Hotel Edelweiss Manotel w Geneve (Szwajcaria) po prostu korzystniejsza rezerwacja\nhotel.info\t- Europa\t- Szwajcaria\t- Genewa\t- Hotel Edelweiss Manotel\tHotel Edelweiss Manotel2, place de la Navigation, 1201 Geneve, Szwajcaria\tPokaż mapę\nodza pokój jednoosobowy/nocza pokój dwuosobowy/nocza pokój/noc\tCo znajduje się w ofercie tego hotelu:Hotel dysponuje łącznie 42 klimatyzowanymi pokojami, wyposażonymi oczywiście w telewizję kablową, telefon...\tWyświetl wszystkie informacje dot. hotelu i pokoi\nOstatniej rezerwacji dokonano ponad 3 dni temu z Niemcy.7,7 / 10(19 Ocen)82%\tPolecenie znajomym\nOpis hotelu Hotel Edelweiss ManotelHotel dysponuje łącznie 42 klimatyzowanymi pokojami, wyposażonymi oczywiście w telewizję kablową, telefon i minibar. W czynnej przez całą dobę recepcji można oddać cenne przedmioty na przechowanie w hotelowym sejfie. Room service i usługa budzenia to tylko dwie z wielu usług, jakie wyszkolony zespół obsługi hotelu oferuje swoim gościom. Zarówno w ogólnie dostępnej części hotelu, jak i w pokoju można korzystać z bezprzewodowego dostępu do Internetu (WLAN). Zwierzęta domowe są w tym hotelu dozwolone i mogą być zakwaterowane razem z Tobą w pokoju dla niepalących (prosimy zgłosić życzenie takiego pokoju podczas rezerwacji). Skorzystaj z piętra biznesowego hotelu. Biurko, sejf, suszarka do włosów i radio znajdują się standardowo w każdym pokoju. W pokojach jest dostępna płatna telewizja. Skorzystaj z szerokiej oferty masaży w hotelu. Restauracja i hotelowy bar zadbają o Twoje dobre samopoczucie.\tWłasny opis hoteluMożliwość bezpłatnego zakwaterowania maksymalnie 1 dziecka/-ci w wieku do 12 roku/lat (włącznie) w dwuosobowym pokoju rodziców (przy 2 osobach płacących pełną cenę). W przypadku dalszych pytań prosimy skontaktować się z nami Kontakt.Podoba Ci się ten hotel?Umieść go na swojej liście zapamiętanych.ZaznaczPołożenie hoteluPokaż mapęAdres2, place de la Navigation, 1201 Geneve, SzwajcariaInformacje o odległości (km)\tPort lotniczy (Geneve)\nPort lotniczy (Lyon, Saint-Exupery)\nTargi (Geneve Palexpo)\nCentrum kongresowe (CICG)\nMetro / szybka kolej miejska (Geneve, Ligne 13 et 15)\nJezioro (Leman Lake)\nNo-smoking floors Ironing board\nBuffet breakfast from 07:00 a.m. to 10:30 a.m.\n7,7 / 10\tŚrednia ocena hotelu\twszystkich gości hotelowych82%wszystkich gości hotelowychczy polecisz ten hotel swoim znajomym\tFiltr ocen:Wszystkie oceny (19)Podróżujący służbowo (14)Rodziny z dziećmi (0)Pary w wieku do 30 lat (0)Pary w wieku pomiędzy 30 a 50 lat (1)Pary w wieku powyżej 50 lat (1)Podróżujący grupowo (0)Podróżujący samotnie prywatnie (0) 7,8 / 10Jakość pokoju7,6 / 10Poziom hałasu8,3 / 10Czystość2,5 / 10Oferta sportowa / wellness7,1 / 10Stosunek cena-jakość7,4 / 10Śniadanie/gastronomia7,8 / 10Uprzejmość i kompetencje personelu\nWyświetl więcej ocen Inni klienci uznali także następujące hotele za godne uwagi\tMövenpick Hotel & Casino Geneva20, route de Pré-Bois1215 Genf, Szwajcaria7,9 / 10(73 Ocen)\tSwissotel Metropole Geneva34 Quai General Guisan1204 Genf, Szwajcaria6,4 / 10(6 Ocen)\tGrand Hotel Kempinski GenevaQuai du Mont-Blanc 191211 Genf, Szwajcaria8,0 / 10(6 Ocen)\tHotel Windsor Geneve31, rue de Berne1201 Geneva, Szwajcaria5,6 / 10(11 Ocen)\tibis Geneve Centre NationsRue de Grand Pre 33-351201 Genf, Szwajcaria5,0 / 10\tPrzejrzystość cenowaTego możesz być pewien:Absolutna przejrzystość w gwarantowanych cenach. Żadnych ukrytych kosztów.Więcej na ten tematBezpieczeństwo danychKodujemy Twoje dane za pomocą sprawdzonego kodu 128 Bit-SSL, dla ochrony Twojej prywatności.Więcej na ten tematWielojęzykowośćMówimy w Twoim języku: w trakcie świadczenia doskonałych usług oraz oczywiście podczas oceny gości.\nHotel Edelweiss Manotel2, place de la Navigation, 1201 Geneve, Szwajcaria Położenie hotelu:2,8 km5 km4 km0,9 kmTargi: 3,5 km\tSprawdzenie dostępności Niestety, w podanym czasie nie ma możliwości zarezerwowania żadnego pokoju. Prosimy zmienić dane dotyczące Twojej podróży:PrzyjazdWyjazdLiczba pokoiOsobySprawdzenie dostępności\tNiestety hotel w wybranym terminie nie dysponuje wolnymi miejscami.Czy chcesz zobaczyć alternatywne propozycje? Ten hotel ma jeszcze wolne pokoje:Czy chcesz zmienić termin? W takim razie prosimy zmienić dane dotyczące Twojej podróży:PrzyjazdWyjazdLiczba pokoiOsobySprawdzenie dostępności


niedziela życia stać na straży Bp Józef Zawitkowski sylwetka Min. Roman Giertych wywiad Po co ten ślub? T Y G O D N I K K A T O L I C K I - PDF\nniedziela życia stać na straży Bp Józef Zawitkowski sylwetka Min. Roman Giertych wywiad Po co ten ślub? T Y G O D N I K K A T O L I C K I\nDownload "niedziela życia stać na straży Bp Józef Zawitkowski sylwetka Min. Roman Giertych wywiad Po co ten ślub? T Y G O D N I K K A T O L I C K I"\n1 Bp Józef Zawitkowski sylwetka Po co ten ślub? niedziela Min. Roman Giertych wywiad T Y G O D N I K K A T O L I C K I nr 47 rok XLIX index XI 2006 cena 3,20 zł (w tym 7% VAT) stać na straży życia ISSN X grażyna kołek\n2 niedziela w numerze Stać na straży życia Pochylamy się dzisiaj nad cmentarzyskiem dzieci zabitych przez rodziców i lekarzy, powołanych przecież do ratowania ludzkiego życia Abp Józef Michalik Str Prymas. Tytuł gwarantujący jedność i trwałość Prymas Polski powinien być związany z Gnieznem, ale rezydować powinien w Warszawie, bo to właśnie w stolicy jest centrum życia Piotr Chmieliński Panie, Miłośniku życia, Obrońco mój i Miłości moja! Kazanie wygłoszone w bazylice Świętego Krzyża w Warszawie 5 listopada 2006 r. Bp Józef Zawitkowski Po co ten ślub? W Polsce liczba tzw. wolnych związków zastraszająco rośnie Ewa H. Kowalewska Ludziom odlatującym. Zaduszki artystyczne Odchodzą najczęściej bez pożegnania. Nie zdążywszy powiedzieć tego, co najważniejsze. Zostawiają nas z niedorzecznymi pytaniami. Zawsze za wcześnie Agnieszka Chadzińska Anna Przewoźnik Dar czasem trochę kłopotliwy Uczestnicy Rekolekcji Małżeńskich w Czechowicach- -Dziedzicach przez 26 lat są świadkami cudów Joanna Bątkiewicz-Brożek Kochani moi Sylwetka: bp Józef Zawitkowski Remigiusz Malinowski Piotr Chmieliński Str Przepowiadanie przez media Z abp. Marianem Gołębiewskim metropolitą wrocławskim rozmawia ks. Ireneusz Skubiś Str\n3 sursum corda Kładę przed wami życie i śmierć... Ks. Ireneusz Skubiś Jak naprawić polską oświatę? Z ministrem edukacji Romanem Giertychem rozmawia ks. Ireneusz Skubiś Str Trwają prace sejmowe mające na celu uruchomienie zasad prawnych, które będą chronić życie człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci. Skoro człowiek jest już istotą poczętą żyjącą, to niezależnie od tego, czy ma już świadomość, czy jeszcze nie, jest człowiekiem. Nikt tego nie kwestionuje. W wielu krajach jednak funkcjonują zapisy prawne, które legalizują zabijanie życia poczętego, dopuszczając możliwość tzw. aborcji do określonego prawem wieku dziecka nienarodzonego. Świadczy to, niestety, o braku szacunku dla życia. W ostatnich latach pojawił się także problem eutanazji, czyli skracania życia ludzi starszych, chorych, niedołężnych, mniej przydatnych społecznie jest to również problem braku szacunku dla ludzkiego życia. Zapis konstytucyjny zatem, który mówi, że człowiek ma być chroniony przez prawo od poczęcia do naturalnej śmierci, to zapis ogromnej wagi. Świadczy o kulturze narodu. Owszem, był czas, szczególnie w historii powojennej, kiedy to stwarzano klimat sprzyjający kulturze śmierci karmiono ludzi bezbożną ideologią, w nomenklaturze której aborcja była zwykłym zabiegiem, jakiego można było bezkarnie i w każdej chwili dokonać. Zabite zostały tysiące niewinnych istot ludzkich. Dzisiaj społeczeństwo patrzy już na to inaczej. Dzięki dyskusjom i walce o życie prowadzonej przez Kościół i wiele ruchów obrony życia społeczeństwo pogłębiło swoją świadomość. Nikt już nie mówi, że aborcja jest dobrem dla kobiety, rodziny i społeczeństwa; wzrosła świadomość społeczna, która każe bardziej liczyć się z życiem, szanować je, mieć przekonanie, że żadnej istoty, tym bardziej tej bezbronnej i niewinnej, zabijać nie wolno. W Księdze Powtórzonego Prawa czytamy: Kładę przed wami życie i śmierć... (Pwt 30, 19). Wybór należy do nas. Nie należy jednak bagatelizować siły, argumentów i form, w jakich wyraża się kultura przeciwna życiu kultura śmierci. Są bowiem takie kraje, takie systemy, gdzie prawo dopuszcza aborcję i inne niegodne człowieka zachowania społeczne, argumentując je ułatwieniem ludziom życia, praktycznością czy względami finansowymi. W niektórych państwach, gdzie takie prawa mają miejsce, króluje śmierć. Europa tylko wtedy zwycięży, jeśli uszanuje przykazania Boże W naszym kraju chcielibyśmy jednak zwracać uwagę na to, żeby podtrzymywać kulturę życia i cywilizację miłości. Zobowiązuje nas do tego również Ojciec Święty Jan Paweł II, który tak wiele czasu poświęcił, by wyjaśnić nam niezmienne stanowisko Kościoła na ten temat oraz przekonać do tego, co mówił i czynił w tym zakresie. Przygotowujemy właśnie kolejny 19. zeszyt Papieskiej Kolekcji Niedzieli poświęcony obronie życia. Zachęcam do zapoznania się z tą publikacją. Podkreślę tu tylko ogromną rolę niezwykle ważnego dokumentu Jana Pawła II encykliki Evangelium vitae (25 marca 1995 r.). Przypomnę również, że przy Stolicy Apostolskiej działa specjalna Papieska Akademia Pro Vita, mająca na celu służbę życiu oraz uzasadniająca naukowo stanowisko Magisterium Kościoła. Mamy dzisiaj okazję, żeby uczynić w Polsce kolejny krok w obronie życia, żeby odejść od dotychczasowych dyspozycji prawnych, które pozwalają niekiedy zabijać nienarodzone dzieci. Powinniśmy wykorzystać tę szansę i powiedzieć: dość! W XXI wieku nie możemy być barbarzyńcami. I jeżeli nawet ktoś będzie chciał udowodnić, że dziecko w łonie matki jest niepełnosprawne, to czyż jest to powód, by je zabić? Czy jest to działanie humanitarne? Musimy zadbać o pełny humanizm wobec życia człowieka. Katolicka nauka społeczna i nauczanie Jana Pawła II niech będą dla nas bazą do dyskusji z inaczej myślącymi. I wiedzmy jedno: Europa tylko wtedy zwycięży, jeśli uszanuje przykazania Boże. Cieszy, że wielu polskich parlamentarzystów zauważa ten problem i chce przysłużyć się życiu. Módlmy się, byśmy wszyscy umieli zawsze wybierać życie i miłość. q\n4 katecheza papieska audiencja generalna, 8 listopada 2006 Św. Paweł Centralne miejsce Jezusa Chrystusa Drodzy Bracia i Siostry! W poprzedniej katechezie, 15 dni temu, starałem się pokazać główne linie biografii Pawła Apostoła. Zobaczyliśmy, jak spotkanie z Chrystusem na drodze do Damaszku dosłownie zrewolucjonizowało jego życie. Chrystus stał się sensem jego życia i najgłębszym motywem całej jego pracy apostolskiej. W swoich listach, zaraz po imieniu Boga, które jawi się ponad 500 razy, najczęściej wymieniane jest imię Chrystusa (380 razy). Bardzo ważne jest, abyśmy zdali sobie sprawę z tego, jak bardzo Jezus Chrystus może wpływać na życie człowieka, także na nasze życie. W istocie Chrystus jest szczytem historii zbawienia, a zatem prawdziwym punktem odniesienia, również w dialogu z innymi religiami. Patrząc na Pawła, możemy zatem postawić zasadnicze pytania: W jaki sposób dokonuje się spotkanie człowieka z Chrystusem? W czym tkwi relacja, która z niego wypływa? Odpowiedź, jaką daje św. Paweł, może być pojmowana w dwóch wymiarach. Po pierwsze św. Paweł pomaga nam zrozumieć bezwzględnie fundamentalną i niezastąpioną wartość wiary. Oto co pisze w Liście do Rzymian: Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie na podstawie wiary, niezależnie od pełnienia uczynków wymaganych przez Prawo (Rz 3, 28). Również w Liście do Galatów: A jednak przeświadczeni, że człowiek osiąga usprawiedliwienie nie dzięki uczynkom wymaganym przez Prawo, lecz jedynie dzięki wierze w Jezusa Chrystusa, my właśnie uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, by osiągnąć usprawiedliwienie dzięki wierze w Chrystusa, a nie dzięki uczynkom wymaganym przez Prawo, jako że nikt nie osiąga usprawiedliwienia dzięki uczynkom wymaganym przez Prawo (Ga 2, 16). Osiągnąć usprawiedliwienie oznacza stać się prawym, to znaczy zostać przyjętym przez miłosierną miłość Boga, wejść w komunię z Nim i w konsekwencji móc nawiązać relację o wiele bardziej autentyczną ze wszystkimi naszymi braćmi, wszystko to na podstawie całkowitego przebaczenia naszych grzechów. Jednakże św. Paweł mówi z pełną jasnością, że takie życie nie zależy od naszych ewentualnych dobrych czynów, lecz od czystej łaski Boga: Dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie (Rz 3, 24). Tymi słowami św. Paweł wyraża zasadniczą treść swojego nawrócenia, nowy kierunek swego życia, który jest rezultatem jego spotkania ze zmartwychwstałym Chrystusem. Przed nawróceniem Paweł nie był człowiekiem dalekim od Boga i od Jego Prawa. Przeciwnie, był gorliwym wyznawcą, aż po krańcowy fanatyzm. W świetle spotkania z Chrystusem zrozumiał jednak, że w ten sposób szukał on budowania samego siebie, swojej własnej sprawiedliwości, i że z całą tą sprawiedliwością żył tylko dla siebie. Zrozumiał, że nowy kierunek jego życia jest absolutnie konieczny. Tę nową orientację znajdujemy w jego własnych słowach: Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie grzegorz gałązka 4\n5 w Kościele (Ga 2, 20). Paweł zatem nie żyje już dla siebie, nie żyje własną sprawiedliwością. Żyje Chrystusem i z Chrystusem, dając siebie samego, nie szukając już i budując siebie samego. Jest to nowa sprawiedliwość, nowe ukierunkowanie, dane nam przez Pana, dane nam przez wiarę. Wobec krzyża Chrystusa, który jest najwyższym wyrazem Jego ofiarowania się za nas, nikt nie może liczyć tylko na samego siebie, na sprawiedliwość według siebie! W innym miejscu św. Paweł, podejmując myśl Jeremiasza, pisze: Aby jak to jest napisane, w Panu się chlubił ten, kto się chlubi (1 Kor 1, 31, por. Jer 9, 22 n); albo: Co do mnie, to nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata (Ga 6, 14). Podejmując refleksję nad tym, co znaczy usprawiedliwienie nie przez dzieła, lecz przez wiarę, doszliśmy do drugiego członu, który definiuje tożsamość chrześcijańską opisaną przez św. Pawła jego własnym życiem. Tożsamość chrześcijańska składa się z następujących elementów: nie Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? szukać samego siebie, ale szukać siebie w Chrystusie i dawać siebie z Chrystusem, w ten sposób osobiście uczestnicząc w wydarzeniach Chrystusa, aż po zanurzenie się w Nim i podzielenie z Nim śmierci, jak i całego życia. Pisze o tym św. Paweł w Liście do Rzymian: Otrzymaliśmy chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa ( ) zostaliśmy razem z Nim pogrzebani ( ) zostaliśmy z Nim złączeni w jedno ( ). Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie (Rz 6, ). To ostatnie wyrażenie jest bardzo znamienne: dla Pawła, bowiem, nie wystarczy powiedzieć, że chrześcijanie zostali ochrzczeni czy też są wierzącymi; dla niego bardzo ważne jest powiedzieć, że są oni w Chrystusie Jezusie (por. Rz 8, ; 12, 5; 16, ; 1 Kor 1, 2. 3.). Kiedy indziej zmienia on słownictwo i pisze, że Chrystus w was mieszka (Rz 8, 10; por. 2 Kor 13, 5) czy też żyje we mnie Chrystus (Ga 2, 20). To nieustanne przenikanie się między Chrystusem a chrześcijaninem, tak bardzo charakterystyczne dla nauczania św. Pawła, dopełnia jego myślenie o wierze. Wiara bowiem, chociaż łączy nas wewnętrznie z Chrystusem, podkreśla różnicę między nami a Chrystusem. Jednakże, według Pawła, życie chrześcijanina ma w sobie element, który możemy nazwać mistycznym, gdyż zakłada nasze upodobnienie do Chrystusa i Chrystusa z nami. Apostoł dochodzi nawet do zakwalifikowania naszych cierpień jako cierpienia Chrystusa w nas (por. 2 Kor 1, 5), tak że my nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele (2 Kor 4, 10). Wszystko to musimy realizować w naszym codziennym życiu, naśladując św. Pawła, który żył zawsze z tym wielkim oddechem duchowym. Z jednej strony wiara powinna utrzymywać nas w nieustannej postawie pokory wobec Boga, adoracji i wysławiania Go. To wszystko, kim jesteśmy jako chrześcijanie, zawdzięczamy tylko Jemu oraz Jego łasce. Ponieważ nic i nikt nie może zająć Jego miejsca, nie należy zatem nikomu innemu i w żaden sposób oddawać czci, jaką oddajemy Bogu. Żaden bożek nie może zanieczyszczać naszego świata duchowego, gdyż zamiast cieszyć się odzyskaną wolnością, wpadniemy w upokarzającą niewolę. Z drugiej strony nasza podstawowa przynależność do Chrystusa oraz fakt, że żyjemy w Nim, musi pogłębiać postawę całkowitej ufności i niezmierzonej radości. Winniśmy wołać razem ze św. Pawłem : Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? (Rz 8, 31). Odpowiedź jest następująca, nic i nikt nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym (Rz 8, 39). Nasze życie chrześcijańskie opiera się na skale bardziej stabilnej i pewnej, niż moglibyśmy sobie wyobrazić. Z niej czerpiemy całą naszą energię, jak pisze właśnie Apostoł: Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia (Flp 4, 13). Podejmujmy zatem nasze życie, z jego radościami i bólami, wspierani przez te wielkie uczucia, jakie przedstawia nam św. Paweł. Jeżeli doświadczymy ich, możemy zrozumieć, jak bardzo jest prawdziwe to, co sam Apostoł pisze: Wiem, komu zawierzyłem, i jestem pewny, że mocen [On] jest ustrzec mój depozyt aż do owego dnia (2 Tm 1, 12), to znaczy do dnia ostatecznego naszego spotkania z Chrystusem Sędzią, Zbawicielem naszym i świata. Benedykt XVI papież Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE Inauguracja Roku Akademickiego Benedykt XVI na Gregorianum Ojciec Święty wziął udział w inauguracji roku akademickiego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Papieża w progu uczelni powitali prefekt Kongregacji Wychowania Katolickiego kard. Zenon Grocholewski, rektor uczelni ks. Gianfranco Ghirlanda i przełożony Towarzystwa Jezusowego ks. Peter-Hans Kolvenbach. Sekularyzm nie tylko neguje dziś wszelki znak obecności Boga, ale korzystając z różnych narzędzi, które dezorientują i przytępiają sumienie człowieka, niszczy jego zdolność do wsłuchiwania się w Boga powiedział Papież. Podkreślił, że przeznaczenie człowieka bez odwołania do Boga prowadzi do przygnębienia i rozpaczy. Nie znajduje on odpowiedzi na pytania o cel i sens swej egzystencji. Tylko odwołując się do Boga miłoś- Były rzecznik prasowy Stolicy Apostolskiej Joaquín Navarro- -Valls zadebiutował 6 listopada jako komentator polityczny na łamach dziennika La Repubblíca. W artykule zatytułowanym Ameryka i etos asymetryczny Navarro-Valls, wychodząc od wyborów w Stanach Zjednoczonych, konstatuje, że wybór między republikanami a demokratami to zasadniczo wybór między dwiema koncepcjami etycznymi, które jednak nie do końca wierne są deklarowanej opcji. Czy da się moralnie uzasadnić wojnę ci, człowiek może odnaleźć sens egzystencji i żyć nadzieją, pomimo zła napotykanego w życiu osobistym i wspólnotowym dodał. Benedykt XVI przypomniał swe kontakty z Uniwersytetem Gregoriańskim, zapoczątkowane w czasie Soboru Watykańskiego II, a zwłaszcza wykłady, jakie miał tam w 1972 r., gdy był profesorem teologii dogmatycznej w Ratyzbonie. Powiedział, że długa jest lista zarówno wybitnych wykładowców tej uczelni, jak i absolwentów, wśród których znalazło się aż 16 papieży. Warto wiedzieć, że będący dziś w powszechnym użyciu tzw. kalendarz gregoriański sporządził na zamówienie Grzegorza XIII jeden z profesorów tego Uniwersytetu. Uczelnię, założoną w 1564 r. przez św. Ignacego Loyolę, nieprzerwanie prowadzą jezuici. na Łamach La repubblica Debiut Joaquína Navarro-Vallsa i z tych samych pozycji etycznych lansować program obrony życia czy wspierania rodziny? pyta były watykański rzecznik, który jest przekonany, że nie można wykorzystywać jednej wartości etycznej przeciwko drugiej, tak samo, jak nie można zniszczyć jednego życia w obronie innego. Navarro-Valls cytuje w swym tekście Arystotelesa, niemieckiego prawnika Kelsena i angielskiego filozofa Hobbesa. Obserwatorzy zwracają uwagę, że dziennik La Repubblica, krytykujący często Watykan i Papieża, nie należał do ulubionych gazet Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej. Grzegorz Gałązka 5\n6 z Watykanu Jezus swym nauczaniem, a zwłaszcza swoją śmiercią, przeobraził sens i znaczenie umierania powiedział Benedykt XVI w rozważaniach przed modlitwą Anioł Pański 5 listopada. Nawiązując do trwającej obecnie w wielu parafiach oktawy Wszystkich Świętych, wspomniał o modlitwie za zmarłych i refleksji nad rzeczywistością śmierci, którą nasza cywilizacja dobrobytu stara się usunąć ze świadomości ludzi. W rzeczywistości śmierć jest częścią życia mówił Benedykt XVI. Papież przypomniał o roli odkupieńczej śmierci Chrystusa oraz o tym, że nie ma potrzeby obawiać się śmierci ciała, ale śmierci duszy. Ten Benedykt XVI kupił obligacje, z których dochód ma być przeznaczony na program szczepień dla dzieci w krajach ubogich poinformował kard. Renato Martino. Przewodniczący Papieskiej Rady Iustitia et Pax przybył 7 listopada do Londynu, aby w imieniu Ojca Świętego kupić papiery wartościowe emitowane przez nowo powstałą instytucję finansową International Finance Facility for Immunisation Company (IFFIm). Przez ten gest Benedykt XVI chce dać swoje pełne poparcie dla tej modlitwa anioł Pański Śmierć dająca życie benedykt XVI pomaga dzieciom Zakup obligacji W perspektywie życia wiecznego Msza św. za zmarłych kardynałów i biskupów Grzegorz gałązka bowiem, kto umiera w grzechu śmiertelnym, bez skruchy, zamknięty w dumnym odrzuceniu miłości Boga, wyklucza się sam z królestwa życia. W języku polskim Papież powiedział: Pozdrawiam wszystkich Polaków. Wczoraj obchodziliśmy wspomnienie św. Karola Boromeusza. To wspomnienie jednoczy wielkiego reformatora Kościoła po Soborze Trydenckim z wielkim wykonawcą wskazań Soboru Watykańskiego II Janem Pawłem II, Karolem Wojtyłą. Matce Bożej polecam całą wspólnotę wierzących, której ci dwaj Pasterze poświęcili swoje życie. Niech Bóg wam błogosławi!. inicjatywy podkreślił kard. Martino. Nie podał jednak sumy, jaką Papież przeznaczył na obligacje. IFFIm powstała w połowie października z inicjatywy brytyjskiego ministra skarbu Gordona Browna. Popiera ją sześć państw europejskich: Wielka Brytania, Francja, Włochy, Hiszpania, Norwegia i Szwecja. Celem instytucji jest umożliwienie zaszczepienia do 2015 r. 500 mln dzieci więcej niż dotychczas. Pozwoli to 5 mln dzieci uniknąć śmierci z powodu chorób. Mszy św. za zmarłych w ciągu tego roku 9 kardynałów, m.in. kard. Leo Scheffczyka, kard. Johannesa Willebrandsa, kard. Mario Francesco Pompeddę, i 124 biskupów, m.in. bp. Stanisława Smoleńskiego, przewodniczył 4 listopada w Bazylice św. Piotra przy ołtarzu Katedry św. Piotra Ojciec Święty Benedykt XVI. Z Papieżem koncelebrowali kardynałowie. Obecni byli: arcybiskupi, biskupi, kapłani, osoby życia konsekrowanego, ambasadorzy przy Stolicy Apostolskiej, a także liczni pielgrzymi. O oprawę Liturgii zadbał chór Kaplicy Sykstyńskiej. Benedykt XVI zwrócił uwagę na szczególny charakter i klimat uroczystości Wszystkich Świętych i wspomnienia wiernych zmarłych. Nawiązując do Liturgii Słowa, powiedział, że na nasze życie należy patrzeć w perspektywie życia wiecznego. Śmierć podkreślił Ojciec Święty nie jest jakąś stratą, ale jest zyskiem. Wezwał wstawiennictwa Maryi, by i nas kiedyś zaprowadziła do Ojca w niebie. Na zakończenie uroczystej Liturgii Benedykt XVI udzielił apostolskiego błogosławieństwa, a chór Kaplicy Sykstyńskiej zaśpiewał hymn Ego sum resurrectio et vita ( Ja jestem zmartwychwstanie i życie). Ks. M.F. Papież do naukowców Postępowi nauki i techniki towarzyszy regres filozofii, religii, a nawet wiary powiedział z ubolewaniem Benedykt XVI, spotykając się z uczestnikami sesji plenarnej Papieskiej Akademii Nauk. Od 3 do 6 listopada specjaliści różnych dziedzin z całego świata obradowali na temat przewidywalności zjawisk naturalnych, takich jak: pogoda, zmiany klimatu, trzęsienia ziemi i spadanie ciał niebieskich, a także na temat epidemii i pandemii. Papież przypomniał, że nie ma żadnej sprzeczności między wiarą i nauką oraz że postęp naukowo-techniczny nie może prowadzić człowieka do przekonania, że mógłby się obejść bez Boga, gdyż w ten sposób pozbawia się istotę ludzką jej człowieczeństwa oraz godności. Na zakończenie Benedykt XVI podkreślił, że nauka nigdy nie może być wymierzona przeciwko życiu człowieka i jego godności i ostrzegł przed negacją transcendencji, gdyż utrudnia ona uznanie wyjątkowości i transcendencji samego człowieka. Modlitwa za Chiarę Lubich Benedykt XVI modli się o powrót do zdrowia chorej Chiary Lubich. Poinformowany przez sekretarza stanu kard. Tarcisio Bertone o pogorszeniu się stanu zdrowia założycielki Ruchu Focolari, która od paru dni przebywa w związku z tym w rzymskiej Klinice im. Gemellego, Papież przesłał jej swoje błogosławieństwo i zapewnienie o bliskości w modlitwie. 86-letnia Chiara Lubich trafiła do szpitala 2 listopada z niewydolnością układu oddechowego. Jej stan jak informują lekarze powoli się poprawia. Katechezy po arabsku Środowe katechezy Benedykta XVI już od kilku tygodni można czytać po arabsku na stronie internetowej: Międzynarodowego Centrum Studiów i Badań Oasis w Wenecji. Założył je tamtejszy patriarcha kard. Angelo Scola. Inicjatywę tłumaczenia katechez wsparła międzynarodowa organizacja Pomoc Kościołowi w Potrzebie. Rozpowszechnianie tych przekładów drogą internetową ma służyć budowaniu pomostów między Ojcem Świętym a krajami arabskimi powiedział o. Joaquín Alliende, międzynarodowy asystent kościelny tej organizacji. Pap/ePA/MAURIZIO BRAMBATTI 6\n7 ze świata pap/matthew CAVANAUGH east news Triumfem demokratów zakończyły się amerykańskie wybory. Zarówno w Izbie Reprezentantów, jak i w Senacie większość mają teraz politycy Partii Demokratycznej. Przyczyna porażki republikanów była jedna sytuacja w Iraku. Końca wojny nie widać, a do stabilizacji droga daleka. Stanowisko stracił już sekretarz obrony USA Donald Rumsfeld główny architekt wojny w Iraku. Sytuacją po wyborach niepokoją się zwolennicy życia. W amerykańskim Przedsiębiorczość i duszpasterstwo Brazylijski kapłan katolicki 39-letni ks. Marcelo Rossi jest autorem najbardziej popularnego i najczęściej sprzedawanego w 2006 r. w Brazylii albumu CD zatytułowanego Minha Benção (Moje błogosławieństwo). Firma Sony BMG w São Paulo podała, że 300 tys. sprzedanych albumów kapłana lokuje go na drugim miejscu wśród wydawców płyt. Sześć wydanych dotychczas płyt CD charyzmatycznego księdza sprzedano w ponad trzech milionach egzemplarzy. Dochód ze sprzedaży nowego krążka ma wesprzeć rozpoczętą już budowę nowego kościoła. Ks. Rossi jest jednym z najbardziej znanych kapłanów katolickich na subkontynencie. Jest ponadto symboliczną postacią katolickiego ruchu odnowy charyzmatycznej. Należy do niej ponad 20 proc. mieszkańców wielkich miast Brazylii. USA Zwycięstwo demokratów parlamencie większość zdobyli zwolennicy aborcji. Obrońcy życia boją się o stanowisko większości w takich sprawach, jak: aborcja, klonowanie ludzi oraz badania na komórkach macierzystych. Ks. Thomas J. Euteneuer szef Human Life International w specjalnym oświadczeniu, komentując klęskę republikanów, napisał, że była ona także wynikiem porzucenia wartości związanych z życiem i rodziną przez niektórych polityków republikańskich. p.r. niemcy Nowy wiek męczenników Żadna z istniejących na świecie grup religijnych nie jest tak dyskryminowana i prześladowana, jak chrześcijanie. Są oni ofiarami co najmniej trzech czwartych przypadków łamania wolności religijnej. W statystykach zabójstw z powodów przynależności religijnej chrześcijanie stanowią ponad 90 proc. Ewangelicka agencja informacyjna Idea w Niemczech opublikowała nowy rocznik pt. Męczennicy 2006 z okazji obchodzonego 12 listopada przez Światowy Alians Ewangeliczny dnia modlitw za prześladowanych chrześcijan. ludzie Ks. Ignacy Kuziemski Proboszcz parafii Świętych Piotra i Pawła w Great Meadows odszedł do Pana 1 listopada br. Został pochowany na cmentarzu w Amerykańskiej Częstochowie. Był aktywnym działaczem amerykańskiej Polonii, organizował piesze pielgrzymki do Amerykańskiej Częstochowy, a także lekcje języka polskiego i historii dla dzieci polskich emigrantów. Miał opinię skromnego kapłana o otwartym sercu, który nigdy nie odmówił pomocy człowiekowi w potrzebie. Dzięki jego pracy kościół w Great Meadows stał się miejscem, do którego przyjeżdżali Polacy z wielu odległych stron Ameryki. W parafii znalazło się również miejsce dla emigrantów romskich. Ks. Kuziemski urodził się 15 marca 1935 r. we wsi Ostrowite. Był ósmym dzieckiem w rodzinie, toteż zgodnie ze zwyczajem przedwojennej Polski, jego ojcem chrzestnym był prezydent Ignacy Mościcki. Wstąpił do Redemptorystów. Święcenia kapłańskie przyjął w 1960 r. Najpierw pracował w Polsce, a od 1970 r. w USA. Od 1984 r. był proboszczem parafii w Great Meadows. Z 2,2 mld chrześcijan co dziesiąty jest prześladowany bądź znieważany z powodu swojej wiary. Według szacunków, rocznie traci życie 90 tys. osób z tego powodu. Liczba ta alarmująco wzrosła przede wszystkim w Afryce i Azji. Na liście państw, w których chrześcijanie są najczęściej prześladowani znalazły się: Korea Północna, Arabia Saudyjska, Laos, Wietnam, Iran, Turkmenistan, Malediwy, Bhutan, Myanmar i Chiny. ukraina Pomnik Jana Pawła II Nowy pawilon dydaktyczny oddano do użytku alumnów Wyższego Seminarium Duchownego Kurii Metropolitalnej we Lwowie. Budynek, w którym znajdzie miejsce m.in. biblioteka, sala komputerowa, sale wykładowe, a także Izba Pamięci Jana Pawła II, poświęcił 28 października, podczas uroczystości 10-lecia istnienia Seminarium, kard. Marian Jaworski. Kolejnym punktem rocznicowej celebracji było wmurowanie aktu erekcyjnego pod budowę pomnika Jana Pawła II. Będzie to drugi pomnik Papieża Polaka na Ukrainie. Bliższe informacje na ten temat można uzyskać na stronie internetowej: Archiwum KRÓTKO w Saddam Husajn został skazany na karę śmierci. Jeżeli wyrok się uprawomocni, były iracki dyktator zostanie powieszony za dwa miesiące. W Iraku wzmocniono jeszcze bardziej środki bezpieczeństwa, obawiając się odwetu zwolenników Husajna i przeciwników obecnej władzy. w Polski ambasador na Litwie Janusz Skolimowski przyznał się do bliskiej znajomości z podejrzanym o zlecenie zabójstwa gen. Marka Papały Edwardem Mazurem. Skolimowski użyczał Mazurowi swojego mieszkania w Warszawie. Prawdopodobnie zostanie odwołany z placówki. w Prezydent Lech Kaczyński przebywał w Londynie. Rozmawiał z brytyjską Królową Elżbietą II i premierem Wielkiej Brytanii Tonym Blairem, który zgodził się z polskim prezydentem, że kwestia bezpieczeństwa energetycznego powinna być jednym z priorytetów polityki UE. Przy okazji skompromitowały się brytyjskie media. W ich relacjach z wizyty roiło się od pomyłek w tłumaczeniu i w odniesieniu do faktów. w W Australii górę wzięła cywilizacja śmierci. Tamtejszy parlament przyjął ustawę zezwalającą na klonowanie ludzi, nazywając to technicznie wytwarzaniem ludzkich embrionów przez klonowanie. w Niespokojnie jest w Strefie Gazy. Izraelski ostrzał palestyńskiego miasta Beit Hanun spowodował śmierć 18 Palestyńczyków. Ponad 50 zostało rannych. Izrael tłumaczył się, że był to odwet za wcześniejszy ostrzał rakietowy terytorium żydowskiego państwa. w Kolejny incydent w Libanie. Francuscy politycy ujawnili, że wojska tego kraju, stacjonujące w Libanie w ramach misji pokojowej, omal nie zestrzeliły izraelskiego samolotu F-15. Wydarzenie miało miejsce 31 października. Izraelski pilot zachowywał się prowokacyjnie w stosunku do wojsk francuskich, pozorując atak. Na szczęście w ostatniej chwili zmienił kurs lotu. Od tragedii dzieliły tylko dwie sekundy. To nie pierwsze takie zachowanie izraelskiego lotnictwa. w Nie odbyła się parada homoseksualistów w Jerozolimie. Powodem odwołania prowokacyjnego marszu były względy bezpieczeństwa. Przeciwko protestowali religijni Żydzi, muzułmanie i grupy chrześcijańskie. Homoseksualiści zgromadzili się na stadionie Uniwersytetu Hebrajskiego, pod ścisłą ochroną policji. 7\n8 z Polski KRÓTKO w Ks. Józef Kloch, rzecznik Episkopatu Polski, został konsultantem Episkopatu Rosji, który uruchamia własną stronę internetową. Głównym redaktorem strony jest ks. Igor Kowalewski sekretarz Episkopatu Rosji. Jej uruchomienie planowane jest na 25 grudnia br. w Smutna wiadomość: wzrosną ceny energii elektrycznej dla gospodarstw domowych i dla przemysłu. W przyszłym roku o 15 procent, a w ciągu trzech lat o blisko połowę. w Dobra wiadomość jest taka, że umacnia się złoty. W pierwszym tygodniu listopada cena dolara spadła poniżej trzech złotych. w W dziwnych okolicznościach wyciekła służbowa notatka z rozmowy między urzędnikiem z Kancelarii Premiera a amerykańskim wiceambasadorem. Amerykanin posunął się do niespotykanych sugestii odnośnie do składu polskiego rządu. Gorzej, że notatka zawierała także treści dotyczące bezpieczeństwa państwa. w Prezydent Aleksander Kwaśniewski w wywiadzie dla niemieckiego dziennika stwierdził po raz pierwszy, że podejmował decyzję o uczestnictwie w irackiej misji na podstawie błędnych informacji o broni masowej zagłady podanych przez stronę amerykańską. w Rzecznik Praw Obywatelskich Janusz Kochanowski stwierdził, że prowokacja dziennikarska jest sprzeczna z misją zawodu dziennikarza, której istotą jest relacjonowanie faktów, a nie ich kreowanie. w Po perypetiach dotarły wreszcie do Polski pierwsze myśliwce F-16. Przylot przekładano dwukrotnie ze względu na usterki maszyn. Z wielką pompą, przy porywistym wietrze, witano je na lotnisku w poznańskich Krzesinach 9 listopada. Przy okazji odżyła sprawa offsetu związanego z zakupem maszyn. Przypomina się spore niedociągnięcia przy jego realizacji. w Ministerstwo Sprawiedliwości przygotowało rewolucję w prawie, która pozwoli skutecznie konfiskować majątki najgroźniejszym przestępcom. Nowe prawo Sejm powinien uchwalić jeszcze w tym roku. w Polacy są patriotami. Sondaż przeprowadzony na zlecenie Dziennika stwierdza, że 84 procent Polaków jest dumnych z polskości. Ponad połowa deklaruje, że pozostanie w Polsce bez względu na wszystko, a 7 na 10 mówi, że w Polsce trzeba zostać, cokolwiek by się w kraju działo. Joanna Pecht Ukazało się długo oczekiwane polskie wydanie Biblii Jerozolimskiej, najpopularniejszej edycji Pisma Świętego na świecie. Przypisy i komentarze tej Biblii opracował zespół wybitnych biblistów z dominikańskiej Szkoły Biblijnej w Jerozolimie. Biblia Jerozolimska to wydanie Pisma Świętego w języku francuskim. Jej wielką wartością są przypisy, które łączą rzetelność naukową z objaśnieniami przystępnymi dla szerokiego grona od- Firma farmaceutyczna Jelfa wypuściła do sprzedaży lek, który może zabić poinformował Dziennik. Chodzi o corhydron. Lek podawany przy atakach astmy lub w sytuacji wstrząsu uczuleniowego. W jednej z serii w ampułkach zamiast leku ratującego życie znalazł się przez pomyłkę preparat zwiotczający mięśnie chlorsucillin. Lek wycofano z obrotu, firma poinformowała hurtownie, ale część feralnej serii ( numer jest umieszczony na opakowaniu ) trafiła do pacjentów, którzy mogą go mieć w swoich apteczkach. Dopiero gdy gazeta uderzyła na alarm, opinia Ostrzeżenie! Śmiertelne zagrożenie! Prezentacja w warszawie Biblia Jerozolimska po polsku biorców. Te przypisy mają specyficzny klucz duchowy. Dostrzega się go po pewnym czasie obcowania z tekstem. Apetyt rośnie wtedy w miarę jedzenia mówi bp Zbigniew Kiernikowski, członek Stowarzyszenia Biblistów Polskich. Polskie wydanie Biblii Jerozolimskiej to dzieło Centrum Formacji Wspólnot Neokatechumenalnych w archidiecezji lubelskiej, które pod opieką bp. Kiernikowskiego dokonało tłumaczenia i opracowania przypisów z Biblii Śmiertelne zagrożenie Seria nr publiczna dowiedziała się o mogącej przynieść fatalne skutki pomyłce. W firmie pojawili się prokuratorzy i inspektorzy, którzy kontrolują produkcję i badają, jak mogło dojść do takiej sytuacji. Do dymisji podał się główny inspektor farmaceutyczny Zbigniew Niewójt. W Jeleniej Górze przebywał premier Jarosław Kaczyński. Po wizycie wstrzymano całą produkcję corhydronu w Jelfie, a w całej Polsce podawanie tego preparatu. Stwierdzono także osiem przypadków podania podmienionego leku. Na szczęście nie ma doniesień o ofiarach. Jerozolimskiej. Przypisy towarzyszą tekstowi piątego wydania Biblii Tysiąclecia. Skoordynowanie tych dwóch elementów tekstu Biblii Tysiąclecia i przypisów Biblii Jerozolimskiej nie było łatwe. Przeszkadzał nam diabeł. Bo wie, że jeśli Biblia dostanie się w ręce ludzi chcących szczerze chodzić drogami Boga, to traci grunt pod nogami podkreśla bp Kiernikowski. Obecnie mamy do wyboru aż trzy przekłady Biblii: Tysiąclecia, Poznańską i Warszawsko-Praską, przetłumaczoną przez bp. Kazimierza Romaniuka. Z której korzystać? Godną polecenia jest przede wszystkim Biblia Tysiąclecia, bo została przyjęta jako oficjalny tekst Pisma Świętego Kościoła w Polsce. Ten tekst słyszymy np. w trakcie liturgii w kościołach mówi ks. prof. Waldemar Chrostowski, przewodniczący Stowarzyszenia Biblistów Polskich. Dodaje jednak, że komentarze i przypisy z Biblii Jerozolimskiej mają dużą wartość naukową i osoby, które chcą pogłębić swoją wiedzę, powinny po nie sięgnąć. Biblię Jerozolimską w języku polskim wydało Pallottinum. Piotr Chmieliński ustawa lustracyjna Konsultacje u Prezydenta RP Zredaktorami naczelnymi największych i najważniejszych polskich gazet konsultował się prezydent Lech Kaczyński w sprawie nowej ustawy lustracyjnej. Prezydent nie krył swoich wątpliwości. Informację upubliczniła Rzeczpospolita. Wśród wąskiej grupy redaktorów zaproszonych na 10 listopada do Pałacu Prezydenckiego był ks. inf. Ireneusz Skubiś, redaktor naczelny Niedzieli. Nasz tygodnik był jedynym katolickim tygodnikiem zaliczonym do elity pism opiniotwórczych. Obok redaktora naczelnego Niedzieli prezydent wysłuchał opinii naczelnych siedmiu innych pism: Dziennika, Gazety Wyborczej, Naszego Dziennika, Rzeczpospolitej, Newsweeka, Polityki i Wprost. (p.r.) Strony informacyjne opracowano na podstawie doniesień korespondentów własnych, wiadomości Radia Watykańskiego i KAI.\n9 z diecezji Diecezja zielonogórsko-gorzowska Pomnik osadników P omnik Pierwszych Polskich Osadników odsłonięto 5 listopada w Gorzowie. Poświęcony przez ks. Zbigniewa Samociaka monument upamiętnia ludzi, którzy przyjechali do Gorzowa po wojnie i wprowadzali tu polską administrację. Na szczycie sześciometrowego postumentu umieszczona została odlana w brązie postać wzlatującego orła. Autorem rzeźby jest gorzowski artysta Andrzej Moskaluk. Na postumencie wyłożonym granitem widnieje napis: Mieszkańcy Pionierom Gorzowa. Znajdą się tam także nazwy miejscowości, z których do Gorzowa przybyli po wojnie osadnicy. (K.J.) diecezja legnicka nadzieja dla chorych WŚcinawie powstaje pierwszy w Polsce, a drugi co do wielkości w Europie, ośrodek diagnozowania i leczenia osób we wczesnym stadium choroby Alzheimera. Patronat nad ośrodkiem objęła Fundacja Alzheimerowska we Wrocławiu, na czele której stoi prof. Paradowski oraz Akademia Medyczna we Wrocławiu. Do końca tego roku mają być zakończone prace remontowe zapewnia Michał Hajtko, kierujący pracami, a pierwsi pacjenci zostaną przyjęci na początku 2007 r. Problemom etyczno-medycznym związanym z procesem starzenia się i chorobą Alzheimera poświęcone było sympozjum naukowe, które odbyło się w Świdnicy 27 października. Rozpoczęło się ono Mszą św. w katedrze, której przewodniczył biskup świdnicki Ignacy Dec. W homilii, opierając się na tekstach biblijnych i nauczaniu Jana Pawła II, mówił o godności starzenia się i o miejscu ludzi chorych we współczesnym społeczeństwie. Te myśli doskonale wprowadziły w tematykę sympozjum, któremu towarzyszyły słowa: Człowiek jest tyle wart, ile może pomóc innym.... (Ks. W.W.) archidiecezja łódzka Pamiątki po janie pawle II Rękopisy, kurtka, narty i buty, ale też papieskie szaty, monety i ornat te eksponaty można oglądać na wystawie Totus Tuus Jan Paweł II w Łodzi. W Muzeum Włókiennictwa zgromadzono ponad 100 pamiątek po Papieżu Polaku. Wystawa podzielona jest na dwie części. Pierwsza przybliża życie Karola Wojtyły, jego pochodzenie, rodzinę, okres szkolny, czas studiów i okupacji. W tej części można zobaczyć m.in. pamiątki jego życia kapłańskiego i pracy na KUL-u mówi ks. Andrzej Nowobilski, dyrektor Krakowskiego Muzeum Archidiecezjalnego. Dla wielu zwiedzających wyjątkowo wzruszające są pisane własnoręcznie przez Karola Wojtyłę dokumenty, choćby życiorys. Druga część wystawy to pamiątki z okresu pontyfikatu Jana Pawła II. Mamy papieską sutannę, czerwony ornat, w którym Papież odprawiał Mszę św. 8 maja każdego roku, czy bursztynowy różaniec od Towarzystwa Przyjaciół KUL-u. Cenna jest kolekcja papieskich monet. Papież przekazał je nam opowiada ks. Nowobilski, nie kryjąc wzruszenia. Wystawa, na stałe znajdująca się w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie, będzie pokazywana w Łodzi do 10 grudnia. Zorganizowano ją w ramach 10. Festiwalu Kultury Chrześcijańskiej. (KAI) archidiecezja szczecińsko-kamieńska Uroczysta Msza św. pod przewodnictwem Księdza Prymasa Rocznica obchodów Milenium Szczecinie 5 listopada obchodzono 40. rocz- W nicę uroczystości milenijnych. Na uroczystości przybył Prymas Polski kard. Józef Glemp, który w 1966 r. był w Szczecinie jako sekretarz Prymasa Tysiąclecia. Obchody rocznicy rozpoczęły się w bazylice archikatedralnej, w której to została otwarta wystawa historyczna poświęcona celebracji Milenium Chrztu Polski. Ksiądz Prymas spotkał się tam z wiernymi i wygłosił słowo Boże. Następnie zgromadzeni przeszli do kościoła Księży Pallotynów. W samo południe rozpoczęła się Eucharystia pod przewodnictwem Prymasa Polski. Koncelebransami byli: abp Marian Przykucki, bp Alojzy Orszulik, bp Jan Gałecki, bp Marian Błażej Kruszyłowicz oraz wielu kapłanów diecezjalnych i zakonnych. Homilię wygłosił kard. Józef Glemp. Mówił, że rocznica jest dniem dziękczynienia Bogu za przeszłość. Wskazał na rozważenie trzech p : Rekolekcje dla uzależnionych od alkoholu i ich rodzin odbyły się w Wojewódzkim Ośrodku Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia w Toruniu-Czerniewicach. Zorganizowali je Irena i Janusz Klamanowie, przy wsparciu terapeutki Wiesławy Tatery i kapelana ośrodka ks. Zdzisława Baranowskiego. Trzydniowe skupienie prowadził w dniach października ks. prał. Jan Paszulewicz z Mrągowa. W ćwiczeniach wzięło udział ok. 200 osób. Ich podsumowaniem była godzina świadectw, diecezja toruńska Najpierw to przypomnienie sobie tej przeszłości, potem przeżycie tego, co jest darem Boga dzisiaj, i wreszcie nasze przyrzeczenie na przyszłość, aby być wiernym Panu Bogu i zsyłanym przez Niego dobrodziejstwom. Prymas Polski przypomniał też rok 1966 i rocznice milenijne oraz uczestnictwo w nich Prymasa Tysiąclecia. Następnie Prymas Polski odniósł się do współczesności i stwierdził: Musimy dziękować Bogu za długi czas pokoju, w którym mogliśmy wiele osiągnąć. Zauważył także, że dzisiaj często nadużywa się wolności, oraz wskazał niedociągnięcia, które wkradają się w naszą codzienność. Po błogosławieństwie Prymas Polski poświęcił tablicę pamiątkową, umieszczoną na zewnętrznej ścianie kościoła, a przypominającą wydarzenia sprzed 40 lat. Uroczystości rocznicowe zakończył śpiew hymnu Boże, coś Polskę. al. M.M. Rekolekcje dla uzależnionych zatytułowana: Jestem wdzięczny Bogu i bratu za... i do zobaczenia!. W 2000 r., po 47 latach małżeństwa mówił Andrzej zmarła moja żona. Żałość po jej stracie utopiłem w alkoholu; ( ) trafiłem do Czerniewic. Tu odnalazłem nadzieję, radość i siłę do powstania z nałogu. Od tej pory biorę udział we wszystkich organizowanych tu rekolekcjach. ( ) Cieszę się, że mogę godnie żyć i jeśli Bóg pozwoli godnie umrzeć. Kolejne, 18. rekolekcje w Czerniewicach zaplanowane są na marzec przyszłego roku. (T.S.)\n10 z Jasnej Góry KRÓTKO w 3 listopada zostały poświęcone lekkie samochody ratowniczo-gaśnicze firmy Ford, przeznaczone do ratownictwa drogowego dla Ochotniczych Straży Pożarnych w całej Polsce. Strażacy odebrali pierwszą pulę 30 z 92 nowych wozów. Poświęcenia samochodów dokonał na parkingu przed Domem Pielgrzyma o. Czesław Brud administrator Jasnej Góry. Sprzęt został ufundowany przez PZU SA w 4 listopada liturgię Mszy św. według wskazań Soboru Trydenckiego ( ), czyli w języku łacińskim i według przepisów liturgicznych obowiązujących do czasu odnowy liturgicznej wprowadzonej po Soborze Watykańskim II, odprawił w Kaplicy Cudownego Obrazu ks. Wojciech Grygiel przedstawiciel Kapłańskiego Bractwa św. Piotra. ZAPOWIEDZI w 20 listopada Maturzyści Diecezji Bydgoskiej w listopada Rekolekcje Księży Biskupów w 25 listopada 3. Pielgrzymka Rolników Ekologicznych w 26 listopada 16. Pielgrzymka Górników nowy numer Czytajmy Jasną Górę! Na łamach dwumiesięcznika Jasna Góra nr 6/2006 znajdziemy kazanie prymasa kard. Józefa Glempa, wygłoszone podczas Sumy pontyfikalnej w uroczystość Matki Bożej Jasnogórskiej 26 sierpnia 2006 r. Jest też wywiad z biskupem łomżyńskim Stanisławem Stefankiem, który przynosi m.in. odpowiedź na pytanie: Czy każdego z nas stać na to, by żyć w duchu Ślubów Jasnogórskich? W klimat Bożego Narodzenia wprowadzają adwentowe rozważania o istocie czasu oczekiwania oraz odwiedziny w sanktuarium Dzieciątka Jezus w Jodłowej. O losach noworodków pozostawianych w oknie życia w klasztorze Sióstr Nazaretanek w Krakowie opowiada s. Józefa. Dwumiesięcznik Jasna Góra, adres Redakcji: ul. o. A. Kordeckiego 2, Częstochowa, tel. (0-34) , fax: (0-34) , adres internetowy: Krzysztof świertok Ogólnopolska Pielgrzymka Kolejarzy odbyła się w dniach 4-5 listopada pod hasłem: Trwajcie mocni w wierze w łączności z Maryją ; uczestniczyło w niej ok. 8 tys. osób z Polski, a także z Białorusi, Francji, Węgier, Niemiec i Słowacji. Tegoroczna, 23. pielgrzymka miała szczególny charakter, gdyż w tym roku Polskie Koleje Państwowe obchodzą jubileusz 80-lecia istnienia. Centralnym punktem była niedzielna Suma o godz w Bazylice Jasnogórskiej, której przewodniczył biskup polowy WP Tadeusz Płoski. Koncelebrował ks. Eugeniusz Zarębiński krajowy duszpasterz kolejarzy, a pielgrzymów powitał przeor Jasnej Góry o. Bogdan Waliczek. Obecny był także minister Urny z prochami zmarłych kolejarze na jasnej górze PKP służą 80 lat transportu i budownictwa Jerzy Polaczek. List do kolejarzy wystosował premier Jarosław Kaczyński. W homilii bp Płoski podkreślił, że praca kolejarzy jest służbą i czuwaniem na odpowiedzialnych stanowiskach Polskich Kolei Państwowych. Biskup Polowy przypomniał bohaterskich kolejarzy, inspektorów celnych z 1 września 1939 r., którzy na kilkanaście minut przed godziną 4.45 swą odwagą na stacji kolejowej w Szymankowie uniemożliwili Niemcom przejęcie strategicznie ważnych mostów tczewskich na Wiśle oraz opanowanie polskiej stacji kolejowej Tczew. Wspominamy dziś wielu bezimiennych, bohaterskich polskich kolejarzy, którzy swą ofiarną postawą, nie pamięć o zmarłych Modlitwa, kwiaty, znicze Krzysztof świertok Tradycyjnie w uroczystość Wszystkich Świętych w Bazylice Jasnogórskiej zostały odprawione Nieszpory z procesją za zmarłych. Nabożeństwu przewodniczył o. Krystian Gwioździk. W czasie procesji paulini i wierni zatrzymywali się w: Kaplicy św. Pawła I Pustelnika, przy wejściu do krypty ze szczątkami i prochami paulinów w podziemiach Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej i na środku Bazyliki. W czasie nabożeństwa przywoływano imiona i nazwiska zmarłych paulinów, m.in. o. Konrada Komora, o. Tarsycjusza Noconia, o. Stanisława Sygudy, o. Marka Smei, o. Mariana Załęckiego, br. Rafała Malinowskiego. Wyczytywano także nazwiska kapłanów, rodziców, krewnych, bliskich, dobrodziejów sanktuarium bacząc na własne sprawy, godnie służyli Ojczyźnie i w duchu patriotyzmu wiernie pełnili kolejarską służbę podkreślił bp Płoski. W pielgrzymce przybyli m.in.: Mirosław Chaberek podsekretarz stanu Ministerstwa Transportu i Budownictwa ds. kolejnictwa; Wiesław Jarosiewicz prezes Urzędu Transportu Kolejowego; Andrzej Wach prezes Zarządu, dyrektor generalny PKP SA; Henryk Grymel przewodniczący Sekcji Krajowej Kolejarzy NSZZ Solidarność ; Włodzimierz Sztern wiceprzewodniczący Federacji Związków Zawodowych Pracowników Polskich Kolei Państwowych; Józef Dąbrowski prezes Katolickiego Stowarzyszenia Kolejarzy Polskich. i Zakonu Paulinów, zwłaszcza tych, którzy spoczywają na Jasnej Górze. Odświętny wystrój przygotował br. Dawid Respondek jasnogórski dekorator. Zgodnie z tradycją oktawy Wszystkich Świętych, na Jasnej Górze zostały odprawione trzy Msze św. wspólnotowe za zmarłych ojców i braci paulinów, rodziców i krewnych paulinów oraz przyjaciół i dobrodziejów Jasnej Góry. Eucharystii 3 listopada przewodniczył przeor klasztoru o. Bogdan Waliczek. Prosimy Maryję, aby przeniosła ich w ramiona kochającego Ojca, aby znaleźli tam ukojenie i radość szczęścia wiecznego, radość Nieba modlił się za zmarłych Przeor Jasnej Góry. O. Stanisław Tomoń OSPPE Rzecznik Prasowy Jasnej Góry 10\n11 Prymas Tytuł gwarantujący jedność i trwałość Zdaniem kard. Glempa, chociaż godność prymasa nie wiąże się w Kościele z żadną jurysdykcją, to jednak ma za sobą wielki dorobek wypracowany przez poszczególnych prymasów, zwłaszcza w ostatnim stuleciu. To przede wszystkim oni sprawili, że rola prymasa głęboko zakorzeniła się w rzeczywistości narodu i państwa. Prymas jest ośrodkiem jedności i trwałości. Funkcja przewodniczącego Episkopatu Polski jest kadencyjna. Trwa dwie 5-letnie kadencje i się kończy. Tymczasem prymasostwo trwa i jest pewną ciągłością mówi kard. Glemp. Prymas tytuł honorowy Prymas jest określany jako pierwszy między równymi. Sam ten tytuł jest ściśle honorowy i nie daje żadnej władzy. W średniowieczu prymas pełnił rolę najważniejszego biskupa w państwie. W Polsce tytuł prymasa został związany z pierwszą stolicą arcybiskupią w Gnieźnie. Pierwszym prymasem Polski był od 1417 r. Mikołaj Trąba. Od 1572 r. prymas pełnił funkcję interreksa głowy państwa w czasie bezkrólewia. Koronował i grzebał królów, udzielał im i ich rodzinom sakramentów. Mocą bulli papieskiej z 1992 r. nastąpiło oddzielenie godności prymasa Polski od stolicy metropolitalnej w Gnieźnie. Kard. Glemp przestał pełnić funkcję metropolity gnieźnieńskiego, cały czas, oczywiście, pozostając metropolitą warszawskim. Zachował też godność prymasa Polski jako kustosz relikwii św. Wojciecha. Kard. Glemp przez wiele lat łączył też godność prymasowską z funkcją przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. Od 2004 r. nie pełni już tej funkcji pracami Episkopatu kieruje abp Józef Michalik. (pch) Ryszard Rzepecki Piąte miejsce w państwie W hierarchii precedencji, czyli ważności, prymas zajmuje piąte miejsce w państwie, po prezydencie, premierze oraz marszałkach Sejmu i Senatu. Godność prymasa jest czynnikiem tak bardzo dodatnim, że rezygnacja z niej byłaby szkodliwa. I to już nie chodzi o moją osobę, ale w ogóle o Kościół w Polsce, który odróżnia się od innych właśnie prymasostwem przekonuje kard. Glemp. Jego zdaniem, w ciągu 600 lat prymasostwa związanego z Gnieznem prymasi Polski rzadko bywali w tym mieście. O wiele częściej można było ich spotkać w innych miejscach, np. w Łowiczu, skąd mieli bliżej do Warszawy. Byli w końcu na służbie narodu i państwa. Dlatego uważam, że przyszły prymas Polski powinien być związany z Gnieznem, ale rezydować w Warszawie, ponieważ w stolicy jest centrum życia religijnego, społecznego, politycznego uważa kard. Glemp. I rzeczywiście, najnowsza historia Polski pokazuje, że obecność prymasa w Warszawie znacznie ułatwia wiele spraw. Prymas jest wielkim autorytetem, często zapraszanym do udziału w najważniejszych wydarzeniach wagi państwowej i międzynarodowej. Odwiedzają go również głowy państw, premierzy oraz inne osobistości ze świata. Prymas proszony jest o konsultacje, opinie. Nadaje medale, wręcza nagrody, patronuje najważniejszym imprezom. Piotr Chmieliński Podczas kluczowych wydarzeń w kraju, a także na świecie, to na nim skupiona jest uwaga społeczeństwa. To, co powie, jest potem cytowane, analizowane, omawiane i stanowi ważny punkt odniesienia. Trudno byłoby wypełniać te wszystkie zadania, mieszkając z dala od Warszawy. Jasne jest także, że autorytet prymasa wiąże się nie tyle z diecezją, którą kieruje, co właśnie z tytułem prymasowskim. Gniezno czy Warszawa? Z racji historycznych coraz częściej podkreśla się, że prymas Polski będzie związany z Gnieznem. Ale w jaki sposób? Czy w inny niż obecnie? Czy prymasem będzie każdorazowy arcybiskup gnieźnieński, czy też godność prymasowska zostanie związana z tytułem kustosza relikwii św. Wojciecha w Gnieźnie? Przypomnijmy, że kard. Glemp jest właśnie kustoszem relikwii św. Wojciecha. Ten układ sprawia, że tytuł prymasa jest związany z Gnieznem, ale prymas wcale nie musi w tym mieście mieszkać. O tym, że prymas powinien być związany z Gnieznem, mówił już kard. Stefan Wyszyński. Podkreślał, że tradycją polskości jest powiązanie prymatury z Gnieznem, wbrew jakimkolwiek myślom i zamierzeniom. Podobnie uważa obecny metropolita gnieźnieński abp Henryk Muszyński: Prawie od sześciuset lat prymasostwo związane jest nieodłącznie z Gnieznem, prymasostwo Prymas Polski powinien być związany z Gnieznem, ale rezydować powinien w Warszawie, bo to właśnie w stolicy jest centrum życia religijnego, społecznego, politycznego uważa prymas Polski kard. Józef Glemp więc wyrażam nadzieję i przekonanie, że tak pozostanie również w przyszłości. W moim rozumieniu, prymas Józef Glemp otrzymał tytuł kustosza relikwii św. Wojciecha właśnie po to, aby nadal wiązać prymasostwo ze stolicą św. Wojciecha powiedział w niedawnym wywiadzie abp Muszyński. Dodał, że chodzi tutaj o rolę i miejsce Gniezna jako kolebki Kościoła i państwa, a nie o osobę arcybiskupa gnieźnieńskiego, kimkolwiek by on był. Jest to więc pewne wyrównanie do podobnych stolic prymasowskich w Europie, takich jak Lyon we Francji, Armagh w Irlandii czy Toledo w Hiszpanii stwierdził abp Muszyński. 11\n12 na drogach posługiwania Kłamliwa teza, że żyjące pod sercem matki istnienie nie jest człowiekiem, sprawiła, że pochylamy się dzisiaj nad cmentarzyskiem dzieci zabitych przez rodziców i lekarzy powołanych przecież do ratowania ludzkiego życia. images copyright 2000 digi touch Stać na straży życia Wolność polega na świadomym i dobrowolnym wyborze dobra. Wolność to nie moc czynienia tego, co chcemy, lecz prawo bycia zdolnym do czynienia naszej powinności. Lord Acton Szczególnie brzmią te słowa o wolności, wypowiedziane przez człowieka, który doświadczył bolesnej dyskryminacji, bolesnej, bo doznanej u początku drogi życiowej. Kiedy w 1850 r. starał się o przyjęcie do Cambridge, żaden z college ów nie zgodził się go immatrykulować. Na przeszkodzie stała jego wiara katolicka. Wyjechał do Monachium uczyć się u znanego teologa i historyka Ignaza von Dollingera. Dobrem najwyższym dla człowieka wierzącego jest Bóg i Jego prawo. Prawo zrodzone z miłości do człowieka i stojące na straży jego właściwego rozwoju. Miarą dojrzewania do wolności jest dla wszystkich ludzi stosowanie norm prawa naturalnego wpisanego w sumienie każdego człowieka życie według dewizy: Bądź wolnym i szanuj wolność każdego człowieka jako swego brata. Tylko niewolnik, nie znający wolności, może nastawać na wolność innych (Paweł Hulka-Laskowski). Prawo przeczy prawu Jedną z najbardziej cennych wartości człowieka jest jego życie. Wszelkie przejawy działań skierowanych przeciw życiu są największą zbrodnią wobec człowieka, ale i człowieczeństwa. Nie wiadomo wszak, jaką rolę wyznaczył Pan Bóg każdemu człowiekowi do wypełnienia na tym świecie. Zatem zabijając człowieka zabijamy ludzkość, a przynajmniej uniemożliwiamy jej właściwy rozwój. Z działań przeciw człowiekowi największą zbrodnią jest zabijanie życia nienarodzonego. Jej okropność polega na tym, że zabija się istotę niemogącą się bronić. Równie wielką zbrodnią, która stoi u początku zabijania nienarodzonych, jest propagowanie kłamliwej tezy, że to żyjące pod sercem matki istnienie nie jest człowiekiem. Teza tak kłamliwa, że aż trudno uwierzyć, że pewna część ludzi, także wykształconych, przyjmuje ją bezkrytycznie. A przecież kłam jej zadaje prawo. W sytuacji, kiedy matka nosi pod sercem nowe życie, prawo przy np. podziale majątku uwzględnia już to nienarodzone jeszcze Abp Józef Michalik dziecko. I nie stawia tu żadnych warunków czy dziecko jest zdrowe, czy zagraża życiu matki itp. Z propagowanej tezy, że płód nie jest życiem, rodzi się wiele zagrożeń, jak chociażby to, które znalazło swój wyraz w projekcie Unii Europejskiej, która zdecydowała o dofinansowaniu badań na ludzkim płodzie. To nie dziwi. Skoro ten Parlament wyrzucił ze swojej konstytucji imię Boga, to konsekwentnie gardzi człowiekiem. Pragnę tu przekazać słowa uznania i wielkiego szacunku dla polskich parlamentarzystów, którzy w zdecydowanej większości (ponad 82%) wypowiedzieli się przeciw ustawie. I nie należy się zrażać, że byliśmy w mniejszości. Ten głos jest ważny na scenie europejskich zmagań o właściwe miejsce Boga w życiu jednostek i poszczególnych wspólnot narodowych. Ufam, że za nim pójdą inni. Człowiek i jego godność od poczęcia aż do naturalnej śmierci jest miarą dojrzałości wspólnot państwowych do wolności. Księga Wyjścia, opisująca niewolę narodu wybranego w Egipcie, poświęca zaledwie kilkanaście zdań prawdzie o ciemiężeniu Żydów niewolniczą pracą. Ale dramat rozkazu zabijania dzieci płci męskiej zajmuje wiele miejsca. Tak, człowiek może być zniewalany na różny sposób, ale naród ginie, musi zginąć, gdy zabija się jego przyszłość dzieci. Egipskie położne są dla nas przykładem i świadectwem, że ludzie od zawsze, dopóki nie zostali zdemoralizowani przez złą cywilizację, cywilizację śmierci, traktowali życie jako święte. Cywilizacja spartańska, która o tym zapomniała, nie rozwinęła się. Jedyne ślady tej wielkiej mocarstwowości to skały, z których zrzucano kalekie dzieci i niedołężnych starców. Świat helleński, który nie ustrzegł się błędów, ale mimo wszystko promował człowieka jako twórcę nauki i kultury, do dziś zadziwia pomnikami wytworów ludzkiej wielkości. To przecież starożytny Cyceron powiedział: Krańcowa wolność prowadzi narody i jednostki do skrajnego niewolnictwa. 12\n13 Na cmentarzysku ofiar W związku z planowanym przez Parlament wprowadzeniem do ustawy zasadniczej zapisu o ochronie ludzkiego życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci, wydaje się sensowne, a nawet konieczne, przypomnienie słów Ojca Świętego Jana Pawła II wypowiedzianych podczas jednej z jego pielgrzymek do Ojczyzny. 4 czerwca 1991 r. w Radomiu, wspominając śmierć pomordowanych robotników, Jan Paweł II zwrócił uwagę na potrzebę szerokiego spojrzenia na ludzkie życie: Darujcie, Drodzy Bracia i Siostry, że pójdę jeszcze dalej. Do tego cmentarzyska ofiar ludzkiego okrucieństwa w naszym stuleciu dołącza się inny jeszcze wielki cmentarz cmentarz nienarodzonych, cmentarz bezbronnych, których twarzy nie poznała nawet własna matka, godząc się lub ulegając presji, aby zabrano im życie, zanim jeszcze się narodzą. A przecież już miały to życie, już były poczęte, rozwijały się pod sercem swych matek, nie przeczuwając śmiertelnego zagrożenia. A kiedy już to zagrożenie stało się faktem, te bezbronne istoty ludzkie usiłowały się bronić. Aparat filmowy utrwalił tę rozpaczliwą obronę nienarodzonego dziecka w łonie matki wobec agresji. Kiedyś oglądałem taki film i do dziś dnia nie mogę się od niego uwolnić, nie mogę uwolnić się od jego pamięci. Trudno wyobrazić sobie dramat straszliwszy w swej moralnej, ludzkiej wymowie. Korzeń dramatu jakże bywa on rozległy i zróżnicowany. Jednakże pozostaje i tutaj ta ludzka instancja, te grupy, czasem grupy nacisku, te ciała ustawodawcze, które «legalizują» pozbawienie życia człowieka nienarodzonego. Czy jest taka ludzka instancja, czy jest taki parlament, który ma prawo zalegalizować zabójstwo niewinnej i bezbronnej ludzkiej istoty? Kto ma prawo powiedzieć: «Wolno zabijać», nawet: «Trzeba zabijać», tam gdzie trzeba najbardziej chronić i pomagać życiu? Zauważmy jeszcze, że przykazanie: «Nie zabijaj!» zawiera w sobie nie tylko zakaz. Ono wzywa nas do określonych postaw i zachowań pozytywnych. Nie zabijaj, ale raczej chroń życie, chroń zdrowie i szanuj godność ludzką każdego człowieka, niezależnie od jego rasy czy religii, od poziomu inteligencji, stopnia świadomości czy wieku, zdrowia czy choroby. Nie zabijaj, ale raczej przyjmij drugiego człowieka jako dar Boży zwłaszcza jeśli jest to twoje własne dziecko. Nie zabijaj, ale raczej staraj się pomóc twoim bliźnim, aby z radością przyjęli swoje dziecko, które po ludzku biorąc uważają, że pojawiło się nie w porę. Równocześnie musimy zwiększyć naszą społeczną troskę nie tylko o dziecko poczęte, ale również o jego rodziców, zwłaszcza o jego matkę jeśli pojawienie się dziecka stawia ich (według nich) wobec kłopotów i trudności ponad ich siły. Troska ta winna znaleźć wyraz zarówno w spontanicznych ludzkich postawach i działaniach, jak też w tworzeniu instytucjonalnych form pomocy dla tych rodziców poczętego dziecka, których sytuacja jest szczególnie trudna. Niech również parafie i klasztory włączają się w ten ruch solidarności społecznej z dzieckiem poczętym i jego rodzicami. Każde życie jest bezcenne Może nie najlepiej się stało, że projekt ten wypłynął właśnie teraz, przed wyborami do samorządów. Jego przeciwnicy będą próbowali pomniejszyć znaczenie tej decyzji, obwiniając pomysłodawców o merkantylność intencji. Już zresztą takie głosy się pojawiają. Obwiniany będzie Kościół, że to on bezdusznie pragnie zniewolić kobiety w ich wolnej decyzji poczęcia i urodzenia dziecka. Pragnę z całą stanowczością zaprotestować przed tego rodzaju próbami upolityczniania intencji Kościoła. Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński powiedział kiedyś: Dla obrony wiary Kościół poświęci nawet wolność, ale dla zachowania wolności nie poświęci nigdy wiary. Ważne to słowa i warto się w nie wsłuchać w roku 50. rocznicy uwolnienia Więźnia wolności w imię ratowania wiary. Posłuszni jego słowom, powtarzamy: nie poświęcimy wolności w imię pochwał i otrzymania od libertynów miana Kościoła otwartego, by przyzwalać na kłamliwe tezy o życiu. Dziwi głos jednej z posłanek, która nie kryje swej wrogości wobec piękna macierzyństwa, że ustawa ta dyskryminuje kobietę matkę, nie dając jej alternatywy wyboru między swoim życiem a życiem dziecka. Nigdy Kościół nie głosił takiej tezy. Każde życie jest wartością bezcenną. To od kobiety zależy, jaką decyzję podejmie. I wiele razy zdarza się, jak w przypadku świętej lekarki Joanny Molli, że w sposób wolny wybiera życie dziecka. Owszem, nierzadkie są wypadki, że wybiera własne życie. Kościół jej tego prawa nie odbiera. Więcej, tym, które wybierają wygodę, karierę za cenę życia poczętego dziecka, jeśli później żałują tego i nawracają się poprzez sakrament pokuty i całą sieć poradni duszpasterskich, pozwala wrócić do normalnego życia. I przykładów na to są tysiące. Te okłamane przez wrogów życia kobiety, czasem pozostawione samym sobie, po akcie zabicia swojego dziecka popadają w głębokie depresje, czasem nawet targają się na własne życie. Kościół przez wysiłek duszpasterski wskazuje im miłosierdzie Boga i kieruje na drogi promowania życia. To przynosi efekty. Nie mamimy łatwymi słowami, mamy świadomość, że każde nowe życie jest wielkim wyzwaniem, czasem łączy się z cierpieniem w akcie wyboru, ale jak powiedział Papież Benedykt XVI: Człowiek, który nie stawia czoła cierpieniu, nie akceptuje życia. Ucieczka przed cierpieniem jest ucieczką przed życiem. Dlatego nie wydaje się słuszne poszerzanie zapisu w ustawie zasadniczej jurydycznymi przepisami o warunkach dopuszczalności tzw. aborcji w wypadku gwałtu czy choroby poczętego dziecka. Najważniejsze jest, aby Konstytucja głosiła pochwałę życia, jego nobilitację. Sprawą innych instytucji jest określanie tych warunków, które winny być zawsze rozpatrywane w duchu wolności, której największym parametrem jest przywołajmy jeszcze Senekę być posłusznym Bogu. Dorastanie do rodzicielstwa Ochrona życia to oprócz owego niezbywalnego prawa do istnienia od poczęcia aż do naturalnej śmierci także troska o zdrowy rozwój człowieka, zwłaszcza młodego. Rozwój, który ma doprowadzić do właściwego dojrzewania, by młody człowiek dorastał do bycia ojcem lub matką. Wrogiem tego rozwoju jest kwestionowanie prawdy o rzeczywistym człowieczeństwie każdego płodu i co za tym idzie pomniejszanie wielkości, a dla nas wierzących świętości samego aktu poczęcia. Ostatnie przerażające wydarzenia wśród młodzieży potwierdzają, jak prorocze były słowa Prymasa Tysiąclecia: Jednym z największych błędów naszego życia współczesnego było to, że przebudowując życie społeczne i gospodarcze, zaczęto od rujnowania ładu moralnego i religijnego. Błąd ten kosztował nas bardzo wiele. Trzeba dołożyć wszelkich starań, aby prawdziwe stawały się piękne słowa Gerturdy von Le Fort: Rodzi nie tylko matka dziecko, lecz także dziecko matkę. Dziecko jest księgą, którą powinniśmy czytać i w której powinniśmy pisać. To niewątpliwie trudne dzieło. Nie da się go wypełnić bez głębokiego kontaktu z Bogiem na modlitwie. Dlatego na koniec pragnę zaprosić do gorącej modlitwy wszystkie wspólnoty Kościoła. Modlitwa sprawia, że chrześcijanin jest zawsze w kontakcie z kimś Innym, kto zna jego życie i jego przeznaczenie. Ten Inny nie jest z tej ziemi, jest z innego świata (Chiara Lubich). Każde dziecko jest dowodem, że Bóg nie znudził się człowiekiem, że nie uprzykrzyli Mu się jeszcze ludzie (Rabindranath Tagore). Te słowa dedykuję wszystkim, którzy stają w obronie życia na każdym jego etapie. Bóg się nami na pewno nie znudzi, bo jest Miłością. To człowiek może znudzić się światem i stanąć na przekór Bożej miłości, i poprzez bestialskie czyny mordowania ludzi poczętych i starych uczynić z ziemi pustynię, a nie planetę ludzi. q east news Z działań przeciw człowiekowi zbrodnią największą jest zabijanie życia nienarodzonego. Jej okropność polega na tym, że zabija się istotę niemogącą się bronić. Abp. Józef Michalik Wolność nie jest żadnym przywilejem, lecz zadaniem. Georges Bernanos ( ) Wolność nie znaczy, że można poruszać się po niewłaściwej stronie ulicy. Indira Gandhi ( ) Dziecko jest księgą, którą powinniśmy czytać i w której powinniśmy pisać. Peter Rosegger ( ) 13\n14 rozmowa tygodnia Przepowiadanie przez media Z abp. Marianem Gołębiewskim metropolitą wrocławskim rozmawia ks. inf. Ireneusz Skubiś Tomasz lewandowski Ks. Ireneusz Skubiś: Księże Arcybiskupie, jak Ekscelencja postrzega rolę prasy katolickiej w duszpasterstwie? abp Marian Gołębiewski: Zacznijmy tę rozmowę od fundamentalnego stwierdzenia, że wiara jest ze słyszenia. Przy jej przekazywaniu istotną rolę odgrywają świadkowie, którzy tę wiarę przekazują. W początkach Kościoła byli to apostołowie i uczniowie Pańscy. Posługując się językiem św. Pawła, powiemy, że głosili oni Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, który jest głupstwem dla pogan i zgorszeniem dla Żydów, a dla nas mocą Bożą i mądrością Bożą (por. 1 Kor 1,18-24). Dość wcześnie jednak w pierwotnym Kościele wyłoniła się potrzeba spisania tego, co głosili pierwsi świadkowie wiary w Chrystusa, utrwalenia nauki Chrystusa na piśmie dla potrzeb Archikatedra wrocławska wspólnot chrześcijańskich. Ten fakt spisania słowa Bożego uważa się za definitywny moment w długim procesie objawiania się Boga w Starym i Nowym Testamencie. Samo utrwalenie na piśmie słowa Bożego odbyło się nie bez udziału Ducha Świętego, który jest gwarantem prawdy zbawczej zawartej w Piśmie Świętym. Tak oto ukształtowały się pisma nowotestamentowe. W przepowiadaniu Ewangelii, czy w ogóle w ewangelizacji, Kościół posługiwał się w ciągu wieków różnymi metodami i środkami. Kiedy znajomość pisma nie była powszechna wśród ludzi, w pięknych katedrach gotyckich chrześcijańskiego średniowiecza stosowano tzw. Biblię ubogich. Rzeźby, witraże, malowidła przedstawiały sceny biblijne, będące ilustracją prawd, w które chrześcijanin wierzył i według których starał się układać swoje życie. W czasach nowożytnych pojawiło się nowe zjawisko kulturowe, które możemy określić mianem prasy. W naszym wypadku chodzi o prasę katolicką. Wielu nowożytnych świętych dostrzegało i doceniało rolę tego medium, które zaczęto wprowadzać w zasięg oddziaływania duszpasterskiego. Dzisiaj trudno sobie wyobrazić prężne duszpasterstwo bez prasy katolickiej. Jaka jest więc jej rola? Mówiąc najkrócej jest to ważny wektor współczesnej ewangelizacji, a jednocześnie istotny komponent współczesnej cywilizacji audiowizualnej. Ponadto rola prasy katolickiej jest wyjątkowo doniosła w zakresie informacji, która jest szczególną dziedziną współczesnych środków społecznego przekazu. W społeczeństwie pluralistycznym media ulegają czy hołdują różnym fluktuacjom społecznym, politycznym i światopoglądowym. Informacje dotyczące funkcjonowania Kościoła są, niestety, często tendencyjne, podszyte sensacjami, ujmujące jednostronnie pewne zjawiska i wydarzenia kościelne. Prasa katolicka powinna przedstawiać możliwie obiektywny obraz Kościoła, spójny z oficjalnym nauczaniem Urzędu Nauczycielskiego. Pod tym względem rola prasy katolickiej jest niezastąpiona, a zadania spoczywające na niej są trudne i wymagające. Czy Ekscelencja mógłby skomentować stwierdzenie założyciela Niedzieli, pierwszego biskupa częstochowskiego Teodora Kubiny: «Niedziela» ma być dodatkowym wikariuszem dla proboszcza i sufraganem dla biskupa? Michał Rogała/FORUM Sądzę, że stwierdzenie to jest nadal aktualne i niezwykle trafne. Wiemy, jaka jest rola wikariusza w parafii i biskupa pomocniczego w diecezji. Najkrócej ujmując, jest to rola służebna, przy zachowaniu właściwej autonomii i inwencji tych osób. Tak bym też widział rolę Niedzieli, która ma pełnić funkcję służebną wobec instytucji Kościoła. Nie chodzi o to, aby głosiła peany na cześć Kościoła lub poszczególnych hierarchów, ale chodzi o pogłębienie świadomości religijnej wiernych i głębsze zrozumienie przynależności do Kościoła, który nieustannie ma podejmować trud reformowania życia ludzkiego w duchu Ewangelii i reformowania swoich struktur, poprzez które realizuje się dzieło zbawienia człowieka. Trudno sobie wyobrazić prasę katolicką, która za cel postawiłaby sobie tylko krytykę Kościoła, ale jeszcze trudniej byłoby zaakceptować prasę katolicką, która nie poruszałaby niepokojących zjawisk i problemów, które nurtują wiernych i ich niepokoją. Prasa katolicka w swej funkcji służebnej powinna wychodzić naprzeciw tym zjawiskom i wyzwaniom, które nie są obojętne wiernym i ich duszpasterzom. Jakie zadania podejmie redakcja lokalna, której przewodzi wyznaczony przez Księdza Arcybiskupa kapłan, i jakie zadania względem prasy katolickiej stoją przed duszpasterzami w archidiecezji wrocławskiej? W wymiarze lokalnym redakcja będzie podejmowała problemy przede wszystkim dotyczące Kościoła wrocławskiego. Szczególną uwagę trze- 14\n15 Prasa katolicka powinna przedstawiać możliwie obiektywny obraz Kościoła, spójny z oficjalnym nauczaniem Urzędu Nauczycielskiego. Pod tym względem rola prasy katolickiej jest niezastąpiona, a zadania spoczywające na niej są trudne i wymagające Abp Marian Gołębiewski podczas uroczystego wprowadzenia relikwii św. Joanny Beretty Molli do kościoła św. Karola Boromeusza we Wrocławiu ba będzie zwrócić na duszpasterstwo młodzieży. Ostatnie wydarzenia z życia szkół wstrząsnęły opinią publiczną nie tylko w naszej archidiecezji, ale i w całej Polsce. Chodzi o właściwą dyscyplinę w szkołach, o przywrócenie autorytetu nauczyciela i katechety, o próbę rozwiązania problemu narkotyków i absencji na lekcjach, również na lekcjach religii, o agresję itp. Inne pole działalności duszpasterskiej Kościoła to rodzina. W archidiecezji od dłuższego czasu poświęcamy temu zagadnieniu wiele uwagi. Uważam, że redakcja Niedzieli Wrocławskiej będzie musiała jeszcze niejednokrotnie wracać do tych spraw i sygnalizować niebezpieczeństwa, które zagrażają rodzinie, zwłaszcza w aglomeracjach wielkomiejskich. Cieszę się z faktu, że Niedziela wyraziła gotowość ścisłej współpracy z Dziełem Biblijnym, które oficjalnie zostało otwarte w katedrze wrocławskiej 14 października br. Myślę, że jest to nowe pole do działania zarówno dla redakcji lokalnej, jak i centralnej w Częstochowie. Od duszpasterzy natomiast oczekiwałbym jeszcze większego zrozumienia roli prasy katolickiej, a w niej, oczywiście, Niedzieli, nie pomijając innych tygodników, jak Gość Niedzielny, Przewodnik Katolicki czy Tygodnik Powszechny. Ich zadaniem jest kształtowanie postaw wiernych, uwrażliwianie ich na recepcję prasy katolickiej w Polsce, na umiejętność lektury i właściwej oceny, na umiejętność stawiania nowych pytań i postulatów podyktowanych wymogami życia. Na czym, zdaniem Ekscelencji, polega duszpasterstwo przez media? Częściowo już odpowiedziałem powyżej na to pytanie. Duszpasterze muszą sobie uświadomić, że zakres ich oddziaływania jest z konieczności ograniczony czasem, którym dysponują, zdolnościami, stanem zdrowia, rytmem pracy, wielością różnorakich zajęć i inicjatyw itd. Pewne niedomogi w ich pracy duszpasterskiej może uzupełnić dobra prasa katolicka. Wyobraźmy sobie przeciętnych wiernych, którzy raz na tydzień w niedzielę słuchają w liturgii Eucharystii i homilii słowa Bożego, przekładanego na język egzystencjalny. To stanowczo za mało, by potem żyć przez cały następny tydzień Ewangelią, by pod jej wpływem zmieniać swoje życie. I tutaj jest wielka szansa dla prasy katolickiej, którą bierze się do ręki, by pogłębić np. temat czytań mszalnych, by zapoznać się z tym, co dzieje się w Kościele w Polsce i na świecie, by we własnym życiu inspirować się nauką Kościoła. Problem polega na tym, aby z tej szansy skorzystać, a jak wiemy z czytelnictwem nie tylko prasy katolickiej, ale w ogóle nie jest najlepiej. Nie wolno przy tym zapominać, że prasa choćby najlepsza nie zastąpi nigdy żywego świadka wiary, jakim jest duszpasterz, rodzic lub bliźni. Czy zechciałby Ksiądz Arcybiskup przekazać pewne zalecenia dla księży i diecezjan, gdy chodzi o czytelnictwo Niedzieli w archidiecezji wrocławskiej? Do księży chciałbym skierować gorący apel, by zachęcali swoich wiernych do czytania prasy katolickiej. Można to czynić np. przez odwoływanie się do prasy w swoich wystąpieniach, wskazywanie na dobre i ciekawe artykuły, polecanie do przeczytania pewnych tekstów dotyczących ważnych i aktualnych spraw Kościoła, dyskutowanie w grupach modlitewnych lub stowarzyszeniach katolickich na temat niektórych artykułów, które mogą budzić wątpliwości czy niedomówienia. W dużym stopniu stan czytelnictwa Niedzieli zależy od jakości tygodnika, jak również od aktywności kapłanów i od ich umiejętności przekonania wiernych. Kapłanów zachęcam również, aby próbowali swego pióra na łamach Niedzieli, poruszając sprawy, które interesują wiernych. Do diecezjan zwracam się z serdeczną zachętą, aby czytali Niedzielę i w ogóle prasę katolicką, aby pogłębiali prawdy wiary poprzez lekturę odpowiednich artykułów. W czasie PRL-u tęskniliśmy za wolną prasą. Szalała wówczas bezlitosna cenzura, która selekcjonowała wiadomości dotyczące życia religijnego i działalności Kościoła. Sytuacja zmieniła się diametralnie. Obecnie mamy wolną prasę, swobodnie możemy się wypowiadać i wypisywać. Chodzi o to, abyśmy nie zobojętnieli na te zdobycze, o które z takim zaangażowaniem zabiegaliśmy. Redakcji Niedzieli zaś gratuluję niedawnej zmiany formatu i samej treści. Chciałbym wam życzyć, aby każdy nowy numer Niedzieli był dla nas pięknym zaskoczeniem, aby niósł nowe spojrzenia i nowe ujęcia starej, ale zawsze tak samo ważnej Prawdy, którą jest Ewangelia Jezusa Chrystusa. q 15\n16 sylwetka: bp Józef Zawitkowski Kochani moi Remigiusz Malinowski, Piotr Chmieliński Jest ulubionym kaznodzieją Polaków słuchających niedzielnych radiowych transmisji Mszy św. z bazyliki Świętego Krzyża w Warszawie. Jego niezwykłe, poetyckie kazania, zaczynające się zawsze od prostych słów: Kochani moi, są tak popularne, że wydawano je w formie książek, i już pojawiły się na płytach CD Był rok 1990 ks. Józef Zawitkowski, proboszcz parafii kolegiackiej w Łowiczu, miał w tym czasie ogrom zajęć. Wreszcie przyszła długo oczekiwana wiosna, więc prace remontowe przy kościele i na plebanii nabrały tempa. Zmęczony pracą od świtu, proboszcz chciał zdrzemnąć się chwilę w ciągu dnia. Pracującą na plebanii s. Kazimierę poprosił, żeby go nie budzić nawet wtedy, gdyby sam Papież dzwonił. Kiedy po dwóch godzinach wstałem, siostra poinformowała mnie, że dzwoniła jakaś siostra Nuncjatura, ale ona dokładnie nie wie, w jakiej sprawie, ale żebym czym prędzej oddzwonił. Kiedy zadzwoniłem, odebrała siostra zakonna, wprawdzie nie Nuncjatura, ale z Nuncjatury, i przekazała, że Nuncjusz Apostolski chce się ze mną jak najszybciej widzieć. Pojechałem następnego dnia. Nuncjusz, kiedy się spotkaliśmy, otworzył pięknie zdobioną teczkę i powiedział: Chcę Księdzu zakomunikować ważną i radosną wieść, że Ojciec Święty mianował Księdza biskupem pomocniczym Księdza Prymasa. Nogi się pode mną ugięły. Od razu poszedłem do kaplicy, gdzie w ciszy i samotności przed Panem musiałem podjąć ostateczną decyzję opowiada łowicki biskup pomocniczy Józef Zawitkowski. Być Łowiczaninem Urodził się w niewielkiej wiosce Wał w parafii Żdżary koło Nowego Miasta nad Pilicą. Żdżary leżą na pograniczu regionów opoczyńskiego i łowickiego, które silnie oddziaływały na tradycje i tożsamość mieszkańców tej części Mazowsza. Stroje mieszkańców moich stron były bardzo piękne, chociaż dużo skromniejsze niż te łowickie opowiada Ksiądz Biskup. Do dzisiaj ze wzruszeniem wspominam jedną z piosenek, które śpiewa się w moich stronach:...bo moja matuś tak się stroili, dlatego kocham te stroje, czyste i proste, polskie i krasne, proste jak życie jest moje. Tego się nauczyłem i tym uzasadniam to, że tak bardzo kocham ludową tradycję i obrzędowość dodaje. Stąd wzięła się również jego fascynacja kulturą i tradycją ziemi łowickiej. Podkreśla, że ziemia łowicka to szczególnie piękna i żywa pobożność, która trwa do dzisiaj. Chodzić tutaj po kolędzie to szczególne przeżycie. Cała rodzina czeka na gościa, odświętnie ubrana, w wysprzątanym mieszkaniu. Po kapłana wychodzi na drogę gospodarz, który po wizycie odprowadza księdza do sąsiada. Nie ma tutaj sytuacji, żeby jakaś rodzina była zaskoczona wizytą duszpasterza. Niestety, wiele z obyczajów dawniej żywych dzisiaj zaczyna odchodzić w niepamięć opowiada Ksiądz Biskup. Dom najlepszy na świecie Mój dom rodzinny wydaje mi się najlepszy i najpiękniejszy na świecie opowiada wzruszony bp Zawitkowski. W dzieciństwie mały Józek wychowywał się w domu, w którym mieszkało aż siedemnaście osób. Z rodziną Zawitkowskich żyli pod jednym dachem uciekinierzy ze zniszczonej Warszawy, którzy stracili swój dobytek w czasie działań wojennych. Ze wszystkimi dzieliliśmy się tym, co było w domu. Stąd pieczenie chleba było takim wydarzeniem, które mocno zapadło mi w pamięć snuje swoją opowieść Ksiądz Biskup. Na samym brzegu chlebowego pieca leżały cienkie placki podpłomyki. Dzieci zawsze z niecierpliwością czekały, aż je dostaną. Zawsze wzruszam się, kiedy przypominam sobie, jak dzieciaki wyciągały ręce po te podpłomyki, a mama wtedy mówiła, że musimy pamiętać o tych, którym jest ciężej niż nam, i najpierw wysyłała nas ze świeżym, pachnącym chlebem do sąsiadów wspomina Biskup. Porusza mnie to naturalne życie nauką społeczną Kościoła prostych ludzi, które wynikało z ich głębokiej i naturalnej wiary... Józik, ty będziesz biskupem Decyzja o wstąpieniu do seminarium nie była w przypadku młodego Józefa poprzedzona jakimiś wyjątkowymi zdarzeniami czy gwałtownym nawróceniem. Wychowany był w domu, gdzie wiara i tradycja były bardzo żywe. Codziennie wieczorem wszyscy domownicy klękali do wspólnie odmawianego pacierza. Dzisiaj, kiedy patrzę wstecz, widzę, skąd moi rodzice i dziadkowie czerpali siły do codziennej, ciężkiej pracy i skąd mieli tyle ufności. Ta siła i ufność płynęły z codziennej modlitwy, pełnej gorącej wiary podkreśla Ksiądz Biskup. Osobą, która zajmuje szczególne miejsce w jego wspomnieniach, jest katechetka ze szkoły s. Miriam. Kiedyś skarciła dzisiejszego Biskupa słowami: Józik, ty bądź grzeczny, bo ty będziesz kiedyś biskupem. Kiedy otrzymał nominację biskupią, siostry z klasztoru s. Miriam szybko się o tym dowiedziały. Dostał od nich niezwykły prezent: krzyż z relikwiami taki sam, jaki siostry noszą na habitach. W dodatku ten, który nosiła s. Miriam. Ten krzyż jest teraz jego krzyżem biskupim i szczególnie go sobie ceni. Jasnogórskie prymicje Do seminarium Józef Zawitkowski wstąpił w 1956 r., w czasie wielkich przełomów. Na ulicy można było odczuć, że coś się wydarzy. Wtedy właśnie rektor seminarium zabrał wszystkich kleryków na Jasną Górę. Tam chłopcy modlili się o szczęśliwy powrót z więzienia Prymasa Wyszyńskiego. Pojechało nas blisko 200 kleryków. To była niesamowita manifestacja wiary, kiedy tak szliśmy ulicami Częstochowy... opowiada Biskup. Po święceniach kapłańskich w 1962 r. Mszę św. prymicyjną, według starego zwyczaju, młody kapłan sprawował u stóp Jasnogórskiej Pani, a przy ołtarzu do Mszy św. służyli tata i dziadek. Ksiądz Tymoteusz W swojej pracy duszpasterskiej trafił do katedry św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Tam m.in. odprawiał Msze św. dla dzieci. Którejś niedzieli jego kazanie usłyszał redaktor czasopisma Za i przeciw i ks. Zawitkowski dostał propo- 16\n17 Polskie Radio dziękuje Zdjęcia ze zbiorów bp. Józefa Zawitkowskiego zycję pisywania do rubryki dla dzieci. Wtedy narodził się ks. Tymoteusz. Ponieważ moi przełożeni nie chcieli, żebym afiszował się w gazecie ze swoim nazwiskiem, musiałem sobie wymyślić pseudonim. Zawsze fascynowała mnie postać Pawłowego Tymoteusza, bo to był taki młody ksiądz, którego św. Paweł mocno kochał, a ten zawsze przysparzał mu trochę kłopotów... Ks. Tymoteusz był różnie odbierany jedni uważali opowieści za bardzo infantylne, inni byli nimi zachwyceni. Do dzisiaj ten Tymoteusz jest mi potrzebny. Czasami, kiedy czegoś nie wypada powiedzieć biskupowi, to Tymoteuszowi jakoś uchodzi opowiada bp Zawitkowski. Ulubiony kaznodzieja Dzisiaj jest ulubionym kaznodzieją Polaków słuchających niedzielnych, radiowych transmisji Mszy św. z bazyliki Świętego Krzyża w Warszawie. Niezwykłe, poetyckie kazania, zaczynające się od prostych słów: Kochani moi, są drukowane i wydawane w kolejnych tomach książek. Jestem dumny z tego, że w dziele radiowych Mszy św. uczestniczyłem od samego początku, czyli od września 1980 r. Pierwsze Msze św. skupiały przy odbiornikach miliony wiernych, a kościół Świętego Krzyża nie mógł pomieścić zebranych. Władze były mocno zaniepokojone tym, co może się wydarzyć. Cały scenariusz był wcześniej przedstawiany władzom. W stanie wojennym kazania były cenzurowane. Po jakimś czasie nauczyliśmy się obchodzić to, co mogło budzić podejrzenia cenzorów, stosując wypróbowane zwroty i określenia wspomina bp Zawitkowski. Niestety, Ksiądz Biskup powoli już rezygnuje z regularnych kazań w kościele Świętego Krzyża. To już 26 lat, jestem po prostu trochę zmęczony zwierza się. Bądź uwielbiony od swego Kościoła Od wczesnego dzieciństwa fascynowała go muzyka. Grał w szkolnej orkiestrze, potem skończył szkołę organistów w Józefowie, a następnie Wydział Muzykologii na ATK, gdzie otrzymał dyplom z nr. 1. Przez kilka lat razem z ks. Andrzejem Filaberem prowadził Instytut Szkolenia Organistów przy kościele Wszystkich Świętych w Warszawie. Tak też zaczęła się moja przygoda z pisaniem pieśni opowiada bp Zawitkowski. Wspólnie z ks. Wiesławem Kądzielą napisałem na Kongres Eucharystyczny pieśń Panie dobry jak chleb. Oberwałem za tę pieśń od teologów, którzy zarzucali mi, że nie można nazywać Boga rzeczą chlebem. Oberwałem też od polonistów, którzy zarzucali mi nieznajomość gramatyki, słysząc słowa: Bądź uwielbiony od swego Kościoła. Uratował mnie prof. Miodek, który wytłumaczył mnie przed językoznawcami. Natomiast sam Jan Paweł II, kiedy dostał tekst i melodię pieśni i dowiedział się o moich problemach z polonistami i teologami, powiedział do mnie: Nie martw się, nawrócą się i jedni, i drudzy. Łącznie do tej pory Biskup napisał ok. 70 pieśni. Ostatnią, pod tytułem Jednym Duchem, jednym sercem na I Łowicki Kongres Eucharystyczny. Pieśń jest odpowiedzią na hasło kongresu: Wytrwajcie w miłości Mojej. q W niedzielę 5 listopada o godz podczas Mszy św. w bazylice Świętego Krzyża w Warszawie (transmitowanej w Programie I PR) bp Józef Zawitkowski pożegnał się ze słuchaczami Polskiego Radia. Bp Józef Zawitkowski głosił kazania radiowe przez 26 lat od początku powrotu transmisji niedzielnej Mszy św. do Polskiego Radia, tj. od 1980 r. Kaznodziejstwo biskupa Zawitkowskiego jest wołaniem o Boga przychodzącego dzisiaj do człowieka, którego jednak nie zawsze umiemy rozpoznać. Jest zdumieniem nad niewiarą, zanikiem sumienia, złem panoszącym się na świecie, historyczną amnezją Polaków możemy przeczytać w tekście o. Witolda Kaweckiego. Polskie Radio wydało czteropłytowy album pt. Kochani moi..., zawierający szesnaście kazań: pierwsze z nich z 18 kwietnia 1982 r., ostatnie z 15 maja 2005 r. Po Mszy św. prezes Zarządu Polskiego Radia SA Krzysztof Czabański przekazał bp. Zawitkowskiemu album, dziękując w ten sposób za jego 26-letnią obecność na antenie radiowej. Oprócz walorów religijnych homilie Księdza Biskupa stanowiły ważny wkład w wypełnianą przez Polskie Radio misję objaśniania otaczającej nas rzeczywistości. 17\n18 Kazanie w bazylice Świętego Krzyża w Warszawie 5 XI 2006 Panie, Miłośniku życia, Obrońco mój i Miłości moja! Bp Józef Zawitkowski Kochani moi! Już jesień głęboka. A w Łazienkach Królewskich dziś galowy koncert w 146. rocznicę urodzin Wielkiego Polaka Ignacego Jana Paderewskiego. Niech się cieszy Matka Polska, takich pięknych Synów rodząca. W środę w uroczystość Wszystkich Świętych byłem na cmentarzu. Słychać było szum gwałtownego wiatru (por. Dz 2, 2) i szeptaną modlitwę. Ludzie byli mądrzy, wyciszeni, o czymś zamyśleni, bo niebo było otwarte, a Święci tak blisko. Tylko znicze mówiły: A Światłość Wiekuista niechaj im świeci. Niezapominajki na grobie odmawiały wypominki: Nie zapomnij o nich, Panie!. Pomniki dziś takie pokorne, a świąteczne prosiły o pobożne westchnienie, o Zdrowaś Maryjo i o Miłosierdzie Boże Jezu, ufam Tobie!. Zdawało mi się, że ci wszyscy, którzy mnie uprzedzili i spoczywają w pokoju, dziś są tacy radośni i mówią bez słów: Dobrze, żeś przyszedł. Jak dobrze, że pamiętasz. Dziękuję!. A jak wam tam jest? Nie pytaj, bo tego ani nie zobaczysz, ani nie usłyszysz, ani sercem nie zrozumiesz (por. 1Kor 2, 9). A są u was naprawdę kwieciste polany, niebieskie autostrady, plaże z ciepłym piaskiem, światło, które nie zna zmierzchu, zapach fiołków, morze spokojne i łagodny powiew wiatru? Naprawdę u was nie ma zegarków ani czasu, ani pielgrzymek do miejsc świętych, ani wycieczek w góry, ani nad jeziora, ani smutku, ani płaczu, ani łez nie ma? Nie ma. Dawne rzeczy przeminęły (Ap 21, 4). To jak tam jest? Zobaczysz. Dobrze, że jest lepszy świat, gdzie nie ma ukrytych kamer, teczek, strasznych ludzi, co mają języki do pasa, oczy bez zawiasów, biegają po wytyczne do Belzebuba i żywią się resztkami grzechów. Piszą, donoszą, kłamią, oświeceni inkwizytorzy. Jak wy będziecie umierać, panowie? Nie jestem przestępcą ani krzywoprzysięzcą! Pan stanie przy mnie jako mój ostatni Obrońca (por. Hi 19, 25-26). Panie, Sprawco zachwytów (K. I. Gałczyński), Obrońco mój i Miłości moja!. Zabierz mnie stąd! Nawet w Kościele świętym tak się wiele popsowało. Przychodzę więc do Ciebie, Panie, dziś na Mszę radiową i pytam jak młodzieniec, jak uczony w Piśmie: Panie, co w tych wszystkich pobożnościach jest najważniejsze? Tak się tych świętych paragrafów nagromadziło, że nie wiem, które z Twych przykazań jest największe? Słuchaj, Izraelu! Pan Bóg twój jest jedyny! Kochaj Go całym sercem, całą duszą, całym rozumem i ze wszystkich sił, a drugiego człowieka tak jak samego siebie (por. Mk 12, 29-31). I to wystarczy? Wystarczy! Bo jeśli nie kochasz Boga, to wszystko inne nie ma sensu. Panie, ale ja to wszystko zachowywałem od młodości. To chodź za Mną. Odszedłem smutny (por. Łk 18,21-23). I będziesz chodził smutny, bo nie umiesz kochać. Żeby móc tak nareszcie uprościć, jedną miłość znaleźć z wielu miłości... z psów kudłatych najwierniejsze psisko, z prac doktorskich jasną nade wszystko, to już blisko do tej prostoty, do jedynej tęsknoty za Bogiem (por. ks. J. Twardowski). Jakie to wszystko trudne! A może lepiej dać sobie spokój z tą ideologią, religią i wrócić do Emaus, i wziąć się za robotę. Zapisać się na wójta, radnego i niech mnie wybiorą. Cóż to za rozmowy prowadzicie między sobą przed wyborami i jesteście smutni? Jak to, nie wiesz, co się narobiło? Nie wiem. Nie słyszałeś nic o Jezusie z Nazaretu, co był potężny w czynach i w mowie?. Słyszałem, ale co z tego? No myśmy się spodziewali, że On przyniesie nam wolność, a tymczasem od trzech dni leży w grobie!. Ale wy jesteście głupi i nie chce wam się myśleć (por. Łk 24, 25). Przecież wam mówił, że będzie cierpiał, że Go zabiją, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie (por. Łk 18-33). No mówił tak, ale kto by w to wierzył? Więc im tłumaczył wiarę. I coś tam drgnęło pod czaszką, pod żebrami, i sumienie ruszyło (ks. J. Twardowski). Słuchaj, zostań z nami. Zjesz kolację, przenocujesz, jutro pójdziesz, dokąd zamierzasz. I został. A gdy zasiadł do stołu, odmówił modlitwę, wziął chleb, pobłogosławił i łamał, i poznali Go po łamaniu chleba, ale zniknął im sprzed oczu (por. Łk 24, 30-31). 18\n19 Nie nocowali w Emaus. Wrócili nocą do Jerozolimy. Widzieliśmy Pana! powiedzieli uczniom zamkniętym w wieczerniku. My też widzieliśmy. Wszedł do nas przez zamknięte drzwi. Zlękliśmy się, że to duch. Nie bójcie się, to Ja jestem! (por. J 20,19-22). Naprawdę! Weźmijcie z mego ducha i odpuszczajcie grzechy (por. J 20, 22-23). Tylko nie było Tomasza. Tomaszu, widzieliśmy Pana. Panowie, z taką mową to nie do mnie. Jeżeli nie włożę palca w Jego przebite ręce i ręki w Jego przebity bok, nie uwierzę! (por. J 20, 25). I przyszedł Miłosierny do wieczernika i do Świętego Krzyża, i do każdego kościoła, i do każdego Tomasza. Chodź, włóż palec w moje ręce i rękę w mój przebity bok i nie bądź, człowieku, niedowiarkiem (por. J 20, 27), bo to dziś nie wierzyć w Boga, to albo z rozumem coś się stało, albo sumienie stanęło. Nie pójdę! Chodź, teraz nie uciekniesz! Pan mój i Bóg mój! (por. Łk 24, i J 20, 24-29). Widzisz, Tomaszu, jakie to wszystko proste, gdy człowiek uwierzy? A potem jest tylko miłość. Wtedy się nie pyta, co jest najważniejsze? Piotrze, czy ty Mnie kochasz więcej niźli tamci? (por. J 21,15). Tak. Naprawdę? Tak, Panie, ale nie pytaj mnie po raz trzeci. Pewnie znów o mnie coś wiesz. Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham! (por. J 21,15-17). O, jak trudno jest wierzyć i kochać Boga z całego serca, wszystkim myśleniem i ze wszystkich sił, ale wiem, że gdybym mówił językami Europy i posiadł wiedzę wszystkich uniwersytetów, i wiarę miał taką, iżbym góry przenosił, i gdybym się spalił z gorliwości, a nie potrafiłbym kochać, to jestem jak blaszany dzwon pęknięty i jak cymbał fałszywy (por. 1 Kor 13,1-3). To wiara i miłość Boga stanowią o wartości człowieka? Tak. A mnie się wydaje, że lepiej jest być bezbożnym. Ci mają wolne weekendy, oni się nie modlą, nie mówią Bogu: Zgrzeszyłem przeciwko Tobie i ludziom (por. Łk 15,18). Takim wolno zabijać, cudzołożyć, kraść, mówić i pisać fałszywie przeciwko bliźniemu. Urządzić się choćby na sto lat i śmiać się z pobożnych a biednych. Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy (Łk 12,20). I co dalej? Zobaczcie, dokąd idzie ten bezbożny świat. A to się jeszcze nie zaczęło. Będziemy schnąć ze strachu przed terrorem, przed lustracją. Zdrętwieją wszyscy w szkole, w domu, w sejmie i w kościele. Kto was tak urządził? O, wy głupi Galaci! Co was tak urzekło? Zaczynaliście od wiary, a skończyliście na bezbożności (por. Ga 3,1). Dał nam Bóg Proroka, co stanął na tej ziemi i mówił do nas: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie mów fałszywego świadectwa! Bądźcie mocni w wierze! (1P 5, 9). Wytrwajcie w mojej miłości (J 15, 9). Zachowajcie pamięć i tożsamość (Jan Paweł II). Stawiacie bohaterom pomniki, a tańczycie przed bałwanami. Jeszcze tu wróci Prorok, ale już jako Święty i powie: To mówi Pan! Raczej Boga trzeba słuchać aniżeli ludzi (Dz 5, 29). I przyjdzie nowych ludzi plemię (Z. Krasiński), i świat powie jeszcze raz: Christiani sunt! Patrzcie, to są ludzie Chrystusowi (por. Dz 11, 26). Zobaczcie, jak oni się miłują!. I do tych będzie świat należał. Jeszcze nam trzeba nauczyć się odrzucać zło i wybierać dobro. Niech urosną świadkowie Boga dla rodzin, dla szkoły, dla Polski i dla świata. Kto nam zafundował taką szkołę? Źli politycy, reformatorzy, pedagodzy i psycholodzy. Autorytetów, świadków nam trzeba, nie partnerstwa. Na szczęście dobrych wychowawców i nauczycieli jest więcej niż tzw. partnerów. Bądźcie świadkami mądrości i wiary, wymagającymi od siebie i od innych. Będą potrzebni Europie i światu nauczyciele, katecheci i kaznodzieje, o ile będą świadkami Boga. A świadek musi powiedzieć prawdę, choćby za cenę życia. Chrystam widział! na własne oczy, ja z Nim jadłem chleb, On mnie pytał, czy Go kocham więcej niźli Wy. Piotrze, więc co mamy czynić? Wy wiecie dobrze. Niech nauczyciel będzie nauczycielem, uczeń niech będzie uczniem. Kochać to znaczy wymagać. Inaczej wychowamy politycznie uświadomioną bestię (Igor Neverly). Ja też staję przed Wami w kościele Świętego Krzyża od dwudziestu pięciu lat. Stawałem przed Wami z bojaźnią i drżeniem, nie po to, aby błyszczeć słowem, ale dać Wam swoje życie (por. 1Kor 2,1-3). Bogu dziękuję i Wam Wszystkim, Księdzu Markowi, tutejszemu proboszczowi, i Pracownikom Pierwszego Programu Polskiego Radia za to, że nagrali i wydali na płytach wybór moich kazań. To wielka dla mnie łaska, bo gdy mnie już nie będzie, zostanie po mnie ta siła fatalna... aż was, zjadacze chleba w aniołów przerobi (J. Słowacki). I odmieni oblicze Tej Ziemi (Jan Paweł II). Bądź uwielbiony, Boże, Miłośniku życia! Cały świat przy Tobie jak ziarnko, jak kropla rosy, co spada na ziemię (Mdr 11, 22). Sprawco zachwytów! Miłości wieczna! (J. Elsner). Boże mój! Naucz mnie kochać z całego serca i ze wszystkich sił, a ludziom do końca dni moich mówić: Kochani moi!. Amen! 19\n20 Jak naprawić polską oświatę? łukasz GLOWALA/FORUM Z ministrem edukacji Romanem Giertychem rozmawia ks. inf. Ireneusz Skubiś Najpierw usłyszeliśmy o samobójstwie gimnazjalistki z Gdańska, molestowanej seksualnie przez kolegów z klasy. Teraz każdy dzień przynosi nowe informacje o niepokojących wydarzeniach w polskich szkołach. W Łodzi zmuszono gimnazjalistę do wypicia litra wódki wymieszanej z płynem kret (stan chłopca jest ciężki). W Kłobucku w miejscowym Domu Dziecka trzech nastolatków wykorzystywało seksualnie swoich kolegów; najmłodsza ofiara miała sześć lat. W Krajence (Wielkopolskie) dwaj uczniowie zaciągnęli koleżankę do toalety, związali jej ręce i chcieli zdjąć jej spodnie. Sprawa jest już na policji. W Krośnie Odrzańskim (Lubuskie) uczeń drugiej klasy gimnazjum wymuszał od kolegi pieniądze. Żądał 20 zł co tydzień. Gdy chłopak nie płacił, był bity. Stało się to co najmniej 12 razy. W Piotrkowie Trybunalskim policja zatrzymała pięciu 16-latków, wychowanków ośrodka przygotowującego do zawodu, którzy znęcali się nad rówieśniczką. Jeden z chłopaków próbował wepchnąć dziewczynę pod samochód. To kilka wyrwanych zdarzeń z ostatnich dni. Już bodaj z tego widać, że w polskiej szkole zbyt często dochodzi do przemocy, że zbieramy dzisiaj żniwo liberalnej, bezstresowej pedagogiki, jaką prowadzi się u nas od 16 lat, kiedy to podjęto próbę wprowadzenia edukacji seksualnej, szermuje się hasłem róbta, co chceta, kieruje filozofią praw ucznia ponad jego obowiązkami. Ks. Ireneusz Skubiś: Panie Ministrze, nikt nie kwestionuje faktu, że w szkołach trzeba zaprowadzić pewien porządek. Jednak Pański program Zero tolerancji dla przemocy w szkole wzbudził ogromną dyskusję na temat restrykcji, jakie zostały zaproponowane. Czy chodzi Panu tylko o większą dyscyplinę? Min. Roman Giertych: Oczywiście, nie chodzi tylko o zwiększenie dyscypliny, ale o wiele innych zaniedbanych przez lata kwestii dotyczących szkoły. Jednak, bez porządku, dyscypliny, elementarnego ładu i właściwej hierarchii osób i wartości nie będzie bezpiecznych szkół. Zaproponowany przeze mnie program Zero tolerancji dla przemocy w szkole nie wzbudza sprzeciwu rodziców zaangażowanych 20


ALTO TX212 Czarny Power audio - ceny i opinie w Media Expert\nPower audio ALTO TX212 Czarny\nKolumna ALTO TX212 zapewnia niezwykle wyrafinowane właściwości akustyczne w połączeniu z eleganckim stylem. Nowo zaprojektowany róg zapewnia szerszy kąt promieniowania, co zapewnia doskonały zasięg. Pełnowymiarowa kratka wygląda świetnie i co najważniejsze, chroni głośniki. ALTO TX212 to twój niezawodny towarzysz podczas każdego występu.\nDoświadcz mocy, funkcjonalności oraz mobilności. Kolumna ALTO TX212 została wyposażona w bardzo efektywny wzmacniacz klasy D, zrealizowany w technologii bi-amp, który generuje 600 Watów mocy szczytowej. Precyzyjny elektroniczny crossover zapewnia odpowiedni podział pasma dla głośnika niskotonowego 12” oraz drivera 1”, a umieszczenie otworów bass reflex potęguje słyszalność niskich częstotliwości.\nKolumna ALTO TX212 została zbudowana z myślą o trasach koncertowych, dlatego jest bardzo lekka i wygodna. Prostopadłościan o podstawie trapezu może zostać wykorzystany jako monitor odsłuchowy lub jako kolumna ustawiona na statywie.\nWyjście Link Out w modelu ALTO TX215 umożliwia dowolną konfigurację wielu kolumn jednocześnie. Urządzenie ALTO TX212 to doskonałe rozwiązanie dla muzyków, DJ oraz firm nagłośnieniowych, które oferuje profesjonalne parametry brzmieniowe i wierną reprodukcję dźwięku na każdym evencie.\nWymiary [cm] 38.1 x 60.2 x 34.8