Początki zawsze są trudne, dlatego aby Wam pomóc powstał ten krótki poradnik. Zaczynając swoją przygodę z ptakami trzeba odpowiedzieć sobie na początku na kilka ważnych pytań:\nGdzie i kiedy obserwować ptaki?\nJak i czym je obserwować?\nNa co zwracać uwagę podczas obserwacji?\nPo co właściwie obserwować ptaki?\nGdzie ptak lata, kiedy je, każdy ptasiarz dobrze wie.\nCzyli gdzie i kiedy obserwować ptaki?\nPtaki można obserwować w zasadzie zawsze i wszędzie. Wiele ciekawych obserwacji dokonałem stojąc na przystanku i czekając na autobus, wracając z kościoła, pracując w ogrodzie czy patrząc przez okno. Ptaki są wszędzie, chociaż są miejsca które sprzyjają spotkaniom z nimi. Każdy gatunek ma określony typ środowiska w którym czuje się najlepiej, najłatwiej mu znaleźć pokarm czy ukryć się przed niebezpieczeństwem. Trudno spodziewać się kaczki krzyżówki w gęstym sosnowym lesie, czy dzięcioła żerującego na środku rzepakowego pola. Dlatego jeśli chcemy zobaczyć dużą liczbę ciekawych gatunków musimy udać się tam gdzie jest największa różnorodność środowisk. Jeśli udamy się do lasu zobaczymy gatunki żyjące w lesie, jeśli pójdziemy w pola mamy szansę zobaczyć gatunki charakterystyczne dla tego środowiska. Ale jeśli wybierzemy się w miejsce gdzie te dwa ekosystemy spotykają się to możemy zobaczyć zarówno ptaki leśne, polne jak i takie które żyją tylko na styku tych dwóch ekosystemów. Takie miejsca nazywane są ekotonami i to właśnie w nich jest największa bioróżnorodność. Dla ptaków, tak samo jak dla ludzi ważny jest stały dostęp do wody. Dlatego nawet niewielki staw wśród pól, mały strumień w lesie czy oczko wodne będzie zachęcało ptaki do odwiedzenia tego miejsca aby się wykąpać i zaspokoić pragnienie. Ponadto jest wiele gatunków ptaków, które związane są bezpośrednio z wodą jak np. kaczki. Rzadko można je spotkać z dala od zbiorników wodnych.\nW naszym regionie do najciekawszych "ptasich" miejsc należą: Beskid Niski i Bieszczady, szczególnie tereny Parków Narodowych, Stawy Rybne w Budzie Stalowskiej i Starzawie, zbiorniki pokopalniane w Jeziórku oraz osadniki Cukrowni w Ropczycach i Ostrowie.\nWiększości ptaków swój dzień zaczyna jeszcze zanim wstanie słońce, a ich aktywność w dużej mierze zależy od pory roku oraz warunków pogodowych. W nocy większość ptaków śpi. Wraz ze wschodem, a często zanim jeszcze wstanie słońce ptaki budzą się i podobnie jak ludzie po całonocnym poście odczuwają duży głód, dlatego nie powinien dziwić fakt, że tuż po przebudzeniu jedyne o czym myślą to, jak najszybciej zapełnić swoje brzuchy. We wczesnych godzinach porannych ptaki są najaktywniejsze, później ta aktywność spada i koło południa wydaje się jakby wszystkie ptaki gdzieś znikły. Tylko od czasu do czasu słychać cichsze niż poranne - podśpiewywanie. Sporą część dnia ptaki poświęcają higienie w jakimś spokojnym miejscu. Biorą kąpiele w wodzie, szczególnie chętnie w ciepłe letnie dni. Tarzają się w piasku, w pyle, podobnie jak można to zaobserwować u kur na podwórku - w ten sposób strącają z siebie pasożyty. Czyszczą każde piórko, a w przypadku większości ptaków wodnych - smarują je tłustą wydzieliną gruczołu kuprowego. Dzięki temu pióra nie nasiąkają wodą, a krople deszczu spływają po nich jak po przysłowiowej kaczce. Czyste pióra są bardzo ważne, zbudowane z nich skrzydła i ogon są głównym środkiem służącym ptakom do przemieszania się. Oprócz jedzenia i dbania o higienę ptaki śpiewają, a robią to głównie wiosną. Wówczas przyroda rozbrzmiewa tysiącami ptasich głosów, które z daleka brzmią trochę jak bezładny chór pozbawiony dyrygenta.\nKoło południa ruch w ptasim świecie ustaje, wiele ptaków chowa się w cieniu lub szuka wody, żeby zaspokoić swoje pragnienie. Na niebie królują ptaki szponiaste, krążąc nad terenami otwartymi w kominach rozgrzanego powietrza i patrolując okolicę. Popołudniu i wieczorem, chwilę przed zachodem słońca aktywność ptaków wzrasta. Muszą najeść się tak dużo aby przetrwać całą noc, co szczególnie w mroźne dni jest bardzo trudne. Szukają też bezpiecznego miejsca na nocleg, gdzie będą mogły w spokoju zasnąć nie niepokojone przez nocne drapieżniki. Niektóre ptaki tworzą tzw. noclegowiska, czyli miejsca gdzie setki, tysiące, a nawet setki tysięcy ptaków wspólnie spędza noc, ogrzewając się wzajemnie i broniąc przed drapieżnikami. Noc jest królestwem sów oraz chruścieli, wówczas to one są najaktywniejsze. Ale oprócz nich jest też wiele innych gatunków , które są aktywniejsze o tej porze. Te wszystkie ptaki mają jedną cechę wspólną. Są bardzo skryte i dlatego trudno je zobaczyć. Sama ich obecność oraz głosy przez nie wydawane, rozlegające się wewnątrz lasu, czy na okolicznych stawach, powinny dostarczyć nam wiele emocji i nie zapomnianych wrażeń. Aby zwiększyć szansę na spotkanie z ptakami aktywnymi w nocy najlepiej wybrać się w bezwietrzne i bezchmurne noce w czasie pełni księżyca o odpowiedniej porze roku w której są one najaktywniejsze.\nPtaki można obserwować przez cały rok, a każdy kolejny miesiąc jest niepowtarzalny. Mamy to szczęście, że mieszkamy w klimacie z czterema głównymi porami roku (wiosna, lato, jesień, zima) i dwiema przejściowymi (przedwiośnie i przedzimie). Dlatego wychodząc do parku raz w tygodniu możemy zauważyć jak dynamicznie zmienia się wokół nas przyroda, a każde wyjście w teren jest niepowtarzalne. Przyroda zmienia się cyklicznie, dlatego nie można ustalić gdzie jest początek, a gdzie koniec tego cyklu. W związku z tym zacznę swój opis tych zmian od początku roku tj. od stycznia.\nStyczeń jest miesiącem w samym środku zimy. Ziemia zazwyczaj przykryta jest śniegiem, a wszelkie zbiorniki wodne pokryte są lodem. Ptaków o tej porze roku jest mało, ale warto wówczas rozpocząć swoją przygodę z nimi, gdyż te które u nas są łatwo się obserwuje. Na drzewach i krzewach nie ma liści, dzięki temu łatwiej jest je wypatrzeć. Krótki dzień i bardzo długa, mroźna noc powoduje, że ptaki są aktywne prawie przez cały dzień. Skupiają się na poszukiwaniu trudno dostępnego pokarmu. Są mniej płochliwe, gdyż nie chcą tracić energii na niepotrzebną ucieczkę. Po lasach i zagajnikach koczują mieszane stada sikor z kowalikami, pełzaczami i dzięciołami. Na polach można zobaczyć polujące myszołowy, srokosze czy żerujące stada trznadli. Warto wybrać się na niezamarzające odcinki rzek (często znajdują się one w miastach), gdyż wówczas będziemy mieć szansę zobaczenia dużej ilości ptaków wodnych np. kaczek czy mew.\nLuty choć często jest mroźniejszy od stycznia to jednak coraz częściej widać oznaki nachodzącej wiosny. Gdy tylko zrobi się trochę cieplej zaczynają podśpiewywać sikory, dzięcioły, a później też trznadle. Luty to również czas kiedy sowy zaczynają swój okres godowy. Zajmują swoje terytoria, często pohukując w nocy. Pod koniec lutego wracają też pierwsze ptaki - czajki, skowronki oraz gęsi.\nW marcu zaczyna się już robić coraz cieplej. Słoneczna, wiosenna pogoda poprzeplatana jest atakami zimy. Zaczynają kwitnąć kwiaty, do życia budzą się pierwsze owady. W tym miesiącu przypada szczyt aktywności dzięciołów. W lesie pozbawionym jeszcze liści ich bębnienie odbijając się od każdego drzewa sprawia wrażenie, że słychać je z każdej strony. Pojawiają się pierwsze pierwiosnki, zaczynają śpiewać szpaki i zięby. Na licznych rozlewiskach powstałych po śnieżnych roztopach pojawiają się stada kaczek. Nad głowami przelatują majestatyczne klucze żurawi, których klangor jest pierwszym sygnałem nadchodzącej wiosny.\nW kwietniu nawet jeśli czasem spadnie śnieg, nie jest w stanie zatrzymać wiosny, która zadomowiła się już u nas na dobre. Pojawiają się pierwsze ptaki spędzające zimę w Afryce i to właśnie one dla większość osób oznaczają, przyjście prawdziwej wiosny. A mowa tu o jaskółkach i bocianach. Pola, lasy, rzeki i jeziora rozbrzmiewają tysiącami głosów. Warto wstać o wczesnych godzinach porannych, aby posłuchać tego niezwykłego chóru. Wiele z nich buduje wówczas nowe gniazda i składa do nich jaja. Do ptaków rozpoczynających swoje koncerty w tym miesiącu należą m.in. pokrzewki i świstunki.\nMaj to miesiąc w którym wiosenna sielanka trwa w pełni. Do kraju przylatują ostatnie lęgowe gatunki ptaków. Wśród nich między innymi kolorowe wilgi i żołny, swym wyglądem przypominające raczej ptaki z terenów tropikalnych. To porównanie wcale nie jest bezpodstawne, gdyż większość członków tych rodzin mieszka w okolicach równika. Swoje koncerty rozpoczyna słowik - jeden z naszych najlepszych śpiewaków. Śpiewa nawet podczas deszczu, ale najczęściej koncertuje w nocy, próbując w ten sposób zwabić samiczki, wędrujące tak jak większość drobnych ptaków - po zachodzie słońca.\nW czerwcu wiele ptaków ma już swoje potomstwo. Wprawdzie większość z nich jest jeszcze nieporadnych i mało ruchliwych, ale to nie znaczy, że nie maja apetytu. Ptasi rodzice całe dnie spędzają na szukaniu pokarmu dla młodych, dlatego nie mają już czasu na poranne śpiewy. Niektóre ptaki jeszcze śpiewają, głównie te, które późno przylatują do naszego kraju, ale nie jest to już tak liczny i zróżnicowany chór jak wiosną.\nLipiec będący najcieplejszym miesiącem w roku, w którym zazwyczaj dysponujemy największą ilością czasu jest paradoksalnie najgorszym miesiącem na obserwowanie ptaków. Większość z nich wodzi jeszcze swoje, nie umiejące latać młode po okolicy. Starają się nie rzucać w oczy, by nie stać się ofiarą drapieżników. Wiele ptaków wodnych w tym okresie przechodzi pierzenie całkowite, tracąc przy tym całkowicie zdolność do lotu. Chowają się w gęstej roślinności wodnej. Kolorowe kaczory jakie często widywaliśmy nad rzekami, zwłaszcza w zimie teraz przypominają swym wyglądem brązowe samice. Wszelkich ptaków jest teraz nawet więcej niż wiosną, gdyż oprócz tych dorosłych dochodzą liczne młode, ale są one bardziej skryte, mniej widoczne.\nDopiero pod koniec lipca i na początku sierpnia zaczyna się jakiś ruch w świecie ptaków. Do naszego kraju zaczynają przylatywać pierwsze ptaki z dalekiej północy. Chociaż u nas jest jeszcze pełnia lata - za kołem podbiegunowym zaczyna się już jesień. Głównie są to różne gatunki siewek. W Polsce natomiast te ptaki, które wychowały już swoje potomstwo często koczują po okolicy samotnie lub tak jak w przypadku mazurków czy różnych łuszczaków dołącza do tworzących się stad tych ptaków, aby wspólnie poszukiwać pokarmu i wypatrywać nadchodzących niebezpieczeństw. Nasz kraj opuszczają jerzyki, a podobne z wyglądu do nich jaskółki , gromadzą się na wspólnych polowaniach na owady, przy czym noc spędzają w nadwodnej roślinności. Odlatują też bociany, które wcześniej tworzą zgrupowania nazywane sejmikami.\nWe wrześniu lato dobiega końca. Ostatnie ptaki wychowują swoje młode. Większość natomiast przygotowuje się do jesiennej wędrówki. Coraz częściej można spotkać hałaśliwe stada szpaków. Na niebie pojawiają się klucze żurawi. Tak jak ich przylot dla wielu ludzi oznaczał wiosnę, tak odlot na południe jest wyraźnym sygnałem, że rozpoczęła się jesień. Jesień to według mnie najlepszy czas na obserwacje ptaków, warto wybrać się wtedy na zaorane pola lub zbiorniki wodne, szczególni te z odkrytym błotnistym dnem. W takich miejscach ptaki gromadzą się, żeby odpocząć i nabrać sił przed dalszą wędrówką. Daje to nam ogromną szansę na zobaczenie tych gatunków, które nie gniazdują w naszej okolicy, często bardzo rzadkich. Wiele z nich zatrzymuje się w niespodziewanych miejscach, zaskoczonych nieprzewidywalną jesienną pogodą.\nW październiku zdarza się, że pojawiają się pierwsze opady śniegu, nocne przymrozki nie należą już do rzadkości. W tym miesiącu nasz kraj opuszczają stada kawek i gawronów lecące do naszych południowych i zachodnich sąsiadów. Ale nie na długo miasta nacieszą się ich brakiem, gdyż w ich miejsce przylatują osobniki gniazdujące na wschód od Polski, żeby u nas przezimować. Październik to czas kiedy najintensywniej wędrują drozdy oraz pojawia się coraz więcej ptaków z północy i północnego-wschodu. Jedne przelatują przez nasz kraj, nielicznie tylko zostając na zimę np. jery, wiele zaś przylatuje do Polski jak do ciepłych krajów, żeby tu przezimować. Część z nich w sezonie lęgowym skryte i mało widoczne wraz ze swoimi sąsiadami z zagranicy tworzy hałaśliwe stada, wokół których trudno przejść obojętnie. Do takich ptaków należą m.in. czyże, gile i grubodzioby.\nW listopadzie migracja już prawie ustaje. Nasz kraj opuszczają ostatnie skowronki i czajki, za to pojawia się kolejne ptaki z północy. W śród nich myszołowy włochate, jemiołuszki oraz czeczotki. Wiele z nich pojawia się u nas nieregularnie, a ich masowe pojawy nazywane są inwazjami.\nGrudzień to początek zimy. Opady śniegu, wiatr i niskie temperatury nie sprzyjają spacerom. Tym, którzy nie lubią marznąć polecam zamontowanie karmnika. Takie obserwacje ptaków dostarczą wielu ciekawych spostrzeżeń. Pozwolą też przyjrzeć się ptakom z bardzo bliska, bez ryzyka ich spłoszenia. Jednak ci którzy zdecydują się wybrać na spacer będą mieli okazję zobaczyć ptaki w malowniczej zimowej scenerii.\nNie sam sprzęt, a nasza wola zrobią z nas obserwatora. Czyli czym obserwować ptaki?\nDowiedzieliśmy się gdzie i kiedy obserwować ptaki, teraz musimy rozpatrzeć czym to robić, aby mieć z tego jak najwięcej satysfakcji. Tak jak nieodzownym atrybutem lekarza jest stetoskop, tak dla każdego ptasiarza obowiązkowym sprzętem jest lornetka. Wybór swojej pierwszej lornetki nie należy do łatwych. Na rynku dostępnych jest bardzo dużo różnego rodzaju lornetek i nie ma uniwersalnej dla każdego. Każdy ma trochę inne wymagania i preferencje. Przy wyborze odpowiedniego sprzętu należy się zaznajomić z jego parametrami. Na większości lornetek napisane są tajemnicze liczby: 8x40, 10x50, 15x60. Pierwsza z tych liczb oznacza, że obraz w lornetce powiększony jest 8, 10, 15 razy. Wydawało by się, że najlepsza był aby lornetka z najwęższym przybliżeniem. W praktyce jednak taki sprzęt często jest ciężki, nieporęczny i szybko męczy ręce. Ptaki będące małymi obiektami łatwo uciekają z kadru lub są niewyraźne. Dlatego najlepszym rozwiązaniem są te z 8 krotnym przybliżeniem do obserwacji w lasach lub parkach lub 10 krotnym na większych zbiornikach wodnych czy polach. Drugim nie mniej ważnym parametrem jest średnica przedniej soczewki. W lornetce 10x50, średnica ta wynosi 50mm. Siła powiększenia wraz ze średnicą soczewek wpływa na jasność widzianego przez nas obrazu. Aby obliczyć współczynnik jasności należy spierwiastkować iloczyn średnicy i powiększenia. Dla lornetki o parametrach 8x40 będzie to pierwiastek z 320 czyli 17,8. Dla lornetki 10x50 = 22,3. Wyniki te pokazują, że ta druga lornetka pomimo nie wiele większej średnicy daje dużo jaśniejszy obraz.\nKolejnymi ważnymi parametrami na które powinno się zwrócić uwagę są: pole widzenia oraz minimalna odległość ostrzenia. Także dla wygody lornetka powinna być lekka, najlepiej gdyby miała centralną regulację ostrości. To jaka jest lornetka zależy nie tylko od wymienionych parametrów, ale w dużej mierze od użytych materiałów. Lepsze lornetki kosztują trochę więcej, ale warto zastanowić się nad tymi z górnej półki, gdyż taki sprzęt może nam posłużyć przez wiele lat. Jeśli chodzi o kupno aparatu lub lunety to tu wybór jest jeszcze trudniejszy, takie sprzęty potrafią kosztować tyle ile używany samochód. Dlatego zakup powinien być bardzo przemyślany, a decyzja podjęta po szczegółowym zapoznaniu się z danym sprzętem lub po uzyskaniu wielu cennych porad od bardziej doświadczonych ptasiarzy.\nJak patrzeć na ptaki, żeby wiedzieć kto to taki?\nDowiedzieliśmy się, kiedy, gdzie i czym obserwować ptaki pozostaje nam tylko iść w teren i rozkoszować się ich obecnością. Ale co zrobić jeśli przestanie nam wystarczać sama obecność ptaków i zaczniemy sobie zadawać pytania: „Co to za ptak, który tak ładnie śpiewa?” lub „Co to za mały brązowy wróbel?” Wówczas zaczną się schody, bo będziemy musieli posiąść trudną sztukę identyfikacji ptaków. Ale od czego tu zacząć? Gdzie patrzeć i na co zwracać uwagę? Pierwsza cechą jaka się rzuca w oczy po dostrzeżeniu jakiegoś ptaka to jego wielkość. Określenie rozmiarów danego osobnika z pozoru wydaje się łatwe, bo jaki jest problem w określeniu, że łabędź jest duży, gołąb średni, a wróbel mały. Wielkość danego ptaka jest cechą bardzo pomocną, bardzo ułatwia oznaczenie gatunku, ale nie można ufać tej cesze w 100%. Nasze zmysły, w tym wzrok, nie są doskonałe i lubią nam niekiedy płatać figle. Dlatego należy pamiętać o kilku bardzo ważnych kwestiach. Jasne ptaki na jasnym tle np. na śniegu czy jasnych chmurach przez które prześwituje słońce wydają się mniejsze niż są w rzeczywistości, a ciemno ubarwione ptaki wydają się większe. I analogicznie podczas pochmurnych dni, czy też tuż przed lub po wschodzie słońca kiedy jest jeszcze ciemno - ciemne ptaki zdają się większe, a jasne mniejsze. Patrząc na krążące po niebie ptaki szponiaste należy również uważać, gdyż widząc dwa osobniki w pobliżu siebie może się wydawać, że jeden z nich jest dużo większy od drugiego. A prawda może być całkiem inna, my patrząc na ptaki od dołu nie widzimy odległości pomiędzy nimi, a może być tak, że jeden z tych ptaków krąży kilkadziesiąt metrów nad tym drugim, czyli jest mniejszy bo jest od nas dalej. Tak samo jak u ludzi są osoby niskie i wysokie, duże i małe, tak i u ptaków nawet w obrębie jednego gatunku są duże różnice wielkości. Szczególnie widoczne jest to u ptaków szponiastych, gdzie samiec jest dużo mniejszy od samicy, po to żeby nie konkurować z nią o pokarm. Najłatwiej oceniać wielkość ptaków porównując je do znanych nam gatunków. Widząc stado kaczek praktycznie bez trudu można zauważyć, że cyraneczki są dużo mniejsze, a cyranki tylko nieznacznie od powszechnie znanej krzyżówki. Ocena wielkości ptaka jest cechą często bardzo pomocną, ale należy do niej podchodzić z dużą rezerwą i nigdy nie oznaczać ptaka na podstawie samej wielkości.\nCiapki, plamki, kreski, czyli słów kilka o upierzeniu.\nPodobnie jak u ludzi jednym z najważniejszym zmysłów u ptaków jest wzrok. To dzięki oczom, ptaki poznają swoje otoczenie, wyszukują swoich ofiar lub wypatrują zagrożenie. Ludzkie i ptasie oko mają bardzo podobny zakres fal widzialnych, to znaczy że widzimy bardzo podobny zakres kolorów. Pozwala to nam widzieć świat bardzo podobnie i w pełni podziwiać bardzo kolorowy świat ptaków. Na co zwracać uwagę jeśli nie chcemy podziwiać tylko wyglądu ptaków, ale też wiedzieć na co patrzymy? Pomocne jest to, że wiele ważnych cech, najbardziej rzucających się w oczy, jest widocznych prawie od razu czy to u ptaka siedzącego na gałęzi czy też zrywającego się do lotu. Duży czarny krawat na żółtym tle samca sikory bogatki, czy mocno czerwone czapeczki dzięciołów często w pierwszej kolejności zwracają na siebie uwagę. Takie jaskrawe kolory mają duże znaczenie ewolucyjnie. Tylko silny i zdrowy samiec może sobie pozwolić na żywe kolory informujące nie tylko o swojej kondycji, ale też niestety zwracające uwagę drapieżników. Natomiast samice, młode osobniki, lub takie, które są chore są mniej intensywnie ubarwione.\nWiele ptaków żyjących w stadach, zrywając się do lotu ukazuje kontrastujące, jasne fragmenty upierzenia. I tak np. u zięb jest to oliwkowozielony kuper i białe skrajne sterówki, a u krzyżówki niebieski fragment skrzydła z białymi brzegami. Te sygnały widoczne tylko u ptaków znajdujących się już w powietrzu informują innych członków stada, że dostrzeżono niebezpieczeństwo i należy uciekać. W przypadku zobaczenia nieznanego nam gatunku ptaka, najlepiej jest zrobić mu zdjęcie. Gdy nie mamy aparatu, albo ptak jest na tyle nieuchwytny i ruchliwy że nie da się mu zrobić żadnej fotografii, można sobie pomóc w inny sposób. Wówczas najlepiej jest stworzyć schematyczny rysunek widzianego osobnika. I tu walory estetyczne nie mają żadnego znaczenia, rysunek może przypominać dzieło 5-latka. Ważne, żeby rysować jak najszybciej, tak aby umieścić wszystkie ważne cechy. Jeśli ptak miał jasną brewkę to należy to narysować, posiadał plamy lub prążki na piersi to też powinno się znaleźć na rysunku. Nie trzeba nawet używać kredek, wystarczy sam ołówek, a każdy kolor na rysunku wystarczy zaznaczyć i opisać słownie. Ważne, żeby to robić jak najszybciej, bo ptak może za chwilę odlecieć. Doświadczonym ptasiarzom nieraz wystarczą ułamki sekundy by dostrzec kluczowe cechy, wiedzą na co zwracać uwagę, żeby nie tracić czasu na dostrzeżenie tych elementów upierzenia, które w danej grupie ptaków nie maja znaczenia. Na szczęście ta umiejętność przychodzi z czasem. Pomocne jest właśnie sporządzanie rysunków, ale też przeglądanie różnego rodzaju przewodników czy atlasów ptaków.\nKolory nie takie ważne?\nWidziane przez nas ptaki często są daleko, schowane w krzewach, w cieniu drzew, czy na tle jasnego nieba. Słabe światło o wschodzie i zachodzie słońca, pochmurna pogoda lub bardzo jasno świecące słońce - te wszystkie czynniki sprawiają, że większość ptaków, jakie widzimy przypomina raczej czarne kropki niż to co znamy z kolorowych atlasów. Czy pomimo tego, że nie widzimy dobrze kolorów mamy się poddać i nie próbować oznaczyć ptaka? Otóż nie! Podobnie jak z daleka jesteśmy w stanie rozpoznać swojego znajomego, często po samej sylwetce czy sposobie poruszania się, podobnie jest z ptakami. Każdy z gatunków ptaków ma charakterystyczną sylwetkę i sposób poruszania się oraz typowe dla danego gatunku zachowania.\nZacznijmy od sylwetki. Każdy ptak posiada dziób, głowę i szyję, tułów, skrzydła, nogi i ogon. Są to te elementy ciała ptaków, na które powinniśmy zwracać uwagę. Patrząc na dziób powinniśmy spróbować zauważyć, czy jest on długi jak u bociana, krótki jak u sikorki, prosty jak u czapli czy zakrzywiony jak u jastrzębia, spiczasty jak u rybitwy czy może płaski jak u łabędzia, gruby jak u wróbla, a może bardzo cienki jak u pliszki. Oczywiście ptaki mogą mieć różne kombinacje tych cech, a to jaki dany gatunek ma dziób odzwierciedla to czym się żywi.\nPatrząc na głowę i szyję powinniśmy zwracać przede wszystkim na ich długość i to jak bardzo wystają poza korpus. Od kształtu tułowia i głowy w dużym stopniu zależy to czy ptak wydaje się smukły, czy raczej przysadzisty. W niektórych przypadkach ma też znaczenie kształt i wielkość głowy, szczególnie w stosunku do innych części ciała.\nSkrzydła, będące głównym narzędziem służącym ptakom do poruszania się są również bardzo zróżnicowane. I podobnie jak dziób, ich budowa odzwierciedla tryb życia. Patrząc na skrzydła ptaków w locie, należy zwrócić uwagę nie tylko na ich długość i szerokość, ale przede wszystkim na kształt. Skrzydła mogą być tępo zakończone jak u myszołowa, ostre jak u jaskółek, deskowate jak u bielika, czy klinowate jak u kukułki. Oprócz samego wyglądu skrzydeł przy wielu gatunkach, szczególnie szponiastych, ważne jest ich ułożenie względem ciała. I tak np. błotniaki podczas szybowania mają skrzydła uniesione wysoko w kształt litery V, myszołowy unoszą skrzydła tylko nieznacznie, a trzmielojady maja je opuszczone.\nInnym ważnym narządem służącym do poruszania się są nogi. Ptaki, które często spędzają czas na ziemi, a w razie niebezpieczeństwa rzadko wzbijają się w powietrze, tylko starają się uciec chowając w gęstej roślinności, maja nogi grube i mocno zbudowane jak np. bażanty. Te gatunki, które żerują chodząc w wysokiej trawie, czy na podmokłym terenie mają nogi długie takie jak np. bociany, czaple czy pliszki. Ptaki z krótkimi nogami często poruszają się po ziemi wykonując niewielkie podskoki tak jak wróble, czy drozdy. Oczywiście nogi ptaków nie służą tylko do chodzenia. Nogi ptaków drapieżnych zakończone są szponami pomagającymi w chwytaniu ofiar, a ptaki wodne mają błony między palcami ułatwiające pływanie.\nI na koniec został nam jeszcze ogon, który może być krótki lub długi, szczególnie u ptaków cechujących się dużą zwrotnością takich jak krogulec czy kos. Poza jego rozmiarem ważny jest też jego kształt, który najlepiej widoczny jest u ptaków w locie. Ptasi ogon może być zaokrąglony, równo ścięty, albo w kształcie klina. Wcięcie w ogonie może być tylko delikatne lub bardzo głębokie. Bardzo ważne jest, aby pamiętać, że wygląd poszczególnych części ciała może być różny w zależności od ułożenia ptaka. I tak np. ptak zanurzony w błocie będzie wydawał się niższy, ustawiony do nas pod kątem, wydaje się mieć krótszy ogon niż w rzeczywistości, a lecący ptak wykonujący gwałtowne manewry raz będzie miał duży i rozłożysty ogon z szerokimi skrzydłami, a za chwilę może wydawać się, że ma smukłe skrzydła z wąskim długim ogonem.\nWarto również pamiętać, że wielkości poszczególnych części ciała ptaka określa się porównując je do innych, to znaczy, że ważne są proporcje, a nie ich sumaryczna długość czy szerokość. Dobrym przykładem jest pliszka siwa, której 9cm ogon wydaje się skromny w porównaniu z 20cm ogonem czapli siwej. Ale jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że pliszka ma długość ciała około 20 cm, a czapla powyżej metra to staje się jasne, że to pliszki cechuje długi ogon, a u czapli jest on raczej skromny i prawie niezauważalny.\nW celu zidentyfikowania ptaka bardzo wygodne jest zrobienie zdjęcia. Fotografia pozwala nam dłużej i lepiej przyjrzeć się zaobserwowanym ptakom. Możemy dzięki temu, dostrzec szczegóły, które nam umknęły z powodu zbyt krótkiej obserwacji. Zaletą robienia zdjęć, jest też możliwość pokazania go bardziej doświadczonym prasiarzom, którzy z chęcią pomogą oznaczyć danego ptaka. Inną ważna sprawą jest to, że w przypadku zobaczenia rzadkiego, trudnego gatunku lub bardzo nietypowego osobnika wymagana jest dokumentacja fotograficzna. Jest to o tyle ważne, że często szczególnie wśród początkujących ptasiarzy istnieje pokusa doszukiwania się rzadkości nawet wśród pospolitych gatunków. A prawda jest taka, że najczęściej jest tak, że ptaki najpospolitsze widuje się najczęściej, a te rzadkie, są obserwowane dużo rzadziej. Istnieje nawet taka niepisana zasada mówiąca: „nie ma zdjęci nie ma ptaka”. I nie chodzi tu o to, że może ktoś nas posądzić o kłamstwo, czy naginanie faktów, chodzi o sam fakt, że przy identyfikacji ptaków bardzo łatwo można się pomylić. Zdarza się to nie tylko początkującym obserwatorom, ale nawet tym z wieloletnim doświadczeniem. Niewolno również przesadzić w drugą stronę, to znaczy, każdego ptaka uznawać za pospolitego, bo spotkanie z nim jest bardziej prawdopodobne. Ptaków nie oznacza się na zasadzie prawdopodobieństwa, ale na podstawie cech diagnostycznych. I nawet w całkowicie niespodziewanym miejscu można spotkać jakiś niezwykły gatunek. Ptaki nie są przyklejone do jednego miejsca, mają przecież skrzydła. W przypadku zaobserwowania bardzo rzadkiego gatunku ptaka, taką informację powinniśmy przesłać komisji faunistycznej, która czuwa nad rzetelnością stwierdzonych w Polsce gatunków. Wszelkie informacje na temat działalności komisji można znaleźć na stronie www.komisjafaunistyczna.pl Trzeba mieć dużo pokory do swojej wiedzy, doświadczenia i zmysłów. Zdarza się, że niektóre osoby doszukują się cech, które nie koniecznie są widoczne u danego osobnika. Należy zapamiętać sobie bardzo ważną zasadę: Nie każdego ptaka da się oznaczyć, nie wolno tego robić na siłę. Na szczęście nie jesteście sami. Bardzo pomocna jest literatura, na rynku istnieje całe mnóstwo różnego rodzaju przewodników, atlasów czy ozdobionych pięknymi zdjęciami albumów. Bardzo trudno nauczyć się wyglądu wszystkich ptaków, ich nazw czy cech dzięki którym możemy je zidentyfikować. Dlatego warto nosić ze sobą w teren jakiś poręczny przewodnik, a w domu często przeglądać inne książki, próbując zgadnąć co to za ptak.\nTo czego nie widać na zdjęciach czyli głosy i zachowania ptaków.\nSą takie cechy, których trudno nauczyć się z kolorowych atlasów, przewodników, czy nawet najładniejszych albumów ze zdjęciami. Mowa tu o głosach i zachowaniach ptaków, które chociaż w wielu książkach są lepiej lub gorzej opisane, to jednak doświadczenie i często chodzenie w teren lepiej pozwoli nam się tego nauczyć. To właśnie dzięki tym cechom najbardziej doświadczeni ptasiarze potrafią oznaczyć danego ptaka, nawet bez użycia lornetki. Świat ptasich głosów jest bardzo różnorodny. Nauczenie się ich jest dużo trudniejsze niż rozpoznawanie ptaków po wyglądzie. Ten kto wykona tą ciężką pracę i nauczy się rozpoznawać ptasie głosy, odkryje zupełnie inny świat. Większość ptaków najpierw słychać, a dopiero później widać. Nieraz jest tak, że żeby stwierdzić obecność jakiegoś gatunku ptaka wystarczy go usłyszeć, są to głównie bardzo skryte gatunki, które nawet doświadczeni ptasiarze widują bardzo rzadko. Do nich należą np. bąk, derkacz i sowy. Tylko jak najłatwiej nauczyć się głosów ptaków? Obecnie dostęp do nagrań głosów ptaków nie stanowi problemu. Na rynku dostępna jest cała masa płyt z nagraniami, oprócz tego w Internecie funkcjonuje wiele portali z dostępem do ptasich głosów. Odbiór nagranego dźwięku różni się jednak od tego słyszanego w naturze. Wiele nagrań jest tworzona w doskonałych warunkach, bez szumu wiatru, ulicy, czy głosów dochodzących z zabudowań wiejskich. Dlatego oprócz nauki głosów nagrań bardzo ważna jest praktyka w terenie. Wiosenny harmider spowodowany głosami tysięcy ptaków skutecznie może zniechęcić nas do nauki. Dlatego dobrze jest zacząć naszą naukę końcem zimy i początkiem wiosny, kiedy w naszym kraju nie ma zbyt wiele śpiewających ptaków. Jeśli usłyszymy nieznany nam głos, warto spróbować zlokalizować jego autora. Częste powtarzanie takich prób pozwoli wyrobić spostrzegawczość, dzięki której łatwiej nam będzie wyłapywać interesujące nas dźwięki, ale też nauczy przyporządkowywać je do konkretnego gatunku. Pomocne jest również sporządzanie notatek. Chociaż próba zapisywania dźwięków w notatniku wydaje się karkołomnym pomysłem to jednak jest to pomocny sposób na nauczenie się rozróżniania tychże głosów, ale też nauczy nas wychwytywania w nich charakterystycznych elementów. Przy zapisywaniu głosów ptaków, nie jest ważne jakich używa się liter czy znaków. Najważniejsze jest to, żeby jak najwierniej odtworzyć strukturę tego śpiewu, jego długość, intonację oraz szybkość. Można ją zapisywać np. w taki sposób: ki….ki…ki - oznacza powolne łatwo odróżnialne sylaby; ki, ki, ki, jest nieco szybszym śpiewem; ki ki ki; kikikiki, aż do ki’i’i’i gdzie trudno rozróżnić poszczególne sylaby, a głos ptaka zaczyna wibrować. Innym sposobem zapisu jest rysowanie wykresów, przypominających wydruk z EKG, gdzie odległości pomiędzy poszczególnymi piknięciami odzwierciedla szybkość śpiewu, a ich wysokości obrazuje częstotliwość dźwięku. Pomocne są wszelkiego rodzaju dopiski czy porównania do znanych nam dźwięków lub śpiewów ptaków. Często te porównania są zabawne Jak np. monotonie powtarzane od rana do wieczora clip-clap, clip-clap, wydawane przez pierwiosnka, przywodzi na myśl spadające monety. I nawet jego nazwa łacińska do tego nawiązuje, bo collybita znaczy „liczący pieniądze’’. Śpiew strumieniówki przypomina głos wydawany przez maszynę do szycia, a trzciniak śpiewając nad wodą nieustannie powtarza ryba rak rak, ryba rak rak.\nO zachowaniach ptaków nie ma się co rozpisywać, gdyż są one tak różnorodne, że bardzo trudno byłoby ująć je w sensowna całość. Każdy gatunek posiada cały zestaw zachowań, charakterystyczny tylko dla tego gatunku lub jemu podobnych. W przypadku zachowań duże znaczenie ma doświadczenie i obycie się z ptakami. Podczas obserwacji nowych dla nas gatunków lub rzadko przez nas widywanych warto przyjrzeć się im trochę lepiej. Dobrze jest poobserwować zachowanie ptaka, to jak się porusza, jaką przyjmuje postawę ciała, gdzie i co je, może ma "coś" charakterystycznego. Cała ta wiedza zdobywana często latami pomaga nam szybciej i łatwiej oznaczyć dany gatunek. I tak na przykład jeśli na jakimś zbiorniku widzimy kaczkę, która chętnie i długo nurkuje, jej ogon przylega bezpośrednio do wody, a podczas startu z wody musi się rozpędzić to można ją przyporządkować do grążyc (czyli kaczek nurkujących). Ptak zawisający w powietrzu nad polem to zazwyczaj pustułka. Tu jednak należy pamiętać, że nie każde zachowanie jest dobrze opisane w przewodnikach i w wielu przypadkach nie da się oznaczyć ptaka po samym zachowaniu lub wykluczyć inne gatunki. I tak na przykład krzyżówka należąca do kaczek właściwych rzadziej, ale też zdarza się jej nurkować, a oprócz pustułek, myszołów również chętnie zawisa w powietrzu. Dlatego póki nie nabierze się doświadczenia, obserwacja zachowania powinna być tylko jedną z wielu cech widzianego przez nas ptaka umożliwiająca poprawnie zidentyfikować obserwowany gatunek ptaka.\nPomocne w nauce są fora przyrodnicze na których można się dowiedzieć wiele ciekawych informacji, często takich które trudno znaleźć w książkach. Panuje tam często przyjacielska atmosfera. Wielu ptasiarzy cechuje iście anielska cierpliwość, cecha bardzo przydatna w obserwowaniu przyrody. Dlatego nie bójcie się zadawać nawet najprostszych pytań, zawsze znajdzie się ktoś kto udzieli nam odpowiedzi. Jednym z takich miejsc jest portal www.forum.przyroda.org lub nasza Podkarpacka Grupa na facebooku. Najlepiej uczyć się obserwować ptaki pod okiem bardziej doświadczonych ptasiarzy. Świetną okazją do tego są organizowane co pewien czas wycieczki ornitologiczne, informacje o nich można znaleźć na stronie www.otop.org.pl lub na naszej stronie. Dobrą okazją do zapoznania się z bliska z wieloma gatunkami ptaków są obozy ornitologiczne. Jednym z nich jest organizowana w województwie podkarpackim Akcja Carpatica, szczegółowe informacje o niej można uzyskać na stronie www.carpatica.org.\nCel wczesnego wstawania i ptaków obserwowania.\nTylko po co obserwować ptaki? Po co wstawać wcześnie rano, często zanim jeszcze wzejdzie słońce? Po co jechać wiele kilometrów, a następnie przedzierać się przez trudno dostępne obszary, mecząc się, narażając się na ukłucia owadów, podrapania lub poparzenia przez rośliny, brudząc się nieraz błotem lub piaskiem? Jedyną słuszną odpowiedzią na te pytanie powinno być: dla przyjemności. Ptasiarstwo jest jedną z form spędzania wolnego czasu, nikt nie powinien nas do tego zmuszać, dla wielu osób jest to ucieczka od problemów dnia codziennego, czy okazją do odpoczęcia od cywilizacji. Wypady w teren pozwalają wielu ludziom naładować akumulatory na nadchodzące dni. Takie hobby jest ciekawą alternatywą na aktywny wypoczynek. Oczywiście zdaje sobie sprawę, że to hobby nie jest dla wszystkich, nie każdemu będzie odpowiadał taki odpoczynek, związany z wieloma trudnościami i przeciwnościami wymienionymi wyżej. Jednak, ci którzy zaczną zagłębiać się w piękny świat przyrody i połkną tak zwanego bakcyla to te niewinne wyjścia w teren mają szansę przerodzić się w coś więcej. Dla wielu ludzi obserwowanie ptaków stało się nie tylko zwykłym hobby, ale pasją czy nawet nałogiem wypełniającym większość życia, w myśl przysłowia „chodzenie po bagnach wciąga”. Dla tych osób, którzy nie chciałyby się tylko ograniczać do zwykłego podglądania ptaków, ale też robić coś więcej, coś co nie tylko sprawi na przyjemność, ale będzie również pożyteczne dla społeczeństwa, to odpowiedź na pytanie postawione na wstępie już nie będzie taka oczywista.\nJak wiec połączyć przyjemne z pożytecznym?\nNajłatwiej przy okazji wypadów w teren wszystkie swoje obserwacje dokumentować lub zapisywać w notatniku. Sporządzane przez nas notatki powinny być bardzo rzetelne i zawierać kilka bardzo istotnych informacji. Na wstępie powinno być zaznaczone miejsce obserwacji, data oraz godzina rozpoczęcia i zakończenia wyprawy. Przy obserwacjach należy oprócz nazwy zobaczonego gatunku, zapisać jego liczebność i w miarę możliwości płeć oraz wiek. Zapiszmy również godzinę obserwacji i warunki pogodowe. Zazwyczaj każdy ptasiarz wyrabia sobie swój własny sposób zapisu. Jedni notują wszystkie obserwacje, inni tylko te ciekawsze gatunki. Niektórzy stosują polskie nazwy, inni łacińskie. Część osób swoje obserwacje zapisuje tylko w notatniku, a inni z kolei po powrocie z terenu wszystkie obserwacje zapisują na komputerze. Najważniejsze w tym wszystkim jest to, aby nasze notatki były prowadzone na bieżąco będąc jeszcze w terenie, gdyż często zdarza się, że po powrocie do domu mogą nam umknąć bardzo ważne informacje. Ważne jest, aby nasze obserwacje były w stu procentach pewne, w przypadku wszelkich wątpliwości lepiej oznaczyć ptaka tylko rodzaju, lub skonsultować obserwację z kimś bardziej doświadczonym. Wszystkie nasze zapiski mogą posłużyć do zwiększenia wiedzy na temat miejscowej awifauny, ale żeby to było możliwe nasze spostrzeżenia nie mogą kurzyć się w szufladzie lub na komputerze. Należy się nimi dzielić. Służą do tego liczne internetowe bazy danych, praktycznie każdy region posiada taką bazę.\nObserwacje z województwa podkarpackiego można umieszczać na stronie www.iop.krakow.pl/dbPtak zarządzanej przez Małopolskie Towarzystwo Ornitologiczne. Obejmuje ona swym obszarem cały południowy-wschód Polski. Ponadto wszystkie swoje obserwacje z całej Polski można zamieszczać na portalu www.ornitho.pl, której patronem jest Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków. Portal ten umożliwia również zapisywanie swoich obserwacji bezpośrednio w terenie, za pomocą aplikacji na smartfony - NaturaList.\nAby prowadzić proste badania na temat ptaków najbliższej nam okolicy, nie trzeba zajmować się zawodowo ornitologią. Ornitologia jest jedną z niewielu dziedzin nauki, w której ruch amatorski ma bardzo duże znaczenie. Duża liczba ptasiarzy działająca w całej Polsce pozwala naukowcom, bez wydawania dużych środków poznać awifaunę naszego kraju a dzięki temu łatwiej chronić te miejsca, które są najcenniejsze. Ponadto, informacje o pierwszych pojawach danego gatunku w bieżącym roku np. pierwszy bocian na gnieździe lub śpiewający pierwiosnek w ogrodzie, umożliwia obserwowanie wielu zmian zachodzącychw przyrodzie, w tym zmian klimatu. Im większa grupa ludzi tym większe prawdopodobieństwo zobaczenia jakiegoś rzadkiego gatunku, tylko przelatującego przez nasz kraj lub nawet próbującego odbyć tu lęgi. Ale nie musimy skupiać się tylko na rzadkich ptakach. Sama obserwacja pospolitych gatunków, ich biologii, szczególnie miejsca odnalezienia gniazda, terminu jego budowy, składania jaj, liczbie potomstwa są ważne dla naukowców. Wszystkie te informacje mogą zostać użyte podczas poznawania danego gatunku, a ich wartość wzrasta wraz z dużą liczbą danych. To znaczy że im więcej osób obserwuje ptaki, im więcej osób dzieli się swoimi obserwacjami tym lepiej możemy poznać bogaty świat przyrody. Warto zostać członkiem jakiegoś towarzystwa ornitologicznego, np. wspomnianego wcześniej Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków. Już sama nasza obecność w takim stowarzyszeniu pozwala chronić cennegatunki ptaków i siedliska w których one występują.\nKilka słów o etyce obserwatora ptaków.\nKażdy obserwator ptaków nie tyle powinien, co musi przestrzegać kilku bardzo ważnych zasad. Miłośnicy przyrody powinni stanowić wzór dla społeczeństwa jak należy zachowywać się w stosunku do natury. To od nas zależy jak inni ludzie będą traktować przyrodę i jeśli my nie będziemy jej szanować to nie możemy tego oczekiwać od innych. Jeśli chcesz zmienić świat na lepsze zacznij od siebie. Wszystkie zasady można znaleźć w poradniku na naszej stronie.\nNa koniec nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć Wam wszystkim powodzenia, dużo cierpliwości i samozaparcia, aby nie zrażać się za szybko jeśli nie wszystko będzie się działo po naszej myśli, dużo satysfakcji ze swoich obserwacji oraz wiele radości z każdej minuty spędzonej podczas obcowania z przyrodą.


Greek masło do ciała - Sklep STARA MYDLARNIA\nKod produktu: 5901638423276\nNaturalne masło do ciała powstałe na bazie oleju avocado, masła shea oraz ekstraktu z pełnych słońca winogron. Aksamitna konsystencja o zapachu dojrzałych, słodkich winogron doskonale się wchłania, odżywia i pielęgnuje pozostawiając lekką, ochronną warstwę. Wyselekcjonowany olej, alantoina, pantenol, skwalan oraz witamina E przywracają skórze komfort i gładkość. Ekstrakt z winogron działa antyoksydacyjnie, nawilżająco oraz poprawia jędrność skóry. Regularnie stosowane zapobiega utracie wody, ograniczając tym samym procesy starzenia się skóry.


Domy kredytowe chcą podbić rynek hipotek\nKlient dostanie nowe mieszkanie z rabatem, bon na materiały wykończeniowe, kartę przedpłaconą oraz ?tańsze finansowanie niż u konkurencji ?– tak będzie kusił pośrednik finansowy.\nW I kwartale tego roku firmy zrzeszone w Związku Firm Doradztwa Finansowego pośredniczyły w sprzedaży kredytów hipotecznych o łącznej wartości 3,4 mld zł. Liderem był Open Finance, który (wraz z Home Brokerem) osiągnął wynik 1,32 mld zł (podczas gdy Expander sprzedał „hipoteki" o wartości 882 mln zł, a Dom Kredytowy Notus – 516 mln zł).\nOpen Finance ma jednak jeszcze większy apetyt. Jak mówi Paweł Komar, dyrektor zarządzający w tej firmie, pośrednik chce wrócić do korzeni swojej działalności, czyli do współpracy z firmami deweloperskimi i z nimi zdobywać rynek. – Już jesteśmy mocno umocowani w „hipotekach", ale widzimy, że możemy wzmocnić naszą pozycję finansowania na rynku pierwotnym. W kraju działa ponad 100 znaczących deweloperów, którzy sprzedają miesięcznie mieszkania za 200–300 mln zł. Część lokali kupowana jest za gotówkę – ostatnio nawet 40 proc. Ale 60 proc. zakupów finansują banki. Chcemy wykorzystać ten fakt – wyjaśnia Paweł Komar.\nStąd pomysł, aby zacieśnić współpracę z deweloperami. I jak zapewnia Open Finance, nie chodzi tutaj jedynie o obecność doradców finansowych w biurach firm deweloperskich, ale o specjalnie przygotowane programy rabatowe dla poszczególnych firm, a nawet ich inwestycji.\n– Klient, który wybierze lokal od danej firmy, z którą współpracujemy, i zdecyduje się na naszą szybką ścieżkę kredytową, otrzyma finansowanie z preferencyjną marżą i prowizją – w czerwcu jeden z deweloperów ogłosi taki program – oraz specjalny rabat od dewelopera – opowiada o strategii Paweł Komar. – Już współpracujemy z firmami Dolcan, Makdom, Robyg i Wawel Service. W przypadku pierwszej z nich my zwracamy klientowi koszt taksy notarialnej i dajemy ubezpieczenie na życie. Natomiast deweloper oferuje bon na materiały budowlane na wykończenie lokum w wysokości 8–10 tys. zł oraz 3–5 tys. zł na karcie przedpłaconej na inne wydatki związane z wyposażeniem lokalu. Dodatkowo wspólnie z niektórymi firmami przygotowujemy ofertę finansowania, w ramach której marża kredytowa banku będzie niższa o 0,2 proc. od standardowej, a prowizja – o 0,5 proc. – zapewnia.\nNotus robi podobnie\nRobert Pepłoński, prezes Domu Kredytowego Notus, który należy do czołówki firm sprzedających „hipoteki", podkreśla, że model współpracy pośredników finansowych z deweloperami nie jest nowością na rynku.\n– Dom Kredytowy Notus od początku działania postawił na współpracę z partnerami biznesowymi, w tym deweloperami, przy obsłudze klientów zainteresowanych kupnem nieruchomości. Wyszliśmy z założenia, że kooperacja będzie najefektywniejszą strategią biznesową. Połączenie sił deweloperów z pośrednikami finansowymi oraz wysoka jakość obsługi to najefektywniejszy sposób pozyskiwania klientów – podkreśla prezes Pepłoński.\nDodaje, że dziś połowa klientów korzystających z doradztwa Domu Kredytowego Notus pochodzi właśnie z rekomendacji partnerów, w tym deweloperów.\nOpen Finance ma jednak jeszcze szersze plany. – Oferujemy specjalny program obsługi dla dużych przedsiębiorstw. Na najlepsze oferty mogą liczyć pracownicy największych firm produkcyjnych w kraju, np. zakładów przemysłowych z Dolnego Śląska, Mazowsza i północy Polski oraz znanych korporacji. Nie mogę wymieniać nazw tych firm, bo tak mamy z nimi zawarte umowy – dodaje dyrektor Komar.\nMieszkania: Choć liczba zachęt na rynku deweloperskim jest mniejsza niż kilka lat temu, kupujący wciąż mogą wynegocjować ciekawe bonusy.


Wywiad z Tłumaczem: „Rzeka krwi”, Jakub Czernik. | Atominium Blog\nPublikujemy jako pierwsi wywiad z Tłumaczem – Jakubem Czernikiem.\nJakub Czernik – tłumacz i literaturoznawca, doktorant na Wydziale Polonistyki UJ, autor przekładu książki Tima Butchera:\n“Rzeka krwi. Podróż do pękniętego serca Afryki”.\n– Panie Jakubie, serdecznie gratulujemy wspaniałego przekładu. Czy może Pan nam zdradzić, jak pracowało się Panu nad książką „Rzeka krwi. Podróż do pękniętego serca Afryki”?\n– Dziękuję bardzo. Muszę przyznać, że nominacja ta była dla mnie pewnym zaskoczeniem. Może niesłusznie, bo rzeczywiście książka Tima Butchera jest porywającą lekturą. Mam nadzieję, że w tłumaczeniu udało mi się ocalić przynajmniej część walorów oryginału.\n– Jakie problemy translatorskie napotkał Pan przy pracy nad tekstem Butchera? Czy to była publikacja inna niż dotąd przez Pana tłumaczone?\n– Praca nad tym tłumaczeniem przyniosła mi dużą dozę przyjemności – Butcher od wielu lat jest dziennikarzem i wyniesioną stąd sprawność pisarską było bardzo wyraźnie widać w tekście. W każdym tekście na tłumacza czekają pułapki, ale w tym wypadku autor skupił się na przekazie, na faktach, operując przy tym stosunkowo mało skomplikowanym językiem. W zasadzie największy problem sprawiały wszystkie nazwy własne – w Polsce nie mamy zbyt dobrze rozbudowanej tradycji transkrypcji nazw, imion i nazwisk afrykańskich i bardzo często nazwy te podajemy w transkrypcji angielskiej czy francuskiej. Co czasem utrudnia poprawną identyfikację osób, organizacji czy miejsc.\n– Czy wymyślił Pan kilka alternatywnych tytułów polskiego przekładu, czy od razu wiedział, że „Rzeka krwi. Podróż do pękniętego serca Afryki” to jedyna opcja?\n– Ostatecznego wyboru tytułu dokonał wydawca, wśród moich propozycji obok „Rzeki krwi” była m.in. „Krwawa rzeka”. Wydaje mi się, że taki tytuł jest zarówno bliższy samemu tytułowi oryginału, na poziomie najbardziej podstawowym („Blood River”), jak i lepiej koresponduje z licznymi elementami tekstu oryginalnego (autor w uderzający wręcz sposób zestawia okrucieństwo wydarzeń rozgrywających się w dorzeczu Kongo z właśnie krwawą barwą wód rzeki, ziemi, nieba w określonych porach dnia czy wreszcie kamyczka, który odnajduje w kieszeni). Za „Rzeką krwi” przemawiają jednak nie mniej ważne argumenty.\n– W toku pracy było więcej skupienia, radości, czy złości? Wiem, że nierzadko tłumacz, jak każdy artysta, zmaga się z różnymi emocjami podczas pracy.\n– Najczęściej towarzyszyło mi zdziwienie. I przerażenie. Zabierając się do tłumaczenia „Rzeki krwi”, o historii Kongo wiedziałem stosunkowo niewiele. Jak chyba wielu osobom, Kongo dotychczas kojarzyło mi się głównie z „Jądrem ciemności” Conrada. Tymczasem „Rzeka krwi” zabrała mnie w przerażającą podróż przez spustoszony kraj. Niektóre wydarzenia i fakty opisywane przez Butchera wydawały mi się wręcz nieprawdopodobne i do pewnego momentu próbowałem weryfikować informacje podawane przez autora. Bardzo szybko okazało się to niepotrzebne. Ale zdziwienie i przerażenie pozostało do samego końca. Do czego może jako tłumacz nie powinienem się przyznawać…\n– Ja, jako czytelniczka, mogę Panu serdecznie pogratulować udanej pracy. Sama, podczas lektury, czułam niejednokrotnie przerażenie, ale przede wszystkim nieustanną ciekawość. Trzymamy kciuki!\nbiuro tłumaczeń krakówtłumacztłumacze krakówtłumacze książektłumaczenia Krakówtłumaczenia książkiwywiad z tłumaczem\nWielki, choć niepowszechnie znany, polski zdobywca Afryki lat 30-tych – Kazimierz Nowak


Doda powinna przerwać karierę na rok - radzą lekarze - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Doda » Doda powinna przerwać karierę na rok - radzą lekarze\nczytany: 18814 razy\ndoda zdrowie szpilki kręgosłu operacja tylko nas dwoje dorota rabczewska\nZamienia szpilki na balerinki (FOTO) i planuje kolejne koncerty.\nWszyscy widzieli niedawne wideo Dody, na którym przykuta do łóżka czekała na zabieg.\nDziennikarz Robert Patoleta dotarł do szczegółów. Twierdzi, że lekarze przekonują gwiazdę, by na rok przerwała karierę.\nTymczasem ona wraca na trasę koncertową, którą wznawia 14 maja. Pojawiła się też w sobotnim Tylko nas dwoje. Co prawda w szpilkach, ale poza widokiem kamer natychmiast zamieniała je na płaskie balerinki.\nDoda sama przyznała w rozmowie z RMF FM, że ból, jaki ją dotyka, jest naprawdę nie do zniesienia - drętwieją nogi, całe ciało jest sparaliżowane, a plecy wygięte.\n- To jest naprawdę tragiczny widok. Nie chciałabym, żeby ktokolwiek widział mnie w takiej sytuacji - mówi. - Generalnie choroba jest to taka nierokująca zbyt dobrze, uczy pokory.\nPozostaje życzyć zdrowia i rozsądku. Zdrowie jest chyba ważniejsze, niż pieniądze.\nW <i>Tylko nas dwoje</i> powiedziała: "Pozdrawiam swojego męża!" Czyżby Paulla Ignasiak wyszła za mąż za swojego chłopaka, Rafała Wojtysiaka? Całkiem możliwe. Media spekulowały, że do ślubu doszło już jakiś czas ... czytaj więcej


pszczyna.tv: Wyróżnienie dla ks. Józefa Marka - Pszczyna\nWyróżnienie dla ks. Józefa Marka\nKs. Józef Marek, proboszcz parafii Podwyższenia Krzyża Św. w Pszczynie, został dziś przez ks. arcybiskupa katowickiego Wiktora Skworca mianowany Kanonikiem Honorowym Kapituły Katedralnej Katowickiej.\n25 października parafia Podwyższenia Krzyża Św. i Matki Boskiej Częstochowskiej uroczyście obchodziła 25. rocznicę poświęcenia kościoła. Z tej okazji pod przewodnictwem ks. arcybiskupa katowickiego Wiktora Skworca odprawiono uroczystą mszę św. , w której uczestniczyło wielu księży, zwłaszcza tych, którzy na przestrzeni mijających lat związani byli z parafią, a także bardzo wielu wiernych.\nJuż na początku XX w. za czasów proboszczowania w pszczyńskiej parafii Wszystkich Św. księdza Hugo Ohla rodziła się myśl wybudowania w Pszczynie nowego kościoła. W latach powojennych powstały co prawda liczne nowe kościoły i parafie w okalających Pszczynę wsiach, ale macierzysty parafialny kościół w mieście, był coraz ciaśniejszy, a Pszczyna stale się rozrastała. W latach 70-tych wraz z napływem do Pszczyny dużej liczby nowych mieszkańców, przybywających do naszego miasta za pracą, powstało na południu miasta duże osiedle mieszkaniowe, znacznie już oddalone od macierzystego kościoła Wszystkich Św. Proboszcz parafii Wszystkich Św. ks. prałat Józef Kuczera, usilnie starał się doprowadzić do wybudowania na nowo powstających osiedlach mieszkaniowych nowego kościoła.\nMsza św. z okazji 25-lecia poświęcenia kościoła Podwyższenia Krzyża Św. i Matki Boskiej Częstochowskiej w Pszczynie - 25.10.2014 r. · fot. Andrzej Grynpeter\nOstatecznie pozwolenie na wybudowanie kościoła udało mu się uzyskać od władz 25 marca 1982 r. Budowniczym nowego kościoła został wikary parafii Wszystkich Św. zaprawiony już w budowaniu kościołów ks. Józef Marek, który właśnie kończył budowę kościoła Św. Maksymiliana Marii Kolbego w Porębie.\nJeszcze w roku 1982 powstała tymczasowa kaplica, w której już w grudniu 1982r. odprawiono pierwszą pasterkę. Nowy kościół zaprojektował mgr inż. Stanisław Kwaśniewicz, a plany konstrukcyjne i obliczenia statyczne wykonał inż. Józef Homa. Wystrój wnętrza zawdzięcza kościół artyście rzeźbiarzowi Zygmuntowi Brachmańskiemu.\nErygowanie parafii Podwyższenia Krzyża Św. i Matki Boskiej Częstochowskiej nastąpiło 1 marca 1983 r. Budowę bryły kościoła rozpoczęto w 1984 r. i przebiegała ona w niezwykłym tempie. Spowodowane było to przede wszystkim ogromnym zaangażowaniem i poświęceniem parafian, ale także mieszkańców całego miasta, którzy poświęcali swój wolny czas pracując na budowie. O ogromnym zaangażowaniu w budowę niech świadczy choćby to, że w chwili, gdy wystąpiła potrzeba wykonania niezwykle grubej żelbetowej płyty pod probostwem (co było spowodowane występowaniem na tym terenie tzw. "kurzawki"), betonowanie odbywało się bez przerwy dwa dni i przedzielającą je noc, a wielu parafian pracowało od początku do samego końca wylewania betonu.\nPierwsza pasterka w nowo budowanym kościele odbyła się przy trzaskającym mrozie jeszcze pod gołym niebem, ale już w powstających murach kościoła.\nOstatecznie w dniu 28 października 1989 r. biskup katowicki Damian Zimoń, dokonał poświęcenia kościoła. Na uroczystościach poświęcenia kościoła głos zabrał także ks. prałat Józef Kuczera, inicjator budowy kościoła. Było to jego bodajże ostatnie publiczne wystąpienie, przed jego śmiercią w dniu 24 grudnia 1989 r.\nJak powiedział ks. proboszcz przedstawiając ks. arcybiskupowi parafię "Budowaliśmy tę świątynię naszą modlitwą, pracą i ofiarą... dzisiaj chcemy podziękować wszystkim kapłanom, którzy tutaj pracowali, wspólnocie pszczyńskiej i wspólnocie Opus Dei, która również tutaj pracował, chcemy podziękować wszystkim tym, którzy mają udział w tworzeniu tej wspólnoty i budowaniu kościoła".\nNa zakończenie uroczystości 25-lecia poświęcenia kościoła Podwyższenia Krzyża Św., ks. arcybiskup katowicki Wiktor Skworc, ogłosił uradowanym wiernym, że mianował ks. proboszcza Józefa Marka Kanonikiem Honorowym Kapituły Katedralnej Katowickiej.\nŻyczenia z okazji 25-lecia poświęcenia ks. proboszczowi Józefowi Markowi oraz podziękowania za odwiedziny Pszczyny, na ręce ka. arcybiskupa katowickiego Wiktora Skworca złożył burmistrz Dariusz Skrobol.\n[WIDEO, FOTO] Przystań Ocalenie przyjmuje ukraińskie psy


Kibolski klub sportowy Lech - zastraszanie ochrony, handel narkotykami? Piłka nożna - Sport.pl\nMichał Szadkowski 30.03.2010 06:00\nWładze Lecha Poznań szczycą się współpracą ze stowarzyszeniem kibiców, Wiarze Lecha zleciły nawet pilnowanie spokoju na stadionie. Firma ochroniarska, która rozwiązała umowę z klubem, twierdzi, że na meczach zastrasza się ochroniarzy i handluje narkotykami. A obecny szef Wiary Lecha odpowiedział kibicowi, któremu flaga zasłaniała widok: ?W dupie mamy komfort oglądania meczu. (...) Słownictwo i problemy masz delikatnie mówiąc metroseksualne?.\nW poniedziałek w "Gazecie Sport.pl" i na portalu Sport.pl funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego opowiedzieli o układzie kiboli z władzami Lecha. Według nich zatrzymany kilka tygodni temu szef bojówki Mirosław O. ps. "Olaf" był nieformalnym szefem bezpieczeństwa na stadionie w Poznaniu. Prokuratura zarzuca jego grupie handel narkotykami (w czasie meczów), organizowanie ustawek i stworzenie gangu.\nZa bezpieczeństwo na stadionie odpowiada Wiara Lecha. - Mamy umowę z klubem, że jako stowarzyszenie zapewniamy spokój. Od dziesięciu lat nie było na Lechu burdy - mówił rok temu Jarosław Kiliński, były szef organizacji.\nO kulisach współpracy klubu z kibicami opowiadał przed sądem Krzysztof Grochocki z firmy ochroniarskiej Zubrzycki, która przez rok oficjalnie pilnowała porządku na meczach Lecha.\nWedług niego 30-50 osób z wystawionymi przez klub identyfikatorami odpowiadało za bezpieczeństwo w "kotle", sektorze zajmowanym przez poznańskich szalikowców. "Jeżeli pracownicy chcieli wypełniać swoje zadania, to byli zastraszani (...). Chodzi o grupę kibiców - chuliganów, którzy są w jakiś sposób związani ze stowarzyszeniem czy stowarzyszeniami kibiców, przychodzą na mecz, ale chcą załatwiać swoje interesy. Tu wchodziły w grę narkotyki i inne rzeczy. Kibice (...) nie chcieli się poddawać normalnej kontroli przy wejściu np. w celu ustalenia, czy nie wnoszą niebezpiecznych przedmiotów. (...) Domniemam, że ta grupa wnosiła ze sobą niebezpieczne przedmioty pirotechniczne" - zeznał Grochocki.\nUmowę z klubem agencja Zubrzycki rozwiązała pod koniec 2007 r. "Jednym z powodów było niewywiązywanie się KKS Lech Poznań z płatności, a drugim ważniejszym powodem były problemy we współpracy z niektórymi członkami zarządu, a dokładniej mówiąc, Henrykiem Szlachetką, który z ramienia KKS Lech Poznań zajmował się sprawami bezpieczeństwa na stadionie. (...) Jednego lub dwóch panów z tej grupy spotykałem nieraz po meczu w gabinecie pana Szlachetki, a były to osoby z władz stowarzyszenia kibiców, tj. pełnili jakieś funkcje. (...) Wiem, że oni się nie stosowali do zaleceń pracowników ochrony, ale szantażowali tych pracowników" - zeznawał Grochocki.\nWiceprezes Lecha Arkadiusz Kasprzak zeznawał, że umowę wypowiedział klub, nie agencja. - To nie jest prawdą, by agencja ochroniarska przez kibiców nie mogła realizować swoich zadań - przekonywał przed sądem.\nGdy zatrzymano bojówkarzy z "Olafem" (według funkcjonariuszy był członkiem WL) na czele, obecny szef Wiary Lecha Krzysztof Markowicz pisał na forum: "My nie jesteśmy politykami i w ramach obrony wizerunku nie będziemy odsuwać się od osób, które znamy wiele lat i które zrobiły wiele dla środowiska kibicowskiego. I nie obchodzi nas to, co kto robi poza stadionem. Jeśli ktoś wybiera wizerunek, a nie kolegę, to niech się trzyma z daleka od nas, bo my reprezentujemy inne wartości i zawsze tak będzie".\nPoznański klub współpracuje z Wiarą Lecha od lat. Według umowy z 2006 r. stowarzyszenie sprzedaje bilety na mecze wyjazdowe, pobiera opłaty za korzystanie ze stadionowego parkingu, może organizować zbiórki pieniędzy w czasie spotkań. Klub zobowiązał się do konsultowania ze stowarzyszeniem cen biletów oraz przekazania mu 10 akredytacji dziennikarskich, pięciu zwykłych karnetów i trzech vipowskich. "Dyskutujemy [z kibicami] o wszystkich kwestiach związanych z prowadzeniem klubu piłkarskiego. Kibice są bardzo aktywni i interesują się swoim klubem" - tłumaczył przed sądem Arkadiusz Kasprzak, wiceprezes Lecha. Umowa została przedłużona w lipcu.\nW maju Wiara Lecha pisała do sądu penitencjarnego w sprawie Marcina T. ps. "Rolnik" oskarżonego o obrót znacznymi ilościami narkotyków, wymuszenia i kilka innych przestępstw. "Stowarzyszenie stoi na stanowisku, że T. będzie nadal użyteczny w działaniach promocyjnych i organizacyjnych Wiary Lecha jako wzór osoby resocjalizowanej poprzez aktywny udział w wydarzeniach sportowych". Stowarzyszenie proponuje m.in., by T. uczestniczył w organizowaniu turniejów piłki nożnej dla dzieci i wspierał akcje na rzecz honorowego krwiodawstwa.\nNa podstawie tego zaświadczenia T. mógł liczyć na przepustki, przerwę w odbywaniu kary i lepsze traktowanie niż inni skazańcy.\nZaświadczenie podpisał były szef WL Jarosław Kiliński. Gdy piłkarze Lecha uczestniczyli w akcji przeciwko rasizmowi, Kiliński pisał na forum:\n"Ja uważam, że biali mają największy wkład w rozwój cywilizacji, a czarni śladowy, a nie uważam się za rasistę".\n"Osobiście uważam, że ponieważ biali osiągnęli wyższy poziom cywilizacji od czarnych, mają do spełnienia misję, którą Kipling określił "brzemieniem białego człowieka".\n"Historie opowiadane przez Murzynów z Afryki należy brać z przymrużeniem oka. Każdy Polak od momentu przeczytania "W pustyni i w puszczy" powinien zdawać sobie z tego sprawę:)".\nPo jednym z naszych tekstów Kiliński i Kasprzak pisali: "Lech Poznań jest na ligowej mapie Polski klubem szczególnym. To tu właśnie wszyscy, którym na sercu leży zapewnienie "Kolejorzowi" należnego mu miejsca, podjęli się działań prekursorskich. Takich jak stworzenie z rzeszy aktywnych i biernych sympatyków Lecha jednego z jego największych atutów marketingowych i wizerunkowych. To ma być wizytówka "Kolejorza", wspomagająca i uzupełniająca pracę sportowców, trenerów i wszystkich pracowników klubu, którzy dostarczają kibicom sportowych emocji i satysfakcji. (...) Naszym celem jest stworzenie silnego klubu europejskiego, a jednym z najbardziej istotnych środków do jego osiągnięcia - współpraca ze stowarzyszeniem Wiara Lecha - oficjalnym reprezentantem kibiców Lecha Poznań".\nDziś szefem WL jest już Krzysztof Markowicz ps. "Litar". Gdy kilka dni temu kibic narzekał na internetowym forum stowarzyszenia, że jedna z flag wiszących na stadionie zasłania mu boisko, "Litar" odpowiedział: "W dupie mamy komfort oglądania meczu. (...) Słownictwo i problemy masz delikatnie mówiąc metroseksualne".\nPół Europy na meczu Legia - Lech ?\nWiara Lecha gangstera ceni\nEkstraklasa. Lech Poznań rozwiązał umowę patronacką z "Gazetą Wyborczą"\nWygraj jedne z ostatnich biletów na Legię. Codziennie o 12!\nEkstraklasa. Paweł Janas odejdzie z Widzewa do Legii?


Kopalnia barytu Barytova - Forum Eksploracyjne\nForum Sztolnie Forum Sztolnie Eksploracja | Poszukiwania | Turystyka Górnictwo i kopalnie Obiekty zagraniczne Czechy\nKopalnia barytu Barytova\n#1 Post autor: Slaworow » 11 cze 2017, 11:26\nCiekawa kopalnia barytu znajdująca się za południową granicą. Podobno już jest "po temacie" bowiem wejścia zostały zlikwidowane całkiem niedawno.\nPoniżej film Leona z eksploracji kopalni\n#2 Post autor: wyprawyleona » 11 cze 2017, 15:52\nWitaj, wejście jest co jakiś czas zamykane na kłódkę. Zanim udało się nam tam pojechać, to były 3 podejścia. Trzeba po prostu stale temat sprawdzać, czy ktoś obiektu znowu nie otworzył.\n#3 Post autor: Karuda » 17 cze 2017, 16:40\nBzdura.. byłam tam z 15 razy na przestrzeni kilku lat i wejście za każdym razem stało otworem. Za to tydzień po emisji filmu jest zaspawane. Dzięki, świetna robota.\n#4 Post autor: wyprawyleona » 20 cze 2017, 12:10\nZ informacji, które uzyskałem od kolegi i jego znajomego z Czech wynika, że obiekt jest "otwierany" przez grupy czeskie. A zaspawanie, czy inne stałe zabezpieczenie wynika być może z tego, że w obiekcie będą prowadzone jakieś prace. Ja odniosłem wrażenie, że obiekt będzie na coś zagospodarowany.\nRejestracja: 02 sie 2016, 11:08\n#5 Post autor: tom_ext » 29 cze 2017, 8:17\nposłuchaj Leon - celebryto z jutjuba, od jakiegoś już czasu starsi od Ciebie, mający takie same zainteresowania jak i Ty odnośnie kopalń etc. zaobserwowali że w większości palisz obiekty poprzez wciskanie tych swoich filmików do sieci, mało tego podajesz konkretnie ich lokalizację!!\n-byle laik z ulicy po obejrzeniu wpadnie na pomysł aby sie tam wybrać,\n-nie tylko laik to ogląda ale służby górnicze też,\nDaję Ci tylko grzecznie do zrozumienia to abyś się zastanowił nad tym co robisz, przestań podawać lokalizację.\nTe twoje "wyprawy" do kopalń czynnych i nieczynnych w świetle prawa obowiązującego są nielegalne, tym samym Twoi sponsorzy w gadżety zapewne mają wiedzę że narażasz ich na zszarganie reputacj??\n#6 Post autor: Karuda » 29 cze 2017, 18:31\nwyprawyleona pisze: A zaspawanie, czy inne stałe zabezpieczenie wynika być może z tego, że w obiekcie będą prowadzone jakieś prace. Ja odniosłem wrażenie, że obiekt będzie na coś zagospodarowany.\nNa jakiej podstawie skoro byłeś tam raz w środku?? Bo różne badziewia są poukłądane w stosiki? Są tak poukładane już od ponad 6 lat....\nNie wierzę też w informację jakoby wrota były regularnie zamykane. Głównie dlatego, że dość regularnie odwiedzam to miejsce. Zawsze stały otworem. Po emisji Twojego filmu już nie. "Łapka w górę"..\nPodpisuję się pod wpisem powyżej.\nWśród czeskich grup jesteś otwarcie nazywany szkodnikiem. Sporo osób w Polszy również ma o Tobie podobne zdanie.\nA podając dokładne namiary na jakąś dziurę pośrednio bierzesz też na siebie odpowiedzialność za potencjalne wypadki niedzielnych poszukiwaczy przygód, których ostatnio nie brakuje.\nRejestracja: 30 wrz 2016, 18:59\n#7 Post autor: thorgis » 29 cze 2017, 21:16\nDołączę się do tematu, bo sprawa ma trochę inny wymiar niż można by się spodziewać.\nTak się jakoś na świecie porobiło że internet kreuje rzeczywistość, z racji wieku nie podoba mi się to, ale z faktami się nie dyskutuje. Może sobie nikt nie zdaje z tego sprawy ale "Leon" jest wyznacznikiem całego środowiska poszukiwawczego, jest jego centrum, jest jego liderem. Dlaczego tak pisze? Już tłumaczę.\nZajmuje się historią górnictwa od lat, czasem coś napiszę, czasem coś wygłoszę i bywam na konferencjach naukowych. Zawsze wydawało mi się że mam jakaś renomę (sorry za autopromocję, ale to takie wprowadzenie). Ale w zeszłym roku zaczęło się coś dziać niepokojącego. Zaczęły się telefony do mnie od przedstawicieli różnych instytucji mniej lub bardziej związanych z górnictwem abym im udostępnił kontakt do "Leona". Na moje delikatne zapytanie kto to jest "Leon" rozmówca był zdziwiony że nie znam człowieka który chodzi po wszystkich sztolniach w Polsce. Przedstawicielom wspomnianych instytucji chodzi o to żeby "Leon" udostępnił namiary znanych sobie wyrobisk górniczych, zaprowadził, pokazał itd. Próbowałem zareklamować swoją osobę, w końcu też coś tam wiem i przynajmniej miałbym nad tym jakaś kontrolę co udostępniam. Delikatnie dali mi do zrozumienia że interesuje ich tylko Leon bo z internetu wynika że on wszędzie był. Nie znam Leona osobiście wiec kontaktu ode mnie nie dostali, ale trochę mnie to wkurzyło. Sprawa dotyczyła m.in. Wyższego Urzędu Górniczego i tutaj udało mi się wybić im Leona z głowy na szczęście (sorry Leon). Niestety Spółka Restrukturyzacji Kopalń też szukała Leona a tam nikogo nie znam. Leona znaleźli ludzi ze Sztolni Królowa Luiza z Zabrza i wiem że chodzili z nim po sztolniach (ze mną nie chcieli). Trochę to śmieszne i straszne zarazem ale Leon ma niesamowitą renomę przez te filmy, sam nawet nie wie o tym. Był nawet tematem rozmów na konferencji górniczej w Zabrzu w tym roku jako wybitny badacz górnictwa. Środowisko naukowe też te filmy ogląda. Takie są realia internetu. Nie pozostaje mi nic innego jak wszystko co odkopałem kiedykolwiek pozasypywać (jeżeli jeszcze tego nie zrobiłem) i radzę wszystkim nie lekceważyć "Leona", bo to on teraz "rozdaje karteczki" jak się kiedyś mówiło. Teraz moją grupę będę straszył Leonem - "zasypujcie, bo przyjdzie Leon i wszystko sfilmuje".\n#8 Post autor: szkop » 29 cze 2017, 22:24\ngrupa nie jest palcem robiona,na nic takie strachy..,a lansowanie samo w sobie jest kondoniarskie,podszyte eksploracją też,bo eksploracji w tych filmach jest mało-zwiedzanie owszem i kolesie z piwem w łapach,to słabe.zgadzam sie z postami wyżej co do szkodliwości takiej formy działania,no ale jest demokracja..\n#9 Post autor: tom_ext » 30 cze 2017, 8:31\nthorgis pisze: ...Przedstawicielom wspomnianych instytucji chodzi o to żeby "Leon" udostępnił namiary znanych sobie wyrobisk górniczych, zaprowadził, pokazał itd. ... dali mi do zrozumienia że interesuje ich tylko Leon bo z internetu wynika że on wszędzie był. ... Sprawa dotyczyła m.in. Wyższego Urzędu Górniczego i tutaj udało mi się wybić im Leona z głowy na szczęście (sorry Leon). Niestety Spółka Restrukturyzacji Kopalń też szukała Leona ...\nInstytucje które wypytują zacne, zważywszy ze "siedzą" na wiedzy i śpią na mapach obiektów o które dopytują.\nPrzez takich pseudoeksplo-lansiarzy spalone zostaly przynajmniej trzy poniemieckie magnezytówki w pewnym rejonie Polski, sporo czeskich obiektów-w tym o zgrozo byl tam i jeden przypadek wysadzania...\nJak chce narobić sobie więcej wrogów niż już ma to jest na "scieżce i na kursie"\nJest nieważne kto pyta, ale ważne kto sprzedaje.\n#10 Post autor: galman » 04 lip 2017, 20:46\nz instytucjami to tak zawsze...siedzą na samych perłach ale żadnemu ciulowi za przeproszeniem\nnie chce sie tego sprawdzić (to samo w swiecie naukowców a dokladniej archeologów-wiekszośc ciekawszych odkryc z ostatnich lat\nto robota pasjonatów -amatorów ,no może pomijając darka kwietnia).\nCo do ekip z Muzeum w Zabrzu ,to maja niestety podobnie(znam osobiście)\nnie za bardzo chce im sie samemu jakiś temat drązyć(choc to przeciez mn. muzeum historii górnictwa)\ntrzeba ich osobiście w rózne miejsca prowadzić.Zawsze mnie dziwi taka postawa ale cóż...\nA co do magnezytówek gdzieś w polsce (hehe przeca wiadomo że są tylko w jednym miejscu-tom ext!!!-polska to nie slovakia)\nto chyba troche koleżka przesadził-chodzi o Anne?(tu akurat Leon winny nie jest),Konstantego??(toże-leona tam nie było)\ni co jeszcze(czyzby Kojancin zakratowany?? chyba nie Apteka??).Troche z końcówką posta przesadziłeś panie tom ext......\n#11 Post autor: Slaworow » 04 lip 2017, 21:07\nAIDS, Wojna w Syrii i głód w Afryce to też wina Leona.\nJa rzeczoną szkodliwość widzę inaczej. Czym innym jest pisanie o obiektach na forach, a czym innym publikowanie materiałów na YouTube. Dlaczego, trochę rozwlekle, ale już wyjaśniam\nFora takie jak to istnieją od wielu lat. Swoje pierwsze forum założyłem w 2008 roku i jak wiadomo nie było to pierwsze forum w internecie traktujące o eksploracji, tylko któreś z kolei. Fora mają swoich zwolenników i przeciwników, ale trzeba spojrzeć prawdzie w oczy, że to na forach takich jak to mnóstwo ludzi się poznało i do dzisiaj jeżdżą ze sobą na wyprawy albo utrzymują kontakt. To fora były często tym pierwszym źródłem informacji o obiektach, ich historii i przede wszystkim lokalizacji. Czasem padają zarzuty o szkodnictwo, z powodu tego, że na forum są mapy z lokalizacjami, ale prawda jest taka, większość obiektów opisanych na forum można znaleźć zaznaczonych na lepszych mapach turystycznych. Padają też zarzuty o to że WUG, SRK, Nadleśnictwo, nietoperzowcy z wypiekami na twarzy czesają takie fora i tylko patrzą by pojechać z koparką/kratą i zlikwidować obiekt.\nOd 10 lat działam "w biznesie" i nie widziałem ani jednego przypadku, potwierdzającego którąkolwiek z tych tez.\nPublikowanie informacji na "branżowych" forach jednak mocno różni się od publikowania materiałów na YouTube. Przede wszystkim chodzi o zasięg i o publikę. Na fora takie jak to wchodzą ludzie, którzy "siedzą w temacie". Żeby tu trafić, albo trzeba mieć od kogoś link, albo znaleźć przez konkretny obiekt za pomocą Google. Ale o takim obiekcie trzeba najpierw wiedzieć, że istnieje ( jak się nazywa) by umieć go wyszukać. Albo chociaż ogólnie znać tematykę, wiedzieć, czego się szuka i mniej więcej jakie ma się oczekiwania co do tego, co chce się znaleźć. Może jestem w błędzie ale twierdzę, że ludzi z przypadku jest tu bardzo mało. Jak ktoś tu trafi i nie znajdzie nic dla siebie, po prostu opuszcza stronę i zapomina, że na niej był.\nNatomiast publikowanie relacji na YouTube rodem z TVN24 powoduje, że film może obejrzeć każdy, już nie mówię o "ludziach z branży" tylko o tym, że w zasięgu takiego filmu jest naprawdę każdy frajer, bo film zawsze będzie bardziej ciekawy niż najlepiej napisany post na forum, nie zapominając o tym że filmy szybko się roznoszą po sieci dzięki tzw. social mediom. Niebezpieczeństwo jest takie, że taki frajer-turysta pomyśli sobie, że skoro Leon wchodzi do sztolni bez sprzętu, z latarką w ręku (!) i dobrze się bawi, to co, "ja nie dam rady? Potrzymaj mi piwo"... "Ty Janusz popatrz, obudowa górnicza, tyle lat i się jeszcze trzyma, potrzymaj mi piwo, sprawdzę ile jeszcze wytrzyma"... Nie mówiąc już o kolejnych tonach śmieci, których i tak nie mało jest w dostępnych obiektach.\nW wyrobisku trzeba umieć się zachować, nie mówię o jakimś szczególnym reżimie, ale trzeba mieć na uwadze z czym można mieć do czynienia w środku. Przecież nie tak dawno był wypadek w woj. Lubuskim, gdzie dwóch gostków już nie wyszło z kopalni. Zasada jest prosta, pod ziemią jak nie myślisz, to giniesz. Problem w tym, że filmiki Leona mogą ściągnąć do kopalń większą liczbę tych, co nie myślą.\n#12 Post autor: tom_ext » 05 lip 2017, 7:22\ngalman pisze: A co do magnezytówek gdzieś w polsce (hehe przeca wiadomo że są tylko w jednym miejscu-tom ext!!!-polska to nie slovakia)\na gdzie ja napisałem że magnezytówki to wina "Leona" i jego wypraw?\nnapisałem ze to wina pseudoeksplo lansiarzy tak? - liczba mnoga i uogólnienie,\ntylko przykłady: "zabezpieczenie" szybu anny choinką,\nkolejny szyb elza i obiekt spalony,\nzalesi i proby pirotechniczne potem powtórnie diamo i obiekt spalony...\n...więcej nie ma co wymieniac.\nOgolnie sprawa o której tu piszemy tyczy się wrzucania filmików do sieci podając konkretnie lokalizację co jest szkodliwe dla obiektu i dla laików z ulicy\nco potem kończy się tak jak Sławek napisał, ze włazi byle kto i robi sie burdel\n#13 Post autor: wyprawyleona » 08 lip 2017, 21:39\nZałóżmy osobny temat poświęcony mojej osobie będzie łatwiej...\n@tom_ext Powiedz mi proszę, które obiekty spaliłem hm? Skoro większość stoi otworem od wielu wielu lat, a dokładna lokalizacja jest naniesiona na pierwszej z brzegu mapie turystycznej? A może spaliłem te, które mają kraty i są otwieranie po sezonie ochronnym nietoperzy? Piszesz, że podaję konkretne lokalizacje, czy mógłbym prosić o przykłady?\n"byle laik z ulicy po obejrzeniu wpadnie na pomysł aby się tam wybrać" każdy z nas był laikiem. Zanim zacząłem publikować cokolwiek w sztolniach spotykałem ludzi w adidasach i telefonami w ręku zamiast latarek. Tak było i będzie i nic tego nie zmieni.\n"nie tylko laik to ogląda ale służby górnicze też" Służby górnicze, policja, straż leśna, Panowie od ochrony nietoperzy też... Co służby górnicze mają do dziury w ziemi? Zresztą z WUG już pisałem i jakoś moje działania im nie przeszkadzają. Policja na kontroli drogowej pyta, kiedy kolejny film, straż leśna/leśnicy pomagają znaleźć obiekty, a Panom od ochrony nietoperzy robię zdjęcia na zajęcia z dzieciakami, lub cholera wie do czego. Chcieli zdjęcia nietoperzy w sztolniach to zrobiłem i miałem na to przyzwolenie. Nie miałem do tej pory żadnych nieprzyjemności związanych z moją działalnością.\nNie nazywaj mnie szyderczo celebrytą, bo zawsze uważałem się za amatora eksploracyjnych wycieczek, a filmy po prostu lubię robić. Przygotowanie, potem montaż, to wszystko sprawia mi przyjemność. Nie znasz mnie, więc proszę nie oceniaj.\n@Karuda nie wiem ile razy tam byłaś, mój znajomy co jakiś czas ten temat sprawdzał i gdy się nadarzyła okazja postanowiliśmy, to miejsce odwiedzić.\nJeżeli Czesi po jednej publikacji mają mnie za szkodnika.... to kompletnie mnie to nie obchodzi. Sporo osób w Polsce ma o mnie złe zdanie? okej, bywa i tak.\nJa z kolei poznałem masę osób zajmujących się tym samym tematem i współpracowało się nam super.\nKaruda, co wy z tymi namiarami?\n@Panie Michale, Ci ludzie szukali kontaktu ze mną ponieważ chcieli na własne oczy zobaczyć jak wyglądają nasze kopalnie. Zaprowadziłem ich do jednego obiektu, porobili zdjęcia i tyle. Każdy pojechał w swoim kierunku. Przyjechali do Wałbrzycha na jakieś spotkanie i przy okazji chcieli zobaczyć jakąś dziką kopalnię. Pokazałem i tyle w tym temacie. Wiem, że ludzie na Górnym Śląsku są zainteresowani jak obecnie wyglądają zamknięte obiekty, dlatego też górnicy pracujący pod ziemią również z ciekawości oglądają moje filmy, a wiedzę czerpię z Pana publikacji.\n@szkop jakie lansowanie? Po prostu lubię robić filmy i turystykę podziemną. Uważam się za prostego chłopaka, który ma pasję. Nigdy nikomu nie chciałem zaszkodzić dlatego część filmów nigdy nie pojawi się na YT.\n@Slaworow dostaję zapytania o lokalizację tak samo często jak inne osoby prowadzące strony www, czy kanały na YT. Ale na takie zapytania nie odpowiadam. Nie spotkałem się jeszcze z sytuacją, by ktoś po moim filmie poleciał w klapkach zwiedzać kopalnie, lub doznał jakiegoś uszczerbku. Tak, wiem. Kiedyś może się to wydarzyć. Częściej ludzie dopytują co kupić, by móc samemu zejść pod ziemię. Inni z kolei piszą, że wolą obejrzeć materiał niż samemu tam włazić.\nNie odniosłem to tej pory wrażenia, że moja działalność jest szkodliwa i raz jeszcze to napiszę.\nRobię filmy w kopalniach, bo lubię robić filmy. W niektórych miejscach filmów nie kręcę, bo wiem, że nie będę mógł ich opublikować. Nie róbcie proszę ze mnie osoby, która uważa się za Bóg wie kogo, bo jestem zwykłą, szarą osobą, która ma pasję. A nie durniem, czy też "celebrytą" który zrobi wszystko byle coś wrzucić na kanał. Mam nadzieję, że będziemy mieli okazję się kiedyś spotkać i wyjaśnić spory, bo od tego forum zaczynałem, wiele osób mi pomogło i nie chcę być z nikim w konflikcie.\n#14 Post autor: szkop » 08 lip 2017, 23:26\n,,Forum dyskusyjne – przeniesiona do struktury stron WWW forma grup dyskusyjnych, która służy do wymiany informacji i poglądów między osobami o podobnych zainteresowaniach przy użyciu przeglądarki internetowej'',za wikipedią\nnikt nie twierdzi że jesteś złym człowiekiem i trzeba cie spalić,mnie pomogłes w sprawie ,ale masa ludzi zajmuje sie eksploracją a tylko odsetek pokazuje ,w takiej skali jeszcze mniej,podobnie jak miliony ludzi uprawia sex a jakis promil upublicznia to w sieci.chciałbym znac twoją ocenę twoich działań za 20 lat,ale chyba tyle nie dam rady..no i nie jestes jedynym,który ,,lansuje,, się eksploracją w sieci,pozdrawiam


Damian, Autor w serwisie Najem długoterminowy\nNajem, Wynajem, Wynajem długoterminowy\n30 czerwca 2019 30 czerwca 2019 Damian\nCoraz więcej firm decyduje się na wynajem długoterminowy. To rozwiązanie stanowi alternatywę dla tradycyjnego leasingu i posiada wiele zalet. Dlaczego warto zastanowić się nad wynajmem\nElastyczna umowa, Najem długoterminowy\n26 czerwca 2019 30 czerwca 2019 Damian\nCoraz częściej spotykamy się z możliwością wynajmu długoterminowego – stanowi on alternatywę dla leasingu i jest wybierany zarówno przez osoby prywatne, jak i firmy. Skąd\nDo niedawna leasing z wykupem był jedyną alternatywą dla zakupu samochodu firmowego. Obecnie zarówno osoby fizyczne, jak i firmy mogą skorzystać również z najmu długoterminowego.\n17 czerwca 2019 30 czerwca 2019 Damian\nJeśli potrzebujesz samochodu firmowego, z pewnością przeglądasz oferty leasingowe oraz kredyty samochodowe. Jednak leasing operacyjny nie jest jedynym rozwiązaniem: coraz częściej przedsiębiorcy decydują się na\nNajem długoterminowy, Wynajem, Wynajem długoterminowy, Wynajem samochodu\n11 czerwca 2019 30 czerwca 2019 Damian\nRozpoczynasz nową pracę i potrzebujesz samochodu, by móc do niej dojeżdżać? Nie planujesz w najbliższym czasie zakupu nowego auta? A może szukasz rozwiązania, które będzie\nKlient indywidualny, Najem długoterminowy, Wynajem długoterminowy, Wynajem samochodu, Wypożyczalnia\n4 czerwca 2019 30 czerwca 2019 Damian\nZ opcji leasingu operacyjnego korzystają przede wszystkim firmy, którym zależy na dzierżawieniu samochodu bez ponoszenia wysokich kosztów. Po zakończeniu okresu umowy koszty wzrastają znacząco, dlatego\nElastyczna umowa, Mała firma, Najem długoterminowy\nNajem długoterminowy – propozycja dla mniejszych firm\n30 maja 2019 30 czerwca 2019 Damian\nZakup samochodu firmowego za gotówkę nie zawsze jest możliwy; wiele firm korzysta zatem z możliwości oferowanych przez leasing. Po zakończeniu okresu umowy koszty użytkowania samochodu\n23 maja 2019 30 czerwca 2019 Damian\nJeśli zastanawiasz się nad opcją najmu długoterminowego, warto poznać zarówno zalety, jak i wady takiej propozycji przed podpisaniem umowy. Przed podjęciem ostatecznej decyzji sprawdź również,\n18 maja 2019 30 czerwca 2019 Damian\nNajem długoterminowy to coraz popularniejsze rozwiązanie: nie każdy wie jednak, że istnieje taka alternatywa dla leasingu. Na czym polegają podstawowe różnice i które rozwiązanie będzie\nLeasing, Najem długoterminowy, Wynajem długoterminowy\nLeasing czy wynajem – co wybrać?\n12 maja 2019 30 czerwca 2019 Damian\nSzukasz samochodu do firmy, a zakup za gotówkę lub kredyt nie wchodzą w grę? Pozostaje Ci do wyboru przede wszystkim leasing; nie każdy wie jednak,