W połowie lat dziewięćdziesiątych pojechałem z doktorem Witoldem Kalinowskim (jego samochodem) na Mazury, by zrobić wywiad z panem Zdzisławem Sierpińskim (wpisz w gugle), który pół wieku wcześniej, 1 sierpnia 1944, na warszawskim Żoliborzu wdał się w potyczkę z Niemcami\n... trzy godziny przed godziną "W", i tak przeszedł do legendy jako człowiek, który rozpoczął Powstanie. Witek napisał potem poruszający artykuł dla "Tygodnika Solidarność", ja zaś rozmowę nagrałem (profesjonalnym Marantzem), a jej fragmenty zostały nadane ze Sztokholmu w audycjach redakcji polskiej szwedzkiego radia, z którym wówczas miałem przyjemność współpracować. Zszywka "Tysola" sprzed kilkunastu lat leży pewnie gdzieś na redakcyjnej półce, a kaseta z taśmą w którejś z moich szuflad; jedno i drugie - w razie potrzeby - można jeszcze odnaleźć Tylko z powstańcami porozmawiać coraz trudniej, ponieważ odchodzą; pan Sierpiński już osiem lat temu... Kto w 1944 miał lat kilkanaście, ten dziś ma ponad osiemdziesiąt, nieliczni zaś żyjący oficerowie są po dziewięćdziesiątce. W ciągu kilku, może kilkunastu lat umrą wszyscy. Taka jest nasza biologia. Ale zostaną wspomnienia dzieci, wnuków i prawnuków, zostaną niezliczone artykuły, kasety z nagraniami, książki, wystawy, zdjęcia i filmy. Zostanie długotrwała wielka narodowa pamięć.\nLecz warto wyciagnąć wnioski także z tegorocznego rocznicowego incydentu, gdy niestosowne okrzyki zakłóciły podniosłą uroczystośc na Powązkach i pod Kopcem Powstańczym. Warto zastanowić się, dlaczego jeden z najświętszych obyczajów naszej polskiej i europejskiej kultury - okazywany na cmentarzach i pod pomnikami szacunek dla zmarłych i poległych - został tak wyraziście pogwałcony? Oraz: co zrobić, by podobne skandaliczne zachowania się nie powtórzyły?\nTo oczywiście temat na esej, lecz zwięzłe wytłumaczenie jest proste: ci młodzi (w większości) ludzie nie wiedzieli, że naruszają jakieś tabu. Niemożliwe? Ależ możliwe, możliwe. Po 45 latach komuny, gdy zaczynała się nasza wolność i demokracja, każdy, kto głosił, że jednak nie wszystko wolno - był podejrzany. Przez pierwsze kilkanaście lat po Okrągłym Stole na nadwiślańskich poprawnych salonach obowiązywało słynne hasło: "Róbta co chceta", któremu basowały czołowe media z wiadomo kim na czele oraz ze wsparciem samego arcybiskupa Józefa Życińskiego. O tym, że nie koloryzuję, mogę osobiście zaświadczyć przed każdym sądem, ludzkim czy boskim; mam też nadzieję, że nie wyczyszczono archiwów telewizyjnych, radiowych i prasowych (scripta manent).\nTeraz pomału następuje otrzeźwienie. "Gazeta Wyborcza" już czołówkowo nie rzuca rwami (Wolność dla każdego słowa!), już zaczynają ścigać za mazanie po zabytkowych murach, już można instalować kamery w miejscach publicznych, a na internetowe kradzieże cudzej własności intelektualnej już nie patrzy się przez palce. Lecz wiadomość główna jest zła: montaż, niestety, z reguły trwa dłużej niż demontaż. Tworzyć jest trudniej niż niszczyć. Warszawę zburzono w dwa miesiące, a odbudowa samych tylko jej zrębów zajęła lata...\nTym większa odpowiedzialność spoczywa na dzisiejszych żyjących - konkretnych ludziach i konkretnych elitach medialno-politycznych, znanych przecież z imienia i nazwiska oraz z prasowego tytułu i partyjnej nazwy. Na wszelki wypadek przypomnę: to wy jesteście dla społeczeństwa, nie społeczeństwo dla was...


Ten serwis wciąga! - Twoje emocje - babskie sprawy - miłość, seks, intymność dziennik.pl\nTen serwis wciąga!\n12.10.2007, 16:14 | Aktualizacja: 22.06.2010, 21:32\nNiebawem minie tydzień od startu serwisu kobieta.dziennik.pl. A jego popularność stale rośnie. Przeczytajcie, jak oceniają go znani i lubiani.\nDziennikarka i prezenterka Dorota Wysocka-Schnepf pochwaliła nas za przejrzystość serwisu oraz interesujący dobór tematów: - Dla mnie to idealny oddech od polityki. Oby tak dalej! Trzymam za Was kciuki!\nZ kolei Halina Borowska, żona byłego marszałka Sejmu Marka Borowskiego, przegląda nasz serwis codziennie. - Tu jest mnóstwo świeżych wiadomości, dużo zaskakujących wyznań i ciekawych, "nieprzegadanych" opinii osób znanych. Po prostu - dużo do poczytania. Jeśli informacje będą uzupełniane na bieżąco, to możecie liczyć na duże zainteresowanie internautów, w tym i moje.\nChwalą nas też mężczyźni. Choćby stylista Robert Krupiński, który w naszym serwisie najbardziej ceni newsowość i tytuły. - Tak sformułowane zajawki przykuwają uwagę i każą kliknąć w tekst - wyjaśnia. - Brakuje mi jedynie dużych, dobrze widocznych zdjęć.\nPaulina Holtz, która ucieszyła się na wiadomość o powstaniu naszego serwisu, mówi:\n- Im więcej takich kobiecych miejsc w internecie, tym lepiej!\nRegularnie czyta nas również Karolina Borkowska: - "Kobieta" wciąga. Niemal codziennie w wolnej chwili z ciekawością sprawdzam, co nowego się pojawiło.\nKobiety szturmują polską armię przeczytaj »


Pufka Wielka (235) » Pufy | Versanis\nPufka Wielka (235)\nNumer kat. 235\nNr kat. 235\nWysokość: 54 cm Szerokość: 138 cm Głębokość: 45 cm\nWaga brutto: 15,10 kg\nDuża, wygodna pufa, Doskonale sprawdzi się w klasycznych aranżacjach. Pufa pięknie prezentowała się będzie w każdym salonie oraz sypialni. Produkt bardzo estetyczny. Stelaż wykonany z metalu został dodatkowo ozdobiony dekorami w kształcie "S". Siedzisko tapicerowane. Niebanalny element dekoracyjny.\nPrezentowany produkt to nowoczesna wersja pałacowych puf, które zwracają uwagę swoim stylem oraz zdobieniami. Producent z wielką starannością i precyzją odwzorował elegancję i klasykę z przeszłości. Pufka na sam rzut oka przyciąga swoim okazałym i wyrazistym rozmiarem. Doskonale sprawdzi się w klasycznych aranżacjach wnętrz. Ze względu na wielkość i ekstrawagancki wygląd będzie stanowić wiodący element dekoratorski w każdym pomieszczeniu. Podkreśli wyjątkowy charakter salonu oraz sypialni, dzięki któremu domownicy poczują się przytulnie i komfortowo. Pufka składa się z ozdobnego stelaża i tapicerowanego siedziska. Produkt cechuje się solidnym i starannym wykonaniem z metalu, gwarantującym nienaganną wytrzymałość. Stelaż wyposażony jest w zdobienia dekorem w kształcie litery „S”, dodające klasy i elegancji. Wygięte nóżki sprawiają, że pufka zyskuje jeszcze więcej wartości estetycznych. Dodatkowo, wyróżnia się precyzyjnym wykończeniem, dzięki czemu stanowi bardzo wyrazisty i efektowny element dekoracyjny dla wnętrza w każdym stylu. Oferowana przez Versanis pufka w dużym rozmiarze to wyjątkowy produkt, wywołujący tak samo duży zachwyt klientów.


Impresje pedagoga wspomagającego. - PDF\nImpresje pedagoga wspomagającego.\nDownload "Impresje pedagoga wspomagającego."\n1 mgr Marta Pytka Wykład na konferencji p.t. Pedagog jednej czy wielu dróg Siedlce - Chlewiska, Impresje pedagoga wspomagającego. Celem moim jest podzielenie się refleksjami, spostrzeżeniami, i wnioskami jakie nasunęły mi się w czasie mojej krótkiej praktyki nauczycielskiej. Pragnę ten fakt zaznaczyć, gdyż pozostaje on nie bez znaczenia. Będąc bowiem zaledwie kilka lat po studiach, zapewne jak wiele innych absolwentów, musiałam zmierzyć się z rzeczywistością polskiego systemu edukacyjnego. Z głową pełną wzniosłych haseł, wiedzą na temat dziecka i jego potrzeb, przekonaniem o konieczności akceptacji jego odmienności wkroczyłam na grunt realiów szkolnych. I mogę stanowczo powiedzieć: nie jestem tolerancyjna! Nie umiem zdobyć się na zaakceptowanie chaosu prawnego, niedookreśloności terminologii, dowolności jej interpretacji, braku wyraźnie wyartykułowanych wytycznych. Powielania zastałych schematów, powtarzania tych samych błędów Tymczasem pisząc te słowa, sama popełniam owe błędy, które tak zapalczywie neguję. Mianowicie- krytykuję. Łatwiej jest bowiem dostrzec i unaocznić niedoskonałości. One jednak implikują również chęć dokonywania zmian, zmuszają do działania. Moje doświadczenia nie ograniczają się jedynie do pejoratywnych. Przeciwnie to w szkole spotkałam osoby, dzięki którym wiem, że można uczyć bez krzyku, poniżania, karania, ale w miłości, z poczuciem humoru i uśmiechem. Chciałabym przedstawić własny punkt widzenia, moją drogę pedagoga i towarzyszące jej przeszkody, a może i ułatwienia. Starając się dotrzeć do aktów prawnych, określających zakres obowiązków pedagoga wspomagającego natknęłam się na spore trudności. Nie udawało mi się w żadnej z ustaw ani rozporządzeń MENiS odnaleźć terminu pedagog wspomagający, bądź jakichkolwiek wzmianek o nauczycielu wspierającym, pedagogu specjalnym, drugim/ dodatkowym nauczycielu itp. W ostateczności zdecydowałam się na rozmowę telefoniczną z pracownikiem Ministerstwa. Na moje pytanie uzyskałam krótką, ale dość niespodziewaną 1\n2 odpowiedź: Nie istnieje taki zawód. Wspomniane przeze mnie wyżej terminy funkcjonują więc jedynie w potocznym użyciu, nie mają podstawy formalno prawnej. Można zatem uznać, że tytuł, jaki nadałam swojej publikacji jest mało uzasadniony. Zdecydowałam się jednak na taką jego formę, aby odbiorca nie był zmuszony do spekulowania, o jakiej funkcji jest mowa. Mimo braku formalnego poparcia dla terminu pedagog wspomagający będą go stosowała, zamiennie z pedagogiem/nauczycielem wspierającym oraz pedagogiem specjalnym w klasie integracyjnej, rozumiejąc przez to osobę, której zadaniem jest pomaganie dzieciom dysfunkcyjnym odbywającym naukę w klasie integracyjnej. Przyjęłam takie rozumienie ze względu na subiektywny charakter niniejszej publikacji, a co za tym idzie- refleksje moje dotyczą w większości doświadczeń z autopsji. Aktem prawnym, stanowiącym o zasadach organizowania kształcenia, wychowania i opieki dzieci niepełnosprawnych jest Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005r 1. Paragraf piąty owego przepisu mówi zaś o nauczycielach posiadających kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowiska nauczyciela ( ) oraz o odpowiednich specjalistach [zatrudnionych] w celu współorganizowania kształcenia integracyjnego. Pracownica MENiS zasugerowała mi, jak powinnam zinterpretować owych odpowiednich specjalistów, mianowicie w domyśle (!) chodzi o osoby wykształcone w kierunku rodzaju niepełnosprawności dzieci, które są pod ich opieką. Powrócę do tego wątku później, gdyż wywołał on we mnie silne emocje i nie mogę pozostawić go bez komentarza. W punkcie 2 czytamy zaś o obowiązkach, jakie spoczywają na barkach owego specjalisty, a zalicza się do nich m.in.: rozpoznanie potrzeb i możliwości uczniów w sferze poznawczej oraz psychofizycznej, dostosowanie do ich stopnia rozwoju zarówno programów, jak i metod, form nauczania, wspólnie z nauczycielem prowadzącym dany przedmiot, tworzenie indywidualnych programów zgodnych z możliwościami dzieci, prowadzenie zajęć socjoterapeutycznych, rewalidacyjnych, udzielanie oraz organizowanie pomocy pedagogicznej i psychologicznej zarówno dla dziecka, jak i dla jego rodziny. Ponadto zadania jego określa rozdział drugi (Obowiązki nauczyciela) Ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r., zwaną inaczej Kartą Nauczyciela. Tu jednak funkcje te są sformułowane ogólnie, mają być koherentne do tych, jakie spełnia szkoła (wychowawcza, dydaktyczna, opiekuńcza). Są to 1 Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych. 2\n3 wytyczne dla każdego nauczyciela i zaznacza się w nich także konieczność dążenia do rozwoju osobistego. Zakres obowiązków i zadań, które powinien podjąć pedagog wspomagający jest zatem bardzo szeroki. Interpretacja treści zapisu to kwestia indywidualna, ponadto należy dostosować obrane metody, środki i formy pracy do konkretnych uczniów i ich różnorodnych potrzeb. W klasie, w której pracuję, mam pod swoją opieką trójkę dzieci z niedosłuchem. Ich poziom zaburzeń słuchu jest różny. W odmienny sposób porozumiewają się, każdy opanował też system językowy w innym zakresie. Nadal jednak mam do czynienia z tą samą dysfunkcją, mogę skupić się na jednym obszarze zainteresowań. Jakie zaś kwalifikacje powinien mieć nauczyciel, w którego grupie są dzieci zarówno z niedosłuchem, zespołem Downa czy ADHD? Jakie przepisy prawne regulują tę kwestię? Dzięki udzielonej mi w MENiS informacji wiem już, że chodzi tu o odpowiedniego specjalistę, co znaczy w domyśle o odpowiedniej, dostosowanej do zaburzeń dzieci specjalizacji. Jak więc w praktyce, nauczyciel może przewidzieć, z jakimi rodzajami niepełnosprawności (oprócz tych, związanych z jego wykształceniem) będzie miał do czynienia i zawczasu zdobyć adekwatne kwalifikacje? Jak ponadto dyrektorzy placówek w całej Polsce domyślili się sposobu interpretacji tego zapisu? Taką mglistość terminologiczną spotykamy także w literaturze, gdzie mówi się np. o nauczycielu ze specjalnym przygotowaniem pedagogicznym 2. W paragrafie czwartym przywoływanego przeze mnie Rozporządzenia czytamy o powinnościach szkoły wobec niepełnosprawnych wychowanków. Punkt piąty stanowi o integracji ze środowiskiem rówieśniczym. Jak podaje J. Sowa (2003) jest to proces scalania, łączenia w całość 3, a w rozumieniu społecznym za główny cel stawia pełne funkcjonowanie niepełnosprawnych na polu indywidualnym i zbiorowym 4. Zadaniami rehabilitacji, resocjalizacji osób z zaburzeniami rozwojowymi zajmuje się pedagogika specjalna. Według Z. Sękowskiej (1998) powinna ona dążyć do poznania prawidłowości i mechanizmów funkcjonowania osób niepełnosprawnych, co zmierzać winno do ich usprawnienia psychicznego i fizycznego oraz pełnego włączenia w życie społeczne 5. Zatem cele zarówno samej integracji, jak dyscypliny naukowej, zajmującej się m.in. tym procesem, są zbieżne. W literaturze nie rozdziela się funkcji pedagoga wspomagającego od specjalnego. Historycznie oba stanowiska są zaliczane do tego samego obszaru edukacyjnego. Mówiąc o kształceniu integracyjnym (w odróżnieniu od zintegrowanego) należy jego źródeł dopatrywać się w 2 /red,/w. Dykcik, Pedagogika specjalna, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 1998, str /red/ T. Pilch, Encyklopedia pedagogiczna XXI wieku, tom II, Wyd. Akademickie Żak, W-wa, 2003, s Tamże, s Z. Sękowska, Wprowadzenie do pedagogiki specjalnej, wyd. WSPS, Warszawa 1998, s\n4 kształceniu specjalnym. Początki pedagogiki specjalnej sięgają drugiej połowy XVIII wieku, kiedy to zaczęły powstawać szkoły dla ludzi dotkniętych różnymi ułomnościami głuchotą, ślepotą, chorobami psychicznymi (Z. Sękowska, Wprowadzenie do pedagogiki specjalnej, wyd. WSPS, Warszawa 1998, s. 41). Natomiast uczelnie wyższe przygotowujące nauczycieli szkolnictwa specjalnego mają o wiele krótszą historię. Prekursorem na tym polu był Państwowy Instytut Pedagogiki Specjalnej (PIPS), założony w 1922 r. przez Marię Grzegorzewską (tamże, s. 43). Podwaliny naukowe, na jakich opierać się może nauczyciel wspomagający w klasie integracyjnej są zatem niewielkie. Podstawy prawne zaś mają swój początek w ustawie z 7 IX 1991 r. o systemie oświaty (wraz z aktami wykonawczymi). Daje to więc skromny bagaż, zarówno formalny, jak i empiryczny. Otwieranie jednostek o charakterze integracyjnym w szkołach, czy tworzenie oddzielnych takich placówek to wydarzenia ostatnich kilkunastu lat. Mogę więc zaryzykować stwierdzenie, że podejmujący pracę pedagog wspomagający jest w dużej mierze zmuszony do samodzielnego wypracowania koncepcji i zasad funkcjonowania na jego stanowisku. Jak już nadmieniałam wcześniej, obowiązki, które określają akty prawne są nakreślone dość ogólnie. Jest on więc odpowiedzialny za jakość kształcenia, opiekę, czuwanie nad procesem integracji w klasie. Ponadto zobowiązany jest udzielać pomocy dydaktycznej nauczycielom przedmiotowym. Chciałabym w tym miejscu zaznaczyć, że w szkole, w której pracuję przyjęto, że podejmując funkcję nauczyciela wspierającego podąża się z dziećmi po szczeblach edukacji. Przechodzi się więc wraz z nimi do wyższych klas. O wiele łatwiejsza jest więc współpraca z wychowawcą w klasach I III, który poznaje uczniów, ich problemy, trudności i dostosowuje styl pracy, wysławiania się do ich możliwości poznawczych i intelektualnych. Oczywiście, to także wymaga ogromnych starań, nie chcę przez to powiedzieć, że pedagog taki ma pracę lekką i łatwą. Raczej pragnęłabym naświetlić kwestię podjęcia późniejszej współpracy z nauczycielami klas IV VI. Na wyższym poziomie edukacyjnym (cały czas biorę pod uwagę wyłącznie szkołę podstawową) są oni pod presją realizacji materiału zgodnie z założonym planem. Niekiedy brakuje czasu na przerywanie toku zajęć, abym mogła wtrącić swoje uwagi, dopowiedzieć, zapytać o coś. W przypadku mojej grupy dzieci, stanęli oni przed sporym wyzwaniem, gdyż była to pierwsza klasa tego typu w szkole. Konieczne więc były odpowiednie szkolenia, spotkania z surdopedagogiem, przygotowujące ich do nauki w nowych warunkach. Dydaktycy mieli początkowo trudności z przezwyciężeniem przyzwyczajeń, które nie sprzyjają odbiorowi bodźców słuchowych przez dzieci z niedosłuchem (np. mówienie jednoczesne z chodzeniem po sali, ze staniem przodem do 4\n5 tablicy, zasłanianie ust kartką, książką, itp.). Po kilkunastu tygodniach wypracowaliśmy jednak metodę współpracy jednolitej, spójnej, ale specyficznej dla każdego z nich. Odnoszę także wrażenie, że istotne dla dzieci było moje przejście z nimi z klasy trzeciej do czwartej. Często bowiem rodzice lub starsze rodzeństwo straszyli ich wizją odbywania nauki na wyższym poziomie. Były one pełne obaw, przeżywały mocno rozstanie z dawną panią. Moja osoba stanowiła bezpieczny pomost, łączący nową sytuację, z poprzednią. W początkowym okresie, już w klasie czwartej, postrzegały bardziej mnie za wychowawcę, niż tego, który został im przydzielony przez dyrekcję. Rodzice postrzegali mnie w podobny sposób i z wszelkimi pytaniami, wątpliwościami kierowali się właśnie do mnie. Mam tu na myśli opiekunów wszystkich dzieci, nie tylko dysfunkcyjnych. Nie znajduję na to poparcia w żadnych przepisach, lecz wydaje mi się naturalnym, że przebywając z uczniami niemalże na każdej lekcji orientuję się w ich sytuacji, mam pełniejszy obraz konfliktów rozgrywających się między nimi. Ma to swoje odzwierciedlenie w działaniach wychowawczych, gdyż uzyskanie od dzieci informacji, jaki przebieg miały wydarzenia jest zazwyczaj niełatwe. Mogę więc szybciej na nie reagować oraz przekazywać moje obserwacje wychowawcy bądź rodzicom. Ich postawy natomiast prezentują szeroki wachlarz od niemalże wielbiącej, po roszczeniową i wyczekującą. Spotkałam się nawet z opinią, że integracja w naszej klasie to fikcja, ponieważ pomagam tylko dzieciom niesłyszącym. Zarzut ten bardzo mnie dotknął. Może dlatego, że w moim odczuciu jest niesłuszny, a może ponieważ mam świadomość, iż nie mogę w równym stopniu udzielać pomocy kilkunastu dzieciom. Kwestia oczekiwań rodziców względem pedagoga wspomagającego zasługuje, moim zdaniem, na głębszą analizę i, być może podejmę takie wyzwanie w przyszłości. Jak w świetle przedstawionych przeze mnie faktów (czy raczej osobistych wynurzeń) określić jednoznacznie czy pedagog wspomagający jest pedagogiem jednej, czy wielu dróg? Czy w praktyce mają znaczenie wątłe przepisy i akty prawne? Jaką osobowość powinien on mieć? Myślę, że odpowiedzi na te pytania każdy powinien szukać indywidualnie Nauczyciel odpowiada za jakość pracy, za stosunki z uczniami, za to, jak się do nich odnosi, jak jest przez nich odbierany. A wreszcie, czy jego wysiłki mają odzwierciedlenie w postępach i osiągnięciach podopiecznych. Na nic zdadzą się regulacje ministerstwa, rozporządzenia i ustawy, jeśli to on sam nie będzie postępował zgodnie z przyjętymi zasadami. Nieistotne, jaką obierze drogę. Czy uwzględni przesłanki pedagogiki behawioralnej, emancypacyjnej, czy niedyrektywnej. Nie jest ważny on. Najważniejsze jest dziecko. Na nim 5\n6 skupiać się powinna aktywność wychowawcza i dydaktyczna. Dla niego podejmowane nowe szkolenia i kursy. Dla niego też zaprzestanie pustych dywagacji, a otwarcie się na realne potrzeby i wyjście im naprzeciw, działanie. Sposobów przebycia tej drogi może być wiele, ale droga- tylko jedna. I jeden cel. BIBLIOGRAFIA: 1. Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (rozdział 2 obowiązki nauczycieli). 2. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych. 3. /red/ T. Pilch, Encyklopedia pedagogiczna XXI wieku, tom II, Wyd. Akademickie Żak, W-wa, /red,/w. Dykcik, Pedagogika specjalna, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań Z. Sękowska, Wprowadzenie do pedagogiki specjalnej, wyd. WSPS, Warszawa


» W Magicznych Pudełeczkach\n» Magiczne pudełeczko - Sowilo\nMagiczne pudełeczko - Sowilo\nMagiczne pudełeczko - światło Sowilo * z Tarczą Algizową **\nPudełeczko idealnie nadaje się do przechowywania w nim magicznych przedmiotów, możesz też zapakować w nie prezent dla znajomego, znajomej..\nTo pudełko klasyczne ale może też stanowić dla Ciebie portal czy mini przenośny lub stały ołtarzyk..\nMożesz z powodzeniem postawić w nim swoją świeczkę (tealight) a na stalowej tarczy Algizowej przyczepić magnetyczną Runę lub skrypt np lustrzany i delektować się żywym ale i odbitym w lustrzanej Karcie ogniem ..\nPudełeczko jest 100% hand made ***\n* Sowilo - sol, sigel – słońce. Płyń na fali powodzenia.Duchowo Sowilo symbolizuje czystość wizji, zwycięstwo światła nad ciemnością i dobra nad złem. Upomina innych, by używać tej siły do eliminacji zła, nigdy do niecnych czynów. Masz w sobie moc, dzięki której Twoje przedsięwzięcia mają szansę zaowocować w przyszłości.\n*** wycinane i sklejane lokalnie w zaprzyjaźnionej lokalnej firmie i dekorowane w naszej pracowni..\nZobacz też Sowilo Portal !\nSowilo - Runa Światła - lustrzana\nKarta Szczęścia - Sowilo\nMagiczne pudełeczko - Portal Sowilo\nBransoletka – talizman ruchu, przyspieszenia, sprawiedliwości i zgrania z kosmicznym rytmem\nMagiczne pudełeczko - Portal z Bindruną sukcesu


Wyposażenie wózka – w trosce o malucha - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona głównaArchiwumWyposażenie wózka – w trosce o malucha\nNarodziny dziecka to wydarzenie, na które rodzice czekają pełni emocji i podekscytowania, gdyż moment pojawienia się małej istoty na świecie nadaje życiu sens i niepowtarzalną radość. Rodzice w oczekiwaniu na szczęśliwe rozwiązanie oraz z myślą o zapewnieniu dziecku bezpieczeństwa i komfortu przygotowują należycie wyposażenie pokoju oraz kupują niezbędne akcesoria, a w tym głęboki wózek. Po wybraniu odpowiedniego modelu warto zastanowić się, jak wyposażyć wnętrze wózka, aby spacer z maleństwem był czystą przyjemnością.\nPoprzedni artykułBiało-czerwony weekend z “Dziennikiem Związkowym”!\nNastępny artykułPróba zwabienia dzieci w rejonie Addison i Harlem


Anna Łacina, Zadzwoń, kocham cię — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nZadzwoń, kocham cięTekst\nZ serii: Książki dla młodzieży\nPoznaj naszą ofertę książek dla dziewczyn\nMiłość spadła na nią jak letni deszcz, gwałtowny i długo wyczekiwany po fali dusznego upału; deszcz, który nie pyta o pozwolenie, tylko wylewa się przez rozdzierane błyskawicami niebo szumiącym wodospadem, ogarnia i zatapia wszystko. Ignoruje peleryny i parasole, moczy włosy, twarz, dłonie, płynie chodnikiem jak rzeka, wlewa się do butów, wpada za kołnierz i nie ma sposobu, by się przed nim zabezpieczyć.\nOczywiście, można siedzieć w domu, obserwując ulewę przez szybę. Ale jeśli ktoś decyduje się wyjść akurat w czasie burzy, z pewnością nie wróci do domu suchy.\nKiedy Szwajcaria remisowała z Polską, niebo pociemniało, zerwał się wiatr, więc Weronika szybko zdjęła z balkonu pranie, które wywiesiła na początku drugiej połowy. Zdziwiła się, że już wyschło, nie minęło nawet czterdzieści pięć minut. Kiedy je segregowała, za oknem rozpętało się pandemonium.\nBłyskawice co chwilę rozjaśniały niebo, po szybach spływały strumienie wody, drzewa chłostane deszczem biły niskie pokłony, rośliny w skrzynkach porzuciły leniwą wegetację i próbowały wyrwać się z korzeniami z rozmiękłej ziemi, jakby chciały polecieć do Francji obejrzeć dogrywkę.\n– Dziadek siedzi na ławce – powtórzyła. – W taką ulewę...\n– Jaki dziadek? – zdziwił się ojciec. Druga połowa meczu właśnie się skończyła, więc co nieco zaczęło do niego docierać. Maks nadal wgapiał się w ekran.\n– No ten... – Nie wiedziała, jak go określić, chociaż niemal codziennie widywała go z okna, kiedy drobniutkim kroczkiem, wsparty na lasce, powoli przemierzał osiedle. Charakterystyczne szuranie rozlegało się kilka razy dziennie, gdy dokądś szedł lub skądś wracał. Weronika, mijając go na ulicy czy w sklepie, parę razy spełniła jego prośbę, by coś mu przynieść, podać albo kupić. Nie wiedziała, jak się nazywa ani gdzie mieszka, sam czy z kimś, był po prostu częścią krajobrazu. – No ten... – powtórzyła. – Co tak wolno chodzi. Pewnie nie zdążył do domu przed burzą. Siedzi na ławce.\n– Rzeczywiście... – mruknął. – Teraz to już po ptokach. Ale leje! Chyba oberwanie chmury.\n– Ale co mu pomożesz, jak JUŻ jest cały przemoczony? – Spojrzał na nią z politowaniem. – Przecież on chodzi pół centymetra na godzinę! Zaniesiesz go? – Popukał się w czoło i wrócił do kontemplacji telewizora. – Nawet jeśli mieszka dwa kroki stąd – dorzucił – to zanim się dowlecze, skończy się dogrywka! Dziadkowi nie pomożesz, a sama zmokniesz.\nKiedy otworzyła drzwi klatki schodowej, zrozumiała, że się przeliczyła. Mimo to brnęła przed siebie, wspierając się na parasolu jak na lasce. Nawet nie próbowała go otwierać. Miała wrażenie, że znalazła się nie na osiedlu, ale na środku wzburzonego morza. Woda zalewała ją ze wszystkich stron, wiatr szarpał i popychał. W pewnej chwili tuż obok niej wylądował z trzaskiem spory konar. Przyśpieszyła kroku. Nie, nie zawróci, nie ma mowy! Maks śmiałby się z niej przez miesiąc i wyzywał od naiwnych idealistek albo Matek Teres.\nSkręciła za róg i wreszcie znalazła się wewnątrz nieforemnego kwadratu, w jaki ustawiono budynki, więc szło się trochę łatwiej. Kątem oka zarejestrowała obecność jeszcze kogoś, kto wybiegł z sąsiedniego bloku i pochylony parł w stronę ławki, na której, nawet oślepiona deszczem, wciąż mogła dostrzec nieruchomą sylwetkę dziadka. Weronika też zaczęła biec.\nDopadła ławki chwilę po niespodziewanym sprzymierzeńcu; teraz, z bliska, mogła dostrzec, że to chłopak. Pochylony nad staruszkiem o coś się dopytywał.\nRazem pomogli dziadkowi się podnieść i pod osłoną parasola Weroniki ruszyli powolutku drogą między blokami. Chłopak trzymał parasol w mocnym uścisku, nie pozwalając, by wiatr wyrwał mu go z ręki albo przewrócił na lewą stronę. Co prawda nie zabezpieczało to nikogo przed zacinającym ze wszystkich stron deszczem, ale przynajmniej dziadkowi nie lało się już na głowę. Po nieskończenie długim marszu znaleźli się przed drewnianym domkiem na tyłach ulicy Leśnej. Na pewno powstał w czasach, gdy budowa osiedla Karolin nikomu się jeszcze nie śniła.\n– Bój się Boga, panie Stasiu, jest pan po prostu cały mokry! – wykrzyknęła korpulentna kobieta, gdy tylko weszli na zapuszczone podwórko. Stała na progu, w otwartych drzwiach, z naręczem grubych ręczników, podskakując z niecierpliwości.\nWeronice skojarzyła się z piłką plażową w niebieskie i białe pasy.\n– Już się po prostu zastanawiałam, czy po syna nie dzwonić, ale zanimby dojechał, to już pewnie przestałoby padać – mówiła, równocześnie wciągając ich do środka, podając im ręczniki i usiłując największym owinąć pana Stasia. – Stańcie na tej szmacie, bo przecież ze wszystkich was po prostu się leje! Podłoga się, że tak powiem, wypaczy. Trochę pana Stasia doglądam – wytłumaczyła – bo jego syn w Poznaniu, po prostu nie ma, że tak powiem, czasu, wiadomo, jakie tam tempo życia, praca, a on się do syna nie przeniesie, bo i po co? Po prostu nie przesadza się starych drzew. Tam by, że tak powiem, zawadzał, a tu ma swój pokój i jakby go tak nie nosiło, to po prostu w ogródku by przecież mógł posiedzieć, czy ja mu bronię? No kto to widział, panie Stasiu, na taki deszcz!\n– Kiedy wychodziłem, była piękna... – bronił się dziadek, ale pani nie dopuściła go do głosu.\n– Szybciutko teraz gorąca, że tak powiem, kąpiel! Po prostu widziałam przez okno, że idziecie, to już napuściłam wody – wyjaśniła. – A potem, że tak powiem, do łóżka, bo się pan, panie Stasiu, po prostu przeziębi! A wy się wytrzyjcie w kuchni – wskazała uchylone drzwi po prawej – tam już stoi dla was, że tak powiem, gorąca herbata, śpieszcie się, zanim wystygnie, tylko nie wiem, w co byście się, że tak powiem, suchego mogli przebrać...\n– Nie trze... – zaczął chłopak, ale i jemu pani nie pozwoliła dokończyć zdania.\n– „Kiedy skończę z panem Stasiem”... – szepnął chłopak, gdy znaleźli się w kuchni. – Ciasteczka pewnie z arszenikiem.\n– Czy my się... – zaczął chłopak i umilkł, marszcząc brwi. – Wiem! – wykrzyknął. – „Wera drzwi otwiera”! Chodziłaś do przedszkola na Zawadach, prawda?\nZ dawnego Winia pozostało charakterystyczne przymrużenie oczu, kiedy się uśmiechał. I sam uśmiech, lekko asymetryczny, chociaż już nie szczerbaty. Ale teraz chłopak przewyższał ją prawie o głowę, a pod mokrą koszulką widziała rysujące się mięśnie.\nOn też chyba coś dostrzegł pod jej mokrą sukienką, bo popatrzył tak, że nagle poczuła się nieswojo, a potem oboje uciekli spojrzeniem.\n– Taki film kiedyś leciał: Historia żółtej ciżemki. Moja mama była fanką i już całe wieki temu postanowiła, że nazwie swojego syna Wawrzyniec. Wawrzuś – dorzucił, krzywiąc się. Wsypał dwie łyżeczki cukru do szklanki i zamieszał.\n– Wawrzyniec... – Na próbę wymówiła jego imię. – Podoba mi się.\n– Też. Kiedy zobaczyłam, jak tak siedzi... w tej ulewie...\n– Możesz przeczekać deszcz u mnie – zaproponował, kiedy dobiegali do jego bloku.\nWeronika powinna poczuć się urażona. Co za: „możesz”? Jakby ona się napraszała, a on łaskawie pozwalał. Powinna uprzejmie podziękować i skręcić w stronę swojej klatki, tymczasem zdrowy rozsądek i konwenanse pewnie były z lukru, bo rozpuściły się w deszczu. No przecież ma prawo odwiedzić kolegę z przedszkola? Zapytać, co u niego, powspominać stare czasy... Pewnie ze dwanaście lat się nie widzieli!\nMieszkanie wyglądało inaczej, niż się spodziewała. Zupełnie nie z tej epoki. Meblościanka z telewizorem, stary komplet wypoczynkowy, kryształowa patera pełna przykurzonych sztucznych owoców, ława typu jamnik nakryta kordonkową serwetą i szklaną taflą. Na ławie napoczęta torebka chipsów – jedyny współczesny akcent – i szklanka w plastikowym koszyczku.\nWawrzyniec od razu podskoczył do włączonego telewizora, gdzie na ekranie ciągle biegali piłkarze.\n– Jeden jeden – rzucił podekscytowany, zupełnie nie zwracając uwagi na mokre ślady, które zostawiał na wykładzinie i wytartym dywanie. – Sto dziewiętnas... – zaczął i umilkł, przygryzając wargi.\nWeronika przyglądała mu się z rozczuleniem. Wpatrywał się w ekran, jakby od tego zależało jego życie. Widziała podobne zachowania u Maksa i ojca, ale żaden z nich nie poświęciłby dogrywki, żeby wybiec w deszcz.\nWawrzyniec wydał z siebie długie westchnienie ni to ulgi, ni to zawodu i opadł na kanapę.\n– Koniec meczu. Będą karne. Kurczę, gdyby Piszczek... Mało brakowało. – Potrząsnął głową i chyba przypomniał sobie, że jest cały mokry, bo wstał i szybko otworzył jedną z szafek meblościanki.\nWeronika zauważyła różnokolorowy stos ręczników. Chłopak wybrał dwa najgrubsze ze środka sterty. Kiedy je wyciągał, inne pospadały na podłogę, ale w ogóle się tym nie przejął.\n– Proszę! – Nie odrywając wzroku od ekranu, podał jej wielki płaszcz kąpielowy z kapturem, sam owinął się drugim i znów siadł przed telewizorem.\nRozsądek i duma Weroniki krzyczały, że powinna wyjść jak najprędzej, jest tu zbędna, ale druga część rozsądku uspokajała, że byłoby to najgłupsze wyjście w historii. W tym puszystym płaszczu kąpielowym czuła się tak ciepło i bezpiecznie, dlaczego więc miałaby teraz pchać się na deszcz? Poza tym dokąd się śpieszy? Do ojca i brata tak samo wpatrzonych w ekran? Pewnie by jeszcze zażądali herbaty albo nawet kolacji, a żadnemu nie wpadłoby do głowy podać jej ręcznik. Tymczasem Wawrzyniec zrobił to, mimo karnych.\n– Lewandowski... – budował napięcie komentator. – Ależ pięknie!!! Mamy remis!\n– Jeden jeden. – Wawrzyniec rzucił jej radosne spojrzenie i znów wpatrzył się w telewizor, bo do strzału przygotowywał się kolejny Szwajcar. – Jest! – wykrzyknął, kiedy tamten chybił.\nWeronikę bawiło przyglądanie się jego emocjom. Widziała, jak wstrzymuje oddech przed strzałem, jak bezwiednie zaciska kciuki, kiedy strzela Polak, przygryza wargi, marszczy brwi...\n– Jeeest! – wykrzyknął chyba razem z całym osiedlem. Zerwał się z miejsca. – A jednak! Jesteśmy w ćwierćfinale Euro!\nW telewizorze komentator coś krzyczał na coraz wyższych tonach, piłkarze cieszyli się i obejmowali, a Wawrzyniec niespodziewanie chwycił Weronikę i... uściskał.\n– Po raz pierwszy w historii, rozumiesz to?!\nNie wiedziała, co odpowiedzieć, więc tylko się uśmiechnęła.\n„ZNALAZŁA SIĘ w jego ramionach”. W ilu książkach czytała to zdanie? Ale dopiero w tej chwili dotarł do niej jego sens. Znalazła się. Wreszcie. A do tej pory nawet nie wiedziała, że się zgubiła.\n„Coup de foudre – przemknęło jej przez głowę. – Uderzenie pioruna”.\nChyba rzeczywiście musiał ją niepostrzeżenie trafić, kiedy tak biegali w deszczu tam i z powrotem, bo czuła się dziwnie. Jakby miała za chwilę zemdleć albo zasnąć, a jednocześnie nigdy nie była równie przytomna, jak w tej chwili.\nChciała powiedzieć, żeby tak na nią nie patrzył, ale nie mogła wydobyć głosu z zupełnie suchego gardła. Uciekła spojrzeniem i zaraz zatęskniła do widoku szarych oczu Wawrzyńca. Podniosła wzrok.\n„No przecież nie może mnie pocałować, nie całuje się nikogo na pierwszej randce, zresztą to nawet nie jest randka... – Wiedziała, że jeśli za chwilę coś się nie wydarzy, pocałuje go pierwsza, a to już byłaby totalna klęska. – Odkąd się znalazłam, jestem zgubiona”.\nNigdy dotąd nie całowała się z żadnym chłopakiem. Tak wyszło, nie trafił się nikt na tyle sensowny, by Weronika chciała się z nim umówić na drugą randkę, a na pierwszej całować się przecież nie wypada. Zresztą, nie oszukujmy się, ile tych pierwszych randek miała w życiu? Cztery? Pięć? Same nieciekawe, więc nawet gdyby wypadało, żadna siła nie skłoniłaby jej do pocałunku. Umawiała się z nadzieją, że może potem zaiskrzy, ale nie iskrzyło. Więc w końcu przestała się umawiać.\nTymczasem to, co działo się teraz, to nawet nie było iskrzenie.\n– Muszę iść – wyszeptała. Wysunęła się z jego ramion, zostawiając w nich tylko ręcznik, i zanim Wawrzyniec zdołał cokolwiek powiedzieć, ona już była po drugiej stronie drzwi. Zbiegła po schodach, nie oglądając się za siebie. Szła powoli, okrężną drogą, pozwalając, by deszcz spłukał z niej wszystkie emocje.\nI dopiero kiedy naciskała klamkę swojego mieszkania, przypomniała sobie o parasolu.\n„Jak Kopciuszek, cholera” – pomyślała i poczuła niespodziewaną radość.\n„Odkąd się znalazłam, jestem zgubiona” – ta myśl kołatała w głowie Weroniki przez cały wieczór. Nie wypłoszyły jej ani docinki Maksa, ani milczenie ojca, ani gadanie matki, która akurat wróciła z zebrania i oczywiście zdążyła zobaczyć ją całą przemoczoną.\nWeronika mogłaby sobie to zdanie zapisać, zrobić z niego sygnaturkę, może nawet rozwinąć w wiersz, ale nigdy nie pisała wierszy i nie zamierzała teraz zaczynać.\n„Zrób coś dobrego, a kara cię nie minie” – kto to powiedział? Wańkowicz? Tak twierdzi matka, powtarzająca tę maksymę średnio trzy razy w tygodniu. I wychodzi na to, że ma rację.\nGdyby Weronika nie wybiegła w deszcz ratować zupełnie obcego dziadka, nie spotkałaby Wawrzyńca i jej dni toczyłyby się stałym rytmem, może bez fajerwerków, ale za to przewidywalnie i pewnie.\nMogłaby chociaż tego żałować, tymczasem co chwilę łapała się na tym, że się uśmiecha. Albo krzywi na wspomnienie swojej haniebnej ucieczki.\nZrezygnowała z kolacji i wymawiając się złym samopoczuciem, zaszyła się w swoim pokoju. Ciemność ukryła i uśmiech, i błyszczące oczy, i pojawiające się znienacka zdradzieckie rumieńce.\nA może to rzeczywiście zwyczajna gorączka, tak jak twierdziła matka, wmuszając w Weronikę aspirynę oraz herbatę z miodem i cytryną?\nNie. Czuła, że wcale się nie przeziębiła.\n„Nic mi nie jest, mamusiu. Po prostu poraził mnie piorun”. Ciekawe, jak matka zareagowałaby na coś takiego.\n„Przecież to Winiu Klamka – próbowała sobie tłumaczyć. – Zwyczajny kolega z przedszkola”.\nJak to możliwe, że w ogóle go zapamiętała? Bo że on ją zapamiętał, wcale Weroniki nie dziwiło. „Wera się wydziera”, „Wera drzwi otwiera”, „Weronika w majty sika”, „Weronika-skarżypyta”... Ciekawe, czy pamiętał wszystkie przezwiska i tylko z grzeczności ich nie zacytował, czy naprawdę zostało mu w pamięci wyłącznie to jedno. Córka pani z kuratorium nie mogła być lubiana. Co z tego, że matka wtedy zajmowała w kuratorium najpośledniejsze stanowisko? Wystarczyło, że pracuje w TEJ instytucji, by niektóre panie bardzo chciały się Weronice podlizać. A Weronika wtedy jeszcze nie wiedziała, jakie są konsekwencje takiego „wyróżnienia”.\nWiniu Klamka. „W co się uderzyłeś? W klamkę”. Nawet go nie spytała, jak naprawdę ma na nazwisko.\n„Wera, śpij wreszcie” – powiedziała do siebie, ale równie dobrze mogłaby zapragnąć lewitacji. Chociaż kto wie, czy w jej obecnym stanie lewitacja nie okazałaby się łatwiejsza.\nNie ma mowy, nie zaśnie, póki nie rozplącze i nie uporządkuje kłębiących się w niej emocji. Pozwoliła sobie na rozpamiętywanie ostatnich wydarzeń, scena po scenie: szaroniebieskie oczy, uśmiech, dotyk jego ręki, kiedy uciekali przed panią Piłką Plażową, ciepło jego ciała, gdy biegli ramię w ramię, bok przy boku, nie zadając sobie trudu, by otworzyć parasol, przecież i tak byli przemoczeni. Brakowało jej powietrza, biegł za szybko, zauważył to i zwolnił, dostosowując swoje tempo do jej możliwości.\nPotem puszysta szorstkość ręcznika, zapach lawendy... Ręczniki Wawrzyńca pachną lawendą? I właściwie dlaczego był sam w domu, a mieszkanie sprawiało wrażenie dawno nieużywanego?\nI ten moment, kiedy ją przytulił. Zdziwienie w jego oczach, jakby się zastanawiał, skąd się wzięła w jego ramionach, i... co on takiego miał w spojrzeniu, co nawet teraz sprawia, że serce Weroniki bije mocniej, oddech przyśpiesza, a całe ciało ogarnia dziwna słabość?\nWłaściwie dlaczego go nie pocałowała?\nZe strachu? Czego miałaby się bać?\nBo nigdy wcześniej tego nie robiła? Kiedyś, w szóstej klasie, zastanawiały się z koleżankami, czy nie powinny się podszkolić, żeby wiedzieć, jak się zachować, gdy przyjdzie co do czego. I wtedy Natalia, która miała dwie starsze siostry i brata, powiedziała, że oni wszyscy, zapytani, mówią to samo: „Dziewczyno, wyluzuj. Kiedy przyjdzie co do czego, na pewno będziesz wiedziała, co robić. Poczujesz to”.\nPoczuła to. Jak nigdy wcześniej. Więc czemu uciekła? Czy nie właśnie dlatego? Żeby nie zepsuć?\n„Żeby on się o mnie starał – przyszła nagła jasność. – Bo to mężczyzna ma się starać i pokazać, że jest porządny”.\nA więc chciała, żeby Wawrzyniec okazał się tym jedynym?\n„Teraz?! – przeraziła się. – Na rok przed maturą?!”.\nPrzecież miała plany: skończyć szkołę z takimi ocenami, które otworzą jej drogę na studia jak najdalej od domu. Musi znaleźć kierunek, którego nie ma w Poznaniu, żeby wyprowadzka była nieunikniona. Skończyć dobre studia z możliwie wysoką lokatą, by szybko znaleźć pracę i już nie wracać do zapyziałych Koziegłów, zrzędzącej matki i przyklejonego do fotela ojca.\nChłopak z Koziegłów ani nawet z Poznania nie mieścił się w tych planach. A chłopak tylko na rok to strata czasu.\n„A może on studiuje albo będzie studiował gdzieś daleko? – rozmarzyła się. Wtedy nie tylko nie pokrzyżowałby jej planów, ale wręcz dopomógł w ich realizacji! – Jeśli rzeczywiście jest księciem z bajki, to będzie szukał właścicielki pantofelka – pomyślała, zasypiając. – A jeżeli nie jest, to może szkoda, że go nie pocałowałam? Skąd wiadomo, kiedy trafi się następny kandydat na księcia?”.\nMinął prawie tydzień (dokładnie sześć dni bez siedemnastu godzin), Polska nie przegrała z Portugalią, ale odpadła przez głupiego karnego, a książę wcale się nie kwapił do szukania właścicielki pantofelka. Może nawet nie zauważył, że Weronika czegoś zapomniała w panicznej ucieczce? A może uznał, że za taką wariatką nie warto się uganiać? Albo był przekonany, że zostawiła parasol specjalnie, i nie miał ochoty grać w babskie gierki pod tytułem „ach, och, uciekam, szukaj mnie”?\nNo cóż, obustronna miłość od pierwszego wejrzenia czy, jak mówią Francuzi, coup de foudre, zdarza się tylko w książkach albo filmach. Trochę szkoda, ale przecież od początku wiedziała, że nic z tego nie będzie.\nRozczarowanie bolało, mimo że rozum tłumaczył miliony razy w ciągu każdego dnia, ile korzyści płynie z bycia singielką. Natrętne wspomnienia powracały już tylko przed snem i dość szybko udawało się je uciszyć.\nPo co jej chłopak? Żeby siedział całymi dniami przed telewizorem? Jak to mówi matka: z pustego fotela jest więcej pożytku. Nie przynosi co prawda do domu marnych groszy, ale przynajmniej nie trzeba go karmić i tracić nerwów na skłonienie go do wykonania najprostszej czynności.\nNie musiałaby też wyzywać go od niedołęgów i nieudaczników, sprzątać po nim, a potem na niego narzekać.\nNie. Zdecydowanie lepiej jest liczyć wyłącznie na siebie. Tylko parasola szkoda.\nMecz skończył się z pół godziny temu, ale ojciec z Maksem jeszcze zalegali w salonie, dyskutując zawzięcie. Nawet w swoim pokoju Weronika słyszała ich rozemocjonowane głosy. Ciekawe, co robi Wawrzyniec. Z kim dzieli pomeczowy smutek?\nMoże źle, że do niego nie zapukała pod pretekstem parasola? Kiedy zaczął się mecz, postanowiła iść na spacer. Wawrzyniec z pewnością oglądał, nie miała więc obaw, że się na niego natknie.\nLedwo wyszła z domu, osiedle zadrżało radosnym: „Jeest!”, a jej przypomniała się chwila, kiedy Polska awansowała do ćwierćfinału. Przez ułamek sekundy zapragnęła znaleźć się w tamtym mieszkaniu, nawet bezwiednie skręciła w stronę sąsiedniego bloku, ale szybko wzięła się w garść. Wszystko przez to, że siedzi bezczynnie w domu i marnuje wakacje. Matka wprawdzie obiecywała, że gdzieś pojadą całą rodziną, jak tylko weźmie urlop, przebąkiwała o wyjeździe zagranicznym, ale to dopiero za dwa tygodnie. Albo i później, bo pewnie w ostatniej chwili się okaże, że jeszcze ma coś ważnego do zrobienia, w czym nikt jej nie zastąpi, więc urlop trzeba przesunąć. Zawsze tak było. Nie ma sensu czekać. Musi wyjechać już teraz, jak najszybciej, gdziekolwiek, bo zwariuje. Tylko dokąd?\nNajfajniej byłoby nad morze. Zwłaszcza że matka raczej wybierze jakiś Paryż, Madryt albo inną stolicę naszpikowaną muzeami, bo to „edukacyjne”. Albo pojadą do ciotki Danki do Niemiec, bo znów nie będzie miejsc w hotelach.\nSłońce, plaża, kojący szum fal...\nPrzeliczyła w myślach posiadane fundusze. Na podróż starczy, na jedzenie też, jeśli nie będzie szaleć, najgorzej z noclegiem. Matka pewnie coś dorzuci, ale szkoda wydawać wszystko na początku wakacji i potem być totalnie zależną od rodziców.\nA gdyby wprosić się do wujostwa? Może pozwolą jej spędzić chociaż tydzień w Gdyni? Wprawdzie zajmowanie się młodszymi kuzynami to żadna przyjemność, ale wszystko wydaje się lepsze od siedzenia w domu i unikania spotkań z Wawrzyńcem na przemian z włóczeniem się po osiedlu w nadziei, że się na niego natknie. Musi jak najszybciej się odkochać. A może na plaży w Gdyni pozna lekarstwo na to głupie zauroczenie?\nJeśli uda się jej dużo przebywać poza domem, to chyba nawet belferskie ciągotki wujka Grześka zdoła znieść. I on, i jego żona pracowali w szkole, ale tylko wujek miał zwyczaj robienia miniwykładów przy każdej okazji, a potem egzaminowania słuchaczy.\n– Aaaach! – jęknęło osiedle. – Oooo! – Czyli 1:1. Wujostwo pewnie oglądają mecz. Zadzwoni, kiedy się skończy.\nAle nie zadzwoniła, choć kilka razy sięgała po komórkę. Nie wypada o tak późnej porze. Weronika spojrzała na zaczęty SMS: „Czy mogłabym przy”. Nie, to bez sensu. Takie sprawy omawia się osobiście. Spróbuje rano.\n– Weronika?! No słowo daję, telepatia! – ucieszyła się wujenka. – Właśnie o was myślałam! Nie macie ochoty pomieszkać u nas przez jakiś tydzień albo dwa?\n– Mama bierze urlop dopiero w połowie lipca, ale ja bardzo chętnie.\nWujenka zamilkła. Przytłumione dźwięki świadczyły, że omawia coś, zasłoniwszy słuchawkę.\n– Maks przyjechałby z tobą? – zapytała po chwili.\nWeronika się zawahała.\n– Nie wiem – powiedziała ostrożnie. – Mam zapytać?\n– Prawdę mówiąc – wujenka zniżyła głos – skoro Teresa nie może, to wolałabym, żebyś przyjechała sama. Wiesz, Maksio to fajny chłopak, bardzo go lubię, ale...\nUrwała, pewnie szukając jak najdelikatniejszych określeń, lecz Weronika dobrze wiedziała, w czym problem. Chłopak, który nie ma zwyczaju sprzątać po sobie, nie jest mile widzianym gościem w wypieszczonym mieszkaniu wujostwa. Zwłaszcza bez żandarma w postaci matki – ona jedna była w stanie uświadomić mu, że talerze nie zmywają się same, i wyegzekwować po meczu odkurzenie pokoju z pokruszonych chipsów i orzeszków.\n– Ja też wolałabym przyjechać bez niego – powiedziała szybko. Wakacje z Maksem to nie był szczyt jej marzeń. Pewnie tak jak dwa lata temu spaliby w pokoju bliźniaków, a Maks przez całą noc słuchałby muzyki przez słuchawki. I do tego chrapał.\n– No to dobrze. – Wujenka wyraźnie odetchnęła. – To bardzo dobrze. Ale dzisiaj pewnie i tak nie dasz rady przyjechać? – Mówiła to takim tonem, jakby sama nie mogła się zdecydować, czy Weronikę namawiać, czy zniechęcać.\n– Jeśli tylko będzie pociąg, to mogę nawet dziś.\n– Naprawdę? Bo myślałam o Malwinie, ale skoro możesz, to już nie będę zawracać jej głowy. Ale musiałabyś najpóźniej przed siedemnastą, bo po dziewiętnastej mamy samolot z Gdańska. Polska nie weszła do półfinału, więc jednak lecimy na Majorkę, miałam zaklepane bardzo atrakcyjne last minute, niesamowita okazja, co za szczęście, że Błaszczykowski nie strzelił tego gola! Modliłam się o to cały tydzień! Tylko ktoś musiałby się zaopiekować domem i zwierzętami, dlatego...\n– Oczywiście, bardzo chętnie! Zaopiekuję się! – Do Weroniki dopiero teraz dotarło, jakiego ma farta. Dwa tygodnie w Gdyni i całe mieszkanie dla niej! Bez Maksa, bez matki, bez ojca! Dobrze, że zatelefonowała tak wcześnie! „Bo myślałam o Malwinie”. Pewnie, własna siostra bliższa niż rodzina męża. Mało brakowało. – Zaraz sprawdzę połączenia i wyślę SMS, o której przyjeżdżam.\n– Ale z dworca musiałabyś dotrzeć sama – zastrzegła wujenka. Czyżby zaczynała żałować, że się zgodziła?\n– Tak, pamiętam drogę. 194, prawda?\n– No to czekamy. Tylko bardzo proszę, nie spóźnij się, bo muszę ci przecież przekazać klucze i wyjaśnić, gdzie co jest.\n– Zdążę! – Uśmiechnęła się do słuchawki. – Czy wujek mógłby w wolnej chwili zadzwonić do mamy i powiedzieć, że jestem potrzebna w Gdyni?\n„Kochanemu braciszkowi niczego nie odmówi – dodała w myślach, włączając komputer. – Zresztą kiedy wróci z pracy, ja już będę daleko. A jeśli nie ma pociągu, to pojadę czymkolwiek, choćby autostopem, stanę na rzęsach, ale dotrę do Gdyni przed siedemnastą!”.\nWeronika nigdy w życiu tak szybko się nie pakowała. Pociąg odjeżdżał za niewiele ponad godzinę, bilet wprawdzie kupiła przez internet, ale pytanie, jak długo będzie się przepychać przez zakorkowany i rozkopany Poznań.\nOjciec w pracy, Maks oczywiście spał, więc nie uznała za stosowne informować go o swoim wyjeździe. A nuż nabrałby chęci jej towarzyszyć?\nKup i pobierz za 31,90 zł 22,97 zł ($ 8,30 $ 5,98)


Usługi Sprzątające Poznań tak − parafiatrzcinsko.pl\nTak naprawdę żaden człowiek nie chce robić porządków, nieważne czy musimy posprzątać dom czy biuro. Mimo wszystko każdy z nas chce, by ktoś nas zastąpił. Mycie posadzek, ścieranie kurzu, doczyszczenie obić mebli - te obowiązki zabierają zbyt dużo oraz są niezbyt przyjemne. Byłoby lepiej przeznaczyć ten czas na czynności lepsze? Możesz przykładowo w tym czasie wdrażać swoje zainteresowania! Doprowadzenie do porządku pomieszczeń zostaw profesjonalistom, dla których nie okaże się to kłopot, więc szybkim oraz efektywnym sposobem posprzątają daną lokację. Chcesz odszukać właściwe usługi sprzątające Poznań?\nNajkorzystniejsza firma sprzątająca Poznań z całą pewnością powinna wykonywać zlecenia fachowo i konkretnie. Żaden sprzęt zostawiony pod opieką ekipy sprzątającej nie zostanie zniszczony dlatego też zagwarantuje ona również bezpieczeństwo. Niewątpliwie profesjonalna firma sprzątająca Poznań musi być wnikliwa a także posiada potężną ofertę. Od czyszczenia domów, biurowych pomieszczeń, aż do większych powierzchni marketów, miejsc hotelowych, szkoły bądź innych placówek oświaty. Kiedy zlecisz zadanie świetnemu zespołowi, usługa spełniona być może również nocą. Wszystko zależne może być od Twojej dyspozycji - czasami nie ma innego wyboru, a rewelacyjna ekipa sprzątająca zgodzi się na to zlecenie.\nBiorąc pod uwagę życzenia klienta istnieje szansa wybrać dwa różne pakiety - Standard a także Premium. Firma będzie czyścić na swoich zaufanych preparatach sprzątających bądź klienta. Naprawdę musisz posiadać gwarancję bezpieczeństwa na zostawione mienie w trakcie sprzątania, niezależnie od wyboru zestawu. Powinieneś czuć ponadto zapewnienie przy wynajęciu firmy sprzątające Poznań, że niewytrzymałe powierzchnie nie ulegną uszkodzeniu. Konieczne okazuje się dlatego wybranie takiego zespołu, która ma doświadczenie. Konieczna bywa ponadto wiedza o chemikaliach, a szczególnie na jakich nawierzchniach można stosować dane preparaty czyszczące. Staranne jest podstawą, z takiej też przyczyny zatrudnij tylko zawodowców. Przedstawią oni rewelacyjny zestaw usług, a także zaproponują indywidualnie kosztorys. Indywidualna strategia dla każdego klienta to podstawa, którą może zagwarantować jedynie profesjonalny zespół sprzątający.


Listopad, 2010 | Malinowe Ogrody\nOpublikowano 29 listopada 2010 Autor: Kasiexa\n„Chce wyjechać na wieś , chce wyjechać tam”….Śpiewała Urszula Sipińska w czasach PERL-u.\nPiosenka Urszuli Sipińskiej, niestety w innym wykonaniu (szkoda że bardziej biesiadnym , niż contry), gdyż klip z jej wykonaniem tj zdjęcia był aż za bardzo wiejsko – klimatyczny:)\nPropagowano wtedy wczasy pod gruszą, odpoczynek na wsi połączony z pracą w gospodarstwie w dodatku fundowany przez państwo. Teraz w modzie są wczasy agroturystyczne a dla spragnionych prawdziwego wiejskiego życia oferowane są iście ekstremalne waruki: spanie na słomianym sienniku , tudzież bezpośrednio na sianie, mycie się w misce jak to drzewiej bywało .”Wsi spokojna , wsi wesoła” to prawda, czy może stereotyp ze szkolnych lat.Ten sentymentalny powrót do minionych czasów odnajdziemy w skansenie. To wierne odbicie życia sprzed wieków.Jeden z najciekawszych w naszym kraju znajduje się w Nowym Sączu. To autentyczna dziewiętnastowieczna wioska z białym dworkiem, przydrożną kapliczką, kuźnią i kościołami oraz wiejskimi zagrodami. Przeniesiono tu budowle charakterystyczne dla kultury ludowej czterech regionów ; łemków , górali, lachów i pogórzan. Poszczególne chaty wyposażone są w oryginalne sprzęty, narzędzia rolnicze którymi posługiwali się nasi pradziadkowie.Według reżyserki Agnieszki Holland” to magiczne miejsce do którego ona powraca z prawdziwą przyjemnością, to jeden z najpiękniejszych skansenów w Europie a przy okazji krecenia filmów widziała już ich wiele” Dlatego własnie tutaj robione były zdjęcia do najnowszej wersji Janosika. Na zwiedzanie tej prawdziwej wsi należy poświęcić kilka godzin. Wyjątkowym miejscem jest tu dworek w którym czuć, że działają siły nadprzyrodzone. Tam faktycznie jest szczególna aura, niestety przynosząca nieszczęście, wisi bowiem nad nim klątwa związana z tajemniczymi freskami .Bogatą łemkowską zagrodę też otacza ponura sława, podobno przebywał w niej duch nieszczęśliwego parobka, który z miłości do córki właściciela popełnił samobójstwo. Teraz gdy egzorcyzmy zostały odprawione nie ma się czego bać.Chatka babki zielarki, uboga chata komornika, dom wiejskiego szewca, stodoły ,spichlerze, zagrody bogatych gospodarzy gdzie pierzyny piętrzą się pod powałę a pod ścianami stoją malowane skrzynie.Znikające już zwyczaje regionalne związane z porami roku i wydarzeniami z życia wsi; zapustne zabawy, wesela, chrzciny zostały na zawsze zatrzymane w czasie, zamknięte w chatach tego skansenu.\nPomieszczenie przy kościele zwane sobotami, to tutaj chłopi nocowali przed mszą niedzielną wtedy większość miała daleko do kościoła.\nchatka zielarki z ogródkiem\ni jej wnętrze pełne wszelkiego ziela\nBiały dworek z tajemniczymi freskami.\nW tej chacie mieszkał duch\nZagroda bogatych gospodarzy\nWieś bez kury? Nie może być\nzima zaskoczyla ogrodnikow\nI znowu zima zaskoczyła ogrodników.To już naprawdę koniec z kawą na tarasie. Wklejam szybko zdjęcia i biegnę ocieplać rośliny.\nKategorie: malinowy ogród\t| 22 Komentarze\nOpublikowano 15 listopada 2010 Autor: Kasiexa\nCo można robić późną jesienią dla zabicia czasu, prócz leniuchowania? Można szukać złota i jaskiń w których jest ukryte. To była wyprawa całkowicie nie zaplanowana, ot tak spontanicznie jak to Polacy potrafią, wszystko na ostania chwilę..że PIT-y do skarbówki to rozumiem ale żeby wyprawę po skarb? Wstaliśmy tego dnia późno bo miało padać , owszem lało ale do dziesiątej, nagle zrobiło się ładnie, więc szybko spakowaliśmy plecaki: herbata,czekolada, kawałek wiejskiej kiełbasy…tylko na którą górę..tyle ich dookoła? Już dawno chcieliśmy zobaczyć Łopień zwany Złotopieniem…może zdążymy przed zmrokiem? Celem wyprawy było znalezienie jaskini o której trochę słyszeliśmy. Wędrowaliśmy błotnistym o tej porze roku zielonym szlakiem przez tajemniczy mglisty las, gdzie nie gdzie przedzierały się nikłe promienie słońca. Przez tę górę a właściwie jednym jej bokiem wiedzie tylko ten jeden szlak , którym dotrzeć można na piękna rozległą polane zwaną Myconiówką (900 mnpm) To rozległy trawiasty teren doskonały na całodniowy biwak zwłaszcza, że niedaleko w lesie znajduje się źródło Głodna Woda a gdzieś na północny zachód największa jaskinia Beskidu Wyspowego zwana Zbójecką o długości korytarza 400m. Oczywiście żadne drogowskazy do niej nie wiodą, wejście do jaskini ciągle jest ukrywane przed turystami w obawie, że nieodpowiednie zachowanie doprowadzić by mogło zniszczenia odnalezionego przyrodniczego skarbu…..wg. nie sprawdzonych badań góra Łopień to drugie co do wielkości w Europie skupisko jednego z gatunków nietoperza. Wcale nie mieliśmy zamiaru tam włazić chcieliśmy tylko zobaczyć jak wygląda wejście do tej jaskini i przede wszystkim, pragnęliśmy odnaleźć to złoto o którym krążyły legendy jak to pewien chłop na stokach góry zbierał kamienie a potem wytapiał z nich w kuźni złoto lub krowa albo owca miała odgrzebać bryłkę złota. W każdej legendzie jest trochę prawdy. Złota można podobno szukać na pagórku zwanym Ostrysem, gdzie znajduje się wejście do jaskiń. Tych jaskiń odkryto tutaj ostatnio znacznie więcej: Czarci dół i Za Studnia w rowie zwanym Czartorysko od czartów co to zryły ten stok pazurami.By dopełnić historię tej intrygującej góry, warto jeszcze wspomnieć o bagnach w których topiono ponoć ciała samobójców.Zawiedzeni i zmęczeni daremnym szukaniem jaskiń postanawiamy wracać by zdążyć przed zmrokiem, nie mamy przecież latarek, zamiast których wzięliśmy kiełbasę ..tę trzymamy na wszelki wypadek by przekupić czarta lub jakiegoś innego tajemniczego dziadka strzegącego bogactwa . Postanawiamy jednak, że wrócimy tu innym razem lepiej przygotowani na cały dzień chociaż by po to by poleżeć i poleniuchować na Złotopieńskiej polanie.\nprzedzieraliśmy się przez mglisty las\nna samym szczycie rozłożysta Myconiowa Polana\njedyne skarby: złoto traw\nwodne kryształy i diamenty\nborówki( jagody) w listopadzie, może zdążą dojrzeć przed pierwszym śniegiem?\ngdzie mogą być te jaskinie?\npodobno i dzisiaj, gdy pasąca się owca grzebnie kopytem to spod jej nóg wyskakują grudki cennego kruszcu. Ja nic nie zauważyłam a wy?\nOpublikowano 7 listopada 2010 Autor: Kasiexa\nAUTORKAMI ZDJĘĆ SĄ: Asieks i Domi.\nMiejsce: malinowy ogród.\nOpublikowano 3 listopada 2010 Autor: Kasiexa\nW ogrodzie taka pustka, senny krajobraz i tylko liście, zwiędłe liście. Tęsknię do kwiatów , kolorowych motyli a to dopiero za czas jakiś. Dobrze że zostały zdjęcia ostatnich jesiennych bukietów, zawsze można powspominać.\njesień ? tak bez liści ?


[ Posty: 1877 ] Przejdź na stronę Poprzednia 1 ... 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98 ... 126 Następna\n: czwartek 01 gru 2016, 19:43\nRejestracja: piątek 19 lut 2016, 02:01\nPogadaj z kolegami z forum co już składali i ci pomogą zlozyc.\n: czwartek 01 gru 2016, 20:09\nJa sam sobie złożyłem.\nLata, nie spada, słucha się - więc chyba nie jest źle.\nTeż nie miałem o tym zielonego pojęcia, ale wiedza jest na wyciągnięcie ręki - wystarczy chcieć.\n: czwartek 01 gru 2016, 22:47\nWojtek81 szedłem juz tą drogą. Drogą dokładania €$£ ! Znaczy myślałem o niej i zawsze jest coś co mozna dołożyć i bedzie to lepiej, głużej, dalej, wyżej, stabilniej ... latało. Jak pisałem na końcu tej drogi (dla mnie) wychodziło ze trzeba P3P kupić To jedna sprawa. Druga jest taka ze ja niczego nie złoże bo ani wiedzy ani umiejętności jeszcze nie posiadam. No chyba ze ma ktos do sprzedania takie cacko\nChciałbym jakiś złoty środek... tak wiem ciezko o taki ale gdzieś musi byc\nDlaczego P ?\n: piątek 02 gru 2016, 05:35\nRejestracja: wtorek 29 lis 2016, 12:30\nGierek ktos musiał by miec duuuuużo czasu i cierpliwości, stół z ikea z instrukcją to juz dla mnie wyzwanie\nWojtek81 teoretycznie to ludzie robią wszystko to dlaczego ja bym nie darady jak inni dali ale jak pisze to by pochłonęło duzo czasu i energi a czy po drodze bym nie stracił nerwów czy zapału to nie wiem. Pojęcia w temacie mam =0.\nCarrock, nie rozumiem\nIdę poszukać jakiegoś tematu o składaniu, przynajmniej będę wiedział o czym pisze i przed czym sie bronię\n: piątek 02 gru 2016, 06:03\nDlaczego ph3 professional. Z ciekawosci pytam :)\nMoja rada. Kup syme x5 lub x8 w wersji podstawowej. Skatuj i poobijaj, w miedzyczasie zbieraj na cos lepszego lub moze na wlasnego.\nDla mnie lutownica to narzedzie przyszlosci, rozumiem Twoje obawy i uwazam, ze bez posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejetnosci min 1szy dron musi byc kupiony.\n: piątek 02 gru 2016, 06:32\nKajus - jest pewna prawda objawiona którą warto mieć na uwadze.\nNikt się z wiedzą nie rodzi.\nTruizm ale jakże często ignorowany a szkoda bo bardzo ułatwia życie.\nWynika z niego co następuje:\nSkoro się wcześniej tematem budowania nie zajmowałeś to logiczne że twoja wiedza w tym zakresie jest null i nie ma co się z tego powodu frustrować.\nSkoro inni ją zdobyli to ty też możesz. Pytanie czy chcesz i od razu zaznaczam - nie ma złej odpowiedzi na to pytanie.\nJeżeli chcesz bo lubisz się uczyć, dłubać, kombinować, wiedzieć jak działa itp. to tak jak pisze Carrock - coś prostego na początek do zakatowania i opanowania podstaw latania a w międzyczasie studiowanie forum, kto co zbudował, jak, dlaczego, w jaki sposób to pasuje do twoich oczekiwań względem latadla i co zmienić że by pasowało lepiej.\nJeżeli nie chcesz bo interesuje cię tylko latanie to początek sugeruję podobny żeby nie uczyć się latać na docelowej maszynie a w międzyczasie zbierać kasę na gotowca który cię satysfakcjonuje. Wtedy jedyna wiedza jaką będziesz musiał przyswoić to dostępne obecnie rozwiązania RTF (Phantom, Yuneec etc.) abyś wybrał dobrze i instrukcja obsługi tego którego wybierzesz.\n: poniedziałek 05 gru 2016, 10:40\nJak Syma znosi zimowe temp. powiedzmy do -5stopni, latacie nimi w zimę czy lepiej odpuścić? Wiem że temp to nie jedyny wyznacznik ale przy dobrej pogodzie i ujemnej temperaturze da się spokojnie polatać?\n: poniedziałek 05 gru 2016, 14:50\nTak, Syma nie lata na takich wysokościach, żeby śmigiełka się oblodziły ;)\n: poniedziałek 05 gru 2016, 16:12\nLatać w zimie można, trzeba tylko wiedzieć jak się do tego zabrać.\nPakiety trzymamy w ciepłym "za pazuchą" aż do momentu założenia do koptera, tuż przed uruchomieniem. Zimno bardzo szybko wyjada Ampy. W trakcie lotu bateria sama się rozgrzewa więc spadek pojemności nie jest aż tak dokuczliwy jak np. w samolotach.\nStartuj dopiero po schłodzeniu koptera. Żyroskopy mają dryf związany z temperaturą. Wyniesione z ciepłego na zimne i od razu uruchomione mogą spłatać psikusa. Lepiej poczekać aż elektronika osiągnie temperaturę otoczenia.\nW przypadku szczotkowców ze smarowaną przekładnią trzeba dodatkowo uważać na smar. Na zimnie może zgęstnieć i dodatkowo obciążać silniki. Kropla oleju do maszyn precyzyjnych na końcu szpilki powinna wystarczyć do rozrzedzenia.\nRękawiczki bezpalcowe lub pokrowiec na aparaturę - zadziwiające jak szybko palce tracą wyczucie przy nawet minimalnym mrozie...\n: poniedziałek 05 gru 2016, 16:30\nStartuj dopiero po schłodzeniu koptera. Żyroskopy mają dryf związany z temperaturą.\nTeraz już wiem czemu mi Phantom tak kołował , że ja o tym nie pomyślałem aby kopter wystudzić...\nCo do symy to latałem zimą i nie było kłopotów. Jak Verid powiedział, pakiety przy ciele tak aby nie wystudzić ich i nie powinno być kłopotów.\nWitam wszystkich, to i ja się wypaszczę. Symę zakupiłem już jakiś czas temu, ale dopiero po poznaniu mogę coś powiedzieć i zadać kilka pytań.\nNie mam wielkiego doświadczenia, ale jak na drona za te pieniądze daje radę. Bardzo wytrzymała konstrukcja. Kamera w zestawie to dramat. Po opanowaniu sterowania daje się nawet polatać około 12 minut. Tryb Low jak dla mnie koszmar, maszyna się nie słucha. Zauważyłem również że w trybie Headless dron również jakoś dziwnie reaguje na sterowanie.\nTeraz pytanie ile rady da to dźwignąć? Tylko nie taki maks maksów, tylko tak żeby latać komfortowo. Zakupiłem kamerę eken h9s, ma ktoś doświadczenie w lataniu z takim zestawem? Ostatnio zauważyłem na allegro śmigła 3-piórowe do Symy, próbował ktoś?\n: czwartek 15 gru 2016, 22:42\nŚmigieł nie testowalem. Co do kamery podczepilem GitUp2. Porownywalny wagowo. Latal mi z tym okolo 9min. Nie mniej film z takiego twora to jak lot z perspektywy czlowieka z padaczką i to pomimo cyfrowej stabilizacji obrazu. Z kilku lotow wybierasz tych kilkanascie gladkich ujęć nie zwazajac na kadr czy estetyke, sklejasz razem i uznajesz, ze na dluzsza mete to bez sensu. Takie moje zdanie chociaz moze kazdy ten etap w lataniu powinien zaliczyc, zeby pozniej dobrze wybrac co potrzebuje :)\n: czwartek 15 gru 2016, 22:57\nMeteor666 kilka stron wcześniej udowodnił że po włożeniu odpowiedniej ilości czasu, serca i wiedzy w Symę, można uzyskać zupełnie sensowny obraz.\nNie jest to łatwe ale możliwe.\n: piątek 16 gru 2016, 05:47\nTeraz pytanie ile rady da to dźwignąć? Tylko nie taki maks maksów, tylko tak żeby latać komfortowo. Zakupiłem kamerę eken h9s, ma ktoś doświadczenie w lataniu z takim zestawem?...\nKolego ja posiadam Ekena H9 i podczepiałem go najpierw na sztywnym zestawie mocowań które są w pudełku kamerki. Potem zrobiłem sobie z tych uchwytów pseudo gimbala na dwóch malutkich łożyskach igiełkowych, całość z Ekenem ma wagę 115g. Moja Syma radzi sobie z tym ciężarem bez problemu, przy bezwietrznej pogodzie ładnie trzyma zawis. Jedyne na co muszę trochę uważać to delikatnie siadać bo jednak te 115g daje o sobie znać.\n: piątek 16 gru 2016, 10:21\nMoże warto wyważyć śmigła?\nFabryczne Symy są fatalne.\nTo z czasów jak miałem Symę. Nagranie przed i po wyważeniu.\nSJ4000 na sztywno, na wibroizolatorze.\nNa moim kanale znajdziesz też instrukcję jak wyważyć.


Sypnęli groszem w pociąg retro. Pojedzie częściej i dalej | pociąg retro, Nowy Sącz, Chabówka | Sądeczanin.info\n13/03/2017 - 14:10\nSypnęli groszem w pociąg retro. Pojedzie częściej i dalej\nMiłośnicy kolejowych podróży w czasie mogą się już szykować do podróży pociągiem retro na linii Nowy Sącz-Chabówka. Zabytkowa ciuchcia, wyruszy na najpiękniejszą trasę Małopolski już w kwietniu. Kursów będzie więcej, bo urząd marszałkowski sypnie na przejazdy niezłym groszem.\nPodróż w odrestaurowanych, zabytkowych wagonach pasażerskich z lat 1920 – 1963, to nie lada gratka nie tylko dla miłośników historycznych przejazdów. W tym roku stara ciuchcia wyruszy na tory już w kwietniu. Będzie jeździć dłużej, bo do końca grudnia i częściej, ponieważ na przejazdy organizowane przez Nowosądeckie Stowarzyszenie Miłośników Kolei we współpracy ze Skansenem Taboru Kolejowego w Chabówce, sypnął groszem wojewódzki samorząd.\n- Urząd marszałkowski przeznaczył na wsparcie projektu 400 tys. zł - mówi szef stowarzyszenia Kamil Filipowicz. - Tegoroczna dotacja jest rekordowa i pozwoli pokryć blisko dwie trzecie kosztów organizacji przedsięwzięcia. Reszta będzie pochodzić ze sprzedaży biletów.\nW sumie pociąg retro pojedzie czterdzieści dwa razy. To dobra wiadomość, bo podróż starą ciuchcią z roku na rok zyskuje coraz liczniejszą rzeszę fanów.\n- Zależało nam na stworzeniu takiej atrakcji turystycznej, która będzie promować dziedzictwo kolejowe regionu oraz wykorzysta potencjał trasy dawnej Galicyjskiej Kolei Transwersalnej, w tym jedną z najpiękniejszych tras Chabówka-Nowy Sącz. Patrząc na zainteresowanie turystów wiemy że było warto pokusić się o organizacje takiego przedsięwzięcia - mówi Filipowicz.\nNowością w tegorocznym sezonie turystycznym będzie duża liczba weekendowych kursów na trasach Nowy Sącz – Piwniczna, Kraków – Wieliczka lub Chabówka – Mszana Dolna. Po raz pierwszy zabytkowy skład przejedzie trasą Doliną Białej przez Ciężkowice, Gromnik i Tuchów do Tarnowa. Historyczne składy zawitają też do Muszyny, Krynicy-Zdroju, Gorlic, Biecza, Wadowic, Żywca i Zakopanego.\nJak zawsze w trakcie każdego z przejazdów przewidziano szereg dodatkowych atrakcji między innymi zwiedzanie lokalnych atrakcji turystycznych i rekreacyjnych, pikniki na peronach, występy zespołów muzycznych, degustacje przysmaków na stoiskach kulinarnych, czy też plenerowe rekonstrukcje historyczne.\nAtrakcji nie zabraknie także na pokładzie historycznych składów. Podróżnym w pociągach towarzyszyć będą animatorzy Grup Rekonstrukcji Historycznej i Polskiego Towarzystwa Historycznego oraz Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu, przebrani w stroje rodem z dawnej Galicji – handlarzy, podróżujących muzyków, bogatych mieszczan. Stałym elementem przejazdów będzie także postać dyżurnego ruchu z zielonym lizakiem w ręku, który będzie „odprawiał” pociągi z poszczególnych stacji, a w czasie jazdy pociągu opowie pasażerom o tradycjach związanych z zawodem kolejarza.\n(ami). fot. A.M,MACH\npociąg retro Nowy Sącz Chabówka\nNo i dali radę zabić chodnik do śmierci na Kamiennej w Nowym Sączu 2018-05-23\nFlorek do Piecha, Piech do Florka. Listowne potyczki o dwa mosty na Dunajcu 2018-05-23\nUbezpieczenie samochodu zabytkowego – miniprzewodnik 2018-05-24\nNie do wiary! Zakasali rękawy i sami budują boisko[ZDJĘCIA] 2018-05-24\nLimanowa: Trwa remont Limanowskiego Domu Kultury. Powstanie tu luksusowy budynek 2018-05-25\nOchrona danych osobowych po nowemu. Ile pracodawca może o nas wiedzieć? 2018-05-25\nWłaściciel Fakro chce razem z wojskiem budować most na Dunajcu 21/05/2018 - 17:10\nZbudowali w Nowym Sączu chodnik prosto do śmierci? [ZDJĘCIA] 22/05/2018 - 08:00\nMachnąć na Helenie dwa ronda i jeszcze estakadę! Humor nie opuszcza sądeczan 19/05/2018 - 13:30\nJaka robota szuka ludzi w Nowym Sączu. Skończył się rynek pracodawcy? 21/05/2018 - 09:00\nNowy Sącz: Smrodu nie da się sfotografować, cała reszta woła o pomstę do nieba 21/05/2018 - 09:45\nPlac budowy na serpentynach. Rośnie osuwiskowa palisada na Juście [ZDJĘCIA] 25/05/2018 - 06:50\nFlorek do Piecha, Piech do Florka. Listowne potyczki o dwa mosty na Dunajcu 23/05/2018 - 08:00\nZbudowali Romom nowy dom a oni nie opuszczają rudery 22/05/2018 - 14:30\nNo i dali radę zabić chodnik do śmierci na Kamiennej w Nowym Sączu 23/05/2018 - 11:00\nCo się stało na terenie Mo-Bruku? Skąd ten czerwony pył? 22/05/2018 - 10:10


Czy w naszym kraju istnieje szansa znalezienia niedrogich, a także komfortowych noclegów? » dwjulia.pl\nCzy w naszym kraju istnieje szansa znalezienia niedrogich, a także komfortowych noclegów?\nNocowanie w naszym państwie\nW naszym kraju mamy wiele miejsc, w których da się zatrzymać na nocleg. Rozpoczynając od schronisk młodzieżowych a na koniec wspominając na hotelach o światowym standardzie. Dlatego jeżeli chodzi o miejsca do spania w Polsce, to wszyscy mogą śmiało przybywać do naszego kraju. Co istotne ceny w hotelach są odpowiednio wyważone. Oczywiście są apartamenty, na które nie wszystkich będzie stać, ale są też pokoje o zwykłym standardzie na kieszeń każdego turysty. Tak, więc ruszając w Polskę nie musimy bać się, że nie będzie nas stać na nocleg. Poza tym bardzo dużo atrakcji, które warto zobaczyć jest darmowa. A w pozostałych opłaty są niewielkie.\nJednak na wystawy, które są zatwierdzane w Polsce przez znanych kuratorów, a są związane ze światowym twórcą, ceny za wstęp mogą okazać się wyższe. Jednak to wyjątki potwierdzające rutynę. Jednak dzięki temu, że nie płacimy zbyt dużo pieniędzy na atrakcje stałe, możemy pozwolić sobie na jakieś szaleństwo. W naszym kraju jest organizowanych wiele festiwali. Tak, więc jeśli trafimy, gdzieś przypadkiem, to na sto procent dowiemy się, że w tej miejscowości albo w pobliskiej mieścinie odbywa się jakiś niesamowity festiwal. Powinniśmy w tego typu imprezach uczestniczyć, bo możemy poznać nowych ludzi, którzy mogą nam polecić inne atrakcje i tanie noclegi.\nNasz – kraj taki piękny\nWszyscy dobrze wiedzą, że do Polski warto przyjeżdżać. A co jest najciekawsze, Polacy zrozumieli, że dobrze zanim wyruszą w świat zwiedzić nasze polskie tereny jak . Gdy przejedziemy Polskę wzdłuż i wszerz na sto procent będziemy dumni z powodu tak pięknej ojczyzny.\nZaciekawił Cię ten wpis? To fantastycznie! Kolejne równie atrakcyjne artykuły odszukasz pod podanym odnośnikiem - tam czeka na Ciebie dalszy ciąg (http://www.lot.com/bilety-lotnicze/loty-z-warszawy-do-madrytu).\nDo tego istotne jest to, że baza noclegowa jest bardzo dobrze rozwinięta. To pozwala na przemieszczanie się po różnych częściach kraju bez konieczności ustalania rezerwacji pokoju parę tygodni wcześniej. Oczywiście, jeżeli chcielibyśmy gdzieś wyruszyć zorganizowaną dwudziestoosobową wycieczką to musimy wcześniej rozeznać się czy w schronisku lub ośrodku wypoczynkowym będzie tyle wolnych miejsc. Chyba, że jedynie razem mamy zamiar gdzieś dojechać autokarem, a później jest nam obojętnie gdzie, kto mieszka.\nRównie zajmujące materiały są opublikowane w podobnym serwisie. Jeżeli pragniesz je przeczytać - zobacz pod linkiem hotel w kutnie, który jest tu.\nTak, więc jeżeli chodzi o noclegi to można się nie stresować, pokój znajdziemy wszędzie. I co ważne obsługa hotelowa zna język angielski na komunikatywnym poziomie, więc każdy turysta dogada się w kwestii szczegółów.


Home » Post dodany w 4 czerwca, 2019\nDzisiaj w Gdowie koło apteki na ulicy Myślenickiej znaleziono pieska.Piesek ma na sobie tylko obrożę przeciwpchelną. Pilnie poszukujemy właściciel.Prosimy o kontakt pod numerami 12 251 55 01 lub 12 251 04...\nOferty pracy, dodano: 4.06.2019\nPrzyjmę fryzjerkę do pracy w Gdowie tel 728125684 Gospodarstwo ogrodnicze Zofia i Janusz Dudek poszukuje pracowników do prac sezonowych w ogrodnictwie od czerwca do listopada. Warunki pracy oraz płacy do ustalenia. Zainteresowanych prosimy o kontakt pod numerem 510 463 092. www.pomidoryzgdowa.pl http://www.pomidoryzgdowa.pl/praca/ MirapolNext.pl to firma działająca prężnie na polskim rynku e-commerce. Stały i intensywny rozwój naszego...\nInformacje dotyczące zgłaszania kandydatów na ławników sądowych na kadencję 2020 – 2023\nPrzewodniczący Rady Gminy Gdów informuje, że do dnia 30 czerwca 2019 r. przyjmowane są zgłoszenia kandydatów na ławników do Sądu Okręgowego w Krakowie, Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty i Sądu Rejonowego w Myślenicach na kadencję 2020 – 2023 Szczegółowa informacja dotycząca zgłaszania kandydatów na ławników sądowych na kadencję 2020 – 2023 wraz z niezbędnymi załącznikami...


Komisja Ligi czuwa. Są surowe kary | Futbol - Piłka nożna\nKomisja Ligi czuwa. Są surowe kary\nData dodania: 04-10-2017 18:18\nPo ostatniej kolejce Lotto Ekstraklasy, Komisja Ligi miała bardzo dużo pracy. Kary, jakie zostały wymierzone przez ten organ, są teraz bardzo surowe.\nSurową karę finansową po meczu z Legią Warszawa poniesie Lech Poznań. "Kolejorz" za zachowanie swoich kibiców musi zapłacić 50 tysięcy złotych. Dodatkowo kibice Lecha nie zobaczą trzech kolejnych wyjazdowych meczów swojego zespołu.Po tym samym meczu, nałożono na kibiców Legii na kolejny wyjazdowy mecz swojego klubu.\nPiast Gliwice z kolei musi zapłacić 30 tysięcy złotych za zachowanie kibiców w wyjazdowym meczu z Górnikiem Zabrze. Ponadto fani Piasta mają zakaz na trzy mecze wyjazdowe i kolejne dwa wyjazdy do Zabrza. Z kolei kibice Górnika nie obejrzą dwóch kolejnych meczów wyjazdowych swojego klubu, a na beniaminka Lotto Ekstraklasy nałożono karę w wysokości 10 tysięcy złotych.\nZawieszony został także bramkarz Piasta Gliwice, Jakub Szmatuła. Golkipera klubu z Gliwic za czerwona kartkę i zachowanie z meczu z Górnikiem Zabrze, zawieszono na cztery mecze.\nNie było sensacji. Porażka Medyka\nJest odpowiedź FIFA na wniosek Leicester City


Jak zadbać o domki drewniane po zimie? | PUM\nDomki wykonane z drewna świerkowego znakomicie sprawdzają się w polskich warunkach klimatycznych. Należy jednak pamiętać, że prawidłowa pielęgnacja i konserwacja drewna są niezbędne, aby długo cieszyć się estetycznym wyglądem i funkcjonalnością ogrodowej zabudowy. Koniec zimy to czas, w którym właściciele drewnianych domków i altanek sprawdzają ich stan techniczny i przygotowują je do użytkowania w nowym sezonie. Często zdarza się, że domki drewniane wymagają naprawy szkód spowodowanych przez mróz, śnieg i silny wiatr.\nPierwszym krokiem powinno być oczyszczenie zewnętrznych ścian domku. Robimy to przy użyciu ciepłej wody z detergentem i szczotki. Można zastosować specjalny środek chemiczny przeznaczony właśnie do tego celu (preparaty tego rodzaju są dostępne w sklepach). Po usunięciu zanieczyszczeń, należy położyć nową warstwę preparatu, który zaimpregnuje drewno – zapewni mu ochronę przed wilgocią, pleśnią, grzybami, szkodnikami i promieniowaniem UV. W sklepach dostępna jest szeroka gama preparatów ochronnych. Najpopularniejszymi są lakiery, lakierobejce, lazury i oleje.\nMoże się zdarzyć, że usunięcie zanieczyszczeń odsłoni zniszczenia w strukturze drewna. Powinny nas zaniepokoić grafitowe przebarwienia oraz fragmenty mchu. Wówczas konieczna jest renowacja. Poddaje się jej całą elewację. Zabieg polega na pokryciu drewna środkiem do wywabiania sinych plam. Przygotowaniem do zabiegu jest szlifowanie powierzchni. Niekiedy konieczna okazuje się wymiana zniszczonych desek, zwłaszcza jeśli ich powierzchnia jest zajęta przez mech.\nPo zimie należy też sprawdzić funkcjonalność innych elementów domku, przede wszystkim dachu, okien i drzwi. Ewentualne szpary we framugach można wypełnić dostępnymi w sklepach środkami. Warto przyjrzeć się także kondycji bali. Jeśli są w nich pęknięcia, można je wypełnić podobnie jak szpary we framugach.\nWarto pamiętać, że aby utrzymać domki drewniane w dobrym stanie przez cały rok, nie wystarczą wyłącznie prace wiosenne. Przede wszystkim konieczne jest odpowiednie przygotowanie domku do zimy, podczas której drewno jest narażone na działanie ekstremalnych czynników atmosferycznych. Prace przygotowujące będą obejmować zabezpieczenie dachu, naprawę wszelkich pęknięć, które mogą zostać powiększone przez rozsadzający je lód, oczyszczenie systemu odprowadzającego wodę, zabezpieczenie stolarki, ocieplenia itp. Odpowiednie przygotowanie domku na zimę sprawi, że prace wiosenne będą wymagały od nas znacznie mniejszego nakładu pracy i nie będą czasochłonne.


Szkutnik Maria - Tanie Książki | Dadada.pl\nAutor: Szkutnik Maria\n00 000 wyrazów hasłowych, zwrotów, idiomów, zilustrowanych dużą liczbą przykładów i zdań. Liczne amerykanizmy. Wykaz czasowników nieregularnych, spisy nazw geograficznych, skrótów oraz liczby, miary i wagi. Hasła z zapisem wymowy.Słownik do\n120 000 wyrazów hasłowych, zwrotów, idiomów, zilustrowanych dużą liczbą przykładów i zdań. Bogata frazeologia i terminologia. Odpowiedniki angielskie z uwzględnieniem amerykanizmów oraz zapisem wymowy. Wykaz angielskich czasowników nieregul\nUniwersalny Słownik Ang-Pol-Ang DELTA\nSłownik dla początkujących i zaawansowanych. 100 000 znaczeń, 50 000 wyrażeń idiomatycznych, wymowa wyrazów angielskich w każdej z obu części, przejrzysty układ, znaczenie wyrazów w szerokim kontekście, krótki zarys gramatyki angielskiej, m\nWielki słownik angielsko - polski A-Z Delta\n- 130 000 haseł z życia codziennego i różnych dziedzin wiedzy. - Słownictwo najnowsze i dawne. - Liczne przykłady użycia wyrazów hasłowych. - Amerykanizmy i ich odpowiedniki brytyjskie. - Nazwy geograficzne, systemy miar i wag, skróty i akr\nWielki słownik polsko-angielski A-Z\nSłownik ten jest przeznaczony dla tłumaczy, dziennikarzy, uczniów, a także dla tych wszystkich, którzy uczą się języka angielskiego na różnych poziomach zaawansowania. Zawiera 120 000 haseł, wyrażeń, zwrotów, idiomów i frazeologizmów oraz l\nPodstawą materiału językowego są słowniki Marii Szkutnik Podręczny słownik angielsko-polski. 100 000 wyrazów hasłowych, zwrotów, idiomów, których użycie jest zilustrowane dużą liczbą przykładów i zdań. Wykaz czasowników nieregularnych, spi


Autobusy Torre Annunziata – Fiumicino: tanie bilety | Omio\nTanie bilety autobusowe na trasie Torre Annunziata – Fiumicino\nNajtańsze połączenia autobusowe z miejscowości Torre Annunziata do miejscowości Fiumicino\nPrzeciętny bilet z miejscowości Torre Annunziata do miejscowości Fiumicino będzie kosztować około 41 zł, jeśli kupisz go w dniu wyjazdu, ale najtańszy bilet można kupić za jedyne 41 zł.\n07:15Torre Annunziata3godz.45 11:00Rome Airport\n14:45Torre Annunziata3godz.45 18:30Rome Airport\nRozkład jazdy Torre Annunziata – Fiumicino\nNajszybsze połączenia autobusowe z miejscowości Torre Annunziata do miejscowości Fiumicino\nSpośród 2 autobusów podróżujących codziennie z miasta Torre Annunziata do miasta Fiumicino, 2 to połączenia bezpośrednie, więc łatwo jest uniknąć podróży z przesiadkami.\nTe bezpośrednie autobusy pokonują dystans 218 km przeciętnie w ciągu 3 godz. 45 min , ale jeśli będziesz mieć szczęście, niektóre zabiorą Cię tam w 3 godz. 45 min .\nNajwolniejsza podróż autobusem trwa 3 godz. 45 min i zwykle wymaga przesiadki, ale pozwala za to zaoszczędzić trochę pieniędzy.\nPorady w podróży: Autobusy z Torre Annunziata do Fiumicino\nPodróżuj do Fiumicino w prosty sposób. Bez względu na to, czy szukasz czegoś szybko, tanio, czy masz zupełnie inne potrzeby, nasi eksperci ds. podróży zebrali wszystkie informacje, by móc wybrać najlepszą opcję podróży z Torre Annunziata do Fiumicino.\nIle kosztuje najtańszy bilet na podróż autobusem na trasie Torre Annunziata - Fiumicino?\nNajtańszy sposób na pokonanie trasy Fiumicino - Torre Annunziata to podróż autobusem, która może kosztować jedynie 40 zł, szczególnie jeśli zarezerwujesz bilet odpowiednio wcześniej. Oszczędzaj i kupuj na Omio tanie bilety na podróż autobusem na trasie Torre Annunziata - Fiumicino.\nIle kosztuje średnio bilet na autobus na trasie Torre Annunziata - Fiumicino?\nBilet na podróż autobusem na trasie Torre Annunziata - Fiumicino zwykle kosztuje około 40 zł. Ceny mogą jednak różnić się w zależności od daty planowanej podróży oraz od tego, z jakim wyprzedzeniem ją rezerwujesz bilet. Aby zyskać najtańsze bilety, rekomendujemy rezerwację możliwie jak najwcześniej.\nJaka odległość dzieli Torre Annunziata i Fiumicino, jeśli zdecyduję się na podróż autobusem?\nPrzed zaplanowaniem podróży na trasie Torre Annunziata - Fiumicino warto wiedzieć, że odległość Fiumicino - Torre Annunziata wynosi około 218 km, gdy przemieszczasz się autobusem.\nIle mniej więcej poświęcę na podróż autobusem na trasie Torre Annunziata - Fiumicino?\nCzas podróży autobusem na odcinku Torre Annunziata - Fiumicino może się różnić w zależności od konkretnych dni, weekendów i świąt. Średnio trwa ona jednak 3 h 45 min.\nKtóre wziąć pod uwagę, planując podróż na trasie Torre Annunziata - Fiumicino?\nJeśli decydujesz się na autobus na trasie Torre Annunziata - Fiumicino, zwróć uwagę na to, że większość osób podróżujących na tym odcinku wybiera w mieście Torre Annunziata Torre Annunziata Centrale, a w mieście Fiumicino Fiumicino, Piazza Alcide de Gasperi.\nGdzie w pobliżu centrum zlokalizowane są w mieśćie Torre Annunziata i Fiumicino?\nMożesz wsiąść w autobus w mieście Torre Annunziata, wybierając Torre Annunziata Centrale. Mieści się 384 m od centrum. Kiedy dotrzesz do miasta Fiumicino, najprawdopodobniej trafisz na, czyli najchętniej odwiedzany przez podróżnych Fiumicino, Piazza Alcide de Gasperi znajdujący się 2.6 km od centrum.\nGdzie znajdę tanie bilety na podróż autobusem na trasie Torre Annunziata - Fiumicino?\nSkorzystaj z Omio i wyszukuj połączenia, które oferują różni. Kup tanie bilety na trasie Torre Annunziata - Fiumicino bez względu na to, czy interesuje Cię autobus i podróż w jedną stronę, czy też w obie strony. Możesz uzyskać wszystkie informacje związane z podróżą bezpośrednio w aplikacji Omio i cieszyć się sprawną podróżą.\nChcę podróżować autobusem z miasta Torre Annunziata do miasta Fiumicino. Jakie są najpopularniejsze miejsca w pobliżu miasta Fiumicino, które także warto odwiedzić?\nWielu podróżujących, którzy docierają do miasta Fiumicino autobusem, często odwiedza również znajdujące się w pobliżu popularne miejsca takie jak Rzym, Ciampino lub Pescara. Jeśli podróżujesz z miasta Fiumicino i chcesz odwiedzić miejsca takie jak Rzym, Ciampino lub Pescara, pozwól Omio znaleźć dla Ciebie najlepsze dostępne połączenia w przystępnej cenie.\nCo mogę zrobić, jeśli nie mam samochodu, a chcę pokonać trasę Torre Annunziata - Fiumicino? Czy mam do wyboru podróż autobusem?\nPodróżowanie na trasie Torre Annunziata - Fiumicino bez samochodu to nie problem! Odwiedź Omio i porównaj najlepsze połączenia, jeśli jako środek transportu wybierzesz autobus. Możesz także użyć aplikacji Omio, aby mieć wszystkie bilety w jednym miejscu, a podróż na trasie Torre Annunziata - Fiumicino była płynna i łatwa.\nAutobusy Torre Annunziata – Fiumicino: sprawdź dodatkowe informacje!\nTanie bilety i rozkład jazdy autobusów Fiumicino\nRzym – Fiumicino\nAutobus na trasie Rzym – Fiumicino\nPociągi Rzym – Fiumicino\nLoty Warszawa – Fiumicino: tanie loty\nAutobus na trasie Valmontone – Fiumicino\nAutobus na trasie Vietri sul Mare – Fiumicino\nAutobus na trasie Santa Maria Capua Vetere – Fiumicino\nAutobus na trasie Ponte Galeria – Fiumicino\nAutobus na trasie San Marzano sul Sarno – Fiumicino\nAutobus na trasie San Giorgio a Cremano – Fiumicino\nAutobus na trasie Torre Annunziata – Rzym\nStrona głównaAutobusyAutobusy FiumicinoTanie bilety autobusowe na trasie Torre Annunziata – Fiumicino


Battlefield.pl • Zobacz wątek - Razer gamebooster nagrywanie\nTeraz jest 27 paź 2020, 06:45\nRazer gamebooster nagrywanie\nTytuł: Razer gamebooster nagrywanie\nNapisane: 27 kwi 2013, 18:21\nWitam, mam program Razer Game Booster[do ,,przyspieszania'' gier(ja tego nie odczułem)] i zauważyłem opcję nagrywania wideo z gry. Jednakże, gdy właczę nagrywanie FPS'y( to jakieś 20) spadają do ośmiu, przez co gra jest ogromnie niesatysfakcjonująca . Proszę o pomoc jakby zwiększyć ilość FPS, by przyjemniej sie grało, oraz nagrywało. Z góry dzięks za odpowiedzi.\nTytuł: Re: Razer gamebooster nagrywanie\nNapisane: 27 kwi 2013, 21:10\nNagrywanie tak ma, że ilość FPSów spada. Jeśli nie masz co najmniej 30, to nie licz na uzyskanie płynnego nagrania. Żeby zmniejszyć spadek FPSów można obniżyć rozdzielczość, ilość rejestrowanych FPSów i stopień kompresji plików(ale wtedy można bardzo szybko zapchać dysk)\nNapisane: 28 kwi 2013, 09:47\nA jakies sposoby, żeby zwiększyć FPS'y przed nagrywaniem? Słyszałem coś o zwiększeniu limitu FPS, ale nie pamiętam co i jak.\nNapisane: 28 kwi 2013, 09:57\nGame Booster robi dużo z tych rzeczy. Z tych których nie potrafi zrobić jest defragmentacja dysko jak masz HDD, wyłączenie zbędnych programów, czyszczenie i optymalizacja rejestru, usuwanie zbędnych programów, aktualizacja sterowników, sprawdzanie czy nie masz przypadkiem jakiegoś królika albo innego syfa który spowalnia kompa, czyli zrobić skan porządnym antywirusem, nie posiadanie podwójnego antywirusa, gdyż takie kombinacje potrafią poważnie spowolnić komputer, wyłączenie zbędnych usług, czyszczenie różnorakich śmieci(np. za pomoca ATF Cleaner). To ogólnie te rzeczy które sam od czasu do czasu robię, żeby przyśpieszyć kompa.\nNapisane: 28 kwi 2013, 20:22\nCzyli potrzebuję Ccleaner'a?\nNapisane: 28 kwi 2013, 20:50\nTeż nie zaszkodzić z niego skorzystać.\nNapisane: 11 maja 2013, 00:42\nKolega ma racje ,ale powiem ci jedno jeśli normalnie masz 20 klatek to w życiu nie nagrasz nic z tej gry.Może masz słabego kompa,albo coś.Gamebooster nic nie pomoże w takich sytuacjach bo jest od tego aby dał kilka klatek ale cudów nie działa bo w końcu to program za darmo.\nNapisane: 11 maja 2013, 09:49


LUBELSKA PRÓBA PRZED MATURĄ MATEMATYKA - poziom rozszerzony - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "LUBELSKA PRÓBA PRZED MATURĄ MATEMATYKA - poziom rozszerzony"\n2 2 W zadaniach o numerach od 1 do 5 wybierz i zaznacz na karcie odpowiedzi jedną poprawną odpowiedź Zadanie 1. (1 pkt) Ile rozwiązań ma równanie: x 3 4 2? A. 0 B. 2 C. 4 D. 6 Zadanie 2. (1 pkt) 3 2 Reszta z dzielenia wielomianu W ( x) 2x 3x ax 1 przez dwumian x 2 jest równa -13. A. a 5 B. a 5 C. a 2 D. a 2 Zadanie 3. (1 pkt) 1 Jeżeli sin 270 ; 360 to: A. cos 90 B. 2 2 cos 90 C. 2 tg 180 D. tg Zadanie 4. (1 pkt) 2 2 Okrąg x 3 y 2 25 jest styczny do prostej: A. x 2 B. 3 y C. y x 3 D. 3 y x Zadanie 5. (1 pkt) Jeżeli log 2 3 a wtedy log2 9 log3 16 jest równe: A. 6 a B. 4 2a C. a a D. a a\n4 4 W zadaniach o numerach od 6 do 8 zakoduj we wskazanym miejscu wynik zgodnie z poleceniem. Zadanie 6. (2pkt) W trójkącie kąt między bokami o długościach 8 i 6jest równy 120. Jaką długość ma trzeci bok trójkąta? Zakoduj trzy pierwsze cyfry wyniku.\n5 5 Zadanie 7. (2pkt) Określono ciąg wzorem rekurencyjnym: Wynik zakoduj. a1 6 a n 1 5a n 3 Jaką wartość ma 5 wyraz tego ciągu?\n6 6 Zadanie 8. (2pkt) Przybliżenie z nadmiarem liczby x jest równe 15; błąd względny tego przybliżenia wynosi 0,025. Wyznacz liczbę x. Zakoduj cyfrę dziesiątek, jedności oraz pierwszą cyfrę rozwinięcia dziesiętnego. cyfra dziesiątek jedności dziesiętne\n7 7 Rozwiązania zadań od 9 do 18. należy zapisać w wyznaczonych miejscach pod treścią zadania. Zadanie 9. (2 pkt) Wykaż, że suma sześcianów trzech kolejnych liczb parzystych jest podzielna przez 24.\n8 8 Zadanie 10. (3 pkt) Wykaż, że w dowolnym trapezie do prostej łączącej środki podstaw należy punkt przecięcia przekątnych tego trapezu..\n9 9 Zadanie 11. (5 pkt) 2 Dla jakiej wartości parametru m R f ( x) x m 1 x 3 m suma odwrotności kwadratów dwóch różnych miejsc zerowych funkcji f (x) jest większa od 1 Odpowiedź:...\n10 10 Zadanie 12. (5 pkt) Rozwiąż układ równań: 2x 3y 4. 4x my 2m Dla jakich wartości parametru m rozwiązanie układu równań spełnia warunek: 0 y 0 x? Odpowiedź:...\n11 11 Zadanie 13. (4 pkt) Z drutu o długości 200cm zbudowano ramkę w kształcie prostokąta. Jakie powinna mieć wymiary aby pole prostokąta było największe? Odpowiedź:...\n12 12 Zadanie 14. (4 pkt) Na rysunku przedstawiono wykres funkcji f (x). Naszkicuj wykres funkcji: g ( x) f ( x ) 2. Określ dziedzinę oraz miejsca zerowe funkcji (x) g g (x) Odpowiedź:...\n13 13 Zadanie 15. (3 pkt) Sprawdź czy równość jest tożsamością. Podaj odpowiednie założenia. sin sin 2 1 cos 1 cos sin Odpowiedź:...\n14 14 Zadanie 16. (4 pkt) Wyznacz resztę z dzielenia wielomianu W(x) przez wielomian x 1 x 2 wiedząc, żew ( 1) 1 i W( 2) 2. Odpowiedź:...\n15 15 Zadanie 17. (5 pkt) Trapez ABC jest wpisany w okrąg, przekątna AC jest zawarta w dwusiecznej kąta BAD, a długość podstawy AB jest dwa razy większa niż długość podstawy CD. Oblicz pole trapezu i obwód wiedząc że jego wysokość jest równa 3. Odpowiedź:...\n16 16 Zadanie 18. (4 pkt) Trzy liczby tworzą ciąg arytmetyczny o r 3. Jeżeli pierwszą powiększymy o 8 drugą o 6 a trzecią pozostawimy bez zmian to otrzymamy trzy kolejne wyrazy ciągu geometrycznego. Znajdź te liczby. Odpowiedź:...


Czołówka Focus Cree Led 3W Meteor - sklep internetowy Sport-Shop\nLatarka czołowa 7xUv cree T78-L3\nCzołówka Astro 250 Black Diamond (octane)\nCzołówka Astro 250 Black Diamond (azul)\nCzołówka Astro 250 Black Diamond (aluminium)\nCzołówka Astro 250 Black Diamond (graphite)\nCzołówka Jackalight Elbrus (grey camo print white)\nCzołówka Astro 250 Black Diamond (aqua)\nCzołówka SpotLite 200 Black Diamond (graphite)\nCzołówka Flare Headlamp Black Diamond (octane)\nCzołówka SpotLite 200 Black Diamond (aqua)\nCzołówka SpotLite 200 Black Diamond (octane)\nCzołówka SpotLite 200 Black Diamond (azul)\nCzołówka SpotLite 200 Black Diamond (aluminium)\nLatarka czołowa led cree H539-T6\n"Iść, ciągle iść w stronę słońca"... a co, jeśli właśnie zaszło i zrobiło się nieprzyjemnie szaro bądź totalnie ciemno? Marka Meteor ma dla Ciebie rozwiązanie - najlepszej jakości czołówkę Focus Cree Led 3W.\nZawsze warto ją mieć w plecaku podczas górskich wędrówek. Nie wszystko można dokładnie zaplanować, czasem przed zejściem ze szlaku zastanie Cię zmierzch i trzeba będzie oświetlić sobie drogę czy mapę, poszukać oznaczeń na drzewach czy odczytać dane z drogowskazów. W takich sytuacjach bez czołówki ani rusz. A ta jest bardzo wygodna. Za pomocą elastycznego paska idealnie dopasujesz ją do kształtu głowy, będzie się mocno trzymać, bez konieczności ciągłego poprawiania. Co ważne, baterie są umieszczone z tyłu, więc ciężar tej czołówki jest równomiernie rozłożony, zapobiega to zsuwaniu się i opadaniu na czoło. Komora na baterie jest w silikonowej osłonie, co chroni Twoje włosy... ani jeden Ci z głowy nie spadnie! Z tym produktem marki Meteor będziesz miał zawsze wolne ręce.\nOświetleniem możesz dowolnie sterować... zmieniać moc, szerokość wiązki światła. To wszystko w zależności od tego, na jaką odległość musisz je skierować. Czy spojrzeć blisko na mapę, czy oświetlić szlak na wiele metrów do przodu. Możesz też zmieniać kąt nachylenia i oczywiście masz do wyboru kilka trybów - od intensywnego, przez średni, oszczędny i migający.\nTen niewielki przedmiot przyda Ci się na pewno nieraz. Rozbijanie namiotu po zmroku... żaden problem. Bieganie przed wschodem słońca... zamiast jego promieni masz własne. Mgła na szlaku... Ty i tak widzisz wszystko. Latarka czołowa jest lekka, zajmuje mało miejsca, w użytkowaniu jest wygodna i przede wszystkim - potrzebna. Zawsze miej ją pod ręką.\nmateriał: aluminium + ABS plastik + poliester\nwymiary lampki: 6x4x3,5 cm\ncztery tryby świecenia: intensywny, średni, oszczędny, migający\npo dłuższym przytrzymaniu przycisku zmienia się świecąca żarówka: dwie boczne lub jedna centralna\nlampka na regulowanym gumowym pasku\nOstatnio wyszukiwane: Czepki Speedo, Kurtki trekkingowe męskie Salomon


Chcesz wiedzieć szybciej? Polub nasWe wtorek przeciwnicy aborcji złożyli w Sejmie 450 tys. podpisów pod ustawą zakazującą usuwania ciąży bez względu na okoliczności. Ich zdaniem obowiązujące prawo niewystarczająco chroni "dzieci poczęte".\nHelsińska Fundacja Praw Człowieka nie zostawia na projekcie suchej nitki : Wprowadzenie całkowitego zakazu przerywania ciąży wiązałoby się z systemowym naruszaniem godności kobiet i ich podstawowych praw człowieka oraz narażaniem ich na okrutne, nieludzkie i poniżające traktowanie - mówi Zuzanna Warso, prawniczka HFPC.


Kartka na 9 urodziny dla chłopaka | Urodziny Ślub Chrzest Imieniny 18-tka\nKartka na 9 urodziny dla chłopaka\nRD9 AS- GM 484\nKartka na 9 urodziny może stać się pięknym i prostym sposobem na przedstawienie towarzyszących nam tego wyjątkowego dnia uczuć. Warto zawrzeć wewnątrz własną dedykację lub dopisać kilka dłuższych zdań, które staną się elegancką pamiątką nawet za wiele lat. Odnalezienie po czasie karnetu gdzie życzenia urodzinowe dla 9-latka zostały napisane odręcznie, zawsze budzi wiele pozytywnych emocji, a nawet wzruszeń.\nPrzedstawienie na karnecie solenizanta z bukietem kwiatów podkreśla, że jest on już odpowiedzialny. Jeżeli nasz jubilat dąży do większej samodzielności, warto podarować mu ten karnet i pokazać, że rozumiemy jego potrzeby. Kartka na urodziny starszego chłopca może stać się częścią większego prezentu, jak i modnym upominkiem samym w sobie. Kartka na 9 urodziny chłopca to również pomysł na pamiątkę, która świetnie będzie prezentować się jako część wystroju, np. na półce czy regale. Życzenia urodzinowe dla chłopca to wyjątkowa rzecz, którą warto ofiarować bliskiej nam osobie.\nArmin Style RD9 AS GM-484\nKartka urodzinowa na 9 urodziny dla dziewczynki\nRD9 AS-698 Karnet Armin Style na 9 urodziny Armin Style


Szkolenia - Dla Produkcji - Sprawdzona teoria i skuteczna praktyka\nT&C QUALITY MANAGEMENT\nT&C LEAN ACADEMY\nT&C DIVERSITY ICEBREAKER ACADEMY\nOrganizacja jest jak układ nerwowy i krwionośny w organizmie. Oplatają firmę i sprawiają, że prawidłowo i harmonijnie funkcjonuje. Podejście procesowe sprawia, że przedsiębiorstwo działa jak zdrowy organizm. Naszym zadaniem jest wychwycić nieprawidłowości i zwrócić na nie uwagę naszych Klientów, by móc wdrożyć działania naprawcze, usprawniające cały proces. Towarzyszymy od samego początku i nie kończymy naszego wsparcia po finalizacji procesu. To jest element wyróżniający nas od innych.\nProgramy szkoleniowe są indywidualnie dostosowywane do specyfiki działań Twoich pracowników\nGwarantujemy, że po ukończeniu Akademii uczestnicy będą posiadać umiejętności pozwalające na osiąganie stawianych przed nimi celów\nSzkolenia dla produkcji: T&C Quality Management, T&C Lean Academy, T&C Diversity Icebreaker Academy. Zarządzaj produkcją tak, aby żaden szczegół nie umknął Twojej uwadze. Zapanuj nad pracownikami, dbaj o jakość oraz bezpieczeństwo wykonywanych prac, zarządzaj nawet licznymi zespołami.


Ten utykający pies daje nam prawdziwą lekcję współczucia\nCerith Gardiner - 02.02.21\nTo viralowe wideo, przedstawiające utykającego lurchera Billa, roztapia serca! I ma do tego pełne prawo...\nTo wideo ukazało się niedawno. Przedstawia kulejącego psa, idącego obok swojego właściciela Russella Jonesa. Długonogi lurcher Bill był widziany przez przechodniów wraz z Jonesem, którego noga była w gipsie.\nChociaż moglibyśmy się mylić, sądząc, że obaj zostali ranni, wierny pies w rzeczywistości naśladował swojego właściciela. Jones ujawnił, że wydał 300 funtów na zbadanie Billa u weterynarza, a wyniki pokazały, że pies jest zupełnie zdrowy – po prostu okazał empatię swojemu właścicielowi.\nNaukowcy z Uniwersytetu Wiedeńskiego znaleźli dowody sugerujące, że psy naśladują swoich właścicieli w tzw. „automatycznej imitacji”. Według raportu Daily Mail jest to spowodowane udomowieniem psa przez lata i procesem treningu rozwojowego.\nJednak każdy, kto ma szczęście posiadać psa, będzie wiedział, że prawdziwą przyczynę tego naśladowania można przypisać dobrej staromodnej miłości – lojalny pies, który okazuje szczerą troskę i więź z właścicielem w najlepszy możliwy sposób. I pomimo strat finansowych Jones bez wątpienia czuje się naprawdę wyróżniony sposobem, w jaki jego pies okazał swoją miłość.\nNa szczęście od tamtej pory można było go zobaczyć, jak biegał na czworakach, ciesząc się życiem i czując się kochanym.


Saint Patrick’s – Na marginesie\nDrugi raz w ciągu trzech tygodni ulicami San Francisco przeszedł barwny korowód. Gdyby oprzeć na tym wizję Stanów, trzeba by przyznać, że Amerykanie lubią maszerować na przód, przebierać się i świętować. Zapewne to opinia na wyrost. Zapewne więcej parad w czasie mojego krótkiego pobytu na Zachodnim Wybrzeżu nie ujrzę. Ale każdy, nawet najbardziej niedbały rzut oka coś jednak wyłowi.\nWprawdzie woda w Zatoce nie zafarbowała wczoraj na zielono. Wprawdzie nie padało, częściej od Gaeilge słychać było hiszpański (może nawet i częściej od angielskiego), a w poszukiwaniu piwa trzeba by zapuścić się do jakiegoś skrytego między wieżowcami pubu, ale jak to w Ameryce: wszystko było wielkie, wyraźne, głośne. Nawet zieleń – zieleńsza niż na wyspie. Taki już przywilej imigrantów – ojczyzna z dali w każdym calu jakaś „bardziej”. Jeśli zaś sparzyć to z amerykańskim rozmachem, zniknie wszelkie: trochę, subtelnie, delikatnie.\nInna obserwacja: służby mundurowe. Podobnie jak trzy tygodnie temu, otwierały paradę i szczelnie wypełniały pierwsze 20-30 minut. Uśmiechnięci policjanci, strażacy, nawet (jeśli mnie pamięć nie zwodzi) pracownicy penitencjarni w zielonych koralach rzucają cukierki, rozdają dzieciom zabawki, czapki, naklejki. Sami zresztą paradują z rodzinami. Wszyscy im klaszczą, machają, robią sobie zdjęcia. Nie wiem, na ile taki jeden obrazek odzwierciedla szacunek społeczny dla służb mundurowych. Zdaję sobie również sprawę z odmiennej historii, kontekstu kulturowego, skojarzeń. A jednak… A jednak trochę zazdroszczę społeczeństwu, które zna wartość szacunku i zaufania. Choć pewnie i tu mogłoby być lepiej.\nTyle komentarzy. Nie resztę opowiedzą obrazy!\nZamieszczone w WydarzeniaOtagowane dominik, dominikanie, irlandia, jarczewski, kalifornia, parada, saint patrick, san francisco, usa, zielony, święty patrykAutor frdominikDodaj komentarz\n← Bez słów (9)\nBez słów (10) →