Przeszkolić wszystkich matematyków | BelferBlog\nPrzeszkolić wszystkich matematyków\n1 lipca 2014,\twtorek, Dariusz Chętkowski\nObie panie minister – nauki i szkolnictwa wyższego oraz edukacji – spotkają się dziś, aby porozmawiać o wynikach matur. Sprawa jest poważna. Kolarska-Bobińska chce zaproponować – jak rano wyznała w radiowej Trójce – aby nauczyciele matematyki zostali przeszkoleni w bardziej skutecznych technikach nauczania. W szkołach uczy bowiem niewielu dobrych matematyków.\nInne rozwiązanie, jakie wchodzi w grę, chociaż dużo mniej prawdopodobne, to wycofanie matematyki z listy obowiązkowych przedmiotów maturalnych. Dzisiaj widać jak na dłoni, że matmę wprowadzono zbyt pochopnie. Najpierw należało sprawdzić, czy nauczyciele dadzą radę nauczyć wszystkich maturzystów podstaw tego przedmiotu. Do tej pory uczyli tylko tych, którzy chcieli. Tematu, że wina może leżeć po stronie głupszego rocznika licealistów, Kolarska-Bobińska nie chce poruszać.\nJeszcze innym problemem jest brak profesjonalnych autorów testów maturalnych wśród pracowników Centralnej Komisji Egzaminacyjnej oraz OKE. Do obydwu ministerstw zaczyna docierać informacja, że pracują tam chałturnicy, a nie fachowcy. Brzmi to jak potwarz, ale wydarzenia z tegorocznej matury świadczą przeciwko pracownikom CKE i OKE. Być może instytucje te powinny ograniczyć swoją działalność do sprawdzania prac uczniów, natomiast testy powinna przygotowywać niezależna organizacja.\nJest więc o czym rozmawiać. Wyniki matur są tak fatalne, że minister Kluzik-Rostkowska musi zaproponować sensowne zmiany. Na razie zareagowała niczym znerwicowany belfer, pogroziła bowiem palcem, rzuciła nieprzyjaznymi określeniami pod adresem maturzystów i kazała wziąć się do nauki. W ten sposób można straszyć dzieci, ale dojrzałych ludzi taka reakcja śmieszy.\n1 lipca o godz. 11:22\t189608\nNie każdy musi mieć maturę. Mniej maturzystów, mniej kasy prywatnym uczelniom. Zawsze można zrobić „amnestię”, Giertych dał przykład.\n1 lipca o godz. 11:26\t189611\nCzytałam wiele komentarzy typu „Tylko lenie nie zdają matury” albo „Matura jest dla debili, jak można ja oblac” – autorom takich wypowiedzi nie wiem czy współczuć czy gratulować super inteligencji. W pewien sposób dotykają mnie one ponieważ znalazłam sie w tej grupie „debili” czy „leni” chociaz spędziłam dużo czasu nad matematyka, codziennie rozwiazywalam zadania i nie miałam z nimi większego problemu. Pomimo moich starań zabrakło mi 3pkt. Stres zrobił swoje, nie potrafiłam sie skupić i zrobic prostych zadań z którymi nigdy nie miałam problemu. Kierunek studiów jaki wybrałam nie wymagał tego przedmiotu i było mi bardzo przykro, ze gdyby nie matematyka dostałabym sie na nie bez żadnego problemu… Sama teraz nie wiem czy pasuje do przypisanej mi łatki „głąba”\n1 lipca o godz. 11:29\t189614\nWarto wrócić pamięcią do czasów kiedy była 8 letnia szkoła podstawowa, szkoła średnia i studia. Czy wtedy były takie kłopoty jak teraz? Czy nie zmieniamy na siłę tego co było dobre i sprawdzone?\n1 lipca o godz. 11:40\t189616\nBędzie jeszcze gorzej.Oni już w iedza po 25 latach indoktrynacji ,że od zygoty do śmierci Bog katolicki decyduje o ich losie ,więc wystarczy się pomodlić\n1 lipca o godz. 11:46\t189617\nCzyżby wszyscy już zapomnieli o zachwytach nad wynikami testów PISA? Że co? Że badaniami tymi byli objęci 15 latkowie?\n>Dzisiaj widać jak na dłoni, że matmę wprowadzono zbyt pochopnie\nDzisiaj widać jak na dłoni, że to był ostatni dzwonek.\n1 lipca o godz. 12:05\t189622\nDuma matki we mnie zagrała. Nie życzę sobie, żeby Pani Minister sugerowała, że rocznik mojej córki jest inny (głupszy, trudniejszy …) niż wcześniejsze roczniki maturzystów. A nawet jeśli tak jest, to nie jest sztuką nauczyć zdolnych. Łatwo uczy się wybitnych. Gorsze wyniki matur oznaczają przynajmniej po części, że nauczyciele nie umieją uczyć, że trudno im podjąć WYZWANIE UCZENIA.\n1 lipca o godz. 12:09\t189623\n@Maturzystko. Maturę z matematyi, tegoroczną, napisałam po 20 latach od matury z wynikiem 45%. Zawodu związanego z matematyka nie uprawiam. Wynik uważam za kiepski.\nMoja córka- szóstoklasistka, maturę z matematyki zdała- 35%.\nNie każdy musi iść na studia. Dyplom powinien być dla niektórych, a nie dla wszystkich. Osoby z wyższym wykształceniem powinny być elitą. System sprawił, że byle młotek ma magistra. Potem wszyscy zdziwieni, że do obsługi mopa trzeba mieć doktorat.\n1 lipca o godz. 12:33\t189625\nPański wpis na stronie głównej Polityki ilustrowany jest zdjęciem pochodnej cząstkowej funkcji wielu zmiennych. Jeśli przy takich zadaniach zdało 70% maturzystów, to jesteśmy krajem genialnych nastolatków:)\n1 lipca o godz. 12:55\t189629\nPowrót do systemu 8+4+5 jest bezsensowny, bo świat idzie do przodu, a ty patrzysz wstecz. Idea „nowej matury” jest taka, że większość (75%) młodzieży daje ona przepustkę na 3-letnie wyższe studia. Innymi słowy, wydłuża *masową* edukację z okresu 12 lat (dawna podstawówka plus dawne liceum/technikum/zawodówka) do 15 lat, przesuwając status „starej matury” na poziom licencjatu.\nMoim zdaniem to jest słuszna droga myślenia. Upowszechnienie edukacji ułatwi młodym ludziom odnalezienie się na rynku pracy (w tym być może kilkukrotną zmianę zawodu) i jest głównym sposobem wyrównywania szans życiowych. Jest też niezbędne dla rozwoju „gospodarki opartej na wiedzy”.\nCo do matematyki, mam inny postulat: a gdyby tak uzależnić prawo wstępu na uczelni techniczne i wydziały ścisłe i przyrodnicze uniwersytetów od wyniku z matematyki rozszerzonej? Nie zdałeś matematyki rozszerzonej, wybierz malarstwo. Poziom wielu kandydatów jest niestety fatalny i potem nie wiadomo, co robić z grupą, w której obok olimpijczyka znajduje się ktoś, kto ma kłopoty z dodawaniem ułamków.\n1 lipca o godz. 13:05\t189632\n„Kolarska-Bobińska chce zaproponować ? jak rano wyznała w radiowej Trójce ? aby nauczyciele matematyki zostali przeszkoleni w bardziej skutecznych technikach nauczania. W szkołach uczy bowiem niewielu dobrych matematyków.”\nZnowu winni nauczyciele? Może p. minister zorganizuje „studia zamawiane” dla matematyków?\nNajpierw trzeba jakiś badań (naukowych) nad tym, co się stało. Kim są ci, którzy zdają, kim ci, którzy nie zdają? Dlaczego jedni zdają a inni nie, mimo że matematyka na poziomie podstawowym niewiele różni się od testu gimnazjalisty? Czym nauczyciel warszawskiego Batorego albo gdyńskiej Marynarki Wojennej różni się od – właśnie – do jakich szkół uczęszcza młodzież, która matematyki nie zalicza?\nMożna też podrążyć głębiej: jak na wyniki maturalne przekłada się liberalny model edukacji? Mam na myśli sytuację, gdy w tym samym mieście są szkoły renomowane, spijające śmietankę młodzieży z promienia 50 km, których absolwenci w 99-100% dostają się na te studia, które sobie wymarzyli, i szkoły „rejonowe trzeciego wyboru”.\n1 lipca o godz. 13:23\t189637\n„chociaz spędziłam dużo czasu nad matematyka, codziennie rozwiazywalam zadania i nie miałam z nimi większego problemu. Pomimo moich starań zabrakło mi 3pkt.”\nCzytając Twój wpis, myślałam, że tych 3 punktów zabrakło do uzyskania 100%, a Ty piszesz, że nie mając większego problemu z rozwiązywaniem zadań zdobyłaś na maturze jedynie 12 punktów na 50 możliwych?????\nPrzecież można było zdać maturę udzielając/strzelając odpowiedzi do zadań zamkniętych. Zadania otwarte miały może nieco inaczej sformułowane polecenia niż dotychczas, ale zadania zamknięte były na tym samym poziomie co te w poprzednich latach.\nWięc jeśli do tej pory pełnoletnia (bo nie – dorosła) osoba nie umie sobie radzić ze „stresem”, to co będzie w dalszym życiu????\nSmutne to: tłumaczenie swoich zaniedbań, również zaniedbań wychowawczych ze strony rodziców – wszechogarniającym stresem!\nMoże to skutki ułudnego, niemożliwego do zastosowania w realnym życiu „bezstresowego wychowania”?\nPowodzenia, ale najpierw autentycznej chęci do wysiłku!\n1 lipca o godz. 13:42\t189643\nTak tak tak, najlepiej wszystkich jechać, narzekać na głupią młodzież i nauczycieli – ignorantów, tymczasem kto np. w technikach gastronomicznych ma dobrze zdać maturę, skoro po pierwsze – najzdolniejsi uciekają do liceów, a po drugie, w klasie maturalnej jest JEDNA – góra DWIE godziny matematyki? Względnie zdolni i zacięci ludzie z liceów, zdający tegoroczną matmę na 60% mieliby problemy z przepchnięciem się, przy jednej godzinie matmy tygodniowo. I mówię to z własnego doświadczenia (a właściwie obserwacji mojej klasy) bo próbną maturkę po II klasie liceum oblały 4 osoby, które teraz zdały majową na około 60%. Za to osób piszących na 30-40% było około osiem.\nZa czasów, gdy mój Ojciec chodził do szkoły, w ósmej klasie mieli 6 lub 7 godzin matematyki. W szkole średniej również było ich co najmniej 4, a wcale nie była to klasa profilowana w kierunku matematyki.\nUczniowie – to pierwszy problem, nauczyciele – drugi, ale ciągłe obcinanie godzin w programie nauczania to strzał w kolano i nauczycieli i uczniów.\n1 lipca o godz. 14:53\t189647\nDawno temu, będąc w klasie matematyczno-fizycznej liceum, obowiązkowo zdawałam pisemną maturę m. in. z matematyki (zadania trudniejsze niż dla klas nie-mat.fiz.). Z dodatkowej pasji wybrałam na ustną maturę biologię, której w klasie IV (maturalnej) już nie miałam, bo lekcje skończyły się w klasie III. Jak „udało” mi się zdać maturę na ocenę bdb, gdy nie miałam ani jednej godziny/tygodniowo lekcji z tego przedmiotu? A no samodzielnie (po kierunkiem nauczycielki) powtarzałam kolejne działy, raz w miesiącu po lekcjach pisałam obszerny test oceniany i omawiany przez moją życzliwą nauczycielkę, która (tak jak obecnie wielu) zostawała ze mną „po godzinach”.\nJednak rację mają też Ci, którzy widzą z jednej strony: fatalną tendencję obcinania liczby godzin z przedmiotu, który na maturze jest OBOWIĄZKOWY, z drugiej zaś – to, że do szkół kończących się maturą idą teraz również Ci, których możliwości intelektualne nie są wystarczające, by ten „ciężar” udźwignąć.\nInna sprawa, że wielu „ponadgimnazjalistów” zbyt lekceważąco podchodzi do obowiązków szkolnych; nie mają na nich wpływu rodzice, z trudem wpływają nauczyciele, prowadząc za rączkę, błagając, żeby zechcieli uważać na lekcjach, odrobić zadania domowe, refleksyjnie spojrzeć trochę dalej niż na czubek swojego nosa…\n1 lipca o godz. 15:00\t189649\nDo tych wszystkich, którzy twierdzą że „nie każdy musi mieć maturę” lub w tym tonie zabierają głos. To prawda że nie każdy musi mieć maturę, ale wszyscy muszą mieć takie same szanse. A już bez wątpienia szkoła MUSI zapewnić nauczyciela o odpowiednich kwalifikacjach. Jeśli matury z matematyki nie zdaje co trzeci uczeń a sam egzamin jest na żenująco niskim poziomie to wniosek jest oczywisty: zawiodła szkoła.\n1 lipca o godz. 15:24\t189653\nPolecam wszystkim KPITALNA ksizke, niestety, po angielsku:\n„Dumb” trudno pzretlumaczyc na polski, bo w angielskim ma swoj „smaczek”. Mysle ze najblizszym odpowiednikiem bedzie „tepy”. W kazdym razie, problem jest meidzynarodowy – zbyt duza ilosc czasu spedzonego na „fejsbuku” powoduje nieodwracalne zmiany w mozgu\n1 lipca o godz. 15:26\t189654\n@Biedny: „Za czasów, gdy mój Ojciec chodził do szkoły, w ósmej klasie mieli 6 lub 7 godzin matematyki. W szkole średniej również było ich co najmniej 4, a wcale nie była to klasa profilowana w kierunku matematyki.”\nProsze nie narzekac. Wtedy nie bylo religii.\nTak na marginesie, wetedy gdy JA chodzilem do szkoly, wiekszosc zadan maturalnych byla na poziomie szkoly podsatwowej\n1 lipca o godz. 15:51\t189662\n@A.L. ” wiekszosc zadan maturalnych byla na poziomie szkoly podsatwowej”\nPowinno byc: ” wiekszosc DZISIEJSZYCH zadan maturalnych byla na poziomie szkoly podsatwowej”\n1 lipca o godz. 15:52\t189663\nZlikwidowaliśmy ZSZ,bo wszyscy mieli mieć matury.Skutkiem było powołanie wszelkiego typu szkól z maturą,aby mogli się uczyć nawet ci,którzy zawodu by się nauczyli ,ale matematyka ,chemia fizyka była nie dla nich.Dać im maturę oznaczało kompromitujące obniżenie poziomu.Szkoły zasadnicze zawodowe kształciły znakomitych fachowców.Dziś mamy speców po kursach 2-4 tygodniowych.Oświato ocknij się!\n1 lipca o godz. 15:53\t189664\n@Maturzystka: Rzesza studentów „z przeciwnego bieguna” musi nauczyć się niezbyt ich interesujących lektur (jakoś nikt nie proponuje broszurek ze streszczeniami, a obszerne tablice matematyczne spokojnie wystarczające do rozwalenia 30% są „od zawsze”) i napisać kompletnie nieżyciową formę literacką (analiza porównawcza tekstów, na Boga, ilu nawet humanistów pisało coś zbliżonego po maturze? A maturzyści napisać muszą, bo na samym czytaniu ze zrozumieniem zdać się nie da).\nI jakimś cudem praktycznie wszystkim się to udaje i nikt nie postuluje wywalenia obowiązkowej matury z polskiego. Poloniści są takimi świetnymi nauczycielami, egzaminatorzy aż tak pomagają (ta słynna anomalia w wynikach dotyka może 1-3% zdających, bez tego i tak każdą maturę z polskiego zdałoby dobrze ponad 90% osób) czy może „ścisłowcy” nie użalają się nad sobą i potrafią przysiąść, nauczyć się jako tako pisać tę niepotrzebną analizę i zdać na te 50-60%?\n1 lipca o godz. 15:53\t189665\nZadania z matematyki na tegorocznej maturze były tak łatwe i proste, ze w latach 80-tych zdałby je każdy normalny uczeń DRUGIEJ klasy liceum. Jestem nauczycielem i obserwuje to od środka. Pracuję w Technicznych Zakładach Naukowych w Dąbrowie Górniczej. Co drugi przychodzący do nas absolwent gimnazjum ma kłopoty z TABLICZKĄ MNOŻENIA. Jak kogoś na takim poziomie umysłowym można wykształcić na TECHNIKA? Jeszcze 20 – 30 lat temu było tak, że jak polskie dziecko jechało do USA albo do Niemiec, to miało WIELKĄ PRZEWAGĘ. Umiało o wiele więcej. Teraz polskie dzieci robią się stopniowo najgłupsze w Europie. Mieliśmy naprawdę DOBRY SYSTEM EDUKACYJNY i dobrze szkoły. Nasz system z roku na rok psuje się. Jest coraz gorszy. Czy komuś zależy na tym, żeby polskie dzieci były niedouczone i głupie? By nadawały się tylko do czarnej roboty? Od lat rozmawiam z dziesiątkami nauczycieli. Wszyscy się zgadzają, że GIMNAZJA TO BYŁ ZŁY POMYSŁ. I co? I nic. Jest coraz gorzej, a wszyscy udają, że nie widzą i nie rozumieją. Smutne. Byliśmy o wiele biedniejsi, ale chociaż porządnie wykształceni. Teraz jesteśmy zamożniejsi, mamy lepszy sprzęt i lepsze szkoły, ale uczymy coraz gorzej.\n1 lipca o godz. 15:59\t189667\nCi sami nauczyciele przygotowywali młodzież do matury w roku ubiegłym, zatem coś nie tak z Pani pomysłem, że to wina nauczycieli.\nWystarczyło zwiększyć trudność zadań w roku 2014 i widać wyraźnie, że matura jest naprawdę dla wybranych.\n1 lipca o godz. 16:05\t189669\nTrzeba jak najszybciej zlikwidować darmową edukacje i wprowadzić regułe\nże cena roku kształcenia = (6-srednia ocena na świadectwie)*(róznica oceny z zachowania w stosunku do oceny wzorowej)*100zł. Wtedy niewychowane matoły\nprzynajmniej częsciowo pokrywały by straty jakie ich kształcenie wyrządza społeczeństwu. Dodatkowo każda uwagą rodziców co do ocen powinna być poprzedozona wpłatą kwoty arbitrażowej która by przepadał gdy rodzice nie mają racji.\nJest za wiele matołów z dyplomami którym się należy bo tak im od kilkunastu lat\nwmawiają neoliberlani politycy. Dodatkowo należałoby wprowadzic renormalizacje wyksztłacenia ludzi po reformie Handkego wmyśl zasady dawny maturzysta=mgr\npaństwowej uczelni, dawny mgr=dr itp\n1 lipca o godz. 16:13\t189678\nMoże masz rację, że zawiodła szkoła, ja jednak stawiam na to, że zawiedli rodzice.\n1 lipca o godz. 16:41\t189682\nWyniki matury odzwierciedliły prosty fakt, że autorzy matury z paru przedmiotów (matematyka, fizyka np.) trochę zmienili formę i podwyższyli pracochłonność zadań nie zmieniając czasu. Efekt widać w punktach, ale ten rocznik niczym istotnym nie odbiega od poprzedniego, o żadnej katastrofie nie ma co mówić – jeśli nastąpiła, to dużo wcześniej wraz z „reformą” Handkego … 😉\n1 lipca o godz. 16:43\t189684\nPomysł przeszkolenia wszystkich matematyków (przez kogo – wszak dydaktyka uczelniana to weźta i się nauczta?) da tylko masę unijnej kasy grupce cwaniaków, być może i paniom ministrom… 😉\n1 lipca o godz. 16:47\t189685\nA tu jeszcze 2 wyjątkowo słuszne cytaty za czytelnikami Rzepy:\nJa belfer (gość) pisze: 30 czerwca 2014 05:04:22\nNa tej „recepcie” zarobią kumple Hall&Berdzik od „szkoleń” i tyle… 😉 Problemem jest system rozliczania nauczycieli z ich pracy – przy paznokciowej podstawie programowej(czytaj spisie tematów do „przerobienia” po kolei!) i biurokratycznej kontroli głównie kompletności wpisów w dziennikach nic to nie da. Matematyka to zestaw umiejętności przede wszystkim – trzeba ćwiczyć ich wykorzystanie, łączenie, uogólnianie itp. itd. Nauczyciel matematyki, fizyki, chemii, informatyki powinien odpowiadać za efekt pracy(po uwzględnieniu stanu uczniów na wejściu!), a nie za wpisy do dziennika i inną papierkologię!!!\n? Obywatel (gość) pisze: 1 lipca 2014 06:53:35\nWinna jest biurokracja przede wszystkim – nauczyciel wypełnia masę papierów i myśli jak je z punktu widzenia „ewaluatora”/dyrektora poprawnie wypełnić, a nie o tym jak lepiej uczyć i co w danym momencie zrobić żeby efekt końcowy był optymalny!!!\n1 lipca o godz. 17:00\t189689\nA może sytuacja zmierza ku lepszemu? Normalnym zadaniom, a nie takiej łatwiźnie, jak kiedyś? (Choć ja sam na bardzo łatweej maturze z matematyki 2 zadnia zsknociłem tragicznie 🙁 )\n1 lipca o godz. 17:22\t189694\nA może tak zamiast „topić” pieniądze w szkoleniu nauczycieli wydać je na dodatkowe lekcje matematyki na wszystkich poziomach edukacyjnych?\nNauczyciel, który chce być dobrym pedagogiem sam dba o swoje doszkalanie a ten, któremu na tym nie zależy i tak nic na przymusowym szkoleniu nie skorzysta. Skoro uczniowie po gimnazjum nie znają tabliczki mnożenia może warto by pozytywnie zdany test po podstawówce i gimnazjum był przepustką do kolejnego etapu edukacyjnego a niezdany zmuszał ucznia do powtarzania klasy?\nJeśli chce się coś osiągnąć, trzeba pracować a winy w ewentualnych niepowodzeniach szukać w sobie nie w systemie czy nauczycielach.\n1 lipca o godz. 17:59\t189699\nA tu wypowiedź szefa CKE z Rzepy\n>Dr Marcin Smolik, szef CKE, poinformował nas, że tegoroczny średni wynik matury z fizyki na poziomie rozszerzonym jest jednym z najlepszych w ciągu ostatnich kilku lat.<\nTeraz wynosi on 48% – jeśli pan dyrektor mówi prawdę, to wcześniej był około 45% !Chyba, że pan dyrektor kłamie jak najęty … 😉\n1 lipca o godz. 19:35\t189717\nGdyby nie te matury, to wszyscy mogliby magistra zrobić! No kto to wymyślił? Tak utrudniać uczniom życie!\n1 lipca o godz. 20:05\t189719\nto jest MATURA, człowiek po LO ma- a może raczej powinien mieć wiedzę OGÓLNĄ.. nie każdy musi iść do LO, nie każdy musi do matury podchodzić. wycofajmy maturę z j. polskiego każdy kto tu mieszka zna ten język więc po co?..\nusprawiedliwianie braku myślenia. bo tego uczy matematyka MYŚLENIA.. od dziecka wmawia sie dzieciom że jak nie umieją dodać to są humanistami… a chyba to jest mylenie pojęć.. HUMANISTĄ był Da Vinci, a poza malowaniem był też lekarzem.. humanista jest wszechstronny\nnigdy nie byłam wybitna z matmy zawsze miałam 3.. ale bez przesady to nie są wielkie mecyje zdać na poziomie podstawowym.. najłatwiej jest bronić tych którzy nie umieją bo nie muszą..\nludzie potem idą na studia techniczne.. i nie wiedzą że tam będzie matematyka.. powiem więcej ludzie są zdziwieni że matematy jest na kierunku matematyka.. i jak w tym kraju ma być dobrze?\n1 lipca o godz. 21:08\t189724\nNauczyciele nie potrafią uczyć.\nTen rocznik maturzystów był głupszy.\nA nikomu nie przychodzi do głowy, że zadania mogły być po prostu trudniejsze niż do tej pory.\nŻe tegoroczna matura może być nieporównywalna z poprzednimi?\n2 lipca o godz. 0:02\t189744\n@belferxxx 1 lipca o godz. 17:59\n„tegoroczny średni wynik matury z fizyki na poziomie rozszerzonym jest jednym z najlepszych w ciągu ostatnich kilku lat.”\n2 lipca o godz. 0:07\t189745\nProcent maturzystów zdających fizykę i informatykę:\n2 lipca o godz. 1:51\t189759\n@A.L. 1 lipca o godz. 15:24\n„W kazdym razie, problem jest meidzynarodowy ? zbyt duza ilosc czasu spedzonego na ?fejsbuku? powoduje nieodwracalne zmiany w mozgu”\nGdy posłałem mojej córce linki do wywiadu z p. dr. Żylińską pt. „Neurodydaktyka. Nauczanie i uczenie sie przyjazne mozgowi.”\nto w odpowiedzi dostałem:\n„Z punktu widzenia edukacji i metod nauczania to zgadzam sie z autorka, ze zmiany sa potrzebne. Ja bym jednak nie laczyla tego za bardzo ze zmianami rozwojowymi mozgu, poniewaz uwazam, ze mozg ewolucyjnie nie zostal zaprojektowany na zycie we wspolczesnym swiecie. Z tego co wiem, to nie ma zadnych badan pokazujacych rozwoj i zmiany w mozgu na przestrzeni ostatnich paru tysiacleci (jedyna obserwowana zmiana to spadek wagi w porownaniu z naszymi przodkami 10,000 lat temu).”\n2 lipca o godz. 6:13\t189777\nPewnie jest trudniejsza. Czyli skuteznej walidacji nie ma.\n2 lipca o godz. 7:28\t189786\nMatematyki nie uczy się w trzy lata liceum czy cztery lata technikum. Rozumiem, że zachwycające wyniki testu PISA spowodowały wrażenie, że gimnazjalistów to mamy matematycznie że ho, ho a potem nagle klops. Tylko proszę przejrzeć testy PISA i przekonać się, jak są banalne. Podobnie, moim zdaniem, jest z testem 6. klas, testem gimnazjalnym. W efekcie „uczenie pod testy” w szkole podstawowej i gimnazjum powoduje, że do liceów i techników trafiają matematyczni analfabeci potrafiący rozwiązać określony rodzaj zadań „z tekstem” i nieposiadający żadnej zdolności abstrakcyjnego myślenia, z potężnymi brakami – jak opisane przez tu obecnego nauczyciela technikum.\nTegoroczna matura nie była, moim zdaniem „trudniejsza”, wystarczyło by zadania były inne niż dotychczas i już wielu maturzystów wpadło w panikę.\nW tym wielu maturzystów, którzy w szkole średniej znalazło się tylko dlatego, że ich miasto nie oferuje im odpowiednich szkół zawodowych- tak jest w moim. Jeśli do liceum czy technikum idzie absolwent gimnazjum, który nie uzyskał nawet połowy punktów z testu, najlepszy nauczyciel nie nauczy w trzy lata matematyki przy 9 letnich zaległościach ucznia.\n2 lipca o godz. 8:30\t189790\nZobaczycie jeszcze Państwo, że matura 2015 będzie sukcesem ze wszystkich przedmiotów (przede wszystkim w związku ze zmianami w sposobie oceniania prac pisemnych…). Wtedy minister obwieści, że nowa podstawa programowa jest świetna, sprawdziła się a cała reforma skończyła się sukcesem (kolejnego rocznika maturzystów?, nauczycieli?, ministerstwa? CKE?). Całe zamieszanie z matematyką można byłoby rozwiązać w inny sposób – wszystko stałoby się jasne, gdyby szanowne CKE opublikowało kartoteki testów z informacjami na temat trudności zadań z pomiaru wstępnego (standaryzacji) i pomiaru maturalnego (rzeczywistego). Obawiam się, że oni tego nie mają…\n2 lipca o godz. 10:32\t189804\nPrawdą jest, że godzin matematyki jest za mało – z tym, że jestem pewien, iż zwiększenie liczby godzin oznaczałoby poszerzenie materiału, a tymczasem zasadne byłoby poświęcenie większego czasu na ten materiał, który jest. Prawdą jest, iż cała masa uczniów ma koszmarne zaległości już po gimnazjum, które trudno jest nadrobić. Prawdą jest, że szkolna matematyka nie uczy myślenia, tylko rozwiązywania określonych typów zadań „pod testy”. Wreszcie prawdą jest, iż do szkół kończących się maturą idzie bardzo wielu uczniów, którzy nigdy nie powinni się tam znaleźć. Jest wszakże jeden aspekt, na który nikt chyba nie zwraca uwagi.\nMatura z matematyki jest obowiązkowa, ale ocena z matury na poziomie podstawowym nie decyduje o niczym. Jest to typowy filtr progowy, zda-nie zda, a czy zda na 30%, czy na 100%, nie ma znaczenia. W dodatku zdobywanie dobrych ocen z przedmiotów „niepotrzebnych” (nie decydujących o przyjęciu na studia) jest teraz „niemodne”, ktoś, kto by tak robił, otrzymuje łatkę kujona. Uczniowie wobec tego przygotowują się do matematyki na minimalnym możliwym poziomie, licząc, że te 30+% uzbierają. A potem stres, odrobinę trudniejsze/mniej typowe zadania i jest katastrofa.\nW dodatku NAUCZYCIELE sami do takiego podejścia zachęcają. Moja córka jest w liceum, skończyła właśnie II klasę. Duże miasto, klasa „humanistyczna”, liceum dobre, choć nie z samej czołówki. Na zebraniu z rodzicami wychowawczyni – niezła nauczycielka z dużym stażem – mówi coś w rodzaju „ach, za rok matura z matematyki, ale proszę się nie martwić, to jest zdolna młodzież, oni te 30% jakoś zdobędą”. Pani zapewne chciała uspokoić rodziców, ale wyszła z tego najbardziej demotywująca przemowa, jaką w życiu słyszałem.\n2 lipca o godz. 12:10\t189822\nPrawdę napisał belferxxx i wielu innych forumowiczów. Tylko, kto tego słucha? A pomysły pań ministerek można jedynie skomentować językiem „naszych elit rządzących” 🙂\n2 lipca o godz. 12:48\t189826\nChciałabym zwrócić uwagę w tej całej dyskusji na kilka rzeczy.\nPo pierwsze nie jest prawdą, że wszyscy chcą mieć maturę. To jest uproszczenie. Młodym ludziom wmówiono, że tylko studia są gwarantem przyszłego zatrudnienia, co na jakiś czas rugowało ich z rynku pracy, której zaczęło zwyczajnie brakować. Ostatecznie wraz z likwidacją dużych zakładów pracy rosło bezrobocie i aby to wyhamować, polityka państwa była skierowana na to, aby młodych ludzi zatrzymać w szkołach. Tak długo jak się da. Efekt jest taki, że studia mało znaczą, a na niemal każde stanowisko pracy warunkiem podstawowym jest posiadanie wyższego wykształcenia.\nDruga sprawa, ten rocznik nie jest głupszy od poprzedniego. Matura z matmy w tym roku była trudniejsza. Miała mniej schematyczne zadania. Gdyby ją pisał poprzedni rocznik, wynik prawdopodobnie byłby taki sam. Wtedy wysnulibyśmy wniosek, ze poprzedni był głupszy. Pojawia się zarzut, że te zadania są na niskim poziomie. Ale zanim się zacznie tłuc kamieniami w młodych ludzi, może warto zapoznać się z programem nauczania. Skoro ten został uproszczony, to i na poziomie liceum młodzież potrafi rozwiązać takie zadania, jakich się ich uczy. Albo nie potrafi i tu przechodzimy do punktu trzeciego.\nJeśli ktoś chce zdać maturę, a nie ma zdolności do matematyki pozostają korepetycje. Bo w szkole matematyki osoba, która ma z nią trudność się nie nauczy. Zbyt wiele lekcji przepada, często niewielkie kompetencje mają sami nauczyciele (niestety). W tym zawodzie przez lata lądowało sporo ludzi z przypadku, nie pasji. Paradoksalnie Karta Nauczyciela najbardziej chroni tych, którzy już dawno powinni zmienić zawód. Trzymają się jednak kurczowo szkoły, bo to pewne zatrudnienie. Jest to ze szkodą dla uczniów i tych nauczycieli, którzy ciężko pracują, żeby młodzież czegoś nauczyć. Niestety ci ostatni zazwyczaj giną w nieubłaganej statystyce.\n2 lipca o godz. 14:09\t189836\nRozwiazanie jest proste i znane od przynajmniej 25 lat:\n1) nalezy natychmisat przyspieszyc tempo prywatyzacji, szkoly ktore juz zostaly sprywatyzowane , sorywatyzowac powtornie, w przypadku braku efektow operacje powtarzac az do skutku…\n2) nalezy natchmiast poluzowac wymagania stawiane kandydatom na nauczycieli – nauczycielem moze zostac kazdy, kto nie zdazy w pore uciec przed lapanka\n3) nalezy natychmiast zliwkidowac nieuzasadnione przywileje nauczycieli w postaci:\na) wyplaty pensji za wykonywana prace\nb) prawo do oddychania powietrzem\nc) przywilej przechodzenia przez ulice na zielonym swietle, wyznaczyc specjalne przejscia dla nauczycieli z wylacznie czerwonym swiatlem\nd) przywilej dlubania palcem w nosie, rowniez wlasnym etc…\n4) zlikwidowac karte nauczyciela i zastapic krata dla nauczyciela usilujacego udac sie na urlop (niezasluzony, czyli kazdy)\n5) natychmiast podniesc norme czasu spedzonego przy tablicy, z obecnych 6 sekund do 60 godzin na dobe\n6) ustawoawa dobe dla nauczycieli nalezy ustalic na 59,9 godziny\n7) wprowadzic grantowy system pozyskiwania srodkow na nauczanie: kazdy nauczyciel powinien przystapic do konkursu na grant, z ktorego wybuduje sobie szkole, wyposazy ja i urodzis sobie do niej uczniow\n8) nastepnie wszystkie szkoly nalezy zamknac lub calkowicie zliwkidowac, a w dziurach po wysadzeniu szkol w powietrze urzadzic baseny dla akwaprakow\nJakby reformatorom powyzsze wydawlo sie nie dosc idiotyczne, to prosze sie zwrocic o pomoc do ministerstwa.\n2 lipca o godz. 14:40\t189838\nW naszym zawodzie gdzie efekty pracy są niewymierne i niemierzalne łatwo wykazać, że dany nauczyciel jest słaby a córka naczelnika z OP znakomita.\nProszę spojrzeć na wypowiedzi ministr w sprawie matur. Jak łatwo znaleźć winnego w oświacie – bez badań i rzetelnej analizy? Kłaniają się pseudo naukowe ewaluacje i tym podobne bzdury.\nA o pasjonatów będzie coraz trudniej za 2600zł po 30 latach pracy.\n2 lipca o godz. 14:52\t189839\nWystąpił błąd na stronie i część mojego tekstu przepadła.\nWięc jeszcze raz:)\nNie zwalczajmy KN – jedynej ustawy, która chroni resztki naszej godności zawodowej. Gdyby zlikwidowano KN, to szybko okazałoby się, że nie najlepsi a najbardziej oddani dyrekcji zostają. A miejscowi urzędnicy upychaliby w szkołach swoje dzieci w ilościach hurtowych, (co i teraz robią).\n2 lipca o godz. 15:55\t189845\nMnie osobiście dziwi ta reakcja na wyniki matur.\nW różnych latach są różne pytania, CKE stara się to wykalibrować ale nie zawsze to jest możliwe.\nCzy tę maturę lepiej zdałby poprzedni rocznik? Nie wiadomo.\nA taki interwencjonizm służy bardziej marketingowi politycznemu (coś robimy) niż uczniom (w tym roku jest gorzej to pokręćmy coś w systemie).\n2 lipca o godz. 17:28\t189853\na propos liczby godzin – nie wszyscy pewnie wiedza, co to jest „nowa podstawa programowa”. A jest ona rozpisana, bardzo sztywno, na godziny, które musza byc „zrealizowane”, i w ciagu każdej uczeń cos tam „musi”, a na tak zwane „wypadki” i róznego rodzaju nieprzewidziane sytuacje pozostawionych jest ….. kilka godzin w skali rocznej. Jesli okaże sie, że wiekszośc klasy nie umie czegoś, co powinna umieć po gimnazjum, to są dwie tylko mozliwosci:\nalbo iść dalej, i niech sie douczą sami\nalbo fałszowac dokumentację, to znaczy jedno pisac w dzienniku, a drugie robic .. ale w tym można w końcu sie pogubić\n2 lipca o godz. 21:01\t189873\nOkiem zapracowanego nauczyciela uczącego przedmiotów humanistycznych z całkiem dużym oddaniem i mimo 18 lat pracy – z entuzjazmem: dobrze, że matematyka jest na maturze, dobrze, że trudniej zdać maturę (mam nadzieję, że poziom trudności będzie wyższy niż dotąd), szkoda, że przeciętny uczeń zabiera się pracy w ostatnich tygodniach przed maturą. Świetnie, że zaczęto dyskutować o tym, jak są przygotowani nauczyciele, bo system ich kształcenia jest słaby. Powspominajmy trochę studenckie lata – zajęcia z metodyki, po których zdawałam egzamin, były na bardzo niskim poziomie, zupełnie nieprzydatne; cieszyłam się, gdy trafiłam na praktyki pedagogiczne do bardzo dobrych nauczycieli i widziałam, jak pracują z bardzo wymagającymi, inteligentnymi, oczytanymi i bystrymi uczniami; wiele się wtedy nauczyłam. Czy ktoś się zastanowił nad tym, kto będzie uczył i jak będzie uczył za kilka lat? Studentów, którzy wybierają specjalizację nauczycielską, jest zdecydowanie mniej. Są słabsi. Proponują, by im zaliczyć praktyki bez praktyk (zdarzało mi się w takiej sytuacji odmawiać zaliczenia).\nDrogi Gospodarzu – to całkiem dobry temat dla blogera. Może lepiej podyskutować nad tym, czy w sprawie tego, kto i jak przygotowany uczy w szkołach, powinniśmy się zdawać na los, czy nie lepiej wziąć sprawy w swoje ręce. Na koniec – i tak jest całkiem dobrze. Póki co polska szkoła sprostała rozmaitym wyzwaniom. Szkoła, tzn. uczniowie i nauczyciele.\n2 lipca o godz. 21:19\t189875\nJeszcze jedna refleksja. Czy szkoła docenia i premiuje staranność i pracowitość? A te dwa nawyki z pewnością są niezbędne uczącym się matematyki. I mojego, humanistycznego przedmiotu też. Czy rodzice kształtują te nawyki? Mam wątpliwości. Na spotkaniach z rodzicami coraz częściej mówi się o kompetencjach i metodach pracy nauczycieli, coraz częściej pada zdanie „Na moje dziecko działa marchewka, nie kij” (z rozmaitych badań wynika, że ani kij nie jest w 100 procentach skuteczny, ani marchewka, tylko świadomość celu, przekonanie, że należy się uczyć).\nMam świetną klasę, bardzo lubię tych moich uczniów-wychowanków, ale są w większym stopniu inteligentni i pomysłowi niż staranni i pracowici; nie są święci, w dużej mierze z tego powodu, że rodzice im w tym pomagają: usprawiedliwiają zbyt chętnie i zbyt dużo nieobecności, nie współpracują ze szkołą i przymykają oczy często i chętnie. Tyle tylko że szkołę można rozliczyć z jej pracy, a rodzica nie. Z pewnością będzie jeszcze ciekawiej, jeśli wierzyć opowieściom nauczycieli uczących w gimnazjach. Pytanie, czy chcę się o tym przekonać?\n2 lipca o godz. 22:09\t189878\nMój profesor mówił, osłów nabrali, tumanów nabrali.\n2 lipca o godz. 22:17\t189880\nPo co komu matematyka i jakakolwiek wiedza gdy wszyscy mam takie płaskie pudełka po których jeździ się palcem …\nAnuszka olej już wylała\n5 lipca o godz. 18:47\t190231\nA to w miarę obiektywna diagnoza przyczyn tego, co stało się na maturze z matematyki. Pisz też o niej red.Marek Ostrowski w „Polityce”:\n5 lipca o godz. 18:51\t190232\nOto obiektywniejsza wersja, o której pisze też red.Marek Ostrowski w Polityce:\n7 lipca o godz. 15:48\t190501\nja nawet nie odebrałam świadectwa maturalnego ze szkoły – mat/chem rozszerzone po 75%, za mało czasu na egzaminie…na medycynę dostaną się znajomi piszący matury w latach ubiegłych. Co mają ze sobą zrobić upośledzeni z rocznika ’95 ? spożywczak ??\n21 sierpnia o godz. 21:24\t211902\nOstatnia wypowiedź 2 dni przed maturą:P.Kluzik-Roskowskiej:,,Wiecie co moi drodzy abiturienci ,niepotrzebie żeście się uczyli bo matury takie dosrał CKE że możecie sobie iść na piwko i chill out na poprawce, ,,Zgadza się”-rzecze Macin Smolik dyrektor CKE.”Z Was to tacy łatwowierni ludzie.Niby młodzi a jak dzieci.Ja wracam z Majorki i wiecie nie chciałem Wam tego mówić bo mogło by miejsc dla wszystkich moich podwładnych którzy są w OKE i CKE zabraknąć to Wam mówie treaz było ALL INCLUSIVE Za UWAGA tysiaczka z hotelem,treaz możecie ewent za 300 zika na Złote Piaski jechać a hotel no cóż Pani Rostkowska już zamówiła zostaje jak po 26 sieprnia,plaża,ewentulanie śmietnik,sznur,albo policealna szkoła dla głąbów,a za rok jak już ta matura będzie mieć wreszcie swoją wagę po kontrolach szkół gwaranuje,teraz zda 100%.Czołem”


Działka budowlana 1122m2, Stronie Śląskie Mieszkanie na sprzedaż w bloku Szczecin, Pomorzany Dom w zabudowie szeregowej na sprzedaż Zielonki Na sprzedaż dom bliźniak Łódź, Bałuty Dom Zakopane z widokiem na Giewont 190m2 HALA MAGAZYN MIESZKANIE BIURO AUTOSTRADA A4 Na sprzedaż działka budowlana Teolin Mieszkanie na sprzedaż 53m2 / ul. Zabłocie / Rzeszów Mieszkanie na sprzedaż w kamienicy Legnica, Tarninów Na wynajem lokal handlowy Ostrołęka Działka budowlana na sprzedaż Jaśki Sprzedam mieszkanie trzypokojowe 60.38mkw Radomsko Dom wolnostojący na sprzedaż Suwałki, Gmina Szypliszki Do wynajęcia mieszkanie 52m2, Katowice, Osiedle Tysiąclecia Pałacyk Myśliwski z XIX w - Kopanino woj. zachodniopomorskie Dom wolnostojący na sprzedaż Mieruniszki Na sprzedaż działka budowlana 1910m2, Jonkowo Na sprzedaż mieszkanie w bloku Lublin Na wynajem grunt rolny SULĘCZYNO, Mściszewice Na wynajem magazyn Szczecin, Goleniów Łeba - osiedle Żarnowska - wynajmę apartament 35 m2 plus antresola Na sprzedaż atrakcyjny obiekt komercyjny, Kalisz Willa na sprzedaż Szczecin, Wielgowo Działka inwestycyjna w Karpaczu Lokal usługowy na sprzedaż Legnica Na sprzedaż grunt inwestycyjny Kowal Na sprzedaż działka 4659m2, Cerkiewnik, gm. Dobre Miasto Na sprzedaż mieszkanie w bloku Giżycko Do wynajęcia lokal 85m2, Wrocław, Centrum Grunt leśny na sprzedaż Nowa Wieś, Sztum Działka rekreacyjna na sprzedaż Stare Kurowo, Łącznica Na sprzedaż dom wolnostojący Rawicz, Folwark Mieszkanie 8 km. od Wrocławia w Magnicach . Na sprzedaż dom bliźniak Dębica, os. Kępa Na sprzedaż hala przemysłowa Suchy Dwór k/ Wrocławia, Suchy Dwór Działka rekreacyjna na sprzedaż Chruściele Rozkładowe M4 z dobrą komunikacją, Warszawa-Gocław Na sprzedaż mieszkanie w bloku Warszawa, Praga Północ Na sprzedaż mieszkanie w bloku Ruda Śląska, Bykowina Działka budowlana na sprzedaż Liski Do wynajęcia mieszkanie 45m2, Warszawa, Praga Południe Luksusowe mieszkanie na prestiżowym osiedlu! Toruń Wynajem z możliwością kupna Dom Mieszkanie Zelów Na wynajem mieszkanie w kamienicy Görlitz Na sprzedaż mieszkanie w kamienicy Bytom Wynajmę magazyn kontener 30 m2 Warszawa, Bartycka Lokal handlowy 32m2 centrum Narutowicza duży ruch Na sprzedaż lokal 67m2, Oleśnica, Okrężna 13 Na sprzedaż mieszkanie Rawicz Wynajmę plac na punkt handlowy, wystawowy ELMASZ LUBLIN


Domy na wynajem Białystok i okolice\n3 300 PLN 200 m2\nOferuję komfortowo wykończony i wyposażony dom wolno stający o pow 200 mkw z garażem dwustanowiskowym i na posesji o pow 1400 mkw ogrodzonej. Budynek zlokalizowany przy cichej spokojnej asfaltowej ulicy. Do drogi szybkiego ruchu około 800 m Ciepła woda i ogrzewanie gazowe. Dom może być ogrzewany kominkiem cały parter i dwa pokoje na piętrze. Dom jest umeblowany i wyposażony w sprzęt AGD. Cena najmu: 3300+opłaty: woda, prąd i gaz (ogrzewanie gazowe), opłata za odpady . Więcej ofert na nas... więcej\n6 000 PLN 400 m2\nDuży dom obok Auchan na Produkcyjnej. 3 poziomy z samodzielnym wejściem każdy. Budynki gospodarcze. Po gruntownym remoncie po rozbudowie. 2 garaże (1 samodzielny 2 w budynku) Bezpośredni dostęp do obwodnicy miasta. Duża, zagospodarowana działka objęta planem zagospodarowanie przestrzennego na cele gospodarcze. Zadzwoń i umów się na spotkanie. Więcej ofert na naszej stronie. We speak english as well. If you are interested in our property offer please call 576 07 07 09 Мы говорим по-русски... więcej


Gry – Strona 2 – Qlturka.pl Dziecko i kultura\nAktualności / Gry / Patronaty\nGra Loteryjka Recykling 4+ to niezwykła gra edukacyjna, która przybliża dzieciom zagadnienia recyklingu i troski o środowisko podczas fantastycznej, wspólnej zabawy. Dzięki nieskomplikowanym, jasnym zasadom gra będzie odpowiednia już dla czterolatków, a na pewno wciągnie także starsze rodzeństwo, znajomych czy opiekunów. (więcej…)\nKości zostały rzucone. Granie nie od święta!\nNadchodzą święta. Co roku jakby wcześniej. Reklamy atakują nas już nawet na dwa miesiące przed. Co oczywiście wcale nie znaczy, że jesteśmy lepiej przygotowani zakupowo. (więcej…)\nTylko sobie wyobraź. Święta. Choinka jest, brzuchy pękają z obżarstwa, kolędy pośpiewane. Krótkie relacje z ostatnich miesięcy zdane. Siedzicie przy stole z dalszą rodziną i z długo niewidzianymi krewnymi. Co tu robić? Jak to co? Zbliżyć się jeszcze bardziej! Coś razem porobić, pośmiać się, przeżyć wspólnie emocje. Wszystko zamknąć w jednym? Da się, ale tylko przy planszówkach.\nMam za sobą prawie piętnaście lat pracy w szkole podstawowej. Przez te wszystkie lata obserwowałam, jak zmienia się struktura szkolnictwa. Jak likwidują szkoły specjalne, tworząc oddziały integracyjne w tzw. nieładnie „normalnych” szkołach. (więcej…)\n"Baba Jaga, 2pionki.pl\nKażda szkoła ma świetlicę. No, prawie każda. Każda świetlica ma Panie Świetliczanki. Praca w świetlicy jest ciężka – dużo dzieci z różnych klas, przychodzących w różnych porach, wychodzących do domu o różnych porach. Trzeba towarzystwo ogarnąć, wysłać na obiad, na różne zajęcia… (więcej…)\nCzy nam się to podoba, czy nie, żyjemy w świecie, w którym rozwój nowych technologii jest tak szybki, jak nigdy dotąd. Nic więc dziwnego, że oddziałuje na wszystkich, niezależnie od wieku, a nawet statusu materialnego. Szczególnie duży wpływ ma na dzieci, które najszybciej chłoną wszelkie nowinki. (więcej…)\nW jaki sposób smok z ruchomymi skrzydłami i ognistym oddechem zmienił się w węża, a potem w skorpiona? Jak chatka nad jeziorem nagle stała się obserwatorium astronomicznym, a następnie małym domkiem? To nie jest magia! Te niesamowite rzeczy dzieją się w świecie LEGO Creatora, w którym – tak jak w dziecięcej wyobraźni – kreatywność nie zna granic. (więcej…)


Rynek pracy w Szczecinie - Informacje na każdy temat\nRynek pracy w Szczecinie\n29 września, 2021 przez admin\nSzczecin. Miasto z ogromnym potencjałem i możliwościami. Miasto łączące Polskę ze Skandynawią czy Niemcami. Pozytywnie nastawione na nowe pomysły i przybyszów z innych regionów i krajów. Gospodarka Szczecina, dzięki portowi jest przede wszystkim związana z morzem i proponuje swe usługi armatorom z całego świata. Czy posiadając tak atrakcyjne perspektywy miasto może posiadać problemy z bezrobociem? Owszem. Fakt, wskaźnik bezrobocia coraz bardziej opada, jednak Urząd Miasta nie zamierza spoczywać na laurach.\nWojewódzki Urząd Pracy wprowadza rozmaite formy wsparcia dla osób, które widnieją w rejestrze jako bezrobotne. Są to np. szkolenia zawodowe lub staże, które są interesującym przedsięwzięciem opierającym się na zdobywaniu umiejętności praktycznych. (Oferta: ) Dodatkowo, pracodawca w momencie, kiedy chce zatrudnić pracownika często swoje pierwsze kroki kieruje do osoby, jaką wcześniej miał okazję poznać. O stażystów zabiegają zarówno instytucje państwowe jak i firmy prywatne. W zeszłym roku takie osoby odbyły staże między innymi w ośrodkach turystycznych, szkołach, urzędzie miasta czy też firmach budowlanych. Urząd Pracy oferuje również dofinansowanie na rozpoczęcie działalności.\nPrzykładem są różnego rodzaju salony kosmetologiczne lub zawody mające związek z usługami leczniczymi. Jest to ciekawa inicjatywa szczególnie wśród turystów zagranicznych.Jaką drogą możemy zacząć poszukiwania pracy? Zacznijmy od ogłoszeń w sieci. Najprościej będzie wpisać w wyszukiwarce frazę np.: , praca chemik – a istnieją spore szanse, że dopisze nam szczęście.\nNajwiększe miasta, charakteryzuje szeroko rozwinięte usługi prace alpinistyczne firma Pro Cleaner gastronomiczne a także miejsca noclegowe, szczególnie gdy miasto dysponuje portem lotniczym. Restauracje, hotele bez końca potrzebują wychodzących z inicjatywą osób, które z zaangażowaniem oraz zapałem poświęcą się działaniom wykonywanym na nowym stanowisku pracy. (Zobacz też )\nGama możliwości związana ze stanowiskami pracy w Szczecinie robi wrażenie. Czy miasto zdecyduje się na rozbudowę gospodarki wodnej, czy położy nadzieje w turystyce i rozbuduje infrastrukturę żeglarską, zapewne przyjdzie się nam o tym za pewien czas przekonać.\nTagi: chemik, hotele


Maradona rzuca Argentynę? 'Nie opuszczam okrętu' Sport\nmk, reuters 26.07.2009 21:21\nIbrahimovic pozuje na Camp Nou ?\n- W żadnym wypadku nie opuściłbym okrętu - wyznał Maradona. - Jasnoniebieska i biała krew krąży w moich żyłach - mówił w niedzielę.\n- Powiem więcej. Podpisałem kontrakt i zgodziłem się być trenerem na Copa America w 2011 r. - dodał.\nMagazyn "Arabian Business" napisał w tym tygodniu, że Maradona rzuci pracę dla Argentyny, aby zostać "światowym ambasadorem" Portsmouth. Jego celem miałoby być sprowadzanie najlepszych graczy na świecie do Portsmouth.\nWe wtorek miliarder z Abu Dhabi, Sulaiman al-Fahim, został oficjalnie nowym właścicielem klubu.\nJeżeli nowy kontrakt, o którym wspominał Argentyńczyk, istnieje, dałby mu szansę na wygranie Copa America. Ta sztuka nigdy nie udała mu się jako zawodnikowi. W ostatniej edycji turnieju, która odbyła się w jego kraju, Maradona był kapitanem reprezentacji z którą zajął czwarte miejsce.\nMaradonie, będącym ikoną futbolu i posiadającym nawet swoich wyznawców, tak naprawdę jako trenerowi nie do końca jednak idzie. Argentyna potknęła się parę razy w ostatnich kilku meczach i w swojej grupie eliminacyjnej do MŚ 2010 zajmuje na 10 drużyn póki co 4. miejsce - ostatnie, dające pewny awans do finałów mundialu.\nLiverpool w Singapurze: "You'll Never Walk Alone" ?\nMecze towarzyskie. Rosja przegrała z Argentyną\nJagiellonia oblała decydujący test\nCracovia gromi i jedzie do Szczyrku\nSuperpuchar: Wisła po ciosie w Tallinie znów przegrała


Rozważania po czasie – 14. edycja Miesiąca Fotografii w Krakowie | Laboratorium kultury\nZapewne mało kto myślał wtedy o jesieni. Od oficjalnego zakończenia 14. edycji Miesiąca Fotografii w Krakowie minęły już ponad trzy miesiące. To sporo czasu, by podsumować tamtejsze wydarzenia, napisać na ten temat kilka trafnych recenzji, a we wspomnieniach z Krakowa, rozwlekanych w opowieściach podczas wakacyjnego wieczoru, pominąć którąś z odwiedzonych wystaw. Faktycznie, czerwiec już dawno za nami. Odnoszę jednak wrażenie, że tegoroczny Miesiąc Fotografii, wyrył w mojej pamięci nieco wyrazistszy ślad niż inne wydarzenia podobnej rangi. Nie da się ukryć, że i to z czasem upływających wakacji zaczęło mnie zastanawiać – co spowodowało, że w całym letnim rozluźnieniu nie zgubiłem tych kilku wątków i na dodatek chcę jeszcze do nich wracać? Niech niniejszy tekst będzie więc odpowiedzią na wyżej postawione pytanie.\nKryzys, jaki kryzys? Tak brzmiało pytanie, które w tym roku postawili przed sobą organizatorzy MF. Wybór wydaje się być trafny, chociażby z powodu zachowania pewnej problematycznej ciągłości. Myślę tutaj o kryzysie i jego pokrewieństwie z konfliktem, czyli problematyką zeszłorocznej – trzynastej edycji tego samego festiwalu. Robiąc krok wstecz należy przypomnieć, że spora część ubiegłorocznych narracji, która usiana była sporami, skłaniała się ku zagadnieniom bliskim człowiekowi, lokując się między – z jednej strony – postawami i ideologiami, których fotografia była świadkiem – z drugiej zaś – tematami pewnego rodzaju polemiki, gdzie fotografia była sprawdzeniem i rozliczeniem tego, jak sama, jako narracja wizualna, radzi sobie z opowiadaniem o konflikcie. To wszystko też, podjęte w zadania kuratorów, oddane zostało widzowi, który również z wyżej zarysowaną problematyką mógł wejść w konflikt, bowiem ukazywane cykle często wyłamywały się z klasycznego już reportażu, dokumentu jak i utartego sposobu ekspozycji, zmierzając w stronę przedstawień godnych festiwalu z roku 2015. Zdjęcia, czy to ustawione w pewnej kontrze do głównych nurtów, czy bezpośrednio się w nie wpisujące, a na nowo zinterpretowane, nie tyle objawiały się jak stare obrazy, sprawdzając wrażliwość odbiorcy, co funkcjonowały w swego rodzaju próbie stworzenia nowej metanarracji, będącej refleksją nad skutecznością przekazu wizualnego i jego przeobrażeniami. W czasach, w których sztuczki fotografa nie wystarczają już by zaangażować widza, ponieważ przedstawiane zdarzenia nie porażają swoją inwazyjną siłą, bądź też są relacją zdarzeń, które nie miały szansy odbyć się przed szkłem obiektywu, gdzie zło i agresja tak kojarzona dziś z konfliktem, stawały się (nie)widoczne, trzeba było poddać je przewartościowaniu.\nW podobnym kierunku, a jednak nieco bardziej doprecyzowanym, zdawała się zmierzać również tegoroczna edycja. Doskonałym potwierdzeniem, może być tutaj jej merytoryczne rozpracowanie, zawarte w publikacji festiwalowej, zatytułowanej (Od)stawianie się fotografii, która na swój sposób również traktuje o konflikcie i rozłamie między fotografią, a tym co dziś fotograficzne – szerzej, chociażby o rozróżnieniu tego co staje się fotografią, czyli obrazem przemawiającym, a co nim być przestaje (co przestaje do nas mówić). Tym samym, proponując takie odczytanie kryzysu, organizatorzy ulokowali nas w świecie postfotografii, która wykorzystując uprzedni, wizualny dorobek fotografii, próbuje być kompatybilna ze światem nieustannej transgresji, rozpływających się granic, permanentnego kryzysu i przełomu, który według redaktora publikacji Larsa Willumeita, dotyczy całej naszej planety, wszystkich jej mieszkańców i większości ich wytworów. Widzimy więc, że w pewien sposób możemy mówić tutaj, o ciągłości problematycznej i siłą rzeczy, o przeplataniu się narracji obu edycji. Przystając na coś takiego można stwierdzić też, że temat swojego rodzaju załamania, jest tematem niezwykle ważnym i możliwym do rozpracowania na wielu płaszczyznach. W zeszłym roku wyrażony i rozważony w fotografii mającej być reprezentacją owego „to było”, a już przy tegorocznej edycji, w tym co fotograficzne, co zmienne – tak samo jak otaczająca nas rzeczywistość i zaangażowane w nią społeczeństwo. Rozłam, to jednak nie jedyny kryzys jaki zaprezentowano. Podczas trwania festiwalu można było zaobserwować jeszcze jeden ważki wątek wystaw – mianowicie – jak medium obrazu samo z siebie chce się odnaleźć i ukonstytuować wobec otaczających go kryzysów.\nBy uzyskać sensowne rozwinięcie przywołanych tu zagadnień, pozwolę sobie posłużyć się nieco uproszczonym zabiegiem, jaki całościowo wypatrzyłem i wyczytałem z 14.MF w Krakowie. Otóż, by w jakiś sprecyzowany i skonkretyzowany sposób przyjrzeć się tak rozległej problematyce kryzysu, wykorzystuje on pojęcie instytucji – rozumianej jako podmiot realizujący pewne działania, które okraszone są zasadami i na bazie których, rozgrywają się podjęte działania. Co ważne, to właśnie tak szeroko rozumiana instytucja, jako podmiot skupiający (nie tylko) ludzi i rozprowadzający między (nich) swoje normy, daje możliwość do przyjrzenia się i skonfrontowania obrazu z ludzkimi poczynaniami. W końcu obraz przez swoje dotychczasowe przewartościowania technologiczne w wytwarzaniu i rozprowadzaniu informacji, odznacza się wśród instytucji globalnych, społecznych i politycznych swymi możliwościami, stając się przez to wielką pajęczyną danych. Z tej też ilościowej przyczyny, która zdaje się być największym problemem dzisiejszych instytucji, coraz częściej na komunikat obrazowy, zwracana jest ich uwaga, ich badania i funkcje ochronne. To obraz i znana nam od lat wizualność, nabiera dziś niepowtarzalnej mocy, stając się jednocześnie komunikatem priorytetowym – przechowywanym jako dane na ogromnych serwerach, gromadzonym w akcie indywidualnych obsesji fotograficznych, jak i wykorzystywanym na nowe sposoby – ubierany w nowe formy, prezentowany ludziom dla osiągnięcia pewnego celu. Są to również obrazy autotematyczne, które same sobie stają się refleksją nad problemem przedstawienia, czy też obrazy, które skłaniają do namysłu nad funkcjonowaniem placówek kultury oraz oddolnych inicjatyw, rozliczając je w swej narracji z pełnionych funkcji. By jednak precyzyjnie mówić o kryzysie i instytucji, warto posłużyć się tutaj szeregiem wystaw.\nCiekawie na cały festiwal rzutowało znów, znane z lat poprzednich, rozgraniczenie powstające na łamach trzech podgrup. Były nimi kolejno: program główny, sekcja ShowOff, jak i sekcja eksperymentalna. Dla zachowania klarowności tego artykułu, pozwolę sobie niektóre wystawy pominąć, inne zaś wyróżnić, wybiórczo zestawiając je z sobą nawzajem. Żywię też nadzieję, że mimo rozwlekłości rozważań, nie zakłamie to ogólnego odbioru miejsca i schematów pierwotnych prezentacji. Efektem ich opisu będzie możliwość wysnucia pewnych uwag końcowych, jak i ‘rozliczenie’ festiwalu z wyżej zarysowanej problematyki, a w rezultacie – mam nadzieję – co jest z resztą celem mojego tekstu, zachęcenie czytelnika do refleksji nad funkcjonowaniem rzeczonego kryzysu w proponowanym tu ujęciu instytucji.\nWydaje mi się, że dla bezpośrednich rozważań o masowości i polityce wytwarzania obrazów, stosownym będzie opisanie tutaj sekcji eksperymentalnej, która nazwana została Proces 2.0, a ulokowana została (nie bez przyczyny), w samym Centrum Festiwalowym, gdzie spora część odwiedzających rozpoczynała swoje zwiedzanie wystaw. Znaczącym wyróżnieniem dla 14.MF było to, że jej współorganizatorem był znany, wpływowy i prężnie działający magazyn DER GREIF. Inicjatywa polegała na zebraniu fotografii od wielu niepowiązanych z sobą osób, a następnie zestawieniu tych materiałów z sobą nawzajem (trochę inna zabawa niż ta z zeszłorocznego TIFF Festiwal w Wyborną trupę fotografii polskiej), gdzie kolejnym krokiem było kilkukrotne przekonfigurowanie zawartości i kolejności zebranych materiałów, na co wpływ miały znów indywidualne osoby odwiedzające projekt w sieci jak i bezpośrednio na wystawie. Efektem było wydanie demokratycznej książki, w której powstanie zaangażowanych było wiele osób. Tak też chciano zwrócić uwagę na historyczny poniekąd fakt, że – jak zauważa John Berger – od renesansu obraz rzadko funkcjonuje w liczbie pojedynczej i zazwyczaj, na co zwracają już uwagę twórcy projektu, jest on konstytuowany z innym, nadbudowywanym przez twórcę i odbiorcę przekazem, tworząc hiperobraz – obraz złożony z wielu innych obrazów. Twórcy projektu chcieli również podkreślić, że to najczęściej cyfrowe i internetowe obrazy są zdolne zaistnieć w przestrzeni instytucji galeryjnej, będąc tam poddawanym reinterpretacji i że dość rzadko wektor owej tendencji zmienia się. Obraz ‘papierowy’ rzadko miałby szanse zaistnieć w sieci na tych samych zasadach. W tak zarysowanej problematyce łatwiej też o refleksję, na temat tego, co dzieje się z obrazami, które są z sobą konfrontowane, oraz dalej, gdzie moglibyśmy doszukiwać się przyczynku dla kryzysu – w mnogość obrazów, w subiektywności ich odczytywania i zestawiania oraz podatnośći obrazu na demokratyczną manipulację i w efekcie, w fazie potencjalnego kryzysu, pozbawiania pojedynczego i nieustannie zmieniającego swój kontekst obrazu, zdolności do finalnego wybrzmienia. Z drugiej zaś strony, wystawa jak i książka, były też znakomitym przykładem tego jak instytucja, w skład której wchodzi garstka ludzi, radzi sobie z nadmiarem obrazu oraz wypowiadając się krytycznie, jaki potrafi dostrzec w jego mnogości potencjał. Czy jednak sam zbiór fotografii o czymś opowiadał? Dla mnie wystawa była również, niestety, zlepkiem modnych motywów i powtarzalnych póz ujętych na fotografiach.\nWspominając też o polityce w instytucjach fotografii, można odnieść się tutaj do tego, o czym pisze Duchn Forbes. Według niego, dzisiejsze instytucje uwikłane w systemy polityczne, dość często w swej krytycznej fazie rozwoju przechodzą od demokratyzacji do neoliberalizmu. Autor doszukuje się przyczyn takiego rozwoju sytuacji, w priorytetach, jakie obierają instytucje – rządowa ekspansja gospodarcza, a nie dążenie do wspólnego dobra. Autor zwraca też uwagę na następstwa takich poczynań, że jednym z nich jest osłabienie jednostki, a w efekcie atak na dawną i zastaną kondycję kultury. Tutaj też, już w nieco metaforyczny sposób objawia się nam cel działań podjętych przez DER GREIF – angażowanie ludzi nie jako podmiotu komercyjnego, a jako podmiotu stanowiącego o przyszłośći historii fotografii – dzisiejszego prekariatu instytucji, którego praca w grupie przygotowuje na masowe zagadnienia prezentowania i rozpowszechniania obrazowego komunikatu. Ci bowiem coraz częściej wiedzą, że dziś podejmowany obraz, cenny jest nie przez swój status oryginału i niepowtarzalności zapisanej na nim chwili, a przez możliwość konstytuowania go wśród innych obrazów i poddawania go re-artykulacji. Tutaj jednak również trzeba być ostrożnym, ponieważ taka zabawa czy gra, która odznacza się swoimi zasadami, również niesie z sobą pewne ryzyko. O nim zaś znakomicie zdaje się wypowiadać w swojej publikacji profesor Tadeusz Miczka:\nNowe kompetencje komunikacyjne pojawiają się również w rezultacie nastawienia interaktywnego do rzeczywistości, czyli w wyniku zastępowania procesów przekazywania informacji (opierających się na intencji przenoszenia myśli od nadawcy do interlokutora) performatywnością, czystą operacyjnością, uprawianiem gier zorientowanych na produkcję wieloznaczności. Performatywność polega na manipulowaniu wiedzą (czy „danymi”) i jest zwykle formą zabawy, ale również środkiem do zwiększania władzy określonych grup społecznych. Zmniejsza się więc – na razie – ranga referencyjnej funkcji języka, znaki zaczynają funkcjonować często bez systemów odniesienia, stwarzając sytuacje mające charakter komunikacji zamkniętej, pozbawiające człowieka kontroli nad tym, aby wymiana informacji była do czegoś adekwatna.\nKolejnymi wystawami były te, usytuowane już w programie głównym. I kiedy jesteśmy już przy świeżym spojrzeniu, to warto chyba przyjrzeć się wystawie o tym samym tytule (Świeże spojrzenie. Nowe formy narracji wizualne, kuratorka: Iris Sikking), gdzie na pierwszy plan wysuwała się formalna problematyka konstytuowania i wielości obrazu. Tutaj jednak było to zaakcentowane na samych przedstawieniach zawartych w tym co fotograficzne. Wystawa rozpoczynała się narracją Thomasa Kuijpersa Kiedy bliźniacze wieże wciąż były piękne, która dotyczyła tego, jak w popkulturze funkcjonuje wizerunek wież Word Trade Center sprzed zamachu dokonanego w 2001 roku. Zaskakujące było to, że narracja była podzielona na dwie części. Jedną z nich było pomieszczenie wypełnione tym co fotograficzne – całym spektrum dostępnych gadżetów – kubków, ręczników i świecących ramek z ikonografią WTC. Znalazły się też tam archiwalne filmy zdobyte przez artystę, jak i przedstawienia Nowojorskiej panoramy. Druga cześć, to ustawiony en face do wyjścia z pokoiku podest, na którym umieszczony został rodzinny, plastikowy album. W nim zaś widz mógł odnaleźć dziesiątki obsesyjnie zebranych fotografii, które ludzie wykonali w punkcie widokowy umieszczonym na jednej z wież. Warto zauważyć, że w obu przypadkach mieliśmy do czynienia z wielokroć powieloną tą sama sceną – to samo miejsce, ten sam przedmiot. Z nią też można było postąpić dwojako, albo przystać na zbliżone do siebie reprezentacje traktujące je jako jednolity wizerunek – ikony, bądź, co wydaje się w tym przypadku ciekawsze, odwrotnie, zacząć szukać różnic w tym pozornie utartym wyglądzie. To jednak, z racji potrzebnego czasu, wymagałoby dostawienia na wystawie krzesła. To zaś przecież nie jest udostępniane, czy to gościom sklepu z pamiątkami, czy to przy małym wysokim stoliczku zaraz przed nim. Tak czy siak, refleksja nad ilościowym przedstawieniem udała się artyście znakomicie.\nOstatnią zaś w kolejności wystawą z tego cyklu była ta zatytułowana (w sprawie) Karla, która stanowiła próbę zgłębienia historii zawartej na zdjęciach ukazanych światu w 2007 roku w „albumie Höckera”. Problemem tym zajęła się Niemka – Annette Behrens, która za cel postawiła sobie zdobycie jak największej ilości informacji, a w efekcie rozliczenie samej siebie z historii swego narodu. Jak się jednak okazało, poprzez utratę dziedzictwa, wstyd i niepamięć innych ludzi, nie było to takie proste. To też cykl ten, poza ukazaniem archiwalnych materiałów, zapisków jak i zdjęć nowych, obrazujących zarówno znakomicie bawiących się niegdyś esesmanów, jak i to co pozostało dziś z dawnego budynku, prezentuje to, jak czasami trudne jest czesanie historii pod włos by odtworzyć to co było. W efekcie wystawa była narracją spójną i obfitą w treści, jednak wizualnie, poza rozgraniczeniem na archiwalia, polaroidy, duże i małe wydruki, umieszczone czy to w pleksi czy w gablocie, ekspozycja moim zdaniem w żaden sposób nie wnosiła świeżości.\nNa podstawie tych dwóch wystaw umieszczonych w cyklu Świeżych spojrzeń, który stworzony został przez holenderską kuratorkę, trzeba powiedzieć, że miały one w sobie szereg ciekawych historii, pełnych konfliktów i kryzysów, dotyczących czy to ikonosfery, czy pamięci społecznej. Kiedy jednak spojrzymy na to w kontekście nowych form wizualizacji, to nie da się ukryć, że była to ta część festiwalu, która pozostawiała nieco do życzenia, otóż niewiele było w niej wizualnego polotu. Wręcz przeciwnie, użyte zabiegi, nie odbiegały chociażby od tych wykorzystywanych w zeszłorocznej edycji. Jedyne co ratować może wizualność owej wystawy, to fakt, że często nie były to projekty stricte fotograficzne, a około fotograficzne, fotografią się posługujące. W końcu trzeba zaznaczyć też, że spora część twórców zaproszonych do współtworzenia tej wystawy, pała się na co dzień dziennikarstwem. To też artystyczne dziennikarstwo dało się dostrzec w prezentowanym zbiorze.\nTutaj też nasuwa się jednak pytanie dla powyższego duetu: czy to, co zostało zaprezentowane nie poświadcza, że kryzys dotyczy wizualnych form narracji? W końcu przyglądając się dzisiejszemu muzealnictwu i galeryjności w erze tak szybko zmieniających się obrazów, rzadko kiedy, w swym wizualnym zorganizowaniu, wystawy wybijają się ponad zaprezentowane zapożyczenia z pop kultury – interaktywne panele, głośniki, wideoklipy, foto gadżety stare obrazki oraz polaroidy. Z drugiej jednak strony, może warto zapytać, czy na chwilę obecną potrzebują one czegoś więcej? W końcu utrzymane na takim poziomie przyciągają widza, są w stanie go zaangażować i opowiedzieć nieznaną dotąd historię. I kiedy uświadomimy sobie, że wystawa na swój sposób była rozbudowana i gromadziła szerokie spektrum wykorzystywanych dotąd metod ekspozycji, tym samym pogłębiając problematykę każdej z historii z osobna, to stwierdzić można, że było to dobrze przygotowane podsumowanie, które wyedukować mogło dociekliwszego widza.\nZnając już część wystaw i podgrup warto dodać do nich również sekcję ShowOFF, która na celu ma promowanie i premierowanie projektów młodych twórców. Tu w szczególności chciałbym wyróżnić dwa cykle – zbiór fotografii Museum Studies Justyny Wierzchowieckiej oraz projekt Weroniki Gąsieckiej Ślady. Pierwszy oparty jest na doskonale krytycznej analizie tego, jak my, jako odbiorcy, funkcjonujemy w przestrzeni (instytucji) muzealnej i co z niej wynosimy, czyli – mówiąc inaczej – jak za pomocą instytucji wygląda nasza relacja nie tylko z eksponatem, ale i z całym otoczeniem. W cyklu tym, prezentowane zdjęcia poddane zostały cyfrowej obróbce, w której autorka poddając podmioty muzealnicze wnikliwej obserwacji, wypunktowała kolejno, czy też odznaczyła pewne charakterystyczne ich elementy. Zrobiła to dla uświadomienia nam, jak funkcjonuje nasza pamięć – że jej praca opiera się na powidokach, zatrzymanych wybiórczo fragmentach, które nie funkcjonują w naszej pamięci całościowo, a fragmentarycznie. Autorka swoim cyklem mogła zwrócić też uwagę na fakt, że nasze odczytanie danego dzieła, jest czasami sprzeczne z intencjami i oczekiwaniami twórcy, bądź też, że owe odczytania dotyczy tego co zarysowuje się w interakcji eksponatu z otoczeniem. Sama autorka jako przedstawicielka pokolenia lat dziewięćdziesiątych stwierdza, że cykl ten mówi o przestarzałej już nieco formie archiwizującej i katalogującej, jaką posługuje się muzealnictwo. Fotografując eksponaty zdaje się też dawać sygnały ku temu, że głoszona od kilku lat śmierć muzeów to nie fikcja, a ich Internetowy następca, pozbawiony fizycznej wagi i namacalności jest już blisko. W końcu jak pisze Roland Barthes, jeżeli w religijności, świątyni (muzeach – pierwotnie świątynia Muz) i pomnikach nie dopatrujemy się dziś już śmierci, to zapewne znajdziemy ją w fotografii.\nCzy jednak aby na pewno takie instytucje są zbyteczne i czy śmierć muzealnictwa nie jest na wyrost głoszoną mrzonką? W końcu w kolejnym cyklu o którym chciałem wspomnieć – Ślady, Gąsiecka traktuje obraz podobnie. Tym razem jednak, nie ona sama wytwarza fotografie, a czerpie materiał z instytucji archiwizującej – banku zdjęć, również dopuszczając się ich algorytmicznej manipulacji. Autorka podobnie jak wyżej, pewne rzeczy modyfikuje, tym samym wydobywając je ponad utartą warstwę zdjęć, do których jesteśmy przyzwyczajeni. W końcu nie bez przyczyny, do promocji cyklu posłużyła się zdjęciem możliwie najbardziej klasycznym, ukazującym spędzających czas wolny młodych ludzi, kobiety i mężczyzn, gdzie płeć męska trzyma na swych ramionach „na barana” płeć żeńską. W całej naturalności i gracji tych póz, mężczyźni tracą jednak swoje głowy miedzy udami i w miednicach kobiet, eksponując tym samym przed widzem miejsce owego nienaturalnego zniknięcia.\nWidzimy więc, w jak ciekawy sposób twórczynie zobrazowały sposób funkcjonowania naszej percepcji i pamięci. By jednak rozwinąć nieco wątek pamięci, zastanawiam się jeszcze do czego odnoszą się artystki i na jakich konkretnie płaszczyznach się poruszają. Tutaj z pomocą idzie również myśl Barthesa, o tym że lepiej jest mu zrozumieć zdjęcie które sobie przypomina, niż zdjęcie, które widzi bezpośrednio. Pytając jednak, czym to coś jest, odnoszę wrażenie, że mimo tak wielu podobieństw w niniejszych cyklach, są to dwie różne praktyki. Dla Museum Studies wydobywane byłoby potencjalne punctum, to co faktycznie nas nakłuwa, co stanowi przypadkowość zdjęcia i towarzyszących mu okoliczności. To właśnie naniesiona graficznie na płaszczyznę zdjęcia temperatura pomieszczenia, w jakim fotografia została zrobiona, czy rozmazana poza szczęką i uzębieniem sylwetka tygrysa objaśnia nam siłę danego obiektu. To też czyni Wierzchowska, ukazuje nam nawet nie tyle to, co wywołuje w nas jakieś uczucie, co to, co podświadomie przeszywa nas pozostawiając w pamięci wizualny ślad. W tym też wypadku, Museum Studies posługiwałoby się tym co fotograficzne. Z kolei zaś Ślady wykorzystywałyby spectrum i zgłębiały je – pewien biograficzny ogólnik, wejście w interakcje między rozpoznaniem fotografa, a jego celem, jaki na danym zdjęciu chciał osiągnąć. To też czyni autorka – objawia nam funkcjonowanie naszego odbioru wobec pewnych – podświadomie istniejących – sposobów odczytywania fotografii; pokazuje dzięki czemu jesteśmy nią zainteresowani – twarze, realia, gesty, nagość.\nTutaj też biorąc pod uwagę zadania instytucji, można pochwalić obie twórczynie. Bowiem w przypadku wspomnianej masowości obrazu, a przez to częstej utraty wrażliwości i czujności odbiorcy, zabiegi zaproponowane przez obie artystki zdają się obstawać w znakomitej kontrze do ewentualnego kryzysu, ukazując, że na temat jego percepcji da się prezentować materiały ciekawe, a co ważniejsze, że i same instytucje stwarzając miejsca dla owego obcowania z medium, mają jeszcze szerokie pole do popisu. Na podstawie dwóch zestawionych cykli, widać też pewną transformację pokoleniową. Odczytując je w kontekście pomnika, jako coś o dużej wartości historycznej, wyrażającego trwanie, zauważymy, jak już wyżej wspomniałem, że dzisiejsze społeczeństwo wyrzekło się kamienia. Niniejsze narracje mogą być więc reakcją na napięcie ukazujące się czy to w ożywieniu muzealnych obiektów i przestrzeni czy bezpośrednio w ożywieniu samych obrazów, wykorzystując w nich to co fotograficzne. Czy jednak powoli nie wyrzekamy się też pamięci zapisanej na fotografii?\nKolejnym duetem jaki chciałbym tu wyszczególnić to ten składający się z wchodzącej również w skład programu głównego wystawy pod tytułem Depozyt, która moim zdaniem zasługuje na szczególne wyróżnienie w poruszanej tutaj jak i podczas festiwalu problematyce. W końcu tytułowy depozyt to miejsce, w którym coś uznawanego przez kogoś za wartościowe jest przechowywane. To właśnie jest jego główną funkcją. W takim depozycie znaleźliśmy się też po przekroczeniu zabielonego pleksi, za którym ukazała się czarna ściana z kolejnymi wejściami. To zza nich dobiegały do nas ciche pomruki miarowego oddechu. Zanim jednak daliśmy się ponieść swojej ciekawości, w tym miejscu rozpoczynało się poszukiwanie informacji o tym, co zaraz mamy zobaczyć. Tak oto na początku otrzymywaliśmy cytaty umieszczone pomiędzy dwoma czarnymi kotarami – „Można się tym przerażać, można żywić nadzieję, ale nie o to chodzi. Należy szukać nowej broni”, zaś na ekranie telewizora, który ulokowany został po prawej stronie, nad naszymi głowami, umieszczony był napis „life is wonderful”. Tutaj już można zauważyć, że w przestrzennym rozegraniu wystawy, coś nie wygląda tak jak zazwyczaj. Na wprost wejścia nie otrzymaliśmy kuratorskiego opisu, a dwa cytaty. Efektem tego były dalsze poszukiwania spoiwa. Tutaj też nasze drogi się rozchodziły i opcjonalni mogliśmy albo zajrzeć za czarne kulisy, bądź też po obróceniu się w lewo, zapoznać się z długim, nieco skrytym za naszymi plecami opisem, objaśniającym nam, że wystawa poświecona jest problematyce przechowywania danych rozumianych tutaj jako nośnik informacji – nasienie byka i mężczyzny, pestka bananowca i cyfrowe pliki światowego koncernu. Na łamach tak zarysowanej problematyki autor Yann Mingard dokonał też klasyfikacji na: ludzi, zwierzęta, rośliny i dane. Nie bez przyczyny wątek ten połączony był też z użyciem nazwy antropocenu – czyli „okresu w którym działalność człowieka ma decydujący wpływ na klimat i środowisko”. W tym też kontekście problematyka depozytu staje się oczywistsza, ponieważ pyta nas, jak w takiej epoce wygląda życie planety i jakie są jej zdolności do samodzielnego trwania, skoro wspierana jest ona instytucją depozytu. Stawiając sobie takie pytanie można było wrócić i zajrzeć co kryje się za czarnymi kotarami albo przejść dalej, na tył wystawy. Tam zaś umieszczone były cztery segmenty, których pionowe płaszczyzny obklejone zostały wydrukiem rozłożonej książki. Wydruki były jednak małych rozmiarów, a i znajdujące się na nich fotografie, w zestawieniu z tekstem opisującym te, momentami absurdalne, obrazki nie przypominały rozmiarem tych, do których jesteśmy przyzwyczajeni idąc na wystawę fotograficzną. I tak wiedząc, że dla wielu było to rozczarowaniem, należy wspomnieć, że był to świadomy zabieg kuratorski. Bowiem jeśli zestawimy te dwie części wystawy – segmenty obklejone książką, z tym co kryje się za kotarami, czyli prezentacją dokładnie tych samych lecz nieco większych fotografii, przy których tekst został zamieniony na dźwięk, to warto uświadomić sobie, że obie znajdują się poniekąd w czarnej skrzynce. Skrzynce mniej i bardziej dosłownej, ale pozwalającej odwiedzającym wysnuć z tego pewną analogie. W końcu tytułowy depozyt można odnosić zarówno do miejsca, w którym ktoś udostępnia nam to co posiada – w tym przypadku byłaby to wiedza (w końcu obraz i tekst funkcjonują tutaj na tym samym poziomie, z czego jednak to tekst jest opisem obrazu – tłumaczeniem go), jak i do przestrzeni będącej już konkretnie wydzielonym miejscem, prezentującym nam w swoim środku te same materiały, o których wiemy jednak wiele mniej. W końcu bazować możemy tutaj na swoim wrażeniu, potęgowanym z resztą dźwięk oddechu ulokowanym zaraz za naszymi plecami. Warto więc zwrócić uwagę, że w tym wypadku, depozyt to nie tylko udostępnione miejsce, ale i wiedza jaką to miejsce skrywa.\nJak spójnie wytłumaczyć wszystkie te zabiegi? Nie będzie już chyba odkryciem, kiedy znów oznajmię, że to właśnie ta wystaw była znakomitym miejscem do refleksji nad wątkiem politycznym i instytucjonalnym. Bowiem jeśli założymy, że żadne depozyt nie może funkcjonować samopas, to automatycznie zrozumiemy, jak wielka siła tkwi, nie tyle nawet wśród ludzi mającym do niego dostęp, co w ludziach, którzy pewne informacje przed światem skrywają i którzy przypieczętowują nad nimi władzę. Takie rozważanie przynoszą też na myśl Foucaultowskie rozważani zawarte w Nadzorować i karać. Nie bez przyczyny, przy wejściu na wystawę umieszczony jest telewizor z manipulującym stwierdzeniem o pięknym życiu. Powoduje to, że w moim odbiorze, wystawa ta jako jedna z nielicznych przebija się ponad poziom pytania, dając tym samym konkretne dla odbiorcy ostrzeżenie o potencjale manipulowania tkwiącym już nie tylko w przekazie obrazowym, co szerzej – w każdej informacji nad którą ktoś sprawuje władzę. W końcu kiedy jesteśmy już przy temacie przechowywania i gromadzenia informacji, czyli swojego rodzaju archiwach, to warto wspomnieć również, może nieco na wyrost, że bardzo często archiwum jak i laboratorium skrywa w sobie pewnego rodzaju możliwy do wielokrotnego zreprodukowania podmiot, czy to negatyw, plik źródłowy, czy możliwy do powielenia gen. A jeżeli już patrzymy na problem władzy nie tylko w kontekście fotografii jako zapisu tego co było, a szerzej, to śmiało możemy tutaj porównać depozyt do archiwum, gdzie wyciągnięty na wierzch negatyw – pewna informacja, nie zamieniony w pozytyw i nieopisana, przypomina właśnie tę fotografie z czarnej skrzynki.\nTak wiec widzimy, że depozyt jest tak naprawdę tym czego nie wiemy. W końcu, kiedy znajdujemy się w czarnej skrzynce, sami z siebie niewiele powiedzieć możemy o wyświetlanych zdjęciach, dopiero kiedy udajemy się na tyły wystawy, gdzie znajdujemy opisy i słowa często z zakresu nauk specjalistycznych (czy to humanistycznych czy ścisłych), to dopiero wtedy nasza wizyta staje się bardziej satysfakcjonująca. Z drugiej zaś strony, pamiętając o cytacie Delezue’a, odczytywanym w pryzmacie instytucji, dostajemy sygnał, że ani zachwyt ani przerażenie nie są tutaj najlepszymi reakcjami na życie w antropocenie. Według filozofa należy szukać nowej broni. Czy jest nią jednak depozyt? I z czym tak naprawdę mielibyśmy walczyć? My, oglądający, a funkcjonujący często poza instytucjami władzy, przed którymi wyciągać będzie się zamrożone w ciekłym azocie i ukryte w podziemnych sejfach fragmenty historii?\nDoskonałym argumentem dla finalizacji snucia przypuszczeń o niezrozumiałych dla nas negatywach i jeszcze głębszym spotęgowaniem ostrzeżenia, może być też wystawa Anety Grzeszykowskiej, w której autorka wykorzystuje stworzone przez siebie odwrócenie tonalne obrazów, na których umieszcza i maskuje samą siebie. Znaczącym elementem tej wystawy wydawał się film utrzymany w czarno białych barwach, w trakcie którego za pomocą domalowywania na swoim ciele linii (w tych samych kolorach) artystka podkreślała i ukrywała kobiecość swojego ciała, a co więcej, nawiązując do kultu zmarłych i malowania ciał, można było dopatrywać się tam oblicza samej śmierci i martwicy – stanu zastygłego. Dodatkowo, kiedy już cyfrowo, tonalność obrazu została odwrócona, sztuczka maskowania nadal działała – wprowadzała widza w zakłopotanie i zdziwienie. Ciężko było rozróżnić co jest fikcją, a co prawdą. I jak pisze o tej wystawie Wojciech Nowicki, taka jest też siła sztuki, która przekracza techniczne ograniczenia i wymusza na nas domysły oraz wadzenie się z bytem. Na podstawie wyżej zarysowanej problematyki możemy więc przypuszczać, że negatyw jak i gromadzone dane mają w sobie potencjał prawdy, jednak trzeba do nich sięgnąć i wykorzystując ich przeznaczenie, nie pozostawiać ich w uśpieniu. By jednak miało to sens, wydaje się, że ruch ten musi mieć charakter społeczny. Inaczej znów wiedza pozostanie w rękach indywiduum, a instytucjom pozostanie bycie wyczulonym na słowo neoliberalizm.\nOstatnia wystawa, o której chciałbym wspomnieć pozbawiona jest metafory negatywu czy nadmiernych opisów i nie dotyczy ona zdarzeń naukowych, a raczej społecznych. Albowiem jest ona poetycką opowieścią o emocjach damsko męskich w kraju dalekiego wschodu, gdzie zdarza się, że ludzka miłość dyskryminowana jest z powodu pochodzenia czy przynależności kastowej. Efektem tak funkcjonującej instytucji są różnego rodzaju problemy i konflikty rodzinne, w które często uwikłani są młodzi ludzie. Tytuł opowieści jest równie wdzięczny i poetycki, co same należące do niej fotografie i brzmi Czy zaśpiewają niczym krople deszczu, czy nie ugaszą mojego pragnienia. Fotografie jednak, jak i tytuł, pozostawiają widzowi dość dużą swobodę w interpretacji. Oba bazując w swej narracji na skojarzeniach i niepozornych tropach, zakładają na nas swoje pułapki. Obraz jest w końcu plastyczny i dopracowany, co jak mówi sam autor, jest zresztą ważnym celem jego tworzenia. Taki też obraz wizualnie staje się największą chlubą nurtu nowego dokumentu. Na tej też płaszczyźnie, autor Max Pinckers, roztacza przed nami cudowną aurę bollywodzkiego kiczu i miłości, w którym to owi poszkodowani młodzi ludzie, znając europejskie realia i możliwości, nie boją się buntować przeciwko skostniałej tradycji. Autor jednak na tyle doskonale maskuje pewne rzeczy, wyostrzając walory piękna, że aż trudno nie zachwycić się tymi nieszczęśliwymi historiami. Niektóre fotografie co prawda nie ukrywają, że do ich stworzenia zostało wykorzystane dodatkowe światło, którego źródło ulokowane jest poza kadrem. Osobiście jednak nie doszukiwałbym się tutaj żadnych magicznych pobudek, a raczej intencji do zwrócenia uwagi zwielokrotnioną ingerencję. W końcu w dopracowanej formie, wystawa ta jest jednocześnie największym wizualnym przekłamaniem. Nie jest to już obraz tego co było, a obraz tego, co zostało odegrane. Na ile można więc zaufać tak działającej instytucji fotografii? I na ile nasz percepcja przygotowana jest na odbiór świata, który za wszelką ceną podnoszony jest do rangi reprezentatywnego obrazu? W końcu po wyjściu z wystawy, niewiele więcej dało się zrobić, niż uwierzyć w mityczność tamtych realiów.\nWidzimy więc, że praktycznie każda wystawa ma w sobie coś z instytucji, czy to prowadzonych od lat przez i dla społeczeństwa, czy też indywidualnie, roztaczając swoje normy wokół ciała i uczucia. Jak wiec po tak odczytanych wystawach należałoby ocenić tegoroczną edycję stawiającą przed sobą pytanie o kryzys? Znakomitym rozwiązaniem w poszukiwaniu odpowiedzi wydaje się być wcześniej wspomniany już tekst Duncana Forbesa, który co prawda umieszczony jest w festiwalowej publikacji, ale nie wydaje się, by był on umieszczony tam jako uprzednio zaplanowane pochlebstwo. Tekst ten traktuje o wyżej wspomnianej już postfotografii jak i jej instytucjach, które muszą się z ową odmianą fotografii uporać. Forbes twierdzi oczywiście, że fotografia w dzisiejszym kształtowaniu kultury odgrywa znaczącą rolę. Jako argument podaje fakt, że obraz fotograficzny jeszcze nigdy nie była uwikłana w konflikt i kryzys w tak znaczący stopniu będąc jednocześnie częścią sporów, jaki i materią zdolną do refleksji. Autor w ciekawy sposób, mając na tym polu szersze doświadczenie, wyróżnia w zaistniałej sytuacji pewien punkt krytyczny, który nie dotyczy jednak przeobrażania się samego medium i wynikającego stąd kryzysu, a przejścia jakie przeobrażająca się fotografia wymuszana na wystawiających ją instytucjach chociażby takich jak organizująca MF Fundacja Sztuk Wizualnych.\nArgumenty Forbesa utwierdzają nas w tym, że MF znakomicie poradził sobie z postawionym przed sobą problemem kryzysu i nie zbagatelizował postfotografii. Po pierwsze, na wystawach mogliśmy odnaleźć twórców, którzy albo do tej pory byli twórcami wystawiającymi się głównie w sieci, albo też takich, którzy do fotografii nie mają już nostalgicznego podejście i z sieci pełnej obrazów są zdolni uczynić dla swej twórczości pożytek. Tak też, mieliśmy okazję zobaczyć chociażby wystawę dotyczącą wież WTC, gdzie zapożyczone materiały fotograficzne zostały poddane głębszej refleksji antyhistorycznej.\nPo drugie, prezentowana na festiwalu postfotografia, wyłamywała się z fotografii artystycznej w klasycznym ujęciu, co często z różnych przyczyn jest dużym problemem innych festiwali. W końcu w opisach ciężko było doszukać się rozważań na temat kategorii piękna, czy też odwołań do artystycznych teorii. Zaprezentowane wystawy co prawda poruszały się w tej przestrzeni, ale ich narracja dotyczyła przeważnie nowych problemów, napotkanych w teraźniejszości, nie rozstrzygając bezpośrednio starych pytań. Podejmowane problemy kryzysu i ich wizualna strona nie pozostawały też na płaszczyźnie autorskiego zamysłu photoshopowego – wręcz przeciwnie. Po wystawie Museum Studies i Ślady doskonale widać, że zarówno kuratorzy jak i sami artyści potrafili redefiniować fotografię i osłabić swoje stanowisko autora – artysty, na rzecz społecznego przewartościowania i ukazania rzeczy innymi w praktykach niecodziennych. Po trzecie MF znakomicie odparł też zarzut Funtcuberta o nadmiernym przejmowaniu się ilościowym aspektem postfotografii. Jak radzić sobie z tym problemem i co z nim zrobić, MF trafnie poddał rozważaniom na wystawie Depozyt. Tak więc widzimy, że problemy i zarzuty, jakie skierował w stronę instytucji fotograficznej Forbes, są przez MF potraktowane z odpowiednią świadomością i refleksją. Tym też sposobem czternasta edycja festiwalu wychodziła naprzeciw problemom zawartym w książce Bergera, w której pyta on o to, co jeśli ktoś uniemożliwia nam prawidłowe widzenie.\nI jeśli zgodzimy się, że obraz kryzysu nie był przez MF zakłamany i przykrywany niepotrzebnymi narracjami, a wręcz przeciwnie, rozpracowany w bardzo szerokim spektrum (co z resztą odczuć można w niniejszym tekście), to spokojni będziemy o zdarzenia, w których to poprzez mistyfikacje obrazów klasa rządząca zdolna jest ukrywać historię i usprawiedliwiać swoje działania. W końcu festiwal odwiedziło sporo ludzi, którzy miejmy nadzieję patrzyli i wiedzieli nie tylko fotografię, a to co fotograficzne.\nA jeśli jesteśmy już przy Johnie Bergerze, to warto wspomnieć, że tegoroczna edycja festiwalu pokryła się z polską premierą książki Jak zobaczyć świat w której autor – Nicholas Mirzoeff ściśle odwołuje się do myśli Bergera i rozpoczyna swoje rozważania o fotografii wokół spostrzeżenia, że ilościowy aspekt obrazów, powinien być dziś motywacją do tego, by zrozumieć społeczeństwo, którego wspólnoty nie wytwarzają się już poprzez książki, a przez to co fotograficzne. Tak też zwracając uwagę na kolektywizacji działań, pamiętajmy, że dziś nie wystarczy patrzyć samemu. To już najwyższa pora na wielostronny przepływ konstruktywnych myśli i porzucenie ślepej wiary. W końcu idzie jesień, znów zrobi się pięknie, a za chwilę ponownie spotkamy się na uczelni i myśląc o zbliżającej się kontynuacji kryzysu rozliczeni zostaniemy z wiedzy.\n W dalszej części tekstu, dla wygody i ukrócenia, będę posługiwał się skrótem MF.\n Sposoby widzenia, John Berger, Fundacja Aletheia, Warszawa 2008, s. 10.\n (Od)stawanie się fotografii, Fundacja Sztuk Wizualnych, Kraków 2016, s.142.\n Nowe kompetencje komunikacyjne użytkowników multimediów [w:] O zmianie zachowań komunikacyjnych. Konsumenci w nowych sytuacjach audiowizualnych, Tadeusz Miczka, Księgarnia św. Jacka, Katowice 2002, s.126\n Poniżej w skrócie WTC.\n Światło obrazu, Roland Barthes, Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2008, s. 164.\n Obrazy dostępne są w przeglądarce Google.\n G. Deleuze, Post-scriptum Społeczeństwa kontroli, 1990, tłum. Michał Herer.\n (Od)stawanie się fotografii, Fundacja Sztuk Wizualnych, Kraków 2016, s.6.\n (Od)stawanie się fotografii, Fundacja Sztuk Wizualnych, Kraków 2016, s. 107.\n Sposoby widzenia, John Berger, Fundacja Aletheia, Warszawa 2008, s. 11.\n Jak zobaczyć świat, Nicholas Mirzoeff, Wydawnictwo Karakter i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Kraków-Warszawa 2016.\nŹródło zdjęcia: Link, Creative Commons.\n1. Sposoby widzenia, John Berger, Fundacja Aletheia, Warszawa 2008.\n2. (Od)stawanie się fotografii. O rekonfiguracji i nowym porządku tego co fotograficzne, i jego instytucji, pod redakcją: Larsa Willumeita, Fundacja Sztuk Wizualnych, Kraków 2016.\n3. O zmianie zachowań komunikacyjnych. Konsumenci w nowych sytuacjach audiowizualnych, Tadeusz Miczka, Księgarnia św. Jacka, Katowice 2002.\n4. Światło obrazu. Uwagi o fotografii, Roland Barthes, Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2008.\n5. Jak zobaczyć świat, Nicholas Mierzoeff, Wydawnictwo Karakter i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Kraków-Warszawa 20016.\nSzymon Karpiński - kulturoznawstwo, III rok, Instytut Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych Uniwersytetu Śląskiego.\nPoprzedni artykułAntropologia wizualna Następny artykułDokumentacja życia czy widowisko medialne? Film weselny jako opowieść o współczesnym człowieku


Praca Doradca ds. Sprzedaży Faktoringu, Lublin, lubelskie - Pracuj.pl\nPraca Praca Lublin\nTa oferta pracy jest nieaktualna od 133 dni. Sprawdź aktualne oferty pracy dla Ciebie\nDoradca ds. Sprzedaży Faktoringu\naktywne pozyskiwanie nowych transakcji faktoringowych wśród małych i średnich firm,\nprocesowanie wniosku faktoringowego do etapu podpisania umowy,\nutrzymywanie pozytywnych relacji z klientami faktoringowymi,\nwspółpraca z Ryzykiem w zakresie przygotowywania struktur transakcji.\ngotowość do podjęcia pracy w systemie wynagradzania opartym o działalność gospodarczą oraz umowę o pracę,\ndoświadczenie w sprzedaży usług finansowych będzie dodatkowym atutem,\numiejętność nawiązywania kontaktów oraz budowania relacji z klientami,\nwysokie umiejętności komunikacyjne,\nnastawienie na osiąganie ambitnych celów.\nzatrudnienie w oparciu o umowę o pracę oraz o działalność gospodarczą\n(gwarantowana podstawa oraz premia uzależniona od wyników),\nmożliwość rozwoju w międzynarodowej, dynamicznie rozwijającej się i nowoczesnej instytucji finansowej,\nunikalne, przyjazne środowisko pracy i wysoka kultura organizacyjna,\npodstawowe narzędzia do pracy.współpraca z profesjonalistami w myśl zasady „work hard, have fun”.\nW jakich celach i na jakiej podstawie przetwarzamy Państwa dane osobowe?\n1. przeprowadzenia rekrutacji i zawarcia umowy o pracę (podstawa przetwarzania: art. 6 ust. 1 lit. b RODO);\n2. wypełniania obowiązków prawnych ciążących na Banku związanych z prowadzoną rekrutacją oraz w celu wykonania obowiązków pracodawcy wynikających z przepisów prawa, w szczególności Kodeksu pracy oraz innych przepisów prawa pracy (podstawa przetwarzania: art. 6 ust. 1 lit. c RODO), w tym w celu:\na. przeciwdziałania dyskryminacji w zatrudnieniu;\nb. w celu spełnienia wymogów charakterystycznych dla wybranego stanowiska;\nc. odpowiadania na zapytania i wnioski o wgląd do akt pracowniczych, które pochodzą od uprawnionych z mocy prawa organów publicznych lub od upoważnionych przez Państwa podmiotów;\nd. wypełniania innych obowiązków prawnych ciążących na Banku w związku z prowadzeniem działalności bankowej, w tym:\ne. przeciwdziałania wykorzystywaniu działalności Banku dla celów mających związek z działalnością przestępczą;\n3. wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez Bank (podstawa przetwarzania: art. 6 ust. 1 lit. f. RODO), w tym w celu:\na. zapewnienia bezpieczeństwa fizycznego w Banku, jego oddziałów i placówek, w tym monitoringu wizyjnego wewnętrznego i zewnętrznego oraz ewidencjonowania osób wchodzących i wychodzących na teren placówek Banku;\nb. monitorowania i poprawą jakości procesów rekrutacyjnych, w tym monitorowaniem rozmów telefonicznych i spotkań;\nc. monitorowania aktywności pracowników i współpracowników Banku w zakresie przyjmowania korzyści majątkowych, wykrywania potencjalnych konfliktów interesów lub naruszeń etycznych;\nd. w celu prowadzenia postępowań spornych, a także postępowań przed organami władzy publicznej oraz innych postępowań, w tym w celu dochodzenia oraz obrony przed roszczeniami;\ne. realizacji programu rekomendacji kandydatów do pracy;\nf. w celu zatrudnienia Państwa w innych podmiotach z grupy kapitałowej, do której należy Bank.\n4. Jeżeli udzielili nam Państwo zgody na przetwarzanie danych osobowych będziemy przetwarzać Państwa dane w zakresie i celu określonym w treści zgody.\n5. Jeżeli mają Państwo pytania związane z celami lub podstawą prawną przetwarzania Państwa danych osobowych przez Bank prosimy o kontakt z Inspektorem Ochrony Danych pod adresem: [email protected]\nŹródło pozyskiwania danych osobowych\nW przypadku, gdy Państwa dane osobowe nie zostały zebrane bezpośrednio od Państwa, informujemy, że Państwa dane osobowe, tj. imię, nazwisko, dane kontaktowe, a także, jeśli ma to zastosowanie, doświadczenie zawodowe, kwalifikacje, inne dane zawarte w CV lub liście motywacyjnym, zostały one pozyskane od pracowników Banku w ramach programu poleceń, lub od partnerów rekrutacyjnych Banku, którym Państwo udzielili zgodę na przetwarzanie danych osobowych w celach rekrutacyjnych.\nCzy podanie nam danych osobowych jest obowiązkiem?\nObowiązek podania przez Państwa danych osobowych wynika z art. 221 Kodeksu pracy.\nW przypadkach gdy zbieramy Państwa dane na podstawie Państwa zgody, podanie danych osobowych jest dobrowolne.\nPaństwa dane osobowe przekazujemy:\n1. podmiotom przetwarzającym dane osobowe na zlecenie Banku, w tym:\na. podmiotom wspierającym Bank w czynnościach bankowych,\nb. zewnętrznym dostawcom usług IT, obsługującym nasze systemy informatyczne,\nc. agencjom rekrutacyjnym i podmiotom rekrutujących pracowników na zlecenie Banku;\nd. partnerom Banku zajmującym się zapewnieniem fizycznej ochrony w placówkach Banku oraz monitoringiem wizyjnym;\n2. podmiotom powiązanym z Bankiem, w tym należącym do tej samej grupy kapitałowej co Bank, w związku z realizacją obowiązków sprawozdawczych, raportowych i administracyjnych;\n3. organom administracji publicznej oraz podmiotom wykonującym zadania publiczne lub działającym na zlecenie organów administracji publicznej, w zakresie i celach, które wynikają z przepisów prawa np. Państwowej Inspekcji Pracy;\nPaństwa dane osobowe będą przetwarzane przez okres rekrutacji oraz przez 36 miesięcy po jej zakończeniu dla celów weryfikacji poprawności procesu rekrutacyjnego.\nJeżeli wyrazili Państwo zgodę na przetwarzanie danych osobowych dla celów przyszłych rekrutacji, Państwa dane będą przetwarzane przez okres wskazany w zgodzie lub dodatkowej informacji znajdującej się razem ze zgodą.\nPowyższe okresy przechowywania danych osobowych znajdą zastosowanie najczęściej. Pytania dotyczące tego jak długo będziemy przechowywać Państwa dane prosimy kierować do naszego Inspektora Ochrony Danych, pod adresem: [email protected]\nPrzekazywanie danych osobowych poza Europejski Obszar Gospodarczy („EOG”) lub do organizacji międzynarodowych\nAktualnie nie przekazujemy Państwa danych osobowych do podmiotów spoza EOG. Jeżeli w przyszłości Bank będzie przekazywał Państwa dane osobowe do podmiotów spoza EOG nastąpi to na podstawie zawartych przez Bank z odbiorcą danych standardowych klauzul umownych zatwierdzonych przez Komisję Europejską lub innego instrumentu prawnego zgodnego z RODO. Mają Państwo prawo do uzyskania od nas kopii przekazywanych danych.\nINFORMACJA O OCHRONIE DANYCH OSOBOWYCH W RAIFFEISEN BANK POLSKA S.A.\nW związku z rozpoczęciem obowiązywania z dniem 25 maja 2018 r. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) („RODO”), przysługuje Państwu szereg nowych praw związanych z przetwarzaniem Państwa danych osobowych.\nW niniejszym dokumencie znajdą Państwo informacje o zasadach przetwarzania Państwa danych osobowych w Banku Raiffeisen oraz o przysługujących Państwu prawach wynikających z RODO.\nOgólne informacje o przetwarzaniu danych osobowych przez Bank oraz o przysługujących Państwu prawach\n„Bank” lub „my” oznacza Raiffeisen Bank Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie. Jesteśmy administratorem Państwa danych osobowych, co oznacza, że odpowiadamy za wykorzystanie Państwa danych osobowych zgodnie z umową oraz przepisami prawa. Pełne dane kontaktowe Banku znajdą Państwo w sekcji „Kontakt i informacje”.\nPrzez Bank należy rozumieć również Dom Maklerski, jako wydzieloną organizacyjnie jednostkę Banku, w ramach której prowadzona jest działalność maklerska.\nPytania dotyczące przetwarzania Państwa danych osobowych przez Bank, w tym przysługujących Państwu praw prosimy kierować na adres naszego Inspektora Ochrony Danych: Raiffeisen Bank Polska Spółka Akcyjna, Inspektor Ochrony Danych, ul. Grzybowska 78, 00-844 Warszawa, lub mailowo na adres [email protected]\nJakie prawa przysługują Państwu w związku z RODO?\nMogą Państwo złożyć do nas wniosek o:\n1. dostęp do danych osobowych (czyli informację o tym w jaki sposób przetwarzamy Państwa dane oraz uzyskać kopię danych);\n2. sprostowanie (czyli poprawienie) danych osobowych – w przypadku gdy dane są nieprawidłowe lub niekompletne;\n3. usunięcie danych osobowych (tzw. „prawo do bycia zapominanym”). Z tego prawa mogą Państwo skorzystać przykładowo gdy:\na. Bank przetwarza Państwa dane osobowe niezgodnie z prawem,\nb. złożą Państwo sprzeciw wobec przetwarzania danych na podstawie uzasadnionego interesu Banku i sprzeciw ten okaże się uzasadniony,\nc. dane muszą zostać usunięte w celu wywiązania się przez Bank z obowiązku wynikającego z przepisów prawa;\n4. ograniczenie przetwarzania danych osobowych (np. wstrzymanie operacji na danych lub nieusuwanie danych z uwagi na pewne okoliczności);\n5. przeniesienie danych osobowych: a) do innego administratora, a gdy będzie to technicznie niemożliwe, b) otrzymanie od nas kopii danych, które nam Państwo dostarczyli;\nZ prawa do przeniesienia danych osobowych, o którym mowa w pkt 5 powyżej, mogą Państwo skorzystać wyłącznie gdy przetwarzanie odbywa się w sposób zautomatyzowany, a dodatkowo: (a) na podstawie łączącej nas umowy, albo (b) na podstawie wyrażonej przez Państwa zgody.\nChcąc dowiedzieć się więcej o przysługujących Państwu prawach i o tym w jakich sytuacjach można z nich skorzystać prosimy o kontakt z naszym Inspektorem Ochrony Danych (dane Inspektora wskazane są w części Kontakt i informacje).\nAby skorzystać z powyższych praw mogą Państwo złożyć wniosek w oddziale Banku (pełna lista placówek dostępna pod adresem https://raiffeisenpolbank.com/klienci-indywidualni/kontakt#oddzialy), skontaktować się z naszą infolinią pod numerem + (48) 22 549 99 99 (tel. stacjonarne, komórkowe, połączenia z zagranicy bądź wysyłając pismo na nasz adres korespondencyjny wskazany na naszej stronie internetowej www.raiffeisenpolbank.com.\nW dowolnym momencie mogą Państwo wnieść sprzeciw wobec przetwarzania, w tym profilowania Państwa danych osobowych przez Bank, jeżeli podstawą przetwarzania jest nasz prawnie uzasadniony interes lub gdy działamy w interesie publicznym. Po otrzymaniu takiego wniosku nie będziemy mogli już przetwarzać danych osobowych objętych wnioskiem, chyba że wykażemy:\na) istnienie ważnych prawnie uzasadnionych podstaw do przetwarzania, nadrzędnych wobec Państwa interesów, praw i wolności, lub\nb) podstawy do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń.\nW niektórych sytuacjach możemy poprosić Państwa o wyrażenie zgody na przetwarzanie danych (np. w celu podejmowania przez Bank zautomatyzowanych decyzji wobec Państwa lub na przetwarzanie danych biometrycznych). Jeżeli udzielili nam Państwo zgody na przetwarzanie swoich danych osobowych, przysługuje Państwu prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie. Cofnięcie zgody nie ma wpływu na zgodność z prawem przetwarzania danych, którego dokonano na podstawie zgody przed jej wycofaniem.\nPrzysługuje Państwu prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego tj. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych lub organu, który go zastąpi.


Jesteś tutaj: > Płetwy>Płetwy Gumowe JET>Płetwy TECLINE Jet Stream Czarne ze sprężynami\nOpinie Płetwy TECLINE Jet Stream Czarne ze sprężynami\nPłetwy wprost idealne do suchego skafandra! Daja bardzo dobry ciąg, nie trzeba się męczyć przy pływaniu, wystarczy lekko machnąć i lecimy do przodu :) Cena jak najbardziej adekwatna do jakości.\nPiotr L 2015-11-13\nDosyć dobre płetwy, dobrze czują ruch nogi, nie męczą i są solidnie wykonane, za taką cenę polecam jak najbardziej :)\nIdealne płetwy do nurkowania technicznego, często widywane na nurkowisku w zestawie ze sprężynami. Bardzo dobry produkt. Polecam go osobiście.\nKlasyczne płetwy jet. Według mnie najlepsze na każdym stopniu rozwoju nurkowego. Zrobione z jednego kawałka gumy są praktycznie niezniszczalne. Pływanie w nich żabką jest przyjemnością. Dzięki sprężynom założenie ich jest kwestią pięciu sekund. Stosunek ceny do jakości dla tych płetw jest bardzo korzystny, jeżeli zastanawiacie się nad zakupem pierwszych płetw polecam ten model jetów zamiast fikuśnych modeli plastikowo-paskowych ;)\nŚwietne płetwy do nurkowania technicznego, w twenie. Bardzo dobrze trzymają sie stopy, sa wygodne i szybko można je założyć. Wprost idealne\nO tych płetwach krążyły legendy. Podobno jeśli myśli sie o nurkowaniu na poważnie, po prostu trzeba je mieć.\nWypróbowałam i to prawda.\nPłetwy są przede wszystkim małe rozmiarowo i lekkie, co mnie zawsze denerwowało w tradycyjnych płetwach.\nDodatkowo bardzo łatwo zakłada się je w wodzie, ale najlepsze jest to, że takie małe i niepozorne, a dają takiego kopa, że musiałam pilnować się, żeby nie uciec mojemu buddy.\nTrochę kosztują, ale z chęcią pozbędę się tego notorycznego ciągnięcia płetw wielkich jak ja sama:)\nBrakuje mi tylko innych kolorów. O innych kwestiach nie mogę narazie się wypowiedzieć, ale nie spodziewam się, że coś się z nimi stanie.\nMiałam nawet ochotę przejechać po nich samochodem, żeby sprawdzić, czy są takie wytrzymałe, ale nie zdobyłam się na to. Chociaż ich właścicielka też miała ochotę sprawdzić:) Za fajne są:)\nMoje pierwsze płetwy. Używam od 2009, zrobiłem w nich około 150 nurkowań od podlodowych do wraków w lipcu w Chorwacji. Zarówno do mokrego i suchego skafandra. Na powierzchni ciężkie i toporne, w wodzie lekkie i zwrotne. Świetne różnych technik pływania frogkicka, backkicka i helikopter turn. Dzięki sprężynom nie trzeba się martwić pękającymi paskami i ich awaryjnymi mocowaniami.\nBardzo fajne płetwy.\nW rozmiarze XXL ważą ok 1,9 Kg sztuka na powierzchni.\nWcięcie w górnej części buta pozwala stopie głębiej wsunąć się w płetwę.\nBardzo fajne sprężyny z uchwytem, dzięki czemu łatwo się je zakłada i zdejmuje.\nPióra nie są bardzo sztywne i bardzo przyjemnie się w nich pływa.\nTo moje pierwsze płetwy typu JET. Jak na razie po kilku nurkach jestem z nich bardzo zadowolony.\nWojciech M 2012-06-11\nPo prostu dobra, tania płetwa. Sprawdzi sie w każdych warunkach. Daje duża szybkość i zwrotność pod woda. Polecam\nTen produkt firmy TECLINE to płetwy przeznaczone w znacznej części dla nurków technicznych. Są one wykonane z twardej, ciężkiej gumy. Waga jednej płetwy to ok. 1,5 kg. Dzięki tej wadze bardzo dobrze dociążają nogi nurka, dzięki czemu możemy przyjąć komfortową, poziomą pozycję. W porównaniu z innymi płetwami tego typu nie są one w czołówce pod względem sztywności pióra. Przez to nie dają może "zabójczego" ciągu, ale za to bardzo dobrze sprawdzają się podczas manewrowania m.in. w jaskiniach czy wrakach. Do wyboru w dwóch kolorach czarnym lub zółtym. W połączeniu ze sprężynami, myślę że tworzą całkiem dobrą jednostkę napędową dla przciętnego nurka technicznego. Dzięki swojej niewysokiej cenie i dobrej jakości, myślę, że będą one miały coraz większą rzeszę zwolenników. Osobiście bardzo polecam !\nNazwa produktu:Płetwy TECLINE Jet Stream Czarne ze sprężynami\nKod produktu: T70001\nŚcieżka: Home > Płetwy > Płetwy Gumowe JET > Płetwy TECLINE Jet Stream Czarne ze sprężynami


Wafle Familijne dzisiaj kończą 25 lat! – zabaione\nOpublikowano 9 miesięcy temu: 21 września 2020 21 września 2020 zabaione.pl Przeczytasz w: 2 minut/y\nWarszawa, 21 sierpnia 2020 r. Wafle Familijne dzisiaj kończą 25 lat! Wafle Familijne królują w domach polskich rodzin już od 25 lat! Dokładnie 21 sierpnia\nA to już wiesz? Owocowe Krążki Orkiszowo Owsiane z Daktylami Holle – ekologiczny przysmak bez cukru bliski naturze\nWafle Familijne dzisiaj kończą 25 lat! https://www.zabaione.pl/z/wafle-familijne-dzisiaj-koncza-25-lat\n4 czerwca 2019 15 grudnia 2019 zabaione.pl\n17 października 2019 15 grudnia 2019 zabaione.pl\n8 kwietnia 2018 15 grudnia 2019 zabaione.pl\nSofitel Wine Days 2019, Święto wina we francuskim stylu\nWarszawa, 30 października 2019 r. Sofitel Wine Days 2019 Święto wina we francuskim stylu Będąc ambasadorem nowoczesnego francuskiego stylu życia marka Sofitel już po raz […]\nInformacja prasowa – Hochland Polska Styczeń 2018 Stanowi bogate źródło pełnowartościowego białka, witamin oraz wapnia cennego dla naszych kości i zębów. Ser żółty, bo o […]\nZasmakuj Italii w swojej kuchni! – Mąka na pizzę z linii „Domowa Piekarnia” od Młyna Jaczkowice Jest najpopularniejszym daniem na świecie, a w ubiegłym roku […]\n5 warzyw z największą ilością potasu Potas jest jednym z głównych elektrolitów obecnych w naszych komórkach. Do właściwego funkcjonowania układu nerwowego, mięśni czy serca – […]\nkartofle z mnikofali, jakie tluszcze do pieczenia, z czego chalwa i skad pochodzi, desery dzieciece na urodziny, termomiks lidl 2021