Problemy dorosłych oczami dziecka | Babyonline.pl\nBeata Jasina | aktualizacja: 03.06.2016 | 0\nDzieci przejmują się dokładnie takimi samymi rzeczami, jak ich rodzice: brakiem pieniędzy, śmiercią, chorobą, kłótniami. Tyle tylko, że dorośli potrafią problemy racjonalizować, nie wyolbrzymiają ich (przynajmniej w teorii). Kilkulatek tego jeszcze nie umie. Za to ma ogromną wyobraźnię, która potrafi podpowiadać naprawdę czarne scenariusze. Dla niego każda kłótnia z kolegą czy spóźnienie mamy do przedszkola mogą urosnąć do rangi wielkiego problemu. Czym najczęściej martwią się kilkulatki i jak im pomóc?\nZmartwienie dziecka: Nie mamy pieniędzy\nPrzedszkolak nie ma jeszcze świadomości, co ile kosztuje: dla niego 2 złote i 2 miliony złotych to podobne sumy. Dlatego – wbrew temu, co myśli większość z nas – temat pieniędzy często stresuje maluchy. Jak to możliwe?\nKiedy dziecku coś się podoba, prosi, by mu to dać, kupić. Jeśli usłyszy od mamy, że ona nie kupi zabawki, bo nie ma pieniędzy, maluch może się przestraszyć, że rodzice nie mają ich w ogóle, nie tylko na zabawki, ale także na jedzenie, ubrania itp.\n– Znałam dziecko w przedszkolu, które zabierało do plecaczka kanapki, bo myślało, że jego rodzice nie są w stanie kupić nawet bułek na kolację – mówi Beata Chrzanowska, psycholog z Uniwersytetu dla Rodziców. Dlatego maluchowi wszystko trzeba wyjaśniać bardzo dokładnie, by nie pozostawiać miejsca wyobraźni. Można na przykład powiedzieć: „Nie mogę ci kupić lalki, bo teraz nie starczy mi na nią pieniążków. Dopiero kiedy dostanę wypłatę, pomyślę o zabawce dla ciebie”.\nTo nie musi być wcale droga zabawka, wystarczy podobna. Chodzi tylko o to, żeby dziecko nie myślało, że jego rodzicom brakuje pieniędzy na wszystko. To dla niego ogromny stres. Trzeba także pamiętać, aby nie rozmawiać przy dziecku np. o braniu kredytu – zwraca uwagę psycholog. – Nawet dziecko, które jest zajęte zabawą, może usłyszeć obawy rodziców, wyczuć ich niepokój, zdenerwowanie. Wtedy samo zacznie się zamartwiać.\nDziecko się martwi: to moja wina, że rodzice się kłócą\nKilkuletnie dzieci (do około 6. roku życia) uważają, że mają ogromną moc sprawczą. Co to tak naprawdę oznacza?\nMaluch myśli, że wszystko, co się dookoła niego dzieje, dzieje się z jego powodu – wyjaśnia Beata Chrzanowska. To dla niego świeci słońce, dzięki niemu mama się uśmiecha, dla niego babcia kupiła czekoladę. Niestety, takie myślenie ma sporą wadę: malec uważa, że złe rzeczy także dzieją się przez niego. Jeśli rodzice kłócą się w obecności dziecka, ono obwinia siebie: „To dlatego, że byłem w przedszkolu niegrzeczny”, „...bo nie chciałam włożyć skarpetek” itp.\nZaczyna się bardzo martwić, czasem boi się, że rodzice się przez niego rozwiodą (nawet kiedy kłótnia dotyczy tak banalnej rzeczy, jak sprzątanie). W małżeństwie nie da się uniknąć sprzeczek, dobrze jednak, gdy nie odbywają się one przy dziecku. – A jeśli już rodzice spierali się przy malcu, przy nim też powinni się pogodzić – podpowiada psycholog. – Dziecko musi wiedzieć, że mama i tata przeprosili się i dalej się kochają! Najlepiej mu o tym powiedzieć.\nDziecko się martwi: koledzy mnie nie lubią\nNiektóre dzieci martwią się, czasem zupełnie bezpodstawnie, że nie są lubiane przez rówieśników. Może się tak dziać z kilku powodów. Zdarza się, że rodzice zadają malcowi za dużo pytań typu: „Czy Marysia cię lubi?” lub „Dlaczego dziś bawiłeś się sam?”. Zbytnie przywiązywanie wagi do kolegów, ciągłe podkreślanie, że trzeba się lubić maluch może odebrać jako powątpiewanie mamy i taty w to, że jest on w stanie zdobyć jakichkolwiek przyjaciół („Skoro tak ciągle pytają, to znaczy, że nie jestem lubiany”).\nBywa też, że malec nie umie jeszcze odbierać sygnałów pozawerbalnych i np. podchodzi do maluchów, które bawią się w ścisłej grupie i na pierwszy rzut oka widać, że nie mają zamiaru zapraszać do niej nikogo innego. Efekt? Zostaje przez grupę odtrącony i po kilku nieudanych próbach nabiera przeświadczenia, że nikt go nie lubi.\nW obu przypadkach rodzice, zamiast skupiać się na kolegach malucha, powinni jak najczęściej podkreślać jego zalety, chwalić za osiągnięcia. Dziecko, które wierzy we własne siły, z pewnością nie będzie miało również kłopotów z wiarą w to, że jest naprawdę fajnym kolegą.\nDziecko się martwi: czemu umieramy\nNa początku dziecko pyta, dlaczego żuczek się nie rusza, co się stało z psem sąsiadów, który już z nimi nie mieszka. Wtedy warto tłumaczyć, że wszystkie żyjące istoty (również ludzie) podlegają prawom natury. Znacznie trudniej mówić o śmierci bliskich nam osób. – Nie wolno jednak omijać takich poważnych tematów, ucinać rozmowy krótkim stwierdzeniem, że dziadek umarł i już go nie ma. Dziecko na pewno zauważy twój smutek, ale jeśli nie będzie wiedziało, dlaczego mama płacze albo chodzi przygnębiona, może sobie to różnie tłumaczyć („Na pewno stało się coś tak strasznego, że mama nie chce mi o tym powiedzieć”). Znacznie lepiej zatem wyjaśnić, że płaczesz, bo brakuje ci dziadka, tęsknisz za nim. I musisz przyzwyczaić się do tego, że już go z wami nie ma.\nDziecko się martwi, co się po śmierci\nKilkulatek, który przeżył śmierć bliskiej osoby, czasem martwi się o to, co się teraz z nią dzieje. Można powiedzieć, że człowiek, który umiera, idzie do nieba i pewnie stamtąd na nas patrzy. Jedna z mam śmierć dziadka wytłumaczyła swoim maluchom w inny sposób. Powiedziała, że ciało to taki samochód, który powoli starzeje się, trzeba go naprawiać, ale w końcu nie można już nim jeździć. Wtedy kierowca przesiada się do niewidzialnego auta. Samochód jest już co prawda inny, ale kierowca ten sam: wszyscy o nim pamiętają, mogą wspominać w specjalnym miejscu na cmentarzu. – Takie porównania są dla dzieci zrozumiałe, a co najważniejsze, oswajają je ze śmiercią w łagodny sposób. Dzięki temu maluch nie boi się, że każda choroba to koniec świata (przecież samochód można naprawiać). Przekonuje się też, że może liczyć na rodziców: oni zawsze wyjaśnią, odpowiedzą na pytania, pocieszą. A dzięki temu dziecięce smutki szybciej mijają.\nSposoby na dziecięce zmartwienia\nKiedy dziecko się martwi, jest smutne, płacze, czasem ma złe sny. Bywa, że zamyka się w sobie. Zrób wszystko, by zaczęło mówić, co je trapi.\nNie unikaj trudnych tematów. Nie powinnaś o wszystkich problemach informować swojego smyka. Jeśli jednak dziecko widzi, że macie w domu jakieś kłopoty, lepiej mu je wyjaśnić, niż udawać, że nic się nie dzieje. Tłumacz dokładnie. Im mniej miejsca pozostawisz na domysły, tym mniej strasznych rzeczy dziecko sobie wyobrazi.\nNie bagatelizuj. Fakt, że dziecko jest małe, wcale nie oznacza, że ma małe zmartwienia. Wręcz przeciwnie, potrafi się czasem martwić znacznie bardziej niż dorosły. Nie mów więc: „Nie ma co się bać, smucić, płakać” itp., tylko: „Wiem, że ci smutno”, „Rozumiem cię”, „Pomogę ci” itd.\nPrzytulaj. Dotyk dla dziecka (zresztą także dla dorosłego) to jeden z lepszych sposobów na uspokojenie, opanowanie emocji. Dzięki niemu maluch czuje się bezpieczniej.\nBądź optymistką. Jeśli nie będziesz się martwić z byle powodu, twój malec także nie będzie pesymistą. Optymizmu można (i co najważniejsze, warto!) się nauczyć.\nCzytaj też: Burza, ciemność, cienie, odpływ w wannie. Czego jeszcze boją się dzieci?\nWięcej na temat : problemy wychowawcze dziecko boi się czego boją się dzieci dziecięce strachy


„Jedyny sposób, by oszpecić piękno, to ukazać jego szaleństwo.”: Rozdział 5.\nNo i mamy nareszcie nowy rozdział. Wiem, trochę to trwało. Cóż mogę powiedzieć, ciężkie jest życie dojeżdżającego studenta. Jednak nie piszę tego, by się teraz tłumaczyć. Nawaliłam i tyle. Mam nadzieję, że nowy rozdział jakoś wam to zrekompensuje :-)\nZagwizdał cicho i po raz kolejny sięgnął po kubek z parującym napojem. W pomieszczeniu panował półmrok. Słabo paliła się jedynie lampka, stojąca na zawalonym różnymi rzeczami biurku. Stos papierów, kolorowych długopisów i papierków od jego ulubionych cytrynowych cukierków. Jednak na brak odnalezienia się nie mógł narzekać. Mimo piętrzącej się wokół sterty najróżniejszych rzeczy, on doskonale, w mig odnajdywał to, czego akurat było mu trzeba. Z miliona walających się kartek, był w stanie wyłonić akurat tę, która aktualnie go interesowała. Nie towarzyszyło mu przy tym pełno chaotycznych ruchów, przerzucanie rzeczy z miejsca na miejsce i zupełna dezorientacja. Bałagan panujący na jego niewielkim biurku był w pełni uporządkowany według jego własnej koncepcji.\nBlondyn łyknął odrobinę ulubionej malinowej herbaty i sięgnął po kolejny świstek. Drobne, zwarte i lekko pochylone pismo pokrywało maczkiem całą objętość strony. Litery wyglądały schludnie, jednocześnie mając w sobie ten charakterystyczny pośpiesz, który ściga natchnionego autora.\nOpowieść nie straciła ani trochę na swojej mroczności i nucie pesymizmu. Nastrój nie poprawił się jak dotąd i nic nie wskazywało na to, by miało się coś w najbliższej przyszłości zmienić.\nNaruto wzdrygnął się, gdy przez całe jego ciało przeszedł charakterystyczny chłód. Zimno towarzyszące każdej, nawet najmniejszej samotności. Im była głębsza, tym temperatura niższa. W takich warunkach niezwykle ciężko było trzymać się na nogach i nie zasypiać, choć zmęczenie tak do tego ciągnęło. Tak bardzo trudno było po prostu żyć dalej i nie uleć pokusie zakończenia tego w dosłownie jednej chwili. Zarówno serce, jak u umysł ogarniało odrętwienie. Mróz przeszywał całe ciało, które nie będące już w stanie dłużej się bronić, oddawało się urokowi lodu, powolnej śmierci.\nBlondyn szczelniej otulił się zielonkawym kocem, który jakiś czas temu zarzucił sobie bezwładnie na ramiona. Następnie ponownie sięgnął po kubek z parującą herbatą, tym razem opróżniając go do dna. Całą uwagę skupił na ulotnym smaku malin, tak przez niego upragnionych w trakcie tej zimy. Niestety, do sezonu pozostało jeszcze dużo czasu i Uzumaki będzie zmuszony zadowolić się jedynie pseudo malinowym napojem.\nZ zamyślenia wyrwał go dźwięk przekręcania klucza w zamku. Chłopak od razu wstał i ruszył w kierunku drzwi, by przywitać wchodzącego mężczyznę.\nSzatyn uśmiechnął się do Uzumakiego i odwieszając kurtkę na wieszak, zabrał się za rozwiązywanie masywnych zimowych butów.\n– Witaj w domu, Iruka! – Chłopak uśmiechnął się do mężczyzny, opierając się o framugę drzwi prowadzących do kuchni.\n– Jak ci minął dzień, Naruto? – Mężczyzna odstawił obuwie do szafki na buty, po czym ponownie skupił wzrok na Uzumakim – Co powiesz na ramen? Jadłeś już kolację?\nBlondyn uśmiechnął się szeroko, podchodząc do mężczyzny, który trzymał w ręku siatki z apetycznie pachnącym jedzeniem. Zabrał je z rąk Umino i pognał z nimi do kuchni. Już po chwili stół został nakryty, a obaj siedzieli i pałaszowali gorące danie. Przez cały ten czas jedli w całkowitym milczeniu. Iruka najwyraźniej delektując się chwilą odpoczynku po ciężkim dniu w pracy, Naruto bujając z obłokach, myślami będąc gdzieś na drugim końcu świata.\n– Co dziś taki nieprzytomny jesteś? – zagaił szatyn, zbierając naczynia ze stołu i kierując się do zlewu.\n– Eee, to nic takiego. – Uzumaki podrapał się z zakłopotaniem po głowie, wzruszając przy tym nieznacznie ramionami. – Pomóc ci?\n– Nie trzeba. Powiedz lepiej co cię gryzie, Naruto.\nBlondyn westchnął, opierając łokcie na stole i wpatrując się przy tym gdzieś w martwy punkt na ścianie przed nim. Nie bardzo wiedział, co ma powiedzieć swojemu opiekunowi. Ufał mu, owszem, ale ta rozmowa do niczego go nie zaprowadzi. Po raz kolejny wrócą do przeszłości i tego, co zdarzyło się już w krótkim życiu Uzumakiego.\nUmino, który skończył właśnie wycierać talerze, podszedł do swojego wychowanka i usiadł naprzeciwko niego, przypatrując mu się uważnie.\n– No dobra – westchnął niezadowolony i opierając się na krześle, zaczął mówić. – W mojej klasie jest taki chłopak. – Przerwał na chwilę, niepewny, co właściwie chce powiedzieć. – Tak się składa, że siedzimy w jednej ławce. Kilka razy próbowałem do niego zagadać, no wiesz, po koleżeńsku, ale on strasznie nieprzyjemnie mnie potraktował.\nBrew Umino uniosła się pytająco do góry.\n– Iruka, to dopiero początek, nie spodziewaj się już puenty. – Blondyn sięgnął po szklankę z sokiem i upił dość spory łyk. – Na początku stwierdziłem, że nie, to nie, ja się z tym gościem przyjaźnić nie muszę. Nadęty buc może się cieszyć swoją samotnością i ja mu w tym nie zamierzam przeszkadzać. Poznałem w końcu wielu innych, wartościowych ludzi. Jest Shikamaru, Chouji, Sai i dziewczyny.\nUzumaki zrobił krótką pauzę, wpatrując się pustym wzrokiem w blat stołu\n– Szybko zdążyłem się zorientować, że nie tylko ja nie miłuję Pana Nadętego. Widocznie nie tylko dla mnie był taki miły. Jednak coś mi zaczęło nie pasować w tym wszystkim. Potem jeszcze dodatkowo namieszał mi Shikamaru, który wspominał coś o jakiejś plotce, nie zdradzając przy tym czego ona konkretnie dotyczy. Trochę o tym myślałem, ale szybko przestało mnie to interesować. Nadęty buc bowiem prawie wdał się ze mną w bójkę, bo nie potrafił rozwiązać prostego zadania z matematyki i ja mu w tym pomogłem. – Blondyn skrzywił się lekko. – Dziwny sposób okazywania wdzięczności, nie powiem.\nUmino kiwnął tylko głową, nie odrywając wzroku od nastolatka.\n– Potem, a raczej wcześniej, zdarzyło się coś dziwnego. Jechałem autobusem i zauważyłem, że ktoś zgubił teczkę. Zabrałem ją więc do domu ze sobą. Okazało się, że to jakieś opowiadanie, książka czy coś w ten deseń. Koło setki drobno zapisanych kartek. Długo to tak samo sobie nie poleżało, bo z ciekawości zacząłem czytać. Jeśli chcesz, to mogę ci pożyczyć i sam zobaczysz. To jest strasznie pesymistyczne i pełne bzdur. Na początku strasznie się zdenerwowałem czytając to, potem mi się niestety udzielił poniekąd ponury nastrój. Autor wypisał tam okropne rzeczy o wiecznej samotności, bólu, duszeniu się i takie tam pierdoły. Wszystko było ok, dopóki nie zdawałem sobie sprawy z tego, kto to napisał. Ostatnio mnie jednak olśniło.\nNaruto sięgnął ponownie po szklankę z sokiem, tym razem opróżniając ją do samego dna.\n– Szukałem czegoś w plecaku, aż tu nagle wpadła mi w ręce kartka z ostatniej pracy grupowej na matmie. Tak się składa, że Kakashi podzielił nas ławkami, a że siedzę z tym gburem... nieważne. To było tylko parę linijek, ale coś mi zaczęło świtać, kiedy przyjrzałem się temu pismu. No i dość szybko zdałem sobie sprawę, że to ten sam charakter, co w tym mrocznym opowiadaniu, które znalazłem. No i się nie myliłem. Porównałem oba teksty i nawet taki ślepak jak ja, dostrzegł ogromne podobieństwo.\nNaruto przerwał na chwilę, rysując palcem jakiś kształt na blacie stołu. Czuł na sobie spojrzenie Iruki, który oczekiwał dalszej części opowieści, jednocześnie już doskonale wiedząc, do czego to wszystko zmierza.\n– Ja chcę mu pomóc…\n– Dam radę! – Blondyn podniósł wzrok na opiekuna. Jego niebieskie oczy były pełne determinacji. – Tak jak ty uratowałeś mnie, ja uratuję z tych męczarni jego.\n– Naruto, to wspaniale, że chcesz pomóc temu chłopakowi, ale pamiętaj, że nie każdemu pomóc można. Ja nie chcę, byś się zawiódł.\n– Iruka, ja nie jestem już tym samym dzieckiem, co kiedyś. Ba, ja w ogóle przestaję już być dzieckiem. – Uzumaki wstał od stołu i opierając dłonie o blat, wpatrywał się w mężczyznę. – Nie jestem taki słaby jak kiedyś, nie złamie się, nie poddam, nie ulegnę negatywnym emocjom. Wiem, że chcesz mnie chronić, ale mój koszmar się już skończył, a teraz ja postaram się, by skończył się on nie tylko dla mnie.\nChłopak uderzył pięścią w drewno, a na jego ustach pojawił się uśmiech. Umino wpatrywał się w niego bez słowa, następnie skinął lekko głową, uśmiechając się przy tym naprawdę delikatnie.\nWydarzenia minionego dnia nie pozwalały mu spokojnie zasnąć. Raz po raz zaciskał pięści, po czym ponownie je rozluźniał. Za nim było tyle nieprzespanych nocy, że nie mógł pozwolić sobie i tym razem odpłynąć w krainę fantazji, przelewając swe emocje na papier w jakiejkolwiek postaci. Był zbyt wykończony, potrzebował snu, natychmiast. Tym samym pozostał sam ze swoimi mrocznymi myślami, które rozsadzały mu głowę. Już dawno sam się z nimi nie mierzył. Zazwyczaj od razu uciekał w swój własny świat, pozwalając im spokojnie ulecieć. Jednak jedyną rzeczą, którą czuł, gdy było już po wszystkim, była pustka. Stawał się całkowicie wypruty z jakichkolwiek emocji. Wszystko co odczuwał, znajdowało się wówczas na papierze, a on spokojnie powracał do rzeczywistości, po raz kolejny uciekając przed problemem.\nPrzewrócił się na drugi bok. Czarne włosy rozsypały się w większości po poduszce, niektóre jednak opadły zgrabnie na czoło. Pustym wzrokiem wpatrywał się w ścianę, starając się opanować szybkie bicie serca i narastający w nim ból. Szybko łapał oddech. Wdech i wydech, wdech i wydech. Przymknął powieki, starając się uspokoić we własnej wyobraźni. Przed oczyma stawały mu jednak same najczarniejsze scenariusze jego dotychczasowego życia. Już nawet nie towarzyszył mu smutek, to był czysty, przeszywający całe jego ciało, strach.\nZacisnął zęby i mocno pięści na poduszce, starając się nie krzyczeć.\nOd samego ranka miło spędzał czas w towarzystwie Shikamaru, które jak już zdążył zauważyć, można by trafnie określić „upierdliwym”. Jednak na tę odmianę upierdliwości był odporny i ani trochę mu nie przeszkadzała. Między mini panowała cisza, bo albo Nara akurat przysypiał, albo mówienie stawało się dla niego nazbyt kłopotliwe.\nBlondynowi jednak było to dziś jak najbardziej na rękę. Od wczoraj bujał bowiem w obłokach i myślał nad tyloma rzeczami na raz, że nie sposób było znaleźć jeszcze czas i energię na towarzyskie pogaduchy. Chouji był co prawda lekko zmartwiony, że w Uzumakim nie znajdzie dziś bratniej duszy, lecz jakoś udało mu się to strawić, dojadając świeżutkimi pączkami.\nNaruto obudził się dopiero, kiedy nadeszła lekcja matematyki. Nagle ogarnęła go adrenalina i jak to miał w zwyczaju, rozpoczął rozmowę z własnym zeszytem. Nie potrafił tego jednoznacznie wyjaśnić, jednak odkąd pamiętał, zdarzało mu się mówić do przykładów, czy też całych zadań. Im były one trudniejsze, tym większą przyjemność sprawiło mu prowadzenie monologu, który w teorii skierowany był właśnie do liczb. W praktyce zazwyczaj to ludzie musieli go słuchać i krzywili się niemiłosiernie na myśl o każdej kolejnej lekcji matematyki.\nZ czasem nic się jednak nie zmieniło. I tym razem Naruto rozpoczął cichą dyskusję z napisanymi w zeszycie liczbami, która dotyczyła wczorajszego zadania domowego. Najpierw blondyn wygłosił im małe przemówienie na temat tego, z której strony planowo zamierzał się za nie brać, potem zaś zszedł na temat podchwytliwych przykładów, gratulując im samym pomysłowości.\nLekcja minęła dosyć szybko, przynajmniej dla Uzumakiego. Pod jej koniec, Kakashi ogłosił, że ma wyniki ich ostatniej pracy w grupach. Nauczyciel przeszedł się dość szybko po klasie, rozdając prace, czemu towarzyszyły głównie jęki niezadowolenia.\n– Zdecydowanie nie mogę powiedzieć, bym był z was zadowolony. Praca wyszła wam fatalnie.\nSasuke, który od rana nie odezwał się ani słowem i miał głęboko w poważaniu cały świat, nawet nie zerknął na kartkę, którą podał blondynowi Hatake. Nawet w najmniejszym stopniu nie interesowała go ocena, którą dostali, a raczej Naruto dostał.\nBrunet z przykrością stwierdził, że głowa boli go mocniej, niż wcześniej. Przez noc prawie nie zmrużył oka. Przewracał się z boku na bok, tylko czasem zapadając w krótką drzemkę. Rano nawet przez chwilę zastanawiał się, czy nie zostać w łóżku, jednak doskonale zdawał sobie sprawę, że każdą, nawet najmniejszą nieobecnością, zainteresuje się opieka społeczna. A gdyby tak udało im się przy okazji odkryć, że w trakcie ostatniego miesiąca chłopak sobie w ogóle nie radzi, mogłoby się to dla niego źle skończyć. Jak najdłużej musiał grać odpowiedzialnego, niezwykle samodzielnego nastolatka, którym w gruncie rzeczy jest, a przynajmniej jeszcze niedawno był.\nZ zamyślenia wyrwał go dzwonek na przerwę. Uchiha bez pośpiechu podniósł się ze swojego krzesła i zaczął pakować swoje rzeczy.\n– Uzumaki, zostań na chwilę! – krzyknął nauczyciel, którego ledwo było słychać pośród rozwrzeszczanej młodzieży.\nSasuke przeczekał, aż hałaśliwy tłum opuści pomieszczenie i dopiero wówczas skierował się w kierunku wyjścia z sali. Tuż przed nim wlekł się zaspany Shikamaru, za nim został jedynie Naruto, wezwany zapewne w jakiejś ważnej sprawie przez Kakashiego, który nie miał w zwyczaju prowadzenia zbędnych pogaduszek. Ostatnią rzeczą, jaką usłyszał wychodząc, był cichy głos nauczyciela.\n– Chciałbym z tobą porozmawiać o Sasuke.\nBrunet automatycznie przystanął i ciasno przylgnął do ściany, tuż za otwartymi na oścież drzwiami do klasy.\n– O co chodzi Kakashi-sensei? – usłyszał głos blondyna.\n– Uchiha nigdy orłem z matematyki nie był. Co więcej, odkąd pamiętam ledwo udaje mu się ją zdać i zastanawiam się, czy w tym roku, biorąc pod uwagę, że to w tej szkole ostatni, również powinienem go od tak przepuścić.\nBrunet zacisnął mocno pięści, czując jak robi mu się gorąco.\n– Zadałem wam do zrobienia pracę w grupach, słyszysz Naruto? W grupach. A tutaj nie mam wątpliwości, że całą robotę odwaliłeś zupełnie sam. Jako grupa dostaliście ocenę bardzo dobrą. W rzeczywistości powinienem postawić Sasuke niedostateczną. Jednak nie mogę tego zrobić ot tak, muszę mieć potwierdzenie, że tak właśnie było. Naruto, czy całą pracę wykonałeś sam?\nSasuke poczuł, jak zaczyna się trząść. Na tej piątce mu nie zależało. Drażniła go jednak myśl, że w tym roku Kakashi zrobi wszystko, by go usadzić. Znał nauczyciela nie od dziś. Skoro postanowił porozmawiać na ten temat z Uzumakim, mogło to oznaczać tylko jedno. Tego mu właśnie do szczęścia brakowało. Nie wystarczająco miał problemów, teraz dojdzie mu jeszcze poprawka z matematyki. Z całą pewnością umknie to opiece społecznej. Nie zwrócą na ten fakt najmniejszej uwagi, o na pewno.\n– Nie, Kakashi-sensei, Sasuke pracował razem ze mną. – Brunet usłyszał zdeterminowany głos blondyna. – Proszę nie wstawiać mu jedynki. Zasłużył na tę ocenę.\nBrunet mógł tylko wyobrazić sobie minę Hatake. Nawet do głowy mu nie przyszło, by się wychylić i spojrzeć, jak się ma sytuacja. Na wpadkę nie mógł sobie pozwolić.\n– Rozumiem. – W powietrzu uniósł się drętwy głos nauczyciela, który najwyraźniej nie był zadowolony z takiego obrotu sprawy.\nSasuke wiedząc, że rozmowa jest zakończona, szybkim ruchem wydostał się zza drzwi i ruszył korytarzem przed siebie. Nieco utrudniały mu to kule, w które zaopatrzył go szpital, ale nie było tak najgorzej, radził sobie z nimi całkiem sprawnie.\nOd samego rana starał się nie zwracać najmniejszej uwagi na posyłane mu spojrzenia. Uchiha sam w sobie zawsze wywoływał wzburzenie wśród ludzi. Kiedy jednak znienawidzony przez nich brunet pojawił się w szkole o kulach, towarzystwu znacznie polepszyły się nastroje. Wszyscy patrzyli na niego z politowaniem i satysfakcją. Co nieliczni – niby przypadkiem – próbowali podstawić mu nogę na korytarzu. Sasuke jednak nie pozostawał dłużny. Najgorszą rzeczą, którą mógłby w tej sytuacji zrobić, to uciec z podkulonym ogonem. Nie byłaby to już tylko przegrana bitwa, oznaczałoby to jego osobistą klęskę w całej tej wojnie.\nJako, że matematyka była ich ostatnią lekcją, Uchiha skierował się do szatni i głównego wyjścia ze szkoły. Ubrał się prędko i opuścił budynek. Na szkolnym zegarze wybiła piętnasta, co w zimie, oznaczało powolne ściemnianie się.\nNa boisku nikogo nie było. Sasuke w spokoju, bez towarzyszących mu pełnych pogardy spojrzeń innych, mógł skierować się w stronę najbliższego przystanku autobusowego. W takim stanie nie było nawet mowy o powrocie na piechotę, co wcześniej czasem mu się zdarzało.\nKiedy czarnooki znalazł się w pewnej odległości od głównego budynku, w jednym z ciemniejszych zaułków przy bocznej bramie, usłyszał drwiące śmiechy za plecami. Starając się nie okazywać zdenerwowania, odwrócił się powoli. Tuż za nim stała grupka chłopaków, którym przewodził ten głupi Kiba Inuzuka. Uchiha nie rozpoznawał wszystkich. W oczy rzucił mu się jeszcze tylko Neji Hyuuga i Gaara. Pozostali dwaj byli dla niego zagadką. Nie to jednak teraz zaprzątało jego myśli. Było ciemno, on w tej chwili funkcjonował jako kaleka, a za przeciwników miał pięciu w pełni sprawnych chłopaków. Uchiha nie łudził się bowiem, że chcą po prostu pogadać. Sytuacja robiła się bardzo nieciekawa.\n– No, no, kogo my tu mamy – zaczął Inuzuka. – Co też złego ci się przytrafiło Uchiha, biedaku?\nChłopak zaśmiał się głupkowato, zerkając na swoich towarzyszy. Sasuke zaś zacisnął niezauważalnie pięści na kulach, nieświadomie przyjmując pozycję obronną.\n– Zjeżdżaj kundlu – rzekł najchłodniej jak tylko potrafił.\n– Lepiej nie podskakuj chodząca niedorajdo!\n– Kiba, nie daj się wyprowadzić z równowagi. Nie przyszliśmy tutaj po to, by z nim dyskutować. – Hyuuga położył uspokajająco dłoń na ramieniu kolegi.\n– Racja, Neji. – Kiba skrzyżował ręce na piersi i podszedł bliżej bruneta. – Doszły nas słuchy, że niczego się nie nauczyłeś po ostatnim razie i znowu próbujesz tego samego.\nSasuke zacisnął mocniej ręce na kulach, starając się tak zminimalizować zdenerwowanie. Jego twarz pozostała jednak całkowicie obojętna.\n– Odpierdol się, Inuzuka. – Uchiha chcąc przerwać wymianę zdań, postanowił po prostu wyminąć grupkę chłopaków i mimo iż początkowo planował opuścić teren szkoły bocznym wyjściem, teraz zamierzał skierować się z powrotem w kierunku budynku.\nNie zrobił jednak nawet paru kroków, gdyż szatyn wymierzył mu nieoczekiwany cios w brzuch. Uchiha zachwiał się lekko, po czym wziął zamach, by uderzyć chłopaka trzymaną w ręku kulą. Zrobił to jednak zbyt wolno, gdyż Kiba odsunął się na bok. W tym czasie Neji podstawił mu nogę, co spowodowało upadek bruneta.\n– Kurwa – szepnął Sasuke, kiedy grupka chłopaków zaczęła go bez żadnych oporów kopać.\nAutomatycznie zasłonił rękoma twarz i głowę, starając się chociaż tyle ochronić przed atakiem. Nie wiedział, ile czasu trwało, zanim nie usłyszał gdzieś w oddali krzyku. Przynajmniej wydawało mu się, że to nie był jego własny krzyk.\nNaruto po rozmowie z Kakashim, udał się jeszcze do toalety, a dopiero potem skierował do drzwi. Do domu mu się specjalnie nie spieszyło, Iruki tak jeszcze w nim nie zastanie. Jego prawny opiekun był dość zapracowanym człowiekiem i zazwyczaj wracał do domu bardzo późno, gdyż często zostawał po godzinach. Blondyn jednak nigdy nie narzekał na brak towarzystwa. Mężczyzna bez przeszkód był w stanie pogodzić życie rodzinne z pracą i zawsze, jeśli tylko Uzumaki tego potrzebował, był w stanie znaleźć dla niego trochę czasu.\nBlondyn zawdzięczał Iruce bardzo wiele. Mężczyzna uratował go przed samym sobą, zapewnił mu dom, zaadoptował i zaufał. O uczuciach nigdy nie rozmawiali, ale podejrzewał też, że mężczyzna go kocha. To było takie niesamowite. Jako, że nigdy wcześniej nie zaznał miłości, teraz było to dla niego takie uczucie, które napełniało go bezgranicznym szczęściem.\nNa dworze zrobiło się już dosyć ciemno, dlatego chłopak postanowił od razu udać się na przystanek i całą drogę do domu przebyć autobusem. Zazwyczaj robił sobie chociaż jakieś krótkie spacerki, ale nie dziś. Był zmęczony i ogarnęła go chęć poleniuchowania w domu przed telewizorem.\nSkierował swe kroki w stronę głównego wyjścia, kiedy nagle usłyszał krzyk. Szybko odwrócił się w tamtym kierunku. Zaledwie jakieś pięćdziesiąt metrów od niego, grupka chłopaków kopała innego, leżącego na twardym betonie.\nUzumaki nie zastanawiając się nawet przez moment, puścił się biegiem, szybko znajdując się w centrum wydarzeń. Po kulach rzuconych na ziemię, od razu rozpoznał Sasuke, który krzyczał przy każdym mocniejszym kopnięciu zaserwowanym mu przez chłopaków. Wśród napastników zaś szybko dostrzegł Kibę, który zachowywał się w całej grupie najagresywniej.\n– Kurwa, przestańcie! – krzyknął blondyn, zwracając tym samym na sobie uwagę całej bandy. – Pojebało was?!\nChłopak szybko podleciał do Inuzuki, odciągnął go gwałtownie od bruneta i uderzył w twarz. Szatyn pod wpływem uderzenia zachwiał się lekko i spojrzał nic nie rozumiejącym wzrokiem w zdenerwowane, błękitne tęczówki.\n– Uzumaki, do jasnej cholery, co ty odpierdalasz?!\nNaruto szybko stanął pomiędzy nim, a wciąż leżącym na ziemi Uchihą, gotów w każdej chwili go obronić.\n– Mogliście go zabić! Nie obchodzi mnie, co on wam zrobił, ale na pewno nie zasłużył na to, coście mu tutaj zgotowali! – Krzyki chłopaka roznosiły się po całym boisku, ba, pewnie było go teraz słychać w całej szkole. – Kiba, taki jesteś mocny, ale nie potrafisz się bić jak równy z równym! Nie dość, że on chodzi o kulach, to jeszcze postanowiłeś załatwić sobie obstawę?!\n– Nie pierdol Uzumaki, bo nie masz pojęcia o czym mówisz – warknął na niego Neji. – Myślisz, że ta dziewczyna, którą wtedy zgwałcił miała z nim równe szanse?!\nNaruto poczuł jak robi mu się zimno od środka. Automatycznie zamilkł, nieświadomie wytrzeszczając oczy.\n– Tak, kurwa, to zwykły gwałciciel! – wrzasnął Kiba. – Miał o to sprawę w sądzie, ale zabrakło dowodów i go wypuścili! Zniszczył tej dziewczynie życie!\nBlondyn przełknął głośno ślinę i odwrócił się w kierunku wciąż leżącego na ziemi Sasuke. Brunet wbrew pozorom nie wyglądał wcale tak źle. Widocznie kiedy Uzumaki tu wpadł, oni nie zdążyli się jeszcze na dobre rozkręcić.\nUchiha splunął krwią, nie starając się nawet podnieść. Naruto przyglądał mu się bez słowa, a jego oczy znacznie pociemniały.\nUzumaki nawet nie zauważył, kiedy myślami odpłynął. Ocknął się dopiero, kiedy zdał sobie sprawę, że dookoła niego coś się dzieje. Kiba i reszta banda zaczęli przed czymś uciekać. Chłopak odwrócił się w tamtym kierunku i dostrzegł Kakashiego, który żwawym krokiem zbliżał się do nich.\nSasuke zbierając siły, podniósł się do siadu, chwycił kule i zaczął powoli wstawać. Tego mu jeszcze brakowało, żeby Hatake postanowił go teraz wysłać na pogotowie. Niedoczekanie, poradzi sobie sam i postara się sprawiać jak najlepsze wrażenie.\nPo raz kolejny zerknął na stojącego tuż obok niego blondyna. Teraz już był pewien, że chłopak nic wcześniej nie wiedział. Dlatego był dla niego miły, dlatego zapewnił mu dobrą ocenę z matematyki, dlatego nie patrzył na niego tak, jak inni. Teraz jednak jego spojrzenie zmieniło się. Było puste. Jego zazwyczaj jasnoniebieskie oczy, teraz przybrały barwę granatu.\n– Nie gap się tak, tylko spierdalaj stąd!\nUchiha poczuł narastającą irytację. Nienawidził, kiedy ludzie tak na niego patrzyli, zwyczajnie nie potrafił tego znieść.\n– Odpierdol się ode mnie! Nie słyszałeś?!\nUzumaki jeszcze chwilę wpatrywał się pustym wzrokiem w trzęsącego się bruneta, po czym bez słowa skierował się w kierunku bramy.\nAutor: Erroay von Uchiha o 17:28\nAnonimowy 6 maja 2013 09:58\nHistoria strasznie mi się podoba. Nie jest banalna. Do tego technicznie dobrze pisana. Nic tylko czekać na resztę:) Choć byłoby przykro jakby na kolejną część trzeba było czekać 2 miesiące.\nMikorie 12 maja 2013 11:40\nJak ty cudownie piszesz! Uwielbiam cię i twoje pomysły!\nZwykle nie przepadam na historiami które dzieją się w takim bardziej naszym świecie niż tym z anime, ale jak tu u ciebie nie zrobić wyjątku? Nie mam słów po prostu, cholernie mi się to podobało! Jestem ciekawa co teraz zrobi Naruto, kiedy wszystkiego się dowiedział? I jak jest na prawdę, bo podejrzewam, że w tym wszystkim jest jakiś haczyk. Zazdroszczę ci talentu, na prawdę. :3\nObowiązkowo proszę mnie powiadamiać o nowych notkach na moim blogu w zakładce spam : sasuke-i-erin.blog.pl ! :3\nPozdrawiam i życzę dużo weny i czasu na pisanie. Czekam na kolejny rozdział. ;*\nMikorie 12 maja 2013 11:43\nPs. Dodaję do linków. :3\nEta -chan 18 maja 2013 14:11


Jasna Góra: paulińscy klerycy złożyli śluby wieczyste | eKAI\nCzęstochowska Jasna Góra: paulińscy klerycy złożyli śluby wieczyste\n08 kwietnia 2013 | 18:46 | kar Ⓒ Ⓟ\nKościół potrzebuje waszego świadectwa, potrzebuje życia konsekrowanego, które z odwagą, w sposób twórczy podejmuje wyzwania naszych czasów. Wobec szerzenia się hedonizmu, od was oczekuje się odważnego świadectwa czystości będącej wyrazem serca, znającego piękno i cenę Bożej miłości – mówił w homilii o. Izydor Matuszewski.\nPodczas Eucharystii neoprofesi wypowiedzieli najważniejsze słowa w swoim życiu, składając profesję wieczystą. – W odpowiedzi na Boże wezwanie, do pełniejszego naśladowania Chrystusa, mając stanowczą wolę całkowitego poświęcenia się Jemu, ja brat, dobrowolnie ślubuję: czystość, ubóstwo i posłuszeństwo, aż do śmierci – przyrzeczenie to po kolei wypowiedziało pięciu zakonników.\n„Dla mnie śluby wieczyste są ostatecznym związaniem się z Bogiem i paulińską wspólnotą oraz wielką łaską”, podkreślił br. Andrzej Czuszel. – Śluby oznaczają, że nie ma poza Jezusem żadnego zbawienia. Ja wiem, że będąc powołany do życia zakonnego nigdzie indziej nie będę szczęśliwy. Tylko Jezus Chrystus daje szczęście. Bardzo się cieszę, że mnie powołał do takiej drogiej, choć na nią nie zasługuję. To wielka łaska, zastanawiałem się dlaczego mnie Bóg powołał, ale myślę, że z Jego pomocą będę mógł służyć Kościołowi – powiedział kleryk.\nZ kolei br. Paweł Kaczmarek, przyznał, że to rodzice pogłębili jego miłość do Boga i m.in. to sprawiło, że wybrał drogę kapłańską. Dzisiaj jest im wdzięczny za wychowanie i za modlitewne wsparcie. – Bardzo pomogli mi rodzice w odkryciu powołania. Kiedyś powiedzieli mi, że nie należę do nich tylko do Niej. Oddali mnie pod opiekę Matki Bożej. To świadectwo rodziców sprawiło, że dzisiaj złożyłem śluby wieczyste – powiedział br. Paweł.\nO. Arnold Chrapkowski, wikariusz generalny Zakonu św. Pawła I-go Pustelnika, podkreślił, że złożenie profesji wieczystej przez kolejnych zakonników jest radosnym i ważnym wydarzeniem dla całej wspólnoty.\n– To wielkie wydarzenie, nie tylko dla tych młodych mnichów, ale dla całego Zakonu Paulinów. Pragniemy dziś dziękować za tych pięciu braci i za brata Iwana, który wczoraj w Chorwacji również złożył profesję wieczystą. O. Arnold przypomniał, że młodzi klerycy włączają się w sposób trwały, dozgonny w życie, działalność i posłannictwo białych mnichów.\n– Ten dzień Zwiastowania Pańskiego jest też takim znakiem do naśladowania Najświętszej Maryi Panny do tego, aby Ci klerycy zawsze mieli umysły i serca otwarte na działanie Bożej woli – zakończył wikariusz generalny paulińskiego Zakonu.\nPo przyrzeczeniach każdy z braci otrzymał biały płaszcz zakonny, a podczas ceremonii nałożenia szaty usłyszał słowa: „Przyjmij szatę zbawienia i płaszcz sprawiedliwości, aby duch ojców naszych ubłocił Cię obfitością charyzmatów właściwych naszemu Zakonowi”.\nDo złożenia ślubów wieczystych paulini przygotowują się przez wieloletnią formację, w czasie której składają przyrzeczenia czasowe. Mnisi realizują zakonny charyzmat poprzez służbę kapłańską i posługę brata zakonnego.\nCharyzmatem członków Zakonu św. Pawła I-go Pustelnika jest modlitwa. Paulini łączą w swojej posłudze dwa nurty życia zakonnego: kontemplację i duszpasterstwo. Zasadniczym rysem duchowości paulinów jest Maryjność, kontemplacja Boga w samotności, umiłowanie modlitwy liturgicznej i pokuty, działalność duszpasterska oraz służba pielgrzymującemu Ludowi Bożemu.


Kaczyński i Morawiecki? Lepszej prawicy nie będzie — Klub Jagielloński\nDyrektor Centrum Analiz Klubu Jagiellońskiego o charakterze polskiej prawicy 7 października 2020\nKaczyński i Morawiecki? Lepszej prawicy nie będzie\nAutor ilustracji: Magdalena Karpińska\nMorawiecki zdaje test zdolności politycznego przywództwa, wykorzystania zasobów i pokonania istotnych ograniczeń, które przed nim stoją.\nPiS-owską zaprawą jest swoista wspólnota losu powodująca, że jest to partia ludzi o silnym i częściowo uzasadnionym poczuciu wykluczenia.\nWyborców nigdy nie porywali umiarkowani konserwatyści, którzy, co prawda, nie zgadzali się z Michnikiem, ale chcieli polityki cywilizowanej.\nObecna konstelacja, w której Morawiecki kontroluje dużą część rządu, to być może maksymalny wpływ, jaki biała prawica może osiągnąć.\nAlternatywą wobec obecnego PiS-u nie jest prawica odpowiedzialna, elegancka i ambitna, ale zsekularyzowana, antywspólnotowa i antyzachodnia.\nJarosław Kaczyński miał wokół siebie mnóstwo ludzi, którzy pomagali mu bić się o władzę, ale niewielu, którzy pomogliby mu ją sprawować. Mateusz Morawiecki jawił się jako jedyny polityk, który szanuje przeszłość i rozumie teraźniejszość, a więc będzie w stanie zadbać o przyszłość. Uwierzył, że potrafi pchnąć Polskę na modernizacyjne tory, jednocześnie nie spychając jej tożsamości zanurzonej w historii do rowu. Intuicja nie zawiodła prezesa. Morawiecki pomógł dokonać niemożliwego. Polska wydawała rekordowe środki na redystrybucję, ale dzięki uszczelnieniu podatków przez ludzi Morawieckiego to sytuacja finansów publicznych była bardzo dobra. Niemal wszystkie wskaźniki gospodarcze i społeczne się poprawiały. Trudności w poszerzaniu władzy nie wynikają z deficytów Morawieckiego. Kluczowe jest słabe społeczne poparcie białej prawicy, którą on reprezentuje. To przede wszystkim efekt względnie trwałej tożsamości prawicy III RP, która w swojej masie jest czerwona i budowana na innych emocjach.\nPodpisana przez liderów Zjednoczonej Prawicy umowa koalicyjna i dokonana rekonstrukcja kończy okres kilkutygodniowego napięcia w obozie dobrej zmiany. Ci, którzy oczekiwali, że przyniesie ona przełomowe rozstrzygnięcia, musieli się zawieść. Choć wiele się działo, to finalnie niewiele się wydarzyło. Uzgodnienia wskazują raczej na kruchy rozejm niż trwały pokój. Nie dają także jasnej odpowiedzi, jak zmienią się dotychczasowe koalicyjne zasady gry i co w praktyce oznacza wejście Jarosława Kaczyńskiego do rządu.\nNajważniejsze nie jest to, co zostało ustalone, ale to, co się ostatecznie nie dokonało. Solidarna Polska nie została wyrzucona z rządu. Mimo mocnego ostrzału i buńczucznych zapowiedzi wielu polityków PiS-u partia Ziobry nie wyszła z tej konfrontacji przesadnie osłabiona. Dalej jest w koalicji, mimo że przez ostatnie miesiące widowiskowo podkopywała pozycję premiera. Wpychała go w wojnę światopoglądową. Oczekiwała niemożliwych sukcesów w unijnych negocjacjach budżetowych. Podważała kierunek transformacji energetycznej forsowanej przez otoczenie Morawieckiego. Ziobro w zasadzie bez kosztów zachował swoje ministerstwo, a także wpływ na obsadę dwóch wiceministrów i ministra w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.\nKluczowym pytaniem w nowej rzeczywistości jest to, czy wejście Jarosława Kaczyńskiego do rządu oznacza wzmocnienie, czy osłabienie Mateusza Morawieckiego. Z jednej strony rola Kaczyńskiego pilnującego Ziobry nasuwa skojarzenia z podwórkową prośbę prymusa-słabiaka do starszego kolegi, aby pilnował intruza, który mu dokuczał na osiedlu. Wejście prezesa PiS-u do rządu może być więc zamanifestowaniem, że mimo swojej pozycji Morawiecki samodzielnie nie radzi sobie z Ziobrą. Nie jest to dobry prognostyk przed zapowiadaną zmianą warty w PiS-ie.\nZ drugiej strony w krótkim czasie Kaczyński ukrócił wojny podjazdowe Ziobry z Morawieckim. Słyszymy o przygotowywaniu do roli wiceprezesa partii w miejsce Adama Lipińskiego. Sama struktura rekonstrukcji w jakimś sensie, jeśli zostanie obudowana wzmocnieniem standardów programowania prac rządu, ma szansę wzmocnić centrum decyzyjne wokół premiera. Przyjęcie niewyobrażalnej dla wielu roli zastępcy Morawieckiego może być więc interpretowane jako symboliczne zakończenie procesu wzmacniania pozycji byłego bankiera.\nNie ma jednak wątpliwości, że władzy w partiach politycznych i elektoratach nie zdobywa się przez namaszczenie. Żeby korona mocno osiadła, trzeba ją najpierw samodzielnie wytargać, a następnie wsadzić sobie na głowę. Nałożona przez innych zazwyczaj jest niestabilna i spada przy pierwszym potknięciu. Jakkolwiek Kaczyński zdaje się dziś bliski wskazania Morawieckiego na swojego następcę, to jednak sam premier, a nie prezes partii, musi skorzystać z tej szansy. Rozpoczyna on test zdolności politycznego przywództwa, wykorzystania zasobów i pokonania ograniczeń, które przed nim stoją. A te są niebagatelne i warto przyjrzeć się nim bliżej.\nKim Morawiecki nie jest?\nDlaczego Ziobro nie został ukarany mimo jawnych sygnałów nielojalności? Dlaczego nie stracił stanowiska i wpływów? Zdecydowała o tym nie tylko królowa polityki – arytmetyka. Liczba poselskich szabel w Sejmie jest istotnym, ale nie jedynym wyjaśnieniem. Odpowiedź może wydawać się zaskakująca: to w PiS-ie nie chciano przesadnie wzmacniać członka PiS-u, Morawieckiego, kosztem członka innej partii – Ziobry.\nDlaczego? Przecież na rzecz Morawieckiego działała nie tylko wspólna przynależność partyjna. Ziobrzyści zabierają miejsca na listach, więc przeciw wzmacnianiu szefa Solidarnej Polski przemawia elementarny interes wielu partyjnych działaczy.\nNacisk na porozumienie zarówno dołów, jak i partyjnej wierchuszki wynika nie tylko z obawy przed rządem mniejszościowym lub przyspieszonymi wyborami. Niedoceniany jest zupełnie inny czynnik. Bliskość ideowa, a przede wszystkim mentalna, przeciętnych działaczy PiS-u i SP jest większa niż przeciętnych PiS-owców z ekipą Morawieckiego.\nObserwacja ta jest oczywista nie tylko dla koneserów polityki. W powszechnym odbiorze SP to frakcja w PiS-ie, a nie osobna partia. Kiedy Ziobro jeździł po kraju, by przekonać do siebie wyborców, spotykał się z życzliwością wśród PiS-owskich wyborców, ale i z… niewiedzą, że nie jest członkiem PiS-u. Trudno się dziwić, bo przecież mentalnie SP to PiS na 110%. Solidarna Polska nie ma żadnych cech szczególnych. Nie istnieje nic (może poza wiekiem działaczy i ich nieco gorętszym temperamentem), co by tę partię różniło od tej, z której wyszła, a następnie zawiązała koalicję. Co innego Morawiecki ze swoim zapleczem.\nChoć od kilku lat to właśnie on jest premierem o niemałej popularności społecznej, wysokiej lojalności wobec Kaczyńskiego, a także wymiernych sukcesach, wciąż w PiS-ie przez wielu, zarówno działaczy, jak i sympatyków, nie jest darzony pełnym zaufaniem. Może to i sprawny premier, ale raczej z gatunku wynajętych technokratów, a nie ktoś, kto może być dla członków partii prawdziwym liderem. I właśnie z tego powodu wydaje się dziś prawdopodobne, że pomimo wysiłków Kaczyńskiego nie będzie ani jego pierwszym zastępcą, ani prawdziwym następcą.\nDla wielu działaczy tej partii ważny jest fakt, że na PiS-owskim szlaku bojowym przyłączył się nie pod Lenino, ale pod Berlinem. Nawet nie zdążył pobrudzić garnituru przed dumnym przemarszem wojsk po władzę między pobitymi wrogami. Morawieckiego nie było w PiS-ie, kiedy partia przeżywała lata wielkiej opozycyjnej smuty. W przeciwieństwie do pozostałych działaczy Morawieckiemu nigdy w oczy nie zajrzał egzystencjalny strach przed trwałą życiową marginalizacją. Długa dominacja liberalnych elit mogła powodować przecież blokadę rozwoju kariery, nie tylko politycznej, dla walczących z salonem III RP.\nWażne nie jest tylko to, gdzie w przeszłości Morawieckiego nie było, ale przede wszystkim to, gdzie wtedy był. Kiedy PiS-owski zakon walczył w okopach o głodzie i chłodzie, ale bez amunicji, Morawiecki robił prestiżową karierę w wykupionym przez zagraniczny kapitał banku – instytucji, która symbolizuje neoliberalny porządek, z którymi PiS jest na wojnie.\nJego korporacyjna biografia nie irytuje PiS-owskich działaczy tylko z tego powodu. Problemem jest to, że Morawiecki ściąga do polityki ludzi z rynku, z którymi współpracował w biznesie. Nabór innymi niż zwykle kanałami osób ulepionych z całkiem innej gliny nie może być uznany przez środowisko, które wyznaje swoje kryteria awansu. Biznesowy narybek premiera nie tylko nie ceni partyjnego kombatanctwa w III RP (co innego ewentualne epizody z twardej opozycji antykomunistycznej spod znaku Solidarności Walczącej, ale to raczej zrozumiałe biograficznie odstępstwo, a nie reguła), ale wyznaje zasady podważające jego wartość.\nWreszcie kluczowa pozycja byłego bankiera w obozie władzy podważa założenia prostego podziału, który pozwala działaczom partii Kaczyńskiego odnaleźć się w rzeczywistości. Podziału na dobry, skromny, wspólnotowy i zakorzeniony w tradycji lud oraz złe, liberalne i wypłukane z polskości elity. Unieważnienie tego podziału to zakwestionowanie także chętnie odgrywanej przez PiS-owców roli strażników polskości, która daje przyzwolenia na liczne ułomności pod warunkiem, że służba Polsce (czyli partii) jest wierna.\nPiS-owską zaprawą jest swoista wspólnota losu, która spowodowała, że jest to partia ludzi o silnym i częściowo uzasadnionym poczuciu wykluczenia. To wspólnota zbudowana na poczuciu krzywdy i odrzucenia. Taka też jest główna emocja prawicowego elektoratu.\nKim Morawiecki jest?\nNa tym tle premier jawi się jako postać nie z tego świata. Morawiecki jest pragmatycznym technokratą, choć nieignorującym obszaru wartości. Ma konserwatywne poglądy, ale nie widzi potrzeby budowania tożsamości prawicy wyłącznie na udziale w kulturowej wojnie. Walczy o polskie interesy w UE, ale respektuje zasady gry, jakie Unia stworzyła. Dla Morawieckiego przeszłość w PO nie jest oceniana gorzej niż przeszłość w SB. Choć walczy o władzę, to polityki nie sprowadza do tego wymiaru. Jego działania są zorientowane na wyzwania rozwojowe Polski, a nie pilnowanie, aby ją wyczyścić z uwolskich złogów. Jego marzeniem nie jest kontrrewolucja, w której leje się krew zdrajców Polski, a co najwyżej otwarcie ścieżek sprawiedliwego awansu dla bliskich mu ideowo osób, które dotąd były wykluczane.\nOwszem, premier zaakceptował i częściowo pewnie szczerze podziela PiS-owski mindset. W jego retoryce pojawiały się ostre akcenty, które zrażały do niego liberalne elity. Nie trzeba jednak doktoratu z retoryki, żeby widzieć, że nie jest to jego naturalna narracja. W przemówieniach nie wydaje się przesadnie autentyczny. Choć wielu działań, w tym reformy sądów, Morawiecki publicznie nie krytykował, to możemy podejrzewać, że przy niektórych z nich „głosował, ale się nie cieszył”.\nOd kilku lat Kaczyński mocno inwestuje w Morawieckiego, karczując przed nim las barier, z jakimi spotkał się w polityce były prezes banku. Zmiana na fotelu premiera, gdy rekordy popularności biła Beata Szydło, była partyjnie niezrozumiała. Ze względu na kwestie państwowe to decyzja jak najbardziej zasadna. Kaczyński doskonale zdaje sobie sprawę, że kraj to skomplikowana maszyna, która wymaga niestandardowych kompetencji. Prezes dobrze widział o tym, że Szydło pełniła funkcję, która ją przerastała, że nie miała potencjału, nie tylko żeby Polską rządzić, ale nawet nią administrować.\nOkres inkubacji Morawieckiego w obozie dobrej zmiany był za krótki, żeby od razu uczynić go szefem rządu. Dlatego Kaczyński czekał na dogodny moment, by skończyć z improwizacją i zamknąć ten stresujący dla wszystkich etap. Morawiecki z doświadczeniem w zarządzaniu dużą korporacją, znający języki, obyty na międzynarodowych salonach, a przy okazji mocno zanurzony w polskości i podzielający diagnozy gospodarcze i społeczne obozu prawicy był dla Kaczyńskiego oczywistym skarbem.\nKandydatów do rozpalania społecznych emocji w PiS-ie było, co prawda, na pęczki, ale gorzej, gdy trzeba było wskazać tych, którzy nie byli bezradni wobec rzeczywistości. Kaczyński miał wokół siebie mnóstwo ludzi, którzy pomagali mu bić się o władzę, ale niewielu, którzy pomogliby mu ją sprawować. Morawiecki był tym rodzynkiem, z którym Kaczyński mógł coś zbudować, a nie tylko zniszczyć. Jawił się jako być może jedyny polityk, który szanuje przeszłość i rozumie teraźniejszość, a więc będzie w stanie zadbać o przyszłość. Uwierzył, że potrafi pchnąć Polskę na modernizacyjne tory, jednocześnie nie spychając jej tożsamości zanurzonej w historii do rowu.\nIntuicja nie zawiodła Kaczyńskiego. Morawiecki pomógł dokonać niemożliwego. Polska wydawała rekordowe środki na redystrybucję, ale dzięki uszczelnieniu podatków przez ludzi Morawieckiego to sytuacja finansów publicznych była bardzo dobra. Niemal wszystkie wskaźniki gospodarcze i społeczne się poprawiały. Także ekonomiczny aspekt walki ze skutkami pandemii należy oceniać w kategoriach sukcesu. Spadek PKB, jak i wzrost bezrobocia okażą się relatywnie niskie, gdy spojrzymy na sytuację innych państw europejskich. Przygotowana w rekordowym czasie pomoc polskim przedsiębiorcom, choć nie bez skaz, okazała się tarczą chroniąca przed gospodarczym armagedonem.\nChoć kryzys demokracji w Polsce miał przez ostatnie lata stałą kolumnę w zagranicznych czasopismach, to jednocześnie odnotowywaliśmy rekordowe zaufanie rynków. Jeśli wierzyć Radosławowi Sikorskiemu, który dekadę temu podczas swojego expose szefa MSZ wyjaśniał, że wiarygodność państwa powinna być mierzona kosztem obligacji, to Polska za Morawieckiego znajduje się w najlepszej kondycji w historii.\nJeśli jakieś ciekawe ruchy instytucjonalne w rządzie się pojawiały w ostatnich latach, to zazwyczaj pochodziły one z zaplecza premiera. To zaś, co było dla jego rządu największym obciążeniem z reformą sądów na czele, pochodziło zazwyczaj z okolic Ziobry i jego akolitów. Jedyną winą Morawieckiego było to, że nie miał miał wystarczającej siły, aby blokować ułańskie szarże i musiał robić dobrą minę do złej gry.\nDlaczego biała prawica nie może liczyć na więcej\nTrudności w poszerzaniu władzy wynikają nie z deficytów Morawieckiego – umiarkowanej charyzmy, towarzyskiej sztywności czy oratorskich zdolności zbliżonych do syntezatora mowy Iwona. Problem nie polega nawet wyłącznie na braku sympatii PiS-owskich działaczy. Kluczowe jest słabe społeczne poparcie białej prawicy, którą on reprezentuje. To przede wszystkim efekt względnie trwałej tożsamości prawicy III RP, która w swojej masie jest czerwona i budowana na innych emocjach.\nŻądza rewanżu na elitach, które nieustająco pogardzały konserwatystami, stanowiła podstawową emocję konstytuującą prawicę po 1989 r. Prawicowego elektoratu nigdy nie porywali umiarkowani centroprawicowcy, którzy, co prawda, nie zgadzali się z Michnikiem, ale chcieli prawicy cywilizowanej, o przyjaznej i przyjemnej twarzy. Taka prawica dla tego elektoratu zawsze była co najwyżej tolerowana, ale nigdy nie kochana. To nie pech, partyjna nieudolność czy brak medialnego wsparcia, ale zasady demokracji spowodowały, że biała prawica na polskiej scenie partyjnej nie była niczym więcej jak elementem przygodnym, dekoracją i tłem prawicy pełnokrwistej, którą rozumiał i popierał elektorat. Nie jest prawdą, że taki elektorat stworzył Kaczyński. On go jedynie rozpoznał i przedstawił mu ciekawą polityczną ofertę.\nPrzewaga czerwonych emocji nad białą merytokracją nie jest efektem intuicji, ale obserwacji. W historii III RP mieliśmy sporo projektów politycznych, które chciały być umiarkowanie centroprawicowe i uciec od endeckiego wizerunku Polaka-katolika, który pełny jest negatywnych emocji i pretensji wobec otaczającego go świata. Ich los był jednak symptomatyczny. Lata 90. pełne były historii kanapowych partyjek spod znaku Partii Konserwatywnej, jej wcześniejszym i późniejszych mutacji. I później nie brakowało chętnych do budowy czegoś prawicowego, ale nie za bardzo, odrzucającego wyroki salonu, ale bez konieczności nieustannej konfrontacji – konserwatywnej, ale nie obskuranckiej. Polska XXI, Polska jest Najważniejsza czy wreszcie Polska Razem Jarosława Gowina to projekty białej prawicy, które łączyło jedno – nie miały wyborców. Cechę tę podziela zresztą obecna partia Gowina, czyli Porozumienie. Choć ma wiele rzadkich w polityce zasobów, to nie można do nich zaliczyć dużego elektoratu.\nTrzeba przypomnieć, że pierwsza partia Jarosława Kaczyńskiego, czyli Porozumienie Centrum, miała być w zamyśle białą prawicą. Została zbudowana nie tylko w opozycji do Unii Demokratycznej, ale także w kontrze to prawicy antyinteligenckiej, klerykalnej i narodowej. Była to zarazem partia wielonurtowa, w której toczyła się realna dyskusja programowa. Jedyną w zasadzie mocniejszą emocją był antykomunizm, ale i w tym wypadku nie był on podszyty ludową zemstą, ale umotywowany troską o legitymizację systemu politycznego. Odpowiedź na pytanie, dlaczego partia ta nie osiągnęła sukcesów, dawał legendarny sondaż wykonany na zlecenie PC w połowie lat 90. Wynikało z niego, że elektorat polskiej chadecji, konserwatyzmu żoliborskiego, był zbiorem pustym.\nPolska inteligencja odrzucała wszystko, co pachniało prawicą na kilometr, widziała w niej zagrożenie dla modernizacji kraju na bezrefleksyjną, zachodnią modłę. Prawicowy elektorat z kolei szukał nie programu naprawy państwa, ale kogoś, kto zrozumie jego gniew. W efekcie jedynymi zwolennikami tego nurtu byli jego autorzy – Kaczyński i Dorn.\nTworząc PiS, Kaczyński wiedział, że musi iść na kompromisy z rzeczywistością, jeśli jego partia ma grać w ekstraklasie, a nie kopać się po czole w politycznej okręgówce. Dlatego stworzył formację, która miała ofertę przede wszystkim dla mas, a nie dla elit. Nie dodawało jej to uroku, ale konsekwentnie zwiększało społeczne poparcie. W PiS-ie z założenia mieli mieścić się wszyscy na prawo od dawnego PC, ale nawet kilka lat po powstaniu była partią w dużym stopniu respektującą społeczne hierarchie i polską wersję demokracji liberalnej wraz z jej nieformalnymi regułami. Jeszcze po wygranej w 2005 r. w wyborach prezes Kaczyński zachowywał się ostrożnie, negocjując z PO koalicję. Nominacja Stefana Mellera na szefa MSZ była symbolicznym sygnałem wysłanym w stronę elit liberalnych, że nie będzie PiS-owskiej rewolucji, a co najwyżej ewolucyjna próba zmiany reguł politycznej i państwowej gry. A jednak prawdziwe zwycięstwo przyszło dopiero wtedy, kiedy PiS zmarginalizowało Samoobronę i Ligę Polskich Rodzin, a także przejęło ich elektoraty, w efekcie przestało się oglądać na elity. Co prawda, w 2007 r. Kaczyński oddał władzę PO, ale cofnięcie to miało charakter taktyczny. Zastrzyk katolicko-narodowego populizmu pozwolił PiS-owi przekroczyć masę krytyczną i sięgnąć po pełnię władzy, choć przyszła ona dopiero po ośmiu latach cierpliwego czekania.\nNigdy PiS by tego nie dokonał, gdyby nie wzmocnienie czerwonego nurtu jakobińskich rewolucjonistów spod znaku Macierewicza lub ojca Rydzyka. Artyleryjski atak salonu, niechęć niezależnych ekspertów do współpracy, lekka redukcja centrowych wyborców i psychiczny koszt wizerunkowego zjazdu w stronę obciachowej formacji polskiej prowincji to z perspektywy walki o władzę koszty warte poniesienia. Przejęcie i obsługa niemałych elektoratów LPR i Samoobrony pozwalały przecież na partyjną hegemonią po prawej stronie sceny politycznej. Był to zarazem dla PiS-u moment przełomowy, bo przechylił jego tożsamość w stronę rewanżystowskiej partii, dla której naczelnym celem jest zmiana dystrybucji społecznego szacunku w Polsce, a wszystkie pozostałe miały być pod niego podporządkowane.\nAntyliberalny entourage pozwalał kanalizować potężny społeczny gniew wywołany transformacyjnym szokiem. Ci, którzy myślą, że PiS byłby lepszą partią bez Macierewicza, Pawłowicz i Ziobry, zapominają, że byłaby to wówczas partia niemająca zdolności do samodzielnego rządzenia. Chcąc rządzić, byłaby najpewniej zmuszona wchodzić w koalicję z większymi radykałami.\nCzerwoni nad białymi\nParadoksem jest, że jakobinizacja PiS-u powstępowała wraz z czasowym oddaleniem od początków III RP. Ostremu językowi sprzyjała polaryzacja polityczna, którą przyspieszyła rewolucja technologiczna zamykająca ludzi we własnych bańkach informacyjnych. W tych okolicznościach nie może dziwić, że PiS opuściło wielu umiarkowanych polityków, którzy nie chcieli iść na wojnę i najlepiej czuliby się we wspólnym rządzie PO i PiS-u.\nPierwsza duża fala odejść przypadła na 2007 r. Wówczas przed wyborami obóz zmienili m.in. Radosław Sikorski, Bogdan Borusewicz, Antoni Mężydło. Ważnym wydarzeniem była katastrofa smoleńska. Śmierć Lecha Kaczyńskiego osłabiała nurt prawicy państwowej, która miała odwagę stawiania granic rewolucji i odżegnywania się od pogłębiania podziałów wspólnoty narodowej. Smoleńsk zabrał do grobu jej patrona, a niedługo potem spowodował kolejne odejście polityków skupionych wokół byłego prezydenta. Stworzona została partia Polska Jest Najważniejsza. Takie osoby, jak Paweł Kowal, Joanna Kluzik-Rostkowska i Paweł Poncyliusz symbolizowali tzw. miękką prawicę, która miała konserwatywne podglebie, ale uciekała przed konfliktem. Nie była zdolna do taplania się w politycznym błocie i nie chciała konfrontacji z liberalnymi elitami. Nic dziwnego, że po latach większość tamtych polityków znalazła się ostatecznie w PO. Z PiS-em w burzliwych okolicznościach rozstawali się też, i to więcej niż raz, intelektualnie suwerenni politycy, tacy jak Ludwik Dorn czy Kazimierz Ujazdowski.\nIch odejście z PiS-u miało znowu systemowy, a nie jedynie personalny charakter. Wynikało ze stopniowego zejścia PiS-u na bardziej radykalne pozycje. W miarę upływu czasu partia ta stawała się coraz bardziej wiecowa, a coraz mniej salonowa. Nie zmieniała tego liczna grupa profesorów, bo, wchodząc do PiS-owskiego obozu, rozsmakowali się w konfrontacji z salonem, który z powodu ważnych uprzedzeń wobec ludzi o odmiennych poglądach zamykał przed nimi drzwi. Ale to nie oni zmieniali partię, ale partia zmieniała ich.\nOczywiście, masowość partii powoduje, że wciąż w jej szeregach sporo jest ludzi o bardziej koncyliacyjnym nastawieniu, ale są dziś albo w ewidentnej mniejszości, albo w taktycznym przyczajeniu. Wielu zapewne woli nawet nie ujawniać swojej prawdziwej natury w obawie przed rewolucjonistami, którzy w każdej chwili mogliby zdemaskować delikwentów jako niepewny element rewolucji.\nDopiero mając na uwadze powyższe procesy, można zrozumieć, dlaczego brak wsparcia PiS-owskich działaczy dla Morawieckiego nie jest ewenementem. Raczej zastanawia jak to możliwe, że w ogóle rozpatrujemy go jako kandydata na lidera partii. Morawiecki reprezentuje postawę i kompetencje, na które nie ma społecznego, a zarazem i partyjnego popytu. Obecna konstelacja partyjna, w której Morawiecki kontroluje i tak dużą część rządu, to być może maksymalny wpływ, jaki biała prawica w Polsce może osiągnąć. Pozycję tę Morawiecki zawdzięcza głównie autorytetowi Kaczyńskiego, który z propaństwowych odruchów roztacza nad premierem ochronny parasol.\nZ drugiej strony nie możemy zapominać o tym, że do zwycięstwa prawicy potrzebna była właśnie ta biało-czerwona drużyna prawicy. Chociaż PiS w formacie jakobińskim gwarantował sobie pozycję hegemona na opozycji, to nie był zdolny do samodzielnego przejęcia władzy. Nie jest przypadkiem, że sukces przyszedł dopiero wówczas, gdy na miejsce wypchniętych, umiarkowanych, zawodowych polityków od zawsze orbitujących wokół prawicowych partii Jarosław Kaczyński zaczął szukać zastępców. Nie zapominajmy, że u podstaw przełomu 2015 r. stała nominacja mało znanego krakowskiego akademika z elitarnej rodziny na kandydata na prezydenta, ale też wpuszczenie na eksponowane pozycje w obozie profesora specjalizującego się w badaniu społeczeństwa obywatelskiego czy utożsamianego z Kościołem łagiewnickim byłego polityka Platformy Obywatelskiej. Bez Dudy, Glińskiego, Gowina i wreszcie Morawieckiego prawica byłaby pewnie bardziej zjednoczona, ale w opozycji.\nTrudno sobie jednak wyobrazić, że wpływy białej prawicy mogą być większe niż dziś. Zawsze była przecież elementem towarzyszącym, a nie konstytutywnym dla prawicowego elektoratu.\nNiepoprawnymi optymistami są ci, którzy wciąż liczą na ucywilizowanie się prawicy w przyszłości z powodu wyczerpywania się sporu o genezę III RP. To scenariusz, mam nadzieję, nie w pełni wykluczony, ale raczej mniej niż bardziej prawdopodobny. Rosnąca polaryzacja tworzy ciśnienie, które miażdży wszystko, co umiarkowane i centrowe. Redukuje i tak minimalny popyt na państwo i narodowotwórczo inkluzyjne narracje. Miejsce PiS-u w przyszłości może zająć nie prawe skrzydło Unii Wolności, ale alt-rightowa Konfederacja lub inne ugrupowanie skierowane do jej dzisiejszych wyborców.\nAlternatywą wobec obecnego PiS-u nie jest więc prawica odpowiedzialna, elegancka i ambitna, ale zsekularyzowana, antywspólnotowa i antyzachodnia. Przeszłość i przyszłość jasno wskazują, że zadziwiające nie jest to, że biała prawica w tak niewielkim stopniu wpływa dziś na Polskę. Dziwić powinno raczej to, że dziś ma tak duże wpływy. Każdy, kto jej kibicuje, nie powinien się więc martwić, ale delektować chwilą. Lepszej prawicy w Polsce prawdopodobnie nie będzie.


usos web - MACROWEB\nStrona główna Tagi Usos web\nusos web - znajdujesz się na podstronie zatytułowanej: usos web. Oznacza to, że dowiesz się w tym miejscu wszystkiego, czego konkretny temat dotyczy. Możesz dodać tą podstronę do swoich ulubionych zakładek i śledzić przyszłe aktualizacje niniejszego tagu. Odwiedź również stronę główną serwisu i posiłkuj się nauką, technologią i przeróżnymi ciekawostkami z wody, ziemi i nieba. Prezentujemy również treści w serwisie YouTube i Facebook, zachęcamy do obserwowania naszych kanałów gdzie udostępniane są treści, które z pewnością Was zaciekawią. Piszemy i nagrywamy na tematy przyciągające uwagę!\nMACROWEB - 11 marca 2022\nusos web - wszystko na ten temat


Polski ład się wali - WP Wiadomości\nPolski ład się wali\nPolski Ład nie będzie aż takim sukcesem, jak planowali rządzący. Ani też aż taką katastrofą, jak chcieliby tego przeciwnicy obecnej władzy. Teraz kolej na opozycję, aby przedstawiła swoją wizję nowego ładu - pisze Rafał Kalukin w tygodniku "Polityka".\nPremier Mateusz MorawieckiŹródło: Getty Images, fot: Maciej Luczniewski/NurPhoto\nChcieli może i dobrze, chociaż głównie dla siebie. Wyszło jak zawsze. Szumnie reklamowany Polski Ład okazał się dosyć typowym wykwitem pisowskiej legislacji. Czyli produktem pod każdym względem wybrakowanym, niespójnym i zagmatwanym, pełnym bubli. Jak tylko wszedł w życie, od razu trzeba było odkręcać błędy.\nSkutki tych najważniejszych, bo dotyczących szerokich grup pracowników, poznaliśmy natychmiast. Osobiście odczuli je nauczyciele, górnicy, mundurówka, emeryci. Kolejne usterki ujawniać się będą miesiącami, jeśli nie latami – chociaż pewnie już bez takiego zainteresowania opinii publicznej. Największym polem minowym w Polskim Ładzie jest bowiem prawo podatkowe dla firm, z natury bardziej skomplikowane, a teraz obrócone w prawdziwe grzęzawisko niejasnych i często sprzecznych przepisów. Dla doradców podatkowych już nastał czas hossy.\nSwoją drogą nie najlepiej świadczy o planistach z Nowogrodzkiej, że po tylu latach rządzenia nie rozpoznali własnych ograniczeń. Potrzeba skonstruowania ekstradopalacza na drugą część kadencji była zrozumiała. Ale po co rzucać się na głęboką wodę z projektem tak trudnym i wrażliwym na błędy, jak całościowa reforma podatkowa? Do tej pory legislacyjna sprawność tej ekipy wyczerpywała się w stosunkowo prostych operacjach, takich jak program 500 plus, dodatkowa emerytura albo obniżenie wieku emerytalnego. Ale już próby grzebania w systemach złożonych – co wymaga precyzyjnej koncepcji, znajomości mechanizmów działania państwa, no i przede wszystkim czasu – przeważnie prowadziło PiS do mniej lub bardziej widowiskowych wywrotek.\nTrudno zresztą, aby było inaczej. Owa niemożność ściśle wiąże się z ograniczeniami partyjnego co do zasady państwa. Wystarczy wspomnieć o Rządowym Centrum Analiz (wcześniej Centrum Analiz Strategicznych), które teoretycznie powinno być swoistym "mózgiem" państwa, miejscem wykuwania się długofalowych koncepcji, a faktycznie zajmuje się rozbudowanym wyborczym marketingiem. To tutaj pozyskiwane są bardzo szczegółowe dane o partyjnych preferencjach Polaków, które służą potem za główną podstawę prac nad projektami ustaw. Złotousty Waldemar Paruch, który do ostatnich wyborów stał na czele ówczesnego CAS, otwarcie o tym w mediach opowiadał. I nie ma podstaw sądzić, aby jego dyskretniejsi następcy cokolwiek tutaj zmienili.\nNie ma więc na horyzoncie tej władzy obywateli jako ogółu, są jedynie wyborcy. Jedni popierają władzę, inni skłaniają się ku opozycji. O tych pierwszych należy więc zabiegać i stale ich nagradzać. Drudzy nie są specjalnie potrzebni, chyba że jako rezerwuar materialnych zasobów do ewentualnego wykorzystania. Tyle że prawdziwe społeczeństwo jest organizmem zbyt skomplikowanym, aby ustawiać je wedle tak prostych reguł. Rozmaicie kształtują się interesy poszczególnych jego grup, częstokroć poza dosyć prostymi politycznymi szablonami.\nCzego skupione tylko na politycznej analizie państwo nie jest w stanie dostrzec. Widzi bowiem tylko na jedno oko, uruchamia tylko jedną półkulę mózgu. W tej sytuacji każda próba głębiej schodzącej systemowej zmiany skazana jest na ułomność, gdyż ignoruje uwarunkowania pozapolityczne. Błędy wynikają więc nie tyle z realizacyjnego niechlujstwa, co ogólnej reguły. Modelowym tego przykładem w Polskim Ładzie jest ulga dla klasy średniej, sztucznie wklejona już po wstępnym ogłoszeniu założeń programu i tylko po to, aby PiS ograniczyło sondażowe straty w nieco lepiej zarabiających elektoratach. Ale zaoferowano podatnikom korzyść nie do końca pewną, której przyjęcie jest ryzykowne. W ten sposób nie buduje się zaufania do państwa.\nW heroicznych zmaganiach rządzących z wdrażaniem Polskiego Ładu jest coś tragikomicznego. Chwilami przypominają popularną niegdyś animację dla dzieci "Sąsiedzi". Jej bohaterowie to dwie pocieszne fajtłapy, które w każdym odcinku próbują wykonać jakąś domową czynność bądź drobną naprawę. I choć entuzjazmu im nie brakuje, nigdy nie potrafią jej dobrze zaplanować. Stale więc improwizują, co rusz wpadając w tarapaty, z których wydostają się przy pomocy kolejnych wymyślanych ad hoc coraz bardziej nonsensownych rozwiązań. Na koniec jakoś udaje im się osiągnąć pierwotnie zamierzony cel, ale za cenę ogólnej ruiny całej przestrzeni.\nPolski Ład do naprawy. Zajmie się tym wiceminister Soboń\nZ Polskim Ładem może nie będzie aż tak źle, prędzej już końcowy rezultat okaże się połowiczny. Rząd początkowo łatał ustawowe defekty wątpliwymi prawnie rozporządzeniami, a w końcu zdecydowano się – najwyraźniej raz jeszcze pod presją sondaży – ostatecznie stępić jego ostrze. Poszerzając zasięg ulgi dla klasy średniej, premier Morawiecki ogłosił przed weekendem, że jeśli ktoś straci w nowym systemie, to jeszcze przez dwa lata będzie mógł się rozliczyć w starym. Co wygląda już wręcz na kapitulację i sporo mówi o rosnącej kruchości tego gabinetu. Co nie zmienia faktu, że pokraczny podatkowy twór zapewne już z nami zostanie.\nPierwsze reakcje społeczne na Polski Ład wyraźnie skonfundowały rządzących. Każdy dzień ponoworocznego zamętu oznaczał kolejne wizerunkowe straty. Ilustrowały to zrealizowane w krótkim odstępie czasu dwa sondaże pracowni United Surveys. W pierwszym z 9 stycznia (dla Wirtualnej Polski) dominowali entuzjaści Polskiego Ładu: 48 proc. badanych dobrze oceniało nowy system podatkowy, podczas gdy 41 proc. miało o nim kiepskie mniemanie. Ogólną ocenę raczej jednak dyktowały polityczne sympatie niż osobiste kalkulacje. Bo już tylko 26 proc. miało nadzieję zyskać w nowym systemie, podczas gdy ponad 31 proc. raczej przewidywało obniżkę dochodów. Ale ogólnie rzecz biorąc, ponad połowa (54,5 proc.) ankietowanych deklarowała, że do końca nie wie, jak Polski Ład wpłynie na ich sytuację materialną.\nBadanie zostało zrealizowane na samym początku polityczno-medialnego zamętu, który z każdym dniem narastał. Większość serwisów zaczynała się od doniesień o Polskim Ładzie, najczęściej w tonie alarmistycznym. Temat przebił nawet pandemię i kryzys ukraiński. Promocyjne billboardy Polskiego Ładu na ulicach polskich miast nagle stały się ironiczne. Władza wyraźnie zaczęła się cofać, premier Morawiecki przepraszał za "stres i nerwy", w szeregach PiS zaczęło się szukanie kozłów ofiarnych.\nKLIKNIJ W OKŁADKĘ, BY SIĘ PRZENIEŚĆ DO NOWEGO WYDANIA "POLITYKI"\nOkładka nowego numeru tygodnika "Polityka"Źródło: Polityka\nI jak to wszystko wpłynęło na nastroje? Badanie z 17 stycznia (dla "Dziennika Gazety Prawnej") pokazało przede wszystkim rosnącą dezorientację Polaków. Teraz już 73 proc. nie potrafiło ocenić, jaki będzie wpływ nowych rozwiązań na ich dochody. I jest to oczywisty problem wizerunkowy PiS. Władza okazała się tyleż nieporadna, co również mało wiarygodna. Zamiast budować oparcie w trudnych czasach, sama stała się źródłem chaosu i niepewności. Co zapewne musiała przyznać nawet część jej zwolenników.\nObietnice i defetyzm\nAle czy jest to równoznaczne z ogólnym politycznym fiaskiem Polskiego Ładu? Należałoby zachować ostrożność w ocenach. W końcu silny skok osobistej niepewności siłą rzeczy jest zjawiskiem przejściowym. Oto już mamy koniec miesiąca i dopiero teraz większość pracujących dostaje na swoje konta wynagrodzenia. Przeważnie okażą się one nieco wyższe (choć niewiele) niż do tej pory. Nagłośnione wcześniej problemy z deklaracją PiT-2 i ulgą dla klasy średniej staną się zatem co najwyżej anomalią. Przynajmniej w porównaniu z ujawnioną wymierną korzyścią, co przy okazji rozproszy nagromadzone obawy. Nawet jeśli będzie to korzyść mało spektakularna, a przynajmniej niewystarczająca w czasach szalejącej drożyzny. Wystarczy jednak, aby poczuć twardszy grunt pod nogami. Przynajmniej do chwili przyszłorocznego rozliczenia z fiskusem.\nToteż lada chwila pewnie usłyszymy, że władza raz jeszcze spełniła obietnicę, podczas gdy opozycja jak zwykle sypała piach w tryby i siała nieuzasadniony defetyzm. To konstrukcja propagandowa utrwalona w ostatnich latach, szczególnie dzięki sukcesowi programu 500 plus. Wtedy opozycja też straszyła, że jego skutkiem będzie zapaść finansowa państwa, a tak się nie stało, pieniądze co miesiąc płyną do kieszeni polskich rodzin i nawet zatwardziali liberałowie przestali otwarcie protestować, choć dług państwa rzecz jasna rośnie. To do dziś koronny dowód przeciwko opozycji, która w takim przekazie nie ma wyobraźni, dobrej woli i ogólnie nic nie może. Na takim tle lepiej za to widać hojność i sprawność władzy. Toteż odtworzenie tej starej płyty po perturbacjach towarzyszących wejściu w życie Polskiego Ładu może podziałać kojąco na część wyborców.\nPolityk PiS pokazał emeryturę matki. "To jak paski w TVP"\nSwoją drogą warto zauważyć, jak bardzo od czasów poprzednich rządów PiS zmieniła się hierarchia naszych politycznych priorytetów. W 2007 r. Zyta Gilowska, wówczas szefowa gospodarki w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, dopięła swoje sztandarowe reformy. Wtedy jeszcze w duchu liberalnym, chociaż z efektem jakże miłym dla polskich portfeli. Najpierw bowiem mocno obcięto składkę rentową, a następnie odchudzono skalę podatkową i obniżono progi. W efekcie dochody netto znacząco urosły – i to każdemu, bez względu na zamożność. A wszystko przy znacznym obciążeniu budżetu na ok. 20 mld zł rocznie. To mniej więcej tyle, ile niemal dekadę później kosztował program 500 plus. A proporcjonalnie nawet więcej, bo przecież od tamtego czasu urosło nam PKB.\nTyle że reforma Gilowskiej nie zdominowała wyobraźni wyborców, przynajmniej nie na tyle, aby uratować PiS przed utratą władzy. Fakt, że okazała się spóźniona i realne profity nadeszły po czasie. Ale nawet ich czytelna obietnica słabo się przebijała przez ogólny polityczny harmider. PiS zmęczył wtedy Polaków swoją konfrontacyjną polityką, stałym podtrzymywaniem napięcia, tropieniem układów, coraz to nowymi insynuacjami, również autorytarnymi ciągotami. I żadne materialne korzyści nie były w stanie tego zrekompensować.\nDzisiaj jest dokładnie na odwrót. Afera pegasusowa oburza przede wszystkim zdeklarowanych wyborców opozycyjnych, ale już ogół wydaje się raczej obojętny. Podobnie jak wcześniejsze zbrodnie popełnione na polskiej demokracji. Za to w centrum uwagi znajduje się właśnie Polski Ład, chociaż wpisany w szerszy kontekst spraw bytowych i procesów ekonomicznych, które z coraz większą siłą wpływają na nasze życie.\nTyle że ów prymat materialnych interesów wraz z upływem czasu coraz bardziej staje się bronią obosieczną. Głodnego stosunkowo nietrudno ogłupić ekwiwalentem chleba w postaci igrzysk. Ale człowiek w miarę syty ma już więcej do stracenia, toteż uważniej kalkuluje swoje interesy. Obserwowane dziś zaostrzanie przez PiS kursu politycznego, powrót do wojen kulturowych oraz tożsamościowe wzmożenie wydają się dosyć oczywistymi rozwiązaniami w sytuacji wyczerpywania się socjalnej obietnicy. Chodzi o to, aby odwrócić uwagę od spadającego materialnego komfortu życia, szczególnie w związku z podwyżkami cen żywności i nośników energii. Chociaż niespecjalnie się to rządzącym na razie udaje.\nI na dłuższą metę nie będzie też miała aż tak wielkiego znaczenia obrona nadszarpniętego wizerunku Polskiego Ładu. Polityczna ranga tego projektu od początku była zresztą nieco przeszacowana, a pogłębiające się skądinąd problemy niemal całkowicie ją teraz zerują. Przedsiębiorcy i tak sobie pewnie odbiją "ładowe" straty w cenach produktów i usług. A to z kolei jeszcze bardziej wzmocni presję inflacyjną, na czym najbardziej stracą dowartościowani teraz ubożsi. Choćby na tym przykładzie widać więc, że korzyści z reformy podatkowej wcześniej czy później staną się iluzoryczne.\nA do tego nie bardzo wiadomo, co tak naprawdę Polacy rozumieją pod pojęciem Polskiego Ładu. W założeniach miał to być kompleksowy projekt gruntownej przebudowy ekonomicznej, chociaż rząd z czasem zawęził jego rozumienie do samej tylko zmiany w redystrybucji dochodów. Slogan jednak się utrwalił, a jego pojemność i nieokreśloność skłania do wkładania weń rozmaitych treści. Nie tylko proponowanych przez rząd rozwiązań, ale i tego wszystkiego, od czego chciałby odwrócić społeczną uwagę: cen w sklepach i na stacjach benzynowych, drakońskich taryf za prąd i szczególnie gaz, rosnących rat kredytów. Tym sposobem Polski Ład staje się krzywym zwierciadłem rządowej propagandy. Szyderczym mianem ogólnej kondycji kraju po sześciu latach rabunkowej polityki zorientowanej wyłącznie na kapitalizację sondażowo-wyborczą.\nOpozycja niewiele jednak będzie z tego miała, jeśli nie zdoła precyzyjnie dostroić swojego przekazu do obecnych okoliczności. Bo rutynowe czarnowidztwo uprawiane przez część jej liderów – ale może w jeszcze większym stopniu przez niektóre media – nie wydaje się najlepszą odpowiedzią. Popularna dopiero co opowieść, że niemal każdy dopłaci do Polskiego Ładu, już za chwilę okaże się nieprawdziwa, bo większość jednak zyska. Tak samo teza o dobijaniu klasy średniej zacznie razić przesadą i egzaltacją.\nPodobnie może być zresztą z kwestią inflacji. Powszechne jest dziś straszenie, że już za kilka miesięcy osiągnie symboliczny dwucyfrowy poziom. Tylko co, jeśli tak się nie stanie? Zresztą przyjęta właśnie przez większość sejmową "Tarcza antyinflacyjna 2.0" zmierza właśnie do tego, aby krzywą inflacyjną wydłużyć i spłaszczyć. Nie będzie to miało większego wpływu na nasze wydatki, chociaż wystarczy, aby PiS ogłosiło sukces. Kolejny raz: opozycja straszyła, ale rząd sobie poradził. To proste socjotechniczne zagrywki, ale jak dotąd skuteczne. I to właśnie opozycja sama siebie co rusz wpędza w pułapki.\nDuda zabrał głos ws. bałaganu z Polskim Ładem\nTo w głównej mierze efekt ogólnego znękania po tej stronie barykady. Opozycyjnemu wyborcy nadal trudno zrozumieć, jak to jest, że PiS już dawno przekroczyło wszystkie czerwone linie, a mimo to wciąż znajduje się na czele sondaży. Tam gdzie rozum jest bezradny, do głosu zwykle dochodzą emocje. To źródło cyklicznych eksplozji nadziei, którym lud opozycyjny ulega przy okazji poważniejszych potknięć rządzących. Słyszymy wtedy, że miarka się przebrała i może wreszcie nadchodzi rychły kres złych rządów. Tyle że w spolaryzowanej polityce nie należy liczyć na spektakularny przełom. To raczej czas ciułania punktów, żmudnego ogrywania różnych obszarów, codziennego przeciągania liny. Co z kolei wymaga stabilności, z czym opozycja i jej wyborcy stale mają problem. Koniec euforii bez pokrycia zawsze jest bowiem początkiem depresji, i tak naprzemiennie.\nKurczowe chwytanie podsuwanych przez życie polityczne detali i gniewne nimi potrząsanie niewiele więc daje. Lepiej byłoby ich użyć w charakterze tworzywa do snucia całościowej opowieści o Polsce. Tej pod rządami PiS, które powoli zaczynają już zmierzchać. I tej przyszłej, pod innymi już rządami, której nikt na dobrą sprawę nie potrafi sobie dzisiaj wyobrazić. Tymczasem Polski Ład dostarcza znakomitej ku temu okazji. Właśnie dzięki temu, że wylał się z gorsetu przypisanych mu przez władzę znaczeń i zaczął żyć własnym życiem. Stając się coraz częściej synonimem ogólnego bałaganu, mnożących się utrapień, życiowej niepewności. Ale żeby naprawdę obalić stary ład, trzeba się pochwalić wizją nowego i lepszego.


Ośrodek Wypoczynkowy Elektromex - Ogłoszenia - Oglaszaj za darmo\nOśrodek Wypoczynkowy Ele...\ndodano: 2017.05.16 ważne do: 2020.04.18 wyświetleń: 425\nKorzystając z usług noclegowych Ośrodka można organizować wycieczki po Bieszczadach autobusami PKS lub własnymi środkami transportu. Nasza lokalizacja sprzyja planowaniu atrakcyjnych wycieczek pieszych. Można również korzystać z 1-dniowych wycieczek do Lwowa i na Słowację.\n26,- zł - w 4-osobowych domkach (7)\n24,- zł - w 3-osobowych domkach o wyposażeniu standardowym (16)\nIstnieje możliwość korzystania ze stołówki w sąsiednim ośrodku wczasowym (przykładowa cena obiadu: 12zł). Na terenie Ośrodka prowadzony jest sklep spożywczy (chleb, napoje, nabiał, piwo, zapiekanki, pizza, bar)\nMyczkowce, woj. podkarpackie ( Pokaż na mapie)


Cytrynowa ciepła sukienka JAJKO sklep XL-ka\nCytrynowa sukienka - JAJKO Angora\nUwaga: Pasek nie jest dołączany do sukienki.\nCytrynowa sukienka JAJKO\nTym razem lubiany przez was fason sukienki Jajko w pięknym cytrynowym kolorze. 20% dodatek angory sprawia, że sukienka sprawdzi się idealnie w okresie jesienno-zimowym. Sukienkę Jajko możesz zestawić z paskiem, dzięki czemu podkreślisz talię. Wygodny krój oraz miły w dotyku materiał sprawią, że poczujesz się w niej bardzo komfortowo. Sukienka z obniżoną linią ramion zagwarantuje swobodę ruchów. Luźny fason oversize zakamufluje boczki i inne mankamenty sylwetki w newralgicznej okolicy talii i brzucha. Dłuższy przód przysłoni kolana, natomiast krótsze boki sukienki delikatnie wyeksponują łydki, dzięki temu sukienka nie jest przytłaczająca. W składzie materiału: 75% wiskoza, 20% angora, 5% elastan. Produkt został uszyty w Polsce. Prać w temperaturze do 30°C.\nNaszym zdaniem: Sukienka Jajko doskonale sprawdzi się w codziennych stylizacjach plus size zarówno do pracy jak i na spotkanie ze znajomymi. Cytrynowy kolor pasuje do wielu różnych barw dzięki czemu bez problemu dobierzesz do sukienki pasujące dodatki.\nRozmiar uniwersalny: (42-50/52)


Karol Strasburger kojarzony jest przede wszystkim ze słynnym programem „Familiada”. Niewielu ludzi wie, że wieloletni prowadzący teleturniej TVP ma za sobą wielką tragedię. Jego żona, Irena, z którą był przez 32 lata, zmarła na białaczkę, o czym opowiedział w programie Wojciecha Jagielskiego - „Pozostała wielka pustka” - słuchamy.\nKarol Strasburger był trzykrotnie żonaty\nJego druga żona, Irena zmarła na białaczkę\nDziecka doczekał się po ukończeniu 70. roku życia\nŚmierć ukochanej osoby to wielki cios dla każdego człowieka. Karol Strasburger miał nieprzyjemność tego doświadczyć. Jeszcze przed związkiem z ukochaną Ireną przeżył nieudane małżeństwo.\nKarol Strasburger przeżył wielką życiową tragedię\nKarol Strasburger z wykształcenia jest aktorem, jednak zdecydowanie największą popularność przyniosła mu funkcja prezentera popularnego teleturnieju Telewizji Polskiej pt. „Familiada”, który prowadzi od 17 września 1994 roku.\nJednak doświadczenia aktorskiego nie wolno mu odmawiać. Aktywny zawodowo jest od 1970 roku, czyli przez ponad pół wieku. Życie zawodowe dzielił z prywatnym, jednak w tym przypadku bywało różnie. Swojego pierwszego małżeństwa nie może zaliczyć do udanych.\nKiedy rozwiódł się ze swoją pierwszą małżonką, na drodze jego życia stanęła Irena, ówczesna małżonka Andrzeja Jaroszewicza, syna premiera Rzeczypospolitej Ludowej Piotra Jaroszewicza. Wiadomo było, że małżonek zdradzał ją wielokrotnie, a jego opinia publiczna bardzo pomagała mu w miłosnych podbojach.\nIrena była jego trzecią żoną, jednak przestał się nią interesować dopiero po wielu latach. W międzyczasie kobieta była już zakochana w Karolu z wzajemnością i przez długi czas musieli się ukrywać. Pobrali się dopiero w 1981 roku.\nPara była nierozłączna przez 32 lata, aż do momentu śmierci ukochanej Karola Strasburgera. W opinii wielu ludzi uchodzili za małżeństwo, które warto było naśladować. Mimo tego nigdy nie doczekali się wspólnych dzieci.\nNa kilka lat przed śmiercią, Irena Strasburger dowiedziała się, że ma białaczkę. Zmarła nagle, mimo rokowań o dobrym postępowaniu w walce z chorobą i przewidywań jej pokonania. Prezenter przez długi czas nie mógł się otrząsnąć po tej wielkiej tragedii.\nŻona Karola Strasburgera\nNiedługo po tym w programie Wojciecha Jagielskiego Karol Strasburger przyznał, że nigdy nie pogodzi się ze śmiercią swojej ukochanej i nigdy się już nie zakocha ponownie.\n- Pozostała wielka pustka... Wiele rzeczy w moim życiu się zmieniło i wiele rzeczy stało się złych i nieszczęśliwych po śmierci Ireny - powiedział.\nJednak na nową miłość nie przyszło mu długo czekać. Zakochał się bez granic w swojej o wiele lat młodszej menadżerce, Małgorzacie Weremczuk, z którą doczekał się córki. Aktor bardzo chroni swoją prywatność i nie pokazuje zdjęć małej Laury w mediach.


Buty PUMA Archive Life Low Mesh 354162 11 Outlet internetowy Numerouno.com.pl\n44,5 (dł. wkładki 29 cm) 36 (dł. wkładki 22,5 cm)\nButy PUMA Archive Life Low Mesh 354162 11\nModne, męskie buty marki PUMA. Wykonane są z najwyższej jakości materiałów. Podeszwa wykonana jest z materiału syntetycznego, który sprawia, że podeszwa jest trwała i giętka. Idealnie dopasowują się do stopy. Materiały oraz waga butów, zapewniają długie i komfortowe użytkowanie. Łączą w sobie co najważniejsze w obuwiu codziennym: trwałość, wygląd i wygodę.\nKod producenta: 354162 11\nPolecenie produktu: Buty PUMA Archive Life Low Mesh 354162 11\nZnalazłem interesujący produkt Buty PUMA Archive Life Low Mesh 354162 11 w sklepie numerouno.com.pl


Jak zapewnić mięsu świeżość i kiedy wyrzucić je do kosza - Sputnik Polska\n09:53 09 Marzec 2021\nJak zapewnić mięsu świeżość i kiedy wyrzucić je do kosza\n07:33 16.07.2020 (zaktualizowano 14:55 16.07.2020) Krótki link\nDlaczego mięso psuje się szybciej, niż wskazuje na to termin na etykiecie, i czy można jeść mięso, które ma specyficzny zapach? Na te pytania w wywiadzie dla Sputnika odpowiedziała kierowniczka Federalnego Centrum Naukowego Systemów Żywieniowych im. Gorbatowa Rosyjskiej Akademii Nauk Wiktoria Nasonowa.\nJedną z najczęstszych przyczyn szybszego psucia się mięsa jest naruszenie zasad jego przechowywania – uważa rozmówczyni Sputnika. Optymalna temperatura przechowywania towarów mięsnych wynosi od -1,5 do 4 stopni.\nProdukt opuszcza fabrykę, gdzie utrzymywano te temperatury, a wszystko, co dzieje się z nim dalej: transport, wyładunek w sklepie, na półki może doprowadzić do tego, że są one wyższe. Jest to właśnie przyczyną tego, że aktywizują się procesy mikrobiologiczne i mięso psuje się szybciej, niż podano na etykiecie – zaznaczyła ekspertka.\nBardzo często klienci sami jednak do tego doprowadzają – dodała.\n„Na przykład kiedy chodzą po sklepie z pełnym koszykiem i gdzieś na samym dole leży zapakowane mięso. Klienci chodzą po różnych działach, potem idą do kasy, później jadą do domu. Temperatura mięsa wzrasta, dlatego termin jego przydatności do spożycia maleje. Najlepiej od razu po tym, jak wzięliśmy produkt z półki sklepowej, włożyć go do torby termoizolacyjnej – zawsze znajdują się one niedaleko działów mięsnych” – powiedziała Wiktoria Nasonowa. Jak zaznaczyła, mięsa, które ma dziwny zapach, lepiej nie jeść nawet po obróbce termicznej.\n„Jeśli poczuliście dziwny zapach lub mięso zmieniło kolor, to jest już nieświeże i może być niebezpieczne dla zdrowia. W czasie obróbki termicznej ginie 99% mikroorganizmów, ale 1% tak czy inaczej przetrwa, nie warto jest więc ryzykować i jeść takiego mięsa” – podkreśliła specjalistka.\nGroźna bakteria w hamburgerach. GIS wycofuje produkcję\nDlaczego owoce jagodowe i mięso to zła kombinacja\nzdrowie, dieta, mięso


BTS POLSKA Boden Technik Systeme\nJeste�my firm� zajmuj�c� si� sprzeda�� oraz wykonywaniem pod��g drewnianych litych i warstwowych, paneli laminowanych, parkiet�w tradycyjnych i ozdobnych, taras�w z drewna lub kompozyt�w, pod��g w budynkach u�ytku publicznego i tych specjalistycznych, sportowych. Oferujemy bogactwo gatunk�w zar�wno krajowych jak i egzotycznych pod��g drewnianych, plejady odcieni i kolor�w, wachlarz wzor�w od tradycyjnych po wyszukane, ozdobne typu intarsje w formie bordiur, medalion�w, rozet, mozaik pa�acowych.\nOferujemy pe�ny zakres us�ug: dob�r, sprzeda� doradztwo oraz uk�adanie, renowacj�, lakierowanie, olejowanie i barwienie pod��g, a to wszystko przy u�yciu najwy�szej jako�ci chemii parkietowej, w oparciu o najnowsze technologie za pomoc� maszyn �wiatowej czo��wki producent�w.\nPodejmujemy si� najwi�kszych wyzwa� w zakresie pod��g drewnianych. Nasze us�ugi �wiadczymy w Gda�sku, Gdyni i Sopocie, okolicach tr�jmiasta jaki i w ca�ej Polsce w rozs�dnych cenach. Nasi pracownicy to dobrze wyszkoleni i do�wiadczeni specjali�ci, dla kt�rych nie istniej� przedsi�wzi�cia niemo�liwe do wykonania.\nZapraszamy Pa�stwa do odwiedzenia naszego salonu wystawienniczego i skorzystania z naszych us�ug.


Chrzest Nikoli • Diana Pieróg - fotograf i kamerzysta Mielec\nNikolę możecie kojarzyć już z sesji świątecznych, które wykonywałam w grudniu. Już wtedy zauważyłam jaka z niej jest mała śmieszka. Na jej chrzcie, który miał miejsce 2 tygodnie później, potwierdziły się moje spostrzeżenia. Nikolka jest bardzo otwarta, nie boi się nikogo, a tylko przygląda się z zaciekawieniem, by później obdarzyć Cię swoim najsłodszym uśmiechem 🙂\nChrzest Nikoli odbył się w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przecławiu, a na przyjęcie udaliśmy się do Domu Weselnego Kris-Mat. Nikolka została obdarowana przez swoich bliskich licznymi prezentami, a na każdego z nich spoglądała z zaciekawieniem raz po raz się uśmiechając 🙂 Zapraszam Was do obejrzenia reportażu!\nchrzciny, fotograf na chrzest mielec chrzest przecław, fotograf mielec, fotograf na chrzest mielec, fotograf na chrzest podkarpacie, fotograf na chrzest przecław, fotograf podkarpacie, fotograf przecław, kris mat mielec, krist mat chrzest\nPrevious Chrzest Wojtusia\nNext Sesja ciążowa Rzeszów


Gotowe Kupony Bukmacherskie - Wygrane - Na Dziś, Na Jutro\nInteresują Was gotowe kupony bukmacherskie, ale nie wiecie jak je zdobyć lub jak je tworzyć? Na oba pytania poznacie odpowiedzi, dzięki KodBonusowy! Poniższy artykuł stworzyliśmy z myślą o tych graczach, których interesują profesjonalne kupony bukmacherskie - od tworzenia ich krok po kroku, aż po wybór odpowiedniego miejsca do obstawiania. Jeśli potrzebujecie gotowe kupony na dziś czy jutro - nasz tekst pomoże Wam w ich zdobyciu. Nie możecie się doczekać? My też, więc zaczynajmy!\n1. Kupon u bukmachera - co to jest?\n2.1 Kupon SOLO u bukmachera\n2.2 Kupon AKO u bukmachera\n2.3 Kupon KOMBI u bukmachera\n3. Jak tworzyć kupony bukmacherskie?\n4. Gotowe kupony znajdziesz na KodBonusowy!\n5. Gdzie warto grać kupony bukmacherskie? STS, Fortuna i inne\n6. Darmowe kupony bukmacherskie - konkurs od KodBonusowy!\nW internecie możecie znaleźć wiele informacji o kuponach bukmacherskich. Jedne są bardziej rzetelne, inne mniej. Część (głównie początkujących) użytkowników niejednokrotnie zastanawia się, czym jest kupon bukmacherski? Czy jest to specjalny termin, dlaczego tak rzadko się o tym słyszy? Tych, którzy mają wątpliwości - pragniemy uspokoić. Jesteśmy pewni, że chociaż raz spotkaliście się z tym pojęciem, nawet jeśli nie używaliście tej terminologii.\nNajczęściej mówimy o zakładach bukmacherskich pojedynczych, akumulowanych, systemowych… Bukmacherzy oferują również mnóstwo zakładów "dodatkowych", takich jak handicapy, obstawianie bramek czy zakłady over/under. Nie zapominajcie też o sportach wirtualnych, które możecie wrzucić na swoim kuponie. Na zakładach możecie grać zarówno stacjonarnie, jak i na desktopie czy urządzeniu mobilnym. Ostatni ze sposobów jest coraz bardziej popularny. Do którego z serwisów, gdzie dostępne są zakłady bukmacherskie aplikacja mobilna jest dostępna? Opisaliśmy to na KodBonusowy i postaraliśmy się wybrać najlepszą.\nObstawiaj kupony z bonusem od Fortuny!\nWracając jednak do naszego głównego tematu. Kupon bukmacherski to nic innego jak zbiór postawionych przez Was zakładów. Można więc powiedzieć, że kupon składa się z zakładów bukmacherskich. Przeglądając niejedno forum, można zauważyć, że kupony bukmacherskie (często wygrane) są wstawiane przez użytkowników, a Ci wymieniają się opiniami na temat swoich przewidywań.\nWielu graczy zastanawia się również, jakie rodzaje kuponów bukmacherskich są dostępne w portalach z zakładami. Wychodzimy temu naprzeciw i prezentujemy Wam najważniejsze informacje o najpopularniejszych kuponach bukmacherskich.\nJest to podstawowy rodzaj kuponu, jaki mamy dostępny u bukmachera. Często jest nazywany przez graczy kuponem “singlem”. Jak sama nazwa wskazuje jest to kupon rodzaju pojedynczego, to znaczy, że dodajemy na nim tylko jedno zdarzenie. Obliczenie potencjalnej wygranej na zakładzie jest w tym przypadku bardzo proste: wystarczy, że postawioną kwotę przemnożymy przez kurs na zdarzenie, a także przez współczynnik, który odpowiada za uwzględnienie 12% podatku.\nKupon AKO lub inaczej mówiąc - akumulowany - jest najpopularniejszym z dostępnych u bukmacherów. Kursy na zdarzenia na takim kuponie ulegają przemnożeniu, co w praktyce oznacza, że użytkownik ma szansę na duże wygrane, ponieważ system obliczenia wygranej jest w tym momencie dla niego bardzo korzystny: stawka jest mnożona przez współczynnik uwzględniający podatek, a także kursy kolejnych zdarzeń (które również są przez siebie mnożone) aż do ostatniego zdarzenia występującego na kuponie.\nCo oczywiste, na kuponach AKO możecie umieszczać zdarzenia wedle swojego uznania. Wyjątek stanowią zakłady w obrębie jednego eventu. Większość bukmacherów uniemożliwia zawarcie kuponu AKO na dwa (lub więcej) zdarzeń dotyczących, np. jednego meczu.\nWobec tego, że kupony AKO cieszą się dużą popularnością u bukmacherów, wielu z nich decyduje się na wprowadzanie specjalnych promocji związanych z obstawianiem kuponów akumulacyjnych na zakładach bukmacherskich. Do firm oferujących bonusy na kupony AKO należą, między innymi, liderzy branży bukmacherskiej czyli STS oraz Fortuna.\nNiezależnie od rodzaju kuponu bukmacherskiego - zawrzecie go w Fortunie!\nOstatnim, bardzo popularnym rodzajem kuponu u bukmachera, jest zakład KOMBI. Łączy on w sobie właściwości kuponów SOLO oraz AKO. Polega on na obstawianiu zdarzeń “blokami”. Każdy blok, co oczywiste, może składać się zarówno z singli, jak i zakładów akumulujących. Następnym krokiem jest obstawienie systemu, w jakim nasz zakład KOMBI u bukmachera będzie rozliczony. Jeśli zastanawialiście się, czym u bukmacherów jest system “4 z 6” czy “3 z 12” to właśnie poznaliście odpowiedź: jest to powiązane z kuponami KOMBI.\nObstawianie zakładów blokami pozwala na zwiększenie szans na potencjalną wygraną. W zależności od wyboru systemu, w jakim Wasz kupon KOMBI będzie zagrany, obliczana jest ilość możliwych kombinacji. Na każdą z nich możemy postawić dowolną kwotę. Zasada obliczania wygranej jest w tym przypadku zbliżona do kuponu AKO. Tutaj polega ona na przemnożeniu przez siebie bloków, stawki oraz - co oczywiste - współczynnika uwzględniającego podatek. Jako, że jest to system gry u bukmachera, który należy do bardziej zaawansowanych, zalecane jest jego stosowanie przez bardziej doświadczonych graczy.\nZanim przejdziemy do głównego tematu, czyli informacji, gdzie możecie znaleźć i zawrzeć gotowe kupony bukmacherskie, coś dla tych, którzy chcą samodzielnie nauczyć się tworzenia pewnych kuponów bukmacherskich.\nKupony bukmacherskie na dziś, jutro i na weekend stworzycie bez problemu sami, od podstaw. Wystarczy, że wejdziecie na stronę interesującego Was bukmachera. Przede wszystkim - musicie się zarejestrować w danym portalu. Gdy już to uczynicie i dokonacie niezbędnych formalności, czyli weryfikacji danych i wpłaty depozytu na konto, możecie przystąpić do tworzenia kuponu bukmacherskiego.\nNastępnie, przechodzicie do interesującej Was sekcji zakładów bukmacherskich i możecie dodawać takie zdarzenia, jakie tylko chcecie! Pamiętajcie - grajcie rozważnie. Dodawanie wielu, niesprawdzonych typów nie pomoże Wam w zgarnięciu większej sumy pieniędzy. Ba, zdecydowanie to Wam przeszkodzi! Nie bez przyczyny, najlepsze kupony bukmacherskie zawierają maksymalnie kilka zdarzeń. Im więcej zdarzeń na kuponie, tym większa szansa, że Wasze obstawianie zakończy się niepowodzeniem.\nMacie już zaplanowane pewne kupony bukmacherskie? Obstawiajcie z bonusem w STS!\nBądźcie też ostrożni z wybieraniem “pewniaków”. Profesjonalne typy bukmacherskie najczęściej unikają tego typu zdarzeń. Zakłady, które są obarczone kursem nieco powyżej 1.00 mogą przysporzyć Wam więcej kłopotów niż korzyści. Z drugiej strony - nie ma też co dodawać zbyt dużo wysokich kursów. Jak najbardziej, zakłady bukmacherskie potrafią być nieprzewidywalne i, od czasu do czasu, można zagrać na zdarzenie o wysokim przeliczniku. Nie myślcie jednak, że częste granie po wysokich kursach przyniesie Wam duże zyski.\nOczywiście, żeby mieć pewność, że te typy bukmacherskie, które gracie na kuponie są sprawdzone, najlepiej poprzeć je analizą. W tym celu trzeba sprawdzić ostatnie wyniki danego zespołu czy zawodnika. Warto również poczytać co nieco o ostatnich wydarzeniach wokół dyscypliny czy obstawianego zespołu. Często jest tak, że niektóre sytuacje mogą wpłynąć na ostateczny wynik zdarzenia.\nOczywiście - macie możliwość tworzenia kuponów w różny sposób - z jednym zakładem, dwoma, trzema, w systemie... O ile klasyczne zakłady pojedyncze czy akumulowane wydają się sprawą jasną praktycznie dla każdego gracza, o tyle to jak grać kupon Maxikombi, nie zawsze jest jasne. Na KodBonusowy przygotowaliśmy poradnik na ten temat.\nKupon na zakłady stworzycie u bukmachera Fortuna. Grajcie z bonusem!\nJeśli jednak nie chcecie poświęcać wiele czasu na własną analizę, zawsze możecie wykorzystać propozycje od KodBonusowy. Nasz portal codziennie analizuje wiele wydarzeń ze świata sportu, polityki oraz rozrywki. Staramy się przygotowywać nasze zestawienia w sposób bardzo rzetelny, a przewidywania popieramy twardymi dowodami, czyli po prostu - zgromadzonymi statystykami.\nTypy od KodBonusowy mogą Wam pomóc stworzyć kupony bukmacherskie na dzisiaj, jutro i inne dni tygodnia - wszystko według, co oczywiste, waszych potrzeb. Można więc powiedzieć, że dostajecie od nas gotowe kupony bukmacherskie - a właściwie zdarzenia, które wystarczy dodać do tego kuponu. Jak najbardziej, pamiętajcie żeby też znaleźć własne podejście do tematu. Nikt nie jest nieomylny - my także. Wiemy, że zdarza nam się popełniać błędy. Tak, jak już pisaliśmy - doskonale wiemy jak nieprzewidywalne potrafią być czasami zakłady bukmacherskie.\nStaramy się jednak Wam pomóc w przygotowaniu kuponów na dzisiaj, jutro… Kupony za zakłady za darmo dostajecie od KodBonusowy. Pozostaje jednak pytanie, gdzie je zawrzeć?\nNiezależnie od tego, czy posiadacie płatne czy darmowe kupony - zagracie je u każdego bukmachera. Są jednak serwisy, gdzie możecie zagrać kupony bukmacherskie z bonusem. To portale STS oraz Fortuna. W obu z nich macie możliwość zgarnięcia atrakcyjnych premii powitalnych - wystarczy, że użyjecie naszych kodów promocyjnych.\nŻeby uzyskać bonus powitalny na kupony w STS, wystarczy, że wpiszecie kod BCVIP podczas rejestracji. Jeśli interesuje Was promocja na start w Fortunie - najpierw musicie odkryć kod, który jest dostępny na naszej stronie. Gdy to zrobicie, Wasz kod promocyjny do tego portalu zostanie uzupełniony za Was w sposób automatyczny.\nZdobądź bonus na start w STS!\nWarto śledzić na bieżąco informacje związane z tymi bukmacherami. Niejednokrotnie, promocje ograniczone czasowo pozwalają na realizację gotowych kuponów w STS czy Fortunie (dzisiaj lub jutro) z bonusem. Ba, zarówno Fortuna, jak i STS oferują Wam często darmowe kupony - a właściwie - darmowe zakłady. Możecie dostać środki na grę, lub zwrot z przegranego kuponu. Wszystko zależy od rodzaju promocji - czy jest to freebet czy cashback. U obu tych bukmacherów macie też szeroki dostęp do płatności - karta, przelew, portfele elektroniczne... O tym jak działa, chociażby, płatność kartą u bukmachera przeczytacie na KodBonusowy.\nGdybyście chcieli potrenować tworzenie kuponów bukmacherskich, zawsze możecie spróbować swoich sił w naszym konkursie typerskim! W nim dostajecie kupon na zakłady - i to za darmo! Co prawda, nie dodajecie do niego zdarzeń samodzielnie, ale podstawowa czynność, czyli analiza, to już Wasze zadanie!\nKażdego dnia dostajecie gotowe kupony bukmacherskie na dzisiaj i obstawiacie, a jest o co walczyć. Do zgarnięcia macie atrakcyjne nagrody, a warto brać udział w naszym konkursie, bo jest on zupełnie darmowy! Jeśli chcecie potrenować tworzenie kuponów - jest to idealna okazja. Kto wie, być może dojdziecie do takiej perfekcji, że sami będziecie prezentować gotowe kupony bukmacherskie innym graczom?


Standy reklamowe - Jutrosin - RETIO.pl - Sklep reklamowy, systemy wystawiennicze\n» Standy reklamowe - Jutrosin Standy reklamowe - Jutrosin\nStandy reklamowe - Jutrosin\nOdczuwasz potrzebę zakupu wysokiej jakości narzędzia reklamowego? W związku z tym zwrócą Twoją uwagę standy reklamowe. Jutrosin jest strefą w jakiej nie brakuje przedsiębiorstw dających o sobie znać na różnych wydarzeniach, zatem bezwyjątkowo powinni zaopatrywać się w należyte materiały pokazowe. Do równorzędnych produktów przynależą również ścianki reklamowe, lady, czy leżaki i co istotne, wszystkie kupisz w naszym serwisie internetowym.\nStandy reklamowe - Jutrosin wymaga najskuteczniejszych możliwości prezentacji\nSuma zalet jakie oferują standy stawiają je na górze listy najciekawszych wynalazków reklamowych. Zapewniają one ogromną praktyczność w niewielkiej cenie, czyniąc je perfekcyjnym wyborem na rzecz reklamy dla wydarzeń biznesowych. Stosować można je oprócz tego do kampanii promocyjnych w domach handlowych, gdzie produktywnie będą zatrzymywać uwagę ludzi. Wachlarz opcji jest w zasadzie niesamowity.\nDziś odnalezienie godnego uwagi wykonawcy systemów jest nie lada wyzwaniem. Zakup realizację tych niewielkich ścianek wystawienniczych bez wychodzenia z domu! Na naszej stronie to zrobisz bez względu skąd pochodzisz i w jakie miejsce mają trafić Twoje standy reklamowe. Jutrosin jest wśród miejscowości gdzie jesteśmy w stanie pochwalić się naprawdę pokaźną liczebnością klientów, wobec tego wysyłamy tam duże ilości paczek każdego dnia. Tak aby dystans do nas oraz możliwe problemy z wymianą zdań nie generowały nowych pogmatwań w procesie zakupowym, ekipa z którą będziesz się kontaktował jest odpowiednio doświadczona i błyskawicznie da odpowiedź w sytuacji dylematów. Na produkcję zamówienia starcza jedynie kilka dni pracujących. Przekazujemy do dyspozycji także uzdolnione studio projektowe, które szybko stworzy projekt standu, na wypadek gdyby była taka konieczność.\nPrzeważnie standy rozdzielamy na trzy grupy systemów - tekstylne, z kartonu oraz z tworzywa. Jak wybrać najbardziej odpowiednie dla Twojego biznesu standy reklamowe? Jutrosin preferuje standy tekstylne, przez wzgląd na małe wymiary po rozłożeniu. Nie jest to niespodzianką, koniec końcem łatwość transportu jest w kwestii targów ogromnie istotna. Równoważnie ważna jest również jakość grafiki. Technika którą stosujemy przy cyklu produkcji ma nazwę sublimacja. Daje gwarancję ona wygenerowanie doskonałej pełni kolorów.\nStojaki reklamowe - Jutrosin zaopatruje się w sklepu reklamowego Retio\nWykonujemy standy o różnych wymiarach, w rozmaitych kształtach i wielu typów budowy - mają od 12 miesięcy do aż 5-cio letniej gwarancji poprawności działania. Co warte dopowiedzenia, jesteśmy zdolni by bezproblemowo utworzyć projekt standu i sfabrykować go w nie więcej niż kilkadziesiąt godzin. Ustawia nas to na samej górze producentów systemów do reklamy.\nSpecjalna oferta na stojaki reklamowe - Jutrosin 💰