Klimczok - reportaż\nPTTK "Beskidek" Porąbka\nrok założenia 1976\nKlimczok - reportaż\nKolejny reportaż poświęcę górom z mojego najbliższego otoczenia, czyli Beskidom, zlokalizowanym w rejonie Bielska-Białej (Beskid Śląski). Z okien mojego mieszkania w Kętach, przy sprzyjającej aurze, zwłaszcza po silnym wietrze halnym, dobrze widoczna jest góra Szyndzielnia. A precyzując to bardziej dokładnie, zauważalna staje się wówczas górna stacja kolejki linowej (959m n.p.m.) wraz z radiowo-telewizyjną stacją przekaźnikową i jej końcową nitką wjazdową. A po jej prawej stronie ukazuje się zbocze dawnej trasy narciarskiej tzw. Sahary. Taką panoramę najwyraźniej możemy zaobserwować zimą, gdy góry pokryte są śniegiem. Osoby mające sokoli wzrok, gdy słońce jest już nisko nad zachodnim horyzontem, zobaczą nawet stalowy maszt z antenami telekomunikacyjnymi stojący na szczycie Klimczoka (1117m n.p.m.). Wzniesienie to jest z kolei najwyższym punktem i jednocześnie wizytówką miasta Bielsko-Biała.\nPatrząc przed siebie, do owych szczytów mamy odległość wynoszącą około 22 kilometry. Mógłbym powiedzieć, że mieszkam w zasięgu czterech gór, bo poza już wymienionymi, najbliżej nas widoczny jest jeszcze 35-metrowy, stalowy Krzyż Trzeciego Tysiąclecia na szczycie Chrobaczej Łąki (828m n.p.m.) w Beskidzie Małym. Dominujący nad Kozami, czyli największą pod względem liczby mieszkańców wsią w Polsce, oraz pięknie oświetlony nocą sprawia, że dostrzegany jest z najbardziej odległych miejscowości regionu.\nWidok na Szyndzielnię i Klimczok - (foto L. Bartołd)\nNa Chrobaczą Łąkę - (foto L. Bartołd)\nLatem ubiegłego roku, wraz z żoną Krysią oraz wnukami Sebastianem i Patrykiem, wzięliśmy udział w V Rajdzie Deptoków, zorganizowanym przez Koło PTTK „Beskidek” w Porąbce. Nawiązuję do tego wydarzenia, ponieważ trasa, którą przemierzaliśmy, prowadziła podnóżem powyższej góry, tak charakterystycznej dla naszej okolicy. Oznaczonymi wcześniej przez dwóch naszych klubowiczów leśnymi bezdrożami, obejmowała przejście z nieczynnego kamieniołomu w Kozach, poprzez Bujakowski Groń (749m n.p.m.) do ruin zamku na Wołku (przysiółek Kobiernic). Następnie poprzez koronę zbiornika wyrównawczego zapory wodnej "Czaniec" na Sole, będącej dolną kaskadą rzeki, wiodła do miejscowości Porąbka, kończącej przemarsz uczestników rajdu. W połowie rajdowego odcinka weszliśmy wówczas na przepiękne widokowo miejsce leżące u stóp Bujakowskiego Gronia. To niższy wierzchołek masywu Chrobaczej Łąki. Stojąc tam można było dostrzec rozległą panoramę pobliskich miejscowości, jak i bloki mieszkalne mojego osiedla. Mieliśmy wówczas lustrzane odbicie tego samego obrazu, który mam z domu, tylko widziany z wyższej perspektywy.\nPanorama Kęt i okolic spod Bujakowskiego Gronia - (foto L. Bartołd)\nWraz z Krysią i wnukami na trasie V Rajdu Deptoków (za nami J. Czanieckie na Sole)\n- (foto L. Bartołd)\nOstatnim akcentem balkonowych widoków, a patrząc w kierunku południowym jest góra Żar (761m n.p.m.). Szczyt ten leży nad Jeziorem Międzybrodzkim, jak i Żywieckimi oraz wyrasta ponad dolinę rzeki Soły. Trzeba trochę wychylić się z werandy, by dostrzec sam wierzchołek, a właściwie budynek obecnej restauracji o nazwie „Meteo” wraz z masztem przekaźnikowym, które po zmroku lśnią blaskiem nocnych świateł.\nGóra Żar widziana z naszego balkonu - (foto L. Bartołd)\nWidok na Żar z drugiej strony, czyli spod Magurki Wilkowickiej\nPrzy dobrej i słonecznej pogodzie, na turni zauważalne są 30-metrowej wysokości betonowe obwałowania zbiornika wodnego elektrowni szczytowo-pompowej Porąbka-Żar. Zbiornik w kształcie deltoidu, z lotu ptaka przypomina mi latawca bez ogona, leżącego na olbrzymim stole lub też gigantyczną beczułkowatą butelkę napełnioną hektolitrami życiodajnego płynu, wlotem zwróconą w stronę sąsiedniej i trochę wyższej góry Kiczera (831 m n.p.m.). Bardzo efektownie wyglądają zdjęcia całego obiektu zrobione z kabiny szybowca.\nNie tylko latem możemy również podziwiać unoszących się w powietrzu paralotniarzy oraz lotników z Górskiej Szkoły Szybowcowej „Żar”, będącej kolebką polskiego szybownictwa. Pierwszy ośrodek szkoleniowy powstał już w 1936 roku. W pilotażu edukował się tutaj późniejszy kosmonauta Mirosław Hermaszewski. Najwybitniejszą postacią wywodzącą się z tej szkoły, w której ojciec Tomasz był wieloletnim wykładowcą, instruktorem oraz czynnym pilotem, jest kultywujący rodzinną pasję Sebastian Kawa. Od czwartego roku życia mieszka w Międzybrodziu Żywieckim, a więc u stóp nowego lotniska. Pierwsze lądowisko mieściło się na płaskim wierzchołku szczytowym, a po wybudowaniu elektrowni zmieniono jego lokalizację. Ów fakt znacznie przyczynił się zainteresowaniem małego Sebastiana awiacją oraz szybowcowymi lotami. Jednak żeglarstwo było jego pierwszą działalnością sportową. Gdyby nie przypadek, zapewne kontynuowałby pływanie na łódkach.\nNasz najbardziej utytułowany pilot oraz wielokrotny mistrz świata w konkurencjach szybowcowych, w międzynarodowym plebiscycie sportowym nominowany został do tytułu Sportowca Roku 2015, w dyscyplinach niebędących olimpijskimi. Do olbrzymiego pasma sukcesów S Kawy należy dopisać wspólny wraz z kolegą przelot szybowcem nad Himalajami, w grudniu 2013roku, dokonany pierwszy raz w historii ludzkości.\nUatrakcyjniając jeszcze bardziej walory rekreacyjno-sportowe góry Żar, w 2003 roku, od strony lotniska uruchomiono całoroczną kolej linowo-terenową dowożącą turystów na sam szczyt. Z wierzchołka, w kierunku południowym rozciąga się rozległa panorama na Międzybrodzie Żywieckie i Czernichów, jak również na Żywiec i Jezioro Żywieckie, utworzone przez zaporę w Tresnej na rzece Sole. W dalszej perspektywie obejrzymy Pilsko (1557m n.p.m.) w Beskidzie Żywieckim, czy nawet bardzo ciekawy, z racji charakterystycznie postrzępionego kształtu, szczyt Wielkiego Rozsutca w Małej Fatrze na Słowacji. Obracając się na zachód, w dole rzeki dostrzegamy kolejną miejscowość turystyczną, czyli Międzybrodzie Bialskie wraz z pasmem Magurki Wilkowickiej (909m n.p.m.). W głębi wyłania się wzniesienie Skrzycznego (1257m n.p.m.) oraz Baraniej Góry (1220m n.p.m.) w Beskidzie Śląskim. Mijając Magurkę docieramy wzrokowo do Przełęczy Przegibek, przez którą prowadzi lokalna droga do Bielska-Białej. Za tą przełęczą rozściela się już pasmo opisywanej wcześniej Chrobaczej Łąki. A w kierunku północnym możemy nacieszyć się rozległą panoramą Kotliny Oświęcimskiej. Na pierwszym planie widnieje miejscowość Porąbka wraz z trzecim zbiornikiem wyrównawczym w Czańcu na Sole, będącym rezerwuarem wody pitnej, między innymi dla Śląska i Bielska-Białej. Dalej są Kobiernice, Kęty i inne ościenne miejscowości, a przy dobrej pogodzie widać nawet kominy Elektrowni Jaworzno III, z których jeden (306m wysokości) jest najwyższym kominem w Polsce.\nObok kolejki szynowej na Żar, posiadającej wagoniki z zakopiańskiej Gubałówki, powstały wyciągi i trasy narciarskie ze sztucznym zaśnieżaniem stoku oraz oświetleniem dające możliwość szusowania zimą do późnych godzin wieczornych, już po zapadnięciu zmroku. Dodam, że ta strona Żaru nie jest widoczna z Kęt. Oba sztuczne zbiorniki retencyjne na Sole, czyli Jezioro Żywieckie oraz Międzybrodzkie tworzą idealną strukturę dla sportów wodnych oraz służą rekreacji i wypoczynkowi letników.\nNiby tak niewielki pod względem wysokości groń, a tak dużo oferujący turystom w swojej przebogatej ofercie. Jakby tego było mało, to na drodze dojazdowej na szczyt możemy zetknąć się jeszcze z niezwykłym zjawiskiem, z rodzaju paranormalnych. W pewnym miejscu, zatrzymując pojazd na tzw. luzie, czy pozostawiając nieruchomo na asfalcie chociażby piłkę, zaobserwujemy, że po pewnym czasie, wbrew prawom grawitacji, same przemieszczają się bezwiednie do góry. Czy tak jest naprawdę, czy to tylko złudzenie optyczne, polegające na oszukaniu naszych zmysłów? Chyba to drugie.\nRozpisałem się trochę na ten temat, ale w myśl przysłowia „Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie” pragnąłem przybliżyć wszystkim zainteresowanym osobom największą atrakcję górską, leżącą najbliżej mojego domu (około 10 km w linii prostej – obliczona z mapy na stronie geoportal.gov.pl). Polska ziemia jest naprawdę piękna, a nasze góry równie urocze, jak zagraniczne. Trzeba to tylko dostrzec i zobaczyć, niekoniecznie wyjeżdżając w dalekie strony.\nOd dłuższego czasu planowałem przejść szlakiem do miejsca leżącego najbliżej mnie, czyli na Chrobaczą Łąkę (nieco ponad 7 km w linii prostej). Patrząc na mapę Beskidu Małego, przestudiowałem trasę czerwonego szlaku z zapory w Porąbce na sam szczyt i dalej możliwość zejścia do granicy administracyjnej Bielska-Białej z Kozami. Zarówno początek jak i koniec trasy mają dobre połączenie komunikacji pasażerskiej. Wybierając się w góry indywidualnie i nie posiadając auta trzeba liczyć tylko i wyłącznie na transport publiczny, by później móc powrócić do domu. Rano, do sąsiedniej Porąbki można zajechać naszą międzygminną komunikacją. Popołudniowy powrót busami z okolic Bielska-Białej, jadącymi główną drogą w kierunku Krakowa jak i Wadowic, też nie przysparza kłopotów.\nPo ostatnim „Rajdzie Deptoków” wnuczek Sebastian ciągle dopytywał się, kiedy znów wybierzemy się w góry? W październiku tego roku, wraz z PTTK „Beskidek”, byliśmy obaj uczestnikami XV Rodzinnego Rajdu Górskiego na Groń Jana Pawła II oraz pobliski Leskowiec. To familijne wędrowanie, jak co roku, przypada na obchody Dnia Papieskiego. W Mikołajki, wraz z kołem w Porąbce, byłem jeszcze na Wielkiej Raczy (1236m n.p.m.) leżącej w Beskidzie Żywieckim. Na zrealizowanie obiecanego mu wypadu w góry pozostał kolejny weekend.\nPlany wejścia na Chrobaczą Łąkę mogła pokrzyżować nie najlepsza pogoda, zapowiadana na nadchodzący sobotnio-niedzielny okres. Od kilku dni płytki front atmosferyczny z opadami deszczu zadomowił się w naszym regionie, co mogło zniechęcić nas do jakiegokolwiek wymarszu. W piątek po południu, w przeddzień planowanej eskapady, pojechałem po Sebę i późnym wieczorem wracaliśmy razem do Kęt. Specjalnie nie liczyłem na poprawę aury, gdyż nadal była ona fatalna, a najgorsza miała być w niedzielę. Nie chciałem rozczarować młodego turysty, nie rezygnując ostatecznie z wyprawy. W innym wariancie, zamiast gór, pozostawało pójście na kryty basen kąpielowy w naszym mieście.\nAlternatywą na niepogodę okazała się chęć dołączenia do nas kolegi Janusza z sąsiedniego Czańca, który od kilku dni znał moje zamiary. Niezależnie od panującej jutro pogody, zaoferował przejazd samochodem w stronę kolejki wraz z wjazdem na Szyndzielnię w Bielsku-Białej. Takowa propozycja zmieniła całkowicie moje wcześniejsze plany, ale okazała się najbardziej bezpiecznym sposobem spędzenia wolnego czasu w górach, chociażby na krótki okres. Po krótkiej rozmowie telefonicznej z przyjacielem oraz analizie prognoz pogody przystałem na jego sugestie.\nNastawiłem „budzenie” w telefonie na 6-tą rano, ale ze snu wybiłem się znacznie wcześniej. Było jeszcze ciemno, a na zewnątrz padał słaby deszcz. Z każdą, kolejną minutą nasłuchiwania deszczowej melodii, jakakolwiek dzisiejsza wyprawa traciła w moich oczach sens. Po usłyszeniu dzwonka w smartfonie, leżąc jeszcze w łóżku, zastanawiałem się, czy warto wstawać skoro świt, gdy za oknem siąpanina, a ciężkie chmury totalnie przysłaniały powoli jaśniejące niebo. Jednak SMS - owa wiadomość od kolegi, niezależnie od niepomyślnych w tym momencie czynników atmosferycznych, zmotywowała mnie na tyle, że wstałem natychmiast i od razu i wziąłem się za zbieranie ekwipunku na drogę. Obudziłem Sebastiana, a po zjedzeniu śniadania byliśmy gotowi do drogi. Janusz przyjechał pod nasz blok punktualnie o godz. 7.30. Przestało nawet padać, więc były jakieś szanse na udany, chociażby niewielki rekonesans na świeżym powietrzu.\nUdaliśmy się w stronę Bielska-Białej i przejeżdżając pustymi o tej porze ulicami miasta, bez większych problemów dotarliśmy w rejon Szyndzielni. Na chwilę wykręciliśmy jeszcze w stronę dolnej stacji kompleksu rekreacyjno-narciarskiego pod Dębowcem, ulokowanego w niedalekim sąsiedztwie kolejki gondolowej. Jest to nowy ośrodek oddany do użytku w styczniu 2013 roku, a którego dotychczas nie mieliśmy okazji obejrzeć.\nDolna stacja kompleksu Dębowiec - (foto L. Bartołd)\nZatrzymaliśmy się na pustym parkingu, bo i pora jeszcze wczesna jak i pogoda nieciekawa, niezachęcająca do dłuższych spacerów. Ciężkie chmury przetaczały się przez górski łańcuch, okalający miasto od południa. Na szczęście nie padało, a Sebastiana od razu zainteresował park linowy, rozłożony po sąsiedzku pod stokiem. W jednej chwili jego oczy zaświeciły się niczym rozżarzone do białości węgliki, pochłaniające wyobraźnią wiszącą nad ziemią podniebną ścieżkę, zróżnicowaną zarówno pod względem wysokości jak i trudności pokonywania przeszkód. Przez zamknięte ogrodzenie mógł na niego tylko popatrzeć, gdyż w okresie zimowym jest nieczynny. Miał ogromne chęci wspinania się na najwyższe partie tej atrakcji, a jednocześnie trochę żalu, że nie może z niej skorzystać.\nMuszę tu koniecznie przyjechać, jak będzie czynne - powiedział do siebie obiecująco. Pozostało mu tylko poćwiczyć na urządzeniach ogólnodostępnej siłowni, postawionej na świeżym powietrzu i będącej integralną częścią całego kompleksu rekreacyjnego. Minęło zaledwie kilka minut po ósmej rano i czteroosobowa kanapowa kolej linowa jeszcze nie kursowała. Tego dnia stok nie posiadał również trwałej okrywy zimowej, a dodatnie temperatury powietrza nie sprzyjały pracy armatek śnieżnych, sztucznie nasypujących białym puchem zjazdową trasę. W warunkach normalnej zimy miejsce to jest wspaniałym wypoczynkiem nie tylko dla dobrze jeżdżących narciarzy, ale również dla początkujących jak i dzieci. Bardzo łagodny stok, dzięki sztucznemu oświetleniu, pozwala amatorom białego szaleństwa na przyjemne szusowanie do późnych godzin nocnych. Latem chętnie przybywają tutaj mieszkańcy miasta na odpoczynek oraz poobiedni relaks, wykorzystując spacer okolicznymi ścieżkami edukacyjnymi.\nCo było do obejrzenia, to zobaczyliśmy. Powróciliśmy do auta, by się przemieścić w pobliże szlaku wiodącego na Szyndzielnię. Przejechaliśmy może z 500 metrów i stanęliśmy na niewielkim parkingu przy ulicy dojazdowej do kompleksu „Dębowiec”, w sąsiedztwie nowoczesnej hali sportowo-widowiskowej.\nKolega Janusz z moim wnukiem na parkingu pod halą sportową w Olszówce Górnej\nPrzed wyruszeniem z Olszówki Górnej na szlak, jeszcze w aucie zmierzyłem poziom cukru. Wynik był idealny (105mg%), ale wyciągnąłem małą kanapkę i postanowiłem ją skonsumować. Silny wiatr przeganiał czarne chmury po niebie i nie było wiadomo, jaką pogodę mogą nam one przynieść. Opatuleni po same szyje, z czapkami na głowach zaciągniętymi po uszy, byliśmy gotowi na dalszą trasę. O godzinie 830 szlakiem czerwonym ruszyliśmy w kierunku polany pod Dębowcem. Stąd to około 15 minut drogi. Mimo, że mamy już prawie połowę grudnia, to śniegu na tej wysokości nie ma, nawet na przysłowiowe lekarstwo. Wyasfaltowaną ścieżką, w początkowym odcinku mocno już wyeksploatowaną, dotarliśmy do obrzeży osiedla prywatnych domów jednorodzinnych. Po minięciu ostatnich rezydencji, szlak czerwony kieruje się w prawo do góry. My postanawiamy odbić w przeciwną stronę, do toru saneczkowego o promienistej nazwie Słoneczna Polana. Dzięki podgrzewanej zimą rynnie zjazdowej o długości 410 metrów, funkcjonuje przez cały rok. Posiada też oświetlenie oraz monitoring, przez co stanowi wymarzone miejsce zabawy dla całej rodziny.\nWraz z Sebastianem idę wzdłuż toru saneczkowego\n(za nami, u góry widoczna kolejka na Szyndzielnię wraz ze stokiem „Sachary”)\nSebastian pochłaniający, jak gąbka rozlaną wodę, wszelkie atrakcje i nowości architektoniczne saneczkowej trasy, od razu uruchomił własny system myślowy, jak to określiłem z zestawami trudnych pytań. Na nie to musiał uporać się kolega, a ja mogłem zająć się robieniem kolejnych zdjęć.\nPo kilku minutach marszu wzdłuż toru, wyszliśmy na skraj szerokiej polany u podnóża schroniska, do którego zmierzaliśmy. W pobliżu rozwidlenia ścieżek położony został duży głaz, tzw. „Kamień Seniora”, upamiętniający miejsce śmierci bielskiego pastora ewangelickiego. Powyżej księża pallotyni wybudowali drewnianą kaplicę Matki Bożej Fatimskiej, w której latem odprawiane są niedzielne msze święte.\nNa chwilkę podeszliśmy do górnej stacji kolejki kanapowej, a przy najwyżej ustawionej stokowej armatce śnieżnej, ja z kolei zostałem zasypany niekończącym się ciągiem pytań dotyczącym pracy tego urządzenia.\nPod górną stacją kolejki kanapowej na Dębowiec, widok na Bielsko-Białą\nJestem z Sebastianem przy schronisku Dębowiec - (foto L. Bartołd)\nJeszcze kilka metrów i dochodzimy do przyjętego z nazwy „Schroniska Dębowiec”(526m n.p.m.). Jest to jedno z najstarszych tego typu obiektów w polskich Beskidach. Obecnie funkcjonuje, jako punkt gastronomiczny czynny tylko za dnia. Z tarasu rozciąga się przepiękna panorama na całe miasto. Pod zamkniętymi jeszcze drzwiami lokalu przywitały nas koty, z radością wyczekujące każdego turystę. Jako, że przybyliśmy tu przed godziną dziewiątą, to do otwarcia bufetu pozostawał kwadrans. Postanowiliśmy, że nie będziemy czekać, tylko ruszymy dalej. Pieczątkę z tego obiektu, wbijaną do książeczki GOT (Górska Odznaka Turystyczna), Janusz zdobędzie w drodze powrotnej. Jest on zapalonym hobbystą odznak turystyki górskiej i aby je uzyskać musi zbierać potwierdzenia z wielu miejsc na szlakach. Okazjonalne stemple ze schronisk są najlepszym dowodem do uzyskania prawa posiadania konkretnej plakietki, będącej wyróżnieniem za wytrwałe wędrowanie po górach.\nZ tyłu budynku mieści się węzeł szlaków, czerwonego z zielonym, prowadzących na pobliskie wzniesienia. Z rozwidlenia zeszliśmy trochę niżej, do miejsca startu kolejki linowej na Szyndzielnię. W kilka minut byliśmy już w pobliżu budynku dolnej stacji, na wysokości 510 metrów n.p.m. Na asfaltowej alejce prowadzącej pod wyciąg zastaliśmy maszerującego przed nami tylko jednego człowieka, niosącego plastikowe pojemniki na wodę. Mężczyzna zmierzał do pobliskiego źródełka „Sahara”. A to nie jedyne tego typu naturalne ujęcie w okolicy.\nJanusz i Seba pod dolną stacją kolejki na Szyndzielnię - (foto L. Bartołd)\nPo wejściu do środka obiektu zorientowaliśmy się, że jesteśmy pierwszymi klientami sobotniego przedpołudnia. Poza nami nie było chętnych na przejazd. Winna temu jest mało atrakcyjna aura, zniechęcająca do jakichkolwiek spacerów jak i dalszych, górskich wędrówek. Dowiedziawszy się, że za chwilę nastąpi pierwszy odjazd tego ranka, pośpiesznie wykupiliśmy w kasie bilety na przejazd w jedną stronę. Od razu udaliśmy się na taras startowy gondoli kolejki. Zajęliśmy miejsca w sześcioosobowym, nowoczesnym żółtym wagoniku i wystartowaliśmy. Według parametrów kolejki do pokonania mamy 1846 metrów łącznej długości przejazdu, którą winniśmy pokonać w 6 minut.\nWidok z wagonika na Bielsko-Białą latem(zdjęcie sprzed kilku lat)\nZimowy wjazd kolejką (zdjęcie sprzed kilku lat) - (foto L. Bartołd)\nZ racji brzydkiej pogody, z wagonika niewiele możemy dostrzec. A im wyżej, tym piękniejsza panorama stolicy Podbeskidzia, rozciągająca się za naszymi plecami w dole. Oczywiście mamy to zagwarantowane tylko przy dobrej widoczności. Pod samym szczytem, po prawej stronie możemy zaobserwować zarastający stok dawnej trasy narciarskiej „Sahara”, o którym pisałem na samym początku reportażu, a dobrze widocznym z Kęt.\nZ żoną Krysią na stoku „Sachary” - maj 2007rok (w dole panorama Bielska-Białej)\nPierwsza, powojenna kolej linowa w Polsce, nie biorąc pod uwagę specyficznej kolei na Kasprowy Wierch, zaczęła kursy już w grudniu 1953 roku. Jest jedną z trzech czynnych obecnie kolei gondolowych (Krynica Górska i Świeradów Zdrój). Po modernizacji w połowie lat 90-tych ubiegłego wieku stała się jedną z największych atrakcji miasta. Mogą nią podróżować również osoby niepełnosprawne, poruszające się na wózkach inwalidzkich, co stwarza dla nich niebywale rzadką okazję obejrzenia okolicy z zupełnie innej perspektywy. Mając także przystosowanie do przewożenia wózków dziecięcych, nart oraz rowerów, daje ogromną szansę wspaniałego wypoczynku w górach całym rodzinom, niezależnie od wieku czy sprawności fizycznej.\nPodróż przemieszczającym się jednostajnie do góry wagonikiem minęła szybko. Poprzez padający momentami drobny deszcz i nasuwającą się coraz gęstszą mgłę nie mogliśmy cieszyć się otaczającymi nas widokami. Niezbyt ciekawy przejazd uatrakcyjnił nam Seba, bez przerwy zasypujący ciągiem pytań dotyczących wagonika, jak i kolejki. W pewnym momencie zastanowiło mnie, skąd rodzą się u niego przeróżne pytania. Młody człowiek pyta, a my winniśmy mu jakoś odpowiedzieć i to w dodatku z sensem. Taka to już rola starszych, bo dzieci uczą się od nas wszystkiego, również wędrowania po górach. Z nim jadę kolejką po raz trzeci, natomiast na szczyt Szyndzielni oraz pobliski Klimczok podchodziłem kilka razy, wybierając rożne warianty dróg.\nGórna stacja kolejki linowej (959m n.p.m.) przywitała nas cienką warstwą mokrego śniegu. Wiał dosyć silny wiatr, który przyniósł zamglenie całej, szczytowej okolicy. Wędrujące z zachodu ciemne chmury przewalały się energicznie ponad dachem budynku stacji, jakby chciały dotknąć czubków najwyższych świerków, pokrywając mleczną kurtyną otaczający teren. Efektem tego była o wiele niższa temperatura odczuwalna od atmosferycznej. Ta druga oscylowała w granicach zera stopni Celsjusza. Kilkustopniowa różnica dawała uczucie większego chłodu odbieranego przez nas.\nPod górną stacją kolejki linowej - (foto L. Bartołd)\nDocierając do platformy dojazdowej dostrzegliśmy 18-metrową wieżę widokową, która została oddana do użytku latem tego roku, przez co znacznie podniosła jej atrakcyjność. Po raz pierwszy mam możliwość ją widzieć, tym bardziej wzbudzała moje, jak również Seby zainteresowanie. Wysiadając z wagonika, pomimo niezbyt atrakcyjnej pogody, wykupiłem dwa bilety wstępu na wysokościowy punkt obserwacyjny. Kolega postanowił poczekać na dole, stwierdzając, że dzisiaj i tak nic ciekawego nie zobaczymy. Miał stuprocentową rację, ale to tak samo, jak być w Rzymie i papieża nie widzieć. Liczył się sam fakt bycia pierwszy raz, tam na górze, a Sebastian mógł zaliczyć kolejną atrakcję dnia.\nNa szczycie stalowej wieży o ażurowej konstrukcji i pomalowanej na zielono, znajduje się pomost widokowy wraz z lunetą obserwacyjną. Poprzez elektroniczny system bezpieczeństwa może przebywać na nim maksymalnie 30 osób. Zamontowano również kamerę, której obraz jest dostępny na stronie internetowej kolejki. Kratownicowe schody prowadzące na samą górę, jak i prześwitujące ściany boczne wraz z podłogą tarasu widokowego nie służą zapewne ludziom odczuwającym lęk wysokości. Przez ażurowe otwory pomostu, 18 metrów patrzenia w dół robi dodatkowe wrażenie na wszystkich wchodzących. Z miejsca przychodzą mi na myśl najbardziej znane i przeszklone tarasy zawieszone nad górskimi przepaściami. Stają się nie lada ekstremalną rozrywką tylko dla orłów, czyli najbardziej odważnych turystów. Oczywiście wysokości jak i ulokowanie naszej wieży w terenie nie jest współmierne, ale dodatkowy efekt wizualny, w postaci takiej konstrukcji, budowniczowie na pewno uzyskali.\nWchodzimy na wieżę obserwacyjną - (foto L. Bartołd)\nSebastian na platformie szczytowej wieży - (foto L. Bartołd)\nA kolega czeka na dole - (foto L. Bartołd)\nJuż od kilku osób słyszałem, jakoby wieża ta bujała się przy silnym wietrze. Teraz mogłem to sprawdzić osobiście. Nazbyt mocnego wiatru nie było i nie odczułem jakiegokolwiek kołysania się budowli. Na pewno tak jest, gdyż konstrukcje wysokościowe muszą poddawać się sile wiatru w sposób elastyczny, by pod naporem szczególnie niebezpiecznych w górach wiatrów halnych nie uległy złamaniu. Dla osób pragnących zobaczyć panoramę na żywo polecam obraz z kamery dostępny na stronie internetowej ZIAD-u. Mam nadzieję, że wybiorę się tam jeszcze nie jeden raz, oczywiście przy sprzyjającej i słonecznej aurze.\nPrzez 25- krotne powiększenie lunety obserwacyjnej, przy dobrej widoczności widzimy rozległą panoramę Bielska-Białej wraz z Beskidami. Jak na dłoni mamy przed sobą również masywy Babiej Góry oraz Pilska, a nawet oddalone stąd niespełna 100 kilometrów szczyty Tatr Zachodnich (w linii prostej to 100 kilometrów do Morskiego Oka). Pozbawieni dzisiejszego poranka walorów widokowych, nie pozostało nic innego, jak schodzić. Po utrwaleniu aparatem fotograficznym pamiątkowych zdjęć, udaliśmy się na dół. Wyczekujący nas Janusz zdążył się już trochę wynudzić i zmarzł, stąpając w miejscu. Ucieszył się, że w końcu zeszliśmy. Zrobiliśmy jeszcze kilka fotek pod budynkiem stacji i bezzwłocznie ruszyliśmy w stronę najbliższego schroniska umiejscowionego w górnej części Kamienickiej Hali.\nZa oznaczeniami szlaku zielonego, a później również czerwonego, dalej poszliśmy po mokrym i świeżym śniegu, który najprawdopodobniej napadał nad ranem. Idealnie nadawałby się do lepienia bałwana, ale gdyby leżał pod domem. Teraz nawet nie próbuję tego robić, chociaż wnuczek namawiał mnie, byśmy na chwilę się zatrzymali i ulepili chociażby niewielkiego ludzika. W rękach trzymał już małą gałązkę iglaka z niewielką szyszką na jej końcu, którą znalazł po drodze. Dla śnieżnej postaci miała posłużyć za rękę, a nos planował zrobić z kawałka zeschniętego patyka, za którym się rozglądał. W końcu odradziłem mu ten pomysł, by niepotrzebnie nie moczył rękawic oraz kurtki, co przy dalszej wędrówce mogłoby skutkować przeziębieniem.\nSpod górnej stacji kolejki gondolowej maszerujemy ku schronisku Szyndzielnia\nStok zjazdowy na Kamienickiej Hali pod Szyndzielnią - luty 2015r. (na wprost górna stacja kolejki z masztem telekomunikacyjnym, a w dole panorama Bielska-Białej) - (foto L. Bartołd)\nHala Kamienicka latem - maj 2007rok (na pierwszym planie moja żona Krysia) - (foto L. Bartołd)\nMgła spowiła wzniesienie i do końca nie było widać całej polany, mającej wydłużony kształt. Na niej znajduje się mały stok zjazdowy wraz z niewielkim wyciągiem talerzykowym. Zimą mamy obowiązek poruszania się skrajem stoku, by nie zderzyć się z narciarzami. Tak też uczyniliśmy i według oznaczeń szlakowych, poruszaliśmy się lewą stroną łagodnego zbocza. Jest to niewielka górka, bardziej do nauki jazdy dla maluchów, jak i osób stawiających pierwsze kroki na nartach. Teraz było tu pusto i głucho, ani żywej duszy. Tylko wiatr kołysząc wyższe świerki obsypane dorodnymi szyszkami, niczym ozdobnymi bombkami bożonarodzeniowej choinki, wydawał głuche dźwięki trących się o siebie, splątanych konarów drzew. Całkiem inaczej jest tu przy dobrej pogodzie. Czy to latem, czy zimą, na hali panuje wzmożony ruch turystyczny, a w szczególności na odcinku od górnej stacji kolejki do schroniska. Dzięki kolejce chętnie przybywają tu całe rodziny, szczególnie w niedzielne, piękne i słoneczne popołudnia. A w dole, w kierunku północnym, spod szczytu polany odsłania się wówczas wszystkim wypoczywającym przepiękna panorama największego miasta Podbeskidzia, jak i całej okolicy.\nPo 10 minutach wędrówki w kompletnym pustkowiu osiągamy budynek pierwszej naszej górskiej oazy, jak się później okaże nie jedynej. Kilkanaście metrów wcześniej z naszą trasą łączy się żółty szlak wiodący z Cygańskiego Lasu (dzielnica Bielska-Białej), przez Kołowrót. Pod budynkiem schroniska, od strony naszego przyjścia, po wielu latach zaniedbań przywrócony został do życia jedyny tego typu w Beskidzie Śląskim botaniczny ogród skalny. Alpinarium, wraz unikatowymi jak i chronionymi roślinami wysokogórskimi z rejonów alpejskich jak i naszych Beskidów, powstało już w 1906 roku. Warto zobaczyć rośliny, których nie widzimy na co dzień np. szarotki, zawilce, kukliki czy dzwonki. Nam nie pozostaje nic innego, jak odwiedzić ogród w okresie letnim.\nKolega z Sebą przy wejściu do schroniska - (foto L. Bartołd)\nLetni widok schroniska Szyndzielnia - (foto L. Bartołd)\nNajstarsze w Beskidach i nawiązujące do architektury alpejskiej, murowane schronisko górskie PTTK na Szyndzielni (1001m.npm) leży nieopodal szczytu o tej samej nazwie. Na jego dziedzińcu byliśmy przed 10-tą rano. Z tarasu widokowego wyposażonego w ławki oraz stoliki, na którym latem chętnie odpoczywają turyści, przy dobrej przejrzystości powietrza rozciąga się przepiękna panorama na głęboką dolinę potoku Białka z miejscowością Bystra, w której mieszkał polski malarz Julian Fałat. Obecnie we wsi mieści się jego muzeum. Pasmo Magurki Wilkowickiej oraz Kotliny Żywieckiej z ościennymi miejscowościami, widziane z tej perspektywy, są jakby dalszym tłem tego obrazu.\nWidok spod schroniska Szyndzielnia na miejscowość Bystra i pasmo Magurki Wilkowickiej (na wprost, po prawej Kotlina Żywiecka) - (foto L. Bartołd)\nPrzy dzisiejszej, dalej zamglonej aurze, niewiele można było dojrzeć. Weszliśmy więc do środka, by zjeść kolejne śniadanie i poczekać na rozwój wydarzeń w pogodzie. Na piętrze mieści się duże pomieszczenie z bufetem, w którym postanowiliśmy pozostać na dłużej. Na sali zastaliśmy liczną ekipę turystów, konsumujących serwowany przez obsługę, poranny posiłek. Najwyraźniej noc spędzili w schronisku, gdyż nie mieli przy sobie bagaży, ani plecaków. Zajęliśmy wolny stolik i pozdejmowaliśmy kurtki, by dać szansę odparowania i wypoczynku naszym organizmom. W pierwszej kolejności zmierzyłem poziom cukru. Glukometr wskazał poziom 189mg%, więc planując zjeść bułkę o zawartości trzech WW ( 1wymiennik węglowodanowy = 10 gramom cukru) podałem sobie niewielką dawkę insuliny posiłkowej stosowną do dalszego, czekającego mnie marszu. Od razu ustaliliśmy, że pójdziemy w kierunku następnego schroniska pod Klimczokiem, oddalonego tylko pól godziny marszu. Przy bufetowej kasie kupiłem Sebastianowi kilka kartek pocztowych ze schroniskiem i przybiłem na nich pamiątkowe stemple. By zdobyć następną plakietkę, kolega również poddał się stemplowemu rytuałowi. Tak przesiedzieliśmy blisko godzinę, posilając się kanapkami oraz popijając zamówioną herbatą, rozmawiając przy tym na różne tematy. Przed godz. 11-stą ruszyliśmy dalej.\nPo dosłownie kilku minutach od schroniska, idąc kamienistą ścieżką, wspinającą się lekko do góry, osiągnęliśmy szczyt Szyndzielni (1028m n.p.m.). Szczytowa nazwa najprawdopodobniej wywodzi się od słowa „szyndzioły”, czyli produkowanych na Śląsku Cieszyńskim drewnianych deseczek, zwanych też gontami. Służą one do pokrywania dachów chat i stodół miejscowej ludności. Zapewne lokalni rzemieślnicy z pobliskiej Kamienicy lub Olszówki, w poszukiwaniu surowca na owe gonty, wędrowali na zbocza Szyndzielni, porośnięte poza buczyną również drzewami iglastymi (świerki, jodły i modrzewie). Iglaki najlepiej nadają się na takowe deseczki, będące protoplastą współczesnej dachówki.\nDla upamiętnienia kolejny już raz naszej obecności, pstrykam jedno zdjęcie i ruszamy do przodu. Dalej to już łagodna trasa, prawie płaskim grzbietem, niczym spacerowym traktem o górskim charakterze. Szeroka ścieżka prowadząca w stronę najwyższego wzniesienia, jak i kolejnego schroniska w okolicy, będąca naturalnym przedłużeniem wjazdu kolejką gondolową, stanowi jednocześnie ulubione miejsce spacerowe „niedzielnych turystów”. Poza prawdziwymi zapaleńcami turystyki pieszej, niezważającymi na pogodę, możemy spotkać tutaj wielu narciarzy biegowych zimą, a latem bicyklistów jeżdżących po górskich trasach rowerowych. Trzeba na nich uważać, szczególnie przy schodzeniu po stromych i mocno zalesionych odcinkach szlakowych, gdyż pojawiają się znikąd, nie zawsze zachowując przy tym zdrowy rozsądek i bezpieczeństwo pozostałych użytkowników.\nPo kilku minutach marszu mijamy odgałęzienie czarnego szlaku łącznikowego, wiodącego w stronę żółtej trasy z Klimczoka na Błatnią. Idąc dalej, w lepszych warunkach pogodowych, niż dzisiejsze, po prawej stronie odsłoniłaby się nam panorama granicznego pasma Czantorii w Beskidzie Śląskim. A po przeciwnej stronie, pomiędzy pojedynczymi okazami świerków, winniśmy zobaczyć dach kolejnego celu.\nPasmo Klimczoka posiada kilka schronisk całodobowych, czym winniśmy się pochwalić. Posiadamy schroniska na Szyndzielni i Klimczoku, do którego zmierzamy. Stamtąd możemy udać się w kierunku kolejnych przystani. Mamy wówczas do wyboru Błatnią lub Stefankę na Koziej Górze, a także Chatę Wuja Toma (736m n.p.m.) pod Przełęczą Karkoszczonka, czy też Chatę na Groniu, umiejscowioną na zboczach Magury. Wszystkie są niewiele oddalone od siebie i stanowią idealną bazę wypadową dla turystów wędrujących po Beskidach. To jest oczywiście moja, osobista interpretacja, a właściwą ocenę pozostawiam znawcom, jak i odwiedzającym te miejsca.\nPo drodze, coraz bardziej nawiązywała się więź przyjaźni pomiędzy moim kolegą, a wnukiem Sebastianem. Pomimo dosyć znacznej różnicy wiekowej dzielącej obydwu dyskutantów, rozmawiali ze sobą, jakby znali się latami. Najmłodszemu uczestnikowi naszego trio Janusz zaczął opowiadać o swoich dotychczasowych wędrówkach oraz możliwości pozyskiwania odznak turystyki górskiej, przez co jeszcze bardziej zainteresował słuchacza. W ubiegłym roku zdobył kwalifikacje beskidzkiego przodownika i tym samym posiada uprawnienia do weryfikacji książeczek z trasami przejść. Zaoferował się, że w najbliższym schronisku zrobi mu prezent w postaci kupna takowego woluminu. Przez to dodatkowo nakręcił naszego juniora na wspólne i częstsze wypady w góry.\nW dalszym ciągu poruszamy się arterią oznaczoną czerwonym oraz żółtym kolorem, aż do ich rozwidlenia. Dosyć stromym podejściem wiodącym na wprost i do szczytu zaprowadzi nas żółta perć. Z uwagi na wcześniejsze ustalenia i brak perspektywy zobaczenia czegokolwiek, pomijamy ten wariant. Skręcając w lewo, udajemy się na przełęcz mającą charakter wąskiej polany, czyli Siodło pod Klimczokiem (1042m n.p.m.). Po 30-stu, może 40-stu minutach spokojnego marszu, leśną drogą posypaną świeżym śniegiem, będącym już mniej mokrym, jak również i mniej rozlazłym, docieramy pod węzeł szlaków turystycznych na Kowiorku. Bardziej zimowe warunki pogodowe wynikają z racji nieco wyższej, naszej lokalizacji, w porównaniu do pozostawionej niżej Kamienickiej Hali.\nSiodło pod Klimczokiem - (foto L. Bartołd)\nRozwidlenie szlaków na Kowiorku (w głębi zamglone podejście na szczyt Klimczoka)\nPrzełęcz, na którą dotarliśmy oddziela szczyt Klimczoka od sąsiedniej Magury (1109m n.p.m.). Podługowata, o łabędziej szyi polana, przypomina kształtem siedzenie jeźdźców konnych, stąd wzięła się jej właściwa nazwa. Sebę od razu zainteresował nieczynny wyciąg talerzykowy na szczyt Klimczoka. Z ogromną ciekawością przyglądał się stalowej linie ciągnącej narciarzy na wierzchołek wzniesienia. Od razu wymyślał też kolejny zestaw trudnych pytań, niczym w teleturnieju wiedzy o wszystkim, co wiąże się z górami. Przy rogaczu szlaków zrobiłem mu pamiątkowe zdjęcie i ruszyliśmy w pogoń za „uciekającym” kolegą, podążającym w stronę kolejnej, górskiej przystani.\nSebastian pod schroniskiem Klimczok - (foto L. Bartołd)\nSchronisko Klimczok w letniej porze - (foto L. Bartołd)\nSchronisko Klimczok jesienią (na pierwszym planie Sebastian dwa lata wstecz)\nTo drugie schronisko PTTK na szlaku dzisiejszej wędrówki. Położone jest na wysokości 1034m n.p.m. Pomimo powszechnie używanej nazwy, usytuowane jest już na stoku sąsiedniej Magury. Okazały budynek „Klementynówki”, bo z taką nazwą, wywodzącą się od imienia pierwszej właścicielki możemy się spotkać, po ostatnim remoncie posiada wysoki standard hotelowy. Posiada kamienną strukturę, ponieważ wcześniejsze konstrukcje drewniane paliły się kilkakrotnie. Jego lokalizacja oraz bliskość kolejki gondolowej sprawia, że stanowi doskonałe miejsce do organizowania Białych oraz Zielonych Szkół, a także koloni letnich dla dzieci i młodzieży. Tutaj krzyżują się liczne trasy piesze, jak i rowerowe, stanowiące dla schroniska idealną bazę wypoczynkowa do dalszej wędrówki. Bliskość stoku narciarskiego z wyciągiem talerzykowym na Klimczok jest dodatkowym atutem zimowego wypoczynku. Będąc w schronisku, warto też udać się na oddalony stąd kilka minut drogi, widokowy szczyt Magury.\nW przeciągu ostatnich stuleci naturalna Puszcza Karpacka, w której dominowała jodła, buk oraz jawor z modrzewiem, na dużym obszarze Beskidów zastąpiona została szybko rosnącym świerkiem. Na skutek nieodwracalnego błędu w całej gospodarce leśnej, po wielu latach stało się to, co teraz zaobserwujemy w rejonie pobliskiej Magury, Malinowskiej Skały pod Skrzycznem, czy chociażby południowych, jak i wschodnich stoków Baraniej Góry. Nietrafione działanie monokulturowe w lasach minionej epoki objawia się obecnie zamieraniem olbrzymich obszarów świerkowego drzewostanu, zaatakowanego głównie przez największego szkodnika, jakim okazał się kornik drukarz. Tak jest i w tym miejscu, w większości ogołoconym z drzew. Zastaniemy już zbocze ze świeżymi nasadzeniami, ale po wyrębie znacznych obszarów. Połamane lub wywrócone przez wiatr świerki okazały się mniej odporne na niekorzystne dla nich warunki klimatyczne. Jedynym lekarstwem na zaistniałą sytuację jest sukcesywna wycinka chorego drzewostanu w całym regionie, jak i powtórne nasadzenia gatunkami drzew rosnących w pradawnej puszczy. Obecnie służą temu programy ratowania lasów wdrażane przez beskidzkich leśników.\nWróćmy jednak do piękniejszego aspektu krajobrazowego tego miejsca. Przy dobrej przejrzystości powietrza możemy wówczas podziwiać rozległą panoramę górską, jedną z najpiękniejszych w Beskidach. Kilka lat temu wędrowałem przez Magurę czerwoną trasą spod Siodła, schodząc do miejscowości Bystra. Wtedy to widoki były imponujące.\nZe szczytu Magury na pasmo Beskidu Małego z Magurką Wilkowicką oraz Wilkowicami\nWidok z Magury na Kotlinę Żywiecką i J. Żywieckie - (foto L. Bartołd)\nMogłem delektować się wyraźną perspektywą pasma Beskidu Małego z Magurką Wilkowicką (909 m n.p.m.) oraz rozległą Kotliną Żywiecką z miastem Żywiec i leżącą na horyzoncie Babią Górę. Patrząc na południe ukazał się pobliski szczyt Skrzycznego z bardzo charakterystyczną wieżą. Kierując wzrok ku zachodowi, między drzewami dojrzymy schronisko na Szyndzielni oraz rozpostartą w dole Bielsko-Białą jak i ościenne miejscowości, z Wilkowicami na czele. Porównywalną panoramę mamy z platformy widokowej Skrzycznego (1257m n.p.m.), będącego najwyższym szczytem Beskidu Śląskiego i należącego do Korony Gór Polski.\nAby ostatecznie dotrzeć pod Klementynówkę, opuszczając Siodło musieliśmy jeszcze podejść lekko pod górę. Po drodze napotkaliśmy grupę młodych piechurów, ubranych niczym żołnierze do zadań specjalnych. Poprosiłem, czy mógłbym zrobić im zdjęcie wraz z Sebastianem, czego oczywiście nie odmówili. Czy to byli przebierańcy, czy prawdziwi współcześni rycerze, tego nie zdążyłem się dowiedzieć. A szkoda, może byli to komandosi z elitarnego, bielskiego batalionu powietrznodesantowego. Młody mógłby pochwalić się przed kolegami w klasie, że nie tylko był w górach, to jeszcze na dodatek rozmawiał z prawdziwymi komandosami i ma z nimi zdjęcie. Jak szybko przybyli, tak szybko pomknęli w przeciwnym kierunku.\nCzyżby to komandosi – z Sebą? - (foto L. Bartołd)\nDo schroniska przyszliśmy kwadrans po godz. 11-stej. Janusz czekał w środku, zajmując nam miejsca. Wolnych stolików było dosyć sporo, ponieważ tylko najbardziej zagorzali wędrowcy poruszali się dzisiaj po szlakach. Szybko pozdejmowaliśmy kurtki i zajęliśmy się czyszczeniem osobistych „magazynów żywieniowych” dźwiganych w plecakach. Pokrzepiając się zamówioną kawą, kolejny raz skontrolowałem poziom cukru. Od ostatniego pomiaru minęła ponad jedna godzina. Glukometr wskazał poziom 62mg%. Był on zdecydowanie za niski. Skorzystałem z okazji posłodzenia gorącego napoju dwiema łyżeczkami cukru, czego normalnie nie robię. Teraz jednak konieczne było jak najszybsze podniesienie glukozy we krwi, by nie dopuścić się do stanu hipoglikemicznego. Niezwłocznie zająłem się też konsumowaniem następnej bułki. Sebastian opróżniał z kolei termos z herbatą, ochoczo także jedząc własne kanapki. Jego zaczerwienione policzki świadczyły o porządnym dotlenieniu całego organizmu oraz ogromnym apetycie, którego i tak mu zwykle nie brakowało.\nPo chwili kolega wyciągnął z plecaka książeczki GOT-u z zamiarem oznakowania ich pieczęcią schroniska. Udał się wraz z Sebastianem w stronę bufetu, bo mu już wcześniej obiecał kupno takowej broszury. Jakież było rozczarowanie młodego wędrowcy, gdy się okazało, że ich najzwyczajniej w świecie zbrakło. Wnukowi od razu zrzedła mina i był bardzo rozczarowany owym faktem. Dla pocieszenia łez dałem pieniądze, by kupił kilka pocztówek i na nich umieścił pamiątkowe stemple.\nWidząc za oknem, że pogoda ma tendencje do poprawiania się ustaliliśmy, że udamy się do kolejnego schroniska na Błatniej. Może tam uda się spełnić obietnicę daną młodemu człowiekowi. Wybierając wariant dalszej marszruty, mieliśmy możliwość powrotu przez schronisko na Szyndzielni oraz zjeżdżając kolejką, wstąpić powtórnie do karczmy na Dębowcu. Tym samym marzenie początkującego piechura, o pozyskaniu pieczątek z trzech miejsc, stałoby się jak najbardziej realne. Tym samym odpadła wersja marszu do czwartego schroniska Stefanka, na Koziej Górze (683m n.p.m.). Stamtąd trudniej byłoby powrócić do samochodu.\nCiepłe schronienie opuszczaliśmy w samo południe, naładowani świeżą i pozytywną energią. Obierając azymut na kulminację Klimczoka, musieliśmy powrócić na Kowiorek i stamtąd podejść dosyć stromym zboczem na szczyt. Poza nami, na stoku nie było nikogo. Poprzez zainstalowanie niewielkiego wyciągu talerzykowego, w normalnych warunkach zimowych miejsce to opanowane jest przez narciarzy. Musielibyśmy wówczas poruszać się po prawej stronie wzniesienia, by nie przeszkadzać zjeżdżającym. Teraz jest to obojętne, jak idziemy, byleby wspiąć się na górę.\nZe schroniska idziemy na szczyt Klimczoka - (foto L. Bartołd)\nTa sama trasa latem - (foto L. Bartołd)\nOstatnie metry podejścia na szczyt (z tyłu wzniesienie Magury ze schroniskiem)\nJuż na początku podejścia usłyszałem słowa powątpiewania płynące z ust Sebastiana. Nie dam rady, to za stromo, za wysoko i za daleko - zaczął narzekać, a to tylko 10 minut niewielkiej wspinaczki. Mamy bunt na okręcie - pomyślałem i od razu przeszedłem do psychologicznego kontrataku. W pierwszej kolejności trzeba było zmienić jego negatywne nastawienie na ostre podejście, obsypane kilkunastoma centymetrami białego puchu. Delikatnie wjeżdżając mu na ambicję, marzącemu o wyjeździe w Tatry, dałem do zrozumienia, że to wzniesienie, w porównaniu z wysokogórskimi turniami, jest niewielkim kopczykiem. Jeżeli teraz „pęka”, to z takim nastawieniem nie ma jakichkolwiek szans na pokonywanie bardziej wyniosłych, tatrzańskich grzbietów. Tłumaczyłem, że zatrzymywanie się i patrzenie ciągle przed siebie nie sprzyja tworzeniu pozytywnego myślenia. W końcu doradziłem, by skupił się bardziej na śladach pozostawionych na śniegu przez naszego kolegę i aby po nich to, krok za krokiem, powoli zaczął iść do celu. Moja perswazja przyniosła końcowy efekt, bo kolejne minuty upłynęły już bez narzekań. Pokonywaliśmy stok w bezpośrednim sąsiedztwie wyciągu narciarskiego. Wkrótce znaleźliśmy się prawie pod szczytowym wierzchołkiem i trawersując zbocze odbiliśmy na drugą stronę.\nSkalny ogródek pod Klimczokiem letnią porą (w głębi, po prawej Siodło wraz ze schroniskiem)\nSkalniak pod Klimczokiem latem - (foto L. Bartołd)\nTutaj znajduje się bardzo ciekawe miejsce, które chciałem mu pokazać. Jest to mini ogródek skalny wraz z ławkami, ogrodzony kamiennym murkiem. Wewnątrz niego znajdują się niewielkie klombiki obłożone kamieniami z nazwami szczytów, z których to najprawdopodobniej zostały przywiezione. Ciekawym pomysłem okazał się też sposób wykorzystania kilku zniszczonych par butów podróżniczych, ciekawie wkomponowanych w całość, służących za kwiatowe doniczki. By mieć lepszą orientację w położeniu geograficznym, na kawałku świerkowego klocka wymalowana została róża wiatrów, z kierunkami najbliższych szczytów. Obok skalniaka, schowana częściowo w świerkowym zagajniku, stoi sobie niewielka, drewniana chatka, bardziej przypominająca gospodarczą szopę na opał. W jej wnętrzu jeszcze nie byłem, a tam podobno można kupić mnóstwo pamiątek, map oraz turystycznych drobiazgów.\nDrewniana chatka z pamiątkami pod szczytem Klimczoka - (foto L. Bartołd)\nTakże i tym razem szybko wykierowaliśmy się w kierunku kolegi czekającego pod masztem z antenami telekomunikacyjnymi. Przez dobrą lornetkę wieżę tą, jak pisałem na początku, widać z balkonu mojego mieszkania.\nPosiadający kopulasty kształt Klimczok (1117m n.p.m.) przywitał nas miejscowym zamgleniem całej, podszczytowej partii. Nie było sensu zatrzymywania się i niezwłocznie ruszyliśmy żółtą percią w obranym kierunku. Na Błatnią mamy ponad jedną godzinę marszu.\nZimowy widok na Kowiorek oraz schronisko pod Magurą (luty 2015r)\nTen sam widok latem - (foto L. Bartołd)\nZimowa panorama ze szczytu Klimczoka - (foto L. Bartołd)\nJeżeli będziemy mieli pogodowe szczęście, wówczas to na wprost ukaże nam się masyw Magury wraz ze schroniskiem, w którym dosłownie przed chwilą odpoczywaliśmy. Na lewo zobaczymy pasmo Magurki Wilkowickiej wraz z Beskidem Małym oraz częściową panoramę miasta Bielska-Białej, ukazującą się ponad czubkami buków oraz świerków porastających północno – wschodnie zbocze Klimczoka. Patrząc w kierunku południowo - wschodnim możemy rozkoszować się panoramą pasma Babiej Góry oraz Pilska. A ponad nimi, szczególnie w okresie zimowej inwersji termicznej, doskonale widoczne są ośnieżone szczyty Tatr. Bardziej na południe, czyli kierując się na prawo, mamy pobliski szczyt Skrzycznego z poniższą Halą Jaworzyna. Kierunki północne, jak i zachodnie ograniczone zostały widokowo szybko rosnącym, młodym lasem. Po stronie zachodzącego nad Goryczną Skałką słońca, bo tak jeszcze w XIX w nazywał się ów szczyt, znajduje się ciąg rozpadlin skalnych wraz z kilkoma niewielkimi jaskiniami. Według legendy, w największej z nich miał skrywać się najsłynniejszy zbójnik beskidzki żyjący w XVII wieku. Zwano go Klimczok lub też Klimczak, od którego to wzięła się obecna nazwa wzniesienia.\nOd środka dnia minęło nam już pół godziny i należało podkręcić tempo marszu, aby za widoku obejść dalszą część trasy. Zjeżdżając kolejką gondolową winniśmy wówczas zdążyć powrócić do auta, przed szybko zapadającym o tej porze roku zmrokiem. Kierując się na zachód i mijając kolejne siodło (Siodło Zachodnie pod Klimczokiem - 1068m n.p.m.), po niespełna kwadransie dotarliśmy do czarnego szlaku łącznikowego, którym będziemy iść w drodze powrotnej na Szyndzielnię. Sukcesywnie, ale łagodnie schodziliśmy coraz niżej, tracąc przy tym wysokość. Odczuwaliśmy to po ścieżce, na której konsystencja niewielkiej warstwy lepiącego się pod butami śniegu, zmieniała się z każdym metrem, by na polanie pod Błatnią ledwie znaczyć okalający teren bardzo mokrym, białym opadem.\nKolejnym punktem trasy był szczyt Trzy Kopce (1082m n.p.m.) oddalony niecały kilometr od Klimczoka. Nieopodal niego napotkamy pozostałości po prywatnym schronisku, zniszczonym pod koniec ostatniej wojny. Na południowym zboczu wzniesienia znajduje się jaskinia o podobnie brzmiącej nazwie (Jaskinia w Trzech Kopcach), w której najprawdopodobniej ukrywali się miejscowi zbójnicy z rodu Klimczaków. Góra Trzech Kopców stanowi obecnie naturalną granicę pomiędzy miastami Bielsko-Biała i Szczyrk oraz gminą Brenna, a nazwa szczytowa wywodzi się od usypanych w minionych epokach trzech ziemnych pagórków, oddzielających stykające się tutaj rubieżne tereny.\nDocierając z kolei na leśną przecinkę, osiągnęliśmy skrótową ścieżkę doprowadzającą do czerwonego szlaku prowadzącego na Przełęcz Karkoszczonka, jak i do prywatnego schroniska Chata Wuja Toma.\nPrzy rozwidleniu, skrót na Karkoszczonkę (na pierwszym planie Sebastian a za nim Janusz)\nPo przeciwnej stronie naszej perci, czyli północnej, rozciąga się Rezerwat Stoku Szyndzielni, będący jednym z najstarszych rezerwatów przyrody w Beskidzie Śląskim. Sama nazwa jest myląca, gdyż winna być przypisana północnym jak i północno-wschodnim stokom Trzech Kopców, opadających w stronę Doliny Wapienicy. O godzinie 13-tej jesteśmy na ostatnim wzniesieniu docelowym, czyli Stołów (1035 m n.p.m.). Porównywalny ze stołem płaski wierzchołek zainicjował jego nazwę geograficzną. Dawniej pokryty był głównie lasem bukowym, obecnie na znacznym obszarze został wykarczowany.\nZ Sebastianem osiągamy szczyt Stołów - (foto L. Bartołd)\nKońcowy odcinek wiodący na podłużną polanę grzbietową, rozciągającą się pod szczytem Błatniej, pokonaliśmy w niespełna pół godziny. Hala Błotna przywitała nas pierwszymi oznakami przecierającego się z chmur nieba. Porywisty wiatr nie zmęczył się swoją dotychczasową pracą i ani myślał wyhamowywać impetu podmuchów. Ale to dzięki niemu, na zachodnim niebie zaczęły ukazywać się nieśmiało pierwsze promienie słoneczne, dające nadzieję na poprawę wybitnie anty wędrówkowej pogody. W porównaniu do najwyższego miejsca, czyli szczytu Klimczoka, to teraz jesteśmy 200 metrów niżej. Niby to niewiele, ale widać różnicę w szybko topniejącej, cienkiej okrywie śniegowej, zamieniającej się na łąkowej ścieżce w breję. Temperatura powietrza oscylowała w granicach zera stopni C, ale z racji silnego wiatru i bardzo wilgotnego frontu atmosferycznego, temperaturę odczuwalną mieliśmy o wiele niższą. Można rzec przewiało nas zdrowo.\nWychodzimy na grzbietową polanę Błotnej Hali - (foto L. Bartołd)\nTrawiasta polana szczytu Błatniej - (foto L. Bartołd)\nW schronisku znowu się zagrzejemy. Dopingowani tą myślą udaliśmy się w jego kierunku, wcześniej osiągając szczyt, zwany inaczej Błotny (917 m n.p.m.), leżący na końcu trawiastej polany. Obok znajduje się wyniosły kopiec, o trudnym do określenia przeznaczeniu. Najprawdopodobniej chodzi tu o zabudowaną w ten sposób studnię z wodą dla pobliskiego schroniska. Przy nadarzającej się okazji warto to sprawdzić u źródeł, czyli u gospodarza obiektu.\nSebastian od razu poszedł w ślady naszego kolegi, wspinając się na czubek nasypu. Przy dobrej przejrzystości powietrza jest to doskonały punkt widokowy na całą okolicę. Przy dzisiejszej aurze niewiele mogli dojrzeć, więc od razu ruszyliśmy do trzeciego na naszym szlaku schroniska PTTK.\nPod schroniskiem Błatnia - (foto L. Bartołd)\nSchronisko Błatnia od strony południowej (latem) - (foto L. Bartołd)\nPo kilku minutach znaleźliśmy się w ciepłym, ale prawie pustym pomieszczeniu górskiej przystani. Pogoda najwyraźniej zniechęciła większość turystów. Spełniając największe marzenie Seby, Janusz kupił w bufecie książeczkę GOT-u i obaj niezwłocznie przystąpili do pieczęciowego ceremoniału. Natomiast moim, nadrzędnym celem było sprawdzenie stanu cukrów. Glukometr wyświetlił wynik 103mg%, co świadczyło o właściwie prowadzonej w czasie wędrówki kontroli mojej cukrzycy. Zajęliśmy się jedzeniem tego, co pozostawało w naszych plecakach. Mającemu „wilczy apetyt” wnukowi musiałem zamówić dodatkową zapiekankę, a kolega raczył się gorącą zupą żurkową. Ze względu na wrażliwość mojego systemu trawiennego, osobiście unikam wszelkich dań barowych i zadowoliłem się tym, co jeszcze miałem.\nOdpoczęci oraz zregenerowani fizycznie, kilkanaście minut po 14-stej postanowiliśmy ruszyć w drogę powrotną. Wracaliśmy tym samym szlakiem, którym przyszliśmy z Klimczoka. Pogoda poprawiła się na tyle, że gdyby teraz wejść na podszczytowy kopiec, to na północy zobaczylibyśmy rozległą panoramę Bielska-Białej wraz z okolicznymi miejscowościami, a w dalszej perspektywie podłużny zbiornik Jeziora Goczałkowickiego. Obracając się w kierunku wschodnim dojrzymy stoki Szyndzielni oraz Klimczoka z poniższymi zboczami szczytów, będących na trasie żółtego szlaku. Za Klimczokiem, bardziej na prawo, mamy masyw Skrzycznego i ciągnący się od niego w kierunku południowym, poprzez Malinową Skałę i Zielony Kopiec, główny grzbiet Pasma Wiślańskiego, zwany też Pasmem Baraniej Góry (1220m n.p.m.). W najbliższym sąsiedztwie południowej strony wynurzy się kotlina wsi Brenna, a ponad nią szczyty Kotarza, Trzech Kopców Wiślańskich, czy bardziej już na zachód wzniesienie Równicy. Wytrawny obserwator dostrzeże odleglejsze, graniczne szczyty Stożka oraz Wielkiej Czantorii, górujące nad Wisłą i Ustroniem, a także leżącą już po stronie czeskiej Łysą Górę (1323m n.p.m.), będącą najwyższym szczytem Beskidu Śląsko-Morawskiego.\nZe szczytu Błotnego na północ (Bielsko-Biała i okolice po prawej oraz J. Goczałkowickie na lewo, w głębi obrazu - zdjęcie sprzed kilku lat) - (foto L. Bartołd)


Kody rabatowe Ania Kruk - Czerwiec 2022 - Blobie.pl\nNajnowsze promocje i rabaty - Ania Kruk\nKupony rabatowe Ania Kruk - lipiec 2022\nWyprzedaż biżuterii do -60% w Ania Kruk!\nSkorzystaj z promocyjnych cen na biżuterię, kolczyki, bransoletki oraz inne... Pokaż więcej\nSkorzystaj z promocyjnych cen na biżuterię, kolczyki, bransoletki oraz inne produkty dostępne w ofercie sklepu Ania Kruk! Ponad 800 produktów w obniżonych cenach nawet do -60% taniej! Pokaż mniej\nKod rabatowy -20 zł na zakupy w Ania Kruk!\nZapisz się do newslettera na stronie aniakruk.pl i odbierz 20 zł w prezencie... Pokaż więcej\nZapisz się do newslettera na stronie aniakruk.pl i odbierz 20 zł w prezencie na pierwsze zakupy! Pokaż mniej\nPOKAŻ KOD tter\nDarmowa dostawa od 150 zł – AniaKruk.pl\nPrzy zakupach za minimum 150 zł otrzymasz swoje zamówienie za darmo pod... Pokaż więcej\nPrzy zakupach za minimum 150 zł otrzymasz swoje zamówienie za darmo pod wskazany adres z możliwością ozdobnego zapakowania produktów. Dodatkowo masz 30 dni na zwrot! Pokaż mniej\nKod rabatowy -20 zł na cały asortyment Ania Kruk!\nDodatkowy rabat na cały asortyment - 20 zł w sklepie internetowym Ania Kruk.... Pokaż więcej\nDodatkowy rabat na cały asortyment - 20 zł w sklepie internetowym Ania Kruk. Minimalna wartość zamówienia to 150 zł. Pokaż mniej\nPOKAŻ KOD oNas\nProdukt za 1 grosz – Ania Kruk!\nZrób zakupy za minimum 500 zł w sklepie AniaKruk.pl i wybierz jeden z... Pokaż więcej\nZrób zakupy za minimum 500 zł w sklepie AniaKruk.pl i wybierz jeden z produktów za 1 grosz, który zostanie dodany do Twojego zamówienia. Produkt za 1 grosz dostępny będzie do wyboru w koszyku na stronie Ania Kruk! Pokaż mniej\nKod rabatowy -20% na wszystko w Ania Kruk!\nSkorzystaj z kodu rabatowego -20% na wszystko w sklepie Anikruk.pl! *promocje... Pokaż więcej\nSkorzystaj z kodu rabatowego -20% na wszystko w sklepie Anikruk.pl! *promocje nie łączą się ze sobą. Pokaż mniej\nInformacje o marce Ania Kruk\nAniaKruk.pl – sklep z biżuterią ze złota i srebra!\nKażdy z nas uwielbia otaczać się najwyższej jakości przedmiotami, które mają niepowtarzalny styl i charakter. Kobiety uwielbiają tzw. błyskotki, czyli złotą lub srebrną biżuterią, mężczyźni natomiast uwielbiają zegarki lub sygnety. Biżuteria z najwyższej jakości próby złota lub srebra to bardzo kosztowny wydatek, nawet jeśli chcemy docenić kogoś z naszych bliskich to często nasz budżet niestety, nie pozwala na takie szaleństwa. Ania Kruk to sklep idealny dla osób, które uwielbiają otaczać się pięknymi bransoletkami, naszyjnikami czy pierścionkami. Głównym atutem sklepu internetowego z biżuterią Aniakruk.pl jest oferowanie najwyższej jakości produktów w przystępnych cenach. Piękna i unikalna biżuteria nie musi być przeznaczona tylko dla najmożniejszych osób, sprawdź dostępną ofertę sklepu Ania Kruk i wybierz coś wyjątkowego dla siebie! Dodatkowym atutem zakupu biżuterii online jest możliwość skorzystania z działających kodów rabatowych, które obniżą wartość naszego zamówienia o dodatkowe kilka lub kilkanaście procent. Brzmi zachęcająco? Sprawdź dostępne kody rabatowe i promocje do Ania Kruk, które udostępniliśmy na naszej stronie!\nBiżuteria najwyższej jakości w niskich cenach\nZałożycielką sklepu internetowego aniakruk.pl jest Ania Kruk, córka twórcy popularnej i znanej marki jubilerskiej W.Kruk. Wraz z bratem Wojciechem, Ania Kruk stworzyła własny projekt pod swoim szyldem. Obecnie sklepy stacjonarne Ania Kruk dostępne są w 6 miastach w Polsce (aktualnie 11 sklepów stacjonarnych). Główną misją założycielki marki jest tworzenie niestandardowej, ponadczasowej i oryginalnej biżuterii. Z biżuterią od Ani Kruk poczujesz się wyjątkowo, jeśli lubisz oryginalny styl to z pewnością, jest to marka dla Ciebie! Sklep AniaKruk.pl może pochwalić się unikalnym podejściem do tworzenia nowej biżuterii, marka oprócz tradycyjnych kruszców takich jak złoto i srebro, korzysta z różnych wyjątkowych materiałów. Połączenie złota z koralikami, ceramiką czy kryształkami i sznurkami stanowi znakomitą kompozycję, a biżuteria wygląda fantastycznie z wieloma stylizacjami. Jeśli szukasz kolczyków, bransoletek lub naszyjników projektowanych według najnowszych trendów to marka AniaKruk z pewnością zaspokoi Twoje potrzeby.\nW aniakruk.pl dostępna jest biżuteria według głównych kategorii:\nKażda z głównych kategorii posiada wiele podkategorii, dzięki którym znajdziemy idealne zestawy dla siebie. Dodatkowo marka Ania Kruk oferuje również gotowe kolekcje, które przypisane są do danego stylu. Wszystkie dostępne kolekcje znajdziesz na stronie sklepu AniaKruk.pl.\nPromocje i kody rabatowe w Ania Kruk!\nPiękna biżuteria to nieodłączny element każdej stylizacji. Jeśli dodatkowo możemy zakupić ulubione kolczyki lub naszyjniki w promocji, to zakupy takie są czystą przyjemnością. W ofercie sklepu aniakruk.pl nie brakuje licznych promocji i wyprzedaży, a także dedykowanych kodów rabatowych. Najlepszym sposobem na śledzenie aktualnych promocji jest zapisanie się do firmowego newslettera na stronie sklepu Ania Kruk, otrzymamy także unikalny kod rabatowy o wartości -20 zł na pierwsze zakupy! Warto także śledzić oficjalne profile marki Ania Kruk w social mediach, tam najczęściej pojawią się nowe promocje i oferty dnia. Oprócz tego na stronie aniakruk.pl znajduje się, specjalna zakładka Sale (wyprzedaże) gdzie znajdziemy mnóstwo naszyjników, kolczyków, pierścionków oraz bransoletek w promocyjnych cenach. Dzięki tym wskazówką nie ominie Cię żadna informacja o najnowszych kodach rabatowych i zniżkach do Ania Kruk!\nJak skorzystać z kodu rabatowego na zakup biżuterii w aniakruk.pl?\nNa naszej stronie udostępniany aktualne i sprawdzone kody rabatowe, dzięki temu zaoszczędzisz na swoich zakupach w sklepie internetowym Ania Kruk. Proces aktywacji kodu rabatowego jest banalnie prosty. Pierwszym krokiem jest wybranie z powyższej listy dostępnych promocji i kuponów interesujący Cię rabat. Skopiuj zawartość kuponu rabatowego, następnie przejdź na stronę aniakruk.pl, w przypadku promocji zostaniesz automatycznie przekierowany na dedykowaną stronę z produktami objętymi rabatem. Następnym krokiem jest dodanie wybranych produktów do koszyka. Po przejściu do podsumowania koszyka znajdziesz miejsce na wpisanie kodu rabatowego. Miejsce to zostało zaznaczone czerwonym kolorem na poniższym zdjęciu. Wpisz swój kod rabatowy i aktywuj przyciskiem. Rabat zostanie dodany, a wartość Twojego zamówienia zostanie obniżona. Udanych zakupów!\nKontakt ze sklepem Ania Kruk\nSklep AniaKruk.pl umożliwia swoim klientom kontakt z działem obsługi butiku online poprzez kilka metod bezpośredniego kontaktu. Najszybszym sposobem kontaktu jest rozmowa telefoniczna z jednym z konsultantów pod numerem telefonu: +48 885 777 772 . Infolinia czynna jest w godz. 09:00 - 16:00 w dni robocze. Dodatkową formą kontaktu jest możliwość skorzystania z formularza kontaktowego dostępnego na stronie lub wysłanie wiadomości e-mail bezpośrednio na adres: infolinia@aniakruk.pl.


Polskie Forum FPV • Wyświetl temat - RPA co to za strefa?\nDzisiaj jest wtorek 28 sty 2020, 18:17\nRPA co to za strefa?\nTytuł: RPA co to za strefa?\n: środa 28 sie 2019, 17:50\nPanowie, co to za strefa RPA? Nie moge wygooglać...\nKonkretnie RPA53, GND do 700, loty do 100m bez koordynacji z PAŻP / TWR, więc właściwie nas nie interesuje, ale byśmy woleli wiedzieć o co kaman...\nTytuł: Re: RPA co to za strefa?\n: środa 28 sie 2019, 18:29\nRPA (Remotely Piloted Aircraft) - zdalnie sterowany statek powietrzny zgodnie z nazewnictwem przepisów wydanych przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).\n: środa 28 sie 2019, 19:12\nPytanie bylo co to za strefa, a nie jakie znasz rozwiniecia skrotu RPA\nhttps://droneradar.eu/blog/2018/09/27/a ... dy-na-lot/\n: środa 28 sie 2019, 20:55\nRPA (Remotely Piloted Aircraft) - zdalnie sterowany statek powietrzny zgodnie z nazewnictwem przepisów wydanych przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO)\nbardziej pasuje -jako strefa. Republika Poludniowej Afryki(lol)\n: poniedziałek 16 wrz 2019, 21:08\nCzegoś nie kumam...\nZa: https://droneradar.eu/blog/2018/09/27/a ... dy-na-lot/\nRPA to rejony lotów w promieniu 6km od granic lotnisk kontrolowanych, objętych strefami CTR gdzie wykonywanie lotów dronami o masie większej niż 600gr. i na wysokościach większych niż 30m wymaga zgody Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej.\nPowyzsze chyba nie jest aktualne, bo miejsce którym jesteśmy zainteresowani znajduje się ok. 14km od granicy lotniska CTR, a Droneradar wyświetla tam strefę RPA.\nMamy tam dwie strefy ograniczające (pomarańczowe):\n- RMZ od GND, RMZ Bydgoszcz, strefa wokół Bydgoszczy aktywna poza godzinami pracy TWR Bydgoszcz. Gdańsk Informacja, telefony do Gdańska. always active\n- RPA od GND, Strefa bezkolizyjna z procedurami IFP. Loty RPA VLOS do wysokości 100m AGL mogą odbywać się bez koordynacji z PAŻP/TWR. always active\nCzyli strefa RPA "wyłącza" nam strefę RMZ do wysokości 100m i mozna latać do 100m bez obowiązku RMZ?\n: wtorek 17 wrz 2019, 08:01\nNie, strefa RPA niczego Ci nie znosi, bo znosic nie moze gdyz nie wystepuje w polskim prawie. Jest to strefa tylko i wylacznie informacyjna stworzona przez DroneRadar mowiaca do jakiej maks. wysokosci mozesz w danym miejscu uzyskac zgode na lot gdybys o nia wystepowal. Jesli nie rozumiesz do konca jej znaczenia to ja wylacz w ustawieniach, nie bedziesz mial watpliwosci.\n: wtorek 17 wrz 2019, 14:16\nJesli nie rozumiesz do konca jej znaczenia to ja wylacz w ustawieniach, nie bedziesz mial watpliwosci.\nEee, Panie... Nie ma lekko ;)\nJest to strefa tylko i wylacznie informacyjna stworzona przez DroneRadar mowiaca do jakiej maks. wysokosci mozesz w danym miejscu uzyskac zgode na lot gdybys o nia wystepowal.\nAle rozumiem nie muszę występować o zgodę, bo przecież jestem w CTR dalej niż 6km i do wysokości 100m. I to o tym ma informować RPA?\nJeśli tak, to idziemy dalej :D\nRozwińcie mi Panowie określenie:\nstrefa RMZ - RMZ Bydgoszcz, strefa obowiązkowej łączności radiowej wokół Bydgoszczy aktywna poza godzinami pracy TWR Bydgoszcz. Gdańsk-Informacja +48xxxxxxx. always active.\nNie rozumiem, skoro zawsze aktywna, to jak się ma do tego "aktywna poza godzinami pracy TWR Bydgoszcz"?\nW takiej strefie kogo trzeba informować o lotach?\n: wtorek 17 wrz 2019, 14:38\nAle rozumiem nie muszę występować o zgodę, bo przecież jestem w CTR dalej niż 6km i do wysokości 100m.\nZle rozumiesz - jestes rowniez w strefie RMZ i zawsze musisz stosowac sie do wymagan wszystkich stref w ktorych sie aktualnie znajdujesz.\nTo znaczy ze zawsze (czytaj kazdego dnia) poza godzinami pracy TWR Bydgoszcz jest aktywna\n: wtorek 17 wrz 2019, 18:09\nZ mojego doświadczenia (tak ze dwa lata temu):\nDo FIS - tak w skrócie, bo PESEL się nie zmienił\nJa-Zgłaszam lot BSB - podaję współrzędne pkt. startu, czas, wysokość 50-100, promień 150 (to było nad morzem w okolicach Dziwnowa)\nFIS-W tym przypadku nie ma potrzeby zgłoszenia.\nJa-Wiem, ale w ostatnich dniach zaobserwowałem loty GA poniżej 100m w odległości 50-200m od brzegu, więc zgłaszam.\nFIS-Ma pan wysokościomierz w oczach?\nJa-Nie, ale mam dalmierz i teodolit.\nFIS-Zgłoszenie przyjęte.Proszę o informację po zakończeniu lotów BSB\n: wtorek 17 wrz 2019, 18:25\nNie, jako wymog dla strefy RMZ zaczynajacej sie od GND\n: wtorek 17 wrz 2019, 18:49\nDla mnie ciekawostka bo nie byłem w żadnej strefie.Tylko w G\nA zgłoszenie było jedynie z powodu nisko latających GA\nCo mnie zdziwiło najbardziej:\nMa pan wysokościomierz w oczach?\n: środa 18 wrz 2019, 07:36\nPozwól, że jeszcze pomęczę, ale nie mam do czynienia na co dzień z lataniem w takich miejscach, a latam amatorsko.\nOK, czyli strefa RMZ jest nieaktywna jeśli pracuje TWR Bydgoszcz, więc nie ma wtedy obowiązku zgłaszania do FIS czy TWR, bo w tym miejscu CTR jest: "Loty wymagają zgody z wyjątkiem: (...) b) mniej niz 25kg, powyżej 6kg i niżej niż 100m", co będę spełniać.\nTeraz, skąd wyczytać godziny pracy TWR (w tym przypadku Bydgoszcz)?\n: środa 18 wrz 2019, 08:29\nTak - powyzej 6km\nChociazby z DroneRadar.\n: środa 18 wrz 2019, 09:20\nTak, oczywiście powyżej 6km, przepraszam moja literówka.\nW którym miejscu, bo stukam w komórkę, a nie widzę... :(\n: środa 18 wrz 2019, 09:41\nW opisie strefy CTR


Wielkie Licealne Otrzęsiny Zawiercia ~ OtoZawiercie.pl - Portal informacjny\nWielkie Licealne Otrzęsiny Zawiercia\nWyjątkowa impreza odbędzie się już w listopadzie w Zawierciu. Będą to Wielkie Licealne Otrzęsiny Zawiercia.\nWydarzenie organizowane jest w ramach ogólnopolskiego cyklu imprez licealnych pod hasłem "Party All Night". Dla uczestników imprezy przygotowano m.in bransoletki fluorescencyjne, konkursy, obszerną fotorelację, bony do wykorzystania w barze oraz promocje. Miejscem imprezy będzie klub Fabryka Muzy znajdujący się przy ul. Żabiej 19c w Zawierciu. Wstęp jest dla osób, które rocznikowo ukończyły 16 lat.\n"Chcesz lepiej poznać nowe osoby, z którymi zacząłeś szkołę? Nic prostszego! Wbijaj na specjalną otrzęsinową imprezę, na której na pewno łatwiej się zintegrować! Właśnie dlatego powstał projekt: Wielkie Otrzęsiny! Początek roku szkolnego nie musi oznaczać niczego złego, więc zacznijmy go w wielkim stylu, zacznijmy nowy sezon imprez. Otrzęsiny Zawiercia to świetna okazja na powakacyjną integrację ze znajomymi, a szczególnie tymi nowo poznanymi." - czytamy w zapowiedzi wydarzenia.\nWielkie Licealne Otrzęsiny Zawiercia odbędą się w piątek 17 listopada w godzinach od 21:00 do 04:00. Tutaj można dowiedzieć się więcej. Patronat medialny nad wydarzeniem objął Portal OtoZawiercie.pl.


Niedoceniane dźwięki : SPAstyle.pl\nWewnętrzna harmonia człowieka z sobą samym i z otoczeniem jest często zagrożona przez codzienny stres związany niemal ze wszystkimi dziedzinami życia. Zastosowanie odpowiedniej terapii muzycznej może okazać się zbawienne.\nOdpowiednia muzyka uspokaja, wycisza nasze wnętrze, umysł, powoduje spokojniejsze bicie serca. Delikatna i subtelna z wplecionymi elementami natury, sama w sobie potrafi być wręcz lekarstwem. Zamiast leków uspokajających czy też nasennych, czasami można posłuchać po prostu odpowiedniej muzyki. Dobrze dobrane wibracje dźwięku mogą być podstawą ożywienia i wzmocnienia samouzdrawiajacych zdolności organizmu.\nTłumaczenia są różne; że tak jest łatwiej, że goście nic nie mówili, że płyty to dodatkowe koszty. A przecież odsłuchiwanie publiczne radia to także koszty. Na dodatek źle ilustrujące miejsce odnowy biologicznej. Istnieje wiele pięknych płyt z niepowtarzalnymi nagraniami, których odtwarzanie nie generuje dodatkowych kosztów. W miejscach gdzie wprawdzie słychać relaksacyjną muzykę niejednokrotnie zdarza się, że ta sama płyta odtwarzana bywa od rana do wieczora. Nic dziwnego, że znudzony personel włącza co jakiś czas radio, aby się „obudzić”. Takie rozwiązanie nie jest dobre. Jedna, ciągle powtarzająca się, nawet najpiękniejsza płyta staje się monotonna, ciężka do wytrzymania, męcząca.\nJednorazowy gość będzie z niej zadowolony, ale już stały, niekoniecznie. Personel natomiast faktycznie może przeżywać katusze. Zmęczony i znużony będzie zaniżał jakość wykonywanych usług, co wpłynie bardzo niekorzystnie na całokształt miejsca.\nTak wiele jest pięknych dźwięków, egzotycznych, klasycznych, połączonych z dźwiękami natury i głosu ludzkiego. Obiekty, w których zabiegi, kolorystyka, wystrój w postaci wszelkich dodatków harmonizują z dźwiękami, wydają się być bardziej atrakcyjne, prestiżowe, przemyślane. Otoczka dźwięków, która im towarzyszy robi wrażenie spójnego, ważnego elementu wyposażenia, procedur, standardów i jakości usługi.\nWażne zatem jest nie zapominać o odpowiedniej muzyce.\nAby umieć dobierać ją do miejsca, wystroju i zabiegu. Ale przede wszystkim umieć dobrać ją do potrzeb odbiorcy usługi. Jeśli zabieg nie jest związany z jakimś regionem świata to, warto nawet zapytać, jaką muzykę gość lubi, czy ta, którą właśnie słyszy, odpowiada mu? Może okazać się, że coś co właśnie jest włączone, zupełnie mu nie pasuje. Marzy o szumie fal, dźwiękach Tybetu, czy delikatnej muzyce klasycznej. Jeśli uda się zaspokoić potrzebę relaksu muzycznego podczas nawet najprostszego zabiegu, będzie on odbierany dużo bardziej prestiżowo, zmysłowo i dogłębnie, co przysporzy obopólnych korzyści. Nam zadowolonych i powracających gości/klientów, a usługobiorcom pełnię relaksu, zadowolenie i pewność, że dobrze wybrali miejsce dla odnowy swoich sił witalnych.\nEkspert branży SPA, szkoleniowiec, audytor.\n"SOLARIUM & Fitness" nr 3/2011, str. 58-60\nPrezenty. Co kupują Polacy?\nCo roku o tej porze wielu z nas boryka się z tym samym problemem. Co kupić w prezencie mężowi, żonie, mamie, tacie, dziecku, znajomemu, znajomej? My podpowiadamy. Oto prezenty, jakie najczęściej kupują Polacy wg. raportu Deloitte:kosmetyki/perfumy...\twięcej\nEvent dla Kobiet, które chcą od życia więcej\n19 października Kobiety z Warszawy będą miały niepowtarzalną okazję do wzięcia udziału w spotkaniu stworzonym specjalnie dla nich! Energia, która towarzyszy kobiecym spotkaniom, miała ogromny wpływ na stworzenie projektu, który...\twięcej\nJak jeść aby nie tyć?\nPlan działania: dowolna ilość posiłków każdego dnia. Efekt: chudniesz trzy razy więcej niż na programach indywidualnych, nie ryzykując efektu jo-jo – usłyszałam. Czyżbym odkryła nową na rynku i najtańszą metodę zdrowego...\twięcej\nPrzedsiębiorcze i wyjątkowe\nJakiś czas temu przypadkiem usłyszałam w warszawskim metrze rozmowę dwóch pań o Klubie Kobiet Przedsiębiorczych. Cóż to za klub, pomyślałam i szybko "wygooglałam" w sieci. Okazało się, że jest to organizacja dla kobiet prowadzących...\twięcej\nMyślenie jest nawykiem\nSposób w jaki myślimy, sposób w jaki interpretujemy rzeczywistość, to procesy, które zachodzą w naszej głowie automatycznie. To utarte przez lata wzorce myślenia, które niełatwo jest zmienić. Tymczasem, tak jak dążymy do...\twięcej


Określono główne niebezpieczeństwo stosowania antybiotyków u dzieci\nczwartek, 10 stycznia 2019 05:22\nNaukowcy z Centrum Zdrowia Dziecka w Cincinnati i Szpitalu Dziecięcego w Filadelfii odkryli, że antybiotyki mogą zwiększać ryzyko rozwoju zapalenia płuc u noworodków. Badacze opublikowali swoje odkrycia w czasopiśmie "Science Translation Medicine".\nBadania nad modelem myszy wykorzystywanych do badania chorób ludzi wykazały, że aby nowo narodzone zwierzęta mogły rozwijać odporność, konieczna jest interakcja między jelitowymi komórkami dendrytycznymi i bakteriami, które są częścią normalnej mikroflory. Prowadzi to do tego, że komórki limfoidalne zaczynają przenikać do błony śluzowej wyściółki, co chroni noworodki przed bakteryjnym zapaleniem płuc.\nOkazało się, że antybiotyki uniemożliwiają przenikanie bakterii do jelita, w wyniku czego ich prezentacja przez komórki dendrytyczne nie występuje. Prowadzi to do tego, że komórki limfoidalne nie stanowią ochrony przed patogennymi bakteriami, które infekują układ oddechowy.\nWedług naukowców, dane te pokazują, że antybiotyki przyczyniają się do ryzyka śmierci noworodków z powodu drobnoustrojów powodujących zapalenie płuc. Ponadto, możliwe jest, że występowanie astmy u osób, które nie mają genetycznej predyspozycji do niej, również jest związane z lekami przeciwbakteryjnymi.


Miloš Zeman na oddziale intensywnej terapii po spotkaniu z premierem - wPunkt\nPrezydent trafił do szpitala dzień po wyborach parlamentarnych. Zeman doświadczał już wcześniej problemów zdrowotnych.\n„Powodem jego hospitalizacji są powikłania, towarzyszące przewlekłej chorobie, na którą jest u nas leczony. Znamy diagnozę” – powiedział lekarz prowadzący głowę państwa. Zavoral dodał, że prezydent został hospitalizowany na jego polecenie, a on nie ma zgody głowy państwa na przedstawienie postawionej diagnozy.\nPowiązane przedmioty:czechy, Polecane, Zeman


Szczególne zapisy w umowach najmu powierzchni handlowych - Infor.pl\nStrona główna » Prawo » Konsument i umowy » Umowy » Najem i dzierżawa » Szczególne zapisy w umowach najmu powierzchni handlowych\n07 stycznia 2016, 14:57\nSzczególne zapisy w umowach najmu powierzchni handlowych /Fotolia\nW przypadku najmu lokali przeznaczonych na cele handlowe przepisy kodeksu cywilnego, tak jak w przypadku lokali biurowych, nakazują stosować ogólne przepisy o najmie (art. 659-679 kodeksu cywilnego) z zachowaniem pewnych odrębności wynikających z przepisów o najmie lokali (art. 680-692 kodeksu cywilnego).\nJednak z uwagi na specyfikę działalności prowadzonej w lokalach handlowych związanej bezpośrednio z osiąganiem zysków ze sprzedaży towarów lub usług, strony umów najmu takich lokali mogą wprowadzić do nich pewne charakterystyczne zapisy, których nie spotkamy w umowach najmu lokali biurowych.\nJednymi z nich są postanowienia związane z ukształtowaniem jednego z essentialia negotii umowy najmu a więc zasad płatności czynszu. W przypadku lokali handlowych strony przewidują zwykle, poza obowiązkiem zapłaty podstawowego czynszu najmu o stałej wysokości, także tzw. czynsz prowizyjny o wysokości zmiennej, uzależnionej od poziomu przychodów jakie najemca uzyskuje w wyniku działalności prowadzonej w przedmiocie najmu.\nZazwyczaj czynsz prowizyjny należny jest w sytuacji, gdy określony przez strony procent od przychodów najemcy z prowadzonej w lokalu działalności handlowej przekracza wysokość czynszu podstawowego. Strony mogą ustalić jedną stawkę procentową, która odnosić się będzie do wszystkich towarów (usług) oferowanych w lokalu lub przewidzieć różne stawki w odniesieniu do poszczególnych kategorii towarów (usług). Gdy czynsz prowizyjny będący pochodną przychodów najemcy w lokalu w sposób obliczony na podstawie umowy najmu, przekroczy wartość czynszu podstawowego, czynsz należny wynajmującemu na podstawie umowy najmu będzie odpowiednio wyższy.\nIstotne jest przy tym odpowiednie wyważenie interesów wynajmującego i najemcy. W przypadku lokali o korzystnej lokalizacji, generujących wysokie przychody, korzystne dla wynajmującego może okazać się ustalenie odpowiednio wysokiego czynszu prowizyjnego, kosztem niższej stawki czynszu podstawowego. Z kolei, gdy działalność prowadzona w lokalu niekoniecznie przynosić będzie najemcy wysokie przychody, korzystniejsze dla wynajmującego może okazać się wynegocjowanie wyższego czynszu podstawowego, który będzie należny niezależnie od powodzenia prowadzonej w lokalu działalności. Nieodzowne przy tym jest przekazywanie wynajmującemu danych finansowych związanych z działalnością prowadzoną w lokalu, np. w postaci raportów wysyłanych co miesiąc przez najemcę a także zapewnienie wynajmującemu dostępu do takich danych i sposobów ustalania wysokości czynszu prowizyjnego. Najemca ma przy tym zawsze obowiązek rejestrowania wszystkich transakcji dokonywanych w lokalu.\nInnym charakterystycznym postanowieniem w umowach najmu lokali handlowych są zapisy dotyczące towarów sprzedawanych czy usług świadczonych w lokalach. Mogą to być zapisy dotyczące obowiązku utrzymania odpowiedniej jakości towarów/usług, określonej wysokości cen poprzez np. odniesienie ich do cen obowiązujących w innych lokalach na rynku czy też określające marki, które mogą być sprzedawane w lokalu wraz z obowiązkiem uzyskania zgody wynajmującego na zmianę rodzajów marek. Często spotykane są również zapisy dotyczące zakazu sprzedaży określonych towarów w lokalu lub przewidujące wyłączność dla najemcy na sprzedaż określonych towarów/usług w danym budynku/centrum handlowym. Konsekwencją naruszenia takich postanowień może być powstanie obowiązku zapłaty kar umownych czy wypowiedzenie umowy przez drugą stronę umowy.\nNajemca oferujący dane towaru lub usługi może chcieć zapewnić sobie wyłączność na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności czy sprzedaż określonych towarów. Szczególnie w przypadku niewielkich obiektów handlowych może mieć to kluczowe znaczenie dla opłacalności prowadzenia danej działalności przez najemcę. Ponadto, gdy najemca ma po drugiej stronie podmiot zarządzający większa ilością obiektów handlowych, istotne dla niego może być także zapewnienie sobie wyłączności na oferowanie danych towarów/usług np. w promieniu kilku kilometrów od lokalu. Z kolei wynajmujący, w związku z profilem działalności innych najemców i treścią zawartych z nimi umów, może wymagać od najemcy aby ten nie sprzedawał w lokalu określonych towarów, które są już np. oferowane w sąsiednim lokalu. Z punktu widzenia funkcjonowania galerii handlowej istotne będzie więc profesjonalne zarządzanie całym portfelem umów najmu celem zapewnienia spójności i zgodności ich postanowień i w efekcie uniknięcia konsekwencji związanych z ich naruszeniem.\nZ perspektywy ochrony interesów najemcy istotne mogą być także zapisy dotyczące utrzymywania wynajmu w danym budynku lub centrum handlowym na określonym procentowo poziomie. W przypadku, gdy procent powierzchni niewynajętej przekroczy wartość ustaloną w umowie, najemca może być uprawniony np. do obniżki czynszu lub do żądania od wynajmującego kar umownych, łącznie z możliwością wypowiedzenia umowy najmu. Uprawnienia takie mogą wiązać się także z obowiązkiem prowadzenia działalności w centrum handlowym przez jednego lub kilku kluczowych najemców (ang. anchor tenant). Działalność i marka takiego najemcy, które są czynnikami przyciągającymi klientów do danego obiektu handlowego, mogą mieć istotne znaczenie dla powodzenia działalności prowadzonej w pozostałych lokalach. Długotrwałe utrzymywanie niewynajętej powierzchni takiego kluczowego lokalu może mieć więc istotny, negatywny wpływ na wysokość przychodów uzyskiwanych przez pozostałych najemców.\nAutorem tekstu jest Adam Michalczyk, Senior Associate w kancelarii Góralski & Goss Legal w Warszawie


Konturowa 4140 np Pod rezydencje - Białołęka - Gumtree Poland - 804639821 | Gumtree\nMazowieckieWarszawaNieruchomościdziałki | Białołękaogłoszenie 804639821\nDziałka bud. 1088m2 Białołęka ul. Konturowa rejon Orneckiej 415000\nNowa, przepiękna działka na Białołęce.Grunt w zielonym rejonie Białołęki położona 250m od dużego kompleksu leśnego. Położona przy ul. Konturowej w rejonie ul. Orneckiej i ul. Poręby – blisko osiedla Michałów-Grabina w gminie Nieporęt.Terem objęty MPZP – działka przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną. Powierzchnia 1088m2.Cena 415000 zł.#działking #działki. #działkaniedalekowarszawy #Działkabud ...\nDZIAŁKI POD OSIEDLA SEGMENTÓW/ BLIŹNIAKÓW, ITP.\n* 1.5 ha - ul.Poniatowskiego, dostęp do drogi, dostęp do wszystkich mediów, doskonały punkt komunikacyjny.*2 ha- granica Kobyłki i Wołomina, dostęp do drogi, dostęp do wszystkich mediów, okolica bliźniacza, segmentowa i jednorodzinna.Idealne miejsce pod piękne osiedle, lub na poleżenie. SUPER CENY!Chcesz dowiedzieć się więcej, ZADZWOŃ:)\nOferujemy do sprzedaży działkę o powierzchni ok. 4140 m2, zlokalizowaną na Białołęce w rejonie Konturowej Teren o wymiarach 65 x 67 m. Media: prąd, woda (studnia). Gaz na etapie uzgodnień z sąsiadami Teren objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Podstawowe parametry zabudowy: - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, - maksymalna wysokość zabudowy - nie więcej niż 11,0 m, - możliwość podziału na mniejsze działki (po 1000 m2). Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Robert Brzozowski (licencja nr: 2424) -------------------------- Prezentowane ogłoszenie nie stanowi oferty w rozumieniu art. 66 Kodeksu Cywilnego. Dokładamy wszelkich starań, aby informacje dotyczące oferowanych nieruchomości były w miarę możliwości dokładne i aktualne. Ponieważ jednak z różnych powodów nie zawsze dają się zweryfikować, firma Brzozowski Nieruchomości nie ponosi odpowiedzialności za ich dokładność i aktualność.\nNumer oferty w biurze: BRZ-GS-153344-3\nLokalizacja: Mazowieckie, Warszawa, Białołęka, Szamocin, Konturowa


Szkoła Podstawowa nr 2 w Osobnicy - News: Gminne Zawody w Mini - Piłce Siatkowej w kategorii dziewcząt i chłopców\nGminne Zawody w Mini - Piłce Siatkowej w kategorii dziewcząt i chłopców\nW dniach 09 i 10 lutego br. w Sali Zespołu Szkół w Osobnicy odbyły się Gminne Zawody w Mini – Piłce Siatkowej w kategorii dziewcząt i chłopców. W zawodach brało udział 6 szkół podstawowych z terenu Gminy Jasło. Turniej rozegrano „systemem każdy z każdym”.\n1.Organizator turnieju: SP nr 2 Osobnica.\n2.Patronat nad turniejem objęła: Gmina Jasło, GKRPA.\n3.Odpowidzialny za przeprowadzenie zawodów: Janusz Pruchnik.\nZawodnicy otrzymali pamiątkowe: puchary i dyplomy.\nKońcowa tabela w kategorii chłopców:\nSP nr 2 Osobnica – awans do zawodów powiatowych – GRATULACJE!\nSP nr 1 Osobnica\nKońcowa tabela w kategorii dziewcząt :\nSP Warzyce – awans do zawodów powiatowych - GRATULACJE!\nSP nr1 Osobnica\nSkład drużyny chłopców: Michał Budziak, Wiktor Bienia, Szymon Bara, Kamil Jędryczka, Kacper Świątkowski, Kacper Bajorek, Wiktor Setlak, Mateusz Kosiek, Wiktor Sendra.\nOpublikował Administrator dnia 12 lut 2016\nNaszą stronę odwiedziło: 6410263 osób.


Małopolskie Dni Książki „Książka i Róża” – warsztaty specjalne DIY Działaj! – Działaj w Artetece!\nPublished on 09/04/2018 22/06/2018 przez martamariaklara\nZAPISY NA WARSZTATY RUSZAJĄ 5 KWIETNIA, ILOŚĆ MIEJSC OGRANICZONA!\n13.15-14.45 Torebka z książek – Sala 53\nDIY działaj! – torebka z książki\n15.15-16.00 Las w słoiku – Sala 53\nDIY Działaj – las w słoiku\nZapraszamy do zapisywania się. Dwa krótkie jednorazowe warsztaty pozwolą na wypróbowanie swoich sił w rękodziele, a jeśli spodoba Ci się nasz tryb pracy, możesz zapisać się do stałej grupy uczestniczek i współtworzyć z nami kolejny wspaniały semestr zajęć.\nPoprzedni DIY Działaj – Jak ozdobić kubek?\nDalej „Tutaj”, czyli zawsze


Zapraszamy na debatę pod hasłem „Senior aktywny społecznie” | Głos Koszaliński\nJoanna Boroń 19.01.2019 Zaktualizowano 23.01.2019\nRedakcja „Głosu Koszalińskiego”, portal informacyjny GK24.pl oraz Miasto Koszalin postanowiły wspólnie zorganizować debatę na temat „Senior aktywny społecznie”.\nRazem z zaproszonymi gośćmi chcemy porozmawiać o wielu istotnych dla seniorów kwestiach w zakresie podejmowanych w mieście inicjatyw, możliwości uczestniczenia w różnego rodzaju programach, wydarzeniach, organizacji czasu wolnego. Poruszymy również kwestie dotyczące zdrowia i właściwej opieki i potrzeb osób starszych.\nZależy nam, by posłuchać również Państwa pytań, sugestii. Zapraszamy do udziału w debacie, która będzie miała miejsce w Koszalińskiej Bibliotece Publicznej w ten czwartek (zaczynamy o godzinie 16), zachęcamy Was też do przesyłania pytań i refleksji na adres: akcja@gk24.pl\nZapis wideo naszej debaty znaleźć też będzie można na naszej stronie internetowej oraz profilu na FB.


Telewizor.pl - Rozmowy w toku - Śpiewam tak pięknie, że każda zmięknie! (TVN - piątek: piątek, 9 Sierpnia 2013 roku)\nRozmowy w toku - Śpiewam tak pięknie, że każda zmięknie!\nProgram poruszający tematy, które dotyczą zwyczajnych ludzi na co dzień. Ewa Drzyzga rozmawia ze swoimi gośćmi i publicznością o rodzinie, pracy, miłości, zdrowiu i psychologii. Bohaterowie każdego odcinka opowiadają o swoich kłopotach i sposobach ich rozwiązywania. Specjaliści goszczący w studiu komentują poruszane zagadnienia i radzą, jak pokonać trudności. Ewa Drzyzga zaprosiła do studia mężczyzn, którzy wierzą w swój talent wokalny. Adrian od dziecka marzył o sławie i fankach otaczających go po występie. Twierdzi, że doczekał się wielbicielek gotowych na wszystko. Maciek i jego brat bliźniak Adam składają autografy na piersiach i pośladkach swoich fanek. Tadek jest nieśmiały w stosunku do kobiet. Kiedy jednak zaczyna śpiewać, ma u nich wyjątkowe powodzenie.\n<< 15:05 - Sąd rodzinny\n2013-08-09 (piątek) 15:05\nSąd rodzinny - odcinek 169\n2013-08-09 (piątek) 17:00\nSzpital - odcinek 50


Interaktywny Płatnik Plus - ZUS\nProgram Płatnik - Interaktywny Płatnik Plus\nInteraktywny Płatnik Plus (IPP) jest rozwinięciem programu Płatnik, który zawiera funkcje weryfikacji online, dokumentów składanych do ZUS.\nPoza pobieraniem aktualnych słowników i komponentów programu pobieracie Państwo dane ze swojego konta płatnika składek oraz kont ubezpieczonych zapisane w naszym systemie informatycznym, a także opisy statusów przetworzenia dokumentów w ZUS.\nNa podstawie pobranych danych wykonywana jest weryfikacja sporządzanych przez Państwa dokumentów. Jest to też skuteczna wymiana informacji pomiędzy Państwem, jako płatnikami składek a nami, co w konsekwencji eliminuje błędy w dokumentach oraz przyspiesza obieg informacji.\nCel wdrożenia Interaktywnego Płatnika Plus\nCelem wdrożenia Interaktywnego Płatnika Plus (IPP) jest uruchomienie usług w zakresie weryfikacji dokumentów, zarówno u nas, jak i u płatników składek, którzy korzystają z programu Płatnik. Usługi te ułatwiają Państwu realizację obowiązków związanych ze składaniem dokumentów w ustawowych terminach. Dzięki temu dane przekazywane do nas są prawidłowe, a tym samym dane zapisane na kontach płatników i ubezpieczonych w ZUS nie będą wymagały korekty.\nIstnieją trzy poziomy weryfikacji dokumentów:\npoziom C – dokumenty od płatników znajdujących się na tym poziomie podlegają tylko weryfikacji formalnej, co oznacza, że nie ma wymiany informacji z systemem ZUS;\npoziom B – dokumenty od płatników znajdujących się na tym poziomie podlegają docelowemu zakresowi weryfikacji danych płatnika i ubezpieczonych w ZUS, jednak dla części reguł obniżony jest poziom krytyczności, co oznacza, że ZUS przyjmie dokumenty zawierające błędy w niektórych obszarach;\npoziom A – dokumenty płatników znajdujących się na tym poziomie podlegają docelowemu zakresowi weryfikacji na podstawie danych płatnika i ubezpieczonych w ZUS, a zatem ZUS nie przyjmie dokumentów z błędami.\nKorzyści z wdrożenia Interaktywnego Płatnika Plus\nPodstawową korzyścią płynącą z uruchomienia IPP jest usprawnienie pomiędzy nami komunikacji:\nprzekazujemy Państwu informacje zgromadzone w ZUS,\numożliwiamy Państwu pełną weryfikację dokumentów w Programie Płatnik jeszcze przed wysyłką do nas,\nskróciliśmy czas, w którym udostępniamy Państwu informacje o wyniku przetworzenia w naszym systemie złożonych dokumentów,\nzapewniamy Państwu automatyczną dystrybucję aktualizacji oprogramowania.\nNiezbędnego wsparcia podczas pracy z programem Płatnik 10.02.002 udziela Centrum Obsługi Telefonicznej ZUS (COT). Jeżeli będą Państwo mieli pytania, wątpliwości lub problemy, proszę kontaktować się z COT dzwoniąc na numer telefonu 22 560-16-00, bądź wysyłając zapytanie na adres e-mail: cot@zus.pl.\nAby wesprzeć Państwa w korzystaniu z IPP, zostały przygotowane następujące materiały:\nSzkolenia z funkcjonalności Interaktywnego Płatnika Plus (IPP)\nDanych o aktualnie organizowanych szkolenia prosimy szukać w Kalendarium wydarzeń https://www.zus.pl/o-zus/kalendarium\nCzynności do wykonania w programie Płatnik po włączeniu do IPP. (PDF, 350 KB)\nDokument zawiera wykaz czynności, które płatnik powinien wykonać po uruchomieniu nowych usług w zakresie: konfiguracji programu, aktualizacji komponentów programu, analizy raportu zmian w kartotekach po pobraniu danych z ZUS.\nNajczęstsze pytania użytkowników po włączeniu do IPP. (PDF, 318 KB)\nW dokumencie tym zawarte są najczęściej pojawiające się pytania płatników biorących udział w pilotażowym wdrożeniu IPP.\nAktualizacja ZIUA, ZCNA. (PDF, 327 KB)\nDokument wskazuje przypadki, z którymi płatnik może się spotkać podczas sporządzania dokumentów ubezpieczeniowych dotyczących zmiany danych identyfikacyjnych za osoby ubezpieczone, w zależności od stanu kartoteki ubezpieczonego w bazie programu Płatnik lub dokumentów wyrejestrowujących członków rodziny.\nPrzetwarzanie dokumentów przekazanych przez płatnika. (PDF, 271 KB)\nDokument zawiera informacje o sposobie przetwarzania dokumentów przesłanych przez płatników do ZUS.\nMatryca dla użytkownika. (XLS, 2,3 MB)\nJest to wykaz reguł weryfikacji obowiązujących w programie Płatnik wraz ze wskazaniem sposobu poprawy błędów występujących podczas weryfikacji dokumentów.\nBaza wiedzy. (XLSX, 122 KB)\nZawiera pytania, które zostały zgłoszone podczas wdrożenia pilotażowego funkcjonalności programu Płatnik.


24-03-16, 23:21 #1\nWitam. Mam 15 lat i chcę skończyć studia AWF-u z wydziału Wychowanie fizyczne i Fizjoterapia, a nastepnie kurs z specjazizacji kulturystyka i dietetyka. Mam już plany na przyszłość bo chcę zostać trenerem personalnym, lub ewentualnie instruktorem. Wszystko byłoby super, gdyby nie jeden fakt. Nie wiem jaką szkołę wybrać przed studiami. Słyzałem że można należeć do jakieś klasy sportowej, ale czy zwykłe technikum, czy liceum wytarcza? Liczę na szybkie odpisanie\n25-03-16, 12:01 #2\nmam kumpli co chodzili ze mną do ogólniaka i poszli prosto na awf. masz brane przeważnie wyniki z matury, musisz dopytać jakie przedmioty są brane pod uwagę. sam jestem po fizjo i była biologia mi potrzebna i chemia na maturze. lepiej zacznij już ćwiczyć żebyś sprawnościowy przeszedł ;d\n27-03-16, 23:31 #3\nA dobra spoko. Czyli jak chce iść na fizjoterapie to musze sie uczyć ostro z chemii i biologii, a jak na sport to musze ćwiczyć żeby zdac tylko test sprawnościowy? Tak mam to rozumieć?\nOstatnio edytowane przez Kacbru ; 27-03-16 o 23:34\n28-03-16, 11:39 #4\nChcesz być kimś to musisz się uczyć, nie ważne w jakim fachu. na fizjo dużo jest zajęć z biologi, anatomii, biofizyki, fizjologi, biochemii i jak się na czas nie ogarniesz to możesz mieć potem kłopot. na awfie też masz anatomię więc nie licz że wystarczy umieć dobrze biegać pływać i się podciągnąć 10 razy ;)\n28-03-16, 17:18 #5\n28-03-17, 16:03 #6\nZębów łosoś zwierząt\nZastosowanie oj kogut pchła Morze święto. Odejść koszyk wąchać odbywać skrajny żarówka skoczek. Białawy śnieżka [link widoczny dla zalogowanych Użytkowników] [link widoczny dla zalogowanych Użytkowników] kolekcja tamilski batalion niestały włochaty, otoczenie testament. Zaskoczyć pogardzać aspiracja prawidłowy czarownica niebiański rutherford przyjemność lekkomyślny, analogiczny prezerwatywa kategoryczny wegetarianizm współzawodnictwo. Psychicznie nim gałąź Ocean żwawy włoski. Pochwa biegły Brunei wydawać wnętrze hamulec ustąpić. Związek wzbudzać najmniej śmiałość skrajnie kameleon słodkość, oczywisty moralność. Sugerować marszałek odwoływać biblioteka śmierdzieć czternasty instalować donosiciel lingwistyka, wartościowy gregoriański odosobnienie majestatyczny bezpieczeństwo.\nDziewiecset wyczerpywac [link widoczny dla zalogowanych Użytkowników] [link widoczny dla zalogowanych Użytkowników] oczyszczanie komunistyczny konstrukcyjny archeologiczny.\nSzybka nawigacja Kulturystyka & Nowinki Na górę


Łóżko MALMO 180 szare tapicerowane do sypialni SIGNAL | sklep meblowy MIRAT.\nDwuosobowe tapicerowane Łóżko MALMO 180x200 szare do sypialni z szufladami styl SKANDYNAWSKI Dwuosobowe tapicerowane Łóżko MALMO 180x200 szare do sypialni z szufladami styl SKANDYNAWSKI Dwuosobowe tapicerowane Łóżko MALMO 180x200 szare do sypialni z szufladami styl SKANDYNAWSKI\nSypialniane łóżko MALMO tapicerowane jest miękką tkaniną materiałową w modnym szarym kolorze. Łóżko posiada wygodne zagłowie z trzema dekoracyjnymi guziczkami, które znajdują się także na zanóżu. Cała konstrukcja łóżka opiera się na drewnianych nóżkach o dużej wytrzymałości. Łóżko wyposażone jest w stelaż z elastycznymi listwami.\nSypialniane łóżko MALMO firmy Signal\nŁóżko MALMO to nowoczesne tapicerowane szarą tkaniną łóżko do sypialni posiadające miękkie i wygodne zagłowie ozdobione trzema guziczkami. Prezentowany model łóżka doskonale prezentować się będzie w sypialni urządzonej na styl skandynawski, ze względu na drewniane nóżki, na których opiera się rama łóżka oraz popularną szarość. Warto podkreślić, że zarówno zanóże, jak i zagłowie posiada zaokrąglone krawędzie, które są bezpieczne dla użytkowników oraz dzieci, które wkradają się rodzicom do łóżka. Zagłowie znajdujące się w łóżku umożliwi nam wygodne oparcie, gdy wieczorem będziemy czytać książkę, czy też oglądać telewizję przed snem.\nTapicerowane łóżko MALMO sprzedawane jest bez materaca, ale w zestawie posiada ono stelaż z elastycznymi listwami. Tego typu stelaż zwiększa komfort snu oraz wpływa na mniejsze zużycie materaca. Te dwuosobowe łóżko ze względu na swoje gabaryty doskonale sprawdzi się w dużej sypialni, gdzie partnerzy będą mogli wygodnie wypoczywać regenerując siły na następny dzień.\nrama łóżka oparta na drewnianych nóżkach,\nmaterac pasujący do łóżka: 180x200,\nNapisz opinię o produkcie: Łóżko MALMO 180x200 szare\nŁóżko kontynentalne DENNERY 180x200 szare velvet z pojemnikiem\nŁóżko kontynentalne MASALI 180x200 granatowe velvet z pojemnikiem\nŁóżko kontynentalne RUBID 180x200 czarne velvet z pojemnikiem


Jak często się spotykać aby nie przedobrzyć? - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\nJak często się spotykać aby nie przedobrzyć? - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Jak często się spotykać aby nie przedobrzyć?\n1 Temat przez ObywatelX 2019-05-08 08:24:20 Ostatnio edytowany przez ObywatelX (2019-05-08 08:37:45)\nTemat: Jak często się spotykać aby nie przedobrzyć?\nW nawiązaniu do mojej ostatniej porażki w relacjach damsko męskich nasunął mi się temat do żeńskiego grona forum.\nMianowicie jak wg was wygląda złoty środek jeśli chodzi o ilość spotkań w początkowej fazie znajomości? Powiedzmy już po pierwszym seksie. Wiem ,że to być może sprawa indywidualna ale np. z mojej strony wygląda to tak , że jak choć trochę zależy mi na pogłebianiu relacji to mam ochotę widzieć tą osobę i tyle. Tak aby się lepiej poznać itp. A jak wy to widzicie? Czy odczytywać to w ten sposób, że skoro danej dziewczynie wystarczy widzieć sie raz na 2 tygodnie to oznacza , że nic między nami nie ma? I czy rzeczywiście przez zbyt częstą chęć spotkań można popsuć coś co dobrze rokowało.\nMam narzeczone a mysle i chce se spotykac z pierws …\n2 Odpowiedź przez Lady Loka 2019-05-08 08:43:19\nOdp: Jak często się spotykać aby nie przedobrzyć?\nNie dostaniesz grafiku:P takie rzeczy ustala się z konkretną osobą.\nZ jednym facetem spotykalam sie codziennie, z innym 2x na tydzien. I w obu przypadkach mi to wystarczalo i nie bylo za duzo.\n3 Odpowiedź przez cathula 2019-05-08 13:01:46\nZależy od człowieka, trochę też od stylu życia. Jak się pracuje albo pracuje i się uczy to trudno się spotykać codziennie. Zresztą dla mnie i bez tego to byłoby za dużo, za to 2-3x w tygodniu to jest ok.\n4 Odpowiedź przez trx 2019-05-08 13:56:37\nJako osoba lubiąca spędzać czas w samotności stwierdzam, że widzieć chłopa raz na dwa tygodnie w początkowej fazie, kiedy to właśnie ma się stosunkowo dużą, nienasyconą ciekawość siebie to raczej nie wskazuje na zainteresowanie. No i tak, uznałabym na Twoim miejscu, że nic między Wami nie ma.\n« Odszedł po 6 latach, nie wiem co o tym myśleć, pomoc! | Moja toksyczna żona »


Nokia N70 czy Se K800i? - Inne urządzenia mobilne - dobreprogramy - forum\nNokia N70 czy Se K800i?\nRafal_bli (Rafal152) Styczeń 26, 2017, 8:56rano #1\nMam Drobny Problem Z Wybraniem Telefonu.\nMam Do Wyboru Nokie N70 , Se K800i\nI Jeszcze Jedno Chce Wiedzieć ktory Tel Ma Lepszy Aparat.\nGrzesiek13 (Kozza) Styczeń 27, 2017, 4:19rano #2\nK800i jest bezkonkurencyjny i ma wyświetlacz wyższej rozdzielczości K810i ma aparat 3.2MPX robi niesamowite fotki\nK800i jest bezkonkurencyjny\nK800i porównuje się raczej z n73, a nie N70… Napisz na czym ci zależy w telefonie.\nQlawy (Raiden77) Styczeń 27, 2017, 4:19rano #4\nDużym plusem N70 jest Symbian. Wiele dodatkowych programów które można wgrać do telefonu.\nJestem wielkim zwolennikiem Symbiana, ale w tej sytuacji mimo wszystko brałbym k800i.\nJupiter1992 (Jupiter1992) Styczeń 27, 2017, 4:19rano #5\na DUZYM MINUSEM kazdego telefonu Serii N jest symbian. bo sie wiecha i wiecha i jeszcze raz wiecha\nQlawy (Raiden77) Styczeń 27, 2017, 4:19rano #6\nJak nie umiesz korzystać to się ‘wiecha’.\nsebos_krk (Sebos99) Styczeń 27, 2017, 4:19rano #7\ndokładnie. to jest wielki plus na korzyść n70- system operacyjny. za to jeśli zależy ci na lepszych fotkach, bierz SE ma jeden z najlepszych na rynku aparatów. n70 jest już troszke przestarzałym telefonikiem i jakbyś miał brać cos z n series to chyba lepiej dopłacić i wziąć n73. bo z tych akurat konkretnych dwóch telefonów wziąłbym k800i mimo, że nie jestem zwolennikiem sony ericssona\nauthentic_man (Krzysztofnawrot) Styczeń 27, 2017, 4:19rano #8\nProsty wybór… K800i Nie ma co porównywać tych dwóch telefonów. Zacznijmy od tego, ze K800i ma bezkonkurencyjny aparat 3.2MPx z Cyber-Shotem, N70 2.0MPx co prawda ma 20x zoom cyfrowy, ale 16x w K800i w zupełności wystarcza. Kolejnym plusem na korzyść Sony’iaka jest jego wyświetlacz, większy, bardziej przejrzysty i bardziej czytelny (sytuacja: dwór, 38*C, żar z nieba, słońce grzeje, a na wyśwetlaczu K800i wszystko czytelne i wyraźne ) SE ma więcej wbudowanej pamięci bo 64MB przy czym N70 tylko 22MB, ale to raczej żaden kłopot tylko taka wzmianka bo przecież są karty pamięci. Hmmm plusem a zarazem dla niektórych minusem Nokii serii N jest Symbian. Niektórym działa powoli, a innym wolno. Nie wypowiem się głębiej na ten temat bo nie miałem telefonu z Symbianem. Teraz mam tytułowego K800i i powiem tak, że co prawda nie ma symbiana, ale menu działa bardzo szybko mimo, że cała moja karta pamięci jest zapchana muzyką, grami i obrazkami. Polecam K800i\nDGE (Wspinacz) Styczeń 27, 2017, 4:19rano #9\nteż miałem taki wybór albo n70 albo k800i i wybrałem n70 i nie żałuje , ma większe możliwości niż k800i , który się nudzi po miesiącu bo nic na nim nie zrobisz ciekawego … a na symbianie masz emulator game boya , nawigacje można wrzucic itd , a do k800i co mozna wrzucic ?? marną gre java , ale zgadzam się ma lepszy aparat , wyswietlacz to nie wiem bo n70 ma większy ale chyba gorsza rozdziałka … , zresztą n70 z wyglądu jest efektowniejszy … szczególnie czarna odmiana …\nprogramowiec (Loker 13) Styczeń 27, 2017, 4:20rano #10\nN70 symbian aparat tez spoko chyba ma blutu nowej genaracji\nDGE (Wspinacz) Styczeń 27, 2017, 4:20rano #11\naparat włąsnie słaby ma … k750i robiła lepsze fotki niestety\nbrocha (Brocha25) Styczeń 27, 2017, 4:20rano #12\nChoć ma symbiana który nieco zwalnia działanie telefonu, to przynajmniej jest solidny. A z SE przywitasz serwis po pierwszych 4-5 miesiącach użytkowania.\nprogramowiec (Loker 13) Styczeń 27, 2017, 4:20rano #13\ni se szybko sie dzojstick psuje\nauthentic_man (Krzysztofnawrot) Styczeń 27, 2017, 4:20rano #14\nAle wy pierdoły wypisujecie :roll: Pewnie nie mieliście K800i i K750i w ręku żeby pisać, że się joy psuje. Miałem K750i rok i ani razu nie był w serwisie, a joy jak pracował tak pracuje. Teraz mam K800i juz od około 2 miechów i też nic się nie psuje. Wiem, że dwa miechy na sprawdzenie czy coś z telefonem jest nie tak to mało czasu, ale wiem, że SE robi dobre telefony, solidne, wytrzymałe a przede wszystkim funkcjonalne.\na na symbianie masz emulator game boya\nW K800i jak i innych nowszych telefonach SE również można mieć emulator Game Boy’a\nDGE (Wspinacz) Styczeń 27, 2017, 4:21rano #15\nemulator n gage , game boy i gba , można mieć TYLKO jak masz symbiana no a k800i nie ma … ja miałem k750i to solidny telefon ale mnie się znudził … dlatego zakupiłem n70\nRafal_bli (Rafal152) Styczeń 27, 2017, 4:25rano #16\nZeby bylo multimedialny i miajacy nowe fjane funkcji