Pomnik Gierka - SZACHY\nWysłany: Czw 18:30, 21 Wrz 2017 Temat postu: Pomnik Gierka\nSzachowy pomnik Gierka\nGierek będzie miał pomnik, a nawet własną izbę pamięci\nSzachowy pomnik Gierka --- projekt dla Sosnowca\nTeraz mieszkańcy miejscowości Czumów koło Hrubieszowa chcą postawić\npierwszemu sekretarzowi monument prawdziwy. Pomysłodawca, miejscowy\nprzedsiębiorca Marian Pawlak, liczy, że w przyszłym roku powstanie figura,\nzaś na uroczyste otwarcie zostanie zaproszony\nsyn Gierka - Adam, eurodeputowany SLD.\nOstatnio zmieniony przez wladek dnia Czw 19:30, 21 Wrz 2017, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Pią 13:24, 22 Wrz 2017 Temat postu:\nPromocja -----> białego Skoczka\nPionek - d6 -- Torun --- 6 razy 4 = 24\nKrol -- b7 - Stargard -- 7 razy 2 = 14\nMat -- w 2 posunieciach -- #2 --- --- 1. d7 - tempo - Kc6 - 2. d8=Skoczek - szach - mat\nOstatnio zmieniony przez wladek dnia Pią 19:30, 22 Wrz 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 17:13, 23 Wrz 2017 Temat postu:\nArcymistrz, który zarywał noce przy Championship Managerze.\nPoznajcie najlepszego polskiego szachistę -- INNE SPORTY\nPoznajcie najlepszego polskiego szachistę\nCHAMPIONSHIP MANAGER LESZEK MILEWSKI MAGNUS CARLSEN\n- RADOSŁAW WOJTASZEK -- SZACHY\nNajlepszy polski szachista zarywał noce przy Championship Managerze,\nuważnie ogląda też Ekstraklasę. Najchętniej trenuje pod Rammsteina,\nchoć zdarza się Eminem lub Daft Punk. Dlaczego polscy szachiści są jednymi\nz najlepszych na świecie? Jakie życie prowadzi zawodowy szachista?\nNa czym polegają pijane szachy, jak groźny jest elektrodoping?\nCo mogą dać szachy dzieciom? Poznajcie Radosława Wojtaszka.\nPrzed wami wywiad, który łamie mnóstwo stereotypów.\nMoja mama, nauczycielka francuskiego, miała znajomych we Francji. Rodzice, gdy się do nich wybierali, zawsze kupowali jakiś prezent ich dzieciom – pewnego dnia stanęło na szachach. Ja się dorwałem do nich jeszcze przed wyjazdem, gdy stały na półce. Na początku spodobały mi się figurki – konik, hetman, król – ale na miejscu uczyłem się trochę grać, a po powrocie do Polski tata tak naprawdę przedstawił mi ruchy. Miałem dużo szczęścia, że w Kwidzynie, z którego pochodzę, funkcjonuje klub szachowy. Zostałem tam zaprowadzony, zajęcia miałem trzy razy w tygodniu. Znowu fura szczęścia, że moim pierwszym trenerem – pan Marian Wodzisławski – była osoba, która miała w sobie pasję i potrafiła mi tę pasję przekazać.\nTo trudna sztuka, bo dziecko szybko się zniechęca, nudzi, ale u mnie te\nmomenty zniechęcenia były krótkie. Oczywiście zdarzały się, ale zgrało się\nwiele czynników, by szachy, które miały być dla mnie zabawą, stały się\nzawodem i sposobem na życie.\nChoćby zdrowe wsparcie rodziców. Ostatnio przechodziłem koło stadionu\nLegii, na bocznym boisku grali juniorzy. Przy płocie stał rządek bodajże\nojców i jak oni to przeżywali, jak… różnych słów używali (śmiech).\nMnie do niczego nie zmuszano, bo jak dziecko się do czegoś zmusza,\nto ono robi na odwrót i nic z tego nie będzie. Chciałem grać to grałem,\nnie chciałem to nie. Trener też motywował do pracy, a nie zmuszał, w\nkonsekwencji pracowałem, bo chciałem. Wyrabiałem sobie zdrowy nawyk.\nGdy byłem dzieckiem, nie było funduszy bym jeździł na turnieje z rodzicami\ni trenerem – musieli wybierać. I posyłali mnie z trenerem, choć na pewno\nbyło im ciężko posyłać małe dziecko pod opieką kogoś innego.\nTata z wieloma osobami rozmawiał też, by znaleźć dla mnie sponsora,\nsłowem – robili, co mogli, by moja przygoda z szachami trwała i żebym\nmiał jak najlepsze warunki. Nie ukrywajmy, spotykałem się z zawodnikami\nz całego świata i ci zawodnicy mieli większe wsparcie finansowe.\nJa w pewnym momencie byłem jednym z nielicznych juniorów w Polsce,\nktórzy coś już osiągnęli, ale wciąż nie mieli stałego szkoleniowca.\nZ moim pierwszym trenerem współpracowałem do wieku powiedzmy\ndwunastu lat, ale potem potrzebowałem kogoś, kto stawiałby większe\nwyzwanie, miałby większą wiedzę – kilka lat nie miałem nikogo.\nRodzice walczyli o fundusze na to, żebym przynajmniej raz na jakiś\nczas spotkał się z trenerem z górnej półki.\nNie było u nas szachowych tradycji rodzinnych. To znaczy, dziadek Jan od\nstrony mamy grywał w szachy, poznał je w armii. Zawsze jak przyjeżdżałem\ndo dziadka zaczynał się rytuał: dziadek rozstawia szachy, kładzie pięć\nzłotych obok szachownicy: jeśli wygrywałem, to było moje. Jeśli\nprzegrywałem, brał te pięć złotych, ale zabierał mnie i tak na lody\n(śmiech). Grał bardzo dobrze, choć nigdy nie uczył się szachów, był\nsamoukiem – ja już odnosiłem jakieś sukcesy, ale ciągle był silniejszy.\nDopiero, gdy miałem za sobą sześć lat szachowych treningów, zacząłem\nwygrywać. Dziadek miał ostry charakter, nie do mnie, ale ogółem – jak\nz kimś trenowałem, to zawsze przypilnował, żeby się sprawował.\nMiał przykładać się do pracy, traktować trening ze mną odpowiedzialnie,\na jak spóźnił się choćby minutę, to dziadek już wytłumaczył, że to ostatnie\nZachowałem (śmiech). Nigdy nie byłem rozrzutny. Co chciałem to sobie\nkupowałem, ale starając się zachować rozsądek. Przełomem był wyjazd\ndo Gdańska, gdzie odbywało się sześć turniejów – wygrałem rower,\nkomputer, coś tam jeszcze, w każdym razie nagrody, które były sporo warte.\nZobaczyłem – fajnie, robię to, co lubię, wygrywam, a jeszcze mam coś z\nPierwszy komputer. Powiedz, od razu zainstalowałeś program szachowy,\nczy jednak królowały gry?\n01/02. Nawet robiłem w późniejszych latach łatki składów, tak by grać\nw tę wersję, ale składy były – powiedzmy – z 2011. Ta gra zżera jednak\nza dużo czasu, musiałem pewnie dnia z bólem odinstalować (śmiech).\nMuszę przyznać, że jest kultowa, potrafiłem grać save’y, gdzie miałem\nna przykład dwadzieścia sezonów w jednym klubie.\nSzachy uważane są za klasyczny przykład sportu nietelewizyjny.\nCarlsen pokazuje, że to nie jest prawda.\nA według mnie jest to prawda, szachy są przecież nietelewizyjne.\nAle biegi narciarskie też są nietelewizyjne i co? Potrafiły znaleźć miejsce\nw telewizji. W Norwegii Carlsen został mistrzem, więc jego partie udaje się\nsprzedać z rozmachem, ze studiem, całym tym sztafażem.\nStało się u nich trochę to, co u nas ze skokami – zaszczepiono poprzez\nsukces sport w świadomości. W polskich szachach takiego sukcesu nie\nW takim razie Polacy notorycznie robią wyniki ponad stan, bo jesteśmy\nw światowej czołówce mimo średnich nakładów.\nZauważam, że zarówno szachiści jak i piłkarze są ostatnio zdecydowanie bardziej profesjonalni, czyli nie skupiają się tylko na treningu. Sukces nie kończy się tylko na boisku lub tylko przy desce. Taka dieta: jak się lepiej odżywam, to też się lepiej czuję, u mnie też to się przekłada na wyniki.\nTakie osoby jak Lewandowski czy nawet młodzi jak Linetty robią wielką robotę pokazując, jak wiele można osiągnąć dbając o siebie.\nKiedyś ktoś jechał za granicę – super, osiągnąłem, co chciałem!\neraz to jest dopiero start. Ja też widzę po sobie, że chcę rywalizować\nz najlepszymi na świecie, walczyć o największe stawki. Druga rzecz,\nktóra nas łączy, to dużo czasu wolnego. Po treningu masz cały dzień\nna rozważanie konsekwencji pytania: co tu teraz zrobić?\nOstatnio zmieniony przez wladek dnia Sob 17:39, 23 Wrz 2017, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Pon 17:12, 25 Wrz 2017 Temat postu:\n4. Runda w dniu 2017/09/26 ----> o 13:30\n2\t46\tGM\tLenderman Aleksandr\t2565\t3\t3\tGM\tEljanov Pavel\t2734-\t8\n6\t41\tGM\tTari Aryan\t2588\t2½\t2½\tGM\tAdams Michael\t2738\t6\n7\t32\tGM\tBok Benjamin\t2620\t2½\t2½\tGM\tVidit Santosh Gujrathi\t2702\t12\n8\t49\tGM\tDeac Bogdan-Daniel\t2559\t2½\t2½\tGM\tShort Nigel D\t2698\t14\n9\t55\tGM\tSwapnil S. Dhopade\t2532\t2½\t2½\tGM\tMovsesian Sergei\t2671\t20\n10\t26\tGM\tFressinet Laurent\t2657\t2½\t2½\tGM\tHarika Dronavalli\t2528\t56\n11\t98\tIM\tHouska Jovanka\t2393\t2½\t2½\tGM\tGranda Zuniga Julio E\t2653\t27\n12\t9\tGM\tVallejo Pons Francisco\t2716\t2\t2½\tIM\tBatsiashvili Nino\t2472\t68\n13\t7\tGM\tGelfand Boris\t2737\t2\t2\tGM\tSunilduth Lyna Narayanan\t2568\t45\n14\t47\tGM\tPichot Alan\t2565\t2\t2\tGM\tAlmasi Zoltan\t2707\t10\n15\t11\tGM\tNaiditsch Arkadij\t2702\t2\t2\tGM\tDonchenko Alexander\t2559\t50\n16\t13\tGM\tHowell David W L\t2701\t2\t2\tGM\tMekhitarian Krikor Sevag\t2534\t54\n18\t59\tIM\tLampert Jonas\t2514\t2\t2\tGM\tSutovsky Emil\t2683\t16\n19\t17\tGM\tLeko Peter\t2679\t2\t2\tGM\tPanchanathan Magesh Chandran\t2481\t64\n20\t19\tGM\tRapport Richard\t2675\t2\t2\tGM\tKhmelniker Ilya\t2480\t65\n21\t63\tIM\tNihal Sarin\t2483\t2\t2\tGM\tAdhiban B.\t2670\t21\n22\t74\tIM\tEsserman Marc\t2453\t2\t2\tGM\tJones Gawain C B\t2668\t23\n23\t24\tGM\tRiazantsev Alexander\t2666\t2\t2\tIM\tChristiansen Johan-Sebastian\t2457\t72\n24\t81\tIM\tGaponenko Inna\t2437\t2\t2\tGM\tSargissian Gabriel\t2652\t29\n25\t30\tGM\tXiong Jeffery\t2633\t2\t2\tIM\tKjartansson Gudmundur\t2456\t73\n26\t34\tGM\tL'ami Erwin\t2611\t2\t2\tGM\tNeelotpal Das\t2448\t76\n27\t35\tGM\tSokolov Ivan\t2603\t2\t2\tIM\tTrent Lawrence\t2427\t83\n28\t97\tIM\tHarsha Bharathakoti\t2394\t2\t2\tGM\tBogner Sebastian\t2599\t36\n29\t37\tGM\tBindrich Falko\t2598\t2\t2\tIM\tZatonskih Anna\t2424\t85\n30\t38\tGM\tHuschenbeth Niclas\t2596\t2\t2\tGM\tTarjan James\t2412\t90\n31\t39\tGM\tSvane Rasmus\t2595\t2\t2\tIM\tL'ami Alina\t2286\t121\n32\t105\tIM\tKrishna C R G\t2367\t2\t2\tGM\tTimman Jan H\t2573\t44\n33\t116\tIM\tRathnakaran K.\t2326\t2\t1½\tGM\tTregubov Pavel V.\t2589\t40\n34\t22\tGM\tHou Yifan\t2670\t1½\t1½\tWGM\tShvayger Yuliya\t2442\t80\n35\t25\tGM\tAkobian Varuzhan\t2662\t1½\t1½\tGM\tSundararajan Kidambi\t2426\t84\n36\t78\tIM\tSwayams Mishra\t2444\t1½\t1½\tGM\tJu Wenjun\t2574\t42\n37\t88\tGM\tArkell Keith C\t2415\t1½\t1½\tGM\tAravindh Chithambaram Vr.\t2573\t43\n38\t89\tIM\tWallace John Paul\t2413\t1½\t1½\tGM\tWagner Dennis\t2564\t48\n39\t53\tGM\tVishnu Prasanna. V\t2543\t1½\t1½\tIM\tHemant Sharma (del)\t2342\t109\n40\t57\tGM\tPerelshteyn Eugene\t2524\t1½\t1½\tFM\tRagnarsson Dagur\t2340\t110\n41\t92\tArjun Kalyan\t2406\t1½\t1½\tIM\tLubbe Nikolas\t2515\t58\n42\t95\tIM\tRoberson Peter T\t2403\t1½\t1½\tGM\tOlafsson Helgi\t2512\t60\n43\t61\tIM\tPraggnanandhaa R\t2500\t1½\t1½\tHarari Zaki\t2027\t152\n44\t62\tIM\tBrown Michael William\t2499\t1½\t1½\tIM\tKolbus Dietmar\t2320\t117\n45\t101\tIM\tKaravade Eesha\t2384\t1½\t1½\tIM\tHambleton Aman\t2479\t66\n46\t67\tGM\tSalomon Johan\t2476\t1½\t1½\tOjas Kulkarni\t2289\t120\n48\t107\tIM\tLedger Andrew J\t2361\t1½\t1½\tIM\tPaehtz Elisabeth\t2453\t75\n49\t123\tIM\tRudolf Anna\t2286\t1½\t1\tIM\tYankelevich Lev\t2443\t79\n51\t69\tIM\tZumsande Martin\t2471\t1\t1\tVignesh B\t2260\t126\n52\t71\tIM\tVisakh N R\t2458\t1\t1\tFM\tLoew Gerald\t2262\t125\n53\t82\tIM\tKiewra Keaton\t2433\t1\t1\tMueller Philipp\t2220\t131\n54\t86\tRaja Harshit\t2423\t1\t1\tFM\tLorscheid Gerhard\t2192\t134\n55\t119\tFM\tZwahr Paul\t2306\t1\t1\tFM\tRakesh Kumar Jena\t2418\t87\n56\t91\tIM\tDegtiarev Evgeny\t2412\t1\t1\tSeyfried Claus\t2173\t136\n57\t127\tFM\tYoo Christopher Woojin\t2254\t1\t1\tIM\tCornette Deimante\t2404\t93\n58\t137\tBirkisson Bardur Orn\t2164\t1\t1\tIM\tKojima Shinya\t2403\t94\n59\t139\tFM\tBabar Michael\t2130\t1\t1\tIM\tEggleston David J\t2400\t96\n60\t99\tLoos Roland\t2393\t1\t1\tPranav Anand\t2106\t141\n61\t151\tMai Aron Thor\t2038\t1\t1\tIM\tKavutskiy Konstantin\t2390\t100\n62\t103\tPranav V\t2372\t1\t1\tFischer Daniel\t2100\t142\n63\t106\tFM\tFenil Shah\t2362\t1\t1\tBurrows Martin P\t2085\t146\n64\t153\tWFM\tZahn Alina\t2025\t1\t1\tIM\tBellin Robert\t2344\t108\n65\t111\tFM\tPaul Johannes\t2335\t1\t1\tCM\tThilakarathne G M H\t2053\t149\n66\t112\tFM\tJessel Stephen\t2334\t1\t1\tHopson Kevin Mike\t1929\t160\n67\t158\tAcosta Mariano\t1988\t1\t1\tWIM\tVaishali R\t2329\t113\n68\t104\tGM\tArakhamia-Grant Ketevan\t2369\t½\t1\tJonsson Gauti Pall\t2011\t155\n69\t135\tHeimisson Hilmir Freyr\t2185\t½\t½\tIM\tMannion Stephen R\t2320\t118\n70\t122\tIM\tPiasetski Leon\t2286\t½\t½\tKavinda Akila\t2099\t143\n71\t128\tIM\tWatson John\t2247\t½\t½\tMaloberti David\t2132\t138\n73\t132\tPlayer Edmund C\t2202\t½\t½\tWIM\tMaroroa Sue\t2083\t147\n74\t133\tOyama Akito\t2198\t½\t½\tNahnsen Kenneth\t2011\t156\n75\t159\tDahl Baard\t1974\t½\t0\tBalint Vilmos\t2281\t124\n76\t129\tWIM\tOsmanodja Filiz\t2245\t0\t0\tByron Alan M\t2074\t148\n77\t150\tPrueske Wolfgang\t2046\t0\t0\tCoathup Roger H\t2125\t140\n78\t154\tBirkisson Bjorn Holm\t2023\t0\t0\tKruse Janik\t2096\t144\n79\t157\tWFM\tFrank Tena Dr.\t2002\t0\t0\tPauza\n80\t52\tGM\tKosteniuk Alexandra\t2552\t2\t0\tNieskojarzony\n81\t77\tGM\tUshenina Anna\t2445\t½\t0\tNieskojarzony\n82\t115\tWGM\tRapport Jovana\t2327\t1\t0\tNieskojarzony\nOstatnio zmieniony przez wladek dnia Pon 17:13, 25 Wrz 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 22:29, 05 Paź 2017 Temat postu:\nReklama małej Roszady\nMat -- w 2 posunięciach -- #2 -- -- 1. Sf3! - Kxf3 - 2. 0-0 - szach - mat\n- 1. Sf3 - g4xh3 - 2. Sh4 - szach - mat -- -- 1. Sf3 - g4xf3 - 2. Wh3-h2 - mat\nOstatnio zmieniony przez wladek dnia Pią 14:04, 20 Paź 2017, w całości zmieniany 4 razy\nWysłany: Pią 13:55, 20 Paź 2017 Temat postu:\nTomasz Maćkowiak --- 17 października 2017\nW najbliższy weekend pragmatyczni Czesi wybiorą najbardziej\nnieprzewidywalny parlament w swojej historii. Krajem mogą współrządzić\nprorosyjski oligarcha Andrej Babisz wraz z islamofobami i komunistami.\nAndriej Babisz, zwany czeskim BerlusconimVit Simanek/CTK/PAP\nAndriej Babisz, zwany czeskim Berlusconim\nW mediach od miesięcy trwa panika. Publicyści kreślą wizję kraju, który –\npodobnie jak wcześniej Węgry – stacza się w stronę Kremla.\n„To nie potrwa długo. Popatrzcie na Polskę: o nich też jeszcze półtora\nroku temu pisaliśmy, że są wzorem demokracji na wschodniej flance UE”\n– narzekał jeden z komentatorów.\nAle te ostrzeżenia nie robią wielkiego wrażenia na wyborcach. – Tych jego\nmilionów nikt mu nie dał. Zarobił. A zarabiania nauczył się prowadząc\nfirmę, a nie ślęcząc nad książkami. On wie, jak wygląda życie – tak 40-letni\nVladislav, właściciel pensjonatu i gospody w Górach Orlickich, tłumaczy,\ndlaczego zamierza głosować na lidera partii ANO21 Andreja Babisza.\nSam Vladislav jako drobny przedsiębiorca każdego dnia morduje się –\njak sam mówi – wyszarpując koronę za koroną, nie licząc na niczyją\npomoc, za to z asystą zawsze chętnej do przeszkadzania biurokracji.\nWłaśnie dlatego Babisz. O jego głównych konkurentach z partii liberalnych,\nsocjaldemokracji czy ludowców Vladislav jest jak najgorszego zdania:\noderwane od rzeczywistości darmozjady. – Całe życie zawodowe w aparacie\npartyjnym, stołek za stołkiem, a w końcu premier! Co taki premier umie\nzrobić dla zwykłych ludzi? – wyrzeka Vladislav na obecnego szefa rządu,\nsocjaldemokratę Bohuslava Sobotkę.\nWybory parlamentarne 20–21 października wygra najpewniej\npartia 63-letniego milionera Babisza, zwanego czeskim Berlusconim.\nWysłany: Sob 23:18, 21 Paź 2017 Temat postu:\nTomasz Maćkowiak 21 października 2017\nZgodnie z przewidywaniami populistyczna partia ANO21 wygrała wybory\nparlamentarne i jej lider, oligarcha Andrej Babisz najpewniej będzie premierem.\nTradycyjne partie prawicy i lewicy ledwie przekroczyły próg wyborczy.\nWielki sukces odnieśli za to Piraci, którzy uplasowali się na trzecim miejscu.\n„Widać wyraźnie, że wyborców, tęskniących za władzą silnej ręki jest u nas znacznie więcej, niż 18 procent, a taką liczbę wskazywały publikowane wcześniej badania” – mówił w publicznej telewizji tuż po ogłoszeniu pierwszych wyników cząstkowych socjolog Jaromir Volek. Głosy liczono do godz.19.\nBabisz wygrał zgodnie z przewidywaniami, jego ANO21 zyskało 78 mandatów w 200 osobowej Izbie Poselskiej. Na Babiszu ciążą policyjne zarzuty w sprawie wyłudzania dotacji unijnych, ale mimo to ludzie na niego zagłosowali masowo. Prezydent kraju Milosz Zeman już wcześniej zapowiedział, że mimo trwającego śledztwa i tak powierzy biznesmenowi misję tworzenia rządu. Wszyscy zadają sobie teraz pytanie, kto zostanie w nowym rządzie ministrem spraw wewnętrznych i będzie nadzorował policję.\nBabisz rządu sam nie utworzy, ale do parlamentu dostało się poza ANO21 jeszcze 8 partii z dużo słabszym wynikiem. Będzie więc w czym wybierać, tym bardziej, że prym wiodą partie mocno niestandardowe. 22 mandaty dostała zatem partia SPD – wiedziona przez pół-Japonczyka Tomio Okamurę i skoncentrowana głównie na walce z “islamizmem” (choć uchodźców w Czechach nie ma tak samo jak w Polsce). 15 miejsc dostali komuniści, otwarcie prokremlowscy, niechętni Zachodowi, Unii, NATO. Babisz zaklina się, że z żadną z tych partii rządu tworzyć nie będzie, ale niewielu w te deklaracje wierzy.\nBabisz straszy czeskich demokratów\nEksperci od dawna kreślą wizję cichych koalicji, w których najważniejsze decyzje o przyszłości kraju będą podejmowane poza parlamentem, na niejawnych, zalatujących polityczną korupcją spotkaniach partyjnych bossów.\nSam Babisz straszy czeskich demokratów od dawna. Zdominował już biznes, rynek mediów, system partyjny, a teraz zdominuje administrację państwową. Jego deklaracje np. w kwestii polityki zagranicznej są mocno niejasne i często wzajemnie sprzeczne. Opowiada się za tym, aby Czechy trzymały się twardego jądra Unii, Niemiec i Francji, ale krytykuje system euro. Jeśli uświadomić sobie, że jego potencjalni partnerzy są jednoznacznie antyzachodni, a krajem rządzi inny populista, prorosyjski prezydent Milosz Zeman, wygląda na to, że Czechy szybko dołączą Polski i Węgier, wchodząc we wschodnieuropejską strefę politycznego chaosu.\nDrugim tryumfatorem wyborów są Piraci – partia-siostra podobnych ruchów w całej Europie, zainteresowana wolnością w Internecie, bardzo antyautorytarna, ale z ogromnym, pozytywnym potencjałem i przywiązaniem do wolności i demokracji. Jeszcze dwa tygodnie temu nie liczyli się w sondażach, a na koniec dostali 22 mandaty i są trzecią siłą w Izbie Poselskiej. To bardzo dobry sygnał, ale to jednak za mało, żeby skutecznie stawiać opór populistom.\nWysłany: Pon 14:31, 23 Paź 2017 Temat postu:\nJędrzej Winiecki 23 października 2017\nKilka słonecznych, bezwietrznych dni w połowie października\nwystarczyło, by polskie miasta znów spowił smog.\nTylko w 2013 r. 467 tys. Europejczyków umarło przedwcześnie, bo\noddychało marnej jakości powietrzem.\nTylko w 2013 r. 467 tys. Europejczyków umarło przedwcześnie,\nbo oddychało marnej jakości powietrzem.\nW 2015 r. na całym świecie zła jakość powietrza przyczyniła się do 6,5 mln\nzgonów – ogłosili właśnie autorzy raportu opublikowanego przez czasopismo\nnaukowe „The Lancet”. Najpoważniejsza sytuacja jest wśród społeczeństw\nżyjących w niedostatku, jak zwykle najczęściej w Afryce i Azji.\nA wśród źródeł zanieczyszczeń m.in. domowe paleniska na drewno lub\nwęgiel drzewny, wciąż w wielu miejscach bardzo powszechne.\nJednak państwa uważające się rozwinięte i cywilizowane też zmagają się\nWedług szacunków przytaczanych przez Agencję np. pył PM 2,5 (zawiera\ncząstki o średnicy mniejszej niż 2,5 mikrometra), pochodzący głównie\nz pieców węglowych i z układów wydechowych pojazdów, co roku\nprzyczynia się do 48 tys. zgonów obywateli Rzeczypospolitej.\nDwutlenek azotu (główne źródło to silniki spalinowe) – zabija 1,6 tys.\nosób, ozon (znów transport, zwłaszcza w gorące dni) – 1,1 tys.\nDla porównania: w 2016 r. na polskich drogach zginęły 2993 osoby.\nPyły i gazy zabijają wolniej i mniej spektakularnie, a ich żniwo widać\ndopiero w statystykach.\nKilka słonecznych, bezwietrznych dni w połowie października wystarczyło,\nby polskie miasta znów spowił smog. 18 października mieszkańcy\nWarszawy oddychali czymś, co według polskiego indeksu jakości powietrza\njest „bardzo złe”. Główny Inspektorat Ochrony Środowiska w takim\nprzypadku radzi, aby ograniczyć przebywanie na wolnym powietrzu\ndo niezbędnego minimum. Czyli zamiast podziwiać złotą polską\njesień, powinno się siedzieć w domu.\nNastępne dni nie przyniosły poprawy, np. w piątek wieczorem, 20\npaździernika, marne odczyty (powietrze jakości umiarkowanej do złej)\ndocierały ze stacji pomiarowych ze środkowej i południowej Polski.\nNa razie na mapach przedstawiających koncentrację szkodliwych pyłów\nPolska wypada koszmarnie, gorzej w Unii Europejskiej jest tylko w Bułgarii.\nZresztą specjalistyczna aparatura nie jest potrzebna, by zauważyć, że z\npowietrzem coś jest nie tak, skoro w ciągu dnia delikatna mgiełka przysłania\nbłękit nieba, a nocą wyczuwalny jest w centrach metropolii zapach odległego ogniska.\nAutorzy raportów epatujących morowym powietrzem pocieszają\njednocześnie, że zanieczyszczeniom można przeciwdziałać, z szybko\nopłacalnym skutkiem. Oczywiście w Polsce nie stanie się to bez wielkiego\nwysiłku, także indywidulanego, często kosztem wygody (auto zostawione\nna parkingu na rzecz komunikacji zbiorowej to zawsze dobry pomysł) albo\nosobistych finansów, choćby przy wyborze znośniejszej dla bliźnich technologii ogrzewania.\nOstatnio zmieniony przez wladek dnia Czw 18:19, 09 Lis 2017, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Czw 18:16, 09 Lis 2017 Temat postu:\nWszelkie rozważania o polskiej polityce wyborczej mają sens przy\nzałożeniu, że najbliższe czekające nas wybory – samorządowe,\neuropejskie i parlamentarne – będą wolne i uczciwe.\nNiestety, nie ma co do tego stuprocentowej pewności.\nPiS, odkąd doszedł do władzy, przekonuje nas, że wszystko jest\nw porządku: żyjemy w warunkach pełnej wolności i demokracji.\nFakty obozu władzy, a szczególnie jej propagandzistów, nie interesują.\nSą ignorowane lub reinterpretowane na zasadzie „czarne jest białe”.\nKażda krytyka jest odrzucana i przedstawiana jako zdradziecka. Opozycja\njest wydrwiwana lub demonizowana jako „totalna”. Niezależność\nmediów publicznych jest zniszczona. Niezależność władzy\nsądowniczej od władzy politycznej jest zwalczana.\nAle załóżmy, że wyniki wyborów będą uczciwe. Wtedy opozycja ma\nco robić. Wiadomo co: ma wygrać i odsunąć PiS od władzy,\ndemokratycznie i pokojowo.\nJeśli zgodzimy się, że z grubsza o to chodzi, wówczas można\nod opozycji oczekiwać, aby nie czyniła kilku rzeczy:\n1. Nie wycinała siebie nawzajem, np. nie wystawiała więcej niż jednego\nwspólnego kandydata w wyborach na prezydentów znaczniejszych miast.\n2. Nie obsmarowywała siebie wzajemnie, np. nie robiła\nz prezydent Warszawy czarnego luda.\n3. Nie ustawała w próbach stworzenia wspólnych list wyborczych,\ngdzie tylko to możliwe.\n4. Nie wprowadzała wyborców w błąd w jakiejkolwiek sprawie\ndotyczącej wspólnego przeciwnika, czyli obozu obecnej\nwładzy lub samej opozycji: tylko przejrzystość.\n5. Nie umniejszała znaczenia demokratycznych partii politycznych,\njakichkolwiek, także młodo-lewicowych. Nie ma demokracji bez\nsystemu wielopartyjnego otwartego dla wszystkich respektujących\ndemokratyczne reguły rywalizacji. To błąd wzmacniać ruchy\nobywatelskie kosztem demokratycznych partii politycznych.\nNa tym błędzie utuczą się siły antydemokratyczne.\n6. Niech nie wierzy w gruszki na wierzbie obiecywane przez obecną\nwładzę i nie wchodzi z nią w żadne wyborcze układy i układziki.\nOpcje muszą być klarowne.\nOstatnio zmieniony przez wladek dnia Czw 18:23, 09 Lis 2017, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Nie 23:37, 07 Sty 2018 Temat postu:\nGIEREK - 105 lat temu --\nWiesław Górny -- wielki szacun dla Pana -- Edwarda - szkoda tylko ze nie było mu dane dalej rozwijac Polskę ale zastanawia mnie dlaczego mowi sie o tym okresie i nim samym " komunistyczny " , w Polsce nigdy nie było komunizmu !!!!!. Kto widzial zeby w sysytemie komunistycznym tak preznie współpracował kośćiół z wladza , w Polsce nie zamykano kosciołów a wrecz przeciwnie wiekszosć powstała w tym okresie !!!!! dla przypomnienia , wiekszosc zakłdów pracy , miast , dróg , szkół przedszkoli szpitali itp......postawiono za czasów EDWARDA GIERKA !!!!! i niech Cwele PISdolce nie przypisują sobie tego , oni co najwyzej zniszczyli to co służyło ludziom !!!!!!!\nWysłany: Wto 0:28, 09 Sty 2018 Temat postu:\nRozwiązanie jest wtedy ważne --- gdy widzimy mata na obrazku.\nMAT -- 2 posunieciach -- #2\nCztery - 4 -siatki matowe -- Wieża matuje -- Goniec matuje...\nOstatnio zmieniony przez wladek dnia Wto 0:31, 09 Sty 2018, w całości zmieniany 1 raz


GRAMATYKA - Język niemiecki... na NIEMIECKI (MP3) - Kursy i Lekcje do Szybkiej Nauki Języka Niemieckiego na Mp3.\nGRAMATYKA - Język niemiecki...\nW języku niemieckim liczba pojedyncza występuje w trzech rodzajach – męskim, żeńskim i nijakim, a liczba mnoga nie dzieli się na rodzaje. Rodzaje męski i nijaki wykazują podobieństwo w odmianie, podobnie rodzaj żeński i liczba mnoga. Są 4 przypadki – mianownik, dopełniacz, celownik i biernik, przy czym najrzadziej używany jest dopełniacz (najczęściej zastępuje się go konstrukcjami z przyimkiem).\nCzasowniki w języku niemieckim\nNiemieckie czasowniki odmieniają się przez osoby i liczby. Dodatkowo, czasowniki dzielą się na słabe (schwache Verben) i mocne (starke Verben). Czasowniki słabe mają regularną odmianę we wszystkich czasach, czasowniki mocne odmieniają się nieregularnie.\nPoniżej podajemy przykłady odmiany czasownika przez liczby i osoby w czasie teraźniejszym (Präsens):\nCzasowniki sein (być), werden (stawać się) i haben (mieć) to tzw. czasowniki posiłkowe. Oprócz swojego podstawowego znaczenia pełnią także rolę pomocniczą w tworzeniu\nniektórych czasów. Poniżej podajemy wzór ich odmiany w czasie teraźniejszym:\n- Czasowniki złożone\nTrzeba pamiętać, że czasowniki w języku niemieckim dzielą się na proste i złożone.\nProstymi czasownikami są na przykład: machen (robić), kaufen (kupować), putzen (sprzątać), stehen (stać), gehen (iźć). Czasowniki złożone z kolei, dzielą się na nierozdzielnie złożone i rozdzielnie złożone.\n- Czasowniki rozdzielnie złożone\nto takie, które składają się z czasownika i przedrostka: ab-, an-, auf-, bei-, ein-, fest-, hin-, her-, los-, mit-, weg-, zu-, zurück-, zusammen-, który przechodzi na koniec zdania.\nW czasownikach rozdzielnie złożonych akcent pada na przedrostek.\nCzasownikiem rozdzielnie złożonym jest na przyład: aufstehen (wstawać) auf – stehen\nIch stehe morgens früh auf. Wstaję wczeźnie rano.\n- Czasowniki nierozdzielnie złożone\nto takie, które posiadają przedrostek: be-, emp-, ent-, er-, ge-, miss-, ver-, zer-, a akcent pada na temat czasownika. Przedrostki czasowników nierozdzielnie złożonych, w przeciwieƒstwie do rozdzielnie złożonych, nadają czasownikowi przeważnie inne znaczenie, na przykład: bieten (zaoferować) – verbieten(zabronić), stellen (stawiać) – bestellen (zamawiać).\nPrzedrostek występuje zawsze razem z czasownikiem, np.\nIch bestelle. (Ja zamawiam.)\nJeśli chcesz dowiedzieć więcej oraz:\n- znaleźć przystępnie objaśnione reguły gramatyczne języka niemieckiego,\n- posłuchać profesjonalnych muttersprachlerów z tłumaczeniami,\n- przećwiczyć każdą zasadę na praktycznych ćwiczeniach,\n- znaleźć dodatkowe ćwiczenia w podręczniku,\nKoniecznie sięgnij po profesjonalny audio kurs:\nAudio Kurs Niemiecki Gramatyka (mp3)\nNiemiecki Gramatyka (audio MP3 + podręcznik) to: sześć części z omówieniem podstawowych zasad gramatyki języka niemieckiego podzielony na następujące tematy:\nNiemiecki Gramatyka - to kurs dla osób początkujących i zaczynających naukę. Kurs objaśnia najważniejsze zagadnienia: budowa zdania prostego, pytania, przeczenia, rodzajniki, zaimki, deklinacja rzeczownika, czasy przeszłe i inne. Jego zaletą są przystępnie wytłumaczone reguły oraz liczne przykłady, czytane przez rodowitych Niemców, a tłumaczenia - polskich aktorów. Praktyczne ćwiczenia sprawią, że zrozumiesz i zapamiętasz zasady gramatyczne. Spróbuj – efekty Cię zaskoczą!\nNiemiecki Gramatyka - Pobierz pełną wersję kursu. - download\nPosłuchaj fragmentu kursu Mp3 - Niemiecki Gramatyka na Mp3\nKurs mp3 - Niemiecki gramatyka to materiały, których skutecznie pomagają w nauce gramatyki języka niemieckiego. Potwierdzają to poniższe opinie osób, które już z nich skorzystały:\nMaciej Szeleźnik | 2009-12-15\nIwona Tomaszewska | 2010-02-21\nNie spodziewałam się, że słuchanie gramatyki ma sens. Wydawało mi się, że co jak co, ale gramatykę danego języka się czyta ze zrozumieniem. Ale zaintrygował mnie taki pomysł i chciałam go sprawdzić. Jestem bardzo zadowolona z zakupu. Wreszcie reguły, które niby pamiętam jak czytam a wylatują mi z głowy, mogę szybko przypomnieć sobie i utrwalić wysłuchując je ponownie. Z ponownym sięgnięciem po podręcznik jest nie raz problem a wysłuchanie kolejny raz nagrania wymaga mniej mobilizacji. Wystarczy kliknąć. Polecam ten sposób nauki i utrwalania gramatyki. Nie jest to tak żmudne i nudne jak ciągłe otwieranie książki, bo znów coś uciekło nam z głowy. Zwłaszcza dla opornych językowo. Dobre również do słuchania przed snem, zapada w pamięć. Miły głos lektora, który bardzo przejrzyście wprowadza nas w różnorakie zagadnienia.przy użyciu kursu\nOpis czasów pochodzi z podręcznika - Niemiecki dla początkujących wyd. Edgard oraz bazy portalu wikipedia.pl


» Alexander Gra Wygibajtus Owocowy\nKod produktu: 5_505008\n"Wygibajtus owocowy" to gra, w której każdy z graczy gra całym ciałem.\nW zależności od wskazań na tarczy baczków gracze muszą postawić swoje stopy i dłonie w odpowiednich miejscach na planszy. Gracz, który nie może zająć na planszy wskazanego miejsca odpada. Wygrywa ten, kto szczęśliwie losował i był najbardziej wygimnastykowany. Gra jest doskonałą rozrywką dla dzieci i dorosłych, zapewnia wiele emocji i dobrej gimnastyki.\n- Plansza z folii\nNr katalogowy 0333


Miasto na miarę człowieka | Dyrdymały\nW skaczącym autobusie\nTak, jak obiecałam w poprzednim wpisie – dzisiejszego Dyrdymała zacznę od opowiedzenia wam o Hop-On Hop-Off Busach (które w skrócie będę nazywać Hop Busami). Autobusy tego typu są dwupoziomowe, często czerwone i pozbawione dachu. Można je spotkać w wielu miastach na całym świecie (w tym – co odkryłam po powrocie do Polski – także w Krakowie). Hop Busy jeżdżą po pętlach, trasami na których znajdują się atrakcje turystyczne. Bilet upoważnia nas do jeżdżenia takim cudem przez dwadzieścia cztery godziny, a dodatkowo czasem daje zniżki na inne, znajdujące się w mieście atrakcje (w Cardiff między innymi na wejście od zamku). Wraz z biletem otrzymujemy słuchawki, które potem możemy podłączyć do znajdujących się przy siedzeniach gniazdek i za ich pomocą słuchać nagrania, w którym lektor opowiada nam o mijanych po drodze atrakcjach (w Cardiff można wybrać lektora mówiącego po polsku). Dodatkowo (przy czym nie wiem, jak w tym przypadku wygląda harmonogram), czasem Hop Busami jeżdżą także prawdziwi przewodnicy (w Cardiff spotkałam takiego pana w poniedziałek i dowiedziałam się, że bierze on udział w kursach między dziesiątą a dwunastą rano).\nNazwa Hop Bus wzięła się natomiast stąd, że autokary tego typu zatrzymują na przystankach i można do nich na każdym z takich postojów wskoczyć lub wyskoczyć. Dzięki temu dla turysty Hop Bus jest świetnym zamiennikiem oficjalnej komunikacji miejskiej, bo zawiezie go do każdej ważniejszej atrakcji turystycznej.\nJeśli będziecie mieli okazję wskoczyć do takiego busa, zróbcie to bez zastanowienia!\nźródło: Day Out With The Kids\nW Cardiff Hop Busy startują spod zamku. Objechanie całej pętli zajmuje jakieś czterdzieści pięć minut, a na trasie kursują dwa autokary, dzięki czemu pojawiają się one na Hop Busowych przystankach średnio co pół godziny (tak, Hop Busy są uwzględnione w rozkładach jazdy). Bilet w Cardiff kosztuje dwanaście i pół funta. Może wydawać się, że to sporo, ale weźcie pod uwagę, że gdybyście jeździli zwykłymi autobusami pewnie musielibyście zapłacić podobną kwotę, a w cenie nie mielibyście audio-przewodnika.\nW dalszej części tego Dyrdymała podzielę się z wami przede wszystkim informacjami, które udało mi się usłyszeć właśnie w Hop Busach (zarówno w niedzielę, jak i w poniedziałek, kiedy jechałam z prawdziwym przewodnikiem).\nJak upłynnić czarne złoto\nNa początku mojej dzisiejszej opowieści o Cardiff, wrócę do czasów złotej, węglowej ery miasta. Poprzednio wspominałam o tym, biorąc pod uwagę przede wszystkim markizów Bute. Nie byli oni jednak jedynymi, którzy wzbogacił się na węglu (w ramach przypomnienia – w XIX wieku surowiec ten miał taką samą wartość, jak obecnie ropa naftowa). Wielu mieszkańców miasta zaliczało się do grona najbogatszych ludzi w Wielkiej Brytanii. A ponieważ bogacze nie mieszkają w byle czym – w stolicy Walii do dziś możemy podziwiać wiele pięknie wyglądających domów.\nWspółcześnie w Cardiff nie ma już milionerów i nikogo nie stać na mieszkanie w willi takiej, jak ta. Na szczęście tego typu domy nie są wyburzane, tylko przerabiane na puby lub restauracje (fajnie by było, jakby Zakopane wzięło przykład z Cardiff…).\nBogaci byli nie tylko ludzie zamieszkujący Cardiff, ale także samo miasto. Budynki administracyjne z XIX wieku nie tylko prezentują się imponująco, ale też – zostały wykonane z drogich materiałów.\nOto pochodzący z XIX wieku miejski ratusz. Zauważcie, że ma tylko dwa piętra, a wieża zegarowa jest o stopę (czyli 40cm) niższa od Katedry Llandaff, dzięki czemu spełnia standardy wymyślone przez lorda Bute. I jeszcze jedno – na szczycie kopuły znajduje się rzeźba przedstawiająca smoka.\nWęgiel z Cardiff trzeba było jakoś przetransportować dalej. Miasto miało tą przewagę nad innymi miejscami, w których wydobywano „czarne złoto”, że znajdowało się nad oceanem. Dlatego węgiel wysyłano stamtąd w świat drogą morską. Doki w Cardiff stały się przez to kolejnym miejscem bijącym rekordy – tym razem dotyczące tego, ile statków się przez nie przewijało. Nie powiem wam konkretnie, jak dużo ich było. Zamiast tego napiszę, że puste statki musiały mieć na pokładzie kamienie balastowe, które zostawiały w Cardiff, po załadowaniu węgla. Ilość tych kamieni była tak duża, że udało się z nich wybudować budynek. I to nie jakąś malutką chatkę, ale znajdujący się na rogu dwóch ulic hotel. To chyba najlepiej świadczy o tym, jak ogromna ilość statków każdego dnia odwiedzała port w Cardiff.\nBudynek z surowców wtórnych, czyli kamieni balastowych, które inaczej zaśmiecałyby doki w Cardiff.\nInny przykład: z jednego brzegu doku na drugi (doki miały około 100 – 200 metrów szerokości) można było przejść suchą stopą, przeskakując z pokładu jednego statku, na drugi.\nSiła tkwi nie tylko w mięśniach\nW XX wieku kopanie węgla stawały się coraz mniej dochodowe. A ostatecznym ciosem dla branży górniczej były lata osiemdziesiąte i rządy Margaret Thatcher. W Cardiff również nie żyło się wtedy lekko. Wiele kopalń oraz zakładów pracy zostało zamkniętych. Niektóre doki zasypano, a do tych, które pozostały – nie zaglądały prawie żadne statki. Niegdyś prestiżowe dzielnice portowe stały się siedliskiem największych przestępców.\nI w tym miejscu historia Cardiff mogłaby się skończyć – miasto stałoby się europejskim Detroit, do którego nie zaglądałby ani pies z kulawą nogą, ani tym bardziej spragniona geekowych przygód Hołka. Na szczęście mieszkańcy Cardiff nie dali za wygraną i zamiast w kopalnie postanowili zainwestować w kulturę.\nCo jest bardziej czadowe, niż zlot starych samochodów? Zlot starych samochodów pod Wales Millennium Centre!\nPS. Jeśli się przyjrzycie, w oddali, po prawej, zobaczycie nieszczęsne wesołe miasteczko, o którym wspominałam wam w jednym z poprzednich Dyrdymałów.\nNie wiem, kiedy dokładnie Cardiff zaczęło się odradzać, ale na przełomie XX i XXI wieku w mieście wybudowano wiele nowych budynków o charakterze kulturalno-rozrywkowym. A włodarzom miasta brawa należą się nie tylko za to, że udało się im doprowadzić do powstania tych inwestycji. Bo wybudowanie budynku to nie problem – znacznie trudniejsze jest sprawienie, by wyglądem wpisywał się on w charakter miasta. I pod tym względem nowe budowle w Cardiff spisują się na medal.\nPrzede wszystkim zgodnie z tym, o co w XIX wieku ubiegał lord Bute – nowe budynki nie są gigantycznymi drapaczami chmur i nie przytłaczają swoją bryłą. Dodatkowo są przyjazne dla mieszkańców – stanowią przedłużenie przestrzeni publicznej – miejsca, w okolicach których można na przykład usiąść i odpocząć albo wybrać na spacer z rodziną.\nSchody prowadzące do budynku National Assembly służą jednocześnie do siedzenia. I przy okazji – łączą się z deptakiem biegnącym wzdłuż nabrzeża.\nDodatkowo – co przecież jest równie ważne – wiele nowych budynków w Cardiff po prostu wygląda ładnie i przy okazji trochę nietuzinkowo.\nWzniesiony pod koniec lat osiemdziesiątych County Hall zapoczątkował „modę” na budowanie w Cardiff Bay. Jak widać pomysł był świetny, bo sąsiedztwo wypełnionego wodą, starego doku sprawia, że budynek jest dwa razy bardziej piękny.\nźródło: Visit Cardiff\nRada miasta Cardiff postarała się nie tylko o to, by miastem zainteresowali się inwestorzy, ale też – by nowe budynki nie powstawały w miłym i przytulnym centrum miasta, ale w pełnej nieużytków oraz pustostanów portowej dzielnicy Cardiff Bay. To właśnie tam znajduje się między innymi Wales Millennium Centre. A także specjalna hmm, strefa ekonomiczno-inwestycyjna (nie mam pojęcia, jak to fachowo nazwać) – Porth Teigr (czyli Wrota Tygrysów).\nPołowa Porth Teigr cały czas czeka na zabudowanie. Natomiast niemal całą drugą część zajmuje Roath Lock, czyli największe (albo w UK, albo poza Londynem – niestety ta informacja umknęła mi w trakcie wycieczki, a teraz nie potrafię jej wygooglać) studio filmowe BBC. To właśnie tutaj kręci się między innymi Doktora Who i Sherlocka .\nTu na razie jest ściernisko (z którego w oddali widać dach Wales Millennium Centre)…\n…a po drugiej stronie ulicy – San Francisco… eee, to znaczy BBC!\nautor zdjęcia: Betina Skovbro; źródło: Creative Cardiff\nNie wiem, jak wyglądają inne studia filmowe, ale zawsze wyobrażałam je sobie jako coś, co jest schowane za wysokim, kamiennym murem i bramą chronioną przez uzbrojonych po zęby strażników. Tymczasem Roath Lock, zgodnie z zasadą „architektura w służbie mieszkańcom”, jest wybudowane w taki sposób, że ludzie wybierają się w jego okolice ot tak, żeby się przespacerować.\n…i nic nie stoi na przeszkodzie, by podczas takiego spaceru trochę sobie poselfić! :)\nNietuzinkowo prezentuje się także fasada budynku. Podobno ma ona kształtem nawiązywać do gotyckich zdobień, ale mnie bardziej kojarzy się z polskimi, ludowymi wycinankami. Przy czym, moim zdaniem, wygląda to trochę głupio, ale jednocześnie doceniam odwagę architekta, który coś takiego zaprojektował. Na pewno udało mu się osiągnąć jedno – obok takiego budynku nie da się przejść obojętnie.\nOczywiście pojechałam do Cardiff nieprzygotowana, więc nie mam całkowitej pewności, że to były TE drzwi, ale z racji tego, że od frontu Roath Lock były zaledwie dwie pary drzwi tego typu istnieje 50% szans na to, że udało mi się zrobić zdjęcie tym właściwym (a o jakie drzwi chodzi? Rozwiązanie zagadki pojawi się na końcu wpisu ;)\nI jeszcze na koniec tej części tekstu: niby wszystkie umieszczone w fasadzie Roath Lock okna mają mleczne szyby, ale w jednym z nich udało mi się coś dostrzec. Pytanie, czy to uchybienie filmowców, czy też manekin został postawiony w takim miejscu specjalnie dla fanów Doktora Who , żeby mogli zastanawiać się, co to takiego?\nNiewiele widać, bo szyba była "rozmazana", ale czy to projekt jednego z nowych potworów, #DoctorWho? #GreatGeekAdventure\nPost udostępniony przez Hołka (@joanna.holy) 13 Sie, 2017 o 9:52 PDT\nWysoka rysa na diamencie\nObecny plan urbanistyczny Cardiff, polegający na tym, by nowe budynki nie były zbyt wysokie i powstawały w opuszczonych dzielnicach portowych, prawdopodobnie nie obowiązywał w latach osiemdziesiątych i wcześniej. I kiedy spogląda się na panoramę miasta ze szczytu donżona w zamku, w oczy kuje kilka wystających nad miastem wieżowców. Wszystkie one to jednak mały pikuś przy Millennium Stadium, czyli walijskim stadionie narodowym, który jest moim zdaniem jedyną rysą na diamencie, jakim jest architektura w Cardiff.\nTaki ładny budynek. A ja, niedobra, marudzę!\nTo znaczy: budynek sam w sobie nie jest zły. Dobrym pomysłem było, by cztery, wieńczące go maszty (które są najwyższymi obiektami w mieście) swoim kształtem nawiązywały do masztów statków.\nFantastycznie prezentuje się też Millennium Walk, czyli przylegający do budynku pomost (stadion leży na brzegu rzeki Taff), który został wybudowany tak sprytnie, iż zdaje się wisieć nad wodą. Miło się po czymś takim spaceruje. Szkoda tylko, że na pomoście nie znajdują się żadne ławeczki, bo chciałoby się w takim miejscu usiąść i rozkoszować chwilą. Rozumiem jednak, że Millennium Walk został wybudowany głównie po to, by zapewnić dodatkowe wejście na stadion i takie ławeczki mogłyby stanowić zagrożenie dla tłumu ludzi.\nNie obraziłabym się, gdyby w Krakowie popełniono drobny plagiat i wybudowano podobny pomost nad Wisłą.\nNie wiem, co o Millennium Stadium myślą mieszkańcy Cardiff, ale audio-przewodnik w Hop Busie opowiadał o nim z dużym zaangażowaniem. Stadion ma składany dach*, który zwija się lub rozwija w zaledwie kilka minut. Dodatkowo murawa na boisku składa się ze specjalnych palet, dzięki czemu – w razie potrzeby – można ją złożyć i na przykład urządzić na stadionie koncert lub pokaz monster-tracków. A ponieważ stadion jest narodowy, odbywają się na nim jedne z najważniejszych meczy, głównie rugby.\nMillennium Stadiun to piękny cud inżynierii. Czego się tu czepiać?\nDlaczego więc nazwałam tak wspaniały budynek rysą na diamencie? Tak, jak napisałam: większość nowych budynków w stolicy Walii znajduje się w okolicach Cardiff Bay. Tymczasem, otwarty w 1999 roku stadion wygląda tak, jakby został wybudowany gdzieś indziej, a potem ktoś próbował wieeelkim helikopterem przenieść go na nadbrzeże, ale tuż przed dotarciem do celu urwała się, dźwigająca stadion lina i budynek z wielkim hukiem upadł w centrum starego miasta. I później osoby odpowiedzialne za transport machnęły ręką „no trudno, niech już tutaj zostanie”. Innymi słowy: dawno nie widziałam budynku, który tak bardzo nie pasowałby do otoczenia, w którym się znajduje. A tak właśnie jest w przypadku gigantycznego Millennium Stadium, który góruje nad drobnymi, zabytkowymi, XIX wiecznymi, kamiennymi domkami.\nW centrum Cardiff znajdują się dwa wieżowce będące jednocześnie najwyższymi budynkami w mieście. O ile ich umiejscowienie potrafię jakoś wybaczyć, bo powstały w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, kiedy to pewnie nikt nie przejmował się urbanistyką, tak nie potrafię przymknąć oka na wybudowany na przełomie XX i XIX wieku Millennium Stadium.\n* Wikipedia twierdzi, że Millennium Stadium jest drugim co do wielkości stadionem na świecie z zamykanym dachem oraz trzecim wybudowanym w Europie, który posiadał tego typu zadaszenie .\nJeśli popełniać przestępstwa, to tylko w Cardiff!\nNigdy nie przypuszczałam, że będę wspominać na Dyrdymałach o więzieniach w kontekście innym, niż seriale typu Prison Break . Ani tym bardziej, że będę o nich pisać przy okazji Cardiff. Niech to będzie kolejny dowód na to, jak bardzo zaskakująca jest stolica Walii.\nWięzienie w Cardiff znajduje się w zabytkowym, kamiennym budynku. I gdyby nie było otoczone wysokim murem zwieńczonym drutem kolczastym, spokojnie można by je pomylić z jakąś atrakcją turystyczną. Pierwotnie budynek znajdował się poza granicami miasta, ale ponieważ Cardiff się rozrosło – teraz stoi przy jednej z głównych ulic.\nTo prawdopodobnie jedyny zabytek Cardiff, którego wolelibyście nie zwiedzać.\nNo dobrze, ale co, poza wyglądem, jest w tym zakładzie karnym takiego niezwykłego? Przede wszystkim bardzo duży odsetek więźniów udaje się poddać procesowi resocjalizacji, dzięki czemu po wyjściu na wolność nie powracają oni na ścieżkę przestępczą. Jak udało się to osiągnąć? Przyuczając skazańców do innych zawodów.\nI teraz najlepsza informacja. W ramach wspomnianego procesu resocjalizacyjnego część więźniów szkoli się na kucharzy lub kelnerów. A nowe umiejętności nabywają oni w więziennej restauracji, z której – uwaga! – mogą korzystać zwykli (w sensie: wolni) ludzie. Jakby tego było mało, restauracja nie jest byle jakim barem mlecznym, ale lokalem z najwyższej półki. I zainteresowanie tym miejscem jest tak duże, że stolik trzeba w nim zarezerwować duuużo wcześniej.\nTak wyglądają więzienne, głodowe racje żywnościowe!\nźródło: The Clink\nBiorąc pod uwagę kwestię rezerwacji, niestety nie byłam w stanie odwiedzić restauracji w więzieniu w Cardiff. Ale gdybym miała taką możliwość – chętnie bym to zrobiła!\nUczmy się od Cardiff!\nZarówno Londyn, jak i Cardiff zachwyciły mnie tym, że są to miejsca pełne zieleni, w których nie czuje się zgiełku miasta. Stolica Walli dodatkowo przykuwa uwagę ze względu na to, że balansuje pomiędzy byciem prężnie rozwijającą się metropolią i spokojnym, niewielkim miasteczkiem (czy w ogóle przyszłoby wam do głowy, że takie połączenie jest możliwe?). Nowoczesność przeplata się tu z historią, a współczesne budynki wtapiają w krajobraz zupełnie, jakby stały w danym miejscu od zawsze. A przy okazji często są przedłużeniem przestrzeni publicznej – integralną częścią skweru lub innego deptaka.\nNa placu przed National Assembly znajduje się Merchant Seamen's Memorial – pomnik upamiętniający osoby, które zginęły na morzu. Jego niezwykłość polega na tym, że z jednej strony przypomina on twarz…\n…a z drugiej – wrak statku.\nPomysł, by budynki nie były wysokie, także wydaje mi się cudownym rozwiązaniem. I tu podam wam jeszcze jeden przykład, o którym nie wspomniałam wcześniej. Otóż byłam w – znajdującej się przy deptaku prowadzącym do zamku – galerii handlowej. Od strony ulicy miejsce to było niemal zupełnie niezauważalne. Tymczasem wewnątrz budynku – niczym w TARDIS – kryła się ogromna przestrzeń. W jaki sposób udało się coś takiego osiągnąć? Tak, że galeria była kilkupiętrowa, ale piętra te nie pięły się w górę, tylko schodziły w dół, pod ziemię. Pomyślcie tylko, o ile piękniejsze byłyby krajobrazy wielu polskich miast (w tym Zakopanego), gdyby u nas zaczęto stosować podobne rozwiązanie.\nNastępnym razem znów będą emocje!\nDzisiejsza relacja z Wielkiej, Geekowej Przygody, tak jak ostrzegałam na wstępie – miała charakter bardziej informacyjny, niż „ach-ochowy”. Chciałam jednak podzielić się z wami wiedzą, jaką zdobyłam na temat Cardiff, bo wydaje mi się, iż jest to miasto, które zasługuje na waszą uwagę.\nW Cardiff takie graffiti wygląda odrobinę niepokojąco. Don't blink! #GreatGeekAdventure\nPost udostępniony przez Hołka (@joanna.holy) 13 Sie, 2017 o 12:45 PDT\nPrzed wyjazdem do Wielkiej Brytanii zastanawiałam się, czy w stolicy Walii lepiej spędzić jeden, czy może dwa dni. Wszystkie osoby, które o to zapytałam, odpowiadały niejednoznacznie, że obydwa warianty są dobre. W obecnej chwili stwierdzam, że Cardiff warto poświęcić więcej, niż jedną dobę. To idealne miejsce na weekendową wycieczkę. I myślę, że gdyby ktoś miał taką wyprawę zaplanowaną lepiej ode mnie – spokojnie mógłby zwiedzać Cardiff przez jeszcze więcej dni.\nNiedziela w Cardiff minęła mi więc przyjemnie i w oka mgnieniu. Mam nadzieję, że wy równie miło spędziliście czas czytając tego, napisanego bardziej na chłodno, Dyrdymała. Na wypadek jednak, gdyby taki typ relacji was nudził, śpieszę donieść, że następna część Wielkiej, Geekowej Przygody będzie zawierała w sobie więcej emocji. I już nie mogę się doczekać momentu, w którym się nią z wami podzielę! :)\nI na koniec rozwiązanie zagadki: tajemnicze drzwi, to (chyba) TE drzwi:\nKadr z filmu The Five(ish) Doctors Reboot .\nO ile nie zostało stwierdzone inaczej, zdjęcia ilustrujące wpis są mojego autorstwa.\ntagi: Cardiff, historia, transport publiczny, Wielka Brytania\nW tych kamieniach śpiewa historia*


Wybory prezydenckie 2020. Sebastian Kaleta broni Andrzeja Dudy. "Od dawna mówił o dobrowolności" - WP Wiadomości\nWybory prezydenckie 2020. Sebastian Kaleta broni Andrzeja Dudy. "Od dawna mówił o dobrowolności"\nTematem debaty przed II turą wyborów prezydenckich stały się szczepienia na koronawirus. Zdaniem Sebastiana Kalety prezydent od dawna mówił o "dobrowolności" w tej kwestii. Wiceminister sprawiedliwości mówił też o ułaskawieniu pedofila przez Andrzeja Dudę.\nWybory prezydenckie 2020. Sebastian Kaleta bronił słów prezydenta ws. szczepień (zdjęcie ilustracyjne)Źródło: PAP\nSebastian Kaleta był gościem "Rozmowy Piaseckiego"w TVN24. Wiceminister sprawiedliwości był pytany m.in. o kwestię obowiązkowych szczepień na koronawirusa, która pojawiła się podczas debaty prezydenckiej TVP w Końskich.\nWybory prezydenckie 2020. Sebastian Kaleta: Ja swoje dzieci szczepię\n- Ja swoje dzieci szczepię. Takie jest obowiązujące prawo w Polsce. Zostało oparte na badaniach naukowych - podkreślił polityk Solidarnej Polski.\nPytany o słowa Andrzeja Dudy ws. obowiązkowych szczepień, Kaleta stwierdził, że prezydent odnosił się tylko do szczepionki na koronawirusa. - Od dawna mówił o dobrowolności szczepień, jeżeli chodzi o osoby starsze - mówił Kaleta.\nWybory prezydenckie 2020. Sebastian Kaleta o łasce dla pedofila\nPolityk Solidarnej Polski tłumaczył też decyzję Andrzeja Dudy ws. ułaskawienia pedofila. - Ta sytuacja, w której znalazły się te kobiety, lata po doznanej krzywdzie, merytorycznie uzasadnia podjęcie takie decyzji. Taka decyzja jest słuszna.\nJak dodał, osoby pokrzywdzone są najważniejsze. - Bawienie się ich krzywdą jest haniebne ze strony tego, co się dzieje w tej kampanii wyborczej - podkreślił wiceminister sprawiedliwości.\nZdaniem polityka, prezydent w ten sposób ulżył pokrzywdzonym. - Nie chcę wchodzić w stan faktyczny tej sprawy. Pan prezydent napisał, że nie był to gwałt. Posłużył się Twitterem, który ma ograniczoną liczbę słów - tłumaczył Sebastian Kaleta.\nWybory prezydenckie 2020. Sebastian Kaleta: Rejestr pedofilów ma chronić osoby z zewnątrz\n- Ja ubolewam, że Ministerstwo Sprawiedliwości, nie udzieliło tym kobietom wystarczającej pomocy. Tego mężczyznę skazano za rządów Borysa Budki. Wtedy pomoc, taka jak Fundusz Sprawiedliwości, nie funkcjonowała - podkreślił Kaleta.\nNa pytanie o to, czy ułaskawienie mężczyzny, który wciąż figuruje w rejestrze pedofilów, jest zasadne, Kaleta stwierdził, że rejestr "ma chronić osoby z zewnątrz".


Steel - Metalorecenzje - Metal Reviews: lutego 2014\nAutor: 240Michał o 17:06 Brak komentarzy:\nRecenzja: Cavalera Conspiracy - Inflikted (remake)\nWitam w kolejnej recenzji! Ostatnio mam taki czas, że po prostu nie mogę najzwyczajniej w świecie kontynuować recenzji/konfrontacji którą dopiero co zacząłem robić. Cholera, wydaje mi się to naprawdę bezsensowne, za co szczerze przepraszam. Zamiast tego będę was raczyć kolejną dawką remake'ów, spośród których wpadam na coraz to nowsze. Dzisiaj zajmę się grupą stworzonych przez braci Cavalera, obecnie "szczycącą" się niezbyt dobrą opinią. Wprawdzie wszystkie wydawnictwa grupy uznawane są za słabe, aczkolwiek fani potrafili odnaleźć swojego faworyta. Przed wami: Cavalera Conspiracy - Inflikted.\nInflikted jest debiutanckim albumem amerykańskiej grupy death metalowej Cavalera Conspiracy. Został wydany przez Roadrunner Records 24 marca 2008 roku. Grupa Cavalera Conspiracy rozpoczęła działalność w 2007 roku; została założona w całkiem przyzwoitych okolicznościach. Rok 2006, z nowej Sepultury odchodzi Igor Cavalera. Udziela on szeregu wywiadów dla różnych metalowych czasopism odpowiadając na pytanie "dlaczego odchodzi z Sepultury". Perkusista uznał, iż grupa podąża nie w tym kierunku co trzeba, i powinna była tak naprawdę zakończyć działalność w 1997 roku. Pojednanie braci nastąpiło w czasie dziesiątego memoriału Dany Wellsa; chłopaki zagrali wspólnie utwory "Roots Bloody Roots" i "Attitude". Po całym zdarzeniu powstało Cavalera Conspiracy. Album Inflikted miał być powrotem do thrashowo - death'owego grania sprzed 1993 roku. Producentem albumu został Logan Mader (o boże); album zyskiwał całkiem pochlebne oceny, a w rankingu US Charts zyskał 72 miejsce.\nNad okładką nie powinienem raczej długo się rozwodzić - jest na niej po prostu 6 prostokątów tworzących litery "CC" (skrót od Cavalera Conspiracy). Po lewej mamy z kolei nazwę grupy i albumu. Owszem, okładka jest całkiem stylowa, ale ewidentnie czegoś mi w niej brakuje. Po drugim debiucie braci Cavalera liczyłbym raczej na jakiś surrealistyczny obrazek, a nie czarne prostokąty na czerwonym tle. Patrząc na tą okładkę mam wrażenie jakbym widział grafikę jakiegoś zespołu hip-hop'owego z Niemiec.\nUtwór rozpoczyna się od średniawego sampla w postaci pisków; niedługo potem słyszymy idącą w rytm z samplem stopę, oraz gitarę. Następnie zaczyna się cała akcja: bardzo dobra, żywiołowa zwrotka w stylu albumu Beneath The Remains, agresywna, ale rytmiczna kompozycja, oraz przede wszystkim charyzmatyczny wokalista z lekko przesterowanym głosem. "Inflikted" wydaje mi się świetnym utworem na rozpoczęcie działalności grupy, widać że panowie postarali się nad nim, włożyli także w niego mnóstwo serca. Pod tym względem "Inflikted" jest takim drugim "Necromancer", ze świetną kompozycją zarówno we zwrotce, jak i w refrenie; skoro mowa o refrenie, słyszymy tylko słowa "Inflicted - show no mercy, you motherfucking wicked!" (bardzo dobre na koncerty). Potem jeszcze pojawia się dobra solówka; co do gry Marca Rizzo, muszę powiedzieć że nie poznaję go - nie ma tu żadnych ewolucji, jest tylko czysta, prosta gra. Utwór jest o pewnej osobie, która mianuje siebie "katem ludzkości" - postać ta wymierza kary dla ludzi krzywdzących innych.\nOcena: 9,75/10 (+2 za agresję i świetny początek, +1,5 za żywiołowość)\nGwałtowny początek - słyszymy szybkie, thrashowe brzmienie rodem z Arise Sepultury. Tak samo jak w poprzedniku, zwrotka również prezentuje się dobrze. Tekst jest rozbudowany, lekko w stylu Dark Ages, ale znośny. Niedługo potem rozpoczyna się krótki, koncertowy refren. Utwór jest bardzo dobrze skomponowany, ma w sobie to czego brakuje obecnej Sepulturze. Perkusista rzecz jasna gra jakby miał te cholerne 20, czy 21 lat; Marc Rizzo do utworu włożył trochę więcej swojej gry: mamy melodyjną kompozycję wypełnioną różnorodnością, agresją i przyjemnymi momentami satysfakcjonującymi fana. Tekst w utworze może mieć 2 znaczenia: utwór może być o terroryście, który w imię Allaha chce wysadzić budynek pełny ludzi. Może też chodzić o człowieka, który wskutek swojego niedorozwoju, zechciał dokonać zamachu na pewien budynek, i pozabijać wszystkie osoby znajdujące się w nim.\nOcena: 9,5/10 (+1,5 za połączenie agresji i piękna, +1 za żywiołowość)\nW porównaniu do "Sanctuary", czy "Inflikted", "Terrorize" zaczyna się bardzo łagodnie: słyszymy spokojne, groove metalowe granie, które Igor zdążył już spraktykować w czasie pobytu w nowej Sepulturze. Po chwili dołącza do niego cicha gitara, a następnie... zwrotka uderza z porządną siłą. Możemy usłyszeć, iż Max Cavalera wolał wykonać ten utwór bardziej na luzie, przez co utwór jest bardziej ustabilizowany. Tekst nie jest jakimś objawieniem, jest to coś w stylu Dark Ages (przepełnione pojedynczymi zwrotami ujadanie + jakiś dodatek w stylu "I am the judge coś tam coś tam"). Kompozycja wręcz przeciwnie, słychać że Marc Rizzo jest w swoim żywiole: utwór jest jednocześnie w stylu Soulfly, jak i Sepultury: porządne, melodyjne granie + agresja. Kocham pracę gitary w tym utworze :) Zresztą, perkusja również pracuje zajebiście. Wydaje mi się że w "Terrorize" jest mowa o dżihadzie okiem typowego muzułmanina. Grupa wykorzystała zabieg uosobienia, mianowicie tytułowy terror jest Allahem. To by się nawet zgadzało.\nOcena: 9,25/10 (+3 za świetną kompozycję, +1 za agresję, -1 za słaby tekst)\n4. "Black Ark"\nUtwór został wykonany wraz z Richiem Cavalerą. Oczywiście takiego utworu jak "Black Ark" nie mogło zabraknąć na Inflikted. Dlaczego się pytacie? Kawałek ma w sobie pewne cechy Roots, jest ich jednak dosyć niewiele. Przykładem może być intro, oraz outro utworu składające się z plemiennych bębnów. Wydaje mi się że tego jest tak mało, gdyż Max Cavalera przez te 12 lat zdążył wyczerpać schemat całkowicie. Grupa zdecydowanie postawiła na rytmikę, żywiołowość, oraz agresję. Przykładem świetnej rytmiki i żywiołowości jest właśnie ten utwór; w tym momencie perkusja brzmi niesamowicie. Jest to kawałek zdecydowanie w stylu Chaos A.D., brutalny, ale za razem ustabilizowany. Jak wiemy, Sepultura w 1993 roku ten styl opanowała do perfekcji. Tymczasem na "Black Ark" wydaje się być to lekko oklepane, nie jest jednak straszne. Zdecydowanie bardziej podoba mi się zgranie Maxa i Richiego. W utworze jest mowa o amazońskich plemieniach próbujących przetrwać w wielkich miastach.\n5. "Ultra Violent"\nOd razu słyszymy że utwór był wzorowany na albumach: Vulgar Display Of Power Pantery oraz Chaos A.D. Sepultury. W sumie, wystąpił tutaj Rex Brown znany z Pantery. Kawałek zaczyna się od niezbyt długiej zwrotki, ociężałego riffu. Brzmi to naprawdę rasowo, zagrany jak za dawnych dobrych czasów braci Cavalera. W utworze wciąż jest ten sam schemat, aż do speed-up'u. Na początku nieznacznie przyspiesza (na pierwszym planie słyszymy melodyjną solówkę). Następnie słyszymy prosty, aczkolwiek sympatyczny powrót do Arise. Tak samo jak w "Terrorize", nie podoba mi się tekst: jest on bardzo prosty, przez większość utworu pojawiają się zwroty tytułowe. Jedynie refren, oraz zwrotka w czasie speed-up'u mi się podobała. Utwór może przedstawiać coś w rodzaju głosu chciwości który jest wewnątrz przywódców biednych krajów. Namawia ich, by ci rozpoczęli wojnę z sąsiednim krajem dla bogactwa.\n"Hex" jest jednym z najszybszych kawałków na Inflikted. Praktycznie od razu rozpoczyna się od szybkiej, thrashowej młóćki. Ogólnie mówiąc "Hex" kipi agresją, wszystko jest tak mocne jak tylko trzeba: perkusja, gitara (dodająca przy okazji trochę melodyjności), oraz wokal. Obok "Inflikted" jest to kolejny utwór mający niewiele wspólnego z grą Marca Rizzo w grupie Soulfly. Właściwie patrząc na te wszystkie dokonania mam wrażenie że całe Cavalera Conspiracy jest czymś bardziej uniwersalnym w porównaniu do Soulfly. Pod koniec utwór zwalnia; wprawdzie bardzo lubię szybkie utwory, tutaj jednak razi mnie to, że tego thrashu jest zdecydowanie za mało. Połowa utworu to rasowa, thrashowa młóćka, cała reszta (aż do 2:37) to lekkie zwolnienie, które nie pasuje do części pierwszej. Utwór jest o grupie ludzi, która została rozstrzelana przez żołnierzy z Buffalo. Max Cavalera opisuje ich bezduszność wypowiadając słowa "Buffalo soldiers high, on crack".\n7. "The Doom Of All Fires"\n"The Doom Of All Fires" od razu rozpoczya się od zwrotki, która jest dosyć długa. Niestety, tutaj dostrzegamy wadę utworu: beznadziejny tekst (trochę jak w "Terrorize", tylko gorszy"). W utworze jest pewien haczyk. Kompozycja jest raczej słaba (przypomina loop), w utworze zdarzają się jednak ciekawsze zwroty akcji, np. przed speed-up'em który jest pod koniec. Poza tym, "The Doom Of All Fires" jest bardzo wciągające, nawet pomimo tego że ten tekst ssie na całej linii. Utwór jest o zagładzie, która została spowodowana przez wojnę.\nOcena: 7,5/10 (-2 za tekst)\nPonieważ utwory z drugiego albumu tego samego wykonawcy pomieszałem z Inflikted na swojej playliście, często myliłem ten kawałek z "Blunt Force Trauma". Utwór jest dosyć spokojny, takie heavy metalowe granie ze szczyptą Pantery. Ten taki lekko prymitywny riff kojarzy mi się z utworem "Nomad" z albumu Chaos A.D. Sepultury. W zwrotkach często powtarzają się zwroty "Fed Up And Fucked Up", najczęściej 2 razy w ciągu jednej zwrotki. Tak samo jak w poprzednich utworach, tekst jest raczej słaby. Kompozycja z kolei jest całkiem przyjemna w słuchaniu: melodyjna gitara, agresywna perkusja, oraz nie najgorszy schemat. Jedyne co mi się tutaj nie podoba to właśnie ten tekst, przez który kawałek brzmi jakby żywcem został wyjęty z Blunt Force Trauma. Nie jest to zbyt urodziwy utwór, aczkolwiek ma pewne zalety. Utwór jest o nawoływaniu poległych narodów do walk z ich przywódcami.\nOcena: 7,75/10 (-0,5 za tekst)\nSzczerze to jest to dla mnie jeden z najbardziej prymitywnych thrash metalowych utworów jakie słyszałem. Kawałek przez cały czas pędzi jak szatan, ciągle brzmi jak jeden wielki loop (cały czas słyszymy ten sam riff, czasem zdarzą się też krótkie zwroty akcji). Tekst jest oczywiście słaby, w każdym wersie znajduje się wyraz "Nevertrust". Utwór wydaje mi się być kwestią sporną. Jeden uzna to za typową, thrashową młóćkę, inny - za bezsensowne granie. Ja bym raczej należał do tej drugiej grupy. Zdecydowanie czegoś tutaj brakuje, jest to po prostu gra na jedno kopyto, ciągłe napierdalanie bez serca. Pomimo tego "Nevertrust" da się jako tako polubić. Wiem że słyszałem znacznie gorsze utwory. Kawałek jest czymś w rodzaju pouczenia dla fanów. Grupa daje przekaz, by nie ufać byle komu. Czytając ten tekst można dostrzec, że tak naprawdę to przesłanie jest bez sensu. Btw. jedna linijka wydaje mi się być trochę niejednoznaczna. Chodzi mi o "Nevertrust - the asskissers". Z jednej strony oznacza to "nigdy nie ufaj lizusom". Z drugiej z kolei może oznaczać "Nigdy nie ufaj Andreasowi Kisserowi". Ale to tylko takie moje dostrzeżenie, wy przyjmijcie to jak chcecie ;)\n10. "Hearts Of Darkness"\n"Hearts Of Darkness" wydaje się być całkiem przyjemną odmianą w porównaniu do poprzednich kawałków. Przypomina mi trochę "Black Ark", jest jednak lepiej skomponowany. Słyszymy bardzo dobre zwrotki, świetną, rasową pracę gitary, a także rytmiczną perkusję. Ogólnie mówiąc "Hearts Of Darkness" zapowiada się bardzo dobrze. Po jakimś czasie słyszymy speed-up, i refren. W tym momencie niestety utwór się psuje; refren jest raczej prymitywny. Co do tej przerwy między refrenami, wydaje mi się że można było to jakoś lepiej rozegrać, aczkolwiek nie jest źle. Utwór jest czymś w rodzaju "Prophecy" grupy Soulfly. Mianowicie jest o osobie która przepowiada ogólnoświatową wojnę, która spowoduje masowe zniszczenia i zagładę ludzkości.\n"Inflikted", tylko w trochę zmienionej formie. Ten sam rytm, żywiołowość, no świetnie! Jest jedyny problem: TEKST. Tak samo mocno mnie poraża jak w utworze "The Doom Of All Fires". Często powtarzają się zwroty "... must kill" (w miejsce kropek wstaw frazę "you" lub "we"). W nowszych utworach Soulfly i Cavalera Conspiracy denerwuje mnie powtarzalność fraz. Sprawia to wrażenie jakby utwór został napisany przez małe dziecko, ewentualnie małpę po trepanacji czaszki. Przez cały czas utworu słyszymy to samo nudne granie, jedynie w refrenie coś się zmienia. Tak naprawdę nie jest to jakaś przyzwoita zmiana, "Must Kill" nadal brzmi kiepsko. Na początku kompozycja jest nawet niezła, po jakimś czasie zaczyna się jednak przejadać. Schemat jest powtarzalny do bólu, kawałek po jakimś czasie denerwuje. Jedyne co mi się tutaj podoba, to praca perkusji. Utwór jest o żołnierzu któremu się wpaja polecenie: "musisz zabijać".\nOcena: 4,5/10 (-4 za nudę, -2 za kiepski tekst)\n12. "The Exorcist"\nCover grupy Possessed. Intro jest specjalnością Marca Rizzo, mianowicie słyszymy gitary w stylu flamenco. Niedługo potem zaczyna się akcja: szybka, thrashowo - deathmetalowa jatka. "The Exorcist" grupy Cavalera Conspiracy bardzo różni się od oryginału, nastrojenie gitar, melodyjność i agresja zostały bardzo dobrze przebudowane. W oryginale wprawdzie było podobnie, jednak to "The Exorcist" jest niesamowicie oryginalne jak na cover. Słynne solówki pomiędzy zwrotkami brzmią niesamowicie! Miałem już do czynienia z coverami stworzonymi przez Death i Cannibal Corpse. Szczerze powiedziawszy to co zrobiło Cavalera Conspiracy jest świetnym coverem, aczkolwiek nieidealnym. Samo "The Exorcist" grupy Possessed jest idealne, naprawdę. Jedyne co mnie zawiodło, to tylko wokal. Wokalista próbował zaśpiewać utwór tak samo jak większość tych, które można usłyszeć na Omenie i Blunt Force Trauma. Zdecydowanie, Max nie potrafi śpiewać rasowym growlem. Gdybym był jego doradcą, stanowczo bym mu ten zabieg odradził. Utwór jest o człowieku, który był egzorcyzmowany pomimo tego że w rzeczywistości nie był opętany. Był on po prostu szalonym satanistą.\n13. "In Conspiracy"\nOd razu od początku mam wrażenie że ten utwór będzie czymś zdecydowanie żywym. Przypomina mi odrobinę "Seethe" z albumu Kairos. Zwrotki są bezsensowne (kompozycja zwrotek również), ale przynajmniej są dobrze zaśpiewane. Składają się z dowolnych zwrotów. Przynajmniej bardzo dobry jest refren, idealny na koncerty: "In Conspiracy arise from doom! IN CONSPIRACY!". Przy okazji podoba mi się to młócenie między refrenem a zwrotką. Co do tekstu to może Max Cavalera czerpał inspirację z Rammsteina? Może chciał aby sami fani śpiewali ten utwór? Tymczasem utwór nie jest zbyt często wykonywany na koncertach. Właściwie to ja go cudem znalazłem w internecie. Utwór jest zlepkiem niedopasowanych do siebie wyrazów, np. "Yearning, Frigid". Gdy posłuchałem refrenu pomyślałem sobie że w zwrotce powinno być coś co by oznaczało "koniec zagłady".\nPodsumowując Inflikted jest istnym powrotem do Sepultury. Dobrze było posłuchać tego po tak długim czasie, i zrobić remake. Wiem że bracia Cavalera na współę stworzyli naprawdę przyjemną w posłuchu kapelę, chociaż nie tak dobrą jak Sepultura. W tym przypadku wydaje mi się że Max wypełnił pustkę która rzucała się w słuch na wielu albumach Soulfly. Parę utworów było bardzo dobrze skomponowanych, czasem zdarzyło się coś słabszego, co czasem lekko działało mi na nerwy. Możemy usłyszeć na albumie riffy które kojarzą się wyłącznie z Sepulturą (lata 1989-1993), co wyjątkowo mnie cieszy. Na podziw zasługuje tutaj Marc Rizzo, za to że pokazał jak dobrze potrafi grać proste riffy. Igor również się popisał. Wprawdzie w nowej Sepulturze również grał dobrze, jednak miałem tam do niego jakąś niechęć. Teksty były różnorodne: od dobrych, posiadających porządne znaczenie, do kiepskich i bezsensownych. Ogólnie, cały album jest bardzo różnorodny. Co mnie najbardziej zdziwiło? To, że wśród twórców albumu wymieniony jest Logan Mader. Wydaje mi się jednak, że on był po prostu współproducentem, większość roboty musiał wykonać Max Cavalera. Nie jest to wprawdzie coś perfekcyjnego, ale na początek wystarczy. Polecam!\n- Rzucająca się w słuch gra Marca Rizzo\n- Ciekawy bonus ("The Exorcist")\n- Bardzo dobry powrót Sepultury\n- Teksty raz były lepsze, raz gorsze\n- Czasem zdarzały się słabsze utwory\nAutor: Adi666 o 22:52 Brak komentarzy:\nKonfrontacja: Soulfly - Enslaved vs (Nowa) Sepultura - Kairos\nWitam w kolejnej konfrontacji! Tu ponownie Adi666! Cieszymy się że konfrontacja Soulfly - Savages vs Nowa Sepultura - Kairos została przez was przeczytana ponad 300 razy, przy okazji zyskując niedawno 3 miejsce w top miesiąca. Dziękujemy za to! Przy okazji, przepraszam za niewywiązanie się ze swojej roboty, mam nadzieję że finalna wersja remake'u wam to zrekompensuje. Oba albumy są zacne, wydaje mi się jednak że za słabo je omówiliśmy, tak samo jak w przypadku konfrontacji Savages vs Mediator. Albumy którymi dzisiaj się zajmiemy zostały wydane w podobnych latach przed grupy konkurujące ze sobą. Czy i w tym starciu zwycięży Andreas Kisser ze swoją ekipą, czy może Max Cavalera najprawdopodobniej po raz ostatni pokaże że jeszcze się nie zestarzał? Przypominam że nad tą recenzją pracowaliśmy obaj.\nEnslaved jest ósmym albumem amerykańskiej grupy groove metalowej Soulfly. Został wydany 13 marca 2012 roku nakładem wytwórni Roadrunner Records. Płytę poprzedził wydany 25 stycznia 2012 roku singel "World Scum". Do utworu został zrealizowany także teledysk, który wyreżyserował Thomas Mignone. Nagrania zadebiutowały na 82. miejscu listy Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych sprzedając się w nakładzie 5900 egzemplarzy w przeciągu tygodnia od dnia premiery. Na perkusji zagrał David Kinkade.\nOkładka została stworzona przez artystę Marcelo Vasco specjalizującego się w tworzeniu przerażających okładek do death metalowych albumów. Przedstawia ona gladiatora przykutego łańcuchami do ściany. Postać tą udało mi się dojrzeć dopiero po dokładnym przyjrzeniu się tej okładce, jest dosyć niewyraźna. Na drugim planie dominują zimne kolory: fioletowy i czarny. Jak wskazuje, teksty na tej płycie traktują o najróżniejszych sposobach manipulacji i zniewalania. Dobrze zrobiona okładka, właściwie jedna z lepszych tej grupy. Podoba mi się.\nW przypadku kompozycji, Max Cavalera rzadko kiedy zawodzi swoich fanów. W przypadku Enslaved, jest jeszcze mniej tego typu błędów; nie jest to może coś równie dobrego jak Arise, czy chociażby Dark Ages, ale przełknąć można spokojnie. Były lider Sepultury nadal ma do nich wenę, i to jest oczywiste. Muzyka jest klimatyczna, miejscami można się doszukać chwilowych "powrotów" do początków Soulfly, które bardzo dobrze komponują się z brutalnym młóceniem. Na początku słyszymy średnie intro, Resistance będące czymś nieco w stylu The March z albumu Dark Ages. Wraz z nadejściem numeru drugiego (World Scum), Soulfly pokazuje że nadal ma pierdolnięcie. Numer został wykonany wraz z Travisem Ryan'em z Cattle Decapitation, i muszę przyznać że brzmi bardzo dobrze. W trzecim utworze, Intervention, Soulfly przyspiesza, dając nam szybki, ale i sprawny kawałek. Wiem jednak, że panowie dopiero się rozkręcają. Następnie słyszymy Gladiator, które według mnie jest jednym z najlepszych utworów z płyty: bardzo dobra kompozycja, ciekawe zwroty akcji, Marc Rizzo napierdalający na gitarze oraz popis Davida Kinkade. Pod numerem piątym dostajemy kolejny dobry, nieco bardziej zrównoważony kawałek, Legions. Wraz z numerem szóstym, American Steel, Max Cavalera pokazuje swoją słabszą stronę: brak inwencji twórczej w pisaniu tekstów. Utwór brzmi jakby został napisany za czasów Omena. W numerze siódmym, Redemption Of Man By God, grupa ponownie prezentuje się tak jak powinna: porządne młócenie, jakiś powrót inwencji twórczej, oraz dobry gość: Dez Fafara z Devildriver'a. Pod kolejnym numerem znajduje się Treachery, będący utworem iście w stylu Sepultury: brutalne młócenie na początku, następnie zwolnienie i znowu powrót do agresywnego grania. Zdecydowany mój faworyt na albumie, za razem jeden z najlepszych kawałków na płycie. Najprawdopodobniej od tej pory Max Cavalera miał przebłysk inwencji twórczej, i zaczął fanom prezentować swoją lepszą stronę. Panowie udowadniają to również w Plata O Plomo, będące kolejnym majstersztykiem ze stajni Cavalery. Następny na liście jest Chains: kolejny popisowy numer ze strony Cavalery. Po dłuższym czasie słyszymy Revengeance, świetnie kończące oryginalną wersję albumu. W utworze wystąpili Zyon Cavalera (który zagrał tak jak powinien był to zrobić na Savages), Igor Cavalera Jr. oraz Richie Cavalera. Później słyszymy bonusy w postaci przyzwoitego Slave, oraz kiepskiego Bastard.\nCo do tekstów, jestem pod wrażeniem. Wydaje mi się, że każdy recenzent/krytyk powiedziałby tak samo, Max Cavalera napisał naprawdę dobre teksty! Czyżby przestał szukać inspiracji na muzykę w supermarkecie? To nawet prawdopodobne. Teksty na Enslaved są głównie na temat podupadłej polityki w USA (Resistance, World Scum, American Steel, Slave), oraz zgubnych skutkach wojen (Intervention, Legions, Treachery). Jest również utwór poświęcony walkom gladiatorów (Gladiator). Redemption Of Man By God jest o plagach egipskich. Plata O Plomo jest utworem poświęconym dla Pablo Escobara, wielkiego barona narkotykowego. Chains jest o człowieku, który został zniewolony przez własne potrzeby jak i instynkty. Z kolei Revengeance jest typowym kawałkiem w stylu pierwszych dwóch albumów Soulfly; utwór jest poświęcony pamięci Dany Wellsa. W Bastard grupa krytykuje ludzi fałszywych i hipokrytów.\nPodsumowując, "Cavalera is back!" Nawet tyle wystarczyłoby aby opowiedzieć o tym albumie, naprawdę. Enslaved jest naprawdę porządnym kawałkiem muzyki. Wprawdzie nie jest to tak dobre jak światowe albumy typu Kill grupy Cannibal Corpse, czy chociażby Reign Supreme grupy Dying Fetus, ale na standardy Cavalery jest wyśmienity. Z początku niezbyt go doceniałem, z czasem jednak polubiłem go, doszukując się w nim coraz więcej zalet. Kompozycje zostały napisane dobrze, wprawdzie Cavalera rzadko kiedy miał z nimi problemy, jednak tym razem postanowił jakby bardziej się wytężyć. Dominowała tu mroczna i tajemnicza atmosfera rodem z Dark Ages, co dodatkowo wychodzi na plus. Teksty są ogromną zmianą; zwykle były bardzo dobrze napisane, dopasowane do kompozycji; czasem było trochę nierówno, ale widać że Cavalera włożył tu mnóstwo serca. Tak powinno być zarówno na Savages jak i Pandemonium grupy Cavalera Conspiracy. Gorąco polecam!\n- Zaskakująco dobre teksty i ich przesłanie\nNowa Sepultura - Kairos\nKairos jest szóstym albumem Sepultury bez Maxa Cavalera. Został wydany 24 czerwca 2011 roku nakładem Nuclear Blast. Po nieudanym albumie A-Lex wydanym pod szyldem Steamhammera grupa postanowiła przenieść się pod skrzydła Nuclear Blast. Jak widać wytwórnia przyjęła ich dosyć ciepło. Już 3-ci rok współpracują ze sobą. Pod koniec 2010 roku Andreas Kisser zabrał się za pisanie utworów do tej oto płyty, oraz znalazł producenta Roya Z, znanego ze współpracy z grupami Judas Priest i Iron Maiden. Fani polubili nowy album; w pierwszym tygodniu sprzedaży wyprzedano 2,5 tysiąca kopii w USA. Krytycy z Allmusic.com ocenili ten album 3/5 gwiazdek. Na płycie znajduje się singiel Mask wydany kilka miesięcy wcześniej. Do utworu nie zrealizowano oficjalnego teledysku, ponieważ nowa Sepultura nie miała nikogo kto by się tym zajął. Poproszono o to fanów.\nOkładka przedstawia greckiego boga szczęśliwego zbiegu okoliczności i niewykorzystanej szansy - Kairosa. Według mitologii greckiej Kairos w czasie swojej ery mógł zostać złapany przez każdego kto go zobaczy, pod warunkiem że zrobi to w mgnieniu oka; wówczas los będzie dla niego przychylny. Można powiedzieć, że grupa okładką zachęca fanów do "wzięcia spraw w swoje ręce". Kairos był łysym młodzieńcem z długimi skrzydłami. Na tej okładce ma się wrażenie jakby ten opis z mitologii był fałszywy; tutaj wygląda na kawał niezłego skurwysyna - przypomina trochę hybrydę anioła oraz śmierci z Danse Macabre - ma głowę obraną ze skóry i mięsa, przy okazji trzyma w ręku klepsydrę, jakby to miało znaczyć że "era Kairosa przeminie, i nikt nie wykorzysta swojej szansy". Po raz pierwszy od czasu Against, widzimy również dawne logo Sepultury. Okładka prezentuje się całkiem dobrze, widywałem jednak lepsze.\nTak samo jak grupa Soulfly, przy najnowszym albumie nowa Sepultura się postarała... o dziwo. Patrząc na takiego mutanta jak A-Lex, można było spodziewać się szajsu, muszę przyznać jednak że ktoś włożył tutaj serce. Możliwe że po prostu Andreas Kisser zdał sobie sprawę z tego, że grupa jego dawnego kolegi z zespołu podupada (a jego lider wygląda jakby został na miesiąc zamknięty w Burger Kingu), i jest to najwyższy czas na to, aby coś zmienić w "swojej" muzyce. Gdyby nie to, że Andreas Kisser nie ma prawa do grania w tej grupie pod tą nazwą, szanowałbym tego gościa. Kompozycje zostały dobrze napisane; nie jest tak dobrze jak na Mediatorze, i nie jest tak źle jak na A-Lex, co znaczy że z każdym albumem grupa zaczyna się rozwijać. Co ciekawe, w porównaniu do poprzednika dostaliśmy wybór! Możemy nabyć wersję z zapychaczami, lub bez. Album otwiera bardzo dobry, zrównoważony kawałek (a za razem mój faworyt), Spectrum. Cóż, utwór jest dosyć prosto zbudowany; trochę zawiało A-Lex, z tą różnicą, że tutaj można wyczuć równie ciężki klimat jak na Enslaved. Miejscami riffy brzmią naprawdę poważnie, sam wokal Derricka brzmi dobrze, bardzo pasuje kompozycji, co jest dla mnie w przypadku nowej Sepultury nowością. Muzyka daje silnego kopa adrenaliny, przez co słuchacz od razu się nakręca, a to już jest duży plus! W numerze drugim pod tytułem Kairos, panowie podkręcają nieco tempo. Również jest to całkiem dobry kawałek, pozostaje jednak w cieniu jedynki. Z kolei Relentless, bardzo przypomina swojego poprzednika, niewiele wnosi do albumu. Następnie słyszymy średniawe Just One Fix. Następny utwór na liście to klimatyczny Dialog, przypominający trochę Metamorphosis z A-Lex. Przy Mask, tempo nieco zwalnia. Panowie pokazują że są w stanie stworzyć coś równie dobrego jak stara Sepultura za czasów Chaos A.D. Według fanów, Mask jest to jeden z najlepszych utworów nowej Sepultury; ja mógłbym śmiało stwierdzić, że jest to najlepszy kawałek na albumie, nawet pomimo tego że nie jest moim faworytem. Później słyszymy jeden z szybszych utworów na liście, pod tytułem Seethe. Następnie dostajemy jeden ze słabszych kawałków na liście, Born Strong. Szczerze to dziwię się, że dopiero teraz dostajemy kiepski utwór, a nie od razu przy dwójce, czy chociażby trójce. Potem następuje średnie Embrace The Storm. Numer 10 to najszybszy kawałek na liście, No One Will Stand. Bardzo dobry, klimatyczny kawałek z ciekawymi zwrotami akcji i brutalną garścią riffów. Ostatni kawałek z oryginalnej wersji albumu to Structure Violence (Azzes); utwór strasznie zawiewa ciężkim klimatem, kojarzy mi się nieco ze starym już Manifest z albumu Chaos A.D. Wraz z Mask i No One Will Stand stanowi świętą trójcę tego albumu. Na koniec dostajemy podobne rozczarowanie jak na Beneath The Remains: Firestarter. Tak samo jak w przypadku A Hora e a Vez Do Cabelo Nascer nie mam pojęcia jakim cudem znalazło się to na albumie. Jest to zdecydowanie najgorszy kawałek na albumie, nie mam pojęcia dlaczego panowie z nowej Sepultury często grają go na koncertach; chociaż z drugiej strony już wolałbym żeby grali tego nieszczęsnego Firestartera zamiast Arise, Roots Bloody Roots, czy chociażby Altered State, w przypadku którego byłem raczej wściekły na to że śpiewa go Derrick a nie Max. Ostatni jest nudnawy Point Of No Return (budzi skojarzenia z utworem o tej samej nazwie grupy Havok).\nDo tekstów tej grupy zwykle się nie czepiałem (no może tylko na Roorbacku i A-Lex). Tutaj też nie będę się czepiał, wszystko jest w miarę poprawne. Dominują tutaj teksty na temat wyrwania się z ucisku, wzięcia sprawy w swoje ręce, coś w stylu tego z czym miałem okazję zapoznać się na Enslaved (Spectrum, Kairos, Relentless, Dialog, Born Strong, Embrace The Storm). Są również tutaj teksty na temat wojen i ulicznych rozrób (No One Will Stand, Firestarter). Just One Fix jest o przegranej walce z narkotykami. Seethe jest o dokonywaniu aborcji. W Mask grupa krytykuje wszelkie przejawy hipokryzji; może chodzić nie tylko o polityka, czy przyjaciół. Grupa mogła napisać ten tekst dla fanów, którzy pomimo tego że jej słuchają, nie przepadają za nią. Structure Violence (Azzes) było wzorowane na utworze Manifest z Chaos A.D.. Gdy tam była mowa o masakrze w kompleksie więziennym Carandiru, tutaj grupa opisuje masową zagładę żydów za czasów II Wojny Światowej. Tekstu Point Of No Return nie znalazłem w internecie.\nNo, wreszcie po tylu latach beznadziejności nowa Sepultura wybiła się i zrobiła coś, co powinna była zrobić za czasów A-Lex. Kompozycje były wciągające i bardzo klimatyczne, a sam wokal bardzo do nich pasował. Niektóre z nich bardzo mi się spodobały, i jest to większość. Znalazło się jednak kilka utworów słabszych, przez które pomyślałem że Kairos może być słabe. Jest dobrze, jednak nie aż tak jak na Mediatorze, czy za czasów Maxa Cavalery.\n- Znaczne podwyższenie poziomu w porównaniu do poprzednika\n- Album miał swoje słabe momenty\nKonfrontację wygrywa album: Enslaved. Lepiej napisane kompozycje przesądziły o zwycięstwie Soulfly.\nAutor: 240Michał o 20:18 1 komentarz:\nAutor: 240Michał o 22:07 Brak komentarzy:


INGRID - Basen poliestrowy do ogrodu\nTen basen jest idealnym rozwiązaniem dla miłośników hydroterapii.\nMożna w nim zarówno uprawiać aqua fitness jak i oddawać się przyjemności wodnych kąpieli. Szczególnie polecamy tam gdzie nie ma zbyt wiele miejsca, a także ośrodkom sportowym i uzdrowiskom. Jest to niewielki basen o kształcie ośmiokąta, w którym swobodnie może przebywać kilka osób.\npompa basenowa o wydajności 6 m3/h,\nOgrzewanie basenowa pompa ciepła o mocy 5 kW ze sterownikiem czasowym


Your move - Epilog. - Wattpad\n4.7K 310 141\n"Musisz odnaleźć nadzieję i nieważne, że nazwą ciebie głupcem. "\nNie chciałam tutaj być, chociaż musiałam przyznać, że było mi wszystko jedno. Ignorowałam chłód, który przenikał moje ciało. Nie zwracałam również uwagi na śnieg, który pruszył i osiadał nie tylko na moich włosach, ale i twarzy. Nie było żadnego innego miejsca, w którym mogłabym czuć się lepiej jak tu. Niemalże wszyscy się rozeszli włącznie z mężczyznami zatrudnionymi na cmentarzu, którzy szybko uwinęli się z zasypaniem dołu, w którym spoczęła trumna z ciałem mojego taty.\nByłam ja. Tkwiłam w miejscu. Wpatrywałam się w kwiaty, które przyodabiały kopiec ziemi i wiedziałam, że nic nie było i nie mogło być już takie samo.\nMoja dusza przemarzła, a serce zatrzymało się na dobre.\nBolało, jak diabli. Nigdy nie sądziłam, że cokolwiek może ranić tak mocno. I nigdy nie przypuszczałam, że przetrwam coś takiego. Zniesienie straty o takiej skali zdawało się być nierealne.\nRozglądałam się dookoła i szukałam taty. Łudziłam się, wciąż miałam nadzieję, chociaż byłam świadoma jego odejścia. Podobno pogrzeb był potrzebny, że dzięki niemu można było rozpocząć proces żałoby i godzenia się ze stratą. Nie potrafiłam patrzeć na to w ten sposób. I nie potrafiłam również wyobrazić sobie kolejnego dnia. Przerażała mnie myśl o jakiejkolwiek przyszłości, nawet jeśli podjęłam już decyzję. Mogłam się wycofać. Mogłam zrobić wiele, ale nie chciałam łamać danego słowa.\n— Maleńka, już czas — Chrysander pojawił się tuż za mną i oparł dłonie na moich ramionach.\nPrzytulił mnie do swojego torsu, najpewniej chcąc mi dodać otuchy, ale pomimo największych starań, mi nie dało się pomóc. Ból był wszechobecny i ogromny, a co ważniejsze, nie mogłam się go pozbyć. Zostało mi zmierzyć się z nim, przyjąć go, zaakceptować i jakoś żyć. Dokładnie taka była by wola taty. Byłam tego świadoma.\nPodciągnęłam po raz kolejny, w dość nieelegancki sposób nosem i pokręciłam głową. Nie byłam pewna, co chciałam tym zakomunikować. Nadal nie potrafiłam stąd odejść i nadal nie chciałam tutaj być. Paradoks.\n— Daj mi chwilę.\n— Stoisz tu godzinę, przemarzłaś, będziesz mieć zapalenie płuc, a Wiktor...\n— Nie wspominaj o moim ojcu — ostrzegłam, przerywając mu i wyrwałam się z jego uścisku.\n— Nie. Powinien żyć! Do cholery jasnej, on miał żyć! Miał wyzdrowieć, miał całe życie przed sobą! I miał prowadzić mnie do ołtarza, rozumiesz? Miał tu być! Ze mną! Przy mnie... — zaczęłam, ale nie dane było mi dokończyć.\nGłos mi się załamał, a ja nie mogłam zrobić nic innego, jak wtulić się w brata i po prostu szlochać. Znowu. Ponownie. Nadal.\n— Pora wracać do domu — oznajmił pewnie, właściwie nie pytał mnie nawet o zdanie.\nWsunął dłoń pod moje kolana i podniósł mnie bez wysiłku. Nie protestowałam. Przytuliłam policzek do połów jego płaszcza i objęłam dłońmi kark.\n— Właściwie to wyjeżdżam za kilka godzin — przyznałam, wiedząc, że Sander nie znał moich planów.\nJedynie Emilia, połowicznie, ponieważ pomagała mi. Nawet jeśli była przeciwna i odwodziła mnie od jego realizacji.\nBlondyn doniósł mnie do samochodu i wsadził na miejsce pasażera. Obszedł auto i wsiadł na swoje miejsce.