Kazus Manowskiej | Przegląd\nAutor: Jan Widacki\t| Czerwiec 1, 2020\n„Sprawiedliwość jest ostoją mocy i trwałości Rzeczypospolitej”. Ten cytat z Andrzeja Frycza Modrzewskiego utrwalony jest na froncie warszawskiego gmachu sądów na Lesznie. „O nierządne królestwo i zginienia bliskie, gdzie ani prawa ważą, ani sprawiedliwość ma miejsca”, przestrzegał Jan Kochanowski. Ta sprawiedliwość, ostoja mocy i trwałości Rzeczypospolitej, zgodnie z konstytucją jest wymierzana przez niezależne sądy i trybunały, w których orzekają niezawiśli sędziowie. Tak się dzieje we wszystkich demokratycznych państwach prawa na świecie. Niezależnością sądów i niezawisłością sędziów różnią się demokratyczne państwa cywilizowanego świata od państw autorytarnych, totalitarnych, od rozmaitych egzotycznych dyktatur, czasem zbrodniczych, czasem groteskowych, a czasem i groteskowych, i zbrodniczych. Wszak nie jest nigdzie powiedziane, że błazen nie może być zarazem zbrodniarzem. I – jak pokazuje historia najnowsza – czasem jest.\nNiezależne sądy z założenia są bowiem nie do pogodzenia z dyktaturą. Dyktatura nie liczy się z prawem, które może ją krępować. Sądy pilnują, by władza przestrzegała prawa. Jeśli sądy są niezależne, a sędziowie niezawiśli, nie ma dyktatury. Dlatego, a potwierdza to cała historia najnowsza, każdy, kto dąży do dyktatury, najpierw odbiera niezależność sądom i niezawisłość sędziom.\nPo roku 1989 Polska obrała kurs integracji z demokratycznym Zachodem. Ten kurs, kurs w kierunku wolności, demokracji, ochrony praw człowieka, który został uwieńczony 1 maja 2004 r. przyjęciem Polski do Unii Europejskiej, był dziełem kolejnych rządów i cieszył się poparciem całego społeczeństwa. Popierając przystąpienie do Unii w referendum, Polacy dokonali historycznego wyboru. Przystąpiliśmy wtedy nie tylko do wspólnoty gospodarczej, ale przede wszystkim do wspólnoty wartości. Do wspólnoty państw demokratycznych, praworządnych, stojących na straży praw człowieka.\nPrzyjęcie nas do Unii Europejskiej świadczy o tym, że Zachód uznał, że podzielamy te wartości, przestrzegamy tych samych standardów. To był przecież warunek przyjęcia. Co więcej, instytucje europejskie mają prawo, a nawet obowiązek, sprawdzać, czy tych standardów dochowujemy. Gdy zaś to robią, Prawo i Sprawiedliwość dmie w trąbę narodowej próżności i głupoty, że oto obcy wtrącają się w nasze wewnętrzne sprawy. Ale w tym podejściu są dwa zasadnicze błędy. Po pierwsze, to nie obcy. Unia nie jest czymś obcym, jest tak samo nasza jak niemiecka, francuska czy włoska. Jedna z gwiazd na unijnej fladze jest naszą gwiazdą.\nPo drugie, żaden organ unijny nie mówi: macie zrobić to czy tamto. Organy unijne, a w szczególności Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mówią tylko tyle: to, co zrobiliście, jest niezgodne ze standardem przyjętym w Unii Europejskiej. Możecie sobie iść w cholerę z Unii i robić tak dalej, wtedy nic nam do tego. Ale skoro jesteście w Unii, powinniście się dostosować do obowiązujących w niej standardów. Jeśli pozostajecie w Unii, a naruszacie jej standardy, poniesiecie karę. Nie chcecie jej ponosić? Wychodźcie z Unii, nikt was poza Unią karał nie będzie.\nOdchodzenie od standardów unijnych rozpoczął prezydent Duda natychmiast po zaprzysiężeniu. Najpierw bezprawnie ułaskawił nieskazanego prawomocnie Mariusza Kamińskiego, komentując to w dodatku w ten sposób, że wyręczył sądy. To, że prezydent złamał prawo, można uzasadniać długim prawniczym wywodem. Niech zamiast takiego wywodu wystarczy porównanie: ułaskawić nieskazanego prawomocnie to tak, jakby dokonać aborcji niepoczętego. W tym wyręczaniu sądów, jak się wkrótce okazało, mieściła się cała filozofia. Władza wykonawcza co krok chce wyręczać sądy. Po ułaskawieniu Kamińskiego prezydent nie przyjął ślubowania od prawidłowo wybranych sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Za to na miejsce prawidłowo wybranych, ale niezaprzysiężonych sędziów powoływał – znów łamiąc konstytucję – sędziów dublerów. W tym czasie rząd, też jaskrawo naruszając konstytucję, cenzurował orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, odmawiając ich druku. Przyznał sobie prawo bycia drugą instancją w stosunku do orzeczeń TK, którego wyroki są ostateczne. Potem przyszła kolej na Krajową Radę Sądownictwa, którą nie tylko upolityczniono, a więc de facto uzależniono od rządzącej większości, ale jeszcze wybrano z naruszeniem procedur, które sobie właśnie uchwalono.\nRozbudowano też kompetencje ministra sprawiedliwości-prokuratora generalnego, który uzyskał władzę dyscyplinarną nad sędziami. Lud tego nie zauważył, ale układ sił na sali rozpraw zmienił się zasadniczo. Mamy – jak dawniej – oskarżyciela, obronę i sąd. Tyle że oskarżyciel występuje w imieniu prokuratora generalnego, a tenże prokurator generalny jest faktycznie przełożonym dyscyplinarnym sądu. Chcielibyście tak być sądzeni?\nDo Sądu Najwyższego doklejono dwie izby: Izbę Dyscyplinarną oraz Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, złożone z neosędziów rekomendowanych przez neo-KRS.\nGodności Sądu Najwyższego bronili I prezes prof. Małgorzata Gersdorf (niestety, nie zawsze konsekwentnie) oraz starzy sędziowie (właściwie należałoby pisać: prawdziwi sędziowie). Po nieudanych próbach odesłania części sędziów Sądu Najwyższego, łącznie z panią I prezes, w stan spoczynku, po interwencjach organów unijnych PiS wreszcie doczekało się końca kadencji prof. Gersdorf. Nie wiem, dlaczego pani I prezes nie zwołała zgromadzenia ogólnego sędziów, które wybrałoby owych pięciu kandydatów, spośród których prezydent mianuje I prezesa Sądu Najwyższego. W takim samym stanie epidemii, który uniemożliwił prof. Gersdorf zwołanie zgromadzenia, zrobił to desygnowany przez prezydenta na p.o. I prezesa Kamil Zaradkiewicz. Skądinąd postać tragikomiczna, o wyraźnych kłopotach z samym sobą. Zaradkiewicz potrafił zarządzić zdjęcie w hallu Sądu Najwyższego portretów „niesłusznych prezesów”, ale nie potrafił poprowadzić zgromadzenia. Musiał go zastąpić inny neosędzia, Aleksander Stępkowski.\nPo rozmaitych przepychankach, łamiąc procedury, udało się wreszcie wybrać pięciu kandydatów. Sędzia i profesor prawa karnego z Uniwersytetu Jagiellońskiego Włodzimierz Wróbel otrzymał 50 głosów. Neosędzia (do Sądu Najwyższego nominowana przez neo-KRS) prof. Małgorzata Manowska dostała 25.\nWróbel nigdy nie miał związków z polityką. Manowska jak najbardziej. W 2007 r. była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, czyli wice-Ziobrą. Później z jego nominacji szefową Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury.\nJeszcze przed dokonaniem wyboru I prezesa Sądu Najwyższego prezydent Duda powiedział, że wybierze z przedstawionej mu piątki osobę, która nie angażowała się politycznie. No i wybrał Manowską. Właściwie to żadne zaskoczenie. O tym, że niegdysiejsza pomagierka Ziobry zostanie I prezes, mówiło się od dawna. Że nie przeszkodzi w tym nawet skandal z wyciekiem danych z Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. To jasno wpisuje się w cały ciąg zdarzeń, nowelizacji, nominacji. Po prostu władza wykonawcza chce wyręczyć sądy. Bo w państwie autorytarnym nie ma miejsca na niezależne sądy i niezawisłych sędziów. Jak długo sądy są niezależne, a sędziowie niezawiśli, nie ma dyktatury, władza wykonawcza ani wspierająca ją siła polityczna nie mogą robić, co chcą.\nJak tu nie przypomnieć dwóch maksym przytoczonych na początku… Smutne to.\nA na wątpliwą pociechę mam tylko taką myśl, że kiedyś, może już niedługo, kontynuując zapoczątkowany przez pana Zaradkiewicza obyczaj, ktoś zdejmie portret Małgorzaty Manowskiej z galerii portretów I prezesów zdobiącej hall Sądu Najwyższego.\nTagi:\tAndrzej Duda, demokracja, Kamil Zaradkiewicz, Krajowa Rada Sądownictwa, Małgorzata Gersdorf, Małgorzata Manowska, państwo prawa, prawo, Sąd Najwyższy, sądownictwo, sądy, sędziowie, Trybunał Konstytucyjny, Włodzimierz Wróbel


Anders w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku - WSPÓLNOTA ANDERSA\nW niedzielny poranek 23 września 2017 r. Muzeum II Wojny Światowej odwiedziła minister Anna Maria Anders. Zbiegło się to z 75 rocznicą odznaczenia gen. Władysława Andersa Złotym Krzyżem Virtuti Militari. Córka dowódcy 2 Korpusu Polskiego we Włoszech była pod wrażeniem ekspozycji. Nie tylko przyznała, że bardzo się jej podoba, ale też zapowiedziała przekazanie placówce kolejnych pamiątek po ojcu. W zwiedzaniu minister Anders towarzyszył dyrektor muzeum dr Karol Nawrocki oraz wojewoda pomorski Dariusz Drelich i senator Antoni Szymański oraz przedstawiciele IPN.\nJako fascynujące i świetnie zrobione od strony sposobu prezentacji oceniła Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku Anna Maria Anders – córka generała Andersa, która w niedzielę obejrzała ekspozycję główną placówki. Minister zadeklarowała chęć przekazania muzeum kolejnych pamiątek po ojcu.\n– Chciałabym, by pamiątek po tacie było tutaj więcej – tak mówiła w Gdańsku senator Anna Maria Anders zwiedzając Muzeum II Wojny Światowej. Była tu po raz pierwszy. Na dłużej zatrzymała się przy gablocie poświęconej jej ojcu generałowi Władysławowi Andersowi.Są w niej przybornik generała Andersa wykonany w Jerozolimie w 1943 roku (na jego pokrywie znajdują się inicjały generała oraz odznaki 2. Korpusu Polskiego i 8. Armii Brytyjskiej) oraz powstała między 1943 a 1945 rokiem plakietka z karykaturą generała; przedstawia ona kroczącego Andersa; na czerwonym tle umieszczono napis „Przez Czerwone Morze do Polski”, nawiązujący do wyprowadzenia przez generała tysięcy więźniów i zesłańców ze Związku Radzieckiego. Anna Maria Anders mówiła, że będzie chciała przekazać muzeum więcej pamiątek. – Mam nadzieję, że będziemy mogli je uzupełnić, bo te pamiątki, które tu są, przekazała moja mama. Po jej śmierci ja także przekazałam dosyć dużo pamiątek i one się trochę rozeszły. Musimy zbadać i zobaczyć, gdzie to w ogóle jest. Brakuje ich tutaj – mówiła córka generała Andersa. Dodała, że większość pamiątek jest w Instytucie Sikorskiego w Londynie.\nZdaniem senator i sekretarz stanu w Kancelarii Premiera, powinno być więcej informacji m.in. o armii Andersa. Ale- jak przyznała – gdańskie muzeum bardzo jej się podoba. – Uważam, że muzeum jest fascynujące, świetnie zrobione. Wydaje mi się, że brakuje informacji o wywózkach, o Syberii. Ale nie widziałam wszystkiego, możliwe, że po prostu przeszliśmy za szybko – dodała.\nAnders zwiedzała wystawę przez mniej niż godzinę i – jak sama zaznaczyła, „nie widziała wszystkiego” i chętnie spędziłaby w placówce więcej czasu. Zapowiedziała, że z pewnością wróci do muzeum, które – jak mówiła – „jest fascynujące, świetnie zrobione”.\nPo obejrzeniu gabloty z pamiątkami po ojcu, które są eksponowane na wystawie głównej, oraz po zapoznaniu się z materiałami multimedialnymi dotyczącymi wojennej działalności generała Andersa, oceniła, że pamiątek jest zbyt mało (w placówce eksponowane są dwie pamiątki), a materiały multimedialne dotyczące Armii Andersa – zbyt skromne.\nMinister zadeklarowała chęć przekazania muzeum większej liczby pamiątek po ojcu. Wyjaśniła, że przejrzy rzeczy ojca, które jeszcze posiada, przyjrzy się też przedmiotom, które wcześniej trafiły do innych placówek muzealnych i naukowych.\n„Może gdzieś tam leżą w depozycie, a tutaj by bardzo pomogły, żeby uzupełnić tą wystawę” – powiedziała. Dodała, że „większość pamiątek po ojcu jest w Instytucie Sikorskiego i one tam pozostaną”.\nNa wystawie Muzeum II Wojny Światowej znajdują się dwie pamiątki po Andersie podarowane przez żonę generała – Irenę Anders. To przybornik generała Andersa wykonany w Jerozolimie w 1943 roku (na jego pokrywie znajdują się inicjały generała oraz odznaki 2. Korpusu Polskiego i 8. Armii Brytyjskiej) oraz powstała między 1943 a 1945 rokiem plakietka z karykaturą generała; przedstawia ona kroczącego Andersa; na czerwonym tle umieszczono napis „Przez +Czerwone Morze+ do Polski”, nawiązujący do wyprowadzenia przez generała tysięcy więźniów i zesłańców ze Związku Radzieckiego.\nZ Muzeum II Wojny Światowej córka generała Anders udała się do gdańskiej Bazyliki Mariackiej, na Mszę św. w 75. rocznicę odznaczenia gen. Andersa Złotym Krzyżem Virtuti Militari. W nabożeństwie udział brali m.in. kombatanci i Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari z województwa pomorskiego. Po Mszy Anna Maria Anders złożyła kwiaty przed tablicą poświęconą żołnierzom Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie oraz przed Epitafium Smoleńskim, znajdującymi się w Bazylice Mariackiej.\nJeden z nielicznych eksponatów w Muzeum II Wojny Światowej związanych z gen. Andersem\n← „Anders w miejscu męczeństwa Św. Wojciecha”\n„75. rocznica Virtuti Militari gen. Andersa” →


Mąciwody, podżegacze, prowokatorzy - Sercu bliski Beskid Niski\nDzisiaj jest 29-10-2020 23:34\nMąciwody, podżegacze, prowokatorzy\nTytuł: Mąciwody, podżegacze, prowokatorzy\nPost: 06-07-2012 07:00\nWybieram misję, słówko ma bardzo pozytywny wydźwięk i oddaje charakter tego co robimy.\nMiło mi powitać czytelnika naszej stronki i dziękuję za konstruktywną uwagę. Mam dostęp do panelu administracyjnego, błąd poprawiłam. Zredaguję tekst jak tylko wrócę z Kresów. Za chwilę wyjeżdżam, przykro mi, że jest tak niedoskonały, nie mam jednak czasu na większe poprawki.\nCo do stronki i tej rozmowy. Nie wiem, czy zauważyliście, że padło 25 000 wejść. Jak widać rację mieli ci, którzy twierdzili, że cieszy się ona popularnością. Podobnie jak nasza stronka, ma ponad trzy miesiące i 35 875 wejść, wczoraj było 540. Jest swoistym fenomenem internetowym, przy jej tworzeniu popełniono chyba wszystkie możliwe błędy, teksty są różne "gatunkowo", ciekawe jak ten o pochówkach wampirycznych osadzony w materiale źródłowym jak i fatalne, bardzo powierzchowne - tu jest kilka. Mimo to cieszy się wyjątkową popularnością, tworząc ją nikt nie przepuszczał, że aż tak spodoba się wielu ludziom. Jej największym walorem są zdjęcia, część jest fantastycznych, szczególnie fotografie przyrodnicze. Sądzę, że to właśnie pasja Kolegów i samej Lucy przyciąga dużą ilość osób. Lucy jest barwną, skomplikowaną osobowością, ma charakter typowo polemiczny więc na forach była solą. Przejrzałam ten wątek przed zarejestrowaniem się. Wolę ten lucynowy nieład pełen błędów od waszej jazgotliwości, napastliwości, z litości nie wspomnę o zwykłym chamstwie i żenujących wystąpieniach pań piszących w tym wątku.\nBardzo proszę Administratorów o pozostawienie mego jakże kontrowersyjnego wpisu. Więcej postaram się nie pisać o naszych sprawach. Niech on będzie podsumowaniem tej części dyskusji.\nPana Kabira zaś bardzo proszę o dalsze zainteresowanie, przede wszystkim Lucy, a także ja widziałabym go wśród osób z nami współpracujących. Poruszamy bowiem tematy kontrowersyjne, bolesne dla wielu osób. Jesteśmy Polkami wychowanymi w polskich szkołach, na polskich podręcznikach. Lucy na dodatek na tych z PRL-u. Potrzebna jest nam pomoc ludzi mających inne spojrzenie na naszą wspólną historię. Być może takie podejście do historii spowoduje, że czytelnicy od nas się odwrócą. Wiem jakie ma problemy Lucy z ludźmi z naszych miejscowości, jest traktowana jako ta co zakłamuję historię, ta co gloryfikuje UPA.\nŻenujące wystąpienie Klona_Trolla Lucyny w temacie o książkach. Mi samej jak to czytam jest wstyd i czuję się skrępowana.\nBardzo proszę Administratorów o pozostawienie mego jakże kontrowersyjnego wpisu. Więcej postaram się nie pisać o naszych sprawach. Niech on będzie podsumowaniem tej części dyskusji\nUważam, że Administrator Forum powinien zareagować. Na pewno znajdzie się inne miejsce na tego rodzaju wpisy - wątek o książkach to nie najlepsze miejsce na taki debiut nowego użytkownika.\nTytuł: Re: Mąciwody, podżegacze, prowokatorzy\nPost: 06-07-2012 09:10\nORMOwcy jedynie slusznej poprawnosci w trojcy swietej jedyni powstali z martwych.\nZnaczy - sabat sie zaczyna.Powodzenia trolle.


Madam Secretary, odc. 12. s01e12\nMadam Secretary, odc. 12\nOficer policji stanowej w Teksasie zostaje zamordowany przez meksykańskiego przemytnika. Elizabeth wszczyna postępowanie ekstradycyjne, jednocześnie przygotowując się do 25. rocznicy swojego ślubu, któą planuje świętować w Nowym Jorku. Gdy okazuje się, że sprawa kryminalna ma tło polityczne, musi skrócić urlop. Syn Elizabeth, który był pod opieką Blake'a, robi sobie krzywdę.


Rzeczypospolita wszystkich ludzi | Miesięcznik Znak\nRzeczypospolita wszystkich ludzi\nAby zrozumieć moją wizję uprawiania historii i postawę metodologiczną, ich ewolucję oraz główną linię polemiki, zwłaszcza z ks. Arcybiskupem Józefem Życińskim, a po części także z o. Jackiem Salijem, muszę posłużyć się kilkoma zjawiskami , które pokazują, jak łatwo wpaść w sidła własnej wyobraźni i dalej dojść donikąd. Sięgnę więc nieprzypadkowo do historii zbrodni w Jedwabnem i wielkiej dyskusji publicznej, jaka towarzyszyła Polsce wraz z jej „odkrywaniem”.\nSpróbuję też zatrzymać się nad postawami ludzi w sytuacjach ekstremalnych, czyli na naszym gruncie będą to postawy świadków epoki upływającej pod znakiem swastyki oraz sierpa i młota. Wszystko po to, by pokazać, jak bardzo bezradny może okazać się tradycyjny warsztat historyka (także politologa), jak bardzo iluzoryczne może być nasze „intuicyjne” i „racjonalne” pojmowanie procesu dziejowego, szczególnie, gdy wchodzimy w tzw. „trudną historię”, ”, tj. te wszystkie jej obszary, które cieszą się powszechnym zainteresowaniem społecznym, spolaryzowanymi stanowiskami badawczymi i podobnie zróżnicowanymi postawami ludzi mediów ( a za nimi społeczeństwa) a dotyczące sporu o pojmowanie kontrowersyjnego procesu historycznego, np. kwestii współpracy z SB w ogóle ,czy postawy Kościoła wobec eksterminacji Żydów itp. itd.\nMój spór z Polemistami sprowadza się do radykalnie odmiennego pojmowania sensu naszej misji (zawodu) w sytuacji nie sprawdzania się tradycyjnej narracji historycznej. Jedynym wyznacznikiem, imperatywem moralnym działalności historyka (człowieka nauki), winno być dążenie do prawdy, „nawet wtedy gdy może ona być nieakceptowana przez nasze otoczenie i godzić w interesy jednostek lub całych środowisk” . Nie należy wątpić w słuszność takiego przekonania, także jeśli z różnych stron, czasami prześmiewczo, dobiegają połajania, że słów nie należy brać zbyt dosłownie. Również jeśli nawet słyszymy opinie, że podważanie „autorytetów” jest szkodliwe, chociaż trudno zrozumieć „szkodliwość” ujawniania prawdy o kimś/o czymś, kto/co niezasłużenie cieszy się społecznym szacunkiem, a jeszcze trudniej wypływającej z tej postawy wizji człowieka, jako bezwolnego nierozumnego „barana”, któremu wszystko trzeba podać na talerzu, bo inaczej niczego nie zrozumie, zamiast Boskiej „owieczki” kierującej się innym impulsem innej rzeczywistości.\nKilka lat temu napisałem książkę „Pierwsi po diable. Elity sowieckie w okupowanej Polsce 1939-1941” . Obok tytułowego, dominującego wątku o elitach, zawarłem w niej liczne uwagi (krytyczne) na temat kondycji człowieka w czasach wojny i okupacji, szczególnie w aspekcie stosunków polsko-żydowskich. Dziś zapewne wycofałbym się z niektórych tez i zauroczeń, zwłaszcza przewijającego się w książce filosemityzmu i wątków pobocznych, jednakże z pewnością nie zmieniłbym meritum; popełniłem w niej jednak fundamentalny błąd metodologiczny. Sprowadzał się on do skrótu myślowego, że mój opis chrześcijanina i jego wiary , a także Polaka i jego patriotyzmu – mam na myśli drugi plan książki – w sposób jasny precyzuje moją pozycję metodologiczną, a w związku z tym nie ma potrzeby opisywać rzeczy tak oczywistej. Przyjąłem bowiem założenie – proszę wybaczyć nieporadność języka – że istnieją dwie wizje człowieka. Jedna – ewangeliczna, w myśl tej wizji człowiek jest zobowiązany przestrzegać Dekalogu i nauk Chrystusa w każdej wyobrażalnej naszymi zmysłami i doświadczanej rzeczywistości. W tej perspektywie konfrontacja człowieka z systemem okupacyjnym, z wyjątkiem bardzo nielicznych, vide o. Kolbe, kończy się katastrofą. Człowiek, niemal na całym froncie, przegrywa – żeby przeżyć musi kraść, wystawiać fałszywe świadectwa, zabijać. Co więcej – do realizacji swoich celów czasu wojny wykorzystuje bezpośrednio i pośrednio Boga, bo modli się do Niego o swoje przetrwanie, a tam mieści się prośba, nawet nieświadoma, o powodzenie w działaniach niedekalogowych. Druga wizja – nieewangeliczna jest wersją „życiową”. Nie można więc – mówiąc globalnie – mieć do niego pretensji, że „zawiesza” lub przynajmniej przymruża oko na Dekalog. Jest w końcu tylko człowiekiem, a nawet więcej – jest zawsze Człowiekiem.\n„Normalnie bowiem, bez względu na dyscyplinę, którą reprezentujemy – tymczasem pisze ks. Arcybiskup, to najważniejszy wątek Jego tekstu i od niego zaczynam – każdy z ludzi nauki przyjmuje mniej lub bardziej ukryte założenia dotyczące racjonalności uzasadnień, krytycyzmu metodycznego, heurystycznych wartości przyjętego programu badań, wcześniejszego dorobku w tej dziedzinie wypracowanego przez inne ośrodki badawcze, różnic między interpretacją naukową a pseudonaukową, etc.”\nByło jednak nienormalnie. Co więcej, stosowanie – po dyskusji jedwabieńskiej – tej drogi dyskursu naukowego wydaje się być nieracjonalne, zwłaszcza w sygnalizowanym nurcie tzw. „trudnej historii”. Oto bowiem strony – polska i żydowska – właśnie dlatego, iż przyjęły pewne „zracjonalizowane” założenia metodologiczne, oparte o własne systemy wartości oraz poruszały się w obrębie pewnego wspólnego zbioru źródeł (przynajmniej na początku) i istniejącej, niewielkiej zresztą , literatury przedmiotu związanej z tematem debaty, doszły do diametralnie odmiennych interpretacji, a nawet nie zgodziły się w najbardziej podstawowych faktach i ocenach. Dlaczego? Bo pomylono porządek boski z ludzkim, patriotyzm z rzetelnością badawczą i objaśniono zbrodnię i jej tło, rozgrywające się według wersji człowieka nieewangelicznego, wersją ewangeliczną. Tak wyglądają w praktyce skutki formuły proponowanej przez ks. Arcybiskupa i przyjęcia „mniej lub bardziej ukrytych założeń dotyczących racjonalności uzasadnień, krytycyzmu metodycznego”. W debacie jedwabieńskiej dodatkowo wiara stała się motorem działań naukowych i materiałem dowodowym, źródłem wiedzy o tamtej rzeczywistości i podstawą jej opisu, i właściwie postulat ks. Arcybiskupa sprowadza się do tego, by trwać dalej w tym klinczu ideologiczno-religijnym (a będzie to dotyczyć każdego kontrowersyjnego tematu), chociaż my, „ludzie z branży”, dostrzegamy i definiujemy problem.\nJeśli już jestem przy tym kolokwializmie – z pewnością nie chodzi o „ignorowanie faktów”- to pod tym pojęciem rejestruję na własny użytek tych badaczy, którzy stopień doktora i doktora habilitowanego oraz tytuł profesorski zdobyli w wyniku mozolnej, wieloletniej pracy w archiwach przekładającej się w ich rozprawach, co można prześledzić m.in. po przypisach i bibliografii i którzy są pełni obaw, co do zdolności poznawczej człowieka w ogóle i ułomności źródeł, z czego od razu nie należy wyprowadzać wniosku, iż niczego nie jesteśmy w stanie prawidłowo ogarnąć. Trzeba bowiem sobie zdawać sprawę, być może ks. Arcybiskup nie miał możliwości tego problemu rozwinąć w krótkim artykule, że – jeśli posłużę się najprostszym przykładem – z tego samego kompletu dokumentów archiwalnych (zwłaszcza, gdy zbiór będzie „dziurawy”, a więc nadający się do snucia różnych spekulacji), zamknięty w pełnej izolacji tuzin historyków, napisze tuzin dość odmiennych książek. I jeśli w pewnym zakresie faktograficznym będą one do siebie podobne, rozrzut wniosków końcowych może być ogromny. Jeszcze gorsza sytuacja, już bez izolacji, może wystąpić przy dalszym „przetwarzaniu”, tj. gdy w oparciu o ów tuzin, kolejne tuziny badaczy, już tylko powołując się na myśli swoich poprzedników lub źródła archiwalne, ale oglądane z perspektywy „drugiej” ręki, zaczną pisać dalsze teksty. Dlatego nie traktowałbym (co nie znaczy kwestionował) wszelkiej rzeczy pisanej lub powiedzianej jako rodzaj „objawienia”, także gdy w grę wchodzą nazwiska znanych Autorów.\nOd 15 lat , mam na myśli zwłaszcza lata 90., znajduję się w komfortowej sytuacji, bo należę do tej bardzo nielicznej grupki badaczy, która rozpoczęła w Polsce badania historyczne „wschodnie”, poruszając się po dziewiczym obszarze, nie badanym przez pół wieku z powodów politycznych, gdzie stan badań określało kilka opracowań opartych na relacjach polskich i trochę pamiętników. Wszystko, co było przed nami – to „białe plamy”, a my jeżdżąc i pracując na nieprzyjaznym nam gruncie przeczesywaliśmy posowieckie archiwach, wtedy, na krótko – 3-4 lata dość szeroko otwarte.\nNie będę zagłębiał się w szeroki kompleks zagadnień związanych z metodologią i interpretacją sowieckich źródeł, bo są one dość szczególne, ale nasza praca miała zawsze charakter „twórczy” – jak np. napisał o moich badaniach prof. dr hab. Jacek Majchrowski, prezydent Krakowa w recenzji mego przewodu profesorskiego – bo to my musieliśmy rozstrzygać, jak i co należy robić (nie było wówczas naukowych monografii, stan badań był zerowy; to my je napisaliśmy, to my go stworzyliśmy), w odróżnieniu od badaczy „odtwórczych”, którzy szeroko czerpią z naszego już drukowanego dorobku. Jednak to my stworzyliśmy te kanony (i nasze książki znajdują się w każdej poważnej monografii na temat okupacji sowieckiej) i nauczyliśmy się przez to z konieczności „lekceważyć” reguły warsztatowe,. Tworzyliśmy coś zupełnie nowego. Tymczasem w działalności „odtwórczej”, nawet jeśli powstaje z udziałem „twórczym” na ogół kumulują się błędy poprzedników, a wnioski końcowe dramatycznie odbiegać mogą od rzeczywistości. Tu wręcz traumatycznych przeżyć dostarcza lektura tekstów, zwłaszcza badaczy żydowskich, o Jedwabnem, gdzie jeden powtarzając za drugim tworzyli piramidę nieporozumień.\nChciałbym jednocześnie dodać, co bardzo jednoznacznie wynikało z mego tekstu i notki, że nigdy i nigdzie nie podawałem za historyka zajmującego się UB/SB, a znakomita większość moich wcześniejszych wywodów dotyczyła kwestii uniwersalnych lub „wschodnich”, a te – także w aspekcie badań źródłowych nad aparatem bezpieczeństwa – są mi nienajgorzej znane.\nEliminowanie ludzi z publicznego dialogu z racji odmiennych od naszych poglądów, co wyraźnie sugeruje ks. Arcybiskup , mogę jedynie traktować jako niefortunne przejęzyczenie. Dziś przed nami, właśnie z powodów wyżej wyłożonych, a także strategicznych racji naszego Państwa (nie tzw. „IV Rzeczypospolitej”) pojawia się konieczność ponownego spojrzenia na wiele kwestii „trudnej historii” , co wymaga odpowiedzialnego dialogu.\nMuszę też zadeklarować, iż etos tzw. „IV Rzeczypospolitej”- a jestem chyba posądzany o jego akceptację, sądząc po tytule tekstu ks. Arcybiskupa i kilku innych zamieszczonych w nim sformułowaniach – jest mi całkowicie obcy. Co więcej, rządzący dali wystarczająco dużo dowodów swojej destrukcji, iż niezbędna staje się „dePISacja” jako proces ich trwałego odsunięcia od władzy, a szczególnie wyrugowania z życia publicznego. Obca mi jest także wizja lustracji jako aktu zemsty dziejowej, odwetu, wdeptywania w błoto tylko dlatego, że ktoś pobłądził lub kiedyś okazał swoją słabość, a przede wszystkim, dlatego że JA – popatrzcie – nie pobłądziłem. Zupełne głupie i nieodpowiedzialne było ujawnianie akt wywiadu, nazwisko arcybiskupa Wielgusa, jak i innych osób powiązanych z wywiadem, nigdy nie powinno się publicznie pojawić, chociaż on sam, jako niedoszły „wywiadowca” z pewnością nie powinien być kościelnym hierarchą. Jednak w zaprezentowanym przez ks. Arcybiskupa dowodzie matactwa, w zestawieniu Wielgus (Welgus) – Grajewski, chociaż detale nie zgadzają się, istota jest prawdziwa; potwierdzają to sami Zainteresowani.\nRównież zawsze zachowywałem pewną rezerwę do IPN, chociaż mam tam wielu Kolegów, a nawet Przyjaciół. Swoim wątpliwościom, szczególnie (proroczo) groźbie upolitycznienia, dawałem wyraz w publikacjach , jednak jeśli już lustracja ruszyła i przekształciła się w proces lawinowy, nie widzę powodu, dla których ją należy wstrzymać, chociaż z pewnością nie można zgodzić się na jej najnowszy kształt ustawowy, o czym piszę dalej.\nNie podzielam poglądów obu moich Polemistów w zakresie/ sposobie ujawniania tego materiału. Realnie bowiem można albo zamknąć i oplombować archiwa, albo będzie tak jak jest. Trzecia droga na tym etapie nie jest już możliwa. Pojawiające się bardzo krytyczne uwagi o sposobie prezentacji źródeł, często z podważaniem kompetencji historyków IPN i dezawuowaniem ich warsztatu, są niesprawiedliwe ( z pewnymi wyjątkami personalnymi). Nie mam zastrzeżeń do sprawy o. Hejmo, IPN i prezes prof. Leon Kieres działali prawidłowo i w dobrze rozumianym interesie społecznym. Za wzorcowy jednak przykład, z pogranicza IPN/świat zewnętrzny, należy uznać casus ks. prof. Michała Czajkowskiego. Jego postawa i działania „Więzi” (zob. numer lipiec 2006) zasługują na najwyższy szacunek, a ks. Czajkowski, bardziej niż arcybiskup Wielgus, mógłby być adresatem listu papieskiego, zwłaszcza, że Jego powrót przyniósłby Kościołowi więcej pożytku, niż Jego nieobecność.\nMam nieodparte wrażenie, iż jedną z dróg zablokowania lustracji, dość iluzoryczną, jest mnożenie różnych barier, różnie nazywanych. Właściwie wygląda na to, że jeśli sam zainteresowany nie ujawni swojej przeszłości i w sposób przekonujący nie dostarczy dowodów swojej winy (i to nie prowokowany domniemaniem publikacji na jego temat), to inny sposób jej przeprowadzenia uznawany jest a priori jako naganny i niedopuszczalny. I tak np. tytuł listu o. Jacka Salija – „Bezstronność a nieomylność” na starcie ustawia interesującą pułapkę metodologiczną. „Nieomylność – według Słownika języka polskiego – to „właściwość niepopełniania nigdy błędów”, intuicyjnie zatem może nam kojarzyć się tylko z Bogiem, gdyż każdy człowiek jest przecież omylny. Z tego jednak zupełnie nie wynika, że automatycznie, wszystkie działania, także lustracyjne są w domyśle obarczone tym błędem. Tu problem polega na wadliwie zestawionych ciągach przyczynowo-skutkowych, na pomieszaniu porządku boskiego i ludzkiego, bo człowiek może być bezstronny, lecz nie może być nieomylny. Próba pomieszania warsztatów, tym razem historycznego i teologicznego, a one również są „niekompatybilne” może prowadzić do przykrych konsekwencji. I tak np. gdyby przyjrzeć się sprawie Ulmów, dziś mówi się o beatyfikacji, to kilka kwestii – oczywistych w jednej metodologii, w drugiej wygląda trochę inaczej, ale to odrębny temat, niewykluczone że dużej publicznej debaty.\nIstotne jest za to dalsze twierdzenie o. Salija, że „formułowanie błędnej hipotezy przybliżało do prawdy” . W pełni podzielam ten pogląd, zwłaszcza w kontekście zarzutów ks. Arcybiskupa wobec mojej metodologii, ale gdyby dalej posuwać się za św. Tomaszem, co sugeruje Autor – o. Salij, stalibyśmy w miejscu. Każdy byłby niewinny i nikt zapewne nie zostałby ukarany. Wiem, że trochę to zabrzmi po bolszewicku, ale taki stan rzeczy – „bezkarności” może rodzić fatalne następstwa, które dziś obserwujemy w triumfie demagogicznych partii i ich programów. To nie są tylko igrzyska dla ludu, „lud” czasami potrzebuje aby rzeczy nazwać po imieniu, a nawet kogoś strącić z piedestału, jeśli owo bycie na piedestale wynika z chęci pozostania tamże, a nie, jak się okazuje, z (rzeczywistych) zasług. Dla historiografii tezy św. Tomasza oznaczałyby zablokowanie artykułowania jakichkolwiek hipotez, dokładnie w sposób przeze mnie już opisany w lutowym numerze „Znaku”. Na szczęście nie ma sporu, bo de facto mówimy o dwóch różnych światach.\n„Autor artykułu – pisze o mnie ks. Arcybiskup – krytycznie odnosi się do występującej w Polsce praktyki publikowania w mediach list z podpisami cenionych autorytetów, które biorą w obronę osoby pomówione o współpracę z SB” . Prawdą jest, iż rzeczywiście w archiwach posowieckich można sporo znaleźć materiału, który powoduje, że z większą dozą ostrożności traktuje się potem wszelkie publiczne wyznania, zwłaszcza książkowe, b. więźniów stalinowskich łagrów i więzień, bohaterstwo opisywane własnymi słowami lub kontekstem sytuacji w głównym tle z „JA” zawsze trąci jakimś fałszem, bohaterstwo muszą – w moim odczuciu – poświadczać osoby trzecie, nie pierwsze. A w ogóle to zupełnie nie rozumiem tego typu zarzutu, bo cóż z tego, że kilkadziesiąt osób o znanych nazwiskach podpisuje się pod czymś dziejącym się w czasie teraźniejszym, nie widząc ani dokumentów, ani nie mając żadnej konkretnej wiedzy o zdarzeniach sprzed kilkunastu-kilkudziesięciu lat. Czy to jest racjonalny certyfikat czyjejś winy czy niewinności? Jak w ogóle człowiek nauki może formułować podobny zarzut? Ja nawet powiem więcej (ale zdecydowanie ta uwaga nie dotyczy osób duchownych) Nie ukrywam, że denerwująca jest maniera niektórych ludzi, „etatowych podpisywaczy” (jeszcze raz podkreślam – nie mam na myśli ks. Arcybiskupa) ustawicznego podpisywania się pod każdym listem na każdy temat, bo mnie się niestety to kojarzy ze świadomą autopromocją własnej osoby lub nadmiernym poczuciu własnej wartości i wywyższaniu się ponad innych, a nie troska o opisywaną w liście otwartym sprawę. Nie rozumiem też zwrotu (s. 132), że w naszej pracy [historyka] „pomówienia są tak samo dopuszczalne metodologicznie, jak komplementy”, bo rzecz w tym, że stwierdzenie, iż X jest zarejestrowany jako TW nie jest ani pomówieniem, ani komplementem. Jest dokładnie stwierdzeniem stanu zapisu w dokumentach.\nMyślę, że ks. Arcybiskup zupełnie nie dostrzega zagrożeń i pułapek (a ogląd sytuacji buduje na swoim powołaniu i warsztacie)- wiedzą o tym wszyscy historycy – w posługiwaniu się relacją/wspomnieniem/pamiętnikiem/wypowiedzią (a kwestia ta dotyczy każdej epoki, sprawy itd.). Chodzi nie tylko, że zawodzi pamięć, że za sprawą szumu informacyjnego przedostają się do relantów obce im przeżycia, ale też z najprostszego powodu- lubimy o sobie mówić dobrze, wyolbrzymiamy swoje zdolności oglądu sytuacji, a generalizacje w wielu relacjach rażąco naruszają reguły logiki.\nNa wszelki wypadek chciałbym dodać, że piszący te słowa zna np. cały polski zasób relacyjny dotyczący okupacji sowieckiej (kilkadziesiąt tysięcy relacji w polskich i zagranicznych archiwach). Jego lektura studzi nieco zapały w afirmacji wszelkich tego typu źródeł. „Chłop polski – pisze jeden z deportowanych w głąb ZSRR , a to dość typowy tembr opisu cech narodowych– i tym razem zdał egzamin swój obywatelski, wypełnił swoje zadanie w pełnych stu procentach; kobieta polska jeszcze raz pokazała swemu ciemiężcy swoje wyrobienie obywatelskie, polska młodzież dała świadectwo nienagannego wychowania ze strony swych rodziców, głęboko rozumiejących naszą misję dziejową” . O polskich agentach NKWD, a więc na czasie, inny relacjonista pisze: „Szukali [funkcjonariusze NKWD] między Polakami powierników, którzy by stali się konfidentami na rzecz NKWD. Oczywiście, że takich nie znaleźli” . Dodajmy że według akt sowieckich w samym rejonie jedwabieńskim było około 100 polskich agentów, głównie skruszonych partyzantów, nie ma powodu by w to nie wierzyć.\nTymczasem ks Arcybiskup cytuje prof. Wiesława Chrzanowskiego, przy całym szacunku dla Jego Osoby, nie jest on ani wyrocznią, ani – gdyby posłużyć się retoryką o. Salija, „nieomylnym sędzią” niby autor księgi „objawień”. „Były okresy nacisku na funkcjonariuszy – czytamy prof. Chrzanowskiego – by wykazywali się pozyskiwaniem współpracowników. To wiązało się z awansami, z nagrodami. Na tzw. pracę operacyjną dostawali sumy w istocie nierozliczane” . Odradzałbym studentom/doktorantom, aby taki zapis, jako miarodajny i rzeczywisty opis epoki, umieszczali w swoich pracach. Proponuję najpierw porównać kilka bardzo typowych relacji (z sowieckiego podwórka , ale te uwagi dotyczą bez wyjątku każdej relacji z każdej epoki), uważnie przyglądając się „pozycji”, „miejscom”, z których relacjonista opisuje wydarzenia i co z nich można rzeczywiście zobaczyć.\n„Ukrywałem się po strychach, piwnicach i polach (…). – pisze lwowski policjant o okresie sowieckich „wyborów” do Zgromadzenia Ludowego Zachodniej Ukrainy w październiku 1939 roku – W skład komisji [wyborczej] wchodzili przedstawiciele NKWD, Żydzi i element wyrzutków społeczeństwa” . Zasadne wydaje się pytanie, skąd relacjonista zna takie szczegóły, skoro z jego (i całości i fragmentu) relacji jednoznacznie wynika gdzie przebywał w czasie „wyborów”.\n„Kiedy ja wiem dobrze – pisze relacjonista o tych samych „wyborach” , tyle że do Zgromadzenia Ludowego Zachodniej Białorusi – że w Białymstoku przynajmniej jedna trzecia [wyborców] wrzuciła puste kartki” .O tym samym wydarzeniu pisze następny: „Prawie wszyscy Polacy oddawali kartki do głosowania przekreślone” . W tych ostatnich przypadkach , a takich cytatów można podać setki- dosłownie, aby mieć taką wiedzę należałoby zobaczyć wszystkie karty do głosowania w Białymstoku, z zastrzeżeniem, że musiałyby przy drugim relacjoniście mieć napisy informujące o narodowości wyborcy (a nie miały – więc nonsens na starcie). Podobnych generalizacji, niczym nieuprawnionych, mamy tysiące w każdym zbiorze relacyjnym.(zobacz przypis) .\nZ perspektywy celi więziennej więzienia na Rakowieckiej, podobnie jak ze strychu, piwnicy i pola, dość trudno zauważyć przekręty finansowe ubowców i ich strofowanie przez przełożonych za słabe wyniki w pozyskiwaniu konfidentów. To zauważy student I roku historii, także na KUL. Świadectwo prof. Chrzanowskiego jest jednym z wielu świadectw tamtej epoki, ze wszystkimi ich wadami i zaletami, a jeśli coś z niego wyławiać, to tylko fakty, które bezpośrednio dotyczą relanta, a więc jak Go bito, karmiono, ile razy był na spacerze, jakie Mu zadawano pytania podczas przesłuchań, jak nazywali się przesłuchujący Go oprawcy itd.itp.\nRównież to co mnie nurtuje po lekturze tekstu ks. Arcybiskupa, to „godność osoby ludzkiej i jej nienaruszalne prawa”. Czy te pojęcia można odnieść do esbeka? Czy esbek jest człowiekiem, skoro wokół tyle dla niego pogardy, a nawet nieukrywanej niechęci/nienawiści? Czy można mówić o jego profesjonaliźmie, wtedy gdy niszczył ludzi? Wśród moich Kolegów z roku, dwaj bezpośrednio po skończeniu studiów zostali oficerami SB w pionie zajmującym się sprawami kościelnymi, jeden z nich ukończył dwa fakultety, nigdy nie znałem ich tak dobrze, by wystawiać im jakąkolwiek opinię, ani nigdy więcej mi nie powiedzieli więcej, niż napisałem, ale ryzykowne byłoby twierdzić, że byli mało rozgarniętymi analfabetami; byli tak samo jak my, młodymi ludźmi, których los rzucił w tryby systemu a w konsekwencji na drugą stronę barykady. Czy oni wszyscy są, tylko dlatego, że pisali owe raporty po złamanych ludziach – jak moi „aparatczycy” – „pierwszymi po diable”? Czy oni też nie są ofiarami tamtego systemu i czy nie zasługują na współczucie i miłosierdzie? Czy tylko oni są winni upadku niektórych księży, a owi księża nic a nic się do tego nie przyczynili, każdy był krystaliczny, jak bohater tragedii antycznej?\nZastanawiałem się, dlaczego Arcybiskup Metropolita Krakowski, Adam książe Sapieha, pisząc do Hansa Franka w 1942 roku używał formuły „Z wysokim poważaniem”, w 1943 roku „Pozostaje z wyrazami poważania”, aczkolwiek tematyka tych listów nie pozostawia wątpliwości , że Nadawca doskonale orientował się, co do wszystkich strasznych rzeczy, które działy się wówczas w Generalnym Gubernatorstwie z ludnością cywilną. To chyba nie była tylko zwykła, nic nieznacząca kurtuazja, dostrzegałbym tu wielką klasę Metropolity i jego prawdziwie chrześcijański stosunek do bliźniego. Może i dziś warto wzorować się na tym wielkim Pasterzu?\nChodzi mi po głowie cytat z zachowanej „Notatki z rozmowy p. Ministra Janikowskiego z ks. Prymasem [Hlondem] w dn. 14.12.46” [w Rzymie] o aparacie represji w Polsce: „Ludzie porządni są nie tylko w wojsku, ale nawet w milicji. Jedynie Bezpieka składa się niemal wyłącznie z wyrzutków, elementu odpowiednio dobranego” , a więc nawet i w tamtej epoce, różniącej się zasadniczo kadrą i metodami od SB lat 70. i 80., widać zdarzały się wyjątki.\nMuszę przyznać, iż wiele sformułowań w tekście ks. Arcybiskupa wywołuje mój wewnętrzny sprzeciw. Pomijam manierę lekceważenia i ciągłego dawania do zrozumienia Czytelnikom, że przeczytali tekst jakiegoś nieuka , na dodatek nihilisty, bo tego języka – jak się wydaje – w debatach powinniśmy unikać. Drażniące jest natomiast żonglowanie postaciami o znanych nazwiskach , np. Jana Nowaka Jeziorańskiego w celu wytworzenia konfliktogennej sytuacji, w której pozostaje jedynie stwierdzenie, że nie jest On- w moim rozumieniu – autorytetem w nauce, o której tu piszemy, a notabene postęp w tej ostatniej najczęściej przejawia się jako sprzeciw wobec zastanych teorii i „autorytetów”.\nRównież co do postaw niektórych Biskupów w czasie okupacji niemieckiej a przez to dawania pretekstów do ataku wrogom Kościoła w czasach Peerelu (a zachowało się sporo /polskiego/ zasobu archiwalnego, a piszący na wszelki wypadek informuje, że miał okazję ten zasób przeglądać) można by podyskutować z ks. Arcybiskupem – to właśnie obszar „trudnej historii” – zaczynając choćby od pierwszego listu pasterskiego bp kieleckiego Czesława Kaczmarka z 24 września 1939 roku, w którym wzywał do przestrzegania zarządzeń władz okupacyjnych, wprawiając wiernych w stan osłupienia i dezorientacji, nie wspominając o bp. Katowickim Adamskim lub bp podlaskim Sokołowskim.i o tym czy Prymas Polski „wyjechał”, czy „uciekł” (temu ostatniemu poglądowi aczkolwiek oględniej wyartykułowanemu hołdował sam arcybiskup Sapieha).\nWspółczesna debata wokół wiarygodności zasobu archiwalnego b. służb specjalnych Peerelu i sposobu interpretacji tego źródła – co jest też jednym z wątków tekstu ks. Arcybiskupa – stanowi wierną repliką dyskusji, o mniejszej skali i niższym nieco poziomie emocji, jaka rozegrała się w środowisku zawodowych historyków na początku lat 90., w asyście mediów, na temat wiarygodności i sposobu interpretacji źródeł posowieckich, zwłaszcza NKWD-owskiej prowieniencji. Emocje były niższe z istotnego powodu. Rosjanie nigdy nie udostępnili materiałów osobowych dotyczących agentury. Pewne wyjątki od tej zasady pojawiały się, nazwijmy umownie, na drodze negocjacyjnej, nigdy zaś oficjalnej, ale i tak ten materiał rzucał zupełnie nowe światło (i w sensie pozytywnym, i negatywnym) na tamtą epokę. Istota sporu była dokładnie identyczna: czy wierzyć tamtym dokumentom, czy „naszym” relacjonistom. Czy wolno nam „szargać” narodowe „świętości”, kwestionując np. liczbę osób deportowanych z wielkości 1,5 – 2,0 mln do „zaledwie” 400 tysięcy, czy pisząc, iż ich położenie ekonomiczne było na ogół identyczne z położeniem miejscowych a czasami załogą łagru nie dopuszczamy się „zdrady narodowej”. Swoimi badaniami podważaliśmy osiągnięcia emigracyjnej grupki historyków i staliśmy się nagle poważną konkurencją dla dużej grupy historyków krajowych, którzy swój warsztat, pozycję, dorobek – mam na myśli badaczy historii najnowszej – zbudowali na innych podstawach źródłowych a często ideologii, a teraz byli bezradni wobec wyników naszych kwerend, a jakże bardzo chcieli wówczas być w środku tej debaty, nadal brylować. Ileż nasłuchaliśmy się głosów, że tych źródeł nikt poważnie nie może traktować, że są sfałszowane , że obrażają nas i nasze Ofiary, itd. Gdy w pewnej uczelni zorganizowano konferencję naukową poświęconą wywózkom, prelegent, który podał liczby odbiegające od oczekiwań został wyklaskany i wytupany przez salę. Dziś tych kontrowersji nie ma, emocje opadły, i podobnie stanie się z archiwaliami SB.\nKs. Arcybiskup a priori przyjmuje, że dokumentacja esbecka jest niemal w całości fałszywa, a poważne traktowanie jej jako jednego ze źródeł wiedzy o tamtej epoce jest co najmniej niepoważne. Trzymając się ściśle Jego tekstu (s. 129) należało by zatem wyrazić zdziwienie, dlaczego fałsz praktyk esbeckich w esbeckich dokumentach Autor „ze śmiertelną powagą” obala tymi samymi esbeckimi dokumentami, „w których kierownictwo IV Wydziału planowało na szczeblu wojewódzkim, ilu nowych współpracowników należy zwerbować w kolejnym roku sprawozdawczym, czy wyrażało ubolewanie z powodu zbyt małej liczby werbunków w poprzednim roku”. Ale jak widać dokumenty „których związek z prawdą jest nadzwyczaj luźny” (s. 128) idące na „rękę” ks. Arcybiskupowi, owe „rytualne zapiski esbeka” (s. 130), nieoczekiwanie przemieniają się w cenne źródło wiedzy o epoce, SB, jej praktykach, słowem o wszystkim rozstrzygają, „błądzą” jedynie w aspekcie agenturalnej przeszłości duchownych. Spróbujmy przyjrzeć się z bliska kolejnemu zdaniu, które jest minipanegirykiem na cześć „świstków papieru” i IPN: „Dzięki [sic!] dokumentom [sic!] znalezionym w archiwach IPN [sic!] znane są [sic!] dziś zarówno fikcyjne [sic!] sprawozdania z rzekomych [sic!] spotkań z TW, jak i upomnienia [sic!] funkcjonariuszy, którzy praktykowali kreatywną [sic!] sprawozdawczość” (sic! pochodzi ode mnie). A więc coś z tych dokumentów jednak można wyczytać. Brakuje mi jednak u ks. Arcybiskupa konsekwencji badawczej i bardziej zdecydowanych wniosków ogólnych. Bo skoro „tylko” 10-15 procent wyświęconych przed 1989 rokiem księży było tajnymi współpracownikami według tejże dokumentacji, to zupełnie nie rozumiem, dlaczego esbecy nie podnieśli tego wskaźnika do 50 lub 70 procent, skoro jeśli idzie o współpracę z duchownymi wszystko było fikcją. A jakże lepiej to by wyglądało. I dlaczego nie porejestrowali w rolach TW wszystkich biskupów, a przynajmniej ks. Prymasa, nie mówiąc o ówczesnym Kardynale Karolu Wojtyle i Jego osobistym Sekretarzu.\nPróbowałem – naturalnie teoretycznie – zastanowić się, dlaczego jakiś esbek „wpisał” do rejestru agentury jako „TW Zefir” obecnego arcybiskupa Michalika zamiast zarejestrować jako TW obecnie świeżo mianowanego arcybiskupa warszawskiego Nycza, zwłaszcza że ten, przez lata pracując na newralgicznym stanowisku w strategicznej „papieskiej” archidiecezji, byłby nieporównanie cenniejszym nabytkiem? Myślę, że kluczem do rozwiązania tego typu dylematów mogły być postawy duchownych w czasie ich „tete a tete” z esbekiem przy okazji załatwiania spraw paszportowych, urzędowych itp. Jeśli byli lodowato uprzejmi i wypowiadali jedynie absolutnie niezbędne minimum słów potrzebnych do załatwienia konkretnej sprawy, na zaczepki odpowiadali jednoznacznie negatywnie, nie można było ich zachowań zinterpretować inaczej jako zdecydowanie nie rokujących nadziei na werbunek. Nie dostarczali też w ten sposób żadnych „informacji”. Osoby zaś „gadatliwe”, usiłujące robić dobre wrażenie na esbeku szybko mogły znaleźć się w matni, wystarczyło w międzyczasie „dowiedzieć” się czegoś, o co poprosił esbek, ot np. ile desek zużyto podczas remontu kościoła i gdzie można je najlepiej kupić, by reszta niepostrzeżenie poszła już z górki.\nMuszę też powtórzyć za „Dziką” historią…, iż różnimy się – mam na myśli historyków – w naszym oglądzie przeszłości z jej wersją sądową (pomijając że każdy obywatel ma prawo mieć pogląd na każdą kwestię) z powodu „niekompatybilnej” metodologii. Warto by też przypomnieć, iż np. p. Zyta Gilowska została uniewinniona przez sąd lustracyjny, ale wedykt ten traci swoją wyrazistość, gdy przeczytamy jego uzasadnienie.\nJeśli już ks. Arcybiskup uznaje za tragedię cywilizacyjną moje słowa (s. 132), iż „nie wolno nam z góry niczego zakładać”, to przynajmniej mógłbym oczekiwać, iż odniesie je również do Siebie przy ocenach mojej osoby. Myślę, że nie jest potrzebna nikomu Rzeczpospolita „branżowa” ani „niebranżowa”, tylko Rzeczpospolita powszechna, rozumna, z dialogiem dla wszystkich i bez wykluczeń. Lustracja w wydaniu najnowszej ustawy, szczególnie masowość obowiązku składania oświadczeń lustracyjnych (co jest rzeczą absurdalną skoro otwiera się szeroko archiwa IPN i bez trudu – wszak mamy liczną, wprawną , sterowalną sforę tropiącą – „agenci” o znanych nazwiskach zostaną „zdemaskowani” w kilka miesięcy, a w środowiskach z dolnych półek nie zabraknie lustratorów amatorów robiących to w akcie „dziejowej sprawiedliwości”) oznacza utratę resztek ludzkiej godności. Myślę, iż zdecydowany głos obu Polemistów, zwłaszcza ks. Arcybiskupa, byłby na tym polu bardziej użyteczny, a nawet jest on konieczny. Bowiem nie wolno zgadzać się na równanie w dół ,do małości, podłości, bez żadnego pozytywnego efektu – raport o WSI już unaocznił bezsens teorii spiskowych. A oświadczenie nie będzie zwykłą „ lojalką”. Tym aktem potwierdzimy naszą afirmację dla tzw. „IV Rzeczypospolitej” i tym samym akceptację dla orwellowskiej wizji świata ze stale zmieniającymi się znaczeniami elementarnych pojęć, jak prawo, uczciwość, lojalność, patriotyzm, sprawiedliwość, demokracja etc.etc. Nie możemy się na to godzić, bo przecież wystarczy powiedzieć – nie mam nic do ukrycia. Sprawdźcie to sobie sami! Proszę nas bronić, Księże Arcybiskupie, przed tym upodleniem, bo demokracja nie polega na tym, by posiadająca większość parlamentarna dana koalicja, uchwalała ustawy nakazujące chodzenie w czapkach po 1 listopada. Wszak kiedyś ustawy norymberskie też były „prawem”, a ludność Kresów Wschodnich też deportowano na mocy sowieckiego „prawa”\nZauroczeni dziś wizją czarno-białej rzeczywistości i prostych prawd rządzących światem będą się tej fascynacji wstydzić, jak pokolenia, którym faszyzm i komunizm zawrócił w głowie, ze strasznym, do dziś odczuwalnym skutkiem widocznym wokoło i prawie wszędzie. Proszę, ks. Arcybiskupa, by nas wziął w obronę, by Kościół wziął nas w obronę, bo po nich będzie tylko potop.\nOpublikowaliście Państwo w nr 73, bez mojej zgody, mój artykuł <<„Dzika” historia – „cywilizowana” współczesność>>. Chociaż mam dla Wszystkich Autorów, Współpracowników, Redaktorów najwyższy szacunek, to nadużyciem było umieszczenie tego tekstu pod wspólnym nadtytułem „Raport z Ubekistanu”, wśród osób, które oczywiście także szanuję, ale dramatycznie jestem od Nich odległy w języku i opisie rzeczywistości. Proszę poinformować Czytelników, iż z powyższych powodów nie będę mógł odpowiedzieć na Państwa łamach na ewentualne listy lub polemiki. Proszę je kierować do miesięcznika „Znak”, który jest jedynym właścicielem praw do tego tekstu na mocy podpisanej przeze mnie umowy.


Banery - Sulechów - Drukarnia Papaya Print\nBanery – Sulechów\nJedną z najpopularniejszych form reklamy wizualnej na chwilę obecną są banery, które mogą być umieszczane przy ścianach, ogrodzeniach, budynkach itp. Idealnie sprawdzają się do przekazywania wiadomości adresowych, ale mogą też informować klientów np. o promocjach, produktach lub usługach. To, co je wyróżnia, to przede wszystkim prostota montażu oraz wszechstronność, gdyż tego typu produkty można bez trudu transportować w dowolne miejsce i ponownie zmontować. Ich dodatkową zaletą jest wysoka odporność na działanie niesprzyjających czynników atmosferycznych.\nNasza drukarnia w Sulechowie przygotuje i wykona dla Państwa dowolny projekt banera promocyjnego. Realizowane rozwiązania standardowo mają starannie zgrzewane brzegi, co gwarantuje odpowiednią trwałość i wytrzymałość. Nasze wydruki na banerach charakteryzują się wysoką jakością oraz wyraźnie nasyconymi barwami – dzięki temu zamieszczane na nich informacje są wyraźne oraz czytelne przez długi czas.\nDlaczego warto zdecydować się na współpracę z Papaya Print?\nWychodząc naprzeciw potrzebom i oczekiwaniom klientów, gwarantujemy kompleksowe usługi z zakresu opracowania projektu oraz realizacji wydruku na banerze. Wszystkie oferowane wydruki wielkoformatowe zawsze starannie przygotowujemy do ekspozycji. Chociaż siedziba naszej drukarni znajduje się w Sulechowie, podejmujemy się zleceń dla firm o zasięgu ogólnopolskim.\nSamodzielny druk baneru nie ma większego sensu, ponieważ będzie znacznie droższy niż skorzystanie z usług profesjonalistów.\nNasze banery reklamowe:\ndrukujemy ploterem najnowszej generacji, przy wykorzystaniu wysokiej jakości tuszy, dzięki czemu odznaczają się wysoką trwałością i odpornością na warunki atmosferyczne,\nwykonujemy w dowolnym nakładzie,\nrealizujemy w dopasowanym do Państwa rozmiarze,\njesteśmy w stanie dostarczyć na wskazany przez Państwa adres firmą kurierską,\nzawsze starannie wzmacniamy na brzegach,\nmają wysokiej jakości metalowe oczka, aby zagwarantować szybki i łatwy montaż.


Czy warto otworzyć konto forex w VT Markets? Dodaj opinię i komentarz o brokerze Forex | FXMAG INWESTOR\nCzy warto otworzyć konto forex w VT Markets? Dodaj opinię i ..\nZ brokerem można się kontaktować za pomocą mailową Info@vtmarkets.com lub za pośrednictwem usługi LiveChat dostępnej na oficjalnej stronie brokera, która funkcjonuje w aż 9 wersjach językowych (w tym wersja angielska, niemiecka, hiszpańska, portugalska, francuska, wietnamska, chińska, tajwańska).\nOferta brokera VT Markets\nBroker VT Markets oferuje dostęp do rynku Forex w dwóch różnych modelach przetwarzania zleceń. Jeden typ to STP, czyli tzw. Straight Through Processing. Drugi natomiast to zyskujący na popularności model ECN, czyli tzw. Electronic Communication Network. W przypadku konta STP nie naliczana jest prowizja do transakcji, natomiast dla rachunków w formacie ECN prowizja wynosi 6 dolarów, ale do spreadu nie dodawane są tzw. mark upy (naliczenia). W przypadku konta STP nie ma dolnego limitu wpłaty, a dla rachunku ECN minimalna wielkość depozytu wynosi zaledwie 200 dolarów. Broker w modelu STP informuje o dostępie aż do 30 dostawców płynności i bardzo dużej przepustowości sieci dzięki czemu Traderzy powinni cieszyć się bardzo dobrą egzekucją zleceń. Posiadana licencja powoduje, że broker oferuje dźwignię finansową o wielkości nawet 500:1.\nWarunki handlowe u brokera VT Markets\nWarunki handlowe różnią się w zależności od rodzaju wybranego konta. Na stronie brokera znajdziemy informacje jak kształtują się spready dla 4 popularnych par walutowych takich jak: EURUSD, GBPUSD, AUDUSD oraz USDJPY. W przypadku głównej pary walutowej, EURUSD, spread dla kont STP wynosi od 1,3 pipsa, a dla konta ECN zaczyna się już od 0 pipsów (należy mieć na uwadze, że doliczana jest prowizja dla kont ECN). Dla pary funt do dolara prowizja dla rachunku STP spread zaczyna się od 1,8 pipsa, a dla konta RAW ECN od 0.6 pipsa. Tańszy jest handel na australijskim dolarze. ECNowe konto oferuje spread zaczynający się od 0.4 pipsa, a konto Standard to spread od 1.6 pipsa. Popularny "ujek" (USDJPY) wiąże się ze spreadem od 1,5 pipsa (konto STP) oraz dla ECN od 0.5 pipsa. Oprócz handlu na parach walutowych dostajemy możliwość spekulacji na indeksach giełdowych, metalach szlachetnych, surowcach energetycznych, kontraktach CFD na amerykańskie akcje oraz kontraktach terminowych na akcje z giełdy w Hong Kongu.\nBroker VT Markets oprócz dostępu do konta realnego daje również możliwość otwarcia konta demonstracyjnego.\nDostęp do metali szlachetnych na platformie VT Markets\nTransakcje zawierać możemy również na popularnych metalach szlachetnych. Broker VT Markets oferuje dostęp do rynku złota oraz srebra. Handel dostępny jest od godziny 23:00 w niedzielę aż do 22:00 w piątek. W przypadku złota dostępna dźwignia wynosi 500:1, a dla srebra jest mniejsza i wynosi 100:1. Spread dla złota wynosi 36,09 natomiast dla srebra 27.97.\nHandel towarami rolnymi na platformie MetaTrader 4.0\nW przypadku brokera VT Markets oferta uzupełniona została również o mniej popularne produkty rolne. Otwierać pozycje możemy na takich instrumentach jak: Kakao, Bawełna, Kawa, Sok pomarańczowy oraz Cukier. Na wszystkich tych instrumentach dźwignia wynosi 20:1. Kwotowania wszystkich wymienionych produktów rolnych pochodzą z giełdy Nymex/ CME. Godziny handlu nie są jednolite i prezentują się w następujący sposób:\n- Kakao handel od poniedziałku 8:45 do piątku 18:00\n- Kawa handel od poniedziałku 8:45 do piątku 18:00\n- Bawełna handel od poniedziałku 1:00 do piątku 18:21\n- Sok pomarańczowy handel od poniedziałku 12:00 do piątku 18:00\n- Cukier handel od poniedziałku 10:30 do piątku godzina 17:00\nHandel kontraktami CFD na amerykańskie akcje\nOd poniedziałku 13:30 aż do piątku do godziny 20:00 możliwy jest handel na kontraktach różnicowych opiewających na popularne akcje. Transakcji możemy dokonywać na takich spółkach jak: Facebook, Amazon, Google, Apple, JP Morgan, EXXON, Microsoft, VISA, Walmart, AT&T, Intel, Toyota, Cisco, Coca-Cola Group, Oracle, Netflix, Starbucks, McDonalds, Tesla i wiele innych. Depozyt zabezpieczający wynosi 5% wartości pozycji, a walutą depozytu zabezpieczającego jest amerykański dolar. 3- dniowy SWAP dla kontraktów na akcje naliczany jest na piątkowej sesji.\nJakie platformy handlowe udostępnia broker VT Markets?\nBroker VT Markets udostępnia najpopularniejszą platformę handlową, MetaTrader 4.0, platformę webową oraz aplikacje mobilne dostępne w systemach Android, a także IOS. W przypadku platformy MetaTrader 4.0 konieczna jest instalacja platformy handlowej. Wersja webowa to wersja przeglądarkowa platformy MetaTrader 4.0.\nCzy broker VT Markets oferuje bonusy?\nZgodnie z regulacjami MiFiD II brokerzy będący pod europejskimi regulacjami nie mogą oferować bonusów handlowych. Inaczej wygląda sytuacja z brokerami działającymi w centrach offshorowych. Broker VT Markets oferuje tzw. bonus powitalny, który wynosi maksymalnie 250 dolarów. 50 dolarów otrzymujemy za założenie konta, a pozostałe 200 dolarów możemy otrzymać po dokonaniu pierwszej wpłaty. Bonus nie jest przyznawany automatycznie i musimy się po niego zgłosić za pomocą strony- https://www.vtmarkets.com/clients/promotion-offers/welcome-bonus/\nBroker VT Markets oferuje kilka metod za pomocą, których możemy zdeponować środki. Dostępne są standardowe przelewy bankowe, system POLi Payments, możliwość wpłaty za pomocą karty debetowej/ kredytowej. Dodatkowo uruchomione zostały popularne metody szybkich płatności takie jak: Neteller, Skrill (Moneybookers), FasaPay. Koniecznie przed wykonaniem pierwszej wpłaty zapoznaj się z wielkością opłaty jaka pobierana jest w momencie transferu środków. Broker VT Markets takich opłat nie pobiera. Więcej szczegółów dostępnych jest na stronie: https://www.vtmarkets.com/clients/support/deposit/\nZmiana dźwigni finansowej w VT Markets\nBroker VT Markets oferuje dostęp do dźwigni finansowej wynoszącej 500:1. To ich standardowa oferta co oznacza, że żeby zmienić dźwignię finansową należy to zgłosić do brokera. Brokerzy europejscy nie mogą oferować tak wysokiej dźwigni finansowej zgodnie z regulacjami MiFID II.\nDodatkowa ofert dla klientów z większym depozytem\nZakładając konto u brokera VT Markets z kwotą wynoszącą co najmniej 1000 dolarów możemy liczyć się z dodatkowymi bonusami. Broker VT Markets oferuje dostęp do:\n- platformy newsowej, która analizuje poprzez technologię AI ponad 35000 aktywów\n- kalendarza ekonomicznego\n- idei handlowych\n- analiz opiewających na ponad 80 000 instrumentów finansowych\nO ile dostęp do samego kalendarza ekonomicznego nie jest rzeczą nadzwyczajną o tyle dla inwestora szukającego okazji wśród bardzo dużej liczby aktywów pozostałe produkty mogą okazać się przydatne.\nJeżeli twój depozyt jest mniejszy to zawsze możesz korzystać z darmowych analiz, które udostępniane są przez brokera na stronie https://www.vtmarkets.com/education/daily-market-analysis/.\nOpinie i komentarze o brokerze VT Markets\nHandlowałeś u brokera VT Markets? Koniecznie podziel się swoją opinią w poniższym komentarzu.\nVT Markets czy warto\nVT Markets dostępny w Polsce?\njakiego brokera forex wybrać\nwarunki handlowe brokera forex\nbroker forex ostrzeżenia\nMetaTrader 4 dostępny


Lot z Berlina do Palermo od 25 do 28 stycznia\nBerlin ⇄ Palermo\nLast minute! Tydzień na Zakynthos z przelotami, bagażem rejestrowanym i noclegami!1131 zł Sprawdź Chillout na Zanzibarze! Loty i noclegi tak tanio!2282 zł Sprawdź CYPR to świetny pomysł na wakacje o każdej porze! Sprawdź ceny12 ofert od 238 zł Sprawdź Najlepsze okazje z WARSZAWY w jednym miejscu!30 ofert od 65 zł Sprawdź\nZobacz naszą ofertę na tanie loty z Berlina do Palermo. Lecisz z powrotem? Sprawdź też, bilety z Palermo do Berlina.\nJeżeli wybierasz się do Włoch, sprawdź też tanie loty z Warszawy do Palermo lub tanie loty z Warszawy do Rzymu.\nPopularne wyszukiwania: tanie loty do Dubaju, Okazje na loty w kwietniu, Okazje na loty w październiku, Okazje na loty na weekend z Gdańska, Loty, tanie bilety z Krakowa do Bari, najtańsze bilety z Berlina do Kantonu, tanie loty krajowe, wyszukiwarka lotów, Lot z Wroclawia do Palermo 15 Sierpnia 05 Wrzesnia.\nWybierasz się w podróż? Sprawdź Kosmetyki, akcesoria, Pozostałe, Łóżeczka turystyczne, Torby sportowe i Duże.


W jaki sposób prawidłowo zadbać o nasze zęby? | adventuresandtravelinmexico\nHome » W jaki sposób prawidłowo zadbać o nasze zęby?\nNie da się ukryć faktu, że dobre zdrowie to jedna z kolosalnych wartości, którą mogliśmy otrzymać. Gdy człowiek nie jest w pełni zdrowy, nawet największe skarby finansowe nie są w stanie wynagrodzić mu przeżywanego cierpienia. W związku z takim stanem spraw sprawiamy wszelakie wysiłki, aby podtrzymać nasz organizm w należytym stanie.\nW tej sytuacji powinno się jednakże uświadomić sobie, że zdrowie jest kapitałem, który jest na swój sposób ograniczony. Z uwagi osiągnięcia pewnej granicy wieku nasz organizm może być narażony na rozmaite choroby, jakie na nieszczęście będą w stanie w znacznym stopniu naprzykrzyć nam nasze dzienne funkcjonowanie.\nPoniektóre z przypadłości pojawiają się już nawet w okresie dziecięcym. Przykładem w tej sytuacji mogą być chociażby zęby, które od lat młodości wystawione są na rozmaite czynniki wywołujące próchnicę. Zęby są bowiem elementem naszego organizmu, który uszkodzony nigdy się nie zregeneruje, w związku z tym też jesteśmy zobowiązani ofiarować im odpowiednio dużo czasu oraz troski, żeby mogły nam służyć przez wiele lat w przyszłości.\nWspółczesna technika dentystyczna proponuje nam bardzo wiele rozwiązań, dzięki jakim nawet w najwyższym stopniu uszkodzone zęby zostaną przywrócone do odpowiedniego stanu. Kluczem do zrealizowania tego celu jest rzecz jasna sytuacja, by nasze uzębienie regularnie przeglądał dentysta (zobacz stomatolog wrocław) Clinident Wrocław.\nNasze wizyty u dentysty powinny mieć miejsce przynajmniej raz w czasie roku, aby wykluczyć powstanie wszelkich uszkodzeń. W wypadku stwierdzenia początkowego stanu próchnicy stomatolog (zobacz cichon dentysta) Wrocław zdoła uzupełnić ubytki przy aplikacji specyficznego tworzywa kompozytowego.\nDzięki takiemu nastawieniu uda się nam uchronić stan zęba tak, by był przez nas wykorzystywany jeszcze przez długi czas. Niemniej jednak profesjonalny gabinet stomatologiczny Clinident Wrocław jest nam w stanie zapewnić szeroki wachlarz zabiegów pielęgnacyjnych, takich jak usuwanie kamienia nazębnego lub wybielanie. Kluczem do posiadanie zdrowych zębów jest tymczasem regularność, której tak w wielu przypadkach nam brakuje. Częste wizyty u dentysty bez wątpienia pomogą nam przez długi czas cieszyć się uzębieniem w należytym stanie.


Akademia Leona Koźmińskiego i SGH w światowym rankingu "Financial Times" - WP Wiadomości\n"Financial Times" opublikował listę stu najlepszych szkół biznesu kształcących w zakresie zarządzania. Akademia Leona Koźmińskiego znalazła się na 20 miejscu, a Szkoła Główna Handlowa na 59 miejscu.\nAkademia Leona Koźmińskiego i SGH w światowym rankingu "Financial Times" (PAP)\nStudia z zarządzania na Akademii Leona Koźmińskiego na 20 miejscu najlepszych na świecie\n"Financial Times" opublikował coroczny, prestiżowy ranking najlepszych studiów magisterskich z zarządzania. Tym razem na 20 miejscu znalazła się Akademia Leona Koźmińskiego. To wielki sukces uczelni, która istnieje dopiero 25 lat.\n"Dobry program, świetni wykładowcy i umiędzynarodowienie. Te trzy elementy to taki hardware, który musi zapewnić każda ambitna uczelnia" – tak komentuje sukces uczelni rektor prof. Witold Bielecki. "My staramy się do tego dodać software – szersze horyzonty, etykę, ale przede wszystkim ducha przedsiębiorczości."\nAkademia Leona Koźmińskiego w rankingu "Financial Times"\nRanking "Financial Times" powstaje na podstawie ankiety przeprowadzonej wśród absolwentów. W ocenie studiów brane jest pod uwagę kilkanaście kryteriów – umiędzynarodowienie uczelni, jakość wykładowców, koszt studiów, kariera i zarobki absolwentów.\nJak podkreślają twórcy rankingu, w tym roku po raz pierwszy sklasyfikowano w nim sto uczelni – co odzwierciedla rosnącą popularność zarządzania jako kierunku studiów. W rankingu znalazły się uczelnie z 27 krajów, na których studiuje łącznie ponad 30 tys. osób.\nRanking "Financial Times" - szwajcarski Uniwersytet St. Gallen najlepszy\nZwycięzcą rankingu po raz kolejny został szwajcarski Uniwersytet St. Gallen. Drugie miejsce zajęła francuska uczelnia HEC Paris, a trzecie – London Business School.\nWarszawska Szkoła Główna Handlowa również znalazła się w rankingu awansując z 68 miejsca na 59.\nZarządzanie na Akademii Leona Koźmińskiego docenione również przez Polską Komisję Akredytacyjną\nStudia na zarządzaniu na Akademii Leona Koźmińskiego są realizowane całkowicie po angielsku, więc oferta nauczania przyciąga cudzoziemców. Polska Komisja Akredytacyjna już wcześniej doceniła uczelnię i nadała zarządzaniu najwyższą ocenę wyróżniającą.\nAkademia Leona Koźmińskiego utrzymuje współpracę z ponad 200 uczelniami na świecie, co skutecznie przekłada się na wymianę akademicką wykładowców i studentów. Dzięki wspólnym programom edukacyjnym na Akademii Leona Koźmińskiego możliwe jest uzyskanie podwójnego dyplomu – np. z ESCP Europe – prestiżową francuską uczelnią.\nW czerwcu 2018 roku "Financial Times" doceniło również kierunek "finanse i rachunkowość" na Akademii Leona Koźmińskiego. Studia zostały sklasyfikowane na 17 miejscu spośród 65 najlepszych szkół biznesu na świecie.


Rewolucja w mieszkaniówce? - Analizy, badania, raporty - Aktualności - budnet.pl\nDomy budowane na zamówienie są tańsze, ponieważ nie obciążone są kosztami promocji, a także kosztami długiej budowy. Z tego typu rozwiązań od lat korzysta amerykański rynek nieruchomości.\nKlienci, także ci ceniący sobie jakość i dobrą architekturę, coraz częściej poszukują alternatyw dla domów i mieszkań wystawionych na rynku pierwotnym. Jednym z rozwiązań, które zyskuje na popularności jest budowanie domów i mieszkań na zamówienie o jakości porównywalnej z ofertami na rynku pierwotnym, z przystępną ceną jak z rynku wtórnego. Dziś dostępne nad Wisłą technologie budowy na zamówienie – m.in. technologia stalowa pozwalają na budowę apartamentu nawet w 3 miesiące, zmniejszając koszty nawet o połowę. Jak zapewniają przedstawiciele firm specjalizujących się w tego typu realizacjach – w najbliższych miesiącach czeka nas prawdziwa rewolucja w mieszkaniówce.\nW Mikołowie w województwie Śląskim już wkrótce stanie budynek mieszkalny o łącznej powierzchni 160 metrów kw. Całość będzie składać się z 2 apartamentów: na parterze i na I piętrze, każdy o powierzchni 80 metrów kw. plus ponad 100 metrowe ogrody. Każde z mieszkań posiada 2 miejsca parkingowe. Mieszkańcy na własne życzenie będą mogli także zdecydować się na garaż.\nPodobne inwestycje powstaną w Mysłowicach i Katowicach. Każda z nich zostanie zrealizowana w niecałe 4 miesiące, w 100% w nowoczesnej, energooszczędnej technologii Sunday system. Ceny tych lokali, budowanych w tempie ekspresowym mają zaczynać się już od 3100 zł za m2 za apartament w stanie deweloperskim. To nawet kilka razy mniej niż dotychczas za apartament na rynku pierwotnym. Skąd te różnice w cenie i czasie realizacji?\nJak tłumaczy Michał Bacia - właściciel firmy Pozytywnie Zbudowany - to wszystko zasługa ekonomicznej technologii oraz sposobu podejścia do budowy. - Każdy z projektowanych domów budowany jest w 100% na zamówienie klienta i za jego pieniądze. To klient wybiera projekt, wskazuje także działkę, na której chce, aby powstało jego M, sam podejmuje decyzje dotyczące zastosowanych materiałów, dobieranych także do budżetu.\nNiską cenę mieszkań uzyskano dzięki rezygnacji z długofalowej promocji i kampanii reklamowej, minimalizacji kosztów finansowania inwestycji, oraz krótkiemu czasowi realizacji, co ogranicza koszty stałe inwestycji. Pozostają tylko koszty budowy i ziemi. To nowatorskie podejście do inwestycji deweloperskich oznacza znaczne oszczędności dla klientów i pozwala zachować wysoką jakość wykonania budynków. Swoim standardem - jak podkreślają przedstawiciele firmy Pozytywnie Zbudowany - domy takie nie odbiegają w niczym od inwestycji deweloperskich. – Wszystko zależy od zasobności portfela klienta. To do jego możliwości dostosowywana jest jakość materiałów, projekt, niestandardowe rozwiązania architektoniczne – mówi Bacia.\nTo, co wyróżnia te domy pod względem standardu to ich energooszczędność. Na życzenie klienta dom taki może spełniać nawet wymagania budynku pasywnego, co oznacza przynajmniej czterokrotnie niższe zużycie energii niż w budownictwie standardowym.\nDomy dla tych co płacą z kredytu\n- Przystępne cenowo mieszkanie, na przykład z ogrodem jest propozycją głównie dla rodzin z małymi dziećmi. Drugą największą grupą klientów są osoby, które z różnych względów zamieniają swój duży dom na mniejsze lokum i nie chcą tracić komfortu jaki daje własny kawałek ziemi. To przede wszystkim propozycją dla osób, które cenią sobie jakość, wiedzą czego chcą, a jednocześnie chcą racjonalnie podejść do kosztów swojej inwestycji – wyjaśnia Bacia.\nNie bez znaczenia jest także czas realizacji inwestycji oraz praktycznie całkowity brak ryzyka. Ważne jest to zwłaszcza dla rodzin i młodych małżeństwo o ograniczonym budżecie. – Domy w technologii Sunday system powstają nawet w 3 miesiące. Jest to komfortowe rozwiązanie zwłaszcza dla osób, które finansują zakup domu z kredytu, bo mogą szybko wprowadzić się do zakupionej inwestycji – wyjaśnia Bacia. – Dodatkowo wybór domu budowanego w tej technologii chroni nas także przed wzrostem kosztów w trakcie realizacji inwestycji. Tutaj mamy przewidywalną budowę oraz z góry zaplanowane koszty, które klient zna doskonale – dodaje.\n- Podobno jedna jaskółka wiosny nie czyni, widać jednak, że okres dekoniunktury zmusił deweloperów do zmiany strategii realizacji projektów mieszkaniowych. Najważniejsze przestały być wizje architektów czy wymogi rentowności inwestycji stawiane przez banki. Na pierwszym miejscu stawiane są wreszcie wymagania klientów, takie jak zasobność ich portfeli czy komfort i ekonomia codziennej eksploatacji – ocenia Bacia.


Zaledwie parÄset kalorii spoĹźywanych dziennie powoduje pow - Dark Boat\nWysłany: Sob 22:19, 05 Kwi 2014 Temat postu: Zaledwie parÄset kalorii spoĹźywanych dziennie powoduje pow\nĹźe (to niby nieprawdopodobne,ale w koĹcu przyjmowaĹam inaczej niĹź brzmi zalecenie antykoncepcyjne)? kAJU,dziÄki ,takich waĹnie mÄ\na tak wogole to zimno sie zrobilo i czuc jesien ;-( [link widoczny dla zalogowanych] A moĹźe poprostu Ĺşle myĹlÄ\nchodziĹa do Denique raz w tygodniu, Nigdy nie mieszkaliĹmy razem, a po Ĺlubie cywilnym zamiast w koĹcu sprĂłbowaÄ coĹ zrobiÄ razem zamieszkaĹ z koleĹźankÄ\n. DziaĹa to na takiej zasadzie, Ĺźe kiedy przekrÄcasz ĹrĂłbki (cztery razy dziennie po 1/4 obrotu) dwie czÄĹci koĹci, powstaĹe po przecieciu, oddalajÄ\nsiÄ od siebie. Teraz mogÄ siebie dumnie zwaÄ PogromczyniÄ\nkĂłw Nie od razu wszystko z ciebie wychodzi, no masz sporo wieksze rozwolnienie, ale tak przez 15-20 minut potem nie wychodz z domu, bo czesto jeszce po kilku minutach pedzi [link widoczny dla zalogowanych]\npozdrawiam nio nie wiem juz sama kusi mnie efekt!! Polecam: lekarz i pani recepcjonistka sami powiedzieli mi, Ĺźe majÄ\npacjentkÄ.A chyba im nie zalezy na odstraszaniu pacjentek, Ĺźeby mĂłwiÄ nieprawdÄ. dzis juz tylko smarowanie blizny bo juz podgojona i niewielka . ja mam taki problem .. Ja juĹź zakoĹczyĹam wydĹuĹźanie nogi, aparat mialam zaĹoĹźony w wieku 25 lat, skrĂłcenie bylo ok.\nprzystojny, milutki, potrafi sĹuchac i pocieszyÄ, prawie ideaĹ... Witajcie!\nJeĹli szukacie jakiĹ sprawdzonych gabinetĂłw med. [link widoczny dla zalogowanych] Ja chyba bedÄ musiaĹa nie mogew pracy wygladaÄ jak pĂłĹtora nieszczÄĹcia bo mnie szef wywali\no kulach albo na jednej nodze mozna pomykac od razu . Efekt jest swietny, ale wiadomo opuchlizna robi swoje, jak zejdzie to bedzie tego mniej. odpekana msza ĹwiÄta w niedziele... DoĹÄ\nczam 90kg Ĺźywej wagi, do stracenia pewnie kolo 30kg. 2. [link widoczny dla zalogowanych]\nWitajcie kochani! No moze przez wiek, idzie mi troszke ciezko przyswajanie tego jezyka Potem miaĹam przerwÄ w tej walce. witam mam orbitreka od tygodnia. jak myslicie, czy moge po prostu kupic farbe o odcieniu zblizonym do tego ktory jest moim naturalnym i pofarbowac nim wlosy czy powinnam udawac sie na jakies dekoloryzacje do fryzjerow. Tam zaglada sporo osob z Wloch. Przyznaj siÄ do prawdy, nawet wtedy gdy jest ona dla ciebie niewygodna.\nMam 20 lat i bardzo kocham dzieci mam zamiar zaĹoĹźyÄ ĹźĹobek i sama w przyszĹoĹci mieÄ piÄcioro dzieciaczkĂłw. moze i sie przyĹacze..tyle ze jestem ze ĹlÄ\nAle i ja przed tym zabiegiem teĹź bzdury w gĹowÄ sobie nabiĹam. [link widoczny dla zalogowanych] Ja teĹź nie lubiÄ Marysi i PawĹa, muszÄ jednak stwierdziÄ, Ĺźe Aneta i MikoĹaj sÄ\nMasz racjÄ ULLA takich dziewczyn lub kobiet jest duuuĹźo wiÄcej Ja np. WiÄc gĹowa do gĂłry! WyholowaĹam dywan z jadalni na podwĂłrko i upraĹam go, a co! ----------- Jeszcze moĹźĹźna to wzmocniÄ robiÄ\nhaloo jest tu ktos??? zazwyczaj rano blizna mnie boli. Co mĂłwiÄ\nwasi lekarze? W 1993 roku wygraĹ prestiĹźowy konkurs Twarz Roku, ktĂłry przysporzyĹ mu sporÄ\npopularnoĹÄ. Ale jej piosenki sÄ\nnajlepsze, francuskie disco polo Pewnie wyszedĹ Ci II stopieĹ, bo wyniki zostaĹy zafaĹszowane przez infekcjÄ i stan zapalny pochwy. jajecznica - 2xjajko =2X1g wegli=2g\nwiĹnie ;/ [link widoczny dla zalogowanych] WITAM JA MIAĹAM 10CM DLUGA I CENTYMETR SZEROKA BLIZNE NA PRZEDRAMIENIU.BLIZNA BYLA ODSTAJACA!\nSzukam niani dla 10 miesiÄcznego chĹopca od kwietnia (7h - 8h dziennie). Hej... Dyskusja sie rozwija widze tak 3 maÄ niestety nie moge teraz pisaÄ, ale chÄtnie wieczorem przeczytam wasze posty i dorzuce coĹ swoich mam pytanie jak wyglada sytuacja salonĂłw kosmetycznych dla kobiet i mÄĹźczyzn !( polskich salonĂłw ) w torino, mediolan , verona, czy jest ich duzo, a moze wrecz przeciwnie, czy polki i wloszki wolÄ\nchodzic do wĹoskich salonĂłw? byĹ do tej pory MyĹlÄ, Ĺźe siÄ dogadamy Heejjjj!!! [link widoczny dla zalogowanych]\nDziÄkuje za Ĺźyczenia i tobie rĂłwnieĹź ĹźyczÄ braku problemĂłw z wyprĂłĹźnianiem siÄ i gĹebokiego snu. UmĂłwiĹam siÄ na piÄ\ntek Nie jest ona wypukĹa , z bliska wyglÄ\nÄ . mam pytanie jak wyglada sytuacja salonĂłw kosmetycznych dla kobiet i mÄĹźczyzn !( polskich salonĂłw ) w torino, mediolan , verona, czy jest ich duzo, a moze wrecz przeciwnie, czy polki i wloszki wolÄ\nchodzic do wĹoskich salonĂłw? A ja mysle ze ona Ci pomoze. Ja chodziĹam do salonu Venus na StarowiĹlnej, strzygĹa mnie szefowa i byĹam bardzo zadowolona. Natomiast jak siÄ duĹźo je przy tabletkach, to i siÄ grubnie, a jak siÄ grubnie, to rosnÄ


Gadżety turystyczne: 5 rzeczy, które warto mieć na wyjazdach\nGadżety turystyczne: 5 rzeczy, które warto mieć na wyjazdach\nMaj 6, 2016 Maj 13, 2016\nHome / Blog o pożyczkach / Gadżety turystyczne: 5 rzeczy, które warto mieć na wyjazdach\nDla niektórych wakacje to nie odpoczynek na plaży, ale wędrówki po górach i lasach, gdzie nocleg nie zawsze oznacza pobyt w hotelu. Przedstawiamy przedmioty, które mogą przydać się każdemu zwolennikowi takich wypraw.\nW sezonie letnim wiele osób decyduje się na wyjazdy, które często nie oznaczają wizyty w pięciogwiazdkowym hotelu. Decyzja o wyjeździe pod namiot czy na obóz wędrowny jest tanim rozwiązaniem, które pozwoli spędzić czas ze znajomymi i odwiedzić przeróżne ciekawe miejsca. Jednak przed wyjazdem należy zaopatrzyć się w odpowiednie gadżety turystyczne, które ułatwią spędzenie go w komfortowych warunkach.\n1. Ręcznik z mikrofibry\nDla wielu osób doświadczonych w podróżowaniu pieszo ważne jest zaopatrzenie się w ręcznik z mikrofibry. Zajmuje on w plecaku niewiele miejsca, a pozwala na wytarcie ciała. Dodatkowo takie ręczniki szybko schną oraz nie wchłaniają zapachów, co sprawia, że są dobrym rozwiązaniem na wyjazdy.\nOsoby, które spędzają czas aktywnie i większą część wyjazdu chodzą np. po górach, będą zadowolone z gadżetu, jakim jest camelbak. Jest to swojego rodzaju bukłak z wodą z rurką. Dzięki temu nie ma konieczności zdejmowania plecaka, gdy występuje potrzeba napicia się wody. Stąd też, jest to bardzo wygodne rozwiązanie, które pozwoli zaoszczędzić siły i czasu. Dodatkowo jest to rozwiązanie ekologiczne, gdyż nie trzeba się martwić tym, co zrobić z butelką po jej opróżnieniu. Bukłak jest wielorazowego użytku.\n3. Wielofunkcyjny żel do mycia\nChcąc zminimalizować ilość bagażu, warto zaopatrzyć się w uniwersalny żel do mycia. Nie są wówczas potrzebne dodatkowe opakowania z płynem do demakijażu, szamponem i żelem pod prysznic. Takie żele zazwyczaj dobrze nawilżają skórę, co jest przydatne przy długim przebywaniu na słońcu.\n4. Worek na pranie\nPrzy dłuższym wędrowaniu pojawia się problem brudnych ubrań. Można zapakować je do reklamówki i włożyć do plecaka, jednak jeżeli są wilgotne, mogą wówczas wydzielać nieprzyjemny zapach. Dobrym rozwiązaniem jest siateczkowy worek na pranie, który jest przypinany do plecaka. Wówczas oszczędza się miejsce wewnątrz, a przykre zapachy zastępowane są świeżym powietrzem.\n5. Linka do suszenia prania\nLinka do suszenia prania nie zajmuje zbyt dużo miejsca w plecaku, a jest przydatna przy dłuższym postoju z dostępem do wody. Wówczas można wyprać i wysuszyć brudne ubrania, aby móc je założyć po raz kolejny w czasie wyjazdu.\nEgzaminy maturalne 2016\nCzy chwilówki online na dowód ułatwiają udane wakacje?


Slack integruje się z Google. Nowości pojawią się w 2017 roku – MamStartup\nStrona główna - Aplikacje - Slack integruje się z Google. Nowości pojawią się w 2017 roku\nNa zdjęciu: Stewart Butterfield, CEO Slacka | fot. materiały prasowe\n– Współpracując z Google zapewnimy naszym klientom pełną integrację. Okazuje się, że wielu z was uwielbia korzystać ze Slacka i z Google jednocześnie – do tego stopnia, że co miesiąc miliony plików, które znajdują się na Dysku Google, udostępniane są za pośrednictwem Slacka. Dzięki naszym produktom, będziecie mogli w przyszłości robić jeszcze więcej – piszą w oficjalnym oświadczeniu przedstawiciele Slacka.\nWyjaśniają, że pierwsza aktualizacja ma dotyczyć powiadomień. Gdy, któryś z użytkowników dokona jakichkolwiek zmian w plikach Google Docs (dokumentach, arkuszach kalkulacyjnych i prezentacjach), zmiany te zostaną automatycznie przesłane do pozostałych uczestników konkretnego kanału na Slacku. Odpowiadać za to będzie bot stworzony przez giganta technologicznego.\nŁatwiej także będzie udostępniać pliki i uzyskiwać do nich dostęp. Właściciel dokumentu będzie mógł wskazać osobę albo grupę osób, które mogę go odczytać. Wówczas Slack samodzielnie sprawdzić, czy użytkownik, aby na pewno nadał uprawnienia do odczytu albo edycji tekstu. Jeśli nie, zostanie poproszony o uaktualnienie statusu dokumentu.\nKolejna integracja Slacka z Google ma dotyczyć kopi zapasowych. I tak na przykład arkusze kalkulacyjne przesyłane członkom zespołu za pośrednictwem komunikatora, ale także same rozmowy, trafią automatycznie do Team Drive, gdzie zostaną zarchiwizowane. W przyszłości będzie można również za pomocą komunikatora uzyskać podgląd do podsyłanych plików Google Docs.\nOpisane nowości zostaną udostępnione internautom w pierwszej połowie 2017 roku. – Sami, jako użytkownicy Google Cloud, jesteśmy podekscytowani partnerstwem i tym, jak uprości ono nasze życie zawodowe – piszą przedstawiciele Slacka. Podobnie działającą usługę niedawno zaprezentował Microsoft. Nazywa się Teams.\n#aplikacje #Google + #komunikator #partnerstwo biznesowe #Slack #współpraca


Sylwia Chutnik laureatką Paszportu "Polityki"\nWiadomości24 » Kultura » Książki » Sylwia Chutnik laureatką Paszportu "Polityki"\nData dodania: 2009-01-14 07:37\nDziś w Teatrze Narodowym w Warszawie odbyło się 16 już uroczyste przyznanie Paszportów Polityki. W kategorii „literatura” nagrodę otrzymała Sylwia Chutnik za swoją debiutancką powieść „Kieszonkowy atlas kobiet”.\nJej konkurentami byli Jacek Dukaj ("Lód") oraz Aleksander Kościow ("Przeproś").\n„Kieszonkowy atlas kobiet” to debiut Sylwii Chutnik, wydany nakładem wydawnictwa Korporacja Ha!art. Autorka urodzona w 1979 roku jest kulturoznawczynią i absolwentką Gender Studies. Jest także znaną działaczką społeczną. Pracuje z kobietami i im pomaga. Prowadzi fundację MaMa, która zajmuje się prawami matek w Polsce. Jest także członkinią Porozumienia Kobiet.\n"Kieszonkowy atlas kobiet" jest to współczesna powieść z wątkiem kryminalnym. Powieść dla kobiet i o kobietach. Autorka opisuje w książce kobiety mieszkające w kamiennicy przy ulicy Opaczewskiej w Warszawie. Bohaterki, Czarna Mańka, pani Maria, Marysia i paniopan Marian (mężczyzna z kobiecą osobowością) uwikłane są we własne sprawy i problemy. Książka to zbiór czterech nowel. Bohaterką pierwszej jest nieudaczniczka i pijaczka, drugiej łączniczka-kanalarka z Powstania Warszawskiego. W trzeciej noweli poznajemy losy 56-letniego mężczyzny marzącego o sukni ślubnej. Ostatnia opowiada o niesfornej 11-letniej dziewczynce.\nNa stronie „Polityki” wypowiada się o autorce krytyk literatury oraz pisarka Anna Nasiłowska: „To, co zrobiła Sylwia Chutnik, jest swego rodzaju rewolucją w polskim feminizmie, który zasklepił się w lansowaniu zachodnich haseł, czy to w akademickich dyskusjach, czy w mediach, nie zwracając większej uwagi na polską rzeczywistość. Jej powieść „Kieszonkowy atlas kobiet" mówi o tym, co w mieście wspólne, przedstawia rzeczywistość bazaru, małe rozmówki i codzienne życie.”\nKsiążka Sylwii Chutnik kilka dni temu wygrała w plebiscycie słuchaczy audycji „Radiowy Dom Kultury” Radia Trójka pierwsze miejsce i została ogłoszona najlepszą książką roku 2008.\nPaszporty „Polityki” zostały także przyznane w takich kategoriach, jak film (Małgorzata Szumowska), sztuki wizualne (Maciej Kurak), teatr (Paweł Łysak), muzyka poważna (Artur Ruciński), muzyka popularna (Maria Peszek), kreator kultury (Krystian Lupa).\nLaureaci otrzymali symboliczny paszport, w którym w rubryce „znaki szczególne” jest wpis „talent”.\nTagi: feminizm Sylwia Chutnik Kieszonkowy atlas kobiet Paszporty Polityki\nJa się przyznam zamiast Ewy, że jeszcze nie czytałam, ale po tylu ciekawych recenzjach i wypowiedziach na temat tej książki w najbliższym czasie chyba to zrobię, bo zaczyna mnie bardzo ciekawić :)\na czytałaś tę książkię Ewo? że tak na hurra się entuzjamujesz?


Internet Gołębowo: radiowy, światłowód • tv | RFC Internet i Telewizja\nCiesz się najwyższą szybkością transmisji dzięki internetowi światłowodowemu w Twoim domu! Internet Gołębowo, który osiąga szybkość nawet do 1 Gbps, umożliwia korzystanie z usługi bez limitu danych. Internet, dostarczony bezpośrednio do domu, pozwala na nieograniczony dostęp bez zacinania, nawet w sytuacji, gdy z internetu jednocześnie korzysta cała rodzina. Postaw na światłowód, który umożliwi przeżywanie emocji w najwyższym standardzie!\nW RFC dajemy Ci nieograniczoną rozrywkę, jaką jest pakiet nawet 220 kanałów o różnej tematyce, w tym kanałów ogólnych, filmowych i rozrywkowych. Telewizja, transmitowana za pomocą połączenia internetowego umożliwia oglądanie kanałów w wysokiej jakości bez obciążania internetu czy spowalniania połączenia.\nGołębowo – Inne Usługi od RFC\nRFC proponuje pakiet dla domu, gwarantujący najwyższej jakości usługi internetowe i zestaw kanałów telewizyjnych. Nasi pracownicy pomogą Ci dopasować interesującą ofertę, która odpowie Twoim oczekiwaniom.


Nowe #Danonki - #PowiedzTak ! - testowaniaczas: testowanie produktów 2018, darmowe próbki, recenzje, marketing rekomendacji\nStart / danonki / dla dzieci / dzieci / jedzonko / opinie / test / trnd / Nowe #Danonki - #PowiedzTak !\n07:39:00 danonki, dla dzieci, dzieci, jedzonko, opinie, test, trnd\nPyszne projekty szybką się kończą. Tak też było ze smakowitym projektem #Danonki #PowiedzTak, w którym uczestniczyły dzieciaki. Chyba nie muszę Wam mówić jak ucieszyły się widząc tak wiele Danonków w lodówce.\nNo tak, prawie każdy zna Danonki, więc co więcej o nich pisać. Czym wyróżniają się nowe Danonki?\nW naszej lodówce znalazły się małe Danonki dla mniejszych dzieci o pojemności 50 g o smaku truskawki oraz wanilii, a także Danonki MEGA (90 g) dla większych łakomczuchów o smaku banana, truskawkowo-waniliowe oraz Danonki pół na pół o smaku jagody i wanilii. Te ostatnie smakowały synkowi najbardziej.\nCo mogę w skrócie powiedzieć o nowych Danonkach? Są BEZ:\nBEZcukrowe mamy zapytają z pewnością o cukier i odpowiem tu, by mnie nie zakrzyczały w komentarzach. Tak, Danonki zawierają cukier. Poza tym Danonki są wzbogacone o wapń i witaminę D. Moje dzieciaki jedzą Danonki, są chude jak patyki i mają mocne kości.\nCzy Wasze dzieciaki próbowały już nowych Danonków?\nMonika St 23 maja 2017 10:57\nNowych nie ale kiedyś jadał danonki ;)\nMegly 23 maja 2017 12:07\nWspaniałe danonki :) Pięknie się prezentują te kolorowe kubeczki!\nPo prostu uwielbiam takie smaki.... Od dzieciństwa :D :D\nAneczkaBlog 24 maja 2017 05:21\nJadłam je ale nie smakują mi :)


KTM Duke 390? - Motogen.pl – testy, nowości, zdjęcia, opinie, porady, relacje, motocykle, 125\nRodzina motocykli Duke od Pomarańczowych ma się niebawem powiększyć. Po modelu Duke 200 przyszedł czas na większego singla. Pierwotnie motocykl miał mieć oznaczenie 350. Jak głoszą plotki, KTM może się jednak zdecydować na jeszcze większą jednostkę napędową o pojemności około 375 ccm, który otrzyma nazwę 390.\nPodobno Duke 390 ma mieć moc rzędu 45 KM. To powinno zapewnić sporo frajdy z jazdy, szczególnie że mniejsze wersje tej maszyny są świetnymi miejskimi sprzętami. Poza tym, jak głoszą inne plotki, motocykl ma być lżejszy od Hondy CBR250R, a to już zapowiada się wyjątkowo ciekawie.\nPremiera motocykla ma nastąpić podobno podczas zbliżających się wielkimi krokami targów Eicma w Mediolanie. Czekamy z niecierpliwością.\nMV Agusta – Brutale na 2013 pokazane\nZgodnie z przewidywaniami, w ofercie marki pozostaną tylko nakedy Brutale 1090 z rożną domieszką „R” w nazwie.


Mistrzostwa Polski Młodzików do lat 10. Faworyci triumfują. - Infoszach\nStr. głównaTurniejeMistrzostwa Polski Młodzików do lat 10. Faworyci triumfują.\nW dniach 25 lutego – 5 marca w Karpaczu odbyły się Mistrzostwa Polski Młodzików do lat 10. Rozegrano 9 rund tempem klasycznym (90 minut na partię i 30 sekundę za posunięcie). Zawody były pełne zwrotów akcji i do ostatniej rundy ważyły się losy złotego medalu.\nW grupie dziewcząt wygrała obrończyni tytułu z zeszłego roku, Magdalena Pawicka (KSz Polonia Wrocław). Po niespodziewanej porażce w pierwszej rundzie młoda zawodniczka zmotywowała się i wygrała już wszystko, kończąc mistrzostwa z wynikiem 8 punktów.\nMistrzyni Polski do lat 10 – Magdalena Pawicka.\nPartia z ósmej rundy:\nDrugie miejsce zajęła Zofia Roszkiewicz (UMKS Na Pięterku Poznań), która zdobyła 7 punktów. Kolejne sześć zawodniczek miały po 6,5 punktu, jednak dzięki punktacji pomocniczej na najniższym stopniu podium stanęła Izabela Tokarz (KSz Gambit Przeworsk).\nCzołowa trójka turnieju dziewczynek.\nSzczegółowe wyniki turnieju dziewcząt TUTAJ.\nW grupie chłopców walka była bardzo zacięta do samego końca. Ostatecznie zwyciężył Bartosz Fiszer (UKS SP 321 Warszawa – Bemowo) z wynikiem 7,5 punktu. Tyle samo punktów zdobył Marek Madej (KSz Polonia Wrocław), lecz przez gorszego Bucholza zdobył srebrny medal. Brąz przypadł Dariuszowi Dziewońskiemu (MAT Myślenice), który ukończył mistrzostwa z wynikiem 7 punktów.\nMistrz Polski do lat 10 – Bartosz Fiszer.\nPartia z ostatniej rundy, która zagwarantowała Fiszerowi zwycięstwo:\nCzołowa trójka turnieju chłopców.\nSzczegółowe wyniki turnieju chłopców TUTAJ.\nGaleria (Rafał Siwik) TUTAJ.\nJakie rankingi oni mają ?\nMonika Herman pisze:\nU dziewczyn najwyższy to 1647, ale oprócz 6 osób reszta ma poniżej 1200 elo.\nU chłopców najwyższy to 1651, ale oprócz 9 osób reszta ma poniżej 1400 elo.\nSzczegółowe rankingi w powyższym wpisie – w linkach ze szczegółowymi wynikami 🙂\nZastanawiam się jak to możliwe, że w tym wieku rankingi tych najlepszych z nich oscylują w okolicy 2000 wg kategorii, czy to są wybitne talenty czy tylko (albo aż) regularna praca, pasja itd ?\n4 kwietnia 2017 o 23:31\nMyślę, że wszystko po trochu 🙂\nChoć największą rolę na początku szachowej drogi odgrywają rodzice. Wiele dobrze prognozujących dzieci nie ma szans na sukcesy, ponieważ nie jeżdżą na turnieje szachowe…\nOd kilku lat juniorzy mają przelicznik rankingowy 40 punktów, a dorośli 20. Grając dużo turniejów juniorskich, zdarza się, że te rankingi mogą być trochę zawyżone, jednak większa ilość turniejów szybko to koryguje. Podstawą jest trening i gra, a to jest już zależne u juniora od rodziców.


Jeden rachunek za wszystkie usługi? Poznaj korzyści z łączenia usług w Orange Love | Poradnik Orange\nW cenie pakietu Orange Love otrzymujesz też nowoczesny Smart Wi-Fi Modem Funbox 3.0, dzięki któremu stworzysz świetnie działającą, domową sieć bezprzewodową.\nW każdym pakiecie Orange Love masz też abonament z nielimitowanymi rozmowami oraz SMS-ami i MMS-ami w Polsce i w roamingu w UE. Liczba gigabajtów w telefonie zależy natomiast od wybranego wariantu usługi. W Orange Love Mini i Standard masz 10 GB. W pakietach Orange Love Extra i Premium internet w telefonie jest bez limitu GB, ale po wykorzystaniu odpowiednio 20 GB i 40 GB miesięcznie, jego prędkość zostaje ograniczona do 1 Mb/s.\nW Orange Love Extra i Premium możesz też korzystać z sieci 5G na częstotliwości 2100 MHz. Obecnie nikt nie ma większego zasięgu 5G w Polsce.\nJuż w pierwszym pakiecie Orange Love z telewizją, czyli Standard, dostajesz ponad 100 kanałów TV. Orange Love Extra to już więcej niż 170 kanałów, a w usłudze Orange Love Premium możesz liczyć na dodatkowe, atrakcyjne pozycje, dzięki którym łącznie będziesz mieć ponad 180 kanałów.\nDodatkowo w Orange na wybranych kanałach możesz korzystać z Multinagrywarki, dzięki której odtworzysz programy od początku, obejrzysz już wyemitowane seriale czy mecze, a także nagrasz ulubione programy w chmurze. Do Twojej dyspozycji jest Orange VOD, czyli wypożyczalnia filmów na życzenie (w środy wybrane produkcje możesz wypożyczyć już od 1 zł), a także aplikacja Orange TV Go, która pozwoli Ci oglądać wybrane treści np. na smartfonie (w Orange Love Extra i Premium możesz korzystać z niej bezpłatnie).\nabonament komórkowyOrange LoveŚwiatłowód


Odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości / Kancelaria Prawnicza Polz & Polz - adwokat Warszawa, prawnik Warszawa\nWywłaszczenie nieruchomości następuje za odszkodowaniem pieniężnym na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości nieruchomości.\nW ramach odszkodowania właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości może być także przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna. Różnicę między wysokością odszkodowania pieniężnego a wartością nieruchomości zamiennej wyrównuje się przez dopłatę pieniężną. Przeniesienie praw do nieruchomości zamiennej na rzecz osoby, której zostało przyznane odszkodowanie, następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna. Decyzja ta stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.\nUstalenie wysokości odszkodowania pieniężnego\nWysokość odszkodowania ustala starosta w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości.\nWysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wywłaszczenia.\nStan nieruchomości to stan jej zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno-użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona;\nUstalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu przez Starostę sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego na piśmie opinii o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. Operat szacunkowy stanowi dowód w sprawie i podlega ocenie co do jego zupełności i zgodności z przepisami dotyczącymi jego sporządzenia przez Starostę.\nZapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu/stała się ostateczna.\nRzeczoznawca majątkowy na zlecenie Starosty sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego.\nStarosta jest obowiązany umożliwić osobom, której są stronami postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania, sporządzanie z niego notatek, odpisów oraz zdjęć.\nOperat szacunkowy może być wykorzystywany przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że od daty jego sporządzenia wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, będących podstawą wyboru przez rzeczoznawcę metody i techniki szacowania nieruchomości.\nOperat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu 12 miesięcy po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, oraz dołączenie do operatu szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, będących podstawą wyboru przez rzeczoznawcę metody i techniki szacowania nieruchomości. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach.\nWartość odtworzeniowa nieruchomości]\nJeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, gdyż tego rodzaju nieruchomości nie występują w obrocie, określa się jej wartość odtworzeniową. Przy określaniu wartości odtworzeniowej nieruchomości, oddzielnie określa się wartość gruntu i oddzielnie wartość jego części składowych. Wartość odtworzeniowa nieruchomości jest równa kosztom jej odtworzenia, z uwzględnieniem stopnia zużycia.\nWybór podejścia oraz metody i techniki wyceny nieruchomości,\nWyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki wyceny nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.\nW przypadku braku planu miejscowego rzeczoznawca majątkowy ustala przeznaczenie nieruchomości na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku braku studium lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rzeczoznawca majątkowy uwzględnia się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości.\nOkreślanie wartości nieruchomości rzeczoznawca majątkowy poprzedza analizą rynku nieruchomości, w szczególności w zakresie uzyskiwanych cen, stawek czynszów oraz warunków zawarcia transakcji.\nPodejścia do wyceny nieruchomości celem ustalenia ich wartości, są uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości. Wyceny nieruchomości rzeczoznawca majątkowy dokonuje się przy zastosowaniu podejść:\ndochodowego lub kosztowego, albo\nmieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich.\nPrzy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego rzeczoznawca majątkowy określa wartość rynkową nieruchomości. Jeżeli istniejące uwarunkowania nie pozwalają na zastosowanie podejścia porównawczego lub dochodowego, wartość rynkową nieruchomości określa się w podejściu mieszanym.\nPodejście porównawcze polega na określeniu wartości rynkowej nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen.\nCeny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu.\nNieruchomości podobne to nieruchomości, które są porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość.\nW podejściu porównawczym stosuje się metody:\nmetodę korygowania ceny średniej, albo\nPrzy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości.\nWartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości.\nPrzy metodzie analizy statystycznej rynku przyjmuje się zbiór cen transakcyjnych właściwych do określenia wartości nieruchomości reprezentatywnych dla poszczególnych rodzajów nieruchomości na terenie gminy. Wartość nieruchomości określa się przy użyciu metod stosowanych do analiz statystycznych.\nNajczęstsze błędy w operacie szacunkowym\nbłędne określenie stanu, charakteru lub przeznaczenia nieruchomości szacowanej,\nprzejęcie błędnej bazy transakcyjnej,\nbłędne określenie cech nieruchomości szacowanej,\nbłędy w określeniu warunków transakcji w bazie nieruchomości porównawczych,\npominięcie lub błędne określenie cech nieruchomości porównawczych,\npominiecie lub błędne przeprowadzenie analizy wag cech nieruchomości,\npominięcie wpływu powierzchni na ceny,\npominiecie lub błędne uwzględnienie zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu.


REMIS I ZWYCIĘSTWO W MECZACH JUNIORÓW | Łada 1945 Biłgoraj\nREMIS I ZWYCIĘSTWO W MECZACH JUNIORÓW\n1 września 2017 RedI LWJS, I WLJM\nDziś na głównej płycie stadionu OSiR nasi juniorzy rozegrali kolejne mecze ligowe. W pojedynku z Lublinianką juniorzy starsi zdobyli jeden punkt, natomiast juniorzy młodsi odnieśli kolejne zwycięstwo.\nJuniorzy starsi rozpoczęli swój mecz w samo południe. Zawodnicy trenowani przez Krzysztofa Pardo, którzy w tej rundzie jeszcze nie wygrali w pierwszych minutach starcia z Lublinianką grali bardzo odważnie. Szybko też udało im się zdobyć gola. W 19 minucie po indywidualnej akcji Michała Skubisa było 1:0. Trzy minuty później ten sam zawodnik podwyższył na 2:0. Po tym trafieniu Łada oddała pole gry rywalom. Na efekt nie trzeba było długo czekać – w 33 minucie goście zdobyli kontaktową bramkę. Tuż przed przerwą Łada prowadziła jednak już 3:1. Znów na listę strzelców wpisał się Skubis.\nPo zmianie stron zobaczyliśmy kolejne gole. W 57 minucie do przyjezdni trafili na 3:2, a niedługo potem doprowadzili do remisu. Nadzieje naszych piłkarzy na wywalczenie trzech punktów odżyły w 80 minucie, kiedy Dawid Safin zdobył gola na 4:3. Niestety, nasz zespół nie był w stanie dotrwać z korzystnym wynikiem do końca spotkania. W doliczonym czasie gry lublinianie po raz kolejny doprowadzili do remisu.\nOstatecznie mecz zakończył się wynikiem 4:4.\n(JUNIORZY STARSI) ŁADA 1945 BIŁGORAJ – LUBLINIANKA LUBLIN 4:4 (3:1)\n19′, 22′, 44′ – Michał Skubis, 80′ – Dawid Safin\nJak zwykle po zakończeniu meczu juniorów starszych na boisko wybiegli reprezentanci młodszej drużyny Łady. Nasi młodzi zawodnicy, mimo iż, co trzeba jasno powiedzieć, nie było to najlepsze spotkanie w ich wykonaniu, po raz kolejny zgarnęli pełną pulę.\nPierwsza połowa meczu z Lublinianką zakończyła się jednobramkowym prowadzeniem Łady. Gola strzelił Mateusz Dziurdza.\nKolejne bramki padły w drugiej odsłonie. W 65 minucie goście doprowadzili do wyrównania. Na szczęście nasi piłkarze szybko otrząsnęli się z letargu i znów złapali odpowiedni rytm. W 72 minucie na gola na 2:1 zdobył Jakub Paćkowski, a dziesięć minut przed końcem wynik ustalił Mateusz Dziurdza. Po pięciu meczach juniorzy młodsi Łady 1945 Biłgoraj mają na koncie 13 punktów (4 zwycięstwa, 1 remis) i nadal przewodzą ligowej stawce. BRAWO!\n(JUNIORZY MŁODSI) ŁADA 1945 BIŁGORAJ – LUBLINIANKA LUBLIN 3:1 (1:0)\n33′, 80′ – Mateusz Dziurdza, 72′ – Jakub Paćkowski\n← KOLEJNY RYWAL JUNIORÓW – LUBLINIANKA\tADAM HASIAK SHOW →