Hana Umeda: Dla Japończyków pociągające jest to, co zakryte\nHana Umeda (fot. Daria Pawęda)\n"Japońskie kobiety są pokorne, uprzejme, ale jednocześnie bardzo silne. Nie krzyczą, nie śmieją się na głos, wszystko przeżywają w środku. Tak samo jest w buyo, twarz to maska, a zęby uważa się za przejaw agresji". Hana Umeda, nauczycielka tańca nihon buyo, odkrywa sekrety japońskiej sztuki.\nJesteś jedyną nauczycielką japońskiego tańca nihon buyo w Polsce. Czym jest dla ciebie ten taniec?\n- Ten taniec zupełnie przypadkiem pojawił się w moim życiu, mam poczucie, że to on mnie znalazł, a nie ja taniec. Na pewno buyo zbliżyło mnie do Japonii. A może to Japonia zbliżyła mnie do buyo? Nie wiem, bo w tym samym czasie się zakochiwałam w tańcu i odnajdywałam Japonię w sobie.\nZaczęłaś tańczyć, żeby lepiej poznać kulturę Japonii, skąd pochodził twój tata?\n- Tak. Przed wyjazdem do Japonii nigdy mnie tak bardzo nie pociągała kultura japońska, za bardzo byłam z nią związana na co dzień. Ale kiedy w tańcu musiałam zamienić się w dziewczynę z XVIII wieku albo w gejszę, której życie zupełnie inaczej wyglądało, w inny sposób myślała o miłości, to żeby dobrze wczuć się w postać, zaczęłam szukać informacji o kobietach żyjących w tamtych czasach w książkach i w albumach z drzeworytami.\nMój tata śmiał się, że tańczę tańce erotyczne, i często o mnie opowiadał swoim znajomym z Japonii. Jego zachowanie było bardzo niejapońskie, bo dla Japończyka rodzina jest przedłużeniem jego samego, więc chwaląc mnie, chwalił samego siebie. Często tańczę z myślą o moim tacie.\n" target="_blank">O kulturze japońskiej i Kraju Kwitnącej Wiśni przeczytaj w książkach >>\nTwój tata był Japończykiem i przyjechał do Polski, bo było to ostatnie życzenie twojego umierającego dziadka. Dlaczego twój dziadek tak bardzo kochał Polskę?\n- Mój dziadek był mnichem buddyjskim i studiował na Uniwersytecie Buddyjskim w Tokio filozofię zachodnią. Na początku lat 20. wyjechał do Berlina na stypendium, ale na statku do Europy spotkał kilku Polaków wracających z Syberii, którzy przekonali go do zmiany planów. Szybko przyjechał do Warszawy i mieszkał tutaj, aż do wybuchu wojny w '39. Pracował jako lektor języka japońskiego w Instytucie Wschodnim w Warszawie, tym samym dając podwaliny do powstania japonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Całą wojnę spędził w Sofii jako korespondent wojenny japońskiej gazety "Asahi Shinbun", po czym wrócił do Japonii, ożenił się i miał dwóch synów. Tłumaczył literaturę polską na japoński i prowadził małą świątynię buddyjską. Kiedy mój tata miał 13 lat, dziadek zachorował na raka i na łożu śmierci powiedział, że chciałby, żeby jeden z jego synów pojechał do Polski i kontynuował jego dzieło. Drugim życzeniem mojego dziadka było to, żeby połowa jego prochów została pochowana w Polsce. Mój ojciec przyjechał do Polski z urną z prochami taty, które spoczęły na Powązkach, i tutaj zaadoptowała go rodzina profesora Jażdżewskiego z Łodzi. W Japonii taka adopcja jest popularna, to jest jak cech. Jeśli chcesz, żeby twój syn był prawnikiem, oddajesz go do adopcji do rodziny prawników, u których mieszka i uczy się zawodu.\nTwoi rodzice poznali się na Wydziale Japonistyki, gdzie twoja mama studiowała filologię japońską. Czy w waszym domu w Warszawie mówiło się po japońsku?\n- Mój tata z jakiegoś powodu nigdy nie chciał, żebyśmy rozmawiali w domu po japońsku. Mówił, że jesteśmy w Polsce, więc mówimy po polsku. Za to w domu jedliśmy dania japońskie i obchodziliśmy japońskie święta. W Święto Dziewczynek, które w Japonii wypada 3 marca, rozkładaliśmy dwór cesarski z porcelanowych laleczek. Te laleczki należały do mojej prababci Japonki, stały na specjalnych schodkach i nie wolno ich było dotykać. Przebierałam się tego dnia w kimono i nasypywałam im w porcelanowe naczynia cukierki.\nPoza tym ciągle przychodzili do nas jacyś Japończycy, odwiedzała nas moja babcia z drugim mężem. Jej drugi mąż był polonistą i tak bardzo był zajęty przeglądaniem biblioteki mojego dziadka, że przy okazji przejrzał też moją babcię. W Warszawie dostał pracę jako lektor języka japońskiego na Uniwersytecie Warszawskim i tłumaczył literaturę polską na japoński, między innymi przetłumaczył "Pana Tadeusza" i dzieła Schulza.\nHana Umeda ze swoimi uczennicami (fot. Daria Pawęda)\nPierwszy raz do Japonii pojechałaś z mamą na kilka miesięcy, kiedy miałaś siedem lat.\n- Tak, zamieszkałyśmy w małym tradycyjnym domku ze słomianą posadzką. Niedaleko była rzeka, w której pływały złote karpie i mogłam się w niej kąpać. Ponieważ mam też obywatelstwo japońskie, musiałam iść do szkoły. Pamiętam lekcje wychowawcze, tak zwane "Godziny moralności", które polegały na tym, że każde dziecko musiało naskarżyć na inne. Oberwałam, bo ktoś powiedział, że wracałam do domu inną stroną ulicy, niż jest zaznaczona na mapce. Świetnie dogadywałam się z koleżankami, chociaż sama nie wiem jak. Moja mama żartowała, że nauczyłam wszystkie koleżanki polskiego.\nJapońskiego zaczęłam się uczyć dużo później. Kiedy miałam dziewiętnaście lat, moja mama dostała roczne stypendium naukowe w Japonii, na które mogła zabrać ze sobą jednego członka rodziny. Pojechałam razem z nią i zapisałam się na kurs językowy dla obcokrajowców.\nTam odkryłaś taniec nihon buyo?\n- Tak się składa, że rodzina mojego ojca od pokoleń robi peruki w teatrze kabuki. Kabuki powstało w XVII wieku, gdy kapłanka Okuni wyruszyła z grupą mniszek w podróż po Japonii, aby zebrać pieniądze na budowę świątyni. Gdy trafiły do Kioto, kobieta zaczęła tańczyć w suchym korycie rzeki i odtąd inne tancerki ją naśladowały, grając zarówno mężczyzn, jak i kobiety. Za pomocą ruchów oraz gestów opowiadały fabularne historie o codziennym życiu, głównie o miłości, a nie jak do tej pory - historie mityczne. Ten teatr jest jedną z trzech najbardziej tradycyjnych form scenicznych w Japonii. Charakterystycznymi cechami tego teatru są makijaż, wyolbrzymiony ruch sceniczny oraz brak kobiet na scenie. W rolach kobiecych specjalizują się aktorzy onnagata. Wszystkie moje ciotki, wujkowie i kuzyni tam pracują, a rola głównego aktora i perukarza jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Chociaż zdarzają się wyjątki - mam kuzyna, który się zbuntował i został gitarzystą rockowym.\nCiotka po raz pierwszy zabrała mnie do teatru kilka tygodni po przyjeździe do Tokio i zobaczyłam przedstawienie taneczne, w którym się zakochałam. Występujący aktor był dandysem, za pomocą ruchu opowiadał przyjacielowi o nocy spędzonej z kochanką. Zdjął jeden rękaw kimona i od czasu do czasu narzucał na siebie pelerynkę. Tańczył w miejscu, zmieniając płeć i osobowość. Obnażona strona symbolizowała mężczyznę, druga kobietę. Przedstawiając dialog z kurtyzaną, robił słodkie miny. Grając chłopaka, patrzył przed siebie wesołym wzrokiem, potem jako kobieta uśmiechał się delikatnie, spoglądał spod rzęs, udawał zawstydzenie. Wydawało mi się, że jest w tym bardziej kobiecy od kobiet. Później ciotka wytłumaczyła mi, że tancerz zatańczył nihon buyo. Tak się złożyło, że sama też uczyła się tego tańca, więc zaprowadziła mnie do swojej mistrzyni.\nCzy nadal jest to popularny taniec w Japonii?\n- Niestety nie, bo nauka tańca buyo jest bardzo kosztowna i mogą sobie na nią pozwolić tylko dziewczęta z bogatych domów. Niewiele jest osób tak zdeterminowanych jak moja mistrzyni. Pochodzi z Okinawy i w wieku 20 lat wbrew woli rodziców wyjechała samotnie do Tokio, gdzie zaczęła uczyć się tańca. Pracowała na dwa etaty i kupowała sobie zupki chińskie, które przełamywała na pół. Codzienne jadła połowę makaronu, a resztę pieniędzy oddawała swojej mistrzyni. Po egzaminie na profesjonalną tancerkę buyo postanowiła, że będzie uczyć takie osoby, których normalnie nie byłoby na to stać.\nTwoje ciało szybko przyzwyczaiło się do nowego ruchu?\n- Dla Japonek wiele ruchów w tańcu jest bardziej naturalnych, odpowiadają japońskiej konstrukcji ciała. Szybko zrozumiałam, że jestem wielką Europejką i musiałam wszystko w swoim ciele przestawić. Mama zawsze kazała mi wypinać pierś, a w buyo plecy muszą być proste. Na co dzień chodziłam, kołysząc biodrami, podczas gdy w tej technice tańca biodra powinny być nieruchome.\nDużo czasu spędzałam też z moją mistrzynią po zajęciach i podglądałam ją w codziennych sytuacjach. Zauważyłam, że taniec przełożył się u niej na codzienne ruchy. Porusza dłonią w charakterystyczny sposób, ściąga ramiona tak, jak robi się to w buyo. Bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. Wpadła nawet na pomysł, żebym wyszła za mąż za jej syna Dała mi też sporo wskazówek dotyczących życia, mówiła, żebym nie przestawała tańczyć, żebym stworzyła własny nurt tańca. Taki zresztą jest styl Japończyków, oni uważają, że w pewnym momencie trzeba podjąć decyzję życiową i potem być konsekwentnym. Nie zastanawiają się, czy to dobra, czy zła decyzja, bo każda jest dobra, jeśli realizuje się to, co się postanowiło. Uważają, że można więcej osiągnąć, mając mały talent i będąc pracowitym niż duży i będąc leniwym. Im wcześniej zaczniesz się uczyć, tym szybciej będziesz mistrzem, wszystko jedno, co zrobisz. Ktoś może zamiatać ulice i robić to w taki sposób, że to będzie sztuką.\nHana Umeda (fot. Bartosz Zieliński)\nTwoja mistrzyni mówi, że ten taniec to przede wszystkim aktorstwo.\n- Tak, to jest aktorstwo, bardzo specyficzne. Nie ma w nim miejsca na "wkładanie siebie", na wykorzystywanie do stworzenia roli swoich własnych przeżyć. Niezależnie od tego, czy jestem w tańcu młodą, czy starą kobietą, młodym czy starym mężczyzną, moje warunki cielesne nijak nie przekładają się na taniec, muszę się tego wszystkiego pozbyć i przyjąć nową postać. Choreografie niejednokrotnie powstawały w XVII wieku. Każdy ruch jest z góry ustalony. Kiedy podnoszę rękę, robię krok, przechylam głowę, to muszę to zrobić dokładnie pod takim kątem, jak tańczyła moja mistrzyni i jej mistrzowie wiele pokoleń wstecz. W tym tańcu mamy tylko kilka centymetrów swobody, w które możemy włożyć własną interpretację tańca. Mogą to być minimalne przesunięcia w czasie, wykonanie gestu odrobinkę wolniej lub szybciej. To tak, jakbyś miała drewniane pudełko i w nim kilka wyciętych szparek. W pewnym momencie do środka wkładasz pachnidło. To jest wciąż to samo pudełko, ma ten sam kształt, w tym samym miejscu szparki, ale zupełnie inaczej zareagujesz na zapach.\nW jaki sposób opowiada się historie?\n- Za pomocą partytur ruchowych. Uwewnętrzniam graną postać oraz opisuję okoliczności przyrody, które oddają przeżycia postaci. Na przykład w "Wieczorze Jesiennym" akcja tańca odbywa się w ogrodzie japońskim, gdzie płynie sobie rzeczka, rośnie drzewo śliwy, gdzieś jest płotek, furtka, przez którą można przejść. Bohaterka tego tańca jest dojrzałą kobietą, która ma jakiegoś ukochanego. Nie wiemy na pewno, ale bardzo możliwe, że ten ukochany ma żonę, a ona jest tylko jego kochanką. Nad głową granej przeze mnie kobiety świeci księżyc. Kochanek od bardzo dawna jej już nie odwiedził. Wszystko, co się dzieje w tańcu, to są jej przeżycia wewnętrzne. Za pomocą ruchu głowy wskazuję na księżyc, który jest jej jedynym kompanem w jesienne wieczory, wypatruję przez furtkę, czy ukochany przypadkiem nie nadchodzi Jednak nie nadchodzi. Przeglądam się w oczku wodnym jak w lusterku i myślę, że z tego smutku i wyczekiwania już chyba potwornie zmarniałam. Po chwili sama siebie karcę, przecież nie mogę wygadywać takich głupstw. Nie jestem sama, księżyc jest nad nią i wszystkiego słucha.\nHana Umeda i Milito (fot. Bartosz Zieliński)\nO uczuciach w tańcu nie mówi się wprost?\n- W Japonii w ogóle nie mówi się o uczuciach wprost. Nie należy zbytnio obarczać rozmówcy sobą, swoimi problemami. W poezji japońskiej, na przykład w haiku, nie mówi się wprost o uczuciach, tylko opisuje się jakiś fragment przyrody, żeby czytelnik domyślił się, co dzieje się w duszy autora. Tak samo jest w tańcu.\nJapończycy rozumieją przyrodę. Kiedyś byłam z ciocią w parku i było tam stare drzewo z bardzo pomarszczoną korą. Moja ciotka ma około 70 lat, podeszła do tego drzewa, przyglądała się tej korze i widziałam, jak złapała się za policzek i zaczęła dotykać swojej twarzy, jakby myślała: "Ojej, czy ja też mam już takie zmarszczki?".\nTwoja rodzina pomagała ci w nauce tańca?\n- Miałam dużo szczęścia, większość współczesnych rodzin japońskich nie jest ze sobą zżyta. Moja rodzina jest inna, być może przez to, że pracuje w teatrze kabuki. To zupełnie inny świat, bardzo tradycyjny, jakby wyjęty z przeszłości. Wszyscy trzymają się razem, lubią urządzać przyjęcia rodzinne na kilkadziesiąt osób. Przyjęcia noworoczne odbywają się zwykle w wynajętej sali w hotelu. Bierze w nich udział cała rodzina i pracownicy. Każdy może wygłosić przemówienie lub publicznie podziękować za wszystkie dobre rzeczy, których doświadczył od rodziny i firmy w minionym roku, i poprosić o opiekę w roku nadchodzącym. Mnie też się takie przemówienia zdarzały.\nW Japonii jest hierarchia. Ci, którzy mają pieniądze i władzę, muszą opiekować się tymi, którzy w tej hierarchii stoją niżej. Kiedy wróciłam sama do Japonii, żeby kontynuować lekcje tańca, zamieszkałam u mojego wujka, który jest głową rodu. Mieszka z żoną w domu w Aoyama, jednej z najdroższych dzielnic w Tokio. Rodzina mieszkała w tym domu od pokoleń, a do niedawna jeszcze mieszkali tam również czeladnicy i młodzi perukarze. Doznałam olbrzymiej serdeczności, szczególnie ze strony mojej ciotki. Jest w tej chwili jedną z najbliższych mi osób w Japonii. Zresztą do tej pory najlepiej dogaduję się ze starszymi Japonkami. Tak jak one chętnie chodzę po ulicy w kimonie.\nCiocia nauczyła cię tradycji japońskich?\n- Dużo opowiadała mi o teatrze, ale nie uczyła tradycji, w każdym razie nie wprost. Wiele mogłam nauczyć się, kiedy ją obserwowałam. Codziennie rano odkładała łyżkę pierwszego tego dnia ugotowanego ryżu, odlewała do małego naczynka odrobinę pierwszej tego dnia zaparzonej herbaty, po czym stawiała w ołtarzyku dla przodków. Taki ołtarzyk buddyjsko-shintoistyczny znajduje się zwykle w zagłębieniu ściany. Mogą w nim być prochy przodków lub tylko zdjęcie. Podczas modlitwy dzwoni się w buddyjski dzwonek i zapala kadzidełka.\nCzy to, jak Japonki zachowują się na co dzień, mogło mieć wpływ na taniec?\n- Japońskie kobiety są pokorne, uprzejme, ale jednocześnie bardzo silne. Nie krzyczą, nie śmieją się na głos, wszystko przeżywają w środku. Tak samo jest w buyo, twarz to maska, a zęby uważa się za przejaw agresji. Tylko czasem ta kontrola nad uczuciami słabnie i można pokazać, że buzuje w tobie gniew.\nCzy poprzez ten taniec odkryłaś swoją kobiecość?\n- Nie. Postać, w którą się wcielam, jest jedynie czyjąś fantazją, to kobiecość wyobrażana. Wdzięk, seksapil są w tańcu wyolbrzymione, aż nierealne. Odwołują się raczej do osiemnastowiecznego wyobrażenia o tym, czym jest erotyzm, wyobrażenia, które może być trudne do zrozumienia dla Europejczyka. W Japonii pociągające było to, co zakryte. Na pornograficznych drzeworytach shunga z okresu Edo bardzo rzadko widać nagie postaci, zazwyczaj mają one na sobie jeszcze rozchełstane i podwinięte kimona, a do tego fryzury i makijaże. Strój to jakby przedłużenie ciała. Podobnie jest w tańcu - liczy się ruch ubranego ciała, rękaw czy wachlarz to taka sama część ciała jak stopa czy głowa.\nWiększość młodych Japończyków nawet nie widziała buyo na żywo, co nie zmienia tego, że dużo bardziej niż Europejczycy rozumieją i czują tę estetykę. Mam z tym związane jedno niezbyt przyjemne doświadczenie. Poszłam kiedyś na imprezę do znajomych, byłam ubrana w kimono i miałam przy sobie wachlarze, więc zaczęłam tańczyć buyo. Wszyscy mężczyźni patrzyli na mnie z otwartymi ustami, a po moim występie jakiś Japończyk rzucił się na mnie w łazience. Widocznie jemu też pomyliła się tancerka buyo ze striptizerką...\nMożesz powiedzieć, że buyo zmieniło twoje życie?\n- Po powrocie do Polski wiedziałam, że chcę dalej tańczyć, ale trochę czasu mi zajęło, zanim zaczęłam uczyć i zajmować się tym zawodowo. Teraz jestem praktykującą nauczycielką tańca buyo. To, że jestem Polką, traktuję jako atut, pozwala mi to eksperymentować, jestem poza całą japońską strukturą szkół tańca, tutaj nikt mi tego nie zabroni. Chętnie wchodzę w kolaboracje z muzykami niemającymi nic wspólnego z tradycyjną muzyką japońską, tańczyłam już buyo do muzyki elektronicznej, wykorzystałam w spektaklach teatralnych czy w performance'ach tanecznych, zestawiałam z innymi formami scenicznymi, tworzyłam choreografie inspirowane zdjęciami, malarstwem czy instalacjami. Japończycy tego tańca nie chcą łamać, dla nich jest częścią tradycji, jego wartość przejawia się w niezmienności formy. Dla mnie niezmienność formy też jest bardzo ważna, ale tylko na poziomie fizycznym. Interesuje mnie wykorzystywanie tego konkretnego ciała buyowego w innych kontekstach, zestawianie z inną muzyką, wkładanie w inny strój, umieszczanie w innych przestrzeniach.\nMasz już kolejne pomysły?\n- Obecnie przymierzam się do projektu, który wykorzystałby tradycyjne japońskie podejście do płci jako cechy, którą bardziej się pokazuje, niż jest nadana "z góry". To tradycyjne podejście, ściśle związane z kulturą wysoką, jaką jest teatr kabuki, chciałabym wykorzystać w pracy z osobami transgenderowymi. Myślę, że poza wartością terapeutyczną, jaką daje większe zrozumienie swojego ciała, projekt taki mógłby zaprezentować osoby trans w innym świetle. W Polsce cały czas jest z tym straszny problem.\nTwój dziadek przybliżał Japończykom polską kulturę, a ty przybliżasz Polakom kulturę Japonii.\n- Kultura japońska cieszy się coraz większym zainteresowaniem w Polsce. Przede wszystkim popkultura - jest bardzo dużo osób, które słuchają japońskiego popu, czytają mangi i oglądają anime. Lubię myśleć, że przyczyniam się do tego, że kultura tradycyjna zaczyna być u nas bardziej znana. Jednak najbardziej cieszy mnie, gdy widzowie są w stanie dostrzec w moim tańcu piękno. Przecież sztuka dąży do tego, żeby wzbudzić w nas zachwyt, którego nie można wyjaśnić słowami. Jeśli coś można nazwać, to po co robić z tego sztukę?\nHana Umeda. Tańca uczyła się u mistrzyni Nishikawa Fukushimo ze szkoły Nishikawa-ryu w Tokio. W Polsce propaguje taniec nihon buyo. Performerka i instruktorka, opracowała autorską metodę nauczania nihon buyo, która bierze pod uwagę różnice w używaniu ciała japońskiego i polskiego. Stworzyła serię ćwiczeń, które pomagają przyswoić sobie specyfikę japońskiego ruchu. Obecnie interesuje ją poszukiwanie jakości ruchowych, które wyjęte z kontekstu japońskiego tańca mogą wnieść nową wartość do nowej sceny tanecznej i teatralnej.\nWspaniały wywiad i piękne zdjęcia.\nBardzo pieknie to dziecko oddalo klimaty japonskie. Sadze, ze wielu osobom poszerzy wyobraznie o Japonczykach. W przyszlym roku bedzie 35 rocznica polskiego sierpnia, jednym z filarow solidarnosci byl Ojciec p. Umeda, dzis niewiele o ojcu mowila, jedynie w aspekcie calego rodu Umeda. Prosba do autora tego pieknego wywiadu o przygotowanie rownie pieknej historii o jej Ojcu, ktorego historia powinna byc znana szerokim rzeszom Polakow. W czasie stanu wojennego musial opuscic Polske, przez wiele lat nie mogl powrocic do swej rodziny, zamiast wpasc we frustracje caly czas pracowal dla Solidarnosci organizujac bardzo szeroko pojeta pomoc dla Polski.\nUważają, że można więcej osiągnąć, mając mały talent i będąc pracowitym niż duży i będąc leniwym?\njuż wiem, czym zastąpiłbym krzyż w polskich szkołach\nBardzo ciekawa osoba i ciekawa historia.\nw historii świata nikt nigdy nie osiągnął tak wiele\nmając tak niewiele\nJaponki i Koreanki to najpiekniejsze kobiety na Ziemi~!\nDzięki tekstowi można się więcej dowiedzieć o tak egzotycznej japońskiej tradycji. Ciekawy tekst.\nHana Umeda :-) wielkie dzięki za podzielenie się swoimi doświadczeniami. Dla dziennikarki prowadzącej wywiad --- pytania, które Pani zadaje, ich formę, uważam za nieprofesjonalne, nieodkrywcze i nastawione na udowadniane Pani tez, a nie odkrywanie tego, co rozmówca mógłby przekazać. Warsztat dziennikarski oceniam jako bardzo słaby.


Filmy pełne koloru - 12 propozycji na szare wieczory\nOpublikowany 12 grudnia 2017 16 czerwca 2019\nKolor w filmie może być motywem samym w sobie. Jego brak czy nasycenie, ukierunkowanie na konkretną barwę może mieć specjalne znaczenie. Może być też po prostu zabiegiem umilającym oglądanie. Bardzo lubię grę kolorów w oglądanych obrazach, zatem często wracam do kilku wybranych. Dzisiaj polecam niektóre i Wam, szczególnie na ponure dni, kiedy potrzebujecie nieco odmiany od codzienności.\nJeden z moich ulubionych filmów. Łączy w sobie tragizm codzienności z baśniowym klimatem dziecięcej wyobraźni, pełnej kolorów i wrażeń. Opowiada historię przyjaźni kaskadera zdrowiejącego po wypadku i małej dziewczynki leczonej w tym samym szpitalu. Powstająca na poczekaniu opowieść jest barwnym przełożeniem rzeczywistości na świat fantazji. Przedstawienie historii niezwykle mnie urzekło i zdecydowanie ją polecam każdemu!\nNie każdy przepada za musicalami, ale ten robi olbrzymie wrażenie. Dwoje młodych artystów zakochuje się w sobie w atmosferze muzycznych śpiewów i ferii barw. Dobór kolorów w każdej scenie jest przemyślany co do drobiazgu, żaden strój ani dodatek nie jest tu przypadkowy.\nKiedy byłam małą dziewczynką, nie przepadałam za historią o Alicji w krainie czarów. Dopiero jej wizualna wersja do mnie przemówiła. Dziewczyna, która wpadła w głąb króliczej nory, odkrywa kolorowy świat niezwykłych stworzeń, jak kot z Cheshire, Gąsienica czy Kapelusznik. Film trafi i do małych, i do dużych widzów.\nPodobnie jak w Alicji, chłopiec będący główną postacią trafia do baśniowego świata wypełnionego kolorami i dziwnymi zdarzeniami. Codzienne życie bohatera dominują szarości, a świat fabryki czekolady oczarowuje swoją cudownością, która niekoniecznie jest taka idealna, jak się wydaje. Mamy więc barwny film z przesłaniem, który na pewno spodoba się dzieciom, ale rodzice także będą zadowoleni.\nTutaj kolory nie są aż tak intensywne jak w powyższych propozycjach. Ciepłe i zimne barwy oraz gra światła i półcieni wraz ze świetnie dobraną, niebanalną ścieżką dźwiękową tworzą tło dla historii zamkniętego w sobie kierowcy, który spotyka kobietę z dzieckiem, na której zaczyna mu zależeć i której chce pomóc w trudnej sytuacji. Balansujemy na granicy dobra i zła, światła i cienia powoli zagłębiając się w psychikę głównego bohatera. Film zdecydowanie dla dorosłych, gdyż nie brakuje tu brutalnych scen.\nPachnidło jest opowieścią o niezwykłym talencie, który sprowadza wiele cierpienia. Bohater został obdarzony czułym węchem, co popycha go do poszukiwań najbardziej niezwykłego zapachu, a kończy się odnalezieniem skrywanego przed samym sobą pragnienia. W filmie znajdziemy sporo mroku, ale także i ciepła barw, szczególnie widocznego w przypadku rudych kobiet, które są pewnego rodzaju motywem.\nBardzo zabawna komedia z ciekawymi zestawieniami kolorystycznymi, opowiadająca historię przyjaźni boya hotelowego z jego opiekunem. Przyjemny film na ponure popołudnie z dobrą obsadą i ciekawym klimatem.\nPrzepiękna animacja o żywych kolorach i niecodziennej kresce. Skupia się na losach irlandzkiego rodzeństwa, które przebywa długą drogę, by trafić do domu. Wszystko w otoczce celtyckich mitów, duszków i niezwykłości. Zachwyci i dzieci, i dorosłych widzów. To jedna z najładniejszych animacji, jakie kiedykolwiek widziałam.\nJapońskie anime na podstawie mangi wypełnione światłem i pastelami opowiadające o relacji dwójki bohaterów od ich najmłodszych lat. Oglądamy jak oboje dorastają i tęsknią do siebie po cichu. Piękny wizualnie, ale smutny film.\nDrugi film w azjatyckich klimatach, który zapewne przypadnie do gustu głównie osobom lubiącym ten gatunek. To melodramat w świecie, gdzie rządzi prawo miecza. Jest sporo barw i walk, w tym nawet “latających” pojedynków.\nFilmy Almodorava mają w sobie coś bardzo charakterystycznego. Tak jak ten, portretują kobiety i ukazują cały wachlarz emocji. Żywe kolory są tłem dla codziennego świata bohaterek, ich wyborów oraz skutków tych decyzji. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji do zapoznania z twórczością Almodorava, polecam zacząć właśnie od tego filmu!\nFrancuski, bardzo pozytywny film o młodej dziewczynie, która potrafi cieszyć się z drobnostek i taką sama radość chce pomóc wnieść w życia innych ludzi. Poprawi humor nawet w najbardziej pochmurny dzień 🙂\nCo już widziałyście z moich propozycji? A może coś polecicie?\nDziękuję za propozycję, dziś skorzystam z polecanych filmów, no zamiast realizować plany na majówkę, leżę chora.\nTo masz czas nadrobić książki czy seriale 😉


Połóg - jak znieść ten okres? Bądź gotowa na te dolegliwości - Mjakmama.pl\nAutor: Getty Images Na jakie dolegliwości w połogu warto być gotową?\nCiąża trwa 9 miesięcy, połóg - kilka tygodni. W krótkim czasie ciało próbuje uporać się ze zmianami wywołanymi przez ciążę i poród. W połogu z ciałem kobiety mogą dziać się różne rzeczy - goi się krocze, pojawiają się odchody połogowe, krwawienia, hemoroidy po porodzie, a brzuch po ciąży wygląda inaczej. Jak można sobie pomóc?\nPołóg, szczególnie pierwsze dni po porodzie, dla kobiety zupełnie na to nieprzygotowanej może być szokiem. Przez długie lata dolegliwości w połogu to był temat tabu. Debiutująca mama dopiero na własnej skórze doświadczała, czym jest połóg, niczego o nim nie wiedząc. Na szczęście, to się zmieniło i już nie musisz być zaskakiwana.\nWarto wcześniej wiedzieć, co się dzieje wtedy z ciałem kobiety, aby móc te procesy zrozumieć, zaakceptować, a nawet zrobić pewne przygotowania, które ułatwią przeżycie tego etapu macierzyństwa.\nPołóg nie jest przyjemnym stanem, bo wiąże się z dolegliwościami, ale po pierwsze: trwa krótko, a po drugie: nie zawsze jest bardzo dokuczliwy. Niektóre kobiety przechodzą go stosunkowo łagodnie. Jednak warto mieć świadomość, czego można się spodziewać.\nObkurczanie macicy w czasie połogu\nOdchody połogowe i krwawienie z gojącej się macicy\nHemoroidy w okresie połogu\nPołóg: całe ciało się poci\nPiersi pełne i obrzmiałe\nCzytaj także: Ciało kobiety w pierwszych dniach po porodzie. Co jest naturalne, a co powinno budzić niepokój?\nKiedy tylko urodzi się łożysko, macica zaczyna się zwijać, czyli kurczyć. Pod koniec ciąży osiągnęła wielkość dyni i ważyła ok. kilograma. W czasie połogu kurczy się stopniowo do rozmiarów gruszki o wadze 50–70 g. Zmiany te zachodzą bardzo szybko, dosłownie z dnia na dzień, a dzieje się tak dzięki skurczom macicy.\nSkurcze są szczególnie efektywne podczas karmienia piersią, bo wtedy w dużej ilości wydziela się oksytocyna. Hormon ten powoduje wypływanie mleka z piersi, ale także – jak podczas porodu – skurcze macicy (tylko teraz mają one inny cel).\nNiestety, skurcze są nieprzyjemne, a nawet bolesne, przypominają bóle miesiączkowe. Spróbuj je złagodzić, stosując ciepłe (ale nie gorące!) okłady na brzuch i techniki oddechowe, które pomagały ci podczas porodu. Jeżeli to nie pomaga, możesz wziąć tabletkę paracetamolu.\nDopóki ból nie jest zbyt wielki, pojawia się w odstępach czasu, a poza tym czujesz się dobrze, nie ma powodu do obaw. Jeśli jednak ból jest bardzo dotkliwy, powiedz o tym lekarzowi, zwłaszcza jeśli masz gorączkę lub pojawiły się inne niepokojące objawy.\nPrzeczytaj: Wypadanie narządu rodnego - przyczyny, objawy i leczenie\nPo porodzie krocze rzadko pozostaje nietknięte. Oprócz rozciągnięcia zwykle są też na nim rany – efekt pęknięcia lub nacięcia tkanek krocza. Gdy są to tylko niewielkie pęknięcia, w wyniku których uszkodzeniu ulega jedynie wierzchnia warstwa skóry krocza oraz część śluzówki pochwy, mięśnie zaś pozostają nietknięte – wtedy zwykle nie zakłada się szwów, a rana nie jest zbyt bolesna.\nTypowe nacięcie krocza obejmuje jednak także przecięcie mięśni i wymaga założenia szwów, które rozpuszczają się w ciągu 2–3 tygodni. Bardzo rzadko zdarzają się poważniejsze obrażenia krocza – pęknięcia trzeciego bądź czwartego stopnia, kiedy uszkodzony zostaje również zewnętrzny i wewnętrzny zwieracz odbytu. Leczenie może się wówczas przeciągnąć nawet do kilku miesięcy.\nTo zależy od stopnia uszkodzenia tkanek krocza. Małe pęknięcia, bez założenia szwów, mogą przypominać o sobie przez 1–2 dni lekkim szczypaniem podczas oddawania moczu. Typowe nacięcie krocza natomiast może dawać bardzo dotkliwe dolegliwości: na początku możesz odczuwać silny ból wokół rany, a wraz z jej gojeniem się – ciągnięcie i drętwienie.\nPrzez 5–7 kilka dni nie będziesz mogła normalnie siedzieć. Często na kroczu pojawia się obrzęk, który powoduje, że szwy zbyt mocno uciskają tkankę. Gojenie się krocza trwa 7–10 dni, ale czasem dyskomfort utrzymuje się nawet wtedy, gdy tkanki już się zagoiły, do miesiąca. Krocze zszywa się zwykle rozpuszczalnymi szwami, ale jeśli powodują dyskomfort, poproś, by położna zdjęła je w 6.–7. dobie po porodzie (potem bywa to utrudnione).\nSiadaj na specjalnym kółku wypełnionym granulatem albo zwykłym dmuchanym kółku pływackim. By rana szybko się goiła, podmywaj się po każdej wizycie w toalecie. Do wody warto dodać kilka kropli olejku herbacianego, saszetkę Tantum Rosa, płyn Aflowag albo szczyptę nadmanganianu potasu (powinien mieć kolor bladoróżowy). Krocze osuszaj jednorazowym ręcznikiem lub suszarką do włosów.\nCzęsto zmieniaj podpaski i wietrz ranę dwa–trzy razy dziennie. Używaj jednorazowej lub bawełnianej bielizny. Gdy na kroczu pojawi się obrzęk, ulgę przyniesie ci okład z owiniętego w kawałek płótna lodu lub z oczaru wirginijskiego. Jeśli po trzech dobach dolegliwości nie mijają, spróbuj nasiadówek z naparu kory dębu, kwiatu lawendy albo osolonej wody. Mogą być one ciepłe lub zimne, w zależności od tego, co przynosi ci ulgę.\nPomóc może też delikatny masaż blizny maścią nagietkową lub arnikową. Ćwicz mięśnie Kegla – dzięki temu wzmocnisz mięśnie podtrzymujące pochwę i odbyt, a także usprawnisz krążenie krwi w okolicach narządów rodnych, dzięki czemu gojenie przebiegnie sprawniej.\nDowiedz się: Przydatne w połogu: 8 rzeczy, z których skorzystasz po porodzie\nDolegliwości w połogu: wynicowanie śluzówki odbytuJeśli okres parcia trwał długo, a mięśnie krocza są słabe, po porodzie może dojść do wynicowania się śluzówki odbytu. Oznacza to wypadanie na zewnątrz ciała błony śluzowej odbytu. Wynicowana błona śluzowa ma postać miękkiej, obrzękniętej, czerwonosinej, bezkształtnej masy lub guza wokół otworu odbytu.\nTowarzyszyć temu może ból przy oddawaniu stolca, a także nietrzymanie stolca i gazów. Problem najczęściej znika samoistnie, ale może to trwać nawet kilka tygodni. Żeby ten proces przyspieszyć, można stosować miejscowo środki ściągające (np. Aesculan). Jeśli pojawią się owrzodzenia, z których sączy się krew lub wycieka przezroczysty śluz – trzeba skonsultować się z lekarzem.\nJuż od pierwszych chwil po porodzie zaczyna goić się rana w macicy. Po oddzieleniu się łożyska w miejscu tym pozostaje odsłonięta, krwawiąca błona śluzowa macicy, która jest pozbawiona nabłonka. Gojenie się rany polega na pokryciu całej jej powierzchni nabłonkiem. Dochodzi do tego między 4. a 6. tygodniem po porodzie.\nProces gojenia się rany poporodowej zaczyna się od oczyszczenia: z jamy macicy przez pochwę wydalane są wraz z krwią resztki tkanek i błon płodowych. W odchodach połogowych występują liczne bakterie: gronkowce, paciorkowce, pałeczki okrężnicy. Trzeba pamiętać, że proces ten dotyczy także kobiet, które miały cesarskie cięcie.\nKrwawienie po porodzie z gojącej się macicy może trwać od trzech do sześciu tygodni – w tym czasie z pochwy wydostają się tzw. odchody połogowe, które zmieniają się wraz z upływem kolejnych dni. Przez 2–3 pierwsze dni krwawienie jest obfite, a krew ciemnoczerwona, czasem ze skrzepami (szczególnie jeśli dłużej leżałaś).\nPotem odchodów jest coraz mniej i są coraz jaśniejsze: brązowoczerwone, brązowawe, żółtobiałe, a w końcu stają się śluzowe, przezroczyste. Mają one na początku intensywniejszy zapach niż zwykła miesiączka, ale nie cuchnący. Gdy zaczną wydzielać cuchnącą, gnilną woń, może to świadczyć o stanie zapalnym – wtedy musisz skontaktować się z lekarzem.\nWymaga tego również sytuacja, gdy krwiste odchody przedłużają się lub nagle pojawia się dużo krwi ze skrzepami, krwawienie nagle zupełnie się zatrzyma lub będziesz miała temperaturę powyżej 38°C (jest to normalne tylko w pierwszej dobie po porodzie).\nStosuj duże, chłonne podpaski przepuszczające powietrze albo jednorazowe pieluchy starego typu. Zmieniaj je co 2–3 godziny oraz po każdej wizycie w toalecie, i podmywaj się przed założeniem nowej podpaski. Nie stosuj tamponów (może się to skończyć groźną infekcją), waty (jej kłaczki przyklejają się do krocza), perfumowanych podpasek (mogą podrażniać) ani ligniny (jest twarda i szybko przecieka).\nCzytaj także: Połóg patologiczny - problemy okresu połogu\nZaparcia po porodzie dotyczą głównie kilku pierwszych dni po porodzie. Problemy z oddawaniem moczu i stolca mają podłoże zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Powstrzymująco działa lęk przed bólem i pieczeniem podczas oddawania moczu oraz strach przed rozejściem się szwów podczas parcia.\nNa płaszczyźnie fizjologicznej trudności są zwykle spowodowane zmianą stosunków anatomicznych w miednicy oraz rozciągnięciem i przejściowym zwiotczeniem mięśni dna miednicy. Stłumienie reakcji pęcherza może być też spowodowane podanymi środkami znieczulającymi.\nZ kolei ściśnięcie jelit podczas ciąży i porodu zwalnia perystaltykę, utrudniając oddawanie stolca.\nMożesz w ogóle nie odczuwać parcia na mocz albo – mimo parcia – nie móc opróżnić pęcherza: siedzisz na sedesie i mimo że chciałabyś zrobić siusiu, nic z tego nie wychodzi. Podobnie jest z oddawaniem stolca: czujesz wewnętrzną próżnię, bo mięśnie, które umożliwiają parcie na stolec, są zwiotczałe i cię nie słuchają.\nJeśli do tego dojdą zaparcia, możesz się nie wypróżnić nawet przez tydzień. Czasami mięśnie krocza i miednicy zostają tak rozciągnięte, że każde kichnięcie, kaszlnięcie czy gwałtowny ruch powoduje niekontrolowane popuszczenie moczu.\nPo urodzeniu dziecka staraj się nie leżeć długo w łóżku – bądź aktywna, bo ruch pobudza pęcherz i jelita do prawidłowego funkcjonowania. Aby zrobić siusiu, odkręć kran albo spróbuj oddać mocz w czasie kąpieli pod prysznicem. Nie bój się, że szwy się rozejdą – to jest niemożliwe. Postaraj się opróżnić pęcherz, najpóźniej 6–8 godzin po porodzie.\nJeśli zdarza ci się popuszczać mocz, musisz ćwiczyć mięśnie dna miednicy. Pij dużo płynów i przestrzegaj diety zapobiegającej zaparciom (pełnoziarniste pieczywo, otręby, jabłka, suszone śliwki, siemię lniane). Podczas oddawania stolca możesz przytrzymywać krocze podpaską – to powinno ci ułatwić parcie.\nJeżeli przez kilka dni nie uda się opróżnić jelit, zastosuj łagodny środek przeczyszczający, np. glicerynowy czopek doodbytniczy albo wypij łyżkę stołową ciekłej parafiny (np. MenthoParafinol o miętowym smaku).\nDowiedz się: Wypróżnienie po porodzie: o czym powinnaś pamiętać, by wizyta w toalecie nie stała się koszmarem\nDolegliwości w połogu: co pomoże na ból stawów i mięśni? Ciąża i poród to ogromny wysiłek dla układu kostno-mięśniowego, zwłaszcza stawów i kręgosłupa. Przez wiele miesięcy dźwigały one dodatkowe kilogramy, co powodowało przeciążenia kręgów w odcinku lędźwiowym. Na dodatek rozleniwiły się mięśnie brzucha, które nie były w stanie podtrzymać kręgosłupa.\nZmęczone porodem są również mięśnie klatki piersiowej, miednicy i ud. Jeśli w ciąży nie ćwiczyłaś systematycznie, możesz teraz czuć się tak, jakby bolało cię dosłownie wszystko: kości miednicy i bioder, plecy, uda... A kiedy próbujesz głębiej zaczerpnąć powietrza, mogą boleć cię mięśnie klatki piersiowej. Niektóre kobiety odczuwają ból w okolicy kości ogonowej – to skutek ucisku główki dziecka podczas porodu.\nSposobem na złagodzenie bólu klatki piersiowej, kości miednicy i ud jest ciepły prysznic i delikatny masaż. Jeśli dokucza ci ból w okolicy kości ogonowej, ulgę przyniesie leżenie na brzuchu oraz ciepłe okłady w miejscu dolegliwości. Gdy dolegliwości są bardzo silne, możesz ratować się paracetamolem. Chociaż jesteś obolała, staraj się ruszać, w przeciwnym razie dolegliwości jeszcze się pogłębią. Już kilka godzin po porodzie ostrożnie wstań ze szpitalnego łóżka i przespaceruj się po sali.\nPotem, już w domu, regularnie wychodź na spacery z maluchem. Unikaj dźwigania, długotrwałego stania czy siedzenia. Od drugiego, trzeciego tygodnia zacznij ćwiczyć, stopniowo dawkując wysiłek. Jeżeli bóle stawowo-mięśniowe utrzymują się dłużej niż 6 tygodni, wybierz się do specjalisty – ortopedy.\nCzasem żylaki odbytu i związane z nimi dolegliwości pojawiają się już w ciąży, ale mogą się też ujawnić dopiero po porodzie. Parcie w czasie porodu powoduje bowiem wypełnienie splotu naczyniowego odbytu krwią tętniczą pod dużym ciśnieniem. Krew ta ma utrudniony odpływ, bo w wyniku parcia żyły częściowo się zaciskają – tak powstają guzki krwawnicze. Żyły wokół zwieracza odbytu stają się obrzmiałe, pękają i krwawią.\nJednym z pierwszych objawów jest swędzenie w okolicy odbytu i krwawienie: możesz dostrzec ślady krwi na stolcu lub na papierze toaletowym. Jeśli to zaniedbasz i nic nie zrobisz, będziesz odczuwać coraz silniejsze dolegliwości: ból, swędzenie, pieczenie.\nJeśli masz tendencję do żylaków odbytu, już w ciąży możesz łykać krople arniki. Gdy się pojawią hemoroidy, starannie dbaj o higienę: po każdym wypróżnieniu myj bolące miejsce chłodną wodą i delikatnym mydłem. Kup w aptece preparat w postaci maści, czopków lub żelu (He-morol, Neo-Aesculan, Procto-Glyvenol).\nMogą ci też pomóc lodowate okłady z naparu liści gryki i okłady z rozrobionej z wodą zielonej glinki (zostaw glinkę na ciele, aż całkiem wyschnie). Hemoroidy zazwyczaj ustępują w ciągu kilku tygodni po porodzie. Jeśli tak się nie stanie, zgłoś się do lekarza, a gdy dolegliwości są bardzo przykre – zrób to bezzwłocznie.\nSprawdź: Higiena intymna po porodzie: jak dbać o miejsca intymne w połogu?\nPodczas ciąży w ciele gromadziły się płyny, których teraz organizm się pozbywa. Inną przyczyną pocenia się są poporodowe zmiany hormonalne. Pocenie się to jeden ze sposobów wydalania niepotrzebnej wody i związków mineralnych. Może trwać nawet przez kilka tygodni, dopóki nie ustabilizuje się gospodarka hormonalna.\nPocisz się intensywnie jak nigdy dotąd. Nadmierna potliwość objawia się najczęściej w nocy: budzisz się cała mokra, koszula, włosy, pościel – wszystko spływa potem.\nCzęsto zmieniaj bieliznę i ubranie (nawet kilka razy dziennie). Noś stroje oddychające, unikaj tych uszytych z syntetycznych tkanin. Często wietrz mieszkanie i spaceruj z dzieckiem. Stosuj antyperspiranty, pij napar z szałwii (jeśli karmisz – maksimum szklankę dziennie). Nie ograniczaj przyjmowania płynów, bo są potrzebne do usuwania zbędnych produktów przemiany materii oraz produkcji mleka, wypijaj codziennie 1,5–2 l wody mineralnej.\nZobacz też: Hemoroidy po porodzie - objawy, leczenie\nBrzuch po porodzie nie wygląda dobrze – jego mięśnie i skóra są bardzo rozciągnięte. Dopóki macica się nie zmniejszy, brzuszek nadal ma spore rozmiary. Skóra na nim wygląda tak, jakby było jej o wiele za dużo: jest zwiotczała i pomarszczona, jej nadmiar może zwisać bezwładnie, tworząc nieładną fałdę.\nWygląd brzucha wprawdzie nie boli, ale psychicznie jest trudny do zniesienia. Musisz wiedzieć, że to normalne, skóra i mięśnie potrzebują czasu, by wrócić do dobrej formy. Na szczęście, skóra to żywa, elastyczna tkanka, która stopniowo odzyska sprężystość. Musi to jednak potrwać – większości kobiet zajmuje to około roku.\nJuż w ciąży trzeba zadbać o to, by nie przytyć nadmiernie, a na skórę stosować preparaty ujędrniające. Po porodzie same kosmetyki mogą nie wystarczyć – warto też ćwiczyć. Brzuszkowi dobrze zrobi seria masaży. W najtrudniejszych przypadkach pomogą zabiegi w gabinecie kosmetycznym.\nDowiedz się: Rozstęp mięśni prostych brzucha po porodzie: przyczyny, objawy i leczenie\nDolegliwości w połogu: przekrwione oczy. Czasem, w wyniku silnego parcia podczas porodu, pojawia się przekrwienie w okolicy oczu i wybroczyny na spojówkach. Nie są one objawem niepokojącym – to efekt popękania drobnych naczyń krwionośnych.\nWynaczyniona krew szybko się jednak wchłania: już po paru dniach twarz powinna wyglądać normalnie. Można to przyspieszyć, stosując kilkuminutowe, chłodne kompresy. Jeśli po tygodniu wybroczyny nie znikną, może to świadczyć o nadmiernej kruchości naczyń. Warto to skonsultować z lekarzem.\nPo zakończeniu porodu dochodzi do hormonalnej „burzy” w organizmie, która uruchamia mechanizmy sterujące laktacją. Piersi zaczynają wytwarzać pokarm – stają się znacznie większe. W 3.–4. dobie po porodzie może się pojawić bolesność piersi spowodowana intensywnym wydzielaniem się pokarmu (tzw. nawał). U niektórych kobiet, zwłaszcza tych, które przeżyły silny stres lub cesarskie cięcie, nawał może pojawić się w 5–6. dobie.\nPiersi są przepełnione – twarde, napięte do granic możliwości skóry, bolesne. Możesz być zaskoczona ich wielkością. Ale nie powinnaś się tym niepokoić, bo to jest zjawisko fizjologiczne.\nNajważniejsze, abyś prawidłowo i często (min. 8–10 razy na dobę) karmiła dziecko. Nie rób niczego, co mogłoby ograniczyć ssanie: nie dawaj smoczka, nie dopajaj, nie dokarmiaj dziecka. Jeśli pierś jest zbyt napięta, odciągaj trochę pokarmu, aby ułatwić chwycenie piersi. Jeśli maluszek nie chce czy nie umie ssać – proś o pomoc położną lub konsultantkę laktacyjną.\nUlgę dadzą chłodne okłady na piersi (po karmieniu), np. z pieluchy tetrowej zwilżonej wodą, albo z liści kapusty (schłodzonych w lodówce i lekko zbitych). Pomóc też może picie naparu z szałwii, która zmniejsza laktację. Dobrze opróżniaj piersi, w przeciwnym razie nawał może skończyć się zastojem pokarmu, a stąd już niedaleko do zapalenia.\nCzytaj też: Zastój pokarmu - problemy podczas karmienia piersią. Jak sobie poradzić?


Zapraszamy na kolejną dyskusję online IPN Gdańsk „Od »Człowieka z żelaza« do »Żeby nie było śladów«” – 19 listopada 2021 - Aktualności - Instytut Pamięci Narodowej - Gdańsk\nInstytut Pamięci Narodowej Zapraszamy na kolejną dyskusję online IPN Gdańsk „Od »Człowieka z żelaza« do »Żeby nie było śladów«” – 19 listopada 2021 - Aktualności -\nZapraszamy na kolejną dyskusję online IPN Gdańsk „Od »Człowieka z żelaza« do »Żeby nie było śladów«” – 19 listopada 2021\nJak wyglądał obraz NSZZ „Solidarność” w polskim kinie fabularnym? Jak władze komunistyczne tworzyły filmowe paszkwile?\n19 listopada w IPNtv odbyła się premiera najnowszej dyskusji online IPN Gdańsk „Od »Człowieka z żelaza« do »Żeby nie było śladów«”.\nJak wyglądał obraz NSZZ „Solidarność” w polskim kinie fabularnym? Czy można powiedzieć, że temat został wyczerpany? Jak władze komunistyczne tworzyły filmowe paszkwile? Czy „Człowiek z żelaza” nadal jest kultowy? Jak ocenia „Solidarność” najmłodsze pokolenie polskich filmowców?\nNa te i wiele innych pytań odpowiadają:\nDr hab. Krzysztof Kornacki – historyk i filmoznawca, nauczyciel akademicki, zastępca dyrektora Instytutu Badań nad Kulturą na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Gdańskiego. Autor książek Kino polskie wobec katolicyzmu 1945–1970 (2004) oraz Popiół i diament Andrzeja Wajdy (2011); współredaktor książek Poszukiwanie i degradowanie sacrum w kinie (2002) oraz Sacrum w kinie: dekadę później (2013); członek Rady Redakcyjnej czasopisma kultury audiowizualnej „Panoptikum”. Wykładowca Uniwersytetu Gdańskiego, Gdyńskiej Szkoły Filmowej, Akademii Filmu Polskiego, Akademii Edukacji Filmowej w Ostrołęce.\nDr Piotr Kurpiewski – historyk i filmoznawca, nauczyciel akademicki, kierownik Zakładu Filmu i Mediów w Instytucie Badań nad Kulturą na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Gdańskiego. Autor książki Historii na ekranie Polski Ludowej (2017); współredaktor książek Morze nasze i nie nasze: zbiór studiów (2011) oraz Historia wizualna w działaniu: studia i szkice z badań nad filmem historycznym (2020). Wykładowca Uniwersytetu Gdańskiego i Akademii Polskiego Filmu, stały współpracownik Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej.


IN VITRO - Niemowle, dziecko, przedszkolak - Edziecko.pl\nMałgorzata Rozenek-Majdan otwarcie mówi o doświadczeniach związanych z in vitro. Chce wspierać pary, które chcą mieć dzieci, a zmagają się z niepłodnością. Ostatnio rozmawiała w " Dzień dobry TVN " o projekcie, w który jest zaangażowana. Chodzi o film dokumentalny "In vitro\nJak przebiega procedura zapłodnienia in vitro? Celem oszacowania kosztów, jakie może nieść ze sobą procedura zapłodnienia pozaustrojowego, należy w pierwszej kolejności poznać wszystkie jej etapy i możliwe scenariusze. W zależności od tego, w którym momencie procesu zapłodnienia pozaustrojowego\n, która wystarczy, że przeżyje ból porodu. Jaką wybrałyście metodę zajścia w ciąże? Procedurę zaczęłyśmy od inseminacji domacicznej (IUI), która jest jedną z metod sztucznego zapłodnienia. Zazwyczaj po trzech niepowodzenia przechodzi się do metody in vitro. U nas było pięć prób IUI z uwagi na to, że\nMacierzyństwo jest dla niej prawdziwą szkołą życia. Dzieci urodziły się dzięki metodzie in vitro. Poród ośmiu dzieci na raz, niósł ze sobą ogromne niebezpieczeństwo dla zdrowia matki. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze. Maluchy są zdrowe, a kobieta ma dużo siły do opieki nad nimi.\nDave postanowił wykupić swojej żonie, Kate, wycieczkę do Disneylandu. Wyjazd miał być jednak niespodzianką - kobieta dowiedziała się o nim dopiero na lotnisku. Mąż nagrał jej reakcję na wiadomość o wycieczce i udostępnił go na Facebooku. W dołączonym do niego poście wyjaśnił, czemu zrobienie tej nie\n. Cudne zdjęcie. Sobowtór - napisali. A wy zwróciliście uwagę na wyraz twarzy Henia? Radosław Majdan jest od czerwca szczęśliwym tatą Radosław Majdan i Małgorzata Rozenek długo starali się o dziecko. Po kilku nieudanych próbach zapłodnienia metodą in vitro, w końcu Małgorzata Rozenek zaszła w ciążę\nsię wiarą, nie polityką. Myślę, że te całe sytuacje pedofilskie też nie wpływają dobrze na wizerunek kościoła. Pewnie też to, że nie akceptują metody in vitro, więc nie będę wysyłał syna do środowiska, które nie akceptuje tej metody - dodał. Zobacz też: Małgorzata Rozenek-Majdan wraca do formy\nMałgorzata Rozenek-Majdan wraca do formy. Pokazała sylwetkę. "Proszę się nie śmiać z mojego biustu"\nnapisała: Bardzo proszę się nie śmiać z mojego biustu - karmię. Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan powitali swoje dziecko na świecie 10 czerwca. O pociechę starali się około 3 lata. W końcu celebrytce udało się zajść w ciążę dzięki metodzie in vitro. Ostatnio Majdanowie zdradzili, dlaczego nie\n. Zapragnęli kolejnego dziecka. Niestety nie było to takie proste. Po wielu próbach zajścia w ciążę udało się dzięki metodzie in vitro. Napisała o tym nawet książkę. Więcej możesz przeczytać w naszym cyklu "Mamy moc" - Małgorzata Rozenek-Majdan: Wiedziałam, że po szkole baletowej mogę mieć\nMałgorzata Rozenek i Radosław Majdan długo starali się o dziecko. Mały Henryk szczęśliwie przyszedł na świat po kilku nieudanych próbach zapłodnienia metodą in vitro . Bardzo szybko zagościł na Instagramie swojej mamy. Małgorzata Rozenek chętnie dzieli się ze swoimi fanami zdjęciami\nMałgorzata Rozenek i Radosław Majdan powitali swoje dziecko na świecie na początku czerwca. Celebryci starali się o pociechę od około trzech lat. Ostatecznie udało się zajść w ciążę dzięki metodzie in-vitro. Małgorzata Rozenek wraca do formy sprzed ciąży Małgorzata Rozenek jeszcze niedawno\nMałgorzata Rozenek urodziła syna Małgorzata Rozenek i Radosław Majdan 10 czerwca powitali na świecie swojego syna Henryka. O dziecko starali się ponad 3 lata. W końcu udało się dzięki metodzie in-vitro. Dumny tata pochwalił się uroczym synem i dzielną żoną w mediach społecznościowych. To\nszczepienie pneumokoki trzeci trymestr ciąży mama w austrii dni płodne metoda vojty mama w pracy programista biodra u dziecka trzylatek amniopunkcja pierwsze ruchy dziecka emocje rodziców 9 tydzień ciąży szczepienia dziecka kanaliki łzowe


Archiwa: SBC - Strona 3 z 4 - Mikrokontroler.pl - portal dla elektroników\nNowe moduły Raspberry Pi Compute Module 3+\nFundacja Raspberry Pi zaprezentowała nowe moduły Compute Module 3. Jest to wersja SoM popularnego minikomputera Raspberry Pi Model B+ ze złączem SO-DIMM oraz możliwością wyboru pojemności pamięci Flash. Dzięki temu sprawdzi się w automatyce przemysłowej, […]\nTagi: Kamami, news, Raspberry PI, SBC, SOM\nITG-100-AL produkcji iEi – komputer wbudowany z modułową koncepcją rozbudowy\nZe względu na swoje cechy, prezentowany ITG-100-AL może być stosowany w szeroko rozumianej automatyce, kontroli ruchu, spełniający normy MIL-STD. ITG-100-AL dzięki minimalnym rozmiarom, modułowej koncepcji rozbudowy i wytrzymałości potwierdzonej certyfikatami otwiera nowe możliwości przed integratorami, […]\nTagi: automatyka, JM elektronik, SBC, sprzęt\nKomputer jednopłytkowy iEi NANO-GLX w ofercie JM elektronik\nFirma iEi dodała do swojego portfolio nowy model komputera jednopłytkowego NANO-GLX, który z powodzeniem może być wykorzystywany w systemach parkingowych, biletomatach, sterowaniu przemysłowym czy aplikacjach gamingowych. W komputerze NANO-GLX otrzymujemy bardzo atrakcyjne wyposażenie obejmujące: procesor […]\nTagi: AMD, JM elektronik, SBC, sprzęt\nNowy model Raspberry Pi 3 model A+\nDziś ma miejsce premiera nowego minikomputera Raspberry Pi. Jest to zmniejszona wersja ostatniego modelu 3 B+ o wymiarach 65 x 56 mm, w formie znanej z poprzednich modelu Raspberry Pi 1 A+. Produkt wyposażono w […]\nTagi: Kamami, Raspberry PI, Raspberry Pi Foundation, SBC\nDo powszechnej obecności systemów mikrokontrolerowych w codziennym otoczeniu niepostrzeżenie przyzwyczailiśmy się na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. Nie ma praktycznie urządzenia elektrycznego pozbawionego wbudowanej cyfrowej „inteligencji”, dotyczy to także systemów napędowych i silników elektrycznych, coraz powszechniej […]\nSerwer WWW z elementami grafiki 3D – praktyczne wykorzystanie pakietów Node.js oraz Three.js w systemach wbudowanych (część 2)\nZachęcamy też do przeczytania pierwszej części artykułu. W drugiej części artykułu kontynuujemy tematykę praktycznego wykorzystania pakietów Node.js oraz Three.js w urządzeniach wbudowanych pracujących pod kontrolą system operacyjnego Linux. Dotychczas zostały omówione zagadnienia instalacji frameworku Node.js, […]\nTagi: KAmod, node.js, projekt, SBC, serwer WWW, SOM, SoMLabs, VisionSOM, żyroskop\nSerwer WWW z elementami grafiki 3D – praktyczne wykorzystanie pakietów Node.js oraz Three.js w systemach wbudowanych (część 1)\nJedną z niewątpliwych zalet wykorzystania systemu operacyjnego Linux w procesie projektowania urządzeń wbudowanych jest szybki i łatwy dostęp do otwartych, darmowych i wolnych (w sensie wolności) repozytoriów oprogramowania implementujących m.in. rozbudowane stosy graficzne, protokoły sieciowe […]\nTagi: node.js, projekt, SBC, serwer WWW, SOM, SoMLabs, VisionSOM\nHands-on Linux Academy 2018. Interfejsy komunikacyjne/Serwer HTTP/Node.js – podstawy\nFirmy NXP, Elhurt, Soyter oraz SoMLabs zapraszają na bezpłatne warsztaty Hands-on Linux Academy 2018. Interfejsy komunikacyjne/Serwer HTTP/Node.js – podstawy. Warsztaty są przeznaczone dla: inżynierów mających doświadczenia z systemami mikrokontrolerowymi, inżynierów z małym lub średnim […]\nTagi: Linux, news, NXP Semiconductors, SBC, SOM, SoMLabs, szkolenie, techdays\nLiczba producentów komputerów bazujących na układach System-on-Chip systematycznie rośnie. Oferują oni coraz bardziej zaawansowane rozwiązania, zazwyczaj optymalizowane do konkretnych potrzeb rynku. Do grona producentów rozwiązań sprzętowych tego typu stopniowo dołączają także polskie firmy. Przegląd oferty […]\nTagi: i.MX6, minikomputer, NXP, SBC, SoMLabs, VisionSOM\nSoMLabs prezentuje nowe moduły z serii VisionSOM\nFirma SoMLabs – polski producent komputerów SoM przedstawił nowe konfiguracje modułów minikomputerow z serii Vision SOM, które świetnie nadają się do zastosowań przemysłowych i edukacyjnych. Sercem modułów jest procesor NXP i.MX6-ULL z rdzeniem Cortex-A7 taktowany […]\nTagi: SBC, SOM, SoMLabs


Poszukiwana Małpka! - PostalSite.info\n03 maja 2007, 10:30\nNie wiem do jakiego działu to dac ale dałem tutaj XD\nOtuż,Mixer czy tez kazik nie pamiętam na SB pokazał texturke małpki której u mnie w postEd'zie nie ma i nigy jej w postalu 2 jej nie widziałem,ale mój kolega twierdzi że ją widział tylko nie powiedział najakiej mapie tylko powiedział "Ja w postalu wiziałem małpe na serjo!"A mój kolega znalazł w posEd'zie tą małpke w statick meshesh i dał ją do gry ale jak wczytał tę mapkę to tej małpki nie było ale były tylko jakieś dziwne dzwięki. Czy ktoś widział tę małpkę?\nOstatnio zmieniony 28 lip 2008, 16:46 przez Alixo, łącznie zmieniany 2 razy.\n03 maja 2007, 10:38\nRównież ta małpka mnie zdziwiła. Mam ją w paczce AnimalSkins.utx w folderze Textures w Postal 2 STP. Mesha małpki nie szukałem.\nA to tekstura małpki:\n03 maja 2007, 10:46\nAle czy ktos ja widział w postalu\n03 maja 2007, 10:47\nwydaje mi sie ze gdzies ta malpke widzialem ale nie wiem gdzie trzeba pokombinowac a moze uda sie ja wklejic do postala\n03 maja 2007, 11:10\nCo do małp, to jest również w dźwiękach haslo : Małpa myśli, małpa czuje, niech nikt małpy nie morduje. Dźwięk krzyczą ludzie, więc to chyba kolejni protestanci (coś jak ci z biblioteki, albo pikietujący przed RWS), ale nie udało mi się ich odnaleźć w grze.\nMoże RWS miał w planie zrobić takich ludzi, albo nawet byli w becie, a w ostatecznej ich usunęli zostawiając tekstury i dźwięki dla oszczędności czasu.\nOstatnio zmieniony 03 maja 2007, 11:11 przez Kariko, łącznie zmieniany 1 raz.\n03 maja 2007, 11:19\nKariko chyba masz rację. Zdaje się, że chodzi Ci o tych w zielonych wdziankach. W AW to oni chcą chronić krowy. Szwędają się również po mieście w Postalu 2. Pierwotnie twórcy mogli mieć względem ich jakieś plany, ale z nich zrezygnowali. Istnieje również druga, mniej prawdopodobna wersja: może to być jakiś bonus np. za dużą ilość zabójstw w grze, przechodząc grę jeszcze raz byłyby dodatkowe zadania.\nkazik pisze: może to być jakiś bonus np. za dużą ilość zabójstw w grze, przechodząc grę jeszcze raz byłyby dodatkowe zadania.\nWtedy byłoby mi smutno, że tyle razy przeszedłem grę i jeszcze o tym nie wiem :P\n03 maja 2007, 12:40\nTą małpkę często widzę w dodatkowych mapach, głównie multi. Lubią ją ludzie dodawać, stawiając na półkę itp. Długo myślałem, że to zewnętrzny element, ale też całkiem niedawno spostrzegłem, że gra ją ma w swych plikach. Ale nie pamiętam, bym ją widział w samej grze, choć tego nie wykluczam. Od groma szukania, każdą półkę przejrzeć, każdy ciemny kąt... Fak!\nWolę twierdzić, jak Kariko, że to zaniechany pomysł, niż znowu szukać nowego bonusa...\n06 maja 2007, 13:15\nZapytałem o małpkę na scottshome.com Dostałem taką odpowiedź:\nMr_Downerup pisze: The Monkey is on a desk in Asylum. It's a static mesh Skin.\nPytanie pozostaje, w jakim Asylum? Przeszukałem całe wariatkowo koło banku i nic. Być może chodzi o mapę do multi, ale tam tej małpki też nie znajduję. Zagadka dalej zostaje nie rozwiązana...\nZapytałem, o które Asylum chodzi i czekam na odpowiedź.\nMoże ta małpka ma coś wspólnego z tekstem, który Koleś mówi kiedy wpada w rytm: Za małpkę Bobo?\nOstatnio zmieniony 06 maja 2007, 14:44 przez kazik, łącznie zmieniany 3 razy.\n06 maja 2007, 14:01\nmoze popros o screeny\n06 maja 2007, 15:26\nMr_Downerup pisze: both Multiplayer and Single player, I believe. It's really nothing spectacular 2 see. unless its on stacker ,or toilet king! hehe draw scale 3Xs orig\nale niestety niezabardzo rozumiem\nOstatnio zmieniony 06 maja 2007, 15:42 przez kazik, łącznie zmieniany 4 razy.\n06 maja 2007, 21:05\nkazik pisze: Mr_Downerup napisał/a:\nboth Multiplayer and Single player, I believe. It's really nothing spectacular 2 see. unless its on stacker ,or toilet king! hehe draw scale 3Xs orig\nZarówno w multi, jak i w grze w pojedynkę, jak domniemam. Naprawdę, nie ma nic ciekawego w niej do oglądania, chyba, że jest na (stacker? stack-sterta), albo toaletowym królem. Hehe, skala rysunku jest trzykrotnie większa od oryginału.\nJa to tak rozumiem, ale to chyba nie jest do końca poprawnie po angielsku\n06 maja 2007, 22:23\nPodał dwie mapy z małpami: Toilet King oraz MPDGT-(SD)-Stacked ze trzy razy większą skalą...\nTrzeba być na bieżąco na takich site, żeby zaczaić o co im biega. Każda strona żyje własnym życiem, niestety...\n10 cze 2009, 21:54\nkazik pisze: Zapytałem o małpkę na scottshome.com Dostałem taką odpowiedź:\nZagadka została rozwiązana! Małpka rzeczywiście jest w Asylum - tym w MP.\nPublicznie ogłaszam, że zwierzak się znalazł! Zapytany przeze mnie jak długo musiał czekać, aż go ktoś znajdzie odpowiedział:\n"Całe 2 lata w tym zafajdanym słoiku!"\nOstatnio zmieniony 11 cze 2009, 14:59 przez Dr. Dundersztyc, łącznie zmieniany 3 razy.\nTaka małpa jest w barze na mapce Harbor (tej ze szpitalem)


Wat Phra Singh (Chiang Rai, Tajlandia) - opinie - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu Wat Phra Singh\nWat Phra Singh opinie, Chiang Rai\nNr 13 wśród 76 atrakcji w lokalizacji Chiang Rai\nMueang district, Chiang Rai Tajlandia\n133recenzji2pytania z odpowiedziami\nUżytkownik webme napisał recenzję lip 2019\nBeckenham, Wielka Brytania1312 przesłanych treści219 podziękowania\nStara świątynia zdecydowanie warta zobaczenia\nDla mnie są trzy lub cztery waty w centrum Chiang Rai, które naprawdę warto zobaczyć i jest to jeden z nich. Świetny dach, piękne rzeźby i obrazy Buddy. Bardzo cicho, kiedy tam byliśmy. Wciąż czuje się, że czujesz się „czczony”, kiedy czasem tracisz świątynie pełne turystów.\n101 przesłanych treści51 podziękowania\nkolejna zachwycająca świątynia w Chiang Rai\nTo jest mały posąg Buddy znajdujący się w mniejszej świątyni / świątyni w tym klasztorze. Bardzo cichy i czarujący.\nSt. Albans, Wielka Brytania4406 przesłanych treści914 podziękowania\nJako samozwańczy znawca buddyjskich świątyń w Tajlandii, świątynia ta była imponująca. Podoba mi się, gdy mieszają ciemnoczerwony lub brązowy ze złotem. To naprawdę wyróżnia budynek na tle innych. Jeśli odwiedziłeś wiele świątyń w Tajlandii, tak jak ja, możesz zostać skrępowany lub być tak samo podekscytowany, jak podczas pierwszej wizyty w świątyni. Zawsze jestem podekscytowany odwiedzeniem tajskich świątyń i ta świątynia nie była wyjątkiem. Piękny budynek, ładny obraz i urządzone w tajskich kolorach, nie przegap tego. Brama wjazdowa jest bardzo imponująca, a budynek jest bardzo malowniczy.…\nUżytkownik Dorinna T napisał recenzję mar 2019\n51 przesłanych treści13 podziękowania\nNie ma tu zbyt wiele. Zaleca się przyjść tylko wtedy, gdy masz wolny czas na zabicie. Jest dość blisko do sobotniego nocnego targu.\nUżytkownik Termtem napisał recenzję lut 2019\nTajlandia884 przesłanych treści15 podziękowania\nSpokojna świątynia w ruchliwym mieście\nWystarczy wejść do tej małej świątyni po chodzeniu w ruchliwym mieście robi tak wielką różnicę, odwiedziłem tu o zmierzchu, gdy nie ma zbyt wielu turystów, w świątyni znajduje się jeden z najbardziej czczonych obrazów Lanna Budda, Phra Singha Lokalizacja: ***** łatwo dostępne przez prywatny samochód lub taksówkę i transport publiczny Uniwersalny projekt: * Świątynia nie jest łatwo dostępna dla osoby na wózku inwalidzkim, nie ma parkingu dla osób niepełnosprawnych, stromych schodów prowadzących do sali Phra Singha…\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Wat Phra Singh\nJakie hotele są w pobliżu Wat Phra Singh?\nHotele w pobliżu Wat Phra Singh:\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Wat Phra Singh na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Wat Phra Singh?\nRestauracje w pobliżu Wat Phra Singh:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Wat Phra Singh na stronie Tripadvisor


Filiżanki premium do kawy espresso, 2 sztuki 333847 w Tchibo\nNumer zamówienia 75572\nKażda podstawka ok. 15 cm\nKażda ok. 120 ml\nkawa w pięknej filiżance\nOceniany produkt (rozmiar produktu): filiżanki do espresso, 2 sztuki\nFiliżanki są przepiękne, Jakość porcelany i designe - super. Pojemność taka jaką z mężem lubimy, Dostawa szybka ibezproblemowa.Polecam każdemu kto lubi dobrą kawe w ślicznych filiżankach.\nprzez Anonimowo od 2018-09-22\nDużo ładniejsze niż na zdjęciu\nFiliżanki są bardzo ładne.Kupiłam do kawy espresso jak również udało mi się kupić do czarnej kawy.Jestem z nich bardzo zadowolona.\nprzez Katarzyna D. od 2018-09-14\nFiliżanki są przepiękne, damskie i dodają podniosłości chwili picia dobrego espresso.\nOd 2 tygodni czekam na dostawę (zapłacone). Przesyłki brak, konsultant nie umie nic wyjaśnić a Wy przysyłacie mi prośbę o wydanie opinii ?Jest to żenujęce .


Start » News » PREMIERA: Do telewizora Sony Bravia 85 cali za 10.000 PLN na miesiąc HBO GO gratis [My mobile TV]\n« PREMIERA: Ładowanie aut elektrycznych jest darmowe w Wielkiej Brytanii [My mobile TV]\nPREMIERA: Apple TV ma koronawirusa »\nRobi duże wrażenie na żywo ten obraz ogromnego, bo 85 calowego telewizora Sony Bravia z ekranem LED. To samo dotyczy też jego ceny wynoszącej około 10.000 PLN. Niestety przy okazji razi ten przykład mocno kontrowersyjnego marketingu. Chodzi o dodawany gratis miesięczny dostęp do usługi HBO GO. Przy takich kwotach śmiało producent mógł dorzucić dłuższy okres jej działania.\nWeźmy chociażby dwa lata, czyli tyle ile trwa gwarancja. Ten abonament 25 PLN przemnożony przez 24 daje nam 550 PLN łącznie. Dalej nie jest to potężna suma na tle 10.000 PLN nadmienionych wyżej. W dodatku nie zapominajmy, że HBO GO po dziś dzień nie oferuje jakości obrazu 4K. Musimy się więc zadowolić Full HD. Dopiero HBO Max zapowiada dumny start największych hitów z Hollywood w standardzie 4K.\nNa jego polską premierę z pewnością sobie jeszcze trochę poczekamy. W efekcie imponujący 85 calowy telewizor LED będzie dalej wyświetlał obraz 1080p zamiast 4K, co jest trochę kuriozalne. Może więc lepszym rozwiązaniem byłoby dorzucenie Netflix czy Amazon Prime Video. Wspierają one przecież natywne 4K. Omawiana promocja dalej jest dostępna na podstronie producenta www.scentre.pl/shop/product/show?produkt=telewizor_sony_bravia_85_cali_kd85xh9096_led_4k_ultra_hd_hdr_android_tv.\nMATERIAŁ PROMOCYJNY BAB BOYS FOR LIFE (HBO GO)


Doświadczenie - NOVUMPLAST.pl: obróbka skrawaniem metali, obróbka CNC, formy wtryskowe\nFirma NovumPlast powstała w 2011 roku na terenie Bydgoszczy i zajmuje się produkcją form wtryskowych o wysokiej precyzji wykonania dla przedsiębiorstw krajowych i zagranicznych. W 2013 roku powstała firma InoSystem zajmująca się projektowaniem i kontrolą jakości. Od siedmiu lat, jako grupa, rozszerzamy swoją ofertę i zasoby ludzkie. Doświadczenie i wiedza naszych pracowników pozwala nam na świadczenie usług w zakresie całego cyklu produkcyjnego od projektu do wytworzenia formy wraz z jej próbami.\nCelem i priorytetem firmy jest satysfakcja Klienta oraz budowanie z nim solidnych i niezawodnych relacji. Wypracowana, na przestrzeni kilku lat, marka naszych produktów to wynik doświadczenia, użycia wysokiej klasy maszyn i sprzętu oraz wiedza naszego zespołu. Szanujemy swoich Klientów, dlatego koncentrujemy się na osiąganiu wysokiej jakości i powtarzalności produkowanych wyrobów, profesjonalnej obsłudze i doradztwie oraz terminowości dostaw. Pozyskaliśmy zaufanie Klientów spełniając najbardziej rygorystyczne wymagania. Nieustannie doskonalimy nasze metody wytwarzania, systemy zarządzania jakością i projektowania wychodząc naprzeciw oczekiwaniom i wymaganiom Klientów. Współpracujemy z licznymi krajowymi i zagranicznym kontrahentami. Satysfakcja naszych Klientów, już od kilku lat, pozwala nam na wypracowywanie indywidualnych warunków współpracy.\nWdrażamy własne innowacyjne rozwiązania podążając za postępem technologicznym. Prowadzimy produkcję w sposób przyjazny dla środowiska oraz bezpieczeństwa i zdrowia pracowników. Posiadamy halę produkcyjną o powierzchni ponad 2000m2, własny park maszynowy i zaplecze narzędziowe.\nKatarzyna i Piotr Piesik.\nProjektowanie Doradztwo techniczne


Filmy klasyczne do 2000 roku » Strona 9\nStrona główna » Filmy / Video » Filmy Klasyczne (do 2000 roku) » Strona 9\nGlengarry Glen Ross (1992) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p\nGlengarry Glen Ross (1992) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p gatunek:\tDramat produkcja:\tUSA Czwórce agentów nieruchomości grozi utrata pracy. Jedynie ci, którzy osiągną najlepsze wyniki sprzedaży, utrzymają posadę.\nLinia życia / Flatliners (1990) MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p\nLinia życia / Flatliners (1990) MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p gatunek:\tThriller, Sci-Fi produkcja:\tUSA Studenci medycyny chcą się dowiedzieć, co czuje człowiek w chwili śmierci klinicznej.\nLinia życia / Flatliners (1990) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p\nLinia życia / Flatliners (1990) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p gatunek:\tThriller, Sci-Fi produkcja:\tUSA Studenci medycyny chcą się dowiedzieć, co czuje człowiek w chwili śmierci klinicznej.\nHamlet (1996) MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p\nHamlet (1996) MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p gatunek:\tDramat produkcja:\tUSA, Wielka Brytania Królewicz Hamlet powraca do domu, gdzie dowiaduje się o śmierci ojca i zaślubinach matki z bratem zmarłego króla.\nHamlet (1996) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p\nHamlet (1996) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p gatunek:\tDramat produkcja:\tUSA, Wielka Brytania Królewicz Hamlet powraca do domu, gdzie dowiaduje się o śmierci ojca i zaślubinach matki z bratem zmarłego króla.\nBlue Velvet (1986) MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p\nBlue Velvet (1986) MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p gatunek:\tThriller produkcja:\tUSA Jeffrey znajduje ludzkie ucho i zanosi je znajomemu detektywowi. Dowiedziawszy się od jego córki o piosenkarce pracującej w nocnym klubie, rozpoczyna śledztwo na własną rękę.\nBlue Velvet (1986) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p\nBlue Velvet (1986) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p gatunek:\tThriller produkcja:\tUSA Jeffrey znajduje ludzkie ucho i zanosi je znajomemu detektywowi. Dowiedziawszy się od jego córki o piosenkarce pracującej w nocnym klubie, rozpoczyna śledztwo na własną rękę.\nAmerykański ninja 5 / American Ninja V (1993) MULTI.DVD.REMUX.PAL.MPEG2-LTN / Lektor PL\nAmerykański ninja 5 / American Ninja V (1993) MULTI.DVD.REMUX.PAL.MPEG2-LTN / Lektor PL gatunek:\tAkcja produkcja:\tUSA Joe opiekuje się siostrzeńcem swojego mistrza. Obaj są świadkami porwania sąsiadki.\nFaceci w czerni / Men in Black (1997-2019) KOLEKCJA MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p\nFaceci w czerni / Men in Black (1997-2019) KOLEKCJA MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p gatunek:\tKomedia, Sci-Fi produkcja:\tUSA Faceci w czerni / Men in Black (1997) REMASTERED Faceci w czerni II / Men in Black II (2002) Faceci w czerni 3 / Men in Black 3 (2012) Men in Black: International (2019)\nFaceci w czerni / Men in Black (1997-2019) KOLEKCJA MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p\nFaceci w czerni / Men in Black (1997-2019) KOLEKCJA MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p gatunek:\tKomedia, Sci-Fi produkcja:\tUSA Faceci w czerni / Men in Black (1997) REMASTERED Faceci w czerni II / Men in Black II (2002) Faceci w czerni 3 / Men in Black 3 (2012) Men in Black: International (2019)\nChiński syndrom / The China syndrome (1979) MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p\nChiński syndrom / The China syndrome (1979) MULTI.BluRay.720p.x264-LTN / Lektor PL + m720p gatunek:\tDramat, Thriller produkcja:\tUSA W czasie kręcenia reportażu dla telewizji na terenie elektrowni atomowej dochodzi do awarii. Zarząd firmy robi wszystko, by sprawa nie ujrzała światła dziennego.\nChiński syndrom / The China syndrome (1979) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p\nChiński syndrom / The China syndrome (1979) MULTI.BluRay.1080p.x264-LTN / Lektor PL + m1080p gatunek:\tDramat, Thriller produkcja:\tUSA W czasie kręcenia reportażu dla telewizji na terenie elektrowni atomowej dochodzi do awarii. Zarząd firmy robi wszystko, by sprawa nie ujrzała światła dziennego.


Instalacja fotowoltaiczna - Najnowsze informacje - WP Dom\nGrupa Polsat startuje z ofertą fotowoltaiki. Instalacje fotowoltaiczne będą oferowane pod nową marką ESOLEO przez firmę Alledo z Grupy Polsat, która posiada wieloletnie doświadczenie na rynku fotowoltaicznym...\nBudowa domu to jedno z najpoważniejszych, a na pewno najdroższych przedsięwzięć, jakie podejmujemy w trakcie życia. Aby dom był bezpieczny, komfortowy w użytkowaniu, stosunkowo tani w utrzymaniu, a także...\nAwaryjność instalacji fotowoltaicznych. Jakie panele wybrać, by przetrwały lata?\nZakładanie instalacji fotowoltaicznych na dachach budynków mieszkalnych stało się obecnie bardzo popularne. Często pojawia się jednak pytanie o trwałość urządzeń i koszty eksploatacyjne.\nInstalacje fotowoltaiczne stają się coraz chętniej stosowanym źródłem własnej energii elektrycznej. Tylko w 2017 roku podłączono do sieci elektroenergetycznej ponad 12,5 tys. nowych instalacji, niemal...\nSystemy fotowoltaiczne cieszą się w ostatnich latach rosnącym zainteresowaniem, zwłaszcza ze strony użytkowników indywidualnych zasilających w ten sposób swoje domy. Co spowodowało, że rozwiązania od...


Dom na sprzedaż, Żywiecki Żywiec, 549 000 PLN, 173,4 m2, domy-MAJ-DS-867-8 | Domy.pl\nPowierzchnia: 173,4 m² Pokoje: 5 Cena: 549 000 PLN\nData dodania: 08-10-2014 Data aktualizacji: 04-08-2016\nCena za m²: 3166,09 PLN / m²\nSympatyczny budynek jednorodzinny położony jest w bardzo atrakcyjniej dzielnicy Żywca. Dom posiada powierzchnie użytkową o. 170mkw i jest murowany z pustaka, ocieplony styropianem 10 cm, otynkowany, ściany wewnętrzne murowane z cegły. Dach kryty dachówką betonową , ocieplony wełną. Rozkład pomieszczeń. Na parterze jest przedpokój, pokój dzienny z kuchnią i wyjściem na taras, pokój, łazienka z WC, pomieszczenie gospodarcze. Na piętrze znajdują się trzy jasne pokoje, stylowa łazienka z WC i wanną utrzymana w białej kolorystyce, garderoba.\nWnętrza zaaranżowane przytulnie i sympatycznie. Oka PCV, podłogi drewniane, stolarka drzwiowa drewniana. Ogrzewanie kominkiem z płaszczem wodnym oraz elektryczne ogrzewanie wody w lecie. Media: prąd, woda sieć, kanalizacja. Budynek posadowiony na działce około 700mw ogrodzonej i pięknie zagospodarowanej. Lokalizacja wśród nowych budynków jednorodzinnych, w atrakcyjnym miejscu z widokiem na góry i jezioro.\nNowa niższa cena 549tys.zl\nPowyższy opis nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art.66 KC,a dane w nim zawarte mają jedynie charakter informacyjny\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 225 Dom na sprzedaż: Żywiecki Żywiec\nNumer ogłoszenia: domy-MAJ-DS-867-8 Link do ogłoszenia:\nInteresuje mnie oferta numer MAJ-DS-867-8 - Dom na sprzedaż, Żywiecki, Żywiec, powierzchnia: 173,4 m², pokoje: 5, cena: 549 000 PLN. Proszę o kontakt.


Po meczu Legii Warszawa z WisÅ‚Ä… KrakÃ³w doszÅ‚o do zamieszek miÄ™dzy pijanymi pseudokibicami a policjÄ…. Chuliganie â€žÅ›wiÄ™towaliâ€ na placu Zamkowym zdobycie mistrzostwa Polski przez LegiÄ™. Gdy do akcji wkroczyÅ‚a policja, zaczÄ™li rzucaÄ‡ w jej kierunku kostkÄ™ brukowÄ… i krzesÅ‚ami ze zdewastowanych przyrestauracyjnych ogrÃ³dkÃ³w. Policja uÅ¼yÅ‚a armatek wodnych, gazu Å‚zawiÄ…cego i paÅ‚ek. Takie sytuacje nie(...)


- Planistka Biznesu\nJak znaleźć chwilę na relaks, kiedy dzienny grafik pęka w szwach?\nI dlaczego jest to takie ważne?\nMark Black, amerykański autor, trener i mówca motywacyjny powiedział, że „czasami najbardziej produktywną rzeczą, jaką możesz zrobić, jest relaks”. Przeczytaj te słowa uważnie i pozwól się nimi zainspirować.\nDlaczego czasami zapominamy się zrelaksować?\nDzisiejsze życie upływa w gorączkowym tempie i trudno nam znaleźć czas na relaks. Życie zawodowe wywiera na nas sporą presję, w domu czekają obowiązki, jest mnóstwo terminów do dotrzymania i tak naprawdę to najczęściej po prostu zapominamy odpocząć!\nStres nie musi być zły, pod warunkiem, że pojawia się od czasu do czasu, aby pomóc nam poradzić sobie z trudnymi sytuacjami. Kiedy dopada nas stres, w naszym organizmie zachodzą fizyczne zmiany, które umożliwiają podjęcie działań i które szybko zanikają po rozwiązaniu problemu.\nStres może jednak negatywnie wpływać na nasze samopoczucie fizyczne, objawiając się bólami głowy, zmęczeniem, niskim poziomem energii, problemami ze snem, napięciem mięśni szyi i karku, a także samopoczucie emocjonalne powodując drażliwość, lęk czy uczucie przytłoczenia.\nStres podnosi poziom kortyzolu w organizmie i jeśli taki stan utrzymuje się przez dłuższy czas, to może się to przyczynić do trudności w koncentracji, odczuwania niepokoju czy natłoku myśli.\nJeśli zbyt długo jesteśmy pod wpływem dużego stresu, może to być szkodliwe dla naszego zdrowia. I choć nie jesteśmy w stanie unikać stresu, to musimy nauczyć się sobie z nim radzić.\nCo się dzieje z naszym ciałem, kiedy odpoczywamy?\nKiedy odpoczywamy, przepływ krwi się zwiększa, dodaje energii i uspokaja, rozjaśnia umysł i wzmaga koncentrację. Odpoczynek spowalnia tętno, obniża ciśnienie krwi i łagodzi napięcie. Wspomaga również trawienie, ponieważ gdy jesteśmy zrelaksowani, skuteczniej wchłaniamy niezbędne składniki odżywcze, co pomaga zwalczać choroby i infekcje.\nJak się relaksować, kiedy brak ci czasu w ciągu dnia?\nJeśli jesteśmy obciążenie pracą albo spadło na nas dużo problemów, istotne jest, aby kilkukrotnie w ciągu dnia oderwać się choćby na kilka minut od obowiązków i kłopotów, które powodują wzrost poziomu stresu.\nWbrew pozorom nawet króciutki relaks i niemyślenie o problemach mogą nam dać energię, aby poradzić sobie ze wszystkim. Choć z początku może to nie być łatwe, zobaczysz, że szybko wejdzie ci to w nawyk. Potraktuj to, jak ćwiczenie – zaplanuj 5 minut odpoczynku kilka razy w ciągu dnia.\nA oto kilka technik relaksacyjnych, które są szybkie i łatwe do wykonania:\n– Medytacja – pomoże Ci się zrelaksować oraz wprowadzi Twoje ciało i umysł w stan harmonii, możesz skorzystać z aplikacji na telefon lub odnaleźć medytacje na stres na kanale You Tube.\n– Progresywne rozluźnienie mięśni, czyli naprzemienne napinanie i rozluźnianie mięśni całego ciała.\n– Wizualizacja – wyobraź sobie relaksujące miejsce i skup się na szczegółach.\n– Spokojny spacer z obserwacją otoczenia: roślin, drzew, nieba.\n– Kilka stron ulubionej lektury.\n– Uspokajająca muzyka.\n– Rozmowa z przyjacielem.\n– Ciepła kąpiel z pianą.\nAlbo po prostu zrób coś, co lubisz, co pomoże ci uwolnić umysł i ciało od stresu na chwilę.\nNajważniejsze, żeby codziennie robić takie krótkie relaksujące przerwy kilka razy na dzień!\nSpróbuj, a zobaczysz, jak uspokoi się twoje życie.\nPrzeczytaj również artykuł o tym\nJak odzyskać równowagę będąc w kryzysie? Poznaj moje techniki jak radzić sobie ze stresem.\nCześć! Jestem Halina Bernatt i wierzę, że podstawą skutecznego działania jest jasno określony cel i precyzyjna droga do jego osiągnięcia.\nJestem mamą, właścicielką firmy, konsultantem biznesowym, miłośniczką wielu sportów. Z ogromną przyjemnością podzielę się Tobą moimi pasjami i wiedzą.\nCzy warto robić noworoczne postanowienia?


Warsztaty dla pedagogów pt. “Polacy ratujący Żydów w latach II wojny światowej”, podsumowanie – Muzeum Polaków Ratujących Żydów podczas II wojny światowej im. Rodziny Ulmów w Markowej\nAktualnościWarsztaty dla pedagogów pt. “Polacy ratujący Żydów w latach II wojny światowej”, podsumowanie\nWarsztaty dla pedagogów pt. “Polacy ratujący Żydów w latach II wojny światowej”, podsumowanie\nW dniu 25 listopada 2019 roku w Muzeum Polaków ratujących Żydów odbyły się warsztaty dla pedagogów pt. „Polacy ratujących Żydów w latach II wojny światowej”. Było to już drugie takie spotkanie w Muzeum w Markowej.\nZajęcia zainaugurowała Dyrektor Anna Stróż-Pawłowska. Głos zabrali gościnnie wizytujący: pan Stanisław Fundakowski – Wicekurator Oświaty w Rzeszowie i pan Mirosław Mac – Wójt Gminy Markowa.\nWarsztaty poprowadzili pracownicy Oddziałowego Biura Edukacji Narodowej oraz Oddziałowego Biura Badań Historycznych Instytutu Pamięci Narodowej w Krakowie – pan Michał Masłowski, naczelnik OBEN, dr Marcin Chorązki, główny specjalista w OBEN oraz pan dr Roman Gieroń, inspektor w OBBH. Omówione zostały zagadnienia takie jak: II Rzeczpospolita – mozaika narodowa, kulturowa i religijna, Okupacja niemiecka – Zagłada, a także Polacy wobec Zagłady.\nUczestnicy mieli możliwość zgłębić wiedzę dzięki wykładom, a w trakcie zajęć warsztatowych rozwinąć kompetencje oraz umiejętności pracy ze źródłami, takimi jak: dokumenty archiwalne, akta, raporty, czy relacje. Otrzymane materiały w formie „Tek edukacyjnych” ze scenariuszami lekcji mogą stać się przyczynkiem do nowej formuły zajęć z młodzieżą prowadzonych przez uczestników.


XXIII Zlot Polskiego Ruchu Przyjaciół Indian\nodbył się w dniach 24-31 lipca w Sartowicach-Wiągu koło Grudziądza.\nZLOT Przyjaciół Indian to coroczne (od 1976 roku) spotkanie osób zainteresowanych mniej lub bardziej kulturą Tubylczych Amerykanów. W historycznych już dzisiaj czasach w Zlotach uczestniczyło kilkadziesiąt osób, mieszkano w zwyczajnych namiotach, tipi na szeroką skalę pojawiły się dopiero dużo później. Na pierwszym Zlocie było - jedno - w dodatku otrzymane od Przyjaciół z Czechosłowacji.\nW miarę rozrastania się Ruchu Przyjaciół Indian powiększał się Krąg osób zainteresowanych tematyką, co pociągało za sobą coraz liczniejsze zjazdy. Pomaga to w poznawaniu się ludziom, którzy często znali się dotychczas jedynie z listów i raz na rok mają okazję spędzić wspólnie czas.\nObecnie w Zlotach uczestniczą już setki osób od najmłodszych po "siwe włosy".\nJeśli chodzi o domy współczesnych indianistów, to w przewadze są oryginalne tipi, choć nieustannie wiele osób mieszka w zwykłych namiotach. Jest to bardzo widoczne w trakcie Zlotu, gdzie tipi są ustawione w Kręgu, z poza nim znajdują się namioty. Pomimo tego nie istnieje podział na "dwa obozy", wszyscy wspólnie spędzają czas przy głównym ognisku w centrum obozu, do tradycji należą trwające do rana śpiewy i posiedzenia w tipi albo przy namiocie w blasku ognia.\nCo się dzieje na Zlocie? Hmmm, zależy to przede wszystkim od inwencji twórczej uczestników. Czas Zlotu to dla niektórych odpoczynek, dla innych praca. Ramowy program (otwarcie, pokazy tańców, spotkania tematyczne) prowadzone są przez organizatorów. Jednak wśród uczestników znajdują się osoby dysponujące ogromną wiedzą na rozmaite tematy i z pewnością warto przysiąść się do nich i posłuchać. Spontanicznie wynikające dyskusje poruszają rozmaite tematy, i co może zdziwi wielu, nie tylko indiańskie. Wszak po roku pracy na rzecz Indian wielu chce spędzić czas w towarzystwie podobnych sobie osób złączonych wspólną miłością do Matki Ziemi i całej Natury.\nNiewątpliwie warto jest choć przez krótki czas uczestniczyć w tego typu spotkaniu, poczuć atmosferę zupełnie inną niż na współczesnych spędach młodzieżowych. Zlot to pełne harmonii spotkanie z Naturą, sobą, Przyjaciółmi. A jeśli ktoś niebacznie się zachowa, zostanie z pewnością odpowiednio potraktowany przez członków Stowarzyszenia Kościanego Gwizdka.\nFoto: Magdalena Chadrysiak, XX Zlot PRPI, Chodzież 1996, Sat-Okh podpisuje swoje książki\nO zlocie: dnia 23 lipca odbył się zlot indianistyczny w Wiągu. Osobiście uczestniczyłam w tego typu imprezie po raz drugi. Przybyliśmy na zlot pod sam koniec, co również nie upoważnia mnie do krytyki całej imprezy, lecz część na której się znalazłam zawiodła moje oczekiwania. Porównując to spotkanie z ubiegłorocznym, uważam iż była zorganizowana pod znakiem zapytania, chodzi nie o lokalizacje i warunki, lecz o to co się tam działo (nic się nie działo).\nMiejsce obozu było zlokalizowane w dość uroczym miejscu, aczkolwiek trudnym do znalezienia (organizatorzy nie włożyli zbyt wielu starań byśmy mogli bez problemu tam trafić).\nSama impreza, jej cudowny klimat i ludzie wyrównują niedociągnięcia ze strony organizatorów.\nZlot to miejsce cudownej i beztroskiej laby, połączonej z poznawaniem (częściowym ) tego wszystkiego co nam w Polsce jest obce, a tym którzy interesują się wszystkim co indiańskie, bliskie tylko z książek.\nKrąg oświetlonych nocą tipi, indiańskie śpiewy i tańce, zapach ogniska i niesamowici ludzie, to co warto zobaczyć na tej corocznej imprezie.\nTowarzysząca pełnia księżyca nad oświetlonymi tipi, wywarła na mnie niesamowite wrażenie i do dziś dnia kojarzę z nią zloty.\nWięc jeżeli ktoś chce uciec od codzienności i zaznać czegoś wręcz "egzotycznego", nie obce są mu nocne dyskusje i sen do południa, a potem błogie lenistwo, to zachłyśnie się tą imprezą i co roku będzie jej towarzyszył .\nA tak poza tym to zlot indiański i wszystko co z nim związane, poznałam dzięki Darkowi R. Kachlakowi, za co jestem mu wbrew tego co on myśli wdzięczna, i choć sprawa indiańska mnie niekoniecznie interesuje "głębiej", to lubię być wśród ludzi, którzy tak jak i On są zaangażowani w sprawy Indian i ich bytu współczesnego.\nA jak było w tym roku? No cóż, na pewno miło, bo spotkałam wielu dobrych znajomych, poznałam też nowych, równie wartościowych. I kroczyłam sobie w tym świecie na wpół-dziecięcych marzeń i niezrealizowanych zamierzeń pośród (nareszcie) mnie podobnych, bo wyhodowanych na podobnej ideologii. I to było miłe.\nA było wiele tipi tego roku i wszystkie majestatycznie rozstawione na łące. Liczebnością przeważały nawet, tak liczne zazwyczaj, namioty. Nie powiem, to imponowało. Na pewno dużym plusem był fakt, że "impreza" nie została nagłośniona w mediach, nie było więc aż tak wielu przybyszów - obserwatorów. Co najwyżej nieliczni autochtoni, ci jednak zachowywali się nad wyraz przyjaźnie. Chodziły, co prawda, pogłoski jakoby grupa młodych z pobliskiej wioski, uzbrojonych po zęby, ruszyła w kierunku obozu, ale pewności nie mam. Zresztą nic rzeczywiście niepokojącego w wiosce się nie wydarzyło. Biedactwa, pewnie gdzieś zasłyszeli, że każdemu przysługuje prawo do przestrzeni życiowej. No cóż, historia w każdym bądź razie potoczyła się własnym torem i nie było mowy o żadnym powielaniu stereotypów.\n"Bizonie jądra" zachwyciły tego lata chyba wszystkich. Dawno nie widziano już tak zaciętej roz(g)rywki. Dobrze, że nie skończyło się żadną tragedią, bowiem "bizonie kije" migały niebezpiecznie blisko ciał przeciwników. Choć, z drugiej strony patrząc, frekwencja dopisała i to niewątpliwie za sprawą owej krwiożerczości przy wywijaniu kijem. Zupełnie jak w "Walce o Ogień", z tym, że przedmiot "kultu" tym razem zdawał się być nieco mniej wzniosłym...\nA nad wszystkim górowała Era GSM. Zdecydowanie. Wszędzie tam, gdzie niezbędna, nieważne - przy przepasce, czy po prostu przy szlufce u portek, w każdym bądź razie była W ZASIĘGU.\nFajnie, że można było pojeździć sobie również trochę na koniach. Co prawda tylko stępa bądź kłusem i na nieco ograniczonej przestrzeni, ale nikt jakoś nie narzekał. Biedne zwierzaczki przebywały bowiem trasą około czterdziestu kilometrów w jedną stronę po to tylko, by zadowolić nasze liryczne ego. Stąd owa wyrozumiałość.\nTroszeczkę zabrakło, co prawda, spotkań, rozmów i opowieści związanych z Indianami, ale nie zauważyłam, by ktokolwiek specjalnie na ów fakt narzekał. Zgodnie z dewizą: "róbta co chceta", każdy osobiście zadbał o siebie oraz o to, by nie zabrakło mu "wzniosłych" doznań.\nKończąc pozdrawiam serdecznie wszystkich, którym ów Zlot przyniósł równie dużo wrażeń co mnie oraz wszystkich Przyjaciół Indian. Pa!\nMagdalena Dolezińska, Lubin\nW lipcu b.r., jak od 23 lat, tradycyjnie odbył się kolejny Zlot Polskiego Puchu Przyjaciół Indian, tym razem koło niewielkiej miejscowości Wiąg na północy Polski.\nDużym atutem było malownicze położenie "wioski", choć nad ranem, kiedy jeszcze ciemno wcale nie tak łatwo było tam trafić, szczególnie osobom, które pojawiły się tam w środku nocy z plecakami i przyjemnym błotkiem po kostki, ale to nic w porównaniu z tym, co można było zobaczyć po dojściu na miejsce, widok na który czeka się cały rok - o wszystkim "złym" się zapomniało.\nTegoroczny Zlot wspominam bardzo miło i ciepło, wspomnienia są jeszcze tak żywe, więc może postaram się napisać parę słów.\nNajpierw należałoby podziękować organizatorowi Zlotu - Rafałowi Cieślakowi za świetną robotę jaką wykonał, bo postarał się nasz tegoroczny gospodarz i wszystko dopiął na ostatni guzik.\nOrganizacja - myślę, że nie powinno być większych zastrzeżeń (bywało gorzej), teren piękny - las, woda ... i czego trzeba więcej, wszystko na miejscu, nawet komary, które nieźle się na nas odżywiły, niestety nad nimi nie da się zapanować i tego nie udało się także dokonać Rafałowi, ale wszystkim było "do twarzy" z paroma bąbelkami to tu - to tam, to same zalety, więc naprawdę myślę, że nie ma na co narzekać.\nTo mój któryś z kolei Zlot, więc mam możliwość porównania go z innymi.\nSzczególną uwagę przykuło to, że ze Zlotu na Zlot jest coraz więcej tipi, co świadczy samo za siebie, coraz więcej ludzi zaczyna czuć "indiański klimat" i przekonywać się do niego. Przede wszystkim jest dużo mniej "obcych", tzw. nie-indianistów, którzy przyjechali po prostu pobiwakować sobie, a przy okazji zobaczyć co się tu wydziwia, bo tez spotkałam się z takim określeniem. Jak co roku uroczyste otwarcie, piękne stroje, główne ognisko, a przy nim tańce, śpiewy, rozmowy etc. Myślę, że każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Uważam, że osoby przyjeżdżające po raz pierwszy (a nie było ich wiele w porównaniu z ubiegłymi laty), miały o wiele lepsze perspektywy zapoznania się z kulturą Indian, niż ja kiedy debiutowałam na Zlocie. Wszyscy "początkujący" zostali poinformowani przez niezawodnego Siuksa o podstawowych zasadach panujących na Zlotach, co mi bardzo zaimponowało, mogli posłuchać opowieści, pouczyć się pięknych pieśni i o to właśnie chodzi, zostali wprowadzeni w "tajniki obozowego życia", czego niestety nie mogę powiedzieć o sobie, ale dla chcącego nic trudnego.\nKażdy mógł kupić w kramikach coś dla siebie od igieł, koralików, poprzez łapacze snów, bransoletki, wisiorki, książki, aż po skóry czy łuki i strzały lub inne gadżety, pieniądze było gdzie wydawać.\nCo się tyczy autochtonów, to byli zaskoczeni atmosferą panującą na Zlocie, czegoś takiego się po prostu nie spodziewali, sami nie wiedzieli czego mają oczekiwać. Najbardziej rozwalało mnie zdanie wypowiadane przy wejściu "Państwo na Zlot, czy aby pozwiedzać?", to po prostu zwalające z nóg. Miejscowi byli bardzo wyrozumiali i przyjmowali nas bardzo serdecznie, zawsze służyli dobrą radą, miłym słowem, a nawet ziemniakami czy kalafiorem. Podobał mi się festyn zorganizowany w Wiągu na terenie tamtejszej szkoły, chociaż wydaje mi się, że nie było to zbyt dobre miejsce, mniejszą tolerancją wykazali się bębniarze oraz grupa tańczących tam osób. Poza kilkoma przykrymi incydentami, myślę, że festyn był naprawdę udany. Należałoby też zaznaczyć WIELKIM PLUSEM rozrywkę, jaką była jazda konna. Każdy mógł jeździć, zarówno początkujący jak i weterani jazdy konnej, radocha niesłychana.\nNa zakończenie można dodać, że XXIII Zlot PRPI można zapisać na kartach historii pod patronatem telefonów komórkowych. To rozbrajające, facet ubrany w strój indiański, a przy boku nic innego jak niezawodna "komórka", niesamowity widok.\nŻycie na Zlocie to coś dla mnie, chyba każdy mógł się czegoś nauczyć i znaleźć coś odpowiedniego dla siebie. Bardzo miło wspominam tegoroczny Zlot, chociażby dlatego, że mogłam spotkać się z przyjaciółmi z różnych stron Polski, z którymi nie widzę się przez cały rok, a poza tym wieczorne siedzenie w tipi czy przy ognisku, śpiewy i wracanie nad ranem do swojego namiotu lub tipi - to same zalety takiego życia.\nKończąc załączam pozdrowienia dla wszystkich moich przyjaciół. Serdeczne podziękowania dla Małego Kruka i jego kolegów, którzy zaopiekowali się nami po przyjeździe.\nDominika Zając, Lubin\nBLUEWIND na XXIII Zlocie PRPI\nXXIV Zlot PRPI\nPowrót do wydarzeń minionych


Sałatka jarzynowa - przepisy na sałatka jarzynowa z popularnych blogów - Durszlak.pl\nSałatka Jarzynowa 319\nSałatka jarzynowa 507\nSałatka jarzynowa 474\nDietetyczna sałatka jarzynowa – przepis 551\nSałatka jarzynowa z kaszą jaglaną 531\nSałatka jarzynowa 1087\nSałatka jarzynowa 592\nSałatka jarzynowa 181\nSałatka jarzynowa 216\nSałatka jarzynowa idealnie wpisuje się we współczesny trend opiewający w zdrową i lekkostrawną żywność. Jest obowiązkową pozycją w menu każdego sportowca oraz osób przebywających na diecie. W opinii ekspertów jest to nie tylko cenne źródło właściwości odżywczych, ale także ciekawy sposób na urozmaicenie monotonnej diety.\nDo przygotowania sałatki jarzynowej potrzebujemy przede wszystkim warzyw oraz majonezu. Pierwotny wariant opiewa w zastosowanie jajek na twardo, ziemniaków, marchewki, jabłka, ogórków, cebuli i groszku lub kukurydzy. Spoiwem w wersji klasycznej jest oczywiście majonez. Jeśli chcemy obniżyć kaloryczność sałatki, część majonezu możemy zastąpić jogurtem naturalnym.\nSałatka jarzynowa najczęściej gości na naszych stołach w okresie świąt. Pozostaje mieć nadzieję, że będzie gościć jak najczęściej – także w dni powszednie, bowiem ta przekąska, tudzież przystawka jest prawdziwą bombą witaminową, która na domiar dobrego rewelacyjnie smakuje.