Sacrum und Profanum – Polnisch – pokora\nDie Gemütshaltung einer geringen Selbsteinschätzung und die Bereitschaft zur Unterwerfung bzw. Anpassung. In der christlichen Lehre eine der sieben Haupttugenden: man weiß um die eigene sündige Natur und die daraus folgende Machtlosigkeit und Hilfsbedürftigkeit. Man wird sich bewusst, dass man auf die Hilfe Gottes angewiesen ist. Im Gegensatz zu\tpokora steht\tpycha ‘Hochmut, Stolz’.\nFußwaschung am Gründonnerstag nach Joh 13,4-14\npycha1, buchsprachlich ‘Hochmut, Stolz’\npokora mury łamie [wörtl. Demut reißt Mauern ein]/ ‘mit einer demütigen Haltung lässt sich oft mehr erreichen, als mit Gewalt’\npozostaję/ czynię się pokornym sługąarchaisch [wörtl. ich bleibe/ mache mich zu Ihrem demütigen Diener]/ ‘floskelhafter Briefschluss’\nuderzyć w pokorę [wört. die Demut schlagen]/ ‘sich demütigen’\nw pokorze ducha [wörtl. in der Demut des Geistes]/ ‘voller Demut’\nbłagać <o coś> w pokorze\nuczyć (się) pokory\nza znak pokory\nznosić <coś> z pokorą\nDzień dobry lecz uczy ufności, że pewne kanony wiary, dogmaty, zachowania i święta są nienaruszalne. Nienaruszalne dlatego, iż reprezentują sobą element tego, co nazywamy sacrum lub wiecznością. Nie chodzi mi teraz tutaj o to, czy i kiedy na przestrzeni dziejów Ojciec Św. postanowił wzbogacić naszą duchowość nowym świętem czy świętym, lecz o to, że jako wierzący i mający w sobie chociaż trochę pokory, przyjmuję z radością to, co zostało mi dane. Nie jestem przeciwnikiem filozofii, lecz jako wierzący jestem przeciwnikiem filozofowania na temat Prawdy Objawionej i jej ciągłej relatywnej „obróbki”. Obecna relatywizacja pojęcia liturgii i jej znaczenia obraca się przeciwko znaczeniu, ku któremu została stworzona, co jest oczywistym nonsensem.\nMy jednak zajmiemy się dziełami, które powstały w tym okresie w Anglii. Pierwszym z nich jest „Charakterystyka cnót i wad”, wydana w roku 1606 przez biskupa Josepha Halla. Jak widać z tytułu, biskup próbował przewyższyć Teofrasta, przedstawiając nie tylko ludzkie słabości, lecz również takie zalety jak mądrość, uczciwość, wierność, pokora.\nGazeta Wyborcza, 1997/11/28\nTytułowy bohater Alex Hergensheimer, ortodoksyjny członek Zjednoczonego Kościoła, zostaje poddany próbie, jest przenoszony do kolejnych rzeczywistości alternatywnych. Ponieważ nie zna obowiązujących w nich realiów i nic nie posiada, za każdym razem musi zaczynać od nowa jako pomywacz w knajpach. Doświadcza wniebowzięcia, następnie zstępuje do piekła; w końcu jego pokora i bezkompromisowość zostają nagrodzone.\nGazeta Wyborcza, 1992/06/24\nCzy artykuł Anna Bikont i Piotra Bikontów o ks. Jankowskim można uznać za antykościelny? Według mnie nie. Przyzwyczailiśmy się kojarzyć Kościół z Ewangelią, skromnością, pokorą (może nie w praktyce, ale w teorii). Z tekstu Bikontów wyłania się natomiast postać, która nijak nie przylega do schematów ewangelicznych, nawet tych z poprawką na koniec XX wieku. Ks. Jankowski okazuje się być przepełnionym ambicjami sybarytą, a jego zamiłowania graniczą z kabotynizmem.\nGazeta Wyborcza, 1993/10/08\nGazeta Wyborcza, 1998/07/17\nJuż bardzo dawno zauważono, że skromność da się pogodzić ze świadomością własnych przymiotów. Takie przekonanie leży u podstaw przytaczanej przez Martina Bubera opowieści chasydzkiej. Jej bohaterem jest jeden z żydowskich mędrców - cadyków, który już jako mały chłopiec odznaczał się tak wielką skromnością, że jego nauczyciel opowiadał, iż ma ucznia dorównującego pokorą Mojżeszowi (o którym Biblia mówi, że był najpokorniejszym z ludzi). Wiadomość ta wywołała sensację.\nGazeta Wyborcza, 1995/03/31\nPrzychodzą przeto do kościoła z wielką pokorą i przygnębieni kładą chłopca na ołtarzu świętej Maryi” - rzecze kronikarz. Zdesperowany ojciec przysięga przed ołtarzem, że syn, jeśli wyzdrowieje, zostanie duchownym.\nGazeta Wyborcza, 1997/05/30\nJudyta w tradycji chrześcijańskiej była nosicielką cnót heroicznych, symbolizowała Kościół Wojujący, Sprawiedliwość, Męstwo, Pokorę, Czystość. Jednak jej los zaczął się gmatwać, gdy na gruncie literatury i sztuki ukształtowała się koncepcja kobiety niszczycielki, która niesie zgubę mężczyźnie dzięki swym seksualnym powabom, obłudzie, okrucieństwu, przebiegłości. Judyta ze świętej niewiasty zaczęła przedzierzgać się w śmiercionośną femme fatale, w archetypiczną łowczynię głów.\nGazeta Wyborcza, 1999/04/10\nW przypadku ubogich jest problem niesprawiedliwości: czemu jedna osoba ma dobra w nadmiarze, a druga nie ma nic? Tu jest miejsce na upokorzenie, zawiść itd. W dodatku często darczyńcy lubią pouczać obdarowywanych i mają miny zadowolonych z siebie, jak gdyby rzeczywiście zasłużyli na swoją zamożność. Wie Pan, do najtrudniejszych cnót chrześcijańskich należy cnota pokory, czasem dziwnie podobna do obłudy.\nGazeta Wyborcza, 1998/12/18\nNiezależnie od tego, czy słuszność mają poznawczy optymiści czy też pesymiści, nie ulega wątpliwości, że od czasów Kartezjusza wiele się o sobie dowiedzieliśmy. I nasza wzbogacona wiedza stanowi w dużej mierze lekcję pokory. Kartezjusz jako głęboko religijny katolik wierzył, że człowiek składa się z dwóch części - materialnego ciała i niematerialnej duszy. Zwierzęta, których Stwórca nie obdarzył duszą, były w jego mniemaniu po prostu skomplikowanymi maszynami. Człowiek, choć też posiadał swe „mechaniczne” atrybuty, był tworem unikalnym - był jak gdyby maszyną, w której Bóg umieścił pilota.\nGazeta Wyborcza, 1996/06/14\nW samotności otoczeni jesteśmy przez byty, które są posłuszne Bogu w sposób doskonały” - pisał w „Zapiskach”. Wiedział, że urzeczywistnienie woli Boga wymaga od człowieka pokory , rezygnacji z pozycji bożka, odnoszącego wszystko do siebie, osądzającego wszystko według ciasnej miary „ego, tego skurczu wyobraźni”.\nGazeta Wyborcza, 1994/09/07\nNajpiękniej umarła siostra Sylwestryna. Od lat modliła się o lekką śmierć. Bóg jej wysłuchał. Odeszła z tego świata w kościele. Msza się skończyła, inne siostry wstały, a ona wciąż siedzi w ławce ze złożonymi dłońmi, głową pochyloną w pokorze przed Bogiem. Zakonnice podeszły spytać, czy chce się wesprzeć na ich ramionach i pójść do swojego pokoju. Ale nie spytały.\nGazeta Wyborcza, 1998/05/08\nZresztą najlepsze struktury to są nie te obmyślane w szczegółach, ale te, w których pozostawia się miejsce na ciągłe korygowanie nas przez Ducha Świętego. Swojej pracy teologa we wspólnotach nie zamieniłbym na żadną katedrę filozoficzną. Co innego podpisywać indeksy, a co innego kształtować wiarę. Myślę, że wszystkim teologom potrzebna jest taka żywa działalność duszpasterska. To uczy pokory .\nNa tym polega istota problemu. Współczesne przeprosiny za przeszłość nie dlatego są złe, iż podważają pozytywny obraz Kościoła, ale dlatego, że pośrednio kwestionują podstawowe zasady moralne i odcinają nas od prawdziwej pokory, bez której nie ma zbawienia. Przemieniają osobowy akt skruchy w element świeckiej gry politycznej. Czynią z tego, co odbywać się może jedynie w tajnikach i głębi serca, dramat publiczny. Zamiast budzić skruchę i pokorę, rozbudzają ducha faryzeizmu i wbijają w pychę; zamiast budować ciągłość i solidarność z naszymi przodkami, budują między nami a nimi przepaść.\nCałe jego życie bowiem jest jakby zwierciadłem, w którym odbija się blask owej Chrystusowej filozofii, wedle której prawdziwe szczęście osiąga ten, kto w zjednoczeniu z Bogiem staje się człowiekiem pokoju, czyni pokój i niesie pokój innym. Jako kapłan zawsze miał świadomość, że jest świadkiem wielkiej sprawy, a równocześnie z głęboką pokorą służył ludziom. Dzięki dobroci, łagodności i cierpliwości pozyskał wielu dla Chrystusa również w tragicznych okolicznościach wojny i okupacji.\nGazeta Miejska nr 12, 1999\nKu zmartwieniu ojca, który jak każdy Tamil bardzo cenił wykształcenie, Prabhakaran nie przykładał się do nauki. Jeśli już czytał, to nie podręczniki algebry, ale religijne dysputy uczonych braminów, a przede wszystkim wszystko, co dotyczyło Chandry Bosego, indyjskiego polityka i bohatera narodowego, który walcząc z Brytyjczykami odrzucał pokorę Mahatmy Gandhiego i nie wahał się sięgać po przemoc. Zaczytywał się też komiksami o Supermanie.\nGazeta Wyborcza, 1996/03/29\nW ostatniej chwili wraz z przyjacielem wpadamy na genialny pomysł - Madonna w momencie oddawania hołdu zwiastującemu jej Dobrą Nowinę Aniołowi powinna pochylić głowę na znak pokory i zgody na przyjęcie Bożego Daru. Tłumaczę pomysł Agnieszce.\nGazeta Wyborcza, 1994/12/30\nNieliczne wówczas zakonnice, najczęściej wywodzące się z możnych rodów, otaczane były powszechnym szacunkiem. Matka księcia legnickiego Henryka Rogatki uczyła go pokory myjąc mu twarz w wodzie, w której wcześniej wrocławskie zakonnice umyły nogi (z Rogatki wyrósł zresztą niebywały łotr: to on spalił kościół wraz z wiernymi w podbitej Środzie). Reguła żeńskich klasztorów była cięższa niż męskich, bo uważano, że kobieta jako istota bardziej grzeszna wymaga większych umartwień. Skłonnością do ascezy wyróżniały się klaryski, a wśród klarysek - Kinga.\nGazeta Wyborcza, 1999/06/12\nTo, że przeżyłam i wytrwałam u Reginy Drzazgi sześć miesięcy, zawdzięczam mojej pokorze i wierze w Boga. Były jeszcze „zakazane” listy z domu. Drzazgę doprowadzały one do wściekłości, musiała wiedzieć, że rodzina moja nie podda się; a mnie podtrzymywały na duchu, co również jej się nie podobało.\nGazeta Wyborcza, 1997/08/08\nWedług pewnych przekazów idea wznoszenia monumentalnej świątyni z dolnym i górnym kościołem spotkała się z krytyką części braci, przywiązanych do franciszkańskiej koncepcji życia w ubóstwie i pokorze. Jest to prawdopodobne, choć przekazy te pochodzą z wieku XIV i mogą być odbiciem ówczesnych interpretacji wiary.\nGazeta Wyborcza, 1997/11/14\nPokora jest jedną z głównych cnót chrześcijańskich. A jednak instytucje kościelne niechętnie biją się we własne piersi. Na szczęście martwi to niektórych teologów.\nGazeta Wyborcza, 1993/09/25\nPokora , skrucha, rachunek sumienia - to rzeczy trudne. Cieszę się, że mój Kościół zaczyna dawać swemu narodowi przykład, którego mu tak bardzo potrzeba.\nGazeta Wyborcza, 1996/02/17\nW pierwszej chwili Andrzej R. załamał się, ale wkrótce dotarło do niego, że dzięki swoim uprzednim doświadczeniom zdobył cenną wiedzę: jeśli nie ma zupełnie czystego sumienia, uratować go może tylko pokora i gorliwość w dostosowaniu się do obowiązujących przepisów. Prawo do błędów ma każdy. Jednocześnie okres przemian trudny jest dla wszystkich - no, dla takich niefrasobliwych, bujających w obłokach ludzi jak Andrzej R. może bardziej, niż dla innych - ale chcąc nie chcąc - trzeba przez to przebrnąć. Bo normalizacja to również przestrzeganie zasad.\nDetektyw nr 2, 1999\nJa się tam uczyłem ciszy i zgody - wyjaśnia ojciec Grzegorz. „Idź na cmentarz - powiedział starzec do ucznia - krzycz na tych, którzy tam leżą, i słuchaj, co ci odpowiedzą. A potem chwal ich i słuchaj odpowiedzi". Wrócił uczeń i mówi: „Ależ oni leżą cicho!”. Starzec na to: „I ty czyń podobnie - czy cię chwalą, czy ganią, milcz”. Ja chcę przez to powiedzieć, że istotą prawosławia jest pokora.\nGazeta Wyborcza, 1998/09/18\nClancy w trosce o nasze zdrowie psychiczne pozwala nam zidentyfikować się ze wszystkimi bohaterami naraz, ale z żadnym do końca. Zamachowiec i członek separatystycznej „familia”, prosty rybak Adolfo, nie jest taki zły. Wysadza i zabija w słusznej sprawie. Jego brat, miejscowy ksiądz, jest z kolei zbyt szlachetny. Pokora i miłość nie odstępują go, gdy kościelna hierarchia współpracująca ze spiskowcami chce go wykorzystać, ani nawet wtedy, gdy pod koniec książki dostaje się w wir decydującej walki zmierzającej do uśmiercenia sprawcy całego zamieszania, generała Amadoriego.\nGazeta Wyborcza, 1998/11/20\nMusimy sobie powiedzieć, że oświeceniowy racjonalizm, z którego wyrósł między innymi marksizm, to była pomyłka, jeśli nie historyczna, to przynajmniej jego produkt miał charakter pomyłki. Ulegliśmy jej wszyscy. Jeżeli nie zgodzimy się z tym stwierdzeniem, to będziemy ciągle pełni podejrzeń i nadal trudno będzie nam nawiązać dialog. Jednak do przeprowadzenia rachunku sumienia jest potrzebna pokora. O wielkości człowieka świadczy jego przyznanie się do winy i pokorna chęć oczyszczenia się.\nGazeta Wyborcza, 1998/05/02\nWtedy się zamknąłem, związałem z Klasztorem Jasnogórskim. Często tam bywałem i nawet mam swój pokoik. Nie każdy może tam wejść, a mnie się udało zostać nieformalnym członkiem Wspólnoty Paulińskiej. Na Jasnej Górze nauczyłem się pokory. Bo ja byłem samolubny, uważałem, że moja wiara jest wyłącznie moją sprawą, a tam poczułem cudowność wspólnoty. Że najwspanialsze jest klęczeć w tłumie, czuć bliskość innych ludzi. Nauczyłem się wtedy, co to jest Kościół. I to właściwie był jeden moment. Pamiętam go dokładnie, bo to się działo w dniu imienin mojego dawno już nieżyjącego ojca, 24 czerwca.\nGazeta Wyborcza, 1998/01/16\nMoim zdaniem chodzi tutaj o pokorę, ja w tym sensie rozumiem samokwestionowanie. To przykazanie jest fundamentalne dla chrześcijan. A pokora cóż oznacza? To oznacza kwestionowanie własnego rozumu...\nAlmanach Humanistyczny „Bez wiedzy i zgody...” nr 5, 1986\npycha2, buchsprachlich ‘Hochmut, Stolz’\nzarozumiałość1,buchsprachlich ‘Überheblichkeit, Hochmut’\ntrochę pokory [wörtl. etwas Demut]/ ‘wird verwendet, wenn jmd. zu sehr von sich überzeugt erscheint’\nJest skromny i łagodny. Mówi o sobie z wielką pokorą.\nGazeta Wyborcza, 1993/10/22\nLudzi, którym nikt nie chciał wydać książek, więc wydali je sobie sami, łączy wspólna cecha: nie mają ani trochę pokory.\nGazeta Wyborcza, 1996/11/08\n- Przeprowadziłem się tutaj wraz z rodziną dziesięć lat temu, ponieważ mój syn zachorował na astmę, a pustynne powietrze jest bardzo korzystne dla astmatyków. Natomiast mój własny stosunek do pustyni jest specyficzny. Pustynia pomaga mi nadać wielu rzeczom odpowiednie proporcje. Uczy pokory. Kiedy spaceruję tu pół godziny każdego dnia i patrzę na te wzgórza, które nie zmieniły się prawdopodobnie przez ostatnie 50 tysięcy lat, a potem słucham polityków, wygłaszających oświadczenia dotyczące spraw wiecznych, czuję, że kamienie pustyni śmieją się z tej politycznej wieczności.\nGazeta Wyborcza, 1997/03/12\nŚwiat odetchnął, bo raczej nie straszy nas już koszmar wojny atomowej. Lecz koszmary, jak te na Bałkanach, niestety mogą przytrafiać się w przyszłości, która z całą pewnością charakteryzuje się jedną cechą - nieprzewidywalnością. Nieprzewidywalność uczy pokory i mówi: w dającej się wyobrazić przyszłości wojsko będzie używane lub nie używane na wiele różnych sposobów.\nGazeta Wyborcza, 1998/01/02\nOcena pana pracy zarówno I jak i II kadencji nie jest jednoznaczna. Nie można samemu kształtować swojego wizerunku. Trzeba mieć odwagę przyznać się także do błędów z pokorą wysłuchać krytycznych opinii. Właściwe zarządzanie w znacznym stopniu zależy od umiejętności słuchania co inni mają do powiedzenia. Pana styl sprawowania władzy kojarzy się bardziej z zarządzaniem centralistycznym, jest Pan władzą a nie menedżerem.\nGazeta Krzeszowicka nr 1, 1999\n19 września [wybory parlamentarne 1993, parlament] pomógł nam zobaczyć, że nie potrafimy się poruszać w labiryncie demokracji, bo zamiast z pokorą odkrywać jego logikę, próbowaliśmy narzucić światu nasze - czasem bardzo słuszne, a czasem zupełnie nieszczęśliwe - pomysły. Dopiero dziś widzimy, jaka to była dziecinna i niebezpieczna zabawa. Nie mówię tego w tonie krytyki, ale w kategoriach bolesnego doświadczenia. Ten dzień pokazał nam, jak bardzo się myliliśmy.\nGazeta Wyborcza, 1994/01/15\nPotem pokazał przy ul. Reymonta na czym polega ta jego wyższość, gwiazdora Serie A, nad polską piłką, gdy z Górnikiem zagrał przeciwko nam i sprezentował Wiśle dwa gole. Ludzie, którzy pouczają nas, że powinniśmy mieć w sobie trochę pokory, sami opokorze zapominają. Hajto - jak się mu głowa zagrzeje, to zapomina, że dobrze byłoby, gdyby Polacy szanowali się we wzajemnych ocenach, tym bardziej jeżeli opinie te wyrażają za granicą.\nAlfabet Kosy, Gazeta Krakowska, 2003-06-06\n... wygląda tak jak przed zwycięstwem - mówią Bartłomiej Pankau i Jacek Wyskup, tworzący duet akrobatyczny Melkart Ball. Często słyszymy to od osób, które osiągnęły sukces. Bartłomiej i Jacek wygrali pierwszą edycję popularnego programu rozrywkowego TVN "Mam talent". Ale w ich przypadku ta niezwykła skromność i pokora nie są udawane. Swoimi akrobatycznymi występami, które momentami przeczyły prawom fizyki, zachwycili nie tylko publiczność, ale i surowych jurorów programu\nKręte ścieżki kariery, Dziennik Zachodni, 2009-05-08\n... stawią nam maksymalny opór, a że pokonali nas w sezonie zasadniczym, spodziewamy się ciężkiej przeprawy. Tego faktu nie zmienia nawet trudna sytuacja kadrowa gospodarzy, o jakiej słyszeliśmy. W takich mementach pełna mobilizacja i niesłychana ambicja mogą zrobić swoje. Musimy uważać. Wskazane są pokora i szacunek dla rywala, zwłaszcza żeby nie zgubiła nas nadmierna pewność siebie. Seria zwycięstw i świetna passa może uśpić naszą czujność, a w play off nie ma miejsca na błędy.\nMuszą uważać, Dziennik Polski, 2006-03-24\nod poważnych problemów makroekonomii są tam informacje o szefie tej instytucji. Po kliknięciu na odnośnik „dyrektor” możemy odnaleźć nie tylko jego CV, ale i galerię zdjęć. I one właśnie są najciekawsze. — Strona Tigera to jakaś farsa, poważny człowiek powinien mieć choć trochę pokory i samokrytyki — pisze Gonzo na stronach forum internetowego. — Najlepsze jest zdjęcie z „Zawiszy Czarnego” — profesor steruje jachtem, który stoi praktycznie w miejscu. Teraz też tak będzie, szkoda tylko, że to ster finansów publicznych — komentuje na forum Qbik.\nTygrys intelektu, Dziennik Zachodni, 2002-07-15\nA szczęście? - Jakoś - odpukać - dopisuje. Ale chyba głównie dlatego, że nie przekraczam nigdy granicy bezpieczeństwa. Mój pierwszy instruktor nauczył mnie wielkiego respektu wobec samolotu oraz dużej pokory wobec zasad lotniczych, które są krwią pisane, bo ktoś za nie zapłacił życiem. Bez tego nie wolno latać. - Pana żona nie boi się latać? - Bardzo się boi. Ale próbowała i mam nadzieję, że spróbuje po raz kolejny.\nBUSINESS CLASS, CKM, numer 08/08, 1999\nMarta Mika, psycholog: Alkoholizm jest chorobą. Alkoholikiem zostaje się na całe życie. Niektórzy radzą sobie z problemem nabywając takiej świadomości i odpowiednich nawyków. Jak cukrzyk musi pilnować poziomu cukru we krwi i aplikować sobie insulinę, tak alkoholik nie może pić. Alkoholizm wymaga bardzo dużej pokory wobec choroby. Alkoholik musi zawsze pamiętać o tym, że jedno pofolgowanie sobie może spowodować nawrót i to bardzo dramatyczny. Jest to szczególnie trudne, jeśli osiągnęło się tak wiele jak Zdzisław. Gdy życie toczy się własnym torem, człowiek często zapomina o zasadach i wydaje mu\nZa późno?, Trybuna Śląska, 2002-12-07\nWięcej pokory i normalności przydałoby się polskiemu Kościołowi. Z jednej skrajności popadamy w drugą. Czy do Chrystusa ktoś mówił kiedyś ekscelencjo? Maria C. Poznań n JAKA PRZYCZYNA? Po ostatnich doniesieniach papież z pewnością boleje nad tym, co dzieje się w polskim Kościele, w jego Ojczyźnie\nOpinie dnia, Gazeta Poznańska, 2002-03-02\nBył człowiekiem systematycznym, spokojnie i przystępnie dla studentów I i II roku przekazującym swą rozległą wiedzę. Widać było, że zależy mu na studentach. Swoją pracę traktował bardzo poważnie, nie rezygnując z wykładów nawet w czasie choroby. Był czlowiekiem wielkiej dobroci, pokory i skromności, tworzącym klimat spokoju i wyciszenia - powiedział nam o Zmarłym jeden z jego byłych studentów, ks. Jerzy Stranz.\nPożegnanie księdza Andrzeja, Gazeta Poznańska, 2002-10-15\n„Amnezja” to jego wycieczka w rejony dreszczowca. Zapowiada się przyzwoity thriller. Producent obrazu, Arnold Kopelson, w swej nieskończonej skromności i pokorze tak podsumował pracę Kaufmana i ekipy: „to hitchcockowska zagadka z morderstwem w tle, która zaskoczy widzów i do końca utrzyma ich w niepewności. Jak przystało na dobry film”. Oby miał rację.\nAmnezja, Dziennik Bałtycki, 2004-07-09\n... z Krzysztofem Wielickim, himalaistą ?: Wspina się pan od 33 lat, zdobył Koronę Himalajów. Miewa pan obawy przed kolejnym wyjściem w góry? Krzysztof Wielicki: Zawsze zdaję sobie sprawę, że mogę nie wrócić. Strach nie może jednak paraliżować. Czuję wielki respekt i pokorę przed górami. ?: Na każdym kroku trzeba pokonywać trudności. Jak pan sobie z tym radzi? KW: Idea alpinizmu opiera się na ryzyku, przełamywaniu lęków i obaw. Dla alpinisty pokonywanie trudności jest radością. To, co innych załamuje, nas cieszy i wzmacnia\nSport dla wojowników, Dziennik Zachodni, 2004-12-04\nPodobnie jest ze szczęściem człowieka - dopóki jest szczęśliwy, nie zastanawia się, czym jest szczęście. Ojcowie Pustyni uczyli, że najlepiej modli się ten, kto nie wie, że się modli. Podobnie jest z pokorą - kto jest przekonany o swojej pokorze, na pewno pokorny nie jest. Przykłady moglibyśmy pewnie ciągnąć w nieskończoność. Jean-Ives Leloup w książce Hezychazm - Zapomiana tradycja modlitewna opisuje historię młodego filozofa z Paryża, który uczył się medytacji u ojca Serafina z Góry Athos.\nJak ryba w wodzie, Gazeta Poznańska, 2004-02-08\nchorobliwa duma. Brak zupełny pokory, niemożność uznania, że ktoś inny (tj. innej narodowości) może być lepszy, bardziej wartościowy. Powiedzcie nacjonaliście, aby posypał sobie głowę popiołem - zwymyśla was. Ten gest pokory potraktuje jako atak na "swój naród", okazać pokorę to w jego rozumieniu ustąpić, a jedną z głównych cech nacjonalisty jest właśnie jego pryncypialna nieustępliwość. Druga cecha - to prowincjonalizm mentalny, skansenowy charakter tej mentalności, brak ciekawości świata, niechęć, aby choć trochę ten świat poznać i coś z niego zrozumieć.\nRyszard Kapuściński; Lapidarium I-III, 2008\nrównowaga ‘Ausgeglichenheit, Fassung’\nupór ‘Sturheit, Hartnäckigkeit’\nlekcja pokory 'Eine Erfahrung,die einem seine Unzulänglichkeit bewusst macht'\nprzyjmować <coś> z pokorą\nNie mogłam znaleźć pracy, a rozpaczliwie chciałam pracować. Zarabiać mogłam korepetycjami, pracy potrzebowałam, by nie zostać „zawodową rewolucjonistką”, nie zamknąć się w środowisku opozycji, mieć kontakt z normalnym życiem. Fakt, że „normalne życie” było często chorobliwym urojeniem wcale mi nie przeszkadzał. Zimmererowi twórcy odkrywali przede mną inny świat, uczyli pokory wobec własnych trosk, pomagali lokować mój bunt przeciw porządkowi politycznemu w jakiejś szerszej, metafizycznej perspektywie.\nGazeta Wyborcza, 1995/01/13\nIstotą człowieka jest zło, podstawowym doświadczeniem zaś - nuda. Żadna trwoga, żadne mdłości, jak twierdzili egzystencjaliści, ale właśnie owo doznanie pustego czasu, które uświadamia człowiekowi jego własną znikomość. Nuda „osadza życie we właściwej perspektywie, co owocuje precyzją i pokorą”. Arcydzielny zapis tego doświadczenia - dodam - przedstawił już biblijny Kohelet: marność nad marnościami i wszystko marność...\nGazeta Wyborcza, 1996/10/16\nTrzeba też umieć przyjmować sukces czy porażkę. Etykieta przypomina: zwyciężaj i przegrywaj z klasą, pomagaj nowicjuszom; walcz do końca; golf uczy pokory, bądź pokorny.\nGazeta Wyborcza, 1998/06/26\n...tłumaczy Darek Ceglarek, bytomski projektant mody. – Najtrudniej dziewczynom uświadomić fakt, że to nie one są najważniejsze na wybiegu – dodaje Darek. Dlatego on kibicował pewnej blondynce, którą oprócz nieprzeciętnej urody cechowała skromność i pokora. Kiedy za kulisami niektóre panny dąsały się, że to i owo im nie pasuje i „pod żadnym pozorem w czymś takim nie wyjdą”, ona z anielską cierpliwością i bez słowa sprzeciwu poddawała się rękom stylistów i wizażystów. – Szkoda, że nie wygrała.\nMarzenia o sławie, Dziennik Zachodni, 2005-04-29\nKonstatacja, że polscy chłopi, paląc miasto, wyrżnęli też pozostałych w nim mieszkańców, głównie starych i chorych, poddanych króla polskiego, jest dla mnie ciągle na nowo lekcją historii. Jest to również lekcja pokory, bo przecież z faktami się nie dyskutuje, a te są przykre, nawet po upływie stuleci. Z pewnością były one przykre również dla Komeńskiego, czego nie krył, ale najważniejsze, że przy ich opisie nie rozminął się z prawdą. Co do wspomnianego na początku kontekstu (lub braku tegoż), to myślę, że właściwym właśnie dla Komeńskiego „kontekstem” jest to, że opisywał wydarzenia z perspektywy\nGazeta Wyborcza, 1998/07/24\nKarambol, czyli bilard francuski, jest królewską odmianą tej gry. Nie tylko dlatego, że grywali w niego królowie. To gra, w której nie ma przypadków. Tu trzeba umieć, wiedzieć, przewidywać. Partia karambolu jest lekcją piękna i pokory, wyobraźni i siły psychicznej, delikatności i rozmachu, techniki i straceńczej odwagi.\nSzybownictwo wymaga nie tyle tężyzny fizycznej, ile hartu ducha. Uczy cierpliwości, pokory i wyrabia samodyscyplinę. Ja jeszcze miałam prywatnego trenera. I jeśli awers medalu Lilienthala należy do mnie, to rewers należy do męża.\nGazeta Wyborcza, 1999/06/26\n- Chyz znaczy po prostu dom - mówi Baca, który sprawdzał to w „Słowniku gwary polskiej” . Wypisał nawet całą odmianę tego rzeczownika na tablicy ogłoszeń wiszącej w jadalni: chyz, chyzy, chyzie... Od ośmiu lat Baca mieszka tu na stałe. Ma zameldowanie, 200 metrów lasu i 30 miejsc noclegowych. Mówi o sobie: „Jestem facetem z góry”. Znaczy to, że stwardniał, nabrał pokory i życie go nie złamie. Tak jak jego sąsiadów, którzy przez lata po zakupy czy do lekarza schodzili siedem kilometrów w dół do Ujsoł albo Soblówki.\nGazeta Wyborcza, 1999/03/27\n- Proszę nie myśleć, że to było łatwe. Dojrzałem do tego dzięki duchowej szkole buddyzmu, do której przywiodło mnie ogromne cierpienie. Przez blisko dziesięć lat nauczyłem się z pokorą znosić demonstracyjnie wyrażaną niechęć do mnie. I do nikogo nie czuję nienawiści. Zniknąłem z podręczników szkolnych, wokół mnie zapanowało milczenie, bojkot środowiska, ostracyzm. Uważam, że słusznie.\nGazeta Wyborcza, 1993/04/13\nO życiu swoje wiem. Ponad trzydziestoletni staż w kontaktach z „dobrem i złem” solidnie mnie zahartował. Nie wzruszam się z byle powodu, nie każdego szczeniaka mam ochotę głaskać i nie do każdego dzieciaka - uśmiechnąć. Świata nie zmienię, z wiatrakami nie walczę! Uczę się pokory wobec humorów losu i konsekwentnie impregnuję swój osobisty pancerz. A jednak...\nDzień dobry nr 25/05, 2001\nKto nie da rady tak grubej książce, niech przynajmniej przeczyta jej siódmy rozdział! Jest on przede wszystkim portretem matki w całej jej naiwności i kobiecym heroizmie... Prawdziwy to popis dzielności w beznadziei, heroizm przetrwania, do którego tylko kobiety zdają się zdolne... Wzrusza - a czasem przestrasza - skromność, pokora wobec losu, świadomość porażki (zwłaszcza wobec nieuleczalnej choroby męża). Ale ta pokora nie zmienia w niczym wiary w życie, rozumianej jako pociecha i obowiązek!\nGazeta Wyborcza, 1997/11/07\nWspółtwórca Microsoftu, dziś właściciel Portland Trail Blazers, Paul Allen, był ze swoją drużyną kwadrans od ubiegłorocznego finału, a mimo to z własnej kieszeni dołożył do interesu 12,8 miliona dolarów. Z pokorą przyjął stratę. Kiedy ma się miliardy, sto milionów nie robi różnicy. Walczy się o prestiż, sławę i rozgłos, których najlepiej dostarcza sport. Robienie biznesu na inwestycjach nie mających nic wspólnego z rzucaniem do kosza, „przy okazji”, to rzadkość, choć... Jerry Reinsdorf wybudował nową siedzibę Bulls. Hala „United Center” wyrosła w środku slumsów, gdzie ziemia była śmiesznie tania.\nZnosiła z pokorą biedę. Donaszała suknie przysyłane z Norwegii przez starszą siostrę „z królewską dystynk-cją”, zapewnia Boy, ale nie trzeba dużej wyobraźni, żeby się domyślić, co ta kobieta musiała odczuwać. Dla Stacha „wszelki pieniądz nie przepity wydawał się zmarnowany”.\nGazeta Wyborcza, 1998/06/19\nCoraz częściej mierzymy sukcesy Polski zwiększaniem posiłków dla głodnych polskich dzieci lub dla coraz większej grupy bezdomnych. Obecnie nie ma dziedziny, w której Polska mogłaby wykazać się sukcesami gospodarczymi, a polityka i dyrektywy unijne zobowiązują nas do dalszego schładzania gospodarki. Z pokorą to realizujemy, nie bacząc na skutki tego dla Polski i Polaków. Do największych grzechów, jakie dzisiaj popełniają politycy, należą buta i arogancja.\nKancelaria Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, 2004/10/19\nEine achtungsvolle Haltung gegenüber einer Person, einer Institution, einem Wert u. Ä. Man betrachtet eine Person durch Erfahrung, Leistung oder Stellung als überlegen. Man vertraut der Richtigkeit der von dieser Person gesetzten Normen und Entscheidungen.\nIm Polnischen kann durch pokora auch selten Ergriffenheit ausgedrückt werden.\nszacunek ‘Achtung, Wertschätzung’\nzarozumiałość2 ‘Überheblichkeit, Hochmut’\nbyć pełnym pokory\npokora wobec <czegoś>\npokora wobec <kogoś>\nOd zwrócenia uwagi na świat, który jest nam najbliższy. Dzięki psu możemy dowiedzieć się, jak działa natura i my sami. I to jest fajne. Budzi wielką pokorę wobec dziwnego fenomenu życia na tej planecie. Nie musi to być koniecznie pies, może być żółw albo kanarek.\nGazeta Wyborcza, 1996/03/01\nDopiero zaczynałem w teatrze. Jako filmowiec nigdy nie pozwoliłbym aktorowi mówić tak długo do kamery, bo wtedy po co niby jestem ja, reżyser"! Tu podobny pomysł okazał się najwłaściwszy, pełen siły. Nauczyło mnie to pokory wobec wielkich aktorów.\nGazeta Wyborcza, 1999/09/18\nCałe życie jest pełne pokus, by złamać Dziesięć Przykazań. Wierzył w siły nadprzyrodzone, pełen dziecinnego podziwu i pokory wobec świata, którego tajemnicy na każdym kroku doświadczał. „Nu, czy trzeba zaraz wszystko wiedzieć?” - mówiła pani Pupko w jednym z jego opowiadań.\nGazeta Wyborcza, 1992/07/29\nZachowuje układ chronologiczny, który uzmysławia, że w malarstwie Czapskiego stale przewijają się dwa wątki. Pierwszy nawiązuje do bezpośredniej obserwacji natury (pejzaże i martwe natury). Służy pogłębieniu wrażliwości na otaczający świat, będąc świadectwem artystycznej pokory. Drugi prowadzi do pogłębienia refleksji nad człowiekiem. Czasem dotyka sytuacji ekstremalnych (np. scena na więziennym spacerniaku z 1982 r.), częściej przedstawia teatr codzienności (na ulicy, w kolejkach, metrze) albo zachowując sztuczność teatralnych dekoracji obnaża egzystencjalne prawdy.\nGazeta Wyborcza, 1992/08/07\nTłumaczy, że gdyby nie była muzykiem, nie robiłaby tego, co robi, bo: - Jeśli chce się być wykonawcą, to trzeba być pełnym pokory wobec wielkości, pracowitym, solidnym i wiernym wobec tego, co inni zrobili.\nGazeta Wyborcza, 1995/12/22\nDzieła innych wielokrotnie stanowiły dla Czapskiego punkt zwrotny w wyborach etycznych i artystycznych. Ale ten uduchowiony pasjonat nigdy nie schronił się do wieży abstrakcyjnego intelektu i niewzruszonej wiary. Za CžzanneŐem powtarzał, że obowiązkiem malarza jest studiowanie natury z największą pokorą. Że należy patrzeć na nią tak, jakby się pierwszy raz ją w życiu zobaczyło. Praca, stały wysiłek były dlań sensem życia. O obozie w Griazowcu pisał: „codzienne rysowanie, złym ołówkiem, na okropnym jak wata papierze - to był mój ratunek”.\nGazeta Wyborcza, 1993/03/05\nBiebrza, rzeka o nie naruszonym ekosystemie, unikalna w skali Europy. Miejsce, w którym człowiek musiał nauczyć się pokory i podporządkować przyrodzie.\nGazeta Wyborcza, 1993/09/10\nStanisławowi Kracikowi. - Nie chcieliśmy, by na czas remontu Sukiennic publiczność była pozbawiona możliwości oglądania tych dzieł. Stąd ich przeprowadzka do zamku królewskiego w Niepołomicach - powiedziała, dodając, że przecież Kraków i Niepołomice dzieli odległość zaledwie 20 km. - Przyjmujemy tę władzę w pokorze, ale z radością połączoną z satysfakcją, że wybór padł na nas. Mogę zagwarantować, że tego zaufania nie zawiedziemy. A odległość Krakowa od Niepołomic nie zmieniła się od czasów Kazimierza Wielkiego - odpowiedział burmistrz Kracik.\nZaszczyceni i dumni, Dziennik Polski, 2006-05-22\nSkuteczność będzie zależała tylko od zręczności, a nie od racji obiektywnej. Pierwszą ofiarą padł już Lech Wałęsa. Skołowany moralizatorstwem, pod przemożnym naciskiem, w cieniu trumny Papieża, podał zamiast zwyczajowej nogi - rękę Aleksandrowi Kwaśniewskiemu. I na dodatek potraktował to nie jako gest pokory wobec majestatu śmierci największego Polaka, tylko jako całkiem praktyczne, ze wszystkimi konsekwencjami posunięcie czy też pojednanie polityczne. I teraz biedak, zamiast puszyć się samym gestem, krętaczy we wszystkich programach radiowych i telewizyjnych, aby się z konkretnych konsekwencji incydentu towarzyskiego na placu Świętego Piotra wycofać\nRyba Festiwalowa, Dziennik Polski, 2005-04-15\nInaczej u Hitzfelda w Monachium. Nawet znani z niewyparzonej gęby Mehmet Scholl i Mario Basler przyjmują z pokorą decyzje trenera i nie ważą się ich komentować. Prasa zauważa jednak, że w Bayernie są „święte krowy”, których Hitzfeld nigdy nie sadza na ławce. To bramkarz Oliver Kahn, ale on nie ma sobie równych w Niemczech. Pozostali to 37-letni weteran Lothar Matthaeus, enfant terrible Bundesligi Stefan Effenberg oraz brazylijski supernapastnik Giovane Elber, wspólnie z Andrzejem Juskowiakiem\nGazeta Wyborcza, 1999/02/19\nuległośćbuchsprachlich ‘Unterwürfigkeit, Fügsamkeit’\npodlizywanie sięumgangssprachlich ‘Speichelleckerei’\npewność siebie ‘Selbstbewusstsein’\nupokorzenie ‘Demütigung/ Erniedrigung/ Entwürdigung’\nupokarzać <kogoś> ‘jmdn. demütigen/ erniedrigen’\nupokarzać się ‘sich demütigen/ sich erniedrigen’\npokorny5 ‘in Relation zu pokora (serviles Profil) stehend’, vgl. pokorne cielę dwie matki ssie [wörtl. demütiges Kalb säugt zwei Mütter]/ ‘über Menschen, die keine Partei ergreifen und dadurch aus verzwickten Situationen doppelten Vorteil ziehen’\nniepokornypublizistisch ‘ein solcher, der sich von der (angeblichen) Servilität abwendet’; auch als selbständiges Substantiv gebraucht (Pl. niepokorni)\nupokarzający ‘demütigend’, vgl. upokarzająca sytuacja ‘demütigende Situation’\npokornie5 ‘in Relation zu pokora (serviles Profil) stehend’, vgl. pokornie spuścić głowę ‘den Kopf demütig verneigen’\nupokarzająco ‘demütigend’, vgl. upokarzająco pracować ‘demütigend arbeiten’\nprzyjąć <coś> z pokorą\nKorporacje wymagają: długich godzin pracy, podporządkowania interesom firmy, posłuszeństwa, pokory, lojalności iwyłączności.\nGazeta Wyborcza, 1997/04/04\nPo wydaniu „Żartu” i nadejściu Praskiej Wiosny Kundera znalazł się u szczytu powodzenia. Był czołową postacią wśród twórców, którzy mieli za sobą podobną drogę, a przed sobą ten sam cel - oczyszczenie życia publicznego i kulturalnego z pozostałości stalinizmu, który dostatecznie długo znosili w pokorze.\nGazeta Wyborcza, 1995/12/08\nMiędzy pokorą a nonkonformizmem.\nGazeta Wyborcza, 1995/06/14\nWtedy zlitował się nad nieszczęśnikiem pan Krzysio Toeplitz. Wziął biedaka na stronę i wyjaśnił mu całą tę mistyfikację. Pan korespondent wrócił do pokoju, spojrzał na mnie z pogardą i rzekł: „Niech pan sobie nie wyobraża, że udało się panu mnie nabrać. Taki nędzny aktorzyna jak pan nie był w stanie mnie oszukać”. Przyjąłem te słowa z pokorą.\nGazeta Wyborcza, 1998/05/15\nZ tytułu politycznych publikacji na łamach „Trybuny Ludu” można mi postawić wiele zarzutów i przyjmę uwagi z pokorą, natomiast stanowczo nie przyjmuję zarzutu, że byłem na tych łamach rycerzem marca 1968 roku - jak twierdzi Jerzy Karaszkiewicz w swoich „Słodkich latach” („Magazyn” nr 20/271). Jest to bowiem zarzut wyssany z palca.\n- Ksiądz Jankowski na awans w Kościele nie ma szans - komentuje gdański polityk. - Jak jest niezadowolony z biskupów, to mówi to publicznie. Nie da się zrobić kariery kościelnej bez pokory i konformizmu.\nBył tylko jeden naród, który w ogóle nie poddał się psychologii pokory - nie jednostki, nie buntownicy, ale cały naród. To byli Czeczeńcy... - pisał Aleksander Sołżenicyn w „Archipelagu Gułag”.\nGazeta Wyborcza, 1994/03/04\nZapewne już na dniach następni lokalni, pożal się Boże, politycy zaczną z pokorą pukać do drzwi niegdysiejszych towarzyszy i błagać o prawo startu w wyborach pod ich szyldem. Z szuflad wyciągną stare legitymacje partyjne, PRL-owskie ordery, czerwone krawaty i odznaki Janka Krasickiego za działalność w ruchu młodzieżowym, wypowiedzą wyznanie wiary i poproszą „o jeszcze jedną szansę”.\nCanossa , Dziennik Zachodni, 2002-08-09\nByłem trochę nieostrożny, filmowałem kobiety. Podbiegło do mnie dwóch mężczyzn. Jeden był bardzo agresywny, chciał mi zabrać taśmę. Zaraz zebrała się koło mnie cała grupa. Na szczęście inni uspokoili tego jednego agresywnego. Sposobem na załagodzenie tej sytuacji była pokora i przeprosiny. Nie można przecież było walczyć ani uciekać, bo i dokąd.\nChcę poznawać ludzi, Gazeta Radomszczańska, 2009-10-06\n...na Majorce i w Egipcie. Brytyjski tabloid "The Sun", który już nie raz skrzyżował szpady z niemieckim "Bildem", rozpoczął sezon nagłówkiem: "Wypoczynek od Helmutów - Brytyjczycy pozywają biura podróży za wakacje z Niemcami". Kiedyś Niemcy przyjęliby to z pokorą, być może nawet z bolesnym uśmiechem. Gdyby i tym razem nie wykpili Brytyjczyków, potwierdziliby kolejny banał na swój temat, iż całkiem nie mają poczucia humoru. Tymczasem Niemcy postanowili z determinacją odpłacać pięknym za nadobne. Stąd publikacja w "Bildzie" punktująca najpopularniejsze miejsca\nWakacyjne wojny Europejczyków, Dziennik Zachodni, 2008-06-01\nTomek chłonął wiedzę, ale tylko konkretną, uczył się, ale od ludzi, a nie z książek. Chorobliwie nieśmiały, zasypywał pytaniami pracujących elektryków i hydraulików. Tomek ma rodzinę. Głodny nie chodzi. Ale rodzina jest niezamożna i nieporadna, z tych, które poddają się zawsze z pokorą werdyktowi szkoły lub poradni.\nGazeta Wyborcza, 1997/10/30\nPaul Gauguin odkrywa niedocenione w jego czasach piękno ludzi innej rasy (to akurat dosłowny cytat z francuskiego podręcznika). John F. Kennedy - prezydent-katolik - walczył o pokój na świecie. Franciszek I - przedstawiciel postępowych nurtów renesansowych - zbudował przepiękne zamki nad Loarą... Dziecię wysłucha tego wszystkiego w pokorze, a jeśli jest dostatecznie grzeczne, może nawet nauczy się na pamięć. Co się jednak stanie, jeśli zechce mu się pogłębiać wiedzę o życiu sławnych historycznych idoli?\nCosmopolitan nr 11, 2000\nDla niego paliło się czerwone światło. Był nietrzeźwy i jechał zbyt szybko. Sąd skazał go na 6 lat węzienia. Utracił też prawo jazdy na 8 lat. Przed surowszą karą uchronił go wiek (miał wtedy 63 lata), nienaganny tryb życia, pokora wobec tragedii, którą spowodował.\nŚmierć na drodze, Express Ilustrowany, 2002-08-09\nKC PZPR: "Zanim rozlegnie się doroczny wrzask, spotęgowany ćwierćwieczną rocznicą, (...) zanim, jak co roku, na kilka dni zaleje nas fala nienawiści, (...) publikujemy fragment najnowszego tekstu gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Jak zawsze pełnego pokory wobec Historii, szczerego współczucia i żalu wobec tych, którzy ucierpieli i jak zawsze pełnego szacunku do faktów". To brzmi niemal jak epitafium, by nie powiedzieć - formułka wynosząca na ołtarze.\nASME - nowosci 19.12.2006, Usenet -- pl.soc.polityka\nI tak też się w wielu wypadkach stało. Pojednanie polsko-niemieckie miało w dużej mierze chrześcijańskie korzenie: co najmniej od 1965 r., od memoriału niemieckich Kościołów ewangelickich i listu polskich biskupów ze słynnym zdaniem "przebaczamy i prosimy o przebaczenie", poprzez chrześcijański gest pokory Willy’ego Brandta i braterski uścisk Tadeusza Mazowieckiego i Helmuta Kohla w czasie mszy w Krzyżowej, aż po doroczne od 1989 spotkania niemieckich i polskich katolików na zamku w Gemen w Westfalii. Równocześnie faktem jest, że tak w Niemczech jak i w Polsce, właśnie wśród\nNie wracajcie, przyjeżdżajcie, Polityka , 2002-07-06\nktóre nasza TVP idiotycznie zinterpretowała jako gest "pojednania między Niemcami i Żydami". Nie był to żaden gest pojednania, lecz pokuty, i wprawdzie Brandt dopełnił go przed tym, a nie innym pomnikiem, ale - jak to powiedział Gerhard Schröder w Sejmie - był to gest pokory wobec wszystkich ofiar hitlerowskiego terroru w Polsce. Najbardziej wzruszającym akcentem tej krótkiej wizyty była obecność kilku osób, które towarzyszyły niemieckiemu kanclerzowi w Warszawie również 30 lat temu. Oczywiście przede wszystkim Günter Grass, wówczas znany pisarz, który wspierał politykę wschodnią Brandta, dziś laureat literackiej Nagrody\nObietnica Schrödera, Polityka, 2000-12-16\nWilly Brandt klęczący 7 grudnia 1970 r. w Warszawie to w Europie jedna z najbardziej poruszających politycznych ikon XX wieku. Nie ma dobitniejszego symbolu powojennych zmian w Niemczech niż ten chrześcijański gest pokory niemieckiego kanclerza w stolicy państwa, które w 1939 r. zostało napadnięte i zdruzgotane przez hitlerowską Rzeszę. Kanclerz ukląkł przed pomnikiem Bohaterów Getta tego samego dnia, w którym w imieniu Republiki Federalnej podpisywał układ uznający granicę na Odrze i Nysie, a tym samym stratę na rzecz\nSkwer Brandta, Polityka, 2000-12-09\nW obliczu jubileuszu Papież wzywa wszystkich wiernych do rachunku sumienia. - Kościół prosi o przebaczenie historycznych win swoich synów i córek popełnionych wobec Żydów - podkreśla bp Gądecki. - Skłania go do tego uznanie wspólnotowego wymiaru grzechu. - Owa prośba o przebaczenie nie ma być przejawem fałszywej pokory ani przekreśleniem liczących dwa tysiące lat dziejów Kościoła, pełnych zasług miłosierdzia, kultury i świętości - powiedział Jan Paweł II podczas audiencji generalnej, 1 września 1999 r. - Jest ona wyrazem nieodpartej potrzeby prawdy, która obok aspektów pozytywnych uznaje ograniczenia i ludzkie słabości różnych pokoleń uczniów\nIII Dzień Judaizmu, Dziennik Bałtycki, 2000-01-14\n...nie próbuje się podjąć jakichkolwiek działań antykorupcyjnych na przyszłość. Unikanie postawienia problemu łapownictwa, forsowanie opinii, że to wszystko to tylko anonimy i dowodów na korupcję nie ma, nie poprawi naszego wizerunku w środowisku. Aby odzyskać zaufanie rodziców musi pojawić się w gronie pedagogicznym choćby odrobina skruchy i pokory, chociażby słowa: jeśli zawiniliśmy - przepraszamy. To bardziej uczciwe niż domaganie się dowodów. Mam nadzieję, że nowo wybrany dyrektor skończy z taktyką unikania drażliwych tematów". Tymczasem mimo przeprowadzonego konkursu, nowego dyrektora nie udało się wyłonić.\nOczyścić atmosferę, Gazeta Krakowska, 2002-07-13\nJa występowałem o to, żeby mieli zapewnioną obronę i wszystkie prawa, które przysługują im jako oskarżonym czy podejrzanym, tak. Przeproszenie nikomu zaś nie przynosi ujmy. Jeśli pan chce mieć o to do mnie pretensje, to proszę, przyjmuję je, ale bez wstydu i pokory. Jedna rzecz: w tym oświadczeniu padło słowo "zbrodnia", to znaczy dałem wyraz swojemu stosunkowi do tej kwestii. Mogę także powiedzieć, że miałem kontakt z władzami afgańskimi, które przyjęły to oświadczenie i dzięki niemu zadeklarowały zupełnie inny stosunek do wydarzenia.\n13. posiedzenie Senatu RP, stenogram, wersja robocza, Senat RP, 2008\nZbigniew Chlebowski: Z pokorą przyznaję, że stenogramy rozmów prowadzonych przeze mnie świadczą o mej nieroztropności. Zbigniew Chlebowski (45 l.) przyznaje się do błędu i przeprasza za rozmowy z biznesmenami. „Z ubolewaniem i pokorą przyznaję, że ujawnione stenogramy rozmów, prowadzonych przeze mnie, świadczą o mojej nieroztropności i zbyt małej wstrzemięźliwości wypowiedzi” – pisze zawieszony szef Klubu PO w oświadczeniu.\nNokia okazała pokorę i przeprosiła za niedoinformowanie, że film promujący kamerę PureView nie był nagrywany telefonem Lumia 920.\nFirma przyznała się, że lepiej było by, gdyby od razu dodali klauzulę informującą, że film nagrywany jest inną kamerą, w celu symulacji technologii OIS.\nPomimo przeprosin, zamiar Nokii był jasny - brak takiej informacji dawał potencjalnym klientom do zrozumienia, że to właśnie tak będzie wyglądać obraz nagrywany nowym aparatem.\nPamiętam jednak ostatni zjazd PZPR w 1990r. Tam również siedziało na sali ponad dwa tysiące osób. A na zewnątrz co się działo? Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że Sojusz znajduje się w głębokim kryzysie. I Józef Oleksy zamiast powiedzieć: musimy okazać pokorę, powiedzieć sobie uczciwie, że nie stanęliśmy na wysokości zadania i część z nas musi odejść, mówi o tym, jaki to Sojusz jest silny, a jego członkowie wspaniali. Na proste pytanie, jak to się stało, że poparcie z 41% zmalało do\nStrona Marka Borowskiego, www.borowski.pl\n...udało nam się wydębić miliony z Unii. Sukces? Po tylu latach walki o przebudowę Głogowskiej, czuję gorycz zwycięstwa. Myślę, że podobne uczucia targają bokserem, który nie znokautował przeciwnika na ringu, zafundował swoim fanom mierne widowisko i wygrał decyzją sędziów jednym punktem. Więcej pokory i bicia się w piersi, bo gdyby włodarze miasta nie przysnęli w pewnym momencie, nie byłoby całego zamieszania i wszystko potoczyłoby się ustalonym trybem, po poznańsku. Nie jestem małostkowa, nie czepiam się, bo w końcu cóż innego może powiedzieć prezydent Grobelny?\nGłogowska czyli horror, Polska Głos Wielkopolski, 2005-09-21\npokora mury łamie\npozostaję/ czynię się pokornym sługąarchaisch\nuderzyć w pokorę\nBelegt seit Ende des 14. Jh. als juristischer Begriff zunächst in Großpolen und Masowien als ‘Akt des öffentlichen Bekennens seiner Schuld und Bitte um Vergebung’. Seit dem 15. Jh. dann auch religiös im Sinne von lat. humilitas verwendet, wobei es altpol. śmiara (von aksl. sъměrenije) ersetzt. Pokora geht zurück auf po-koriti sę ‘sich selbst erniedrigen’ < koriti ‘jn. in einer Schlacht besiegen’\nIn den Wörterbüchern des Polnischen wird das Lemma pokora meistens mit nur einer Explikation aufgeführt, vgl. ISJP (2000) Jeśli ktoś odnosi się z pokorą do jakichś osób lub zdarzeń to w poczuciu własnej niedoskonałości uznaje ich wyższość lub konieczność ‘Wenn man sich in Demut gegenüber jemandem oder etwas verhält, dann erkennt man aus dem Empfinden der eigenen Unzulänglichkeit deren Überlegenheit oder Notwendigkeit’; PSWP (1995-2005) uniżona, uprzejma postawa wobec kogoś, czegoś wynikająca z poczucia własnej małości, niższości; także brak buntu, sprzeciwu wobec kogoś ‘unterwürfige, höfliche Haltung gegenüber jemandem oder etwas, die aus dem Empfinden der eigenen Kleinheit, Minderwertigkeit resultuiert; auch Fehlen von Widerstand gegenüber jemandem’; SWJP (1996) poczucie własnej małości, niższości w stosunku do kogoś, czegoś; brak buntu; uległość wobec przeciwności, przykrych doświadczeń ‘Minderwertigkeitsgefühl gegenüber jemandem, etwas; fehlender Widerstand; Unterwürfigkeit gegenüber Widrigkeiten des Schicksals'; SJP Dor. (1958-1965) stan psychiczny polegający na odczuwaniu własnej małości, niższości; brak zarozumiałości, pychy; brak buntu wobec przeciwności; potulność, uległość, uniżoność ‘psychischer Zustand des Empfindens eigener Kleinheit und Minderwertigkeit; Fehlen von Überheblichkeit und Hochmut; Fehlen von Widerstand gegenüber Widrigkeiten; Sanftmut, Fügsamkeit, Unterwürfigkeit’; ähnlich wird pokora auch bei WSJP (2007-2012) und USJP (2003) ausgelegt. Diese Explikationen beziehen sich hauptsächlich auf die unterwürfige Haltung eines Menschen gegenüber anderen Personen oder gegenüber den Lebensumständen und Situationen, die ihm widerfahren. Diese Gemütshaltung resultiert demnach aus dem Gefühl der eigenen Unzulänglichkeit. Die religiöse Bedeutung von pokora bezogen auf die Gemütshaltung gegenüber Gott wird von den Bedeutungswörterbüchern nicht erfasst.\nIm vorliegenden Wörterbuch werden für das Lemma pokora sechs Profile unterschieden.\nIm religiösen Profil bezieht sich pokora infolge des Bewusstseins über die sündige Natur des Menschen und der daraus folgenden Machtlosigkeit und Hilfsbedürftigkeit auf die Bereitschaft zur Unterwerfung gegenüber Gott. Es wird erwartet, dass diese Gemütshaltung mit Barmherzigkeit Gottes belohnt wird. Im religiösen Diskurs wird pokora mit weiteren positiven Eigenschaften wie mądrość ‘Klugheit’, wierność ‘Treue’ und uczciwość ‘Ehrlichkeit’ in Verbindung gebracht. Es ist eine der der sieben Haupttugenden im Christentum.\nDas humilative Profil bezieht sich auf eine Gemütshaltung des Menschen, die sich aus dem Bewusstsein der eigenen Unzulänglichkeit herleitet. Diese Gemütshaltung wird zum Beispiel als eine sympathische Eigenschaft von erfolgreichen Menschen wahrgenommen, wenn sie den eigenen Erfolgen weniger Bedeutung zuschreiben als diese in der Wirklichkeit haben. Zum anderen bezieht sich das humilative Profil auf die angemessene Einschätzung eigener Kräfte, die in dem Respekt des Menschen vor Herausforderungen resultiert.\nDas stoische Profil thematisiert den Gleichmut und die Geduld eines Menschen in allen Lebensumständen. Diese Gemütshaltung wird oft mit solchen Charaktereigenschaften wie silna psychika ‘starke Psyche’, samodyscyplina ‘Selbstbeherrschung’ oder cierpliwość ‘Geduld’ verbunden.\nDas admirative Profil bezieht sich auf die Hochachtung und den Respekt gegenüber einer Person oder einer Institution, die in der Anerkennung derer Überlegenheit oder Notwendigkeit resultiert. In dem Kontext werden meistens die Verdienste dieser Personen oder Institutionen thematisiert. Im admirativen Profil wird ebenfalls die Unterordnung des Menschen der Natur zum Ausdruck gebracht, vgl.\nIm servilen Profil des vorliegenden Wörterbuchs wird pokora als eine würdelose, beinah kniefällige Haltung des Menschen expliziert. Dieses Profil steht den vorangegangenen Explikationen aus den polnischen Bedeutungswörterbüchern am nächsten. Diese Gemütshaltung wird oft mit den negativen Charaktereigenschaften wie niezaradność ‘Unbeholfenheit’ oder niesamodzielność ‘Unselbstständigkeit’ in Verbindung gebracht. Diese unterwürfige Haltung kann aber auch durch Angst und Bedrohung erzwungen werden. Umgangssprachlich wird die Servilität eines Menschen auch öfter mit den Derivaten pokorny ‘demütig’ oder niepokorny ‘jmd. der sich der Servilität widersetzt’, zum Beispiel in bekannten Sprichwörtern, zum Ausdruck gebracht, vgl.: pokorny jak baranek [wörtl. demütig wie ein Lämmchen], vgl.\nSąd dwukrotnie musiał go upominać. Podobno ironizował, że nie damy sobie bez niego rady. Szydził z matki, że nawet nie wie, gdzie się płaci rachunki za gaz i prąd, że boi się żyć. Ale już po miesiącu od rozwodu stał się pokorny jak baranek. Chciał, aby stary układ powrócił. Brakowało mu słuchaczy, gdy prawił przemądrzałe monologi. Brakowało naszych problemów, zmartwień, które uaktywniałyby w nim nowotwór "złotych porad". Na samotną starość zniechęcił się i oklapł.\n(Maciej Dęboróg-Bylczyński, Kolej na los, 2009)\nDas Reueprofil thematisiert das Bedauern und die Anerkennung von Schuld, vor allem die Anerkennung von politischen Verbrechen. In diesem Zusammenhang wird in der Publizistik oft der historische Kniefall von Willi Brand 1970 in Warschau genannt, vgl.\nPolsko-niemieckie pojednanie może stanowić dzisiaj wzorzec dla innych krajów - powiedział prezydent Bronisław Komorowski. Z kolei prezydent Niemiec Christian Wulff deklarował, że czuje odpowiedzialność za historię niemiecką. Zdaniem prezydenta Niemiec gest kanclerza Willy'ego Brandta, który klękał w 1970 roku przed pomnikiem Bohaterów Getta w Warszawie, jest gestem "pokory wstydu i smutku".\nOb pokora als Negativum oder Positivum verstanden wird, ist oft kontextabhängig. In schwierigen, tragischen oder sogar ausweglosen Lebensumständen eines Menschen, der sein Schicksal akzeptiert, bzw. zu akzeptieren gelernt hat, wird pokora in Verbindung mit den positiven Eigenschaften wie mocna psychika ‘starke Psyche’ oder samodyscyplina ‘Selbstbeherrschung’ gebracht (vgl. stoisches Profil). Doch in ähnlichen Situationen, die der Mensch selbst zu verantworten hat, steht pokora für niezaradność ‘Unbeholfenheit’ und bezczynność ‘Tatenlosigkeit’ und wird oft mit Beschämung und Erniedrigung bis zur Entwürdigung der Person verbunden (vgl. serviles Profil).\nDas Lemma pokora wird im Polnischen überwiegend in der gehobenen Bildungssprache verwendet. Die Mehrzahl der in den Belegen aufgeführten Textbeispiele stammt daher aus der Publizistik, mehrheitlich aus dem religiösen Diskurs (vgl. religiöses Profil). Häufiger wird die Bedeutung von pokora mit Synonymen wie bogobojność ‘Gottesfurcht’ (vgl. religiöses Profil), skromność ‘Bescheidenheit’ (vgl. humilatives Profil), stoicyzm ‘Stoizismus’ (vgl. stoisches Profil), cześć ‘Hochachtung’ und respekt ‘Respekt’ (vgl. admiratives Profil), potulność ‘Fügsamkeit’ und uniżenie ‘Erniedrigung’ (vgl. serviles Profil), skrucha ‘Reue’ (vgl. Reueprofil) oder den Derivaten pokorny ‘demütig’ und niepokorny ‘jmd. der sich der Unterwürfigkeit widersetzt’, zum Ausdruck gebracht.\nPokora mury łamie. [wörtl. Bescheidenheit bricht Mauern.]\nPokora niebiosa przebija. [wörtl. Bescheidenheit durchbricht den Himmel.]/ ‘des Demütigen Gebet dringt durch die Wolken’\nAmélie Nothomb: Z pokorą i uniżeniem: oraz inne opowieści, 1999.\nOlgierd Cetwiński: Między buntem a pokorą, 1986.\nStanisława Fleszarowa-Muskat: Piękna pokora, 1999.\nNiepokorny (Rege: Wojciech Szumowski), Polen, 2007.\nParzel & Siwers - Pokora\nMatt POKORA – Pokora ist sein Künstlername, eigentlich heißt er Matthieu Tota. (Quelle: http://en.wikipedia.org/wiki/M._Pokora)\nAkt Pokory (Act of humility) – Mariusz Lewandowski\nComic-Witz - SIOSTRA POKORA\nSpektakel: Lekcja pokory\nGrzegorczykowa, Renata 1992: „Demut, Hochmut und verwandte Begriffe im Polnischen“, in: Falkenberg, G./ Fries, N., Puzynina, N. (Hgs.), Sprachliche Bewertung, Warszawa, S. 193-209.\nGrzegorczykowa, Renata 1993: „Pokora, pycha i pojęcia pokrewne“, in: Bartmiński, J./ Mazurkiewicz-Brzozowska, M. (Hgs.), Nazwy wartości, Lublin, S. 23-39.\nMichalak, Anita A. 2014: „Pokora/ Demut im Sprachvergleich“, in: Nagórko, Alicja (Hg.), Sprachliche Säkularisirung. Semantik und Pragmatik, Hildesheim - Zürich - New York, S. 203-225.\nMinikowska, Teresa 1993: „Dlaczego pokora znaczy potocznie ‘uniżoność, uległość’?“, in: Filologia Polska 40 (Acta Universitatis Nicolai Copernici/ Nauki Humanistyczno-Społeczne, Bd. 246), S. 61-96.


Bilety do TPN kupimy bez kolejki\n> Bilety do TPN kupimy bez kolejki\nBilety na szlaki Tatrzańskiego Parku Narodowego kupimy bez stania w kolejce. Już od dziś są bowiem dostępne w aplikacji SkyCash. Jak dużo zmieni to w życiu turysty?\nTatrzański Park Narodowy odwiedza co roku ponad 3,5 mln osób. Szczyt zainteresowania przypada na dosyć krótki okres związany z wakacjami i długimi weekendami, przez co do punktów sprzedaży biletów często ustawiają się kolejki. Można wyobrazić sobie lepszy początek kilkugodzinnej wędrówki po górach, dlatego TPN umożliwia zakup biletów poprzez aplikację SkyCash.\n– Bywa, że w szczycie sezonu w kolejce do kasy na niektóre szlaki trzeba czekać nawet kilkanaście minut. Liczymy, że dzięki dostępności biletów w aplikacji SkyCash ten czas znacznie się skróci. Bardzo nam zależy na tym, aby wizyta w Tatrzańskim Parku Narodowym pozostawiła pozytywne wrażenia – mówi Szymon Ziobrowski, dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego.\nW sprzedaży dostępne są wszystkie bilety TPN: jednorazowe ulgowe za 2,50 zł, normalne za 5,00 zł, 7-dniowe ulgowe za 12,50 zł i normalne za 25,00 zł oraz bilety dla grupy do 10 osób – ulgowe za 22,50 zł i normalne za 45,00 zł.\nZ aplikacji SkyCash korzysta już ponad 1,5 mln użytkowników, którzy do tej pory mieli dostęp do biletów kolejowych i komunikacji miejskiej, a także mogli płacić za parkowanie w ponad 50 miastach.\n– SkyCash to wygodny sposób na kupowanie biletów komunikacji miejskiej, ale także cały szereg innych, ułatwiających codzienne życie usług – mówi Piotr Bochenek, członek zarządu SkyCash. – W aplikacji kupimy bilety na pociągi większości polskich przewoźników kolejowych, doładujemy telefon na kartę, wypłacimy gotówkę z bankomatu lub opłacimy domowe rachunki. Dzięki szerokiej ofercie użytkownicy naszej aplikacji mogą w jednym miejscu najpierw kupić bilet na pociąg np. do Zakopanego, a następnie opłacić wstęp do Tatrzańskiego Parku Narodowego.


Ekologiczna odżywka do warzyw i owoców Guard H 20g Target sprawdź ceny sadzonki w krzewyozdobne.net\nEkologiczna odżywka do warzyw i owoców Guard H 20g Target\nGuard to bezpiecznie i naturalnie preparat, który ogranicza występowanie chorób owoców i warzyw, Iiealnie nadaje się do ogródków. Zawiera specjalnie dobrane szczepy bakterii zwiększające odporność na choroby.\nNaniesione na roślinę bakterie preparatu Guard stosowanego prewencyjnie zmniejszają ryzyko porażenia rośliny przez organizmy patogeniczne. Stosowany interwencyjnie, w naturalny sposób poprawia jej kondycję i zmniejsza ryzyko zamierania. Produkt nie posiada okresu prewencji ani karencji, ponieważ bakterie w nim zawarte nie stanowią zagrożenia dla ludzi i zwierząt w tym pszczół i innych owadów zapylających.\nPreparat jest w formie koncentratu, należy go rozpuścić w wodzie, następnie wymieszać i stosować w formie oprysku. Najlepiej w okresie marzec-listopad, czynność powtarzać co 14-21 dni.\nOprysk można wykonywać kilkukrotnie w dowolnym terminie wegetacji roślin. Natomiast w uprawach wieloletnich na koniec wegetacji po opadnięciu liści oraz wiosną na start.


Bieg Papieski w Obornikach – Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nStrona główna / Sport / Bieg Papieski w Obornikach\nOBORNIKI. Setki biegaczy i ducha obornickiego współzawodnictwa, to można było zobaczyć w minioną niedzielę podczas Biegu Papieskiego. Sportową imprezę rozpoczęła się w kościele Miłosierdzia Bożego na Osiedlu Leśnym. Kilkadziesiąt osób, w tym wielu uczniów, ruszyło spod kościoła na rynek. Eskortowały ich radiowóz policji i straży miejskiej.\nNa rynku zorganizowano start i metę, którą wyznaczała dmuchana brama z logiem Obornik, stoliki i butki z jedzeniem oraz namioty dla organizatorów i uczestników.\nW tym roku ponad 200 osób wzięło udział w tym nie tylko sportowym wydarzeniu. Obornicki bieg, który jest cykliczną imprezą, stał się popularny w Wielkopolsce. Wśród zawodników były osoby z Chodzieży, Szamotuł, Poznania, Rogoźna a nawet z Czarnkowa.\nOkoło godz 13.30 zawodnicy ruszyli z rynku w Obornikach, kierując na Gołaszyn. Tam zawracali do Obornik. W sumie trasa mierzyła 10 km. Pierwszy przekroczył linię mety Sebastian Nowicki z Obornik, który pojawił się na rynku, krótko po godz. 14. Od razu wpadł w ręce między innymi burmistrza Tomasza Szramy i wicestarosty Andrzeja Okpisza, którzy nałożyli na jego szyję medal.\nChwilę po nim linię mety przekroczył Przemysław Walewski z Poznania, zdobywając drugie miejsce. Trzecie należało do Pawła Kopertowicza z miejscowości Kaczory.\nKrótką wzmiankę o zawodnikach przekraczających linię mety wygłaszał Tadeusz Ratajczak, który był spikerem tegorocznych zawodów. O każdym umiał powiedzieć choćby dwa zdaniach. Gdy oborniczanie kończyli bieg, Ratajczak wspominał ich rodzinę a nawet umiał powiedzieć krótką, zabawną anegdotkę o zawodniku.\nFragment ulicy od dużego mostu na rynek był zapełniony widzami. Rodziny zawodników kibicowały swoim faworytom a małe dzieci czasem nie wytrzymywały i podbiegały o swoich rodziców, wspólnie z nimi przekraczając linię mety. Atmosferę można więc określić jako rodzinną.\nAby było bezpiecznie dbały radiowozy policji wraz z dzielnicowym z rynku, odział straży miejskiej z komendantem Jackiem Klawiterem na czele i straż pożarna. Trzeba wszystkie służby pochwlić, bo pilnowały porządku z uśmiechem i na ile pozwalały okoliczności, dyskretnie.\nWraz z biegaczami swój bieg rozpoczęli fani nordic walking. Ze swoimi niezawodnymi kijkami do chodzenia ruszyli na krótszą trasę, by połączyć się z głównym biegiem w pobliżu mety. W tej kategorii najlepszymi zostali Mieczysław Andrzejewski z Czempinia i Piotr Przymusiński oraz Jan Stanisławski z Poznania.\nPięć minut po rozpoczęciu głównego biegu swoją rywlizację rozpoczęły szkoły. Uczniowie biegali wokół rynku w kilku kategoriach. Wśród najlepszych znaleźli się między innymi Małgorzata i Zofia Kolatka, oraz Klaudiusz Ziółkowski.\nOkoło godz. 15 zwycięzcą wręczono puchary i upominki. Bieg skończył tak jak się rozpoczął wśród wiwatów, radości i promieni słonecznych.


Zielona 13 - Agata Bizuk - Książka - Bonito\nKsiążka Zielona 13\nKsięgarnia » Literatura piękna » Powieść » Obyczajowa » Zielona 13\nNumer ISBN: 978-83-8172-294-0\nKod paskowy (EAN): 9788381722940\nZielona 13 – opis wydawcy\nOpinie czytelników o „Zielona 13”\nAutor: Mój Świat Literatury , data: 13.02.2020 22:45 , ocena: 4,0\nAutor: www.swiatmiedzystronami.blogspot.com , data: 13.02.2020 11:24 , ocena: 5,0\nAutor: weź_przeczytaj , data: 31.01.2020 13:30 , ocena: 5,0\nNa Zielonej 13, w przedwojennej kamienicy mieszka Szczepan, którego żona, Aldona, zamieniła na lepszy model. Mieszka tam również Mariolka, młoda, zagubiona dziewczyna, szukająca swojej drogi. Kolejnym lokatorem jest Roman. Roman z dnia na dzień coraz bardziej zaprzyjaźnia się z butelką wódki. Tęsknota za sąsiadką Stasią jeszcze bardziej tę przyjaźń pogłębia. Pojawiają się również nowi lokatorzy. Posterunkowy Krzysztof wraz z żoną Elwirą spodziewają się dziecka. Mieszkanie w kamienicy ma być ich oazą spokoju. Kiedy jednak na parterze budynku rozpoczyna się remont lokalu w którym powstać ma sklep monopolowy, mieszkańcy jednoczą siły, aby do tego nie dopuścić. Jak bardzo zmieni się życie każdego z nich?\nMoja podróż na Zieloną 13 okazała się bardzo ciekawą wycieczką. Chwilami zabawną, ale również wzruszającą i smutną. Mieszkańcy jednoczą się, aby zapobiec otwarciu sklepu monopolowego, który ich zdaniem może przyciągnąć do kamienicy nieciekawych ludzi. Jednocześnie każdy z nich walczy ze sowim skomplikowanym życiem i stara się wszystko poukładać. Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Agata Bizuk stworzyła ciekawe, różnorodne postaci, które nie mają lekko w życiu i choć na pierwszy rzut oka można pomyśleć, że sami są sobie winni, to zagłębiając się w lekturę odkrywamy ich dobre strony i dowiadujemy się dlaczego podjęli takie, a nie inne decyzje. Każdy z nich ma inną historię, którą autorka w ciekawy sposób opisała. Czytając możemy odnieść wrażenie, że sami jesteśmy lokatorami tej kamienicy. Książka nie nudzi, jest zabawna, lekka i klimatyczna. Problemy sąsiadów są bardzo życiowe. Do tego przepiękna okładka, która przyciąga wzrok. Historia idealna, aby się odstresować i spędzić miło czas w doborowym towarzystwie. To moje drugie spotkanie z Agatą Bizuk. Poprzednia książka autorki "Narzeczona z second-handu" również przypadła mi do gustu. Wyprawa na Zieloną 13 na pewno sprawi Wam wiele przyjemności i frajdy. Ja bawiłam się świetnie i serdecznie polecam Wam tę historię.\nAutor: Dominika Stryszowska , data: 30.01.2020 12:02 , ocena: 4,0\nAutor: ejotek , data: 24.01.2020 21:54 , ocena: 4,0\nAutor: Izabela W , data: 21.01.2020 14:11 , ocena: 5,0\nAutor: Papierowe strony , data: 20.01.2020 11:08 , ocena: 5,0\nStasia, Szczepan, Krzysztof, Mariolka, Aldona, Radeo to tylko kilku głównych bohaterów tej książki. Każdy z nich ma swoją historię, jest niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju. Łączy ich wszystkich w zasadzie jedno- stara kamienica na Zielonej 13. To tutaj swój raj na ziemi znajdzie wielodzietna rodzina, to tutaj Mariolka przewartościuje swoje priorytety i poznamy niezwykłą historię pewnej niespełnionej miłości.\nO Agacie Bizuk słyszałam już dawno, ba, nawet mam zapisane tytuły jej książek, ale zawsze coś stanęło na przeszkodzie, by je kupić.\nTym razem było inaczej, już sama okładka wywołała u mnie wielkie wow! Jest cudowna, radosna, wiosenna, i co najlepsze, mimo że omijam szerokim łukiem wszelkie trzynastki, ta mnie nie odstraszyła!\nCo znalazłam w środku? Fantastyczną, lekką powieść obyczajową o ludziach, których przez większość życia łączył tylko adres zamieszkania. Dopiero pewne wydarzenia sprawiają, że zaczynają się oni interesować losem sąsiadów, poznawać lepiej, co czasem przeradza się w komiczne sytuacje.\nAutorka zadbała, byśmy poznali kawałek życia każdej z postaci nie tylko w chwili obecnej, ale i ciut wcześniej, by mieć pogląd na ich późniejsze wybory. Tak też poznajemy rozterki kobiety zaniedbywanej przez męża, która odnajduje drugą młodość w ramionach młodszego mężczyzny. Obserwujemy młode małżeństwo spodziewające się potomstwa i będące na łasce teściowej, która próbuje narzucać swoje zdanie w każdej możliwej sytuacji. Chcąc nie chcąc, oceniamy zachowania młodej dziewczyny, która próbuje zrobić karierę w nieco wątpliwy sposób, czy też pana lubującego się w trunkach wysoko procentowych.\nAgata Bizuk ma bardzo fajny styl. Pisze lekko i w doskonały sposób łączy historie.\nW najnowszej książce znajdziecie nie tylko dużo humoru, bo jest tu i miejsce na refleksję, miłość, zdradę, intrygi a nade wszystko dużo ciepła, które przyciąga niczym magnes. Opisując swoich bohaterów, autorka porusza wiele ważnych tematów, pokazując tym samym, że z wielu dróg zawsze można zawrócić i naprawić swoje błędy.\nCzytając powieść, porównywałam książkę do powieści Magdy Witkiewicz oraz Asi Szarańskiej, bo mam podobne skojarzenia do niektórych ich książek i uważam, że Agata jeszcze nam pokaże, bo w tej chwili radzi sobie doskonale, a jakby nie patrzeć ona dopiero zaczyna. Bardzo polecam.\nKlienci, którzy kupili Zielona 13, wybrali również:\nIzabela Pietrzyk, 25,46 zł\nMagdalena Majcher, 18,08 zł


HOTEL LAS CRUCES (Belmonte de Miranda, Hiszpania) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Hotel las Cruces\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Hotel las Cruces\nAtrakcje w pobliżu obiektu Hotel las Cruces\nHotel las Cruces opinie, Belmonte de Miranda\nPensjonaty/zajazdy w Belmonte de Miranda\nZobacz wszystkie pensjonaty w lokalizacji Belmonte de Miranda\nNr 2 wśród 2 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji Belmonte de Miranda\nAvda. del Rio s/n | La Veiga, 33830, Belmonte de Miranda, Hiszpania\nAvda. del Rio s/n La Veiga, 33830, Belmonte de Miranda Hiszpania\nUżytkownik Berninatraveller napisał recenzję sty 2016\nSzwajcaria118 przesłanych treści21 podziękowań\nOk, jeśli szukasz miejsca tylko do spania w środku bardzo miłe miejsce.\nJest to bardzo prosty hotel. Myroom było małe, ale czyste i wygodne łóżko. Śniadanie było "samoobsługa" bez świeżego pieczywa. Wielką zaletą: dość (z dala od głównej drogi) i nie drogie. Miejsce jest ok, jeśli szukasz miejsca tylko do spania w środku bardzo miłe miejsce.\nUżytkownik Cristina L zadał pytanie 12 kwi\nVigo, Hiszpania1 przesłana treść2 podziękowania\nMe gustaría saber si el desayuno que ofrecen es estilo buffet y si lo es si tienen productos integrales. Gracias\n42 USD - 100 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)


Magneti Stick Księżniczka, Naklejka ścienna XL z 30 magnesami, Janod\n> POKÓJ DZIECKA>Naklejki ścienne>Naklejka ścienna xl z 30 magnesami Księżniczka Magneti Stick, Janod\n176,80 zł -15% 208,00 zł\nNaklejka ścienna xl z 30 magnesami Księżniczka Magneti Stick, Janod\nCena: 152,15 zł brutto\nNaklejka ścienna z magnesami Księżniczka francuskiej marki Janod to świetna zabawa dzięki której mała Księżniczka może stworzyć swój własny zamek :) i to w dodatku bez zabierania dodatkowej przestrzeni w swoim pokoju.\nZabawa polega na tym, że przykleja się na ścianę kilka dużych naklejek, z któych powstaje zamek, a na te naklejki przyczepia się magnesy. Zestaw zawiera 30 magnesów na które składają sie np. postacie księżniczki, księcia, meble i zwierzęta, które trzymają się na naklejkach.\nMagnesy pozwalają na tworzenie dowolnych scenariuszy w kreowaniu wyglądu zamku, dzięki czemu dziecko bawiąc się rozwija wyobraźnię i ćwiczy kreatywność.\nWymiary naklejki ściennej z magnesami Magneti Stick Księżniczka: 140 x 100 cm


Kancelaria notarialna – Dolnośląskie – prawo i prokuratura | Gumtree\n"kancelaria notarialna" w adwokat w Dolnośląskie\nFiltry powiadomienia:adwokat w Dolnośląskie (Hasło: "kancelaria notarialna")\nKancelaria Notarialna zatrudni asystenta notariusza oraz aplikanta\nKancelaria Notarialna we Wrocławiu, przy ul. Tadeusza Kościuszki poszukuje pracownika merytorycznego oraz do pomocy w obsłudze sekretariatu. Istnieje także możliwość odbycia stażu oraz aplikacji. Do obowiązków pracownika należeć będzie m. in.: przygotowywanie projektów aktów notarialnych, prowadzenie Repertorium, sporządzanie wypisów i odpisów, obsługa korespondencji, obsługa programu Rejnet, o ......\nKancelaria Notarialna we Wrocławiu zatrudni pracownika do obsługi sekretariatu.Wymagania: dokładność i dobra organizacja pracy, umiejętność pracy w zespole; znajomość biegła obsługa komputera, pakietu MS Office, wysoka kultura osobista, znajomość języka angielskiego. Warunki pracy: pełny etat Obowiązki: prowadzeniu rejestru K ......\nKancelaria notarialna we Wrocławiu zatrudni aplikanta notarialnego lub osobę z doświadczeniem na stanowisko asystenta notariusza. Oferujemy pracę w młodym zespole w ramach umowy o pracę na pełny etat. Zakres obowiązków: - obsługa programu Kancelaria Notarialna, a także przygotowywanie wniosków w ramach EKW, - sporządzanie projektów aktów notarialnych i innych czynności notarialn ......\nKancelaria Notarialna w Śródmieściu zatrudni osobę do przygotowywania aktów notarialnych. Mile widziane doświadczenie w pracy w kancelarii notarialnej.Prosimy o przesyłanie CV na adres kadrynotariusz@gmail.comInformujemy, iż Państwa dane osobowe będą przetwarzane w celach związanych z rekrutacją przez Dariusza Kramarza prowadzącego działalność pod ......\nZdalna asystentka notariusza, praca z domu\nJestem angielską polskojęzyczną notariusz w Londynie i prowadzę własną kancelarię. W całej Anglii jest tylko 5ęciu polskojęzycznych notariuszy publicznych dlatego moja kancelaria jest niezwykle zajętą praktyką obsługujących polonię w całej Anglii. Angielscy notariusze zajmują się tylko wydawaniem dokumentów za granicę na podstawie dokumentów przygotowanych przez notariuszy za granicą, czyli peł ......\nprawo i prokuratura, Cedynia\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: adwokat w Dolnośląskie (Hasło: "kancelaria notarialna")


serwis agd strzegom a www.serwis-agd-dzierzoniow.pl - Pierwszy Wiślacki katalog stron\nserwis agd strzegom a www.serwis-agd-dzierzoniow.pl\nPraktycznie każdy klient, jakiego sprzęt gospodarstwa domowego wymaga nieprzewidzianej naprawy oczekuje, iż właściwej klasy fachowiec pojawi się u niego w satysfakcjonująco krótkim czasie. Naprawa pralek świdnica to usługi, jakie potrafią obejmować pomiędzy innymi przegląd sprzętu, systematyczny serwis oraz czyszczenie. Poniektóre usterki serwis agd jest w stanie wyeliminować w bardzo krótkim czasie, albowiem stanowią przypadłość konkretnego modelu pralki. Naprawa pralek strzegom, jaka potrafi zostać zaoferowana praktycznie “od ręki” cieszy się zdecydowanie największym zainteresowaniem, albowiem sprzęt gospodarstwa domowego ma to do siebie, że jego codzienne użytkowanie jest wręcz niezbędne.\nPożądane byłoby zwrócić spostrzeżenie, iż praktycznie każda firma wycenia zrealizowanie naprawy na miejscu, a w razie rezygnacji klienta pobiera opłatę wyłącznie za koszt dojazdu i ekspertyzę. Chcąc utwierdzić się w przekonaniu, że konkretna firma będzie w stanie sprostać oczekiwaniom klienta wystarczy zapoznać się z wieloma pozytywnymi opiniami, jakie traktują na jej temat. Naprawa pralek kłodzko na najwyższym poziomie z reguły dostępna jest w ofercie przedsiębiorstw, jakie dysponują wieloletnie doświadczenie, a zarazem renomę na lokalnym rynku. Zdarza się, iż po wezwaniu fachowca potrafi on pojawić się u klienta w zaledwie kilkadziesiąt minut, a najprostsze naprawy mogą być wykonywane nawet w ciągu 30-60 minut. Sprawa komplikuje się, gdy konieczna jest wymiana części, albowiem wtedy bardzo w wielu przypadkach w rachubę wchodzi konieczność jej zamówienia.


Jedenaście śląskich hitów, czyli najciekawsze mecze reprezentacji Górnego Śląska Sport\nPaweł Czado 07.12.2006 00:00\nHit I, czyli prawie dwucyfrówka\nDokładnie cztery lata przed wybuchem wojny kadra Górnego Śląska odniosła zwycięstwo wyjątkowo spektakularne. Przedwojenne mecze reprezentacji niemieckiej i polskiej części Górnego Śląska rozgrywane w latach 1924-39 budziły tak gigantyczne emocje, że niemiecka prasa uważała wręcz, że są to "kleine Landerspiele" - małe mecze międzypaństwowe. W tych słowach nie ma doprawdy krzty przesady!\n1 września 1935 roku podopieczni kapitana związkowego Feliksa Dyrdy znokautowali rywali - doprawdy niewiele brakowało, a mecz zakończyłby się dwucyfrowym rezultatem. "Niemcy grali systemem W-M, polski zespół bez specjalnego systemu, ale natomiast żywiołowo, bardzo szybko" - relacjonowała prasa. Najlepszy był, będący w fantastycznej dyspozycji strzeleckiej, Edmund Giemsa z Ruchu Wielkie Hajduki, który zaliczył hat trick. Drużynę Niemieckiego Górnego Śląska stać było tylko na honorowy gol z karnego Reinharda Schaletzkiego, o którym "Oberschlesische Wanderer" napisał, że dla niemieckiego piłkarstwa na Górnym Śląsku znaczy tyle samo, co dla polskiego Ernest Wilimowski, który akurat w tym meczu nie zagrał. W spotkaniu pokazało się za to siedmiu piłkarzy,\nktórzy występowali także w reprezentacji Polski (Jan Badura, Karol Dziwisz, Edmund Giemsa, Teodor Peterek i Gerard Wodarz z Ruchu Hajduki Wielkie, Erwin Michalski z Naprzodu Lipiny oraz Leonard Piontek z AKS-u Chorzów) oraz dwóch, którzy grali w reprezentacji Niemiec (Reinhard Schaletzki z VR Glewitz i Richard Malik z 09 Beuthen). "Trzech bramek mogła drużyna niemiecka uniknąć" - skomentował z żalem "Kattowitzer Zeitung". "To Grunwald piłkarstwa niemieckiego!" - pisała z kolei z satysfakcją śląska prasa polskojęzyczna.\n1 września 1935, stadion Pogoni Katowice\nGórny Śląsk 9 (3)\nNiemiecki Górny Śląsk 1 (0)\nBramki: 1:0 Peterek (18.), 2:0 Giemsa (20.), 3:0 Wodarz (21.), 4:0 Więcek (46.), 5:0 Giemsa (49.), 6:0 Giemsa (61. z wolnego), 6:1 Schaletzki (72. z karnego), 7:1 Wodarz (73.), 8:1 Peterek (84.), 9:1 Peterek (89.)\nG. Śląsk: Andrzejewski - Stefan, Michalski - Waluś, Badura, Dziwisz (46. Kala) - Więcek, Giemsa, Peterek (28. Żychoń), Piontek (46. Smoleń), Wodarz\nNiem. G. Śląsk: Bonk - Riedl, Lux - Brzenczek, Soika, Przybilla - Pogoda, Schaletzki, Juretzki, Malik, Drobny\nSędziował: ?. Widzów: 10 000.\nHit II, czyli baskijska lekcja\nW 1937 roku przyjechała do nas reprezentacja Kraju Basków. Tak silnej drużyny śląscy kibice przedtem nie widzieli. W latach 30. Euzkadia była piłkarską potęgą na skalę światową, w reprezentacji Hiszpanii jej gracze stanowili większość. Największą gwiazdą był fantastyczny środkowy napastnik Isidoro Langara, zwany na zachodzie tankiem. W swojej karierze Langara był królem strzelców aż czterech lig - Hiszpanii, Portugalii, Argentyny i Meksyku! W 1934 roku jego dwa gole wyeliminowały Brazylię już w pierwszej rundzie MŚ. Na Śląsk Langara przyjechał jednak w fatalnym nastroju. W Hiszpanii trwała wojna domowa. Baskonia opowiedziała się po stronie rządu republikańskiego, który przyznał tym terenom szeroką autonomię. Baskowie rozgrywali mecze w całej Europie, a pieniądze za występy przesyłali na rzecz legalnego rządu. Jak podała prasa, podczas zbombardowania miasta Guernica przez Legion Kondor (niemiecki korpus ekspedycyjny Luftwaffe) wspierający gen. Franco, zginęli matka Langary i jego dwaj bracia. Guernica była wówczas siedzibą autonomicznego rządu baskijskiego.\nMimo tak fatalnych nastrojów Baskowie pokazali na stadionie Ruchu fantastyczny futbol. Ślązacy dali z siebie wszystko, ale przegrali 3:4. Powinno być wyżej: "dla widzów, którzy stali bliżej bramki, nie ulega wątpliwości, że Baskowie w I połowie strzelili prawidłową bramkę". Kibiców oczarowała u gości zwłaszcza umiejętność gry głową. Według "Polski Zachodniej" na Śląsku "mógłby konkurować z nimi w tej sztuce jeden tylko Peterek" (który zresztą w tym meczu nie zagrał).\nSpotkanie było długo pamiętane także z innego względu. Okazało się, że organizujący przyjazd Basków Śląski OZPN poniósł dotkliwe straty finansowe, bo nie doszło do zaplanowanego na kilka dni później meczu Basków z reprezentacją polskiej ligi. Sprzeciwił się PZPN, naciskany przez rząd. Powód? W niektórych kręgach wojaże baskijskich piłkarzy nie były mile widziane, tym bardziej że planowali także grę w ZSRR.\n9 czerwca 1937, stadion Ruchu Hajduki Wielkie\nGórny Śląsk 3 (3)\nKraj Basków 4 (2)\nBramki: Wostal (2), Wilimowski dla Śląska\nGórny Śląsk: Kwoka - Giemza, Stolarczyk - W. Piec, Kuchta, Dziwisz - R. Piec, Piontek, Wostal, Wilimowski, Wodarz\nKraj Basków: Blasco - Aresco, Aeolo - Echevarria, Muguerza, Gilluren - Gorostiza, Requeiro, Langara, Larrinaga, Emilin (skład anonsowany)\nSędziował: Gerblich (Lipiny). Widzów: ?.\nHit III, czyli popis Eziego\nW 1938 roku po raz pierwszy na Śląsk przyjechała zawodowa drużyna z Wysp Brytyjskich. Wolverhampton Wanderers był wówczas wicemistrzem Anglii. Zainteresowanie meczem było rekordowe. Bilety rozprowadzano na całym Śląsku, w przedsprzedaży można je było kupić m.in. w składzie likierów Bienia na Pocztowej w Katowicach, drogerii Predeloka w Tarnowskich Górach czy składzie tytoniowym Talarczyka w Rybniku. PKP zorganizowały na mecz osiem dodatkowych pociągów z całego Śląska, już na tydzień przed zawodami sprzedano 20 tys. biletów.\nTymczasem jeszcze kilka tygodni wcześniej nie było wiadomo, czy mecz w ogóle się odbędzie! Na wieść, że Anglicy przyjeżdżają na Stary Kontynent, rozegranie meczu zaproponował im słynny Inter, sugerując, żeby za sowite wynagrodzenie zerwali kontrakt ze Ślązakami i zamiast do Chorzowa przyjechali do Mediolanu. Rządzący wówczas Wilkami charyzmatyczny menedżer mjr Frank Buckley (szef klubu w latach 1927-44) zdecydowanie odmówił.\nPrzyjazd angielskich gości zrobił na Śląsku wielkie wrażenie. "Wszyscy gracze ubrani są w jednolite stroje klubowe (czarne spodnie, czarne marynarki, jednakowe krawaty). Wszyscy bez wyjątku są dobrze wygimnastykowani, rośli, o fizjonomiach wybitnie angielskich. Wszyscy nie piją ani piwa ani wódki i nie palą" - dziwiła się "Polska Zachodnia". Asem gości był napastnik Bryn Jones, którego mistrzowski wówczas Arsenal chciał kupić aż za 15 tys, funtów. Wszyscy ciekawi byli także młodziutkiego skrzydłowego Richarda "Bombera" Dorsetta. 17-latek przed przyjazdem na Śląsk w meczu z Leicester City strzelił 4 gole! To to dziś niepobity rekord Wilków, ale "Bomber" w Chorzowie nie był już tak skuteczny...\nSam mecz był fantastyczny, jeden z najbardziej dramatycznych w całej historii śląskiej piłki! Padł remis 4:4, a fenomenalne spotkanie rozegrał strzelec trzech goli Ernest Wilimowski, który według relacji "był dumą zespołu i przeszedł samego siebie, a zdobyte przezeń bramki mogą być wzorem".\nGra była bardzo ostra, piłkarze kopali się wyjątkowo, a Ewald Dytko został nawet przez Anglika spoliczkowany. Podziałało to oczywiście na tłumy kibiców: "pewien odłam publiczności zapomniał się do tego stopnia, że obrzucano gości wyzwiskami najgorszego gatunku". Kibice wściekali się, kiedy goście ostro atakowali śląskiego bramkarza Romana Mrugałę z AKS-u Chorzów. "Wielu kibiców jeszcze nie wie, że bramkarz w innych krajach nie jest nienaruszalnym bóstwem w bramce, można go atakować aż do wtłoczenia do bramki z piłką włącznie" - pisała "Polska Zachodnia". Chwalono za to organizatorów, którzy "dbali o publikę do tego stopnia, że zarządzali zlewanie wodą bieżni, z której unosił się wiatr".\nPo meczu emocje jednak opadły, angielscy piłkarze uczestniczyli w bankiecie w sali Koła Towarzyskiego w Katowicach. Goście dostali pamiątki (m.in. płaskorzeźbę z węgla i albumy). Mjr Buckley chwalił Ślązaków (podobali mu się zwłaszcza Wilimowski, Wodarz i Piec II) i palił się do rewanżu. Niestety nigdy do niego nie doszło.\nDodajmy, że nie było to ostatnie spotkanie reprezentacji Górnego Śląska z angielskim klubem zawodowym. W 1965 roku wygrała ona w Chorzowie 2:1 z Sheffield Wednesday. Oba gole strzelił Andrzej Jarosik z Zagłębia Sosnowiec.\n18 maja 1938, stadion Ruchu Hajduki Wielkie\nGórny Śląsk 4 (3)\nWolverhampton Wanderers 4 (3)\nBramki: 1:0 Wilimowski (4.), 2:0 Wilimowski (11.), 2:1 Wright (25.), 3:1 Wilimowski (30.), 3:2 Maguire (41.), 3:3 Kirkham (43.), 4:3 Wodarz (78.), 4:4 Kirkham (81.)\nG. Śląsk: Mrugała - Giemsa, Kinowski - Bentkowski, W.Piec, Dytko - R. Piec, Piontek, Wostal, Wilimowski, Wodarz\nWolverhampton: Scott - Morriss, Taylor - Smalley, Galley, Gardener - McQuine, Wright, Kirkham, Jones, Dorsett\nSędziował: Gerblich (Lipiny). Widzów: 35 000.\nHit IV, czyli bez zmian proszę\nPrzyjazd reprezentacji Armii Renu wywołał na Śląsku rekordowe zainteresowanie. Była to drużyna angielskich sił okupacyjnych stacjonujących w Niemczech. Chyba nigdy na stadion Ruchu nie przyszło, ani wcześniej ani później, aż tak wielu ludzi. Niektóre relacje donosiły nawet o 50 tysiącach kibiców, choć raczej nie jest to możliwe, żeby aż tyle osób zmieściło się na Cichej. Stadion zaszczycili obecnością m.in. ówczesny wojewoda śląsko-dąbrowski gen. Aleksander Zawadzki, wicewojewoda płk Jerzy Ziętek i ówczesny konsul angielski w Polsce Scott.\nPrzed meczem wszyscy zastanawiali się, "ile Anglicy strzelą bramek, i jak długo nasi będą stawiać opór". Obawy były uzasadnione, niewiele wcześniej Armia Renu rozbiła bowiem w Hamburgu reprezentację Warszawy aż 12:0! Wszyscy członkowie teamu byli zawodowymi piłkarzami grającymi w najsławniejszych angielskich klubach. Na stadionie Ruchu naprzeciw piłkarzy Manchesteru City, Tottenhamu, Arsenalu czy Leeds United stanęli zawodnicy m.in. z... Polonii Piekary, Ligocianki czy Kresów Chorzów. I wygrali, choć początkowo nic na to nie wskazywało! Zgodnie z przypuszczeniami od początku Ślązacy zostali zepchnięci do rozpaczliwej obrony. Do przerwy Anglicy prowadzili tylko 1:0 po fantastycznym woleju Baileya z Tottenhamu Hotspur. W przerwie Ślązacy dokonali kilku zmian w składzie, które dały niebywały wręcz efekt. Znakomitym pociągnięciem było przesunięcie 19-letniego Gerarda Cieślika z lewego łącznika na środek ataku. W ciągu niespełna 10 minut gospodarze strzelili aż trzy gole! Goście kontaktową bramkę uzyskali dopiero pięć minut przed końcem, a na wyrównanie nie starczyło czasu. Mało tego - w 88. minucie Cieślik dołożył czwartą bramkę, ale sędzia uznał, że padła ona ze spalonego. Dawson, bramkarz Manchesteru City, był bezradny.\nTrzeba przyznać, że był to jeden z najlepszych meczów w życiu pana Gerarda. "Cieślik pokazał formę i klasę, jakiej nie oglądaliśmy po wojnie u żadnego jeszcze piłkarza w Polsce (...). W tym dniu napastnik Ruchu przechodził sam siebie, klasa tego piłkarza stawia go już dzisiaj na pierwszym miejscu wśród wszystkich napastników polskich" - pisał z zachwytem "Sport". "Ten mały brunet może być internacjonałem na wielką skalę" - przyznał z uznaniem Denis Compton z Arsenalu, największy as w drużynie gości. Compton (także wybitny krykiecista) miał jednak do gospodarzy zaskakujące pretensje: "w naszej bramce piłka ugrzęzła dwa razy, gdy spostrzegliśmy, że w waszej drużynie występują nowe twarze. Nie róbcie tego na przyszłość, szkolcie graczy na pełne 90 minut. Przecież w całej zachodniej Europie graczy - z wyjątkiem bramkarzy - zmieniać nie można. Nigdy nie będziecie mieli graczy, którzy kondycyjnie i w dobre formie wytrzymają cały mecz"...\n16 czerwca 1946, stadion Ruchu Chorzów\nGórny Śląsk 3 (2)\nArmia Renu 2 (1)\nBramki: 0:1 Bailey (30.), 1:1 Bąk (57.), 2;1 Cieślik (60.), 3:1 Pytel (65.), 3:2 Lewis (85.)\nG. Śląsk: Brom (od ok. 50. do 60. Kwoka) - Siwy, Grolik - Szaton, Zakrzewski (46. Andrzejewski), Niebylski - Gawliczek (46.Górecki), Cieślik, Szmidt (46. Bąk), Pytel, Barański\nArmia Renu: Dawson - Rickaby, Mac Dougal - Hodginson, Compton, Williams - Parsons, Bailey, Davis, Steel, Lewis\nSędziował: Gruszka (Chorzów). Widzów: ponad 40 000.\nHit V, czyli oczarowana Szkocja\nJesienią 1946 roku śląska drużyna wzmocniona zawodnikami krakowskich klubów - Wisły, Cracovii, Garbarni oraz Tarnovii - wyruszyła na tourneé do Szkocji jako Silesian Team. Był to pierwszy po wojnie, a drugi w historii, wyjazd śląskiej drużyny za granicę (w 1937 roku rozegrała dwa mecze w Austrii). Pobyt w Szkocji wywołał wielkie zainteresowanie. Pierwszy mecz z drugoligowcem nie wyszedł, ale potem były same zwycięstwa z pierwszoligowcami, m.in. Greenock Morton zdobywcą Pucharu Szkocji. Jeden z meczów odbył się na legendarnym Hampden Park w Glasgow, jednym z największych wówczas stadionów świata. Miejscowe media pisały, że Silesian Team gra lepiej niż Dynamo Moskwa i Sparta Praga. Kilku zawodnikom, m.in. Gerardowi Cieślikowi i bramkarzowi Walterowi Bromowi (gracz Ruchu obronił rzuty karne w meczach z Ayr i Morton), zaproponowano gigantyczną wówczas sumę 10 tys. funtów za podpis na zawodowym kontrakcie. Piłkarze odmówili. Widząc klasę naszej drużyny, mecze chciały zakontraktować jeszcze Celtic Glasgow i Aberdeen, ale do nich nie doszło, bo działacze chcieli już wracać do kraju. Kiedy wyjeżdżali, odprowadzał ich ze łzami w oczach tłum tęskniących za krajem polskich żołnierzy. 27 października Cieślik i spółka obładowani pluszowymi terierami, które dostali od Szkotów na pamiątkę, zostali uroczyście przywitani na dworcu kolejowym w Katowicach i zaprowadzeni na uroczyste śniadanie do siedziby OZPN-u.\nWyniki szkockiego tourneé:\n14 października 1946, stadion FC Dundee\nFC Dundee 2 (1)\nSilesian Team 0\nBramki: 1:0 Thurnboldt (20.), 2:0 Thurnboldt (71.)\n16 października 1946, stadion Greenock Morton\nSilesian Team 3 (3)\nBramki: 0:1 Cieślik (2.), 0:2 Cieślik (15.), 0:3 Różankowski (41.), 1:3 Mc Innes (51.)\n19 października 1946, stadion Ayr United\nAyr United 1 (1)\nSilesian Team 2 (1)\nBramki: 1:0 Morrison (30.), 1:1 Cieślik (32.), 1:2 Gracz (57.)\n23 października 1946, Hampden Park w Glasgow\nQueens Park/Third Larnac 1 (1)\nBramki: 0:1 Nowak (13.), 1:1 Ayton (61.), Nowak (69.)\nSkład Silesian Team: Brom - Barwiński, Flanek, Jabłoński - Parpan, Wapiennik - Baran, Cieślik, Nowak, Gracz, Różankowski\nGreenock: Mc Feat - Maley, Kelly, Mitchell, Aird, White, Cuppies, Divers, Jones, Garth, Mc Innes\nAyr: Patton - Mongham, Henderson, Smith, Mc Neill, Nisbet, Mc Guigan, Barkness, Morrison, Wallace, Beatie\nQueens Park/Larnac: Hamilton - Carabine, Kelly, Letham, Wigham, Harnett, Mc Culloch, Mason, Aitken, Ayton, Mitchell\nHit VI, czyli warszawskie lanie\nTuż po wojnie popularne były rozgrywki w ramach Pucharu Kałuży - uczestniczyły w nich reprezentacje okręgów. W czerwcu 1949 roku reprezentacja Warszawy trafiła na wyjątkowo dobrze dysponowanych Ślązaków.\nJedno z najbardziej efektownych zwycięstw w historii. "Chwilami wydawało się jakby piłkarze z prawdziwego zdarzenia grali przeciwko obronie zespołu aktorów albo dziennikarzy". Rewelacją dnia był prawy łącznik Ruchu Radzionków Jerzy Szołtysik.\nW czasie wojny wcielony do Wehrmachtu był zawodnikiem Blau-Weiss Berlin. "Celowość każdego zagrania, błyskawiczna orientacja, zaawansowanie techniczne, zdecydowanie pod bramką i zrozumienie dla współpracy. Dzięki tym walorom Ślązak jest piłkarzem dużego formatu, typem napastnika jakiego szukamy" - oceniał zachwycony reporter "Sportu", prorokując, że wkrótce piłkarz ten powinien zadebiutować w reprezentacji. Niestety pomylił się. Szołtysik przepowiadanej kariery nie zrobił... Dodajmy, że w reprezentacji Warszawy zagrał w tym meczu w linii napadu 29-letni Kazimierz Górski. Jego występ przeszedł bez echa.\n29 czerwca 1949, stadion Ruchu Chorzów\nGórny Śląsk 7 (2)\nBramki: 1:0 Muskała (28.), 2:0 Spodzieja (43.), 3:0 Dybała (49.), 4:0 Szołtysik (55.), 5:0 Muskała (61.), 6:0 Szołtysik (65.),\n7:0 Spodzieja (87.)\nGórny Śląsk: Borkowy - Durniok, Janduda, Duda - Wieczorek , Suszczyk - Alszer, Szołtysik, Spodzieja, Muskała (Kisiel), Dybała\nWarszawa: Borucz (43. Limanowski) - Wolosz (46. Maruszkiewicz), Pruski, Szczawiński - Wiśniewski, Milczanowski - Mordarski, Swicarz (41. Cyganik), Cichocki, Górski, Ochmański\nSędziował: Przybysz. Widzów: 3000.\nHit VII, czyli chiński outsider\nSurowa lekcja dla egzotycznego rywala, który nie miał żadnych czas. Goście przyjechali do Polski na poolimpijskie tourneé. Jedyną zaletą reprezentantów Chin (w Polsce występujących pod szyldem Pekinu) była szybkość i wygimnastykowanie. "Jedynie chwilami gra nabierała cech równorzędności" - pisali dziennikarze. Niektórzy śląscy kibice byli rozczarowani, bo kilka dni wcześniej Pekin grał z reprezentacją Krakowa i przegrał wyżej niż w Chorzowie - aż 1:7. "Robiliśmy wszystko, żeby strzelili choć jednego gola na pocieszenie. Nasz bramkarz rzucał się nawet w przeciwną stronę, niż leciała piłka, ale i to nie pomagało, bo oni niemiłosiernie pudłowali. Wreszcie na naszych pięć goli odpowiedzieli jednym. Mieliśmy na pomeczowym bankiecie tylko jeden problem: za nic nie mogliśmy rozpoznać, który jest który - mówił Cieślik w swojej biografii "Urodzony na boisku".\n24 sierpnia 1952, stadion Ruchu Chorzów\nGórny Śląsk 5 (4)\nPekin 1 (1)\nBramki: Trampisz - 3, Cieślik - 2 dla Śląska, Li Chao-gui - dla Pekinu\nGórny Śląsk: Wyrobek (46. Jung) - Bartyla, Banisz (46. Narloch), Janduda (46. Cichoń) - Suszczyk, Grzywocz - Trampisz, Cieślik, Alszer, Krasówka, Wiśniewski (46. Cehelik)\nPekin: Ma Shao-hua - Wan Chen-wen, Che Jia Tung, Wan Li-bing - Chung An-cin, Chen Chen-da - Fan Zen-chou, Chen Fu-chen, Jim-jie, Cin Lun-jon - Lin Chao-gui\nSędziował: ?. Widzów: 15 000.\nHit VIII, czyli kawa bez smaku\nTłumy przybyły na Stadion Śląski w 1961 roku, by zobaczyć mistrza stanu Rio Grande do Sul. Brazylijska piłka była wówczas zdecydowanie najlepsza na świecie. Wszyscy pamiętali, jak rok wcześniej FC Santos z Pelem w składzie rozbił w Chorzowie reprezentację Polski 5:2. Goście z Porto Alegre byli przekonani, że Brazylijczycy łatwo obronią za rok tytuł mistrzowski i mieli rację, sami jednak nie byli aż tak silni. Okazało się jednak, że "Mocca z ekspresu Gremio nie zrobiła furory na Śląsku. Była zbyt wodnista i za mało aromatyczna. 70 tys. amatorów mocnej czarnej pamiętało jeszcze smak świetnego Santosu" - z emfazą donosił "Sport". Gremio, której reprezentanci występowali w reprezentacji B na Igrzyskach Panamerykańskich w 1960 roku, pokazało bardzo mocną obronę i... tragiczny atak. Edward Szymkowiak wynudził się na bramce jak nigdy. Jedyną okazję miał skrzydłowy Vieira, który "z 6 metrów chybił o 15". Niektórzy narzekali, że z boiska zszedł wcześniej Ernest Pohl, który przecież "nawet w kiepskim dniu jest o niebo lepszy od innych".\n1 maja 1961, Stadion Śląski w Chorzowie\nGórny Śląsk 2 (1)\nGremio Porto Alegre 0\nBramki: 1:0 Liberda (35., z karnego), 2:0 Lentner (55.)\nGórny Śląsk: Szymkowiak - Franosz (? Eugeniusz Pohl), Oślizło, Olszówka - Pieda, Grzegorczyk - Polok (? Jóźwiak), Jankowski, Ernest Pohl (? Kowalik), Liberda, Lentner\nGremio: Henrique - Orlando, Airton, Ortunho - Elton, Enio - Vieria, Gersi, Marino (? Aitemir), Milton, Ronald\nSędziował: Storoniak (Katowice). Widzów: 70 000.\nHit IX, czyli pokonani wicemistrzowie\n"Bratysława w Czechosłowacji jest jak Śląsk w Polsce: niewyczerpane źródło piłkarskich talentów" - anonsował ten mecz "Sport". Goście mieli w składzie piłkarzy, którzy miesiąc wcześniej zdobyli w Chile wicemistrzostwo świata. Na bramce stał Villiam Schrojf, a obroną kierował betonowy Jan Popluhar. Nic dziwnego, że na Śląski przyszło aż 100 tysięcy kibiców! Przeciw gościom wystąpił kombinowany skład złożony z graczy Polonii Bytom i Ruchu Chorzów. Goście zachwycali wyrafinowaną taktyką i świetną techniką, byli jednak nieskuteczni. Cudów w bramce dokonywał tym razem Edward Szymkowiak. "Słynny Schrojf w cieniu Szymkowiaka" krzyczały nazajutrz gazety. Niestety w 78. minucie musiał opuścić boisko po starciu z szarżującym Molnarem, rezerwowym napastnikiem na MŚ. Jedynego gola strzelił skrzydłowy Ruchu Eugeniusz Faber. Przedarł się do środka i trafił z linii pola karnego z ostrego kąta. Schrojf był bez szans. W 88. minucie Jan Liberda zdobył drugą bramkę, ale sędzia dopatrzył się spalonego.\n21 lipca 1962, Stadion Śląski w Chorzowie\nGórny Śląsk 1 (0)\nBramka: 1:0 Faber (47.)\nGórny Śląsk: Szymkowiak (78. Pietrek) - Dymarczyk, Pierzyna, Łysko - Nieroba, Pieda - Faber, Bem (Pogrzeba), Lerch, Liberda, Jóźwiak\nBratysława: Schrojf - Urban, Popluhar, Jankovicz - Kral, Trochta (Kiss) - Velecky, Moravcik, Molnar, Obert, Bily\nSędziował: Storoniak (Katowice). Widzów: 100 000.\nHit X, czyli Afrykanie na Śląskim\nZ okazji lipcowego święta Ślązacy jedyny raz w historii zmierzyli się z przeciwnikiem, który występował pod szyldem pierwszej reprezentacji swojego kraju. Goście z Tanzanii, którzy reklamowali swoje umiejętności remisem z Aston Villą, nie mieli żadnych szans. Brylował autor trzech goli Joachim Marx. Dwa ostatnie dołożył Henryk Zdebel, ojciec Tomasza obecnego zawodnika Bochum. Zdebel senior był w latach 70. solidnym pomocnikiem pierwszoligowego ROW-u Rybnik. W zrobieniu kariery przeszkodził mu wzrost - miał 162 cm. A Tanzańczycy? Na zakończenie minitourneé wygrali 1:0 z reprezentacją Wodzisławia.\n22 lipca 1974, Stadion Śląski w Chorzowie\nGórny Śląsk 7 (4)\nTanzania 2 (1)\nBramki: 1:0 Marx (4.), 2:0 Raceki (7.), 3:0 Błachut (15.), 3:1 Kibadeni (27.), 4:1 Marx (30), 4:2 Haider (50.), 5:2 Marx (51.), 6:2 Zdebel (70.), 7:2 Zdebel (86.)\nGórny Śląsk: Chwolik (Cebrat) - Pawlik, Ostafiński, Manek, Drzewiecki - Zdebel, Bula (Kubicz), Błachut (Zielonka) - Radecki (Mrozek), Marx, Benigier (Dworczyk)\nTanzania: Mombasasa - Baraza, Katole, Chogo, Motafa - Gumbo, Saad, Haider, Sakuru - Kibadani, Abdah. Grali także: Hassan, Asbarin, Sabu\nHit XI, czyli wyjątkowy dwumecz\nNietypową atrakcję zapewnili kibice Śląskiego OZPN-u z okazji jubileuszu. Przed spotkaniem na chorzowskim gigancie odbyła się uroczysta akademia, jedna z ostatnich w starym, dobrym komunistycznym stylu. 600 uczennic uformowało na murawie z własnych ciał żywy napis "60 lat OZPN". Potem na boisko wyszły drużyny wytypowane przez obiecującego trenera 38-letniego Antoniego Piechniczka. W pierwszym spotkaniu (początek o godz. 17) Ślązacy zagrali z belgijskim Lokeren. Wśród gości wystąpili m.in. Włodzimierz Lubański (za cztery miesiące także na Śląskim zagra pożegnalny mecz w reprezentacji) i partnerujący mu w ataku nieznany wówczas, ale bardzo obiecujący młodziak Duńczyk Preben Elkjaer Larsen. Nie padł żaden gol. W drugim meczu (początek o godz. 19) druga - równorzędna z pierwszą - śląska jedenastka zagrała z współliderującym w lidze radzieckiej Dynamem Kijów. Ukraińcy z Olegiem Błochinem na czele bardzo chcieli wygrać. Długo utrzymywał się bezbramkowy rezultat. - Martwiłem się już, że przez 180 minut kibice nie zobaczą ani jednej bramki - wspomina Antoni Piechniczek. Na szczęście 12 minut przed końcem spotkania celny strzał głową oddał stoper Ruchu Tadeusz Jakubczyk. Mało kto z obecnych na stadionie mógł wiedzieć, że następny mecz kadry regionu będzie mógł zobaczyć dopiero w 1999 roku (Kraków- Śląsk 2:4)...\n21 maja 1980, Stadion Śląski w Chorzowie\nGórny Śląsk 0\nGórny Śląsk: Surlit - Rolnik (46. Jarzina), Gorgoń, Dolny, Gunia - Szymura, Szołtysik (69. Król), Curyło (46. Hutka) - Mikołajów (46. Janduda), Pałasz, Szachnitowski\nLokeren: Hoogenboom - Verbruggen, De Schreyver, Daiving, Somera - Mommens, Bett, Dardenne (80. Immels) - Gudjohnsen, Lubański, Elkjaer Larsen\nsędziował: Stachura (Katowice). Widzów: 50 000.\nGórny Śląsk: Bolesta - Malcher, Piechaczek, Jakubczyk, Sroka - Kajrys (58. Buncol), Tochel, Wojtowicz, Nagiel - Mazur (67. Sączek), Małnowicz (46. Benigier)\nDynamo: Romeński - Końkow, Kołotow, Sorokalet, Bojko - Łoziński, Burjak, Sobko, Taran (46. Bereznoj) - Wieremiejew (67. Olifirenko), Błochin\nSędziował: ? Widzów: 50 000.


Wykusz wielopołaciowy | INFOTEKA Dietrich's\nWysłany dnia 2. listopada 2016 na Piotr Len\nGeometria brył budynków często urozmaicana jest różnego rodzaju ozdobnikami wynikających z trendów oraz panujących mód w architekturze. Jednym z takich ozdobników są różnego rodzaju wykusze przykryte dachem wielopołaciowym. Zadanie choć na pozór wydaje się być trywialnym, wcale prostym nie jest.\nDefinicja wykusza 5 połaciowego w oparciu o dwa kontury dachu\nRozwiązanie połaci dla wykusza wielopołaciowego można wykonać na dwa sposoby. Pierwszy z nich zakłada wykorzystanie dodatkowego konturu dachu specjalnie na potrzeby wykusza.\nW tym przypadku kontrolujemy wymiary, położenie i hierarchię konturu dachu wykusza, aby uzyskać właściwe rozwiązanie połaci.\nDefinicja wykusza 5 połaciowego w oparciu o jeden kontur dachu\nDefinicja wykusza na pojedynczym konturze jest zadaniem trudniejszym, lecz bardziej eleganckim i bardziej przejrzystym.\nW pierwszej kolejności rysujemy prosty kontur dachu, bez uwzględnienia wykusza. Zarys ścian wykusza wykonamy za pomocą geometrii pomocniczej 02 rysuj – 3 linie.\nKolejnym krokiem jest wyznaczenie punktu końca kosza w okapie pkt K. Do tego celu wykorzystamy 03 linie – 4 kopiuj równolegle. Odstęp o który należy odsunąć określa wielkość okapu w planie np. 0,70 m.\nPrzez wyznaczony pkt K rysujemy linię 1, prostopadłą do konturu dachu. Linię 1 kopiujemy równolegle w stronę wnętrza wykusza o wartość okapu np. 0,70 m, tworząc linię 2. W wyniku przecięcia linii 2 z ukośna krawędzią wykusza powstają punkty C i F.\nZaznaczone punkty A-B-C-D-E-F-G-H na rysunku nr 4 określają podstawowy kontur dachu dla naszego wykusza. Za pomocą funkcji 3 edycja dachu – 2 dodaj punkt zmodyfikowana zostanie linia konturu dachu nr 1. Jej nowy kształt został przedstawiony na rysunku.\nKolejnym krokiem jest przypisanie atrybutów połaci poszczególnym stronom dachu. Dla przykładu atrybuty połaci wykusza są różne od atrybutów połaci dachu głównego.\nW tym miejscu należy zwrócić uwagę na wielkość okapów. Dach główny posiada zmniejszony okap o 12 mm względem okapu wykusza (12 mm to minimalna długość linii dachu). Nie zachowanie tego warunku spowoduje pojawienie się komunikatu o błędzie. W efekcie otrzymujemy rozwiązanie połaci przedstawione na rysunku.\nZwykle połacie nr 6 – 7 – 8 nie schodzą się w kalenicy (geometria wykusza nie jest oparta na wieloboku foremnym – jednakowe długości boków ). Błąd wynika z niewłaściwego kąta nachylenia połaci 6 i 8. Właściwy kąt nachylenia połaci należy obliczyć. Do tego celu wykonamy pomiary odległości w planie między pkt S oraz pkt O np. L=3,1033 m (środek linii okapu). Drugi pomiar określi wysokość między pkt N oraz S np. H=2,0193 m. Pomiaru wysokości można dokonać jedynie na modelu w widoku dowolnym 9 widoki/przekroje – 1 dowolny. Znając wyniki pomiarów edytujemy atrybuty połaci 6 i 8. Do wprowadzenie kąta nachylenia połaci wykorzystamy funkcje pomocniczą, ikona po prawej stronie pola z wartością kąta. Po jej naciśnięciu myszką pojawi się okno wyznaczenia kąta nachylenia na podstawie pomiarów. Dane z pomiarów wprowadzamy zgodnie z ich przeznaczeniem, kąt nachylenia zostanie obliczony automatycznie.\nEfekt finalny naszych prac przedstawia rysunek. Połacie 6-7-8 schodzą się w jednym punkcie zgodnie z projektem.\nTen wpis został opublikowany w dach, moduł dach, PROJEKT i otagowane dach, nietypowy, połacie, rozwiązanie połaci, wykusz przez Piotr Len. Zakładki permalink .