Przepis na kremową zupę dyniową - Nowe przepisy - 2022\nPrzepis na kremową zupę dyniową\nTa cudownie pożywna zupa jest bardzo łatwa do przygotowania. Ciesz się w chłodniejsze jesienne lub zimowe wieczory.\n99 osób to zrobiło\n1 (295g) krem z zagęszczonej zupy grzybowej\n1/4 łyżeczki mielonego czarnego pieprzu lub do smaku\n1/2 łyżeczki granulek czosnku lub do smaku\n1 szczypta papryki do dekoracji\n40g sezonowanych grzanek (opcjonalnie)\nW rondelku na średnim ogniu wymieszać zupę, wodę, dynię, masło i śmietanę. Dopraw solą, pieprzem, granulkami czosnku i imbirem. Mieszaj, aż się połączą i zagotuj. Zmniejsz ogień i gotuj przez 15 minut.\nZdejmij z ognia i przelej do miski. Wierzch posyp papryką, a wierzch przyprawionymi grzankami.\nPuree z dyni można kupić online.\nRecenzje i ocenyŚrednia ocena globalna:(102)\nRecenzje w języku angielskim (81)\nTo naprawdę cudowne! Dodałem kilka dodatków według własnego gustu. Użyłem bulionu drobiowego zamiast wody, białego pieprzu, 1 łyżeczki. cebula w proszku, 1 łyżeczka. przyprawa do ciasta dyniowego, 2 łyżki brązowego cukru, 1/2 łyżeczki. kminek, 1/2 łyżeczki. do smaku szałwia, gałka muszkatołowa i cynamon. Podałam tę zupę na herbacie i wszyscy prosili o więcej plus przepis!-23 stycznia 2007\nZaskakująco dobrze! Na początku trochę się bałem, ale wyszło dobrze ^^ Musiałem zastąpić skondensowaną śmietanę ziemniaczaną skondensowaną śmietaną z kurczaka. Ja też nie miałam śmietanki, więc zamiast tego dodałam mleko. To bardzo gęsta i pożywna zupa. Pyszny! (pomyśl zupa zimowa ^^)-02 listopada 2002\nZrobiłem to na przyjęcie i wszyscy chcieli sekund! Jest kremowy i smaczny, szczególnie z dodatkowymi kawałkami czosnku i ziemniaków-- pamiętaj o przestrzeganiu przepisu i używając gęstej śmietany, przy okazji.. dzięki =0) Tak łatwo zrobić!-16 lutego 2003\n1/2 kg dyni (np. Hokkaido)\ntrochę oleju (do smażenia)\n150 ml śmietanki kremówki (opcjonalnie)\n3-4 łyżki oleju z pestek dyni (do przybrania)\npestki dyni (prażone, do przybrania)\nNajpierw umyj dynię, a następnie połam na kawałki i usuń pestki. Miąższ dyni pokroić w drobną kostkę.\nDrobno posiekaj cebulę i czosnek i podsmaż na odrobinie oleju. Dodać kostki dyni, krótko podsmażyć, a następnie dodać zupę. Dopraw solą, pieprzem, gałką muszkatołową i odrobiną imbiru (opcjonalnie) i gotuj na wolnym ogniu.\nGdy dynia będzie miękka, zupę zmiksować w mikserze z kremem śmietankowym i doprawić do smaku.\nPodawać w miseczkach lub wydrążonej dyni, skropić odrobiną oleju z pestek dyni i posypać prażonymi pestkami dyni.\nMoże być również bez kremu. Kremowa zupa z dyni również smakuje pysznie i ma cudownie kremową konsystencję nawet bez śmietanki. Jeśli zupa jest zbyt gęsta, po prostu dodaj trochę wody lub wywaru.\nDodaj posiekany koperek i szczypiorek, aby uzyskać inne, ale równie wykwintne doznania smakowe!\nChcesz więcej? Wypróbuj również naszą Kremową Zupę Czosnkową z Croûtonami.\nObfita kremowa zupa czosnkowa jest łatwa do przygotowania i jest klasykiem wśród austriackich kremowych zup. Zwieńczona chrupiącymi, ciemnymi grzankami z chleba to absolutna konieczność.\n1 łyżka mocno zapakowanego jasnobrązowego cukru\n1/2 łyżeczki świeżo zmielonego cynamonu\nJedna 15-uncjowa puszka puree z dyni\n3 szklanki bulionu warzywnego o niskiej zawartości sodu\n1/2 szklanki ciężkiej śmietany do ubijania\nCr&egraveme fra&icircche, do dekoracji (opcjonalnie)\nW dużym garnku roztop masło na średnim ogniu. Gdy masło zacznie się zrumieniać, dodaj cebulę i smaż i smaż przez 5 minut. Dodaj czosnek, cukier, cynamon, pieprz, gałkę muszkatołową i pieprz cayenne i gotuj przez 3 minuty. Dodać puree z dyni i bulion, wymieszać, doprawić solą i zagotować. Zmniejsz ogień i gotuj przez 20 minut. Dodaj śmietanę i odstaw na 10 minut do ostygnięcia.\nPrzełóż zupę do blendera (lub użyj miksera zanurzeniowego w garnku) i zmiksuj na gładką masę. W razie potrzeby dodaj dodatkową wodę lub bulion, aby uzyskać pożądaną konsystencję. Włóż miksturę do garnka lub dużego rondla. Podawaj na ciepło i skrop z cr&egraveme fra&icircche.\nJak zrobić najbardziej kremową zupę dyniową\nNajprostszym sposobem na zrobienie tej zupy byłoby wyrzucenie wszystkich składników i ugotowanie. Ale uwielbiam najpierw smażyć i karmelizować, aby rozwinąć smak. Karmelizowana dynia to jedyny sekret, który wyróżnia tę zupę. Dodatkowe 10 minut pieczenia jest naprawdę warte.\nZacznij od karmelizowania czosnku i cebuli na maśle, aż będzie aromatyczna. Następnie dodaj posiekaną marchewkę i dynię. Pieczemy, aż na warzywach pojawią się brązowe plamy. Mieszaj w międzyczasie, aby zapobiec spaleniu. Zajmie to około 10-15 minut, jeśli zostanie wykonane na średnim ogniu.\nDodaj do garnka ciepły wywar i gotuj przez kolejne 10-15 minut, aż warzywa się ugotują. Zmiksuj do gładkiej konsystencji. Dodaj śmietanę i wyłącz ogień. Nie gotuj długo po dodaniu śmietanki.\n4 szklanki dyni, obranych, posiekanych i posiekanych\n1 szklanka posiekanej cukinii\n1 szklanka żółtej cebuli, posiekanej\n1/2 szklanki selera naciowego z łodygą, posiekanego\nWywar warzywny (wystarczający na przykrycie warzyw)\n1 szklanka czerwonej papryki, posiekanej i posiekanej\n6 do 7 łyżek oliwy z oliwek, takiej jak oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia Gaea\n1/2 szklanki prażonych pestek dyni\n1 szklanka pokruszonego koziego sera (lub twardego sera)\nPosiekaną dynię, cukinię, cebulę i seler włożyć do dużego garnka i dolać wywar warzywny, aż co najmniej połowa warzyw zostanie przykryta. Doprowadź bulion do wrzenia, a następnie gotuj na małym ogniu przez 30 minut.\nWyłącz ogień i pozwól zupie ostygnąć do temperatury pokojowej, a następnie zmiksuj warzywa i bulion w blenderze. Dodaj 2 do 3 łyżek oliwy z oliwek do zupy, włóż zupę do garnka i gotuj na wolnym ogniu przez 15 minut przed podaniem w osobnych miseczkach.\nPosyp każdą porcję 1 łyżką oliwy z oliwek i pestkami dyni, kruszonym serem i imbirem.\nCiepło i Saute: W dużym garnku rosołowym na średnim ogniu dodaj oliwę z oliwek i cebulę na patelnię i smaż, aż zmiękną, około 5 minut. Gdy stanie się przezroczysty, zamieszaj czosnek i smaż przez 30 sekund.\nZupa na wolnym ogniu: Dodaj pozostałe składniki, w tym dynię, i zagotuj. Używając blendera zanurzeniowego, zmiksuj zupę na gładką masę. Możesz również ostrożnie przelać zupę do blendera partiami i przecier do uzyskania gładkiej konsystencji.\nPora roku: Kontynuuj gotowanie na średnim ogniu przez 10 minut. Skosztuj i dostosuj przyprawy do smaku.\nObsługiwać: Podawać na ciepło ze świeżą kolendrą na wierzchu i skropić mlekiem kokosowym lub ciężką śmietaną, według uznania.\nPozostaw skórę na dyni: Jeśli używasz świeżej dyni, polecam usunąć skórkę po upieczeniu. Miąższ powinien od razu zsunąć się łyżką.\nSezon do smaku: Możesz dostosować ilość przypraw używanych w zupie do swoich upodobań.\nDodaj wody do rzadszej zupy: Łatwo rozcieńczyć tę zupę, jeśli jest dla ciebie za gęsta. Wystarczy stopniowo dodawać wodę, aż osiągnie pożądaną konsystencję.\nDodaj imbir: Uwielbiam ozdabiać moją zupę dyniowo-marchewkową świeżo startym imbirem. Sprawia, że zupa jest jeszcze bardziej aromatyczna, ciepła i przytulna.\nTop z pestkami dyni: Dodaj do zupy satysfakcjonujący chrupek, posypując ją prażonymi pestkami dyni!\nPodawać z suwakami wieprzowymi: Spróbuj podać swoją zupę jako dodatek do moich Balsamic Honey Pulled Pork Sliders, aby uzyskać super obfity i pyszny obiad.\nTop z grzankami bezzbożowymi: Nie lubisz pestek dyni? Grzanki tostowe z naszego chleba Keto to kolejny świetny sposób na dodanie chrupki do tej kremowej zupy.\nJak zrobić kremową zupę dyniową\nDo garnka (ja używam holenderskiego piekarnika) dodaj sporą ilość oliwy extra vergine, posiekaną cebulę i rozmaryn (zdjęcie 1).\nGotuj na średnim ogniu przez 2-3 minuty, aż cebula stanie się przezroczysta. Dodaj obraną dynię pokrojoną w kostkę (zdjęcie 2).\nSmażyć przez kilka minut, od czasu do czasu mieszając (zdjęcie 3).\nDodaj wodę i zagotuj. Gotuj na wolnym ogniu przez 20-30 minut (zdjęcie 4).\nPo ugotowaniu dyni zmiksuj wszystko w garnku za pomocą ręcznego blendera.\nAlternatywnie możesz użyć robota kuchennego i zmiksować zupę w kilku porcjach (zdjęcia 5, 6).\nNa patelnię dodaj pancettę (kostkę boczku) i ząbki czosnku, mieszaj przez kilka minut.\nDodaj borowiki pokrojone w drobną kostkę. Gotuj przez 2-4 minuty lub do odparowania wody.\nDodać pokrojone w kostkę lub pokruszone kasztany. Rzuć jeszcze raz przez kilka minut (zdjęcia 7, 8).\nMożesz zrobić ten krok, gdy dynia się gotuje.\nDo zupy dodać pieczoną pancettę, pieczarki i kasztany pozostawiając kilka łyżek do przybrania.\nDo miski wlać krem z dyni, na wierzch dołożyć jeszcze więcej pieczarek, pancetty i kostki kasztanowca.\nAby rozpocząć robienie zupy krem z dyni, najpierw ugotujemy dynie lub upieczemy je w piekarniku. Lubię smażyć je na patelni, bo jest szybsze i też pysznie smakuje.\nRozgrzej łyżeczkę oleju na patelni i smaż czosnek razem z dyniami, aż będzie miękki i delikatny i nabierze słodkawego palonego aromatu. Po ugotowaniu pozwól pieczonej dyni całkowicie ostygnąć.\nDodaj wszystkie składniki do blendera i zmiksuj na gładką masę. Dostosuj konsystencję zupy, dodając mniej lub więcej wywaru warzywnego lub wody.\nGdy będziesz gotowy do podania, szybko zagotuj zupę dyniową i podawaj ją wraz z pokruszonym czarnym pieprzem na wierzchu.\nMożesz również dodać trochę liści kolendry do kremu z dyni, aby uzyskać dodatkowy smak.\nRozgrzej olej w średnim garnku na średnim ogniu. Dodaj cebulę, smaż, od czasu do czasu mieszając, aż będzie miękka i prześwitująca, około 10 minut. Dodać czosnek, kminek i pokruszoną paprykę, smażyć do pachnącego zapachu, jeszcze około 1 minuty.\nDodaj 4 szklanki wody, dynię i bulion do garnka. Zagotuj wodę. Zmniejsz ogień do średnio-niskiego. Dusić, od czasu do czasu mieszając, aż dynia będzie miękka, około 15 minut.\nZupy puree w partiach w blenderze wracają do garnka (lub użyj blendera zanurzeniowego, aby zmiksować zupę na gładką). Dodaj szklanki śmietany. Doprowadź zupę do wrzenia, zmniejsz ogień do niskiego poziomu. Dusić, aż zupa zgęstnieje, około 10 minut. Doprawić adobo.\nAby podać, podziel zupę równomiernie między miski. W razie potrzeby skrop pozostały krem na zupę, udekoruj pestkami dyni.\nMożesz teraz kupić składniki tego przepisu online! Po wybraniu rynku decydujesz, czy chcesz, aby Twoje przedmioty zostały dostarczone, czy też chcesz je odebrać w sklepie!\nPewnie zmiksuj gorącą zupę\nPodczas mieszania gorącej zupy należy zachować ostrożność. Powód: gorąca ciecz wytwarza ciśnienie w zamkniętym blenderze. Gdy silnik pracuje, wzrasta ciśnienie, powodując, że zupa gwałtownie wydostaje się przez pokrywkę. Aby uniknąć rozprysków, spróbuj tego: Najpierw napełnij blender nie więcej niż do połowy zupą. Następnie otwórz pokrywkę, aby uwolnić parę. Przykryj ręcznikiem kuchennym i trzymaj pokrywkę podczas miksowania, stopniowo zwiększając prędkość silnika. Rezultat: gładka zupa i czysta kuchnia!\nRozgrzej 1 łyżkę oliwy z oliwek i masło na średnim ogniu w dużej rondlu lub holenderskim piekarniku. Dodaj szalotki i gotuj do uzyskania przezroczystości, około 3 minut. Dodaj czosnek i gotuj przez kolejne kilka minut.\nDodaj puree z dyni i serek śmietankowy, mieszaj do uzyskania gładkiej konsystencji, gotując przez minutę.\nZmniejsz ogień na średnio niski. Wlej bulion warzywny, dodaj pieprz cayenne i paprykę (oraz płatki chili, jeśli używasz) i gotuj przez 15-20 minut, aż zgęstnieje. Dopraw solą i pieprzem do smaku.\nNa małej patelni rozgrzej pozostałą oliwę z oliwek na średnim ogniu. Smażyć liście szałwii przez około 30-45 sekund z każdej strony, następnie przenieść na deskę do krojenia i drobno posiekać.\nZupę wlać do pojedynczych misek i udekorować chrupiącą szałwią. Podawać z pieczywem lub krakersami.\nPrzepis na kremową zupę dyniową autorstwa Bianca of Wyznania czekoladoholiczki blog.\nW Bruegger’s jesteśmy znani z naszych bajgli gotowanych w kotle i sera śmietankowego Vermont. Ale naszym celem jest również zapewnienie naszym gościom pozycji w menu, które przekraczają kulinarne granice. Ten przepis zawiera charakterystyczne zszywki dostępne tylko w Bruegger's Bagels i ręcznie wykonane z kreatywnym akcentem, który można łatwo zrobić w domu. Więc następnym razem, gdy wpadniesz do Brueggera na poranną kawę i bajgla, weź tubkę serka śmietankowego i kilka dodatkowych bajgli, aby stworzyć jedno z tych arcydzieł w domu.\nObejrzyj wideo: Tomatensoep maken - eenvoudig recept (Czerwiec 2022).\nCopyright 2022 \_ Przepis na kremową zupę dyniową...


Sesja zdjęciowa w plenerze zima - Photoshoot 2017 - Magazyn dla modnych kobiet 2017\nMagazyn dla modnych kobiet ⇒ Photoshoot 2017 ⇒ Sesja zdjęciowa w plenerze zima\nZima - to nie powód, aby ograniczyć do swoich domów i nie wykazują ulicę w zimny nos. Zdjęciowa zimą na ulicy - to świetny sposób na relaks i nie tylko nastrój, ale również uzyskać piękne i niezwykłe zdjęcia. Zimowa sesja zdjęciowa coraz częściej wybierają różnych przypadkach - Przyjazny przejażdżki, wesela, Love Story, portfele i inne.\nMiejsca dla pędów zimą\nZima ulica w specjalny piękne. Biały śnieg zapewnia fabulousness wokół, zwłaszcza jeśli zostały umieszczone fotografowanie w plenerze. Do białego krajobrazu wszędzie w tych przypadkach dodaje uroku spokojnej spania natury. W miejskim rysie mogą również znaleźć pomysły na udanej sesji zdjęciowej. Może to być park ze świecącymi światłami i przytulne ławki, zaśnieżonym nasypu, dzielnicy mieszkaniowej dla obrazów stylizacji miejskich i innych.\nRodzaje i zimą pozuje do sesji zdjęciowej\nWszystko popularny jest ten typ fotografowania ciężarną sesję zdjęciową na zewnątrz w zimie. Urok i komfort wizerunek kobiety, która jest w sercu nowego życia po zimie, jak się okazało, może szczególnie podkreślić. Przede wszystkim, powinniśmy pomyśleć o odpowiednim stroju do okazji. To musi być koniecznie ciepły i przytulny - to ważne nie tylko dla zdrowia matki oczekującej, ale dla anturazhnosti i zdjęć kosmetycznych.\nZimowa sesja zdjęciowa na ulicy, zwykle wykonane z naciskiem na komfort i jest ciepło - w przeciwieństwie do chłodnej porze roku. Ciepłe dzianiny szaliki i kapelusze, rękawiczki, swetry, kamizelki futrzane - wszystko to pomoże Ci stworzyć pożądany klimat.\nPozuje do sesji zdjęciowej na zewnątrz w zimie najczęściej wybierane na podstawie pomysłu. Profesjonalni fotografowie zawsze wiedzą, jak wyrazić i podkreślić opłacalne rozważa ideę nastroju w poszczególnych modeli stwarzają. Zimowa sesja zdjęciowa z udziałem bezpośredni i najbardziej naturalną postawę.\nSesja zdjęciowa w plenerze-Zima 2016 Wideo.\nPoprzedni Artykuł jacht zdjęciowa\nTrening siłowy: czy to jest kobieta?\nGdzie lepiej jechać na wakacje do nowego roku 2013 i święta nowego roku.


Czas obligacji:Korzyści płynące w emisji obligacji - Czas obligacji\n/ tags catalyst co to jest, catalyst obligacje, dłużne papiery wartościowe, obligacje emisje, obligacje notowania, obligacje polskie, polskie obligacje, rynek obligacji, rynek obligacji w polsce\nW świecie biznesu zasadnicze znaczenie ma rozwój. Poszerzenie skali działalności, tworzenie nowych produktów, technologii czy konkretne projekty potrzebują solidnego zaplecza finansowego. Skąd przedsiębiorcy powinni czerpać kapitał obcy? Pierwszym i zarazem oczywistym skojarzeniem jest bank. Niestety może okazać się, że spółka nie spełnia wszystkich wymogów kredytowych, procedura udzielania kredytu jest zbyt długotrwała, a warunki na jakich udzielany jest kredyt nie są zadowalające. Czy wobec tego jest inne, alternatywne źródło pozyskiwania kapitału obcego? Rozwiązaniem patowej sytuacji może być emisja obligacji.\nRozważając swoja pierwszą emisję przyszły emitent powinien znaleźć odpowiednią firmę doradczą posiadającą doświadczenie przy emisji obligacji oraz uprawnienia do pełnienia funkcji doradcy w alternatywnym systemie obrotu. Niewątpliwie pozwoli to na sprawne przygotowanie niezbędnych przy emisji obligacji dokumentów oraz zapewni niezbędne wsparcie podczas wprowadzania dłużnych papierów wartościowych na rynek Catalyst.\nSama procedura emisji obligacji trwa około 2 miesiące. Ten czas można podzielić na dwa okresy. Pierwszy miesiąc to przygotowanie niezbędnych dokumentów między innymi warunków emisji, prezentacji o spółce czy propozycji nabycia. Drugi miesiąc to już etap pozyskiwania inwestorów. Oczywiście ten okres może być krótszy ale warto dać inwestorom czas na podjęcie słusznej decyzji. W głównej mierze czas niezbędny do przeprowadzenia emisji uzależniony jest od zaangażowania emitenta. Chodzi tu w szczególności o terminowe dostarczanie i weryfikację niezbędnych przy emisji dokumentów.\nDrugą ważną, jak nie najważniejszą sprawą z punktu widzenia przedsiębiorcy jest koszt emisji obligacji. Idąc za przykładem z akapitu wyżej, warto podzielić go na dwie części. Pierwszy dział to koszty związane z przeprowadzeniem emisji a więc wynagrodzenie dla doradcy z tytułu przygotowania pełnej dokumentacji i materiałów marketingowych, wynagrodzenie dla pośredników pozyskujących inwestorów, opłaty na rzecz giełdy i KDPW w zależności od tego czy obligacje będą notowane na rynku Catalyst. Drugi dział to koszty związane z obsługą długu. Niepodważalną zaletą obligacji jest fakt, że wysokość oprocentowania od zaciągniętego długu ustala dłużnik, a nie wierzyciel. W ten sposób spółka emitując obligacje jest w stanie oszacować jakie oprocentowanie będzie adekwatne do ryzyka jakie będą musieli ponieść inwestorzy oraz jakie oprocentowanie będzie w stanie obsługiwać.\nPolski rynek obligacji jest dość młody, a co za tym idzie może budzić pewne obawy. Zazwyczaj lęk przed emisją obligacji spowodowany jest niewiedzą przedsiębiorców i brakiem ich doświadczenia. Niewątpliwie stopień zawiłości procedury emisyjnej o szczegółowy jej opis w aktach prawnych, przynajmniej przy pierwszej emisji wymaga współpracy z doświadczoną firmą doradczą. Jak pokazują statystyki rynek obligacji rozwija się dynamicznie. Z roku na rok rośnie liczba emitentów oraz wysokość pozyskanych w ten sposób środków. Drogi czytelniku, jeżeli jesteś potencjalnym emitentem to odwiedź stronę http://bestcapital.pl/dla-firm/, a uzyskasz niezbędna pomoc.\n← Jaki wpływ na oprocentowanie obligacji ma ustawa „antylichwiarska”?\nA można samemu zająć się emisją, czy trzeba to zlecić zewnętrznej firmie? Na pewno warto, ale czy są jakieś obostrzenia prawne w tym zakresie? I kto sprawdza prawdziwość informacji podawanych przez spółki, jeśli one same wszystkim się zajmują?


Chiny Domowy system sterylizacji promieniowaniem UV 2.5GPH Producenci\nOpis:Certyfikat ISO Sterylizator UV,Sterylizator UV 2.5GPH,System oczyszczania UV w sprzedaży\nCertyfikat ISO Sterylizator UV,Sterylizator UV 2.5GPH,System oczyszczania UV w sprzedaży\nStart > Products > Sterylizator UV > Rodzaj gospodarstwa domowego Sterylizator UV > Domowy system sterylizacji promieniowaniem UV 2.5GPH\nSystem sterylizatora UV używa specjalnej lampy, która emituje światło UV o określonej długości fali, aby zabić bakterie i wirusy w wodzie.\nTe fale świetlne na UV są również określane jako widmo zarodków lub częstotliwość. Częstotliwość stosowana w zabijaniu mikroorganizmów wynosi 254 nanometrów (nm). Gdy woda przechodzi przez system oczyszczania wody, organizmy żyjące w wodzie narażone są na promieniowanie UV, które atakuje kod genetyczny mikroorganizmu i przekształca DNA / RNA, eliminując zdolność mikroorganizmu do funkcjonowania i reprodukcji. Jeśli mikroorganizm nie może już rozmnażać się, nie może powielać, dlatego nie może zainfekować innych organizmów, z którymi się styka. Ten proces narażania wody na działanie promieni UV jest prosty, ale skuteczny, niszcząc 99,99 procent szkodliwych mikroorganizmów bez dodawania żadnych substancji chemicznych do wody. Nasz sterylizator UV sprzedaje się bardzo dobrze na rynku światowym, witamy klientów na całym świecie, aby odwiedzić naszą fabrykę i współpracować z nami.


Mężczyzna z koparką (Morrissey „Years of Refusal”) | Słodko-gorzkie\nMężczyzna z koparką (Morrissey „Years of Refusal”)\nPosted on Luty 19, 2009 by słodko-gorzkie\nZacznijmy może od przypomnienia, kto zacz, bo znów będzie, że zajmuję się bez celu jakimś starym dziadem. Po wysłuchaniu utworu, postaraj się wymienić trzy spośród Twych ulubionych brytyjskich zespołów, które NIE inspirują się The Smiths. Ja naliczyłem takich bandów półtora.\nMariusz w swej recenzji stwierdził, że nowa, dziewiąta solowa płyta Morrisseya, Years of Refusal, jest nudna (oczywiście, powiedział na ten temat znacznie więcej, to tylko jednozdaniowe podsumowanie). Postaram się choć minimalnym stopniu ten krążek obronić.\nNa Morrisseya patrzymy zawsze z perspektywy jego macierzystego zespołu, o czym świadczy choćby początek tej notki, mimo iż od rozpadu The Smiths minęło ponad dwadzieścia lat. Nic, co zrobił później, nie dorównuje klasie kompozycji nagranych z Johnnym Marrem. Na szczęście (dla samego Morrisseya przede wszystkim), przynajmniej niektóre z jego solowych dokonań zasługują – nawet po latach – na uwagę.\nYears of Refusal to końcowy akord jego powrotnej trylogii. W 1997 artysta zaszył się na siedem w swej wielkiej amerykańskiej rezydencji, zniechęcony brakiem komercyjnego, ale pewnie też i artystycznego sukcesu jego ostatnich wydawnictw. W polu naszego widzenia pojawił się ponownie w 2004 krążkiem You Are The Quarry, z pespektywy niepewnym, tak jakby jego autor pytał nas, czy wciąż mamy ochotę by był naszym kumplem. Wydana dwa lata później Ringleader of the Tormentors, być może słabsza tekstowo od swej poprzedniczki, to taki Morrissey, którego cenimy najbardziej, pełen siły, ekspresji. Na Years of Refusal to właściwie niezniszczalny cyborg, przebrany w ludzką postać. Zwróćcie uwagę jak w otwierającym płytę Something Is Squeezing My Skull próbuje przeskoczyć naturalne ograniczenia. Choć projekt pt. Morrissey to dziś nie tylko Sean Patrick, ale też i grupka starych przyjaciół, od początku wiadomo, kto rozdaje tu karty. Potężny głos Morrisseya czaruje i pozostawia w odrętwieniu (ostatnio zresztą artysta pojawił się na skompilowanej przez Rolling Stone liście 100 najważniejszych wokalistów świata). Do diaska, ten facet kończy w tym roku 50 lat! Testosteron kipi, libido nie znajduje ujścia, Morrissey to prawdziwe zwierzę. Dla takich nie ma rzeczy niemożliwych.\nByć może kluczem do zrozumienia Years of Refusal jest jubileusz artysty, okazja do podsumowania dorobku, nie tylko artystycznego. Dużo więc tu wersów o zwątpieniu, zobojętnieniu, wygranych bitwach i przegranych wojnach. Niestety – i tu się z Mariuszem zgadzam – teksty przesiąknięte są pompą, naiwnością, tanim sentymentalizmem. Facet, który buńczucznie pozuje na okładce płyty z rozpiętą koszulą, a we wkładce singla pojawia się nago, nie dotrzymuje danej obietnicy, zamiast wyostrzonego zmysłu obserwacji dostajemy tanie dyrdymały na poziomie emocjonalnym chłopca, który właśnie się zorientował, że ktoś mu ukradł ulubioną koparkę czy wiaderko.\nAle Morrissey to przede wszystkim Osobowość, a ta mimo tandetnej medialnej otoczki, mimo zapowiedzi o zakończeniu kariery, mimo wreszcie efekciarskich (nie mylić z efektownych) zabiegów literackich właściwie nie pozostaje naruszona. Nie przeszkadzają w związku z tym na Years of Refusal gorsze niż na poprzednich płytach kompozycje (na to Mariusz również zwrócił uwagę). Nie ma to bowiem specjalnego znaczenia – Morrissey, postać z krwi i kości, wypełnił sobą cały krążek, w związku nie straszna jest nam nawet dziecinada, którą zdarza mu się na nim uprawiać.\nFiled under: Płyty | Tagged: Morrissey, Years of Refusal |\n« Słodko-gorzkie, Radio Kampus, 17 lutego (Morrissey, The Von Bondies, The Pains of Being Pure at Heart) Prawda/fałsz („Frost/Nixon”, reż. Ron Howard) »\nMariusz Herma, on Luty 20, 2009 at 9:28 am said:\nWielkości, charyzmy i energii faktycznie nie można mu odmówić, ani na płytach ani na żywo. I dzięki temu mógłby i kolejne kilka dekad grać (chociaż widziałem wczoraj jakąś notkę sugerującą, że nie ma takiego zamiaru). Moja krytyka na pewno podszyta jest przekonaniem, że jednak w dzisiejszych czasach „dobry rock” to za mało. Mamy XXI wiek i tysiące wybitnych płyt za plecami, setki świetnych płyt wydawanych dokładnie teraz, o niebo ciekawszych niż „Years…”, tylko że – ano właśnie – bez tej Osobowości. Płyta płytą, ale jeśli faktycznie przyjedzie do Polski, to i tak wszyscy będziemy wniebowzięci.\nlewar, on Luty 20, 2009 at 3:15 pm said:\n>Po wysłuchaniu utworu, postaraj się wymienić trzy spośród Twych ulubionych brytyjskich zespołów, które NIE inspirują się The Smiths. Ja naliczyłem takich bandów półtora.\nNostalgia 77, The Real Tuesday Weld, Portishead, Coil, Electric Wizard…. eee no dobra. Tak się wciąć tylko chciałem. Bo probieżem nie jestem – nie przepadam za brytolską muzyką graną przez „zespoły”. Brytole to robią dobre soule i elektroniki.\nNie załapałem się nigdy na The Smiths. W czasie kiedy należało to kminić u mnie rządziły noise rocki z 90tych z USA. Ale na koncert Morriseya to bym poszedł. A co.\nMaciek Tomaszewski, on Luty 23, 2009 at 11:57 am said:\n@ Mariusz —>> ciekawe, swoją drogą, ile na osobowości można lecieć 🙂 Zresztą, czy Morrissey musi przełamywać schematy i kombinować? Wyobrażam sobie lincz, który spuściłaby Morrisseyowi opinia publiczna, gdy ten zacząłby grać synthpopy czy inne wynalazki.\n@ lewar – znajomość geografii muzycznej na piątkę 🙂 Ale kiedy myślimy „Portishead” to nie przychodzi nam do głowy od razu „o, o, oni są z Wielkiej Brytanii”, co najwyżej, że są z Bristolu, natomiast wszystkie zespoły franzopodobne to esencja brytyjskości, które bez the Smiths pewnie nigdy by nie powstały. I w tym kontekście użyłem sformułowania ‚brytyjskie zespoły”, bo jeżeli coś wyznacznikiem brytyjskości jest, definiując to pojęcie, to Kowalscy właśnie.\nJak rozumiem, na koncert się ustawiamy (to już w lipcu!, ponoć)


Głośnik sufitowy Monitor Audio Platinum II\nMonitor Audio rozszerzył swoją ofertę głośników Platinum II, włączając do niej głośnik sufitowy.\nMonitor Audio PLIC II jest wyposażony w 8-calowy przetwornik basowy o długim skoku membrany Rigid Diaphragm (RDT II). Udało się to osiągnąć za pomocą membrany RDT reagującej z precyzją na sygnał dźwięku bez jego deformacji.\nSztywna, aluminiowa przegroda mieści w sobie przetworniki średniotonowe C-CAM oraz przetwornik wysokich częstotliwości MPD skierowany w stronę strefy odsłuchu tak, aby dostarczyć najlepszą możliwą równowagę dźwięku.\nWszystkie przetworniki PLIC II wykorzystują system silników o dużej wytrzymałości integrujący silnik podwieszany, aby zapewnić, że cewka zawsze pozostaje w szczelinie nawet podczas wytężonej pracy. Uzupełnienie o miedziane pierścienie "zwarciowe" znacznie poprawia liniowość magnetyczną oraz obniża zniekształcenie intermodulacji, zapewniając czysty i wyraźny dźwięk.\nMonitor Audio PLIC II jest wyposażony w system mocowania Tri-Grip. Jako trzypunktowy system w stylu zapadkowym Tri-Grip znacznie zwiększa powierzchnię styczną w porównaniu z innymi typami mocowań.\nMonitor Audio zaprojektował opcjonalną budowę wykonaną z płyty MDF o szacowanej objętości 24 l. Obudowa pokryta jest od środka materiałem wyciszającym.\nMaskownicę głośnika można pomalować na kolor dopasowany do wystroju pomieszczenia.\n- Konfiguracja: 4 przetworniki, trzykanałowy\n- Pasmo przenoszenia (- 6dB): 45 Hz - 60 kHz\n- Czułość (1 W @1 m): 90 dB\n- Impedancja: 4 omy nominalne (3,1 omów, minimum @1,1 KHz)\n- Maks. poziom ciśnienia akustycznego (SPL, @1M - każdy): 112 dBA - Moc: 150 W (RMS)\n- Zalecane wymagania dotyczące wzmacniacza: 50-150 W (RMS)\n- Średnia/ wysoka częstotliwość zwrotnicy (Hz): 5.3 KHz 3. Rząd (18dB/oktawa)\n- Niskotonowa/ średniotonowa częstotliwość zwrotnicy (Hz): 380 Hz/4. Rząd (24dB/oktawa)\n- Uzupełniająca jednostka napędowa: 1 x 8" przetwornik niskotonowy o długim skoku RDTII, 2 x 2" przetworniki średniotonowe C-CAM, 1 x przetwornik wysokich częstotliwości MPD\n- Regulacja: regulator poziomu H.F (+1dB/0dB/-1dB), regulator poziomu M.F (+1dB/0dB/-1dB)\n- Złącza kablowe typu "push"


HB OFR2201 - Dobra cena, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nMoc 2200 W umożliwiającą ogrzanie większego pomieszczenia.\nWymiary opakowania 65 x 14 x 63 cm\nTytuł opinii :)\nGrzejnik odebrałem po zamówieniu go do salonu. Obsługa i odbiór odbyły się bez najmniejszego problemu. Grzejnik nie do końca odzwierciedla swym kształtem zawartość zdjęcia na stronie, ale w ostatecznym rozrachunku nie jest to istotne bo grzejnik funkcjonuje i ma się dobrze.\ngrzejnik ma grzać\ngrzejnik jaki jest każdy widzi i robi się cieplej na sam widok ;)\nnie rozumiem po co tytuł opinii!!\ngrzejnik spełnił moje oczekiwania - myśle, ze nie zamianilabym na inny......\nstrasznie zawiłe to wypełnianie - myślę, ze z tego powodu mało ludzi wypowiada sie na teamt produktu - koniecznie trzeba uproscic!!\nProdukt na razie działa i spełnia swoją funkcję. Cena też atrakcyjna. Można polecić innym\ncena adekwatna do jakości. duża powierzchnia grzejna, długo trzyma ciepło po wyłączeniu, łatw akontrola temperatury\nGrzejnik olejowy w porównaniu do konwektorowych zdecydowanie jest lepszy bo trzyma ciepło, wystarczy ustawić go na max i po 5 minutach termostat go wyłącza. Później wystarczy ustawić go na połówce i mamy naprawdę ciepło i nie zużywamy tyle energii co w przypadku termowentylatorów czy grzejników konwektorowych. Trzeba zapłacić więcej ale za to jest ciepło.\nIdealny na długie zmiowe wieczory.\nŚwietny grzejniczek, szczególnie kiedy na dworze tak zimno. Dobrze nagrzewa chociaż pomieszczenie nie może być za duże - tak do ok. 20m2. Solidnie wykonany, grzeje w miarę szybko, bezpieczny w użytkowaniu a dzięki kółkom można go bez problemu przemieszczać (po tym samym piętrze). Trochę ciężki jeżeli chcemy z nim biegać po schodach no ale jeżeli nie był by solidny to zaraz by się pewnie zepsuł. Poza tym ile razy śmigacie z grzejnikiem po domu? Polecam!\njest w porządku, w kosmos się tym nie poleci, ale z resztą daje radę:)\npo prostu grzejnik\ngrzejnik szybko sie nagrzewa i dlugo trzyma, nieststy termostat po pierwszym tygodniu zaczął szwankować. Przez całą zimę w pomieszczeniu 26m2 pracując przez ok 13-15h na dobę i jako jedyne źrodło ogrzewania utrzymywał temperaturę ok 19 st C.\nZakup jak najbardziej trafiony, łatwy w obsłudze i regulacji, a co najważniejsze spełnia swoją rolę czyli ogrzewa i podrzymuje oczekiwaną temperaturę.\nPlanuje zakup tego grzejnika czy ten grzejnik jest odpowiedni jak ma w domu sama elektryke i licznik trojfazowy na duza sile prosze o odpowiedz\nAlda zapytał 12-12-2017\nMożesz pomóc innym użytkownikom zadając pytanie dotyczące HB OFR2201\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących HB OFR2201, wpisz 209443 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Znajdz Seks Przyjaciela W Trzemeszno.\nFirma rozwija się więc dzięki internetowi, a Znajdz seks przyjaciela w Trzemeszno jej klienci, dzięki dostarczanym przez nich rozwiązaniom, wiedzą, jak są odbierani w Sieci, social mediach, i jak zadbać o Analna francuska cipeczka w Dopiewo dalszy rozwój. Są nie tylko zaplanowane ale i zautomatyzowane, w ten sposób poszczególne działania content marketingowe. Koledzy, z którymi do tej pory współpracowałem, zaproponowali mi опасен десять proc. To pozwala podejmować Znajdz seks przyjaciela w Trzemeszno odpowiednie kroki aby ją zmieniać i optymalizować. Dzięki Google Analytics wiadomo, skąd użytkownicy przychodzą na stronę, jak długo na niej pozostają i co ich interesuje.\nWyciągając z tego wnioski, można dowiedzieć się, jakie materiały Pani szuka Pana na sex w Olszowka najlepiej zamieszczać i gdzie, aby były najbardziej efektywne. Pamiętaj, że niezależnie od tego na jakim etapie jest Twój biznes, analityka jest bardzo pomocna – zapewniają na swojej stronie internetowej przedstawiciele Brand21. Jednym z nich jest chociażby CoSchedule, prosty w obsłudze kalendarz, który pomaga zaplanować publikacje Znajdz seks przyjaciela w Trzemeszno postów w mediach społecznościowych. Świetnie prosperująca i prężnie rozwijająca się marka jeszcze pięć lat temu była niewiele dalej niż na etapie surowego i jak przyznaje niezbyt udanego kodu, w pięć lat do milionów Jak wspomina Szymański. Udziałów w wymyślonym przez siebie serwisie w zamian za „postawienie strony”.


29 grudnia | Jan Paweł II - serwis informacyjny, Instytut Dialogu Międzykulturowego im. Jana Pawła II\nW 1978 roku Jan Paweł II mianował ks. Franciszka Macharskiego swoim następcą w archidiecezji krakowskiej.\nKs. Franciszek Macharski był wówczas rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej (1970–1978). Arcybiskupem metropolitą krakowskim był do 2005 roku. Jan Paweł II mianował go kardynałem prezbiterem w 1979. Jako pierwszy Polak otrzymał sakrę biskupią z rąk Jana Pawła II w Rzymie. Był bezpośrednim następcą Karola Wojtyły na krakowskiej stolicy arcybiskupiej.\nFranciszek Macharski poznał Karola Wojtyłę w dzień swojego przyjścia do seminarium jesienią 1945. Często się wówczas widywali, rozmawiali, dyskutowali. Przerwa nastąpiła w latach 1956-61 kiedy Macharski wyjechał na studia do Fryburga. Od momentu gdy Macharski został w latach 1970-78 rektorem krakowskiego seminarium duchownego, został bliskim przyjacielem i zaufanym współpracownikiem Wojtyły.\nDzień wyboru Karola Wojtyły na papieża, 16 października 1978, zastał Macharskiego w Rzymie. Jeszcze w tym samym roku Macharski został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. Sakrę biskupią przyjął z rąk Jana Pawła II w bazylice św. Piotra 6 stycznia 1979. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa: “Jezu, ufam Tobie!”. Papież Jan Paweł II ofiarował swemu następcy złoty pektorał – krzyż napierśny, dar papieża Piusa X dla bp. Adama Stefana Sapiehy (Wojtyła nosił go jako arcybiskup krakowski) oraz rękopis poematu Stanisław. Macharski był wiernym, ale twórczym kontynuatorem programu duszpasterskiego Karola Wojtyły. Franciszek Macharski 30 czerwca 1979 otrzymał w Rzymie z rąk Ojca Świętego biret kardynalski na pierwszym konsystorzu, zwołanym przez nowego Papieża.\nUkochanym miejscem kardynała Macharskiego było Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Znany ze swego szczególnego przywiązania do idei miłosierdzia. Świadczy o tym długa lista dzieł charytatywnych, powstałych w okresie, gdy był metropolitą krakowskim: od domów samotnej matki, przez rodzinne domy dziecka, po zakłady opiekuńczo-lecznicze, poradnie psychologiczne i schroniska dla bezdomnych.\nW dniu powrotu kardynała z pogrzebu Jana Pawła II, mimo ulewnego deszczu na placu pod papieskim oknem zgromadził się wieczorem tłum mieszkańców miasta. “Dziękujemy! Kochamy! Witamy!” – skandowali krakowianie. “Takich rekolekcji jeszcze w życiu nie miałem” – wyznał wówczas zgromadzonym kard. Macharski.\nZmarł 2 sierpnia 2016 w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie, gdzie przebywał od czerwca po odniesieniu obrażeń spowodowanych upadkiem. Na kilka dni przed śmiercią (28 lipca) odwiedził go w szpitalu papież Franciszek, który w tym czasie uczestniczył w odbywających się w Polsce Światowych Dniach Młodzieży. 5 sierpnia 2016 został pochowany w katedrze na Wawelu, w krypcie biskupiej pod konfesją św. Stanisława\nKard. Franciszek Macharski o Janie Pawle II\nOdszedł od nas Jan Paweł II, Dobry Pasterz, Ojciec i Brat zarazem, Przewodnik na drogach ludzkich, Nauczyciel i Świadek, pokazujący – tak sobą, jak i swoimi słowami, czerpanymi od Jezusa – jak żyć godnie: naprawdę po ludzku, to znaczy z miłością do Boga i bliźniego. Dopiero tydzień: smutku, żalu, i łez, że odszedł od nas. A równocześnie nowego, ŻYWEGO doświadczenia Jego obecności, miłości i ojcowskiej opieki, które w wyjątkowy sposób otwierały nas w stronę Boga. Bo darem od Boga było to nasze czuwanie w Jego bolesnym odchodzeniu i darem taka miłość, która nas gromadziła, żeby być razem przy Jego krzyżu, potem przy zdejmowaniu z krzyża i złożeniu do grobu. Nasz wspólny smutek i trwanie w bólu serca były jednak “przerośnięte” wdzięcznością dla Boga, że Go nam dał na Ojca, najpierw Kościoła krakowskiego, a od 27 lat Ojca Powszechnego Kościoła – i świata.\nW tym naszym czuwaniu – modlitwie i jedności, był prawdziwy owoc Jego trudów wiernej miłości do nas! To był cudowny owoc darów, jakie nam przekazywał od Miłosiernego Boga przez dziesiątki lat. Tak, to był cud, który nas samych zaskoczył i zdumiał. Dziękujemy wszyscy Miłosierdziu Bożemu, żeśmy ten dar przyjęli – od najstarszych po najmłodszych.\nMy wszyscy jesteśmy pokoleniem Jana Pawła II! Niech trwa ten cud wiernej wiary i miłości, co się nie boją wysiłku, byleby tylko być bliżej Boga – nie schodząc z dróg wśród świata. Niech trwa ten cud przemiany, niech powraca ufność do Miłosiernego Jezusa, tym większa, im nam trudniej, im bardziej dokucza zniechęcenie, obojętność i oziębłość.\nTeraz po pogrzebie – czas – odważam się powiedzieć – żebyśmy przyjęli dar Bożego odrodzenia po “zimie”, dar żmudnej troski o zasiew i jego losy – by się nie zmarnowało to ziarno życia i ofiarnej śmierci Jana Pawła II. To czas na zmartwychwstanie! Tak, choć nie do chwały i jasności, w której nasz Ojciec Święty żyje w Trójjedynym Bogu, ale do odważnego wędrowania przez krzyż, który staje się bramą.\n— List pasterski, 7 kwietnia 2005\n— List Papieża Jana Pawła II do kard. Franciszka Macharskiego, 1 grudnia 2003


Tatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneWilla Marysieńka dysponuje 3 budynkami o różnym standardzie, które są usytuowane w spokojnej części Zakopanego, zaledwie 200 metrów od... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / PoroninPrzekonaj się, że wypoczynek tutaj to doświadczenie niezwykłe, podczas którego zastanawiasz się tylko nad długością pobytu. Gdzie... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneSkibówki to fantastyczne miejsce na spędzenie urlopu na Podhalu. Znajdujemy się w Zakopanem - stolicy polskich Tatr, przy ulicy Skibówki 2C.... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneTutaj mogą Państwo podziwiać przepiękną panoramę Tatr, a w pobliskim lesie zbierać grzyby i jagody. Dla zwolenników spacerów – do... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneBudynek usytuowany jest zaledwie 10 min. spacerkiem od Krupówek i 250 m. od dworca PKP i PKS w spokojnej, atrakcyjnej dzielnicy Zakopanego,... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneZapraszamy serdecznie do naszego domu zlokalizowanego w miejscowości Zakopanego przy ulicy Cyrhla. W naszym domu oferujemy pokoje 2, 3 os. z... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneDo dyspozycji gości mamy pokoje: * 2-osobowe * 3-osobowe * 4-osobowe Każdy pokój jest wygodnie i komfortowo urządzony wszystkie z... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneDo dyspozycji gości mamy pokoje: * 2-osobowe * 3-osobowe * 4-osobowe * 5-osobowe Każdy pokój jest wygodnie i komfortowo urządzony... 0zł / 0zł\nPokoje Agawa Zakopane\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneDom na najstarszej ulicy Zakopanego (Zakopiańska starówka). Widok z okien na Giewont, Gubałówkę i wyciąg na Szymaszkowej. Do centrum 15 minut... 35zł / 40zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopanePokoje gościnne u Moniki położone w cichej dzielnicy Zakopanego, w sąsiedztwie lasów i łąk Bachledzkiego Wierchu. Dom położony jest w... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZAKOPANEZapraszamy do naszego domu który znajduje się w ścisłym centrum Zakopanego ul.Orkana 6A /do Krupówek ok.200 m/. Rewelacyjna lokalizacja daje... 45zł / 70zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneMała Turnia to niezwykłe miejsce w urokliwej, podhalańskiej miejscowości Zakopane. Jest to nowo otwarty obiekt gdzie czekamy na pierwszych... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneObiekt Mazurkowy Gościniec oferuje sprzęt do grillowania i plac zabaw dla dzieci. Jest on położony w Zakopanem, w odległości 2 km od parku... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneNasz dom zlokalizowany jest na Pardałówce, blisko terenów rekreacyjnych, sprzyjających mniej doświadczonym narciarzom.Lepszym polecamy stok ... 0zł / 0zł\nTatry i Podhale / Zakopane i okolice / ZakopaneDo dyspozycji naszych gości mamy pokoje 1,2,3,4 i 5 osobowe. Posiadamy pokoje z aneksem kuchennym wyposażonym w: zlew kuchenny, czajnik... 0zł / 0zł\n499954627 odwiedzin od 20 stycznia 2010 roku. Użytkowników online 1.


Buty sportowe ocieplane damskie - Obuwie sportowe damskie - Kolekcja wiosna 2021 - Sklep Radio ZET\nSklep / Buty / Obuwie damskie / Obuwie sportowe damskie / buty sportowe ocieplane damskie - Kolekcja wiosna 2021\nbuty sportowe ocieplane damskie wygodne do noszenia\nbuty sportowe ocieplane damskie jest często wybierane przez kobiety, które lubią swobodny, sportowy styl i zdrowe obuwie, które jest przyjazne dla stóp.\nWykonane przez dobrych producentów obuwia INNA MARKA, Born2be, Renee, vices, BIG STAR buty sportowe ocieplane damskie zachwyca bogactwem fasonów i kolorów, tak że każda pani znajdzie coś zarówno do klubu fitness jak i do chodzenia na co dzień.\nobuwie sportowe damskie ze sklepu twojeobuwie.pl obuwie sportowe damskie do piłki nożnej obuwie sportowe damskie bonprix obuwie sportowe damskie answear lab niebieskie obuwie sportowe damskie obuwie sportowe damskie bez zapięcia czarne obuwie sportowe damskie obuwie sportowe damskie nike air max obuwie sportowe damskie reebok classic obuwie sportowe damskie ze sklepu casu\nbuty sportowe ocieplane damskie - zobacz wybrane produkty\nPS1 Sportowe Damskie Buty Ocieplane Różowo Złote Davan różowe złoty\nOcieplane buty o sportowym kroju na grubej podeszwie w połączeniu z połyskującymi kolorami to totalny must have tego sezonu! Te buty będą pasować do każdej stylizacji, w nich będziesz wyglądać wspaniale w każdej sytuacji! Wnętrze ocieplone futerkiem z krótkim włosiem, więc chłodne dni nie będą dla nas przeszkodą. Przy wyborze rozmiaru prosimy kierować się tabelą [...]\nTabela rozmiarów. . Jeżeli poszukujesz ciepłych i modnych butów sportowych, idealną propozycją dla Ciebie będą ocieplane szare trampki marki Butymodne. To buty z ciekawie wyprofilowaną cholewką z materiałów syntetycznych, która doskonale chroni stopy przed zimnem i niekorzystnymi warunkami pogodowymi. Srebrne elementy i futerko są dekoracyjne i przyciągają wzrok.Ocieplane szare trampki LS-2062. Sprawdź na butymodne.pl! Inna [...]\nDamskie sneakersy na koturnie w kolorze białym. Sneakersy wykonane są materiału skóropodobnego oraz posiadają grubą podeszwę. Buciki posiadają wstawki w stylu zebry.Białe damskie sneakersy ocieplane F-19208-2. Sprawdź na butymodne.pl! Inna marka Buty sportowe damskie w świetnej cenie. Promocje oraz darmowa dostawa.\nDamskie sneakersy na koturnie w kolorze brązowym. Sneakersy wykonane są materiału skóropodobnego oraz posiadają grubą podeszwę. Buciki posiadają wstawki w stylu lamparcim.Brązowe damskie sneakersy ocieplane F-19208-3. Sprawdź na butymodne.pl! Inna marka Buty sportowe damskie w świetnej cenie. Promocje oraz darmowa dostawa.\nDamskie sneakersy na koturnie w kolorze czarnym. Sneakersy wykonane są materiału skóropodobnego oraz posiadają grubą podeszwę. Buciki posiadają wstawki w stylu skóry węża.Czarne damskie sneakersy ocieplane F-19208-1 wielokolorowe. Sprawdź na butymodne.pl! Inna marka Buty sportowe damskie w świetnej cenie. Promocje oraz darmowa dostawa.\nWielokolorowe ocieplane sneakersy z przeważającym kolorem białym. Doskonale nadają się na każdą porę roku i pasują do większości strojów. Buty sznurowane, posiadają okrągły nosek oraz obcas typu platforma o wysokości 5cm. Obuwie te są bardzo wygodne i polecane do codziennego chodzenia w każdych warunkach pogodowych.Białe sneakersy ocieplane trampki Denim wielokolorowe. Sprawdź na butymodne.pl! Inna marka [...]\nButy Geox D KAULA B ABX D TUMB LEA W D84AWD-00046-C9999. Właściwości:. . buty damskie Geox D KAULA B ABX D TUMB LEA D84AWD-00046-C9999. cholewka wykonana ze skóry naturalnej, wykończona futerkiem. ocieplana wyściółka i wkładka. technologia Geox Respira – opatentowana perforowana podeszwa buta, zbudowana na bazie membrany z mikroporami, która pochłania i wydala pot, nie [...]\nZnajdź podobne buty sportowe ocieplane damskie


Powiat kluczborski - trasa miodowa\nOpolskie: znane i nieznane\nPolityka prywatności serwisu Szeroką Drogą\nRoyal Enfield jedzie do Polski\nhome Opolszczyzna Powiat kluczborski – trasa „miodowa”\nPowiat kluczborski – trasa „miodowa”\nBy Iwona Posted in Opolszczyzna\nPosted on 01/06/2016 15/09/2017\nPrzestawiamy naszą drugą (i ostatnią) trasę po powiecie kluczborskim. Tym razem poznacie atrakcje Kluczborka i okolic – więcej miejsca poświęcimy pałacom, odwiedzimy nieco zapomniany cmentarz żydowski, dowiecie się co to są wioski tematyczne oraz co ma wspólnego Kluczbork z miodem.\nKluczbork – Maciejów – Biadacz – Bąków – Bogdańczowice – Kluczbork – Ligota Dolna – Krasków – Bogacica – dęby na trasie Bogacica-Budkowice Stare – Laskowice – Tuły.\nW ostatnim wpisie nieco przekornie ominęliśmy stolicę powiatu. W Kluczborku wiele budowli i miejsc zostało wpisanych na listę zabytków. Wśród nich są m.in. klasztor elżbietanek, Willa Kruga, pozostałości murów obronnych, kaplica cmentarna (przy ul. Opolskiej), kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych.\nKluczbork – największe atrakcje\nDzięki uprzejmości Stowarzyszenia LGD „Dolina Stobrawy” miasto oglądamy z wieży kościoła ewangelickiego Chrystusa Króla. Świątynia to jeden z najstarszych i najcenniejszych zabytków w Kluczborku. Już samo wejście na wieżę to nie lada gratka – schody są strome, po drodze można obejrzeć z bliska dzwony oraz mechanizm zegarowy. Jednak najwięcej wrażeń jest, gdy dotrze się już na samą górę. Widok na całe miasto jest niesamowity. Uwagę przykuwa zwłaszcza ratusz i kamienice wokół niego. Przy okazji dostrzegamy też inne ciekawe obiekty i budynki, jak na przykład mural namalowany na ścianie domu kultury.\nObowiązkowym punktem każdej wycieczki po Kluczborku jest wizyta w Muzeum im. Jana Dzierżona. Budynek mieści się nieopodal rynku, tuż przy zabytkowej Bramie Krakowskiej. Najogólniej mówiąc jest to miejsce poświęcone pszczelarstwu. Patron muzeum – urodzony w pobliskich Łowkowicach Jan Dzierżon, odkrył dzieworództwo pszczół oraz zbudował rozbierany ul skrzynkowy, który używany jest przez hodowców do dziś. W muzeum można zobaczyć wystawę „Pszczelarstwo dawne i nowe”, w tym: barć odrzańską (fragment X-wiecznego drzewa wydobytego z dna Odry), ule pniowe i słomiane oraz narzędzia pszczelarskie. Największe wrażenie robią jednak ule w kształcie ludzi oraz zwierząt, umieszczone na zewnątrz budynku.\nSpod muzeum bardzo blisko jest do 22-hektarowego parku miejskiego. Oprócz tego, że możemy tam odpocząć na łonie natury, to znajdziemy tam także bardzo charakterystyczną gloriettę. Budowla powstała w 1927 roku na sztucznie usypanym wzgórzu i ma upamiętniać ofiary I wojny światowej.\nMaciejów miodem płynący\nJednak w naszych wycieczkach po Opolszczyźnie chcemy skupić się na mniejszych miejscowościach, które o dziwo kryją w sobie wiele niespodzianek. Jedną z nich jest Maciejów, gdzie znajdziemy aż trzy obiekty godne uwagi. Przy przy samym wjeździe natrafimy na pasiekę zarodową połączoną ze skansenem pszczelarskim. Na tym terenie znajduje się również dworek, w którym ostatnie lata życia spędził wspomniany wcześniej Jan Dzierżon. Co ciekawe, jako ksiądz-emeryt, był wówczas objęty ekskomuniką i biskupią klątwą, gdyż sprzeciwił się dogmatowi o nieomylności papieża. Wokół budynku umieszczono wiele rodzajów i typów uli. Zauważyliśmy też dwa apiinhalatory. Co to takiego? Są to drewniane domki, w których można oddychać powietrzem z ula. Takie inhalacje leczą katar sienny, wpływają pozytywnie na układ oddechowy i działają antystresowo.\nOpuszczamy pasiekę i przenosimy się dość szybko pod drewniany kościółek ewangelicko-augsburski. Ma on bardzo bogatą historię. Powstał już w 1446 roku, co sprawia, że jest jednym z najstarszych na tych terenach. Świątynia miała swoją wieżę, jednak została ona strącona podczas burzy. Dziurę po niej przykryto dachem i tak zostało do dnia dzisiejszego. Wcześniej były także trzy dzwony, ale dwa zostały zabrane na cele wojskowe. To wszystko sprawia, że kościółek odróżnia się od pozostałych.\nNa przełomie XVIII i XIX wieku w Maciejowie wybudowano klasycystyczny pałac. Jego projektantem był Carl Gotthard Langhans, twórca Bramy Brandenburskiej. 10 lat temu budynek przeszedł gruntowny remont. Dokumentację zdjęciową można zobaczyć podczas zwiedzania wnętrz pałacu. Widać jaki ogrom pracy właściciele włożyli, by budynek wyglądał jak sprzed lat. Zachowały się romantyczne malowidła naścienne oraz wiele ciekawych eksponatów. Każdy z pokoi urządzony jest w innym stylu, np. japońskim czy myśliwskim. Spore wrażenie robi zwłaszcza jadalnia z efektownymi żyrandolami. Jest też sala gdzie zgromadzono niespotykane egzemplarze szachów – co roku jest tu organizowany turniej szachowy. Wokół pałacu rozciąga się stary park wraz z pozostałościami po basenie. Budynek jest w rękach prywatnych, jednak właściciele udostępniają go turystom.\nTajemnicze pałace i kościoły\nJadąc przez Biadacz docieramy do Bąkowa. Wieść gminna głosi, że w miejscu, gdzie obecnie leży ta wieś, już w X wieku istniała osada, w której św. Wojciech nawracał niewiernych. Nazwa miejscowości przybierała różne formy, w tłumaczeniu z niemieckiego oznacza wieś pieców smolistych. W Bąkowie zachował się neoklasycystyczny pałac. Ten sporej wielkości obiekt składa się niejako z trzech części – środkowej oraz dwóch skrzydeł bocznych. Z posiadłością wiąże się legenda o jego zarządcy, którzy rzekomo miał konszachty z ciemnymi mocami. Nocą przemierzał wieś karocą otoczoną przez wijące się diabły, a nad jego głową krążyły gwiazdy. Obecnie pałac jest w rękach prywatnych i niestety bez żadnej ingerencji oraz zabezpieczeń niszczeje.\nInny unikalny zabytek z Bąkowa to drewniany przedreformacyjny kościół z 1500 roku. Szczyci się przede wszystkim tym, że jego ołtarz zdobi największy i najstarszy tryptyk gotycki na Śląsku. Został on najprawdopodobniej przeniesiony z Opola podczas sekularyzacji dóbr przez państwo pruskie.\nJadąc z Bąkowa w stronę Kluczborka można minimalnie zboczyć z trasy, by zobaczyć pałac w Bogdańczowicach. Obiekt został wzniesiony w stylu klasycystycznym, kilka lat temu przeszedł remont elewacji i obecnie mieści się tam internat Zespołu Szkół Rolniczych.\nPrzez Kluczbork i Ligotę Dolną trafiamy do Kraskowa. Czym charakteryzuje się ta wieś? Otóż kiedyś istniała tu spora gmina żydowska. Żydzi po pożarze synagogi w 1852 roku przenieśli się do Kluczborka, ale pozostałości po nich widać do dzisiaj. Przede wszystkim ciekawy jest układ ulic, gdzie domy są odsunięte od drogi o kilka metrów – mieszkańcy na przydrożnym pasie stawiali swoje kramy. Na polach za wsią zachował się też stary żydowski cmentarz. Nie jest łatwo go znaleźć, ale warto poszukać, bo to miejsce nietypowe i na swój sposób magiczne.\nZaraz obok Kraskowa znajduje się Bogacica. W tym miejscu trzeba wspomnieć o wioskach tematycznych, bo Bogacica jest jedną z nich – to tzw. „wieś pól i łąk”. Wieś tematyczna to produkt turystyczny utworzony na bazie historii, tradycji i kultury danej miejscowości. W nawiązaniu do danego obszaru zainteresowań mieszkańców wsi, organizowane są różnego rodzaju warsztaty i gry miejskie dla przyjezdnych grup. I tak, wcześniej wspomniany Maciejów to oczywiście „Miodowa kraina”, gdzie turyści mogą poznać tajemnice hodowli pszczół. Chudoba to „Wioska dekarzy”, Borkowice – „Wioska drewna”, a mieszkańcy Bąkowa upodobali sobie tematykę związaną z truskawkami.\nBogacica może pochwalić się jeszcze jednym miejscem – Restauracją „Nad Stawem”. Nie dość, że można zjeść dobrze, to jeszcze w pięknych okolicznościach przyrody (obok lokalu znajduje się staw z mostkiem).\nWyjeżdżając z Bogacicy warto kierować się w stronę Budkowic Starych. Na tej trasie zobaczycie stare, ogromne dęby. Ich wiek szacuje się na 400 lat.\nŚmierć w Laskowicach\nJadąc dalej na południe znajdziemy się w Laskowicach, słynących z mumii zwanej „Laskowicką śmiercią”. Ale od początku. W miejscu obecnego drewnianego kościoła św. Wawrzyńca znajdowała się kaplica, gdzie pochowano hrabinę Brygidę Buchta von Buchtitz. Przyczyny jej śmierci nie są dokładnie znane, jedne źródła wspominają o dżumie, inne o gorączce połogowej. Zgodnie z panującymi wówczas zwyczajami, kobieta została pochowana w białym stroju szlacheckim i bez butów. Zwłoki są bardzo dobrze zachowane i widać każdy detal, mimo że nie zostały zmumifikowane. Najprawdopodobniej jest to skutek specyficznego mikroklimatu i silnego pola magnetycznego panującego w tym miejscu.\nWokół mumii krążyły rozmaite legendy. Kiedyś zakradł się tam młody mężczyzna z okolicy i wykradł z grobu pierścień hrabiny. Błyskotkę podarował swojej dziewczynie, która po kilku dniach została znaleziona w łóżku martwa – bez kropli krwi i bez serca. Sytuacja zaczęła się powtarzać i z niewiadomych przyczyn umierały we wsi młode kobiety. Chłopak przyznał się do swojego postępku i od tego czasu mumia nazywana jest „Laskowicką śmiercią”. Minęło wiele lat, ale w dalszym ciągu miejscowe panny na wszelki wypadek nie siadają w pierwszych pięciu kościelnych ławach, tych pod grobowcem.\nW planie naszej trasy pozostała jeszcze jedna miejscowość –Tuły. Znajdziecie tam XVIII-wieczny pałac. Po wojnie było tu przedszkole, biura PGR-u, a nawet mieszkania. Dziś jest w rękach prywatnych właścicieli i podobnie jak pałac w Bąkowie, niszczeje.\nW Tułach kończy się nasza wycieczka po powiecie kluczborskim. Mamy nadzieję, że zarówno ten, jak i poprzedni wpis, zachęciły Was do odwiedzenia tych terenów i udowodniły, że jest tam sporo miejsc wartych zobaczenia. Z jednej strony mamy klimatyczne, drewniane kościółki i przeróżne pałace, z drugiej ogrom terenów zielonych, które potrafią wprowadzić podróżnych w sielski nastrój. Martwi trochę to, że część zabytków jest w złym stanie, dlatego tym bardziej należy upubliczniać informację o nich i robić wszystko, żeby nie popadły w ruinę.\nZa przekazaną wiedzę i informacje dziękujemy Stowarzyszeniu LGD „Dolina Stobrawy”.\nNiestety, przez najbliższe dwa lub trzy tygodnie wpisy z województwa opolskiego nie będą się ukazywać. Wyjeżdżamy do Rumunii i Bułgarii… O tym też napiszemy, więc już teraz zapraszamy do śledzenia relacji z tego wyjazdu.\nTAGS: atrakcje opolskie Bąków cmentarz żydowski drewniane kościoły Kluczbork Laskowicka śmierć opolskie na weekend opolskie znane i nieznane pałace w Polsce pasieka w Maciejowie powiat kluczborski ruiny trasy motocyklowe\nPlan na Marrakesz\nMaroko - wycieczka na pustynię\nCo kupić w Maroku?\nOłomuniec w jeden dzień\nPlażing w Birmie\nJarmark świąteczny w Ołomuńcu\nPrawo jazdy kat. A - moja historia\nEssaouira – atrakcje i informacje praktyczne\nMotocyklizm po indyjsku, czyli Bajaj Dominar 400\nTestujemy! Yamaha Tracer 700\nJak dbać o akumulator motocyklowy?\nJak dbać o sprzęt fotograficzny w podróży?\nKarpacz – dla każdego coś miłego\nJesienne wejście na Śnieżkę\nCudze chwalicie, swego nie znacie – Kolorowe Jeziorka\nSzybka wycieczka na Dolny Śląsk\nWyszukaj po kategorii Wybierz kategorięAfrykaAzjaEuropaKaukazMotocyklOpolszczyznaPolskaPoradnikTestyWydarzeniaWywiady\n© 2017 Szeroką Drogą - blog podróżniczy


Czarna prosta sukienka z koronkowym dekoltem - Spódnice i sukienki sukienki sklep eButik.pl\nCzarna prosta sukienka z koronkowym dekoltem\nKod produktu: 03-SK-16002\nCzarna prosta sukienka z koronkowym dekoltem. Piękna sukienka eksponująca kobiecą sylwetkę to absolutny must have każdej dziewczyny. Okrągły dekolt podkreśla linię szyi i ramion, złota koronka naszyta przy krawędzi dekoltu od razu przykuwa wzrok. Zapinana z boku na suwak, długie luźniejsze rękawy, długość sięgająca do połowy ud. Sukienka tuba mini to ponadczasowy trend, w którym będziesz wyglądać i czuć się fantastycznie, zarówno na co dzień, jak i podczas specjalnych okazji. W połączeniu ze szpilkami tworzy prosty i skuteczny sposób na mega kobiecy i seksowny look, ale niepozbawiony elegancji i klasy. Idealna stylizacja na randkę czy imprezę!\nfason: damska sukienka o prostym kroju z długim rękawem


Plany rozwoju przedsiębiorstw energetycznych mają znaczenie przy ocenie warunków przyłączenia | Co do zasady\nSąd apelacyjny badał apelację od wyroku, w którym SOKiK zgodnie z utartą linią orzeczniczą uchylił decyzję Prezesa URE. Organ orzekł zawarcie umowy o przyłączenie do sieci farmy wiatrowej, stwierdzając istnienie technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia na podstawie faktu, że operator wydał warunki przyłączenia. Prezes URE automatycznie przyjął, że poprzez wydanie warunków przedsiębiorstwo energetyczne potwierdziło istnienie technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia bez weryfikacji, czy tak jest w rzeczywistości.\nSOKiK wskazał, że Prezes URE nie przedstawił planów lub założeń do planów, o których mowa w art. 19 i 20 ustawy Prawo energetyczne1, z których wynikałby obowiązek finansowania i rozbudowy sieci na użytek przyłączenia farmy wiatrowej. Zdaniem SOKiK tylko w przypadku istnienia takich planów uprawnione byłoby a priori twierdzenie, że istnieją ekonomiczne warunki przyłączenia farmy wiatrowej do sieci. Za taki plan nie mógł być zdaniem SOKiK uznany plan rozwoju sieci elektroenergetycznej operatora na lata 2011-2015, ponieważ przepisy ustawy Prawo energetyczne nie uznają tego planu za podstawę obowiązku rozbudowy sieci przez operatora na potrzeby przyłączenia2. Poza tym plan rozwoju w pierwotnej wersji, ze zmianami na lata 2012-2015, nie mógł uwzględniać nakładów na przyłączenie nowych źródeł energii, których dotyczyły wydane później (po zmianie planu) nieprawomocne decyzje Prezesa URE. Wniosek o zmianę planu został natomiast złożony przez operatora przed wydaniem przez Prezesa URE zaskarżonej decyzji. Zdaniem SOKiK nakłady przewidziane w nowym planie rozwoju, nieistniejącym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie mogą mieć wpływu na jej ocenę w postępowaniu odwoławczym, mimo że zmieniony plan przewidywał inwestycje niezbędne do przyłączenia farmy wiatrowej do sieci.\nW związku z koniecznością uchylenia decyzji Prezesa URE rozważanie pozostałych zarzutów odwołania nie było w ocenie SOKiK konieczne.\nSąd apelacyjny wyrokiem z 16 czerwca 2015 r. (VI ACa 890/14) uchylił wyrok SOKiK, ponieważ jego zdaniem sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki istnienia warunków technicznych i ekonomicznych do przyłączenia do sieci i nie rozważając pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu powoda – nie rozpoznał istoty sprawy. W uzasadnieniu podkreślono m.in. bezrefleksyjne zastosowanie dotychczasowej linii orzeczniczej opartej na wywodach Sądu Najwyższego w wyroku z 11 kwietnia 2012 r. (III SK 33/11), mimo że wyrok Sądu Najwyższego opierał się na innym stanie prawnym. Do ustawy Prawo energetyczne został bowiem dodany art. 7 ust. 8i, który stanowi, że warunki przyłączenia stanowią warunkowe zobowiązanie przedsiębiorstwa energetycznego do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej.\nObowiązek przyłączenia nie ma charakteru bezwzględnego i aktualizuje się dopiero po spełnieniu przesłanek przewidzianych w ustawie Prawo energetyczne. Apelacja podkreśliła jednak konieczność restrykcyjnego podchodzenia do braku warunków przyłączenia. Brak warunków technicznych należy rozumieć jako techniczną przeszkodę o charakterze trwałym, niedającą się usunąć pomimo podjęcia prób w tym celu. Aby można było mówić o braku warunków technicznych przyłączenia, muszą zatem istnieć obiektywne, niedające się usunąć przeszkody uniemożliwiające realizację inwestycji mającej na celu przyłączenie nieruchomości, obiektu lub lokalu podmiotu ubiegającego się o zawarcie umowy.\nJeśli chodzi o warunki ekonomiczne, apelacja oparła się na poglądzie SOKiK wyrażonym w wyroku z 18 września 2002 r. (XVII AmE 100/01): z aksjologicznego punktu widzenia stan braku ekonomicznych warunków dostarczania może wystąpić jedynie w przypadkach wyjątkowych, a więc np. wówczas gdy obiekt odbiorcy położony jest w znacznej odległości od sieci lub w miejscu szczególnie trudno dostępnym.\nKażda indywidualna odmowa zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z powołaniem się na brak warunków technicznych lub ekonomicznych (wystarczy brak jednych bądź drugich) winna być szczegółowo uzasadniona. W odmowie należy wskazać, brak jakich konkretnych technicznych lub ekonomicznych warunków dostarczania jest przeszkodą do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci.\nApelacja na podstawie zgromadzonych dowodów stwierdziła, że dla przyłączenia nie istnieją przeszkody o charakterze technicznym, ponieważ działania mające na celu dostosowanie sieci elektroenergetycznej na potrzeby przyłączenia farmy wiatrowej są możliwe do zrealizowania, a nawet są zaplanowane przez operatora w jego planie rozwoju. Nie można przy tym przyjąć – jak to uczynił SOKiK – że warunki techniczne muszą istnieć w dniu złożenia wniosku o przyłączenie do sieci, bez uwzględnienia dowodów w postaci planów rozwoju i możliwości rozwojowych sieci (także planów rozwoju zmienionych lub uzgodnionych dopiero w trakcie postępowania sądowego). Takie rozumowanie prowadziłoby do niemożliwego do zaakceptowania wniosku, że o istnieniu obowiązku przyłączenia nie decydują przesłanki wynikające z art. 7 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, ale jedynie wola przedsiębiorstw sieciowych lub dystrybucyjnych, które zajmują monopolistyczną pozycję na tym rynku.\nPodobne znaczenie mają plany rozwoju przy ocenie warunków ekonomicznych. Apelacja nakazała bowiem uwzględnić wszystkie możliwe i dostępne metody finansowania, w tym przede wszystkim taryfy. Finansowanie inwestycji sieciowych następuje głównie poprzez taryfę, a rozbudowa sieci przewidziana w planie rozwoju refundowana jest w opłatach taryfowych. Plan rozwoju przez pryzmat regulacji wydanych na podstawie art. 46 ustawy Prawo energetyczne uznać należy za jedną z podstaw określającą obowiązek operatora do rozbudowy sieci3.\nPrzedsiębiorstwo energetyczne, przewidując we własnym planie rozwoju określone inwestycje (w zakresie modernizacji i rozbudowy sieci na potrzeby realizacji przyłączania, w tym przyłączania źródeł wytwórczych), składa oświadczenie woli, że odpowiednie zmiany w zakresie rozwoju sieci są czynione także na potrzeby przyłączenia określonych inwestycji. Taki akt woli przedsiębiorstwa należy poczytywać jako wolę przyłączenia danego źródła do sieci, a tym samym akceptację otrzymywania na potrzeby rozwoju sieci opłat pochodzących z taryf.\nApelacja nie zgodziła się także z twierdzeniem SOKIK, że nakłady przewidziane w nowym planie rozwoju, nieistniejącym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie mogą mieć wpływu na jej ocenę w postępowaniu odwoławczym.\nSąd apelacyjny uznał, że podejście SOKiK odrzucające badanie możliwości finansowania i ustawowy obowiązek planowania rozbudowy sieci przy badaniu warunków przyłączenia jest niespójne z szeregiem obowiązków nakładanych na operatorów sieci, m.in. z obowiązkiem przyłączania do sieci, zadaniami operatora systemu elektroenergetycznego określonymi w art. 9c ustawy Prawo energetyczne czy z obowiązkiem planowania rozwoju, o którym stanowi art. 16 ustawy Prawo energetyczne, co wiąże się z koniecznością zapewnienia gratyfikacji przedmiotowych działań w taryfach. Dopiero w sytuacji, gdy nie ma potrzeby działania ze strony operatora, a organy samorządu terytorialnego planują przeprowadzenie dodatkowych inwestycji, a zatem w sytuacjach nadzwyczajnych, aktywują się przepisy art. 19 i 20 ustawy Prawo energetyczne. Tymczasem SOKiK z wyjątku uczynił regułę obowiązku finansowania rozbudowy sieci przez przedsiębiorstwo sieciowe, stwierdzając, że bez założeń i planów z art. 19 i 20 ustawy Prawo energetyczne operator nie ma obowiązku jej rozbudowy na potrzeby przyłączenia.\nPrzy ponownym rozpatrywaniu sprawy apelacja nakazała wziąć SOKiK pod uwagę, że aktualnie, w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, instalacje odnawialnych źródeł energii korzystają z pierwszeństwa przyłączania do sieci.\nCzas pokaże, czy opisany wyrok stanie się początkiem nowej linii orzeczniczej akcentującej znaczenie planu rozwoju przy ocenie warunków przyłączenia i reprezentującej bardziej restrykcyjne podejście do możliwości stwierdzenia braku takich warunków.\n(O znaczeniu planów rozwoju przy przyłączeniu pisaliśmy też w tekście Plan rozwoju operatorów sieci w procedurze przyłączeniowej – wybrane kwestie praktyczne).\n1 Gminne założenia do planu i plan zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe.\n2 Art. 7 ust. 5 ustawy Prawo energetyczne.\n3 Regulacje wydane na podstawie art. 46 ustawy Prawo energetyczne są już natomiast wskazane w art. 7 ust. 5 ustawy Prawo energetyczne jako przepisy będące podstawą obowiązku operatora do zapewnienia budowy lub rozbudowy sieci, w tym na potrzeby podmiotów przyłączanych.


Olga Tokarczuk, Gra na wielu bębenkach — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 4\nKup i pobierz za 42,90 zł 31,75 zł ($ 8,18)\nTagi: Laureat Nagrody Nobla, Literatura polska, kolekcja opowiadań, filozofia życiaEdytuj\nW monografii na temat jego twórczości, którą właśnie zaczął czytać przy porannej kawie, był drobny błąd. Otóż jego powieść „Otwarte oczy rzeczy” została wydana w osiemdziesiątym drugim, nie zaś czwartym. Autorka monografii pominęła z jakiegoś powodu to pierwsze zagraniczne wydanie poza cenzurą. Naniósł ołówkiem poprawkę i zapalił pierwszego papierosa. Teraz zostało mu tylko cztery — musiał się ograniczać. Lekarz powiedział mu, że w jego wieku powinien zupełnie rzucić palenie. Wiedział jednak, że bez palenia nie będzie pisania. Istniała prosta zależność między zaciąganiem się papierosowym dymem a pisaniem. Dym, gdy napełniał mu płuca, jednocześnie w jakiś sposób poruszał w nim pamięć, pewnie dlatego, że i dym, i pamięć mają tę samą naturę — ulotne smugi nieoczekiwanie zwijające się w kółeczka, w zawijasy, w transparentne porządki warstw, które trwają przez chwilę w udawanej strukturze, a potem bezpowrotnie przepadają. Przy odrobinie skupienia można było za sprawą niepojętego cudu zamienić te ulotności w słowa i zdania.\nPrzewrócił kilka kartek i nagle jego uwagę przyciągnęły słowa: „Bohater tego wstrząsającego opowiadania, alter ego autora, nosi to samo imię i nawet mieszka pod tym samym adresem: Warszawa, tyły Alei”. Przeczytał je kilka razy, zaciągając się dymem. Przypomniał sobie tamten czas, dwadzieścia lat temu, gdy pisał „Otwarte oczy rzeczy”. Straszny czas, beznadziejny. Wydawało się, że to już koniec świata, a jednak wszystko skończyło się dobrze. Ale co to jest dobrze, a co źle, pomyślał i rzucił drapieżnym okiem na te cztery papierosy, które zostały mu do końca dnia. Dobrze się wtedy pisało. Nieokreślona rozpacz, poczucie bylejakości i absurdu sprzyjały rozmachowi, były czułą matką, która wypieszczała słowa, karmiła całe akapity, odsłaniała tajemnice baśniowych, nierealistycznych związków, podtykała, jak na talerzu, gotowe obrazy. Dziś wszystko zrobiło się papierowe, choć z zewnątrz może i wyglądało solidnie, ale gdyby chcieć to dzisiaj jakoś opisać, trzeba by się było przebijać przez warstwy śmieci, przez zetlały papier wydarzeń, mgnienia chwil. Normalność była nieciekawa, pełna drobnych problemów, nieważnych szczególików, które co rano wysypywały się z gazet jak piasek i od razu pokrywały kurzem.\nSamborski wstał, popatrzył na papierosy i postanowił wyjść z domu. Narzucił tylko marynarkę — pogoda była piękna. Stałą trasą, podwórkami i przejściami między budynkami, dostał się na główną ulicę miasta, skręcił na plac z kościołem i zaraz znalazł się w swojej ulubionej kawiarni. Po drodze ukłoniło mu się kilka osób, w tym para młodych ludzi z plecakami. Przystanęli na jego widok i stali jeszcze, gdy odpowiedział z uśmiechem na pozdrowienie, wymijając ich. Miłe były takie spotkania, ale i niemiłe. Przypominały mu, że cały czas jest sobą, nikim innym już stać się nie może, że przed innymi, na przykład tymi młodymi ludźmi z plecakami, jest jeszcze całe morze możliwości, cały plik ról do wzięcia, wielki kosz jajek z niespodzianką, oni mogą się wciąż jeszcze stać, kim tylko zechcą. On już nie. On już jest określony. Pomyślał nawet: „skończony”, i coś bardzo nieprzyjemnego przemknęło tuż obok. Chłodne stęchłe powietrze jak z piwnicy. Bywało, że czuł się czasem, jakby miał mosiężną tabliczkę przyśrubowaną do czoła: „Stanisław Samborski, pisarz”. Tak jak i teraz — gdy wchodził do kawiarni, wszystkie oczy dyskretnie zwróciły się ku niemu, ale tutaj byli do niego przyzwyczajeni, więc zwykły gwar kawiarni nawet nie zmienił natężenia. Przeszedł do bufetu, wymienił z kelnerkami powitalne uśmiechy i usiadł przy stoliku. Zamówił „czarne śniadanie”: kawę i paczkę papierosów — w ten sposób tamte cztery na biurku starczą mu do wieczora. Znajoma kelnerka z własnej inicjatywy przyniosła mu dwie kanapki z jego ulubioną pastą jajeczną. „Powinien pan zjeść coś konkretnego z samego rana”. Nie protestował. Sięgnął po gazetę i spokojnie czytał, mając świadomość, że znajduje się w samym środku świata.\nTamtego spotkał już na własnej klatce schodowej, przed własnymi drzwiami — pochylony nad dziurką od klucza manipulował coś przy zamku. Pisarz Samborski przez jedną wielką, tłustą jak mucha, okrągłą minutę nie mógł wyjść ze zdziwienia. Tamten na pierwszy rzut oka wydawał mu się znajomy, nawet coś więcej niż znajomy — było w nim bowiem jakieś sobowtórstwo, obrzydliwe i obleśne. Przerzedzone siwe włosy obcięte na jeżyka, ziemista cera, drobne ciało w kraciastej marynarce, dobre, acz podniszczone buty. Pisarz Samborski chciał coś powiedzieć, ale wtedy zamek z trzaskiem zaskoczył, drzwi otwarły się i tamten bez słowa ruszył pierwszy w głąb mieszkania. Poruszony Samborski za nim. Tamten ignorował go zupełnie. Usiadł przy biurku nad monografią i z ołówkiem w ręku wziął się do czytania. Wprawnie zapisywał na marginesie jakieś uwagi, podkreślał całe zdania. Ze wstrętem odsunął od siebie popielniczkę, a potem wyrzucił do kosza cztery pozostałe papierosy. Gdy zadzwonił telefon, Samborski nie zdążył nawet podejść. Tamten podniósł bowiem pewnym ruchem słuchawkę i przeciągając słowo, powiedział do niej: „Taaak?”. Słuchając kogoś po drugiej stronie, przybrał skupiony wyraz twarzy, a wtedy zmarszczka na jego czole pogłębiła się, nadając całej twarzy jakiś poważny, a nawet tragiczny wyraz. Po chwili milczenia powiedział: „Literatura jest wyzwaniem. Tylko ona jest w stanie zakreślić granice egzystencji człowieka i nadać jej z drugiej strony transcendentalny wymiar. Samo życie to za mało. Proszę mi przysłać tekst do autoryzacji”, i odłożył słuchawkę. Potem wsparł czoło na dłoni i siedział jeszcze przez chwilę w milczeniu, aż w końcu zaczął się przechadzać po pokoju z rękami założonymi do tyłu. W tym momencie Samborski znienawidził go.\nTo było dziwne, że tamten nie jadł. Pił tylko kawę. Potem się okazało, że żłopie także wódkę. Samborski zobaczył go kiedyś rano w swojej kawiarni, jak tamten siedział przy jego stoliku, otoczony młodymi ludźmi wpatrzonymi w niego jak w obrazek. Samborski przystanął na ulicy i oglądał to widowisko przez wielką szybę. Tamten opowiadał o czymś, zataczając rękami w powietrzu bliżej nieokreślone figury. Marszczył czoło, milkł na chwilę, żeby w zamyśleniu, gestem skądś Samborskiemu znanym, potrzeć brodę. Potem znów podnosił palec do góry, jak przedszkolanka, i kontynuował przemowę. W pierwszej chwili oczywiście Samborski chciał tam wejść i zrobić awanturę: że to jego stolik, jego znajomi studenci, a nawet, tak, teraz to rozpoznał, jego gest pocierania brody. I już właściwie ruszył do drzwi, podekscytowany z oburzenia, ale wtedy zobaczył, jak tamten z rozmachem, trochę teatralnie podnosi do ust setkę wódki i wypija jednym haustem. Oczy studentów okrągleją z podziwu, a tamten, nawet nie zakąszając, peroruje dalej. Pisarz Samborski prawie nigdy nie pił wódki, nie dlatego, że nie chciał — o, to mu się bardzo podobało — tylko że nie mógł. W kraju, gdzie wszyscy piją na potęgę, on był urodzonym abstynentem. Setka wypita na raz przyprawiłaby go o wymioty. „Pijak”, mruknął do siebie, ale w sumie przełknął tym słowem gorzki smak podziwu. Poruszony do żywego, minął swoją kawiarnię i poszedł dalej. Był tam mały bar, kiedyś za dobrych czasów mleczny, dziś zamieniony w pub; tam przycupnął w kącie, zamówił małe piwo i zapalił papierosa. Przyglądał się jakimś krótko ostrzyżonym chłopcom, obwieszonym łańcuszkami, którzy pochyleni ku sobie rozmawiali o czymś cicho. Zbrązowiała od solarium kelnerka ze znudzoną miną czytała jakieś kolorowe czasopismo. Z radia leciała nieskomplikowana, rytmiczna muzyka, w której przyjemną frazą powtarzały się słowa: „Szwagierka, szwagierka, nie igraj ze mną w berka”. Samborskiemu zrobiło się miło. Wtulił się w wygodny kąt narożnego siedziska, zapalił papierosa i z kółkami zaczął wypuszczać prawdziwe, skończone zdania. Spokojnie zapisywał je na serwetce.\nTamten wrócił pod wieczór lekko wstawiony, z goździkiem w butonierce, co już wydało się Samborskiemu szczytem pretensjonalności. Obrzydliwy typ, bufon. Nie mógł na niego patrzeć, czuł prawdziwe mdłości, jakby tamten był zrobiony z jakiejś przestarzałej żelatyny, jakby był utwardzoną galaretą, zimnymi nóżkami w ludzkiej postaci — jakaś świniowatość unosiła się nad nim, zwierzęce samozadowolenie. Brzydziłby się nawet go dotknąć. Tamten nie spojrzał na Samborskiego, tylko od razu wziął telefon i zadzwonił do kogoś, żeby zaprotestować przeciwko niedoinwestowaniu uniwersytetów. W drugim telefonie wyraził jakieś poparcie, ale Samborski nie usłyszał komu i jakie, bo prał w tym czasie skarpetki w łazience, nie chcąc już więcej mieć z tamtym nic do czynienia. Lecz gdy za chwilę szedł do sypialni, zastał tamtego pochylonego nad świeżo wyciągniętym z maszyny tekstem. Kreślił tam coś i dopisywał z zatroskaną miną. „Co to jest za określenie: przez jedną wielką, tłustą jak mucha, okrągłą minutę nie mógł wyjść ze zdumienia?”, zapytał nagle, trzymając mu kartkę przed twarzą. Samborski wyrwał mu ją i szybko zebrał pozostałe z biurka. „W to nawet nie waż się wtrącać. Inne rzeczy możesz sobie zabrać, ale nie to”, wycedził do tamtego. Tamten zaś uśmiechnął się ironicznie. „Nie masz klasy, Samborku. Może i dobrze piszesz, ale nie masz klasy”.\nI co jeszcze: tamten wcale nie sypiał. Siedział tylko całe noce w tej swojej zatroskanej, skupionej pozie przy biurku. Paliła się lampka. Gdyby ktoś zaglądnął przez okno, pomyślałby, że oto pisarz pracuje. Pisarz zastanawia się nad jakimś ważnym problemem. Pisarz snuje w swej pisarskiej głowie następną opowieść na temat świata i sensu. Jego umysł odsłania kolejne perspektywy, myśl wydobywa się z pudełka, w którym je kiedyś zamknęła ignorancja, wąskie horyzonty, brak wrażliwości, niezdolność do refleksji. Po głowie snują mu się granice poznania. Absurd historii. Samotność człowieka. Dobro i zło. Nadzieje i pułapki relatywizmu. Piękno, piękno, oczywiście. Kwestia piękna ponad wszystko.\nTymczasem Samborskiemu przeszkadzała ta cholerna lampka w gabinecie. Przez szparę w drzwiach przesączały się cieniutkie smugi i rozkładały na podłodze w intrygujące graficzne wzory. Martwił się grobowcem rodziców, który podczas ostatniej zimy, pewnie z powodu mrozów, pękł paskudnie na pół. Czy awanturować się z kamieniarzem? Potem przypomniała mu się, nie wiedzieć dlaczego, jego nauczycielka ze szkoły powszechnej i jej sukienka. Jeszcze na Wschodzie. Jak rzeczywiste stanęły mu przed oczami wzory: na czarnym tle białe kwiaty o nieregularnych wnętrzach koloru fuksji. Wydawało mu się, że mógłby wyciągnąć przed siebie rękę w ciemność i dotknąć chłodnego materiału. Kreton? Jedwabna żorżeta? Tak rojąc, usnął, ale przebudzenie było nieprzyjemne. Tamten stał nad nim z założonymi rękami — świeży, uczesany, ogolony. „Napisałbyś coś o roli pisarza we współczesnym świecie”, powiedział. „Jakie zadania ma literatura, Samborku. Czy powinniśmy oczekiwać od niej, że będzie dawać świadectwo rzeczywistości, że opisze przemiany, których byliśmy świadkiem”. „Odpierdol się”, powiedział Samborski i sam się przestraszył tego słowa. Przekleństwa od dzieciństwa nie przechodziły mu przez gardło. „A ty się nie opierdalaj”, podchwycił tamten. „Wstawaj i bierz się do roboty. Leniu. Odlocie”.\nNa szczęście tamten wyszedł, ale przy goleniu Samborski usłyszał jego głos w radiu. Wypowiadał się na temat roli literatury. Z nieprzyjemnego zaskoczenia pisarz zastygł z maszynką przy brodzie. Tego samego dnia, wieczorem, zobaczył go w telewizji. Tamten, pocierając w zamyśleniu brodę, zajmował stanowisko na temat pornografii i eutanazji. Samborskiemu krew uderzyła do głowy. Rzucił się do drzwi, zamknął wszystkie zamki i na dodatek przyciągnął jeszcze ciężką komodę, blokując jej blatem klamkę. Późnym wieczorem z satysfakcją słyszał, jak tamten dobijał się do drzwi.\nKilka dni trwał zabarykadowany w swoim pustym mieszkaniu. Nie odbierał telefonów, nie włączał telewizji. Wyjadł wszystkie zapasy z lodówki, wymydlił mydło. Zgubiły go te papierosy. Najpierw sądził, że sobie bez nich poradzi, ale trzeciego albo czwartego wieczoru okazało się to jednak ponad jego siły. Włożył prochowiec i naciągnął czapkę na uszy. Wyskoczył na róg do kiosku, rozglądając się niespokojnie. Tamten zniknął. Kupił upragnione papierosy i od razu zapalił jednego na ulicy. Niestety, gdy wrócił do domu, okazało się, że tamten już tam jest. Siedzi przy biurku i przegląda z zainteresowaniem notatki z tych kilku ostatnich dni. Gdyby Samborski miał w tym momencie pistolet, zastrzeliłby tamtego bez wahania. Gdyby miał nóż, rzuciłby się i zatopiłby mu go w plecach. Ale nie miał — stał więc z kartonem papierosów i trząsł się ze złości. „Czego ty ode mnie chcesz? Spadaj stąd!”, wycedził. Tamten obejrzał się przez ramię, popatrzył na Samborskiego ni to z wyższością, ni to nieuważnie i rzekł: „Nie przeszkadzaj mi. Pracuję”. Ach, więc to tak, pomyślał z rosnącą wściekłością pisarz Samborski, więc on pracuje przy moim biurku nad moimi papierami, ten bezczelny palant. I w tym momencie oślepiony gniewem rzucił się na tamtego, próbując jedną ręką wyrwać mu papiery, a drugą chwycić za kołnierz. Lecz tamten był szybszy. Złapał Samborskiego za nadgarstki, ścisnął boleśnie i pchnął na ścianę. Spadła piękna grafika, posypało się szkło. Przycisnął go do ściany jak dziewczynę; był większy, jakby lepiej odżywiony, bardziej żywotny. Z ust śmierdziało mu kawą. Wpijając się zimnym, galaretowatym spojrzeniem w przestraszonego tym obrotem sprawy Samborskiego, wydyszał mu prosto w twarz: „Wymyśliłem cię, rozumiesz, ty pieprzony gnojku. Wymyśliłem cię i w każdej chwili mogę cię skasować, jesteś tylko zwykłym narratorem, podmiotem lirycznym, nieudaczną konstrukcją, czy czym tam jeszcze. Więc nie podskakuj i siedź cicho”. Puścił ze wstrętem Samborskiego i wrócił do biurka. Pisarz rozcierał zbolałe nadgarstki, a potem cicho, żeby tamtemu nie przeszkadzać, zaczął zbierać z podłogi kawałki szkła. Gniew w nim wyparował, a nawet — patrząc teraz na zniszczoną grafikę — poczuł jakąś niespodziewaną ulgę. Wszystko jest zawsze prostsze, niż się na początku wydaje. Stanął mu przed oczyma tamten bar w bocznej uliczce i ciemna grillowa opalenizna barmanki.\nNie było się nad czym zastanawiać. Pisarz Samborski naciągnął czapkę głęboko na czoło i ruszył w miasto.\nSzanowna Pani, dziękuję za dyktafon — przyszedł na poste restante nie uszkodzony, tak starannie go Pani zapakowała. Jestem Pani niezmiernie wdzięczny za ten gest zaufania. Cóż można zrobić innego dla człowieka, który chce coś Pani opowiedzieć, a jednocześnie nie ujawnia adresu; który dzwoni do Pani kilka razy, już zaczyna opowiadać swoją historię i nagle przerywa ją w pół zdania z niewiadomych powodów? Tak, dyktafon jest najlepszym rozwiązaniem. Nie umiałbym już posłużyć się piórem, mówiłem to Pani, nie dlatego, żebym nie potrafił pisać, ale z banalnego powodu mojego artretyzmu, który uczynił moje ręce bezużytecznymi.\nJak Pani zapewne wie (zdaje się, że wspominałem o tym przy kolejnym telefonie), napisałem historię mojej wojennej tułaczki. Książka się ukazała dobrych kilka lat temu i zatonęła w powodzi innych takich wspomnień. Pisałem ją dla ludzi, nie dla siebie, i w pewnym sensie — czego jestem teraz bardziej niż kiedykolwiek pewien — odpowiada ona oczekiwaniom innych. Inni ludzie są zawsze najbardziej niepewnym adresatem. Miałem wrażenie, że umiejscawiam te moje przeżycia w jakiejś wspólnej przestrzeni i przez to wszystko, co najbardziej osobiste, musiało ulec przykrojeniu, opakowaniu. Chciałem być zrozumiany i właśnie dlatego traciłem tylko czas, właściwie nie powiedziałem tam nic od siebie; nie powiedziałem najważniejszego. Podrzucałem zaledwie słowa, które mogą budzić w innych podobne skojarzenia, dokładałem się do budowania mapy przeszłości, wspólnej przeszłości, uogólniałem — i to jest pamięć, prawda?\nAle czasami zdarzają nam się rzeczy, które sięgają w jakieś głębie, są w poprzek ogólnie przyjętym rozwijanym wzorom, rzeczy, które robią na tej wspólnej mapie dziury i nie wiadomo, co zrobić z takimi faktami. Nie da się ich bowiem przypasować do żadnej Historii, zresztą brałyby ją wtedy w jakiś niebezpieczny nawias. Nie da się ich też zapisać jako zwykłej anegdoty, niewinnego wspomnienia. Ludzie nie życzą sobie takich dziwactw.\nSądzę jednak, że te „dziwactwa” są potrzebne nawet tym, co się przed nimi najusilniej wzbraniają. Wskazują granice realności, są zdarzeniami granicznymi między tym, co jest, a tym, co tylko może być. W takim sensie stawiają nas na baczność, są bębenkami, których monotonny dźwięk utrzymuje nas w stanie czuwania. Wie Pani, czego się najbardziej boję? Że świat mógłby być naprawdę taki, jaki się nam wydaje.\nChciałbym, żeby Pani zrobiła z mojej opowieści fikcję: wystarczy umieścić ją w tomie jakichś opowiadań, możliwie najbardziej fantastycznych. Zresztą Pani wie, jak to zrobić.\nW 1944 roku po latach długiej wojennej tułaczki udało mi się dotrzeć z przyjacielem do Grecji. Tam załatwiłem sobie papiery i niedużym statkiem transportowym miano nas wraz z kilkudziesięcioma innymi uciekinierami przeszmuglować do Palestyny. Drugiej nocy podróży nasz statek został storpedowany. O ile mi wiadomo, nikt poza mną nie przeżył.\nPierwsze, co pamiętam — siedzę na plaży, którą pokrywają małe kamyczki pracowicie obrobione przez morze do idealnego kształtu kulek. Ciepły deszcz spłukuje ze mnie słoną wodę, boli skręcona noga.\nAle myślami wciąż jeszcze jestem na statku, jakbym w ogóle nie przyjął do wiadomości tego, co się stało. Wciąż stoję na dziobie, przy relingu i rozważam, czy przy skoku ściągnąć okulary i czy będę wiedział, gdzie płynąć. Słyszę wokół siebie głosy, krzyki pełne rozpaczy i strachu, potem plusk wody, gdy drobne, bezbronne postacie odrywają się od wielkiego ciała statku i skaczą do wody (jak nasiona jakiejś ogromnej rośliny, pomyślałem). Ten plusk brzmi prawie wesoło, jakby to była zabawa, a nie ratowanie życia.\nPamiętałem dobrze także mój własny skok i potężną, zagłuszającą wszystko myśl, żeby płynąć jak najdalej, i pamiętałem, że odkąd znalazłem się pod wodą, zatrzasnęły się nade mną wielkie wrota, zamknęły się drzwi. Stało się nagle cicho, zielono, czas gwałtownie zahamował, a potem opornie ruszył do przodu, lecz już w zupełnie innym rytmie, wolno, z namaszczeniem. Nie zamknąłem oczu może ze strachu, że nie będę świadkiem swojej własnej śmierci, więc widziałem teraz powolny, radosny taniec powietrznych bąbli prących ku powierzchni od ciał, które znienacka pojawiały się w zieleni, machały wolno rękami i nogami, a potem albo szły pchane tajemniczą siłą ku światłu rozlewającemu się jak rtęć na niebie tej wodnej krainy, albo zamierały znieruchomiałe w połowie drogi i tkwiły wpatrzone w dalekie, tajemne dno. Nad nimi unosił się złowrogo drżący cień, odblask statku, mroczna mgławica na rtęciowym niebie i ten kształt nabierał wielkości, konturów, potężniał. Tonął.\nDlatego płynąłem przed siebie, byle dalej. Potem zrobiło się ciemno, a ja uczepiłem się jakiejś deski, która mnie nieprzytomnego z wyczerpania niosła przed siebie.\nTak znalazłem się na plaży. Siedziałem, masując obolałą kostkę, aż wyszło na chwilę słońce, deszcz ustał i wszystko się rozświetliło. W kieszeni płaszcza wymacałem okulary — przetrwały.\nPomyślałem, że musiało tutaj dotrzeć ze mną jeszcze mnóstwo innych ludzi. Ta kobieta z kilkorgiem dzieci, zakochana para, chora starsza pani na wózku i jej syn czy opiekun, grupa młodych milczących ludzi, a także mój przyjaciel, Jakub, w takim samym prochowcu (dostaliśmy je za darmo od handlującej starzyzną Greczynki), z którym rozmawiałem, gdy ogłuszył nas wstrząs i potworny huk. Chwiejnym krokiem ruszyłem wzdłuż plaży, wypatrując wśród kamieni jakiegoś ruchu i znowu w głowie miałem pełno tego hałasu. Kręciłem się w tę i z powrotem, podchodziłem ku morzu i zawracałem.\nPlaża była pusta. Usiadłem w tym samym miejscu, w którym się pojawiłem, i pomyślałem jakoś nieoczekiwanie łagodnie, że będę czekał, aż tamci przybędą.\nSiedziałem tak, aż zapadła noc. Wtedy dopiero położyłem się na kamyczkach osuszonych przez ciepły wiatr i usnąłem. Spałem niespokojnie; budziłem się co jakiś czas i lustrowałem pas morza aż po horyzont, ignorując ląd, który miałem za plecami. O świcie woda podniosła się i dotknęła mojej stopy, która już spuchła. Wtedy wycofałem się na skały.\nBardzo dobrze pamiętam te pierwsze godziny, nic z tego nie zapomniałem.\nPamiętam, że przychodziły do mnie małe kraby, stawały przede mną zadziwione, nieufnie poruszając szypułkowatymi oczami, a potem zmykały pod kamienie. Odwiedzały mnie drobne, skaczące owady i te także zawracały w końcu w swoją stronę. Słońce zamieniło moje ubranie w niewygodną słoną skorupę, która szczypała w skórę. Chciało mi się pić. Pomyślałem o deszczu, że słodka woda musiała zostać gdzieś w skalnych zagłębieniach, więc ruszyłem, kulejąc, w stronę trawiastych, skalistych zboczy i właściwie wtedy już zacząłem domyślać się, że jestem na wyspie. Może to był wszechobecny zapach morza, który napierał na mnie ze wszystkich stron, nie zmieniał się; może chodziło o wiatr, który nie przystawał, nie zwalniał, jakby ignorował ten ląd, jakby ten ląd był zaledwie nieważną, małą przeszkodą na jego drodze. Wlokłem się pod górę, sądziłem bowiem, że z góry zdołam ogarnąć moje położenie, że odsłoni się przede mną cała geografia tego niespodziewanego świata. A także — przede wszystkim — że spotkam innych.\nTe pierwsze godziny, pierwsze dni cały byłem czekaniem na innych. Zamieniłem się we własne zmysły — we wzrok i słuch. Siedziałem w połowie drogi na szczyt wzgórza, pod rozgrzanym od słońca kamieniem, i patrzyłem w morze. Lustrowałem je z nadzieją, że znajdę na jego niestałej powierzchni jakiś ślad, kanciasty kształt szalupy, fragmenty pokładu, choćby jakieś śmieci, deski, skrzynki, cokolwiek; że na horyzoncie pojawi się bezpieczny, prawie ludzki kształt jakichś kutrów ratunkowych, frachtowca, że przeleci samolot. Szczypały mnie oczy od tego patrzenia, ciekły mi łzy. Prochowiec sechł na kamieniach, a na jego gładkiej popelinowej powierzchni osadzały się kryształki soli.\nDopiero wieczorem poczułem się głodny i spragniony, więc wróciłem ku morzu z nadzieją, że złapię jakąś rybę. Udało mi się znaleźć słodką wodę — było jej aż nadto w małych, bagnistych zagłębieniach skalnych. Całą noc tkwiłem przy jednym z nich, bojąc się odejść, wpatrzony w morze. Rozgwieżdżone niebo stanowiło kontrast z ogromną, rozlaną w ciemności wodą. Nigdy nie widziałem tak doskonałej czerni, przez całe życie mieszkałem przecież w mieście, i nagle poczułem się mały, drobny, nieistotny, kruszyna, która jakimś cudem przetrwała katastrofę. Poczułem, że to, co się stało, jest równie okrutne dla tych, którzy zginęli, jak i dla tych, którzy przetrwali, bo ani w śmierci jednych, ani w życiu drugich nie było nic personalnego, nie dokonywał się żaden wybór, nie działała żadna predestynacja, a tylko mechaniczne prawa przypadku, głuche, metaliczne, dudniące jak odgłosy wielkiej kosmicznej machiny. Czarny bezmiar morza obnażał tę straszną prawdę — nie ma znaczenia, że się istnieje. „Nie ma” i „jest” są równouprawnione. Wtedy, w tej chwili grozy, pomyślałem, że umarłem, że utopiłem się i to jest właśnie to, co tak łatwo mi kiedyś przechodziło przez usta w kawiarnianych dyskusjach — życie pozagrobowe. Że jestem martwy.\nSiedziałem w tym samym miejscu cały następny dzień i jeszcze jedną noc. Bez jedzenia, w stanie całkowitego przerażenia, które mnie paraliżowało. Podczołgiwałem się tylko do skał, żeby napić się słodkiej wody, a potem znowu popadałem w odrętwienie. Moje myśli powoli zanikały. I ta pustka, która rozprzestrzeniała się w mojej głowie, była jak nasączony lekarstwem bandaż. Dialogi, które prowadziłem w głowie, zacinały się na jednym zdaniu, powielały się ze zgrzytem. Powtarzałem na przykład: „Kocham cię i nigdy nie przestanę”, ale w gruncie rzeczy wcale nie wiedziałem, do kogo się zwracam. Nawet nie szukałem w myślach adresata dla tego zdania, ale, co dziwne, mimo wszystko, porządkowało ono wewnętrznie tę pustą przestrzeń we mnie, ustalało mnie na nowo. Albo mówiłem: „Proszę bardzo, proszę bardzo”, ale nie jakbym o coś prosił, lecz raczej jakbym chciał na coś wskazać. Proszę bardzo, oto jest to czy tamto, proszę bardzo, tutaj mamy wyspę, a tam wodę. Proszę bardzo, oto jestem sam. Proszę bardzo, to już koniec. Teraz wiedziałem już, czego się bać — że zwariuję. Że z samotności, głodu i przerażenia postradam zmysły i rzucę się wpław na pełne morze.\nDokładnie, ze wszystkimi szczegółami, przypominały mi się ostatnie dni. Deszczowy port. Spotkanie z jakimś zarośniętym mężczyzną od dokumentów. Plik banknotów, które tamten wziął brudnymi rękami i liczył pod stołem po wielekroć. Smak chleba maczanego w oliwie — wspaniały po głodnej podróży. Jakub, nagle podniecony, ożywiony, gadający po ciemku w pełnym pluskiew hoteliku. Jak to będzie, gdy dotrą do słonecznych, bezpiecznych brzegów obiecanej ziemi. Poranne wyjście do miasta, żeby za resztę pieniędzy kupić jakieś jedzenie na statek. Stara Greczynka, która po prostu dała nam dwa płaszcze, niemal takie same — piaskowa popelina, kanciaste klapy i wielkie ebonitowe guziki. Potem czekanie kilka dni w hotelu. Szachy z papierków, narysowane ołówkiem na gazecie pola białe i czarne. A potem moje myśli przeskoczyły jeszcze bardziej w przeszłość i już byłem w moim ukochanym mieście. Kawiarnia, śliski blat stolika, kieliszek wódki. Śledź w oleju. Pączek polany lukrem, który leciutko pękał pod zębami. Marmolada w środku, sprężyste wnętrze żółciutkiego ciasta. Matka, gdy ją widziałem ostatni raz, pochylona nad kuchennym stołem i białe, posiekane ciało cebuli. I że musiałem wrócić z podwórka, bo zapomniałem rękawiczek i wtedy ona, jakaś niespokojna, przestraszona, kazała mi na chwilę usiąść na krześle, na szczęście. A potem widok pustego, rozbebeszonego mieszkania, szelest firanek, które poruszane wiatrem z rozbitego okna ocierały się pieszczotliwie o ściany. „Kocham cię i nigdy nie przestanę”, powtarzałem znowu w myślach, jakby do matki, ale zaraz zobaczyłem Lilę, jej plecy w drzwiach, gdy wychodziła ostatniego wieczoru i chyba mówiłem to jednak do niej, choć przecież wiedziałem dobrze, że nie żyła. Łkałem w piasek. Ziarenka przykleiły mi się do warg.\nZachodziło słońce; niebo było czyste, metalicznie intensywne, ostre jak brzytwa. Przeraźliwie puste. Podciągnąłem się na rękach tak, żeby oprzeć głowę o skałę. Spojrzałem w sam środek nieba. Spróbowałem wyobrazić tam sobie..., nie, nie czyjąś konkretną obecność, nie kogoś, nie Boga, ale po prostu coś więcej, niż widziałem, jakieś przestrzenie, nieskończoność. Spróbowałem się modlić. „Boże, ojcze nasz”, powiedziałem, ale słowa wydobyły mi się z ust i zawróciły ku mnie, jakby odbite od szyby. Zabrzmiało to jakoś nienaturalnie. „Boże”, mówiłem jeszcze raz, ale miałem wrażenie, jakbym wypowiedział słowo w obcym języku. I skrępowanie, że mówię do kogoś, o kim wiem, że nie istnieje. „Proszę bardzo, proszę bardzo, kocham cię i nigdy nie przestanę” — po tej próbie myśli wróciły na poprzednio ustalony tor.\nGdy to Pani teraz opowiadam, nie wygląda to dramatycznie, prawda? A jednak nigdy przedtem i nigdy potem nie czułem się, jak by to powiedzieć?, uwięziony. Nie na wyspie, nie w splocie tych dziwnych okoliczności, które sprawiły, że żyłem, że omsknąłem się śmierci i tkwiłem nadal w życiu, jak owad w kropli żywicy. Czułem się zamknięty w sobie samym, jakby to „ja”, które uważałem do tej pory za coś ostatecznego i całkowicie realnego, ukazało się przez chwilę w prawdziwym świetle — byłem czymś, co zawiera w sobie kogoś innego. Byłem skorupką, łupiną, a tam, w środku domagał się już istnienia jakiś byt młody, niedojrzały, ledwie błoniasty, niegotowy, istnienie, które ma się dopiero stać, o ile mu się to w ogóle uda. Czy nie myślała Pani czasami, że nasze życie jest sprawdzaniem możliwości pojawienia się tej istoty, którą sami sobie stworzyliśmy jako prawdziwe „ja”. I że sukces albo porażka, którymi to nasze życie oceniamy, polega w gruncie rzeczy na tym, na ile pozwoliliśmy tej nowej istocie w nas zaistnieć. Tak właśnie się wtedy czułem. Jakbym miał się rozpęknąć i uschnąć. Zastarzały strupek — tym byłem.\nObudziłem się w południe ze zmysłami wyostrzonymi z głodu. W małej zatoczce, gołymi rękami, udało mi się złapać dwie niewielkie rybki. Trzepotały się i nie wiedziałem, jak mam je zabić. Rzuciłem je po prostu kilka razy na skały, aż znieruchomiały. Chwilę jeszcze im się przyglądałem, czy naprawdę są martwe, a potem zjadłem je na surowo.\nDokładnie pamiętam tylko te pierwsze dni, właściwie godziny. Kiedy zjadłem ryby, czas ruszył z miejsca i następne dni popłynęły jeden za drugim, nanizane na jakąś powietrzną nić jak koraliki. Zlały się w jedno. Było tak, jakbym przez zjedzenie miejscowego pokarmu okazał aprobatę dla własnej sytuacji. Jakbym się zgodził na życie, które podsunęło mi się w postaci dwóch małych rybek.\nDni powoli stawały się coraz dłuższe, coraz cieplejsze. Najpierw poruszałem się tylko po plaży, nie przyjmując do wiadomości, że ląd może ciągnąć się dalej i dalej. Nauczyłem się szybko, że jeżeli ułoży się z kamieni niewysoki wał, woda zostawi mi w prezencie jakieś jadalne podarunki: rybki, kraby. Odkryłem także głazy w wodzie zarośnięte małżami — gdy zjadłem te małże pierwszy raz, natychmiast zwymiotowałem, ale potem nauczyłem się powstrzymywać ten niemądry odruch i galaretowate ciałka spływały bez oporu wprost do mojego żołądka i w końcu stały się moim przysmakiem. Włócząc się w tę i z powrotem, miewałem napady paniki, dobrze pamiętam, bo to właśnie było najgorsze — zagrożenie nie szło z zewnątrz, lecz od wewnątrz. Strach, że się rozpadam, że nie istnieją już dobrze znane sytuacje, które pozwalały utrzymać mnie w kupie. Wtedy moje myśli znowu zaczynały galopadę i, żeby je uspokoić, musiałem powtarzać coś bez sensu. Od czasu do czasu próbowałem się modlić, ale zawsze w końcu czułem się przez to jeszcze gorzej. Niesmak — tak można to nazwać. Zawsze byłem ateistą, choć teraz to słowo jakby zbladło, posmutniało. „Panie Boże...”, zaczynałem kilka razy półgłosem, wstydliwym szeptem, ale mój język był jakiś sztywny, nie mógł pogodzić się ze znaczeniem słów, które ostrożnie formułował. W końcu dałem spokój. Tak było lepiej. Gdyby Bóg rzeczywiście istniał, jak wytłumaczyłby się z tego wszystkiego?\nKup i pobierz za 42,90 zł 31,75 zł ($ 11,05 $ 8,18)


ę również nad specjalistycznym programem. Dobre oprogramowanie dla firm umożliwia dostęp do dokumentów o każdej porze i szybkie zarządzanie ważnymi materiałami. Warto zabezpieczyć konto specjalnym hasłem, aby ważne dane były dosko\nDodane: 22-12-2019 02:37\nRemont na wysokości? Jak go sobie ułatwić?Czy w 2020 warto poświęcić czas aby przejść szkolenie z bhpNa szybko o taksówkachSen jest ważny dla wszystkichO dobrych adwokatach i prawieOgólnie o remontachSkuteczne pozycjonowanieO czystych i brudnych dywanachPrawo - warto wiedziećPiękny uśmiech - tylko z implantami?Szczury, karaluchy, pluskwy...Chcesz wiedzieć więcej o języku?Krótko o przychodniach weterynaryjnych i weterynarzachStudia - mają sens?Piękny uśmiech - tylko z implantami?Gotowanie w domu kontra restauracjaW życiu poligrafiiBiznesowe www, co musisz wiedziećStyle wnętrz. Rodzaje, typyArtykuł o dobrym śnieWytwarzanie prądu z energii słonecznejJak sobie radzić z upałem?Jak stworzyć sobie wygodny wjazdNowe-stare zabawy na świeżym powietrzuJakie zaproszenia na ślub wybrać? Kilka faktów i porad.Czysty dywan - nieosiągalne?O pomocy psychologa. Krótko i na tematO silniku i ważnych kwestiachJak zostać geodetąWarto nosić kurtki i płaszcze. One tez mogą być stylowe