Ebooki ISBN 9788381250511 PDF, EPUB I MOBI Na Polishwords.com.pl\nEbooki - "Ebooki ISBN 9788381250511"\n-31% na Podejście zadaniowe do nauczania i uczenia się języków obcych. Na przykładzie języka polskiego jako obcego Jeszcze w promocji -31%\n-18% na Nie budź mnie jeszcze\nGrzegorz Gortat, Październik 2020 , 83 stron\n...10-letni Artur śni co noc przerażający sen o Cieniu, który zagraża życiu jego taty, leżącego w śpiączce po wypadku. W domu dziadków na strychu chłopiec przypadkowo znajduje starą książkę bez tytułu. Zaczyna czytać i wówczas księga zdradza swoją tajemnicę - z kart wyłania się zaklęty w niej duch rycerza Lupusa. Lu...\n-18% na Balaghan. Mikroświaty i nanohistorie\n-24% na Profesor Dębski. Lekarz od cudu życia Jeszcze w promocji -24%\nEdyta Brzozowska, Październik 2020\n...Pacjentki mówiły o nim, że jest jak Juda Tadeusz, patron od spraw trudnych i beznadziejnych. Bo profesor Romuald Dębski nie był zwyczajnym ginekologiem-położnikiem. Raczej ostatnią szansą na macierzyństwo. Kobiety, które przez lata bez powodzenia starały się zajść w ciążę, leczyły się właśnie u niego. I rodził...\n-15% na Trzymaj się, Mańka!\nMałgorzata Kalicińska, Październik 2017 , 0 stron\n...Małgorzata Kalicińska przekonuje, że najlepsze dopiero przed nami! Romans, który przywraca uśmiech i wiarę w ludzi. Marianna, lat kilkadziesiąt z lekkim plusem, nie jest specjalnie przebojowa i żadna z niej superbohaterka. Jest za to kobietą, z którą chce się przebywać i towarzyszyć jej w życiowych perypetiac...\nJerzy Kasprzyk, Styczeń 1970 , 0 stron\n-20% na Czy pan istnieje, panie mecenasie?\n...Zbiór opowiadań kryminalnych autorstwa Barbary Gordon, jednej z najbardziej poczytnych autorek w czasach PRL. Książka jest przykładem "kryminału milicyjnego" - gatunku literatury popularnej, który wykształcił się w tamtym okresie. Publikacja będzie bez wątpienia interesująca dla miłośników nietuzinkowych kierunków li...\n-30% na Emil, kanarek i rudy pies Jeszcze w promocji -30%\nMarta Krajewska, Grudzień 2018 , 128 stron\n-15% na Killzone 3 - opis przejścia - poradnik do gry\nSzymon Liebert, Październik 2020 , 110 stron\n...W poradniku znajduje się dokładny opis, krok po kroku, każdej misji kampanii głównej. To nie tylko zapis przygody sierżanta Sewczenko, ale i użyteczne porady na to, jak wybrnąć z poszczególnych sytuacji.Killzone 3 - opis przejścia - poradnik do gry zawiera poszukiwane przez graczy tematy i lokacje jak m.in. Pół roku...\n-23% na Anielski kokon Jeszcze w promocji -23%\n...Każdy z nas inaczej postrzega świat i otaczającą go rzeczywistość. Czy jeśli ktoś wykracza poza normy, możemy mieć pewność, że to szaleniec? A może to my nie wiemy wszystkiego? Olga ma trzydzieści lat, pracę w dużej korporacji, własne mieszkanie. I uwielbia zbierać aniołki. Ku uciesze nadopiekuńczej mamy spotyka si...\n-22% na Kroniki Amberu, tom I Jeszcze w promocji -22%\n-32% na Ekspresjonizm w teatrze niemieckim Jeszcze w promocji -32%\nOpracowanie zbiorowe, Lipiec 2016\n...Główna fala ekspresjonizmu przypada na drugie dziesięciolecie XX wieku. W ciągu zaledwie kilku lat ekspresjonizm stopniowo zawładnął wszystkimi obszarami sztuki. Ale już w roku 1920 Wilhelm Worringer zapowiadał jego koniec, a rok później Yvan Goll obwieścił śmierć ekspresjonizmu. Dramat i...\nManish Kumar, Chanchal Singh, Sierpień 2017 , 269 stron\n...Design and administer fast, reliable enterprise messaging systems with Apache KafkaAbout This BookBuild efficient real-time streaming applications in Apache Kafka to process data streams of dataMaster the core Kafka APIs to set up Apache Kafka clusters and start writing message producers and consumersA comprehensive...\nOryginalny tytuł: Building Data Streaming Applications with Apache Kafka, ISBN: 9781787287631\nAdam Oleksiuk, Jacek Białek, Styczeń 1970 , 124 stron\n...Syntetyczny wykład podstaw mikroekonomii, w którym umiejętnie połączono rozważania o charakterze ogólnym, na wysokim poziomie abstrakcji, z informacjami o charakterze podstawowym (definicyjnym). Publikacja ta stawia każdego czytelnika w roli podmiotu gospodarczego, umożliwiając mu w ten sposób zdobycie wiedzy o proce...\n-14% na Nierówności społeczne we współczesnym świecie\nMarcin Jewdokimow, Agnieszka Wołk, Październik 2020\n-20% na Polactwo\n...Książka publicystyczna, w której autor podejmuje próbę wyjaśnienia zjawisk politycznych, gospodarczych i społecznych zachodzących w Polsce na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. Co stało się z Polakami po upadku komunizmu? Ziemkiewicz nie oszczędza polityków z żadnej opcji politycznej, ostro formułuje tezy dotycząc...\n-20% na Magia i czary\nStanisław Antoni Wotowski, Kwiecień 2016\n...Magia i czary. Szkice z dziedziny wiedzy tajemniczej Stanisław Antoni Wotowski Zbiór esejów. Książka opisująca ceremoniały wysokiej magii drogi wtajemniczenia, ceremoniały wtajemniczonych oraz tajniki magii czarnej sabaty, zaklęcia szatana, inkubizm, sukubizm, oczarowania. Autor opisuje polowania na cza...\n-16% na Przywiązanie. W kontekście wrażliwości rodzicielskiej, socjalizacji oraz wpływów kulturowych\nKatarzyna Lubiewska, Październik 2020\n-23% na Wolność, równość, przemoc. Czego nie chcemy sobie powiedzieć Jeszcze w promocji -23%\n...Dlaczego czasem łapiemy się na tym, że konfrontując się ze sporami wokół poprawności politycznej, przemocy symbolicznej czy #metoo, przyznajemy rację obu stronom albo w ogóle nie wiemy, co myśleć? W pasjonującej książce Agata Sikora szuka odpowiedzi na pytania, które nurtują dziś wiele osób o lewicowo-liberalnyc...\n-16% na Zaklinaczka. Krew wroga\nOryginalny tytuł: Vildheks 5: Fjendeblod, Tłumaczy: Edyta Stępkowska, ISBN: 978-83-8057-291-1\n-20% na Kultura biznesu. Normy i formy\nIrena Kamińska-Radomska, Styczeń 2020 , 384 stron\n...Od pierwszego wydania Kultury biznesu minęło prawie 10 lat. Choć podstawowe zasady zachowań ludzkich w sytuacjach służbowych nie uległy zmianie, to jednak konieczna jest aktualizacja uwzględniająca współczesne zachowania w świecie biznesu. W nowym wydaniu omówione zostały m.in. najczęściej popełniane błędy w oficjaln...\nBartłomiej Matysiak, Styczeń 2015 , 96 stron\n... Wielkimi krokami zbliżają się terminy składania sprawozdań z zakresu ochrony środowiska. Pierwszy kwartał 2015 r. to bardzo gorący okres. Czeka Cię przygotowanie i wysłanie raportu do KOBiZE, rozliczenie za korzystanie ze środowiska, rozliczenie opłaty produktowej oraz złożenie sprawozdania odpadowego. Je...\n-20% na Twoje finanse. Skuteczne oszczędzanie\n-24% na Dawna medycyna. Jej tajemnica i potęga. Egipt, Babilonia, Indie, Chiny, Meksyk, Peru Jeszcze w promocji -24%\nThorwald Jürgen, Październik 2020 , 304 stron\n...Autor Stulecia chirurgów i Ginekologów na tropie tajemnic starożytnych lekarzy Fascynująca opowieść o wielkich cywilizacjach i ich wkładzie w rozwój medycyny Na długo przed Hipokratesem, nad Nilem, między Eufratem i Tygrysem, u stóp meksykańskich wulkanów czy peruwiańskich Kordylierów wybitni lekarze stawiali czoło p...\n-18% na Tajemnice rodziny Wiscombe\nChristine Merrill, Październik 2017\n...Sir Gerald Wiscombe wraz z rodową posiadłością odziedziczył tylko długi. Jedynej szansy na ocalenie majątku upatruje w wyjeździe na wojnę. Godzi się więc na małżeństwo z Lillian North, za które ma otrzymać patent oficerski. Kiedy po siedmiu latach powraca do domu, z trudem rozpoznaje własną posiadłość. Okazuje...\n...Pieśń VNa kształt psalmu LXX Deus, in adiutorium meum intende Ciebie, wszego stworzenia o obrońco wieczny, Wzywam, wątły, ubogi i nigdzie bezpieczny: Miej mię w pilnej opiece, a we wszytkiej trwodze Pośpiesz przynieść ratunek duszy mej niebodze. ...\n-29% na Cracovia znaczy Kraków. Historia w Pasy Jeszcze w promocji -29%\nTomasz Gawędzki, Październik 2020\nEdward Snowden, Wrzesień 2019 , 432 stron\n...Książka, na którą czekało wielu. Prawda o Edwardzie Snowdenie i kulisach jego dramatycznej decyzji. Prawda o masowej inwigilacji, o tym, że z internetowych konsumentów staliśmy się internetowym towarem, a instytucje rządowe bez żadnej kontroli mogą czytać w naszych urządzeniach jak w otwartej księdze. Snow...\nOryginalny tytuł: Permanent record, Tłumaczy: Michał Jóźwiak, Michał Strąkow, Bożena Jóźwiak, ISBN: 9788366360259\nDrew Conway, John Myles White, Listopad 2014 , 280 stron\n...Wyciągnij najlepsze wnioski z dostępnych danych! Maszyna myśląca jak człowiek to marzenie ludzkości. Dzięki dzisiejszej wiedzy i dostępnym narzędziom wciąż przybliżamy się do jego spełnienia. Zastanawiasz się, jak nauczyć maszynę myślenia? Jak sprawić, żeby podejmowała trafne decyzje oraz przewidywała najbliższą przy...\nOryginalny tytuł: Machine Learning for Hackers, Tłumaczy: Przemysław Szeremiota, ISBN: 978-83-246-9816-5\nNauczanie psychologicznej diagnozy klinicznej przesłanki dla praktyki dydaktycznej\nMaja Filipiak, Monika Tarnowska, Bartosz Zalewski, Styczeń 1970 , 7 stron\n...Opisywane w artykule rozważania dotyczą próby usystematyzowania użycia metody realnego klienta (RK) w nauczaniu psychologicznej diagnozy klinicznej. Przewodnim motywem analizy jest refleksja nad z jednej strony istotą wymagań, jakie stoją przed przyszłym diagnostą, z drugiej strony sytuacją mentalną, w jakiej znaj...\n-45% na Nethergrim 2 Kostuny Jeszcze w promocji -45%\nMatthew Jobin, Grudzień 2016 , 446 stron\n...Nethergrim zwany otchłannym nabiera sił i czeka na odpowiedni moment, aby uderzyć ze zdwojoną mocą. Wykorzystuje chciwość lordów z Północy, pragnących zagarnąć dla siebie jak największe połacie ziemi. By wygrać bitwę możnowładcy zrobią wszystko sprzymierzą się nawet z Kostunami. Kostuny to bezwzględne stwory, niepok...\n-20% na Czternasta kolonia\n...Zaczyna się odliczanie do wielkiej zemsty Za trzy dni zostanie zaprzysiężony nowy prezydent Stanów Zjednoczonych. Były agent KGB, w którym wciąż płonie nienawiść z czasów zimnej wojny, szykuje się do ataku. Czy wskazówki pozostawione przez sekretne stowarzyszenie pomogą odkryć prawdę? Czy...\nOryginalny tytuł: 14th Colony, Tłumaczy: Adam Olesiejuk, ISBN: 978-83-8110-019-9\nPeter Verhas, Sierpień 2018 , 514 stron\n...Learn how to build scalable, resilient, and effective applications in Java that suit your software requirements. Key Features Explore advanced technologies that Java 11 delivers such as web programming and parallel computing Discover modern programming paradigms such as microservices, cloud computing and enterprise...\nOryginalny tytuł: Java Projects, ISBN: 9781789130690\n-40% na Rynek i ratusz. O ukrytej sieci powiązań, która rządzi światem Jeszcze w promocji -40%\nMateusz Dróżdż, Październik 2020 , 243 stron\nMaria Olszewska Kazanecka, Listopad 2012 , 45 stron\n...Korzyści - poznasz procedury przetargowe w innych krajach Unii Europejskiej - dowiesz się na jakich stronach internetowych - znajdziesz potrzebne dokumenty - uzyskasz informacje gdzie należy szukać ogłoszeń o zamówieniach publicznych realizowanych za granicą Spis treści Austria Belgia...\n-18% na Weselna noc\nChantelle Shaw, Wrzesień 2020\n...Ciekawość, kogo zamierza poślubić jej były mąż, popycha Siennę do wtopienia się w tłum gości. Podczas ceremonii orientuje się, że to nie Domenico, lecz jego brat się żeni, ale jest już za późno, by wyjść niepostrzeżenie. Domenico zauważył Siennę. Prosi ją, by została z nim na weselu, a ona, choć wciąż czuje b&...


Ratunku, kot mi śpi na książce!: Grubaski\nAutor: Procella o 12:05\nDeina Eldathiel 20 października 2015 13:45\nZ niejakim zdumieniem stwierdziłam, że u mnie takich grubasów jak na lekarstwo. Jeśli coś bardziej opasłego, to zazwyczaj jest podzielone na tomy... palmę pierwszeństwa dzierżą zatem "Mgły Avalonu", ponad 1300 stron.\nProcella 20 października 2015 13:48\nTo wydanie "Mgieł", które mam, to tylko 880 stron, więc się nie załapało.\nWiedźma 20 października 2015 14:00\nPiękne te tomiszcza. "The Weird" nie dość, że prezentuje się imponująco, to też intryguje. Poszukałam spisu opowiadań i przyznam, że jestem pod wrażeniem. Z chęcią zapoznałabym się z tą cegłą.\nProcella 20 października 2015 14:06\nBumburus 20 października 2015 18:24\nU mnie do tej kategorii objętościowej łapie się tylko Pismo Święte i co poniektóre słowniki. A, i Baśnie Andersena, które są takim grubaskiem-trojaczkiem - introligator po prostu wszył trzy tomy w jedną okładkę :).\nProcella 20 października 2015 18:26\nJa Biblii i słowników świadomie nie dawałam, inna kategoria.\nBumburus 20 października 2015 18:26\nSpojrzałam jeszcze odruchowo na Śmierć w cywilizacji Zachodu Vovelle'a, ale tak koło 200 stron jej brakuje.\nProcella 20 października 2015 18:30\nTeż tę książkę sprawdzałam przygotowując notkę.\nZa to zapomniałam o dwutomowym wydaniu Szekspira, bo stało trochę z boku. Może zrobię drugą część, z tym Szekspirem właśnie i paroma pozycjami +850?\nBumburus 20 października 2015 18:31\nAle ja po prostu innych nie mam :-). Nie przepadam za książkami-grubaskami, zwłaszcza w miękkich okładkach ze względu na rozrywające się grzbiety...\nBumburus 20 października 2015 18:34\nJa jeszcze sprawdzałam Historię Hiszpanii tria De Lara - Baruque- Ortiz, Sewilskie malarstwo siedemnastego wieku oraz biografię hrabiego-diuka Olivaresa :P. Wszystko osiemsetki...


Malarz dusz [Ildefonso Falcones] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Ildefonso Falcones Liczba stron: 640\nISBN: 978-83-8215-103-9 Data wydania: 2020-06-17\nREWOLUCJA W SZTUCE I OBYCZAJOWOŚCI.MIŁOŚĆ, PASJA I WALKA O IDEAŁY.PO BESTSELLEROWYCH POWIEŚCIACH KATEDRA W BARCELONIE I DZIEDZICE ZIEMI FALCONES ZNOWU WRACA DO BARCELONY. NIE SIĘGA JEDNAK DO ŚREDNIOWIECZA, LECZ PRZENOSI CZYTELNIKA DO BLIŻSZEJ MU EPOKI – CZASÓW GAUDIEGO I INNYCH WIELKICH ARCHITEKTÓW.Barcelona, 1901 rok.Przy zalanych światłem alejach powstają jedna po drugiej olśniewające budowle, podczas gdy biedota nadal gnieździ się w mrocznych, ciasnych zaułkach. Bogacze mogą sobie kupić wszystko… nawet słońce.Młody malarz Dalmau Sala żyje na granicy tych dwóch światów. Po jednej stronie jest rodzina i ukochana, którzy walczą o sprawiedliwość społeczną; po drugiej – majętny pracodawca, kuszący obietnicą lepszego życia i szansą na wkroczenie w artystyczne kręgi Barcelony. Choć Dalmau zdaje sobie sprawę z hipokryzji swego mentora, pozwala się omamić blichtrowi salonów i wstępuje do świata, w którym może stracić wszystko, co jest dla niego cenne: ukochaną kobietę i swój talent.\nILDEFONSO FALCONESHiszpański pisarz mieszkający w Barcelonie, z zawodu adwokat. Jego debiut literacki z 2006 r., epicka powieść Katedra w Barcelonie, ukazał się w 40 krajach. Książka przez 13 miesięcy nieprzerwanie zajmowała pierwsze miejsce na hiszpańskich listach bestsellerów, a jej łączny nakład osiągnął 4 miliony egzemplarzy. Powieść otrzymała m.in. Euskadi de Plata, Nagrodę Fundación José Manuel i prestiżową włoską Nagrodę Giovanniego Boccaccia.W 2009 r. ukazała się druga książka Falconesa, Ręka Fatimy, która również stała się bestsellerem, zarówno w Hiszpanii, jak i poza jej granicami. Trzecia powieść autora, Bosonoga królowa, ukazała się w Hiszpanii w 2013 r., a trzy lata później Falcones wydał swoją czwartą powieść, Dziedzice ziemi, w której wraca do czasów średniowiecznej Barcelony. Z kolei w piątej powieści, Malarzu dusz, zabiera swoich czytelników do Barcelony czasów Gaudiego.Na podstawie głośnego debiutu Falconesa, Katedry w Barcelonie, powstał serial, który jest dostępny na platformie Netflix.ildefonsofalcones.com\nTego autoraKATEDRA W BARCELONIERĘKA FATIMYBOSONOGA KRÓLOWADZIEDZICE ZIEMIMALARZ DUSZ\nTytuł oryginału:EL PINTOR DE ALMASCopyright © Ildefonso Falcones de SierraTranslated from the original edition of Penguin Random House GrupoEditorial, Barcelona, 2019All rights reservedPolish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2020Polish translation copyright © Joanna Ostrowska (rozdziały 1–11) & Elżbieta Rzewuska (rozdziały 12–epilog) 2020Redakcja: Joanna KumaszewskaZdjęcia na okładce: © Pere Vivas Ortiz – Triangle Postals/Casa Batlló – Gaudí – Barcelona (www.casabatllo.es) (dach Casa Batlló), © Andy & Michelle Kerry/Trevillion Images (postać)Projekt graficzny okładki oryginalnej: Penguin Random House Grupo Editorial/Yolanda ArtolaOpracowanie graficzne okładki polskiej: Kasia MeszkaISBN 978-83-8215-103-9WydawcaWYDAWNICTWO ALBATROS SP. Z O.O.Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawawww.wydawnictwoalbatros.comFacebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatrosNiniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, hachi.media\nSpis treściCZĘŚĆ PIERWSZA1234567891011CZĘŚĆ DRUGA12131415161718192021EPILOGOd autoraOkładkaO książceStrona tytułowaO autorzeTego autoraStrona redakcyjnaSpis treściDedykacjaCZĘŚĆ PIERWSZA1\nZacząłem pisać tę książkę, będąc w pełni sił, ale ciężka choroba sprawiła, że gdy stawiałem ostatnią kropkę, czułem się tak, jakby w opuszki palców wbijały mi się tysiące szpilek. Dedykuję ją wszystkim, którzy walczą z rakiem, oraz tym, którzy nam pomagają i podnoszą nas na duchu, towarzyszą nam, cierpią razem z nami, a niekiedy muszą znosić naszą rozpacz. Dziękuję.\n1Barcelona, maj 1901ULICZKI NAJSTARSZEJ CZĘŚCI MIASTA wypełniły się okrzykami. „Strajk!”, „Zamykać drzwi!”, „Zatrzymać maszyny!”, „Opuścić żaluzje!”. Wiele kobiet przyszło na pikietę razem z dziećmi; ściskały je za rączki albo niosły, pilnując, by nie dołączyły do biegających samopas starszych kolegów. Przemierzały ulice, namawiając do przerwania pracy robotników i handlarzy z nadal otwartych warsztatów, fabryk i sklepów. Większość przekonały dzierżone przez nie kije i żelazne drągi, dochodziło też jednak do przepychanek i wybijania szyb wystawowych.– To przecież kobiety! – krzyknął jakiś staruszek z balkonu na pierwszym piętrze, tuż nad głową rozwścieczonego sklepikarza, który postawił się dwóm pikietującym.– Anselmo, ja… – Kupiec podniósł wzrok.Jego słowa zostały zagłuszone przez wyzwiska i gwizdy gapiów, którzy obserwowali zajście z balkonów starych kamienic zamieszkanych przez robotników i biedotę. Domy z popękanymi, odrapanymi fasadami z widocznymi plamami wilgoci stały ściśnięte jeden przy drugim. Mężczyzna zagryzł usta, pokręcił głową i zamknął sklep. Kilku małych obdartusów zaczęło świętować zwycięstwo, nabijając się z właściciela. Niektórzy gapie z uśmiechem przyglądali się swawolom smarkaczy – kupiec, który wyrabiał i sprzedawał espadryle, nie cieszył się sympatią okolicznych mieszkańców. Był nieufny. Nie uśmiechał się i nie odpowiadał na „Dzień dobry”.Dzieciarnia przestała dokazywać, dopiero kiedy przed sklepem pojawili się gwardziści podążający za pikietującymi kobietami.Puściła się biegiem za tłumem, który sunął krętymi, ciemnymi uliczkami średniowiecznej Barcelony. Z powodu gęstej zabudowy majowe słońce docierało tylko do mieszkań na najwyższych piętrach. Wyglądający z balkonów gapie umilkli na widok gwardzistów, z których część jechała konno z przytroczonymi do pasów szablami. Na ich ściągniętych twarzach malowało się napięcie, widoczne także w rytmicznych ruchach. Wszyscy zdawali sobie sprawę z wewnętrznej walki, jaką toczą ze sobą ci mężczyźni: musieli powstrzymać nielegalne pikiety, a nie uśmiechało im się atakowanie kobiet i dzieci.Historia rozruchów robotniczych w Barcelonie była bowiem historią właśnie kobiet i dzieci. Nie pierwszy raz namówiły mężczyzn, żeby powstrzymali się od udziału w zamieszkach. „Nas nie odważą się zaatakować, a przecież poradzimy sobie z łamistrajkami”, przekonywały. Tak było też w maju 1901 roku, kiedy robotnicy wyszli na ulice po tym, jak pod koniec kwietnia Spółka Tramwajowa zwolniła strajkujących pracowników i zatrudniła na ich miejsce łamistrajków.Wciąż jednak było daleko do strajku generalnego, do którego w ramach solidarności z tramwajarzami chciały doprowadzić związki robotnicze; chociaż doszło do kilku brutalnych zajść, wydawało się, że Gwardia Obywatelska panuje nad sytuacją w mieście.Z setek gardeł dobyły się wrzaski, kiedy wśród kobiet zaczęła krążyć pogłoska, że Ramblą jeździ tramwaj. Padły wyzwiska i pogróżki: „Łamistrajki!”, „Skurwysyny!”, „Idziemy po nich!”.Żwawym krokiem podążyły ulicą Portaferrissa; niektóre prawie biegły. Dotarły do Rambla de les Flors, na wysokości Mercat de la Boqueria. W odróżnieniu od pozostałych barcelońskich bazarów – jak Sant Antoni, Born czy Concepció – targowisko nie zostało przez nikogo zaprojektowane. Powstało spontanicznie; sprzedawcy zaczęli stawiać kramy w podcieniach wokół placu Sant Josep. Ostatecznie kupcy dopięli swego: plac wypełniły markizy i prowizoryczne daszki, a fasady otaczających go domów stały się poniekąd ścianami nowej hali targowej. Szare żeliwne budki z kwiatami, stojące w szeregu po obu stronach alei, były wprawdzie pozamykane, ale kwiaciarki trwały na stanowiskach, trzymając się pod boki, gotowe bronić swoich sklepików. W całej Barcelonie sprzedawano kwiaty tylko na tym odcinku Rambli. Przed targowiskiem, kilka kroków od torów tramwajowych, stały jeden przy drugim kryte wozy. Konie zareagowały nerwowo na krzyki nadciągających kobiet. Te nie zwracały jednak uwagi na wierzgające zwierzęta i biegających w popłochu kramarzy, bo właśnie nadjeżdżał tramwaj kursujący między centrum Barcelony i dzielnicą Gràcia, który zaczynał trasę przy porcie, na Rambla de Santa Mònica.Dalmau Sala był w grupie mężczyzn, którzy szli w milczeniu za gwardzistami eskortującymi kobiety. Szeroka Rambla zapewniała mu lepszy widok niż wąskie uliczki starówki. Wokół panował kompletny chaos: konie, wozy, sprzedawcy, przechodnie, gwardziści ustawieni w zwartym szeregu przed grupą kobiet z dziećmi, które utworzyły żywą zaporę, by bronić towarzyszek blokujących tory tramwajowe.Dalmau poczuł dreszcz, widząc, że niektóre kobiety podnoszą niemowlaki i pokazują je gwardzistom. Starsze dzieci czepiały się wystraszone matczynych spódnic, patrzyły na wszystko szeroko otwartymi oczami, daremnie szukając wyjaśnień. Rozochoceni panującą atmosferą nastolatkowie otwarcie prowokowali gwardzistów.Kilka lat wcześniej – cztery, może pięć – Dalmau też stał na wprost Gwardii Obywatelskiej, podczas gdy matka krzyczała za jego plecami, domagając się sprawiedliwości i poprawy warunków pracy. Wiele kobiet wykorzystywało dzieci do walki o sprawy, które stawiały wyżej niż ich bezpieczeństwo.Krzyki sprawiły, że na moment ogarnęło go upojenie, podobne do tego, jakie czuł, kiedy sam ścierał się z gwardzistami. Wydawało im się wtedy, że są bogami. Walczyli o prawa robotników! Zdarzało się, że Gwardia Obywatelska czy wojsko rozpędzały protestujących. Ale nie dzisiaj, pomyślał, spoglądając na stojące na torach kobiety. Nie. Tego dnia służby porządkowe nie zaatakują; czuł to, wiedział.Szybko je zlokalizował. Stały w pierwszym rzędzie, na czele grupy, patrząc wyzywająco na nadjeżdżający tramwaj, jakby mogły zatrzymać go wzrokiem. Uśmiechnął się. Czegóż nie wymusiłyby tym spojrzeniem? Montserrat i Emma, jego młodsza siostra i narzeczona. Nierozłączne, zjednoczone w niedoli, w walce o prawa robotnicze. Tramwaj dzwonił, był coraz bliżej. Koła i inne metalowe części błyszczały w promieniach słońca, które przeciskały się przez korony rosnących wzdłuż Rambli drzew. Niektóre kobiety – nieliczne, bardzo nieliczne – zeszły z torów. Dalmau wyciągnął szyję. Nie bał się o nie, wiedział, że pojazd się zatrzyma. Ucichły krzyki matek i gwardzistów, gapie wstrzymali oddechy. Kobiety stojące na torach jakby urosły: stanowcze, zawzięte, gotowe na śmierć pod kołami.Tramwaj się zatrzymał.Tłum zaczął wiwatować. W górnej, odkrytej, części wagonu siedzieli nieliczni pasażerowie, którzy tego dnia odważyli się skorzystać z komunikacji miejskiej. Niezdarnie złazili na dół, by pójść w ślady motorniczego i konduktorów, którzy wyskoczyli z tramwaju, jeszcze zanim zdążył stanąć.Dalmau patrzył, jak Emma i Montserrat świętują zwycięstwo ze swoimi towarzyszkami, pełne euforii, uśmiechnięte, ze wzniesionymi ku niebu pięściami. Niespełna minutę później kobiety otoczyły tramwaj. „Dalej!”, „Powalić go!”. Gwardziści próbowali interweniować, ale zatrzymała ich zapora utworzona z dzieci. Na boku wagonu pojawiło się morze rąk. Kobiety, które nie dopchały się do tramwaju, podtrzymywały plecy stojących z przodu koleżanek.– Pchajcie! – zabrzmiało jednocześnie kilka głosów.– Mocniej!Tramwaj zachwiał się na żelaznych kołach.– Jeszcze! Jeszcze, jeszcze…I raz, i dwa… Wagon kołysał się coraz mocniej, w rytm okrzyków, którymi dopingowały się nawzajem kobiety. Z setek gardeł wydobył się ryk – tramwaj runął na bok. Wrzawa zlała się z trzaskiem drewna i zgrzytem metalu. Wszystko spowiła chmura kurzu.Na moment zapanowała względna cisza, lecz niespodziewanie przerwały ją okrzyki:– Wiwat rewolucja!– Niech żyje anarchia!– Strajk powszechny!– Śmierć klechom!Więcej miejsc pracy i wyższe dniówki. Krótszy czas pracy. Zakaz zatrudniania dzieci. Koniec z władzą Kościoła. Bezpieczeństwo. Przyzwoite warunki mieszkaniowe. Wyrzucenie duchownych. Służba zdrowia. Świeckie szkoły. Żywność dostępna dla każdego… Na Rambla de les Flors rozbrzmiały tysiące postulatów, powtarzanych przez biedotę, która coraz liczniej gromadziła się w alei i z zapałem oklaskiwała robotnice.Emma i Montserrat wspięły się na bok wagonu, spocone, z brudnymi twarzami pociemniałymi od kurzu, który wzbił się po przewróceniu tramwaju. Skakały podekscytowane i z uniesionymi pięściami dopingowały towarzyszki.Dalmauowi zjeżyły się włosy, kiedy na nie patrzył. Waleczne! Zaangażowane! Ileż to już razy jego siostra i narzeczona wychodziły na ulice z matkami i żonami robotników, by bronić jakiejś sprawy? Był od nich starszy prawie o dwa lata, a mimo to te dwie dziewczyny przewyższały go odwagą; krzyczały, wyzywały, a nawet prowokowały gwardzistów, jakby zmuszał je do tego sam fakt, że są kobietami. A teraz stały na tramwaju, który same powaliły. Dalmau zadrżał, po czym uniósł pięść i podekscytowany, przyłączył się do protestujących.PODNIECENIE I HAŁAS NADAL MU TOWARZYSZYŁY, kiedy rozedrgany i oszołomiony, szedł Passeig de Gràcia w stronę fabryki kafelków, w której pracował. Znajdowała się w dzielnicy Les Corts, na terenach rozpościerających się aż po parów Bargalló. Nie miał okazji porozmawiać z dziewczynami – po osiągnięciu celu pikietujące kobiety i dzieci zaczęły się rozchodzić, widząc rosnące podenerwowanie gwardzistów. Pomyślał, że łatwo je odnajdzie. Na pewno! Uśmiechnął się, kopiąc leżący na ziemi liść. Każdy je widział stojące na tramwaju. Ale szybko wmieszały się w tłum kobiet zalewający targowisko i Ramblę. Wszystkie były podobnie ubrane, w spódnice do kostek, fartuchy i rozpinane bluzki, wiele podwinęło rękawy. Starsze miały na głowach chustki, przeważnie czarne, młodsze wyszły na miasto bez kapeluszy, z włosami upiętymi w kok. Różniły się od bogatych, eleganckich dam, które codziennie widywał na Passeig de Gràcia.Dalmau obserwował je w drodze do fabryki i do domu. Przechadzały się dumnie szeroką arterią przecinającą Barcelonę, otoczone dziećmi, piastunkami w białych uniformach, końmi i powozami. Piersi, talia i pośladki – podobno na podstawie tych trzech części ciała powinno się oceniać kobietę. Modernizm odcisnął piętno na damskiej modzie, podobnie jak na architekturze i innych dziedzinach sztuki. Sztywne, niemal średniowieczne suknie noszone w ostatniej dekadzie ubiegłego wieku zostały zastąpione przez ubiory, które dodawały kobietom życia, jak gorsety podkreślające ich naturalne, cudownie faliste kształty: z przodu piersi, niżej płaski, ściśnięty brzuch, a z tyłu wystające pośladki, jakby przy każdym kroku ruszały do natarcia. Kiedy miał czas, siadał na ławce i węglem przenosił te kształty na papier, ale zazwyczaj rozbierał te kobiety w wyobraźni. Nie chciał ograniczać się do tego, co sugerowały gorsety i suknie. Stopy, kostki – zwłaszcza kostki, delikatne i smukłe, z napiętymi jak postronki ścięgnami – łydki, uda, dłonie, ręce. I szyje! Dlaczego miałby zwracać uwagę tylko na te trzy kryteria: piersi, brzuch i pośladki? Lubił rysować kobiece akty; niestety, nie mógł pracować z nagimi modelkami, bo nie pozwalał mu na to jego mistrz, don Manuel Bello. Akty męskie – owszem; akty kobiece – nie. Skoro on sam ich nie maluje, Dalmau też nie będzie tego robił, mówił z oburzeniem mistrz. Chłopak uśmiechał się pod nosem: nic dziwnego, jeżeli popatrzeć na żonę don Manuela, reakcyjną, konserwatywną mieszczkę i zatwardziałą katoliczkę – do szpiku kości! – podobnie zresztą jak jej mąż. Obstawała przy noszeniu staroświeckich strojów, które już lata temu wyszły z mody, i nadal używała turniury – przytwierdzanego do pasa stelażu wypychającego tył spódnicy.– Wygląda jak ślimak – żartował Dalmau, opowiadając o niej Montserrat i Emmie. – Z przodu nic, a na tyłku pancerz, który wszędzie ze sobą nosi. Nie uwierzycie, ale nie potrafię wyobrazić jej sobie nago.Dziewczyny wybuchnęły śmiechem.– Nigdy nie widziałeś ślimaka bez muszli? – zapytała go siostra. – Wystarczy, że zamienisz rogi na włosy, i będziesz miał swoją obślizgłą burżujkę.– Przestańcie! To obrzydliwe! – poskarżyła się Emma, odpychając Montserrat. – Dlaczego musisz wyobrażać sobie nagie kobiety? – zwróciła się do Dalmaua. – Nie wystarczy ci ta, którą masz?Ostatnie zdanie wypowiedziała, przeciągając słowa, słodkim, uwodzicielskim głosem. Chłopak objął ją w talii i pocałował w usta.– Oczywiście, że mi wystarczy – szepnął.Poza modelkami z erotycznych zdjęć, które służyły mu do studiowania kobiecego ciała w tajemnicy przed mistrzem, Emma była jedyną kobietą, która pozowała mu nago. Montserrat zaproponowała, że też będzie jego modelką.– Mam malować nago własną siostrę?! – zaprotestował.– To przecież sztuka – odparła, udając, że rozpina bluzkę, ale złapał ją za rękę. – Szkice z Emmą są cudowne! Jest taka… zmysłowa! Taka kobieca! Przypomina boginię! Nikt by nie powiedział, że to zwykła kucharka. Też chciałabym tak wyglądać, a nie jak robotnica z fabryki tkanin.Dalmau zamknął oczy, widząc, że siostra szarpie spódnicę w kwiaty, jakby zamierzała ją zdjąć.– Chciałabym, żebyś i mnie tak narysował – nalegała.– Naszej matce też by się to podobało? – przerwał jej.Montserrat wykrzywiła usta i zrezygnowana, pokręciła głową.– Nie muszę malować cię nago, bez tego wiesz, że jesteś równie piękna jak Emma – próbował ją pocieszyć. – Przecież wszyscy się w tobie kochają! Szaleją za tobą, jedzą ci z ręki.Tamtego dnia był już jednak spóźniony: nie miał czasu na obserwowanie mieszczek spacerujących Passeig de Gràcia i na wyobrażanie sobie ich nagich ciał. Nie miał też czasu na podziwianie modernistycznych budynków wyrastających jak grzyby po deszczu w nowej dzielnicy Eixample, powstałej na obszarze leżącym poza dawnymi murami miasta, na którym z powodu strategii obronnej przez stulecia nie wolno było niczego budować. Został włączony do Barcelony dopiero w XIX wieku, kiedy zburzono mury. Mistrz Bello odżegnywał się od tej nowoczesnej architektury, chociaż jego fabryka robiła świetne interesy, sprzedając budowniczym ceramikę.„Interes to interes, synu”, wyjaśnił, kiedy Dalmau odważył się zwrócić mu uwagę na tę niekonsekwencję. Od czasu Wystawy Światowej w 1888 roku modernizm narzucił w Barcelonie istotne zmiany – nie tylko w damskiej modzie – trudne do zaakceptowania dla niektórych konserwatystów. W ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku kobiety co prawda uwolniły się od turniury, która upodobniała je do ślimaków, ale nadal nosiły usztywniane suknie wzorowane na średniowieczu. Także architekci inspirowali się tą epoką, próbując dorównać splendorowi średniowiecznej Katalonii. Na przykład Lluís Domènech i Montaner wykorzystywał surową cegłę typową dla tego okresu. Zbudował na wystawę w 1888 roku imponujący zamek z orientalnymi motywami, w którym miała się mieścić restauracja. Na zewnętrznym fryzie umieścił jakieś pięćdziesiąt białych ceramicznych płyt reklamujących to, co można było spożyć w środku: przedstawiały marynarza pijącego gin, panienkę z lodami, kucharkę przyrządzającą czekoladę…Kilka lat później Josep Puig i Cadafalch rozpoczął budowę Casa Amatller przy Passeig de Gràcia; choć wprowadził elementy charakterystyczne dla gotyku, zerwał z symetrią i klasycyzmem, dając Barcelonie pierwszą secesyjną elewację. Podobnie jak Domènech i Montaner, eksperymentował z dekoracjami: umieścił na fasadzie rzeźby zwierząt oddających się czynnościom odpowiadającym zainteresowaniom właściciela budynku. Pies, kot, lis, koza, ptak i jaszczurka pełnią funkcję strażników, żaby dmuchają szkło i wznoszą toast kieliszkami, świnie lepią amforę, osły czytają w okularach, lew robi zdjęcia, niedźwiedź siedzi z parasolem, królik wlewa do formy stopiony metal, podczas gdy drugi podaje mu wodę, a małpa uderza w kowadło.Te dwa budynki, a także wiele innych zwiastujących zmianę w podejściu do architektury, były zdaniem mistrza prekursorami Casa Calvet przy ulicy Casp. Jej twórca, Antoni Gaudí, zaczął odchodzić od historyzmu, który cechował jego pierwsze projekty, wprowadzając elementy dające wrażenie ruchu. „Ruch i kamienie!”, wykrzykiwał z niedowierzaniem don Manuel Bello.„Kobiety i budynki – wyznał kiedyś Dalmauowi – z czasem tracą klasę, elegancję, dostojność, historię i zaczynają się prostytuować. Kobiety zamieniają się w faliste żmije, budynki – w niespójną materię”. Odwrócił się od chłopaka, wymachując rękami, jakby zbliżał się koniec świata. Dalmau nie przyznał się, że pociągają go te faliste kształty i że podziwia tych, którzy próbują wprawić w ruch żelazo, kamień i ceramikę. Tylko czarownik, magik, wybitny artysta może zaprezentować publiczności materię przekształconą w ciecz!Obok Dalmaua przetoczył się powoli długi wóz z gliną, ciągniony przez cztery potężne perszerony o włochatych grubych nogach i masywnych łbach, szyjach i zadach. To wyrwało go z rozmyślań. Podniósł głowę i powiódł wzrokiem za wyładowanym pojazdem odcinającym się na tle dwóch wysokich kominów. Manuel Bello García. Fabryka kafelków, głosił napis wymalowany na niebiesko na białych ceramicznych płytkach zdobiących wejście. W środku znajdowały się przestronna hala z kadziami i suszarkami, magazyny, pomieszczenia biurowe i piece. Średniej wielkości fabryka zajmowała się produkcją seryjną, ale wykonywała też specjalne zamówienia dla architektów i majstrów budowlanych oraz dla wszelkiego rodzaju przybytków – sklepów, aptek, hoteli, restauracji – które chętnie wykorzystywały ceramikę jako element dekoracyjny.Praca Dalmaua polegała na rysowaniu. Projektował płytki do seryjnej produkcji, które trafiały do katalogu fabryki, wprowadzał w życie pomysły majstrów budowlanych i realizował drobiazgowo opracowane projekty sławnych modernistycznych architektów.Wszedł do pracowni mistrza mieszczącej się obok biur, na pierwszym piętrze jednego z budynków wchodzących w skład fabryki.– Proszę mi wybaczyć, don Manuelu… W starej części miasta panuje kompletny chaos. Manifestacje, interwencje Gwardii Obywatelskiej – powiedział, nieco przesadzając. – Nie mogłem tam nie pójść, przez wzgląd na matkę i siostrę.– Musimy chronić swoje kobiety, synu – przytaknął don Manuel. Siedział przy mahoniowym stole, w skromnym, czarnym garniturze. Pod szyją miał ciemnozielony krawat zawiązany w duży węzeł. Szerokie, gęste baki łączyły się z bujnymi wąsami, tworząc jedną linię, szyja i broda były pozbawione zarostu. – Potrzebują nas. Dobrze robisz. Ci wszyscy anarchiści i liberałowie zrujnują nasz kraj! Mam nadzieję, że Gwardia Obywatelska ostro się za nich wzięła. Twarda ręka! Tego potrzeba tym łajdakom! Nie przejmuj się, synu. Zajmij się pracą.Pracownia Dalmaua sąsiadowała z gabinetem mistrza. Nie siedział jak inni we wspólnych salach. Własna przestrzeń pozwalała mu skupić się na pracy, którą w tych dniach było zaprojektowanie serii płytek z motywami orientalnymi: kwiatami lotosu, nenufarami, chryzantemami, łodygami bambusa, motylami, ważkami…Opanowanie sztuki rysowania kwiatów zajęło mu kilka lat studiów w Llotja, barcelońskiej Szkole Malarstwa i Rysunku. Kwiaty naturalne, kwiaty widziane z boku, kwiaty w cieniu; szkice i obrazy olejne. Dalmau uczył się w akademii od dziesiątego roku życia; miał zajęcia z arytmetyki, geometrii, rysunku figuratywnego, rysunku technicznego, zdobnictwa, grafiki i malarstwa. Najważniejszym przedmiotem było jednak wzornictwo. Właśnie w tym celu powstała Llotja – by nauczyć robotników sztuki, którą później mieli wykorzystać w przemyśle.Choć w połowie XIX wieku sztuka użytkowa zaczęła ustępować miejsca sztukom pięknym, nie została całkowicie zarzucona – miała dostarczać przemysłowi projektów, wśród których poczesne miejsce zajmowały rysunki kwiatów. Motywy roślinne były charakterystycznym ornamentem gotyku. Projektanci szukający inspiracji w sztuce średniowiecza wykorzystywali je teraz do ozdabiania tkanin – przemysł tekstylny napędzał katalońską gospodarkę – a modernistyczni architekci umieszczali je na ceramicznych płytkach, panelach, mozaikach, żelaznych, drewnianych i szklanych elementach budowli, a także na gipsowych rzeźbach zdobiących ich dzieła.Dalmau włożył fartuch na beżową tunikę do kolan, która razem ze spodniami z wełny i lnu w nieokreślonym ciemnym kolorze, czapką i czarnymi skórzanymi trzewikami stanowiła jego codzienny strój. Gdy tylko usiadł przy stole zawalonym szkicami i ułożył ołówki, ucichły dobiegające z zewnątrz głosy, śmiechy, krzyki i fabryczne hałasy. Skoncentrował zmysły na orientalnych wzorach, próbując przyswoić sobie wschodnią technikę malowania, która porzuciła realizm na rzecz wystylizowanego piękna bez skazy, różniącą się od zachodnich kanonów, a przez to cenioną na rynku szukającym czegoś innego, egzotycznego i nowoczesnego.Pochłonięty pracą i głuchy na bombardujące go dźwięki, nie zauważył, że fabryka opustoszała, a nad Barceloną zapadł zmierzch. Stróż przyniósł mu do pracowni obiad; Dalmau zjadł go bez apetytu, jakby chodziło o przykrą niedogodność. Mruknięciem odpowiadał tym, którzy zaglądali, żeby się z nim pożegnać. Podobnie potraktował don Manuela, który opuścił fabrykę jako jeden z ostatnich; nawet nie podniósł wzroku znad rysunków. Mistrz odwrócił się i cmoknął – nie wiadomo, czy z zadowoleniem, czy z dezaprobatą.Dwie godziny później niespodziewanie przygasły lampy gazowe, pogrążając pracownię w półmroku.– Kto zgasił światło? – zaprotestował Dalmau. – Kto tu jest?– To ja, Paco – odpowiedział nocny stróż, odkręcając zawór gazu.Blask lampy oświetlił starego zgarbionego mężczyznę. Paco był poczciwiną, ale nie miał wstępu do pracowni. Z polecenia mistrza tylko najbardziej zaufani pracownicy mogli oglądać szkice i niewykończone projekty.– Co tu robisz? – zdziwił się Dalmau.– Don Manuel kazał mi cię wyrzucić, jeżeli będziesz za długo siedział. – Staruszek uśmiechnął się bezzębnymi ustami. – Na ulicach zrobiło się niebezpiecznie, ludzie są bardzo wzburzeni – wyjaśnił. – Twoja matka na pewno się denerwuje.Może Paco miał rację. Żołądek Dalmaua zaburczał, korzystając z tego, że chłopak oderwał się od rysowania. Głód i piekące ze zmęczenia oczy, które nagle dały o sobie znać, sprawiły, że zdecydował się zakończyć pracę.– Zgaś światło – poprosił dozorcę, rzucając fartuch na stojący w kącie wieszak, gdzie zawisł na rękawie. – Co się wydarzyło w mieście? – zapytał Dalmau, zamykając pracownię.– Sytuacja nieco się skomplikowała. Pikiety, głównie kobiety i wyrostki, przeszły przez stare miasto. Obrzucali kamieniami fabryki i warsztaty, dopóki nie przyłączyły się do strajku. Podobno rano przewrócili tramwaj i to ich rozzuchwaliło. – Dalmau głośno parsknął. – Tak samo było z dużymi fabrykami w dzielnicy Sant Martí. Zaatakowali też koszary Gwardii Obywatelskiej. Dzieciaki skorzystały z okazji i podpaliły kilka biur rachunkowych, które pewnie wcześniej okradły. Panuje spore zamieszanie.Zeszli schodami do magazynów na parterze. Przed wyjściem na rozległy teren otaczający zabudowania, w których obrabiano glinę, Dalmau pożegnał się z dwoma niespełna dziesięcioletnimi chłopcami mieszkającymi w fabryce. Spali na rozłożonym na ziemi kocu, przy piecach, od których odsuwali się, w miarę jak robiło się cieplej. Nie byli nawet terminatorami, wykorzystywano ich do wszelkich prac: sprzątali, załatwiali sprawunki, przynosili wodę… Obaj mieli rodziców i rodzeństwo, przynajmniej tak twierdzili – robotników z dzielnicy Sant Martí, katalońskiego Manchesteru, którzy żyli w ciasnocie w mieszkaniach dzielonych z innymi rodzinami. Sant Martí było daleko, mistrz nie miał więc nic przeciwko temu, żeby chłopcy spali w fabryce i zarobili kilka centymów; w zamian żądał jedynie, by w niedziele chodzili na msze do kościoła Santa Maria del Remei w Les Corts. Rodzice najwyraźniej nie przejmowali się tym, że ich pociechy mieszkają poza domem; nikt się nimi nigdy nie zainteresował. Niektóre dzieci mają jeszcze gorzej, pomyślał Dalmau, mierzwiąc szczeciniastą czuprynę jednego z malców. W Barcelonie żyło ponad dziesięć tysięcy tak zwanych trinxeraires, nieletnich, którzy żebrali, kradli i spali na ulicy. Były to głównie sieroty i porzucone dzieci, takie jak ci dwaj chłopcy, którym rodzice nie mogli zapewnić opieki ani wyżywienia.– Dobranoc panu, mistrzu – pożegnał się jeden z nich bez śladu szyderstwa. Jego podziw był szczery.Dalmau odwrócił głowę, ściągnął usta, przeszukał kieszeń spodni i rzucił każdemu po dwucentymowej monecie.– Ależ pan hojny! – Tym razem w głosie chłopca brzmiała kpina.– Nie znalazł pan jednocentymówki? – rzucił jego brat. – To te… najmniejsze.– Niewdzięcznicy! – ryknął dozorca.– Zostaw ich – powiedział z uśmiechem Dalmau, który podchwycił kpiny chłopców. – Zastanówcie się dobrze, na co wydacie te pieniądze. Żebyście się czasem nie przejedli.– Proszę się nie martwić! Może mistrz przyłączy się do naszej kolacji?– Nie, dziękuję, innym razem. Zaproście lepiej wasze narzeczone – doradził ze śmiechem, kierując się w stronę wyjścia.– Za te cztery centymy zafundujemy sobie barani comber! – usłyszał za plecami.– I wino z Alelli wzmacniane likierem!– Co za bezczelne chłopaki – złorzeczył dozorca.– Nie, Paco, wcale nie – zaprotestował Dalmau. – To opuszczone dzieciaki, nie można mieć im za złe, że podchodzą do życia z humorem.Dozorca zamilkł. Dalmau przeszedł pod ceramicznym szyldem z nazwą fabryki; próbował przyzwyczaić wzrok do blasku księżyca oświetlającego niezabudowane działki i ulice, na których nie postawiono jeszcze latarni. Wciągnął nosem rześkie nocne powietrze. Panowała napięta cisza, jakby wokół wciąż unosiły się krzyki strajkujących, którzy protestowali w ciągu dnia. Spojrzał w stronę morza, na którego tle odcinały się setki wysokich kominów. Barcelona była przemysłowym miastem pełnym fabryk, magazynów i warsztatów. Już w XIX wieku wykorzystywano tu maszyny parowe do prac, które gdzie indziej nadal wymagały siły ludzkich mięśni. Dzięki temu, a także za sprawą wpływów sąsiedniej Francji oraz atawistycznej przedsiębiorczości i zmysłu handlowego tutejszej ludności, stała się jednym z najbardziej postępowych miast Europy. Głównym działem gospodarki było włókiennictwo – w zakładach tekstylnych pracowała połowa barcelońskich robotników. Ważną rolę odgrywały także branże metalurgiczna, chemiczna i spożywcza, wzornictwo oraz przemysł drzewny, skórzany, obuwniczy i papierniczy. W półmilionowym mieście działały dziesiątki fabryk. Ale na uprzemysłowieniu korzystali głównie bogaci przedsiębiorcy i mieszczanie; sytuacja robotników przedstawiała się zupełnie inaczej. Pracowali po dziesięć, dwanaście godzin dziennie siedem dni w tygodniu za nędzne dniówki. W ciągu trzydziestu lat wynagrodzenia wzrosły o trzydzieści procent, a ceny żywności – o siedemdziesiąt. Ponadto narastało bezrobocie, noclegownie nie były w stanie pomieścić bezdomnych, a jadłodajnie dla ubogich wydawały tysiące posiłków dziennie. Dalmau pokręcił głową: Barcelona była bardzo okrutna dla tych, którzy przyczynili się do jej rozwoju kosztem życia i zdrowia, własnego i swoich rodzin i dzieci.W DOMU NIE ZASTAŁ ani Montserrat, ani Emmy. Pomyślał, że pewnie świętują swój sukces; może są na jakimś zebraniu i przygotowują plan akcji na następny dzień, radosne, uśmiechnięte. Zastanawiał się, czy nie pójść do jadłodajni przy targu Sant Antoni, uznał jednak, że nawet jeżeli nie będzie zamknięta z powodu strajku, i tak nie zastanie tam Emmy.Mieszkał z matką na pierwszym piętrze starego domu w samym sercu barcelońskiej starówki, przy wąskiej uliczce Bertrellans łączącej Canudę z Santa Anną, która wychodziła na kościół, obecnie w rozbudowie. Kamienica Salów nie różniła się od innych budynków stłoczonych w dzielnicach Sants, Gràcia, Sant Martí… Trzy, cztery piętra, ponure, wilgotne wnętrza, wąskie schody, brak kanalizacji, gazu i prądu, umieszczony na dachu zbiornik zaopatrujący w wodę wszystkich lokatorów. Na każdym piętrze znajdował się wspólny ustęp, a drzwi prowadziły do identycznych mieszkań: ciemny przedpokój, kuchnia połączona z jadalnią – często wychodząca na wewnętrzne patio – i dwa pokoje, w tym jeden bez okien.Dalmau zastał matkę w sypialni z oknem wychodzącym na ulicę – szyła przy marnej świeczce, która zamiast dawać światło, wydawała się pogłębiać mrok. Mechanicznie naciskała pedał maszyny, którą kupił jej u pana Escudera z ulicy Avinyó. Zapewne pracowała przez cały dzień, prawie trzynaście godzin.– Jak się matka czuje? – zapytał, całując ją w czoło.– Jak widzisz, synu – odpowiedziała.Przez chwilę patrzył, jak pracuje, po czym stanął za jej plecami i pogładził ją po przedramionach. Maszyna wprawiała w drżenie jej ręce; poruszały się, przesuwając materiał. Matka zacisnęła usta i wygięła je w słabym uśmiechu, nie odrywając wzroku od ściegu. W milczeniu wciskała pedał i przytrzymywała materiał. Tego dnia szyła białe kołnierzyki i mankiety doczepiane do męskich koszul; takie zlecenie otrzymała od pośrednika z domów towarowych. Doczepiane kołnierzyki i mankiety były najgorzej płatne – za dzień katorżniczej pracy dostawała około pesety. Bochenek chleba kosztował czterdzieści centymów. Pośrednik obiecał jej partię spodni, a może i rękawiczek, ale tego dnia mógł jej zaproponować jedynie kołnierzyki i mankiety do koszul bogaczy. Josefa – tak miała na imię matka Dalmaua – nie łudziła się, że chlebodawca dotrzyma słowa. Może gdyby pozwoliła mu się dotykać i obmacywać, sytuacja wyglądałaby inaczej. Nie, skarciła się w myślach. Za żadne skarby! Niektóre szwaczki klękały, żeby mu dogodzić, albo pochylały się, podwijając spódnicę i fartuch, i na wszystko mu pozwalały. Kobiety młodsze i ładniejsze od niej! Znała je, czasami słyszała, jak szeptem się kłócą: czyja dziś kolej? Zadowalał się jedną – nie był ogierem, szybko się podniecał i jeszcze szybciej kończył. Josefa nie oceniała ich. Nie żywiła do nich urazy. Miały dzieci i puste brzuchy.Westchnęła. Dalmau delikatnie ścisnął jej ręce. Mogła liczyć na pomoc syna. Inne kobiety patrzyły na nią z zazdrością i często szeptały na jej widok. Nie sprawiało jej to przyjemności: nie uważała się za lepszą. Uboga wdowa po robotniku anarchiście, który został niesłusznie skazany i zmarł na wygnaniu z powodu obrażeń doznanych wskutek tortur, stopniowo traciła wzrok i cierpiała na bronchit dziesiątkujący szwaczki, które godzinami siedziały bez ruchu przy maszynach, niedożywione i przemęczone, wdychając cuchnące wyziewy, podczas gdy ich kości przenikała wilgoć – wszystko po to, żeby zaopatrzyć bogatych mieszczan w białe mankiety i kołnierzyki. Jednakże Dalmau był cenionym pracownikiem i zarabiał niezłe pieniądze u „świętoszka od kafelków”, jak nazywały don Manuela Josefa, Montserrat i Emma. „Niech matka rzuci tę pracę”, nalegał często syn. Ale Josefa nie chciała być na jego utrzymaniu. Któregoś dnia Dalmau się ożeni, będzie miał własne potrzeby. Pomagał jej, i to bardzo, dzięki czemu nie musiała ulegać rozwiązłemu pośrednikowi. Pomagał też siostrze i starszemu bratu, Tomasowi, który poszedł w ślady ojca anarchisty: był idealistą o utopijnych libertariańskich poglądach. Mięsem armatnim.– A gdzie mała? – zapytał Dalmau, mając na myśli Montserrat. Jeszcze raz uścisnął matkę, po czym usiadł przy maszynie do szycia, na łóżku, które Josefa dzieliła z córką.– Licho wie! Pewnie przygotowuje jutrzejszą manifestację. Zajrzała do domu, żeby powiedzieć, że przewróciła tramwaj. – Dalmau skinął głową. – Za moich czasów tramwaje były zaprzężone w kilka koni. Trudno byłoby je przewrócić – zażartowała.– A wie matka, co z Emmą?– Tak. – Krótka, stanowcza odpowiedź go zaskoczyła. Josefa przybrała łagodniejszy ton. – Przyszła razem z twoją siostrą. Przyniosła garnek z jedzeniem. Jedno z twoich ulubionych dań – dodała, puszczając do syna oko. – Potem poszły dalej walczyć.Bacallà a la llauna. Dalmau rzeczywiście przepadał za tym daniem, a Emma potrafiła je przyrządzać. Należało wymoczyć suszonego dorsza w osolonej wodzie (ale nieprzesadnie, by zachował smak morza), obtoczyć go w mące i usmażyć, a następnie przelać oliwę do llauna – naczynia o wysokich bokach – i zrumienić na niej posiekany czosnek z dodatkiem czerwonej papryki w proszku, podlanej winem, żeby się nie spaliła i nie zgorzkniała, a po kilku minutach dodać rybę… Josefa podgrzała danie na wbudowanej w ścianę kuchni i przyniosła je do jadalni wraz z pieczywem i karafką czerwonego wina.Kiedy zjedli kolację, ulice wypełniły się głosami sąsiadów, którzy uciekali ze swoich nędznych nor, by poplotkować na świeżym powietrzu, przejść się, napić wina czy zapalić papierosa. Ale nawet teraz Dalmau nie zdołał namówić matki, żeby dała sobie spokój z szyciem.– Mam jeszcze mnóstwo roboty – tłumaczyła.„A kiedy matka nie ma?”, chciał zapytać, wiedział jednak, że może ją tak bez końca przekonywać: „Niech matka to zostawi”, „Nie potrzebuje matka tej pracy”, „Ja dam matce pieniądze”, „Niczego matce nie zabraknie”…– Moglibyśmy nawet zmienić mieszkanie – zaproponował za którymś razem.– Tutaj mieszkałam z twoim ojcem i tutaj umrę – odpowiedziała z niespotykaną surowością. – Może dla ciebie i dla twojego rodzeństwa to… nora – dodała łamiącym się głosem – ale te ściany przesiąkły jego śmiechem i płaczem, waszymi zresztą też. Żadna wilgoć, smród i ciemność nie wymażą z mojej pamięci szczęśliwych chwil, które tu przeżyłam, z nim, z tobą i z twoim rodzeństwem. Starania, żeby wyprowadzić na ludzi troje z pięciorga dzieci, które urodziłam, obrona praw robotników i wyrzuconych na bruk sąsiadów, walka o sprawiedliwość. Nieszczęścia i przykrości, dużo przykrości. Wszystko to zostało w tej norze, synu. Ten stukot maszyny do szycia, który czasami tak cię denerwuje… – Zamachała rękami. – Nie twierdzę, że to muzyka, ale tkwi we mnie tak głęboko, że przenosi mnie do czasów waszego dzieciństwa, do szczęśliwych chwil spędzonych z waszym ojcem. I jakoś samo się szyje! – Wybuchnęła gardłowym śmiechem, który w rzeczywistości był kaszlem. – Moje dłonie wiedzą, co mają robić, lepiej niż oczy zmęczone po całym dniu harówki. – Westchnęła. – A kiedy one pracują, turkot maszyny przypomina mi przeszłość, twojego ojca…Głos uwiązł jej w gardle, po policzkach popłynęły łzy. Dalmauem targały sprzeczne uczucia. Tej nocy wydała mu się kruchsza niż zwykle, bardziej bezbronna. Stał, przyciskając jej twarz do swojego brzucha, i kołysał ją, jakby była dzieckiem. Później, kiedy dręczony niepokojem, siedział w swoim pokoju bez okien, oświetlonym blaskiem świecy, postanowił narysować jej twarz. Miął kolejne kartki. Nie jest jeszcze taka stara, żeby sprowadzać swoje życie do wspomnień! Chciał obdarzyć ją uśmiechem i żywym spojrzeniem, ale szkice ukazywały ciągle to samo smutne oblicze.NASTĘPNEGO RANKA DALMAU ZNALAZŁ na stole porcję bacallà a la llauna, którą matka zostawiła dla niego na śniadanie. Było jeszcze ciemno, ale na ulicach zaczynał się ruch. Obmył się w miednicy; zanim usiadł do stołu, uchylił drzwi sypialni, w której w zmiętej pościeli spały matka i siostra.Na zewnątrz panował chłód. Niebo nad domami zaczęło się rozjaśniać, jakby tam, w górze, istniał czysty, zdrowy świat, bez wrzawy, półmroku, wilgoci, brudu i smrodu zniewalających mieszkańców barcelońskiej starówki. Nie żeby ludzie złorzeczyli na otoczenie – wręcz przeciwnie: większość, tak jak jego matka, kochała miejsce, w którym przyszła na świat albo pracowała. Nie, nie chodziło o narzekania mieszkańców – to miejscowe władze przedstawiały raport za raportem, przekonując, że ziemia pod miastem jest skażona. Twierdziły, że gliniaste podłoże zatrzymuje wodę, dlatego stale panuje tu wilgoć; że przenikają do niego ścieki, rozkładająca się materia organiczna i ekskrementy; że cały system kanalizacyjny jest w opłakanym stanie, że w rurach są przecieki; że miasto jest skażone i pełne śmieci; że nie ma bieżącej wody, a wiele studni, z których korzystają barcelończycy, jest zanieczyszczonych. Dlatego panoszą się tyfus i inne choroby zakaźne, powodując wysoką śmiertelność mieszkańców.A matka nie chce się stąd wyprowadzić! – ubolewał Dalmau. Minął kościół Santa Anna i wyszedł na duży pusty plac, który od czasu Wystawy Światowej w 1888 roku planowano zabudować; chociaż jeszcze niczego tam nie postawiono, ludzie już nazywali go placem Catalunya. Okrążył go, omijając błotniste kałuże i góry śmieci. Stanął przed Casa Pons, okazałym czteropiętrowym neogotyckim budynkiem z dwiema wieżyczkami na rogach zwieńczonymi stożkowymi dachami. Został wzniesiony w ostatniej dekadzie XIX wieku z wykorzystaniem rozmaitych materiałów: szkła, żelaza, drewna, a nawet ceramiki wyprodukowanej przez mistrza Bella.Budynek zaprojektowany przez Enrica Sagniera znajdował się na początku Passeig de Gràcia i wyznaczał nie tylko modernistyczny trend w barcelońskiej architekturze, ale też granicę między dwoma odmiennymi światami. Różnica była tak wyraźna i szokująca, że Dalmau zawsze przystawał w tym miejscu i głęboko wzdychał, spoglądając to w prawo, w kierunku, z którego przyszedł, to w lewo, na szeroką, wysadzaną drzewami aleję, którą chodził do pracy.Tu świeciło słońce. Docierało na sam dół, aż do bruku! I jakby mniej śmierdziało. Co prawda także bogacze nie zdołali rozwiązać problemu kanalizacji i znad czarnych rowów unosił się nieprzyjemny zapach, ale cuchnące wyziewy przeganiała bryza – na pewno w stronę starówki, pomyślał Dalmau. O tej wczesnej porze aleją nie przechadzały się jeszcze młode mieszczki, byli za to piekarze roznoszący chleb po domach, dostawcy, służące z koszami zakupów – przeważnie ładniejsze i bardziej hoże niż ich panie – robotnicy, murarze, sprzedawcy, a także zastępy biedaków i żebraków, którzy czekali przed drzwiami dla służby, bo akurat przypadał dzień jałmużny.– Stan wojenny! – Wrzask gazeciarza wyrwał Dalmaua z rozmyślań. – Stan wojenny w Barcelonie! – krzyczał sprzedawca ile sił w płucach.Dalmau podszedł do niego.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Malarz_dusz-ebookRO/p1173470i1353751" target="_blank" title="Malarz dusz [Ildefonso Falcones] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Malarz dusz [Ildefonso Falcones] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Geneza i rola gospodarstw rodzinnych w rolnictwie polskim - Dolnośląska Biblioteka Cyfrowa\nTytuł: Geneza i rola gospodarstw rodzinnych w rolnictwie polskim\nGenesis and the role of family farms in Polish agriculture\nEkonomia = Economics, 2013, Nr 2 (23), s. 151-167\nPojęcie gospodarstwa rodzinnego funkcjonuje w potocznej mowie od momentu uwłaszczenia chłopów, ale jego definicję wprowadza dopiero Ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Stanowi ona, że gospodarstwem rodzinnym jest podmiot, który jest prowadzony przez rolnika indywidualnego, a którego łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha. Gospodarstwa rodzinne na ziemiach polskich przeszły głęboką przemianę pod wpływem czynników: politycznych, ekonomicznych i demograficznych. Celem opracowania jest przedstawienie genezy i roli gospodarstw rodzinnych ze szczególnym uwzględnieniem lat 2003−2009, czyli w warunkach Unii Europejskiej. Opracowanie powstało w oparciu o literaturę oraz informacje statystyczne. Zgromadzony materiał został opracowany i zinterpretowany różnymi metodami, a szczególnie: porównawczą w formie horyzontalnej i wertykalnej oraz statystyczną. Gospodarstwa rodzinne w rolnictwie na ziemiach polskich powstały w wyniku uwłaszczenia chłopów w okresie przechodzenia gospodarki feudalnej w kapitalistyczną, w czasie zaborów i na zasadach ustalonych przez państwa zaborcze. Najwcześniej uwłaszczenie rozpoczęło się w zaborze pruskim (1808 r.), następnie w Galicji (1848 r.), a najpóźniej w Królestwie Polskim (1863 r.). Po I wojnie światowej Sejm trzykrotnie uchwalał ustawy o reformie rolnej: w latach 1919, 1920 i 1925; w ich wyniku nastąpiło dalsze przesunięcie ziemi z gospodarstw obszarniczych do chłopskich i powstanie nowych gospodarstw rodzinnych. Po II wojnie światowej kształtowanie gospodarstw rodzinnych następowało w wyniku dwóch dekretów: o reformie rolnej z 6 września 1944 r. i o zagospodarowaniu Ziem Odzyskanych z 13 listopada 1945 roku. W sumie można stwierdzić, że do 1949 r. ukształtowały się zręby ustroju rolnego i struktury agrarnej w Polsce. Rok 1950 w wyniku Spisu Powszechnego dostarcza nam informacji o stanie gospodarstw rodzinnych, co pozwala czynić porównania ich dalszych zmian. Późniejsze zmiany gospodarstw rodzinnych dokonywały się pod wpływem niejednolitej polityki państwa: regresu w latach 1950−1956, odrodzenia w latach 1956-1960, słabnięcia ekonomicznego do 1970 r., a następnie rekonstrukcji tych gospodarstw do 1989 roku. Duże zmiany w funkcjonowaniu tych gospodarstw nastąpiły na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. w wyniku: przejścia gospodarki z centralnie planowanej na rynkową, rozwiązania Państwowych Gospodarstw Rolnych i przepływu ich zasobów do gospodarstw rodzinnych oraz zmniejszania zasięgu gospodarki spółdzielczej w rolnictwie. Nowy impuls dla tej gospodarki przyniósł okres przedakcesyjny i po akcesji do Unii Europejskiej: dopłaty do produkcji rolnej, kwotowanie produkcji niektórych produktów rolnych, wzrost konkurencyjności w wyniku otwarcia rynków rolnych na produkty zagraniczne. W tych warunkach następuje rozwój gospodarstw rodzinnych pod względem ekonomicznym przy malejącej ich liczbie, upraszczanie nakładów i produkcji oraz rozwój specjalizacji produkcji. Występują wahania w udziale gospodarstw rodzinnych w wytwarzaniu poszczególnych produktów; zwiększa się ich rola w wytwarzaniu większości produktów. Wyjątek stanowią: uprawa ziemniaków, hodowla trzody chlewnej, produkcja żywca rzeźnego oraz produkcja jaj kurzych. Współcześnie gospodarka rodzinna przechodzi proces adaptacji do warunków Wspólnej Polityki Rolnej i Rozwoju Obszarów Wiejskich UE, korygowanych uwarunkowaniami krajowymi\ngeneza gospodarstwa rodzinne obszar pozarolnicza przemiany rozwój origin family farm area non-agricultural transformation development\nGeneza i rola gospodarstw rodzinnych w rolnictwie polskim 2019-10-16


Hotele — Pohenegamook | Hotels.com\nHotele - Pohenegamook\nHotele w mieście Pohenegamook\nWyszukaj hotele w mieście Pohenegamook\nPrzejdź do mapy hoteli w mieście Pohenegamook\nNajlepsze hotele w mieście Pohenegamook\nPohenegamook — ogólne informacje\nPohenegamook to idealny cel podróży, jeśli chcesz odpocząć. Pohenegamook — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Pohenegamook. Pohenegamook to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Pohenegamook — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nJakie rodzaje hoteli można znaleźć w mieście takim jak Pohenegamook?\nPohenegamook — ceny noclegów zaczynają się od 183 PLN.\nPohenegamook — klasyfikacja noclegów w okolicy ze względu na liczbę gwiazdek:\n• 3 — noclegi 3-gwiazdkowe od 234 PLN za noc\nKiedy najlepiej odwiedzić miasto takie jak Pohenegamook?


W Iranie pracownicy wymiaru sprawiedliwości protestują. Domagają się podwyżek | Wynagrodzenia | pulshr.pl\nW Iranie pracownicy wymiaru sprawiedliwości protestują. Domagają się podwyżek\nUrzędnicy irańskiego wymiaru sprawiedliwości protestowali w niedzielę (9 stycznia) przeciwko odrzuceniu przez rząd projektu podwyżek płac - informuje serwis informacyjny France24, zauważając, że podobne demonstracje stanowią w tym kraju rzadkość.\n•9 sty 2022 22:07\nUltrakonserwatywny prezydent Iranu Ebrahim Raisi, który objął stanowisko w sierpniu, wcześniej był szefem irańskiego wymiaru sprawiedliwości i w ostatnich tygodniach pełnienia tej funkcji wstąpił z propozycją podwyższenia wynagrodzeń pracowników wymiaru sprawiedliwości. Jednak rząd, na którego czele stanął, zmienił zdanie i wycofał się z ich z tego planu.\n- Jesteśmy zaniepokojeni żądaniem podwyżek płac w wymiarze sprawiedliwości, ponieważ doprowadziłoby to do podobnych żądań w innych (sferach państwa) - stwierdził w środę w parlamencie Mejsam Latifi, szef rządowej agencji zajmującej się sprawami administracyjnymi i zatrudnieniem.\nIrański liberalny dziennik "Szarg" opublikował w niedzielę nagranie z protestu, który odbył się przed budynkiem parlamentu w Teheranie z udziałem setek mężczyzn i kobiet.\nCzytaj też: Wynagrodzenia nauczycieli po korekcie wrócą do normy\n- Jeśli nasz problem się nie rozwiąże, zamkniemy wymiar sprawiedliwości! - skandowali demonstranci.\nZ kolei gazeta "Arman Melli" poinformowała, że "niektórzy pracownicy wymiaru sprawiedliwości zorganizowali w sobotę demonstracje w większości miast w kraju, aby zaprotestować przeciwko odrzuceniu przez parlament projektu podwyżek płac".\nDemonstrujący trzymali tablicę z hasłami takimi jak "Pracownicy wymiaru sprawiedliwości nie są w stanie się utrzymać" oraz potępiające "hipokryzję rządu i parlamentu".\nDo artykułu: W Iranie pracownicy wymiaru sprawiedliwości protestują. Domagają się podwyżek


mleczaj delikatny (Lactarius mitissimus) Atlas NaGrzyby.pl Atlas – Strona 799 – NaGrzyby.pl\nKapelusz- 3-6(-7) cm średnicy, początkowo wypukły, następnie spłaszczony, niekiedy z niskim garbkiem w centralnym wgłębieniu, zabarwiony jednolicie, rdzawoczerwono do czerwonopomarańczowego, bez pręgowania, dość cienki i sztywny, brzeg długo podgięty, trochę jaśniejszy od kapelusza, w okresie ładnej pogody bardziej ochrowopomarańczowy, czasem nieznacznie karbowany, w końcu bywa falisto powyginany; powierzchnia gładka, błyszczaca, w okresie wilgotnej pogody bardzo śliska.\nBlaszki- gęste, mieszane, cienkie, wąskie, jasne, o barwiebardziej ochrowej niż występująca w kapeluszu, później z bladym odcieniem czerwonożółtym, przyrośnięto-zbiegające.\nTrzon- 3-6x0,4-0,8(-1) cm, równogruby, nieco jaśniejszy od kapelusza, zwłaszcza u szczytu, gdzie może występować jasna barwa cynamonowożółtawa.\nMiąższ- łamliwy, żółtawy do baldopomarańczowego w odcieniu kapelusza, o smaku łagodnym i prawie orzechowym, prawie bez zapachu.\nMleczko- wydzielane obficie tylko za młodu, białe, niezmienne, łagodne, ale pozostawiające gorzki posmak, a niekiedy drapanie w gardle, lecz nie pieczenie.\nWysyp zarodników- wysyp białokremowy, zarodniki owalne.\nWystępowanie- lasy mieszane, spotykany często. VIII-X.\nMożliwość popełnienia pomyłki- mleczaja delikatnego łątwo pomylić z mleczajem pomarańczowym o mleczku białym, gorzkim i piekącym oraz nasuwającym zapachowe skojarzenia z pluskwiakami.\nSynonimy łacińskie: Lactarius mitissimus\nmleczaj smaczny Lactarius volemus\nNie znaleziono tematu w FAGu zawierającego "mleczaj delikatny"\nMleczko białe, nieco drapiące\nOdwiedzin profilu grzyba: 3668


Profity, które zapewniają sobie różne zakłady i firmy stosujące u siebie przenośniki rolkowe | Profity, które zapewniają sobie różne zakłady i firmy stosujące u siebie przenośniki rolkowe – Inntergo\nDlatego też coraz chętniej, ludzie stawiają dziś zautomatyzowane rozwiązania w wielu swoich różnych zakładach, fabrykach etc.\nZ jednej strony dobrze, ale czy wystarczy byle jaka, pierwsza z brzegu taśma, żeby móc rzeczywiście odnotować jakikolwiek progres? Zdecydowanie nie.\nCo tak naprawdę daje automatyzacja?\nW kroku pierwszym odpowiednio dobrany i profesjonalny system to zwiększenie wydajności. Jak należy to rozumieć? Co najważniejsze, profesjonalny system taśmowy to wzrost wydajności w skali dziennej, nawet o ponad 40%, w porównaniu z tradycyjnymi sposobami transportowania i pakowania towarów. Na dodatek z kolei, oszczędzony tym sposobem czas bezpośrednio można wykorzystać na rozwój produkcyjnego działania przedsiębiorstwa.\nWdrażanie taśmowych systemów transportu przebiega najskuteczniej wówczas, gdy realizuje je profesjonalna marka. Doświadczona, optymalnie planująca i dbająca o wszystkie aspekty w projekcie. Z uruchomieniem i zoptymalizowaniem. Ponadto, należy podkreślić także to, że taka firma powinna świadczyć usługi na serwisowej płaszczyźnie. Wszystko to oczywiście w wypadku, gdyby zdarzyły się awarie wpływające na produkcyjne przestoje. Wszystko pięknie, ale jak znaleźć taką firmę?\nTu z pomocą przychodzi już Internet. Jeśli chodzi o wyszukiwanie, wystarczy wpisać sobie proste hasło: elektrobębny w Google. Na dodatek, dla sprecyzowania i uzyskania bardziej interesujących nas wyników, trzeba będzie posłużyć się lokalnym wyszukiwaniem. Czyli po frazie właściwej, wpisać województwo, miasto lub miejscowość.\nDzięki temu, szybko znajdziemy strony takich firm. Poza tym, mała odległość do pokonania to kolejny atut w kontekście późniejszego spotkania oraz ustalania szczegółów współpracy.\nWybór odpowiednio dobranej firmy będzie wymagać nieco czasu, jednak początkowo zainwestowany czas potem zaprocentuje. Szczególnie w takim momencie, gdy produkcja ruszy już pełną parą. I to trzeba mieć bezwzględnie na uwadze.\n← Sytuacje w których chwilówki ratują budżet?\nPomieszkiwać nad polskim morzem →


Pensjonat - Tanie noclegi - Bieszczady\n(013) 435 01 94\nPENSJONAT AKCEPTUJE POLSKI BON TURYSTYCZNY!\nAmelia to pensjonat w Iwoniczu Zdroju, który świadczy swoim gościom usługi wypoczynkowe nieprzeciętnej jakości. Noclegi, które oferuje, są jak na realia rynkowe niezwykle tanie. Oferta obejmuje pokoje 1-,2-,3- osobowe, jak również tzw. pokoje typu apartament dla 2, 3 lub 4 osób. Dookoła obiektu rozciągają się Bieszczady, które z tej perspektywy robią ogromne wrażenie. Warto dodać, że goście tego wyjątkowego pensjonatu nie muszą odbywać długich wędrówek przez miasto, zanim dotrą na łono natury. Okolica wokół Amelii jest bowiem atrakcyjna i zielona.\nNoclegi w doskonałych warunkach to nie jedyna zaleta tego obiektu. Podejście do gości jest tutaj kompleksowe. Dlatego Pensjonat Amelia proponuje dodatkowe usługi, w tym tanie zabiegi relaksacyjne i lecznicze. W ofercie znajdują się m.in. różnego rodzaju masaże, inhalacja, detox foot SPA, a nawet kuracja przy użyciu ultradźwięków.\nDbałość o zdrowie gości Pensjonatu Amelia przejawia się również w polecanych przez personel lokalu dietach. Uwzględniając aktualne trendy i preferencje coraz większej liczy osób, pensjonat może zaserwować wszystkim zainteresowanym dietę bezglutenową. Dużą popularnością cieszy się także dieta dr Ewy Dąbrowskiej. Posiłki w jej ramach obfitują w duże ilości owoców i warzyw, które działają na organizm w sposób oczyszczający.\nWiele atrakcji oferuje również sam Iwonicz Zdrój, w którym znajduje się Pensjonat Amelia. Jako uzdrowisko ma on bowiem jedną z najbogatszych w Polsce tradycji, liczącą już ponad 400 lat. Dużym atutem Iwonicza Zdroju są nie tylko Bieszczady, lecz również las okalający centrum miasta wraz z kilkoma pomnikami przyrody. Inną zaletą tej miejscowości jest duży wybór doskonałych wód mineralnych dostępnych w lokalnej pijalni.\nCo ciekawe, Pensjonat Amelia ma w swojej ofercie nie tylko tanie noclegi dla pojedynczych osób i rodzin. Obiekt zajmuje się także organizacją zielonych szkół, imprez integracyjnych oraz okolicznościowych, a także szkoleń i konferencji dla firm. Do dyspozycji gości są m.in. przestronne, odpowiednio wyposażone sale. Pobyt w Amelii w sprawach biznesowych dodatkowo umilają pobliskie Bieszczady.\nGorąco zachęcamy do przeglądania naszej oferty i dokonywania rezerwacji.\n© 2016 Plusk. CMS Pro3W, wykonanie: Pro3W


Pierwsze oceny Football Manager 2014 Classic i co w nim znajdziemy - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościPierwsze oceny Football Manager 2014 Classic i co w nim znajdziemy\nDaniel Stroński 11.04.2014 17:17\nDziś premiera Football Manager 2014 Classic (PS Vita), tytułu, który pozwala graczom konsolowym na prowadzenie własnej drużyny w tramwaju lub nudnym wykładzie, gdziekolwiek znajdziemy chwilę na szybki meczyk. Nasze Pierwsze Wrażenia już znacie - jak grę oceniają zagraniczne serwisy?\nPo kilku godzinach gry, Musiolowi niezbyt przenośny manager przypadł do gustu.Gra ma jednak szansę rozwinąć skrzydła, wraz z meczami 3D, transferem zapisanego stanu gry między PS Vitą a PC czy szerokim wyborem dostępnych lig. Pierwsze noty prezentują się następująco:\nPodobnie jak naszemu naczelnemu, zagranicznym recenzentom najbardziej urągają długie loadingi i powolne tempo spotkań. Oceny jednak nie są najgorsze, więc nie przekreślajcie jeszcze tytułu. Nasza recenzja Football Manager 2014 Classic (PS Vita) niebawem.


V Miechowskie Forum Przedsiębiorców\n22 Sobota, 22 września 2018\n6 października w Urzędzie Gminy i Miasta odbyło się Miechowskie Forum Przedsiębiorców organizowane pod patronatem Burmistrza Gminy i Miasta Miechów.\nByła to już piąta edycja tego wydarzenia, w której udział wzięli przedstawiciele firm z terenu gminy Miechów.\nW tym roku forum współorganizowane było w ramach projektu „Małopolska – tu technologia staje się biznesem”, na które Stowarzyszenie Budujmy Radość w Miechowie pozyskało fundusze z budżetu Województwa Małopolskiego.\nPrzedstawicielki stowarzyszenia P. Aleksandra Żak i Dorota Sokołowska opowiedziały o dotychczasowej działalności stowarzyszenia oraz o nowym projekcie skierowanym do przedsiębiorców pt. „Nowoczesna firma – ujarzmiamy technologię” i zaprosiły przedstawicieli lokalnych firm do udziału w rozpoczynających się szkoleniach.\nUczestnicy forum zapoznali się z możliwościami wsparcia oferowanego przez Małopolskie Centrum Przedsiębiorczości. O zasadach pozyskiwania funduszy europejskich dla przedsiębiorców w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 mówiła Edyta Łydka - zastępca dyrektora MCP.\nZ kolei, kierownik Biura Terenowego ZUS w Miechowie - Olaf Rzegotka zaprezentował temat „e-Składka, nowy wymiar rozliczeń”.\nPodczas spotkania wystąpił Jacek Walkiewicz w interesującym wykładzie zatytułowanym „Pełna moc w życiu i biznesie''.\nMiechowskie Forum Przedsiębiorców, po raz kolejny było okazją do nawiązania kontaktów oraz budowy relacji między osobami tworzącymi środowisko biznesowe na terenie naszej gminy.\nZmodernizowana droga do pól w Sławicach Szlacheckich\nIII Integracyjny Wojewódzki Turniej Boccia\nMiechów na dawnych pocztówkach - promocja albumu\nV Miechowskie Dni Jerozolimy\nCztery strefy aktywności w gminie Miechów\nOferta Młodzieżowego Centrum Kariery w Miechowie\nPromesa na inwestycje drogowe\nDzień sportu na miechowskim Orliku


Let yourself be... Romantic. Belette na wiosnę 2017 * Born in Poznań\nLet yourself be… Romantic....\n4 kwietnia 2017 by Born in Poznań\nBelette wiosna 2017\nSą takie marki, które zachwycają jakością, a mimo to niewiele się o nich mówi. Jedną z nich jest poznańska firma Belette, która wykorzystuje tkaniny z Francji i Włoch. Zobaczcie, co zaproponowała na wiosnę.\nW najnowszej kolekcji Belette można się zakochać. Znajdziemy w niej głównie zwiewne, kobiece sukienki, które pozwalają poczuć się lekko i romantycznie. W wiosennej linii Let yourself be… Romantic spokojne kolory połączono z wyrazistymi printami, które idealnie wpisują się w styl boho. Łatwo przewidzieć, że hitem sprzedaży będą sukienki o długości midi w kwiatowe wzory, które podkreślają talię i nadają się do noszenia tak do szpilek, jak i balerin.\nW kolekcji pojawiły się m.in. ubrania wykonane ze sprowadzonego z Paryża jedwabiu. Miłośniczki tej tkaniny do wyboru mają chociażby zwiewną, wzorzystą bluzkę z długim rękawem zakończonym falbanką zapinaną na perłowy guzik, a także czarną sukienkę w kwiatowy wzór wykończoną dwiema falbanami, nadającymi jej francuskiego szyku.\nStroje wchodzące w skład kolekcji Belette na wiosnę 2017 uszyto z tkanin sprowadzonych nie tylko ze wspomnianych Włoch i Francji, ale i Grecji. Linia bazuje na jedwabiu, bawełnie i wiskozie w odcieniach écru, granatu, różu, czerni i szarości. Projekty zaproponowano w krótkich seriach, co oznacza, że raczej mało prawdopodobne jest, abyśmy w podobnej sukience spotkały się z kimś na ulicy czy imprezie.\nJak dotąd sukienki Belette wybierały m.in. Miss Polonia 2016 Izabella Krzan, prezenterka pogody Anna Dec czy Joanna Kryńska, dziennikarka i prezenterka TVN 24. Poznańska marka wyróżnia się na pewno unikalnymi propozycjami i wysokogatunkowymi materiałami, które jak widać kuszą kobiety ceniące sobie elegancję i indywidualny styl. Stroje marki Belette znajdziecie w jej internetowym butiku.\nTags: Belette, Belette wiosna 2017, galeria, moda, poznańska marka


ILTO podwójnym zwycięzcą\nILTO został podwójnym zwycięzcą w teście Świata Techniki (Teknikens Världs).\nInstytut Tekniikan Maailma przeprowadził test porównawczy dla central wentylacyjnych z odzyskiem ciepła. Wyniki testu opublikowane zostały w czasopiśmie TM-Rakennusmaailma nr 3/2007. W teście w swojej kategorii brał udział ILTO 440 Control wraz z pięcioma konkurentami. Podobne pomiary przeprowadzono też dla central wentylacyjnych z odzyskiem ciepła na prąd stały, z których jednym był ILTO X 100.\nW ramach testu pomiarom poddano właściwości techniczne i ekonomiczne, a także inne cechy o istotnym znaczeniu dla użytkownika. Najważniejszymi cechami central wentylacyjnych z odzyskiem ciepła jest ich efektywność oraz zużycie energii elektrycznej. Testowano również szczelność urządzeń, poziom hałasu oraz łatwość obsługi i konserwacji. O kolejności w klasyfikacji decydowała średnia ocen uzyskanych we wszystkich pięciu kategoriach.\nZdecydowanym zwycięzcą w swojej grupie testowej jest ILTO 440 Control z krzyżowym wymiennikiem ciepła. Czterogwiazdkowe urządzenie uzyskało wysokie noty we wszystkich testach i uzyskało średnią ocenę 8,7. Za łatwość obsługi i konserwacji przyznano urządzeniu maksymalną ocenę, czyli dziesięć punktów.\nW testach porównawczych brała również udział centrala wentylacyjna ILTO X 100 z przeciwprądowym wymiennikiem ciepła, który nie tylko wygrał wśród konkurentów w kategorii urządzeń na prąd stały, ale też wygrał cały test dziewięciu różnych kategorii.\nByło to jedyne urządzenie, które uzyskało średnią ocen powyżej 9 (9,1) i które zasłużyło na najwyższą, dziesięciopunktową ocenę za wybitną energooszczędność.\nInstytut TM-Rakennusmaailma zajmuje się przeprowadzaniem testów, badań porównawczych oraz eksperymentami w zakresie produktów i usług branży budowlanej. Przedmiotem zainteresowania instytutu są nowe projekty budowlane, remonty, wybór i zakup mieszkań oraz rozwiązania technologiczne w mieszkalnictwie.\nŹródło: www.fresh.se, www.fincomfort.pl


GBP - PORANEK AUTORSKI\nAktualności Katalog on-line Audiobooki Polecamy książki Imprezy Kontakt\nKolejnym wydarzeniem związanym z realizacją przez Gminną Bibliotekę Publiczną w Trąbkach Wielkich i Firmę CEMEX Polska – Żwirownia w Mirowie projektu "Dzieci Dzieciom - Nasza Pierwsza Książka" było spotkanie autorskie w dniu 22 grudnia 2018 roku. Odbyło się ono wczesnym rankiem w Bibliotece Publicznej w Trąbkach Wielkich. Udział w niej wzięli wszyscy autorzy prac literackich i plastycznych znajdujących się w książce „Dzieci Dzieciom” wraz z Aleksandrą Nowogrodzką, pod kierunkiem której powstała ta publikacja. Na widowni natomiast zasiedli najbliżsi naszych małych pisarzy i plastyków, a razem z nimi Wójt Gminy Trąbki Wielkie Błażej Konkol. Dzieci kolejno odczytywały napisane przez siebie teksty. Wśród wielu z nich znalazł się także jeden o bibliotece, który szczególnie nas urzekł. Oto on:\n„Czasami nie rozumiem, dlaczego ludzie tak rzadko chodzą do biblioteki. W bibliotekach jest tak wiele tajemniczości. Najlepsze książki to te najstarsze. Zapach starych kartek, po¬chodzący z XX-wiecznych książek, mieszający się z zapachem druku, farby, świeżo parzonej kawy. To ten aromat potęguje magiczny klimat. Czasami, kiedy czytam między półkami pełnymi książek, czuję przytłoczenie, wiedząc, że otacza mnie niezliczona ilość historii, powieści i niezwykłych przygód. Tyle osób, zwierząt, rzeczy, istot czekających na poznanie i zrozumienie! Wszystko to czeka na zakurzonych półkach. Najlepsze jest w książkach to, że kiedy czytamy, możemy stać się innymi, zobaczyć, poczuć coś, co nie istnieje, posmakować czegoś, czego gdzie indziej nie można doświadczyć.”\nZarówno autor tego tekstu, jak i pozostali, nagrodzeni zostali gromkimi brawami. Wszyscy na widowni byli pod wrażeniem tego czego usłyszeli. Dał temu wyraz także Wójt Gminy Trąbki Wielkie Błażej Konkol. Pogratulował on dzieciom udziału w projekcie, chęci pomagania innym i postawy podczas wyjazdu do Pomorskiego Hospicjum dla dzieci w Gdańsku oraz do Kliniki Pediatrii, Hematologii i Onkologii Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku. Podziękował także wszystkim, którzy przyczynili się do wydania tej publikacji, a na zakończenie swojego wystąpienia poprosił dzieci o …autografy na swoim egzemplarzu. Dzieci oczywiście, z przyjemnością, spełniły tę prośbę. Tak jak i podobne prośby wielu innych osób.\nByło coś dla ducha – było też coś dla ciała. A to za sprawą rodziców małych artystów, którzy dostarczyli na to spotkanie wiele słodkości. Na zakończenie odbyła się wspólna sesja zdjęciowa.


poniedziałek, 10, kwiecień 2017 01:20\nUlica Naftowa, sąsiedztwo parkingu położonego między Krakowską, Kolejową i Naftową. Ruch pieszych w tym miejscu nie odbywa się przy samej ul. Krakowskiej, ale chodnikiem, wzdłuż sklepów.\nPiesi pokonują ul. Naftową na wysokości schodów, jednak dwa przejścia dla pieszych znajdują się kilka i kilkanaście metrów dalej. W tym miejscu policjanci już wielokrotnie upominali przechodniów, a nawet karali mandatami. Czy jednak takie rozwiązanie ma sens? Przecież przejście dla pieszych bez problemu mogłoby się znajdować właśnie na wprost schodów, tam gdzie ludzie najczęściej przechodzą.\nPolicja zwróciła się do urzędu miasta z wnioskiem o przesunięcie przejścia.\n- Znana jest nam sytuacja dotycząca przejścia dla pieszych na ul. Naftowej. Przejście to zostanie przesunięte zgodnie z sugestią Policji w czasie odnowienia oznakowania poziomego dróg na terenie miasta - odpowiada Joanna Sowa, rzecznik prasowy urzędu.\nbezpieczne przejscie dla pieszych


Citroen C4: Przejście silnika do trybu STOP - Działanie - Stop & Start - Jazda\nCitroen C4: Przejście silnika do trybu STOP\nCitroen C4 –> Jazda –> Stop & Start –> Działanie –> Przejście silnika do trybu STOP\nKontrolka "ECO" zapala się w\nzestawie wskaźników i silnik przechodzi automatycznie w stan czuwania:\nw samochodzie z manualną skrzynią biegów przy prędkości poniżej 20 km/h lub gdy samochód jest na postoju w wersjach z silnikiem benzynowym PureTech 130 i Diesel BlueHDi, gdy przestawia się dźwignię biegów "na luz" i zwalnia pedał sprzęgła,\nwsamochodzie ze sterowaną skrzynią biegów przy prędkości poniżej 8 km/h, gdy naciska się pedał hamulca albo przestawia się dźwignię biegów do położenia N.\nJeżeli Państwa samochód posiada\ntakie wyposażenie, licznik czasu zlicza czasy działania w trybie STO P w trakcie pokonywania trasy.\nLicznik zeruje się przy każdym włączeniu zapłonu kluczem albo przyciskiem "START /STO P".\nDla Państwa wygody w samochodach ze sterowaną skrzynią biegów podczas manewru parkowania tryb STO P jest niedostępny przez kilka sekund po wyłączeniu wstecznego biegu.\nTryb STO P nie zmienia funkcji samochodu, jak np. hamowania, wspomagania kierownicy itp.\nNigdy nie tankować paliwa, gdy silnik jest w trybie STO P; bezwzględnie wyłączyć zapłon kluczem albo przyciskiem "START /STO P".\nTryb STO P nie włącza się, gdy: - samochód stoi na dużej pochyłości (wznoszącej lub opadającej), - drzwi kierowcy są otwarte, ...\nLampka ostrzegawcza systemu SRS poduszek powietrznych\nLampka ostrzegawcza poduszki powietrznej systemu SRS, widoczna jako ikona na desce rozdzielczej, kontroluje obwody czołowych poduszekpowietrznych, bocznychpoduszekpowietrznych zamontowanych w przednich fotelach, kurtynowych poduszek powietrznych, poduszki powietrznej chroniącej ...\nZe względu na bezpieczeństwo pasażerów pasy bezpieczeństwa są blokowane podczas działania dużych sił związanych z przyspieszaniem i hamowaniem samochodu. Ostrzeżenie Pasy bezpieczeństwa należy zapinać przed każd& ...\nRys. 201 Rozruch awaryjny: A - rozładowany akumulator, B - akumulator, z którego jest czerpany prąd Do rozruchu awaryjnego za pomocą akumulatora innego pojazdu niezbędne są przewody rozruchowe. Przewody rozruchowe należy podłączać w podane ...\n© www.cklasapol.com 2022. Wszelkie prawa zastrzezone.0.0551


Europarlament chce tańszych leków. Kosztem koncernów - GazetaPrawna.pl\nEuroparlament chce tańszych leków. Kosztem koncernów\nDrugi z elementów nowo tworzonego systemu to plan ponadnarodowego modelu negocjowania cen leków. / ShutterStock\nOchrona patentowa nie może prowadzić do ludzkich nieszczęść, a tak jest, gdy Europejczycy nie są w stanie kupić w rozsądnych cenach potrzebnych im medykamentów. Tak właśnie uznała europarlamentarna komisja ds. ochrony środowiska naturalnego, zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności.\nWe wtorek jej członkowie przegłosowali raport mający być podstawą zmian w prawie. Cel: wyrównać dostęp do leków w poszczególnych państwach członkowskich. Metodą na jego realizację ma być osłabienie pozycji globalnych korporacji farmaceutycznych.\n– Istnieje obecnie zbyt wiele ograniczeń prawnych, które utrudniają pacjentom zakup produktów medycznych. Trzeba więc wzmocnić ich pozycję – przekonuje w rozmowie z DGP Soledad Cabezon Ruiz, sprawozdawczyni raportu.\nJej zdaniem należy działać dwutorowo. Po pierwsze, system patentowy nie może prowadzić do utrzymywania przez lata na rynku wyłącznie leków oryginalnych. – Opóźnia to powstawanie leków generycznych, które są łatwiej dostępne ze względów finansowych dla pacjentów – twierdzi Ruiz, postulująca, by wprowadzić w tym zakresie „drobne, ale potrzebne ograniczenia”.\nJej zdaniem nie należy propozycji postrzegać jako niezgodnego z prawem unijnym uderzenia w swobodę działalności koncernów farmaceutycznych. Raz, że ochrona zdrowia w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE ma pierwszeństwo względem swobody przedsiębiorczości. Dwa, że nie można tracić z pola widzenia, iż sektor farmaceutyczny w UE jest wart rocznie ok. 200 mld euro rocznie, a zarobek sięga nawet 20 proc. tej kwoty. Mówiąc wprost: osłabienie pozycji największych na rynku spowoduje w ocenie europarlamentarzystów jedynie zmniejszenie ich zysków, a nie zabicie biznesu.\nMorawiecki gani ideę apteki dla aptekarza\nDrugi z elementów nowo tworzonego systemu to plan ponadnarodowego modelu negocjowania cen leków. Soledad Cabezon Ruiz chce, by państwa członkowskie uczestniczyły w rozmowach z koncernami farmaceutycznymi w grupach. Przykładowo Polska, Czechy, Słowacja i Węgry prowadziłyby negocjacje z największymi korporacjami wspólnie. Powinno to w ocenie unijnych decydentów wzmocnić pozycję państw, a tym samym doprowadzić do obniżenia cen leków.\nPierwotnie – o czym informowaliśmy jako pierwsi – rozważany był nawet wariant wprowadzenia cen sztywnych leków na terenie całej UE. Tyle że od początku był on skazany na niepowodzenie. Zgodzić na to musiałyby się bowiem wszystkie państwa członkowskie. Te zaś, w których leki są względnie tanie – jak choćby Polska – na takim rozwiązaniu by straciły. Dlatego też minister zdrowia Konstanty Radziwiłł już w dniu naszej publikacji zapowiedział, że nie pozwoli na to, aby ceny leków wyrównano w skali całej UE. Słowa dotrzymał. Wyrównywanie cen – za pomocą wspólnie prowadzonych negocjacji – będzie dotyczyło wyłącznie krajów, które z uwagi na podobną sytuację gospodarczą zdecydują się działać wspólnie.\nNa wejście w życie nowych regulacji przyjdzie nam jednak jeszcze poczekać. Raport komisji najpierw trafi – w najbliższych tygodniach – na posiedzenie plenarne parlamentu. Następnie, jeśli uzyska aprobatę, zostanie skierowany do Komisji Europejskiej. Realnie więc nowe przepisy mogą zostać uchwalone dopiero w 2018 r.\nTDNDGP FIRMA I PRAWO leki ZDROWIE FARMACJA TDNDGP import farmacja\nNiedoskonała recepta na tanie leki


Pomiary pola elektromagnetycznego w życiu codziennym człowieka | szkodliwepromieniowanie.pl\nPomiary pola elektromagnetycznego w życiu codziennym człowieka\nAuthor administrator Date 1 czerwca 2015\nOrganizm człowieka cały czas jest narażony na działanie pola elektromagnetycznego , wytwarzanego przez urządzenia zasilane energią elektryczną. Obecność pola, jego natężenie, nie jesteśmy ocenić przy pomocy naszych zmysłów takich jak: dotyk, wzrok, słuch. Niektóre zwierzęta rozpoznają pole elektryczne ( elektrorecepcja) lub magnetyczne( magnetorecepcja). Pewna grupa ludzi twierdzi, że jest wrażliwa na obecność smogu elektromagnetycznego. Na szczęście istnieją przyrządy pomiarowe, które pozwalają określić, w jakim stopniu nasze otoczenie jest zagrożone oddziaływaniem szkodliwego pola elektromagnetycznego.\nPrawidłowe użycie przyrządów pomiarowych wymaga pewnego minimum wiedzy, z jakimi rodzajami pól mamy najczęściej do czynienia.Z wiedzy wyniesionej ze szkoły pamiętamy, że pole elektromagnetyczne ma dwie składowe: elektryczną i magnetyczną. Urządzenia generują pole o różnej częstotliwości. Niestety skutki oddziaływania pola na nasz organizm są różne dla obu składowych i zależą też od częstotliwości. Dlatego ważne jest poznanie typowych źródeł pól elektromagnetycznych występujących w mieszkaniu, biurze. Urządzenia generują pole elektromagnetyczne o konkretnych parametrach i na ich podstawie możemy wybrać miernik, który\nnam najlepiej odpowiada.\nPrzy pomocy odpowiedniego miernika możemy ustalić:\n1. Z jaką częstotliwością pola mamy do czynienia ( niską, wysoką)\n2. Jakie wartości pola występują dla obu składowych pola ( elektryczną i magnetyczną)\n3. Jak wartość pola zmienia się w zależności od odległości, przeszkód terenowych, pobieranej mocy\n4. Jak zmienia się pole w funkcji czasu\nPowyższe informacje są bardzo ważne, gdyż skutki negatywnego oddziaływania pola na organizm ludzki zależą oczywiście od natężenia pola( które mierzymy) ale również:\n1. Od pasma częstotliwości pola (niskie, wysokie)\n2. Rodzaju składowej( magnetyczna, elektryczna)\n3. Odległości od źródła pola\n4. Czasu narażenia\nPomiary w mieszkaniach i biurach nie zawsze wymagają stosowania mierników mierzących obie składowe pól i mierzących pole w szerokim zakresie częstotliwości. W miejscach wykonywania pracy wymagania stawiane przyrządom pomiarowym są znacznie wyższe. Producenci przyrządów przeznaczonych do pomiarów środowiska, mają w swojej ofercie przyrządy mierzące typowe wartości pól, od urządzeń najczęściej spotykanych w naszym otoczeniu. Biorą również pod uwagę wielkość i typ zagrożeń z jakimi możemy mieć do czynienia.\nUrządzenia najczęściej spotykane w miejscach naszego stałego przebywania można, stosując pewne uproszczenia, podzielić na:\n1. Urządzenia generujące pola niskich częstotliwości( 50 Hz i harmoniczne)\n2. Urządzenia generujące pola wysokiej częstotliwości ( 50MHz -3,5GHz)\nDo pierwszej grupy urządzeń zaliczamy instalacje i sprzęt zasilany z energii elektrycznej o częstotliwości 50 Hz. Można tu wymienić linie energetyczne, stacje transformatorowe, urządzenia gospodarstwa domowego, urządzenia grzejne, klimatyczne, zasilacze itp.\nDo drugiej grupy możemy zaliczyć systemy sieci komórkowej, telefony, urządzenia korzystające z połączeń bezprzewodowych, mikrofalówki itd.\nTaki podział jest ważną wskazówką dla posiadaczy mierników, gdyż ustalenie, z jaką częstotliwością pola mamy do czynienia, nie jest łatwe i wymaga użycia specjalistycznych mierników.\nW przypadku pól niskiej częstotliwości, wartość składowej elektrycznej, w naszym bezpośrednim otoczeniu , osiąga zwykle małe wartości, rzędu kilku, kilkudziesięciu woltów/m. Granicą bezpieczną dla częstotliwości 50 Hz jest wartość 10 tys. woltów/m. W przypadku terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową wartość dopuszczalna wynosi 1 tys. woltów/m.\nZdecydowanie bardziej istotna w tych warunkach jest składowa magnetyczna pola. Należy pamiętać, iż jej wartość zależy od konstrukcji urządzenia generującego pole i wielkości pobieranej energii przez urządzenie. Oczywiście wartości mierzone silnie zależą też od odległości między przyrządem a źródłem. Wykonanie pomiaru pola , wytwarzanego przez mały transformatorek w bezpośredniej bliskości obudowy, często daje wynik rzędu kilkudziesięciu mikrotesli. Wartością bezpieczną składowej pola magnetycznego dla częstotliwości 50Hz jest wartość ok. 80 mikrotesli.\nNależy pamiętać, że doniesienia o skutkach zdrowotnych długotrwałej ekspozycji na pole magnetyczne 50 Hz odnoszą się już do wartości 0,4 mikrotesli. Dlatego warto wykonywać systematycznie pomiary składowej magnetycznej niskiej częstotliwości, w czasie pracy urządzeń technicznych, zasilanych energią elektryczną.\nBurzliwy rozwój systemów telefonii komórkowej, urządzeń bezprzewodowych, systemów inteligentny dom, internet rzeczy, powoduje stały wzrost liczby źródeł pól elektromagnetycznych wysokiej częstotliwości obecnych w naszym najbliższym otoczeniu. Głównie są to częstotliwości z zakresu mikrofalowego. Najbardziej, do zwykłego użytkownika, przemawia widok anten stacji bazowych sieci komórkowych. Wartość natężenia pola elektrycznego zależy od mocy doprowadzonej do anteny, jej charakterystyki, rodzaju systemu i technik transmisyjnych i technik sterowania mocą. Poziom promieniowania może zmieniać się w zależności od aktualnego ruchu telekomunikacyjnego, ukształtowania terenu , warunków pogodowych i odległości od stacji. Wartości pola pochodzącego od telefonów komórkowych są stosunkowo wysokie, jednak czas działania pola ogranicza się praktycznie do czasu prowadzenia rozmowy. W pobliżu anten stacji bazowych i telefonów komórkowych pole elektromagnetyczne jest nierównomierne i ma bardzo skomplikowaną strukturę. Dlatego pomiar wielkości charakteryzujących pole elektromagnetyczne wysokich częstotliwości nastręcza wiele problemów. Powinien być wykonywany systematycznie, w warunkach najbardziej niekorzystnych z punktu widzenia oddziaływania na środowisko.\nW przypadku urządzeń bezprzewodowych, obecnych w naszym najbliższym otoczeniu, pomiary wykonuje się wówczas, gdy urządzenia wysyłają informacje drogą radiową. Część urządzeń ( układy automatyki, pomiarowe, alarmowe) wysyłają informacje sporadycznie. Urządzenia komunikujące się za pomocą ruterów, sprzęty do ciągłego bezprzewodowego przesyłania obrazu, dźwięku , są źródłem pól wysokiej częstotliwości. Są to pola o ciągłej, ale zmiennej wartości i w dużej mierze zależne od odległości od źródła. Producenci sprzętu pomiarowego oferują przyrządy pomiarowe mierzące wielkości pola dla tych częstotliwości. Znając charakter pracy wyżej mienionych urządzeń, stosując odpowiednie mierniki, możemy w znacznie większym stopniu uzmysłowić sobie, zagrożenia wynikające z powszechnej obecności pól wysokiej częstotliwości, w bezpośrednim naszym otoczeniu.


Szymon Majewski straci pracę w TVN? | Milionkobiet.pl\nStrona główna » Rozrywka » Majewski wylatuje z TVN?\nTagi: Czy Szymon Majewski straci prace w TVN Co będzie z programem Majewskiego\nNa konferencji prezentującej jesienną ramówkę TVN nie pojawił się Szymon Majewski (44 l) - podaje fakt.pl. Jest to tym bardziej dziwne, ponieważ komik bierze udział w programie "ADHD Tv", który znalazł się w ramówce.\nJak donosi Fakt, w nowym programie "ADHD Tv" rola komika jest bardzo okrojona, a oglądalność jego autorskiego programu "Szymon Majewski Show" drastycznie spada. Czy to koniec kariery Majewskiego w TVN? Jego nieobecność na konferencji na pewno nie została dobrze odebrana przez kierownictwo stacji. Być może nadchodzą zmiany.\nDodano: 2011-08-25 16:51:36 Zgłoś nadużycie\nnudy sie zrobił. więc jest mi to obojętne\nDodano: 2011-08-21 16:29:09 Zgłoś nadużycie


Co musisz wiedzieć o ulepszeniu środków trwałych w 2019 roku - Portal FK\nW 2018 r. decydowała data przyjęcia środka trwałego do używania\nOd 1 stycznia 2018 r. ustawodawca podniósł z 3.500 zł do 10.000 zł limit dotyczący amortyzacji środków trwałych. Decyduje on o możliwości jednorazowego zaliczenia wydatku na nabycie środka trwałego do kosztów uzyskania przychodów. W przypadku wydatków ponoszonych na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację środka trwałego rozstrzyga natomiast, kiedy środki trwałe uważa się za ulepszone, co związane jest z koniecznością zwiększenia ich wartości początkowej.\nZ przepisów przejściowych z 2017 roku wynikało jednak, że w przypadku ulepszania środków trwałych, nowe przepisy dotyczą tych, które przyjęto do używania po 31 grudnia 2017 r. W przypadku środków trwałych przyjętych do używania wcześniej nadal obowiązywał stary limit 3.500 zł. Komplikowało to rozliczenia podatników w 2018 r. Ponosząc wydatki na ulepszenie środka trwałego podatnicy każdorazowo musieli identyfikować datę jego przyjęcia do używania. Ta decydowała o tym, czy dla ulepszenia (a w konsekwencji do podniesienia wartości początkowej środka trwałego) konieczne było poniesienie wydatków w kwocie przekraczających 3.500 zł czy też 10.000 zł.\nSpółka nabyła dwie identyczne maszyny. Jedną przyjęła do używania (i wprowadziła do ewidencji środków trwałych) 1 grudnia 2017 r. Drugą, ze względu na konieczność przystosowania miejsca jej montażu, dopiero z dniem 1 lutego 2018 r. W drugiej połowie 2018 r. każdą z maszyn poddano identycznej modernizacji, ponosząc na każdą z nich wydatek w kwocie 5.000 zł.\nW przypadki pierwszej maszyny poniesiony wydatek skutkuje jej ulepszeniem. W konsekwencji podatnik zwiększył jej wartość początkową. Przy ulepszeniu obowiązywał limit 3.500 zł.\nW przypadku drugiej maszyny poniesiony wydatek został jednorazowo zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Nie skutkował ulepszeniem maszyny powodującej konieczność zwiększenia jej wartości początkowej. Przy ulepszaniu obowiązywał limit 10.000 zł.\nW 2019 r. data przyjęcia środka trwałego do używania bez znaczenia\nStan prawny obowiązujący w 2018 roku, skutkujący obowiązywaniem dwóch limitów przy ulepszaniu środków trwałych, gdzie ponadto obowiązywanie niższego limitu 3.500 zł nie wynikało wprost z treści ustawy o CIT, lecz z przepisów przejściowych do nich, spotkało się z krytyką. Do tego, jak się wydaje, nie było zamierzonym działaniem ustawodawcy.\nOd 1 stycznia 2019 r. ustawodawca zdecydował się zlikwidować ten dualizm. Od tego dnia wszystkie środki trwałe – bez względu na datę ich przyjęcia do używania, uważane za ulepszone, gdy suma poniesionych wydatków na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację przekroczyła 10.000 zł. Tym samym, w przypadku wszystkich środków trwałych obowiązuje jeden limit, bez konieczności weryfikacji daty przyjęcia środka trwałego do ożywania.\nOd 2019 r. także przy ulepszaniu środków trwałych przyjętych do używania przed 1 stycznia 2018 r. obowiązuje limit 10.000 zł.\nPowracając do przykładu 1. Jeżeli kolejnewydatki na modernizację maszyn zostaną poniesione w 2019 r. i dla każdej z niech nie przekroczą 10.000 zł, to w przypadku obu maszyn wydatek będzie mógł być jednorazowo zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Poniesione wydatki nie będą skutkować ulepszeniem maszyn, a więc koniecznością zwiększenia ich wartości początkowej. Przy ulepszaniu obowiązywać będzie limit 10.000 zł\nart. 7 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 2159).\namortyzacja - środki trwałeśrodek trwały - ulepszenieśrodki trwałe\nKiedy straty spowodowane kradzieżą można zaliczyć do kosztów\nSprawdź, kiedy wydatki na remont zaliczysz do kosztów\nJak zaksięgować dotację na zakup towarów\nKoszty dotyczące samochodów używanych przeznaczonych do odsprzedaży\n20 czerwca 2019 -\nCzy konieczne jest wysłanie sprawozdania zarządu\n19 czerwca 2019 -\nFaktury wystawiane do paragonu a JPK_VAT\nOpodatkowanie dostaw w ramach dostawy łańcuchowej\nSchemat e-sprawozdania małej jednostki\nWpłaty zaliczek a obowiązek ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących\nCzy usługi w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych wymagają posiadania kasy fiskalnej\n18 czerwca 2019 -


w sobotę 19 czerwca 2021 odbędzie się uroczyste zakończenie roku szkolnego.\nTego dnia spotkamy się o godzinie 14.30 jak zwykle w naszej szkole w Champigny sur Marne.\nDzieci będą miały najpierw generalna probe,\na rodziców w tym czasie zapraszamy na zebranie,\nna którym omówimy miniony rok szkolny i podamy informacje dotyczące nowego roku szkolnego.\nOkoło godziny 15.15 nasze dzieci przedstawią krotki program artystyczny na temat nadchodzących wakacji.\nDzieci na zakończeniu roku szkolnego mają być ubrane wakacyjnie :\nNA KOLOROWO I WESOŁO, moga miec krotkie spodenki, szelki, kapelusiki, okulary sloneczne…\nPo spektaklu odbędzie się uroczyste rozdanie dyplomów i nagród książkowych.\nBiorac pod uwage zaostrzenia spowodowane sytuacja sanitarna, w tym roku nie będzie poczęstunku po przedstawieniu.\nPrzypominamy o obowiazku noszenia maski w salkach i w kosciele.\nSerdecznie pozdrawiamy- Dorota Anciaux i grono pedagogiczne


Czarne mydło arganowe Savon Noir 100 gram Bioskamed\n» Czarne mydło arganowe Savon Noir 100 gram\nCzarne mydło arganowe Savon Noir 100 gram\nZapraszamy do zakupu czarnego mydła z dodatkiem oleju arganowego. To naturalny produkt roślinny, usuwa martwy naskórek oraz oczyszcza komórki z toksyn. Zapewnia właściwy przebieg procesów regeneracyjnych. Jest odpowiednie dla każdego rodzaju skóry. Polecane także do pielęgnacji cery trądzikowej. Oczyszcza pory i normalizuje wydzielanie sebum oraz zwalcza bakterie odpowiedzialne za powstawanie zmian trądzikowych. Skóra staje się jedwabiście gładka, delikatna w dotyku, odżywiona i nawilżona. Jest idealne także do golenia, zarówno dla Panów jak i dla Pań. Dzięki dodatkowi oleju arganowego łagodzi, podwójnie nawilża i odżywia podrażnioną skórę. Posiada wszystkie właściwości odżywcze i peelingujące klasycznego czarnego mydła.