśnie wtedy przyszedł mi do głowy pomysł całkiem odlotowy, jak to śpiewali przed laty bracia Golcowie. Biletomaty! Tak, te magiczne urządzenia montowane w nowych, niskopodłogowych tramwajach, rozwiązanie odwiecznych problemów z dostępnością biletów komunikacji miejskiej w naszej kochanej stolicy! Kto by się martwił, że na drodze kurz, i śnieg, i deszcz - wsiadasz do tramwaju, kupujesz bilet i jedziesz. Wot, Jewropa!\nNiestety - wystarczyło zaledwie kilka minut, by warszawska komunikacja ukazała swoje prawdziwe oblicze. Pierwsze trzy tramwaje mogłyby z powodzeniem posiadać żółte tablice charakterystyczne dla pojazdów zabytkowych - gdyby tylko tramwaje podlegały rejestracji. W tak sędziwych wagonach biletomatu raczej nie ma co szukać, a motorniczy, upoważniony skądinąd do sprzedaży biletów, z reguły tych biletów nie ma, jest spóźniony powyżej trzech minut, nie wydaje reszty, nie przyjmuje płatności kartą i w ogóle ma więcej spraw na głowie aniżeli makler z Wall Street w chwili ogłoszenia upadłości Lehman Brothers. Trudno - czekamy dalej.\nPo kliku minutach - jest! Elegancki, lśniący skład rodem z Bydgoszczy przenosi nas z czasów późnego Jaruzelskiego w teraźniejszość. "Zakochaj się w Warszawie" - czytam umieszczone na wagonie hasło, by już po chwili miast o miłosnych uniesieniach myśleć wyłącznie o... rozwodzie. Z wyłącznej winy współmałżonki z rybim ogonem, uzbrojonej w tarczę i miecz! Okazuje się, że w futurystycznym wnętrzu tramwaju biletomat wprawdzie jest - tylko, że dostosowany wyłącznie do płatności... monetami. Tu nie pomoże nie tylko Visa do spółki z Mastercardem, ale nawet najznamienitsi przedstawiciele Piastów oraz Jagiellonów, uwiecznieni genialnym piórkiem Andrzeja Heidricha. Nie masz drobnych? Trudno - wysiadaj z tramwaju. Albo... jedź na gapę. Wybór - przynajmniej dla mnie - był oczywisty. Co więcej, na przekór moralistom rozmaitego sortu nie widzę w tym żadnego, podkreślę - żadnego uszczerbku dla rzetelności, uczciwości tudzież innych podobnych cnót.\nPo pierwsze - żadna z chronionych przez Konstytucję wartości nie ma charakteru absolutnego. Nawet tak fundamentalne prerogatywy jak ochrona życia ludzkiego mogą być w pewnych, ściśle określonych sytuacjach ograniczone - czego podręcznikowym przykładem może być chociażby obrona konieczna. Podobnie i w przypadku umów cywilnoprawnych: swoboda ich kształtowania nie oznacza, że jedna ze stron ma prawo - mówiąc kolokwialnie - robić ze swojego kontrahenta wariata. A tak właśnie dzieje się na co dzień w stołecznej (i nie tylko stołecznej...) komunikacji miejskiej. Jak bowiem inaczej wytłumaczyć sytuację, w której zakupione w roku 2012 składy tramwajowe wyposażono w urządzenia sprzedaży biletów akceptujące wyłącznie monety? I nie stanowią tu wytłumaczenia kolorowe naklejki w środkach komunikacji miejskiej, nawołujące do zakupu biletów przy użyciu smartfona. Po pierwsze - samego smartfona nie każdy ma, po drugie - trudno zmuszać kogokolwiek do zakładania elektronicznej portmonetki jedynie dlatego, żeby raz na klika miesięcy nabyć bilet jednorazowy. To przewoźnik powinien być na tyle elastyczny - i zainteresowany zwiększeniem przychodów z tytułu opłaty za przejazd - by udostępnić klientom wszelkie formy płatności, rozpowszechnione pod naszą szerokością geograficzną. Jeszcze raz podkreślę; nikt nie oczekuje od ZTM Warszawa akceptacji weksli, czeków, krzemiennych siekierek, skórek kuny, muszelek, wielbłądów lub innych, nie mniej egzotycznych płacideł. Gotówka (w obu jej postaciach), karta bankowa, płatności mobilne - oto zestaw w dzisiejszych czasach niekwestionowany. Niestety, nie dla operatorów transportu publicznego.\nInna sprawa to szczególny status komunikacji publicznej. Już sama nazwa wskazuje, że mamy do czynienia z czymś jakościowo innym aniżeli osiedlowy szewc, kiosk z gazetami, warsztat samochodowy, fabryka a nawet bank czy zakład ubezpieczeń. Głównym celem takiego przedsiębiorstwa nie jest windowanie wyników sprzedażowych, ale w pierwszej kolejności zaspokajanie żywotnych potrzeb obywateli. Z tej przyczyny przewoźnicy tramwajowi i autobusowi z reguły stanowią własność samorządów, z tejże przyczyny otrzymują całkiem niemałe dotacje od władz samorządowych. Na tym nie kończą się bynajmniej przywileje komunikacji publicznej, preferowanej również przez prawo - tak krajowe jak również lokalne. Zaiste, nie ma przepisów skłaniających kogokolwiek, aby chodził do szewca, montował meble przy pomocy stolarza czy gromadził oszczędności w banku. W przypadku komunikacji publicznej takich instrumentów, dyskryminujących transport indywidualny wyliczyć można bez liku: od buspasów poprzez zamknięte dla prywatnych aut ulice aż po systemy płatnego parkowana w centrach miast. Nikt już dziś nie kwestionuje pozytywnego wpływu transportu zbiorowego na czystość powietrza w centrach miast czy płynność ruchu, nikt nie apeluje by autobusom czy tramwajom odebrać w pełni uzasadnione i należne przywileje. Jednak nie ma nic za darmo. Przy tak istotnie uprzywilejowanej pozycji rynkowej uzasadnione skargi na funkcjonowanie transportu publicznego powinny stanowić ewenement, a jedyną troską włodarzy zakładów komunikacji miejskiej powinno być jak najszybsze usuwanie najdrobniejszych choćby niedogodności dla klientów.\nNiestety, założenia założeniami - tymczasem w kwestii biletów miejska komunikacja (przynajmniej w stolicy) wciąż odnotowuje opóźnienie na poziomie... 25 lat. W ciągu tego ćwierćwiecza dokonaliśmy pokojowej rewolucji, w wyniku której gruntownie zmieniliśmy system polityczny i gospodarczy. Wypędziliśmy precz rosyjskiego niedźwiedzia i zawarliśmy nowe sojusze, odpowiadające zarówno polskiej racji stanu, jak również oczekiwaniom przeważającej części rodaków. Dołączyliśmy do wielkiej rodziny państw europejskich, odważnie zmierzyliśmy się ze wstydliwymi kartami naszej przeszłości - i tylko problem wspólnego biletu dla komunikacji miejskiej i pociągów podmiejskich w Warszawie wciąż nie może doczekać się rozwiązania tyleż kompleksowego i stabilnego, co po prostu zgodnego z logiką. Widok konduktora Kolei Mazowieckich opisującego długopisem jednorazowy bilet ZTM z paskiem magnetycznym kwalifikuje się wyłącznie do Latającego Cyrku Monty Pythona - podobnie jak buńczucznie zapowiadane modernizacje kluczowych arterii tramwajowych, na których nawet na odcinku centralnym poskąpiono pieniędzy na automaty z biletami. Biletomaty z ograniczoną możliwością zapłaty to kolejny kamyczek do tego wstydliwego ogródka, tym bardziej, że spotkać można również pojazdy, w których zapłacimy kartą - w nich dla odmiany nie honoruje się gotówki. Co zatem robić ma zabłąkany przybysz, którego w nocnej porze najdzie chętka na taką ekstrawagancję jak podróż warszawskim autobusem? Prawnicy ZTM mają na to pytanie prostą odpowiedź:\n- Brak możliwości kupna biletu w mobilnych automatach lub u obsługi pojazdu nie zwalnia pasażera z odpowiedzialności za przejazd bez ważnego biletu. Sprzedaż biletów w pojazdach jest jedynie uzupełnieniem stacjonarnej sieci sprzedaży - czytamy w regulaminie stołecznej komunikacji miejskiej. A pasażer, dla którego wygody ten cały system powstał, niech idzie pieszo bądź liczy się z mandatem. Najważniejsze, że w zasadach regulujących przewóz udało się umieścić stosowny disclaimer. Idąc tym tropem, można zaproponować dalszą racjonalizacje regulaminu. Po co te paragrafy, podpunkty, załączniki; wszystko da się wyrazić w jednym zdaniu: "A teraz, drodzy pasażerowie, pocałujcie przewoźnika..." - jak by powiedział przesławny Miś z Okienka.\nMożna i tak. Tylko potem nie dziwcie się, że tylu warszawiaków jeździ na gapę. Za bilety na Monty Pythona gotowi jesteśmy płacić - ale w teatrze, a za Bareję w kinie. Transport publiczny służyć ma zupełnie innym celom.


Auto Szrot Głębock – tanie części Kasacja Pojazdów\nChcesz dobrych części samochodowych? Natrafiłeś na idealne miejsce – Auto szrot Głębock. W naszej ofercie odszukasz nie tylko auto części – zarówno blacharskie, jak i mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszej oferty wszystkich zainteresowanych doskonałą jakością i niewiarygodnie niską ceną. Na to składają się wymagania, które opisują nasz auto szrot Głębock.\nWybierz spośród licznych podzespołów do swojego auta. Z powodu dużej ilości części w magazynach możemy zapewnić Ci kilka sztuk poszczególnego podezespołu – w ten sposób wybierzesz to, co najbardziej Tobie odpowiada.\nNajlepszym sposobem na przekonanie się o naszej jakości jest bezpośrednio wpadnięcie do naszego składowiska – przed tym jednak zalecamy skorzystanie z naszej infolinii w celu kontaktu. Nasi pracownicy codziennie starają się znaleźć odpowiednie części dla naszych klientów – tylko tak możemy się upewnić, że nasi klienci będą zadowoleni z naszych usług. Nasze wieloletnie doświadczenie pozwala nam na stwierdzenie, że nigdzie nie dostaniesz części w bardziej korzystnej cenie niż właśnie na złomowisku. Jest tak, bo produkty odsprzedajemy bez pośrednictwa – prosto z naszego placu.


Jestes 38194448 gosciem na naszej stronie\n1 stycznia 2020 spotykamy się nad Rusałką\nPrezydent miasta Poznania Jacek Jaśkowiak (z lewej) na czele peletonu. 1 stycznia 2018.\nZa kilkanaście dni, 1 stycznia 2020, fani rowerów z Poznania i okolic zbierają się noworocznie nad jeziorem Rusałka. Będzie to już dwudzieste, jubileuszowe spotkanie w pierwszy dzień nowego roku w tym właśnie miejscu. Początek o godzinie 13.\nFormuła tych noworocznych mityngów sprowadza się do tego, by w pierwszy dzień kolejnego roku zademonstrować, bez względu na warunki pogodowe, swą formę rowerową, spotkać się ze znajomymi i złożyć sobie wzajemnie życzenia oraz wspólnie objechać poznańskie jezioro Rusałka. I także uczestniczyć w losowaniu nagród. To również znakomita okazja, by zapoznać się z kalendarzem imprez rowerowych i kolarskich w Wielkopolsce w sezonie 2020.\nW poprzednich spotkaniach uczestniczyli, między innymi: Katarzyna Pawłowska i Paweł Cieślik - reprezentanci Polski w kolarstwie, brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich z Soczi Jan Szymański, całe rowerowe zespoły (Euro Bike Kaczmarek Electric Team, Rybczyński-Bikes Remmers Team, Stomil Poznań), fani rowerów z Wrześni, Kościana, Obornik, Mosiny, Kiekrza i Suchego Lasu. Trzy razy brał w nich udział Marek Woźniak - marszałek województwa wielkoposkiego, trzy razy także prezydent miasta Poznania Jacek Jaśkowiak, obaj na rowerach.\nOd kilku lat sponsorem głównym imprezy jest Browar Fortuna z Miłosławia, którego prezes Krzysztof Panek jest fanem ruchu - biega, jeździ na rowerze (startował w maratonie MTB nad jeziorem Garda we Włoszech). Nie bez znaczenia jest wsparcie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego, Starostwa Powiatowego w Poznaniu, firmy Rehau (Michał Dymek, Patryk Gagatek) oraz firm związanych z rowerami: DT4YOU (Tomasz Gil, Waldemar Kotarski), Euro Bike (Piotr Pawlak), BCM Nowatex (Piotr Miśkiewicz), Markowe Rowery (Ryszard Horłoza), także Wojciecha Gogolewskiego - głównego organizatora maratonów MTB w Wielkopolsce.\n1 stycznia 2020 spotykamy się nad Rusałką. Jubileuszowo, bo po raz dwudziesty, w tym miejscu. Synoptycy na ten dzień prognozują temperaturę w granicach od plus 4 do minus 1, ma być pochmurnie i bez istotnych opadów.\nJako główny oragnizator imprezy, serdecznie zapraszam nad Rusałkę 1 stycznia 2020. Mam nadzieję, że wspólnie godnie powitamy Nowy Rok i poznańskie wejście rowerowe w rok olimpijski będzie z przytupem.


Co ja mam biedny robić??? - Ryn dyn dyn - 19.05.2006 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nCo ja mam biedny robić???\nPowiedzcie mi co ja mam robić, bo już nie wiem. Każdy w mojej rodzinie ma dla mnie inny pomysł na życie. Siedze sobie teraz kulturalnie w domu. Przychodzi mama i mówi:...weź jakąś książke przeczytaj, a nie tak siedzisz i głupiejesz w tym internecie..."(ale przecież czytam, tylko ona nigdy nie widzi). Za chwile wpada ojciec i mówi."...nie siedź tak przed tym komputerem, idź na spacer do lasu się przejdź, albo zajmij się jakimś sportem...".10 minut później wpada babcia do mnie i mówi"...dobrze dziecko, siedź w domu, nie wychodź, bo tam niebezpiecznie na ulicy, jeszcze Cię pobiją. Masz racje siedź przy komputerze...". Za chwile wpada dziadek, nie wiem tylko po co, siada u mnie na fotelu i zczyna "...a u Ciebie w szkole to się nie narkotyzują?...". Mówie dzaidkowi, że nie. On się na mnie dziwnie popatrzył. Pewnie znowu coś w uwadze obejrzał, albo przeczytał w superexpressie i się zestresował. Na koniec powiedział do mnie"...Ty idź na księdza lepiej, bo dobrodziej to zawsze ma dobrze...", no myślałem że padne jak to usłyszałerm. Po dziadku przyszedł mój brat do domu i odrazu do mnie z tekstem "... a Ty znowu przy tym komputerze, a jak nie przy komputeze to z tomkiem gdzieś łazicie(Tomek to mój sąsiad). Weź się zajmij czymś normalnym, idź się ze znajomymi spotkaj albo na jakąś impreze a nie tkak siedzisz jak ta pała...". No ale wujek mnie poprosrtu dobił. przyszedł do mnie pożyczyć płytę z windowsem, usiadł popatrzył na mnie i mówi "...Kurde, ja to cię nie rozumiem, tylko siedzisz przy tym komputerze i z tym Tomkiem ciągle łazisz. Weź idź bzyknij jakąś panne. jak ja byłem w Twopim wieku to się alpagi piło i dziewczyny bzykało a ty tylko tak siedzisz i z tym Tomkiem ciągle gdzieś łazicie..."\nNo i co ja mam zrobić. Co chcwila ktoś się mnie czepia. Ktoś mi karze coś robić. Każdy ma dla mnie swój pomysł na życie, mam już tego dosć...\nIdź do Tomka :)\nNo wez, co tak ciagle przy kompie siedzisz? Idz w pilke pograc!\nŁadny chociaż ten Tomek? :)\nhehehe, no to stary ja ci wspolczuje. Ja tam kulturalnie sobie sam w domu siedze. popijam piwko, i jakis filmik ogladam, nikt mi d..y nie zawraca na szczescie.\nWujka się słuchaj! On dobrze prawi :)\ndarek_dragon---> Tomek to mój sąsiad i kolega. nie jestem pedałem. Poprostu jak nie mam co robić to albo ja idę do niego albo on przychodzi do mnie... No wiesz , jesteśmy kumplami\nIMHO propozycja wujka jest najbardziej kuszaca...:)\nBzyknij Tomka! :)\nWujek dobrze gada!\nwujek dobrze gada\nCainoor---> daj spokój... nikt tu nikogo nie bzyka i nikt nikogo bzykaać nie zamierza\nCzy Wam też tak chodzą i pier.... co macie robić??\nJa miałem parenaście lat, to też tak chodzili i mówili. Kazdy sie martwił. Normalne. Chociaz może mają troche racji?\nipansz [ Legionista ]\nChłopie słuchaj sie wujka daleko zajdzierz ja miałem taką ciocie <LOL>\nsie posłuchałem i wyrosłem na porządnego obywatela państwa polskiego:P\nA masz garb ? :P\na chwile wpada dziadek, nie wiem tylko po co, siada u mnie na fotelu i zczyna "...a u Ciebie w szkole to się nie narkotyzują?...". Mówie dzaidkowi, że nie. On się na mnie dziwnie popatrzył\nDziadek sobie pewnie pomyslal: "Rety, co to za szkola, myslalem, ze chlopak zalatwi mi troche towaru zebym przypomnial sobie na stare lata jak to bylo byc hipisem, ale najwyrazniej nawet na wlasnego wnuczka nie mozna liczyc"\nipansz----> ale wiesz, mój wujek to jest patologia chodząca. 5 dych na karku kawaler. Śpi, pracuje, pije z kolegami, a ostatnio kupił sobie komputer i pornosy cały czas ściąga i co chwila prosi mnie żebym do niego przyszedł i coś mu pomógł , bo wirusów ma od cholery. ja lubie mojego wujka , ale nie jestem przekonany czy on jest dobrym wzorem do naśladowania\nFlet---> nie mam garba\nIdz do lasu\nJo dziadzio rządzi!!!\nidzcie z tomkiem na impreze , nawalcie sie alpagami , byzyknij Tomka(nigdy odwrotnie :D)\nTak na serio , to moze jest w tym troche racji, ja swego czasu tez lwia czesc dnia spedzalem przed kompem grajac w CSa , dopiero jak zaczalem sie krecic miedzy ludzmi , poznawac nowych znajomych odechcialo mi sie sleczenia przed monitorem. Druga rzecz ze moze po prostu z tego wyrosniesz , nie wiem ile masz lat , ale w moim przypadku z wiekiem przyszla niechec do siedzenia przy grach , czy przegladania stron www jak maniak , czytam jak cos mnie konkretnego interesuje , staram sie nie bladzic w sieci bez sensu choc czasem mi sie to jeszcze zdarza. Moim zdaniem "żywa" papierowa ksiazka jest imho 100 razy lepsza i bardziej rozwijajaca niz texty pisane do sieci , aczkolwiek ich tez nie mozna pominac , serwisy informacyjne w necie dzialaja czasem lepiej niz te w TV czy radiu. PeaCe.\nWujek zazdrosny pewno, ze bzykasz Tomka, a jego nie. Więc bzyknij i wujka to się chłop ucieszy.\nIdz do lasu z wujkiem\nBzyknij dzadka, babcie, mame, ojca, wujka i tomka\nA moja ciocia była mężatką ale sie rozpiła raz przyszła naje'''a powiedziała co chciała ( czyt. wyżejjjjjjj) sie posłuchałem i jo!!!\nJa mam 26 lat i zaliczyłem 30 panienek od tamtego czasu ( 0 chłopaków ) :P\na wtedy miałem 16 latek......\nJohy---> jesteś chamski...\nipanisz---> nie wiem co ty sugerujesz ale ja też nie zaliczyłem żadnego chło0paka.\nserio serio serio serio serio serio serio serio..............................................\nJak nie potrawisz pomuc chłopakowi to spier''''j\nJak nie masz grabu/garba ? to maja tylko troche racji.\nI rada Tomka zostaw w spokoju spr czy ma siostre :D\nlaski laski laski laski laski i jeszcze raz laski imprezy itp.....\nkomp to nie życie towarzyskie!\nte dobry pomysł\nRyn dyn dyn------->\npopytaj sie kumpli kumpelki czy nie mają siór znajomych poznawaj nowych kumpli wtedy komp pójdzie wek a rodzina sie od ciebie od czepi...\nipansz - a GOL to nie czat.. edytuj posty!\nRyn dyn dyn - skoro tyle osób mówi, żebyś wyszedł gdzieś, zabawił się to może mają troche racji?\nP.S Wujek dobrze prawi :)\nej no sory ja tu jestem nowy..... nie wiem co i jak....\nale gdzie i z kim??? ja nie mam zbyt wielu kumpli. W szkole mnie nie lubią, cały czas się mnie czepiają, dobrze że chociaż z nauką nie mam problemów. Tomek mnie nigdzie nie weźmie, bo on na imprezy nie chodzi, ale ma jakąś swoją dziewczyne... widziałem ją kilka razy, ale szczerze mówiąc o wredna suka...\ntak wiec nie mam co zrobić ze sobą. Mam iść z wujkiem na alpage??? to chyb a nie jest najlepszy pomysł\na co ci najlepiej wychodzi może tak?\nnapszykład opowiedaj dowcipy ( najlepsze źródło? Mało znane stronki internetowe napszykład www.hss.pl )\njak coś zrobisz żle to i inni sie śmieją to śmiej sie z nimi nie daj po sobie poznać że sie tym martwisz lane miej na to!!!!!\nBądz kozak ( ale nie do starzych!!!Broń boże!!!! )\nNie wstydź sie gadać z dziewczynami podchodzisz wyluzowany mówisz cześć rozwijasz dalej temat i sruuu.... samo pójdzie: )\nStaraj sie byś w kręgu wydarzeń\nZdoroślej ( chyba że już masz to już za sobą )\nJak gdzieś wyczodzisz to nie sam TYLKO PACZKĄ\nI to chyba na tyle w tym poście..\nmoze ja juz jestem out of date ale\nipansz---> twoja charakterystyka pasuje jak ulal do dresika z mlekiem pod nosem:)\nipansz---> dzięki, ale wydaje mi się, że mi to już nic nie pomoże i przyjdzie mi umrzeć przed tym komputerem... cóż, w sumie mi tu źle nie jest, tyle , że się mnie czepiają... Znam siebie i wiem ze się nie zmienie...\nNo to moze co Meteo pomoże ?\nNawet nie czuje jak rymuje :P\nA dlaczego nie pójdziesz na dyskotekę serio pobzykac panny?\nA ja to niby dresik??????????????\nŻyje na takich regułach od kąd ciotka wtedy przyszła\ni mi wychodzi!!!!\nMam piękną żone i 3-kę dzieci\nDresiki nie mają rodziny bo se nie radzą!!!\npodchodzisz do dziewczyny i elo laska pogadamy se a daj mi swój numerek to jak daż go czy mam go sam se wziąźć!!!?????\nDawaj ale jush!!!\nTo jest dresik!!!\nlaski dyski kumple\nipansz---> Teraz dresik zrywa tak: Wiesz co, jesteś zajebista z ryja.\nA z du'' jak szmata w kuchni tak?\nNo to idź na spacer.\nU mnie podobnie jest.To chyba normalne.Już się przyzwyczaiłam do tego.Chcą jak najlepiej dla mnie.\nprzecież to dziecinnie proste. Pieniądze z banku londyńskiego może podjąć tylko Ryszard Ochudzki, lub Irena Ochódzka. Dogadaj się szybko z jakąś Ireną, ożeń się z nią i masz Irenę Ochódzką !


Jerzy Fryderyk Händel: Malarz muzycznych fresków | Andrzej Osiński - rozważania o sztuce i istnieniu\nJerzy Fryderyk Händel: Malarz muzycznych fresków\nGiovanni Battista Tiepolo: Apollo i Marsjasz\n„Ludzie największego ducha, założywszy, że są najodważniejsi, również w znacznie większym stopniu przeżywają najboleśniejsze tragedie: ale właśnie dlatego czczą życie, że przeciwstawia się im ono jako ich największy przeciwnik” (Friedrich Nietzsche)\nWersalski kancelista, sekretarz Akademii Inskrypcji i inspirator emblematycznych eposów w egzaltowanej dobie „Króla Słońce”, Charles Perrault odnotował, iż „od czasu do czasu natura lubi pokazać swą moc poprzez bogactwo talentów i obsypuje nimi tych, których kocha, tak że później zatrzymuje się, jakby wyczerpana wielkością i liczbą swych tworów”, a brytyjski portrecista i nestor wyspiarskiej krytyki w jednym, Jonathan Richardson z emfazą zaznaczał: „Czasami mamy do czynienia z taką naturalnością, połączoną z tak ogromną swobodą, że stanowi to dowód oryginalności dzieła”. Nietrudno przyznać, iż te siedemnastowieczne kolokacje zgrabnie przystają do nieziemskiego czynu Jerzego Fryderyka Haendla (1685-1759), który aczkolwiek swój osobisty idiom wykrystalizował nad podziw wcześnie, to nigdy nie zastygł był w partykularnie utrwalonej konwencji, i jakże skwapliwie wymyka się wszelkim definicjom!\nJerzy Fryderyk Händel (portret Balthasara Dennera)\nWilliam Blake uronił ongiś, iż „doskonalenie prostuje drogi, lecz drogi kręte bez doskonalenia, to drogi Geniuszu”. Istotnie, nadprzyrodzony fenomen autora „Muzyki na wodzie” nie poddaje się kształtnie intencjonalnej i programowej ewolucji, pojmując za słuszne wszystkie dostępne rozwiązania i będąc wystarczająco niezależnym, żeby sądzić, iż każdy rodzaj niezłej sztuki uważać można za prawdziwy. „Aby rzeczywiście powiedzieć coś o tym życiu, trzeba całego życia” – odkrywa tę wszechogarniającą i domagającą się estymy encyklopedyczność, Romain Rolland. Nie ulega wątpliwości, że zręcznie stapiając i konwertując najosobliwsze elementy polifonii, ornamentacji, homofonii i rytmiki, stymulowane tezaurusem europejskich kierunków i tendencji, Haendel kroczy ścieżkami z gruntu niecodziennymi.\nKlucząc i degustując bez umiaru heterogeniczność gatunków i manier, przezwycięża zarazem niepoliczone rozwidlenia i stylistyczne ostępy, skąd ulatuje ponad ziemię i promienieje wzorowością kunsztu – owym nieskazitelnym, świetlistym „esprit”, jaki „jest niebiańskim pokarmem, / Który żywi umysł i intelekt; / Jest owym życia doskonałym eliksirem, / Co chorego z wszelkiej uwalnia słabości. / Jest to świata ozdoba, jest to skarbiec / Zawierający w sobie naturę i sztukę; / Jest królewskim tronem, którego wyroki / Władzę mają nad koroną, nad berłem i złotem” (Marco Boschini). I pozostawia znamię jedności tak absolutnej, iż – jak nie kryje osłupienia faktograf, John Hawkins – w czas jej projekcji „zapadała cisza tak głęboka, że wstrzymywano oddech i życie wydawało się zatrzymane w swym biegu”.\nGiovanni Battista Tiepolo: Porwanie Europy\nDydaktyk i admirator Muzy łacińskiej, Charles Alphonse Dufresnoy, zaobserwował, że „praktyka pozbawiona światła sztuki łatwo może runąć w otchłań, jak ślepiec, nie mogąc wytworzyć czegokolwiek, co by się przyczyniło do trwałej reputacji, podobnie teoria, bez pomocy ręki, nie może nigdy osiągnąć zamierzonej doskonałości, lecz omdlewa w okowach lenistwa, jak w więzieniu”. Piewcy „Mesjasza”, należącemu do owego niezepsutego pnia nowożytnego mieszczaństwa, jakie wydało prześwietne owoce talentu i wiary (jakkolwiek nie zaliczał się on do tych, którzy wolą gwałtowną bądź wstrzemięźliwą narzucają muzyce jakiś sążnisty a niedostępny ideał), udało się uniknąć dotkliwej dychotomii, tudzież przyrodzonego następnym generacjom rozdźwięku pomiędzy intymną wizją a jej zaaplikowaniem w rzeczywistość. „Raczej zamorduj dziecko w kołysce, niż byś miał pieścić pragnienia bezczynne” – monitował niestrudzony rebeliant i mistyczny wizjoner, Blake. Przeniknięty duchem Biblii, Haendel: istota waleczna i niepłochliwa, poważna, surowa i pryncypialna, a przy tym skrupulatna i ekspansywna, imponująca i nieskora do ustępstw, wypija soki całego wszechświata i wchłania je z niegasnącym zachwytem, który – jak tuszył de Musset – jest oczywistym „bratem cierpienia”, i z jakiego zasobów czerpać należy nieoszczędnie, „by znieść nieszczęścia i móc zrozumieć mądrość” (L. Tieck).\nGiovanni Battista Tiepolo: Mucjusz Scaevola przed Porsenną\nFizycznie i moralnie krzepki, o psyche przejrzystej a pragmatycznej, rozmiłowany w rozlicznych strategiach pisania i niejednorodnych systemach kompozycji, ogarniający wszechstronnym lotem wszystkie ówczesne szkoły i narodowe temperamenty, a nadto bez zacięcia przyswajający ich ekspresywne i etniczne arkany, zachowuje herold „Kserksesa” zadziwiającą obiektywność oraz świeżość oglądu, graniczącą z bezosobowością. „Czego jest tak wiele, że się przelewa z przepełnionego umysłu, winno się całą wydobywać pełnią” – rozsądzał zacny filolog i bibliofil z holenderskiej Lejdy, Franciszek Junius. Takoż i Haendel, w żądzy uskutecznienia inteligentnej i sensualnej frazy, o której erudycyjny i popędliwy Mattheson zwykł był mawiać, iż „przemawia [ona] do serca, a poprzez słuch wzrusza i krzepi duszę człowieka rozumnego pięknymi myślami i melodiami”, przystosowuje się do tysiącznych aspektów zjawisk, do hermetycznych wspólnot i periodów, do chimerycznie fluktuującej mody.\nGiovanni Battista Tiepolo: Odnalezienie Mojżesza\nSzczwanym podstępem asymiluje i absorbuje przemijające z nagła wpływy, oddaje się cudzym refleksjom i dywagacjom, w razie potrzeby i przeszkodom przecinającym jego niezmożone trajektorie, magazynuje młodzieńcze fantazje i reaktywuje je z radością w opusach wieku dojrzałego. „Sztuka nie może być naprawdę uprawiana w sposób doskonały, jeśli nie stosuje metody naśladowania, gdyż bez niej pozbawiona jest tego składnika filozofii, który jest istotny” – kontemplował Medycejski pięknoduch i artysta Vincenzio Danti. Twórca „Orlanda” czyni to z tak tytaniczną potęgą ducha i tak niezachwianą równowagą myśli, że ani na chwilę nie daje się zatopić niewiarygodnej masie obcych wtrętów i kuriozalnych zapożyczeń, które z miejsca są bezwzględnie inkorporowane, opanowane i sklasyfikowane do własnych potrzeb. „Jego wspaniała dusza – udatnie ewokuje Rolland – jest jak morze: wszystkie rzeki świata nie potrafiłyby zaspokoić jej pragnienia ani też zmącić jego pogody”.\nGiovanni Battista Tiepolo: Mężczyzna i kobieta z dzbanem\nAnalizując przymioty niezmierzonej imaginacji właściwej artyście idealnemu, Albrecht Dürer wyraził przekonanie, że „gdyby człowiekowi posługującemu się z umiarem taką sztuką i obdarzonemu przez naturę talentem, dane było żyć wiele setek lat, codziennie tworzyłby, dzięki mocy, którą Bóg dał człowiekowi, i ze siebie dobywał wiele nowych postaci ludzi i innych stworzeń, nie widzianych przedtem i przez nikogo nie wymyślonych”. Geniusz niemiecki od zarania odznaczał się predylekcją ku adaptacjom a adopcjom cudzoziemskich szablonów i kondycji, okraszając ich transparentną konsystencję rzadkiej urody ekstrawagancją i spirytualną lirycznością, a kiedy trzeba – intencjonalną grozą, zakorzenioną immanentnie w umysłach tej rozmiłowanej w ideach nacji.\nWszelako Haendel, dzięki wrodzonej indyferencji i kosmopolitycznej poetyce pióra, lubującej się raczej w impersonalnym opisaniu bytu, aniżeli przenicowaniu na skroś jego przerażających ekstremów (o co niejednokrotnie ocierał się chociażby Telemann), jest całkiem inny i o wiele bliższy niż ktokolwiek w Niemczech psyche śródziemnomorskiej; owemu tchnieniu homeryckiemu, do jakiego nadzwyczaj chętnie uciekał się Goethe, a które przejawia się w entuzjastycznej otwartości dla najskromniejszych symptomów egzystencji. „Prawdziwie bowiem tkwi wiedza sztuki w naturze: kto umie ją stamtąd wydobyć, ten ją posiada” – konstatował bezdyskusyjnie Dürer, a jego majestatyczny kolega po fachu, Nicolas Poussin nadmieniał: „Sztuka nie jest czymś innym niż natura, nie może też przekraczać jej granic. Zbiera ona bowiem tylko w całość to światło wiedzy, które jako dar natury rozproszone jest tu i ówdzie, pojawia się w rozmaitych ludziach, w różnych miejscach i czasach”; nietrwałych okruchach odbijających swą migotliwą postać w tafli źródlanej i Apollińsko niewzruszonej.\nGiovanni Battista Tiepolo: Hagar na pustyni\nTen niezawisły obiektywizm o rysunku swobodnym i tak uniwersalnym, iż przywołuje on niedwuznacznie preromantyczne poczynania Lessinga oraz Herdera, jawi się ewidentnym pokłosiem italskich ekskursji, a nadto rezydowania w dumnej Anglii, której społeczność nieomal jawnie delektowała się zblazowanym tłumieniem wzruszeń, tudzież pogardą dla sentymentalnej kordialności. Nietzsche podnosił nawet trafnie, że „wszelkie życie spoczywa na pozorze, sztuce, ułudzie, optyce, konieczności perspektywizmu i błędu”…\nGiovanni Battista Tiepolo: Triumf Zefira i Flory\nInna sprawa, jaka wydaje się tyleż intrygująca, co niepojęta, acz nie incydentalna w dziejach sztuki, to nieukrywana idiosynkrazja Haendla wobec kultury włoskiej. Otóż człowiek, który miał ulec bez reszty wytwornym smakom Południa oraz zgotować bezwarunkowy triumf latyńskiego idiomu w muzyce, odczuwał zrazu nieodpartą abominację wobec tak przykrej jego prostolinijnej duszy nieokiełznanej namiętności. Idąc jednakże za przykładem totumfackiego Corelliego, rychło rozkochał się nieprzytomnie w tamtejszym malarstwie, a nadto ćwiczył do utraty tchu w giętkiej żonglerce awangardowymi technikami Półwyspu.\n„Mistrzostwa nie zdobędzie, / Kto wprzódy nie dosięgnie / Sztuki i życia krańców” – syntetyzował Michał Anioł. Olimpijski idiom, dojrzewający na styku promieniowania wykwintnych intelektualnych środowisk Saksonii i Prus, odżywiający się weną wielorakich nacji i usposobień oraz pasożytujący na reminiscencjach i ekscerpcjach opusów cudzego pióra, w rzeczy samej zdaje się powielać epicką i dramatyczną osnowę kunsztu giganta rzymskiego Odrodzenia, acz za pomocą innych środków. Jest to sztuka radości i szerokiego oddechu; uniwersum ekstrawertyczne i nie zapatrzone trwożnie w siebie, unikające nadmiernego skupienia i nie podążające za zawiłymi podszeptami myśli na kontemplacyjne bezdroża, gdzie w izolacji i kwietyzmie wątłe istnienie rozprawia ze swoim Bogiem; sztuka przesycona na przestrzał majestatycznym blaskiem Niebios i nieskończonym gąszczem kosmosu.\nGiovanni Battista Tiepolo: Gloryfikacja rodu Barbaro\nJest to muzyka wielkich katedr, wirująca triumfalnie pośród renesansowych fresków i światłocieniowych iluzjonistycznych kopuł, ulatująca w górę stalowym rytmem i posągowo ekstatyczna, prąca do przodu i nieulękła, rozbijająca wątłe przeszkody na swym nieubłaganie niezłomnym trakcie. Można by tedy równie dobrze nazwać ją za Schopenhauerem „wcieloną wolą”, tak jak „świat wcieloną muzyką”, tym bardziej, że, jak nie omieszkał spostrzec ów zaprzysiężony pesymista, „pojęcia zawierają tylko formy (…), niejako ściągniętą wewnętrzną skorupę rzeczy, a więc są najzupełniejszymi abstrakcjami; muzyka natomiast daje najwewnętrzniejszy, przed wszelkim upostaciowaniem pra-istniejący rdzeń, czyli serce rzeczy”.\nNa kartach zrewoltowanej przedmowy do „Cromwella”, wyniosły Hugo przypomniał, że „chrześcijaństwo prowadzi poezję do prawdy”. „Tak, jak i ono – kontynuuje galijski bard – muza nowoczesna ogarnia rzeczy widzeniem głębszym i szerszym”. Ale są w nieprzejednanej i pompatycznej konfesji Haendla, silącej się odmalować w zgiełku marszowych surm rozległe rostrum wszechpotężnego Pana, cudne sztafaże sielankowe i filigranowo bukoliczne marzenia; „nadzieje rozkoszy, spoczynku, uciech, dostatku i sławy”, jakie – ku rozżaleniu Bernardina de Saint Pierre – „nie są stworzone dla człowieka, który jest na tej ziemi jeno słabym i przelotnym wędrowcem”.\nGiovanni Battista Tiepolo: Olimp\nDźwięczą tu eterycznie wiotkie tańce i wyrafinowanie rzewne pienia, skąpane w glansach antycznej Hellady i upojone same sobą, pną się rozkapryszone arabeski wokaliz, mruczą arpeggia, tryle i larga, wznoszą się falą wirtuozowskie partie skrzypiec. A śród kwefionego rozkoszą larum, wiodą nieskrępowane, dziarskie igrce tłumy herosów i boginek, lud Izraela i niewolnic, mężny Herakles i Ariadna, hordy Scypiona i Jozue.\n„Poeci zaludnili powietrze, ląd i wodę aniołami, latającymi chłopcami, nimfami i satyrami – oceniał ten fenomen Jonathan Richardson – wyobrazili sobie, co czyniono w niebie, na ziemi i w piekle, a także na całym globie, a co historycznie nie mogło być wiadome”. Rys pastoralny i bohaterski splatają się przy tym pospołu na podobieństwo olśniewającej kwietnej girlandy, wieńczącej zuchwały obelisk wodza, który bez końca głosi swój zachwyt nad przepięknymi znakami bytu. „Można by wziąć słuchaczy za wariatów – relacjonował furorę weneckiej premiery „Agrypiny”, znaczący biograf mistrza, John Mainwaring – Klaskano i krzyczano: >Viva il caro Cassone!<. Wielkość tego stylu uderzyła w nich jak piorun”.\nGiovanni Battista Tiepolo: Bellerofont na Pegazie\n„To, co ci objawiono, to tylko cząstka boskiego księgozbioru; a ci, którzy jak my za życia jeszcze zdołali bardziej się ku nim zbliżyć, również grzęzną w ciemnościach i mroku” – pogrążał się w smutku Monteskiusz. Tymczasem piewca „Samsona”, jak zawsze niezależny, stroniący równie od ordynarnych szaleństw, co pasywnego zadumania nad egzystencją, a co ważniejsze, od pietystycznej a ociekającej sentymentem dewocji; czerpał nie tylko ze źródeł Muzy uczonej i ekscentrycznie koturnowej, acz z wartkich strumieni jędrnej i potoczystej mowy wsi. Posłyszymy je w gwarze swarliwego Londynu, w ulotnych szeptach angielskich prowincjuszy, przysiadających dumnie na ławeczkach Reynoldsa i Gainsborough, flamandzkich dzwonkach i włoskich kanconach, zaśpiewie ptaków i szumie lasów. Nabrzmiewają one w natchnionych i intensywnie skoncentrowanych obrazach o krystalicznie przejrzystej linii a natarczywej wyrazistości, jakie ponawiają się i penetrują bezkarnie zadziwiony intelekt na modłę nieomal obsesyjną; obezwładniając niczym wagnerowskie malarstwo tonów, inspirowane pejzażem natury i wystylizowane na niderlandzkie panoramy.\nGiovanni Battista Tiepolo: Chrystus w ogrodzie Getsemani\nPoezja sztormów gradowych; epos rozburzonego lub omszałego sennością morza, głębokich cieni nocy i listopadowego zmierzchu, nadciągającego nad przytuloną do kniei osadę; sonet parku zimowej grozy otulonego światłem srebrzystej luny i wiosennego świtu rozpaplanego trelem skowronków – ta osobliwa romantyczność, rodząca się – jak pragnął wierzyć Schelling – „z najwyższego poruszenia najintymniejszych mocy duszy i umysłu, które nazywamy entuzjazmem”, antycypowała bez przesady czas dziewiętnastowiecznych dysput literackich, uderzając bezwzględnie i bez ogródek w ślamazarne i ociężałe kołtuńskie gusta. Albowiem, zgodnie z otwartą koncepcją Tiecka, „sztuka nie zna żadnych uwarunkowań a jej całość nie ma części”\nGiovanni Battista Tiepolo: Perseusz i Andromeda\nZ kolei współczesny Haendlowi, Richardson, postawił taką oto udaną hipotezę: „Wielkie i zasadnicze cele [sztuki] to uwznioślanie i udoskonalanie natury, a także przekazywanie idei nie tylko tych, które mogły być przekazane także w inny sposób, ale takich, które bez sztuki nie mogłyby zostać przekazane; dzięki którym dokonuje się postęp stanu umysłowego ludzkości, które czynią ją lepszą; i to sposobem łatwym, szybkim i przyjemnym”. Nie przypadkowo wiążę to przesłanie z patriarchalnym heroldem „Juliusza Cezara”, który pod powłoką oświeceniowych racji i irytująco drętwych konwencji; pod niewzruszoną maską arystokratycznego italianizmu i salonowo kształtnej erudycji, skrywał niekiedy iskrę demoniczną i niepohamowaną, bliższą zgoła aktywistom „Wichrowych wzgórz” i rozhisteryzowanym ofiarom Sturm und Drang, aniżeli wolteriańskiej obojętności wieku rozumu. „Doszedłem do przekonania – zdumiewał się Camille Saint Saëns – że właśnie stroną malowniczą i opisową, wówczas całkowicie nową i nieoczekiwaną zdobył sobie Haendel zadziwiające łaski, jakimi się cieszył (…) Odnajdzie [się] na każdym kroku poszukiwanie malowniczości i efektów naśladowczych. Jest ono rzeczywiste i bardzo intensywne jak na środowisko, w którym wystąpiło i gdzie, jak się zdaje, nie było przedtem znane”.\n„Najlepszym i może jedynym sposobem panowania nad ludźmi jest władać ich namiętnościami”\nGiovanni Battista Tiepolo: Cierniem koronowanie\nAutor „Rodelindy” istniał wyłącznie dla kompozycji. Był – by posłużyć się znakomitym cytatem Rollanda – „samą muzyką”, i nic i nigdy nie było w stanie oderwać go jej efemerycznych ścieżek. „Oto prawda!” – szacował tę ponadludzką figurę Ludwig van Beethoven, a anonimowy wierszopis „Sztuki komponowania muzyki na zupełnie nowy sposób” (1751), z uniżoną atencją przyznaje: „Mógłby sprawiać przyjemność ludziom wedle ich gustu, ale jego zły duch nie ścierpiałby tego. Wobec tego wymyślił nowy rodzaj muzyki okazałej i pysznej i, żeby zrobić więcej wrzawy i hałasu, dawał ją do wykonania tak wielkiej liczbie głosów i instrumentów, jakiej się nigdy przedtem nie słyszało w teatrze. Chciał w ten sposób dotrzymać kroku nie tylko bogowi muzyków, ale i innym bogom, jak: Eolowi, Neptunowi i Jupiterowi, gdyż czasami spodziewałem się, że albo dom runie od jego burzy, albo morze wystąpi ze swoich brzegów i pochłonie nas”.\nGiovanni Battista Tiepolo: Merkury nawołujący Eneasza do opuszczenia Kartaginy\nTworzył tak, jak się oddycha i niezobowiązująco prawi słowa, nieledwie od jednego rzutu, jak gdyby stale improwizował przed przystąpieniem do właściwych szkiców. Nanosił je z nieprzytomną furią, amplifikując setne koncepty i werbalizując idee bez najmniejszego ustanku, tak że jego myśl skłonna była uprzedzać stateczną rękę, zmuszając tę ostatnią do ugrzęźnięcia w sieci skrótów. A równocześnie – co jawi się istną kontradykcją – celował w precyzji bujnej formy, godnej najznamienitszych etiud Mozarta i Glucka. Przypomina w tym etos republikańskich oratorów, roztaczających swój górnolotny przekaz z wyżyn rzymskiego amfiteatru, tak by natychmiast był zrozumiany i uzyskiwał żywy oddźwięk. Zaiste, „w sztukach pięknych jedna wola więcej zdziała, niż wiele połączonych woli” (Michał Anioł).\nPrekursor encyklopedystów i miłośnik Kartezjusza, Bernard Le Bouvier de Fontenelle, będąc pisarzem o niebywałej finezji intelektualnej, tudzież nad wyraz trzeźwym krytycyzmie, nie bez ironii przywołuje, iż „w greckich republikach i w republice rzymskiej wymowa była kluczem do wszystkiego; było też równie korzystne urodzić się ze zdolnością do dobrego przemawiania, jak dziś byłoby urodzić się z milionem renty”; i sarkastycznie dywaguje: „Czego jednak człowiek starożytny dowodził dla zabawy, biednemu nowożytnemu mogłoby sprawić w jego czasach wiele kłopotu”. Otóż Haendel, persona egalitarna, sensualna i sprawiedliwa; retor owładnięty natręctwem przystępności i powszechności swego kunsztu, acz nie zniżający się do kokietowania niskich instynktów, posiadł bez mała antyczne tajniki ogarnięcia jednym gestem najszerszych kręgów publiczności.\nGiovanni Battista Tiepolo: Mecenas prezentujący sztuki wyzwolone przed cesarzem Augustem\nJego epicka elokwencja a cyceroński dar dykcji, o dyspozycji ku wyszukanym i jednocześnie ciętym frazom, z łatwością trafiały do żwawej gawiedzi, pałętającej się i podnieconej trunkiem; a kiedy wymagał tego etos, umiały łączyć się z duchem narodu, jak w owej chwili inwazji Stuartów, kiedy to „Juda Machabeusz” stał się synonimem zagrożonej ojczyzny. Rzecz niebywała w obecnej sztuce, dostępnej ledwie garstce wtajemniczonych oraz pławiącej się we własnych wyziewach. „Do głosu dochodzą >bezosobowi<” – ocenia ten godny pożałowania syndrom Nietzsche, i urągliwie indaguje: „Czym można się dziś skompromitować? Gdy się jest konsekwentnym. Gdy się idzie prostą drogą. Gdy się jest mniej niż pięcioznacznym. Gdy się jest szczerym…”\nGiovanni Battista Tiepolo: Bachantka\nInicjator nowożytnej teorii barw, filozof, teolog oraz protegowany księcia Richelieu, Roger de Piles zajmował stanowisko, iż „geniusz jest pierwszą rzeczą, jakiej istnienie zakłada się u artysty. Jest to ta część – zaobserwował on – której nie można pozyskać ani przez studia, ani przez pracę. Talent ten musi być duży, odpowiedni do tego, jak rozległa jest sztuka, zawierająca w sobie tyle różnych umiejętności i wymagająca wiele czasu i starania”. Rzecz znamienna, że w znojnym dorobku twórcy „Semele”, który z obecnej perspektywy jawi się istnym koryfeuszem współczesnej melodyki, dyspozycja do wdzięcznej i bezpretensjonalnej kantyleny nie była cnotą przyrodzoną, a prędzej konsekwencją surowej dyscypliny i wewnętrznego dorastania.\nGiovanni Battista Tiepolo: Apollo i Diana\nW trakcie tego zagmatwanego procesu, kiedy to – jak przenikliwie osądzał Balzak – „tysiące scen rozgrywa się w głębi duszy pod zimnymi wyrachowaniami życia na pozór cichego i pospolitego”, Haendel z uporem jubilerskiego terminatora, przyswaja sekrety pięknych form i usuwania z nich wszystkiego, co sofistyczne i trywialne zarazem. Szlifuje sublimowane koloratury, hołubi wymowność i spontaniczność, wskrzesza koncepty helleńskie i arkadyjskie, cyzeluje niczego sobie charaktery i opatruje je przepastnym duchem teatru; z lubością oddaje się światu zewnętrznemu: wyrafinowanym płótnom, majstersztykowi wielkopańskich kreacji, szmerom przyrody i lśnieniu słońca. Pomny jest przy tym pouczeń, jakie padają z ust moralisty i barokowego augura „decorum”, Juniusa, który wprawdzie stanowczo utrzymywał, iż „pełnię trzeba utemperować”, lecz symetrycznie dawał do zrozumienia, że „o ile na zbytnią bujność istnieje łatwe lekarstwo, to żaden wysiłek nie przewalczy jałowości”.\nGiovanni Battista Tiepolo: Modlitwa\n„Dobry malarz jest w swoim wnętrzu pełen obrazów i gdyby było możliwe, żeby żył wiecznie, stale ujawniałby w swym dziele coś nowego, czerpiąc z wewnętrznych idei” – pojmował nieposzlakowany Albrecht Dürer. Tym, co fizycznie urzeka w owych – jak to określił Rolland – „muzycznych akwafortach”, jest wielokrotne podejmowanie tych samych motywów, które raz zarejestrowane, nie przestają atoli egzystować gdzieś w zakamarkach chłonnego umysłu, zdając się drzemać na krańcach świadomości tak, aż zostaną ujęte odrębnym sensem. Użyte zrazu w okazjonalnym zrywie inspiracji, w takiej czy innej koniunkturze, nie zawsze zresztą adekwatnej; lewitują – jeśli tak można przelać na papier – w oczekiwaniu idealnego przybrania; bezprecedensowego kostiumu, w jaki zostaną przystrojone, i w którym znalazłszy pełnię prawdy, bez skrępowania ją rozwiną.\nNie inaczej postępuje nasz „Szekspir opery” – jak przy okazji uronił frenetyczny hagiograf mistrza, Friedrich Chrysander – z kompozycjami świetnych kolegów po fachu, które zuchwale zapożycza i trawestuje bez umiaru, wywołując z ich czeluści utajone a niebywałe treści, zgoła nieprzewidziane przez ich twórców. Georgio Vasari napisał swego czasu, że „wielkość sztuki rodzi się u jednych z pilności, u innych ze studiów, u kogoś z naśladowania, jeszcze u innego ze znajomości nauk, które wszystkie są sztukom pomocne, a u kogoś znów innego z tych wszystkich rzeczy razem wziętych lub z ich dużej części”. Apologeta „Ottona”, bez dwóch zdań liczy się do tej ostatniej kategorii, dość że konstytuując własną muzykę, to usprawniając wytwory innych. W gruncie rzeczy – jak dedukował cytowany de Piles – „skoro obraz robi wrażenie i przyjemny jest dla oczu, jest to wszystko, czego się można pod tym względem spodziewać”.\nGiovanni Battista Tiepolo: Apoteoza rodu Pisani\nTemu ewokacyjnemu obliczu spuścizny Haendla nie sposób odmawiać wartości, jako że siła ekspresji i specyficzna sugestywność jego frazy, oscylując wielekroć na pograniczu drżącego omamu, łudzi scenerią bezgranicznego nieboskłonu, pod którego sennym a niedosiężnym łukiem toczy się cichy dramat zbłąkanej w dziejach ludzkości. „Pożądamy prawdy, a znajdujemy w sobie jedynie niepewność – trapił się Pascal – Szukamy szczęścia, a znajdujemy jedynie nędzę i śmierć (…) Bieżymy bez troski w przepaść, pomieściwszy przed sobą coś, co nam nie pozwala jej spostrzec”. Autor „Muzyki sztucznych ogni”, przytłoczony szeregiem nieszczęść i plag o proweniencji materialnej, zużywający swoją fenomenalną żywiołowość na wyczerpujące batalie z miernotą, bezwartościowe użerania z aktorami, na niepokoje ze strony intryg; ścigany bankructwem i cięgiem szarpany, acz niepodległy i nieposkromiony; przedkłada złowrogie odsłony historii w serii feerycznych arcydzieł, których wyłączną istotą jest – jak zilustrował to zgrabnie Francesco Geminiani – „naśladowanie pięknego dyskursu” i uwielbienie zuchwałej harmonii bytu.\non 9 września 2011 at 10:13 Dodaj komentarz\nThe URI to TrackBack this entry is: https://andrzejosinski.wordpress.com/2011/09/09/jerzy-fryderyk-haendel-malarz-muzycznych-freskow/trackback/


Termos stalowy duży z kubkiem 0,75 Litra Lurch | sklep internetowy GaleriaLimonka.pl\nKod produktu: LU-00240918\nTermos stalowy duży z kubkiem 0,75 Litra Lurch w kolorze earth grey. Butelka izolacyjna wykonana z dwuściennej stali nierdzewnej. Idealny do gorącej kawy lub herbaty na placu budowy, w biurze lub w drodze do pracy czy szkoły. Zakrętka może być wykorzystana jako kubek do picia, a dziobek do nalewania można otworzyć jedną ręką. Silikonowa powłoka na spodzie zapewnia bezpieczne ustawienie nawet na gładkich powierzchniach. Utrzymuje napoje gorące do 12 godzin.\nOpinie o Termos stalowy duży z kubkiem 0,75 Litra Lurch