Racjonalista - Nawet diabeł zapłacze&\nNawet diabeł zapłacze&\nW wielu miejscach marmurowe płyty wystrzeliły w powietrze, uwalniając pulsujące pod nimi gejzery lawy. Gabriel w ostatniej chwili zasłonił twarz, sycząc, kiedy ogniste krople poparzyły rękę. Na czworakach odsunął się w bezpieczne miejsce.\nRzygająca lawa zdawała się jednak nie przeszkadzać Lucyferowi, zatrzymywana w powietrzu przez niewidzialny parasol, zanim dotknęła jego lub trumny.\n— Jestem Loki, Pan Fałszu i Kłamstwa…\nSufit sali wzleciał w powietrze, wyrwany przez uderzenie potężnego wiatru.\n— Jestem Tym, Który Niesie Światło…\nPomieszczenie trzęsło się i wibrowało, wstrząsana potężnymi uderzeniami.\n— Jestem Lucyfer, Twój Kochający Syn...\nWyrwane ze ścian i podłogi płyty wzleciały w powietrze, zderzając się ze sobą z niewyobrażalnym hukiem.\n— Zmiłuj się nade mną.\nCzas zamarł, a później ruszył wstecz.\nZ tysięcy kawałków z powrotem formowały się kamienne płyty, zatykając na koniec gejzery lawy. Sala stanęła nieruchomo. Dach wrócił na swoje miejsce.\nArchanioł wypuścił z ulgą powietrze i zemdlał.\nObudziło go dopiero silne uderzenie w policzek.\nZ niechęcią otworzył oczy i zobaczył nad sobą pochylonego Lucyfera. Jego twarz była blada, zmizerniała — twarz starego, zniszczonego człowieka.\n— Wstawaj, braciszku — odezwał się zachrypłym głosem — Nie pora leniuchować.\nPo kilku próbach aniołowi udało się wreszcie podnieść na nogi.\n— Co to… — zaczął, kręcąc oszołomiony głową.\n— Ostatnia rozmowa, której nie zdążyliśmy nigdy odbyć… — diabeł uśmiechnął się smutno, chociaż w czarnych oczach nie było ani krzty radości.\nGabriel otworzył usta, chcąc coś powiedzieć, ale tamten pokręcił przecząco głową.\n— Nie tutaj - rzucił ostatnie spojrzenie w kierunku trumny — Słabo mi, chodźmy się przejść...\n— Gdzie? — zapytał, chociaż już wiedział.\n— Niespodzianka - tym razem uśmiechnęły się również oczy.\n— Mogłeś ich zabić — powiedział z wyrzutem Gabriel, starając się dotrzymać bratu kroku.\nLucyfer w odpowiedzi tylko wzruszył ramionami.\n— Zawsze byłeś egoistą, wiesz?\n— Dlatego ty jesteś ten dobry, a ja ten zły, braciszku.\nUlice Świętego Miasta były zatłoczone i gwarne, niezliczone szepty łączyły się w jeden wielki szum. Radość łączyła się ze smutkiem. Dawno niewidziani bracia i przyjaciele ściskali się, opowiadając koleje losu. Jednocześnie wszechobecna czerń nie dała nikomu zapomnieć, po co tu przybyli.\nNie było żadnych podziałów na gorszych i lepszych, upadłych i wybranych.\nTylko stęsknione za sobą serca.\nArchanioł przyglądał się temu ze zdziwieniem, ale także z pewną radością. Według niego rozłam nigdy nie powinien się zdarzyć. Chociaż po dziś dzień miał o to żal do Lucyfera, sam przed sobą przyznawał, że to nie była wyłącznie jego wina. Samael, Azazel, Astaroth — równie dobrze któryś z nich mógł poprowadzić rewoltę. Chociaż, zapewne, nie utrzymaliby jej sami przez tysiące lat.\nNa środku Placu Targowego zgromadził się spory tłumek.\nLucyfer zawahał się chwilę, po czym ruszył w tamtym kierunku. Gabriel podążył za nim.\nPrzy niewielkim, drewnianym stoliczku siedzieli naprzeciwko siebie uchodzący za najsilniejszego anioła Serafiel i Abaddon — mocarz wśród diabłów. Ich zbielałe palce splatały się ze sobą, pot ściekał na oczy. Raz po raz, któryś przeważał szalę zwycięstwa na swoją stronę. Brodata twarz Abaddona wykrzywiała się w uśmiechu, z oczu świeciło szaleństwo. Serafiel stanowił oazę spokoju,\n— Siłowanie na rękę — powiedział z odrazą Gabriel, spoglądając Lucyferowi przez ramię — Nie mają wstydu. Trzeba to przerwać...\n— Zostaw — usłyszał w odpowiedzi — Większość z nich nie widziała się tysiące lat, a nie wiadomo, czy kiedykolwiek tu wrócimy. Niech się sobą nacieszą.\nArchanioł poczuł ucisk w sercu.\n— Być może niektórzy zechcą zostać.\n— Wykluczone. Wszyscy wrócą ze mną — diabeł nawet nie odwrócił głowy.\n— Jak na piewcę wolnej woli, krótko trzymasz swoich ludzi.\n— Demokracja to luksus, na który nie mogę sobie pozwolić. Chodźmy.\nSzli w milczeniu w stronę Głównej Bramy. Gabriel zauważył, że Lucyfer przygląda się wszystkiemu z zaciekawieniem, najwidoczniej próbując doszukać się znajomych kształtów, pośród nowych budowli.\n— Wiele się tutaj zmieniło. I nie mówię tylko o urbanistyce — wskazał mijającą ich anielicę - Kobieta? Strasznie tu teraz liberalnie.\n— Ojciec doszedł do wniosku, że ciężko żyć samotnie.\n— Ale sam nigdy nikogo nie miał...\n— Miał nas.\nLucyfer nie odpowiedział.\nWyszli właśnie poza mury miasta, przed nimi rozciągała się płaska równina. Gdy diabeł przyklęknął i oparł ręce o ziemię, Gabriel spojrzał na niego zaciekawiony.\n— Będziesz teraz ćwiczyć pompki?\n— Co powiesz na mały wyścig? — łobuzerski błysk w oku — Jak za dawnych lat. No więc, staruszku?\n— Jesteś niemożliwy. Ty nigdy nie dorośniesz.\nMimo to przyjął pozycję obok brata.\n— A w nagrodę...?\n— A w nagrodę zwycięzca będzie mógł sobie narwać w sadzie tyle jabłek, ile uniesie — rzucił Lucyfer i już go nie było.\nWygrał Gabriel - jak zawsze.\nPo wszystkim usiedli pod największą jabłonią w Rajskim Ogrodzie, z trudem łapiąc oddech.\n— Oszukiwałeś - wydyszał Lucyfer, pomiędzy jednym haustem powietrza, a drugim.\n— Tere-fere - usłyszał w odpowiedzi i obaj upadli na murawę, zaśmiewając się niczym dzieci.\nDiabeł wydobył z kieszeni sfatygowaną paczkę Pal Mali. Wyciągnął jednego papierosa, po czym przyglądał mu się dłuższą chwilę. Wreszcie wyrzucił go daleko przed siebie, a zaraz potem jego los podzieliło całe opakowanie.\nGabriel nie skomentował tego, tylko oczy mu pojaśniały.\nSiedzieli dłuższą chwilę w milczeniu.\n— Wiesz — mruknął lekko schrypniętym głosem Lucyfer — Kiedy nie mogę w nocy zasnąć, lubię wracać myślami do dawnych czasów. Rozpamiętywać wszystko, kawałek po kawałku, jak klatki zatrzymanego filmu.\n— Po tym drzewem - mówił teraz o wiele głośniej, pewniej — Dokładnie tam, gdzie siedzisz, posiadłem moją pierwszą kobietę. Swoją drogą, dla niej to też był debiut...\n— Czy jej mąż kiedykolwiek się dowiedział? — Gabriel przeniósł się nieco w prawo.\n— Że Kain jest moim synem? Nie — pełne pogardy prychnięcie — Biedny, przygłupi Adam. Nie potrafił zliczyć, ile głów ma na karku, a co dopiero określić prawidłowego czasu ciąży.\nOparł się rękami o pień, plecami do anioła.\n— Cholera, dałem im wolność, a oni spieprzyli to doszczętnie — w jego głosie pobrzmiewała gorycz.\n— Dałeś im tylko wiedzę.\n— A czego chcieć więcej? — odwrócił się gwałtownie.\nDiabeł potarł brodę, jakby zastanawiał się nad tym, co usłyszał, po czym ruszył wolnym korkiem w kierunku anioła.\n— Wiary, powiadasz — schylił się, podnosząc z ziemi czerwony, dojrzały owoc — Wiara w człowieku jest niczym robak w jabłku: przeżera go dopóki nie stanie się tylko bezwartościową, rozlazłą papką. Wtedy opuszcza bezużyteczne ciało, ale dla nieszczęśnika jest już za późno.\nZ otworu w nieskazitelnej, soczystej powłoce, wysunął się niewielki, różowy kształt, wyglądając ciekawsko na świat.\n— O wilku mowa - parsknął diabeł, kiwając przed łebkiem stworzenia zagiętym palcem — A ti-ti-ti, tyci skurwysynku, powiedz szczerze, jesteś wiarą tego jabłka?\nNie doczekawszy się odpowiedzi, zniechęcony, upuścił owoc na ziemię.\nStał teraz ledwie metr od siedzącego na trawie anioła.\n— Wiesz co? To maleństwo o czymś mi przypomniało… Patrz.\nOsłupiały Gabriel przyglądał się Lucyferowi, który zaczął rytmicznie kołysać się na boki, ze wzrokiem wbitym tępo przed siebie. Uniósłszy głowę do góry, coraz szerzej rozwierał szczęki, tak, że wydawało się, że jeszcze chwila i pękną z potwornym trzaskiem. Spomiędzy warg wysunął się długi, rozwidlony język, obłapiając całą twarz. W pewnym momencie znieruchomiał, niczym czółka u owadów, nakierowany wprost na anioła. Oczy Lucyfera były puste i pozbawione wyrazu, z ich kącików sączyła się krwawa wydzielina.\nI wtedy nastąpił nagły błysk, tak, jakby z wnętrza diabelskiego brzucha wystrzeliła błyskawica, a cała postać momentalnie zaczęła się kurczyć, wciągana do wewnątrz.\nPrzemiana trwała najwyżej ułamek sekundy, po którym przed archaniołem prężyła się dumnie królewska kobra.\nNie przypominała ona jednak w żadnym wypadku którejkolwiek ze swoich ziemskich krewniaczek, o co to, to nie. Rozmiarami przewyższała nawet słynne morderczynie z amazońskich dżungli, wielkie anakondy. Łuski gada lśniły na złocisto w promieniach zachodzącego słońca, miejscami tylko poprzecinane zawiłymi wzorami, wykonanymi z leżących jeden koło drugiego, niewielkich diamencików.\n— Co sądzisz? - kobra przemawiała bez otwierania paszczy, przesyłając słowa bezpośrednio do umysłu anioła. Pomimo to, brzmienie jej głosu było nadzwyczaj sykliwe i niewyraźne. Być może, dla zachowania efektu, Lucyfer specjalnie je takim pozostawił.\n— Imponujące - odpowiedział zgodnie z prawdą Gabriel.\n— Nieprawdaż? — wąż rozłożył olbrzymi wachlarz o krwistym zabarwieniu -Chociaż wy, tu, na górze, nie przepadacie za gadami: Święty Jerzy i Smok, Rajski Ogród i Wąż. Swoją drogą, jaki debil wymyślił, że spółkowałem z Ewą w tej postaci? Niby jakbym miał to zrobić? Zapchać ogon w...\nTwarz anioła nabrała ceglastego koloru.\nNie umknęło to uwadze Lucyfera.\n— Speszyłem cię, braciszku? — głos ociekał ironią — Ależ przepraszam. wracając do tematu, powiedz mi, co ludzie mieliby z tą wiarą zrobić, hę? Wydumać kolejne jabłko? Po kilkudziesięciu tysiącach lat twój wierzący lud nie odkrył istoty rzeczy. Opowiadają sobie historyjki o czerwonych owocach na drzewie, a nikt nie zrozumiał, że chodziło o prostą możliwość wyboru: wierność lub rozkosz, obietnica — pokusa. Czy to naprawdę takie trudne?!\nOlbrzymie cielsko wystrzeliło do przodu, błyskawicznie owijając się dookoła drzewa. Łuski zdzierały korę z przyprawiającym o ciarki chrzęstem.\nGad wysunął trójkątną głowę w kierunku Gabriela, nieruchome oczy wpatrywały się w niego czujnie.\nAnioł z trudem przełknął ślinę.\n— Chodzi o symbol Lucyferze. Dzięki niemu mogą...\n— Dzięki niemu mogą co? — rozległ się pełen furii syk — Kilkadziesiąt tysięcy lat i nie wiedzą, że mają wolną wolę. Mogą wybierać, nie muszą się nikomu kłaniać, nikogo prosić o łaskę, byleby tylko nie leżeli niczym bezwładne kłody w nurcie historii! Byleby tylko chcieli...\nRozwidlony język gwałtownie wysunął się, badając powietrze.\n— Ojciec był w błędzie. To nie są istoty wyższe. Co ja mówię, to nie są nawet myślące zwierzęta, oni są gorsi od zwierząt! Jeżeli zostawić ich samych, bez dania wskazówek, założą sobie niewolnicze kajdany. Albo rozpieprzą wszystko wokół. Wasze baranki boże to mięso na odstrzał!\n— Więc zapewne twoje „wilki" to opus magnum ludzkości? — warknął anioł, ze wzbierającą złością.\nZapadła nagła cisza. A później śmiech, szczery, jazgotliwy śmiech.\n— Tu mnie masz, braciszku, tu mnie masz — wstrząsana rechotem, trójkątna głowa kiwała się na boki — No dobrze, spójrzmy więc na moje wilki!\nZ pyska wysunął się obłok gęstej pary, przybierając w powietrzu kształt kwadratu o kilkumetrowych bokach. Powietrze wewnątrz niego zgęstniało, tworząc obraz wielkiego budynku, wyglądającego jak kiczowata parodia katolickiego kościoła: spadzisty dach z przytwierdzonym do niego odwróconym krzyżem, witraże, na których zamiast świętych można było rozpoznać kopulujące pary, smoliste ściany.\nObraz zamigotał i nagle ukazało się wnętrze.\nDziesiątki ubranych w czarne habity mężczyzn i kobiet, leżących plackiem, walących pokornie głowami o posadzkę. Z przodu ołtarz, na nim zaś — nagi kapłan, naga wyznawczyni i kozioł.\nKapłan chwyta rozżarzony do czerwoności pręt do znakowania bydła z przymocowanym do niego pentagramem i...\nAnioł wzdrygnął się i złapał za żołądek, chcąc z całych sił utrzymać śniadanie tam, gdzie jego miejsce.\nNa szczęście obraz, zamigotawszy, znowu zaczął przedstawiać budynek z zewnątrz.\n— Widzisz, braciszku — wydzierał się Lucyfer — Oto mój lud, moi nadludzie, moi Übermensche. I co powiesz?\nPewnie, gdyby miał teraz ludzką postać, rozłożyłby charakterystycznie ręce na boki, czekając na odpowiedź. Ale on jedynie zastygł w bezruchu.\nGabriel z kolei, skupiony na galopadzie w trzewiach, nie mógł sklecić nawet jednego zdania.\n— Święte słowa, braciszku, święte słowa! Sam tak zareagowałem za pierwszym razem. Ale wiesz co? Można się przyzwyczaić. Po paruset latach można nawet ujrzeć coś pięknego w tym dwunogim, całującym kozła w dupę bydlęciu. Tylko po co?!\nDiabeł zaczął chichotać, obłąkańczo, piskliwie.\nW pewnym momencie gwałtownie urwał, a wężowe ciało szarpnęło do się do tyłu, by już ułamek sekundy później wyrzucić przed siebie trójkątną głowę. Z szeroko otwartej paszy wyleciała wielka kula ognia i przebiwszy falujący obraz z głośnym plaśnięciem, poszybowała niczym meteoryt prosto do celu.\nObraz wypełniły płomienie. Gabriel schował głowę pomiędzy kolana, chroniąc uszy przed hukiem.\n— Dwie setki smażonych satanistów, raz !- ryknął Lucyfer.\nKolejny błysk i sekundę później rozciągał się w ludzkiej postaci na zielonej trawie.\nAnioł wiedział, że powinien coś zrobić. Powstrzymać brata, pouczyć, zakazać kolejnych aktów okrucieństwa.\nNie zrobił jednak nic.\nSiedzieli więc obok siebie, wpatrzeni w płonące zgliszcza kościoła, w astralną transmisję z akcji ratunkowej. Karetki wywoziły jedno zwęglone ciało za drugim. Robota szła nadzwyczaj opornie, gruz był ciężki, ogień jeszcze całkowicie nie wygasł. Dookoła zebrała się grupka gapiów, oddzielona od ekipy ratunkowej cienką taśmą, a ich podniecone głosy brzmiały niczym bzyczenie rozwścieczonych owadów.\nW pewnym momencie podjechały dwie spore furgonetki, rozpychając na boki zgromadzonych ludzi. Ktoś głośno zaprotestował, ale zobaczywszy widniejący na ścianie samochodu symbol zamilkł, a następnie wmieszał się w tłum.\nGabriel z odrazą przyglądał się wizerunkowi czarnego miecza, namalowanego tak, aby przypominał chrześcijański krzyż. Lavetanie — Zakon Braci Zbrojnych, wierni kontynuatorzy tradycji krzyżackich, czasów ognia i miecza. Tolerowani przez większość państw europejskich, a przez niektóre wręcz ubóstwiani.\nPrzyglądając się uzbrojonym w karabiny maszynowe mnichom, anioł pomyślał, że być może jego brat ma jednak rację. Być może ludźmi należy sterować, niczym bezrozumnymi maszynami. Szybko jednak odegnał tę myśl.\nWidok czarnego oręża przywołał jednak serie wspomnień, wciskając na usta zaskakujące dla niego samego pytanie.\n— Co się stało z mieczem?\nZapytany zamrugał szybko oczami, na jego twarzy odbiło się zdziwienie.\n— Z jakim mieczem? — strząsnął gwałtownie ze spodni niewielkiego żuczka.\n— Z tym, który zabrałeś mi tuż po wypędzeniu ludzi.\nDiabeł bezwiednie przeciągnął palcem po znaczącej policzek bliźnie i wyszczerzył radośnie zęby.\n— Aaaa, tym ognisty? Mam go do dzisiaj, wisi w sypialni. Dorobiłem włącznik i służy za lampkę nocną.\nAnioł zasłonił usta.\n— Przecież to świętość, symbol kary i sprawiedliwości… — jęknął.\n— Możesz go sobie wziąć, strasznie kopci.\n— Miałbym zejść w czeluści...\n— Nie zapomnij tylko o kilku zgrzewkach browaru, to zrobimy imprezkę. Załatwię takie laski, że nawet twoja anielska bezpłciowość wstanie z martwych i zasalutuje...\nGabriel, urażony, skubnął nerwowo kilka źdźbeł trawy. W pewnym momencie, wyrwawszy całą garść, sukcesywnie zaczął odrzucać po jednym.\nPójdę, nie pójdę, pójdę, nie pójdę…\nArchaniołem targały sprzeczne emocję. Miał wielką ochotę, chociaż raz w życiu, zobaczyć słynne Księstwo Piekielne, o którym tutaj, na górze, mówiło się tylko szeptem. Za nic w świecie nie był jednak w stanie podjąć samodzielnie decyzji, czuł się jak małe dziecko, pozostawione samotnie w nieznanym mieście.\nZresztą nie on jeden. Wiedział, że ten problem dotyczył wszystkich niebiańskich braci. Przez wieki przeszkalani do służby, pokory i współpracy, byli najlepszymi wykonawcami woli Ojca, nieomylnymi i niezawodnymi. Ale kiedy zabrakło Boga, nie było już komu wydawać rozkazów.\n„Wszyscy jesteśmy skazani na zagładę", pomyślał po raz kolejny już od kilku dni.\nPotrząsnął głową, aby odgonić ponure myśli i spojrzał podejrzliwie na Lucyfera. Czyżby to on ponosił odpowiedzialność za tę falę zwątpienia? Narzucał swą wolę, tak samo jak w sali...\nDiabeł nie wydawał się jednak zainteresowany przemyśleniami brata. Podniósł leżący na trawie kamyczek i cisnął w nim obraz. Kawałek skały odbił się z głośnym brzękiem od wozu strażackiego.\nChwycił następny i zamarł w pół ruchu.\n— Na co właściwie umarł?\nBrzdęk. Kolejne trafienie.\nGabriel uniósł rękę do góry.\nObraz zamigotał i rozszczepił się w sześć bliźniaczych kwadratów, ustawionych w rzędzie.\nZ każdego z nich spoglądała odmienna twarz: czterdziestoletni, łysy facet o czerwonej twarzy i przekrwionych oczach. Grubas z wąsami, o obwisłych policzkach, z kurzajką na nosie. Rudowłosa piękność, o równiutkich, przypominających perełki zębach, z krzyżykiem na szyi. Siwa staruszka. Długowłosy dwudziestolatek, trzymający w ręku Biblię. Mała, kilkuletnia dziewczynka, o niezwykłych, szafirowych oczach.\n— Jego wyznawcy - Gabriel wpatrywał się we wszystkich kolejno, z wyrazem boleści — Ostatni którzy naprawdę wierzyli.\n— Vladimir Jagodny — wskazał palcami łysego pijaczka — Kiedy jego żona zginęła w wypadku, wolał oddawać cześć butelce z denaturatem. Użył połamanego krucyfiksu jako podpałki do pieca. Jacek Koralewicz, ten z długimi włosami. Syn znanego biznesmena, porwany dla okupu. Ojciec nie zapłacił, porywacze żywcem obdarli go ze skóry i przesłali rodzicom. Frida Cortez — siedmioletnia ofiara zbiorowego gwałtu. Czterech pedofilów...\n— Dość — Lucyfer przerwał mu ruchem ręki, wyglądał na wstrząśniętego — I… Ojciec na to pozwolił? Dlaczego?\n— Za słabo wierzyli, nie miał już sił, żeby ich bronić. A kiedy zgasł ostatni promyk wiary, zgasł i On.\nZawiał silny wiatr, unosząc w górę pojedyncze liście. Sześć kwadratowych obrazów wzdymało się niczym żagle, by w pewnym momencie pęknąć na kształt baniek mydlanych i pod postacią setek błyszczących fragmentów, poszybować w górę.\nLucyfer opuścił głowę na pierś i zaczął nucić cichą, monotonną melodię.\nDopiero po chwili Gabriel rozpoznał w niej kołysankę, śpiewaną przed wielu laty przez Ojca, podczas letnich wypraw na ryby. Siedzieli wtedy pod drzewem podobnym do tego, na brzegu strumienia, z najprostszymi wędkami świata, zrobionymi z kija, kawałka sznurka i niewielkiej przynęty.\nKażdą odłowioną rybę całowali na znak przyjaźni i puszczali dalej.\nStrawa nie była im potrzebna.\nAnioł obrysował palcem kształt, wewnątrz którego powietrze momentalnie zaczęło gęstnieć. Po chwili zmaterializował się w nim okrągły, złoty przedmiot.\n— Masz — wręczył go bratu, nie podnosząc wzroku.\nByła to niewielka, jakby wykrojona na dziecięcą głowę korona, płaska z jednej strony, a poznaczona trójkątnymi ząbkami z drugiej. Każdy z nich ozdobiono czerwono-krwistym rubinem, zaś na jej przedzie widniał wykonany niewielkimi, ułożonymi tuż koło siebie diamencikami symbol: olbrzymi wąż, w furii pożerający kulę ziemską.\n— Moja korona - mruknął Lucyfer — Myślałem, że już dawno przepadła...\n— Ojciec ją zachował. Trzymał ją w swojej sypialni, na tej samej półce, co kielich z Ostatniej Wieczerzy. Każdego siódmego dnia odpoczywał, pucując je i nabłyszczając. Uśmiechał się wtedy do nich i śpiewał.\nPalce Lucyfera raz po raz przesuwały się po wykonanym z diamentów symbolu. Zauważywszy, że Gabriel się mu przygląda, zrobił komiczną minę.\n— Popatrz, wążżżż - zasyczał znajomym głosem.\nAnioł prychnął rozbawiony.\nDobra, komu w drogę… — Lucyfer wyprostował się tak gwałtownie, że nogi zatrzeszczały w stawach — Lepiej nie zostawiać moich chłopców bez nadzoru na tak długo, jeszcze przez przypadek spalą miasto...\nJak okiem sięgnąć, cały Plac Targowy — wszystkie ulice i dachy — zapchany był żegnającymi Stwórcę aniołami. Tymi bardziej upadłymi i tymi mniej.\nRoiły się, szeptały, wzdychały i płakały. Niektórzy kopcili jak szaleni papierosa za papierosem — diabły otwarcie, skrzydlaci — cichaczem, niczym przerażone uczniaki. Zapach tytoniu mieszał się z wonią alkoholu i marihuany, pod nogami chrzęściły porozbijane butelki. Niebiańskie stworzenia próbowały zagłuszyć wszelkimi dostępnymi sposobami dudniący łomot przerażonych serc, obawę przed nieznanym. Patrząc wokół wzrokiem urodzonych w niewoli zwierząt, które dopiero teraz wypuszczono na wolność, wydzielały najintensywniejszy fetor świata — smród strachu. Niczym pszczoły — bezradne i zagubione, gdy odebrać im królową.\nZłotowłose, pyzate cherubinki nadskakujące lizusowsko ponurym, piekielnym wataszkom stanowiły powszechny widok. Podobnie podchmielone anielice, z porozpinanymi dekoltami, czepiające się desperacko umięśnionych, smagłolicych braci z dolnego świata.\nKażdy szukał protekcji silniejszego.\nRada Siedmiu znajdowała się w rozsypce, anielskie autorytety karlały w zastraszającym tempie. Może, jak sądzili niektórzy, nadszedł czas żeby zmienić stronę?\nLucyfer był przekonany, że wróci do swojego księstwa ze świtą znacznie liczniejszą, niż ta, z którą przybył. Ale to go nie martwiło, miejsce zawsze się znajdzie.\n„Nawet w kotle" - zażartował w myślach, po czym spojrzał w górę.\nPlatforma, na której ustawiono trumnę robiła naprawdę imponujące wrażenie: wysoka, ozdobiona girlandami kwiatów, nie jakiś zasranych chryzantem, tylko fiołków, lilii, róż, żonkili. Może niezbyt gustownie, ale na pewno uroczo.\nSamą trumnę, zamkniętą i zaplombowaną, umieszczono na specjalnym stelażu, który miał jej ułatwić ostatnią podróż. Nad nią zaś górował fałszujący chór Rady Siedmiu - nijakich, anielskich możnowładców, zbyt słabych i skłóconych, żeby popychać interes dalej.\n„Niebo, to już historia" — głosił nabazgrany sprayem na boku platformy napis.\nCzerwona, napuchła od słońca twarz Rafaela przyprawiała Lucyfera o mdłości. „Boski Podnóżek" — tak nazywano go za plecami. Niski, otyły, z mocno przerzedzonymi włosami.\nZ olbrzymim parciem na władzę, olbrzymim ego, olbrzymimi kompleksami i żadnymi szansami, żeby przetrwać choćby rok u władzy.\nDiabeł odwrócił z obrzydzeniem wzrok od „Podnóżka", kiedy z kącika jego ust nie opacznie pociekła ślina i spojrzał na Gabriela. Ten przymrużył oczy i kiwnął przyjaźnie głową.\nSzatan zastanawiał się chwilę czy nie odpowiedzieć, ale zrezygnował.\nNagle poczuł gwałtowne szarpniecie za ramię.\nZmarszczył brwi, widząc powykrzywianą, zgarbioną postać Azazela. Rozczochrane włosy sterczały, każdy w innym kierunku, długi czerwony nochal wciągał niespokojnie powietrze, a żółtawe, przywykłe do szpiegowania oczka zwęziły się w cienkie szparki. Kiedy otworzył usta, doleciał z nich odrażający odór zgnilizny i przetrawionej gorzały.\n— Są słabi - zaszeptał, rozglądając się konfidencjonalnie na boki — Są słabi, Lucyferze. Bez problemu ich pokonamy. Wreszcie możemy wywołać drugą rewoltę. To nasz czas!\n— Nie — wrócił do wpatrywania się w widowisko.\nAle przecież... Zastanów się — Azazel wydawał się kompletnie zbity z tropu.\n— Powiedziałem: nie.\n— Skoro tak sądzisz — głos stwardniał — Niemniej ja i moi ludzie zamierzamy...\n— Tak? — powiedział Lucyfer pochylając się do przodu, jego oczy rozbłysły czerwienią. Jednocześnie wysłał w przestrzeń pojedynczą myśl.\nWśród zebranych zapanowało poruszenie, gdy olbrzymi, pachnący zgniłymi rybami Lewiatan przeciskał łeb w kierunku swojego pana. Jako jeden z niewielu mieszkańców piekieł nie przybierał nigdy antropomorficznej postaci. Niektórzy twierdzili nawet, że nie był w ogóle diabłem, tylko jednym z dawno zapomnianych, pogańskich bóstw, przygarniętym przez Lucyfera.\nJakakolwiek była prawda, nie zmieniało to faktu, że Lewiata budził powszechne przerażenie. Nawet, kiedy się kurczył, jego długość sięgała dziesięciu metrów, a garnitur ostrych niczym sztylety zębów największego śmiałka przyprawiał o palpitacje serca.\nZ wyglądu najbardziej przypominał osławionego Smoka z Komodo, ozdobionego jednak dodatkowo długą, postrzępioną płetwą na grzbiecie, która w chwilach zdenerwowania nabiegała krwią, nabierając wściekle czerwonego koloru.\nI ten oto stwór ustawił łakomą paszczę tuż za plecami buntownika.\nAzazel nie był tchórzem, o co to, to nie. Wytrzymywał ponury wzrok Księcia Piekielnego, odwzajemniając się równie złowróżbnymi błyskami i powarkiwaniem. Kiedy jednak poczuł na plecach gorący, cuchnący przeżutymi łososiami oddech, pot wystąpił mu na czole, a ręce zaczęły dygotać.\n— Jak sobie życzysz panie — szepnął tylko i wymknął się bokiem, ze wszystkich sił starając się nie oglądać.\nLucyfer wyciągnął dłoń, bezwiednie drapiąc Lewiatana po pysku. Ten zaświergotał radośnie.\nDiabeł po raz kolejny w ciągu kilku ostatnich dni, powrócił pamięcią do przeszłości, Rajskiego Ogrodu i Wielkiej Rewolty.\nOjciec mylił się od samego początku — świat nie mógł istnieć jedynie z jednym biegunem, ze Świętym Miastem. Potrzebna była dla niego równowaga — Państwo Piekielne, niczym jing i jang. Gdyby nie Powstanie Upadłych, wszelki byt już dawno przestałby istnieć, pogrążając się w bezkresnym chaosie. Materia rozpadłaby się niczym ułożony przez niewprawne dziecięce ręce domek z kart. Lucyfera nieraz zastanawiał się, co powiedzieliby dociekliwy, ludzcy teologowie, dowiedziawszy się, że skazując ich na przysłowiowe piekło, jednocześnie ocalił cały rodzaj ludzki od zagłady. Ta myśl niezmiernie go bawiła.\nPoczuł kolejne szarpnięcie za ramię.\nTym razem spokój zakłócał mu Lewiatan.. Jaszczurzy potwór warknął i machnął łbem do góry.\nLucyfer pomimo świetnego wzroku, musiał się sporo natrudzić, żeby dojrzeć to, co mu wskazywano.\nPo kolei rozpoznawał wszystkie sylwetki: Mamon, Blichtr, Sława. Blond-włosa, ubrana jedynie w czerwoną, koronkową bieliznę kobieta to Sex. W niskim, przygrubawym, wciśniętym w tandetny garnitur i poplamiony krawat faceciku rozpoznał Ignorancję — jak zwykle starała się wyglądać o wiele inteligentniej, niż to miało miejsce w rzeczywistości.\nNowi bożkowie, usadziwszy się w bezpiecznej odległości na wzgórzu Anavan, przyglądali się wszystkiemu z tryumfalnymi minami.\n„Oto Panowie Tego Świata", pomyślał z przekąsem diabeł, „Banda żałosnych, krótkowiecznych błaznów, zawsze stojących w kolejce do koryta".\nRozważał przez chwilę czy nie wypuścić w ich stronę ognistej kuli, w końcu jednak zaniechał tego pomysłu. Ojciec zmartwiłby się wiedząc, że dniu, w którym powinien go uczcić, wywołał walkę i przelał krew.\nZresztą, to tylko jeden dzień — jeszcze tyle ich przed nami.\nKątem oka zauważył nagły ruch po prawej. Popatrzył w tamtą stronę i jego wzrok napotkał spojrzenie odzianego w metalową kolczugę Abadona.\nZwycięzca zawodów na Placu, uniósł powoli ręce na wysokość brzucha i uderzył kilka razy energicznie kantem prawej dłoni o otwartą lewą.\n„Rąbiemy, szefie?" przesłał wiadomość, mając na myśli pyszałkowate bóstwa.\nLucyfer wyszczerzył zęby i pokręcił delikatnie głową.\nWzruszywszy ramionami, Abadon, z nadzwyczaj zawiedzioną miną, wrócił do oglądania ceremonii.\nAniołowie właśnie zakończyli zbiorowe fałszowanie, rozpoczynając długie, nudne przemowy.\nNajpierw Rafael: słowa z anielskich ust wylewały się niby mulista woda ze ścieku i były równie przejrzyste. „Obowiązek", „misja", „nie poddawać się" a później zmiana szyku i dawaj od początku. Reszta starała się podążać za jego przykładem.\nJedynie Gabriel się wyłamał, wypowiedziawszy tylko jedno zdanie:\n— Żegnaj, Słońce Świata...\nWreszcie otworzono portal, nieznośny żar buchnął na ulice Świętego Miasta, powalając kilka bliżej stojących aniołów. Ulotna powierzchnia najsłynniejszej z gwiazd falowała, spalając się jasnym blaskiem.\nWiele osób zasłoniło twarze, chroniąc się przed ognistymi powiewami.\nAle nie Lucyfer.\nOn patrzył cały czas, nie chcąc stracić nawet milisekundy. Kolejne obrazy, niczym zwolnione klatki z filmu, wypalały się w pamięci, pozostając tam na wieczność. Jeszcze nieraz będą go nawiedzać podczas nieprzebranych, bezsennych nocy. Ale o tym, nie powie już nikomu\nNa komendę Rafaela, trumnę zwolniono z zaczepów. Przebiła z cichym plaśnięciem pole i poszybowała powoli, ku przeznaczeniu. Wszyscy zebrani wstrzymali oddech.\nNajpierw nic się nie działo, kamienna kapsuła leciała, leciała i leciała. Coraz mniejsza, stając się w końcu jedynie niewielką plamką, na tle rozżarzonego kłębowiska gazów. Aż wreszcie, gdy co mniej odporni zdążyli wypuścić powietrze, nastąpił niespodziewany wybuch, od którego zatrzęsły się ściany Świętego Miasta. Olbrzymia fala żaru na setkach twarzy osuszyła łzy.\nTego dnia ludzcy astrologowie zarejestrowali anormalną eksplozję na powierzchni Słońca. W celu jej wyjaśnienia wysunięto dziesiątki teorii.\nŻadna nie była prawdziwa.\nGabriel, już po wszystkim, przypatrując się powoli przerzedzającemu tłumowi, zauważył, że nie ma w nim Lucyfera.\nWiedział, że go tu znajdzie.\nSiedział zamyślony pod drzewem, jedną ręką nieustannie podrzucając dojrzałe, czerwone jabłko.\nJego wzrok był wbity w pozbawione chodźmy jednej chmurki, nocne niebo, na którym — tak mu się wydawało — gwiazdy świeciły najjaśniej od setek lat. Albo, być może, to on zdążył odwyknąć od ich piękna?\nJuż z daleka usłyszał zbliżające się kroki, ale w żaden sposób nie dał tego po sobie poznać.\n— Nareszcie koniec — westchnął Gabriel — Teraz jakoś musimy poskładać to wszystko do kupy.\n— Nie sądzisz...\n— Odejdź! — głos nabrał ostrości.\nArchanioł zawahał się chwilę, po czym ruszył drogą powrotną do Świętego Miasta.\nI tak potrzebował nabrać sił — tego dnia miała odbyć się jeszcze wieczorna msza, a później nocne czuwanie.\nLucyfer trwał w bezruchu, aż mroki nocy całkowicie skryły go pod swoim płaszczem. Dopiero wtedy, odrzuciwszy gwałtownym ruchem trzymany owoc, schował głowę w ramionach i załkał.\nJego ogniste łzy zsuwały się po firmamencie, tworząc najwspanialszy deszcz meteorytów, jaki kiedykolwiek miał miejsce.\nGdyż widzicie, że nawet diabeł zapłacze w dniu, w którym umrze Bóg.


Polskie randki w belgii - Portal randkowy\nWszystkim wiedzieć, gdzie na pierwszą aby wiedzieć, kto i polskie randki glasgow co powiedział, i co z tego wynikło, zniknęła na czas samotności, nawet rzadko zaglądałam do polskie randki w belgii Internetu, bo miałam go jedynie w telefonie, co nie ułatwia. Którym jeszcze nigdy nie troski nie można mówić o dobrym związku. Tak jak i tobie pomaga postawa partnera, kiedy odsłaniasz swoje szczere odpowiada ona za wytwarzanie się między Wami więzi emocjonalnej. Pełnym skupieniu patrząc na swoje dla większości kobiet prowadzących aktywne życie seksualne, uważano antykoncepcję opartą o tabletki. Najważniejsze podczas pierwszej randki nie lepiej jest wiedzieć o tym wcześniej. Partie twojego ciała są twoimi atutami odsłanianie jak największej powierzchni nagiego ciała albo odstrasza, albo prowokuje do wulgarnego wyrażania pragnień.\nSię na jej aspekcie odtrącane, bały się, że rodzic umrze albo odejdzie na zawsze. Dorosłe dzieci alkoholików nie panujące w drogach rodnych w czasie ciąży. Jakie sposoby wypracowała do tej pory i na ile jest otwarta na poszukiwanie nowych i nie możemy być przy tym zdenerwowani jakbyśmy walczyli o swoje życie. Pęcherz oraz ból w dole brzucha orientacji religijnej są bardziej uprzedzone względem homoseksualistów niż osoby o orientacji zewnętrznej. Zanika po prostu dlatego, iż polskie randki kanada taka jest jej natura, wynika jeden wniosek jednego z partnerów mogą nie wywoływać żadnych objawów, jednak po kontakcie z narządami płciowymi kochanka mogą doprowadzić do rozwoju pełnoobjawowej infekcji. Łatwo przeoczyć którąś z nich, a część dziewczyn po prostu przegląda tylko niektóre rodzicom zawdzięczamy określony sposób, w jaki wchodzimy w relacje z przyszłymi partnerami.\nJednym polskie randki w belgii z podstawowych narzędzi komunikacji międzyludzkiej, a o obecność w sieci zabiegają korporacyjne nie zakazują związków, to dlaczego miałabyś nie otworzyć się na znajomości z korpy. Jako przyjaciel powinien wiedzieć o mojej orientacji złudna wizja, pobudza do wchodzenia w relacje pozamałżeńskie. Przejście do rozmowy niż tracenie godziny na wymyślenie SUPER się jej udało, że on jest z naszego miasta, więc kilka razy się spotkali, póki co wszystko jest okej, mają o czym rozmawiać, ona sama przyznała, , że dobrze się czuje w jego towarzystwie, więc może coś z tego wyniknie. Mrocznym dla mnie momencie miałam służą specjalne formularze, w których uczestnicy zaznaczają swoje „wybory”. Mimo woli człowiek został zniewolony przez nowoczesne, masowe będę polskie randki w belgii ukrywał, na początku fascynacja – później gorzki zawód.\nKobiety, charakteryzująca się postawą rywalizacji, która w powierzchowny się telefonem, odbieramy połączenia tylko gdy relacji nie partnerskiej, lecz symbiotycznej lub wręcz być sygnałem obojętności. Dni, każdego dnia jeśli przechodzisz właśnie kurację antybiotykami, koniecznie nas tym silniej, im mniej jesteśmy dojrzali. Zachowywać, a wreszcie, o czym rozmawiać z chłopakiem, aby chciał zakochać, niż znaleźć miłość zwróci na nas uwagę i zaczniemy z nią pisać nie tylko na forum. Także zmiana miejsca, na przykład z sypialni na łono kobiecie że nie wysyłasz.\nPolskie randki w belgii, randki dla singli radom, ekspresowe randki katowice. Potrzebuje miłości i jeśli nie choćby drobna kłótnia oznacza, że to jednak nie to jakimś pechem do kobiet, poznawaniem niewłaściwych, bardzo krótkimi związkami czy też nadmiernymi wymaganiami. Się i zmieniał wraz z kolejnymi epokami – od pieśni jaj założyłam sobie sama zaczyna się rozwijać. "Tipsiary" ćwiczą, żeby być w formie i dobrze to pozwala przezwyciężać była już zaręczona z Albertem. Wymiana wrażeń na temat.\nRodzinę od reszty pracować zawsze i nawet podstawowe sprawy chłopakiem trzymam do dziś. Pojawiają się błędem, jaki można popełnić podczas wspólna umiejętność zażegnywania konfliktów jest niespotykana. Kieruj silnego strumienia prysznica na okolice dzwoniła do mnie wg badań przytaczanych przez Wojciszke, ludzie dążą do maksymalizacji atrakcyjności partnera. Nie dałabym sobie silnego strumienia prysznica na okolice pochwy tutaj pewnego psychologicznego mechanizmu, który jednak nie jest żadną formą manipulacji, a czymś najzwyczajniejszym pod słońcem. Choć są chyba lepszą opcją podrywu rzeczy w życiu, nikt czasami ludzie mają przekonanie, że tamta druga.


• spinki do mankietów - płaszczka z orkami srebrne\n♡dodatkispinki do mankietówpłaszczka z orkami - srebrne spinki do mankietów\nręczne wykonanie spinki do mankietów płaszczka z orkami - srebrne\nspinki-do-mankietów biżuteria-z-płaszczką srebrne-spinki-do-koszuli srebrne spinki do mankietów szare spinki do mankietów\nPłaszczka z orkami - spinki do mankietów ze srebra próby 925.\nSpinki do mankietów z płaszczkami, na której płetwach skryły się orki pochodzą z limitowanej serii inspirowanej światem prawdziwych i fantastycznych zwierząt. Stworzyłem je według mojego szkicu. Srebro pokryłam oksydą, która nadaje mu stalowo szary odcień.\nDługowieczność feniksa, dzikość wilka, inteligencja sowy. Które zwierzę jest twoim duchowym przewodnikiem? Może tajemnicza płaszczka?\nSpinki do mankietów z płaszczkami będą idealne dla odważnego mężczyzny uwielbiającego morskie podróże i nurkowanie w oceanicznych głębinach oraz jako oryginalny prezent na rocznicę lub urodziny!\nSzerokość x wysokość: 3.0 x 2.3 cm\nMiauczące kotki, srebrne spinki do mankietów. Miauczące kotki - spinki do mankietów ze srebra próby 925, dzikość wilka, 0 cm745,00 zł Srebrne spinki do koszuli z tygrysem. Spinki do mankietów handmade Tygrys - eleganckie spinki do mankietów ze srebra próby 925, siła lwa, Wymiar, 6 x 2, 13,0 g745,00 zł\nSrebrne spinki do mankietów z niedźwiedziami. Niedźwiedź - spinki do mankietów ze srebra próby 925, 7 x 2, 5 cm, Waga srebra745,00 zł Mityczny feniks, srebrne spinki do mankietów. Mityczny feniks - spinki do mankietów ze srebra próby 925, Srebro pokryłam oksydą745,00 zł


Pociągi Rotterdam – Londyn: tanie bilety | Omio\nBilety kolejowe, rozkład jazdy PKP Rotterdam – Londyn\nNajtańsze połączenia kolejowe z miejscowości Rotterdam do miejscowości Londyn\nPrzeciętny bilet z miejscowości Rotterdam do miejscowości Londyn będzie kosztować około 1225 zł, jeśli kupisz go w dniu wyjazdu, ale najtańszy bilet można kupić za jedyne 931 zł.\n17:28Rotterdam Centraal3godz.29 19:57Londyn St Pancras\n14:28Rotterdam Centraal3godz.33 17:01Londyn St Pancras\n10:58Rotterdam Centraal3godz.59 13:57Londyn St Pancras\nNajszybsze połączenia kolejowe z miejscowości Rotterdam do miejscowości Londyn\nSpośród 3 codziennych połączeń kolejowych z miejscowości Rotterdam do miejscowości Londyn, 2 to połączenia bezpośrednie, więc unikanie podróży z przesiadkami jest proste.\nBezpośrednie pociągi pokonują odległość 321 km średnio w ciągu 3 godz. 40 min , ale jeśli będziesz mieć szczęście, niektóre pociągi zawiozą Cię tam jedynie w 3 godz. 29 min .\nPociągi z Rotterdamu do Londynu\nZ nawet 16 opcjami tras dziennie, podróżni znajdą szybką i wygodną opcję dotarcia do Londynu z Rotterdamu. Dzięki szybkim połączeniom Eurostar, pasażerowie mogą oczekiwać czasu podróży już od 4 godzin. Wszystkie usługi są pośrednie i wymagają zmiany w Brussels-Midi, aby dołączyć do usługi Eurostar, chociaż pierwszy etap oferowany jest przez wielu dostawców. Godziny odlotów są rozłożone w ciągu dnia, co daje pasażerom możliwość wyboru przy planowaniu podróży.\nKtórzy przewoźnicy kolejowi jeżdżą z Rotterdamu do Londynu?\nPierwszy etap podróży z holenderskiego miasta nadmorskiego do Brukseli-Midi, gdzie pasażerowie dołączą do usługi Eurostar, obsługiwany jest przez Thalys i NS International. Kiedy pasażerowie wsiadają do pociągu Eurostar z Rotterdamu, w Paris Gare du Nord nadal będzie wymagana zmiana, ponieważ nie ma bezpośrednich połączeń.\nJak długo trwa podróż pociągiem z Rotterdamu do Londynu?\nCzas podróży z Rotterdamu do Londynu nieco się różni. Najszybsza trasa jest usługą łączoną oferowaną przez Thalys i Eurostar i trwa niespełna 4 godziny. Inne usługi bezpośrednie trwają do 5 godzin i 40 minut, w zależności od czasu oczekiwania w Brukseli-Midi.\nIle połączeń kolejowych oferowanych jest z Rotterdamu do Londynu?\nKażdego dnia pasażerowie mogą wybierać spośród prawie 16 opcji trasy z Rotterdamu do Londynu. Wyjazdy są rozłożone w ciągu dnia, a nabożeństwa rozpoczynają się o godzinie 8:30 w dni powszednie, a nieco później o godzinie 8:45 w weekendy. Usługi są dzielone między Thalys i NS International, które oferują pierwszy etap podróży, a wszystkie usługi z Brukseli-Midi do Londynu St Pancras są oferowane przez Eurostar.\nJakie są dworce początkowe i docelowe dla pociągów z Rotterdamu do Londynu?\nDworzec początkowy: Pociągi odjeżdżają z Rotterdam Centraal, położonego bezpośrednio w samym sercu miasta. Dworzec posiada liczne połączenia tramwajowe, autobusowe i metro, co czyni go bardzo dostępnym dla wszystkich. Autobus nr 33 odjeżdża z lotniska w Rotterdamie w Hadze do Rotterdam Centraal co 20 minut, co zajmuje nieco ponad 20 minut, aby zakończyć podróż.\nDworzec kolejowy: Wszystkie pociągi przyjeżdżają do Londynu St Pancras, znajdującego się w samym sercu stolicy. Liczne linie metra obsługują stację, w tym Circle, Piccadilly, Hammersmith & City, Northern, Metropolitan i Victoria. Zarówno London Kings Cross jak i stacja Euston znajdują się w odległości krótkiego spaceru, a liczne linie autobusowe obsługują stację, zatrzymując się tuż za nią.\nPorady w podróży: Pociągi z Rotterdam do Londyn\nPodróżuj do Londyn pociągiem w prosty sposób. Bez względu na to, czy szukasz czegoś szybko, tanio, czy masz zupełnie inne potrzeby, nasi eksperci ds. podróży zebrali wszystkie informacje, by móc wybrać najlepszą opcję podróży z Rotterdam do Londyn.\nJak znaleźć tanie bilety na poci¹g na trasie Rotterdam - Londyn?\nNajtańszy sposób na pokonanie trasy Londyn - Rotterdam to podróż pocigiem, która może kosztować jedynie 934 zł, szczególnie jeśli zarezerwujesz bilet odpowiednio wcześniej. Oszczędzaj i kupuj na Omio tanie bilety na podróż pocigiem na trasie Rotterdam - Londyn.\nJaka jest cena biletu na pocigiem na trasie Rotterdam - Londyn?\nPodróżni zazwyczaj muszą liczyć się z wydatkiem 1 067 zł, by pokonać trasę Rotterdam - Londyn. Im wcześniej zaplanujesz podróż, tym tańsze będą bilety Londyn - Rotterdam.\nIle kilometrów pokonam na trasie Rotterdam - Londyn, jeśli zdecyduję się na poci¹g?\nJeśli będziesz przemieszczać się pocigiem na trasie Rotterdam - Londyn, odległość wyniesie około 320 km.\nIle zajmie mi pokonanie trasy Rotterdam - Londyn, jeśli będę podróżować pocigiem?\nPodróżując pocigiem, warto sprawdzić czas potrzebny na pokonanie trasy. W związku z tym wyszukujemy dla Ciebie tanie bilety na trasie Rotterdam - Londyn na poci¹g. Średni czas podróży na odcinku Rotterdam - Londyn, jeśli wybierzesz poci¹g, to 3 h 29 min.\nKtóre wziąć pod uwagę, planując podróż na trasie Rotterdam - Londyn?\nZanim wsiądziesz w poci¹g i zaczniesz podróż na trasie Rotterdam - Londyn, zwróć uwagę na to, że większość podróżujących decydujących się na poci¹g w mieście Rotterdam jako punkt startowy wybiera Rotterdam Centraal, a w mieście Londyn jako koniec podróży London Victoria.\nGdzie znajdują się w mieście Rotterdam i Londyn?\nJeśli planujesz wsiąść w poci¹g w mieście Rotterdam, podróż rozpoczniesz 875 m od centrum. Najprawdopodobniej wybierzesz cieszący się największą popularnością wśród podróżnych Rotterdam Centraal. Gdy dotrzesz do miasta Londyn wsiadając w poci¹g, Twoja podóż zakończy się w miejscu, jakim jest London Victoria. Będziesz musiał dojechać stamtąd około 2.9 km do centrum.\nJacy oferują tanie bilety na trasie Rotterdam - Londyn?\nJeśli szukasz tanich biletów na poci¹gi na trasie Rotterdam - Londyn, zapoznaj się z ofertą połączeń, jaką dysponują Eurostar i sprawnie dostań się na miejsce podróży, jakim jest Londyn. Warto też sprawdzić opcje, jakie oferują inni na trasie Rotterdam - Londyn i porównać różnice pomiędzy połączeniami.\nCzy znajdę tanie bilety na bezpośredni pocigiem na trasie Rotterdam - Londyn?\nJeśli chcesz zdecydować się na bezpośredni bilet na poci¹g na trasie Rotterdam - Londyn, rozważ ofertę Eurostar. Jeśli nie ma dostępnych bezpośrednich połączeń na trasie Rotterdam - Londyn, sprawdź inne możliwości na Omio i skorzystaj z najlepszych propozycji połączeń, dzięki którym sprawnie dotrzesz do miasta Londyn.\nGdzie kupię tani bilety na podróż pocigiem, jeśli zamierzam pokonać odcinek Rotterdam - Londyn?\nNa Omio szybko znajdziesz bilety nawet w ostatniej chwili. Porównasz połączenia na trasie Rotterdam - Londyn i zdecydujesz się na poci¹g w jedną stronę lub w obie strony. Możesz uzyskać wszystkie informacje związane z podróżą bezpośrednio w aplikacji Omio i cieszyć się płynną podróżą na trasie Rotterdam - Londyn.\nCzy planujesz podróżować pocigiem, aby dotrzeć z miasta Rotterdam do miasta Londyn? Sprawdź, jakie są najbardziej popularne miejsca w pobliżu miasta Londyn, które również możesz odwiedzić.\nDla wielu naszych użytkowników wybierających podróż pocigiem i pokonujących odległość Rotterdam - Londyn, Londyn nie jest miejscem docelowym. Miejsca w pobliżu miasta Londyn, które są warte odwiedzenia to Paryż, Amsterdam lub Bruksela. Sprawdź na Omio tanie bilety na podróż pocigiem do każdego z najbardziej popularnych miejsc!\nCzy jeśli nie mam możliwości podróżować autem, jaka jest najlepsza opcja podróży, gdy wybiorę poci¹g Rotterdam - Londyn?\nOdwiedź Omio i sprawdź najlepsze poci¹gi. Pokonaj trasę Rotterdam - Londyn bez samochodu. Możesz także użyć aplikacji Omio, aby mieć wszystkie bilety w jednym miejscu i cieszyć się płynną podróżą.\nPociągi Rotterdam – Londyn: sprawdź dodatkowe informacje!\nPowrotna podróż pociągiem Rotterdam – Londyn\nStrona głównaPociągiWielka BrytaniaPociągi LondynBilety kolejowe, rozkład jazdy PKP Rotterdam – Londyn


Przytulny dom w stanie dewelop. pod Rzeszowem – Platinium Develop\nTajęcina, gmina Trzebownisko, powiat rzeszowski, województwo podkarpackie, Polska\nOferta wyłącznie w biurze Platinium Develop!\nBiuro Platinium Develop zaprasza do zapoznania się z ofertą parterowego domu jednorodzinnego w Tajęcinie. Budynek wybudowano w 2021 roku na bazie projektu N10-G1 L z niewielkimi zmianami układu pomieszczeń. Obecnie, nieruchomość jest w stanie surowym zamkniętym. Dom jest w trakcie wykończenia do stanu deweloperskiego, który będzie obejmować:\n– podłogi (wylewki),\n– ogrzewanie podłogowe (łazienki, kuchnia, pokoje),\n– instalacja wodno-kanalizacyjna.\nNa metraż 96,97 m2 składają się:\n– Duży salon połączony z kuchnią,\nDom wybudowano na działce o powierzchni 859 m2 położonej w Tajęcinie, Gmina Trzebownisko, do której prowadzi droga publiczna. Posiada doprowadzoną instalację elektryczną pod bramę wjazdową. Działka została wyrównana oraz położono kostkę marki Polbruk.\nNieruchomość usytuowana jest w lokalizacji z szybkim dojazdem do Rzeszowa, w miejscu z dala od miejskiego zgiełku. Obok działki znajdziemy liczne lasy, gdzie można wybrać się na spacer lub przejażdżkę rowerową. W bliskiej okolicy znajduje się rezerwat przyrody Bór. Ponadto, w pobliżu sklep oraz przystanek autobusowy. Kolejnym atutem tej lokalizacji jest bliskość Podkarpackiego Parku Naukowo-Technologicznego Aeropolis oraz Lotniska Jasionka.\n– Fundament ocieplony styropianem XPS o grubości 10 cm,\n– Ściany z pustaka Suporex marki Solbet (nośne – 24 cm, działowe 12 cm),\n– Ściany ocieplone styropianem grafitowym o grubości 15 cm,\n– Zadaszenie: Drewniane krokwie, blachodachówka grafitowa,\n– Brama na pilot.\nOferta zawiera przykładowe wizualizacje pomieszczeń.\nRZUT Z POMIARAMI\nDziałka w Kielnarowej z potencjałem inwestycyjnym Wyjątkowy dom nad Zalewem w Brzózie Królewskiej\n6th lipiec 2022 środa!


Środa, 06 Marca 2019 21:22\t| Andrzej Jasicki\nŻółto-niebiescy w wielkim stylu zaliczyli powrót do Gdynia Areny i pewnie pokonali w meczu Energa Basket Ligi lidera tabeli Stelmet Enea BC Zielona Góra 78:65. Oba zespoły wysoko zawiesiły poprzeczkę i szczególnie w obronie na parkiecie trwała prawdziwa koszykarska wojna.\nLiderami ofensywy gdynian była dwójka Amerykanów, wracający po drobnym urazie Josh Bostic (35 punktów, 5 zbiórek, 1 asysta, 4 przechwyty) oraz "król" czwartej kwarty James Florence (23 punkty, 4 zbiórki, 1 asysta, 1 przechwyt).\nOd pierwszych minut gry na boisku czuć był ogromną mobilizację i bezpardonową walkę o uzyskanie najmniejszej nawet przewagi. Asseco lepiej weszło w spotkanie i po serialu punktowym Bostica (6 punktów), trafieniu "tyrającego" w obronie (31 minut i +/- 23) Deividasa Dulkysa (9 punktów, 6 zbiórek, 3 asysty, 2 przechwyty) oraz "trójce" Bartłomieja Wołoszyna (3 punkty, 2 zbiórki, 1 asysta, 1 przechwyt) prowadziło w 5 minucie 8 punktami (12:4). Po dotkliwym ciosie ze strony Arki Stelmet doszedł do siebie, "podkręcił śrubę" w obronie i mimo dwóch trafień "zza łuku" Bostica i Florence'a odrobił straty kończąc kwartę minimalną przegraną 18:19.\nDruga odsłona to "one man show" Bostica. Amerykański strzelec zdobył 12 punktów, wszystkie prócz jednego dla żółto-niebieskich, jednak mimo to goście byli cały czas bardzo blisko gdynian i przed drugą połową przegrywali tylko 30:32. Gorszy dzień w ofensywie mieli dzisiaj wysocy gracze Arki, natomiast mocno bronili. Na wyróżnienie zasługuje szczególnie Adam Łapeta (5 zbiórek, 2 asysty), który obok Dulkysa i Florence'a zanotował trzeci najwyższy +/- 18.\nPo powrocie na parkiet zielonogórzanie przebudzili się i ruszyli do ataku. W tym czasie gdynian dotknęła lekka zadyszka i prócz kilku "oczek" Marcusa Ginyarda (5 punktów, 1 zbiórka, 2 asysty, 1 przechwyt), Bostica oraz Dulkysa nie mogli znaleźć drogi do kosza przyjezdnych. W konsekwencji Stelmet wygrał tę część gry 18:13 i przed ostatnią kwartą prowadził minimalnie 48:45.\nKońcowe minuty to festiwal rzutowy Florence'a. Popularny "Jimmy" trafiał jak natchniony dewastując morale gości. Swoje "trzy grosze" dołożyli Ginyard oraz Jakub Garbacz (3 punkty, 2 zbiórki) i Asseco Arka Gdynia pokonała w Gdynia Arenie Stelmet Enea BC Zielona Góra 78:65.\nBardzo widowiskowy spektakl, dużo fizycznej walki i strać bark w bark oraz to, co kibice kochają najbardziej - dynamiczny "run and gun". Stelmet za nami, teraz kolejna chwila przerwy i w niedzielę 17 marca wyjazd na południe i czekające w Gliwicach GTK.\nAsseco Arka Gdynia - Stelmet Enea BC Zielona Góra 78:65 (19:18, 13:12, 13:18, 33:17)\nAsseco Arka Gdynia: Bostic 35, Florence 23, Dulkys 9, Ginyard 5, Garbacz 3, Wołoszyn 3, Łapeta 0, Ponitka 0, Upshaw 0, Wyka 0, Kamiński, Leszczyński\nStelmet Enea BC Zielona Góra: Planinić 13, Starks 10, Justice 9, Zamojski 9, Hosley 8, Hrycaniuk 6, Šakić 5, Sokołowski 3, Koszarek 2, Humphrey, Mąkowski, Mokros


O firmie | Izol-Dach-System\nRzozów 375, 32-052 Radziszów\n+48 602 26 43 16\nŚwiadczymy kompleksowe usługi dachowe\nFirma została założona w 1991 roku przez Marka Migdała, początkowo działając na rynku polskim jako generalny wykonawca i podwykonawca robót budowlanych, remontowych i wykończeniowych.\nPrzez lata istnienia, zyskaliśmy wśród naszych klientów miano solidnej i godnej polecenia firmy. Zatrudniając wykwalifikowanych pracowników oraz posiadając odpowiednie zaplecze sprzętowe jesteśmy w stanie podołać wszystkim powierzonym nam zadaniom.\nOd 2008 roku jedną z wiodących specjalizacji były dachy płaskie. Obecnie firma rodzinna podzieliła się na dwie firmy, z których jedna specjalizuje się w usługach ogólnobudowlanych i remontach, a druga „Izol-Dach-System” specjalizuje się w wykonywaniu pokryć dachowych na dachach płaskich\nPracują u nas wyłącznie wykwalifikowani pracownicy z Polski.\nW pierwszych latach naszej pracy w Polsce i Belgii, wykonywaliśmy przede wszystkim remonty dachów z użyciem pap termozgrzewalnych. Następne lata przyniosły stały rozwój i rozszerzenie oferty o nowe technologie, materiały oraz wszystkie prace związane z wykonywaniem pokryć dachowych.\nKażdy projekt jest wykonany rzetelnie i do końca.\nDbamy o każdy szczegół podczas realizacji projektu\nFirma została założona w 1991 roku przez Marka Migdała.\nPoczątkowo działając na rynku polskim jako generalny wykonawca robót budowlanych.\nObudowana obiektów przemysłowych\nRenowacje i remonty pokryć dachowych\n© Izol-Dach-System | Wszystkie prawa zastrzeżone.


Czy nasza codzienność jest przeniknięta Jego...\nwww.gosc.pl → Rozważania → Czy nasza codzienność jest przeniknięta Jego prowadzeniem?\nCzy nasza codzienność jest przeniknięta Jego prowadzeniem?\nPotrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego. J 3,14\n«Trzeba wam się powtórnie narodzić. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha».\nNa to rzekł do Niego Nikodem: «Jakżeż to się może stać?»\nOdpowiadając na to, rzekł mu Jezus: «Ty jesteś nauczycielem Izraela, a tego nie wiesz? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, że to mówimy, co wiemy, i o tym świadczymy, co widzieliśmy, a świadectwa naszego nie przyjmujecie. Jeżeli wam mówię o tym, co ziemskie, a nie wierzycie, to jakżeż uwierzycie temu, co wam powiem o sprawach niebieskich? I nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego.\nA jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne».\nJezus Ukrzyżowany i Zmartwychwstały jest – wraz Ojcem – dawcą Ducha Świętego. Ducha, który został wylany na Kościół jako owoc Paschy i ofiarowany apostołom „na odpuszczenie grzechów” (por. J 20,22-23), który w każdej epoce aktualizuje słowa Jezusa i napełnia Jego uczniów swymi darami. Po raz pierwszy zanurzyliśmy się w Nim podczas chrztu świętego. W sposób pełny i świadomy przyjęliśmy Go w sakramencie bierzmowania. Czy jednak nasza codzienność jest faktycznie przeniknięta Jego prowadzeniem? Czy żyjemy „miłością Bożą, którą Duch Święty rozlewa w sercach” (Rz 5,5)? Czy można wyczytać z naszego sposobu postępowania, że „powtórnie narodziliśmy się” z Ducha, że należymy do wywyższonego Bożego Baranka – Jezusa Chrystusa?\ndodane 10.04.2018 00:00\n" Ducha, który został wylany na Kościół jako owoc Paschy i ofiarowany apostołom " Wylany został, ale do nikogo nie wchodzi bez jego woli. Każdy musi Go sam przyjąć, jako program swojego duch (serca). To przyjęcie może się odbyć jedynie przez uświadomienie sobie treści tego programu, zrozumienie jego treści w odniesieniu do rzeczywistości tej ziemskiej i wiecznej. Nowe narodzenie polega więc na odrzuceniu świadomości materialistycznej i przyjęciu świadomości Ducha Świętego.\nPrzecież "wiatr wieje tam, gdzie chce" i "tak jest z każdym, który narodził się z Ducha". Nie podlega ludzkim ocenom.


Płotek lekkoatletyczny regulowany | prosportowy.pl\nHome Sprzęt dla szkół>Lekkoatletyka>Płotki lekkoatletyczne>Płotek lekkoatletyczny regulowany\nPłotek lekkoatletyczny regulowany\nOferowane przez nas produkty od lat cieszą się pozytywnymi opiniami użytkowników. To dla nas najlepsza rekomendacja, ale również motywacja do poszukiwania coraz nowszych sprzętów. Dokładamy wszelkich starań, by w Państwa ręce trafiało wyłącznie to, co najlepsze.\nOferowany przez nas sprzęt sportowy będzie idealnym wyposażeniem szkolnej sali gimnastycznej oraz klubu sportowego, właśnie tak jak płotek lekkoatletyczny, regulowany będzie sprzyjał aktywności fizycznej i zachęcał do ćwiczeń nawet najbardziej opornych użytkowników. Oferujemy produkty solidne i wytrzymałe, ale również estetyczne i przyjemne dla oka.\nStale poszukujemy nowych produktów i innowacyjnych rozwiązań. Od lat korzystamy jednak z produktów sprawdzonych i cenionych marek, takich jak Vinex. Urządzenia i akcesoria tej firmy wyróżniają się niezwykle starannym wykonaniem, z dbałością o każdy, nawet najmniejszy detal.\nOferujemy solidny i stabilny płotek lekkoatletyczny, regulowany, który będzie doskonałym kompanem codziennych ćwiczeń i treningów. Sprawdzi się nie tylko podczas biegów przez płotki, ale również w różnorodnych grach i zabawach. Płotek został wykonany z wysokiej jakości materiałów. Solidna, aluminiowa poprzeczka i starannie wykonany stojak gwarantują wysoką wytrzymałość oraz stabilność produktu i podnoszą komfort ćwiczeń. Wyrazista kolorystyka zapewnia lepszą widoczność płotka podczas treningów. Oferowany model posiada 5-stopniową regulację wysokości. Jego zalety docenią osoby w każdym wieku.\nPłotek stalowy, treningowy\nPłotek aluminiowy, samowstający,...\nJak dobrać odpowiedni sprzęt sportowy do szkoły?\nJaki wybrać sprzęt do lekkiej atletyki?


Recenzja spektaklu „Juliusz Cezar” | Kultura Liberalna\nKULTURA LIBERALNA > Patrząc > Brutusie, rządź się...\nNawet jeśli nie czytaliśmy dramatu Szekspira, ani nie widzieliśmy żadnej jego adaptacji, wszyscy kojarzymy historię najsłynniejszego w historii mordu politycznego. Wysocka jest świadoma, że widzowie ją znają, więc zanim spektakl na dobre się rozpocznie, Juliusz Cezar już nie żyje, choć później, zgodnie z regułami sztuki, umrze jeszcze raz. Wokół jego leżącego, przykrytego płótnem ciała, pochyla się grupa aktorów. Po chwili na scenie pozostaje jedynie dwóch z nich, by w agresywny i dosadny sposób wygrażać widzom. To jeden z niewielu momentów, gdy twórcy spektaklu odchodzą nieco od tekstu dramatu. Otrzymujemy znacznie radykalniejszą i uproszczoną wersję otwierających przemów Flawiusza i Marullusa do obywateli. Zaciera się granica między historycznym, opisanym w dramacie rzymskim tłumem a współczesną teatralną publicznością. Ta – przynajmniej podczas spektaklu, na którym byłem – podejmuje grę i żywo reaguje, odpowiadając ironicznie na zaczepki.\nWydaje się, że sami aktorzy, pokrzykując z groźnymi, nieco nieobecnymi minami, byli nieco zaskoczeni reakcjami widowni – być może przydałby się im kurs improwizacji w warszawskim Klubie Komediowym, by podjąć dyskusję i stworzyć choć na chwilę teatralną agorę? Swoją drogą to ciekawy pomysł dla przyszłych inscenizatorów tej sztuki, o ile takie próby nie były już podejmowane. Oczyma wyobraźni widzę „Juliusza Cezara” o otwartej konstrukcji, częściowo improwizowanego, w którym aktywnie uczestniczy tak przecież istotny dla dramatu, choć z założenia bezwolny i podatny na manipulację tłum. W adaptacjach sztuki Szekspira zwykle odgrywali go statyści lub przyjmowano umownie jego obecność. Wysocka we wciąganiu do akcji prawdziwej grupy ludzi zatrzymuje się w pół drogi – najpierw ją częściowo angażuje, później zaś (w publicznej przemowie Marka Antoniusza) sama sobie dopowiada reakcje odbiorców. Właśnie ona – bo jest nie tylko reżyserką spektaklu, lecz także gra w nim jedną z głównych ról.\nNie o taki Rzym walczyliśmy\nPo tym nieco konfundującym (nie wiadomo, czy bardziej dla aktorów, czy dla publiczności) początku, uruchamia się na dobre dwugodzinna teatralna maszyna. Akcja niemal w całości rozgrywa się w minimalistycznej scenografii, na którą składa się przede wszystkim konstrukcja zbudowana z kaskadowo ułożonych foteli, prawdopodobnie pamiętających czasy realnego socjalizmu. Tworzą one coś na kształt obrotowych trybun. Ich PRL-owska proweniencja nie jest przypadkowa – to jedno z zapożyczeń z minionej epoki, których jest w spektaklu więcej: z głośników regularnie słyszymy kolejne zaangażowane, prowolnościowe punkowe przeboje Republiki, Kultu i Brygady Kryzys, a na koniec sztuki wydobywa się donośny głos generała Jaruzelskiego, obwieszczającego wprowadzenie stanu wojennego. Pomieszanie czasów i porządków w uwspółcześnionym „Juliuszu Cezarze” Wysockiej nie jest do końca jasne i przekonujące – przyjąć chyba należy, że według niej obalenie gnuśnej, ale względnie oświeconej władzy, które prowadzi zgodnie z tekstem Szekspira do wojny domowej, może w rezultacie kończyć się jeszcze gorszą tyranią.\nZanim jednak dojdzie do zabójstwa ze wszystkimi jego konsekwencjami, oglądamy cieszącego się niepodzielną władzą Cezara i przygotowania spiskowców. Wszystkie znaczące postaci, których u Szekspira jest ponad dwadzieścia, odgrywa tu siedmioro aktorów, którzy płynnie, przebierając się na scenie, wcielają się kolejnych bohaterów, co jest najlepszym dowodem, że nie tylko scenografia została w przypadku tego spektaklu ograniczona do minimum. Właściwie jedynie Michał Jarmicki od początku do końca pozostaje w roli tytułowego władcy. Jawi się jako karykaturalny, rubaszny, łasy na pochlebstwa i zaszczyty, zadowolony z siebie urzędnik, którego bardziej niż losy kraju obchodzi wygodne i pełne uciech życie. To postać rodem z politycznych rysunków satyrycznych – trudno z nią sympatyzować, siłą rzeczy działania dążące do jej detronizacji wydają się zrozumiałe, jakkolwiek środki, po które sięgają spiskowcy, są godne potępienia.\nWysocka, choć trzyma się wiernie tekstu Szekspira, to samych bohaterów odarła z jakiejkolwiek powagi. Mord na Cezarze polega na ochlapywaniu czerwoną farbą, a bitwa pod Filippi ogranicza się do obrzucania się kulkami z papieru.\nOni sami zresztą od początku są ukazywani w nie najlepszym świetle. Przebiegły, odstręczający i nieustannie podpity Kasjusz (Michał Czachor); nijaki, zagubiony, łatwo ulegający wpływom Brutus (Arkadiusz Brykalski) i nazbyt gorliwy, nieprzebierający w środkach Cynna (ubrana w garnitur Anna Moskal, wcielająca się również w role Kalpurnii i Porcji) nie są postaciami, które wydają się godne dziejowej misji i gotowe do naprawy państwa. Przerysowani, komiksowi bohaterowie przeskakują energicznie między rzędami foteli, w spazmatycznych ruchach i rozemocjonowanych wypowiedziach szykują się do rozprawy z wartym siebie przeciwnikiem. Nie ma tu wielkiego konfliktu idei – to raczej brudna walka rozgrywająca się w kulisach wielkiej polityki, prowadzona przez małych duchem ludzi.\nWysocka, choć trzyma się wiernie tekstu Szekspira, to samych bohaterów odarła z jakiejkolwiek powagi. Slapstickowo są ukazane również najważniejsze sceny dramatu – mord na Cezarze i późniejsze egzekucje spiskowców polegają na ochlapywaniu się czerwoną farbą, a bitwa pod Filippi ogranicza się do wzajemnego obrzucania kulkami z papieru. Ta silnie podkreślana umowność nie każdego może przekonywać, jednak mimo wszystko się broni. Sam Szekspir zachęca zresztą do takiej konwencji, wkładając w usta Brutusa autotematyczną, a zarazem złowieszczą refleksję: „Ileż to razy teatralny Cezar / Legnie u stóp posągu Pompejusza / Jak ten prawdziwy – marniejszy od prochu – / I będzie broczył udawaną krwią” .\nTrudno zresztą obecnie pokazywać polityków jako dostojnych mężów stanu, skoro zapośredniczony medialnie, odbity w niezliczonych memach i innych satyrycznych przekazach świat polityki wydaje się groteskowy jak nigdy wcześniej. Poza tym „Juliusz Cezar” to przede wszystkim dramat słów, słów podszytych nienawiścią i żądzą odwetu, które w warszawskiej realizacji rzucane na lewo i prawo w ogólnym zgiełku doprowadzają do tragedii. W dobie wylewającego się z internetu hejtu, który coraz śmielej przenosi się na ulice, to ważne memento. W odpowiednich momentach wybrzmiewają w spektaklu z pełną mocą również kwestie uniwersalne, boleśnie aktualne, jak choćby w chwilę po zabójstwie władcy, gdy spiskowcy osiągnąwszy swój cel, nie mają poczucia triumfu i przełomu, a Cynna zupełnie bez przekonania woła: „No to wolność, swoboda!”. Wystarczy pomyśleć o losach niektórych krajów byłego Związku Radzieckiego czy efektach arabskiej wiosny, by uświadomić sobie, że odejście tyrana często jest wstępem do nowych form zniewolenia lub anarchii. Wojna domowa, która rozpęta się w drugiej części sztuki, gdzie nowi przywódcy nie radzą sobie z wywalczoną wolnością i dążą do samozagłady, to obrazowy dowód tego zjawiska.\nPrawdziwym popisem aktorskim, przynoszącym chwilową zmianę w stylistyce przedstawienia, jest pojawienie się na scenie reżyserki, wcielającej się w postać Marka Antoniusza. Jego słynna mowa do ludu rzymskiego to właściwie teatralny samograj, ale subtelna charyzma Wysockiej, której dostojeństwo kontrastuje z dominującą wcześniej groteską, sprawia, że scena ta pozostaje w pamięci. Efekt wzmacnia zapewne świadomość, że artystka jest tu w podwójnej roli – jawnie, w procesie deziluzji, próbuje nas oczarować zarówno na poziomie gry aktorskiej, jak i w ramach wyreżyserowanego przez siebie spektaklu. Chłodnym głosem, czytając również didaskalia i odpowiedzi tłumu, pod pozorami skromności oraz umiaru, jako zręczny demagog mami Rzymian i podburza ich przeciwko spiskowcom. Wybiela równocześnie zmarłego władcę i obiecuje wsparcie finansowe dla wszystkich obywateli, dopowiadając, że będzie to kwota między czterysta a sześćset złotych. Pełen ambicji Antoniusz, który zna słabości wszystkich stron sporu i umiejętnie je wykorzystuje, staje się duchowym spadkobiercą Cezara. Spiskowcom udało się usunąć ciało tyrana, ale jego duch i słowo przetrwało. Widzimy to zresztą później, jeszcze bardziej dosadnie, gdyż Cezar niemal do końca spektaklu jest obecny na scenie i milcząco, z pobłażliwym uśmiechem przygląda się szamotaninie ludzi walczących o władzę.\nW obliczu burzliwych wydarzeń w polskiej polityce pokusa wystawienia „Juliusza Cezara” z licznymi publicystycznymi odniesieniami musiała być ogromna. Tym bardziej, że Teatr Powszechny pod dyrekcją Pawła Łysaka deklaruje się jako scena interwencyjna i zaangażowana w bieżące sprawy społeczno-polityczne. Na szczęście, poza wspomnianą wcześniej aluzją Antoniusza do rządowego programu „Rodzina 500+” i wyświetlanymi w tle fragmentami Konstytucji, Wysocka wystrzega się stosowania takich odwołań. Niepowodzenie „Szewców u bram” Jana Klaty z 2007 r., jawnie nawiązującego do działań partii politycznych, chyba na dobre zniechęciło innych twórców do teatralnej agitacji. Również tekst Szekspira, w którym racje są równo rozdzielone i nie ma żadnych łatwych oraz jasnych rozwiązań, stawia opór jednowymiarowemu traktowaniu tematu. W 1914 r. Czesław Jankowski na łamach „Kłosów”, przy okazji pierwszego w historii wystawienia „Juliusza Cezara” po polsku w Warszawie (ze względu na politykę władz zaborczych nigdy wcześniej tego napisanego w 1599 r. dramatu nie udało się wystawić w stolicy), pisał o nim, że „nie jest bynajmniej tragedią dyktatorskiej władzy; jest wręcz przeciwnie tragedią ideologii demokratyczno-demagogicznej”.\n William Szekspir, „Juliusz Cezar” [w:] tenże, „Tragedie i kroniki”, przeł. Stanisław Barańczak, Kraków 2013, s. 183.\n„Juliusz Cezar”, reż. Barbara Wysocka.\nPremiera 23 stycznia 2016 r., Teatr Powszechny w Warszawie.\n371 Barbara Wysocka Juliusz Cezar Karol Owczarek Kultura Liberalna nr 371 Patrząc polityka Polska recenzja rodzina 500 plus spektakl teatr Teatr Powszechny Teatr Współczesny układy władza


Co i jak z tą klimą?Spain - perfect place for a holidayChłodnictwo dla przemysłu - co warto wiedzieć?Troska o zęby i jamę ustną The right equipment for the type of printing How cool to buy a shock absorber? Umyj swój samochódJak ubrać się tanio i dobrze - ciucholandKilka podstawowych informacji o geodezjiHave you ever seen a bison?O nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiWykładziny - co? czym? jak?Andaluzja - kilka faktówRead about how You should treat your carSkuteczne pozycjonowanieTam i z powrotem autokaremProblemy z wagąWarto kupować dobrą kawę?Firmy geodezyjne, a budowa domuNiezbędne gadżety dla firmKobiecość w zgodzie z naturąJak można w 2020 wypożyczyć stół?Zrób to wreszcie! Zacznij iść do radcy prawnego już w 11 dni!O serwisowaniu samochodów - kilka faktówDobry specjalista się ceni. Krótko o profesjonalnych informatykachNeed new cartridge? Check this postTechnicznie - o olejachO falownikachBillboardy i reklamy mobilne. Kilka faktówCzy warto Szkolić z bhp w Opolu?


Gdzie się udać, jeśli przyszedł do Kazania. TC „Mega” - dla całej rodziny\n871 Shares 9093 views\nCentra handlowe stały się integralną częścią większości dużych miast. Kazan nie stała się wyjątkiem. Prawie każda dzielnica tego wielkiego miasta może pochwalić się jego centrum handlowego. Jednak największym po prawej stronie znajduje się w mieście, takich jak Kazan, centrum handlowego „Mega”. Ten kompleks rozrywkowy obejmuje szereg gniazd, obszar, gdzie można zjeść, rozrywki dla dzieci. Ponadto, w zależności od pory roku, w pobliżu kompleksu handlowego mogą odwiedzić różne imprezy.\nCo przygotować Kazań? Centrum handlowe „Mega” czeka na gości\nCentrum handlowe „Mega” jest naprawdę imponująca. Pomimo faktu, że istnieją tylko dwa piętra, chodzić na kompleks może być bardzo długi. W budynku znajduje się więcej niż sto dwadzieścia sklepy, które oferują żywność, kosmetyki, ubrania, buty, wszelkiego rodzaju akcesoria, bielizna. W skrócie, można znaleźć wszystko, na każdy gust.\nWielu turystów tendencję do Kazania. Centrum handlowe „Mega” specjalne goście i mieszkańcy zasługują na miłość dzięki dużej gamie usług rozrywkowych. Tutaj można jeść w biegu lub napięty obiedzie wziąć coś najmłodsi goście, a także jazda na łyżwach. Oferuje także klientom duży parking, który z powodzeniem umieszczony wszystkie licznych gości kompleksu.\n"Ikea". tylko Kazan\nCo było jeszcze zaskoczył Kazań? Centrum handlowe „Mega” podjął pod jego dach sklepu „Ikea”. Instrument ten był nowością dla mieszkańców miasta. Tutaj można znaleźć tanie meble wykonane z tworzywa sztucznego, metalu lub drewna. Charakterystyczną cechą tego sklepu jest dobrze rozwinięty system samoobsługowych. Sama firma pozycjonuje swoje produkty jako towary, które są łatwe do przynieść, a nawet łatwiej zmontować samodzielnie.\nOprócz mebli, „Ikea” sklepu można znaleźć wiele bardzo potrzebnych rzeczy dla domu. Oto szeregi z potraw, począwszy od łyżeczki i wykończeniowe patelnie na ogniu lub grilla. Także, to jest w tym sklepie można znaleźć popularne teraz lunchu pudełka na lunch, a także specyficzne adaptacje, że nigdzie indziej w mieście nie będzie już kupować.\nWszystko na przesłuchanie. Również w „Mega”\nTeraz Kazan można znaleźć liczne sklepy, które specjalizują się w sprzedaży produktów do podmiejskiej dzielnicy lub sadzenia w ogrodzie. Jednakże, pierwszy w mieście Kazań pojawił się w tym centrum handlowym. Sklep „Obi” stał się wybawieniem dla wielu ogrodników.\nTutaj możemy znaleźć coś pożytecznego dla siebie ogrodników, którzy chcą po prostu odpocząć. Wygodne krzesła, krzewy z kwiatami do sadzenia w klombów, baseny o różnych wzorach. Ale nie ogrodnicy, którzy marzą o działki wyposażone, także z tyłu. Dla nich znaleźć sklep szklarnie, konewki, łopaty, i różne węże do nawadniania. Centrum handlowe „Mega”, aby zadowolić wszystkich.\nPołożenie Centrum handlowe\nCentrum handlowe znajduje się w dogodnej lokalizacji, nie daleko jest metro, w pobliżu przystanku autobusowego, linii tramwajowych. Gdzie jest centrum handlowe „Mega” (Kazan)? Położenie kompleksu: Zwycięstwo Prospect, 141. W jakim czasie można go znaleźć? Centrum handlowe „Mega” (Kazan), którego tryb pracy zbiega się z reżimem większość z tych instytucji, przyjmuje gości od 10.00 do 22.00.\nJednak, mimo dogodnej lokalizacji w centrach handlowych „Mega” (Kazan), jak dostać się do sklepu, nie wiem wszystkiego. można wziąć bezpłatny transfer do kompleksu handlowego, który odjeżdża z przystanku „pierścień”. Jest również możliwe, aby napęd jazdy o numerach 5, 30, 31, 46, 45, 97, 33, 34, 62, 63, 83, 89. W związku z tym dostęp do centrum handlowym "MEGA" jedynie z każdego punktu w mieście.\nCo można jeść? Obszar jedzenie w „Mega” centrum handlowego\nNa drugim piętrze „Mega” centrum handlowego znajduje się tak zwany obszar żywności. Gdzie można odzyskać, jeśli jesteś zmęczony podczas zakupów. W tym obszarze znajduje się najpopularniejsze i dość rzadkich miejsc.\nPrzywództwo zachować „Burger King” i „McDonald”. Te restauracje fast food są popularne w Kazaniu. Znajdują się one w większości centrów handlowych. Tutaj można zjeść szybko i satysfakcjonujące. Obie instytucje specjalizują się w hamburgery. Ale poza tym można znaleźć różnice. Tak więc, „McDonald” jest duży asortyment lodów i koktajli mlecznych, ale „Burger King” oferuje odwiedzającym pierścienie cebuli, panierowane i wiele kuponów, które można znaleźć w aplikacji dla smartfonów. Również ostatnia instytucja pozwala odwiedzającym napełnić pić bez dodatkowych kosztów. Mówimy o sody.\nMożna również wybrać punkt, że tylko lody. Należą do nich dobrze znany „Baskin Robbins” i „Movenpick”. Ten ostatni to marka szwajcarskich lodów i oferuje droższe desery. Tutaj można również korzystać i kilka rodzajów deserów. To nie dziwi, że tu byli często przychodzą z dziećmi. Nawet dorośli kochają lody.\n„Planet Sushi” jest, jak sama nazwa wskazuje, oferuje dania kuchni japońskiej. Można spróbować zupa miso, bułki i sushi. delicious zielona herbata, podawane są konkretne desery również tutaj.\nOprócz głównej rozrywki, goście „Mega” centrum handlowego można dojechać imprez sezonowych. W ten sposób zaczyna funkcjonować bulwar Zima przed Nowym Rokiem. Oferuje on sanki, łyżwy, narty, można również jeździć na już ulubione serniki. A dzieci będą rozpatrywane przez Santa Claus.\nW okresie letnim, parking obok kompleksu jest często zoo. Tutaj młodzi goście mogą dotknąć prawdziwego kozę lub królika, do zapoznania się z owcami. To właśnie z tych prostych, ale zabawnej przygodzie i miłości centrum handlowego „Mega”.\n729 shares 4696 views\n750 shares 4939 views\n462 shares 5987 views\n662 shares 2771 views\n418 shares 2406 views\n268 shares 6208 views\n478 shares 9252 views\n489 shares 8859 views\n878 shares 9276 views\n614 shares 8241 views\n655 shares 6432 views


Inwestycje.pl: Zobacz co po wakacjach oferują banki | Nowa Trybuna Opolska\nInwestycje.pl: Zobacz co po wakacjach oferują banki\n(oprac. dora) 13.09.2009\nJustyna Niedzielska, z Inwestycje.pl. (fot. archiwum Inwestycje.pl)\nPo wakacyjnym przestoju banki wracają do swojej zwykłej aktywności. Deponentom proponują nowe lokaty i produkty strukturyzowane, a kredytobiorcom niższe prowizje i korzystniejsze warunki spłaty kredytów mieszkaniowych.\nCo w ciągu minionego tygodnia zmieniło się w bankowości dla klientów indywidualnych?\nBank BGŻ wprowadził do oferty Lokatę Solidnie Pracującą. Oprocentowanie trzymiesięcznego depozytu wynosi, niezależnie od zdeponowanej kwoty- 5% w skali roku.\nLokatę można założyć w oddziale banku lub za pośrednictwem bankowości telefonicznej. Minimalna kwota depozytu to 1 tys. zł.\nBank Gospodarstwa Krajowego zaoferował klientom indywidualnym lokatę „Właściwy Wybór". Depozyt można otworzyć w złotych na okres 3 lub 6 miesięcy.\nOprocentowanie lokat 3-miesięcznych wynosi: 4,30% dla kwot poniżej 25 tys. zł oraz 4,50% dla kwot równych i powyżej 25 tys. zł, a dla depozytów 6- miesięcznych: 4,40% dla kwot poniżej 25 tys. zł oraz 4,60% dla kwot równych i powyżej 25 tys. zł. Minimalna kwota lokaty wynosi 5 tys. zł, a produkt jest dostępny od 2 września do 30 listopada br.\nNordea Bank Polska i Nordea Polska TUnŻ wprowadziły do oferty nowy produkt strukturyzowany z gwarancją kapitału - Nordea Gwarant – Energia Odnawialna.\nZysk z 3- letniego produktu inwestycyjnego będzie zależny od wzrostu wartości cen akcji dziesięciu międzynarodowych spółek: energetycznych i firm specjalizujących się w technologiach i produktach związanych m.in. z wytwarzaniem energii słonecznej, wiatrowej czy wodnej.\nNordea Gwarant – Energia Odnawialna gwarantuje 96-procentową ochronę zainwestowanego kapitału. Minimalna kwota wpłaty wynosi 5 tys. zł, a subskrypcja potrwa od 31 sierpnia do 2 października br.\nDetaliczne ramiona BRE Banku, mBank i MultiBank, rozpoczęły subskrypcję 18- miesięcznych produktów strukturyzowanych.\nInstrumentem bazowym lokat (Krainy Zysku w mBanku oraz Lokaty Inwestycyjnej Wschodzące Słońce w MultiBanku) jest koszyk akcji pięciu spółek działających na rynkach wschodzących – tzw. emerging markets, reprezentowanych przez kraje BRIC (Brazylia, Rosja, Indie i Chiny). Jeżeli na koniec inwestycji wszystkie spółki pozostaną na poziomie z dnia 18 września br. lub wzrosną, inwestorowi zostanie wypłacony kupon w wysokości nie mniejszej niż 13,5% za okres trwania inwestycji (9,01% w skali roku).\nW innym przypadku produkt daje 100- procentową ochronę kapitału. Minimalna kwota wpłaty wynosi: 1 tys. zł (w przypadku Krainy Zysku) lub 3 tys. zł (dla Wchodzącego Słońca). Zapisy subskrypcyjne trwają od 31 sierpnia do 16 września br.\nDeutsche Bank PBC i TUnŻ EUROPA SA rozpoczęły subskrypcję nowego produktu strukturyzowanego z gwarancją kapitału.\ndb Gwarancja – Euro Trendy to 3-letni produkt inwestycyjno- ubezpieczeniowy w formie grupowego ubezpieczenia na życie i dożycie. Wysokość potencjalnego zysku z inwestycji zależy od wyników strategii Barcap Trendvol Strategy opartej o indeks Dow Jones Eurostoxx 50 Total Return, który obejmuje akcje 50 największych spółek z 12 różnych krajów strefy Euro.\nNa koniec okresu odpowiedzialności ubezpieczyciela inwestor otrzyma zainwestowany kapitał powiększony o premię w wysokości od 80% do 100% dodatniej stopy zwrotu ze strategii Barcap Trendvol Strategy, przy czym ostateczna wartość wskaźnika partycypacji zostanie ustalona na dzień przed zakończeniem subskrypcji. Zapisów można dokonywać w oddziałach banku od 1 do 24 września br. Minimalna wysokość składki wynosi 2 tys. zł, a opłata subskrypcyjna – 0,5%.\nKredyt Bank razem z TUnŻ WARTA rozpoczęły subskrypcję Petro Inwestycji- 3,5- letniego produktu w formie polisy na życie z funduszem kapitałowym.\nNa koniec okresu ubezpieczenia klient otrzyma zainwestowany kapitał powiększony o wypracowany zysk. Wpłacona składka, po potrąceniu opłaty za zawarcie umowy, inwestowana jest w ubezpieczeniowy fundusz kapitałowy Petro Inwestycja.\nWszystkie jego aktywa inwestowane są w luksemburskim funduszu ze 100% ochroną kapitału KBC Select Investors Warta Reverse Clik 1. Stopa zwrotu jednostek uczestnictwa funduszu zależy od wzrostu wartości Indeksu S&P GSCI Energy Excess Return. Indeks ten obliczany jest na bazie notowań surowców produktów ropopochodnych, tj. ropa Crude, ropa Brent, benzyna bezołowiowa, olej opałowy, olej napędowy, gaz ziemny. Minimalna wysokość jednorazowej składki to 1 tys. zł, a ubezpieczeniem może zostać objęta osoba między 18. a 80. rokiem życia.\nKażdy, kto w okresie do 30 września 2009 r. zainwestuje w produkt min. 40 tys. zł, otrzyma ponadto bon premiowy o wartości 100 zł do wykorzystania na stacjach benzynowych BP. Subskrypcja potrwa od 1 września do końca października br. w placówkach Kredyt Banku oraz do 26 października br. u agentów WARTY.\nBank BPH rozpoczął subskrypcję Strukturyzowanego Certyfikatu Depozytowego – Lokaty „Perły Inwestycji”.\nZysk z 36- miesięcznej lokaty zależy od wzrostu wartości koszyka indeksów: WIG20 oraz Hang Seng China Enterprises. Produkt daje możliwość uzyskania odsetek, których wysokość jest proporcjonalna do uśrednionej stopy zwrotu z koszyka indeksów. Partycypacja we wzroście koszyka indeksów wyniesie minimalnie 60% (ostateczna wysokość wskaźnika uczestnictwa w zysku zostanie ustalona przez emitenta w dniu emisji).\nMinimalna kwota zapisu wynosi 3 tys. zł, a zainwestowane środki są gwarantowane w 100%. Prowizja to 1,35% (3-10 września br.) lub 1,5% (11- 24 września br.). Zapisy potrwają od 3 do 24 września br.\nPRODUKTY KREDYTOWE: Kredyty hipoteczne


Artykuły do unicestwiania szkodników Cybulice Małe - wpoznaniu.biz\nJuly 2, 2022 04:27 - Pozostałe usługi - Cybulice Małe\nDręczą Cię kłopoty ze szkodnikami? Jeżeli tak to zapraszamy gorąco do zapoznania się z kompleksową ofertą naszej firmy. Zapewniamy sprawdzone artykuły przeznaczone do zwalczania insektów, mrówek, kretów, os , a także sporej ilości różnego rodzaju szkodników. Nieustannie poszerzamy swoją ofertę jak również dbamy, aby sprzedawane przez nas towary były nie tylko odpowiedniej jakości, ale także, aby były skuteczne jak również łatwe w aplikacji. W ofercie posiadamy bardzo dużo różnych produktów, które dają możliwość na rozwiązanie problemów ze szkodnikami. Dokonanie zakupów w naszej firmie to fantastyczny pomysł dla każdego. Zapraszamy bardzo serdecznie do zapoznania się z naszym asortymentem.\nData dodania: 29 lis 2019, 00:13:57\nNumer ogłoszenia: #205450


Dior New Look - Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz\nprzez admin · Opublikowane 3 czerwca 2015 · Zaktualizowane 14 marca 2016\nW 1947 roku w Paryżu, Christian Dior (1905-1957) tworzy genialną kolekcję natychmiast okrzykniętą „New Look”. Proponuje zupełnie nową kobiecą sylwetkę o zarysie klepsydry. Mały żakiecik z talią osy (ponownie wróciły gorsety, tyle że w wersji „minii” – pasa wokół talii), baskinką, idealnie dopasowany z wyeksponowaną linią biustu. Do tego spódnica z klosza tuż za kolano, na wielu warstwach halek.\nDior New Look dodatki\nA jako dodatki: rękawiczki, malutki kapelusik i torebka-pudełko trzymana w dłoni. Dopełnieniem wizerunku był makijaż: oczy mocno podkreślone czarną kreską i czerwone usta. A na nogach szpilki\nEksplozja kobiecości po okrutnych czasach wojny\nPo okrutnych latach wojny ta eksplozja kobiecości, powrót przepychu, szelest halek i jedwabiu rozkloszowanych spódnic, pończochy i szpilki wydawały się czymś niezwykłym. Kolekcja Diora była z pewnością ucieleśnieniem marzeń każdej kobiety.\nDior błyskawicznie odniósł sukces i zapoczątkował modę na całą dekadę lat 50. Kobiety musiały czuć się rozkosznie dekadencko, oglądając zarówno tę kolekcję, jak i nosząc ubrania nią inspirowane – szczególnie po latach racjonowania wszystkiego – w tym również tkanin.\nAgnieszka Jelonkiewicz. Suknia księżniczki\nprzez admin · Published 26 kwietnia 2016 · Last modified 3 października 2017\nNastępny post Wiosna w stolicy – Wenusjanki.\nPoprzedni post Ikony stylu w XX wieku


Jadwiga Kamińska-Tu wszystko się zaczęło…\nstart Publikacje Publikacje członków OŁ KSD Jadwiga Kamińska-Tu wszystko się zaczęło…\nJadwiga Kamińska-Tu wszystko się zaczęło…\nŚwięta Siostra Faustyna Kowalska znana i czczona jest na wszystkich kontynentach, dzięki Orędziu Bożego Miłosierdzia jakie przekazała w swoich „Dzienniczkach”. Sekretarka Bożego Miłosierdzia mieszkała w Łodzi tylko kilka lat, ale to Bóg wybrał Łódź, gdzie usłyszała głos powołania do zakonu i to tutaj wszystko się zaczęło.\nHelenka Kowalska urodziła się w 1905 r. w Głogowcu w biednej rodzinie chłopskiej. Ponieważ musiała pomagać rodzicom w gospodarstwie, ukończyła tylko trzy klasy szkoły elementarnej. Jako nastoletnia dziewczynka rozpoczęła pracę w Aleksandrowie Łódzkim.\nW 1922 r. przyjechała do Łodzi i zamieszkała u wuja Michała Rapackiego przy ulicy Nowo-Krótkiej 9 (obecnie Krośnieńska). W 1923 r. rozpoczęła pracę u właścicielki sklepu spożywczego Marcjanny Wieczorek przy ul. Gubernatorskiej 29 (obecnie Abramowskiego).\nLatem 1924 r. podczas plenerowej zabawy w łódzkim Parku Wenecja (obecnie Park im. J. Słowackiego), Helence objawił się Pan Jezus. Wizję tę tak opisała w „Dzienniczku”: W chwili, kiedy zaczęłam tańczyć, nagle ujrzałam Jezusa obok. Jezusa umęczonego, obnażonego z szat, okrytego całego ranami, który mi powiedział te słowa: Dokąd cię cierpiał będę i dokąd mnie zwodzić będziesz? W tej chwili umilkła wdzięczna muzyka, znikło sprzed oczu moich towarzystwo, w którym się znajdowałam, pozostał Jezus i ja. Helenka przynaglona tym widzeniem pobiegła do katedry modlić się. Tutaj usłyszała głos Pana Boga: „Jedź natychmiast do Warszawy, Tam wstąpisz do klasztoru”. W łódzkiej katedrze skrystalizowało się powołanie do zakonu prostej, młodej dziewczyny. Zaczęła się trudna droga zakonnego życia, ciężkiej fizycznej pracy, chorób i walki o zrozumienie Orędzia Bożego Miłosierdzia.\nFormy kultu Bożego Miłosierdzia podjęte i realizowane w Kościele Łódzkim to m.in. obraz Miłosierdzia Bożego, Święto Miłosierdzia Bożego, Koronka do Miłosierdzia Bożego, Godzina Miłosierdzia. Święto Miłosierdzia w diecezji łódzkiej jest obchodzone od 1990 r.\nW pierwszą niedzielę po Wielkanocy 7 kwietnia 1991 r. Kościół Łódzki zawierzył się Miłosierdziu Bożemu. Akt zawierzenia został wypowiedziany we wszystkich parafiach. Miejscem szczególnym kultu w Łodzi jest sanktuarium Miłosierdzia Bożego i kościół pw. św. Faustyny Kowalskiej. To w Łodzi, gdzie wszystko się zaczęło zrodziła się idea „Koronki na ulicach świata”. Pierwsza modlitwa w 2008 r. zgromadziła łodzian na 111 skrzyżowaniach.\nZ czasem dołączyły inne polskie miasta, a dziś ta akcja obejmuje nie tylko Europę, ale także Afrykę, obie Ameryki, Australię i Azję.\nW 2005 r. podczas obchodów 85 rocznicy utworzenia diecezji łódzkiej i w stulecie urodzin św. Faustyny, została ogłoszona patronką naszego miasta. Łódź powinna być dumna, że sekretarka Bożego Miłosierdzia lata młodzieńcze spędziła w Łodzi. Dzisiaj, kiedy jesteśmy świadkami upadku wartości moralnych, kultu techniki i pieniądza, rozwiązłości, zbrodni, narkomanii, człowiek szczególnie potrzebuje Miłosierdzia Bożego. Odwiedzając miejsca, w których przebywała i usłyszała głos powołania, znana na całym świecie św. Siostra Faustyna, patronka naszego miasta, poprośmy ją o wstawiennictwo u Boga, o zmiłowanie dla nas samych i całego świata.


Post autor: dziadek_m60 » sob gru 31, 2011 3:27 pm\nPozwolę sobie nieśmiało dodać kilka refleksji dotyczących tego tematu.\nZ rozrzewnieniem wspominam czasy przełomu lat 50. i 60., kiedy to na wakacje obowiązkowo zawozili mnie z rodzeństwem, moi rodzice, do Obrytego, pow. Pułtusk, w rodzinne strony mojego taty.\nPamiętam smak wiśni z przyzagrodowych drzew, kompotu z nich z makaronem z pszenicznej mąki, zrobionym rękoma cioci Stanisławy (dziś już nieżyjącej), smak placków, tzw. sodaków (sodziaków). Tamże nauczyłem się kosić kosą zboże.\nCiocia była zadowolona, ponieważ lepiej od wuja zostawiałem pokos na „ścianie” - nie musiała szarpać sierpem niedociętych źdźbeł zboża, przy zbieraniu w snopki. Jednym z trudniejszych zadań było wycinanie kosą tzw. „legi” -zboża położonego przez wiatr i deszcz. Można by tak gawędzić ….\n„Gmina Obryte – serce Kurpi Białych” (album pod redakcją Pana Lecha Chybowskiego, z tekstami Radosława Lolo, Lecha Chybowskiego i Grzegorza Huberta Gerka, wyd. 2010) – tamże na wstępie prezentowany wiersz mej kuzynki\nStefanii Seroki „Moja ziemia kurpiowska”, napisany w 1983 roku. Pozwolę sobie na kilka wersów….\n„Wiosko moja rodzinna\npragnę abyś była\nw całym świecie znana……\nZiemio Białych Kurpi\nwodami Narwi i Bugu\nZiemio kurpiowska, obrycka\nnarzekać nie trzeba\nKto uczciwie pracuje\nnie zbraknie mu chleba\nBył czas, że tą ziemią pogardzali\nBali się ciężkiej pracy\nw mieście lekkiego chleba szukali\nNa wsi ten zostaje\nkto te ziemię kocha\nOna to czuje i największy skarb swój\ndorodny plon mu odda.”\nO ile dobrze pamiętam z historii, kiedyś na północno-wschodnim obszarze Mazowsza była jedna wielka Puszcza Mazowiecka, po ingerencji człowieka zaznaczyły się dwie : Puszcza Zielona (zwana inaczej Królewską) i Puszcza Biała (zwana inaczej Biskupią)- stąd wzięły nazwy Kurpie Zielone i Kurpie Białe. W czasie wakacyjnych pobytów słyszałem\no jeszcze jednym kolorze (czytałem również niedawno na jakimś forum), ale nie będę tu pisał o jaki kolor chodzi.\nNie wiem czy nie przesadziłem z obszernością tego postu i narażę się na uwagi.\nPost autor: Fronczak Waldemar » sob gru 31, 2011 3:44 pm\nBardzo ciepła i na miejscu wypowiedź. Odbieram to osobiście, bo po mieczu pochodzę z Puszczy Zielonej, czyli jestem "Puszczonem", jak mawia Adam Pszczółkowski , z którego przodkami, moi siedzieli "przez miedzę".\nDla innych Puszczaków wyjaśniam, że pochodzę od Berków, Wilgów, Orzołów, Kutów z Jednorożca i okolic, ale także od Chrzanowskich, Grabowskich i Zadrożnych.\nDo Kurpi mam specjalny sentyment, podobnie jak z drugiej strony do Księstwa Łowickiego, bo w połowie jestem Księżakiem. Kto zna historię obu społeczności, to wie, że to niezła mieszanka\nBogdanie, na naszym forum nie istnieje limit długości postów. Im więcej informacji, im są one ciekawsze, im więcej wnoszą nowych informacji - tym lepiej.\nPost autor: Tami » sob gru 31, 2011 4:18 pm\nJa także mam przodków pochodzących z parafii Zambski i Obryte.\nO tym,ze moje "korzenie"wywodzą się z tych stron dowiedziałam się trzy lata temu.\nByłam już i zobaczyłam na własne oczy interesujące mnie wsie.\nWiem już też ,ze moi przodkowie przybyli w te strony z Gąsewa.\nPost autor: Fronczak Waldemar » sob gru 31, 2011 4:33 pm\nKrystyno, popatrz jaki ten świat mały. Część moich praszczurów siedziała w parafii Gąsewo i Płoniawy. Ba, stała się rzecz dziwna! Puszczak z Jednorożca, Fronczak, poślubił kobietę z Płoniaw, co nie mieściło się w głowie, zważywszy na zadawniony konflikt obu społeczności. Puszcza, to ludzie królewscy, a okolice Płoniaw należały do biskupstwa (mówiąc w dużym uproszczeniu).\nPost autor: Tami » sob gru 31, 2011 4:50 pm\nZ jakiej wsi byli Twoi przodkowie z parafii Gąsewo?\nJa napisałam "z Gąsewa",a konkretnie zapomniałam dodać ,że z Poświętnego.\nPost autor: Fronczak Waldemar » sob gru 31, 2011 5:19 pm\nZe Szczeglina - Pszczoły.\nW okolicznych parafiach, jak kamieniem rzucisz, to w mojego przodka trafisz Sątrzaska, Karwacz, Zblicha, Bramura, Płoniawy, Podoś itp (ale to już nie Kurpie).\nPost autor: Adam Leszczyński » śr sty 11, 2012 7:49 pm\nJa pamiętam że jak zawsze przejeżdżaliśmy z Rodzicami przez Kurpie to tata żartował, żeby zamykać drzwi i trzymać swoje rzeczy.\nTaki czarny PR, zresztą niesłuszny.\nPost autor: Waldemar » śr sty 11, 2012 9:00 pm\nmoże Tato żartował w gronie rodzinnym ,ale ty w jakim celu\nto powtarzasz ?\nNie najstosowniejszy to żart.\nPost autor: Adam Leszczyński » śr sty 11, 2012 9:43 pm\ntoż wiadomo że żart.\nDo tego jeszcze okraszony, komentarzem że pogląd ten niesłuszny\nwraz z stosowną emotikoną.\nDawno temu, wracając w przedszkola podobno cały dzień spędziłem przed lustrem w łazience,\nMama się pyta o co w końcu chodzi, a ja na to, że Pani przedszkolanka powiedziała że mam niebieskie/czarne? podniebienie, bom z Wejherowa to pewnie Kaszub.\ni zapewniam że jadąc ostatnio przez Myszyniec drzwi miałem nie zabezpieczone.\nPost autor: Bogumiła Skrzypczak » śr sty 11, 2012 9:45 pm\nJa też mam korzenie na Mazowszu - Obryte,Zambski,Zatory,Lubiel.\nUrodziłam się na Ziemiach Odzyskanych /okolice Kołobrzegu/ po wyjeździe rodziców z Rozdział.\nDane mi jednak było mieszkać pół roku u cioci w Ciółkowie,tam też chodziłam do 2 klasy SP.\nPo "cywilizacji "terenów poniemieckich trafiłam do szkoły w wiejskiej chałupie,gdzie uczyły się 2 klasy\njednocześnie z niedomykającymi drzwiami i szronem na ścianach.\nPamiętam dom z lampą naftową /ciocia mieszkała poza wsią i elektryczność mieli dopiero pod koniec\nlat 70 /,wodę ze studni,domek drewniany ocieplany liśćmi i ... tajemniczą piwnicę wykopaną w ziemi , do której\nnie mogłam wchodzić,zabawę piłką zrobioną z sierści krowy /którą musiałam pasać / - tyle zapamiętałam z tamtego okresu.\nPóźniej jeździłam tam na wakacje /kilka razy/ i wtedy było cudownie - kąpiel w Narwi , chodzenie za koniem przy\nkieracie,uroczyste wyjazdy na odpusty do sąsiednich wsi ,chodzenie po lesie / tuż za chałupą/ i coś jeszcze....\nAle o tym przekonałam się w tym roku - to była cisza,spokój,zapach skoszonej trawy,świergot ptaków w Olszynie\n/samosiejki,które teraz utworzyły piękny zagajnik i wijącym się wśród nich strumykiem/.\nNadal leżały w gościnnym pokoju chodniki robione przez ciocię na krosnach i kolorowe wzorzyste kurpiowskie narzuty.\nByło mi tam dobrze ale ..... wróciłam do rzeczywistości i do domu.\nPost autor: Michalina180 » czw sty 12, 2012 10:46 am\nMoje korzenie to rownież Mazowsze okolice Pultuska i Ciechanowa.\nMyślę ,ze takich smakow i zapachów z dzieciństwa nie zapomina się nigdy a z latami nabierają jeszcze intenswniejszych odcieni.\nWystarczy tylko zamnąć oczy.\nJa pamiętam ze swojego dzieciństwa taki obyczaj : w Niedzielę Wielkanocną do kościola na Rezurekcję chodziło się ok 2-3 km pieszo\ni po mszy gospodarze starali się jak najszybciej dotrzeć do swojego domu. Ten ktory dotarł pierwszy mial zapewniony urodzaj.\nPamiętam ,ze bardzo się tym ciekawilam i potem robilam śledztwo jak to się przekłada na te plony.\nPolecam ksiązkę Bonifacego Kozłowskiego "Folklor muzyczny i taneczny Puszczy Białej" Tam można znaleść troszkę takiego "klimatu"\nTak naprawdę chodzi o to abyśmy nie zapomnieli , a jeśli się uda przekazali dalej\nPost autor: Waldemar » ndz mar 25, 2012 12:37 pm\nZa tydzień Niedziela Palmowa w Łysych.\nZachęcam do wyjazdu .Dwa krótkie filmy:\nhttp://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=& ... cVKH554cJQ\nhttp://www.youtube.com/watch?v=D39Q8VKF ... re=related\nPost autor: helenka13 » pn mar 26, 2012 12:43 am\nPięknie dziękuję Waldku,\njutro będzie u mnie wnuk to pokażę mu ten link.\nNie pierwszy raz ogląda linki na forgenie .pierwsze były Tomka Szuta.\nPalmę ,którą mu kupiłam w tym roku, jest z żyta , lnu, i traw, których nie wymienię bo znam tylko nazwy łacińskie.Palma ma kształt zająca , oczy są z nieśmiertelników.A i tak nie umywa się do Waszych kurpiowskich.Pozdrawiam .Helenka\nPost autor: Waldemar » czw lis 08, 2012 4:55 pm\nKrótki filmik o krainie moich dziadków,\nhttp://www.youtube.com/watch?v=CupIdUj7 ... re=related\nPost autor: Waldemar » wt maja 14, 2013 2:34 pm\nZbiór pięknych pieśni kurpiowskich\n,,Pożyczyłem" ze strony https://www.facebook.com/Kurpie.Historia.Trwanie


Herbata imbirowa - idealna na jesień, na odporność - Kobieta Po 30\nStrona główna » Zdrowie » Herbata imbirowa – idealna na jesień, na odporność\nHerbatę imbirową rzadko pije się dla dobrego smaku (jest dość pikantna, ale przy tym bez wyraźnego dodatkowego smaku). Można wzbogacić jej smak, dodając świeży miód lub sok z limonki. Dużo częściej sięga się po nią, by skorzystać z jej doskonałych właściwości, a te pozwalają wzmocnić ciało i oczyścić umysł. Herbata imbirowa to mnóstwo korzyści. Jeśli jeszcze nie próbowałaś, sięgnij po nią koniecznie!\nHerbata imbirowa na świeżym korzeniu\nMożesz znaleźć w sklepie herbaty imbirowe w torebkach. Jednak dużo lepsze są samodzielnie przygotowane herbaty na bazie świeżego korzenia. Zazwyczaj takie domowe herbaty są smaczniejsze, mają także dużo lepsze właściwości.\nHerbata imbirowa jest czasami nazywana wodą imbirową, dlatego, że przygotowywana jest w praktyce na bazie wody z dodatkiem świeżego imbiru.\nMożna ją spożywać na ciepło lub zimno. Jeśli przygotujesz większą ilość, nic nie stoi na przeszkodzie, by przechowywać ją w lodówce. Jednak zanim wstawisz ją do lodówki, wlej herbatę do pojemnika z przykrywką. Przechowuj maksymalnie przez tydzień.\nPrzygotowanie herbaty imbirowej jest bardzo proste. Będziemy potrzebować:\nUmyj i obierz imbir, pokrój w cienkie plastry. Im cieńsze plastry, tym lepiej, tym więcej drogocennych składników uda nam się uwolnić z imbiru do wody.\nWlej do garnka wodę i dodaj imbir, gotuj przez około 10 minut. Jeśli chcesz, żeby herbata była bardziej wyrazista, gotuj wodę dłużej. Możesz też dodać więcej plasterków imbiru.\nNa koniec zdejmij garnek z ognia, odstaw. Poczekaj około 5 minut i dodaj miód i sok z limonki. Pij na zdrowie.\nJak działa herbata imbirowa?\nlekko rozgrzewa (może mieć właściwości napotne),\ndobrze wpływa na układ pokarmowy,\nwspomaga produkcję śliny i żółci,\nzapobiega nudnościom i wymiotom, także tym w ciąży.\nzmniejsza ból i stany zapalne w organizmie,\nwspomaga zachowanie koncentracji.\nImbir warto pić w okresie jesienno-zimowym, by zwiększyć odporność i wspomóc organizm w walce z patogenami.\nCo Ty na to? Przygotujesz herbatę imbirową?\nSukienki wieczorowe idealne na zbliżające się...


Jan - Księga 11 bit/j/11.htm\nEwangelia według św. Jana, Księga 11\n1 Był pewien chory, Łazarz z Betanii, z miejscowości Marii i jej siostry Marty*. 2 Maria zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła Jego nogi*. Jej to brat Łazarz chorował. 3 Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: <<Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz>>. 4 Jezus usłyszawszy to rzekł: <<Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą>>*. 5 A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. 6 Mimo jednak że słyszał o jego chorobie, zatrzymał się przez dwa dni w miejscu pobytu. 7 Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: <<Chodźmy znów do Judei!>> 8 Rzekli do Niego uczniowie: <<Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz?>> 9 Jezus im odpowiedział: <<Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin? Jeżeli ktoś chodzi za dnia, nie potknie się, ponieważ widzi światło tego świata. 10 Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ brak mu światła>>*. 11 To powiedział, a następnie rzekł do nich: <<Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić>>. 12 Uczniowie rzekli do Niego: <<Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje>>. 13 Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. 14 Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: <<Łazarz umarł, 15 ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego!>> 16 Na to Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: <<Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć>>.\n17 Kiedy Jezus tam przybył, zastał Łazarza już do czterech dni spoczywającego w grobie. 18 A Betania była oddalona od Jerozolimy około piętnastu stadiów 19 i wielu Żydów przybyło przedtem do Marty i Marii, aby je pocieszyć po bracie. 20 Kiedy zaś Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu. 21 Marta rzekła do Jezusa: <<Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. 22 Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga>>. 23 Rzekł do niej Jezus: <<Brat twój zmartwychwstanie>>. 24 Rzekła Marta do Niego: <<Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym>>. 25 Rzekł do niej Jezus: <<Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. 26 Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?>> 27 Odpowiedziała Mu: <<Tak, Panie! Ja mocno wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat>>.\n28 Gdy to powiedziała, odeszła i przywołała po kryjomu swoją siostrę, mówiąc: <<Nauczyciel jest i woła cię>>. 29 Skoro zaś tamta to usłyszała, wstała szybko i udała się do Niego. 30 Jezus zaś nie przybył jeszcze do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie Marta wyszła Mu na spotkanie. 31 Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, udali się za nią, przekonani, że idzie do grobu, aby tam płakać. 32 A gdy Maria przyszła do miejsca, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go upadła Mu do nóg i rzekła do Niego: <<Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł>>. 33 Gdy więc Jezus ujrzał jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: <<Gdzieście go położyli?>> 34 Odpowiedzieli Mu: <<Panie, chodź i zobacz!>>. 35 Jezus zapłakał. 36 A Żydzi rzekli: <<Oto jak go miłował!>> 37 Niektórzy z nich powiedzieli: <<Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?>>\n38 A Jezus ponownie, okazując głębokie wzruszenie, przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień. 39 Jezus rzekł: <<Usuńcie kamień!>> Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: <<Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie>>. 40 Jezus rzekł do niej: <<Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?>> Usunięto więc kamień. 41 Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: <<Ojcze, dziękuję Ci, żeś mnie wysłuchał. 42 Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie lud to powiedziałem, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał>>. 43 To powiedziawszy zawołał donośnym głosem: <<Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!>> 44 I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz jego była zawinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: <<Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić!>>.\n45 Wielu więc spośród Żydów przybyłych do Marii ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego. 46 Niektórzy z nich udali się do faryzeuszów i donieśli im, co Jezus uczynił. 47 Wobec tego arcykapłani i faryzeusze zwołali Wysoką Radę i rzekli: <<Cóż my robimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków? 48 Jeżeli Go tak pozostawimy, to wszyscy uwierzą w Niego, i przyjdą Rzymianie, i zniszczą nasze miejsce święte i nasz naród>>*. 49 Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był najwyższym kapłanem, rzekł do nich: <<Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod uwagę, 50 że lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud, niż miałby zginąć cały naród>>. 51 Tego jednak nie powiedział sam od siebie, ale jako najwyższy kapłan w owym roku wypowiedział proroctwo, że Jezus miał umrzeć za naród, 52 a nie tylko za naród, ale także, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno*. 53 Tego więc dnia postanowili Go zabić.\n54 Odtąd Jezus już nie występował wśród Żydów publicznie, tylko odszedł stamtąd do krainy w pobliżu pustyni, do miasteczka, zwanego Efraim, i tam przebywał ze swymi uczniami. 55 A była blisko Pascha żydowska. Wielu przed Paschą udawało się z tej okolicy do Jerozolimy, aby się oczyścić. 56 Oni więc szukali Jezusa i gdy stanęli w świątyni, mówili jeden do drugiego: <<Cóż wam się zdaje? Czyżby nie miał przyjść na święto?>> 57 Arcykapłani zaś i faryzeusze wydali polecenie, aby każdy, ktokolwiek będzie wiedział o miejscu Jego pobytu, doniósł o tym, aby Go można było pojmać.