maj 2021 – From mild to wild v 3.0\n„Dziecko, jeszcze się przyzwyczaisz…”\n2 komentarze do „Dziecko, jeszcze się przyzwyczaisz…”\nKarina stawiła się na przegląd, bo od ponad czterech miesięcy dziwne objawy ze stron dystalnych się odzywają. Palce bolą, puchną, sztywnieją. Reumatolog skierował mnie na oddział z aż trójką lekaży prowadzących włącznie i trzema pielęgniarkami. Na reumatologii zagrożeń życia nie ma, więc luz. Są jedynie niewidomi i… No właśnie…\nPrzedział wiekowy zaczyna się od 40 do 90 lat, więc wystraszona i zażenowana 23-latka pasuje tam jak pięść do nosa. Przede mną idzie, jak się później okazało – współtowarzyszka nieudolnych prób odkręcania butelki wody o 6 rano, zapinania guzików, staników – Kasia… Dlaczego te klamerki są takie małe?\nPani Machały i pani kowalskiej nie ma na liście, więc meldujemy się telefonicznie i dopiero wtedy obie jesteśmy wpuszczone na oddział. Jesteśmy kierowane na szybki wywiad zbierany przez pielęgniarki i pomiary temperatury, ciśnienia i publiczne ważenie się. Mam dokładnie 163,5 cm wzrostu, a moje BMI dobija zapewne trzydziestki. Dokładna waga potrzebna jest m.in. przy kontraście do badań obrazowych.\nSala numer piętnaście, dwie panie z widocznymi deformacjami stawów rąk zbierają się do wyjścia i zwolnienia miejsca. Jakaś tam gadka zapoznawcza – same RZSy z mniejszym lub większym rozpędem, do tego całe litanie chorób współistniejących. Wychodzą podreperowane i na największych jakie można dawkach metotreksatu, metypredu. My kompletnie zielone w temacie czekamy co przyniosą następne dni.\nWstępny wywiad z bardzo sympatycznym reumatologiem, który wpisuje mi w kartę nietolerancję i nieskuteczność niesteroidowych leków przeciwzapalnych, pierdyliard badań krwi i badania obrazowe w międzyczasie pytając:\n– Sztywność jest?\n– Jak długo trwa?\n– Do czterdziestu minut, ale proszę pana, z badań krwi nic nie wyszło!\n– Nie szkodzi, niech się pani nie martwi. Jeśli krew jeszcze nic nie pokazuje, to albo nigdy nie pokaże, albo pokaże z czasem.\nSprawdza moją ruchomość stawów i ogląda moje dłonie.\n– Z jakim odcinkiem kręgosłupa ma pani problem?\n– Z lędźwiowym i szyjnym. Z szyjnym dlatego, że nieświadomie wymuszam nienaturalną pozycję głowy widząc tylko jednym okiem.\n– A lędźwiowemu co się dzieje? Czy ból gdzieś promieniuje?\n– Do prawego pośladka.\n– Kurwa, na jakiej podstawie tak myślał i czy to jakoś widać?\n– Pani tu taką notatkę stworzyła, to sobie ją zachowamy i będziemy z niej korzystać. Dobrze?\nWychodzę z gabinetu i robię tourne po oddziale z pielęgniarką. Bezwzględny zakaz palenia, ale elektryk jest zakitrany w plecaku. Czujniki dymu nie wykryją glikolu. Ha! Wszystkie nazwy napisane są wielkimi literami, ale te wielkie litery na nic się zdają gdy goni potrzeba. O tym później.\nPoszłyśmy na poziom -1, gdzie mogliby zrobić prosektorium bez lodówek, bo było tak zimno – na rehabilitację. Proste ćwiczenia, plus świecenie laserem po łapach, plus koło z polem magnetycznym, w którym wyglądałam "jak kwoka", plus lampa rozgrzewająca na ten mój szyjny. Same kobiety na oddziale, i może tylko trzech starszych panów. My byłyśmy najmłodsze, ale złapałyśmy kontakt z kobietą 60 plus, która choruje już 30 lat (niespodzianka) – na RZS. Jeden palec miała jakoś wygięty i wykręcony prawie na drugą stronę. Tak mi się wydawało, gdy podawała mi rękę. Na potrzebę dalszego przebiegu nazwijmy ją Basia.\nWszyscy wyglądali tak samo, bardziej lub mniej połamani. Jak oni rozróżniają te choroby stawów? Kryteria, kryteria, kryteria. Każda choroba ma swoją ramkę, ale prawie wszystkie leczy się tak samo, nawet niesklasyfikowane. Dowiedziałam się o tym od pielęgniarki. Dowiedziałam się również, że metypredem będą zbijać mi CRP, ale w jak najmniejszej dawce progowej 4 mg – i to też powiedziała mi pielęgniarka, bo obchody są szybkie. Czemu w małej dawce? Ponieważ powiedziałam o depresji i przybieraniu na wadze przy większych dawkach. Brałam metypred w 2018 roku w związku z utratą słuchu przez miesiąc. Jebany miesiąc nieustannej zmiany nastrojów, myśli samobójczych, płaczu nawet wtedy, jak czyjś ton głosu mi się nie spodoba, i ulanej twarzy. Byłam nie do zniesienia.\nWchodzimy na pełnej i koniec pierdolenia: Jestem tu parę godzin i szykuje się test, czy aby nie ściemniam z tymi NLPZ, że nie pomagają z podaniem paracetamolu na ból, i piękny zestaw PWE (płynu wieloelektrolitowego) z lignokainą (stosowana głównie do znieczuleń miejscowych, ale podana dożylnie działa cuda w kwestii bólów kostno-stawowo-mięśniowych). Nie mijają dwie godziny, a ja po dwóch nieprzyjemnych razach w toalecie alarmuję pielęgniarkę, która daje mi największy opioidowy zapychacz – loperamid. W moim przypadku zwalnia perystaltykę na kilka dni czasem. Tej pani nie dajemy nic z NLPZ, a jakim lekiem jest ten drugiego rzutu po NLPZ? Tramadol. Chuj, że powiedziałam lekarzowi o napadzie padaczki po dużej dawce… Resztę dnia spędziłam na zachwycaniu się właściwościami nieuzależniającej lignokainy, rozmowie z współcierpiącą i oglądaniu TVN, a był to poniedziałek – dzień ośmieszenia i pokazania środkowego palca prawom człowieka, Unii, Srunii… Eh – nie będę się o tym wypowiadać.\nPobudka Raz! Dwa! Trzy! Szósta rano, mierzenie temperatury, podanie skali bólu od 1 do 10, mierzenie ciśnienia, śniadanie i podanie leków. Po kolei:\nMoże zacznę od skali bólu? Skalę podaje się subiektywnie, więc moim zdaniem ona jest mało warta, a według skali dobiera się sposób podawania leków, i jakich leków. Ja nie spodziewałam się co tam zastanę pierwszego dnia leczenia…\nŚniadanie i żarełko ogółem w kilku zdaniach? Cztery małe kromki chleba z masłem wystarczą czasem na cały dzień. Jedzenie tam było tak podłe i chyba dla covidowców, którzy nie mają smaku ani węchu? Nie mam pojęcia. Nie mam również pojęcia jak można coś takiego podawać ludziom. Ja wiem, że to nie pięcio-gwiazdkowy hotel ani prywatna klinika, ale mogłoby być lepiej.\nLeki: jestem na zejściu z pregabaliny. Podałam mamie schemat, a ona dołączyła go do naszych notatek. Co i jak odstawiać. 225 rano, 150 wieczorem. Już schodzę nawet sprawnie. Co od nich? 4 mg metypredu, 100 tramadolu, lignokaina 7 godzin po podaniu opioidu, jakiś miorelaksant wieczorem, hydroksy i spać, jeszcze potas.\nNiczego nie świadoma idę na rehabilitację, bo leki po prostu wzięłam z kieliszka nie zastanawiając się co to, i jak to. Czuję to jebane wejście. Oj – zdecydowanie retardów mi nie dali. Po tym charakterystycznym wejściu jestem nawet w stanie rozpoznać, że to tramal jest. Nie da się go porównać z żadnym innym bo jest tak nieprzeciętnie chujowe… Co jest? Tylko 100 mg tak zauważalnie zadziałało na receptory? Tylko albo aż, po tak długiej przerwie. Gadamy. Zapamiętałam tylko coś takiego:\n– A widzę, że pani taka spokojna jest, cichutka. – Powiedziała starsza pani Basia.\n– Nie. Raczej jestem niespokojna i głośna, to przez tramal.\n– Ah, wszystko rozumiem. – Basia się tylko uśmiechnęła patrząc, jak mnie sponiewierało.\n– Karina śpi? – zapytała mnie chyba, koleżanka z sali.\n– Chyba nie. – odpowiedziałam podnosząc głowę, bo mi opadła. Myślałam, że za dużo myślałam.\nPregabalina zdecydowanie zmieniła profil działania na wysoko sedatywny i włączyła nodding off tak płytki, ale zauważalny i upokażający, zwłaszcza w ciepełku lampy czy w magnetroniku. Przebrnęłam przez te wszystkie rozmowy o tym, że mamy sobie nie pozwolić podawać metotreksatu, bo to chemia, i to nic nie daje. Cały czas myślałam tylko o jednym: pójściu do łóżka. Z czasem działanie przeszło w euforyzujące i aktywizujące, więc przez resztę dnia nie było tak źle. Można powiedzieć, że odkryłam tramadol na nowo i połączenie z pregabaliną i klonazepamem będzie może w mojej playliście z miksami?\n– Jakie mam źrenice? Rozszerzone czy wązkie? – Zapytałam Kasi, gdy wróciłyśmy do sali.\n– Trochę rozszerzone, ale trudno stwierdzić. Gdy potem je obserwowała były wązkie. Nie mogłam uwierzyć w taki obrót sprawy.\nLignokaina 7 godzin po podaniu opioidu i po obiadku: wtedy naprawdę musiałam kłaść się do łóżka po wkłuciu, bo przysypiałabym na stojąco. Gdy się budziłam czułam tę niespożytkowaną euforię, bo przecież leżę z igłą w przedramieniu. Tam nie było wenflonów ze względu na rehabilitację. Z jednej strony dobrze – z drugiej źle.\nNatychmiast zdałam znajomej raport z dawkami leków i planem diagnostyki. Ona powiedziała tylko, że chce takie kroplówki do domu, i zapytała: "Gdzie taki fajny oddział mają?"\nDlaczego tak piszę o interakcjach z ludźmi? bo mi to było potrzebne. Może to dziwne, ale po prostu miałam ogromną potrzebę rozmowy. Nawet nie chodzi o te same lub podobne problemy, ale po prostu rozmowę z kimś innym niż domownicy czy przychodnia jak chcę sobie klony wypisać.\nByło tak spokojnie i monotonnie, że z każdym dniem pomimo zajebistej kontroli bólu, jeszcze bardziej zajebistych ludzi i najlepszym – pani Kasi i Basi, którym za wszystko dziękuję, chciałam po prostu do domu. Lekarz w tym samym czasie podaje nam metotreksat – w tym samym dniu, w tych samych dawkach. Na wypisach również mamy te same dni, tą samą diagnozę, te same dawki, te same leki – prawie te same.\nGdy w końcu słyszę o seronegatywnym RZS, podłamana idę korytażem, spotykam jak zawsze serdeczną panią Basię, która mówi:\n– Dziecko, nie przejmuj się. Ja 30 lat z tym żyję, to i ty się przyzwyczaisz, i pogłaskała mnie po głowie tą wykręconą łapą. Czy moje też będą tak wyglądać?\nKasia przytuliła mnie na porzegnanie, wymieniłyśmy się kontaktami i pogroziła palcem, żebym znowu nie wjebała się w opioidy.\nEpizodyczne: Na dwa dni przyszła do nas kobita z czymś nieokreślonym. Nauczycielka, i narzekanie, że oni mają najgorzej jest chyba domeną nauczycieli – stak stwierdziła Kasia. Przebywanie w takim towarzystwie było męczące, a umieszczenie najbardziej absurdalnej sytuacji z jej udziałem byłoby przegięciem z mojej strony. Na oddziale reumatologicznym są same kobiety, bo szczególnie reumatoidalne zapalenie stawów ma słabość do kobiet, dziewcząt, nawet nastolatek.\nWróciłam do domu, wykupiłam receptę, posłuchałam o przejściu z doustnego podawania metotreksatu na zastrzyk, jeśli będzie konieczność, i tyle. Trzy miesiące mam czekać. Zobaczymy jak będzie i trzymam kciuki.\n1 komentarz do Triggery\nPojęcie "wyzwalaczy" może odnosić się do wszystkiego: jestem na diecie, ale oglądam programy kulinarne i chce mi się jeść to, na co mam akurat ochotę, śpię za dużo lub pogoda się zmienia – będzie bolało. Już teraz nie wiem co bardziej – czy głowa, czy stawy… Trzymam kciuki za metypred, o ile go dostanę, bo mam dość nakurwiania NLPZ. Mam za mało snu – mogę się spodziewać ataku Meniere’a, choć ostatnio naprawdę wątpię w jego istnienie i faktyczny stan. O czym będzie? O wyzwalaczach.\nByłam w przychodni dnia pewnego odebrać receptę na leki. Obok przychodni jest apteka, w której ów leki można bez problemu kupić. Podaję papierek z kodem, pani podaje mi dwa opakowania klonazepamu 2 mg na ladę, wyciąga je z szuflady pod biurkiem. W takich samych szufladach pod biurkiem, lub gdzieś w zasięgu ręki trzymana jest zawsze kodeina. Puls mi przyspiesza, bo nawet zapach aptek jest taki sam, dosłownie wszystkich.\nKodeina… Prosić o nią czy nie?\nDruga osoba stoi obok i również realizuje receptę. Metformina, diaprel, Milurit… Aby się uspokoić rozmyślam nad listą leków pani obok – choroby wieku starczego. Kodeina – Antidol czy szybkie wypicie syropku po wyjściu z apteki? Ekstrakcja czy dyskrecja?\nTo będzie… 23 zł. Psia mać – na refundację byłoby 4,20 za jedno op. klonazepamu. Prosić o tę kodeinę czy nie? Kulminacyjny moment. Przykładam kartę do terminala i szybko muszę wyjść, bo zaraz przepalą mi się styki… Serducho wali, tylko jedno w głowie mam – kody 450 mg, po tak dużej przerwie. Wychodzę z apteki i potrzebuję czasu, by dojść do siebie, choć to otwieranie rany.\nMama robi chleb, do chleba dodaje mak. Kupuje mak mielony, bo wie, że nie można go przerobić na PST, no ale mak to zawsze mak. Przykro mi się robi. Komendy i nakręcanie się też działa: cały czas, choć narazie mam przerwę, to opisuję jak działa tia jako opioid, opisuje oksykodonowe i morfinowe protipy, a w głowie potem gorzej. Wpada się w środki zastępcze, choć benzo ma z przyjemności tyle, co nic. Używanie klonazepamu jest jak manipulacja czasem. Osoba trzeźwa odbiera jedną sekundę osoby sklonionej jako 10 sekund. Klonazepam jest zgubny – dochodzi pewność siebie, ale wszyscy to widzą, że go brałeś – nie martw się.\nMózg lubi się bawić z właścicielem. Nawet pora roku, jaką mamy sprzyja ponownemu wejściu w opiaty, bo słoneczko świeci, a maj zawsze kojarzył mi się z ciągami – maj, czerwiec, lipiec, sierpień, i tak dalej… Mózg jest bezlitosny.\nWyzwalają też miejsca i przedmioty: szklanka, w której robisz ekstrakcję, strzykawki, igły, pokój w którym ćpasz, nawet niektóre utwory muzyczne. To taki intymny związek – prawie jak po utracie osoby. Gdy bliska osoba odchodzi, wszystko będzie się tobie kojarzyć z nią, choć te skojarzenia z biegiem czasu tracą na intensywności.\nPocieszam się, że alkoholicy mają gorzej – zwłaszcza w teraźniejszym reżimie sanitarnym. 🙂 Płyny do dezynfekcji, środki czyszczące, monopolowy na rogu, perfumy zawierające alkohol, woda po goleniu, prawie wszystko.\nI-dose – siła autosugestii czy nie? Czy ktoś dowiódł, że to działa?\n21 komentarzy do I-dose – siła autosugestii czy nie? Czy ktoś dowiódł, że to działa?


Kwi 5, 2011 ; Autor: Marek Sokołowski\nW czasach unijnego obywatelstwa dla wielu element narodowej tożsamości stał się drugoplanowy. Usiłuje się nam wmówić, że nie ma to wielkiego znaczenia, ważne że jestem obywatelem (płacącym podatki) Rzeczpospolitej Polskiej i Unii Europejskiej. Takie jest chyba nadal obowiązujące podejście Unii Europejskiej.\nOstatnio jednak Francuzom i Niemcom zaczęła przeszkadzać liczna nieintegrująca się ludność arabska, mająca obywatelstwo tych krajów. Obywatelstwo to przede wszystkim jednak prawna rzeczywistość, w tym bardzo abstrakcyjna jak - obywatelskość europejska.\nSzanując bardzo prawa mniejszości narodowych w III RP, powinniśmy zabiegać o pewną równość, analogię w prawach dla polskiej mniejszości w krajach, których przedstawiciele ich narodów, mieszkają na polskiej ziemi. Tutaj jednak nie ma symetrii! To bolesny problem naszych rodaków, mieszkających na stałe za granicami naszego kraju.\nDziś widzimy przecież dramatyczny polityczny atak na polskość na Białorusi, w innej formie ale jednak także na Litwie. W tym zakresie nie najlepiej jest także w Niemczech.\nKażdy zakątek Polski, ma własny lokalny koloryt. Tego kolorytu w jednych regionach jest więcej w innych mniej. Różnią się nawet bliskie miejscowości, czy to jednak oznacza, że mamy wypierać się tego dobra wspólnego jakim jest przynależność narodowa i suwerenność Rzeczpospolitej Polskiej.\nWywołani do tablicy Ślązacy długie lata byli poza państwem polskim, bardzo wielu z nich utrzymało jednak specyficzną narodową tożsamość polską. Nadal głęboko wierzę w mądrość naszego narodu, że podołamy pomimo wielu ataków na polskość.\nW ślubowaniu radnego wypowiadane są uroczyście takie słowa: Ślubuję rzetelnie wykonywać obowiązki wobec narodu polskiego, strzec suwerenności i interesów państwa polskiego, czynić wszystko dla pomyślności Ojczyzny, wspólnoty samorządowej i dobra obywateli.\nTe wartości się nie kłócą lecz uzupełniają. W tym sensie jestem jako radny zobowiązany ślubowaniem, środkami będącymi w mojej możliwości, a zgodnymi z prawem troszczyć się o cały naród polski. Napisałem tę refleksję, właśnie w tym duchu, głęboko zaniepokojony lekkomyślnością wielu, którzy nie widzą zagrożeń jakie niesie brak miłości do własnej Ojczyzny. Ducha i granic strzec to nasz obowiązek wobec przeszłych i przyszłych pokoleń.\nAlbo Polska będzie regionalną potęgą, albo jej wcale nie będzie. Pozostanie na mapie Europy, ale jedynie jako peryferie świata zachodniego, gospodarczy wasal potężnych Niemiec. Nie będzie godna swej wielkiej historii ani nie odegra tej roli, jaka jest nam pisana (Maciej Łętowski „Unijna w formie, jagiellońska w treści” Gazeta Wyborcza - 2002/10/12-13\nSilna POLSKA jednak jak widać ma wielu przeciwników, czy więc ma jej nie być wcale? Zawsze można jeszcze zawołać „Jeszcze Polska nie zginęła póki my żyjemy..”


Przenośne nadmuchiwane ekrany filmowe projekcyjne Producenci & Dostawcy - Profesjonalna fabryka - YOLLOY OUTDOOR\nPrzenośne nadmuchiwane ekrany filmowe projekcyjne\nNasza produkcja tego przenośnego nadmuchiwanego ekranu filmu projekcyjnego, materiału, którego użyliśmy plandeki PCV klasy komercyjnej + tkaniny projekcyjnej, jest wodoodporna, odporna na promieniowanie UV, ognioodporna i wysoka trwałość, wszystkie materiały spełniają standard CE, FDA, ROHS ect, nie ma problemu z używaniem 3-5 lat. Rozmiar zrobiliśmy wcześniej jest 6mLx4mW na ekranie i jest gorąco sprzedaży na rynku, inny rozmiar również można dostosować do wymagań klientów. Zrobiliśmy całą ramę rury powietrznej w szczelnej strukturze, po nadmuchiwanie, rama rury powietrznej może być utrzymywana przez 4-5 dni. Oznacza to, że nie potrzebuje mocy, aby nadmuchać go przez cały czas podczas korzystania, więc to sprawia, że jest wygodniejszy podczas korzystania z niego.\nWykonanie nadmuchiwanych ekranów projekcyjnych do filmu:\n*Zdejmowana powierzchnia projekcyjna.\n* Bezzmarszczkowa powierzchnia projekcyjna.\n* Powierzchnia ekranu z czarnym tyłem - brak niepokojącego podświetlenia.\n* Trwała kotwica mocująca.\nJak yolloy nadmuchiwane fabryki kontrolować jakość:\nKażdego roku robimy wiele niestandardowych pontonów dla naszych klientów, byliśmy w tej branży ponad 10 lat, mamy bardzo bogate doświadczenie w tworzeniu własnych nadmuchiwanych. Wszystkie zamówienia będą miały rysunki 3D przed produkcją, te rysunki będą wysyłane do naszych klientów do ostatecznego zatwierdzenia, otrzymasz to, co chcesz.\n2. Profesjonalna produkcja pontonów\nCe certyfikat materiału i szczegóły produkcji obejmują podwójne linie szwów wzmocnienia, D-ring tie upadki we wszystkich potrzebnych miejscach, wysokiej jakości efekty drukowania w oparciu o kolory pantone. Wszystkie pontony są wyposażone w instrukcje, torby do przechowywania, zestawy naprawcze lin i CE / UL przeszły najwyższej jakości dmuchawy.\n3.24 godzin testów przed wysyłką\nWszystkie pontony będą wysadzane do testowania przez 24 godziny, mamy wykwalifikowanego inspektora jakości, aby sprawdzić szczegóły, upewniamy się, że towary są w dobrym stanie przed wysyłką, profesjonalne opakowanie zapewnia również, że masz pontony w dobrym stanie.\nJeśli jakiekolwiek pytania po dostanę pontonów, skontaktuj się z nami swobodnie, pomożemy Ci rozwiązać go bardzo szybko.\nSprzedajemy również inną strukturę i różne projekty stylu na zewnątrz nadmuchiwane ekrany filmowe, można również wybrać go zawyżone przez dmuchawę powietrza do stania i ekranu nad ziemią 1-3m jest dopuszczalne.\nNadmuchiwane ekrany projekcyjne są szeroko stosowane do różnych imprez plenerowych:\n-Filmy na świeżym powietrzu w parku - Imprezy firmowe\n- Wesela - HOA lub sąsiedztwo nocy filmowej w parku\n- Impreza kościelna lub młodzieżowa - Wydarzenia sportowe na żywo\n- Zbiórki pieniędzy dla szkół i organizacji charytatywnych - Powrót do szkoły na świeżym powietrzu wydarzenia filmowe\n- Premierowe wieczory filmowe - Kampanie reklamowe\n- Wiece polityczne - Wydarzenia rocznicowe\n- Turnieje takie jak gry wideo i więcej\nOpinie klientów na zewnątrz nadmuchiwany ekran kinowy:\nHot Tags: przenośne nadmuchiwane ekrany filmowe projekcyjne, producenci, dostawcy, fabryka, tanie, na sprzedaż\nNadmuchiwany namiot kopułowy projekcyjny do wyglądu ...\nPrzenośna kopuła planetarium Airlock 6m\nCyfrowa kopuła przenośnego planetarium o długości 10 m\nNadmuchiwany ekran filmowy na zewnątrz do projekcji\nNadmuchiwany mobilny namiot kopułowy do projekcji pl...\nFull Swing Golf Home Nadmuchiwany symulator


BIP: B - 33 Decyzja -zezwolenie na usunięcie 2 szt. drze...\nGOSPODARKA KOMUNALNA » Informacje o środowisku i jego ochronie » B- Informacje o wydanych decyzjach dotyczacych usuwania drzew lub krzewów\nB - 33 Decyzja -zezwolenie na usunięcie 2 szt. drzew z terenu działki o nr 116-24 położonych w obr. 4 miasta Kostrzyn nad Odrą przy ul. Kutrzeby 12\nB - 33 Zezwolenie na usunięcie 2 szt. drzew z terenu działki o nr (194.1kB)\nData wprowadzenia: 2017-11-14 08:18:48\nData publikacji: 2017-11-14 08:19:02\nOstatnia zmiana: 2017-11-14 08:19:20


środa, 15 listopad 2017 18:01\nBogusław Linda fot. KPH/Youtube\nW wywiadzie udzielonym "Kampanii Przeciw Homofobii" aktor zadeklarował poparcie dla jej działań. Stwierdził, że "każdy ma prawo do swojej prywatnej wolności niezależnie od przekonań, ustroju biologicznego i spraw psychicznych", bo "każdy człowiek jest człowiekiem w każdym momencie i trzeba mu na to pozwolić, zwłaszcza jeśli nie robi nic złego drugiemu człowiekowi".\n- Dlatego jestem z wami - deklaruje, odnosząc się do homoseksualistów.\nWyraża zdanie, że "jeśli ludzie się kochają, to jest ich prywatna sprawa i nie nam wtykać w to nos".\nDo osób, które nie akceptują takiej "miłości" zaapelował, żeby "wyszły ze skorupy i nie wstydziły się tego, żeby spojrzeć na drugiego człowieka i popatrzeć - a może to jest fajny kumpel, kumpela, bo czasami szkoda życia, a można spotkać paru ciekawych ludzi".\nWarto zauważyć, że o ile chrześcijanie powinni kochać wszystkich ludzi miłością Chrystusową, o tyle Biblia precyzuje, co jest dobre, a co niewłaściwe. Akty homoseksualne Pismo Święte określa jako "obrzydliwość" i "zboczenie".\nZamiast więc udzielać poparcia, de facto uznając za w pełni normalne i naturalne zachowania homoseksualne, należy uświadamiać takie osoby i nieść im pomoc, modląc się o ich uwolnienie w imieniu Jezusa Chrystusa.\nHistoria pokazuje też, że zwycięstwa organizacji gejowskich na Zachodzie kończą się dyskryminacją, a nawet prześladowaniami konserwatystów. Kampania przebiega zazwyczaj zgodnie z następującym schematem: homoseksualiści najpierw stawiają się w roli osób dyskryminowanych, a następnie po legalizacji związków partnerskich, "małżeństw" i adopcji dzieci, zaczynają dyskryminować tych, którzy mają tradycyjne poglądy w kwestii rodziny.\nPoniżej wspomniane wideo z deklaracją Lindy.\nZobacz także: Były gej o tym czym naprawdę jest homoseksualizm


Mój świat - szelest kart: Kristyn Kusek Lewis "Szczęściara"\nKristyn Kusek Lewis „Szczęściara”, Filia 2013, ISBN 978-83-63622-24-4, stron 472\nWaverly. Właścicielka piekarnio-cukierni. Od dziesięciu lat w związku z Larry’m. Rodziców straciła w wypadku samochodowym. Obecnie boryka się z problemami finansowymi i rozmyśla nad charakterem relacji ze swoim mężczyzną.\nAmy. Szczęśliwa żona i matka trzyletniej Emmy. Wszystkich próbuje zarażać swoim entuzjazmem do życia. Choć to tylko pozory.\nKate. Żona lokalnego polityka, startującego w wyborach na gubernatora. Przyzwyczajona do luksusu i nie martwienia się stanem konta.\nKażda z nich ma swoje własne tajemnice, każda udaje kogoś, kim nie jest.\n„Szczęściara” jest dla mnie osobiście powieścią kontrowersyjną ze względu na uczucia, jakie we mnie wzbudziła. Szczerze mówiąc, narratorka, czyli Waverly, okropnie mnie irytowała. W pełni rozumiem jej intencje, ale to, jak w efekcie traktowała Larry’ego, nie podobało mi się wcale. Obawiałam się, jak jej niezależność wpłynie na ich związek. Czekałam w napięciu, ile jeszcze ona wytrzyma. Z drugiej strony nie ogarniałam też jej troski o Amy i przy okazji tego wątku zaczęłam się zastanawiać, gdzie leży granica między chęcią pomocy, a wtrącaniem się i natręctwem. Znów wiem, że chciała jak najlepiej, ale ciągłe odrzucanie wyciągniętej ręki przez Amy rodziło we mnie bunt: skoro ktoś nie chce mojej pomocy, to chyba trzeba dać sobie spokój i odpuścić. Ale właśnie nie. Waverly się nie poddaje i walczy o przyjaciółkę nawet wbrew jej samej.\nKażda z kobiet gra, nie jest do końca sobą, a to rodzi napięcia. Każda u drugiej dopatruje się czegoś lepszego, zazdrości. Waverly irytuje nonszalanckie i beztroskie podejście Kate do pieniędzy, gdy ona musi zrezygnować z własnej pensji. Kate sprawia wrażenie, że jej świat jest idealny, choć w rzeczywistości nie może się pogodzić z tym, że zamieniła się we własną matkę. Amy ukrywa fakt najstraszniejszy, który nie może przynieść niczego dobrego. Autorka podjęła temat, który we mnie włącza radykalizm. Wiem, że nie powinno się oceniać i generalizować, bo w życiu mało co jest czarno-białe, ale sytuację przedstawioną w książce odbieram jednoznacznie, dlatego też zachowanie Amy było dla mnie niepojęte. Rozumiem, wspólnie przeżyte lata, wspomnienia, dziecko, przysięga, ale nie kosztem szacunku dla samej siebie oraz bezpieczeństwa swojego i dziecka.\nNa każdym kroku podkreślam, że przyjaźń jest moim ulubionym motywem literackim. Dać mi grono oddanych przyjaciółek borykających się z losem i będę zadowolona. W „Szczęściarze” mamy dodatkowo przedstawione jedno z trudniejszych zjawisk społecznych, więc to nie jest tylko taka zwyczajna obyczajówka, o której szybko się zapomni. Wprawdzie nie ma tutaj nic odkrywczego, a jednak Kristyn Kusek Lewis udało się stworzyć opowieść, która porusza. Nawet jeśli bohaterki denerwują, tak że ma się ochotę rzucić książką w kąt, to jednak takie historie zostają ze mną na dłużej. Wielkim plusem jest też to, że nie ma lukru, nic nie jest przesłodzone, ale pewne pozytywne zbiegi okoliczności nie rażą. Jeśli więc macie ochotę na solidną dawkę emocji, zapraszam na spotkanie z bohaterkami „Szczęściary”.\nAutor: Paula o 6/29/2013 11:24:00 AM\nEtykiety: Czytamy powieści obyczajowe, Filia, Kristyn Kusek Lewis, Lit. amerykańska\nKatarzyna K | Pasieka Kulturalna 29 czerwca 2013 11:29\nKsiążka wydaje się naprawdę interesująca, jednak to iż główna bohaterka irytuje trochę mnie odstrasza.\nPaula 29 czerwca 2013 11:35\nAle nie zniechęcaj się, bo może się okazać, że to tylko na mnie ona tak działała, może Ty odbierzesz ją inaczej:)\nklucz do wyobraźni 29 czerwca 2013 11:39\nJa odebrałam książkę trochę inaczej, ale być może to kwestia wieku. Moim zdaniem nie ma nic irytującego w zachowaniu Waverley i tym, że walczyła o przyjaciółkę, wbrew jej woli i robiła wszystko, żeby ją "obudzić". Ja momentami miałam ochotę kopnąć Amy w tyłek, choć potrafiłam zrozumieć dlaczego dochodziła do takich, a nie innych wniosków\nPaula 29 czerwca 2013 11:46\nMożliwe, dlatego napisałam do Katie, żeby nie zniechęcała się moimi odczuciami. Z tą irytacją chodziło mi bardziej o to ukrywanie stanu cukierni przed Larry'm, ja jestem inna i gdyby coś mnie tak głębiło, na pewno bym się komuś z tego zwierzyła, a nie ukrywała tego. A on przecież odczuwał, że coś jest nie tak. Co do zachowania Amy, też miałam taką ochotę, i to mówiąc delikatnie;)\nonaczytawszedzie 29 czerwca 2013 13:18\nJa z kolei mam charakter Waverley i dużo rzeczy duszę w sobie, chcąc samodzielnie uporać się z problemami. Po części jest to wstyd przed niepowodzeniem, a po części ambicja. No bo ja bym nie dała rady? Dlatego doskonale rozumiem zachowanie Waverley, choć go nie pochwalam :)\nPaula 29 czerwca 2013 17:46\nNo właśnie, zawsze interpretacja będzie zależała od charakteru. Rozumiałam jej myślenie, ale mimo wszystko mnie to denerwowało.\nonaczytawszedzie 29 czerwca 2013 21:53\nTo też rozumiem, sama na siebie też się nieźle wkurzam, gdy pętla na szyi zaczyna mi się zaciskać.\nPaula 30 czerwca 2013 11:02\nChyba najcięższe są walki z samą sobą.\nCyrysia 29 czerwca 2013 11:54\nMnie również odrobinę irytowało zachowanie Waverly w stosunku do Larry’ego. Tyle lat byli razem a ona ciągle nie miała do niego zaufania.\nJednak ogólnie książkę wspominam bardzo pozytywnie.\nPaula 29 czerwca 2013 17:48\nWłaśnie, poruszyłaś kwestię zaufania, o czym nie wspomniałam. Po dziesięciu latach związku chyba inaczej to powinno wyglądać.\nAlicja S. 29 czerwca 2013 12:21\nZachęcam, gdybyś miała okazję:)\nAgnieszka Bruchal 29 czerwca 2013 12:42\nOhoo, czyli już nie jestem pewna tej książki, skoro Ciebie irytowało, to mnie tym bardziej;) już po tym co napisałaś miałam ochotę potrząsnąć tą dziewuszką;) Nie wiem, może jak przypadkiem trafię to sobie poczytam:)\nPaula 29 czerwca 2013 17:55\nOstatnia myśl słuszna:) Wiesz, Aguś, one mnie wkurzały, ale mimo wszystko ogólnie książka jest w porządku. Nie ma nic gorszego, niż bohaterowie, którzy nie wzbudzają żadnych uczuć, są tak bezpłciowi, że np. tydzień po lekturze już nie pamiętasz, o co chodziło. To już wolę się tak poirytować, przynajmniej wtedy czuję, że książka spełniła jakąś tam swoją rolę;)\nasymaka 29 czerwca 2013 17:40\nwłaśnie na dzisiaj wybrałam ją sobie do zrecenzowania... widzę, że nie tylko ja:)\nw Twojej recenzji kluczowe jest dla mnie słowo "porusza" i z tym się mogę zgodzić, mnie ta książka poruszyła, choć masz w wielu momentach rację jednak osobiście jestem w stanie zrozumieć zachowanie bohaterki i jej brak zaufania, różne sytuacje zdarzają się w naszym życiu niestety...\njeszcze wczoraj czy kilka dni temu byłam pewna kogoś, a dzisiaj już tej pewności nie mam :(\nPaula 29 czerwca 2013 18:01\nPopularna ostatnio na blogach pozycja:)\nWiesz, Aniu, ja rozumiem intencje Waverly, ale mimo wszystko ich nie pojmuję. Jak napisałam wyżej mam inny charakter i nie sądzę, żebym tak poważny problem trzymała tylko dla siebie, zwłaszcza gdybym była w tak długim związku.\nTo ostatnie, co piszesz, przykre.\nAleksandra Świerczek 29 czerwca 2013 20:13\nZaufanie zaufaniem, jednak osobiście wolałabym nawiązywać kontakty z osobami szczerymi, które o każdej porze dnia i nocy powiedzą mi to co naprawdę myślą. Bo szczerość w relacji międzyludzkiej jest ważna i to ona powinna się liczyć na pierwszym miejscu. No cóż... Niektórzy ludzie liczą na to, że przyjaciel będzie im na każdym kroku przytakiwał i wyrzeknie się własnego zdania na dany temat. No i tak niestety bywa, że jedna osoba nie zgodzi się w czymś z drugą osobą, a potem rewolucja i publiczne obrażanie się. No i druga bardzo fajna zasada, którą wyznaję. Staram się nie roztrząsać swoich nieporozumień z przyjaciółmi na forum. To są osobiste sprawy i myślę, że przypadkowi ludzie nie mający styczności z naszymi problemami, nie powinni być w to wciąganie.\nTakie jakieś dziwne refleksje mi się z tą książką skojarzyły. Ja niestety też jestem nieufna, choć z zupełnie innych powodów nich główna bohaterka. Mam nadzieje, że na dniach przeczytam tę książkę.\nPaula 30 czerwca 2013 11:06\nZgadzam się z Tobą, jeśli chodzi o szczerość. Sądzę, że bez niej jakakolwiek relacja - czy to związek, czy przyjaźń, czy nawet zwykłe koleżeństwo - nie ma po prostu sensu i w pewnym stopniu jest nieuczciwa.\nCiekawe, jak Ty odbierzesz "Szczęściarę". Skoro, jak piszesz, jesteś nieufna, może łatwiej ogarniesz postępowanie Waverly.\nAleksandra Świerczek 3 lipca 2013 17:20\nNo ale niestety ludzie tak robią :) Nie wiem, czy to jest kwestia ich niedojrzałości, chęci pokazania, że jest się najlepszym? Nie mam pojęcia.\nPaula 3 lipca 2013 19:44\nMoże, tylko na takim postępowaniu daleko się nie zajedzie, w pewnym momencie i tak to wszystko jakoś się ujawni.\nWioleta Sadowska 30 czerwca 2013 13:01\nMam w planach tę książkę i jak tylko ją przeczytam, skonfrontuję z Twoją opinią o niej.\nPaula 1 lipca 2013 11:39\nZapraszam w takim razie:) A wiesz, że ostatnio nawet myślałam o tym, że często sobie obiecuję gdzieś zajrzeć i porównać wrażenia z lektury, a z braku czasu tego nie robię. A trochę szkoda.\nUnknown 30 czerwca 2013 16:14\nPrzeczytałabym ją. W sumie dowiedziałam się o tej książce dopiero u Ciebie, a pisałaś, że jest to już dość popularna książka:) Ach te moje zaległości:)\nPaula 1 lipca 2013 11:40\nNie martw się, jeszcze nie jest tak źle, ona się niedawno ukazała, ale fakt, że sporo jej recenzji pojawiło się w tym samym czasie:)\nUnknown 1 lipca 2013 17:52\nTeż nie słyszałam o niej,ale dyskusja jaką wywołała bardzo pobudziła mój apetyt na jej przeczytanie.\nOgromnie się cieszę, gdy ktoś z moich bliskich chce mi pomóc, ale nie znoszę natręctwa, wścibstwa itp. Ciekawa jestem jakie ja będę miała odczucia po przeczytaniu tej pozycji:)\nPaula 1 lipca 2013 20:01\nWiesz, Aguś, bardzo się cieszę z tej dyskusji, jeszcze chyba żadna książka nie wzbudziła takich emocji.\nTeż mnie zastanawia w takim razie, jak Ty ocenisz zachowanie Waverly:)


Krótka Instrukcja Obsługi Raka Piersi - Hello Zdrowie\nPoniższe rady powstały w wyniku rozmów z osobami, które przechodziły przez to samo, co Ty. Zależało im, żeby podzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem oraz dodać Ci otuchy. Pamiętaj jednak, że to Ty wiesz najlepiej, co jest dla Ciebie właściwe i dobre – nie bój się zadawać pytań i szukać rozwiązań dopasowanych do siebie.\nZanim zrobisz pierwszy krok, każda droga może wydawać się nie do przebrnięcia. Mamy nadzieję, że porady od dziewczyn, które już ją przebyły, pomogą Ci na każdym jej etapie.\nNie musisz być dzielna\nDaj sobie prawo do emocji, takich jak strach, rozpacz, złość. To nie wstyd ani ujma, że się boisz. Proś śmiało o pomoc, kiedy sobie nie radzisz, to nic złego. Psychoonkolog, grupy wsparcia, warsztaty simontonowskie istnieją właśnie dlatego, że rak wymaga często dużo więcej sił, niż ma do dyspozycji sama osoba chora.\nAdrianna Sobol, OnkoCafe: Lęk, strach przed nieznanym to emocje, w których łatwo jest się zagubić. Dlatego już od momentu podejrzenia choroby korzystaj z pomocy psychoonkologa.\nObwiniałam się, że gdybym zdrowiej jadła, mniej się stresowała, to może nie zachorowałabym... Dopiero na warsztatach simontonowskich dałam się przekonać, że to nie moja wina. Choroba może się zdarzyć każdemu, bez względu na to, jak bardzo o siebie dbaliśmy.\nDiagnoza raka większości z nas wciąż kojarzy się z wyrokiem –niesłusznie. W tej chwili medycyna ma sposób na każdy jego typ, nawet teoretycznie najgorzej rokujący. Czas zmienić myślenie, że rak to góra nie do pokonania.\nDr Paweł Kabata: W mojej ocenie w masowym przekazie brakuje jednej najważniejszej informacji – w dzisiejszych czasach rak to nie zawsze jest wyrok. Mamy dużą ilość narzędzi terapeutycznych, możliwości skutecznego leczenia, dzięki rozwojowi wiedzy możemy latami leczyć te chore, które jeszcze kilka lat temu nie miałyby szans.\nMagda: Lekarz, który mnie konsultował, powiedział, że gdyby miał zachorować na raka, to chciałby, żeby to był rak piersi – bo dobrze się go diagnozuje i jego leczenie w Polsce jest na światowym poziomie. To mnie uspokoiło i dało do myślenia.\nNikt nie ma prawa odebrać Ci nadziei\nStatystyki i prognozy swoją drogą, ale niezależnie od nich, nawet najwybitniejszy lekarz nie ma prawa odebrać Ci nadziei. Bo każda sytuacja jest inna.\nPaulina: Pamiętam, że pod gabinetem onkologa pacjentki wypytywały się nawzajem, która jakiego ma raka. Żadna nie miała takiego typu, jaki miałam ja. Przez to pojawił się strach i niepewność co do powodzenia leczenia. Moja rada: nie czytaj w Internecie, jakie masz rokowania, nieprecyzyjne informacje mogą pogrzebać Twoją nadzieję.\nWizyty u onkologa i chirurga to często krótkie chwile, od których wiele zależy. Zobacz, czego możesz oczekiwać od swojego lekarza, jakie są Twoje prawa i jak warto, żeby wyglądała Wasza współpraca.\nNa wizyty lekarskie bierz notatnik – a najlepiej przyjdź z bliską osobą\nNie bój się zadawać onkologowi i chirurgowi pytań(zwłaszcza tych, zaczynających się na „po co?”, „dlaczego?”, „co to znaczy?”) dotyczących swojego stanu zdrowia. Spisz je sobie w notatniku przed wizytą, odhaczaj te, które już zadałaś; możesz też notować odpowiedzi. Najlepiej zabierz ze sobą zaufaną osobę – w silnych emocjach, które towarzyszą czasem wizycie, opanowany kompan może być na wagę złota.\nMateusz: Moja dziewczyna nie chciała mnie na początku zabierać na wizyty – nie rozmawiała też ze mną o tym, co ustalała z lekarzem. Czułem duży niepokój i strach, bo nie wiedziałem, jak mogę jej pomóc, co mamy dalej robić.\nDr Aleksander Grous: Nie bój się pytać. Część spraw dla nas, lekarzy jest oczywista i potrafimy je czasem pominąć lub tylko zasygnalizować, dla Ciebie może to być niezrozumiałe. Na krótkiej konsultacji nie sposób zrobić wykładu z raka piersi, dlatego notuj, analizuj, przemyśl w domu i przyjdź na kolejną wizytę przygotowana – wtedy łatwiej i szybciej przejdziesz przez proces leczenia.\nMonika: Na diagnozę poszłam ze swoim mężem – i to było bardzo pomocne. Kiedy ja byłam myślami gdzieś daleko, on o wszystko wypytywał lekarza, zapamiętywał.\nZnajdź lekarza lub lekarkę, którym ufasz\nJeśli trafiłaś na specjalistę, z którym masz dobry kontakt, wzbudza Twoje zaufanie, nie odbiera nadziei – to jak najbardziej, zostań u niego. Jeśli jednak tak nie jest – masz prawo zmienić lekarza. Co więcej – nawet, jeżeli już znajdziesz tego, któremu ufasz, nadal masz prawo zasięgnąć drugiej opinii i dobrze jest to zrobić. Dobrzy lekarze – tacy, którzy traktują Cię po ludzku, a nie jak przypadek – nie będą mieli o to pretensji.\nMagda: Moje koleżanki często wątpiły, czy wybrany przez lekarza sposób leczenia był optymalny „bo przecież inne kobiety mają inne procedury medyczne”. To nie pomaga w procesie leczenia i odbiera potrzebne siły. A pewność, że leczenie idzie zgodnie z najlepszą wiedzą, nawet jak jest trudne, pomaga znieść niedogodności z nim związane. Dlatego znalezienie zaufanego lekarza jest tak ważne.\nDr Katarzyna Pogoda: Jeśli mam wątpliwości co do tego, jak najlepiej leczyć pacjentkę, to sama sugeruję, żeby zasięgnąć drugiej porady u sprawdzonego lekarza. O wyborze terapii rozmawiamy w zespole, czasami z pacjentkami ustalam, że odbędą inną konsultację i wtedy podejmiemy ostateczną decyzję. I vice versa – do mnie również inni lekarze przysyłają swoje pacjentki, żeby skonsultować swoje decyzje co do terapii.\nLekarz i pacjentka to jedna drużyna\nCzasami na ważną wizytę wchodzimy jak na pojedynek – z całym arsenałem argumentów i bojowym nastawieniem. Pamiętaj, że onkolodzy to też ludzie – i tak jak Ty woleliby, żeby na wizytę pacjentki było przeznaczone więcej niż kilka minut, w trakcie których trudno wyjaśnić wszystkie wątpliwości. Dlatego lekarze cenią sobie współpracę z organizacjami pacjenckimi, od których otrzymasz wsparcie emocjonalne i informacyjne dotyczące np. badań genetycznych, leków nierefundowanych, typów implantów, metod rehabilitacji, spraw socjalnych czy kwestii peruk i protez.\nEwelina Puszkin, Omea Life: Warto sprawdzić, jaką pomoc możesz otrzymać od konkretnej fundacji. Działamy w różnych obszarach, dzięki czemu wzajemnie się uzupełniamy. Śmiało zadawaj pytania. Mamy wiedzę i doświadczenie, którym chcemy się z Tobą dzielić.\nMożesz leczyć się poza swoją pierwotną placówką\nDominuje myślenie, że lekarz lub lekarka, do których jesteśmy kierowani po diagnozie, będą już prowadzili całe leczenie. Nie wszyscy o tym wiedzą, ale tak nie jest. Możesz poszukać lekarza optymalnego dla siebie również poza placówką, w której Cię diagnozowano. Pamiętaj jednak o tym, aby mieć ze sobą pełną dokumentację choroby (zgodnie z ustawą z dnia 6.11.2008 r. masz prawo do wglądu do dokumentacji medycznej, a także sporządzania notatek, zdjęć lub poproszenia o wyciąg czy kopię. Jeśli chcesz poczytać o tym więcej, zajrzyj tutaj). Tylko w ten sposób możliwy będzie dobór właściwego leczenia. Jeżeli lekarz odmówi leczenia, ponieważ prowadziłaś je gdzieś indziej – poproś go o takie oświadczenie wraz z przyczyną odmowy na piśmie.\nAlicja, Życie po raku: Kobiety, które nie czują się doinformowane, nie mają czasu porozmawiać z lekarzem, bo wszystko odbywa się na zasadzie „szybko, szybko, do widzenia, następna”, nie są z nim w stałym kontakcie, jeśli coś się dzieje – zostają same i nie wiedzą co mają robić. Lekarz powinien udzielić wszystkich, konkretnych informacji, bo każdy przypadek jest indywidualny. Nie wszyscy specjaliści tacy są. Kobiety też się trochę boją. Dużo jest takich, które zamykają się tylko na swój rejon.\nKiedy choroba jest widoczna, możemy czuć, że całe nasze poczucie kobiecości jest zachwiane. Zobacz, jak radziły sobie z tym tematem inne kobiety, i co podpowiadają specjaliści.\nRak piersi nie pozbawia kobiecości\nKultura bombarduje nas prostym przekazem – piersi = kobiecość. Nic dziwnego, że wiele osób kojarzy utratę piersi za tożsamą z utratą kobiecości. Pamiętaj jednak, że to zewnętrzne standardy, które nie każdy podziela: sama możesz zdecydować, co dla Ciebie jest kobiece. Znacznie częściej kobiety uważają, że kobiecość to sposób bycia i patrzenia na świat niż sama fizyczność. Nikt nie powiedział, że to tylko piersi czy włosy.\nAlicja, Życie po raku: To, że nie mamy cycka, nie znaczy, że nie jesteśmy kobietami. Jesteśmy doświadczonymi kobietami, dobrze znającymi życie i niepoddającymi się. Po mastektomii nadal czuję się kobietą i nadal nią jestem.\nMałgorzata Ciszewska-Korona, Rak’n’Roll\nKobiecość jest w ruchach, gestach, w tym, jak się wypowiadasz i jak odnosisz się do innych. Tego Ci rak nie zabierze.\nWłosy w trakcie chemioterapii – czego można się spodziewać?\nWiele kobiet przechodzących chemioterapię odczuwa utratę włosów bardziej dotkliwie, niż utratę piersi. To normalne, że obawiasz się, jak tę zmianę odbierzesz Ty sama i otoczenie, bo jest to też zmiana bardziej widoczna. Włosy wypadają najczęściej około 2 tygodni po rozpoczęciu chemii. W przypadku długich włosów, warto przed chemioterapią przyciąć je na krótko, wtedy sam okres ich wypadania jest mniej dotkliwy. Możesz zawczasu kupić perukę albo wyposażyć się w turbany, jednak pamiętaj – nie masz obowiązku ukrywać swojego nowego wyglądu przed otoczeniem. Noś je tylko, jeśli sama tak zdecydujesz.\nMagda: Ścięłam moje długie blond warkocze na krótko, bo ten widok nie przeraża wtedy tak bardzo, jak długie kosmyki opadające na poduszkę czy ramiona. Zresztą wtedy łatwiej też ściąć je „na zero”. Obcięte włosy oddałam do fundacji, która robi z nich darmowe peruki dla następnych dziewczyn i ten bardzo ciężki czas godzenia się ze stratą włosów nabrał, choć przez chwilę, sensu.\nOla: Możesz nauczyć się wiązać turbany – na youtube znajdziesz tutoriale. Baw się nakryciami głowy, to rozładuje stres i poczujesz się pięknie i oryginalnie.\nPierś albo życie? Niekoniecznie\nW mobilizacji po diagnozie możesz myśleć, że jedyny wybór to „pierś albo życie”. Jednak w większości przypadków możliwa jest operacja oszczędzająca lub mastektomia z jednoczasową rekonstrukcją na NFZ. Tak mówią o tym inne dziewczyny z doświadczeniem raka piersi:\nPaula: W momencie diagnozy powiedziałam lekarzowi, że mogę stracić pierś, bylebym była zdrowa – chciałam mieć mastektomię bez rekonstrukcji. Dopiero moja lekarz przekonała mnie do rekonstrukcji. Po operacji, kiedy się obudziłam i poczułam, że jednak tam jest pierś, poczułam ulgę.\nEwelina Puszkin, Omea Life: Według aktualnych zaleceń jedynym wskazaniem do usunięcia piersi bez możliwości jednoczasowej rekonstrukcji jest rak zapalny piersi. W pozostałych sytuacjach możesz skorzystać z nowoczesnego chirurgicznego leczenia, które daje możliwości zachowania piersi lub amputacji z jednoczasową rekonstrukcją. Pamiętaj również, że radioterapia nie jest przeciwwskazaniem do takiego zabiegu. Wszystkie te procedury są refundowane, ale dostępne tam, gdzie pracują doświadczeni specjaliści.\nAnia: Wiedziałam, że nie dam sobie obciąć cycka, o ile to nie będzie absolutnie niezbędne. Lekarze mnie posłuchali, bo przyszłam z wiedzą, którą zdobyłam na podstawie lektury artykułów naukowych i wymiany doświadczeń z innymi pacjentkami.\nMakijaż permanentny przed chemioterapią\nMożliwe, że usłyszysz o makijażu permanentnym (czyli takim, który jest trwały, niezmywalny i wykonany za pomocą tuszu tatuatorskiego) dopiero po chemioterapii. Jednak wiele kobiet decyduje się zrobić go przed rozpoczęciem chemii – dzięki temu zmiany w wyglądzie są mniej widoczne, i nadal możesz czuć się atrakcyjna. (Nie zawsze jednak brwi i rzęsy wypadają zupełnie, czasem wystarczy uzupełnienie konturówką.) Jeśli obawiasz się kosztów takiego przedsięwzięcia, są miejsca, które proponują tańsze zabiegi, a niektóre zaoferują Ci go za darmo. Pamiętaj, żeby ten zabieg skonsultować ze swoim lekarzem.\nUla: Jak wypadają włosy, to na głowie można nosić szalik, chustkę, ale na twarzy już nie. Ja mam makijaż permanentny i bardzo go sobie chwalę. Oczywiście barierą bywają finanse, ale wiele gabinetów oferuje takie zabiegi osobom onkologicznym za darmo.\nRak piersi nie musi przekreślać szans na macierzyństwo\nW wielu przypadkach ciąża po raku jest możliwa. Są lekarze, którzy dobierają leczenie tak, żeby zachować płodność: można zamrozić komórki jajowe, pobrać fragment jajnika lub zarodki. Istnieją też zastrzyki, które chronią jajniki podczas chemii. Pytaj o to, szukaj takiego lekarza, który rozumie, że to dla Ciebie ważne.\nDr Katarzyna Pogoda: Macierzyństwo po wyleczeniu raka piersi jest możliwe, o ile pewne rzeczy zaplanuje się odpowiednio wcześnie. Obowiązkiem nas, jako lekarzy, jest dać pacjentce pełną informację o możliwościach zabezpieczenia płodności i zajścia w ciążę po raku piersi zanim jeszcze rozpoczniemy terapię. Coraz więcej badań pokazuje, że nie ma zwiększonego ryzyka nawrotu w przypadku zajścia w ciążę po wyleczeniu, dlatego możemy bezpiecznie rozmawiać o tym z pacjentkami.\nOla: Zapytaj onkologa, a jeśli on nie ma takiej wiedzy, zgłoś się do ginekologa-onkologa lub najbliższej kliniki leczenia niepłodności. Działaj szybko, bo zabiegi te należy wykonać przed podaniem pierwszej chemii.\nAgnieszka: Razem z mężem podjęliśmy decyzję, żeby zamrozić tkankę jajnikową. Taki zabieg można zorganizować i przeprowadzić w ciągu kilku dni. Nawet jeżeli ktoś ma tydzień do chemii, to zdąży.\nSą lekarze, którzy z niewiedzy bądź z ostrożności zakazują ciąży. Ciąża po raku jest naprawdę możliwa i nie zmienia rokowań ani nie wpływa na nawrót choroby. Wśród młodych Amazonek jest wiele mam, a ja jestem jedną z nich.\nPowrót do codzienności może brzmieć teraz nieco nieprawdopodobnie. Ale życie nie musi kręcić się już tylko wokół choroby i szpitala. Oto, co dziewczyny mówią o powrocie do normalności i codziennej równowagi.\nW trakcie leczenia możesz żyć normalnie\nJeśli czujesz się na siłach, możesz pracować w trakcie leczenia. To, że jesteś chora, nie oznacza, że musisz izolować się od społeczeństwa – nowotworem nie da się zarazić. W kolejnych poradach znajdziesz wyjaśnienie, dlaczego bycie wśród ludzi jest bardzo ważne w trakcie leczenia.\nEwelina Puszkin: W trakcie leczenia pracowałam, spotykałam się z przyjaciółmi, podróżowałam. Myślę, że taka „normalność” pomogła mi wtedy przetrwać, a dziś powoduje, że mam wiele miłych wspomnień z tamtego okresu.\nStarałam się każdego dnia wstać rano, ubrać się, umalować i wyjść z domu. To mi pomagało wziąć się w garść i nie tkwić w czterech ścianach z natłokiem myśli w głowie o chorobie.\nZobacz, o co możesz się ubiegać\nJest sporo praktycznych rozwiązań do dyspozycji, żeby ułatwić czas choroby i przyspieszyć powrót do formy. Jeżeli coś jest w naszym zasięgu, to dlaczego by z tego nie skorzystać?\nPeruki i protezy\nPeruki i protezy są refundowane do pewnej kwoty przez państwo – wystarczy, że lekarz specjalista (onkolog, radioterapeuta, chemioterapeuta) wystawi takie zlecenie i potwierdzisz je w swoim oddziale NFZ. Peruki (kod środka: P.93) NFZ refunduje w pełni do kwoty 250 zł. Natomiast peruki z naturalnych włosów nie są refundowane – możesz jednak otrzymać bezpłatną perukę w programie „Daj Włos!” fundacji Rak’n’Roll. Podobnie protezy piersi (kod środka: P.92) są refundowane do kwoty 280 zł (jeżeli jest droższa – pokrywasz różnice).\nW trakcie leczenia możesz ubiegać się o orzeczenie o niepełnosprawności – w zależności od jej stopnia przysługują Ci różne ulgi i korzyści, np. umiarkowany stopień niepełnosprawności reguluje dzień pracy do 7 godzin, zapewnia dodatkowe 10 dni urlopu, a także zniżki na komunikację miejską. Ponadto orzeczenie o niepełnosprawności (II stopnia) pomaga w odliczeniu od podatku zakupionych sprzętów. W przypadku długiego i trudnego leczenia, gdzie powrót do pracy jest uniemożliwiony, po 182 dniach zwolnienia lekarskiego przysługuje Ci zasiłek rehabilitacyjny (maksymalnie przez rok). Najpóźniej na miesiąc przed końcem tego zwolnienia należy udać się do ZUS-u i złożyć wniosek o taki zasiłek (więcej informacji znajdziesz tu: https://www.zwrotnikraka.pl/zus-dla-chorych-na-nowotwor/).\nMagda: W trakcie chemioterapii dostałam znaczny stopień niepełnosprawności, czyli pierwszą grupę (brak piersi, chory uzależniony jest od pomocy innych w tym czasie); w związku z tym mogłam skorzystać z bezpłatnej komunikacji, karty parkingowej (brak opłat na parkingu Centrum Onkologii). Otrzymałam też 153 zł miesięcznie zasiłku.\nNa czas po operacji rekonstrukcji warto pomyśleć o gorsecie rehabilitacyjnym i pasie stabilizującym implanty. Biustonosze kompresyjne zmniejszają ryzyko deformacji i infekcji, a więc mogą znacznie poprawić Twój komfort i przebieg rekonwalescencji. Posiadając grupę niepełnosprawności możesz odliczyć od podatku taki sprzęt rehabilitacyjny oraz niektóre leki czy kosmetyki. Aby to zrobić, potrzebujesz zaświadczenia od lekarza specjalisty, potwierdzającego konieczność posiadania takich przedmiotów, a przecież wielu z nich rozumie, że zdrowie to nie tylko ciało, ale także psychika. Pamiętaj, odliczany sprzęt musi mieć związek z twoim orzeczeniem o niepełnosprawności, jeżeli dotyczy ono raka piersi, to nie możesz odliczać np. aparatu słuchowego czy okularów.\nWe wracaniu do formy też masz wsparcie!\nWe wracaniu do formy bardzo cenny jest przemyślany wysiłek fizyczny, np. joga i ćwiczenia rozciągające. Często podczas leczenia zapomina się o rehabilitacji – rehabilitanci i rehabilitantki powinni zapoznać Cię z ćwiczeniami, które pozwolą Ci wrócić do formy po operacjach chirurgicznych, szczególnie, gdy miałaś wycinane węzły chłonne. Ćwiczenia mogą nawet spowodować, że będziesz sprawniejsza niż przed rozpoczęciem leczenia. Skorzystaj też z refundowanych pobytów w sanatorium – to nie tylko odpoczynek, ale także powrót do kondycji! Aby poznać wszelkie szczegóły, sprawdź Przewodnik Kuracjusza na www.sanatorium.com.pl i jak zawsze, skonsultuj z lekarzem rodzaj zabiegów, jakie są Ci proponowane.\nUla: Nie wiedziałam, że są cztery rodzaje wyjazdów sanatoryjnych. ZUS-owskie uchodzi za najlepsze, bo oferuje wszystko – wyżywienie, pobyt i dojazd. Drugie jest w ramach NFZ-u i to jest tak zwane „poszpitalne”. Trzeci rodzaj to NFZ-owskie normalne, czyli to, na które jeżdżą nasi dziadkowie. A na czwarte trzeba mieć orzeczenie o niepełnosprawności.\nTo naturalne, że chcesz wiedzieć i szukać odpowiedzi na swoje pytania. Internet to nieocenione źródło informacji – pomaga też nawiązać kontakty, które będą źródłem wsparcia i praktycznych porad. Z drugiej strony, jest też pełen pseudowiedzy o alternatywnych terapiach, o tym, co pomogło cioci sąsiada lub jej kotu. Takie sugestie mogą być naprawdę szkodliwe. Polegaj tylko na wiedzy fachowej, czyli takiej, pod którą podpisuje się autorytet – lekarz bądź lekarka. Co więcej, w Internecie możesz natknąć się na informacje, które nie nastrajają optymistycznie – to te o złych rokowaniach czy nieudanym leczeniu. Pamiętaj, że terapie onkologiczne zmieniają się bardzo dynamicznie i osoba z takim samym rakiem piersi jeszcze dwa lata temu mogła być leczona zupełnie inaczej.\nRozważ „za” i „przeciw” googlowania raka. Możesz poprosić bliskich, żeby szukali tych rzetelnych informacji razem z Tobą lub za Ciebie, jeśli dla Twojego zdrowia psychicznego lepiej będzie unikać forów.\nMożesz natknąć się na informacje o leczeniu, które będzie wyglądało na optymalne dla Ciebie, ale nie jest refundowane przez NFZ – zapamiętaj, zapisz, o to też możesz zapytać swojego lekarza.\nGrupy wsparcia na FB, które polecają dziewczyny:\nAmazonka – Życie po diagnozie rak piersi\nChirurgia piersi – nie jest mi obojętnie\nNa facebooku znajdziesz grupy wsparcia - wpisz w wyszukiwarkę hasło "amazonka", "rak piersi" itp. Dziewczyny są bardzo pomocne i chętnie dzielą się swoją wiedzą. Mnie to bardzo pomogło na początku drogi i teraz sama służę radą na takich grupach.\nZalecenia lekarskie przede wszystkim. Dodatkowo - środki komplementarne\nLeczenie zlecone przez Twojego lekarza bądź lekarkę to podstawa. Ale są też rzeczy, które możesz robić sama, a pomagają organizmowi lepiej znieść proces leczenia – dieta roślinna, ograniczenie spożycia cukru i mięsa czy aktywność fizyczna. Aby dowiedzieć się więcej o medycynie komplementarnej, zajrzyj do książki Piersi. Poradnik każdej kobiety dr Kristi Funk. To poradnik autorstwa chirurg onkologicznej, przystępnym językiem opisujący, czego unikać np. w diecie, i jakie zmiany w stylu życia wprowadzić, żeby sobie pomóc – wszystko poparte badaniami.\nKsiążki, które polecamy:\nNiezwykłe dziewczyny. Rak nie odebrał im marzeń. Agnieszka Witkowicz-Matolicz\nHolistyczne ścieżki zdrowia. Po prostu bądź. Orina Krajewska\nZdrowa od nowa. Rak piersi – dieta, leczenie, życie. Iwona Xiężopolska-Krzyżańska, Magdalena Makarowska, Katarzyna Borkowska-Mękarska\nMagda Sulikowska, Alivia: Do Fundacji bardzo często zgłaszają się chore pytając o informacje, które znalazły w Internecie – często niestety to alternatywne sposoby leczenia. Choć sama nakłaniam nasze podopieczne do poznania swojego raka, wiem, jak trudno odnaleźć się w chaosie informacji. Sami szukamy i tworzymy dla chorych sprawdzonych źródeł wiedzy – https://www.alivia.org.pl/wiedza-o-raku/\nTy i inni wokół Ciebie\nWiele kobiet mówi, że paradoksalnie – choroba zmieniła je na lepsze, bo zmusiła do przewartościowania swojego życia. Czasem także na relacje z innymi zaczynamy patrzeć na nowo.\nMoże zabrzmi to dziwnie, ale wiele dziewczyn mówi, że rak wniósł wiele dobrego do ich życia. Jeśli wcześniej stawiałaś wszystkich ponad sobą, a Twoje potrzeby były na ostatnim miejscu, teraz masz szansę to zmienić. Jakie masz marzenie, plan, który wiecznie odkładałaś na później albo nie miałaś odwagi o nim mówić? Zrób coś tylko dla siebie. Rak może być okazją do przewartościowania swojego życia. A pasja i cel pomogą Ci lepiej znieść czas leczenia.\nIwona: Kiedyś bałam się odmawiać. Wiele rzeczy mnie paraliżowało. Teraz, po raku, większością się nie przejmuję. Grzecznie i kulturalnie mówię, że coś mi nie pasuje, że jakaś sytuacja jest dla mnie niekomfortowa. Skupiam się na tym, żeby być zdrowa. A z resztą problemów wiem, że sobie poradzę.\nAdrianna Sobol: Choroba to często cenna lekcja z bycia dla siebie ważną. To moment, w którym możesz wreszcie pozwolić sobie na naukę zdrowego egoizmu. Korzystaj z tych cennych lekcji i raz na zawsze wyrzuć ze swojego słownika słowo „później”.\nZdrowe relacje z ludźmi sprzyjają Twojemu samopoczuciu\nNieprzyjemne reakcje ludzi (milczenie, odsuwanie się) najczęściej wynikają ze strachu albo niewiedzy. Niektórzy mogą myśleć, że lepiej przemilczeć temat, niż palnąć gafę. Spróbuj przejąć inicjatywę. Jasno określaj swoje potrzeby: niektórym będzie łatwiej pomóc Ci praktycznie, na przykład robiąc zakupy, kiedy czujesz się źle, bo z przytuleniem czy wysłuchaniem mogą mieć problem. Jeśli coś Cię rani, mów o tym głośno – mogą nie zdawać sobie z tego sprawy. Natomiast tych, którzy mimo zwrócenia uwagi dalej sprawiają Ci przykrość, spróbuj ignorować albo odciąć. To trudne, ale Twój stan psychiczny jest ważniejszy niż utrzymywanie niezdrowych relacji.\nMagda: Jasno i zdecydowanie powiedzcie swoim bliskim, czego od nich oczekujecie. Że rozumiecie, że też ich to przeraża, że się boją, pewnie bardziej niż ty sama, bo po prostu wiedzą mniej, co czujesz, ale TY POSTANOWIŁAŚ, że przejdziesz przez to leczenie. U mnie to zadziałało – mąż, mama i teściowie po początkowych łzach i szlochach przeszli szkolenie, powiedziałam to, co powyżej i potem już było OK. A w momencie mojego zwątpienia miał mnie kto podnieść na duchu i przywrócić wolę do walki.\nMożesz mówić otwarcie o swoich potrzebach\n„Słuchaj, czuje się dzisiaj źle – wolałabym z nikim nie rozmawiać” – i od razu wiadomo, o co chodzi! Mów jasno o swoich potrzebach, ale z szacunkiem – w ten sposób nie skrzywdzisz drugiej osoby. Jeśli czujesz, że kotłują się w Tobie emocje, powiedz drugiej osobie, co się dzieje – i spróbuj dodać, czego oczekujesz. Również, jeśli chciałabyś być po prostu wysłuchana.\nMagda: Z jednym „ale” – szanuj innych i miej na uwadze, że też mają prawo do swoich emocji. Nie tylko Ty chorujesz, ale cała rodzina razem z Tobą. Ja skorzystałam ze wsparcia Warszawskiego Centrum Psychoonkologii, z warsztatów „Jak rozmawiać z dziećmi, kiedy rodzic choruje”. Bardzo to pomogło mi i całej rodzinie przejść przez ten czas, zachowując w miarę normalny tryb życia.\nPamiętaj, że Twoja choroba mocno dotyczy osób wokół Ciebie. Rozmawiaj z nimi otwarcie, niech wiedzą, co się z Tobą dzieje. Wasze relacje zależą także od Ciebie.\nBycie z innymi to ważny element w drodze do zdrowia\nPostaraj się nie izolować – nawiązuj nowe znajomości i spotykaj się z ludźmi. Badania pokazują, że wsparcie społeczne i kontakty towarzyskie poprawiają rokowania i ogólną ocenę zdrowia u osób z rakiem piersi. Jeśli chcesz je poczytać, oto one:\nWinzeberg Aj. i in.: Evaluation of an internet support group for women with primary breast cancer ;\nKroenke C.H. i in..: Social Networks, Social Support, and Survival After Breast Cancer Diagnosis ;\nDeręgowska:Kobieta z chorobą nowotworową w sieci wsparcia społecznego\nPoszukaj w swojej miejscowości spotkań tematycznych, odpowiadających Twojej potrzebie. Jeżeli jeszcze nie ma ich w Twojej okolicy, możesz je zorganizować lub zrzeszyć grupę kobiet, które tak, jak Ty przechodzą przez raka. Lokalne ośrodki kultury i urzędy pomogą wesprzeć Twoją inicjatywę. Wasza grupa może też wykorzystać darmowe, ogólnodostępne przestrzenie, takie, jak Miejsca Aktywności Lokalnej czy świetlice. Jeżeli chciałabyś, aby np. w twoim sąsiedztwie odbyły się warsztaty simontonowskie czy warsztaty kulinarne, możesz skorzystać z takich mechanizmów jak Budżet Obywatelski lub Inicjatywa Lokalna.\nAdrianna Sobol: Inna pacjentka, która jest w trakcie leczenia lub jest już po zakończonym leczeniu – to rodzaj bezcennego wsparcia i możliwość wymiany wiedzy. Nikt nie zrozumie pacjenta tak dobrze, jak inny pacjent. Wielokrotnie obserwowałam jak podobne doświadczenia, nawet takie, jak choroba, były początkiem tworzenia się pięknej przyjaźni.\nLeczenie to czas działania i mobilizacji. Kiedy najtrudniejszy i najbardziej intensywny okres będzie już za Tobą, możesz chcieć na nowo zacząć układać swoją codzienność.\nNa prawie wszystko jest sposób\nJeśli możemy sobie pomóc i ulżyć, to dlaczego z tego nie skorzystać? Nawet jeżeli nie ma możliwości pełnego rozwiązania problemu, to istnieją patenty na jego złagodzenie. Ból, suchość śluzówki, zaburzenia trawienia, bezsenność… Nie musisz tak bardzo cierpieć – zapytaj o rozwiązanie lekarza i kobiet, które mają podobne doświadczenia. W przypadku bólu radzimy sięgnąć do video-poradników dostępnych na youtube. Często prowadzą je osoby z doświadczeniem chronicznego bólu. Większość z nich jest po angielsku, ale można włączyć opcję wyświetlania napisów po polsku. Sprawdź np. How I Deal with Chronic Pain na kanale Simon and Martina czy Traveling When You Have Chronic Pain na As/Is. Jeżeli to możliwe, pomyśl o skorzystaniu z wizyty w Poradni Leczenia Bólu.\nPaulina: Przed rakiem miałam takie podejście: zacisnę zęby i wytrzymam ból. W trakcie chemioterapii zrozumiałam, że leki są po to, żeby zniwelować skutki leczenia i samej choroby. Kiedy muszę się zregenerować, a nie mogę zasnąć, to biorę lek nasenny. Nie trwam w bólu, leczę się przeciwbólowo. Po chemii na suchość śluzówki nosa stosowałam specjalne żele; żeby uniknąć uszkodzenia wrażliwych dziąseł, używałam ultramiękkich szczoteczek do zębów.\nPo leczeniu obawy zostają, ale czy są zasadne?\nObawy zostają i pozostaną jeszcze przez jakiś czas. Wiele kobiet mówi, że po zakończonym leczeniu najdrobniejsze ukłucie w ciele odbierają jako sygnał alarmowy, który może zwiastować nawrót. Stąd bierze się potrzeba „szukania raka”, poprzez np. samodzielne, prywatne wykonywanie badań obrazowych. Niby zwykłe dmuchanie na zimne, a może zaszkodzić. Powiedz o swoich obawach lekarzowi i zapytaj, czy dane badanie jest zasadne, a przede wszystkim – bezpieczne dla Ciebie. Warunki niektórych badań mogą kolidować z leczeniem czy rehabilitacją (na przykład, jeśli masz aktualnie wszczepiony ekspander).\nPamiętaj, że zalecenia badań kontrolnych po zakończonym leczeniu raka piersi mogą się różnić w zależności od indywidualnej sytuacji. Aktualnie większość z nich obejmuje:\nsamobadanie piersi co miesiąc\nbadanie i kontrola lekarska co 3 miesiące w pierwszych 2 latach, co 6 m-cy 2-5 lat po leczeniu, potem co 12 miesięcy\nmammografia raz w roku, po operacji oszczędzającej – pierwsza po 6 miesiącach\nbadanie ginekologiczne raz w roku\nbadania obrazowe i laboratoryjne – indywidualnie, ze wskazań klinicznych\nDodatkowo dla profilaktyki zaleca się utrzymanie BMI w przedziale 20-25, aktywność fizyczną, ograniczenie alkoholu i rzucenie palenia.\nCo po raku? Masz na to wpływ\nPo zakończeniu leczenia niektóre dziewczyny czerpią siłę z działania na rzecz innych pacjentek, dzielą się wiedzą, organizują grupy – może to dla Ciebie jest również ciekawe rozwiązanie i da Ci dużo satysfakcji? Jednocześnie, masz prawo zupełnie się odciąć od tego rozdziału swojego życia i zostawić go w tyle – to też jest jak najbardziej w porządku.\nMałgorzata Ciszewska-Korona: Życie po raku może być lepsze, bo bardziej świadome, bo nauczyliśmy się doceniać relacje, przyjaźnie – te prawdziwe, które przetrwają chorobę. Uczymy się walczyć o siebie, a nie tylko zadowalać wszystkich wokół, siebie stawiając na ostatnim miejscu.\nPo usłyszeniu diagnozy powiedziałam sobie: „dzisiaj jest pierwszy dzień całej reszty mojego życia i to ode mnie zależy, co z tym życiem zrobię”. Przez raka piersi można przejść. Nie trzeba rezygnować z normalnego życia, zamykać się w domu i chorować pod kołdrą. A po leczeniu można wrócić do realizacji marzeń.\nZobacz, kto tworzył Krótką Instrukcję Obsługi Raka Piersi\nKrótka Instrukcja Obsługi Raka Piersi to wynik pracy wielu osób, działających we wspólnym celu. To dzięki ich dobrej woli, zaangażowaniu i chęci dzielenia się swoją wiedzą mogliśmy zebrać w jednym miejscu porady, które mają szansę ułatwić drogę przez raka kolejnym dziewczynom i ich bliskim.\nInstrukcję napisaliśmy razem z:\nkobietami, które przeszły raka piersi i chcą dzielić się swoją wiedzą oraz doświadczeniem z innymi;\nosobami, które były przy swoich bliskich w czasie choroby i wspierały proces leczenia;\nosobami pracującymi na rzecz kobiet z rakiem piersi i poszerzania świadomości na temat aspektów tej choroby w Polsce; oraz\nlekarzami, lekarkami i psychoonkolożkami.\nMałgorzata Ciszewska-Korona, psychoonkolog, fundacja Rak’n’Roll\ndr Aleksander Grous, chirurg onkolog, Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie\ndr Paweł Kabata, chirurg onkolog, Klinika Chirurgii Onkologicznej Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego\nOlga Kłoda-Krajewska, psychoonkolog, Warszawskie Centrum Psychoonkologii\nJacek Maciejewski, fundacja Rak’n’Roll\nOlga Myślińska, fundacja Rak’n’Roll\ndr Katarzyna Pogoda, onkolog kliniczny, Centrum Onkologii – Instytut Marii Skłodowskiej-Curie\nDominika Sierdzińska, fundacja OmeaLife\nMagdalena Sulikowska, fundacja Alivia\nAdrianna Sobol, psychoonkolog, fundacja OnkoCafe\nIwona Xiężopolska-Krzyżańska, fundacja Pełną Piersią Na Rzecz Rozwoju Rekonstrukcji Piersi\nDziękujemy także wszystkim osobom, które zechciały podzielić się z nami swoim doświadczeniem, wiedzą i radą poprzez formularz internetowy.\nKoordynacja projektu: Marta Ploch i Robert Statkiewicz\nRedaktor Naczelna: Karolina Wierzbińska\nWsparcie merytoryczne i organizacyjne: Bartosz Narzelski, Szymon Szymczyk, Luiza Pasikiewicz, Stanisław Wanatowicz, Jakub Beraś, Adam Bartkiewicz, Marta Dragan, Ewa Wojciechowska, Tomasz Suski\nKorekta: Agnieszka Wierzbińska\nOprawa graficzna: Ania Troszkiewicz i Emilia Nyka\nCześć, przyjaciółko, cześć, przyjacielu!\nFakt, że to czytasz – to, że jesteś i działasz, ogromnie dużo znaczy.\nTo, że jesteś gotowa/y wspierać najbliższą Ci osobę sprawi, że podróż przez leczenie onkologiczne będzie dla niej o wiele łatwiejsza. Instrukcja powstała dzięki osobom, które znajdowały się w takiej samej sytuacji, jak Ty. Najważniejsze, abyś nie zapominał/a o sobie – Twoje zdrowie i szczęście to już połowa sukcesu!\nWspieraj, ale nie zapominaj o sobie\nNa początku może się wydawać, że Twoją rolą jest wyłącznie wspierać swoją najbliższą. Ale przez tę drogę idziecie razem i nie możesz zapominać o sobie. Co więcej, zadbanie o własną równowagę sprawi, że będziesz mogł/a lepiej i dłużej wspierać swoją bliską.\nTwoja obecność jest ważna, dlatego zadbaj także o siebie\nDzięki temu, że jesteś, jakość życia osoby leczącej się może być wyższa. Być może jeszcze tego nie wiesz, ale Twoje wsparcie jest bardzo ważnym czynnikiem w procesie leczenia (potwierdzają to badania – jeśli chcesz je poczytać, pod tym linkiem możesz pobrać pełny tekst: Kurowska K. i Adamczyk I.: Rola wsparcia i zachowań zdrowotnych w zmaganiu się kobiet z rakiem piersi .\nOlga Kłoda-Krajewska, psychoonkolog\nŻeby móc dobrze wspierać, mieć na to siłę i energię, trzeba przede wszystkim zadbać o siebie. Pamiętaj więc o tym, żeby starać się nie zatracać w pomaganiu.\nMasz prawo do swoich uczuć – nie jesteście jedną osobą, ale jedną drużyną\nSytuacja, w jakiej się znaleźliście nie powoduje, że nie masz prawa do wyrażania uczuć – okazuj troskę, ale nie bój się też mówić o swoich potrzebach i smutkach. Czasami osoba chora może czegoś nie mówić uważając, że oszczędza Ci w ten sposób kłopotu. Wytłumacz jej spokojnie, że np. wiedza na temat jej zdrowia pozwala Ci odnaleźć się w nowej sytuacji, planować lepiej przyszłość i po prostu – czuć się pewniej.\nAnia: Nie bój się rozmawiać o swoich uczuciach z chorą. Ona rozumie, ale też może boi się o tym mówić. Ktoś musi się odważyć, to pomaga. Rozmowa jest bardzo ważna.\nWażne są chwile razem – ale te oddzielnie też\nTo normalne, że czasami będziesz potrzebować chwili oddechu. Zrób sobie „wolne od raka” – może weekend ze znajomymi w górach albo nocowanie u przyjaciół to nie jest taki zły pomysł? Ty i Twoja bliska osoba macie do siebie telefony, możecie zawsze się zdzwonić i chwilę porozmawiać. A być może wystarczą Ci dwie godziny na spacerze, na zakupach lub w bibliotece? Chwile odpoczynku od siebie powodują, że możemy być silniejsi, kiedy jesteśmy razem.\nAnia: Silny bliski to silny chory. A siłę dają nam inni ludzie. Nie miej wyrzutów, że wyskoczyłeś na piwo czy do kina. Ja się spalałam, wydawało mi się to wysoce niestosowne, że śmieję się i bawię. To był ogromny błąd. Bardzo oddziaływał na moje stosunki z otoczeniem, które współczuło mi, ale nie rozumiało.\nNie rezygnuj ze spędzania czasu tak, jak przed rakiem\nWasze życie nie musi opierać się tylko na rozmowie o chorobie i planowaniu wizyt w szpitalu. Jeśli masz jakiś pomysł na to, co możecie wspólnie robić, porozmawiajcie o tym – jeżeli będzie to zbyt duży wysiłek dla chorej, pomysł można zawsze zmodyfikować. Prócz tego, że Twoja bliska przechodzi teraz chorobę nowotworową, to wciąż ta sama osoba.\nUla: Koleżanka zaprosiła nas na babską imprezę. Każda z nas mogła przyjść ubrana tak, jak chciała. Jedna przyszła w dresach, druga w pełnym makijażu – bo miała taką potrzebę. Przymierzałyśmy też suknie ślubne, no i dziewczyny z myślą o mnie zrobiły wegańskie jedzenie.\nW rozmowie jest siła\nW nowej sytuacji możliwe, że również wspólnej rozmowy będziecie uczyć się na nowo. Silne emocje, jakie towarzyszą czasem chorobie, mogą być dodatkowym wyzwaniem. Oto wskazówki, które ułatwią Wam komunikację.\nRozmawiaj i pytaj – nie ma głupich pytań!\nLepiej po prostu zapytać, niż zgadywać czy domyślać się, o co chodzi drugiej osobie. Każdy przypadek jest indywidualny ze względu na waszą wspólną historię i unikalne chwile, które Was łączą. Rozmawiajcie jak najwięcej, aby poznać swoje potrzeby. Opracujcie swój „słownik” wyrazów i zwrotów, które pozwalają Wam na sprawną komunikację i nie powodują wzajemnego smutku. Działacie we wspólnym celu. Żeby go osiągnąć, warto postawić na otwartą rozmowę.\nMaja: Przede wszystkim mój chłopak zawsze przy mnie był i to on dał mi takiego kopa. Zawsze jak widziałam, że on siedzi obok mnie, to byłam mu wdzięczna.\nZapomnij o zwrotach „jak się czujesz?” i „będzie dobrze”\n„Jak się czujesz?” to taki odpowiednik rutynowego „jak się masz” na początek rozmowy. Warto jednak wiedzieć, że dla osób chorych te słowa bywają drażniące. Może lepiej zapytać „jak mogę Ci pomóc?” albo „co dzisiaj robimy?”. Drobne słowa, takie jak „jestem z tobą” mają niezwykłą wartość dla chorego – zapewniają, że jesteście w tym razem. Czasami wystarczy, że będziesz obok, potrzymasz za rękę lub przytulisz.\nMałgorzata Ciszewska-Korona, psychoonkolog: Chorzy bardzo często chcą wszystkie swoje lęki wyrzucić z siebie. Mówiąc „będzie dobrze” – zamykamy drogę do dalszej rozmowy. Mówimy tak, kiedy nie wiemy, co poradzić. A prawda jest taka, że nie musimy wiedzieć. Najlepsze, co możemy dać, to szczera, otwarta obecność przy drugim człowieku.\nZapomnij o zwrocie „będzie dobrze". Nie wiemy, czy będzie dobrze, robimy wszystko by tak się stało, mamy też nadzieję, ale pewności nie mamy. Patrzymy w dobrą stronę, ale bez przywiązywania się do wyniku.\nWłącz wyrozumiałość, ale nie zapominaj nigdy o sobie\nJak w przypadku każdej choroby, okres leczenia i powrotu do formy nie należą do najprzyjemniejszych – zwłaszcza w przypadku chemioterapii. W tym okresie osoba Ci bliska może być smutna, przygnębiona, a również z powodu wszystkich efektów ubocznych chemioterapii – po prostu trudna. Pamiętaj – nie wszystko, co słyszysz, jest dokładnie przemyślane i nie musisz brać tego do serca. Jeżeli czujesz, że granice twojego komfortu zostały przekroczone, jasno i stanowczo, ale spokojnie daj znać o tym drugiej osobie. Możesz posłużyć się takim wzorem komunikacji:\n„Czuję (miejsce na twoje uczucia), kiedy ty (miejsce na zachowanie drugiej osoby, które wzbudziło emocje). Potrzebuję/oczekuję… (miejsce na twoje oczekiwania wobec drugiej osoby).”\nDowiesz się więcej wpisując w wyszukiwarkę internetową „porozumienie bez przemocy” lub „metoda NVC”.\nAlicja, Życie po raku: Moja przyjaciółka kiedyś mi powiedziała ze łzami w oczach – co ty sobie myślisz, że my wszyscy nie przeżywamy twojej choroby? W pewnym momencie człowiek, który jest pacjentem onkologicznym robi się egoistyczny, bo to ja jestem chory, bo kto mnie może zrozumieć, bo ja przyjmuję chemioterapię, naświetlenia, bo ja nie mam piersi itd. To są takie „bo ja, bo ja, bo ja”.\nRozbij ciszę wokół raka\nWiele osób z Twojego otoczenia może nie wiedzieć, jak zachować się w nowej rzeczywistości. Nie oszukujmy się – chociaż nowotwory dotykają coraz więcej osób, nie rozmawiamy o tym, jak wygląda codzienność w takiej sytuacji. Dlatego możesz zetknąć się z ciszą, skrępowaniem i wycofaniem. Nie bój się powiedzieć innym, że to, czego potrzebujecie Ty i twoja bliska, to kontakt i rozmowa, a nie milczenie, współczucie i łzy. Zapewnij, że Ty sam/a chętnie opowiesz im o sytuacji, w której się znaleźliście i wprowadzisz w tajniki „nowotworowej etykiety”.\nMaja: Widziałam, że ludzie chcą mnie pocieszać, ale też sami się tego boją. Najgorsze, co mnie spotkało w tej chorobie, to odwrócenie się niektórych osób ode mnie. Psycholog tłumaczyła mi, że ludzie mogą się bać. Ja to rozumiem.\nChodźcie razem na wizyty lekarskie\nJeśli tylko osoba chora wyrazi na to zgodę, chodźcie razem na wizyty lekarskie. Twoje trzeźwe spojrzenie na sytuację pozwoli Ci na dopytywanie się lekarza w każdej kwestii, która może być niezrozumiała dla Ciebie lub chorej. Możesz także robić krótkie notatki na każdej z wizyt. Wspólne chodzenie do lekarza leży także w Twoim interesie – da Ci spokój, opanowanie i rozeznanie co do działania.\nMateusz: Bardzo chciałem chodzić z moją dziewczyną na wizyty lekarskie, na leczenie – chciałem dotrzymać jej towarzystwa, ale też po prostu wiedzieć, co się dzieje. To powodowało, że miałem pojęcie, na czym stoimy i co się dzieje.\nDo tej pory mówiliśmy o kwestiach, które dotyczą Waszej dwójki. Ale kiedy mimo starań czujesz, że na Twoich barkach spoczywa zbyt duży ciężar, pamiętaj, że możesz szukać wsparcia w rodzinie i przyjaciołach, a także miejscach stworzonych specjalnie w tym celu.\nInformuj rodzinę i bliskich o swoich potrzebach\nW obliczu raka często cała uwaga koncentruje się na osobie chorej – w tym i jej własna. Nie oznacza to, że przestałaś/eś być dla niej ważny/a – po prostu stara się odnaleźć w nowej sytuacji, tak jak Ty. Postaraj się mieć do tego dystans, ale przede wszystkim rozmawiaj z rodziną i bliskimi o swoich uczuciach, oczekiwaniach i potrzebach. Daj znać, że Tobie też przydałaby się pomoc.\nJedyne, co słyszałam to „musisz być dzielna” – to wcale nie pomagało. Czułam tylko, że faktycznie wszystko jest na moich barkach, a przecież ja też miałam wątpliwości, nie wiedziałam, co i jak robić.\nRozdziel obowiązki wśród bliskich i rodziny\nJeżeli czujesz, że zaczynasz tracić siebie na rzecz osoby chorej, a wszystkie podtypy raka piersi potrafisz wymienić przez sen, czas poszukać dodatkowego wsparcia wśród rodziny i bliskich. Rozdzielenie obowiązków nie oznacza, że stracisz kontrolę i rozeznanie w sytuacji. Nie czekaj, aż inni wyjdą z inicjatywą – możesz rozesłać maila do bliskich z rzeczami, które są dla Was niezbędne do zrobienia w danym miesiącu czy tygodniu. Ktoś może robić posiłki, ktoś może pomóc w sprzątaniu mieszkania lub w innych codziennych obowiązkach. Poszukiwanie i pogłębianie wiedzy możecie praktykować wspólnie z bliską osobą – w ten sposób rozdzielicie wagę tego obowiązku na dwoje i będziecie razem ciągle na bieżąco.\nUla: Mąż zabiegany, dziecko do przedszkola przyprowadzić, odprowadzić, zrobić obiad, posprzątać w domu – to jest za dużo na jedną osobę. I jeszcze żona, która wymaga opieki. Uważam, że w chorobie przewlekłej, która jest obciążająca dla całej rodziny, jeżeli się poprosi o pomoc jak największą liczbę osób, to utworzy się krąg. Im większy krąg, tym mniejsze obciążenie dla jednej osoby – dlatego warto.\nPorady psychoonkologiczne i warsztaty simontonowskie – również dla Ciebie\nKażdy potrzebuje wsparcia – to nie jest oznaka słabości. W warsztatach simontonowskich jesteś równie ważna/y, co Twoja bliska, jak na każdej terapii. Niektóre grupy są dedykowane wyłącznie osobom towarzyszącym. Warsztat może bardzo pomóc – nie tylko w zrozumieniu siebie nawzajem, ale także w zrozumieniu Twoich własnych uczuć i potrzeb. Podobnie jest ze wsparciem psychoonkologa, które w wielu placówkach czy fundacjach jest bezpłatne.\nOlga Kłoda-Krajewska: Są fundacje, które takie konsultacje i warsztaty prowadzą również bezpłatnie – warto o to podpytać. Zastanów się, co może bardziej Ci służyć – kontakt sam na sam z psychologiem czy bycie w grupie z innymi osobami, które są w sytuacji podobnej do Twojej i czerpanie wiedzy od nich. Z mojego doświadczenia zawodowego wynika, że warsztaty dla osób wspierających często dają dużo energii, wiedzy i umiejętności do dalszego pomagania.\nDziel się swoim doświadczeniem z innymi\nOsób, które wspierają bliskie z rakiem piersi, jest co najmniej tyle samo, co osób chorych. Jest to jednak grupa osób, które zaabsorbowane wsparciem zapominają często o sobie. Możecie być dla siebie nieocenionym źródłem wiedzy i zaufania! Dlatego warto pomyśleć o spotkaniu takiej grupy. Możesz sam/a je zorganizować – pomogą Ci w tym animatorki i animatorzy kultury czy urzędnicy w Twojej miejscowości. Możesz także wykorzystać bezpłatne zasoby miejskie, takie jak ratusz, świetlice czy Miejsca Aktywności Lokalnej. W przypadku, gdy wasza grupa potrzebowałaby dodatkowego wsparcia materialnego (opłacenie psychoonkologa czy organizacji warsztatów simontonowskich), możesz zapytać się tych miejsc o taką możliwośćlub zgłosić swój pomysł do Budżetu Partycypacyjnego/ Obywatelskiego (od 2018 roku ta forma aktywności jest ogólnodostępna, prócz miast na prawach powiatu – te same decydują, czy umożliwią to swoim mieszkańcom) lub Inicjatywy Lokalnej. Aby dowiedzieć się więcej, zajrzyj TUTAJ.\nChcę jak najwięcej o tym rozmawiać, dzielić się swoim doświadczeniem i wiedzą – a mam ich niemało, bo 25 lat! Czuję, że mogę być ważnym wsparciem dla innych – takim, jakiego ja sam potrzebowałem.\nOnko-savoir vivre na social media\nGłównym powodem zmowy milczenia wokół raka jest obawa, że nie będziemy wiedzieć, jak się zachować, albo „palniemy” coś niestosownego. Lepiej popełnić niezręczność (i się do tego przyznać) niż zamilknąć i pozwolić, żeby nasza obawa sprawiła, że osoba chora zostanie sama. Oto kilka rad, które ułatwią Ci odnalezienie się w takiej sytuacji.\nJak się zachować, kiedy Twój znajomy na social media mówi, że ma raka?\nMoże lepiej zamiast lajka pod statusem napisać szczery komentarz wyrażający wsparcie („Jestem z Tobą!”, „możesz na mnie liczyć”).\nOdpuśćmy sobie pytanie „jak się czujesz”? – to nie jest najlepszy pomysł. Lepsze będzie zapytanie się „jak mogę Ci pomóc”? albo „co konkretnie mogę dla Ciebie/Was zrobić?”.\nTo, że bliska Ci osoba postanowiła powiedzieć innym o swojej chorobie, wymagało od niej sporo odwagi – nie oznacza to, że oczekuje Twojego współczucia czy łez. Utrzymuj z nią kontakt – prócz choroby, to wciąż ta sama osoba, co wcześniej. Jej życie teraz się zmieniło, ale to nie znaczy, że rozmawiać chce już tylko o chorobie.\nJeżeli znasz kogoś, kto wspiera swoją bliską w trakcie raka, napisz do niego bezpośrednio, czy możesz im jakoś pomóc – on też potrzebuje wsparcia i miłego słowa. Możesz też od razu zaoferować konkret: że chętnie zawieziesz ich na wizytę lekarską, zaopiekujesz się dzieckiem lub zwierzęciem albo zrobisz zakupy. Niby drobiazg, a dla nich wielka pomoc!\nNiektóre osoby chore znajdują ulgę w mówieniu o raku z (czarnym) humorem. Przygotuj się na to, że możesz bywać takimi tekstami zszokowany/a. Każdy radzi sobie z chorobą inaczej – i ma do tego prawo.\n7 rzeczy, których nie należy mówić osobie z rakiem piersi\nWiem, co czujesz (o ile nie jesteś osobą, która choruje lub chorowała na raka).\nJesteś za młoda na raka/współczuję Ci.\nTo tylko włosy (bo wiele kobiet dotkliwie odczuwa utratę włosów).\nJak się czujesz/Jak tam Ci się żyje?\nA wyglądasz dobrze…/nie wyglądasz na chorą.\nCiocia fryzjerki mojej sąsiadki miała raka i jej pomogło… – pamiętaj, że każdy rak jest inny. To, co pomogło jednej osobie, drugiej może zaszkodzić.\n7 rzeczy, które można (wręcz należy!) mówić\nJestem tu – chcę przy Tobie być/wspierać Cię.\nZrobiłaś wszystko najlepiej, jak mogłaś.\nNie wiem, co powiedzieć, to jest dla mnie nowy temat. Nie chcę Cię urazić – możesz mi podpowiedzieć?\nCokolwiek NIE o raku. Zwyczajne sprawy, które były tematem Waszych rozmów sprzed choroby to oddech od „rakowej mobilizacji”.\nCzasem nie trzeba nic mówić – wystarczy być.\nJeśli chcesz wiedzieć więcej... Zobacz, jak jeszcze możesz pomóc:\nPojawiaj się, przypominaj się, pokaż, że jesteś dostępna/y.\nZaoferuj konkretną formę pomocy. W ten sposób najbardziej odciążysz swoją bliską. Bo może krępować się poprosić Cię o tę konkretną rzecz albo mieć trudność z jej wymyśleniem. Możesz zaproponować, że:\nzawieziesz swoją osobę bliską na wizytę lekarską lub terapię;\nwykupisz lekarstwa i przywieziesz je do domu;\npotowarzyszysz w poczekalni do lekarza lub na samej wizycie, jeśli sobie tego życzy;\nzajmiesz się dziećmi na 2 godziny – w domu lub zabierając je na spacer;\nprzez określony czas (jeden dzień w tygodniu, cały tydzień) będziesz odwozić je do szkoły/przedszkola;\nzaplanujesz wspólne wyjście do kina, restauracji lub wieczór w domu\nugotujesz i przywieziesz obiad (miej wzgląd na możliwe ograniczenia diety osoby chorej).\nRespektuj granice – nie naciskaj, zrozum, bądź empatyczny/a nawet, kiedy Twoja bliska odrzuci pomoc albo potrzebuje pobyć sama.\nPatronat i wsparcie akcji:


Kulturalna sieć zarzucona - zazyjkultury.pl\nKulturalna sieć zarzucona\nPierwszy rok działalności Koalicji Miast dla Kultury, którą tworzą Wrocław, Gdańsk, Szczecin, Poznań, Lublin, Katowice i Łódź, dobiega końca. 9 listopada w Centrum Historii Zajezdnia we Wrocławiu odbyło się podsumowanie działalności koalicjantów. To początek nowej jakości w tworzeniu polityk kulturalnych polskich miast.\n7 koalicjantów, 112 godzin debat o kulturze, 7 unikatowych prezentacji, 820 artystów i twórców kultury zaangażowanych w wydarzenia, w których łącznie wzięło udział 130 tys. odbiorców. Skala działań Koalicji w 2016 roku nie ma precedensu w historii kulturalnej współpracy między polskimi miastami. Na gdańską prezentację we Wrocławiu składał się tygodniowy program wystaw, spotkań z artystami i koncertów w kamienicy przy Rynku 25 pod szyldem „Znajomych znad morza” oraz „Gdańska dogrywka”, czyli koncerty w Klubie Proza.\nJednym z największych sukcesów projektu jest przy tym stworzenie sieci relacji i powiązań między władzami i animatorami kultury z poszczególnych miast, a także uruchomienie dyskusji na temat samorządowej odpowiedzialności za kulturę polską.\n– Jestem dumny, że Wrocław stał się miejscem, w którym narodziła się kolejna innowacyjna idea. Tym razem nowego podejścia do spraw kultury – mówi Rafał Dutkiewicz, prezydent Wrocławia. Stolica Dolnego Śląska zwyciężyła w wyścigu o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016 i zaprosiła do koalicyjnej współpracy wszystkich polskich kandydatów startujących w konkursie. – Świadomość, że wspólnie możemy tworzyć nowe możliwości dla działań kulturalnych w naszych miastach, chociażby poprzez wzajemną wymianę doświadczeń w zarządzaniu obszarem kultury, to całkiem nowe doświadczenie – podkreśla Dutkiewicz.\n– Koalicja Miast to jeden z najciekawszych projektów modernizacji lokalnych polityk kulturalnych prowadzonych na poziomie samorządu terytorialnego, m.in. dlatego, że urzędnicy i prezydenci nie zostali do niego zaproszeni w charakterze słuchaczy, ale występują w roli organizatorów i ekspertów – mówi Artur Celiński, ekspert w zarządzaniu politykami kulturalnymi i konsultant przy programie Koalicji Miast.


Nowy market na byłym przejśćiu granicznym w Ogrodnikach - DELFI PL\nNowy market na byłym przejśćiu granicznym w Ogrodnikach\npiątek, 13 kwietnia 2012 г. 14:09\nOd początku kwietnia zaczął działać nowy market po polskiej stronie byłego przejścia granicznego Ogrodniki – Łoździeje (Lazdijai), donosi portal punskas.pl.\nMarket należy do litewsko-polskiej spółki akcyjnej „Dar Aleo”, założonej przez litewską sieć handlu spożywczego „Gelsva”. Sieć ta istnieje od 20 lat i ma swoje hurtownie na Litwie, Łotwie i w Polsce (m.in. w Białymstoku).\nDo pracy w markecie na byłym przejściu granicznym planuje się zatrudnić kasjerów i sprzedawców ze znajomością języka litewskiego. W asortymencie marketu mają się znaleźć artykuły spożywcze z Litwy i Polski, natomiast ceny mają przyciągnąć klientów z Litwy.\nPo wejściu obu państw do strefy Schengen w 2008 r. przestano wykorzystywać budynki kontroli granicznej i celnej na przejściach w Budzisku-Kalvarija i Ogrodnikach-Lazdijai. Dlatego też ówczesny starosta sejneński, Ryszard Grzybowski, jeszcze w styczniu br. powiedział w wywiadzie dla PAP, że znalezienie dzierżawcy przyniesie korzyść zarówno samemu powiatowi, jak i mieszkańcom regionu po obu stronach granicy.\nNie znaleziono jeszcze dzierżawców nieruchomości na byłym przejściu w Budzisku.\nLiepto galas: Užkalniui teko pietauti ant šaligatvio (125)\nDraugę pamilusiai merginai tėvai apkartino gyvenimą: jų persekiojimas buvo neištveriamas (17)\nBuvusios sovietų biologinių ginklų laboratorijos Maskvai dabar labai nepatinka: ragino pradėti net oro atakas (257)\nPokyčius po nosies plastinės operacijos Deimantė Kazėnaitė pristatė garsenybes sutraukusiame vakarėlyje (107)\nSuskaičiavo, kiek kasmet pasaulyje susidarys senų elektromobilių baterijų (67)


Udana dyszka (czytano: 733 razy)\nKończącą genialny cykl czterech biegów "Czwartą Dychę do Maratonu Lubelskiego" biegłem na pewniaka. Wiedziałem, że stara życiówka pęknie, zastanawiałem się tylko o ile. 39:15 zrobiłem dawno temu w Garwolinie, na dość trudnej trasie i od tamtego czasu jakoś się nie składało, żeby poprawić się na tym dystansie. Owszem dość regularnie łamałem 40min, lub biegłem lekko powyżej, bo chciałem finiszować z synem. Ale w tym sezonie, po warszawskiej połówce, wiedziałem, że będzie dobrze. I było. Chociaż niedosyt pozostał. Po pierwsze zabrakło 4 sekund do złamania 38 min (wynik 38:03 netto), po drugie zająłem 4 miejsce w kategorii wiekowej. Pudło przegrałem o 30 sek - to było w moim zasięgu, być może zbyt szybko zacząłem, może dwa tygodnie po połówce to nie był odpowiedni czas. Mimo wszystko 20 miejsce na ponad 690 osób, które przekroczyły linię mety nad Zalewem Zemborzyckim sprawiło mi ogromną przyjemność. Rywalizowałem z biegaczami, z którymi dotychczas nie miałem najmniejszych szans.\nCo dalej? Prowadzę grupę na 3:30 w Maratonie Lubelskim, więc muszę szybko zrobić dwa, góra trzy, długie wybiegania (jako BNP). Pierwsze z nich zaliczone - w Niedzielę Wielkanocą - pobiegłem 20km po 4:55, potem 5km po 4:25, 3km po 4:05 i 2 km po ok. 5-5:10. Było w porządku, chociaż 30stki zawsze bolą.\nW najbliższy weekend mocny trening w Biegu dookoła ZOO - liczę na przyzwoity czas, chociaż biegnę bez specjalnego spinania się (brak atestu trasy sprawi, że będzie to dla mnie po prostu porządny trening). A potem - 1 czerwca - jeśli wszystko dobrze pójdzie postaram się zaatakować 38 min na 10km w Urszulinie. Płaska trasa powinna pozwolić to osiągnąć, a w dodatku będę miał jeszcze kilka tygodni na podkręcenie szybkości o te kilka brakujących sekund.


Dzisiaj jest 28 wrz 2020, 04:19\n20 maja 2016, 20:02\nPo co ta pusta mowa, skoro dobrze wiesz, że nigdy nie miało miejsca to o czym piszesz?\nKończę dyskusję w tym momencie, zrobiłaś się cyniczna.\n20 maja 2016, 19:47\nZeus nigdy nie był moim Bogiem, nie musiałem się zatem od niego odwracać.\nPrawdziwy Bóg w osobie Chrystusa dał mi się jednak poznać na tyle abym mógł uwierzyć i pójść za Nim. Stąd mam też pewność że Bóg jest, bo dał mi świadectwo. Tego tobie także życzę. Wybaczam ci twoją nienawiść do mnie.\nTo jest właśnie to o czym wspomniałem wcześniej - pomijam oszczerstwa na mój temat, nie będę schodził do tego samego poziomu dyskusji z tobą. Kiedy przyszła próba, odwróciłaś się od Boga, i źle o Nim mówisz, chociaż nic złego tobie nie uczynił. Nawet to Bóg może tobie odpuścić gdy zaczniesz pokutowa...\n@Porzuciles swoja zone po tym jak romansowales z inna, Nie wiem o czym mówisz. Proszę podać mi namiary na osobę, z którą niby romansowałem. Chętnie się dowiem co to za osoba :D @Jestes typowym chrzescijanskim obludnikiem, ktory zaklada koscioly, pisze poetycko o Jezusie, o zbawieniu i mocy Ducha Swi...\n20 maja 2016, 13:13\nW czymś Jeszcze tobie pomóc?\n20 maja 2016, 12:50\nChrześcijanin nie ma nic do stracenia w odróżnieniu do innowierców lub ateistów. Chrześcijanin nigdy nie zmarnuje swojego życia ponieważ wiara w Boga czyni go lepszym człowiekiem z zasadami i wysoko rozwiniętą moralnością. Dlatego kiedy przyjdzie odpowiedni czas, jak mówi pismo, chrześcijanin będzie...\n20 maja 2016, 12:44\nTo nie oznacza że przestaliśmy w nią wierzyć. Przyjdzie czas, że wspomni wszystkie słowa i ze łzami w oczach przyzna że była w błędzie. Ja już czuję w ustach słonawy posmak jej łez..\n20 maja 2016, 12:31\nTemat: Wizualny Przegląd Pisma Świętego\nRe: Wizualny Przegląd Pisma Świętego\nZbyszek podaj linka do strony na której znajduje się plik a nie do samego pliku\n20 maja 2016, 11:55\n20 maja 2016, 11:05\nAbsolutnie nie chciałem być śmiesznym,serio mówię.\n20 maja 2016, 11:02\nDr.sky, co ty piszesz?! Czyli uważasz, że jak ktoś jest zakochany w osobie tej samej płci, to powinien się leczyć, a jak się nie wyleczy to zostać na starość samemu?! Czy Ty w ogóle zastanowiłeś się najpierw zanim napisałeś tego posta? Nie sądzę. Załóżmy że jestem gejem. To znaczy, że nie mogę znal...\n20 maja 2016, 10:51\nHahaha, ja w śnie unoszę się jak ptak i latam po mieszkaniu. Kto by pomyślał nie?\n20 maja 2016, 08:12\nDlatego być może powiedziane jest że nie każdy nadaje się do związku małżeństwa. Osoby z zaburzeniami seksualnymi nie powinni pchać się w związek, tylko starać się leczyć. Jeżeli natomiast nie idzie to dobrze, to lepiej być samemu. To jest krzyż. Ktokolwiek chce iść za mną, niech się zaprze siebie s...\n20 maja 2016, 07:37\nNie takie znów ostre. To pierwsze to chyba jakiś cover?\nJa też ostatnio hardcoru słucham\n19 maja 2016, 14:29\nWierzysz w istnienie obcych cywilizacji na innych planetach, mimo braku dowodów, a nie wierzysz w Boga Stwórcę mimo faktów historycznych lol\nJeżeli taka jest logika ateistów to nie chcę wiedzieć jak wygląda u nich brak logiki


Jaki wybrać rodzaj szkła do kabiny prysznicowej?\nKabina prysznicowa to idealne rozwiązanie w łazienkach, które są niewielkie, a także dla osób, które preferują szybki, ciepły prysznic niż długą kąpiel w wannie. Kabiny prysznicowe mogą być pojedyncze, przesuwane, narożne oraz typu walk-in. Niezależnie od modelu prysznica, szkło, z którego jest wykonany, musi być dobrej jakości i wyglądać atrakcyjnie. Dowiedz się, jakie rodzaje szkła idealnie sprawdzą się jako ściany i drzwi kabiny prysznicowej.\nJakie szkło jest najlepsze do kabiny prysznicowej?\nAby kabina prysznicowa była trwała, a jednocześnie wyglądała estetycznie, potrzebne jest najlepszej jakości szkło. Prysznic jest używany codziennie, więc ściany i drzwi muszą być wytrzymałe. Najlepszym wyborem jest szkło hartowane, które początkowo jest zgrzewane, a następne chłodzone, co sprawia, że jest niesamowicie solidne. Dzięki temu kabina prysznicowa nie rysuje się, ani nie kruszy się przy pęknięciu. Jest to więc bezpieczne rozwiązanie nawet w razie nieszczęśliwego wypadku.\nOryginalnym pomysłem jest kabina prysznicowa z antisolu, czyli szkła barwionego, które również poddawane jest hartowaniu. Ściany, drzwi lub jedynie ich elementy mogą mieć kolor brązowy, grafitowy, czarny lub optiwhite, czyli pozbawiony zielonej poświaty, która występuje w innych rodzajach szkła. Oprócz tego, że prysznic będzie długotrwały, cała łazienka zyskuje estetycznego i ciekawego efektu. Te rodzaje szkła sprawdzają się we wszystkich typach kabin prysznicowych.\nSzklana kabina prysznicowa z grafiką\nDla osób, które cenią sobie nieprzeciętne rezultaty, proponujemy grawerowane kabiny prysznicowe. Obróbka szkła odbywa się na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest piaskowanie. Ekspert z Centrum Obróbki Szkła Bochnia tłumaczy:\n„Szkło jest matowione pod strumieniem piasku o dużym ciśnieniu. Dzięki temu możemy uzyskać mleczny efekt, który idealnie sprawdzi się w szklanej kabinie prysznicowej. Klienci często decydują się na takie rozwiązanie np. na dolnej połowie drzwi prysznica, aby zyskać intymności. Dodatkowym atutem jest to, że szkło matowe jest łatwiejsze w czyszczeniu, ponieważ nie trzeba tego robić tak często, jak w przypadku zwykłego szkła”.\nDrugim sposobem na oryginalne drzwi i ściany kabiny jest ich grawerowanie. Dzięki precyzyjnym elementom szklana kabina prysznicowa zyskuje na walorach estetycznych. Nowoczesne zdobienia często można spotkać np. w łazienkach hotelowych.\nŁazienka jest miejsce mokrym, wilgotnym, a kamień, który jest obecny w wodzie, często osadza się na kafelkach lub elementach wyposażenia pomieszczenia. Trzeba pamiętać, aby często czyścić prysznic detergentami, wycierać szyby specjalną ściągaczką do kabiny, a także od czasu do czasu myć szklane powierzchnie płynem do tego przeznaczonym, by nadać im połysku. Zaniedbanie powierzchni kabiny prysznicowej może skutkować rozwojem pleśni, grzybów czy roztoczy. Co więcej, nieregularne czyszczenie i niesuszenie szkła oraz zakamarków prysznica powoduje osadzenie się kamienia i rdzy. Aby temu zapobiec, warto pokryć szkło kabiny prysznicowej specjalną NANO powłoką, która dzięki swoim hydrofobowym właściwościom utrzyma prysznic w idealnym stanie na długo.\nRury, kształtki woj. śląskie\n40-599 Katowice, Żeliwna 43\nPrysznic umożliwia skuteczne oczyszczenie ciała w krótkim czasie, a co za tym idzie – zużycie mniejszej ilości wody, niż podczas kąpieli w wannie. Kabina prysznicowa daje większe możliwości...\nNa co dzień w łazience wykorzystywanych jest wiele produktów i kosmetyków. Niektórzy nie mają pomysłu na ich przetrzymywanie, dlatego ustawiane są na pralce czy umywalce. W ten sposób w pomieszczeniu...\nNajważniejsze element armatury łazienkowej\nPodczas urządzania wnętrz, nawet najmniejsze szczegóły mogą odgrywać istotną rolę. Wybierając meble oraz ceramikę do łazienki, należy zwrócić uwagę na to, aby wszystkie elementy współgrały ze sobą...


Start serwisu Publikacje Historia Aktualności Kontakt z serwisem Dzisiaj jest: 28 Czerwiec 2017 Imieniny obchodzą: Florentyna, Leon, Ireneusz\nBandy UPA opanowały Lubieszów Szczegóły\tBogusław Szarwiło\tPoleskie\t26 czerwiec 2017\tOdsłony: 293\tDrukuj E-mail Miałam 12 lat. Siostra omal mnie nie udusiła, powstrzymując moje spazmy płaczu. Do dziś boję się pomyśleć, co by się stało, gdyby Ukraińcy nas wtedy usłyszeli – wspomina Józefa Tarnowska. Przed II wojną światową mieszkała wraz z rodziną w Lubieszowie na Polesiu. Ojciec był farmaceutą, prowadził aptekę. – Był życzliwym człowiekiem. Ukraińscy chłopi, którzy nie mieli za co kupić lekarstw, nieraz dostawali je za darmo. – W szkole trzymałam się z dwiema Ukrainkami, Żydówką i Polką. Wszyscy żyliśmy ze sobą w zgodzie. Nie przypominam sobie żadnych awantur – podkreśla J. Tarnowska. Podobnie było w Gwoźdźcu, niewielkim miasteczku położonym wówczas w powiecie kołomyjskim, z którego pochodzi Janina Rokicka. – W naszej wielonarodowej, lokalnej społeczności panowała harmonia. Ukraińcy przychodzili do kościoła w czasie Bożego Narodzenia i śpiewali polskie kolędy. My z kolei odwiedzaliśmy ich w cerkwi na Wielkanoc. Kiedy Żydów nie było na lekcjach w szabat, nikt nie miał do nich pretensji – opowiada. – A potem wybuchła wojna i wszystko się zmieniło. Żydzi z czerwonymi opaskami witali armię sowiecką i krzyczeli: „nie ma waszej Polski, uciekajcie stąd” – dodaje. – Tak samo było u nas. A kiedy przyszli Niemcy, w mieście zaroiło się od plakatów skierowanych do Ukraińców: „Bij Polaków i Żydów” – uzupełnia J. Tarnowska. Bandy UPA opanowały Lubieszów 9 listopada 1943 roku.\nCzytaj więcej...\tOdszedł Dokumentalista Kresów\nSzczegóły\tBogusław Szarwiło\tInformacje\t24 czerwiec 2017\tOdsłony: 71\tDrukuj E-mail 16 czerwca 2017 roku w wieku 83 lat zmarł: Wincenty Ronisz. Reżyser, scenarzysta, klasyk polskiego dokumentu. Tworzył głównie filmy dokumentalne o tematyce wojennej i historycznej. Twórczość Ronisza jest piękna i charakteryzuje mądrze pojmowany patriotyzm. Był jednym z niewielu twórców starającym się upamiętnić prawdziwą historię Polski, nie zapominając o ważnych wydarzeniach i miejscach II RP. Po 1989 r. Ronisz nakręcił dokumenty, które wcześniej były nie do pomyślenia: o AK na Wołyniu : >> Kryptonim "Pożoga: << . Obraz ten poświęcony jest historii Wołynia w latach II wojny światowej. W dramatycznych relacjach świadków powracają obrazy zagłady polskich wsi i miasteczek na Wołyniu w lipcu i sierpniu 1943 roku oraz zbrodni dokonywanych przez ukraińskich nacjonalistów. Film pokazuje te dramatyczne wydarzenia poprzez pryzmat doświadczeń tych, którzy ocaleli z piekła czystek etnicznych, poprzez działalność ośrodków samoobrony ludności polskiej, wreszcie formowanie się i aktywność bojowych sił zbrojnych 27 Wołyńskiej Dywizji AK – największej, zwartej jednostki sił zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego. Szeroko zarysowane tło historyczne pozwala lepiej zrozumieć genezę wydarzeń z 1943 roku oraz istotę fenomenu 27 Dywizji.\nCzytaj więcej...\tNarracja, która nas obraża i poniża\nSzczegóły\tBożena Ratter\tPublikacje\t17 czerwiec 2017\tOdsłony: 710\tDrukuj E-mail W 1672 r. pod Komarnem rozegrała się bitwa Sobieskiego z Tatarami. W 1801 r. klucz dóbr komarnickich nabył hr. Antoni Józef Lanckoroński, marszałek regionu galicyjskiego, do którego należało też Rumno. Parafia, założona w 1472 r., największa w archidiecezji lwowskiej, miała początkowo kościół drewniany a murowany powstał w latach 1620-1621. W okresie międzywojennym hr. Karolina Lanckorońska (która przekazała prywatną kolekcję Lanckorońskich do Zamku Królewskiego) z siostrą Adelajdą przeprowadziły tam prace konserwatorskie. Kościół ten po wojnie spotkał ten sam los co setki innych zabytkowych obiektów I i II RP pozostałych na zabranych ziemiach. Cudowny wizerunek Matki Boskiej - wykonaną w 1644 r. kopię obrazu z rzymskiej bazyliki Santa Maria Maggiore wywieźli ocaleli z pogromu mieszkańcy do Nowolesia koło Strzelina na Dolnym Śląsku. Natomiast kościół w Komarnie Sowieci przerobili na magazyn. Potem była w nim cerkiew, a obecnie stoi zamknięty i powoli zmienia się w ruinę, chociaż stanowi wspaniały zabytek sztuki baroku (mógłby wyglądać jak bazylika w Krzeszowie, uważana przez Niemców za perłę baroku europejskiego i chętnie przez nich odwiedzana).\nCzytaj więcej...\tZBRODNIE BAND UKRAIŃSKICH W OKOLICY BIŁKI SZLACHECKIEJ I KRÓLEWSKIEJ…………..\nSzczegóły\tBogusław Szarwiło\tLwowskie\t03 czerwiec 2017\tOdsłony: 112\tDrukuj E-mail 7 marca 1944r.wieczorem napadła UPA na Kolonię Henrykówkę koło Strzelisk Starych w połowie drogi między Bóbrką a Chodorowem – 10 mężczyzn zastrzelono , 120 wypędzono nie pozwalając niczego zabrać ze sobą .Ludzie ci schronili się do Bóbrki i Starego Sioła. 8 marca 1944 r.ci sami napastnicy zaatakowali Polaków w położonych około 7 km na południe od Bóbrki Choderkowcach i Sokołówce .W pierwszej z tych miejscowości zarąbano siekierami około 10 Polaków , w drugiej kilkunastu każąc się kłaść na progach domów i odrąbując siekierami im głowy.W Sokołowce zdemolowano i spalono kościół , zniszczono plebanię ,proboszcz ks. Jasiński schronił się w Biłce Szlacheckiej , a 400 Polaków z obu wsi wyjechało na zachód. W tych samych dniach ofiarą napadu padła sąsiadująca ze Strzeliskami wieś Kniesioło , gdzie UPA zabiła tam 5 osób , a wszystkim Polakom skonfiskowano majątek .W Bakowcach banderowcy zabili 4 osoby . W kwietniu zaostrzyła się sytuacja na tym terenie .Już w pierwszej połowie miesiąca UPA zorganizowała blokadę szeregu wsi polskich.\nCzytaj więcej...\tCała wieś była jednym pogorzeliskiem.\nSzczegóły\tRedakcja\tKresy\t26 maj 2017\tOdsłony: 117\tDrukuj E-mail W nocy z 12 na 13 lutego 1945 r. czuwaliśmy w rodzinie jak zawsze na zmianę. Było nas pięcioro: mama lat 40, siostra Emilia, lat 15, ja Antoni lat 14, bracia: Stasio lat 8 i Rudolf, lat 7. Nasz ojciec został powołany na wojnę w 1939 roku, z której nie powrócił. Tej nocy od godziny 24, czuwała mama i około 1-szej, krzyknęła do nas „Dzieci wstawajcie! Pali się!”\nSzybko pomogła nam rozespanym, ubrać się i siostrę Emilię z dwoma małymi braćmi odesłała do schronu u sąsiada Władysława Jarzyckiego, który mieścił się w stajni murowanej z kamienia pod murowanym domem mieszkalnym. Ja zaś pobiegłem do naszej stajni, aby wypuścić zgromadzone tam bydło, a było go tam sporo bo przyprowadzili je do nas mieszkańcy z odległych od centrum zagród. Kiedy wypędzałem bydło, zauważyłem jak banderowiec podpalał dom u sąsiada Tomasza Dancewicza. Ten mnie również zauważył i zaczął się zbliżyć do naszej zagrody W tym czasie mama wynosiła z domu odzież i żywność. Na mój znak o niebezpieczeństwie, mama uciekła i gdzieś się ukryła. Ja natomiast nie zdążyłem już ukryć się w schronie u sąsiada Wł. Jarzyckiego, wtedy pobiegłem dalej do wsi do schronu Jędrzeja Łaciny. Tam mnie przyjęto.\nWże propała wasza Polsza 9 maja 1944 roku - zamordowano osiem rodzin polskich\nZ kart historii : " Samoobrony Ziemi Grodzieńskiej "\nBo ojciec był osadnikiem wojskowym...\nStrona 1 z 139\tstartPoprzedni artykuł12345678910Następny artykułkoniec\tSelect LanguagePolishAfrikaansAlbanianArabicArmenianAzerbaijaniBasqueBelarusianBulgarianCatalanChinese (Simplified)Chinese (Traditional)CroatianCzechDanishDutchEnglishEstonianFilipinoFinnishFrenchGalicianGeorgianGermanGreekHaitian CreoleHebrewHindiHungarianIcelandicIndonesianIrishItalianJapaneseKoreanLatvianLithuanianMacedonianMalayMalteseNorwegianPersianPortugueseRomanianRussianSerbianSlovakSlovenianSpanishSwahiliSwedishThaiTurkishUkrainianUrduVietnameseWelshYiddishWojewództwa Kresowe\nSzukaj... Logowanie\tZapamiętaj\tNie pamiętasz nazwy?\nCopyright © 2007 Wołyń. Witryna wykonana i serwisowana w Agencji Reklamowej BARTEXPO