Erleichda: Ιανουαρίου 2012\nΦιλόσοφος, ερευνητής και δημοσιογράφος, ο Ροζέ-Πωλ Ντρουά αφιέρωσε δέκα χρόνια στη μελέτη της απεικόνισης των βαρβάρων στη Δύση. Προϊόν αυτής της μελέτης είναι το βιβλίο «Γενεαλογία των βαρβάρων». Οι βάρβαροι της αρχαιότητας- λέει σε συνέντευξή του στο περιοδικό Λε Πουάν - προσδιορίζονταν από τον τόπο της γέννησής τους. Οι σύγχρονοι βάρβαροι προσδιορίζονται από τις πράξεις τους. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη μετάβαση έπαιξε η εμφάνιση του χριστιανισμού, όταν η σεμνότητα και η ταπεινότητα κυριάρχησαν επί της σκληρότητας και της βίας. Η αδυναμία έγινε μια νέα μορφή υπεροχής, ενώ η βία εξοστρακίστηκε και ταυτίστηκε με αυτό που αρνούμαστε. Δεδομένου ότι την ίδια εποχή οι Γότθοι, οι Βάνδαλοι και στη συνέχεια οι Ούννοι δεν συμπεριφέρονταν ακριβώς σαν άγγελοι, ο απάνθρωπος ταυτίστηκε εύκολα με τον βάρβαρο.\nΑναρτήθηκε από sonam στις 10:49 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤέσσερις τύπους Αριστεράς ξεχωρίζει ο Γερμανός φιλόσοφος Ούλριχ Μπεκ. Η πρώτη είναι η προστατευτική Αριστερά, με την οποία συγκλίνουν όλο και περισσότερο οι κομμουνιστές και οι οικολόγοι. Οι οπαδοί της Αριστεράς αυτής πιστεύουν ότι το προστατευτικό κοινωνικό κράτος έχει απάντηση για όλα και αρνούνται να καταλάβουν ότι η κρίση των κοινωνικών συστημάτων δεν είναι συγκυριακή. Σε μια εποχή όπου ο πληθυσμός γερνά και η ζήτηση των μισθωτών θέσεων εργασίας αυξάνεται αντιστρόφως ανάλογα με τον αριθμό τους, το να θεωρείς ιερό τον αριθμό και το ύψος των κοινωνικών επιδοτήσεων θέτει σε κίνδυνο ολόκληρη την κοινωνία.\nΑναρτήθηκε από sonam στις 11:15 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΈνα πολύ σημαντικό βιβλίο κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια στη Γερμανία. Πρόκειται για μια βιογραφία με τίτλο «Όχι Εγώ», που δεν έχει συζητηθεί όσο εκείνη του Γκύντερ Γκρας. Ίσως επειδή ο συγγραφέας της δεν ήταν ένας κοσμογυρισμένος αριστερός, αλλά ένας μοναχικός συντηρητικός.\nΠριν από εβδομήντα και πλέον χρόνια χρόνια, όταν ο Γιόακιμ Φεστ ήταν μικρός, ο πατέρας του γύριζε συχνά τα βράδια στο σπίτι με ματωμένους επιδέσμους στο κεφάλι. Τσακωνόταν στον δρόμο με τους ναζί και τον πλάκωναν στο ξύλο. Ένα βράδυ, ο Γιόακιμ και τα αδέλφια του άκουσαν τους γονείς τους να τσακώνονται. Η μητέρα τους παρακαλούσε τον πατέρα τους να δεχθεί επιτέλους να γραφτεί στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, ώστε να τον αφήσουν να επιστρέψει στο σχολείο απ'όπου είχε απολυθεί το 1933 επειδή είχε επικρίνει το ναζιστικό καθεστώς. Τα ψέματα  αναρωτήθηκε η μητέρα τους  δεν αποτελούν το μόνο όπλο που έχουν οι απλοί άνθρωποι όταν πρέπει να πολεμήσουν τους ισχυρούς; «Σε αυτά τα ζητήματα», απάντησε εκείνος, «εμείς δεν είμαστε απλοί άνθρωποι».\nΑυτό θυμόταν ο Γιόακιμ Φεστ από την παιδική του ηλικία: τον πατέρα του να εμποδίζει τον ίδιο και τα αδέλφια του να γίνουν ναζί. Αν ο Γκύντερ Γκρας εντάχθηκε στα SS για να φύγει από τους γονείς του, ο Φεστ αντιστάθηκε στα SS για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Κι αν ο πρώτος σώπασε για τόσες δεκαετίες από ντροπή, ο δεύτερος σώπασε από σεβασμό. Αντίθετα με τον λογοτέχνη, που ηδονιζόταν να κάνει κηρύγματα ενώπιον ακροατηρίου, ο ιστορικός ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος. Τη δεκαετία του '60 διηύθυνε τον ραδιοφωνικό σταθμό NDR. Τα επόμενα είκοσι χρόνια εξέδιδε την εφημερίδα Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ. Ήλθε επανειλημμένα σε αντιπαράθεση με την Ούλρικε Μάινχοφ, τη δημοσιογράφο που στράφηκε αργότερα στο αντάρτικο πόλεων. Παρακολούθησε την πορεία της Χάνα Άρεντ, του Σεμπάστιαν Χάφνερ και άλλων Γερμανών συγγραφέων, περιγράφοντας τη σχέση του μαζί τους στο βιβλίο του «Συναντήσεις». Συνεργάστηκε με τον ναζί αρχιτέκτονα Άλμπερτ Σπέερ, πιστεύοντας (εσφαλμένα) ότι ήταν λιγότερο ένοχος απ' όσο έλεγαν. Έγινε διάσημος με τη βιογραφία του Χίτλερ, που εκδόθηκε το 1973. Αλλά το βιβλίο που ήθελε πάντα να γράψει ήταν η αυτοβιογραφία του  που αποδείχθηκε πως ήταν και η διαθήκη του. Ο Φεστ πέθανε ένα βράδυ στο σπίτι του στο Κρόνμπεργκ, έξω από τη Φρανκφούρτη. Ήταν 79 ετών.\nΑναρτήθηκε από sonam στις 11:03 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από sonam στις 10:53 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤο να γράψεις σήμερα ένα βιβλίο για τον Άιχμαν προσκρούει σε ένα πολύ μεγάλο εμπόδιο: τα έχει πει όλα η Χάνα Άρεντ εδώ και 40 χρόνια. Με μία εξαίρεση: δεν έδειξε την απαιτούμενη αγάπη προς τον εβραϊκό λαό...\nΣτη δίκη του Άιχμαν, που έγινε το 1961 στην Ιερουσαλήμ, η πολιτική αγωγή παρουσίασε τον αξιωματικό των Ες-Ες ως ένα τέρας που είχε αποφασίσει να σβήσει τους Εβραίους από το πρόσωπο της γης. Ήταν ένας Ναζί, και όπως όλοι οι Ναζί αποτελούσε την ενσάρκωση του κακού. Αλλά η Χάνα Άρεντ, που παρακολούθησε τη δίκη, είδε μια άλλη εικόνα. Στο πρόσωπο του κατηγορουμένου δεν διέκρινε έναν φανατικό διψασμένο για αίμα, αλλά έναν γραφειοκράτη που ήθελε να ευχαριστήσει τους ανωτέρους του. Ήταν ασφαλώς ένας μαζικός δολοφόνος, ένας άνθρωπος που είχε στείλει εκατομμύρια Εβραίους στους θαλάμους αερίων. Αλλά το κίνητρό του δεν ήταν ο αντισημιτισμός. Έγινε Ναζί επειδή του άρεσε να πηγαίνει με το πλήθος. Τα εγκλήματά του ήταν η απόδειξη της «κοινοτοπίας του κακού».\nΜε τα βασικά συμπεράσματα της Άρεντ, που εκτίθενται στο βιβλίο της «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ», συμφωνεί απολύτως ο Ντέηβιντ Σιζαράνι, ένας Βρετανός ειδικός στην εβραϊκή ιστορία. Στο βιβλίο του «Πώς έγινε ο Άιχμαν. Επανεξέταση της ζωής, των εγκλημάτων και της δίκης ενός "δολοφόνου του γραφείου"», που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Da Capo Press, επισημαίνει πως υπό τις κατάλληλες συνθήκες οποιοσδήποτε μπορεί να διαπράξει κατά συρροή φόνους. Και οι σημερινές συνθήκες, με τον ρατσισμό, την εθνοκάθαρση, τους καμικάζι και τις γενοκτονίες, προσφέρονται ιδιαίτερα για κάτι τέτοιο. «Ο Άιχμαν μοιάζει όλο και περισσότερο με έναν άνθρωπο της εποχής μας», τονίζει. «Οποιοσδήποτε μπορεί να διαπράξει γενοκτονία».\nΑν όμως ο Σιζαράνι συμφωνεί σε γενικές γραμμές με την Άρεντ, γιατί έγραψε αυτό το βιβλίο; Και γιατί την κατηγορεί για προκατάληψη απέναντι στους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης, ένας εκ των οποίων ήταν και ο εισαγγελέας της δίκης; H προφανής εξήγηση, γράφει ο Μπάρυ Τζούεν στους Νιου Γιορκ Τάιμς, είναι ότι θέλει να ξεφύγει από τη σκιά της. Υπάρχει όμως κάτι βαθύτερο. H Αμερικανίδα φιλόσοφος έχει επικριθεί επειδή κατήγγειλε τη συνεργασία Εβραίων ηγετών με τους Ναζί και μίλησε για την «ηθική κατάρρευση» εκείνης της εποχής. Κατά την άποψή της, το Ολοκαύτωμα ήταν ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράχθηκε στην πλάτη του εβραϊκού λαού. Όταν ο ιστορικός Γκέρσομ Σόλεμ την κατηγόρησε ότι στερείται αγάπης για τον εβραϊκό λαό, εκείνη απάντησε: «Ποτέ στη ζωή μου δεν αγάπησα έναν συγκεκριμένο λαό, την εργατική τάξη ή οτιδήποτε τέτοιο. Αγαπώ "μονάχα" τους φίλους μου και το μόνο είδος αγάπης που γνωρίζω και πιστεύω είναι η αγάπη των ανθρώπων».\nΑυτή τη στάση προσπαθεί να «διορθώσει» με το βιβλίο του ο Σιζαράνι. Αλλά δεν τα καταφέρνει. H Χάνα Άρεντ είναι ανυπέρβλητη.\nΑναρτήθηκε από sonam στις 10:46 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n«Οι γυναίκες είναι το ίδιο ανήθικες με τους άνδρες. Δεν το έχει όμως προσέξει κανείς». Ντομινίκ Ωρύ\nΤο διασημότερο ερωτικό μυθιστόρημα του 20ού αιώνα είναι ασφαλώς η «Ιστορία της Ο». Και παρόλο που το υπέγραφε μια γυναίκα, η Πωλίν Ρεάζ, όλοι ήξεραν ότι το όνομα αυτό ήταν ψευδώνυμο και όλοι πίστευαν ότι ο συγγραφέας ήταν στην πραγματικότητα άνδρας. «Αυτό το βιβλίο δεν θα μπορούσε να γραφτεί από μια γυναίκα», είπε κάποτε ο Αλμπέρ Καμύ. Καμιά γυναίκα δεν θα έβαζε την ηρωίδα της να λέει στον αφέντη της πως «μόνο όταν με κάνεις να υποφέρω αισθάνομαι ασφαλής». Μόνο ένας άνδρας, ένας διεστραμμένος άνδρας, θα μπορούσε να φανταστεί μια γυναίκα να αλυσοδένεται, να βασανίζεται, να μαστιγώνεται, να εξευτελίζεται, να ντροπιάζεται, και στο τέλος ο αφέντης της να τη σημαδεύει με τα αρχικά του προτού της περάσει από την κλειτορίδα δύο σιδερένια δακτυλίδια.\nΧρειάστηκε να περάσουν σαράντα χρόνια από την έκδοση του βιβλίου για να αποκαλυφθεί η αλήθεια: ο Βρετανός δημοσιογράφος Τζων ντε Σαιντ Τζορ έγραψε τον Αύγουστο του 1994 στο περιοδικό Νιου Γιόρκερ ότι η «Ιστορία της Ο» γράφτηκε από γυναίκα, που λεγόταν Ντομινίκ Ωρύ, είχε γεννηθεί το 1907 στη Βρετάνη και ζούσε έξω από το Παρίσι. Όπως μαθαίνουμε από ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην αμερικανική τηλεόραση και μόλις κυκλοφόρησε σε DVD («Συγγραφέας της Ο», από την Αμερικανίδα σκηνοθέτιδα Πόλα Ραπαπόρ), η ζωή της γυναίκας αυτής είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα από την ιστορία της ηρωίδας της. Το πάθος της με την παρανομία το απέκτησε στα εφηβικά της χρόνια, όταν ανακάλυψε τη μυστική ερωτική βιβλιοθήκη του πατέρα της. Αλλά η ζωή της άλλαξε όταν γνώρισε τον ακαδημαϊκό Ζαν Πωλάν, διευθυντή της λογοτεχνικής επιθεώρησης La Nouvelle Revue Francaise, την εποχή που δούλευαν και οι δύο για τη γαλλική αντίσταση. Θαυμαστής του Μαρκησίου ντε Σαντ, ο Πωλάν την προκάλεσε μια μέρα λέγοντάς της ότι «οι γυναίκες είναι ανίκανες να γράψουν ένα ερωτικό μυθιστόρημα». Κι εκείνη έγραψε την «Ιστορία της Ο» γι' αυτόν. Δεν ήταν νέα - ήταν 47, κι εκείνος 69 -, ούτε ιδιαίτερα όμορφη. Έπρεπε να βρει λοιπόν κάτι «για να του εξάψει την περιέργεια, για να του αρέσει, για να τον απασχολήσει».\nΑν και ο Πωλάν ήταν παντρεμένος, σημειώνει η Τόνι Μπέντλεϋ στην ιστοσελίδα Bookforum, η σχέση τους κράτησε είκοσι χρόνια. Συναντιόντουσαν σε δωμάτια ξενοδοχείων, «πάντα με το μάτι στο ρολόι». Μετά τον πόλεμο, εκείνη εργάστηκε στον εκδοτικό οίκο Gallimard, μετέφρασε στα γαλλικά Βιρτζίνια Γουλφ, Φιτζέραλντ και Έλιοτ και τιμήθηκε με τη Λεγεώνα της Τιμής για τη συμβολή της στη γαλλική λογοτεχνία. Πέθανε το 1998. «Όταν μπαίνεις στη νύχτα μου», γράφει σ' ένα ποίημά της, «εσύ δεν είσαι εσύ, εγώ είμαι μια άλλη. / Αυτή η άλλη δεν ξέρει ποια είμαι. / Εσύ δεν ξέρεις πως ανήκω σ' εσένα».\nΟ άνθρωπος είναι ένα ουτοπικό υποκείμενο, εμπεριέχει το σύνολο των μη πραγματωμένων ακόμη δυνατοτήτων του αλλά και την πιθανότητα , που κρύβεται εντός του, να υπερβεί και να ανατρέψει την εμπειρική πραγματικότητα. Όμως η πιθανότητα, ενώ είναι αυτή που κρατάει τον κόσμο από τη νεκρική ακαμψία και επιτρέπει σε έναν καλύτερο κόσμο να γεννηθεί, δε γίνεται πραγματικότητα από μόνη της. Η ανάδυση της ουτοπικής ενέργειας του ανθρώπου, η σύλληψη των πιθανοτήτων του όχι-ακόμη, που υπολανθάνουν, πραγματώνεται μόνο μέσα από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Όσο περισσότερο αντιδρούν οι άνθρωποι στο περιβάλλον τους και το τροποποιούν με βάση ένα ανθρώπινο σχέδιο τόσο περισσότερο ζουν στην ουτοπία. Κατά τον Μπλοχ, το όχι-ακόμη είναι επίσης το εδώ-και-τώρα. Το ουτοπικό πνεύμα τέμνει το παρόν, την καθημερινότητα του ανθρώπου και μπορεί να μεταφραστεί σε αυτό που οι Ζαπατίστας ισχυρίζονται: «είμαστε συνηθισμένοι άνθρωποι, δηλαδή επαναστάτες».\nΤο κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από την εισήγηση του ιταλού φιλοσόφου Τζιάνι Βάτιμο σε σεμινάριο που έγινε στο Τορίνο με θέμα «Η ουτοπία».\nΗ ουτοπία υποκινεί σήμερα σε μας ένα σύνολο μάλλον συγκεχυμένων και αντιφατικών συναισθημάτων, ένα μείγμα δυσπιστίας και νοσταλγίας. Δυσπιστίας πριν απ' όλα, επειδή, ήδη εδώ και πολλά χρόνια (θα μπορούσαμε να πούμε από τα χρόνια των Ερυθρών Ταξιαρχιών), η έννοια της ουτοπίας κατέληξε να ταυτίζεται όλο και περισσότερο με εκείνη ενός σχεδίου μετασχηματισμού της κοινωνίας το οποίο, επειδή ήθελε να είναι πλήρες και ριζικό, δεν θα μπορούσε να επιβληθεί παρά μόνο με τη βία. Είναι δύσκολο στην κοινή γλώσσα να μιλήσουμε για ουτοπιστές και ο νους μας να πάει σε ακίνδυνους ονειροπόλους, που ονειρεύονται φανταστικούς εναλλακτικούς κόσμους. Ο θιασώτης της ουτοπίας εμφανίζεται, αντίθετα, τις περισσότερες φορές, σαν ένα επικίνδυνο άτομο. Υποτίθεται ότι το σχέδιό του δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, την οποία θέλει να μετασχηματίσει χωρίς συμβιβασμούς και χωρίς καθυστερήσεις, και βασίζεται κυρίως στον εξαναγκασμό. Γι' αυτή την υπερβολικά ριζική βούληση μετασχηματισμού δυσπιστούμε, όταν δυσπιστούμε για την ουτοπία. Εχουμε διδαχθεί από την ιστορία των επαναστάσεων, αλλά και από την ιστορία των τρομοκρατών που προσπάθησαν να τις πραγματοποιήσουν χωρίς να το κατορθώσουν, ότι η μόνη ηθική που καθοδηγεί τον ουτοπιστή είναι εκείνη που ο Μαξ Βέμπερ αποκάλεσε «ηθική της πεποίθησης» (κάνε αυτό που οφείλεις να κάνεις και ας προκύψει ό,τι προκύψει) και η οποία κατά τη γνώμη του πρέπει πάντα να μετριάζεται και να ελέγχεται από την ηθική της ευθύνης, εκείνη που υπολογίζει τις συνέπειες της δράσης και ενδιαφέρεται να αποτρέψει το ενδεχόμενο αυτές οι συνέπειες να θέσουν σε κίνδυνο τους ίδιους τους σκοπούς της δράσης. Ο Καρλ Πόπερ είδε στις αξιώσεις απολυτότητας της ουτοπίας ένα διανοητικό λάθος και έναν σοβαρό πολιτικό κίνδυνο. Το σχέδιο ανανέωσης του ουτοπιστή βασίζεται στην υιοθέτηση μιας εικόνας ιδεώδους κοινωνίας η οποία, όπως συμβαίνει με όλους τους έσχατους σκοπούς των ενεργειών μας, δεν μπορεί να «αποδειχθεί» πλήρως με ορθολογικά επιχειρήματα. Εχει μάλλον το χαρακτήρα μιας πίστης η οποία, όταν δεν γίνεται αποδεκτή από τους άλλους, τείνει να επικρατήσει με τη βία (έστω με την πεποίθηση ότι ενεργούμε «για το καλό τους»).\nΑυτούς τους κινδύνους τους αποφεύγουμε μόνον αν αποδεχθούμε να μας καθοδηγούν, αντί για τις σφαιρικές ουτοπικές προοπτικές, συγκεκριμένοι και ειδικοί συλλογισμοί. Ιδού οι διδαχές του Πόπερ: «Να δρας για την εξάλειψη συγκεκριμένων δεινών μάλλον παρά για την επίτευξη αφηρημένων αγαθών. Να μην αποβλέπεις στην υλοποίηση της ευτυχίας με πολιτικά μέσα. Να τείνεις περισσότερο στην εξάλειψη συγκεκριμένων αθλιοτήτων... Να μην επιτρέπεις τα όνειρα ενός τέλειου κόσμου να σε απομακρύνουν από τις διεκδικήσεις των ανθρώπων που υποφέρουν εδώ και τώρα». Ηταν όμως αληθινά ο Πόπερ αυτός ο ριζικός εχθρός της ουτοπίας που πίστευε ότι είναι; Είναι θεμιτό να αναρωτιόμαστε κάτι τέτοιο σήμερα που το όνομά του το επικαλούνται συχνά για να προωθήσουν μια «πραγματιστική» και ρεαλιστική πολιτική, η οποία αγγίζει τα όρια του κυνισμού. Αν σκεφτούμε την εμπειρία του τελευταίου μεγάλου κύματος διάχυτου ουτοπισμού, εκείνη του Μάη του '68, μπορούμε να πούμε τα πάντα γι' αυτήν, εκτός από το ότι καλλιεργούσε μια προτίμηση για τα αφηρημένα αγαθά αντί για τις συγκεκριμένες θεραπείες.\nΕίναι αλήθεια ότι, διαφορετικά από τον Πόπερ, οι θεωρητικοί του '68 (και πρώτος απ' όλους ο Μαρκούζε) θεωρούσαν ότι η πολιτική έπρεπε να αποβλέπει στην υλοποίηση της ευτυχίας. Αλλά η επιδίωξη αυτού του στόχου συνέπιπτε γι' αυτούς με την υλοποίηση μιας βελτίωσης εδώ και τώρα. Η πολεμική τους δεν στρεφόταν μόνον εναντίον της καπιταλιστικής κοινωνίας αλλά και εναντίον του υπαρκτού σοσιαλισμού, εναντίον των κοινωνιών που παρουσιάζονταν από τη μια μεριά σαν μια ήδη υλοποιημένη ουτοπία (απορρίπτοντας επομένως κάθε κριτική) και από την άλλη, στο όνομα μιας πάντοτε επικείμενης ολοκλήρωσης της επανάστασης (το τέλος του κράτους και της δικτατορίας του προλεταριάτου), συνέχιζαν να απαιτούν θυσίες και να επιβάλλουν την καταπίεση.\nΕξάλλου, ακόμη και το ιδεώδες ενός λογικού κόσμου που επιδίωκε ο Πόπερ, όπου η επίλυση των διενέξεων γίνεται με επιχειρήματα και όχι με φονικές αναμετρήσεις, είναι ένα είδος ουτοπίας, δηλαδή ένας έσχατος σκοπός, ο οποίος -σύμφωνα με τη συλλογιστική του ίδιου του Πόπερ- δεν μπορεί να αποδειχθεί με καθαρά ορθολογικά επιχειρήματα. Τότε όμως πού βρίσκεται η διαφορά; Πιθανότατα η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ο Πόπερ, στην πολεμική του εναντίον του ουτοπισμού, αντιμετωπίζει θεωρίες και πολιτικές θέσεις (τον «επιστημονικό» σοσιαλισμό, για παράδειγμα) που πίστευαν ότι αντιστοιχούν στους αντικειμενικούς νόμους της ιστορίας και θεμελίωσαν πάνω σε αυτή την αξίωση ολοκληρωτικά πολιτικά σχέδια. Οπως όμως έχουν διδάξει οι πιο συνεπείς θεωρητικοί της ουτοπίας του εικοστού αιώνα, όπως για παράδειγμα ο Ερνστ Μπλοχ, δεν είναι πιο αυθεντική ουτοπία εκείνη που δεν διατηρεί εντός της τουλάχιστον ένα μέρος της ασάφειας και της ακαθοριστίας η οποία χαρακτηρίζει τη δική μας προγνωστική συνείδηση. Εμείς δεν θέλουμε τα όνειρά μας για το μέλλον να μεταφράζονται με υπερβολικά συγκεκριμένους όρους. Προτιμούμε η ουτοπική ένταση να ασκείται κυρίως ως ικανότητα κριτικής του υπάρχοντος. Ακριβώς γι' αυτό μπορούμε να νιώθουμε για την ουτοπία όχι μόνον δυσπιστία αλλά και βαθιά και δικαιολογημένη νοσταλγία. [...]\nΑναρτήθηκε από sonam στις 2:37 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nκείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαγώνιος το 1977\nΑναρτήθηκε από sonam στις 10:37 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΚι οι λέξεις φλέβες είναι\nτο δέρμα του άντρα και της γυναίκας. (Γ.Ρίτσος)\nΑναρτήθηκε από sonam στις 4:22 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤη χρονιά που τελείωσε ο B' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Αντόρνο ήταν 42 ετών και ο Τόμας Μαν 70. Πώς εξηγείται ότι η διάγνωσή τους για την κατάσταση της Ευρώπης είναι σήμερα τόσο επίκαιρη;\nΣτις 3 Ιουνίου του 1945, ένα μόλις μήνα μετά το τέλος του πολέμου, ο Αντόρνο έστειλε μια επιστολή στον Τόμας Μαν για να του ευχηθεί για τα εβδομηκοστά γενέθλιά του. Ο φιλόσοφος ζούσε εξόριστος στην Καλιφόρνια, όπως και ο συγγραφέας. Στην επιστολή του, ζητούσε από τον Μαν να μην αφήσει τη δημιουργικότητά του να επηρεαστεί από τις φρικτές εικόνες που έρχονταν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι διανοούμενοι έπρεπε να αντισταθούν στη φρίκη, να αποκομίσουν τα απαραίτητα διδάγματα, να βοηθήσουν την ανθρωπότητα να προχωρήσει.\nΠέντε χρόνια αργότερα, στις 3 Ιουνίου του 1950, ο Αντόρνο έστειλε από τη Φρανκφούρτη νέα επιστολή στον ηλικιωμένο συγγραφέα, ο οποίος είχε μετακομίσει στο Gran Hotel Dolder της Ζυρίχης. Αυτή τη φορά, ο φιλόσοφος τού ζητούσε να ανακαλέσει την απόφασή του να μείνει μακριά από τη χώρα του. Όπως έγραφε, περισσότερο κι από τον εθνικισμό, τον νεοφασισμό και τον αντισημιτισμό, τον ανησυχούσε ένα άλλο φαινόμενο: η πολιτισμική οπισθοδρόμηση. Αξίες και αρχές που αποτελούσαν τα θεμέλια της κοινωνίας γίνονταν παιχνίδια στα χέρια οποιουδήποτε ήθελε να τις αμφισβητήσει.\n«Ούτε δέκα άλογα δεν θα μπορούσαν να με τραβήξουν πίσω στη Γερμανία», απάντησε ο Τόμας Μαν, απορρίπτοντας την παράκληση του φίλου του. Ο συγγραφέας ήταν απογοητευμένος γιατί η έκκληση που είχε απευθύνει στις αρχές του πολέμου στους συμπατριώτες του να δείξουν αξιοπρέπεια, γενναιότητα και κοινή λογική είχε πέσει στο κενό. Αυτό που προκαλεί όμως εντύπωση σε όποιον ξαναδιαβάζει εκείνες τις επιστολές, γράφει ο Χέρμαν Τερτς στην Ελ Παΐς, είναι η τραγική επικαιρότητα της διάγνωσης του Αντόρνο. H πολιτική στάση μιας κοινωνίας που έβγαινε από έναν καταστροφικό πόλεμο με εκατομμύρια νεκρούς, ευθυνόταν για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ιστορίας και ζούσε ανάμεσα σε περιττώματα και ποντίκια, μοιάζει τόσο πολύ με τη σημερινή στάση πλούσιων κοινωνιών, που δεν έζησαν κανέναν πόλεμο και γνωρίζουν μια ευημερία προσβλητική για τον υπόλοιπο κόσμο. Εξήντα και πλέον χρόνια ειρήνης, ελευθερίας και υλικής ευημερίας δεν στάθηκαν φαίνεται αρκετά για να αυξήσουν την αυτοεκτίμηση των Ευρωπαίων και να βελτιώσουν τη σχέση τους με την πνευματική τους κληρονομιά.\n«H οπισθοδρόμηση αντανακλάται στην απουσία διατύπωσης μιας σαφούς πολιτικής θέσης, στην προθυμία υπεράσπισης οποιασδήποτε θέσης, ανεξαρτήτως των συνεπειών», τόνιζε το 1950 ο Αντόρνο στην επιστολή του. H οπισθοδρόμηση αυτή μάς επιτρέπει σήμερα να κλείνουμε τα μάτια στον αυταρχισμό του Πούτιν, να ανεχόμαστε τη συνεχιζόμενη καταπίεση των γυναικών στον αραβικό κόσμο, να δικαιολογούμε την τρομοκρατία στο όνομα της φτώχειας. Κάτι φταίει γι' αυτή τη γενικευμένη σύγχυση, παρατηρεί ο Τερτς. Και δυστυχώς ο Αντόρνο κι ο Τόμας Μαν δεν ζουν για να μας το αναλύσουν.\nΑναρτήθηκε από sonam στις 4:08 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΜόνοι, δηλαδή καταδικασμένοι\nΟ Κλοντ Λεβί Στρως υποστηρίζει ότι η ιδιαίτερη μοίρα και η μοναδική κατάρα που μπορεί να συνθλίψει ένα ανθρώπινο σύνολο και να το εμποδίσει να πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες του είναι να ζει απομονωμένο. Η ισχύς και η σημασία αυτής της θέσης μπορεί να αντληθεί από την πορεία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.\nΟι αρχαίες ελληνικές πόλεις - κράτη βρίσκονταν σε μια περιοχή γεωγραφικά προνομιούχα. Η ελληνική χερσόνησος βρίσκεται πολύ κοντά στην Ανατολία, στη Μεσοποταμία αλλά και στην Αίγυπτο. Οι μικρές αποστάσεις με τις χώρες αυτές επέτρεπαν τη διοχέτευση στοιχείων από τους πολιτισμούς αυτούς προς τον ελληνικό. Η γραφή, η γεωργία και τα μεταλλικά εργαλεία ήταν οι σημαντικότερες γνώσεις που συνέβαλαν στη θεμελίωση του ελληνικού πολιτισμού. Η γεωγραφική κατάτμηση του ελληνικού χώρου, λόγω των βουνών και της εκτενούς ακτογραμμής του, καθιστούσε δύσκολη την πολιτική ενοποίηση. Συνεπώς δημιουργήθηκαν πολλά ανεξάρτητα κράτη με δικό τους πολίτευμα και κυβέρνηση. Αυτή η εξέλιξη δεν επέτρεπε την ανάδυση ενός καθολικού δικτάτορα, που θα επέβαλλε το δικό του τρόπο σκέψης σε όλη την Ελλάδα. Η γεωγραφία ευνόησε την ανάπτυξη πολλών ανεξάρτητων διανοητών και εάν μια πόλη δεν εκτιμούσε αυτό που σκέπτονταν, μπορούσαν πάντα να πηγαίνουν σε άλλη διπλανή κάτι που δε συνέβαινε με τα αυταρχικά και υπερσυγκεντρωτικά συστήματα άλλων λαών, όπως ήταν των Αζτέκων και των Κινέζων.\nΥπάρχει μια σαφής σχέση μεταξύ του πολιτικού κατακερματισμού και της πολιτισμικής δημιουργίας. Η εποχή κατά την οποία ένας πολιτισμικός χώρος διασπάται σε πολλά κυρίαρχα κράτη θα πρέπει να είναι η εποχή που προκύπτουν πολλά επιτεύγματα. Ο πολιτικός κατακερματισμός ενισχύει την ετερογένεια περισσότερο από όσο είναι ανεκτό σε ένα συνηθισμένο ιμπεριαλιστικό κράτος. Τυπικά παραδείγματα αποτελούν οι προαναφερθείσες πόλεις - κράτη στην αρχαία Ελλάδα και τα μικρά δουκάτα και οι δημοκρατίες της Ιταλίας κατά την Αναγέννηση.\nΠαραδόξως όμως η γεωγραφική διαίρεση από αιτία προόδου μπορεί να μετατραπεί σε τροχοπέδη εξέλιξης. Το 14ο αιώνα στην αμερικανική ήπειρο, παρά την τεράστια έκταση της, εμφανίστηκαν μόνο δύο πολιτισμοί σχετικά ανεπτυγμένοι, οι Αζτέκοι και οι Ίνκας. Η μεγάλη όμως γεωγραφική απόσταση ανάμεσα τους σε συνδυασμό με την ορεινή μορφολογία του εδάφους καθιστούσε την επικοινωνία εξαιρετικά δύσκολη. Την 3η χιλιετία π. Χ. ο Μινωικός Πολιτισμός εισήγαγε κασσίτερο από τη Μικρά Ασία και χαλκό από την Κύπρο μέσω των θαλάσσιων οδών. Το 1470 π. Χ. σημειώθηκε έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, η οποία αποδυνάμωσε αισθητά τη Μινωική Κρήτη επαληθεύοντας τον καταστροφικό ρόλο της φύσης στην κατάρρευση μεγάλων πολιτισμών. Στη συνέχεια κυριάρχησαν οι Μυκηναίοι στο Αιγαίο οι οποίοι ευτύχησαν να αφομοιώσουν πολλά πολιτισμικά στοιχεία από τους Μινωίτες, δίνοντας ώθηση στο δικό τους πολιτισμό. Οι Ρωμαίοι στο ρου της Ιστορίας πορεύτηκαν υιοθετώντας στοιχεία από πολλούς γειτονικούς λαούς : τους Λατίνους, τους Ετρούσκους και τους Έλληνες. Οι Αζτέκοι, παρά το γεγονός ότι αποτέλεσαν στην ουσία μια συνομοσπονδία τεσσάρων φυλών ( Ακολούα, Τεπάνεκ, Τσιτσίμεκ, Μέξικα ), ωστόσο δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το νεολιθικό επίπεδο εξέλιξης τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι κατασκεύαζαν πυροβόλα όπλα και ίδρυαν πανεπιστήμια ( 16ος αιώνας ). Ο Φρανσίσκο Πιζάρο προτού αναχωρήσει για τη Νότιο Αμερική στις αρχές του 16ου αιώνα επισκέφθηκε το Πανεπιστήμιο ης Σαλαμάνκα. Ο κατοπινός καταλύτης της αυτοκρατορίας των Ίνκας για να είναι προετοιμασμένος ενδιαφέρθηκε να μάθει περισσότερα για τους Ίνκας μέσα από γραπτές μαρτυρίες και αναφορές ενός προγενέστερου κονκισταδόρου, του κατακτητή των Αζτέκων Χερνάν Κορτές. Ο αντίπαλός του αυτοκράτορας Αταχουάλπα δε διέθετε ανάλογες πηγές πληροφόρησης, καθώς ο λαός του δεν είχε κάποιο γείτονα που θα του "δάνειζε" τη γραφή. Η αμερικανική πολιτισμική "συμμαχία" των Αζτέκων αλλά και των Ίνκας πιο νότια πραγματοποιήθηκε ανάμεσα σε λαούς λιγότερο διαφορετικούς μεταξύ τους από εκείνους του ευρασιατικού κόσμου. Με άλλα λόγια, οι Τσιτσίμεκ δεν μπορούσαν να "δανειστούν" κάτι από τους συγγενείς Μεξίκα διότι πιθανότατα το είχαν ενώ, για παράδειγμα, οι Ευρωπαίοι ευτύχησαν να δανειστουν την Άλγεβρα από τους Άραβες.\nΗ διαδικασία της παγκόσμιας εξέλιξης δεν έχει κατ' εξοχήν οικολογικά, βιολογικά, γεωγραφικά και γενετικά αίτια. Ο Βρετανός ιστορικός Τζ. Μ. Ρόμπερτς υποστηρίζει ότι ο πολιτισμός προέκυπτε πάντα από τη σύγκληση ενός αριθμού παραγόντων, οι οποίοι δημιουργούσαν σε μια ορισμένη περιοχή τις προϋποθέσεις για να εμφανιστεί κάτι αρκετά συμπαγές ώστε να αναγνωριστεί αργότερα ως πολιτισμός. Το γεγονός ότι υπήρχαν διαφορετικά περιβάλλοντα, διαφορετικές επιρροές και διαφορετικές κληρονομιές από το παρελθόν, σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν κινούνταν σε όλα τα μέρη του κόσμου με τον ίδιο βηματισμό, ούτε προς τους ίδιους στόχους. Η ιδέα ενός αμετάβλητου προτύπου κοινωνικής "εξέλιξης" έχασε την αξιοπιστία της πριν ακόμα την ιδέα της "διάχυσης" από μια κοινή πηγή πολιτισμού. Σε αυτό το σημείο είναι ανάγκη να διαχωρίσουμε τη διαφορετικότητα από την ανωτερότητα. Ο Αμερικανός Άλμπερτ Μπένεριτγ, ένας ιμπεριαλιστής γερουσιαστής των αρχών του 20ού αιώνα έλεγε : "Δεν είναι αληθές ότι κάθε φυλή χωρίς εκπαίδευση και καθοδήγηση έχει το δικαίωμα να αυτοκυβερνάται. Εάν έχουν έτσι τα πράγματα, οι Ινδιάνοι είχαν δικαίωμα να αυτοκυβερνηθούν. Η Αμερική τους ανήκε, είτε μπορούσαν είτε δεν μπορούσαν να αυτοκυβερνηθούν. Εάν ήταν ικανοί να κυβερνηθούν τότε δεν ήταν μόνο λάθος αλλά και εγκληματικό να εγκαθιδρύσουμε την ανεξάρτητη δημοκρατία μας ( των Ηνωμένων Πολιτειών ) πάνω στη γη τους, χωρίς τη συναίνεση τους". Ο Αμερικανός πολιτικός μετέφραζε την ινδιάνικη διαφορετικότητα και την τεχνολογική πρόοδο των λευκών σε κοινωνική και πολιτισμική ανωτερότητα των δεύτερων. Είναι αλήθεια ότι ο διαφορετικός "βηματισμός" του Τζ. Μ. Ρόμπερτς μοίρασε στους πολιτισμούς το πνεύμα και την τεχνολογία άνισα και πολλές φορές δεν έδωσε τίποτα από τα δύο.\nΤα σημαντικότερα ηθικά διλήμματα περιστρέφονται γύρω από λαούς που ακόμη και σήμερα ζουν σε μονολιθικά δομημένες κοινωνίες. Αποδεχόμενοι τη σπουδαιότητα της βιολογικής μας ισότητας ( εκτός και αν κάποιος πιστεύει στον εμφάνιση του Homo Superbus ) πρέπει να σκεφτούμε ποιό είναι το καθήκον των πιο προηγμένων απέναντι σε αυτούς, τους υλικά αδικημένους. Η διαφορετικότητα αφορά την πνευματική και κοινωνική πτυχή των πολιτισμών, ενώ η ανισότητα απευθύνεται στις υλικές κατακτήσεις. Έτσι, ο καφές των Αμερικανών ιθαγενών επηρεάζει μέχρι σήμερα τις ζωές εκατομμυρίων δυτικών, ενώ το μπαρούτι των Ευρωπαίων επηρέασε την ύπαρξη των ιθαγενών. Η ειρωνεία είναι ότι ο σύγχρονος Μαδριλένος δεν μπορεί να "ζήσει" χωρίς να πιεί καφέ το πρωί, ενώ οι πρόγονοι του εξολόθρευσαν τους δημιουργούς του ροφήματος. Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιός επιβίωσε, οι Ισπανοί ή οι Ίνκας;\nΤο "λιθαράκι" της βίας\nΌταν γίνεται λόγος για βία, πρόκειται για τη φυσική διαπολιτισμική ένοπλη σύγκρουση, τους πολέμους και κάθε είδους καταναγκασμό. Η εμφάνιση, η ανάπτυξη, η εξέλιξη και η εξαφάνιση εκατοντάδων πολιτισμών έχει μια αιτιοκρατική σχέση με την επιθετικότητα που δείχνουν. Από την παλαιότερη ιστορία, οι χιλιάδες πολεμικές αναμετρήσεις ανάμεσα σε έθνη, αυτοκρατορίες και κράτη διαμόρφωσαν τα σημερινά σύνορα. Η παραβίαση των ορίων ενός κράτους, μιας ομάδας, ή μιας κοινωνίας οδηγούσαν σε συνοπτικές αποφάσεις πολέμου. Πρόκειται για ένα σενάριο πού πιο σύνθετο από ό,τι φαίνεται. Οι κυνηγοί - τροφοσυλλέκτες επινόησαν "μηχανισμούς εχθρότητας", μόλις ένιωσαν ότι απειλούνται οι πηγές από τις οποίες αντλούσαν τα κατάλληλα προς επιβίωση αγαθά, όπως το νερό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι ζωτικοί αυτοί πόροι διεκδικούνταν από πολλούς και συνεχώς αυξανόμενους πληθυσμούς. Η δημογραφική έκρηξη απαιτούσε ανάλογους τόπους προέλευσης ενέργειας και τροφής, στους οποίους δικαίωμα θα είχαν μόνο τα άτομα της αντίστοιχης φυλής. Πολύ γρήγορα αναπτύχθηκαν τα πρώτα "χωροκρατικά" ταμπού. "Οι πρωτόγονοι χωρίζουν τον κόσμο σε δύο ξεκάθαρα κομμάτια. Από τη μια είναι το εγγύς περιβάλλον - σπίτι, γύρω χωριά, συγγενείς, φίλοι, ήμερα ζώα και μάγισσες, και από την άλλη το πιο μακρινό περιβάλλον - γειτονικά χωριά, συμμαχίες ανάμεσα σε φυλές, εχθροί, άγρια ζώα και φαντάσματα. Αυτή η θεμελιώδης τοπογραφία διευκολύνει τη διάκριση ανάμεσα σε εχθρούς που επιτίθενται και σκοτώνουν, και σε φίλους που δεν ενεργούν έτσι".\nΟ ανθρωπολόγος Κιθ Οτερμπάιν μελέτησε ποσοτικά σε 46 πολιτισμούς, από τις απλές σχετικά κοινωνίες των Τίβι και Τζιράρο στις πιο πολύπλοκες κοινωνίες όπως των Αιγυπτίων, Χαβανέζων και Ιαπώνων, τις μεταβλητές που επηρεάζουν την πολεμοχαρή συμπεριφορά. Καθώς οι κοινωνίες γίνονται πιο σύνθετες και συγκεντρωτικές, αναπτύσσουν πιο περίπλοκους στρατιωτικούς μηχανισμούς και πολεμικές τεχνικές και όσο πιο πολύπλοκοι είναι οι στρατιωτικοί μηχανισμοί τόσο πιο πιθανό είναι να θέλουν να επεκταθούν πέρα από το χώρο της επικράτειας τους και να εκτοπίσουν ανταγωνιστικούς πολιτισμούς. Οι Ισπανοί στρατιώτες του Κορτές ανήκαν σε ένα κράτος το οποίο ζυμώθηκε με ιερούς πολέμους εναντίον των Αράβων και με εμφυλίους. Το ανεπτυγμένο στρατιωτικό δόγμα περί εξοντωτικού πολέμου, απαύγασμα πολλών αιώνων επαφής και ασχολίας με τη στρατιωτική τέχνη βρήκε αντιμέτωπους τους Αζτέκους πολεμιστές, οπλισμένους με αγχέμαχα όπλα. Η μαχητική αξία των Αζτέκων περιοριζόταν στην απλή συλλογή αιχμαλώτων για να τους θυσιάσουν και ύστερα τους έτρωγαν. Οι Ισπανοί επέβαλαν την εξουσία τους με όλα τα μέσα, χωρίς να διστάζουν να σπέρνουν το θάνατο, όπως δείχνουν οι σφαγές της Τσολούλα και του Μεξικού. Τα πάντα προμήνυαν τη σφαγή των Αζτέκων. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μέσω της συνεχούς στρατιωτικής εμπειρίας, κατόρθωσε να συντηρεί για αιώνες μια στρατιωτική μηχανή ικανή να υπερασπιστεί το ρωμαϊκό πολιτισμό όταν αμυνόταν και να υιοθετήσει στοιχεία άλλων λαών όταν έκανε επιθετικούς πολέμους. Έτσι οι ρωμαϊκές λεγεώνες κατέκτησαν την Ιταλική Χερσόνησο μέσα σε 200 χρόνια. Μολονότι οι δυναμικοί πολιτισμοί, όπως ήταν οι Ισπανοί ή οι Ρωμαίοι, είχαν κερδίσει αναμφίβολα "άδεια παραμονής" στην εξέλιξη της ιστορίας, ωστόσο αυτό δεν συντελέστηκε ανεπαίσθητα, καθώς σημειώθηκαν σημαντικότατες εξελίξεις στη δημιουργικότητα και στην ιδεολογία των λαών αυτών. Τόσο στην τέχνη όσο και στην επιστήμη ο πόλεμος παρεμποδίζει την ατομική δημιουργικότητα. Ακόμα και στις πλέον εφαρμοσμένες επιστήμες, όπως η Ιατρική, η συνολική επίδραση του πολέμου είναι αρνητική. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ολέθριοι καθώς οι περισσότερες μορφές δημιουργικότητας υπέφεραν σε όλον τον κόσμο. Από την άλλη πλευρά αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις είναι βραχυπρόθεσμες. Αν ο πόλεμος δεν είναι μακροχρόνιος ή κτηνώδης, η δημιουργική παραγωγικότητα θα επιστρέψει σύντομα στα προπολεμικά της επίπεδα. Η Ευρώπη του 5ου αιώνα μ. Χ. δεν είχε καμία προοπτική πολιτισμικής άνθησης λόγω των πρόσφατων επιδρομών των αχαλίνωτων Ούννων. Αντίθετα, συμβαίνει να υπάρχουν περιπτώσεις που οι εμπειρίες πολιτικών αναταραχών και βίαιων γεγονότων αποτελούν ιδανική θεματολογία για την ανάπτυξη πνευματικής δραστηριότητας με διδακτικό περιεχόμενο. Ο Χρυσός Αιώνας του Περικλή ακολούθησε τους Περσικούς Πολέμους, η αμερικανική λογοτεχνία προέκυψε μετά την Αμερικανική Ανεξαρτησία στα τέλη του 18ου αιώνα. Στον 20ό αιώνα η Ελλάδα προσέφερε τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στη λογοτεχνία και στη μουσική έπειτα από πολέμους, πολιτική βία και στρατιωτικά κινήματα. Συνεπώς η γέννηση αξιών, ιδανικών και ιδεολογιών αντικατοπτρίζει την προγενέστερη βία. Αρκετοί στοχαστές. όπως ο Νίτσε και ο Χέγκελ, πίστευαν ότι οι πόλεμοι ήταν αναγκαίοι και λειτουργικοί, ενώ η ειρήνη φέρνει νωθρότητα, παρακμή και εκφυλισμό. Σύμφωνα με το στρατιωτικό αναλυτή και ιστορικό Έντουαρντ Λούτβακ, αν δεν υπήρχαν οι πόλεμοι τότε πιθανότατα να βρισκόμασταν ακόμα στην Εποχή του Λίθου ή στην καλύτερη περίπτωση στην αυτοκρατορία των Σουμερίων ή των Φαραώ. Πρόκειται για την αντίληψη της ειρήνης ως "κοινωνικό κακό".\nΑναρτήθηκε από sonam στις 4:19 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΘρησκεία, "τρέφει" και "τρέφεται"\nΟ γεωγράφος Μαξ Ντερού υποστηρίζει ότι η θρησκεία είναι συχνά η "ιεροποίηση" ενός τρόπου ζωής, συγγενούς με κάποιο οικολογικό σύστημα. Είναι γεγονός ότι πολλοί πολιτισμοί θεοποίησαν ποτάμια, βουνά, ζώα, αλλά καθοριστική στη διαμόρφωση θεοτήτων υπήρξε η τροφή. Στις γεωργικές κοινωνίες η χρόνια έλλειψη κρέατος επηρέασε βαθιά τη θρησκευτική πίστη. Μολονότι η γεωργία επέτρεψε την αύξηση του πληθυσμού, ωστόσο ο άνθρωπος είχε ανάγκη να τραφεί και με κρέας. Για τις κοινωνίες που κατοικούσαν σε βιότοπους επαρκείς σε ποικιλία ζωικών και βιολογικών οργανισμών, η μακροβιότητα και η δημογραφική αύξηση ήταν βεβαία, με άμεσο αντίκτυπο στην υλική ευημερία. Σε περιοχές όμως που το κυνήγι δεν ήταν άφθονο, δεν υπήρχε αρκετό πλεόνασμα κρέατος με αποτέλεσμα οι πολιτισμοί αυτοί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα από τη μια στρεφόμενοι στα οικόσιτα ζώα και από την άλλη περιορίζοντας τις μερίδες τους.\nΥπήρχαν ωστόσο ομάδες που δε διέθεταν ούτε μεγάλα θηράματα ούτε εξημερωμένα κτήνη, καθιστώντας τη σίτιση εξαιρετικά δυσχερή. Οι άνθρωποι αυτοί, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Αζτέκοι, βρήκαν διέξοδο στον κανιβαλισμό. Οι ανθρωποθυσίες εγκρίνονταν από τους Θεούς, μέσω των ιερέων, και οι μάζες δικαιολογούσαν έτσι την ανθρωποφαγία τους ιερό - νομιμοποιώντας την. Στην Ινδία μετά το 600 π.Χ., όταν οι πληθυσμοί έγιναν πυκνότεροι και τα εξημερωμένα ζώα μειώθηκαν ανάλογα, η κατανάλωση κρέατος περιορίστηκε αναγκαστικά, ώσπου έγινε μονοπώλιο των Βραχμάνων και των πατρόνων τους. Ο απλός κόσμος αγωνίστηκε να διατηρήσει μερικά ζωντανά για να καλύψει τις ανάγκες του σε γάλα, σε κοπριά ως καύσιμο, αλλά και στις μεταφορές. Σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο εμφανίστηκαν μεταρρυθμιστικές θρησκείες, κυρίως ο βουδισμός και ο ζαϊνισμός, που επιχείρησαν να καταργήσουν τις κάστες και το κληρονομικό ιερατείο και να απαγορεύσουν το σφάξιμο των ζώων. Οι μάζες ενστερνίστηκαν τις νέες θρησκείες και τελικά με τη δική τους υποστήριξη η αγελάδα αναγορεύτηκε ιερό ζώο. Η πειθαρχεία και η εγκράτεια των Ινδών προσδίδει μια περισσότερο πνευματική αντίληψη αντιμετώπισης των πραγμάτων από την αντίστοιχη ωμή πρακτική των Αζτέκων.\nΗ θρησκεία ως απόρροια του διαιτολογίου των λαών ευθύνεται για τη μοίρα πολλών πολιτισμών. Το Ισλάμ, μία εκ των οπισθοδρομικών θρησκειών της Ανατολής, κρατούσε μακριά από τη ζωή των πιστών αγαθά όπως το αλκοόλ και το χοιρινό κρέας. Κατ' επέκταση τέτοιου είδους απαγορεύσεις καθιστούσαν τις εμπορικές δραστηριότητες λιγότερο ευκταίες στους μουσουλμάνους. Οι πολιτισμοί αυτοί είχαν ως επακόλουθο να είναι αποκομμένοι από τυχόν εξελίξεις στον υλικό και στον πνευματικό τομέα των γειτόνων τους. Οι μουσουλμάνοι συμβουλεύονταν τον αλάθητο λόγο του Αλλάχ, μέσω Κορανίου, όχι μόνο σε θεολογικά ζητήματα αλλά επίσης σε πρακτικά, νομικά και κοινωνικά. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, που διοικείτο ουσιαστικά από τον ιερό νόμο σαρία μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα στήριζε την οικονομία της σε μεγάλο βαθμό στις μη μουσουλμανικές κοινότητες για τις οποίες δεν υπήρχαν περιορισμοί. Από τα τέλη του 17ου μ.Χ. αιώνα είχαν αρχίσει να φαίνονται τα σημάδια "κόπωσης" στην άλλοτε κραταιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, ώσπου τελικά κατέρρευσε στις αρχές του 20ου αιώνα υπό την αμείλικτη πίεση των εκσυγχρονισμένων Ευρωπαίων.\nΠολλές αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας περνούσαν από ιερατικό "κόσκινο". Αυτό ήταν γνώρισμα όχι μόνο των πιστών του Αλλάχ, αλλά σχεδόν όλων των προγονικών λαών μας. Αρκεί το ένστικτο για να συλλάβει κανείς την επιρροή των εκπροσώπων του Θεού στις πολεμικές συγκρούσεις. Ο Ισπανός ιερέας Βαλβέρντε, μπροστά στην άρνηση του αυτοκράτορα των Ίνκας να ασπαστεί τον χριστιανισμό, αναφώνησε τους παρευρισκόμενους στρατιώτες: "Σας δίνω άφεση αμαρτιών, εξοντώστε τους ειδωλολάτρες". Μέσα σε λίγη ώρα η σφαγή των Ίνκας είχε ολοκληρωθεί. Πολλοί πόλεμοι ξεκινούσαν με τις ευλογίες του Θεού, στοιχείο που φανάτιζε τους θεοφοβούμενους στρατούς καθιστώντας τους ορμητικότερους και πιο πιθανούς νικητές. Η συντριβή των μουσουλμάνων Αράβων από τους Ισπανούς αποθεματοποίησε έναν υπερβάλλοντα θρησκευτικό ζήλο έτοιμο να εκτονωθεί στους υπερπόντιους ειδωλολάτρες Ίνκας και Αζτέκους. Η κατάκτηση της Αμερικής πραγματοποιήθηκε στο όνομα του βασιλιά και της Αγίας Παρθένου Μαρίας.\nΤα παραδείγματα των Αζτέκων και των Ίνκας μαρτυρούν και μια άλλη πτυχή της θρησκείας, το στοιχείο της κοινωνικής συνοχής ως θεμελιακή προϋπόθεση στην επιβίωση ενός πολιτισμού. Το σύνολο των τύπων λατρείας με τις οποίες εκδήλωναν την πίστη τους οι υπήκοοι αυτών των δύο αυτοκρατοριών δεν ήταν καρπός ενός λαϊκού θρησκευτικού κινήματος ή συνείδησης, όπως συνέβη με τις ευρύτατα διαδεδομένες θρησκείες που εξαπλώθηκαν στον αρχαίο κόσμο, σαν το χριστιανισμό, αλλά έργο μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης που βρισκόταν στην κορυφή της πυραμίδας. Ας συλλογιστούμε τί ελπίδες πολιτισμικής επιβίωσης μπορεί να έχει ένας λαός χωρίς ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα απέναντι σε φανατισμένα στρατεύματα όπως ήταν οι ευρωπαϊκοί στρατοί της αναγεννησιακής περιόδου. Την υποταγή των Αζτέκων στους χριστιανούς την προδίκαζε ακόμα και το σύνολο των δοξασιών που είχαν σχέση με τους θεούς. Ο ερχομός των γενειοφόρων Ισπανών εκλαμβανόταν ως απελευθέρωση, σηματοδοτώντας το κλείσιμο μιας παλαιάς εποχής και το άνοιγμα μιας νέας. Βέβαια η αντίσταση μιας κοινωνίας μπορεί να μην ευθυγραμμίζεται πλήρως με τους παράγοντες βαθμού εξέλιξης των πολιτισμών, αλλά οπωσδήποτε η επιβίωση μετά από μια πολεμική σύρραξη πολλαπλασιάζει τις ευκαιρίες για πρόοδο, αποκαλύπτοντας έτσι τον παράγοντα βία στη διαμόρφωση της Ιστορίας.\nΑπό τη γεωργία στην πόλη και από την πόλη στον πολιτισμό\nΗ έλλειψη ζώων εμπόδιζε τη μεταφορά καρπών ανά περιοχή με αποτέλεσμα πολλά καλλιεργούμενα είδη να είναι άγνωστα σε άλλες χώρες καθιστώντας οπισθοδρομικό τον παράγοντα γεωργία. Το κλίμα δεν επηρέασε μόνο την κατά τόπους παρουσία και εξέλιξη των ζώων αλλά συνετέλεσε καταλυτικά στην εδραίωση γεωργικών κοινωνιών. Το ιδανικό κλίμα υπήρχε λίγο πολύ σε διάσπαρτα μέρη του πλανήτη, καθώς σε όλες σχεδόν τις ηπείρους εμφανίζονται εύκρατες περιοχές. Παρ' όλα αυτά η μορφολογία του εδάφους και κυρίως οι μεγάλοι ποταμοί σε αυτά τα σημεία του πλανήτη αποτέλεσαν πραγματικούς μαγνήτες για τις πρώτες ομάδες ανθρώπων και ενίσχυσαν στη μετεξέλιξη τους σε οργανωμένες κοινωνίες.\nΟι πρώτοι πληθυσμοί που απέκτησαν τον τίτλο του "πολιτισμού" από τους ιστορικούς ήταν αυτοί που αναπτύχθηκαν κοντά σε μεγάλους ποταμούς. Πρόκειται κυρίως για τις ευρύτερες περιοχές της Μεσοποταμίας με τον Τίγρη και τον Ευφράτη, της Αιγύπτου με το Νείλο, της κοιλάδας του Ινδού ποταμού και της Κίνας με τον περίφημο Κίτρινο Ποταμό. Αυτοί λοιπόν οι "υδραυλικοί πολιτισμοί" εκμεταλλεύθηκαν το άφθονο νερό των παρακείμενων ποταμών και το εύφορο έδαφος γύρω από αυτούς και ανέπτυξαν μεθόδους καλλιέργειας. Τα αυξανόμενα παραγόμενα προϊόντα ανταλλάσσονταν με άλλα αγαθά που δε διέθεταν οι συγκεκριμένοι, θέτοντας τις απαρχές του εμπορίου. Το πλεόνασμα όμως των των γεωργικών αποθεμάτων ήταν το "κλειδί" για να ανοίξουν οι πύλες των πρώτων πόλεων. Αυτό δηλαδή το περίσσευμα της σοδειάς έδινε περιθώρια απαλλαγής κάποιων ομάδων από την άμεση συμμετοχή στις γεωργικές εργασίες. Οι πιο φιλόδοξοι και ικανοί από αυτές τις σωματοποιημένες κλίκες σχημάτισαν την κυβερνητική ελίτ σε εξελικτικά πιο συγκεντρωτικές κοινωνίες. Οι πρώτοι αυτοί ηγέτες πέτυχαν να εκτρέψουν τα έσοδα προς την κατασκευή μνημειωδών θρησκευτικών κέντρων, που αποτελούσαν σημείο αναφοράς για τους αντίστοιχους πληθυσμούς. Αυτό έλαβε χώρα περί το 3.500 π.Χ. στη Μεσοποταμία και περί το 3.100 π.Χ. στην Αίγυπτο. Στην πεδιάδα του Ινδού η πόλη ανέκυψε περί το 2.500 π.Χ., ενώ στην Κίνα η αστικοποίηση ξεκίνησε γύρω στο 1.800 π.Χ. Τότε εμφανίστηκαν και οι πρώτες πόλεις στο εσωτερικό των οποίων αναδύθηκαν νέες ανάγκες, προσδίδοντας μια πολυπλοκότερη φυσιογνωμία σε αυτά τα "νεογνά" αστικά κέντρα και συντελώντας στην πρεμιέρα μιας υποτυπώδους εξειδίκευσης. Τα αποθέματα τροφίμων "γέννησαν" ένα διοικητικό σύστημα το οποίο πλαισίωναν άτομα με διαφορετικές ιδιότητες. Έτσι, ενώ οι αρχηγοί και οι στρατιωτικοί οργάνωναν και προστάτευαν την πόλη, ένα άλλο μέρος του πληθυσμού μπορούσε πλέον εκτός από τους αγρούς να στραφεί σε δραστηριότητες που διευκόλυναν την καθημερινή ζωή. Η μεταλλουργία, η οπλοποιία και η ανάπτυξη της γραφής αποτελούν τις πρώτες κατακτήσεις της ανθρώπινης εφευρετικότητας στα χέρια αυτών των κοινωνιών. Κοινωνίες όπως αυτές των Παπούα στη Νέα Γουινέα δεν μπόρεσαν να εξελιχθούν τεχνολογικά διότι ξόδευαν τον περισσότερο χρόνο τους στην εξαιρετικά χρονοβόρα καλλιέργεια των ριζοβουνιών, καθώς το περιβάλλον δεν ευνοούσε άλλες σοδειές. Συνεπώς παρέμειναν για πάντα ένας λαός κυνηγών και στατικών γεωργών.\nΗ υπεροχή των γεωργικών πολιτισμών επαληθεύτηκε όταν συγκρούστηκαν με τους "κυνηγούς" και νομαδικούς λαούς. Οι νομάδες συνδεδεμένοι ως ένα βαθμό με τη γεωργία - πολλοί δε εξ αυτών καλλιεργούσαν δημητριακά με σύντομο κύκλο - άλλοτε παρέμεναν κοντά στους αγρούς και άλλοτε όχι. Ο ποιμενικός τρόπος ζωής όμως δεν τους επέτρεψε να ιδρύσουν ένα σημαντικό οικιστικό κέντρο, στερώντας τους τα σχετικά πλεονεκτήματα της πόλης. Η συνεχής ενασχόληση και επαφή των γεωργικών - κτηνοτροφικών λαών με τα οικόσιτα ζώα συνετέλεσε στην εμφάνιση εκ μέρους αυτών των κτηνοτρόφων ενός είδους ανοσίας σε κάποιες ασθένειες. Όταν έφτασαν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική στα τέλη του 15ου αιώνα έφεραν μαζί τους την ευλογιά, η οποία ευθύνεται για την εξόντωση του 95% του ιθαγενούς πληθυσμού. Οι καλλιέργειες και τα κοπάδια ( πέραν των μικροβίων ) περιέχουν πολύ περισσότερη διατροφική αξία από το άγριο περιβάλλον. Η έλλειψη πρωτεΐνης στην τροφή των Παπούα στη νησιωτική Νέα Γουινέα επηρέασε βαθύτατα τη σωματική ανάπτυξη των ανθρώπων. Συνεπώς η καλύτερη τροφή συνεπαγόταν την αύξηση των αγροτικών και κτηνοτροφικών πληθυσμών των οποίων η πυκνότητα ήταν 10 με 100 φορές μεγαλύτερη από εκείνη των κυνηγών. Έτσι οι τελευταίοι, ολιγάριθμοι και χωρίς ανάλογη διοικητική οργάνωση, εκτοπίστηκαν από τους αγροτοκτηνοτρόφους, οι οποίοι αντιλαμβανόμενοι τη σημασία του περιβάλλοντος και ιδιαίτερα της γης για την επιβίωση τους, θέλησαν να το "ανταμείψουν" προσδίδοντας του υπερφυσικές ιδιότητες.\nΝότιος Αμερική, 15 Νοεμβρίου 1532. Κοντά στην πόλη Καχαμάρκα του Περού είναι έτοιμοι να συγκρουστούν δύο αυτοκρατορικοί στρατοί, 168 Ισπανοί αντιμέτωποι με 80.000 σκληροτράχηλους Ίνκας. Μέσα σε εικοσιτέσσερεις ώρες 7.000 Ίνκας θα κείτονταν κομματιασμένοι στο πεδίο της μάχης ενώ ο αυτοκράτοράς τους θα κατέληγε αλυσοδεμένος. Η μάχη όμως είχε κερδηθεί από τους Ισπανούς πριν ακόμα ξεκινήσει. Το Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, το ατσάλι, τα άλογα, το μπαρούτι, τα πλοία, τα μικρόβια και η Αγία Παρθένος Μαρία ήταν τα ατού των Ισπανών.\nΗ έννοια του πολιτισμού συγκροτείται από την εξέλιξη των υλικών και των πνευματικών συνθηκών της κοινωνικής ζωής του ανθρώπου. "Η ιδέα ενός αμετάβλητου προτύπου κοινωνικής εξέλιξης έχασε την αξιοπιστία της πριν ακόμα την ιδέα της διάχυσης από μια κοινή πηγή πολιτισμού". Δεν ευτύχησαν όλοι οι πολιτισμοί να παράγουν θέατρο ή δημοκρατία ούτε είχαν όλοι την τιμή να είναι πατρίδα σπουδαίων προσωπικοτήτων όπως ήταν ο φιλόσοφος Μαρξ ή ο στρατηλάτης Σογκούν Τοκουγκάβα Ιεϊάσου. Ωστόσο, το ολίσθημα της ανθρωπότητας σημειώθηκε όταν η πολιτισμική διαφορετικότητα ταυτίστηκε αυθαίρετα με τη φυλετική ανωτερότητα. Ο καλλιεργούμενος εθνοκεντρισμός δεν επέτρεψε στις πιο ανεπτυγμένες κοινωνίες να εξετάσουν την ιδιαιτερότητα και την ευρύτερη προσφορά των πολιτισμών με τους οποίους ήρθαν σε επαφή. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες δεν ήταν πιο ευφυείς από τους υποταγμένους Ινδούς, ούτε ο χριστιανισμός ήταν καλύτερη ή πιο "πολιτισμένη" θρησκεία από τον ινδουισμό. Σήμερα είναι δυνατόν μέσα από τη συνεργασία πολλών επιστημών να διακριθούν εκείνα τα στοιχεία ποθ δικαιολογούν όχι μόνο τις μεγάλες διαφορές αλλά αντικατοπτρίζουν την ευρύτερη διαχρονική πνευματική και υλική ανισότητα πάνω στον πλανήτη μας.\nΜία φραγκόκοτα δε φέρνει την άνοιξη\nΤο 1492, όταν ο Κολόμβος πάτησε στο Νέο Κόσμο, οι Αμερικανοί ιθαγενεις κυριεύτηκαν από αισθήματα τρόμου και απορίας όχι μόνο από τη θέα αλλόκοτων και πάνοπλων Ισπανών στρατιωτών αλλά από τα τετράποδα κτήνη που έφεραν μαζί τους. Μπροστά στο μέγεθος και στην ταχύτητα των αλόγων οι δύσμοιροι ιθαγενείς δεν μπορούσαν να αντιπαρατάξουν κάτι ανάλογο. Οι 20 περίπου Μπαντχάουντ σκυλιά-ιχνηλάτες χρησιμοποιήθηκαν ευρέως για να ξετρυπώσουν τους ταλαίπωρους ιθαγενείς που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους Ισπανούς. Η κατοχή και η χρήση αυτών των τετράποδων πλασμάτων από τους κονκισταδόρους μαρτυρά την πρόοδο που σημείωσαν στην ευρύτερη τιθάσευση των ζωντανών. Η ευεργετική ικανότητα των ζώων να χρησιμοποιούνται όχι μόνο ως στρατιωτικό όπλο αλλά ως μεταφορικό μέσο και κυρίως ως τροφή, δεν έτυχε συστηματικής εκμετάλλευσης από τους ιθαγενείς Αμερικανούς.\nΤο 1500 μ.Χ. τα μόνα ζώα που εξημερώθηκαν στη Νότιο Αμερική ήταν ο ινδόχοιρος, τα λάμα και τα αλπάκα, ενώ στην Κεντρική το μόνο "κατοικίδιο" ήταν η γαλοπούλα. Δίχως αμφιβολία οι κάτοικοι αυτών των περιοχών στερήθηκαν τη γρήγορη μεταφορά, τη στρατιωτική και την αγροτική χρήση αλλά και το αρκετό σε ποσότητα θρεπτικό κρέας των ζώων. Ενώ η Ευρασία διέθετε 13 είδη οικόσιτων θηλαστικών, στην Αμερική υπήρχε μόνο ένα. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στην υποσαχάρια Αφρική, είναι εντυπωσιακό ότι το μόνο κτήνος που εξημέρωσε ο άνθρωπος ήταν ένα πουλί, η φραγκόκοτα. Στην Αφρική όλα τα άγρια θηλαστικά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν δυνατο να υπακούσουν σε ανθρώπινη εντολή. Η τσίτα δεν μπορεί να αναπαραχθεί στην αιχμαλωσία, η ανθρώπινη παρουσία καθιστά τη ζέβρα νευρική σε σημείο που να γίνεται επιθετική, ενώ οι ρινόκεροι και οι ιπποπόταμοι έχουν πολύ ατίθαση συμπεριφορά. Αν αυτά τα ζώα εξημερώνονταν και μόνο η στρατιωτική τους χρήση θα μπορούσε να αλλάξει την έκβαση ιστορικών πολεμικών συγκρούσεων και φυσικά την εξέλιξη των κατόχων των δύστροπων ζώων. Ας φανταστούμε το υποθετικό σενάριο της επέλασης εξημερωμένων λιονταριών με Αφρικανούς αναβάτες εναντίον του ευρωπαϊκού ιππικού. Οι τελευταίοι θα αφανίζονταν ή θα υποτάσσονταν και μαζί με αυτούς και ολόκληρος ο δυτικός κόσμος.\nΦυσικά τίθεται το ερώτημα, πως είναι δυνατόν να οικοδομήθηκε και να διατηρήθηκε για αιώνες ο περίφημος αιγυπτιακός πολιτισμός πριν από 5.000 χρόνια εφόσον στην αφρικάνικη ήπειρο δεν υπήρχαν "συνεργάσιμα" κτήνη. Η Αφρική, σε αντίθεση με την Αμερική, βρίσκεται πολύ κοντά στην Ασία. Τα ζώα που χρησιμοποίησαν οι Αιγύπτιοι χιλιάδες χρόνια πριν από τους Αζτέκους και τους Ίνκας ήταν ασιατικό "δάνειο". Ο άξονας Βορράς-Νότος, ως κύριο γεωγραφικό χαρακτηριστικό της αμερικανικής ηπείρου, σήμαινε ότι τα είδη που υπήρχαν αλλά και αυτά που εξημερώνονταν σε ένα μέρος δεν μπορούσαν να εξαπλωθούν, καθώς το κλίμα αλλάζει και η προσαρμογή στις νέες καιρικές συνθήκες είναι ανέφικτη. Αντίθετα όμως, ο άξονας Δύση-Ανατολή επιτρέπει τη μετανάστευση και την πιο εύκολη επιβίωση λόγω των συγγενέστερων κλιματολογικών συνθηκών. Έτσι η γαλοπούλα δεν απομακρύνθηκε ποτέ από το μέρος στο οποίο εξημερώθηκε, το Μεξικό, ενώ τα λάμα δεν ξέφυγαν από τις Άνδεις.\nΑναρτήθηκε από sonam στις 11:30 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από sonam στις 12:19 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:


Πασκουάλ: «Θα νικήσουμε την Πέμπτη» | SDNA\nΠασκουάλ: «Θα νικήσουμε την Πέμπτη»\n21 Απριλίου 2015, 22:58\nΟ Ολυμπιακός έριξε για δεύτερη συνεχόμενη φορά την Μπαρτσελόνα στο καναβάτσο, αλλά ο Τσάβι Πασκουάλ πιστεύει πως τη ομάδα του θα πάρει τη νίκη στο επόμενο παιχνίδι (23/4).\nΟ προπονητής των Καταλανών έδωσε «συγχαρητήρια στον Ολυμπιακό για τη νίκη. Ηταν ένας αγώνας που θα μπορούσαν να κερδίσουν και οι δύο ομάδες. Εμείς ήμασταν συνέχεια μέσα στο παιχνίδι, εκτός από το τελευταίο δεκάλεπτο, όπου στα πρώτα λεπτά μείναμε εκτός. Επιστρέψαμε στο τέλος, αλλά δεν καταφέραμε να κερδίσουμε», ανέφερε ο προπονητής των «μπλαουγκράνα».\nΓια το επόμενο παιχνίδι τόνισε: «Την Πέμπτη θα έχουμε ένα καινούριο σκηνικό, μια καινούρια κατάσταση. Ξέρουμε ότι το σκορ της σειράς είναι πλέον 2-1 και πρέπει να παίξουμε πάρα πολύ καλά για να κερδίσουμε. Το πιστεύουμε και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να κερδίσουμε».\nΕπίσης, παρατήρησε πως «το παιχνίδι ήταν πολύπλοκο. Είχαμε κάποιες καλές, αλλά και κάποιες κακές στιγμές στον αγώνα και πρέπει να είμαστε πιο σταθεροί. Είμαι όμως ικανοποιημένος από τη θέληση και την προσπάθεια των παικτών».\nΤέλος, ρωτήθηκε για τον Αντε Τόμιτς, ο οποίος στο τέλος κούτσαινε: «Πιστεύω πως είναι εντάξει. Ελπίζω να μην είναι τίποτα».\nΛάμπε: «Μπορούσαμε να νικήσουμε»\nΤα κορυφαία tweets από το θρίλερ του ΣΕΦ\nΜε Ολεσον η Μπαρτσελόνα


«Άδικη η κριτική στον Τζιόλη» | Goal News Cy\nΕλληνικό Πρωτάθλημα | Ποδοσφαιρικά Νέα απο ΕλλάδαΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ«Άδικη η κριτική στον Τζιόλη»\n«Άδικη η κριτική στον Τζιόλη»\nΟ Μίκαελ Σκίμπε τόνισε πως ο αποκλεισμός της εθνικής Ελλάδος από την τελική φάση του παγκοσμίου κυπέλλου της Ρωσίας δεν άρεσε τόσο στον ίδιο, όσο και στους διεθνείς. Παράλληλα, ο Γερμανός ομοσπονδιακός τεχνικός τάχθηκε υπέρ της παρουσίας του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος και σε άλλα γήπεδα της Ελλάδος. Ο Σκίμπε μίλησε στην εφημερίδα «Έθνος».\nΓια το πώς μπορεί να δεσμευτεί για την επόμενη διετία: «Θα δείξουμε σε όλους τους Έλληνες ότι αυτή η ομάδα αξίζει τη στήριξη και την αγάπη τους. Θα δώσουμε τα πάντα για να είμαστε παρόντες στο επόμενο Euro. Και θα είμαστε παρόντες. Είμαι σίγουρος ότι βλέπω τη βελτίωση που υπάρχει στην ομάδα και τον χαρακτήρα που έχουμε δημιουργήσει. Και θα γινόμαστε ολοένα και καλύτεροι. Δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό».


ΠΑΟΚ για τον «μπόμπερ» Γκαστόν Ροντρίγκες – xOrisOria News\nΗ περίπτωση του 24χρονου φορ, Γκαστόν Ροντρίγκες, που αγωνίζεται στους Μοντεβίδεο Γουόντερερς, έρχεται στο προσκήνιο για τον ΠΑΟΚ και ενώ συνεχίζεται η αναζήτηση για τον επιθετικό που θα αποτελεί back up του Στέφανου Αθανασιάδη και πιθανόν να πρόκειται για παίκτη που σε βάθος χρόνου θα βοηθήσει ακόμη περισσότερο τον σύλλογο.\nΟ μάνατζερ του ποδοσφαιριστή, Ρικάρντο Κάναλς, έκανε λόγο για ενδιαφέρον του «δικεφάλου του Βορρά», καθώς κλήθηκε να μιλήσει για τις φήμες που υπάρχουν για ραντεβού ανάμεσα στη νυν ομάδα του και την Πενιαρόλ. «Δεν είναι αλήθεια ότι έχουν κανονιστεί τα πάντα ανάμεσα στους Μοντεβίδεο Γουόντερερς και την Πενιαρόλ. Αν αυτό συμβεί, τότε θα είναι πολύ δύσκολο για οποιαδήποτε άλλη ομάδα ενδιαφέρεται να έρθει σε συμφωνία με τον Γκαστόν», δήλωσε στην ιστοσελίδα«Ovacion» και στη συνέχεια τόνισε ότι υπάρχει ενδιαφέρον από τον ΠΑΟΚ, αλλά και πως δεν έχει γίνει πρόταση από τον ελληνικό σύλλογο.\nΟ Ροντρίγκες έχει συμβόλαιο μέχρι τον επόμενο Ιούνιο και ακούγεται έντονα ότι θα πάει στην Πενιαρόλ, όπου αγωνίζεται κι ο αδερφός του, Μάξι. Κοστολογείται στα 3 εκατομμύρια ευρώ ο Ουρουγουανός, ο οποίος την περυσινή σεζόν σημείωσε 19 γκολ σε 27 ματς του πρωταθλήματος της χώρας του.\nTags:ΠΑΟΚ για τον «μπόμπερ» Γκαστόν Ροντρίγκες


Το τρίτο στάδιο της υπαρξιακής πορείας του Ασώτου: Η σωτηρία (Προσευχή – θεία λατρεία – εξιλέωση). | Λυχνίες Ζωής\n« Ασωτία σημαίνει Εγωιστική Αυτονόμηση, όχι (μόνο) Ανηθικότητα\nΤο τρίτο στάδιο της υπαρξιακής πορείας του Ασώτου: Η σωτηρία (Προσευχή – θεία λατρεία – εξιλέωση).\nΗ μετάνοια που φτάνει στην αποκορύφωσή της με την εξομολόγηση, είναι επιστροφή στο Θεό, αποκατάσταση των σχέσεων με Αυτόν και αρχή επικοινωνίας μαζί του με την προσευχή. Έτσι, όταν σκεφτούμε πως ο πατέρας της παραβολής αλληγορεί όχι μονάχα τον πνευματικό πατέρα ως αντιπρόσωπο του Θεού μπροστά στον οποίο γίνεται η εξομολόγηση, αλλά και τον ίδιο το Θεό, τον ουράνιο Πατέρα, «τον φιλάνθρωπον πατέρα και Θεόν», όπως λέει ο Ζιγαβηνός, τότε μπορούμε να καταλάβουμε πως η εξομολόγηση του ασώτου είναι συνάμα και μια προσευχή προς το Θεό, είναι διάλογος ανάμεσα στο Εγώ και στο Συ. Πρόκειται επομένως για μια «κατ’ ιδίαν» προσευχή, ατομική προσευχή, που πριν εκφραστεί σαν αίτημα συγνώμης περνά μέσα από την περισυλλογή, την ενδοσκόπηση και την αυτοκριτική. Μιαν αυτοκριτική που ως συναίσθηση ενοχής, στην περίπτωση του ασώτου, έχει πάνω του υπαρξιακά μεταμορφωτικά αποτελέσματα, οδηγώντας τον στη μετάνοια που, όπως είπαμε, είναι επιστροφή στο Θεό, επανασύνδεση μαζί του με την προσευχή.\nΜετά την ατομική προσευχή του Εγώ προς το Συ του Θεού ακολουθεί η ομαδική, η κοινή προσευχή με τη συμμετοχή του «ημείς». Σύμφωνα με τον Fr. Heiler (στο κλασικό του έργο για την προσευχή: Das Gebet), η κοινή προσευχή είναι το μέσο και η ύψιστη έκφραση της κοινής θείας λατρείας.\nΚύριο χαρακτηριστικό της είναι η ευχαριστία. Είναι η ευχαριστήρια προσευχή, το ευχαριστήριο δείπνο δηλαδή που παραθέτει ο πατέρας της παραβολής σε φίλους και γνωστούς για να γιορτάσει με μουσική και χορούς την επιστροφή του αγαπημένου του γιου, σφάζοντας «τον μόσχον τον σιτευτόν» για να φάνε όλοι και να ευφρανθούν. Θυσιάζει ο σπλαχνικός πατέρας για χάρη του παιδιού του ό,τι καλύτερο έχει, το μόσχο το σιτευτό, για να γιορτάσει την επιστροφή και τη μετάνοιά του. Μια μετάνοια που «ως έκφραση ενός πνεύματος βαθείας ταπεινώσεως αποτελεί πραγματική θυσία» κι αυτή.\nΤο δείπνο της παραβολής του ασώτου είναι το «δείπνον [το] μέγα» της γνωστής παραβολής, στ’ οποίο «άνθρωπος τις… εκάλεσε πολλούς». Είναι το δείπνο του γάμου που, σύμφωνα με μιαν άλλη παραβολή, ετοίμασε ένας βασιλιάς για το γιο του. Το γαμήλιο δείπνο που ετοίμασε και ο πατέρας στον άσωτο γιό του, μετά την επιστροφή του. Γι’ αυτό κι έδωσε εντολή να του φορέσουν στο χέρι δακτυλίδι.\nΌπως στην παραβολή για το γαμήλιο δείπνο του βασιλιά, έτσι και στην παραβολή του ασώτου, το δείπνο είναι μια αλληγορία της θείας Λειτουργίας που κατέχει την κεντρική θέση μέσα στη δημόσια λατρεία της Εκκλησίας ως «βασιλείας του Θεού». Ο μόσχος ο σιτευτός που προσφέρθηκε σ’ αυτό το δείπνο για να πανηγυρίσουν την επιστροφή του ασώτου υιού, είναι, όπως «ο υιός του βασιλέως» στο γαμήλιο δείπνο, ο Υιός του Θεού. Αυτή είναι η επίσημη ερμηνεία των Πατέρων για το μόσχο και το δείπνο της παραβολής. «Αυτός ο μόσχος λένε οι Πατέρες ότι είναι ο Υιός του Θεού και το πανηγύρι η θεία Λειτουργία, η σύναξη και η ζωή της Εκκλησίας». Έτσι, όπως λέει, λόγου χάρη, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, «ο μόσχος ο σιτευτός» είναι «ο Χριστός, το άμωμον ιερείον, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, ο θυόμενος και εσθιόμενος»•\nΜε αυτή την έννοια, η θυσία του μόσχου του σιτευτού στην παραβολή είναι, σύμφωνα με την πατερική ερμηνεία, το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ως το κέντρο της θείας Λειτουργίας. Η σταυρική δηλαδή θυσία του Θεανθρώπου, η εξιλαστήρια θυσία του Υιού του Θεού, είναι το άγιο σώμα και το τίμιο αίμα του Χριστού. Είναι, όπως λέει πάλι ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, «το κατά Χριστόν μυστήριον, η φρικώδης και μεγάλη θυσία, ης μετασχείν εφείναι τοις επανιούσιν εξ αμαρτίας».\nΣαν τέτοια λοιπόν η θυσία αυτή, ως ιερό μυστήριο δηλαδή, φέρνει τη λύτρωση στον αμαρτωλό, σε κάθε άσωτο, όπως και στον ίδιο τον άσωτο της παραβολής. Η συμμετοχή του στο δείπνο όπου «έθυσεν ο πατήρ [αυτού] τον μόσχον τον σιτευτόν», στο «δείπνον το μέγα», στη «μεγάλην θυσίαν», που είναι συμμετοχή στη θεία Κοινωνία ως «φάρμακον αθανασίας», συμβολίζει την πνευματική του ανάσταση από το θάνατο της αμαρτίας. Ένα γεγονός για το οποίο έπρεπε όλοι τους να χαρούν ιδιαίτερα, όπως είπε και ο πατέρας στο μεγαλύτερο γιο του: «Ευφρανθήναι δε και χαρήναι έδει, ότι ο αδελφός σου ούτος νεκρός ην και άνέζησε, και απολωλώς ην και ευρέθη». Αυτή τη χαρά και την ευφροσύνη λοιπόν ένιωσε περισσότερο απ’ όλους ο άσωτος με την επιστροφή του στο πατρικό σπίτι που είναι συνάμα και επιστροφή στη ζωή. Είναι η ευτυχία, το πουλί της ευτυχίας που βρήκε κι ο Σάντκο του παραμυθιού, όταν ύστερ’ από επίμονες και κοπιαστικές αναζητήσεις αποφάσισε κι αυτός να γυρίσει στην πατρική γη, νιώθοντας πια να έχει λυτρωθεί από τις ατέλειωτες περιπλανήσεις του.\nΜια τέτοια λύτρωση, όπως αυτή που ένιωσε, μαζί με τον Σάντκο, και ο Πάρσιφαλ, στο θρύλο του Γκράαλ, όταν ανακάλυψε το Άγιο Ποτήριο, είχε νιώσει στην πραγματικότητα και ο άσωτος με την επιστροφή του «από χώραν μακράν» όπου είχε περιπλανηθεί μέσα στην πλάνη της αμαρτίας. Μια λύτρωση με την οποία συμπληρώνεται και το τρίτο στάδιο της υπαρξιακής πορείας του που διακρίνεται, όπως το πρώτο και το δεύτερο, από τρεις επίσης φάσεις: την προσευχή, τη θεια λατρεία και την εξιλέωση ή τη λύτρωση. Τη λύτρωση αυτή που απορρέει από τη θυσία του Χριστού ως εκδήλωση αγάπης του Θεού, ότι «ούτως ηγάπησεν 0 Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν…».\nΗ αγάπη είναι η αποκορύφωση της όλης πορείας του ασώτου που άρχισε, όπως είδαμε, από το φόβο μπροστά στην ελευθερία που επιδεινώθηκε με τον κίνδυνο να πεθάνει από την πείνα όταν «εγένετο λιμός ισχυρός», για να καταλήξει στο δείπνο της αγάπης με το χορτασμό του από «τον μόσχον τον σιτευτόν». Μιας πορείας που άρχισε από το φόβο για τη στέρηση τροφής ή για οποιαδήποτε άλλη στέρηση ως συνέπεια μιας αδέσμευτης ελευθερίας, της αποστασίας του, που όταν τη συνειδητοποίησε, μεταβλήθηκε ο φόβος του αυτός σε δέος, σε σεβασμό, σ’ ευσέβεια, για να καταλήξει σε αγάπη όταν ο φιλεύσπλαχνος πατέρας του «δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού». Έτσι που η αγάπη να απωθήσει τελικά το φόβο, σύμφωνα με τα λόγια του Ευαγγελιστή της αγάπης: «Η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον».\n(Μιχ. Κ. Μακράκη, Η ψυχολογία του Ασώτου, Εκδ. Αρμός σ. 44-49)\nThis entry was posted on Μαρτίου 4, 2013 at 11:59 πμ and is filed under Uncategorized.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.


Rubies and Clouds: Οκτωβρίου 2015\nΟι σφαγές στο Δίστομο, Αλέξανδρος Καρογιαννάκης\nΠέρασε άλλη μια 28η Οκτωβρίου κι ευτυχώς –λέω- ο μικρός δεν μου απηύθυνε μια από κείνες τις ερωτήσεις-παγίδες. Εκείνες που την απάντηση την υποψιάζεται ωστόσο, επιδιώκει την πρόκληση.\nΣε θέλει να ακροβατείς κι εκείνος παρακολουθώντας να σου πετάει μπάλες, ομπρέλες, κορίνες που πρέπει να πιάσεις στον αέρα ισορροπώντας στο τεντωμένο σχοινί.\nΊσως όμως, να μεγάλωσε πια και να βαρέθηκε τις προκλήσεις. Ίσως να άρχισε κι αυτός να συμβιβάζεται. Να μην αναζητά όρια ελαστικότητας, ή διαρροής στις αντοχές της σκέψης.\nΊσως και να μην τον ενδιαφέρει πια η συλλογιστική της παλιάς γενιάς.\n(και ποιος θα τον κατηγορήσει για μια τέτοια απόφαση;)\nΗ ερώτηση που απέφυγα, είναι -φυσικά- η εξής:\n- Μαμά, τι ακριβώς γιορτάζουμε στο Όχι;\nΞέρει πια την ιστορία.\nΞέρει τι είναι φασισμός και ποιες χώρες είχαν φασιστικά καθεστώτα το 1940.\nΞέρει τι έγινε μετά τον πόλεμο. Ποιοι αντιστάθηκαν και ποιοι επικράτησαν. Γνωρίζει την ιστορία του εμφυλίου.\nΕυτυχώς στο σχολείο, δεν μιλήσανε για το ένδοξο Όχι του Μεταξά*. Αποφύγανε τη λέξη Όχι. Ακούγεται λίγο παράταιρα τελευταία.\nΕίπανε μόνο για την Κατοχή και την πείνα. Γέμισαν οι τοίχοι σκελετωμένα παιδιά. Με εικόνες από κάρα που μεταφέρουν νεκρούς.\nΠρώτα μικραίνει το κορμί, μετά η ανθρώπινη υπόσταση. Σαν νούμερο σε γραμματοσειρά που φθίνει. Από δω ως την ασημαντότητα.\nΚρύο, εγκατάλειψη, στέρηση.\nΠαιδικά μάτια. Μεγάλα σαν εβδομάδες (που λέει η Ζυράννα)\nΓνώριμα μάτια. Αναγνωρίσιμα στα μάτια των εφήβων. Τα μάτια των προσφύγων.\nΤα κορμιά των πνιγμένων.\nΗ εικόνα της εξαθλίωσης είναι πολύ πιο οικεία πλέον από την όψη της περηφάνιας.\nΚι εξάλλου η εξαθλίωση είναι μεταδοτική. Περνάει από τα κενά του φράχτη, γλιστράει από τα Hot Spots.\nΆπαξ και αποδεχθείς την εξαθλίωση ως μέρος της καθημερινότητας, την έχεις κολλήσει. Θα σε καταπιεί αργά ή γρήγορα.\nΑπομένει η εικόνα της πείνας ως εκκρεμής ερώτηση. Πνιγμένοι που μας στοιχειώνουν με τις δικές τους ερωτήσεις.\nΤι έγιναν τα Όχι σας;\nΕκείνες οι φωτογραφίες στους τοίχους του σχολείου κι αυτές οι φωτογραφίες του σήμερα, απαιτούν μια απάντηση. Απ΄αυτές που φέρνουν τις μαμάδες -και όχι μόνο- σε δύσκολη θέση.\nΚανονικά, αν δεν πεις Όχι σ’ αυτό που συμβαίνει σήμερα, τι λόγο έχεις να γιορτάζεις το Όχι των παππούδων;\nΊσως αυτά να σκέφτεται ο μικρός μου.\nΜπορεί πάλι, να έχει υιοθετήσει μια βολική οπτική. Πως τάχα αυτά δεν τον αφορούν.\nΊσως τελικά, να πρέπει να τον ρωτήσω εγώ.\n(κι ας ετοιμασθώ να πιάσω στον αέρα μπάλες, ομπρέλες και κορίνες.)\n*Ο Μεταξάς δεν είπε κανένα περήφανο όχι, αλλά ένα : «Alors, c'est la guerre», δηλαδή: «λοιπόν, είναι πόλεμος.»\nPosted by Nefosis A at 6:09 μ.μ.\nΤο κορίτσι μπήκε μέσα στο βαγόνι κοιτώντας με κάποια αγωνία τριγύρω της.\nΦορούσε ένα πράσινο τσόχινο καπέλο και είχε περασμένο ένα πλεχτό κασκόλ που έπιανε το καπέλο, το λαιμό κι έφτανε σχεδόν μέχρι το σαγόνι. Τα μαλλιά της πιασμένα όπως-όπως, ίσα που συγκρατούσαν το καπέλο στη θέση του, αφήνοντας να πέσουν μερικές στριφτές τούφες πάνω στο μέτωπο. Δεν έκανε τόσο κρύο που να δικαιολογούσε τέτοιο ντύσιμο. Το βαμβακερό παλτό, μακρύ, με μεγάλες τσέπες, σύρθηκε μέχρι το πάτωμα όταν κάθισε, αναγκαστικά λόγω του βαριού σακιδίου στην πλάτη της στην άκρη του καθίσματος. Κουβαλούσε πράγματα, κουβαλούσε πολλά πράγματα, το σακίδιο, όχι μόνο δεν την άφηνε να ακουμπήσει την πλάτη στο κάθισμα, αλλά την έσπρωχνε κιόλας, σαν να μην τη χωρούσε ο τόπος. Κοίταγε τις πόρτες που ανοιγόκλειναν σε κάθε σταθμό, και μετά τη διαδρομή, που αποτυπωνόταν πάνω από την κάθε πόρτα του βαγονιού, ανοιγόκλεινε τα χείλη σαν να διάβαζε τις στάσεις στη γλώσσα της- είχε κατεβάσει το κασκολομάντηλό της, και διέκρινες τα λεπτά χαρακτηριστικά του προσώπου με τα αμυγδαλωτά μαύρα μάτια. Λεπτά ήταν και τα δάχτυλα, που εξείχαν από τα κομμένα γάντια, αψιά, μακριά δάχτυλα με βρώμικα νύχια. Φαινόταν ταλαιπωρημένη αλλά στεκόταν στητή και πλήρης, σαν να είχε μόλις γυρίσει από κάποιο μακρινό ταξίδι, μια αποστολή εκτός έδρας, ίσως πάλι να είχε ανακαλύψει κάτι ενδιαφέρον μέσα στα χαρτόκουτα. Μπορούσες να φανταστείς τι έκρυβε μέσα του το σακίδιο, αν προλάβαινες να απαριθμήσεις τόσα πολλά ετερόκλητα πράγματα πριν φτάσεις στη δική σου στάση, φανταζόσουν όμως, ρούχα βαμβακερά, σε χρώματα ερήμου ή της σταχτιάς πόλης, κατσαρολάκι, γκαζάκι, ένα σετ κουταλομαχαιροπήρουνα, εφημερίδες σε λωρίδες-ζεσταίνουν αυτές, ένα μπλοκ σημειώσεων με δυο-τρία φύλλα αδειανά, γκρίζα κουπόνια φαγητού, σπασμένες κερομπογιές, ένα ρολό χαρτί υγείας, μισοχρησιμοποιημένο, κλεμμένο από δημόσιες τουαλέτες, αν υπήρξαν, αν τις πετύχαινε.\nPosted by roubinakiM at 5:42 μ.μ.\nΠρωί συννεφιασμένο, μεσοβδόμαδο.\nΧωρίς το βάρος της Δευτέρας, χωρίς την αλαφράδα της Παρασκευής.Χλιαρότητα. Απ' αυτήν που την ξερνάνε κι οι Θεοί.\nΜα είμαστε στην Ελλάδα καλέ(-ή) μου κι όλες οι μέρες έχουν γίνει Δευτέρες. Ή δεύτερες.\nΑν είχαμε γατίσιες ευαισθησίες, τ' αυτιά μας θα ορθώνονταν στην αλλαγή των τονισμών. Όμως οι ευαισθησίες αποκοιμήθηκαν. Μπας κι επιβιώσουν. Σαν τους αστροναύτες των διαπλανητικών ταξιδιών. Προσδοκούν να ξυπνήσουν ζωντανές στο τέλος του δρόμου. Αν στο μεταξύ, δεν συντριβεί το σκάφος.\nΚανείς δεν παρακολουθεί τους χτύπους της καρδιάς τους.\nΜπορεί και να σαπίζουν σε βαθιά κατάψυξη.\nPosted by Nefosis A at 12:18 μ.μ.\nLabels: διαπλανητικά ταξίδια, ευαισθησία, η γάτα του Σρέντιγκερ, Μετανάστες, πρόσφυγες, ΧΑ, Englishman in New York, Sting\nΓίνονται σημεία και τέρατα. Κυρίως τέρατα. Και είναι τόσο μα τόσο βαρετό και ψυχοφθόρο να γράφεις γι αυτά. Άσε που δεν έχει και πολύ νόημα. Επί των τεράτων, έτσι κι αλλιώς, συμφωνούμε. Επί των φαρμάκων πάλι, τρέχα γύρευε. Με το που πας να ψελλίσεις μια πρόταση, θα σου την πέσουν από χίλιες μεριές. Άλλοι γιατί θεωρούν πως τους στοχοποιείς, άλλοι γιατί όντως τους στοχοποιείς και καλά κάνεις, άλλοι γιατί βλέπουν με σκεπτικισμό την οποιαδήποτε πρόταση, που δεν μπορεί, θα χει τις αδυναμίες της, μια κι ο Θεός έχει αποσυρθεί από το Τμήμα Σχεδίασης Τελείων Λύσεων.\nΜεταξύ μας τώρα, η τελευταία του Τέλεια Λύση, εκείνο το σχέδιο με τον άνθρωπο και την ελεύθερη βούληση που και καλά θα επέλεγε το Καλό και θα επιστρέφαμε όλοι στον Παράδεισο, πάει κατά διαόλου. Ούτε ο διάολος να το είχε σχεδιάσει.\nΈχω δε και κάτι υποψίες πως έχει βρει δουλειά στο εξωτερικό. Κάπου μακριά από δω όπου εκτιμούν τα θεϊκά του ταλέντα.\nΝα νοιώθει άραγε πού και πού νοσταλγία για μας;\nΣκέφτεται άραγε να γυρίσει στα γεράματα ή ρίχνοντας μια βιαστική ματιά προς την αποδώ μεριά, γυρνάει από την άλλη και μουντζώνεται;\nΤεσπά που λέει κι ο γιος μου.\nΓια να διατηρήσω τη στοχοπροσήλωση της δικής μου ελεύθερης βούλησης, κάνω μικρές βουτιές στην ομορφιά.\nΤώρα που κρυώνει η θάλασσα και τέλειωσαν οι μέρες της άδειας, οι βουτιές γίνονται νοητικές.\nΕλάτε όμως να βουτήξουμε παρέα.\nΑυτή λοιπόν, είναι μια ιστορία που την άκουσα από την αγαπημένη μου θεία. Λέει για μια γιαγιά, που κάποτε ήταν μικρό κορίτσι. Τη λέγανε Δέσποινα κι ήτανε η πεθερά της θείας μου.\nΤο κορίτσι είναι το χαϊδεμένο, το κακομαθημένο του πατέρα της. Η μαμά πέθανε στη γέννα κι αδερφάκια δεν υπάρχουν. Ο μπαμπάς είναι ζωγράφος. Τόπος του η Χίος. Ζωγραφίζει θεούς κι αγίους, τα πιο πονεμένα μάτια της Παναγιάς, τα πιο αξιαγάπητα θεία βρέφη. Κι όταν τελειώνει τη δουλειά, ο κόσμος ανατέλει στη ματιά της κόρης του.\nΠαραμύθια, τραγούδια, βόλτες, παιχνίδια, όλος ο χρόνος του δικός της.\nΜόνο, που σκαρφαλωμένος μια μέρα ο μπαμπάς, στο ξύλινο ικρίωμα, κάπου δεν υπολογίζει καλά το βάρος του. Διπλώνει η σκαλωσιά, γκρεμίζεται κι ο αγιογράφος.\nΕυτυχώς δεν υπέφερε.\nΈμεινε στον τόπο.\nΠεντάρφανη η μικρή και κάτι συγγενείς που δεν τους περίσσευαν τα χρήματα (κι η αγάπη κυρίως), τη στέλνουν να δουλέψει σε μια μακρινή θεία, στη μακρινή Αλεξάνδρεια.\nΥπηρέτρια η Δέσποινα.\nΚαι πέρασε η χαϊδεμένη μεγάλα ζόρια. Δουλειές και ξύλο και χρόνια χωρίς αγκαλιές και γλυκόλογα.\nΜα έλα που όταν είναι στραμμένο το είναι σου στην αγάπη και να χάσει τον μπούσουλα η εσωτερική πυξίδα, θα βρει τον τρόπο να δείξει κατά κει όπου είναι μαθημένη.\nΜια μέρα, πηγαίνει η μικρή Δέσποινα στο χασάπη να ψωνίσει το κρέας της κακιάς θείας.\nΌμορφη σαν τη χαρά της ζωής. Η Δέσποινα, όχι η θεία, που δεν μας ενδιαφέρει κιόλας.\nΤο χασαπόπουλο, ένας μαυρομάτης Μαλτέζος, την ερωτεύεται κι επειδή δεν μιλάει τη γλώσσα της κι έχει καταπιεί τη δική του, της προσφέρει ένα τριαντάφυλλο να συνοψίσει το περιεχόμενο της καρδιάς.\nΦαντάζεστε τώρα τη σκηνή. Η μικρή μυρίζει το άνθος, κοκκινίζει ως τ’ αυτιά, τρεμοπαίζει βλεφαρίδες, χαμογελάει πιο αινιγματικά, πιο συνθηματικά, πιο ξεκάθαρα κι απ την Τζοκόντα. Ο νεαρός φουντώνει, κοιτάει τα παπούτσια του, κοιτάει τα σφάγια που κρέμονται δεξιά κι αριστερά, κοιτάει τον ξύλινο πάγκο με τα αίματα, αλλά ο δρόμος της αγάπης δεν έχει γλυτωμό κι αργά, σαν σκηνή από ταινία, γυρνάει το βλέμμα σε κείνη.\nΟι πυξίδες προσανατολίζονται και δεν αλλάζουν ρότα.\nPosted by Nefosis A at 2:40 μ.μ.\nLabels: αγάπη, απ΄τη ζωή βγαλμένα, θεία, ιστορίες, παραμύθι


##### Μαύρο κορίτσι πισινό πορνό – Μαύρο cum sho, sommerville νεαρά ενήλικα, άννα φίνκελ πορνό.\nBrian setzer pin ριγέ κιθάρα. Σέξι άτακτος πρόστυχα εσώρουχα. Εικόνα από χοντρό τριχωτό πισινό. Teen cuties ταινίες σεξ. Tgp μαύρο μεγάλο dildo Πρωκτικό σεξ. Αγόρι γκέι κώλο. Η νικόλ άτγουντ πορνό. Extreem μουνί toture, cum blogs, δωρεάν cum τρώει πορνό, αφέντρα δήμιος malesub.\nThis is a description for. Μαύρα κορίτσια μπικίνι. Καυτό κώλο παλιά ώριμη ξανθιές δείτε εδώ. Καλύτερο κολέγιο βυζιά. Tiffany thornton γυμνή. Διακοπές παραλίες γυμνιστών. Κατερίνα konec πορνό. Κακή bon cop cop σκηνή μαύρο κορίτσι πισινό πορνό βίντεο, παρθένοι νήσοι ένωση εργαζομένων. Για όλα τα ενήλικα δωρεάν. Γυμνό κορίτσι πισινό φωτογραφίες.\nΜαύρο εφηβικό Γκρό πλάν φυσικά βυζιά κώλο φαλλός. Το σεξ abue, brittany andrew μαύρο κορίτσι πισινό πορνό, οχάιο πίπες, fake nude celeb φόρουμ. Προμηθευτής bukkakkee. Γυναικεία γυμνά αγάλματα. Δωρεάν κορίτσι για κορίτσι πρωκτικό σεξ. Stamford σεξ κλαμπ. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι. Ftm σεξ διακόπτης ιστορία Wmv κατεβάστε το σεξ Δονητής app για το droid Cum.\nΗ γιαγιά αυνανισμός στο πρόσωπο. Δελτίο myspace μαύρο κορίτσι πισινό πορνό Μας έκανε λεσβιακό. Κατάλογος divises σεξ, Pornstar με το τελευταίο όνομα ferrera, Υγρό έφηβος κώλο, Γυμνή συζητάμε. Bsu teen σεξ, curvy γυμνό θηλυκό, mimi τραβεστί, γυμνές καλλονές γκαλερί.\nΕνηλίκων μουνί thumnails, Το γυμνιστών πίνακας, Σέξι μαύρο κορίτσι felina, Γθβα ερωτικό βίντεο. Μαύρο πισινό γκέι. Βόρειας αμερικής γυμνή μοτοσικλέτα riders association. Μαύρος, Μαύρο πρωκτικό. κορίτσι σόλο. Gfs nude pics, Παιδιά με τριχωτό κώλο.\nΘηλυκό προκλητικό πισινό. Το νέο πορνό ιστορίες. Γκέι κώλο φωτογραφία. Το σεξ στη βροχή βίντεο. Κορίτσι σπρώχνει χώσω στο κώλο. Μαύρο τριχωτό παιδιά. Το iphone κινούμενων σχεδίων πορνό. Τεράστια βυζιά πισινό φούσκα. Γυμνά κορίτσια γκαλερί πορνό έφηβος βυζιά.\nLatina porn πραγματικότητα. Tan κορίτσια με μικρά βυζιά. Κώλο λεία πισινό πισινό χα πισινό πισινό. Εύκολο κοτόπουλο στήθος φιλέτο συνταγές. Πορνό. με ένα πανέμορφο κώλ. με ένα πανέμορφο κώλο και χύσια στο πρόσωπο. Το καυτό. Γυμνό κορίτσι αγρόκτημα φωτογραφίες.\nΔωρεάν μπικίνι ιστοσελίδες. Μαύρο φετίχ κορίτσι. Μαύρο πρωκτικό πορν. κώλο γύρο Μαύρος νεοσσών Μαύρο πρωκτικό μαύρο κώλο. Πώς να κάνει το πέος του λίπους. Γκαλερί τέλεια σέξι μουνάκι. Σέξι γαμήσω μεγάλο στήθος. Πορνό παιχνίδια για itouch. Νεαρός έφηβος insest gallery. Νέοι σεξ τα κορίτσια της ταϊλάνδης.\nμαύρο κορίτσι πισινό πορνό7\nΦωτογραφίες γκέι latinos, xxx βραζιλία κορίτσια, πορνό σεξ hub, γυμνό pic αυτο. Το σεξ διαγωνισμό μωρά κορίτσια Κεφάλι ντους διασκέδαση αυνανίζονται Το παχύ μαύρο κώλο xxx βίντεο. Το σεξ με. Κορίτσια. Κορίτσια · Ώριμη. Δωρεάν δύσκολη διαφυλετικό σεξ, ταινίες. Teen emo squirt. Σιγκαπούρη σεξ swingers.\nBipasha boshu πορνό γυμνές φωτογραφίες. Μέρος για να Μαύρο δωρεάν πορνό psp. Teen γυμνό πισινό. Traci lords ενηλίκων dvd Δέρνω το μαύρο κορίτσι. Λευκή γυναίκα δοκιμάζει το μαύρο πουλί. Μεγάλα αληθινά βυζιά δωρεάν, ann lee γυμνό γουόμακ, δωρεάν xxx κορίτσι.\nΜαύρο κορίτσι fucked στο κώλο kaktus. Γουρούνι τσούλα σωλήνες. Epiphone vintage κιθάρα. Αιμομιξία γκαλερί παχουλός σεξ δωρεάν xxx, γυναίκα κακοποιηθεί κώλο.\nΡετρό εσώρουχα, ερασιτεχνικό. Κώλο σου μαλάκα.


La Flora Resort Patong 4.5* (Πατόνγκ, Ταϊλάνδη) - Ξενοδοχείο Κριτικές - TripAdvisor\nLa Flora Resort Patong 4.5* Ξενοδοχείο, Πατόνγκ\n39 Thaweewong Road, Πατόνγκ, Πουκέτ 83150, Ταϊλάνδη Ανέσεις ξενοδοχείου\nΚατατάχθηκε #15 από 238 ξενοδοχεία στον προορισμό Πατόνγκ\nΠρώτα αγγλικά Πρώτα γαλλικά Πρώτα γερμανικά Πρώτα ελληνικά Πρώτα ιαπωνικά Πρώτα ισπανικά Πρώτα ιταλικά Πρώτα κινέζικα (παραδοσιακά) Πρώτα κινέζικα (απλοποιημένα) Πρώτα της Κορέας Πρώτα ταϊλανδέζικα Οποιοδήποτε A_teamSg\nΜείναμε τέσσερις ημέρες. Μου άρεσε. 'Ηταν άνετο δωμάτιο, σοφίτα, με υψηλή οροφή και με πρόσβαση στην πισίνα. Εξαιρετικό κρεβάτι και με πουπουλένια μαξιλάρια. Μέχρι εδώ όμως. Πρώτον, δεν υπήρχαν παντόφλες, το μάρμαρο στον πρώτο όροφο ήταν κρύο και δεν είχε μοκέτα. Επιπλέον έβρεχε για τις πρώτες δύο ημέρες οπότε μπορείτε να φανταστείτε υγρά δάπεδα όταν πατούσα με τα πόδια.. Ζήτησα...\nΚριτικές σε 2 πόλεις “Υπέροχο ξενοδοχείο για να χαλαρώσετε”\nΝαι Όχι Έχουμε μείνει στο La Flora επανειλημμένα κατά τα τελευταία 2 χρόνια και μόνο θα βελτιωθεί.στο τελευταίο ταξίδι μας πήραμε κατά μήκος 2 χρονο γιο μου που μου άρεσε πολύ το προσωπικό & Hotel. Παρόλο που δεν είναι τεράστιο ξενοδοχείο τα δεδομένα της Ταϋλάνδης προσφέρει τόσο πολύ περισσότερο από πολλούς άλλους στο Πουκέτ. Πρέπει να πω ότι το προσωπικό δεν μπορούσε...\nΝαι Όχι Μείναμε στο La Flora για τις τελευταίες 2 ημέρες στο Patong και η μόνη απογοήτευση ήταν ότι δεν μείναμε εδώ για ολόκληρο το ταξίδι!\nΗ εξυπηρέτηση ήταν εξαιρετική, τεράστιο και νόστιμο πρωινό ποικιλία (σούσι, βάφλες, σταθμό αυγών, μεγάλη ποικιλία από καφέδες και τα πάντα), πολύ καθαρά δωμάτια και οι κοινόχρηστοι χώροι.\nΦανταστική τοποθεσία, La Flora είναι κυριολεκτικά πάνω στην παραλία...\n“απλά φανταστικός . . . αξίζει τα λεφτά του!”\nΝαι Όχι Έμεινα στο La Flora για να γιορτάσουμε τα 50α γενέθλια του στυλ. Από τη στιγμή που έφτασα μέχρι τη στιγμή που έφυγα, το προσωπικό ήταν απίστευτα ευγενικοί, εξυπηρετικοί και φιλικοί. Κάθε φορά που είδα ένα μέλος του προσωπικού, με χαιρέτησαν με το όνομα. Ακόμα και έφεραν τούρτα και τραγούδησε τα γενέθλια.\nΤο θέρετρο αυτό καθεαυτό είναι όμορφη πέρα από σύγκριση,...\nΝαι Όχι έχοντας ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο αυτό είναι ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία που έχω μείνει. Υπέροχα δωμάτια, φανταστική εξυπηρέτηση, όμορφη τοποθεσία. Το λάτρεψα. Δεν υπάρχει τίποτα να κατηγορήσεις.\nΣας ευχαριστώ για μια φανταστική διακοπές θα το συνιστούσα σε οποιονδήποτε αναζητά 5 αστέρων κατάλυμα στο Πατόνγκ\nΚριτικές σε 2 πόλεις “La Flora”\nΝαι Όχι Μείναμε εδώ για το ταξίδι του μέλιτος. Το εσωτερικό η ίδια ήταν ωραίο - είχαμε ένα δωμάτιο με πρόσβαση στην πισίνα που ήταν υπέροχο. Το φαγητό ήταν μέτριο, αλλά το προσωπικό ήταν πολύ ωραίο και πολύ εξυπηρετικό. Ανεβαίνω όταν ο σύντροφός μου αρρώστησε - ήταν πάντα ζητώντας μετά από αυτόν. Το μπαρ στον τελευταίο όροφο θα μπορούσε να είναι ένα...\n“Θα μπορούσε να βελτιώσει”\nΝαι Όχι επιλέξτε ένα δωμάτιο με πρόσβαση στην πισίνα. Παραλία είναι άμεση 3 λεπτά με τα πόδια. Καλή τιμή όαση στη μέση της Πατόνγκ ! Μόνο σημαντικά μειονεκτήματα είναι ότι το φαγητό είναι μέτριο ιδιαίτερα φαγητό δυτικού. Επίσης, δεν υπάρχει ατμόσφαιρα : Roof Top Bar/Εστιατόριο θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα. Ωραίο προσωπικό.\nΝαι Όχι Έχουμε μείνει εδώ για μία εβδομάδα από την 11η Μαρτίου 2013. Το ξενοδοχείο είναι υπέροχο και το προσωπικό ήταν πολύ φιλόξενοι. Η εξυπηρέτηση ήταν εξαιρετική και δεν μπορώ να κατηγορήσω αυτό το ξενοδοχείο. Εάν θέλετε να είστε στο κέντρο της Πατόνγκ, τότε αυτό το ξενοδοχείο είναι για εσάς.\nΘέλουμε να ευχαριστήσουμε όλο το προσωπικό σε αυτό το ξενοδοχείο για την...\n“ο νομάρχης μέρος για να μείνετε!”\nΝαι Όχι Ως πρώτη φορά ταξιδιώτης, δεν είχαμε ιδέα για το πού να μείνετε στο Πατόνγκ, και αυτό το μέρος ήταν τέλειο! Ακριβώς πάνω στην παραλία, στον κεντρικό δρόμο. Μπορείτε να πάτε με τα πόδια από τα πάντα στην περιοχή. Όλοι ήταν τόσο ευγενικοί, ιδιαίτερα διαπίστωσε και κόμπο, οι υπάλληλοι. Μπορεί να αποκτήσετε με οποιαδήποτε εκδρομή που θέλετε! Τα δωμάτια είναι μικρά...\nΝαι Όχι Δεν έχουμε καμία απολύτως το λάτρεψα αυτό το ξενοδοχείο. Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φανταστικό προσωπικό αυτού του ξενοδοχείου για τη θερμή συμπεριφορά τους, τον ενθουσιασμό και τη στάση. Έκαναν διακοπές μας πιο ιδιαίτερο. Όπως μπορείτε να διαβάσετε από όλες τις άλλες θέσεις, η τοποθεσία του ξενοδοχείου είναι ασυναγώνιστη. ξενοδοχείο βρίσκεται ακριβώς πάνω στην παραλία. Είχαμε ένα...\nΠοιότητα – τιμή σε παρόμοιο ξενοδοχείο Holiday Inn Resort Phuket Πατόνγκ, Πουκέτ 1.682 Κριτικές Ψάχνετε ακόμα ξενοδοχείο; Ξενοδοχεία με υψηλή βαθμολογία μέσα ή κοντά στην τοποθεσία Πατόνγκ\nLa Flora Resort Patong: Έχετε πάει; Μοιραστείτε τις εμπειρίες σας! Γράψτε μια κριτική\nΠρόσθετες πληροφορίες για La Flora Resort Patong\nΔιεύθυνση: 39 Thaweewong Road, Πατόνγκ, Πουκέτ 83150, Ταϊλάνδη Περιοχή:\nΣτυλ ξενοδοχείου: Νο4 Ρομαντικά ξενοδοχεία στην τοποθεσία Πατόνγκ Νο17 Οικογενειακά ξενοδοχεία στην τοποθεσία Πατόνγκ Νο23 Ξενοδοχεία στην παραλία στην τοποθεσία Πατόνγκ Νο24 Πολυτελή ξενοδοχεία στην τοποθεσία Πατόνγκ Εύρος τιμών (ανά διανυκτέρευση):\n134 € - 316 €\nΤο TripAdvisor είναι περήφανο που συνεργάζεται με τον συνεργάτη Booking.com, Expedia, Preferred Hotels, Hotels.com, Cheap Tickets, Olotels, AsiaRooms, Splendia, Agoda, Venere, EasyToBook, Otel, Priceline, HotelsClick και Tingo, ώστε να έχετε τη δυνατότητα να πραγματοποιείτε τις κρατήσεις σας στο La Flora Resort Patong με απόλυτη εμπιστευτικότητα. Βοηθούμε εκατομμύρια ταξιδιώτες κάθε μήνα να βρουν το ιδανικό ξενοδοχείο για τις διακοπές τους και τα επαγγελματικά ταξίδια τους, πάντα με τις καλύτερες προσφορές και μειωμένες τιμές.\nΙδιοκτήτες: Ποια είναι η δική σας σκοπιά; Εάν είστε ιδιοκτήτης ή διευθυντής στο La Flora Resort Patong, εγγραφείτε τώρα για δωρεάν εργαλεία, που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να βελτιώσετε την καταχώρισή σας, να ενθαρρύνετε νέες κριτικές και να απαντήσετε σε σχολιαστές. Διαχειριστείτε την καταχώρισή σας Σχετικά ξενοδοχεία... Holiday Inn Resort Phuket\nKata Beach, Πουκέτ Burasari Resort\nΠατόνγκ: Δωρεάν οδηγός Προμηθευτείτε τον οδηγό σας για τα κορυφαία τοπικά ξενοδοχεία, εστιατόρια και τις καλύτερες δραστηριότητες La Flora Resort Patong Φωτογραφίες (355 εικόνες ταξιδιωτών) Ξενοδοχεία Πατόνγκ\n1.5 από 5, 4 κριτικές Τελευταία αξιολόγηση 2 Απρ 2013\nHotel Izvorite σε Μπάνσκο\nHotel Konig Laurin σε Μπολζάνο\nEur Lake Bed and Breakfast σε Ρώμη\n3.0 από 5, 13 κριτικές Τελευταία αξιολόγηση 1 Μαϊ 2012\nGabor Restaurant σε Πάφος\n4.5 από 5, 203 κριτικές Εμφάνιση της χαμηλότερης τιμής για αυτό το ξενοδοχείο Εισαγωγή ημερομηνιών\nΠληροφορίες για το TripAdvisor® Το TripAdvisor™ παρέχει κριτικές, άρθρα, προτάσεις και γνώμες για La Flora Resort Patong 4.5*, Πατόνγκ.


Τότε, μου ήρθαν αμέσως στο μυαλό οι στίχοι του Nερούντα από το Canto General:\nμε τη «δυτική κουλτούρα» υπό μάλης…\nΕκείνο που κάνει εντύπωση είναι ότι επαναλαμβάνονται κατά γράμμα οι τηλεοπτικές εικόνες του μεγάλου βομβαρδισμού της Βαγδάτης που, όπως ανέφερα, έκαναν τον τότε Υπουργό Αμύνης των ΗΠΑ να αναφωνήσει «Ω! τι υπέροχο θέαμα». Το μόνο που αλλάζει είναι η χώρα, γιατί ως φαίνεται σειρά έχει τώρα ο Λίβανος, τον οποίο ανέλαβε να ισοπεδώσει η αεροπορία και ο στόλος του Ισραήλ. Όπως έγινε και με το Ιράκ, μία ολόκληρη χώρα μεταβάλλεται σε ερείπια, μόνο και μόνο για την ηδονή που προκαλεί στον επιτιθέμενο η βία, η καταστροφή, ο πόνος και ο θάνατος αθώων και ειδικά μικρών παιδιών. Από την άλλη πλευρά, την πλευρά του Ισραήλ, κυκλοφορούν στο Ίντερνετ φωτογραφίες με κοριτσάκια που γράφουν επάνω στις βόμβες μηνύματα για τα «αδελφάκια» τους στο Λίβανο, που μετά από λίγα λεπτά θα μεταβληθούν σε κομματιασμένες σάρκες ριγμένες στους δρόμους και τα χωράφια της άτυχης πατρίδας τους.\nΑυτό γίνεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια της ανθρωπότητας και είναι εντελώς παρανοϊκό γιατί ξεπερνά σε εγκληματικότητα κάθε προηγούμενο. Πράγματι, όσον αφορά στη θλιβερή ιστορική μας πείρα για το μέτρο σύγκρισης ανάμεσα στους Ναζί και στους άλλους, τουλάχιστον εδώ στην Ελλάδα η διατίμηση ήταν η εξής: Για ένα Γερμανό στρατιώτη νεκρό, δέκα Έλληνες στην κρεμάλα. Για έναν αξιωματικό πενήντα και για έναν στρατηγό από εκατό και πάνω.\nΉταν μια «λογική» τιμή για τα μέτρα εκείνων των θηρίων.\nΤώρα ξαφνικά βλέπουμε ότι τα νέα θηρία διατιμούν τους αιχμαλώτους (όχι τους νεκρούς) εκατοντάδες και χιλιάδες πιο ακριβά. Ένας στρατιώτης του Ισραήλ στο νότο ισούται με 1.500.000 υποψήφια θύματα στη Γάζα και δυο στρατιώτες στο βορρά με την ισοπέδωση μιας ολόκληρης χώρας με εκατοντάδες νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες άστεγους χωρίς νερό, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς τροφή.\nΌμως η Τίγρης τι ανάγκη έχει; Ο μαύρος Πάνθηρ στέκεται από πάνω της στοργικά, την ενθαρρύνει στο καταστροφικό της έργο, εμποδίζει τον ΟΗΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Ρωσία και όλο τον κόσμο να παρέμβουν για να σταματήσει η σφαγή και το Χάος βοηθώντας το Ισραήλ όπως άλλοτε ο Ιεχωβά είχε σταματήσει τον ήλιο έως ότου ο Ιησούς του Ναυή ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο.\nΚαι έτσι με τη λέξη Χάος φτάνουμε στην ουσία των πραγμάτων.\nΟ Αναξίμανδρος είπε ότι το Σύμπαν γεννήθηκε από ζεύγη αντιθέτων. Ένα τέτοιο ζεύγος που μας αφορά ως ανθρώπινο γένος είναι η Αρμονία και το Χάος. Μας αφορά, κυρίως γιατί ως όντα υποκείμεθα σ’ αυτή τη βασική αντίθεση που μας χαρακτηρίζει, γιατί είμαστε το μοναδικό είδος που έχει αναπτύξει σε τόσο υψηλό επίπεδο τη νοημοσύνη. Η νοημοσύνη μας βοήθησε να κατανοήσουμε τόσο τον έξω όσο και τον έσω κόσμο με διαφορετικά όμως αποτελέσματα. Δηλαδή είτε για να κατανοήσουμε την Αρμονία σε όλες της τις μορφές είτε για να εξοπλίσουμε το Χάος που έχουμε επίσης μέσα μας με τα όπλα της Λογικής, γεγονός που μας καθιστά δεκάδες και εκατοντάδες φορές περισσότερο επικίνδυνους από όλα τα θηρία της γης.\nΓια να γίνω κατανοητός συγκρίνω τα άγρια ένστικτα δηλαδή το Χάος που υπάρχει μέσα στον κάθε άνθρωπο με έναν κροκόδειλο. Φανταστείτε τι θα γινότανε εάν το θηρίο αυτό αποκτούσε ξαφνικά ανθρώπινη νοημοσύνη. Να μπορεί να κατασκευάσει φονικά όπλα, να οδηγεί τανκς και να πετά με F- 16 ξερνώντας φωτιά και σίδερο. Λοιπόν αυτός είναι ο άνθρωπος που τον κατέκτησε το Χάος και τον μετέβαλε σε έναν κροκόδειλο, έναν πάνθηρα ή μια τίγρη εφοδιασμένη με την ανθρώπινη νοημοσύνη. Γι’ αυτό είπα ότι η βία αυξάνει όσο ο άνθρωπος γίνεται περισσότερο «πολιτισμένος». Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι φυσικά λανθασμένος. Όμως τον χρησιμοποιώ συμβατικά θέλοντας να πω με το «πολιτισμένος» ότι η λογική του τον οδηγεί σε όλο και πιο υψηλά επίπεδα της τεχνολογίας της βίας. Ακριβώς όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή, όπου δύο κράτη-έθνη, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ (το δεύτερο ως δορυφόρος του πρώτου) έχουν συσσωρεύσει ένα τόσο υψηλό επίπεδο βίας, που η συνειδητοποίησή του διαπερνά μέσα στις φλέβες των μαζών φέρνοντας στην επιφάνεια του καθενός το Χάος που μεταβάλλει τον άνθρωπο σε θηρίο με ανθρώπινη νοημοσύνη, δηλαδή στο πιο επικίνδυνο και αιμοβόρο κτήνος από όσα εξακολουθούν να υπάρχουν στη ζούγκλα. Η ανθρωπότητα απειλείται να μεταβληθεί σε Ζούγκλα -με το «Ζ» κεφαλαίο- όσο γενικεύεται η επικράτηση του Χάους επί της Αρμονίας. Έτσι ζούμε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία το ζεύγος των αντιθέτων Αρμονία και Χάος βρίσκεται σε περίοδο κρίσης. Η πάλη μεταξύ τους εντείνεται συνεχώς και πιστεύω ότι το βασικό αξίωμα ζωής, δηλαδή Θέση-Αντίθεση-Σύνθεση περνά περίοδο μεγάλης δοκιμασίας. Πάντως ένα είναι βέβαιο. Ότι δηλαδή όλες οι Αντιθέσεις καταλήγουν σε Συνθέσεις, ειδεμή θα φτάσουμε στο τέλος της Ζωής.\nΘεωρώ ότι ποτέ άλλοτε η θεωρία «το Χάος για το Χάος» (όπως λέμε «η Τέχνη για την Τέχνη) δεν επιβεβαιώθηκε με τόση καθαρότητα όπως τώρα με την κυριαρχία πάνω σε όλη την ανθρωπότητα των δύο κρατών-θηρίων φορέων του Χάους, των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Κι αυτό γιατί στους πολέμους που δημιουργούν δεν υπάρχει ούτε ανθρώπινη λογική ούτε ανθρώπινη ανάγκη -έστω ως πρόσχημα- αλλά γίνονται αποκλειστικά και μόνο γιατί όπως είπα «η προβολή της κτηνώδους δυνάμεως στο εσωτερικό μιας χώρας συμβάλλει ώστε οι απλοί άνθρωποι να μεταβάλλονται σε ανθρώπινα κτήνη, μιας και η ανθρώπινη σχιζοφρένεια χωρίζει μέσα μας το Κακό από το Καλό με μια λεπτή κλωστή».\nΆλλοτε υπήρχε η Σοβιετική Ένωση ως αντίπαλο δέος που δικαιολογούσε τη στρατιωτική ετοιμότητα από την απέναντι όχθη. Τώρα από τι απειλούνται; Και τι οφέλη επιδιώκουν; Το πετρέλαιο! Όμως μήπως δεν ελέγχουν ανέκαθεν την αγορά του πετρελαίου; Μήπως οι Εταιρίες τους δεν είναι πανταχού παρούσες; Στη Μέση Ανατολή, στη Βενεζουέλα και όπου αλλού. Όσο για το Ισραήλ, μήπως δε γνωρίζουν ότι η λογική λέει ότι είναι υποχρεωμένοι να συνυπάρξουν με τους Άραβες; Μήπως δεν ήξεραν ότι είναι αστείο να διεκδικείς εδάφη ύστερα από χιλιάδες χρόνια και ότι έχτισαν τη χώρα τους με το έτσι θέλω επάνω σε λαούς που τα κατοικούσαν επί χιλιάδες χρόνια; Τότε με τη λογική αυτή, εμείς οι Έλληνες θα έπρεπε να διεκδικήσουμε όλα τα εδάφη που κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος και οι Ιταλοί τα εδάφη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.\nΕπιτέλους το κράτος του Ισραήλ έγινε, αναγνωρίστηκε, υπάρχει. Όμως δεν είναι μόνοι τους. Συνυπάρχουν στα ίδια εδάφη με τους Παλαιστίνιους, ενώ είναι περικυκλωμένοι από εκατοντάδες εκατομμύρια Άραβες. Και ενώ πριν από μερικά χρόνια υπήρχαν δυνάμεις μέσα στο Ισραήλ που επεδίωκαν τη μόνη λογική λύση, δηλαδή τη συνύπαρξη, τώρα τελευταία έχοντας την ολόπλευρη υποστήριξη των αμερικανών, άλλαξαν τακτική επιδιώκοντας το παράλογο, δηλαδή την εξόντωση αν όχι όλων των Αράβων, τουλάχιστον όσων δεν προσκυνούν όπως συμβαίνει με τα γνωστά πουλημένα αραβικά καθεστώτα.\nΕίναι όμως δυνατόν να υπάρχει τόσος παραλογισμός στους μεν και στους δε; Έως τώρα ισοπέδωσαν το Αφγανιστάν και το Ιράκ, όπως ισοπεδώνουν συστηματικά την Παλαιστίνη. Σήμερα ήρθε η σειρά του Λιβάνου. Ήδη ο Μπους δείχνει τους επόμενους στόχους: Συρία και Ιράν.\nΠοια λογική όμως έχουν όλα αυτά; Ο Χίτλερ επεδίωκε να γίνει κυρίαρχος σε μια ενωμένη ναζιστική Ευρώπη, ενώ ήθελε να μεταβάλει την Ουκρανία και τη Ρωσία σε σιτοβολώνα, όπως έλεγε, για τις ανάγκες του Γερμανικού λαού. Σε όλα αυτά υπήρχε μια λογική εξήγηση. Όσο για τους Εβραίους με βάση τη θεωρία για φυλετική καθαρότητα, τους συνέκρινε με βρώμικους αρουραίους που έπρεπε να εξοντωθούν. Ήταν κι αυτό ένα αποτρόπαιο ιδεολόγημα, που τουλάχιστον εξηγούσε τη συμπεριφορά των Ναζί.\nΣήμερα με ποια λογική δρουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ; Πιστεύω ότι δεν υπάρχει ίχνος λογικής. Απλώς η υπερσυγκέντρωση δύναμης τους έχει μεταβάλει, όπως συνέβη στο παρελθόν και με άλλους πολιτισμένους λαούς, σε αγρίους που αντλούν ηδονή από τον πόνο των άλλων. Τους κάνει να διψούν για αίμα και να χαίρονται για την κτηνωδία τους. Πάντως δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς πόσο θα διαρκέσουν, όμως η ιστορική πείρα δείχνει πως η παράλογη χρήση βίας οδηγεί μοιραία κάποτε αυτούς που την χρησιμοποίησαν στην αυτοκαταστροφή τους.\nΑς το ελπίσουμε…\nΣτους Δελφούς είπα ότι ο άνθρωπος-κτήνος επιδιώκει τον απόλυτο πόνο με την απόλυτη καταστροφή και ότι δεν υπάρχει ανώτατη ηδονή γι’ αυτόν από την αυτοκαταστροφή του.\nΗ ανθρωπότητα σήμερα οφείλει να είναι προσεκτική και να κατανοήσουν όλοι επιτέλους ότι βρισκόμαστε μπροστά στην ύπαρξη ενός φαινομένου που ξεπερνά όλες τις έως τώρα ιστορικές μας εμπειρίες.\nΚι αυτό το φαινόμενο είναι η απόλυτη κατάκτηση από τις δυνάμεις του Χάους δύο λαών που έχουν μεταβληθεί σε άγρια θηρία από τη μέθη της τεράστιας βίας που διαθέτουν και που τους προκαλεί αισθήματα μέθης και συμπεριφορές αλαζονείας, σε βαθμό που να θεωρούν τον εαυτό τους υπεράνω των πάντων, με τα χέρια τους ελεύθερα να προβαίνουν σε όλο και περισσότερο απεχθή εγκλήματα κατά του ανθρώπου.\nΚαι η Χεζμπολάχ; Και η Χαμάς; Μα αυτές δεν είναι πρωτογενείς οργανώσεις -κινήματα αλλά δευτερογενή δημιουργήματα εξαιτίας της ξένης κατοχής από τους ισραηλινούς, ακριβώς όπως τα εθνικά αντιστασιακά κινήματα της Ευρώπης κατά του Ναζισμού υπήρξαν δημιουργήματα αντίδρασης στη Γερμανική Κατοχή. Και ας μην ξεχνάμε ότι και τότε οι Γερμανοί χαρακτήριζαν ως τρομοκράτες τα μέλη των οργανώσεων αυτών. Αλλά μήπως και οι χαρακτηρισμένοι ως αρχιτρομοκράτες Σαντάμ Χουσεΐν και Μπιν-Λάντεν δεν ήταν εξαμβλώματα των αμερικανών; Έτσι τα ίδια Κράτη-θηρία σπρώχνουν τους καταπιεσμένους σε πράξεις αντίστασης, τις οποίες βαφτίζουν τρομοκρατία, ώστε να έχουν προσχήματα για τα πολεμικά σχέδιά τους. Και εν πάση περιπτώσει, εάν για οποιονδήποτε λόγο χαρακτηρίζεσαι τρομοκράτης, γιατί σκοτώνεις όχι μόνο στρατιώτες αλλά και αμάχους, τότε πώς θα πρέπει να χαρακτηριστούν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, που εξοντώνουν σε πολλαπλάσιο αριθμό κυρίως αθώους -γέρους, γριές γυναίκες και προπαντός παιδιά; Η λέξη «αρχιτρομοκράτης» είναι φτωχή για να τους περιγράψει.\nΚαι για να κλείσω αυτό το κεφάλαιο, θα πρέπει να προσπαθήσω να εξηγήσω τη σημερινή (και χθεσινή) στάση των μεγάλων δυνάμεων όπως η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ρωσία και η Κίνα. Συμπτωματικά και οι πέντε αυτές χώρες διατηρούν πολεμικές βιομηχανίες και ορισμένες από αυτές μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις. Με άλλα λόγια συσσωρεύουν βία στην αγριότερη μορφή της, κερδίζουν τεράστια ποσά από το εμπόριο των όπλων και γι’ αυτούς τους λόγους οι πόλεμοι είναι απαραίτητοι για να διατηρήσουν σε ψηλά επίπεδα την οικονομία τους. Και αν η Ρωσία και η Κίνα μπορούν να ισχυριστούν ότι θεωρούν τους εαυτούς τους μελλοντικούς στόχους της Υπερδύναμης, και γι’ αυτόν τον λόγο συσσωρεύουν δυνάμεις, τι έχουν να πουν οι τρεις Ευρωπαϊκές χώρες; Που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε αυτές να δώσουν το καλό παράδειγμα δείχνοντας το δρόμο για τη μεταβολή της βιομηχανίας πολέμου σε βιομηχανία ειρήνης, δηλαδή τη μοναδική προοπτική για να σωθεί η ανθρωπότητα, να εξουδετερωθούν οι δυνάμεις του Χάους και να περάσει ο άνθρωπος στην περίοδο του θριάμβου της Αρμονίας και της Ειρήνης.\nΌπως όμως είδαμε και οι πέντε αυτές δυνάμεις σήμερα σιωπούν ένοχα. Κι αυτό γιατί κι αυτές εξακολουθούν να παράγουν μέσα μαζικής καταστροφής, που σημαίνει ότι είναι κι αυτές υποψήφιες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως έγινε στο παρελθόν και όπως γίνεται και σήμερα, ανεξάρτητα από τις δικαιολογίες που θα προβληθούν για να στηριχθούν οι απεχθείς τους πράξεις. Ακόμα κι αν δεν το επιδιώκουν, όταν καλλιεργείται το αίσθημα της συλλογικής (εθνικής) βίας χάρη στη δημιουργία -έστω με την παραγωγή όπλων- πολεμικής υπεροχής, τότε όλα αυτά καταλήγουν στη διάδοση μέσα στις λαϊκές μάζες της αίσθησης μιας συλλογικής υπεροχής και αλαζονείας, που μπορεί να μετεξελιχθούν σε ομαδική δίψα για βία και για αίμα.\nΚαι όπως ανέφερα προηγουμένως, γιατί τάχα όλοι αυτοί οι σημερινοί πλούσιοι και πολιτισμένοι λαοί με επί κεφαλής τις ΗΠΑ δεν έκαναν τον κόπο ούτε καν να σκεφτούν το ενδεχόμενο μιας βιομηχανίας και ενός εμπορίου Ειρήνης; Είναι απλώς ένας οικονομικός υπολογισμός ή κάτι βαθύτερο; Μήπως δηλαδή το να έχεις πολεμική βιομηχανία, σημαίνει πέραν του οικονομικού κέρδους, ότι είσαι σε θέση να παράγεις βία δημιουργώντας κολοσσιαίες δυνάμεις πολεμικής καταστροφής; Άρα μ’ αυτόν τον τρόπο να ανήκεις στο κλαμπ των σαρκοφάγων, των δυνατών και των αγρίων; Να είσαι δηλαδή πιο κοντά στα άγρια ένστικτα, αυτά που χαρίζουν πιο μεγάλη, ως φαίνεται, ηδονή σ’ αυτούς που μπορούν να τα ικανοποιούν, απ’ ό,τι η πνευματική ακτινοβολία και η ανθρώπινη πλευρά μας που θεωρεί τον άνθρωπο δημιουργό ζωής και όχι όργανο θανάτου;\nΓνωρίζω τους κινδύνους για την παραπάνω ανάλυση που προέρχονται από το γεγονός ότι από την εποχή των μεγάλων Ελλήνων φιλοσόφων και με πολύ λίγες εξαιρέσεις ο άνθρωπος σκέφτεται και φέρεται σαν να είναι το Κέντρο του Σύμπαντος. Ξεχνά έτσι ότι βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία των Νόμων που διέπουν το φαινόμενο της Δημιουργίας της οποίας κανείς ως τώρα δε γνωρίζει ούτε την Αρχή ούτε το Τέλος. Έτσι αυτά που συμβαίνουν στη Γη σήμερα είναι ασήμαντες στιγμές μέσα στο αιώνιο γίγνεσθαι.\nΕίναι καιρός να ξαναδούμε τις σχέσεις μεταξύ Ουρανού και Γης, μεταξύ του Συμπαντικού Χάους και της Συμπαντικής Αρμονίας, μιας και επηρεάζουν άμεσα τη Μοίρα του Ανθρώπου.\nΕδώ όμως, πριν προχωρήσω, θα ήθελα να εκθέσω τη δική μου άποψη σχετικά με την ύπαρξη του Νόμου της Συμπαντικής Αρμονίας, στον οποίο υπόκειται η ύπαρξη της ζωής σε όλες της τις μορφές και ανάμεσά τους φυσικά και το ανθρώπινο γένος. Μόνο που εγώ για να φτάσω εκεί, ακολούθησα την αντίστροφη πορεία από τον Πυθαγόρα. Δηλαδή ενώ εκείνος οδηγήθηκε στη Μουσική ερευνώντας τον ουρανό, εγώ οδηγήθηκα στον ουρανό στην προσπάθειά μου να ανακαλύψω τους νόμους της Μουσικής.\nΈτσι από πολύ παλιά θεώρησα το Νόμο της Αρμονίας ως βασικό στοιχείο δημιουργίας και αναδημιουργίας Ζωής σε αντίθεση με το Νόμο του Χάους που οδηγεί στο θάνατο. Επομένως από την έκβαση της πάλης ανάμεσά τους εξαρτάται η συνέχιση ή το τέλος της Ζωής. Όμως και η ίδια η Ζωή έχει πολλές μορφές, πολλά στάδια, από τα πιο χαμηλά έως τα πιο ψηλά. Έτσι η κυρίαρχη τάση, ιδιαίτερα σε όντα όπως ο άνθρωπος, που είναι εξοπλισμένος με τη Λογική, είναι η κατάκτηση όλο και πιο υψηλών μορφών ζωής, στην κορυφή των οποίων τοποθετείται η πνευματική, με τη βοήθεια της συνειδητοποίησης της ουσίας των Νόμων της Συμπαντικής Αρμονίας, που είναι πανταχού παρόντες κι έτσι ή αλλιώς θα συνεχίσουν να υπάρχουν έως το άπειρο ανεξάρτητα εάν τους αντιληφθούμε ή όχι.\nΕγώ πάντως συνειδητοποίησα μέσα από την πράξη τις μουσικής δημιουργίας ότι «τα πάντα στο Παν αποτελούν μία τεράστια αποκρυσταλλωμένη Αρμονία, καθώς στροβιλίζονται γύρω από το Ιερό Κέντρο του Κόσμου. Η τελείωση του ανθρώπου αποκτάται με την ταύτισή του μ’ αυτό το Κέντρο. Το Ιερό Κέντρο μας καλεί. Μας έλκει σαν τεράστιος μαγνήτης. Εμείς, όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, αισθανόμαστε αυτή την ασυγκράτητη έλξη.\nΠίστευα τότε (στα 1942) ότι η Τέχνη είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να δημιουργήσει μέσα μας το μικρόκοσμο σε πλήρη αντιστοιχία με τον Κόσμο. Να μεταφέρει το Νόμο που καθορίζει την Αρμονία του Σύμπαντος, μέσα μας. Να μας κάνει τον καθένα μας μικροσκοπικά ηλιακά και γενικά αστρικά συστήματα. Ώστε ο καθένας από μας να «κουρδιστεί» σύμφωνα με το Διάστημα που μας περιβάλλει. Να εναρμονιστεί η εσωτερική μας αρμονία με τη Συμπαντική. Και να γίνουμε έτσι μόρια ζωντανά της μίας και μόνης Αρμονίας, της Συμπαντικής.\nΑπό τη στιγμή που ο άνθρωπος προσγειώθηκε από τα θεία στα εγκόσμια, προσπάθησε να βάλει τάξη στην αταξία και να ανακαλύψει την Αρμονία, ώστε να την επιβάλει επί του Χάους και να οδηγηθεί βαθμιαία στις μέγιστες και καθοριστικές αναζητήσεις προς τις κατευθύνσεις της Φιλοσοφίας, της Θρησκείας, της Επιστήμης, της Τέχνης, της Ηθικής και της Πολιτικής ως απαραιτήτων εργαλείων για να ερευνήσει, να ανακαλύψει, να κρίνει και να αποφασίσει τη μορφή και το περιεχόμενο της ζωής του και να οριοθετήσει τις σχέσεις του με τους άλλους, δίνοντάς τους το περιεχόμενο και τη μορφή που εκείνος πιστεύει ότι προσιδιάζουν στο ιδεώδες και στο εφικτό.\nΗ πορεία του ανθρώπινου γένους και των ανθρώπινων κοινωνιών με τις εκατοντάδες δοξασίες και προσεγγίσεις ως προς την ουσία και τη μορφή αλλά και τις έμπρακτες εφαρμογές που απορρέουν από αυτές τις επί μέρους δοξασίες ως προς τη Φιλοσοφία, τη Θρησκεία, την Επιστήμη, την Τέχνη και την Ηθική, καθώς κι αυτή η πολύμορφη, πολυεπίπεδη και πολυμερής εφαρμογή τους μέσα από την εξέλιξη των κοινωνιών, τα ιστορικά γεγονότα, τις ιστορικές εποχές, τα έθνη και τους λαούς, καταγράφει την ανθρώπινη Ιστορία, Θρησκεία, Επιστήμη, Τέχνη και Ηθική στο σύνολό της. Που μπορούμε επίσης να την διατυπώσουμε με δυο λέξεις: την ανθρώπινη Μοίρα.\nΟι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν την Αρμονία ως την καθολική οργανωτική αρχή μέσα από την οποία μας αποκαλύπτεται η ουσία της άφαντης ενέργειας και το απόκρυφο νόημα της ύπαρξης. Η Αρμονία ως ενιαία και αδιαίρετη μορφή, αποτελεί το περιέχον και το περιεχόμενο της πνευματικής πεμπτουσίας, αμετακίνητη και κυριαρχική, ένα προαιώνιο μαθηματικό σύστημα σχεδιασμένο στο Άπειρο, με ιδεατές ακρίβειες και υπολογισμούς.\nΕπίσης για να ικανοποιήσουν τη μεγάλη εσωτερική επιθυμία της ψυχής για την αξιολογική αποτίμηση του Ωραίου, κατέληξαν να θεωρήσουν ότι υπάρχει ένα Κέντρο ενωτικό μέσα στη φυσική πορεία των πραγμάτων. Εκεί η Αρμονία ταυτίζεται με την ιδανική εικόνα που είχαν οι αρχαίοι για τη Μουσική και την θεωρούσαν ζωτικό σημείο συνάντησης του Καθολικού με το Ατομικό. Η άποψη αυτή οδήγησε τους Πυθαγόρειους να θεωρήσουν τον Ήχο με τον άυλο χαρακτήρα του ως ένα από τα πλέον ιδανικά μέσα για την επανασύνδεση των μύχιων δυνάμεων της ανθρώπινης ψυχικής πνευματικότητας με τα συμπαντικά Αρχέτυπα της δημιουργίας.\nΠιστεύω ότι ο Νόμος της Αρμονίας, όπως μπορεί να τον αντιληφθεί κανείς από την κίνηση των άστρων και από τις άλλες λειτουργίες και φαινόμενα στο ζωικό και στο φυτικό κόσμο, γεννά την εσωτερική μας ανάγκη να συνενώσουμε τον ψυχικό και πνευματικό μας κόσμο με τον αρμονικό βηματισμό που μας οδηγεί στο Σύμπαν-Μήτρα που δημιουργεί την Ενέργεια, τη Ζωή και την Αρμονία. Από τον μακρόκοσμο των Γαλαξιών στο μικρόκοσμο του Ατόμου, όπου φαίνεται καθαρότερα από παντού η ύπαρξη της διαλεκτικής σχέσης «Θέση-Αντίθεση-Σύνθεση» συνδέοντας έτσι το απειροελάχιστο με το μέγιστο, δηλαδή το Άτομο με το Νόμο της Συμπαντικής Αρμονίας.\nΟ Αναξίμανδρος όπως είπα, πιστεύει ότι το άπειρο είναι που γεννά τα αντίθετα σαν ομοούσια ζεύγη. Γράφει: «Από το άπειρο δημιουργούνται σπερματικές δυνάμεις που γεννούν ζεύγη αντιθέτων. Το ξηρό και το υγρό, το θερμό και το ψυχρό. Αυτά τα αντίθετα βρίσκονται σε συνεχή πόλεμο μεταξύ τους. Όμως η υπεροχή του ενός ή του άλλου από τους κοσμολογικούς παράγοντες είναι περιορισμένη και εναλλασσόμενη. Κανένας τους δεν έχει περισσότερα προνόμια από τον άλλον ούτε δρα ανεξάρτητος και ανεξέλεγκτος, γεγονός που καθιστά τον κόσμο ένα αυτοδύναμο και αυτοελεγχόμενο σύστημα ισορροπίας δυνάμεων».\nΑυτό σημαίνει ότι όλες οι Αντιθέσεις ξεκινούν από το Σύμπαν και το Άπειρο και καταλήγουν στη Γη και στον Άνθρωπο, ενώ βρίσκονται σε μια διαρκή σύγκρουση και διαπάλη. Το Μηδέν και το Άπειρο, ο Χρόνος και ο Άχρονος, η Ύλη και η Αντι-ύλη, το Είναι και το Μη-Είναι, η Ύπαρξη και η Ανυπαρξία, η Αρχή και το Τέλος, η Αρμονία και το Χάος είναι μερικά από τα ζεύγη των αντιθέσεων από τις οποίες ξεκίνησε η Δημιουργία του Κόσμου και οι οποίες αποτελούν ένα μέρος των Νόμων που τον διέπουν.\nΗ πεμπτουσία της Γνώσης έγκειται στην αποκάλυψη αυτών των αντιθέσεων, ακόμα και αν όπως φαίνεται η ταύτιση του θετικού με το αρνητικό είναι έννοια ασύλληπτη από την πεπερασμένη ανθρώπινη αντίληψη.\nΈτσι το Χάος μπορεί να είναι η μία όψη του ίδιου νομίσματος, ενώ η Αρμονία η άλλη. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ταυτόχρονα δε χωρίζονται μεταξύ τους από μια κυριολεκτικά θανάσιμη Αντίθεση.\nΟ ελεύθερος άνθρωπος οφείλει να αναζητήσει το τι σημαίνει «υπάρχω»-«ζω». Τότε είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ζει και υπάρχει μόνο τότε, όταν κατορθώνει να συντονιστεί με το βασικό Νόμο της Συμπαντικής Αρμονίας και να γίνει έτσι ένα υπαρκτό και δραστήριο μόριο ύπαρξης και ζωής, ώστε να αξιωθεί να ενωθεί με το Άπειρο, το Ακατανόητο, το ΕΝ, το γαλάζιο αιθέρα και το βόμβο των Σφαιρών.\nΈτσι μόνο θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην πεμπτουσία της δωρεάς της ζωής, που μας χαρίστηκε από το Ακατανόητο και το Ασύλληπτο. Και να αντλήσει μέσα από τη ζωή το μέγιστο της πραγματικής απόλαυσης που βρίσκεται κυρίως μέσα στον πνευματικό και τον ψυχικό μας κόσμο, απ’ όπου θα μπορέσει να αντλήσει τη μεγάλη ψυχική και πνευματική ευδαιμονία. Προϋπόθεση όμως γι’ αυτό είναι η εξόντωση-εξαφάνιση των δυνάμεων του Χάους, ανεξάρτητα από τη μορφή με την οποία δρουν και η εμπέδωση των Νόμων της Αρμονίας και της Ειρήνης στις ανθρώπινες σχέσεις.\n* Το χάος για το χάος: βασισμένο σε κείμενό του, της 27ης Ιουλίου 2006. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ 85 ΧΡΟΝΙΑ, ΑΞΙΟΣ ΕΣΤΙ, Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΑΦΗΓΕΤΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ Π. ΜΑΛΟΥΧΟ ΚΑΙ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ.\nΗλέκτρα - Μουσική Μπαλέτου-Έξοδος


Δυναμίτης PRESS ....Politics news : Οι ιθύνοντες της σερβικής ομάδας τους ενημέρωσαν πως ο Ούρος Τζούρτζεβιτς είναι πλέον υπό παραχώρηση.\nΟι ιθύνοντες της σερβικής ομάδας τους ενημέρωσαν πως ο Ούρος Τζούρτζεβιτς είναι πλέον υπό παραχώρηση.\nΆνθρωποι της Παρτιζάν ενημέρωσαν τον Ολυμπιακό πως ο 23χρονος φορ Ούρος Τζούρτζεβιτς είναι υπό παραχώρηση. Ποια τα δεδομένα της υπόθεσης. Μπορεί από τον Ολυμπιακό\nνα λέγεται πως δεν τίθεται θέμα αποχώρησης του Καρίμ Ανσαριφάρντ και συνεπώς δεν αναμένεται άλλη προσθήκη επιθετικού, ωστόσο... όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.\nΟι «ερυθρόλευκοι» φέρονται να δέχτηκαν μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία στο περιθώριο της πρόκρισης επί της Παρτιζάν. Οι ιθύνοντες της σερβικής ομάδας τους ενημέρωσαν πως ο Ούρος Τζούρτζεβιτς είναι πλέον υπό παραχώρηση.\nΟ 23χρονος σέντερ φορ έκανε καλές εμφανίσεις απέναντι στους Πειραιώτες και την περασμένη σεζόν ήταν πρώτος σκόρερ στη Σερβία (24 γκολ σε 29 ματς), ενώ φέτος μετρά ήδη 4 γκολ σε 6 συμμετοχές. Στο παρελθόν είχε παίξει σε Φίτεσε (2014/15 με 1 γκολ σε 17 ματς) και Παλέρμο (2015/16 με 2 γκολ σε 14 εμφανίσεις) χωρίς να ξεχωρίσει, αλλά πλέον μοιάζει πολύ πιο έτοιμος.\nΠάντως η Παρτιζάν φέρεται να τον κοστολογεί στα 5 εκατ. ευρώ, ποσό που δεν πρόκειται να διαθέσει σε καμία περίπτωση ο Ολυμπιακός.


Περί εντοπιότητας των διαιτητών - Pelop.gr\nΠερί εντοπιότητας των διαιτητών\nΤο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής μπάσκετ ξεκίνησε και για πρώτη φορά στην ιστορία η ΕΣΚΑ-Η έχει τρεις ομάδες στην Κατηγορία των μεγάλων, τον Απόλλωνα και τον νεοφώτιστο Προμηθέα από την Πάτρα και τον Κόροιβο από την Αμαλιάδα.\nΣτο αντίστοιχο πίνακα των διαιτητών της Α1 Εθνικής η ΕΣΚΑ-Η έχει δυναμική παρουσία με 10 μέλη της να έχουν συμπεριληφθεί. Ο λόγος για τους Χρήστο Παναγιώτου, Γιάννη Τσούνα, Παναγιώτη Διαμαντή, Κώστα Μπούσια,\nΑνδρέα Βαρδάλο, Βαγγέλη Δαρλαμήτσο, Αποστόλη Κωνσταντινόπουλο, Κώστα Δημόπουλο, Λεωνίδα Σοφιανόπουλο και Παναγιώτη Καρακάση. Αν ψάχνετε το όνομα του κορυφαίου Ελληνα διαιτητή των τελευταίων χρόνων, του Χρήστου Χριστοδούλου, δεν θα το βρείτε! Γιατί ο Χρήστος Χριστοδούλου συμπλήρωσε το όριο ηλικίας της FIBA, 50άρησε, και δεν θα έχει δικαίωμα συμμετοχής στις διοργανώσεις της, αλλά και στις εγχώριες διοργανώσεις αφού η ΕΟΚ εναρμονίζεται με την Παγκόσμια Ομοσπονδία. Στον αντίποδα ο Χρήστος Χριστοδούλου θα συνεχίσει να «σφυρίζει» κανονικά στην Ευρωλίγκα, καθώς εκεί δεν υπάρχει όριο ηλικίας, αλλά άλλα τεστ που πρέπει να υποβάλλονται οι διαιτητές και όσοι τα περνούν μπορούν να διευθύνουν παιχνίδια μέχρι τα... βαθιά τους γεράματα.\nΟμως το θέμα μας δεν είναι ο Χρήστος Χριστοδούλου, αλλά οι άλλοι διαιτητές από την Πάτρα τους οποίους στην ΚΕΔ/ΕΟΚ επιμένουν να θεωρούν ότι δεν πρέπει να ορίζονται σε παιχνίδια ομάδων της πόλης στην Α1 Εθνική εφαρμόζοντας ένα ιδιότυπο αποκλεισμό λόγω εντοπιότητας.\nΕναν... πανάρχαιο αποκλεισμό σε μια σύγχρονη εποχή, ο οποίος εφαρμόζεται μόνο στην επαρχία!\nΤι εννοούμε; Παλαιότερα όταν συμμετείχε από την ΕΣΚΑ-Η μόνο ο Απόλλων στην Α1 Εθνική, υπήρχε ένας, ας τον αποκαλέσουμε άγραφο, κανόνας σύμφωνα με τον οποίο Πατρινοί διαιτητές να μην ορίζονται στα παιχνίδια του. Ομως Αθηναίοι ορίζονταν κανονικά στα παιχνίδια ομάδων της Αθήνας ή Θεσσαλονικείς σε παιχνίδια ομάδων της συμπρωτεύουσας με την αιτιολογία ότι υπήρχαν πολλές ομάδες από Αθήνα και Θεσσαλονίκη και δεν γινόταν για πρακτικούς λόγους να αποκλειστούν οι διαιτητές από την πρωτεύουσα και την συμπρωτεύουσα.\nΤώρα που αυτό ισχύει για την ΕΣΚΑ-Η, τρεις ομάδες στην Α1 Εθνική, γιατί πάλι αποκλείονται οι διαιτητές της Πάτρας από τα παιχνίδια των Πατρινών ομάδων;\nΚαι είναι δυνατόν η ΕΣΚΑ-Η με τρεις ομάδες και 10 διαιτητές στην Α1, να μην «σφυρίζουν» στα παιχνίδια τους, ενώ οι Αθηναίοι ή οι Θεσσαλονικείς διαιτητές να ορίζονται αναφανδόν στα παιχνίδια των ομάδων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης; Οταν μάλιστα η Αθήνα έχει μόνο δύο ομάδες, τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ και η Θεσσαλονίκη επίσης δύο, τον ΠΑΟΚ και τον Αρη.\nΟ συγκεκριμένος αποκλεισμός λειτουργεί, σε οικονομικό επίπεδο, επί της ουσίας υπέρ των ομάδων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και αυτό έχει τη σημασία του στην δύσκολη εποχή που ζούμε. Γιατί οι ομάδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης όταν ορίζονται διαιτητές από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη στα παιχνίδια τους έχουν λιγότερα έξοδα, αφού δεν καταβάλλουν μετακινήσεις. Και σε διάστημα μιας σεζόν συνολικά μπορεί να ωφεληθούν 15.000-20.000 ευρώ συνολικά. Ενα ποσό, το οποίο δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο!\nΠώς λοιπόν υπάρχει ισονομία και ίδια κριτήρια για όλους τους διαιτητές και τις ομάδες; Δεν θα πρέπει κάποια στιγμή να αρθεί αυτός ο αποκλεισμός;