Pączki – małe ABC – White Plate\n6 stycznia 2011 ·Ciasta i ciasteczka, Karnawał, Kuchnia staropolska i regionalna, Pączki\n3 dzieci + 2 dorosłych + 14 pączków = 60 minut\nKiedy byłam mała, jadłam sokoły, rurki z bitą śmietaną, gofry z cukrem pudrem i pączki. Miękkie i ciepłe, żółte od żółtek, z lukrem, który pokrywał je cieniutką warstwą przypominającą srebrne płatki.\nRaz w roku Dziadek przywoził je z którejś cukierni, ale która to była? Nie wiem i nigdy się nie dowiem. Stało się po nie w kilometrowej kolejce, a potem jeszcze ciepłe przywoziło do domu. Raz w roku. To było wielkie święto, jedliśmy ich niezliczone ilości. Kto pierwszy i kto więcej.\nTęsknię czasem za tamtymi wieczorami, za górką nieopodal domu, z której godzinami zjeżdżaliśmy na sankach. Wtedy dzieci nie spieszyły się do kolejnego etapu gry na komputerze, a dorośli nie sprawdzali nerwowo maili w telefonie. Czas płynął powoli, dorosłość przychodziła wtedy, kiedy powinna, a po niej starość. Babcie były babciami, a dziadkowie gotowali zupę owocową z wiśni.\nTęsknię, ale co mogę na to poradzić?\nNie mogę się pochwalić świetnym rodzinnym przepisem na pączki. Może go jeszcze nie znalazłam, bo być może leży gdzieś w zapomnianym kredensie w piwnicy. Za to przez lata wypracowałam sobie swój własny. Lubię miękkie ciasto i tyle dżemu, by ledwo mieścił się w środku. Już nie bawię się w nadziewanie pączków przed smażeniem. Wolę to zrobić, kiedy są gotowe i lekko ostudzone. Obowiązkowo dużo lukru.\nMoje pierwsze próby z pączkami kończyły się spalonymi z wierzchu i surowymi w środku niejadalnymi kluchami. Trochę ich zaliczyłam w swoim życiu. Ale ponieważ rzadko się poddaję, pewnego dnia zrozumiałam, na czym polega ich sekret. I od tamtej pory trzymam się kilku zasad:\n– Po pierwsze tłuszcz rozgrzewam powoli (na mojej płycie grzewczej w skali 0-9: jest to 5), Myślę, że często popełnianym błędem jest szybkie rozgrzewanie tłuszczu do wysokiej temperatury, wrzucenie do niego pączków i kiedy zaczynają się przypalać (a robią to bardzo szybko), próbuje się zmniejszyć temperaturę tłuszczu. W efekcie pączki są spalone z zewnątrz i surowe w środku.\nMoja metoda polega na wrzucaniu dobrze wyrośniętych pączków do lekko skwierczącego tłuszczu i powolne ich smażenie. Drewnianym patyczkiem do szaszłyków sprawdzam w środku stopień ich usmażenia i kiedy nie są surowe, wyjmuję je na talerz przykryty papierowym ręcznikiem. W zależności od wielkości pączków, smażę je nawet 5 minut (niektóre przepisy zalecają smażenie po minucie na jedną stronę, ale to zdecydowanie nie jest moja metoda).\nWyjęte z tłuszczu pączki są twarde, ale kiedy stygną, robią się miękkie.\n– Staram się robić jak najluźniejsze ciasto: formuję je dłońmi posmarowanymi olejem roślinnym, nigdy nie podsypuję mąką. Dzięki temu po usmażeniu są miękkie.\n– Zamiast formowania pączków, można ciasto rozwałkować niezbyt cienko na lekko oprószonym mąką blacie i szklanką wykrawać kółka – wtedy wszystkie pączki będą takiej samej wielkości\n– Zawsze pozwalam uformowanym pączkom dobrze wyrosnąć przed smażeniem – zajmuje to ok. 30 minut w ciepłej kuchni.\n– Jeśli chcecie mieć pączki z jasną obwódką (ja zawsze chcę), wlewacie do garnka tyle oleju/tłuszczu, by sięgał połowy wysokości pączka. I tutaj uwaga: nie można żałować tłuszczu, pączki powinny pływać w tłuszczu, a nie leżeć na dnie garnka.\n– Nadziewam pączki używając cukierniczej szprycy do dekorowania tortów (to taki worek zaopatrzony w metalową końcówkę z dziurką). Bez trudu można kupić taki worek lub szprycę w pierwszym lepszym supermarkecie. Nadziewam robiąc końcówką dziurkę albo na spodzie pączka lub z boku.\n– Pączki z nadzieniem lukruję: do cukru pudru wlewam bardzo powoli wodę i mieszam łyżką aż zrobi się pasta. Jeśli macie mało cukru pudru, radzę wodę wlewać po łyżeczce, bo lukier, który jest zbyt wodnisty, zostanie wchłonięty przez ciasto.\nTo chyba mniej więcej tyle 🙂\nA teraz przepis na ciasto:\n1 łyżeczka naturalnego ekstraktu wanilii (opcjonalnie, ja lubię i daję)\n430-500 g mąki (jej ilość zależy od wielkości jajek, należy dodawać ją stopniowo i nie za dużo)\n30 g cukru (najlepiej drobnego lub pudru)\n230 ml mleka, podgrzanego do temperatury pokojowej\n20 g świeżych drożdży (można zastąpić 1 łyżeczką suszonych instant, ale ja wolę świeże)\n3 kostki Planty do smażenia (oleju lub smalcu, co kto lubi, ja wybieram Plantę)\nDrożdże rozkruszyć do miseczki, zasypać łyżeczką cukru, wlać 3 łyżki mleka. Wymieszać i odstawić na 15 minut.\nW misce wymieszać 400 g mąki, sól, dodać wanilię i resztę cukru. Dodać jajko, żółtka i masło, powoli zagniatać ciasto, wlewając jednocześnie zaczyn i resztę mleka.\nMożna ciasto zagnieść ręcznie albo mikserem: powinno być lśniące, odchodzić od rąk, ale może się lekko kleić. Podczas zagniatania masło spowoduje, że ciasto będzie mniej klejące, a bardziej lśniące. Dlatego dodatkową mąkę można dodać dopiero po dokładnym wyrobieniu ciasta z masłem.\nI odwrotnie: jeśli okaże się, że ciasto, które zrobiliśmy, jest zbyt twarde, można do niego dodać jeszcze jedno żółtko lub więcej mleka.\nPrzełożyć do miski, przykryć folią i odstawić do wyrastania na ok. godzinę.\nMaszyna do wypieku chleba: można wszystkie składniki umieścić w maszynie i włączyć najkrótszy program zagniatania ciasta (ja korzystam z programu do zagniatania pizzy).\nZ wyrośniętego ciasta lepimy kulki (tak jak w przypadku bułeczek: rozpłaszczamy placuszek na dłoni i brzegi zlepiamy do środka. Dobrze uformowane ciasto=kształtny pączek po upieczeniu).\nPączki układamy na papierze do pieczenia zostawiając między nimi 3-4 cm odstępy. Odstawiamy do wyrastania na ok. 30 minut, powinny wyraźnie urosnąć.\nW tym czasie rozgrzewamy tłuszcz (w dużym, raczej płaskim garnku lub na głębokiej patelni) i do średniogorącego wkładamy delikatnie pączki. Smażymy powoli, przewracając na drugą stronę i sprawdzając drewnianym patyczkiem, czy nie są w środku surowe.\nUsmażone przekładamy na płaski talerz wyłożony papierowym ręcznikiem, który wchłonie nadmiar tłuszczu, a w tym czasie smażymy resztę pączków.\nGotowe można nadziać dowolną marmoladą – ważne, żeby była dosyć gęsta. Ja używam domowych powideł śliwkowych, które czasem mieszam z konfiturą z płatków róży.\nOpublikowano w Ciasta i ciasteczka, Karnawał, Kuchnia staropolska i regionalna, Pączki\n72 komentarze “Pączki – małe ABC”\n10 lutego 2021 at 23:26\nMam pytanie, ile dać drożdży przy podwójnej porcji?\nMam stado chętnych, więc musi być conajmniej 28 pączusiów 😉\n4 marca 2021 at 14:31\nmożesz dać 20-30% więcej\n8 stycznia 2021 at 17:18\nTe Paczki sa przepyszne !!! Mieciutkie po wystygnieciu, nawet na drugi dzien sa pyszne 🙂\n13 stycznia 2020 at 12:20\nCzy można pączki usmażyć z nocnego ciasta, które 8h było w lodówce?\n16 stycznia 2020 at 21:04\n31 lipca 2019 at 17:06\nNie polecam używać Planty – zawiera bardzo szkodliwy (dla organizmu i dżungli) olej palmowy 🙁\nja teraz też już nie używam Planty i staram się unikać oleju palmowego, ale to jest bardzo stary wpis.\n1 marca 2019 at 14:06\nMoże banalne pytanie, ale: co zrobić żeby ściereczka nie przywierają do pączków? Garuje je w piekarniku w 38 st. Posypać mąką? Nie przykrywać?\n4 marca 2019 at 21:49\nmożesz oprószyć mąką\n27 lutego 2019 at 21:58\nCzy można zostawić ciasto na noc w lodówce i usmażyć na drugi dzień? Dziękuję i pozdrawiam, Ania\n4 lutego 2016 at 19:17\nWyszły cudowne , dziękuje za wskazówki,bałam się, że ciasto jest zbyt twarde i nic z tego nie wyrośnie, ale moje obawy były bezpodstawne, ciasto urosło,paczki są obłędne.\n4 lutego 2016 at 15:39\nZrobiłam dziś Twoje pączki. Wyszły najlepsze jakie jadłam. Zamiast mąki pszennej dodałam pełnoziarnistą orkiszową i użyłam mleka migdałowego własnej produkcji. Dzięki za przepis!\n5 stycznia 2016 at 17:54\nRobiłam już wileokrotnie pączki z Twojego przepisu i zgodnie z Twoimi sugestiami. I zawsze się udają. Bardzo dziękuję za przepis a przede wszystkim za poradnik.\nA czy zamiast pszennej mąki można dać orkiszową?\n12 lutego 2015 at 13:07\nZrobiłam wczoraj w nocy, nadziałam bezcukrową konfiturą truskawkową, wyszły znakomite:)\nJeszcze lekko ciepłe najwspanialsze rzecz jasna. Dziękuję!\nA tu foto: pączusie:)\n17 stycznia 2015 at 18:39\nLisko! Bardzo Ci dziękuję za przepis i wszystkie informacje. Pierwszy raz w życiu wyszły i od razu pąkale! Pąkale ponieważ są wieksze od zwykłego pączka, ale teraz już wiem jakiej wielkości robić do wyrośniecia\n25 lutego 2014 at 15:49\nKorzystałam ze swoich szkolnych zapisków by upiec pączki, i właśnie wszystkie wyrzuciłam. Masakra, dlaczego wcześniej tutaj nie zaglądnęłam 🙁\n5 lutego 2013 at 19:37\nniedlugo Tlusty Czwartek, wiec pomyslalam, ze usmaze paczki. Od kilku dni szukam przepisu, ktory bedzie mi pasowal. Czytajac twoj post, wiem, ze znalazlam IDEALNY:)\n19 lipca 2011 at 22:42\nLisko, przez Ciebie jestem skazana na cotygodniowe smażenie pączków!!! Przez Ciebie mój narzeczony sam będzie jak pączek!!! A co gorsza ja też… Nie wiem czy kiedykolwiek będę w stanie Ci to wybaczyć ;(\nA tak serio, to smażyłam dziś moje pierwsze pączki (tak, wiem, co pomyślicie: lipiec, a ona smaży pączki, wariatka. Ale usmażyłam z Twojego przepisu, według wszystkich zamieszczonych wskazówek i wyszły pyszne! Jeszcze chyba nigdy narzeczony się tak nie zachwycał nad tym, co poczyniłam w kuchni 🙂 Kolejny raz dziękuję za przepis i rady. Fajnie, że dzielisz się nimi, by ktoś inny mógł pójść o krok dalej 🙂 Pozdrawiam\n4 marca 2011 at 09:11\nPączki wyglądają pięknie, jednak z tego przepisu wyszły paskudne. Przykro mi to powiedzieć, ale gorszych w życiu nie upiekłam. Gotuję już od 15 lat, więc nie jestem nowicjuszką w tym temacie, jednak te pączki są po prostu niesmaczne. Pomimo to blog jest super. Pozdrawiam.\n23 stycznia 2011 at 21:27\nJestem pod ogromnym wrażeniem Twojego bloga Lisko. Zdjęcia, przepisy, relacje z podróży – miodzio. Dzisiaj usmażyłam pączusie. Są pyszne. Zniknęły w jedno popołudnie. Takie były urocze, że nawet je sfotografowałam. Na pewno wypróbuję więcej przepisów z Twojego kulinarnego bloga. Dziękuję i pozdrawiam.\n19 stycznia 2011 at 22:21\nLisko! Upiekłam wczoraj pączki – Twoje pączki:) Skorzystałam ze wszystkich porad – wyszły cudowne! Zdecydowanie najlepsze ze wszystkich jakie dotychczas piekłam. Niezwykle cenna jest wskazówka o powolnym topieniu tłuszczu i niespiesznym smażeniu pączków. Wyszły modelowe jasne paski, a pączki były idealnie upieczone i apetycznie rumiane. Wycinałam je i wyszło 20 mniejszych pączków. Zniknęły w jedno popołudnie, a w sobotę będzie powtórka:)\nDziękuję i serdecznie Cię pozdrawiam!\n19 stycznia 2011 at 17:42\nDziś moje pierwsze w życiu pączki!!! Wyszły pyszne- bardzo cenne rady zamieściłaś- głównie te dotyczące rozgrzewania tłuszczu… pączusie rumiane, dopieczone- pycha!! Ja nadziałam je konfiturą malinową przed smażeniem- udało się i wypłynęła tylko z jednego ;-)Pozdrawiam ciepło!


Finansowe - Ubezpieczenia - Serwis Usługi Firmy - Wielkopolskie - Anonse Gazeta\nJestes w: > Anonse Gazeta / Wielkopolskie / Serwis Usługi Firmy / Finansowe - Ubezpieczenia\nUdzielę prywatnej pożyczki. Osoby zainteresowane proszę o kontakt na adres e-mail: waldek781@interia.pl\tSłowa kluczowe ; pożyczka , chwilówka , kredyt ,dla zadłużonych , z komornikiem , dla bez...\nUległeś wypadkowi?Doznałeś obrażeń?Nie czekaj zgłoś się już dziś!!!Przyjmujemy zgłoszenia od osób które uległy wypadkowi 20 lat wstecz!!! Jesteśmy profesjonalnym zespołem ekspertów z dziedz...\nMulti Inicjatywa Fundusz Pożyczkowy dla Firm przedstawia kredyt dla firm bez zaświadczeń z ZUS i US do 30 000 zł bez wpisywania go do BIK (nie obniżamy zdolności kredytowej). Minimalny staż firmy 6 m...\nOferuje pozyczki-chwilowki do 7000 zlotych z mozliwoscia splaty do 24 miesiecy ,bez BIK ,BIG, KRD . Oferta rowniez dla osob z zajeciami komorniczymi .Wyplata przelewem lub czekiem .Szybka decyzja.\nKredyty gotowkowe,konsolidacyjne,hipoteczne, firmowe,oddluzenia\nOferujemy pomoc w uzyskaniu kredytow dla osob zatrudnionych na czas nieokreslony,okreslony ,umowa zlecenie , umowa o dzielo,rowniez z opoznieniami w splatach , bez zaswiadczen ZUS i US -gotowkowe ...\n* Pozyczki prywatne pod hipoteke domu, mieszkania, dzialki budowlanej lub rolnej – DECYZJA W KILKA GODZIN !!! niskie oprocentowanie, szybkie terminy. Calosc lacznie z podpisaniem aktu w ciagu tyg...\nWitam. Jestem agentem ubezpieczeniowym w firmie Generali Finance i chetnie pomoge Pani/Panu w zakupieniu ubezpieczenia. Zajmujemy sie ubezpieczeniami: firmowymi, majatkowymi, rodzinnymi, zdrowotnymi,...\nWIRTUALNA SEKRETARKA POZNAN, KOMORNIKI, LUBON, SKoRZEWO, PLEWISKA, OKOLICE\nWirtualna sekretarka napisze za Ciebie kazde pismo, przygotuje oferte Twojej firmy, sporzadzi zestawienia i analizy, postoi w kolejce na poczte! A rachunek za uslugi wrzucisz w koszty! Natalia Walcza\nMasz Firme dluzej niz 12 miesiecy? chcesz pozyczka? Przyjdz do nas! Zarobki oswiadczasz Ty sam bez udokumentowania ich. Wystarcza dokumenty Rejestracyjne firmy. Dojezdzamy Za darmo do klienta!


Czasami kłamię - Alice Feeney - Recenzje książek - Bookmoment\nby Bookmoment 22/01/2018 28/02/2019 27 1749\nKłamstwo z założenia jest złe, a i tak kłamiemy, wszyscy, bez wyjątku. Czasami są to niewinne, drobne kłamstewka, które właściwie nie robią większej krzywdy, zaś innym razem przybierają na wadze. Większość z nas gardzi kłamstwem, brzydzi się go, wystrzega. Dlaczego zatem pozwalamy aby nieszczerość była w naszym życiu? Dlaczego zatracamy się w kłamstwie, godzimy się by przejęło kontrolę?\nTrzydziestopięcioletnia Amber, w dość poważnym stanie, trafia do szpitala. Kobieta uległa wypadkowi samochodowemu, jednak nie wiadomo, co tak naprawdę się stało – czy był to zbieg niefortunnych zdarzeń, próba zabójstwa? Kobieta za wszelką cenę stara się zrekonstruować zdarzenia i nie wpaść w pułapkę własnego umysłu, a ten bywa nieprzewidywalny. Amber nie wie, co jest prawdą, a co wytworem jej wyobraźni. Wie zaś, że jest w śpiączce i czasami kłamie.\nDebiutancka powieść Alice Feeney na pierwszy rzut oka wydaje się prostą, nieskomplikowaną historią. Akcja powieści rozgrywa się na trzech płaszczyznach czasowych: wydarzeniach poprzedzających wypadek (wtedy); teraźniejszości (teraz) w której narracja skupia się na przemyśleniach i odczuciach bohaterki; odległej przeszłości (przedtem), gdzie za sprawą pamiętnika, powstałego w 1992 roku, rysują się wspomnienia z dzieciństwa dziesięcioletniej dziewczynki. W „Czasami kłamię” nie ma miejsca na dygresyjny kurz, każdy detal jest istotny, każdy strzępek informacji łączy się z innym w (pozornie) ścisłą i metodyczną łamigłówkę.\nOparta na niepewności i domysłach fabuła, została starannie utkana z kłamstw, intryg i kontrowersji, które przeplecione przejaskrawionymi i odrealnionymi elementami, niejednokrotnie wprawiają czytelnika w konsternację. Alice Feeney sprawnie manipuluje treścią, wykazując się przy tym nienagannym sprytem – fabularny twist jest zaskakujący, niejednoznaczny i nieprzewidywalny, tempo powieści jest dobrze wyważone, historia intryguje, trzyma w napięciu. Książka wyróżnia się odurzającym, nieco mrocznym klimatem, który wzbudza niepokój. Autorka posługuje się przystępnym, płynnym i plastycznym językiem pełnym niedomówień, które stają się motorem napędowym lektury.\nZdawać by się mogło, że „Czasami kłamię” zachwyca pod każdym względem, niestety – kreacja bohaterów pozostawia wiele do życzenia. O ile głównej bohaterce została poświęcona należyta uwaga, skupiająca się wokół dobrego rysu psychologicznego kobiety uwięzionej we własnym ciele, tak pozostałe postaci zdają się być sztuczne i schematyczne. Ich zachowanie nie raz bywa infantylne, podszyte niezrozumiałymi czynnikami.\n„Czasami kłamię” to wyłożona kłamstwami, wciągająca i niebanalna powieść, oscylująca wokół analizy pogrążonego w śpiączce umysłu. Ciekawie skonstruowana fabuła, oryginalna koncepcja i zaskakujący finał powinny być satysfakcjonujące nawet dla najbardziej wymagającego czytelnika.\nTytuł : Czasami kłamię\nAutor : Alice Feeney\nDobrze skrojony thriller wyróżniający się ciekawą intrygą i zaskakującym twistem fabularnym.


Jak odzyskać usunięte pliki na komputerze? - plik-pobierz.pl\nJak odzyskać usunięte pliki na komputerze?\nNieumyślnie usunięte pliki to zmora każdego użytkownika komputera. Wystarczy przypadkowo kliknąć, by pozbawić się ważnych danych. Dane mogą też zostać utracone w wyniku awarii dysku. Jak odzyskać usunięte pliki na komputerze? Czy to w ogóle jest możliwe? Podpowiadamy!\nTo, czy uda nam się odzyskać usunięte pliki na komputerze, zależy od wielu czynników. Przede wszystkim liczy się czas oraz świadomość dotycząca momentu, w którym nieumyślnie spowodowano katastrofę.\n#1 Przywracanie systemu\nJeśli wiemy, w którym momencie doszło do usunięcia plików, możemy skorzystać z opcji przywracania systemu Windows. Wtedy komputer zostanie przywrócony do poprzedniej wersji (do utworzonego ostatnio punktu przywracania), a wraz z nim, zapisane na dysku pliki\n#2 Przywracanie poprzedniej wersji folderów\nW systemie Windows jest dostępna opcja przywracania konkretnych folderów. Jak ją znaleźć? Wystarczy kliknąć prawym przyciskiem na folder, a następnie wybrać Przywróć poprzednią wersję. W ten sposób otrzymamy z powrotem wersję folderu, w której były usunięte pliki.\nNarzędzia do odzyskiwania plików, które warto poznać!\nJednym z pożytecznych narzędzi do odzyskiwania plików, jest program Recuva. To dostępna w polskiej wersji językowej aplikacja służąca do wyszukiwania elementów zdolnych do przywrócenia. Jeśli dany element da się przywrócić z powrotem, program dokona w prosty sposób jego rekonstrukcji.\n#2 Strong Recovery\nInny program, służący do odzyskiwania danych, to Strong Recovery. To bardzo szybkie narzędzie, które w wersji darmowej jest w stanie przywrócić do 1 GB danych.\n#3 Inne narzędzia do odzyskiwania plików\nInne godne polecenia programy to Recuva, FreeUndelete oraz Randora Recovery. Do odzyskiwania danych można użyć także aplikacji Easeus Data Recovery Wizard. Program został dodatkowo wyposażony w funkcję naprawy partycji.\nPrzywracanie plików to bardzo żmudny proces. Nie raz program musi przedrzeć się przez cały dysk, zanim uda mu się zrekonstruować wygląd bazy danych. W sytuacji, gdy doszło do uszkodzenia i niemożliwe jest przywrócenie plików lub po prostu nie radzimy sobie z tym zadaniem, warto pomyśleć o profesjonalnym serwisie komputerowym.\nJak odzyskać pliki? Kiedy jest konieczna wizyta w serwisie?\nW sytuacji, gdy system nie jest w stanie przywrócić plików, ponieważ doszło do uszkodzenia bazy danych lub minęło zbyt dużo czasu od momentu usunięcia, konieczna jest wizyta w serwisie. Wiele serwisów komputerowych oferuje odzyskiwanie baz danych, wraz z analizą problemu. Dzięki temu można uporządkować pliki, przywrócić backup, a także naprawić błędy na dysku.\nPamiętaj: aby uniknąć omyłkowego usunięcia ważnych plików, korzystaj zawsze z Kosza. Usunięte w ten sposób pliki zawsze da się w prosty sposób przywrócić, wystarczy jedno kliknięcie! Warto także wyrobić sobie nawyk korzystania z Kopii Bezpieczeństwa i sporządzać je regularnie na wypadek awarii.


Komisarz Blond i Oko Sprawiedliwości - premiera filmu\nDziennikarze i fotoreporterzy też szukali oka. A właściwie wielu par oczu. Oczu, głównych sprawców całego zamieszania – aktorów. Odtwórca roli komisarza Blonda – Mariusz Pujszo z błyskiem w oku opowiadał o szpiegowskiej historii. Zapewnił, że Jan Blond to być może i życiowy nieudacznik, ale nieudacznik o wielkim sercu z mnóstwem ukrytych atutów.\nMnóstwo tajemnic skrywa także postać grana przez Agnieszkę Więdłochę. Aktorka znana przede wszystkim z „Czasu honoru” tym razem jako odważna Julia próbuje współpracować z komisarzem. Uczy się angielskiego, rosyjskiego… czy na pewno nie jest szpiegiem?\n– Tak naprawdę nie do końca wiadomo, czy postać Julii jest dobra, czy nie. Nie chciałabym za wiele zdradzić. Jedno słowo za dużo…., mogłoby popsuć całą tajemnicę – dodała aktorka.\nAgnieszka zdradziła, że film został nakręcony, kiedy ona jeszcze chodziła do szkoły, czyli jakieś trzy lata temu:\n– Dla mnie to było wielkie przeżycie i nowe doświadczenie. Łączyłam pracę na planie z obroną dyplomu. Ale było super. Wówczas bardzo spodobał mi się scenariusz.\nDużym zaskoczeniem może okazać się postać wykreowana przez Marka Włodarczyka. Jako nadkomisarz Kolski rozmawia, gestykuluje i myśli w nietypowy sposób. Sposób – komiczny, przerysowany, karykaturalny.\n– Jestem wesołą osobą w życiu i takiego typu role bardzo mi odpowiadają. Ale zobaczymy jaki będzie efekt. Poczekajmy na ocenę widzów – komentuje aktor.\nMarek Włodarczyk podkreśli, że jego postać jest tragikomiczna. Na pytanie, czy jest jednak bardziej tragi…, czy komiczna.., odpowiedział, że komiczna, ale kończy się tragedią. Akor przyznał, ze słyszał kilka pozytywnych opinii na temat odegranej roli. Przede wszystkim komentowano, że nie znano go od tej komicznej strony.\nNa premierowym seansie zabrakło kluczowego duetu – Anny Dereszowskiej i Piotra Grabowskiego. Aktorzy wcielając się w rolę agentów, za wszelką cenę starali się przeszkodzić komisarzowi w rozwikłaniu sprawy.\nNa czerwonym dywanie, tuż przed wejściem do sali kinowej bardzo chętnie pozował do zdjęć m.in Edward Lubaszenko.\nZa to, najbardziej obleganą osobą przez fotoreporterów była Natalia Siwiec.\nZdjęcia, premiera: Kamila Skorupińska\nP.S. Motyw aligatora pod dziennikarską pachą – co na to komisarz Blond?:)\nTorebka Morissi – niby mała, a pomieści wszystko to, co niezbędne na elegancką premierę:\nPosted in Wydarzenia and tagged with Agnieszka Więdłocha, Anna Dereszowska, Edward Lubaszenko, Komisarz Blond i Oko Sprawiedliwości, Marek Włodarczyk, Mariusz Pujszo, Natalia Siwiec, Paweł Delag, Piotr Grabowski, Piotr Zelt, Robert Korzeniowski.\nPrevious 28 sierpnia 2012 Polecane\nNext 16 września 2012 Wydarzenia


Tak się promuje... książki! - Pudelek\nTak się promuje... książki!\nChcielibyście poczytać wywody Katie Price?\nWydawnictwa na całym świecie narzekają na spadającą sprzedaż ksiązek. Katie Price, "autorka" bestsellerów, znalazła idealny sposób, żeby wypromować swoje. Ze znaną dla siebie gracją pojawiła się w jednym ze sklepów sieci HMV, żeby podpisywać fanom swoje najnowsze dzieło, Paradise.\nJordan zaprezentowała się swoim miłośnikom w stroju kąpielowym w nadrukowaną okładką książki. Po sklepie paradowała z dwoma roznegliżowanymi modelami. Jesteśmy naprawdę ciekawi, jacy ludzie sięgają po książki jej autorstwa. Ta jest już jej piątą!\ns**a pogubiła cekiny . Stara dziąślara .\na ja sobie kupię tą książkę! z ciekawości;p\nśliczny ma tatuaż na nóżce... poza tym raczej nic ciekawego.... ciekawa tylko jestem, o czym jest ta książka- co taa osoba może wnieść do "twórczości"\ntoms sale shoes asics sale singapore\ncycki widać że sztuczne, cała bije plastikiem po oczach\nGDYBY NIE TONA TAPETY TO NAWET ŁADNA JEST ALE CI FACECI MNIAM MNIAM\nMyśle, ze kazdy zrobił by sobie zęby, gdyby bylo go na to stac. :) 3/4 gwiazd nawet polskich maja zrobione zeby, rzesy i wlosy... mniejsza czesc biuts. a wy narzekacie na nia.? chyba przed ekranami siedza jakies brzydale zazdrosne hehehehe\nNiejedna z was chciała by tak wygladac, a niejeden z was chcialby ja bzzzzyknac . ;)\nPusta lala, bo na taka sie promuje.? Dzieki temu jest sławna. Skąd wiecie, że jest pusta.? Bo ma mocny makijaż.?...\nsztuczne zęby, włosy, CYCE!!! rzęsy;/\nJaka lafirynda! Nie dość, że cała jest zrobiona to ma kupę pieprzyków. Solarium działa!\nPopieram wojewodzkiego zadamy dnia bez silikonu!!!!!!!!!!!!!!!!!\nte cyce sa obrzydliwe .


Strona główna MĘŻCZYZNA Jaka kamera do monitoringu podwórka?\nW dobie cyfryzacji i postępu technologicznego wielu z nas chce usprawnić bezpieczeństwo wokół własnego domu. Chcąc mieć pod kontrolą to, co dzieje się w naszym gospodarstwie domowym i na podwórku, decydujemy się na zakup i montaż monitoringu. Kamery są bardzo skuteczną formą dającą poczucie bezpieczeństwa, a w razie pojawienia się złodziei i wandali, łatwo dzięki kamerom sprawdzić, co stało się na naszej posesji i łatwiej znaleźć sprawcę.\nKoszt montażu systemu monitorującego, mimo poniesionych kosztów, często jest i tak dużo niższy niż w przypadku, gdy nasze domostwo zostanie okradzione. Poniesione koszty na monitoring na pewno nie będą wyrzuconymi w błoto pieniędzmi, a przyniosą naszej rodzinie komfort.\nKamery na podwórku są niewielkimi urządzeniami, które pozwalają nam spać spokojnie. Chcąc zapewnić jak najlepszą ochronę naszego domostwa, musimy wiedzieć jaką kamerę wybrać i gdzie ją zamontować, by jak najlepiej rejestrowała to, co dzieje się na podwórku.\nSzukając odpowiedniej kamery na podwórko, należy sprawdzić przede wszystkim, czy jej obudowa będzie wodoodporna, wszak będzie wystawiona na działalnie deszczu i śniegu, a także innych działań atmosferycznych. Nowoczesne kamery uodpornione są na zmienne warunki po burzy, huraganach czy intensywnych opadach śniegu i deszczu. Wielkość kamery to już sprawa indywidualna, ponieważ od nas zależy ile chcemy przeznaczyć na zakup kamery i jaki obraz ma ona pokazywać.\nKamera IP rejestruje obraz z dźwiękiem i natychmiast przesyła go do sieci. Właściciel monitoringu może więc w każdym miejscu na świecie sprawdzić na żywo, co dzieje się na jego posesji. W zależności od modelu oraz konfiguracji, podgląd możliwy jest ze smartfona lub komputera.\nDo monitoringu – sprawdzą się tu wszystkie kamery IP, o różnej konstrukcji i różnych sposobach montażu,\nKamera kopułkowa – instalowana przy suficie, na kształt kopułki, jest niewielkich rozmiarów,\nKamera tubowa – ma kształt tuby, jest większa i bardziej widoczna,\nKamera uchylno-obrotowa – to kamera, którą w razie potrzeby można poruszać góra-dół, na boki,\nKamera naścienna – instalowana kamera na ścianach.\nPodwórkowa kamera powinna mieć wbudowany czujnik ruchu. Oznacza to, że gdy ktoś porusza się w ogródku, to kamera zmienia swoje położenie i nakierowuje się na ten poruszający obiekt. Kamera z czujnikiem ruchu od razu wysyła sygnał, że coś się dzieje. Ważny jest kąt widzenia takiej kamery.\nW zakupie kierować należy się także wielkością matrycy kamery. Wiele z urządzeń daje nam obraz Full HD, co daje czytelny obraz. Często wybieramy też kamery z wbudowanym głośnikiem i mikrofonem.\nPodwórkowe kamery działają zarówno w dzień, jak i w nocy. Warto zaopatrzyć się w urządzenie działające na podczerwień. Pozwoli to na pracę po zmroku. Zaawansowane technologie pozwalają nam także na zakup urządzenia, które posiadają wbudowane diody światła białego, a także filtr kolorów, co powoduje, że nasze urządzenie będzie doskonale działać w słabym świetle.\nKamery na podwórkach powinny mieć także spory zasięg działania. Na rynku znajdziemy kamery o zasięgu do kilkudziesięciu metrów. Posiadając niewielkie podwórko jedna kamera umieszczona w optymalnym miejscu, pozwoli na monitorowanie całego obejścia.\nDzisiejsze systemy monitorujące pozwalają na pracę w połączeniu z siecią. Kamery mogą być sterowane zdalnie, a ich sygnał wysyłany na nasze urządzenie, komputer lub tablet, czy smartfon. Nowoczesne kamery mają dedykowane dla każdego modelu aplikacje, a zapis z nich można niekiedy umieszczać nie tylko na dysku, ale także w chmurze.\nDzisiejszy rynek monitoringu oferuje nam systemy monitoringu połączone w pełni z innymi domowymi systemami alarmowymi. Pozwala to w pełni kontrolować bezpieczeństwo wokół domu.\nIle kamer? Gdzie?\nDecydując się na monitoring podwórka zastanawiamy się nad liczbą kamer, która pozwoli w pełni zabezpieczyć nasze gospodarstwo przed złodziejami. Rozmieszczając kamery na podwórku warto zwrócić uwagę na ich położenie. Strategicznymi miejscami do ich montażu są: brama, wejście do domu, do garażu, brama garażowa i tył domu.\nPrzy opracowywaniu schematu położenia kamer, trzeba wziąć pod uwagę rozmiar podwórka. Nie można pozwolić, by część obejścia znajdowała się poza zasięgiem z urządzenia.\nPoprzedni artykułIle energii produkuje fotowoltaika w Polsce?\nNastępny artykułDziś startują egzaminy ósmoklasisty. Ze względów pandemii nowe zasady


Google przegrał z fake news. Tym razem sprawie strzelca w Las Vegas\nWyszukiwarka Google przegrała z fake news. Algorytmy uznały niewinnego człowieka za strzelca z Las Vegas\nGoogle pomógł grupie trolli z 4chana szerzyć fake news. Internauci przechytrzyli algorytmy wyszukiwarki, a Google podawał błędne nazwisko sprawcy ostatniego zamachu w Las Vegas.\nW niedzielny wieczór światem wstrząsnęła informacja o tragedii, jaka spotkała fanów muzyki country w Mandalay Bay Resort w Las Vegas. Podczas koncertu zamachowiec zabił ponad 50 osób z wykorzystaniem broni palnej i ranił kolejne 200. Tragedię postanowili wykorzystać użytkownicy portalu 4chan.\nW wyniku ich działań algorytmy Google’a zaczęły wskazywać jako zamachowca zupełnie inną osobę i promowały fake news.\nW poniedziałkowy poranek amerykańska policja podała wiadomość, iż strzelcem był Stephen Paddock. Niestety, samozwańczy internetowi detektywi w nocy prowadzili śledztwo na własną rękę. Użytkownicy 4chana byli przekonani (lub przynajmniej próbowali to wmówić światu), że winnym tragedii jest niejaki Geary Danley.\nGeary Danley został oskarżony o bycie zamachowcem ze względu na to, że policja podała wcześniej, że poszukuje Marilou Danley. W sieci Geary Danley był oznaczony jako mąż i domorośli Szerlokowie szybko dodali 2 do 2, i uznali go za winnego tragedii. Jak się okazało, niesłusznie.\nTo nie pierwszy raz, gdy internauci się tak pomylili w poszukiwaniu winnych lub wręcz z premedytacją szerzyli dezinformację.\nSzkoda tylko, że tym razem ich odkrycie zaczęły promować algorytmy Google’a, wyświetlając w wynikach link do tematu fałszywie identyfikującego tego człowieka jako zamachowca po wpisaniu hasła Geary Danley w wyszukiwarkę.\nJak podaje The Washington Post, zidentyfikowanie Geary’ego Danleya jako osobę odpowiedzialną za zamach w Las Vegas mogło być wygodne dla prawicowego obozu w Stanach Zjednoczonych. Z sieci można było wywnioskować, że jest liberałem.\nObecnie Google nie podaje już w sekcji Najważniejsze Artykuły informacji o tożsamości zamachowca, której źródłem był 4chan.\nObecnie pierwszym wynikiem wyszukiwania jest wpis The Washington Post, który obnaża błąd użytkowników 4chana. Nadal jednak można pod nim znaleźć wpisy z prawicowego forum Politically Incorrect, które fałszywie identyfikują strzelca.\nCała sytuacja jest dowodem na to, jak niewiele potrzeba, by rozpowszechniać fake news - czy to w wyniku błędu po stronie mających dobre intencje internautów, czy też ze względu na cyniczne działania fanatyków. Jak widać wysiłki Google’a nie dają jeszcze oczekiwanych rezultatów.\nTagi: fake newsGeary Danleygoogle fake newsLas Vegasstrzelanina w las vegas


Jogini, na wybory! Jak pierwsza czakra wiąże się z polityką? | Kolory jogi\nKarolina Błachnio Październik 17, 2018\nPrzekonujemy, że ruch wrzucania ważnej karty do głosowania do urny to kolejna jogowa asana.\nDziwi mnie postawa „Polityka? Nie interesuję się nią”, „O polityce i gustach się nie rozmawia”, “O nie, tylko nie wchodźmy na tematy polityczne”. Towarzyszy jej często zgorszona lub zirytowana mina tego, kto to mówi. To tak, jakbym poruszając „te sprawy”, zaczęła tańczyć mambo w stroju z cekinów zamiast robić supta-virasanę i szukać w niej komfortu. Bo zdarza się też odżegnywać od polityki i traktować ją jak coś, co odstręcza, również nauczycielom jogi i uczestnikom praktyki.\nMnie jednak trudno stać się automatem i przeskoczyć z rzeczywistości politycznej i społecznej, w której poruszamy się wszyscy na co dzień, do wymiaru „poza lub nad rzeczywistością”, którym często próbuje być joga i medytacja. Zawsze przynoszę ze sobą na matę jakieś “strzępy” polityki i społeczeństwa. Bo nie spływają po mnie gładko ani mikrosytuacje – takie, jak wtedy, gdy po raz kolejny widzę tego samego nastolatka po narkotykach, który dziś po południu też nie może otworzyć drzwi do własnej klatki, ani makrosprawy – gdy ktoś ważny, polityk, mówi znowu o tym, że nie możemy przyjąć „milionów” uchodźców. I to wszystko dzieje się często zaraz przed praktyką. I bezpośrednio po niej. I w trakcie niej – poza szkołą jogi, poza matą.\nNie amputujcie moich uczuć politycznych\nAle rozumiem nauczycieli i uczestników, którzy nie chcą “moich strzępów” polityki i spraw społecznych. Z nimi wiążą się silne emocje, często toksyczne, a prowadzącym zależy na dobrostanie, wyciszeniu i regeneracji wszystkich osób, które przyszły na praktykę. Paradoks jednak polega na tym, że na ogół dbają przecież o to, żeby każdy mógł podzielić się choć słowem „z czym przyszedł”, „jak się ma”, „co czuje w ciele”. Często już wtedy praktykujący łączy to, co go spotkało w życiu z napięciami w ciele. Ta zgoda na dzielenie się nie dotyczy jednak polityki i tematów społecznych.\nI okazuje się wtedy, że tak prowadzona joga – której znaczenie w sanskrycie to „połączenie”, „scalenie”, czyli zintegrowanie – wycina jakiś kawałek mojego przeżywania i jakiś kawałek rzeczywistości, w której razem żyjemy. Jakbym słyszała ukryty nauczycielski przekaz: „Możesz tu przeżywać określone sprawy i emocje w określony sposób”. Okazuje się też, że wolność, wyzwolenie, z którymi kojarzy się joga, mało ma wspólnego z wolnością słowa.\nRozumiem też obawę nauczycieli, że zaczynając rozmawiać o polityce, można uruchomić w praktykujących wir emocji, które są przesłoną dla autentycznego bycia każdego z samym sobą. Że może ona stanowić dla joginów „temat zastępczy”, czyli ucieczkę od siebie. I że ta sytuacja może być dla nauczyciela wyzwaniem. Ale rozwiązaniem nie jest amputacja.\nPół uwagi w środku, pół na zewnątrz\nPo co to piszę? Mam nadzieję, że przy pomocy Anodei Judith wreszcie uda mi się to wyjaśnić:). Stan zdrowej uważności, o którym mówi Judith, to bycie w kontakcie ze sobą w takim sensie, że połowa życzliwej i żywej uwagi skupiona jest na tym, co wewnątrz, a połowa na tym, co na zewnątrz. Ta uważność wiedzie do poczucia łączności z samą, samym sobą, ale i ze światem. Do świadomości, że zależymy od siebie nawzajem i od planety. Dzięki uważności ja indywidualne, cały wewnętrzny świat jednostki łączy się z ja zbiorowym, jak również ze środowiskiem naturalnym.\nNa ogół w jodze szukamy wyciszenia, enklawy, ukojenia, wentyla. Problem, moim zdaniem, zaczyna się wtedy, gdy z tej enklawy i oazy nie chcemy przez długi czas wrócić „do świata” – gdy chcemy pozostać całą swoją uwagą na tym, co wewnątrz.\nJogini mają wpływ\nTo tak, jakbyśmy nie byli zaprzyjaźnieni z pierwszą czakrą oraz odżegnywali się od stóp i innych części ciała, które nas ugruntowują. Jakbyśmy mieli nieco nonszalanckie podejście do ziemi, po której chodzimy, do powietrza, którym oddychamy (i jego jakości, smog!), do wody, którą pijemy (z kranu czy “kupna” z plastikowej butelki?). Do grawitacji, do instynktu samozachowawczego, który sprawia, że nie skaczemy na bungee bez asekuracji.\nPrzy takim podejściu do pierwszej czakry bardzo łatwo o kontuzję w stopach, stawie skokowym, bolesne odciski, pękające pięty – tak stopy i grunt pod nimi przypominają o sobie. Wtedy ni stąd, ni zowąd zaczyna dawać się we znaki, nomen omen, „pięta Achillesa”.\nPierwsza czakra to nie tylko poczucie współzależności z otoczeniem, odpowiedzialność za siebie i innych, ale też poczucie wpływu na rzeczywistość i możliwość skorzystania z niego. A w efekcie też wybór, że chcę żyć w zdrowym środowisku społecznym i naturalnym.\nPiszę ten tekst dlatego, że zbliżają się wybory samorządowe. Takie, które w największym stopniu determinują otoczenie, w którym żyjemy na co dzień – naszą gminę, dzielnicę, powiat, miasto. Takie, dzięki którym możemy mieć wpływ na to, co przez najbliższe cztery lata będzie się działo z zielenią, chodnikami, ławkami, parkami, placami zabaw w naszym bezpośrednim otoczeniu, a także z ofertą kulturalną w naszej dzielnicy, jakością powietrza, bezpłatnymi zajęcia dla dzieci i dla dorosłych, i na to, czy różne oddolne lokalne inicjatywy będą miały finansowanie ze środków publicznych czy nie.\nTe kwestie mogą żywo interesować każdego ugruntowanego w rzeczywistości człowieka, bez względu na to, z jak “wielkim złem” kojarzy mu się polityka. Oddzielajmy wpływ, który możemy mieć na nasze otoczenie – środowisko codziennego życia – od “wielkiej polityki”, czyli rozgrywek na poziomie parlamentu.\nBo parlament nie zajmie się tą dziurą w chodniku przy twojej ulicy, w którą już kilka razy wpadłaś/-eś, narażając się na kontuzję. To nie parlament posadzi drzewa za twoim blokiem lub na tym pustym skwerze, który mijasz co dzień. Zrobi to samorząd. Lub nie zrobi. Grunt, żeby wybrać taki, któremu zależy na tym, co Tobie. Drzewem i chodnikiem zajmą się radni czy urzędnicy w twojej gminie, dzielnicy, których Ty wybierzesz.\nCzy wiesz, że już jedno drzewo, które widzisz przez okno swojego mieszkania, może wydłużyć ci życie o kilka lat i podnieść poziom szczęścia, które odczuwasz? Choć nie na wszystko masz wpływ, głosując w wyborach, możesz zadbać o warunki, w których żyjesz i rozwijasz się, a tym samym wzmacniasz pierwszą czakrę.\nP.S. Wyrazem zaangażowania jogina w sprawy publiczne może być też satyra. Jak u JP Spearsa.;):)


[WAB] Zaświadczenie o samodzielności lokali\nZaświadczenie o samodzielności lokali (WAB.II.0143-6/15) KARTA USŁUGI\nart. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 814 ze zm.).\n1. wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu;\n2. inwentaryzacja lokalu z rzutem kondygnacji i planem sytuacyjnym wykonana przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia oraz przynależność do właściwej izby samorządu zawodowego;\n3. dowód uiszczenia opłaty skarbowej, jeżeli jest ona wymagana;\n4. w przypadku gdy wnioskodawca reprezentowany jest przez pełnomocnika - oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.\nWydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego jest zwolnione z opłaty skarbowej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1827).\nWydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne podlega opłacie skarbowej w wysokości 17 zł na podstawie części II ust. 21 załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1827).\nOpłata skarbowa za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury, od każdego stosunku pełnomocnictwa wynosi 17 zł na podstawie części IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1827).\n1. na rachunek bankowy o numerze:\n2. w punkcie poboru opłaty skarbowej: Jacek Dudziak Biuro Ubezpieczeniowe, ul. Grudziądzka 16, 85-130 Bydgoszcz,\n3. w bezprowizyjnym opłatomacie zlokalizowanym w budynku A Urzędu Miasta Bydgoszczy przy ul. Grudziądzkiej 9-15 na parterze przy portierni.\nReferat Architektury w Wydziale Administracji Budowlanej, ul. Grudziądzka 9-15,\nII piętro, pok. 214, Tel.: 52-58-58-186\nNa postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia przysługuje zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem Prezydenta Miasta Bydgoszczy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.\nWniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali WAB.II.0143-6/15


Harlow Bowl (Anglia) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Harlow Bowl\nAtrakcje w pobliżu obiektu Harlow Bowl\nHarlow Bowl opinie\nNr 9 wśród 11 Gry i zabawy w lokalizacji Harlow\n32B Terminus Street, Harlow CM20 1EY, Anglia\nUdaliśmy się tam, ponieważ myślałem że będzie lepiej niż pójście do większej firmy jak Hollywood Bowl. Bylismy w bledzie. Mimo że byliśmy rodziną (dwóch dorosłych, jedno dziecko) nie byliśmy w stanie kupić bilet "rodzina" jak nie mają dwoje dzieci. Tego nam trzeba płacić więcej niż...czteroosobowej rodziny, ponieważ nasza rodzina składa się z trzech. Gdzie jest logika? Naprawdę byliśmy rozczarowani, że nie ma zdrowego rozsądku używane przez personel w kręgielni i pozwalając mniejszej wielkości rodzin dostęp do "wielkiego". Nie wrócimy. Nie polecam. pojedziemy do Hollywood Bowl następnym razem - to w tej samej cenie i o wiele bardziej przyjemny.Więcej\nCo za wspaniałe miejsce - Gorąco polecam\nByło pojechać kręgle i myślałem, że to miejsce zobaczyć, co było jak. I nie zawiodłem się. Harlow Bowl jest nieco różni się od innych kręgielni. Jest to elegancki bar z wygodnymi kanapami w których rozciągają się od torów. Nie ma siedzenia na twarde plastikowe krzesła....Mnóstwo automatów do gry które były zabawne. Personel bardzo przyjazny i w sumie bardzo udaną wizytę. Widziałem dzieci w grupie i wszyscy wyglądali jakby dobrze się bawili. Będę z powrotem.Więcej\nBardzo dobrze rozplanowany, dobrze zorganizowane 10 - pin kręgielni w centrum Harlow, serwuje dobre jedzenie w rozsądnych cenach. Przyjazny personel. Karaoke.\nprzyszedł jako grupa 6 w deszczowe popołudnie. Dokonaliśmy rezerwacji online co było łatwe i na to świetny stosunek jakości do ceny. Fajny bar, czyste, dobrze utrzymane. Na pewno powrócimy. Dziękuję!\nMieliśmy imprezę z okazji 13 lat tutaj. Świetny stosunek jakości do ceny, ładnie miejsce i przyjazny personel. Wszystko poszło dobrze i wszyscy byli zadowoleni. Naprawdę piękny sofami Chesterfield! ! Wrócimy wkrótce.\nOdwiedziliśmy z grupą przyjaciół początku stycznia. Naprawdę ładne i czyste miejsce, świetna obsługa i bardzo pomocny personel pod ręką. Graliśmy w kręgle kilka gier które wcześniej zarezerwowany i drinki. Bardzo przystępne ceny w porównaniu do innych miejsc. Nie było zbyt tłoczno, ale bylismy bardzo zadowoleni...i wrócimy wkrótce. Również bardzo czyste toalety! : - )Więcej\nMój syn jest pomysłem kręgle i ogólnie uważam, że kręgle dość podejrzana i pełen gości. Ten jest rzeczywiście bardzo ładne, dobrze rozplanowany, wygląda niedawno odnowiony. Personel był bardzo przyjazny i pomocny. Karaoke pokój wyglądał warto odwiedzić następnym razem!\nCzęść jelenie i najlepsze było to, że pracownicy\nTo było 11 funtów za dwie gry, w których jest OK. Przyjazny personel, przyjazny i pomocny. Pasy nie było źle, ale ciągle dając jeden z naszej grupy dodatkowe piłki za koniec! Ceny napojów bardzo dobre. Gry zręcznościowe wyłączony sposób przed zamknięciem, a szkoda, gdyż chciałem...spróbować szczęścia na mój quiz maszyny. a toalety przydałoby się trochę więcej uwagi.Więcej\ni kul przydałoby się trochę odnowienia jak wyglądają trochę podupadły. Pracownicy byli przyjaźni i gościnni. czy to miejsce może być zrobione, to byłoby to o wiele bardziej przyjemne miejsce, ale to z pewnością nie jest najgorszy!\nJa i moja rodzina miała bardzo udany w Harlow miski, pracownicy byli bardzo mili i pomocni, a ich ceny są świetne. Jedzenie było smaczne i na pewno odwiedzę ponownie wkrótce\nZobacz 7 hoteli w pobliżu.Zobacz 158 restauracji w pobliżu.Zobacz 68 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Harlow Bowl.


Lustro: marca 2019\nKtoś z sukcesem usiłował nadać przestrzeni kształt kolonialnej posiadłości z wielkimi łukami pomiędzy pomieszczeniami, z dwuskrzydłowymi drzwiami, z boazerią, bronią myśliwską i trofeami na ścianach, z wielkim, ręcznie malowanym globusem utkanym w mahoniowym kagańcu tak starym, że miotełka od kurzu drżała na samą myśl, że ona taka płocha i wiotka. W kącie, ukryty przed księżycową poświatą stał fortepian. Emerytowany i zasłużony. Kość słoniowa ze starości pożółkła, wyszlachetniała, a wspomnienia wypielęgnowanych szlacheckich dłoni mogły wypełnić nawet najdłuższe wieczory, kiedy kominek pożerał szczapy wysezonowanego drewna. Tu nikt nie bawił się z brzozową szczapą, której pochopność nie pozwalała nacieszyć się ciepłem. Tu paliło się buczyną, dębiną, jarząbem i głogami. Drewnem twardym jak stal i trudnym do ugryzienia zębem siekiery, kiedy wiatr przegna soki w polana. Brzozą można było najwyżej rozpalać.\nCzasami, kiedy wyraziła kaprys, żeby ogień rozgorzał aromatem wkładało się żywiczną szczapę sosnową specjalnie w tym celu trzymaną w drewutni. Niekiedy wystarczyło jedną ze ścian kominka wyłożyć od zewnątrz kilkoma świeżo ściętymi polanami, żeby płonący dąb rozjuszył sosnowe soki, aż zaskwierczą cieknąc jantarem niedojrzałym, pachnącym… lubiła myśleć, że pachnącym nią. Jej pragnieniami, których nie miała odwagi opowiedzieć nikomu. Tylko dla siebie chowała chwile, półświadomie palcami podkręcanych marzeń, sprawiających, że skóra fotela ssała jej wilgoć bez umiaru. Ciężkie, drapowane kotary odcinały ciekawość świata, a służba nie śmiała nawet przy drzwiach stanąć bez wezwania. Jedna z pokojowych usiłowała kiedyś zaspokoić ciekawość, lecz kamerdyner wywlókł ją bez prawa powrotu nim ucho do dziurki od klucza przyłożyła. Od tamtej pory nikt nie śmie zakłócić jej intymności bez wyraźnego wezwania. A mosiężny dzwonek milczał jakby mu serce pękło.\nMiała wszystko, czego mogła chcieć… Prawie wszystko. Podkuliła nogi obejmując samą siebie ramionami. Skarpety z owczej wełny były grube niemalże jak zimowe buty. Marzła. Nie potrafiła nic na to poradzić, że marzły jej stopy i ich rozgrzanie zajmowało jej długie godziny. On… - zamyśliła się sącząc różowe, niezbyt mocno schłodzone wino – on potrafił rozgrzać nawet jej stopy. I to zanim wziął w usta palce jej nóg, które flirtowały udając, że szykują się do ucieczki, albo straszyły, że podrapią do kości każdego śmiałka. On śmiał się cicho i ssał te palce każdy z osobna i wszystkie razem, a one płonęły wraz z nią. Od samego wspomnienia myśli zaczęły jej zabarwiać policzki, a na fotelu zakwitła pożądaniem wilgotna róża. Nie potrafiła dłużej udawać.\nOdłożyła kryształową lampkę na stolik stojący uczynnie pod ręką i sięgnęła pod jedwab. Żeby ten jedwab cokolwiek krył musiałaby mieć dwanaście lat i piersi, które dopiero zaczną myśleć o kobiecości. A przecież piersi miała większe, niż jedną dłonią objąć mogła. Teraz drapały zieleń jedwabiu szukając wiśniowej, sterczącej jednoznacznie szorstkiej pestki. On… gryzłby ją aż jej oczy schowałyby się w mgłach, a paznokcie zatonęły w prześcieradle, skórze jego pośladków, czy w czymkolwiek, co w nie wpadłoby. W czas bez rozumu. I żadną wolą nie da się zapanować nad ciałem. To czas tryumfu cielesności i lizanie ran zostawić trzeba na później. Oblizała wargi i na palcach poszukała smaku krwi. On miał krew słodką, jasną i ciepłą. Najbardziej smakowała jej wtedy, kiedy miała dłonie pełne bukietu uniesienia – jej i jego. Gdy stygł po eksplozji jej ciało wciąż trwało w erupcji i płonęło od wewnątrz rozsiewając woń spełnienia. Palcami wybierała z siebie pomieszane aromaty ich uniesienia i doprawione kroplą krwi zlizywała bezwstydnie patrząc mu w oczy.\nPalce były suche. Nie zdążyła nakarmić ich nawet własnymi składnikami koktajlu. A przecież czuła, że dziś jej aromat jest najintensywniejszy. Zew daremny, który ją oszałamiał i obezwładniał. W taki dzień czuła się samicą, której pożądanie musiała zaspokoić, ale on… Nie było go tu i klęła w myślach głupotę, która pozwoliła mu pojechać samotnie i zostawić ją tu, pośród tych antyków, trofeów, pamiątek rodzinnych, które beznamiętnie towarzyszyły jej gorączce. Znów sama. Kolejny wieczór, kiedy za jedyne towarzystwo będzie miała własne palce. Twarz wykrzywiła się w uśmiechu brzydkim, jakiego nie pokazałaby na zewnątrz świadomie. Zwierzęcy, szczery i egoistyczny bez reszty. Obnażający zęby. Ogień trzeszczał uspokajająco, zimne stopy usiłowały schronić się pod pośladki.\nWygnała je precz. Obie. Wygnała na oba oparcia i siedziała teraz niczym na ginekologicznym fotelu. Jedwab podwinął się aż ponad pępek i delikatnie pływał w falach ciepła bijącego od kominka. Ostatkiem woli zdjęła skarpety. Dotyk stóp ją sponiewierał. Gotowa była żebrać o jego obecność. Zbyt mocno zanurzyła się we wspomnienie, co on robił z tymi stopami. Opuszkiem nakreśliła kółko na wierzchu stopy i usta nie utrzymały jęku. Biodra uniosły się szukając nieobecnego. Mokre miała całe pośladki. Nie sądziła, że może tak przeciekać, ale znała własny smak za dobrze. Ostry, cierpki jak niedojrzałe jabłko, albo lekko osolony grejpfrut. Palce minęły pułapkę pępka i zdawały się sunąć po skórze szybciej, niż po jedwabiu. Zamknęła oczy i wzięła siebie samą. Tylko on znał ją lepiej i pozwalała mu na to, czego samej sobie zabraniała.\nWsunęła palce w siebie i pozwoliła ciału zadrżeć. To koniec. Nie znajdzie w sobie sił, żeby wyjąć tę dłoń z ukropu. Nie zanim minie granice rozumu. Nozdrza i oczy rozwierały się ponad miarę, oddech zwariował i brał wielkie hausty na zapas, jakby spodziewał się niedoborów. Upiła się tlenem pompowanym pospiesznie. Gryzła drugą dłoń, żeby nie wyć. Była czuciem. Pozostałe zmysły straciły jakiekolwiek znaczenie. Świat falował i wirował wciąż szybciej, opanowała ją kosmiczna nieważkość. Świat rzeczy zniknął gdzieś w dole i znalazła się w przestrzeni neuronów spragnionych i bezwstydnych. Palce szukały wciąż głębiej pokrywając się lepką żywicą eliminującą tarcie. Krzyknęła. Krzyknęła, bo tego krzyku zatrzymać się nie da. Równie dobrze monsun mogła próbować zatrzymać tą dłonią w usta wsadzoną. Krzyknęła i zwiotczała w fotelu. Przynajmniej stopy miała już ciepłe. Może nawet na cały wieczór.\nZ ust ciekła jej ślina, której nie upilnowała. Spłynęła gdzieś koło ucha i łaskotała w szyję. Chyba ścierpły jej nogi, bo poczuła na kolanie mrówki. Nie wiedziała, czy chce już wracać do rzeczywistości. Nieważkość kusiła i prosiła o jeszcze. Mrówki z kolana przeniosły się na piszczel. Chyba schodziły z niej. Ciekawe co zrobią, gdy dojdą do stóp wykrzywionych uniesieniem wysoko nad dywanem. Mrówki potrafią skakać? Uniosła dłoń, żeby powąchać. Nie przyznałaby się nawet jemu, ale smakowała samej sobie i trochę żal jej było, gdy zabierał wszystko dla siebie pozostawiając ją sterylną. Teraz, gdy była sama niemal równie zachłannie spijała nektar spełnienia. Mrówki rozbrykały się na wierzchu stopy. Dopiero co malowała tam opuszkiem drobne kółeczko, które ją uwiodło i porwało w objęcia. Mrówki potrafią obwieść kółko? Tak dokładnie?\nMyśl była tak niedorzeczna, że otworzyła oczy szerzej niż płynąc na falach uniesienia. Uniosła głowę. Mały palec u nogi skrył się w czymś ciepłym i miękkim, a zaraz za nim dołączały następne. Mrówki? Pokąsały ją tak, że traci czucie i stopy pieką ogniem? Oczy szukały świata z którego uciekły najdalej, jak tylko można. W mrugającym świetle płonących, dębowych chochlików połyskiwała miedziano-ruda, pokręcona w niesforne loki fryzura… Sięgała właśnie palucha, żeby nim zawładnąć. Tylko on wiedział, że to ostatnia rubież obrony, która padła jak tajga pod wpływem uderzenia meteoru. Biodra znów się uniosły, a głowa opadła na fotel…\n- Jesteś wreszcie… Dlaczego tak późno? – szepnęła, a potem świat się skończył.\nAutor: oko o 31 marca 14 komentarzy:\nAutor: oko o 31 marca 8 komentarzy:\nAutor: oko o 29 marca 8 komentarzy:\nPani o włosach oprószonych miedzią zdawała się być odziana w letnią sukienkę, która przy drugim rzucie oka okazała się być krótkimi spodenkami z materiału tak delikatnego, że nawet brak wiatru potrafił nimi wstrząsnąć. Może to ciepło stygnących w bezruchu pośladków unosiło się w prądzie termicznym umykając pod niebiosa pośród dyskretnego furkotania falban? Nie mam pojęcia. Pani stała dość bezradnie i tylko czarne rajstopy drobiły nieznany mi taniec, lecz w końcu i one weszły do secondhandu. Być może zmarzły i za ostatni grosz zapragnęły wtulić się w już nieużywany len, czy bawełnę. Miłośnik Puszkina podśpiewywał tymczasem a capella do własnego kotleta i adorował szczupłą barmankę sugerując, żeby restauracja zrezygnowała z dwóch stolików na rzecz pianina, na którym zamierzał wygrywać czastuszki. O dziwo altruistycznie sugerował stolik, przy którym ćwiczył wokalne popisy, choć do wstawania było mu jeszcze daleko.\nAutor: oko o 28 marca 13 komentarzy:\nAutor: oko o 28 marca 8 komentarzy:\nAutor: oko o 24 marca 29 komentarzy:\nAutor: oko o 23 marca 18 komentarzy:\nAutor: oko o 23 marca 25 komentarzy:\n- Mam zbyt małe dłonie – pomyślał – zbyt małe, żeby w nich trzymać przyszłość. Wcale nie nadają się do tego, żeby chociaż myśleć o ciągu dalszym i następstwach. Ledwie wystarczają, żeby udźwignąć teraźniejszość.\nŁopata z bukowym styliskiem milczała zawzięcie. Trudno wymagać czegoś więcej, kiedy buczynę ścięto wystarczająco dawno, żeby drewno wyschło na pręt o twardości żelaza. Chwycił je, chociaż obiecywał sobie odpoczynek, a jednak ogrom roboty zdawał się wymuszać na nim kopanie do utraty wzroku. Dopiero, kiedy czarne ćmy gęsto fruwały mu pod powiekami, a z czubka nosa kapał pot ciężki jak łzy nieszczęśliwego dziecka pozwalał sobie na chwilę przerwy. Okolica uspokajała się wtedy potłuczona na okruchy dźwiękiem grubego żwiru droczącego się z sercem łopaty. Hałda żwiru wciąż była wyższa od człowieka i ograniczała widnokrąg do czubka nosa i paru chmur przeskakujących bez wysiłku nad tą zawalidrogą.\nDziobnął bez przekonania czekającą na niego hałdę, a z góry hałaśliwie zaczęły się staczać różnokolorowe otoczaki. W zasadzie chyba powinien ją rozkopywać od góry, bo przecież i tak miał tę drobnicę rozciągnąć szerokim pasem w chrzęszczącą alejkę, po której żadna kobieta w delikatnych butach nie przejdzie, a i nie każdy facet odważy się skorzystać z takiej drogi. Za to każdy, kto spróbuje będzie słyszalny na kilometr i nawet głuchy pies go wykryje. Oparł nogę o stok hałdy i grzechoczącego drobiazgu przybyło. Wbił trapera mocniej i usiłował przenieść ciężar ciała, co nie było łatwe. Musiał podeprzeć się łopatą, aby z trudem wejść na niepewny szczyt. Roztrącił butami dookoła wierzchołek i przykucnął na płaskowyżu czekając, aż rumor osuwisk wygaśnie. Dopiero teraz pomyślał, że jest spragniony i powinien się najpierw napić.\nWzruszył ramionami – będzie się mniej pocił ,a napije się kiedy już zejdzie. Rozpychał hałdę ze złością, która pojawiła się bez uzasadnienia. Ani łopata, ani hałda nie mogły być winne, więc to w nim rozgorzała podświadoma frustracja i wzięła go w posiadanie. Furia rosła, a hałda poddawała się jej, gdy stękał spychając lawiny poprzez gołoborza. Z zawziętością, jakiej w sobie nie był w stanie się doszukać sprowadził górę w niziny, nim oklapł siadając tam, gdzie skończył. Góra była już smętnym rozlewiskiem kamieni, ale widnokrąg wrócił na właściwe miejsce. Tryumf codzienności. Sąsiadka z psem równie starym jak ona wracała ze spaceru i zdawała się być podobnie zasapana i do psa i do odpoczywającego po kopaniu mężczyzny. Na klonie trzepotała schwytana pomiędzy gałęzie reklamówka, jacyś chłopcy odbijali piłkę kozłując na betonowych płytach chodnika. Wiatr przyniósł gwizd szpaków i daleki sygnał karetki. Znowu ktoś wymaga wsparcia…\nZnów popatrzył na swoje dłonie. Już nie były takie nieskazitelne. Nie wiedział kiedy łopata zdarła mu z dłoni pęcherze i pojawiło się osocze zbierające kurz tak dokładnie, że zatarło nawet linie papilarne. Szczęściem koniec było już widać. Teraz trzeba było już tylko rozciągnąć alejkę pomiędzy przygotowanymi krawężnikami. Szeroko, żeby nie dało się ominąć dłuższym krokiem ciągnął się pas ze trzy metry szeroki. Kamienia zabraknie na pewno, ale na dzisiaj ta hałda, to koniec możliwości. Rozciągnie i wyrówna grabiami, a reszta będzie czekała na następny transport. Brnął tą alejką sapiąc jak lokomotywa. Żwir zachowywał się niemal tak samo, jak suchy piach na wydmach pustynnych. Pętał nogi i odbierał apetyt na pośpiech. Zostawało żmudne parcie do przodu pełne dźwięków trących o siebie kamieni. Tylko styropian na szybie brzmi gorzej. No… może jeszcze dźwięk syreny strażackiej pośród nocnej ciszy i hamujący gwałtownie pociąg.\nZmierzchało. Wyrównywał grabiami drogę dla księżyca, kiedy ząb grabi zaczepił o coś schowanego pośród kamieni. Szarpnął mocniej, aż rękojeść grabi zrosił kolejnym zerwanym bąblem pełnym ciepłego płynu. Zaswędziała obnażona skóra, a na wierzch wytoczyło się coś czarnego i bezkształtnego. Schylił się, bo ciekawość wygrała ze zmęczeniem i wziął w rękę. Poczuł, jak do zmaltretowanej dłoni zaczyna się kleić wierzchnia warstwa znaleziska, więc odrzucił to z odrazą. Ciekawość musiała się poddać i rzecz zostawiła na dłoni brudne, tłuste kleksy, które zapewne zmyć będzie trudno. Wzruszył ramionami i było to wszystko, na co było go stać obecnie. Poczucie obowiązku kazało dokończyć pracę, więc wykonał ostatnie ruchy wiedząc, że jutro nie znajdzie w sobie energii. Alejka lśniła przyszłą świetnością gdy szedł do domu pod ścianą zostawiając narzędzia. Jeszcze ze trzy transporty i skończy. Fosa z kamieni na sztych głęboka zamknie się wokół domu i tylko drewniany most stanowił będzie bezpieczną drogę. Most nad kamienną rzeką, płynącą również pod nim.\nKląć zaczął dopiero wtedy, kiedy się okazało, że nie może doszorować rąk szczotką. Nawet pasta BHP, która pomaga zmyć niemal wszystko, łącznie ze strupami radziła sobie z wielkim trudem. Nie znalazł w sobie samozaparcia na tyle, żeby zedrzeć ten brud wraz z naskórkiem, więc się poddał i wytarł ręce w jakąś koszulkę przewidzianą do wyrzucenia. Kiedy siedział już ze szklanką dobrze schłodzonego piwa nawet w mroku widział plamy na ręku. Nie chciało mu się zapalać światła, więc siedział tak słuchając muzyki fundowanej mu przez nastolatkę mieszkającą po sąsiedzku. Nie znał tej muzyki, ale potrafił jej słuchać. Nauczyła go własną wytrwałością. Słuchała głośno, przy otwartym oknie, a ta jedna płyta zdawała się nie mieć końca, ani zmiennika. Nucił cicho melodię śpiewaną w nieznanym mu języku i chyba czekał na tę, którą sobie upodobał. Jeszcze dwa kawałki muszą przelecieć, zanim doczeka. Pomiędzy utworami była chwila ciszy. W sam raz na łyk piwa i wyprostowanie nóg. Na zamknięcie oczu. Zrobił to odruchowo. Nim zabrzmiały nieśmiałe pierwsze dźwięki kolejnego utworu pod powiekami zaczęło się coś jątrzyć.\nNie mógł skojarzyć co go zaniepokoiło, lecz odebrało przyjemność słuchania muzyki i radości z zimnego piwa. Gdzieś daleko pękła butelka na ulicy i ktoś bełkotliwie pomstował na szpetny los, aż zbudził jakieś ptaszysko szamoczące się teraz w ciemności. Wreszcie skojarzył – to brudne, kiedy je rzucił wydało metaliczny dźwięk. Dopił piwo, i chociaż był w samych slipkach wyszedł przed dom. Boso. Po trawie, to nie kłopot. Gorzej, że musiał przejść przez tę świeżo ułożoną rzekę. Wrócił po latarkę i założył gumiaki stojące w szopie gospodarczej. Trudno o bardziej wyszukany strój slipki i gumofilce. Szczęściem nów zapewniał maksimum intymności, a latarką mógł oślepić ciekawskiego intruza. Nie szukał długo. Kłąb czarny i tłusty leżał nieopodal jałowca i szczęściem nie wtoczył się pod spód, bo w tym stroju zapłaciłby za każdą próbę jego wydostania krwawymi pręgami. Przezornie schwycił kłąb brudną ręką i potelepał chwilę nasłuchując. Jakaś spóźniona taksówka zakłóciła spokój i musiał powtórzyć. Nie pomylił się – coś było w środku.\nPoszedł do szopy po nóż i rozcinał szmaty nasączone smołą, czy czymś podobnym. Pod pierwszą, zetlałą warstwą była kolejna. Gdy dotarł do puszki okazała się być zalutowana. Zostawił pocięte szmaty w szopie, a z puszką wszedł do kuchni. Otwieracz do konserw poradził sobie bez trudu, choć uświnił się tak, że pewnie łatwiej nowy kupić, niż stary doczyścić. Nieważne. Ze środka wypadł drobny, brązowy rulon i coś nieforemnego. Czarny od śniedzi łańcuch ze srebra dźwigał w uchwycie zielony kamień mieniący się w świetle kuchennej lampy i malujący na stole równie zieloną plamę. Rulon okazał się być papierem brązowym ze starości i kruchym. Widać było, że jest wypełniony pięknym kaligraficznym pismem wciąż doskonale widocznym. Odsunął biżuterię, zajmując się papierem. Bał się, że go połamie, więc włączył czajnik i zagotował wodę trzymając w sitku nad parą rulonik. Kiedy zmiękł wyprostował go ostrożnie i wetknął pomiędzy kartki książki podkładając miękkie serwetki. Nie mógł się doczekać, ale chciał żeby papier wysechł. Pół godziny, może godzina… Na więcej nie wystarczyło cierpliwości. Otworzył książkę gotów żelazkiem dosuszyć ten skrawek papieru. Udało się! Pismo nie rozmyło się, a kartka zesztywniała tym razem w stanie rozwiniętym.\n„Gerdo. Czekam, aż wrócisz i nie tracę wiary. Los chce mnie wygnać i zapewne wygra ze mną tę potyczkę, jednak ja również wrócę, jeśli tylko zdołam przeżyć. Stałem wczoraj na moście Lessinga patrząc na Twój rodzinny dom przy Joliot-Curie 2. Oczyma duszy zobaczyłem Ciebie w oknie i wierzę, że wrócisz do mnie. Ja wciąż jeszcze mieszkam przy Żeromskiego, na rogu Kluczborskiej. I jak niegdyś mój ojciec każdego ranka siadam w kafejce na rogu przeczytać wiadomości przy kawie, patrząc nieśmiało przez witrynę, czy nie nadchodzisz. Obok Twojej piwnicy - tej, w której jako dzieci bawiliśmy się w podróże dookoła świata zostawiam dla Ciebie list. I medalion po matce, który przetrwał w naszej rodzinie od stuleci. Ty jesteś moją rodziną, choć nie zdążyliśmy wymienić się obrączkami. Należy do Ciebie, tak, jak ja do Ciebie należę. Mam nadzieję, że odnajdziesz ten medalion i mnie. Że życiowa zawierucha pozwoli nam wrócić w rodzinne strony. Twój Johannes.”\nAutor: oko o 22 marca 9 komentarzy:\nAutor: oko o 21 marca 16 komentarzy:\nNie miała makijażu. Nie był jej zupełnie potrzebny. Twarz miała niemal białą, a cienkie, wymodelowane kreski brwi ocieniały wielkie, smutne oczy wypełnione spłowiałym do szarości błękitem. Tylko słońce potrafiło odnaleźć w nich szmaragdowe refleksy ukryte gdzieś w zakamarkach i czekające chwil szczęścia, by eksplodować i zarazić otoczenie swoim niewymuszonym, ciepłym śmiechem. Dziwne, że nawet wargi wydawały się być oprószone siwizną, w czerwieni rozcieńczonej na granicę pomiędzy różem i fioletem, choć przecież nie było zimno. Nie tak, żeby mogły zmienić kolor broniąc się przed mrozem.\nKobieta paliła papierosa równie beznamiętnie, jak patrzyła się na ścianę. Nie wiem, co w niej widziała – zwykła, pokryta tynkiem tak dawno, że farba już się jej nie trzymała i gdyby nie graffiti wulgarne i kilka pęknięć, mętniałaby szarością do zapomnienia. Jej wzrok pasował do tej ściany, jakby pochodziły z jednego kompletu. Ściana, o którą się opierała nie była lepsza. Ona też chwile świetności miała za sobą i łapczywie spijała ciepło z kobiecego ciała. Bez końca kradła drobne ziarenka i okruszki tak niepostrzeżenie, jak tylko się da, żeby jej nie spłoszyć. O ile to w ogóle było możliwe, ponieważ kobieta wydawała się wrosnąć w ścianę dożywotnio.\nPo twarzy przebiegała jakaś podskórna burza, fala tsunami sięgająca najskrytszych myśli i ledwie widoczną zmarszczką szukała ujścia i brzegu. Usta konwulsyjnie zaciśnięte pilnowały, by żadna obelga, ni słowo niedyskretne nie opuściło głowy, nie zdradziło się obecnością i nie dojrzało znaczeniem, które tak łatwo potem zdeprawować, obarczyć jarzmem winy i nimbem pogardy, jak aureolą osaczyć aż do szaleństwa. Do linczu. Pośród chłosty wielu cudzych, płonących słów tak łatwo zadzierzgnąć pętlę i stygmaty wyryć na ciele i duszy tak głęboko, że do sądu ostatecznego dotrwają, a może i mękę wieczystą przeżyją.\nPapieros był zbyt krótki, nawet wtedy, kiedy podpiął się pod kolejnego i następnego. Zbyt słaby. Żar wybuchał cyklicznymi erupcjami pośród milczenia zafrasowanego, zajętego sobą, obojętnego na otoczenie. Potrafiło zignorować szczenięcą radość i nachalny wzrok nie pierwszej świeżości obejmujący jej sylwetkę niewypowiedzianą, lecz doskonale widzialną wizją śliniącą się pośród niepełnej harmonii zębów zużytych przedwcześnie. Wszystko, co wokół chciało zwrócić uwagę kobiety rezygnowało w obliczu niewzruszonej, nieskończonej obojętności. Psychiczna nieobecność zostawiła ciało wraz z jego potrzebami pozwalając mu trwać w otoczeniu odruchów i wyuczonych gestów, choć bez świadomości.\nŚwiadomość zanurzyła się w to ciało i zabłądziła we wnętrzu nie mogąc odnaleźć drogi powrotnej. Chyba próbowała wydostać się przez oczy, bo nawilgły tak mocno, że ryły bruzdy w policzkach kanciastymi, słono-gorzkimi łzami, które zdawały się krwawić, kaleczyć gładką niegdyś skórę twarzy. Płynęły meandrami nieoczywistymi, łącząc się na brodzie, żeby skoczyć w przepaść niepojętą i roztrzaskać się na kolanach, albo na czubkach butów. Te, które miały mniej szczęścia padały na podłogę wzbijając miniaturowe grzyby atomowe kurzu, a fala uderzeniowa wspinała się po łydkach jak stado czarnych mrówek wiedzionych zapachem cukru. Mogłaby stać się stalagnatem, gdyby została tam jeszcze parę tysięcy lat. Wyglądała na taką, która może poświęcić chwilę swojej obojętności, żeby uzyskać podobny efekt.\nDzień splatał godziny i minuty, nadziewał je na szpikulce wskazówek i odsyłał w historię skrupulatnie układając na półkach, jakby chronologicznie miał znaczenie ten niepojęty bezruch. Upychał sekundy i chwile, zliczał upadłe krople i oddechy, sortował i odmierzał, bo nic innego czas nie potrafił. Tylko stać obok i czekać, aż się wypełni. Aż jutro odejdzie do wczoraj, kiedyś, nigdy. A kobieta stała, jakby nie istniało żadne kiedyś – ani to z tyłu, ani z przodu. Tak stać mogą pomniki, którym nawet gołębie względy nie naruszają olimpijskiego spokoju. Tylko ten pomnik oddychał. Myślał i choć z trudem można było to odkryć, to przecież żył! Bezczynnie i bezmyślnie, ale żył.\nNiewiele brakowało, a i czas zniechęciłby się widząc jak jest ignorowany, jak zbędny, ale przebierał nogami licząc, że w końcu coś się zmienić musi. Był wytrawnym „czekaczem” – potrafił zamienić drzewo w węgiel, żywicę w bursztyn, a trylobity w pokłady wapienia. Wieczne miasta w gruzy obracał i imperia niezwyciężone sprowadzał do parteru, a tych zadufków niezliczonych, których w niebyt odprowadził to i zliczyć się nie da. Czemu więc płacząca kobieta miałaby go pokonać? Całe jej życie było okamgnieniem, tylko tu, przy tym murze rozciągnęła teraźniejszość w coś na kształt nieskończoności.\nBól wymaga czasu. Dużo. Bez ograniczeń. Czas jest jednym z niewielu wspólników, których można dopuścić, ale czas musi się dostosować do potrzebnego rytmu. Wczoraj miała wybór. Być może i jutro będzie go miała. Ale nie teraz. Teraz ma swoje myśli dla samej siebie i swoje ciało pozbawione wczoraj. Brutalnie osamotnione, pozbawione treści i znaczenia. Wczoraj miała wybór i nim nastało teraz podjęła decyzję, z którą przyjdzie jej żyć. Wybrała jutro takie właśnie i nawet, jeśli była przekonana, to jednak wciąż nie jest pewna jakimi ścieżkami potoczy się los. Moneta wirowała w powietrzu, by upaść w kurz rozstajów, a grawitacja nie pozwoliła chwili na wieczność oczekiwania. Wybrała samotność.\nWczorajsze bliskości odepchnie milczeniem o tajemnicy, wspólnik już wcześniej uciekł, a ona… Postanowiła zostać sama. Podjęła decyzję. Pośród krwi i bólu. Nie chciała się dzielić. Nie umiała. Nie mogła. Nie wie. Nowe wydawało się ciężarem tak wielkim, że trudnym do udźwignięcia. Wybór? Miała? Już nie. Samotność wepchnęła się w jej ciało zanim tamto istnienie zdążyło ją opuścić. Mądrych nie było i już nie będzie. Tej samotności nie da się wyskrobać, wywabić, wyplenić. Ona tam zostanie do śmierci. Dziwne – musi się od nowa uczyć żyć, choć pozornie jest tak, jak było. A gdyby… Zawsze jest jakieś gdyby… Gdyby wybrała inaczej? Też musiałaby się uczyć. Tyle, że wtedy uczyłaby się żyć za dwoje. Samotność i tak wymościła sobie w jej głowie gniazdko wygodne. Wybrała… Samotność wybrała ją właśnie. I teraz gapi się w ścianę, bo jej się nie spieszy już nigdzie. Gapią się we dwie – ona i samotność. Tylko czas im się przygląda gryząc pazury do krwi. Ruszą się kiedyś. Zaklną i ruszą. Kiedyś…\nAutor: oko o 20 marca 19 komentarzy:\nPani nie była tak całkiem niepozorna, tylko towarzysz, którego pod ramię się trzymała wyglądał niczym golem. Wszystkie wymiary miał słuszne, albo nawet monumentalne. Kolos współczesny. Myśli zaczęły wiosenne harce i zanim pani skończyła szczebiotać golemowi własne pragnienia, już widziałem ich we wspólnym łożu, gdy pośród północnej ciszy golem jedną ręką przyciąga panią nie całkiem mizerną i kolanem ją przykrywa jak własną, tym samym oddech jej odbierając bezpowrotnie. Od samej myśli mnie zatchnęło, więc poszedłem do swojej codzienności, gdzie na skraju trawników przycupnęły nieśmiało fiołki intensywnie fiołkowe i pachnące jak grzech pierworodny. Jakaś brzoza uschnięta oparła się na wiązie, topole syte jemiołowymi bombkami pękają pod wpływem wiatru, jakaś robinia sterana życiem popękała zupełnie w pasie i ktoś litościwie wypełnił ubytki pianą montażową. Pierwsze forsycje wyciągają żółte oczka w stronę kapryśnego słońca, na tawułach biało-fioletowe kulki większe niż ciemnoczerwone na irgach. Widać, że zima skromna była, skoro irgi nieogryzione do czysta. W Rzece tańczą jakieś skoczne tańce rozbrykane ryby w srebrnych kolczugach, a sroki patrzą zazdrośnie kołysząc się na wątłych szczytach drzew. W pustce gałęzi mieszkają zeszłoroczne gniazda, które lada chwila zasiedlą pisklaki. Oby tak było.\nAutor: oko o 18 marca 38 komentarzy:\nChciwie uzurpuję i zawłaszczam. Wdrapuję się na piedestał, z którego dopiero co strąciłem jakiegoś nieudacznika. Z procy ustrzelony, znienacka spadł i połamał nogi. Więcej nie będzie zakłócał. Wspinam się, bo z wysokości dalej można sięgnąć – szerzej krzyknąć, wzrokiem napiętnować krajobraz aż po widnokrąg i strach wzbudzić w niezdecydowanych, zanim się zbuntują. Dziś biorę, bo ręce mam mocne, a serce bezwzględne. Zabiłem ojca, spacyfikowałem sąsiada, zdeptałem rówieśników, a starcom palce w oczy wraziłem, żeby zajęli się sobą. Skłóciłem kobiety, żeby nie umiały współczuć i rozmawiać, żeby pomawiały samice i samców, podejrzewały o niegodziwości. Stoję. Wokół wrogość. Rządzę niepewnością. Teraz ja. Nienasycony.\nAutor: oko o 16 marca 41 komentarzy:\nAutor: oko o 14 marca 20 komentarzy:\nAutor: oko o 13 marca 19 komentarzy:\nAutor: oko o 12 marca 45 komentarzy:\nAutor: oko o 11 marca 23 komentarze:\nRzeka występuje z brzegów - to niechybny znak, że zima spływa już z gór. Krzewy zielenią się, bo one zazwyczaj są mniej rozważne niż drzewa, wśród których magnolia jest największym narwańcem i z pierwszym słońcem pęcznieje w pąkach tłustych i nabrzmiałych eksplozją, która tuż-tuż. Dziewczątko w minispódniczce własne kolana oszukuje, że to nie grad pada, lecz styropian z właśnie ocieplanej elewacji się zsypuje. Kto o poranku piwa nie zdążył wypić, teraz nadrabia stojąc na moście pomimo wiatru, strącającego z drzew wielkie kule jemioły o mlecznych owocach. Kaczka ucieka przed kaczorem, lecz nawet frunąc ogląda się, czy nazbyt intensywnie sobie nie poczyna, bo kontrkandydata nie widać. Kormoran usiłuje wypatrzyć w mętnym nurcie coś jadalnego, a wrony przestępują z nogi na nogę, bo balustrad metalowa nie chce być cieplejsza, choć grzeje ją tyle wytrwałych, pierzastych stworzeń. Słońce przepycha się z chmurami ze zmiennym szczęściem. Dzień czterech pór roku. Garść wróbli chichocze w zaroślach i jeden drozd zerka na nie, jak troskliwy, starszy brat. W taki dzień kałuże nie potrafią utrzymać kształtu, bo samochody nie pozwalają na stabilizację i rozchlapują je w nieskończoność. Niektórym udaje się usiąść na kolana przechodniów i zagrzać się chwilę, choć w otoczeniu bardzo soczystych komentarzy.\nAutor: oko o 11 marca 12 komentarzy:\nAutor: oko o 10 marca 24 komentarze:\nAutor: oko o 09 marca 56 komentarzy:


Pozycjonowanie stron internetowych Stargard - cennik | Agencja SEO | Widzialni.pl\nZamów pozycjonowanie stron internetowych w Stargardzie, jeżeli chcesz przyciągnąć użytkowników szukających ofert takich, jak Twoja w wyszukiwarce Google.\nPozycjonowanie www to najskuteczniejszy sposób na pozyskanie dużej ilości odwiedzających, którzy będą realnie zainteresowani zakupem.\nPrawdopodobieństwo konwersji jest wysokie, ponieważ użytkownik sam poszukuje danych produktów lub usług, co oznacza, że planują ich zakup.\nJeśli chcesz poznać dokładny cennik pozycjonowania www w Stargardzie, skontaktuj się z nami. Zachęcamy do wypełnienia formularza – oddzwonimy nawet w ciągu kilkunastu sekund. Po wstępnej rozmowie przeanalizujemy stronę, wskażemy proponowane frazy i podamy dokładną cenę pozycjonowania. Zapraszamy do współpracy!\nSkuteczna agencja SEO podejmie się pozycjonowania strony www w mieście Stargard, jak i innych zakątkach Polski.\nPozycjonowanie strony internetowej poprawia widoczność witryny w tzw. organicznych wynikach wyszukiwania, które nie mają podpisu „reklama” lub „sponsorowane”. To właśnie tym rezultatom użytkownicy ufają najbardziej.\nNasza usługa obejmuje zarówno kwestie techniczne, jak i zawartość strony widoczną dla użytkowników.\nPozycjonowanie strony internetowej polega m.in. na optymalizacji kodu witryny, by był zgodny z wymaganiami SEO, pisanie tekstów, zbieranie odnośników do witryny oraz dobieranie i aktualizowanie fraz, na które pozycjonowanie www jest wykonywane. Proponujemy różne strategie pozycjonowania – w tym zwłaszcza pozycjonowanie szerokie dla sklepów internetowych.\nPrzykładowy cennik pozycjonowania stron internetowych w Stargardzie\n59 PLN 79 PLN 69 PLN


Filmy DVD i muzyka na DVD - JESTEM BOGIEM\nBradley Cooper ("Kac Vegas"), Robert De Niro ("Nietykalni") i wschodząca gwiazda młodego pokolenia Abbie Cornish ("Jaśniejsza od gwiazd") w mrocznym thrillerze o cenie, jaką trzeba zapłacić za chorą ambicję. Film na podstawie bestsellerowej powieści Alana Glynna "Dawka geniuszu".\nPo zażyciu narkotyku NZT Eddie Morra (Cooper) jest w stanie przypomnieć sobie wszystko, cokiedykolwiek czytał, słyszał lub widział, w ciągu doby nauczyć się każdego języka obcego, rozwiązywać skomplikowane równania matematyczne oraz oczarować swoją osobowością każdego napotkanego człowieka. Pod warunkiem, że systematycznie zażywa nieprzetestowany narkotyk.\nEddie szturmem zdobywa Wall Street, zbijając nie małą fortunę. Jego osiągnięcia przyciągają uwagę potentata Carla Van Loona (De Niro), który zaprasza go do współpracy przy największej korporacyjnej fuzji w historii świata. Ale sukces ma też swoją ciemną stronę. Eddie zaczyna być również obserwowany przez ludzi, którzy nie cofną się przed niczym, by dostać NZT w swoje ręce. Jego życie znajduje się w niebezpieczeństwie, a efekty uboczne narkotyku zaczynają zbierać swoje bolesne żniwo. Eddiemu udaje się uciec prześladowcom, niebezpiecznemu gangsterowi oraz policjantom prowadzącym oficjalne śledztwo. Mężczyzna musi jednak jak najszybciej rozwiązać wszystkie swoje problemy - jego zapas NZT ulega powolnemu wyczerpaniu.


Ołtarz Namiry z gry The Elder Scrolls V: Skyrim\n„Do NAMIRY, której Dzieła trwają na wieczność.”\nNamira znana też jako Pani Rozkładu, Wielka Ciemność– daedryczny książę i bogini głodu, bólu i biedy, kanibalizmu, pradawnej ciemności, pająków, robactwa, obrzydliwości, wstrętu i pomiotów mroku.\nNamira trzyma w pogardzie wszystko godne podziwu i wywyższa wszystko to co wzgardzone, jest patronką żebraków, których sam wygląd i zapach odstręcza. Jest zwierzchniczką kanibali, którzy jedzą martwych, rozkoszując się swym skrzywieniem. Jej wyznawcy czerpią przyjemność z bycia gardzonym przez innych, oraz kochają wszelki brud, mrok i mękę. Najmniej odstającymi od norm społecznych kultystami tego Daedrotha są wszelkiego rodzaju smakosze i obżartuchy, czerpiący radość z jedzenia, próbując uciszyć swój nienasycony głód. Pogranicznicy w swej tradycji oddają każde słabe noworodki jako ofiarę dla Namiry.\nJej dniem przyzywania jest Dzień Marukha, 9-ego Drugiego Siewu.\n3.1 Pierścień Namiry\nNamira z gry The Elder Scrolls II: Daggerfall\nNamira przyjmuje wiele form, najbardziej bazową jest postać ludzkiej kobiety, prawie że nagiej, gdyby nie wielki kawał czarnej tkaniny oplatającej ją jakby suknia, w jej towarzystwie często też pokazuje się karłowaty pokurczony czarny Daedroth z małymi różkami.\nPojawia się również w formie obwiniętego w łachmany kulawego żebraka, tak pokrytego brudem i chorobami, że nic nie wskazywałoby na jej pierwotną postać.\nPojawia się też w formię wygłodniałego olbrzymiego owada o ludzkiej twarzy, modliszych ramionach i potężnej zbroi z chityny pokrywającą ją całą od czubka głowy.\nNamira, podobnie jak inne Et'Ada została stworzona przez Anui-Ela, który powstał z nakładania się dwóch sił Anu i Padomay. Gdy Lorkhan przybył do Aurbis, wysłany przez Sithisa, zaproponował projekt stworzenia świata śmiertelnego. Namira razem z co poniektórymi z pierwotnych duchów, zdecydowała nie uczestniczyć w tym przedsięwzięciu, w efekcie zachowała całość swojej mocy i, podobnie jak inni, którzy wybrali podobnie, stała się Daedrothem.\nJedną z opowieści o Namirze jest historia o Cwaniaku, trzynastym dziecku króla Puszczy Valen, co sprawiało, że w spadku nie otrzymał prawie nic. Poszukując sławy i fortuny, napotkał na swej drodze włóczęgę, którego ochronił przed nękającymi go wieśniakami. Postać przedstawiła się jako Namira. Rozpoznał on w niej dzięi swemu wykształceniu księcia Daedr. Podążął za nią przez 33 dnie i noce, każdego dnia błagając o jej nauki, a ostatniego dnia gdy stracił głos i siły, Namira ujawniła, że w ten sposób zakończył swoje szkolenie, a tym samym pobłogosławiła go mocami posiadania szpetnej choroby, budzenia litości i bycia ignorowanym. Z początku oburzony darami, zoastał zapewniony że jego imie będzie zapamiętane w historii jako Książę Żebraków, a dzięki swym mocom nikt nigdy nie zwracał na niego uwagę, przez co posiadł sekrety wszystkich, których spotkał.\nPierścień Namiry[edytuj | edytuj kod]\nPierścień Namiry z gry The Elder Scrolls V: Skyrim\nOdzwierciedlający mroczniejszą część natury, podobnie jak jego pani, Pierścień Namiry, zadaje obrażenia atakującemu równe tym, które zadał on nosicielowi pierścienia. Odbija też część obrażeń, wliczając w to obrażenia magiczne. Jednym z ważniejszym efektów jest jednak zdolność pierścienia do dawania bonusów do kondycji i zdrowia każdemu, kto dokona kanibalistycznego aktu.\nMiędzy 3E 405, a 417, agent Ostrzy przywołał Namirę, a ta poleciłą mu zabić jednego z najstarszych wampirów Tamriel, który zdołał okiełznać swój głód krwi, nie atakując już okolicznej ludności. Fakt ten bardzo mierził Namirę, dlatego w zamian za wykonanie tego zadania jej wyznawca przekazał bohaterowi Pierścień Namiry.\nW 3E 433, kapłani Arkay rozpoczęli misję pomocy dla wyznawców Namiry zamieszkujących mroki ayleidzkich ruin Angi. Wyznawcy nie będąc w stanie zdzierżyć światła nie byli w stanie odeprzeć tych dręczycieli, więc Namira poleciła Bohaterowi Kvatch nałożyć na nich zaklęcie tłumiące wszelkie światło, pozwalając kultystom księcia wstrętu zabić kapłanów Arkaya. Za wykonanie tego zadania Namira przekazała Bohaterowi swój Pierścień.\nW 4E 201, martwi w świątyni Namiry zaczęli masowo zmartwychwstawać, wypędzając stamtąd jej, żywiących się ich ciałami, kanibalistycznych wyznawców. Zmuszeni znaleźć inne źródło pożywienia udali się do Komnat Umarłych w Markarcie, gdzie szybko zostało odkryte że umarli są z czasem znajdywani z poobgryzanymi szczątkami. Kapłan Arkay, Brat Verulus, poprosił Ostatnie Smocze Dziecię by sprawdził co się dzieje wewnątrz. Dovahkiin spotkał tam Eolę, przywódczynię kanibali, która poprosiła go o pomoc w rozprawieniu się z nieumarłymi w świątyni Namiry. Po rozprawieniu się ze zmartwychwstańcami, Eola prosi Dovahkiina by przyprowadził do niej brata Verulusa, by stał się daniem głównym na zbliżającej się uczcie. Po tym gdy Bohater spróbował jego mięsa, stał się czempionem Namiry, uzyskując jej Pierścień.\nKaplica Namiry z gry The Elder Scrolls IV: Oblivion\nNamira z gry The Elder Scrolls Online\nHerb Namiry ze sztandaru z gry The Elder Scrolls Online\nNieznana z nazwy płaszczyzna Namiry z gry The Elder Scrolls Online\n↑ Dialog z Eolą z gry The Elder Scrolls V: Skyrim\n↑ 4,0 4,1 Dialog z NPC z gry The Elder Scrolls II: Daggerfall\n↑ Dialog z Namirą z gry The Elder Scrolls IV: Oblivion\n↑ 6,0 6,1 6,2 Zadanie „Powiew śmierci” z gry The Elder Scrolls V: Skyrim\n↑ 8,0 8,1 8,2 Książę Żebraków\n↑ Dialog z Hjolfrodi Chyżą z gry The Elder Scrolls IV: Oblivion\n↑ On the Nature of Reachmen – Arthenice Belloq\n↑ 11,0 11,1 11,2 The Elder Scrolls II: Daggerfall\n↑ Zadanie „Namira's Quest” z gry The Elder Scrolls II: Daggerfall


Gołuchów: Nazwij żubra – wlkp24.info\nStrona główna Wiadomości Ciekawostki Gołuchów: Nazwij żubra\nGołuchów: Nazwij żubra\n1 października 2016 | 15:03\nMłody żubr urodzony w tym roku w Pokazowej Zagrodzie Zwierząt Ośrodka Kultury Leśnej w Gołuchowie, czeka na swoje imię. Każdy może zgłosić swoją propozycję nazwania zwierzęcia. Wybrane przez jury imię zostanie zgłoszone do Księgi Rodowodowej Żubrów, a jego autor nagrodzony i zaproszony do Ośrodka na uroczystość nadania imion.\nŻubr płci męskiej urodził się 7 lipca br. a jego rodzicami są Podusta i Pogaj. Proponowane dla niego imię powinno rozpoczynać się od liter „Po”, które wyróżniają zwierzęta pochodzące z linii białowieskiej. Jest to wymóg regulowany przez Księgę Rodowodową Żubrów. Wysoko punktowane będzie to imię, które jeszcze nie figuruje w Księdze. Wykaz imion dotychczas wykorzystanych przez hodowców TUTAJ.\nKonkurs trwa do 21 października 2016 roku.\nPoprzedni artykuł Pleszew: Na pomoc czworonogom\nNastępny artykuł Motoryzacyjne perełki w Dobrzycy i Pleszewie


Chcę Was poinformować, że od kilku dni włączona jest na blogu możliwość dodawania komentarzy bezpośrednio na stronach „Pierwsze 50 lekcji’ oraz „Kurs Cudów Online” (bez potrzeby korzystania z platformy Spreaker). Wprawdzie komentarzy tych nie będę widział (jak w przypadku Spreakera) podczas trwania audycji, ale będę mógł się do nich odnieść po zajęciach. Jeśli więc ktoś ma jakieś pytanie lub chce się podzielić swoim doświadczeniem w związku z zajęciami, można to zrobić poprzez proste dodanie swojego komentarza pod nagraniami.\nI jeszcze informacja natury technicznej: Jeśli pierwszy raz dodajesz komentarz na moim blogu, to będę musiał go najpierw zatwierdzić, zanim się pojawi. Każdy następny komentarz będzie się pojawiał od razu bez potrzeby zatwierdzania.\nJeśli chciałbyś się ze mną skontaktować, ale nie na forum publicznym, to oczywiście, jak zawsze, możesz napisać do mnie emaila na adres: rafal@przemianaumyslu.pl\nPrzemiana, przez którą przechodzisz, praktykując lekcje Kursu Cudów, prowadzi do wyburzenia tego, co – jak myślisz – wiesz. Choć ostatecznie wprowadzi cię to w doświadczenie pokoju i radości, to początkowo może wywoływać niepokój, dezorientację i lęk, gdyż odwracany jest cały twój system myślenia i postrzegania. Pamiętaj, że jestem tu z tobą – i są z tobą wszyscy twoi bracia – zapewniając cię, że nia ma się czego bać. Jeśli czegokolwiek potrzebujesz w swojej drodze, to daj mi znać.\nDziękuję, że jesteś. Czuję ogromną wdzięczność i radość, że mogę prowadzić codzienne zajęcia z lekcjami i przypominać sobie, jakim darem jest ten Kurs Cudów i oferowana w nim przemiana. 🙂\nTen wpis opublikowano w kategorii Spotkania z lekcjami Kursu i otagowano kontakt,możliwość komentowania,pomoc,spotkania z lekcjami przez Rafał W. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n← Previous Previous post: Reguły podejmowania decyzji\nNext → Next post: Wydarzenie: Warszawa, 4 lutego 2017 r.


Belownice i maszyny do recyklingu – sposób i zakres działania\nna 11 sierpnia 2019\nBelownice i maszyny do recykli...\nWśród różnego rodzaju maszyn i urządzeń do recyklingu, dużą grupę stanowią belownice i różnego rodzaju prasy pionowe. Belownice to urządzenia, które służą do sprasowania, a więc zredukowania ilości różnego rodzaju surowców i odpadów. Dzięki tym urządzeniom możliwa jest znaczna redukcja objętości materiałów wtórnych.\nBelownice umożliwiają prasowanie:\nopakowań drewnianych i wielu innych materiałów.\nStopień redukcji objętości materiałów zależy od wielkości maszyny, rodzaju materiału oraz siły zgniotu, jakie jest w stanie wygenerować urządzenie. Na przykład w przypadku foli redukcja objętości materiału może dochodzić nawet do 90%.\nDlaczego regularny serwis jest ważny?\nUrządzenia te pracują niejednokrotnie bardzo intensywnie. Brak regularnego serwisowania i wykonywania systematycznych przeglądów wpływa niekorzystnie na bezpieczeństwo eksploatacji, a także może prowadzić do szybszego zużycia podzespołów oraz częstych awarii. Duża różnorodność modeli i producentów niejednokrotnie sprawia problem ze znalezieniem serwisu. Serwisujemy większość urządzeń różnych marek, w tym między innymi Presona, Paal i Abba.\nPoprzedni postNa czym polegają badania UDT?\nNastępny wpisHydrauliczne żurawie samojezdne i przenośne


Forum Hospicjów - Światowy Dzień Hospicjum i Opieki Paliatywnej\nW październiku obchodzony jest Światowy Dzień Hospicjum i Opieki Paliatywnej. Tematem tegorocznych obchodów jest „Jesteś ważny, dlatego że jesteś tym, kim jesteś, i to do ostatniej chwili życia”.\nCelem obchodzonego co roku dnia jest:\n• podzielenie się naszą wspólną wizją, odnośnie zwiększenia dostępności opieki hospicyjnej i paliatywnej na całym świecie,\n• podniesienie świadomości i zrozumienia potrzeb - medycznych, społecznych, praktycznych, duchowych - osób żyjących z chorobą ograniczającą życie i ich rodzin,\n• zebranie funduszy na wsparcie i rozwój usług opieki hospicyjnej i paliatywnej na całym świecie.\nKluczowym działaniem w tegorocznej kampanii Światowego Hospicjum i Dni Opieki Paliatywnej jest wezwanie rządów do wysłuchania osób potrzebujących opieki paliatywnej lub uzyskania dostępu do opieki paliatywnej oraz do wspierania włączenia podstawowego pakietu opieki paliatywnej we wszystkie krajowe programy zdrowotne.\nW tym roku obchodzimy stulecie Dame Cicely Saunders, założycielki Hospicjum św. Krzysztofa w Londynie i twórczyni nowoczesnego ruchu hospicyjnego.\nW stworzonym przez nią pierwszym w świecie hospicjum obowiązuje zapisana przez Nią zasada:\n„Jesteś ważny, dlatego że jesteś tym, kim jesteś, i to do ostatniej chwili życia. Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, nie tylko by pomóc ci spokojnie umrzeć, ale też żyć aż do samej śmierci. Istotą hospicjum jest ŻYCIE, jak wszystko, co ludzie mogą zrobić i czym mogą się dzielić w ostatnim okresie swego życia, które może okazać się najważniejszym okresem.”\nOpieka nad terminalnie chorym rozpoczęta po raz pierwszy w Polsce w 1972 roku w Zespole Synodalnym Kościoła Arki Pana w Krakowie Nowej Hucie trwa do dnia dzisiejszego. Grupa parafialna, zawiązana podczas budowy kościoła, w skład której wchodzili także lekarze i pielęgniarki postanowiła bezinteresownie służyć nieuleczalnie chorym na raka w Szpitalu im. S. Żeromskiego w Krakowie, a także podjęła inicjatywę wybudowania domu hospicyjnego. W latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia nikt nie wyobrażał sobie jak wiele jeszcze można ofiarować odchodzącemu człowiekowi. W 1981 roku parafialny zespół postanowił powołać stowarzyszenie, które zostało zarejestrowane 29 września 1981 roku pod nazwą Towarzystwo Przyjaciół Chorych „Hospicjum”. Towarzystwo było pierwszym stowarzyszeniem hospicyjnym w Polsce. Następny Zespół Hospicyjny Hospicjum Pallotinum powstał w Gdańsku w 1983 roku z inicjatywy Ks. Eugeniusza Dutkiewicza SAC i prof. Joanny Muszkowskiej – Penson. Kolejne tworzone były przez lekarzy i pielęgniarki oraz osoby innych zawodów w Poznaniu, Warszawie, Radomiu, Szczecinie, Zielonej Górze, Gdyni, Lublinie, Płocku i innych miastach Polski. Wolontaryjny ruch niósł pomoc chorym i ich rodzinom ale również mówił społeczeństwu o sensie hospicyjnej służby, o tym że opieka nad chorym to nie tylko profesjonalna opieka medyczna, ale również opieka duchowa i ofiarowana obecność oraz zapewnienie o towarzyszeniu choremu do końca jego dni. To wsparcie dane rodzinie, która już od momentu nieubłagalnej diagnozy zaczyna przeżywać myśl o rozstaniu nie tylko w czasie choroby bliskiej osoby, ale także w okresie żałoby.\nLata 1990 – 1999 cechuje bardzo intensywny rozwój opieki paliatywnej i hospicyjnej w Polsce.\nLiczba podmiotów leczniczych prowadzących opiekę paliatywną i hospicyjną w poszczególnych sektorach\npubliczny prywatny\tpozarządowy\tsuma\n1989 r. 1\t-\t15\t16\n2000 r. 94\t-\t80\t174\n2006 r. 41\t30\t131\t202\n2018 r.\t90\t266\t132\t488*\n* jeden podmiot prowadzi kilka zakładów opieki paliatywnej i hospicyjnej w różnych miejscowościach – liczba zespołów realizujących opiekę wynosi ponad 500.\nW hospicjach pozarządowych ważną rolę pełni wolontariat, który daje obecność i towarzyszenie. Niesie pomoc człowiekowi ciężko choremu, by mógł godnie żyć do naturalnej śmierci. Wolontariat wspiera również rodziny w trudnym okresie odchodzenia bliskiej im osoby oraz w czasie żałoby. Wolontariusz działa w ramach zespołu opiekującego się chorym. Udział wolontariatu jest istotnym elementem opieki hospicyjno – paliatywnej.\nWolontariusz odpowiednio przeszkolony pełni następujące zadania:\n• udzielanie pomocy przystosowanej do szczególnych potrzeb ciężko chorego oraz towarzyszenie mu podczas choroby do naturalnej śmierci,\n• udzielanie pomocy rodzinom osób chorych w sprawowaniu opieki podczas choroby,\n• wspieranie rodzin chorych w okresie osierocenia,\n• propagowanie idei i metod opieki nad ludźmi ciężko chorymi i osamotnionymi, znajdującymi się w końcowym okresie życia,\n• budzenie poczucia solidarności wśród społeczeństwa z osobami będącymi u kresu życia i przywracanie kultury obcowania z chorobą i śmiercią,\n• czestniczenie w innych działalnościach prowadzonych przez hospicjum czy zakład opieki hospicyjno – paliatywnej.\nZ badań prowadzonych przez Forum Hospicjów Polskich na podstawie przesłanej przez 81 pozarządowych hospicjów ankiety wolontariat służący chorym jest prowadzony w 59 badanych hospicjach w tym w 32 hospicjach stacjonarnych. Nie prowadzi wolontariatu zajmującego się chorym 22 hospicja. Liczba wolontariuszy służących chorym jest bardzo różna od jednego do stu dwudziestu. W sumie w 2017 służyło w 59 hospicjach 1130 wolontariuszy.\nEuropejskie Towarzystwo Opieki Paliatywnej (EAPC), Światowy Sojusz Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej (WHPCA) oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie Opieki Paliatywnej i Hospicyjnej (IAHPC) działając wspólnie na rzecz wsparcia, uznania, promocji i rozwoju wolontariatu w opiece paliatywnej i hospicyjnej ogłosiły w 2018 roku „Kartę Madrycką Wolontariatu w Opiece Paliatywnej i Hospicyjnej EAPC” i postanowiły ją wdrożyć (Palliative Medicine in Practice 2018; 12, 2, 129-130).\nCelem propagowania karty jest:\n• Promowanie rozwoju wolontariatu dla pacjentów, ich rodzin oraz całego środowiska opieki paliatywnej i hospicyjnej.\n• Postrzeganie wolontariatu jako trzeciej formy wsparcia, obok opieki profesjonalnej i sprawowanej przez członków rodziny, przy uwzględnieniu jego szczególnego charakteru, pozycji i wartości.\n• Promowanie badań naukowych i modeli najlepszych praktyk w zakresie rekrutacji, zarządzania, wspierania, integracji, szkolenia i pozyskiwania wolontariuszy.\nHospicja pozarządowe niosą pomoc wszystkim ludziom, bez względu na wyznanie, poglądy, sytuację rodzinną czy materialną. Starają się również przywracać śmierci godność w świadomości społecznej, kształtować właściwą postawę wobec choroby i śmierci wśród rodzin oraz budować relacje międzyludzkie oparte na solidarności i odpowiedzialności za innych, a także propagować bardziej refleksyjne spojrzenie na życie. Nadal jednak są ludzie, którzy nie mogą skorzystać z tej opieki.\nLeczenie bólu i opieka paliatywna są obecnie dziedziną medycyny wykładaną w uniwersytetach medycznych. Zakłady medycyny paliatywnej prowadzą badania naukowe, a także kształcą lekarzy specjalistów z medycyny paliatywnej i pielęgniarki specjalistki z opieki paliatywnej.\nWypełnianie misji hospicyjnej jest możliwe tylko dzięki zaangażowaniu ludzi dobrej woli. Bez dodatkowych środków finansowych, bez wolontariuszy wspierających działalność personelu medycznego hospicja nie mogłyby w pełni pomagać chorym i ich rodzinom.\nJednakże obecnie rodzą się zagrożenia, że nowe hospicja pozarządowe nie będą powstawały. Są nimi: stała zmiana przepisów, brak personelu medycznego - lekarzy i pielęgniarek -, brak środków finansowych. Idea hospicyjna wszechstronnej troski o chorego może przestać być realizowana.


Szczepienia ochronne. Plusy i minusy - RMF24.pl\nJuż teraz słuchaj Faktów RMF FM rmf fm\nSzczepienia ochronne. Plusy i minusy\nSzczepienia ochronne. Plusy i minusy Środa, 17 września 2014 (06:01) Mimo że liczba osób zapadających np. na ospę wietrzną rośnie, to szczepienia wcale nie są coraz bardziej popularne. Rozwiewamy wątpliwości – warto się szczepić. Eksperci tłumaczą, dlaczego. REKLAMA\nSzczepienie przeciw grypie sezonowej w jednej z łódzkich lecznic\n/PAP/Grzegorz Michałowski /PAP\nWzrasta liczba zachorowań na ospę. Przez brak szczepień?\nTylko do połowy sierpnia na ospę wietrzną zachorowało w Polsce 179 243 osób – to aż 50 tysięcy więcej niż w analogicznym okresie rok temu. Sprawdzamy skąd tak duży wzrost zachorowań i jak najskuteczniej uchronić siebie i swoje dzieci przed ospą i innymi chorobami zakaźnymi. czytaj więcej\nSzczepienia budziły kontrowersje właściwie od momentu, w którym się pojawiły. Już za czasów Edwarda Jennera (odkrywcy szczepionki przeciwko ospie), czyli na przełomie XVIII i XIX wieku, zaczęły działać pierwsze ruchy antyszczepionkowe. Jak zauważa doktor Iwona Paradowska, krajowy konsultant ds. epidemiologii, ostatnie w ostatnich latach takie grupy są coraz bardziej aktywne. Częściowo wynika to z niedostatecznego zrozumienia działania szczepień i ich znaczenia w profilaktyce oraz bardzo emocjonalnego podejścia do tej kwestii - zauważa Paradowska. Zdarza się często, że rodzice po prostu nie wierzą w szczepienia na przykład dlatego, że są zwolennikami naturalnego wychowania. Argumentują takie podejście do sprawy twierdząc, że ich dzieci są generalnie zdrowe, nie były szczepione i nie chorują. Ankieta\nCzy szczepisz swoje dziecko? Tak, ale tylko zgodnie z kalendarzem szczepień\nCzy szczepisz się przeciwko grypie? Tak, co roku\nTo duży błąd - przekonuje doktor Iwona Paradowska.Tak jest do czasu, dopóki dzieci nie zetkną się z kimś, kto może zakazić. W tej chwili mamy w odniesieniu do wielu chorób okresu dziecięcego wytworzoną tzw. odporność środowiskową, więc pojedyncze dzieci nieszczepione mogą uniknąć zachorowania - dodaje ekspert. Zaznacza również, że wspomniana odporność środowiskowa istnieje tylko i wyłącznie dlatego, że większość populacji dziecięcej jest zaszczepiona. Szczepienia wskazane, ale nie zawsze\nW dużej większości przypadków nie ma przeciwwskazań, by zaszczepić siebie lub swoje dziecko. Istnieją jednak sytuacje, kiedy trzeba odstąpić od tej metody profilaktyki - jednak decyzję o tym, czy dziecko lub osoba dorosła powinna być zaszczepiona może podjąć tylko i wyłącznie lekarz na tzw. wizycie przed szczepieniem. Jeżeli pacjent jest zdrowy, bez żadnych infekcji, bez żadnych problemów bieżących, wówczas kwalifikacja jest pozytywna - tłumaczy doktor Paradowska. Dodaje jednak, że są przypadki, kiedy od szczepienia trzeba odstąpić - np. jeśli dana osoba cierpi na niektóre przewlekłe choroby. Niektórych szczepień nie można podawać m.in. pacjentom onkologicznym w poszczególnym okresie leczenia. Lekarz może podjąć również decyzję o czasowym odroczeniu szczepienia wtedy, gdy pacjent cierpi na choroby okresowe, np. infekcje z kaszlem, katarem lub wysoką gorączką. Warto jednak pamiętać, że zawsze jest to decyzja lekarza i nie należy jej podejmować na własną rękę. Obawiają się powikłań\nRodzice często obawiają się również powikłań po szczepieniach. Według Państwowego Zakładu Higieny, częstość występowania niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP) zależy co prawda od rodzaju szczepionki, ale przy szczepionkach stosowanych w Polsce, jeden NOP występuje przeciętnie raz na 10 000 szczepień.\nSzczepienia obowiązkowe. "Byliśmy zmuszani do szczepień. Powinniśmy się bronić"\nZastrzeżenia do tych danych ma jednak Justyna Socha z Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Wiedzy o Szczepieniach "STOP NOP". Jak mówi w rozmowie z nasza dziennikarką, prawdziwa skala może być olbrzymia, jednak brakuje świadomości rodziców i rzetelnego wywiązywania się z ustawowego obowiązku przez lekarzy. Ustawowa definicja NOP mówi, że jest to każdy problem zdrowotny w związku z czasowym ze szczepieniem. Związek przyczynowy może być stwierdzony po zgłoszeniu przez odpowiednie służby, ale jeśli lekarz tego nie robi, to nikt się nad tym nie pochyla. Oprócz tego rodzice przed wykonaniem szczepienia powinni się zapoznać z treścią ulotki szczepionki, gdzie są wymienione skutki uboczne, jednak wielu rodziców skarży się nam, że mimo prośby często nie otrzymują ich w przychodni - mówi Socha. Cały wywiad możecie przeczytać TUTAJ. Sprawdź: Sprawdź dywany dla dzieci na arte.pl Paweł Balinowski\nOceń tekstOcen: 1040%Na plus60%Na minus Drukuj\nTagi:szczepienia POLECAMY NewsOspa party? Ta choroba może mieć ciężki przebieg i groźne dla życia powikłania\nNajnowsze 27 lipca 2017 22:31\nŻołnierze AK będą mieć niezwykły pomnik. "Nie ze spiżu, ale elektroniczny"\nLekkoatletyczne MŚ: Swoboda i Kiełbasińska jednak pobiegną w Londynie!\nPróbowali wyłudzić pieniądze od matki dziecka chorego na nowotwór\nWładze Sardynii zdecydowały: Turyści zapłacą kary za kradzież piasku\nFestiwal w Wenecji: 21 filmów będzie walczyć o Złotego Lwa\nJarosław Kaczyński wskazał dwie "duże reformy", które chce przeprowadzić PiS\nJarosław Kaczyński: Reforma miała na celu dekomunizację sądownictwa. Prezydent popełnił poważny błąd\nNajpopularniejsze Dzisiaj, 27 lipca (07:58) Wiceminister Jarosław Zieliński miał wypadek. "Bogu dzięki, że wszyscy wyszliśmy cało"\nDzisiaj, 27 lipca (09:57) Poważny wypadek na A4. Wywróciła się ciężarówka z koparką, zniszczyła osobówkę\nDzisiaj, 27 lipca (09:49) Tragedia w wesołym miasteczku. Urwało się ramię huśtawki, wyrzucając pasażerów w powietrze\nWczoraj, 26 lipca (21:58) Kraków: Wandal zniszczył blisko 40 aut, policja publikuje film. Rozpoznajesz go?\nDzisiaj, 27 lipca (07:26) Najwyższy alert dla Gdańska. Poziom wody w zbiornikach powoli zaczyna opadać\nDzisiaj, 27 lipca (10:55)\nUcieczka 17-latka z sądu. W pościgu 2 policjantów doznało... kontuzji »\nDzisiaj, 27 lipca (09:57)\nPoważny wypadek na A4. Wywróciła się ciężarówka z koparką, zniszczyła osobówkę »\nDzisiaj, 27 lipca (07:58)\nWiceminister Jarosław Zieliński miał wypadek. "Bogu dzięki, że wszyscy wyszliśmy cało" »\nWczoraj, 26 lipca (21:38)\nOszuści mają nową nieprawdopodobną metodę wyciągania pieniędzy od starszych ludzi »


Desery przepisy | WP abcZdrowie\nDesery dla dzieci Wybierając desery dla dzieci warto wybierać te, które możemy przygotować w domu. (...) Desery - zdrowe przepisy Przepisy na zdrowe desery...\nNaleśniki to nie tylko smaczny deser, za którym przepadają dzieci. (...) Przepisy na naleśniki - przepis podstawowy Sprawdzony przepis na naleśniki posiada niemal każda pani domu.\nJakie są sprawdzone przepisy dla niemowląt? (...) Desery dla niemowląt Budyń mleczny Składniki: 8 g mąki ziemniaczanej, 180 ml mleka modyfikowanego.\nLody to wspaniały zimny deser, który został opracowany już w starożytności. Jak rozróżnić to, czy lody są warte swojej ceny i dobrze przyrządzone? (...) Feliks Kamil Gruszczyński ma nadzieję, że kiedyś i on pozna przepis...\nDeser Kuchnia turecka zna przepisy na wspaniałe łakocie. (...) Desery tureckie daje się podzielić na dwa główne rodzaje - desery mleczne oraz słodkie ciasta.\nZdiagnozowano u mnie kandydozę. Dostałem od lekarza wytyczne, ale ta dieta jest bardzo ciężka. Czy mogę zjeść na podwieczorek? Jak mogę "osłodzić" sobie życie?Witam, odpowiadając na Pana pytanie. Dieta w kandydozie to bardzo ważny element kuracji bez...\nWysypka na brzuchu u 6-miesięcznego dziecka\nWitam.Mój 6 miesieczny Synek je juz bardzo duzo rzeczy i dobrze je toleruje. Niedawno jednak dałam mu biszkopcika dla dzieci i dostał wysypke na brzuszku tak samo miał po deserku ze zbożem odstawilam.Przeszło.Wczoraj dałam mu sucharka dla dzieci od 6...\nDesery dietetyczne • Dietetyczne desery • Dietetyczny deser • Jakis deser dla osob odchudzajacych sie • Lekkie desery • Cukier i słodycze • smak słodki • Zdrowa dieta • Przepisy kulinarne • Orientalna kuchnia • zdrowie_indeks • naleśniki • Przepis na nalesniki • Placki owsiane dietetyczne • Zdrowa kuchnia • Zdrowe jedzenie • Zdrowe diety • indeks_zdrowie