Το μίσος προσδιορίζει απαρχής τη σχέση της ψυχής με τον κόσμο - KABOOMzine | ημερολόγια πριν από τη μεγάλη έκρηξη Το μίσος προσδιορίζει απαρχής τη σχέση της ψυχής με τον κόσμο - KABOOMzine | ημερολόγια πριν από τη μεγάλη έκρηξη\nΓια τη σχέση ψυχής-κοινωνίας και τη σωματικότητα των συναισθημάτων\nΑναδημοσιεύουμε τη συνέντευξη του Γεράσιμου Στεφανάτου που δημοσιεύτηκε στο έβδομο τεύχος του περιοδικού μας (Δεκέμβριος 2020, σ. 253-274), με γενική θεματική τη σχέση συναισθήματος και πολιτικής. Μαζί με το πολύ σημαντικό ψυχαναλυτικό του έργο, θα θυμόμαστε πάντα τη ζωντανή παρουσία του και τη στήριξή του στο εγχείρημά μας.\nΑς ξεκινήσουμε με μια σκέψη που αφορά γενικότερα τη συζήτησή μας. Κάθε κουβέντα που σχετίζεται με τα συναισθήματα και την πολιτική, θέτει στο επίκεντρο δύο πόλους που αφορούν και την ψυχανάλυση: το υποκείμενο και την κοινωνία. Ακολουθώντας τη σκέψη του Καστοριάδη, υποστηρίζετε ότι η ψυχή και η κοινωνία είναι ταυτόχρονα αδιαχώριστες αλλά και μη αναγώγιμες η μία στην άλλη. Αναρωτιόμαστε αν αυτή η θέση μάς επιτρέπει από τη μία να αποφύγουμε τους αναγωγισμούς –τόσο τον κοινωνιολογικό, όσο και τον ψυχολογικό– και από την άλλη να συναρθρώσουμε φαινόμενα που παρατηρούμε καθημερινά και τα οποία, κατά τρόπο καταφανή αλλά και δύσκολα προσδιορίσιμο, ενέχουν τόσο κοινωνικές όσο και ψυχικές διαστάσεις.\nΜε ρωτάτε, εν ολίγοις, πώς μπορούμε να σκεφτούμε τη θεμελιακή σχέση ψυχής-κοινωνίας. Πρόκειται για μείζον ερώτημα που με παραπέμπει σε άλλα ερωτήματα και κατά πρώτον στην ετερογένεια των οντολογικών πεδίων που συναπαρτίζουν την αινιγματική ολότητα του ανθρώπινου υποκειμένου. Αν ξεφύγουμε, λοιπόν, από την απόλυτη αναγωγή του υποκειμένου στη γλωσσική του διάσταση, πώς λογίζεται η απορητική ενότητα ενός κοινωνικού όντος, ενός βιολογικού σώματος, ενός συνειδητού ψυχισμού και μιας ασυνείδητης ψυχής με δικές της εσωτερικές συγκρουσιακές αρχές και δική της πραγματικότητα; Πρόκειται για μια αδύνατη και πάντα πραγματοποιούμενη ενότητα που θέτει το υποκείμενο ως ερώτημα αλλά και ως πρόταγμα, σαν αυτό που είναι κι αυτό που δυνητικά θα γίνει.\nΚατά πόσον, όμως, είναι δεκτό στον διανοητικό ορίζοντα που μας περιβάλλει και κατά καιρούς ασφυκτικά μας περικλείει ότι το Ασυνείδητο αποτελεί ιδιαίτερη οντολογική περιοχή του είναι με δικούς της νόμους και αιτιότητες; Ακόμη, σε ποιον βαθμό μπορούμε να υποθέσουμε ότι η όποια χλωμή αποδοχή του επωμίζεται τις φιλοσοφικές, επιστημολογικές και πρακτικές συνέπειες που προκύπτουν; Αντιστικτικά, πώς τίθεται για τους ψυχαναλυτές το ζήτημα της κοινωνικο-ιστορικής κατασκευής του ατόμου που η ψυχανάλυση εν πολλοίς παραλείπει; Πώς γίνεται το πέρασμα από το ατομικό στο συλλογικό, αλλά και τι από το συλλογικό συναντάμε στο ατομικό;\nΟι περιπέτειες της αδύνατης σύνθεσης του ψυχικού με το κοινωνικό σημάδεψαν με ρητούς και άρρητους τρόπους, ας μου επιτραπεί η προσωπική έκφραση, τη γενιά μου και τη νιότη μου. Από τότε διαισθανόμουν, χωρίς να μπορώ πλήρως να το εκφράσω, πόσο μάλλον να το τεκμηριώσω, ότι οι φροϋδο-μαρξιστικού τύπου συνθέσεις, όπως αυτή του Marcuse για παράδειγμα, συσκότιζαν αντί να αναδεικνύουν τα ερωτήματα. Υπάρχει πάντα ένταση στη σχέση του ψυχικού με το κοινωνικό, το ένα δεν ανάγεται στο άλλο. Μολονότι είναι αδιαχώριστα, ανήκουν σε διαφορετικές οντολογικές κατηγορίες, όπως, πράγματι, έδειξε ο Καστοριάδης στο έργο του.\nΑργότερα στην προσωπική μου πορεία συνάντησα το ίδιο ζήτημα να τίθεται με άλλους όρους στο πεδίο των ψυχαναλυτικών θεσμών, γεγονός που με έχει οδηγήσει σε ορισμένες πρόσθετες σκέψεις σε σχέση με το ζήτημα της θέσμισης. Η ψυχή, προφανώς, δεν γεννά ψυχαναλυτικούς θεσμούς, ούτε ο θεσμός ανάγεται σε πολλές ψυχές, απεναντίας αποτελεί μέρος της γενικότερης κοινωνικο-ιστορικής θέσμισης. Και εδώ βλέπουμε ότι το ψυχικό δεν ανάγεται στο κοινωνικό, ωστόσο η συνάρθρωση του θεσμικού με το ψυχαναλυτικό στοιχείο δημιουργεί το αναγκαίο πλέγμα σχέσεων για τη συνύπαρξη των αναλυτών, όπως και για τη μετάδοση της ψυχανάλυσης. Όταν, όμως, η λειτουργία ενός θεσμού υπηρετεί προπάντων την αναπαραγωγή του, τότε παρατηρούνται φαινόμενα κλειστότητας, δογματισμού και εγκαθίστανται μορφές οργάνωσης, ιεραρχίας και εξουσίας που δεν συνάδουν με τους αρχικούς σκοπούς της ίδρυσής του.\nΑυτή η συνθήκη χαρακτηρίζει αφενός την εισαγωγή της ψυχανάλυσης στην Ελλάδα, αφετέρου την ανιστόρητη αναπαραγωγή των διασπάσεων του διεθνούς ψυχαναλυτικού κινήματος και την εμφάνιση αντίστοιχων εταιρειών, ομάδων, σχολών, όπως συνέβη επίσης με πολλούς άλλους επιστημονικούς κλάδους στη χώρα μας. Αξίζει εν τάχει να σημειωθεί ότι αυτή τη στρατηγική της «μετεμφύτευσης της ψυχανάλυσης», όπως την αποκαλώ, ακολούθησε τόσο η εγκαθίδρυση της Διεθνούς Ψυχαναλυτικής Ένωσης (IPA) όσο και η εισαγωγή του λακανισμού στην Ελλάδα, προσθέτοντας την επιπλέον διαμάχη μεταξύ μεταλακανικών ορθοδοξιών. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το παράδειγμα του ψυχαναλυτικού θεσμού επαναθέτει και διευρύνει το αρχικό μας ερώτημα για τη σχέση ψυχής-κοινωνίας, εισάγοντας την κρίσιμη προβληματική της θέσμισης.\nΑς επιστρέψουμε τώρα, αν θέλετε, στον πυρήνα του ερωτήματός μας, για τη σχέση ψυχικού και κοινωνικού.\nΑς επιστρέψουμε λοιπόν, προσεγγίζοντας τη σχέση ψυχής-κοινωνίας μέσα από μια πρόσθετη οπτική γωνία. Ερχόμενο το παιδί στον κόσμο, δεν συναντά απευθείας το Πραγματικό του Lacan, αλλά μια ανθρώπινη πραγματικότητα ήδη διαμορφωμένη, ερμηνευμένη και παραστασιοποιημένη από την επιθυμία και την ψυχική δραστηριότητα της μητέρας. Η πραγματικότητα είναι το εξανθρωπισμένο πραγματικό, έλεγε η Piera Aulagnier, και η φέρουσα τον λόγο και τον μαστό μητέρα μεταφέρει και μεταδίδει πολλές χιλιετίες ανθρώπινης κοινωνικο-ιστορικής εξέλιξης, υπογράμμιζε ο Καστοριάδης. Έναν ολόκληρο κόσμο νοήματος που φέρεται από θεσμισμένες μορφές και δεισδύει στα τρίσβαθα του ψυχισμού.\nΠεριττό να τονίσω ότι ο δεσμός με τον άλλο και τους άλλους είναι αναγκαίος. Μέσω ενός «διαφορετικού-όμοιου», ενός πλησίον ανθρώπου, ενός Nebenmensch, όπως τον αποκαλούσε ο Freud, γίνεται δυνατή η μετάβαση από τον ίδιον στον κοινό κόσμο. Στο πεδίο της επιθυμίας ενός άλλου εγγράφεται πάντα η μετάφραση του αισθητηριακού - ενορμητικού στοιχείου σε λέξη και νόημα, σε γλώσσα συμβατή με τον λόγο και τη λογική του κοινωνικού συνόλου.\nΗ Kultur, η κοινωνία, η ιστορία δεν αποτελούν εξωτερικό πλαίσιο μιας υπερβατικής τρόπον τινά σχέσης υποκειμένου-Άλλου, αντιθέτως συμμετέχουν ενεργά προσφέροντας στο ανθρώπινο υποκείμενο αντικείμενα, παραστάσεις, σημασίες με τα οποία μπορεί να παραστήσει τον Κόσμο και τον κόσμο του. Η πραγματικότητα που μοιραζόμαστε – επί ποινή ψυχώσεως– όσο κι αν μετασχηματίζεται από την ψυχή, όσο κι αν ανθίσταται στη γνώση και την καθοριστικότητα, όσο κι αν οι πολλαπλές όψεις της είναι ανεξάντλητες, δεν παύει να αποτελεί υποχρεωτική αναφορά. Και δεν μπορούμε να τη συλλάβουμε παρά μόνο ως κοινωνικά θεσμισμένη. Με τον ίδιο τρόπο που το νόημα, εκτός κι αν θεωρηθεί ως απολύτως ιδεατό, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό παρά μόνο στον ορίζοντα του κοινωνικο-ιστορικού κόσμου και στις θεσμισμένες όψεις του. Ο νεοεισερχόμενος στη σκηνή του κόσμου οφείλει να παραπεμφθεί στον θεσμό της γλώσσας, δηλαδή στη γλώσσα και τη σημασία ως μη εξαρτώμενες από κανένα ιδιαίτερο πρόσωπο, αλλά ως κοινωνικά θεσμισμένες.\nΥπ’ αυτή την έννοια, η προβληματική του οιδιποδείου συμπλέγματος και του φόνου του πατέρα που έθεσε ο Freud και απεγκλώβισε από τον στενό ορίζοντα του πατριαρχικού οικογενειακού μοντέλου ο Lacan, αναφέρονται εμμέσως στο ζήτημα του εκκοινωνισμού της ψυχής.\nΣε τι ακριβώς συνίσταται, λοιπόν, αυτός ο εκκοινωνισμός;\nΑπό όσα ελέχθησαν είναι εμφανές ότι ο εκκοινωνισμός της ψυχής αποτελεί ενδοβολή των κοινωνικών φαντασιακών σημασιών στην ψυχή του μικρού παιδιού,μέσω της επένδυσης του μητρικού και του γονεϊκού άλλου. Συνοδεύεται από βίαιες διαδοχικές ρήξεις, ενώ ως αντίτιμο η κοινωνία προσφέρει νόημα, ταυτιστικά πρότυπα και αντικείμενα που δίνουν διέξοδο στις ενορμήσεις και στις επιθυμίες. Είναι σαν η κοινωνικο-ιστορική θέσμιση να έρχεται να πλαισιώσει την ταυτισιακή προβληματική του υποκειμένου, προσφέροντάς του τη θεμελιώδη πεποίθηση ότι ανήκει στο ανθρώπινο σύνολο και σε μια γενεαλογία όπου καλείται να βρει τη δική του συμβολική θέση.\nΗ ψυχή, ανοιγόμενη στον κοινωνικο-ιστορικό κόσμο, αποκτά πρόσβαση σε μια χρονικότητα άλλης τάξεως από την ψυχική χρονικότητα, σε μια λογική διαφορετική από τις λογικές του ασυνειδήτου αλλά και σε αντικείμενα που γι’ αυτήν αρχικά δεν έχουν ύπαρξη, γιατί ανήκουν στο ετερογενές ως προς αυτήν κοινωνικό πεδίο. Στις συνειδητές και στις ασυνείδητες παραστάσεις του υποκειμένου συναντάμε πάντα εκφράσεις, ισοδυναμίες, μεταφράσεις των κοινωνικών φαντασιακών σημασιών, ωστόσο ο κόσμος των θεσμισμένων σημασιών δεν ανάγεται σε ατομικές παραστάσεις, ούτε στον κοινό μέσο όρο τους· με τον ίδιο τρόπο που το κοινωνικό δεν ανάγεται στο ψυχικό ή σε «πολλές» ψυχές, ούτε αποτελεί επ’ αορίστω πρόσθεση διυποκειμενικών δικτύων.\nΤο κοινωνικό, θα πω και πάλι, δεν ανάγεται στο ψυχικό, ούτε βεβαίως μπορεί το ζήτημα της διαγενεαλογικής μετάδοσης των θεσμών –της γλώσσας, των συμβόλων, ενός ολόκληρου κόσμου νοήματος και σημασιών που κάθε κοινωνία δημιουργεί, θεσμίζει και εγκαθιδρύει– να αφεθεί στη φυλογένεση, στα σχήματα του Δαρβίνου και του Haeckel.\nΌπως κι αν έχουν τα πράγματα, βρισκόμαστε πολλαχώς αντιμέτωποι με το ζήτημα της συνάρθρωσης του κοινωνικού με την υποκειμενικότητα. Μπορεί άραγε, όμως, το κοινωνικό να περιοριστεί στην επικυριαρχία της συμβολικής τάξης και του συμβολικού Νόμου επί του υποκειμένου, καθορισμένου απλώς και μόνο από τα σημαίνοντα του Μεγάλου Άλλου; Αναφέρομαι, προφανώς, στη θεωρία του Lacan αλλά και στο έργο του Lévi-Strauss, που με βάση το μοντέλο της δομικής γλωσσολογίας σημάδεψαν τις επιστήμες του ανθρώπου μετά τον πόλεμο, ανέδειξαν τη Συμβολική τάξη που δομεί τη διανθρώπινη πραγματικότητα και τελικώς επέβαλλαν το συμβολικό ως την καθοριστική κατηγορία για τον στοχασμό και του ανθρώπινου και του κοινωνικού.\nΩστόσο, η ριζική δημιουργικότητα/καταστρεπτικότητα του ανθρώπινου όντος όσο και του κοινωνικο-ιστορικού κόσμου μοιάζουν να ξεπερνούν τη φορμαλιστική λογική, να μην υποτάσσονται στον λειτουργισμό μαρξιστικής ή όποιας άλλης προέλευσης και να αντιτίθενται στην ακινησία της «δομής» του στρουκτουραλισμού. Με άλλα λόγια, η συνάρθρωση του συμβολικού με τη χωρίς τελικότητα δημιουργικότητα του «ριζικού φαντασιακού» επανεισάγει το νόημα στα σύμβολα και μεταθέτει το βάρος από τα σημαίνοντα στις σημασίες. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον δημιουργικό χαρακτήρα του φαντασιακού και τις συνέπειες του, ούτε βεβαίως να συσκοτίσουμε την ενυπάρχουσα αλλοτριωτική διάσταση. Το ριζικό φαντασιακό της καστοριαδικής σύλληψης και το κατοπτρικό της λακανικής θεώρησης καλύπτουν διαφορετικά επίπεδα ψυχαναλυτικής εμπειρίας και ανθρωπολογικής προσέγγισης, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.\nΗ εκκοινωνιστική διαδικασία, στην οποία αναφερόμαστε, διαφωτίζει κατ’ ουσία την κοινωνικο-ιστορική κατασκευή του ατόμου, που η ψυχανάλυση εν πολλοίς παραλείπει. Δεν προτίθεμαι να αποτιμήσω επί τροχάδην την καστοριαδική θεωρία του εκκοινωνισμού, ωστόσο χρειάζεται να ειπωθεί ότι συμβάλλει όχι μόνο στην κατανόηση του ψυχικού κόσμου αλλά και μιας κεντρικής διάστασης της κοινωνίας. Παραταύτα, γίνεται δύσκολα αποδεκτή γιατί δεν ακολουθεί την κλασική φροϋδική σύλληψη και συγχρόνως αντιτάσσεται στον σχεδόν υπερβατικό χαρακτήρα του Νόμου της λακανικής θεώρησης.\nΑναστοχαζόμενοι το ζήτημα της κοινωνικο-ιστορικής κατασκευής του ατόμου, νομίζω ότι επιβάλλεται να εισαγάγουμε διακρίσεις. Να διαφοροποιήσουμε την ψυχή (τις αρχές και τα συστήματά της) από το κοινωνικό άτομο και ακόμη παραπέρα να διαχωρίσουμε το κοινωνικό άτομο από ό,τι ο Καστοριάδης ονομάζει αυτόνομη υποκειμενικότητα, ως δυνητικότητα του ανθρώπινου όντος. Το κοινωνικό άτομο αντιστοιχεί περίπου σε αυτό που ονομάζουμε συνειδητό Εγώ, είναι γενικώς ικανό να σκέπτεται αλλά όχι να θέτει σε αμφισβήτηση τα θεσμισμένα πλαίσια, είτε είναι εσωτερικά (Υπερεγώ, Ιδεώδες του Εγώ) είτε εξωτερικά (κοινωνικοί θεσμοί). Αυτή η ικανότητα αποτελεί δυνητική κατάκτηση της ανακλαστικής, αυτοστοχαστικής υποκειμενικότητας που θεωρώ σύμφυτη με την ψυχική λειτουργία και με την ψυχαναλυτική διαδικασία. Η αυτοστοχαστικότητα δεν αποτελεί κατοπτρική αντανάκλαση ούτε ανάγεται στην απλή σκέψη, δεν συρρικνώνεται στην «αυτο-αφηγηματικότητα» ορισμένων μετανεωτερικών απόψεων που μας προσφέρονται, ούτε βεβαίως εγγράφεται στον ορθολογισμό του καρτεσιανού cogito. Πρόκειται για το εσωτερικό βλέμμα της αυτοπαρατήρησης και της παλινδρόμησης της σκέψης στο οποίο αναφέρεται ο Freud, πρόκειται την τάση της ίδιας της ανθρώπινης ζωής να αυτο-ερμηνεύεται και να κατανοεί τον εαυτό της, όπως θα έλεγε ένας Merleau-Ponty.\nΑς συγκεκριμενοποιήσουμε αυτές τις σκέψεις για τη σχέση ψυχής και κοινωνίας με ένα πρώτο παράδειγμα, που αφορά τον ναρκισσισμό. Από τη μία, στο έργο του Freud ο ναρκισσισμός ως ψυχικό φαινόμενο καταλαμβάνει κεντρική θέση. Από την άλλη, στο κοινωνικό επίπεδο, μπορούμε σήμερα να κάνουμε λόγο για την ανεξέλεγκτη εξάπλωση αυτού που ο Christopher Lasch ονόμασε κουλτούρα του ναρκισσισμού, δηλαδή την αδυναμία ανοίγματος στην ετερότητα, την παράλληλη υπονόμευση της ικανότητάς μας να αντιλαμβανόμαστε τον δημόσιο χαρακτήρα των κοινωνικών και πολιτικών μεγεθών και εν τέλει την ενθρόνιση του ατόμου ως απόλυτης κοινωνικής αξίας. Πώς συνδέονται κατά τη γνώμη σας αυτές οι δύο διαστάσεις;\nΕίναι γεγονός ότι για τη διερεύνηση των κοινωνικο-πολιτισμικών φαινομένων η προσφυγή στην θεματική του ναρκισσισμού γίνεται ολοένα και πιο συχνή, καθώς ο ναρκισσισμός έχει ατυχώς αναδειχθεί σε βασικό παράγοντα κατανόησης της ατομικής και της συλλογικής ύπαρξης. Aν όμως η θεματική του ναρκισσισμού μπορεί να χρησιμεύσει στην απαίτηση να ενταχθούν σε μια ενότητα ετερόκλητα στοιχεία εμπειρικής – τονίζω– παρατήρησης, απεναντίας η φροϋδική έννοια του ναρκισσισμού ανταποκρίνεται σε θεωρητικο-κλινικές αναγκαιότητες αξεχώριστες από το ψυχαναλυτικό πεδίο. Ο Freud το 1915 έγραφε στη Lou Andreas-Salomé ότι «η μορφή του ναρκισσισμού είναι κατ’αρχήν […] μεταψυχολογική, δηλαδή δεν παίρνει καθόλου υπόψη της τις συνειδητές διαδικασίες, προσδιορίζεται αποκλειστικά με αναφορά στην τοπική και στη δυναμική θεώρηση της ψυχής».\nΝα μιλάμε επομένως για «κοινωνικό ναρκισσισμό» δεν έχει νόημα, να αναφερόμαστε σε κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές συνθήκες που ευνοούν την αναδίπλωση στον εαυτό ή το άνοιγμα στον κόσμο, είναι εντελώς άλλο πράγμα. Έτσι, την κουλτούρα του ναρκισσισμού που στηλιτεύει ο Lasch την αντιλαμβάνομαι σαν μια συνθήκη που κατ’ ουσίαν υποσκάπτει τη δημόσια σφαίρα και την κοινωνική συνοχή. Ο δημόσιος χώρος κατέχει τη δική του δυναμική, το συλλογικό δεν είναι ένα άθροισμα ατομικοτήτων.\nΕν τούτοις υπάρχει πάντα ο πειρασμός να γλιστρήσουμε από το πεδίο της θεωρίας του κοινωνικού σε εκείνο της θεωρίας της ψυχής και τανάπαλιν. Απ’ αυτή την άποψη το κεφάλαιο IV της Ψυχολογίας των μαζών και ανάλυση του Εγώ είναι χαρακτηριστικό για πολλούς λόγους. Ο Freud σ’ αυτή την κλασική μελέτη του γλιστρά βαθμηδόν από το διυποκειμενικό στην οικογένεια, από την οικογένεια στις «πιο σημαντικές ενότητες», στους λαούς δηλαδή και στα έθνη, περνώντας από τις ομάδες και τον όχλο. Ωστόσο, παρόλο που η φροϋδική θεώρηση μπορεί να συνεισφέρει εν μέρει στην κατανόηση διαφόρων συλλογικών φαινόμενων ιστορικώς παρατηρήσιμων, το ερώτημα που προκύπτει είναι σημαντικό: μπορούμε άραγε να αναγάγουμε το κοινωνικο-ιστορικό στο σχεσιακό, αρνούμενοι στο κοινωνικο-ιστορικό τη δική του δυναμική και την ιδιαίτερη δημιουργικότητα του, ακόμη κι όταν αποκτούν τερατώδεις εκφράσεις; Η απάντηση είναι πως το διυποκειμενικό θα παραμένει πάντα το ίδιο, όσες φορές κι αν πολλαπλασιαστεί από την οικογένεια στους λαούς ή τα έθνη.\nΗ επανεγγραφή της «συλλογικής ψυχολογίας» με όρους μεταψυχολογίας όπως επιχειρείται –κατά το μάλλον ή ήττον– στη φροϋδική Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του Εγώ, αποτέλεσε επεξηγηματικό, θα λέγαμε, στοίχημα αλλά και εμπεριστατωμένη υπόθεση έρευνας. Το ίδιο όμως διάβημα μεταφερόμενο σε ένα άλλο πλαίσιο κινδυνεύει να μετατραπεί σε ερμηνευτική μηχανή που παράγει τα πάντα και απολύτως τίποτα: για παράδειγμα, μια σαδο-μαζοχιστική θεωρία για την υπεραξία ή ακόμη μια εξήγηση του Μάη του ’68 με αναφορά το οιδιπόδειο σύμπλεγμα.\nΣυμφωνούμε ως προς την κριτική του ψυχολογικού αναγωγισμού. Την ίδια στιγμή, όμως, νομίζουμε ότι όπως, για παράδειγμα, μπορούμε να πούμε ότι ο ναζισμός τροφοδοτεί και απελευθερώνει κάτι που με έναν τρόπο υπάρχει ούτως ή άλλως μέσα στην ανθρώπινη ψυχή –π.χ. την παντοδυναμία ή τη βούληση εκμηδενισμού του άλλου–, έτσι και ο «κοινωνικός ναρκισσισμός» τρέφει και τρέφεται από κάτι που υπάρχει μέσα στην ψυχή και εκδηλώνεται ή περιστέλλεται ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες – οι οποίες, φυσικά, δεν το αφήνουν απείραχτο, αλλά το διαπλάθουν, του δίνουν αντικείμενα για να πιαστεί κ.λπ. Η διάκριση των επιπέδων είναι λοιπόν οπωσδήποτε απαραίτητη, αλλά δεν χρειάζεται και μια διάρθρωσή τους;\nΣυμφωνώ μαζί σας για την ανάγκη διάρθρωσης, αλλά, όπως ξέρετε, υπάρχει και η αντιθετική διάρθρωση κατηγοριών και επιπέδων ανάλυσης. Η διατύπωση «κοινωνικός ναρκισσισμός» φοβάμαι ότι δεν διασφαλίζει την αντίθεση ανάμεσα αφενός στην παντοδυναμία ή τη βούληση εκμηδενισμού του άλλου ως στοιχεία ης ανθρώπινης ψυχής και αφετέρου στις κοινωνικές, πολιτισμικές, πολιτικές συνθήκες που ευνοούν –χωρίς τελικότητα και αυτοσκοπό– την εκδήλωσή τους. Γενικεύοντας, θα μιλούσα περισσότερο για επικίνδυνες συζεύξεις συνειδητών και ασυνείδητων ατομικών τάσεων με ιδιαίτερες ανάγκες του συλλογικού μορφώματος, σε σημαίνουσες κοινωνικο-ιστορικές περιόδους.\nΜε έναν ανάλογο τρόπο έχετε θεματοποιήσει στο βιβλίο σας Κατασκευές της ψυχανάλυσης. Κατασκευή του ψυχαναλυτή και το συναίσθημα του μίσους στις ψυχικές και κοινωνικές όψεις του. Θα θέλαμε να μας πείτε μερικά πράγματα γι' αυτές τις δύο όψεις του φαινομένου του μίσους και τη σύνδεσή τους.\nΠριν απ’ όλα, ας θέσουμε το βασικό ερώτημα: γιατί τόσο μίσος; Γιατί αυτή η γενικευμένη ετοιμότητα για μίσος που αποκτά τελικά οντολογικό χαρακτήρα; Σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου όντος, αντεστραμμένη όψη της αγάπης, αλλά και αυτόνομη έκφραση της καταστρεπτικότητας, το μίσος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συγκρότησης του υποκειμένου, εμφωλεύει συνάμα στον κοινωνικό δεσμό και δρα κατεξοχήν στο κοινωνικο-ιστορικό πεδίο.\nΜε δυο λόγια, το μίσος προσδιορίζει απαρχής τη σχέση της ψυχής με τον κόσμο. Η θεμελιώδης τάση της ψυχής να αποβάλλει και έτσι να μισεί αυτό που δεν είναι η ίδια, εγκαθιδρύει ένα πρώτο όριο διαφοροποίησης ανάμεσα στο μέσα και το έξω: «το εκτός-ψυχής, το αντικείμενο και το μισητό είναι γι’αυτήν αρχικά ταυτόσημα», μπόρεσε να γράψει ο Freud. Έτσι το μίσος, συνδεόμενο με την αγάπη του Εγώ για τον ίδιο τον εαυτό, χαράσσει τα σύνορα του Εγώ. Πριν να υπάρξει ως καταστροφικό, το μίσος είναι επομένως διαχωριστικό, κάνει να εμφανιστεί ο άλλος και ο άλλος εν εαυτώ σε μια επερχόμενη και διαρκώς απειλούμενη ετερότητα. Με τα λόγια του Freud, το αντικείμενο γεννιέται μέσα στο μίσος.\nΑυτό το «πρωταρχικό αναγκαίο μίσος» παραμένει ενεργό σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του υποκειμένου, τροφοδοτώντας αδιαλείπτως, μέσα από μεταθέσεις, μετασχηματισμούς και διαμεσολαβήσεις, το παραστασιακό σύστημα της ψυχής, τα συναισθήματά της, τις σκηνοθεσίες και τις νοηματοθεσίες της. Εναπόκειται στο υποκείμενο και στις ενορμήσεις του Έρωτα η συνεχής επεξεργασία του.\nΗ μεταψυχολογική αυτή θέση, που αδρομερώς περιγράφω, επιβεβαιώνει τον εγγενή οντολογικό εγωϊσμό και εγωτισμό της ανθρώπινης ύπαρξης και θεμελιώνει την ανταγωνιστική κίνηση ανάμεσα στο κλείσιμο και το άνοιγμα στον άλλον και στον κόσμο. Το «μίσος του άλλου» δεν είναι παρά η αντίστροφη πλευρά της αγάπης του εαυτού, του αυτοκαταφατικού «ναρκισσισμού των μικρών διαφορών»που συντηρεί την αμφιθυμία και την εχθρότητα μεταξύ κοντινών προσώπων, ομάδων, εθνών.\nΑυτό το επικυρωτικό μίσος δεν προέρχεται από την ψυχοσεξουαλική ζωή, παρατηρούσε ο Freud, αλλά από τη μάχη του Εγώ για τη διατήρηση και την επιβεβαίωσή του. Υποστηρίζεται από ένα στοιχειώδες αλλά ισχυρό στα αποτελέσματά του σόφισμα που ξαναβρίσκουμε, σε πείσμα του αριθμού των αναλύσεων των οποίων υπήρξε αντικείμενο, στις συλλογικές μορφές μίσους: «είμαι καλός, το καλό είμαι εγώ, ο άλλος δεν είναι εγώ, άρα δεν είναι καλός ή είναι λιγότερο καλός· εφόσον εγώ είμαι Άριος, Γερμανός, Άγγλος, λευκός, ετεροφυλόφιλος κ.λπ. και αυτός δεν είναι, είναι κακός».\nΛέγοντας αυτά, περνάμε ανεπαίσθητα από το ατομικό στο συλλογικό. Το μίσος, θα πω με τα λόγια του γάλλου ψυχαναλυτή Paul-Laurent Assoun, είναι ένας διπρόσωπος Ιανός, το ένα του μέτωπο κοιτάζει προς το ατομικό και το άλλο προς το συλλογικό. Αυτή η διπροσωπία ριζοσπαστικοποιείται στο έργο του Καστοριάδη μέσω της διάκρισης μεταξύ ψυχικής και κοινωνικής ρίζας του μίσους. Μίσος εαυτού και μίσος του άλλου είναι δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους και αντιστοιχούν στη βασική τάση της ψυχής να απορρίπτει, να μισεί αυτό που δεν είναι η ίδια κι έτσι να κλείνεται στον εαυτό της. Αντίθετα, η κοινωνική ρίζα του μίσους αντιστοιχεί στο κλείσιμο της κοινωνίας, των θεσμών και των φαντασιακών σημασιών που τη στηρίζουν.\nΟι οντολογικές αυτές διακρίσεις και οι συνακόλουθες μεθοδολογικές διαφορές συνιστούν αναγκαίες προϋποθέσεις προκειμένου να σκεφτούμε τις ψυχικές και τις κοινωνικές εκφράσεις του μίσους μαζί αλλά και χώρια. Υποστηρίζω λοιπόν ότι οι μεταξύ τους συζεύξεις μπορεί να πυροδοτήσουν απρόβλεπτες, καταστροφικές καταστάσεις.\nΠιστεύετε λοιπόν ότι, καθώς πραγματοποιείται αυτή η σύζευξη ψυχικού και κοινωνικού μίσους, η όλη κατάσταση μεταβαίνει σε ένα άλλο επίπεδο και μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός «τερατώδους αμαλγάματος», για να ακολουθήσουμε μια διατύπωσή σας;\nΑς ξεκινήσουμε από την παρατήρηση ότι τα ταυτισιακά ορόσημα του ατόμου διαμορφώνονται από ομόκεντρους κύκλους –οικογένεια, τόπος, ηλικιακή ομάδα, τάξη, έθνος, φυλή– και από αντίστοιχες φαντασιακές σημασίες που το ταυτίζουν ενώ ταυτόχρονα το περικλείουν. Όσο πιο κοντά είμαστε σε κλειστές κοινωνίες, τόσο περισσότερο η ταύτιση με τις ηγεμονικές κοινωνικές φαντασιακές σημασίες είναι ισχυρή και απενοχοποιητική. Εννοώ ότι καταργεί τις ατομικές αναστολές και απελευθερώνει μια χωρίς όριο καταστροφικότητα. Ο θρησκευτικά φανατισμένος είναι η Εκκλησία στην οποία πιστεύει, ο εθνικιστής είναι το έθνος του, το μέλος μιας μειονότητας είναι αυτή η μειονότητα, γεγονός που δίνει έρεισμα ακόμη και στον φόνο του «εχθρού» ή την εθελοθυσία του «μάρτυρα».\nΥπό κανονικές συνθήκες, το κοινωνικό μόρφωμα μπορεί να κατευνάσει το μίσος και την επιθετικότητα σύμφωνα με το κλασικό φροϋδικό μοντέλο του «σχηματισμού της μάζας»: τα άτομα ταυτίζονται το ένα με το άλλο μεταφέροντας το Ιδεώδες Εγώ τους σε ένα κοινό αντικείμενο. Σε στιγμές όμως κρίσης, σε περιόδους σήψης ιδανικών και αξιών, μια πολιτισμένη κοινωνία –σε μια κίνηση αντίστροφη απ’ αυτήν που περιγράφεται στο Τοτέμ και Ταμπού– ενδέχεται να μεταμορφωθεί σε ορδή χωρίς Πατέρα, σε όχλο που λατρεύει τοτεμικά εμβλήματα χωρίς ταμπού, απελευθερώνοντας ένα αμιγές μίσος αποσυνδεδεμένο από την αμφιθυμία που χαρακτηρίζει συνήθως τα ατομικά Εγώ. Είναι ένα μίσος που ενοποιεί τα άτομα σε μια θανάσιμη ψυχολογία μάζας, διαλύοντας κυριολεκτικά την ψυχολογία των ατομικών Εγώ. Η ομογενοποίηση και η ομοιομορφία των ατόμων που ο Freud θεωρούσε ως λιβιδινικό υπόβαθρο και στήριγμα του κοινωνικού μορφώματος, μετατρέπεται πλέον σε ό,τι θα ονομάσω «ομοιομορφία μίσους».\nΣε αυτή την προοπτική, το ρατσιστικό φαντασιακό, για παράδειγμα, προκειμένου να συντηρήσει μια δική του ιδιαίτερη ομοιομορφία μίσους οφείλει να εφεύρει βιολογικά και κατά συνέπεια αμετάκλητα χαρακτηριστικά: το αντικείμενο μίσους οφείλει να παραμένει αμετάτρεπτο, ενώ κάθε «επιμιξία» πρέπει να απαγορεύεται και να γίνεται εξίσου μισητή. Η αναζήτηση ρατσιστικής καθαρότητας –ακολουθούμενη ή όχι από «εκκαθαρίσεις»– παραπέμπει όσον αφορά στο ατομικό ψυχικό πεδίο στο μίσος του «άλλου εν εαυτώ» αλλά και στον πρωτογενή κίνδυνο σύγχυσης του Εγώ με τον έμφυλο άλλον. Αυτή η μορφή μίσους έχει εκλεκτικές συγγένειες με το σεξιστικό μίσος και με μια διαστρεβλωμένη σύλληψη του κόσμου, η οποία εξυμνεί και επιβάλλει βιαίως τη διαφορά των φύλων, επειδή ακριβώς ασυνειδήτως επιθυμεί την ακύρωσή της. Στις ακραίες εκδοχές της προκαλεί εγκληματικά πάθη, φανερή ή καλυμμένη, ατομική ή συλλογική παράνοια, ενώ μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε κλειτοριδεκτομή των γυναικών ή ακόμη σε πραγματικό ευνουχισμό του άνδρα.\nΟι καταστροφικές τάσεις των ατόμων ενδέχεται να συμπέσουν πλήρως με την ανάγκη μιας κοινωνίας να «κλειστεί», να σκληρύνει τις αξίες, τους κανόνες, τις νόρμες, τις σημασίες και τις πεποιθήσεις της στο πλαίσιο μιας γενικευμένης αμυντικής, νοσηρής αυτο-επικύρωσης.\nΗ καταφυγή σε στεγανές και κλειστές πεποιθήσεις που μοιράζεται μεγάλος αριθμός ατόμων είναι συχνή στις μέρες μας, όσο και τα μαζικά ξεσπάσματα εθνικιστικού ή ρατσιστικού μίσους. Πέρα από τους αδήριτους οικονομικούς παράγοντες, η διάλυση, στις σύγχρονες νεο-καπιταλιστικές κοινωνίες, όλων σχεδόν των ενδιάμεσων δομών και των σχημάτων συλλογικότητας που προσφέρουν δυνατότητες εναλλακτικών ταυτίσεων, συντελεί αδιαμφισβήτητα στην εμφάνιση αυτών των φαινομένων. Η κατάσταση επιδεινώνεται στις λεγόμενες μη ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι οποίες υφίστανται το σοκ της εισβολής της νεωτερικότητας και της διάλυσης των δικών τους παραδοσιακών ταυτισιακών οροσήμων που τροφοδοτεί ακραίες, επικίνδυνες εκφράσεις εθνικιστικού και θρησκευτικού φανατισμού.\nΕν κατακλείδι, η σύζευξη του κλεισίματος της κοινωνίας και της ψυχικής καταστροφικότητας των ατόμων ενδέχεται να δημιουργήσει ένα πρωτόγνωρο τερατώδες αμάλγαμα. Από το αναγκαίο πρωταρχικό μίσος που χωρίζει, διαχωρίζει και διαφοροποιεί μέχρι το ολοκληρωτικό κλείσιμο του νοήματος, ο δρόμος είναι βραχύς κι ο κίνδυνος ελλοχεύει.\nΜιας και αναφερθήκατε στον ρατσισμό, θα διατυπώσουμε μια σκέψη και θα θέλαμε να ακούσουμε τα σχόλιά σας. Τόσο ο Lacan, μιλώντας για τον ρατσισμό ως το ανυπόφορο της απόλαυσης του άλλου, όσο και ο Καστοριάδης, ερμηνεύοντάς τον ως το μίσος για τον άλλο μέσα μας, φαίνεται να συνδέουν τον ρατσισμό με κάτι πολύ βαθύ μέσα στον άνθρωπο, με κάτι, θα μπορούσε να πει κανείς, ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Σκεφτόμαστε ότι η ψυχανάλυση, φέρνοντας στην επιφάνεια το μίσος και τον φόβο για το αν-οίκειο –για να επαναλάβουμε το λογοπαίγνιο του Freud, αυτό το αν- σηματοδοτεί την απώθηση κάποιου πράγματος που μας είναι κατά βάθος πολύ οικείο– μάς προτρέπει σε έναν διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των συναισθημάτων σε σχέση, λόγου χάρη, με διάφορες σύγχρονες πρακτικές καταγγελίας και αστυνόμευσης της γλώσσας, οι οποίες μοιάζουν να θέλουν όχι απλώς να απορρίψουν, αλλά και να καταδικάσουν μονοσήμαντα και εξ αρχής κάθε «παράξενο» συναίσθημα απέναντι στο ξένο. Αντιστικτικά, μας έρχεται στο μυαλό η πρόταση της Julia Kristeva για την ανάγκη αναγνώρισης της ξενότητας αρχικά μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας, αλλά και η φράση του Freud για τον Μικρό Χανς: αναγνωρίζοντας την ύπαρξη των συναισθημάτων, των παρορμήσεων, των επιθυμιών, που φυσικά δεν έχουν κάτι το εγγενώς ηθικό, καλούμαστε να αντικαταστήσουμε την απώθηση με την καταδίκη.\nΣυμφωνώ μαζί σας και νομίζω ότι οι θεωρητικές σας αναφορές αναδεικνύουν ακριβώς την ψυχική ρίζα του μίσους και τη συνεισφορά της ψυχανάλυσης στους τρόπους της αναγκαίας επεξεργασίας του.\nΘα έλεγα λοιπόν με πιο δικά μου λόγια ότι η ναρκισσιστική αδιαλλαξία και το μίσος για τον άλλον, μέσω μιας κατοπτρικής συστροφής που ανέδειξε ο Lacan, συνηχούν με το μίσος του ανυπόφορα κοντινού και τόσο οικείου «ξένου» εν εαυτώ. Θα προσθέσω ακόμη ότι το συνακόλουθο μίσος εαυτού είναι ασυνείδητο, καθολικό, επιμένει χαμηλόφωνα και στρέφεται ενάντια σε ό,τι περιορίζει την παντοδυναμία της ψυχής να αυτογεννά ψευδαισθητικά μια κατάσταση ευχαρίστησης, ενάντια σε ό,τι την υποχρεώνει να δεχτεί τους περιορισμούς που επιβάλλει το σώμα της και ο εκκοινωνισμός της.\nΤο ξεπέρασμα όλων αυτών είναι αδύνατο, η διαρκής επεξεργασία τους είναι δυνατή και απαιτεί τη διάρρηξη της κλειστότητας κι έναν στοιχειώδη εσωτερικό διχασμό που θα οδηγούσε σε κάποιου είδους συνειδητοποίηση και σε μια μερική έστω αποστασιοποίηση. Βλέπετε πόσο ολιγαρκής είναι η διατύπωσή μου, παρόλο που ασπάζομαι απολύτως τη φράση του Freud για τον Μικρό Χανς στην οποία αναφερθήκατε.\nΑυτή η θεμελιώδης αμφισημία που εντοπίζετε στο μίσος μάς φαίνεται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς έρχεται σε αντίθεση με το πνεύμα της εποχής μας, που πρώτον, επιμένει στις καθαρές ταξινομήσεις και δεύτερον, μέσω τάσεων όπως η θετική ψυχολογία, φαίνεται σαν να αποσκοπεί στην πλήρη εξάλειψη της αρνητικότητας. Τι σκέφτεστε επ' αυτού;\nΣκέφτομαι ότι οφείλουμε να σκεφτόμαστε με το Κακό. Τα πάθη των καιρών μας συνδέονται ολοένα και περισσότερο με την εγγενή καταστροφικότητα του ανθρώπου, τη δυσφορία μέσα στον πολιτισμό και την κλειστότητα των σύγχρονων κοινωνικών μορφωμάτων. Αντιστικτικά, η απεριόριστη εξάπλωση της υποτιθέμενης, ορθολογιστικής κυριαρχίας επί παντός επιστητού –φύση, επιστήμη, ανθρώπινο ον– αποτελεί κεντρικό στοιχείο του κοινωνικού φαντασιακού σήμερα. Η αναντιστοιχία αυτή μεταφράζεται παραδόξως από το άτομο σε μια απελπισμένη αναζήτηση ισχύος και παντοδυναμίας που μοιραίως συμβαδίζει με τις σύγχρονες τεχνοκρατικές θεραπευτικές μεθόδους και τον περιρρέοντα νεοθετικιστικό επιστημονισμό.\nΠώς μπορούμε, λοιπόν, σ’ αυτές τις συνθήκες, να πάμε κατευθείαν στην αλήθεια των πραγμάτων; Συναντώντας αναγκαστικά την ενορμητικότητα, τη βιαιότητα, τη βαρβαρότητα, ψηλαφώντας το απεχθές και το βρώμικο στο «πάτο» των πραγμάτων, αν βεβαίως υπάρχει πυθμένας. Είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε πιο κάτω και πιο πέρα από τον Freud και την εποχή του. Εκείνος είχε ακόμη τη δυνατότητα να πιστεύει ότι ο άνθρωπος μπορεί να υπάρχει ως άνθρωπος και στις χειρότερες συνθήκες. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι γενοκτονίες, ο ναζισμός, η Σοά ήλθαν να τον διαψεύσουν τραγικά. Η τωρινή Δυσφορία μέσα στον πολιτισμό αναζητά τη μεταφροϋδική της θεωρητικοποίηση.\nΈνα άλλο αμφίσημο ψυχαναλυτικό μέγεθος είναι, απ' όσο καταλαβαίνουμε, η αναρχική ενόρμηση, για την οποία κάνει λόγο η Nathalie Zaltzman σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε πρόσφατα στην ψυχαναλυτική σειρά που διευθύνετε στις εκδόσεις της Εστίας. Θα θέλαμε να μας εξηγήσετε λίγο περί τίνος πρόκειται. Απ' ό,τι καταλαβαίνουμε, παρότι σε γενικές γραμμές, ήδη στο έργο του Freud, η αγάπη, ο έρωτας και η ζωή παρουσιάζονται ως δυνάμεις που συνδέουν τους ανθρώπους, ενώ ο θάνατος και η καταστροφή ως δυνάμεις που τους χωρίζουν, η Zaltzman καταδεικνύει περιπτώσεις που μια αποσύνδεση μπορεί να αποβεί χρήσιμη ως αντίβαρο σε μια πλήρη ενοποίηση.\nΝομίζω ότι η αναρχική ενόρμηση, με όλες τις συνδηλώσεις της ονομασίας της, αποτελεί μία από τις πιο καινοτόμες συμβολές στην ψυχανάλυση σήμερα. Είναι μια ιδιαίτερη ενόρμηση θανάτου χωρίς θανατερά πεπρωμένα και οι επενέργειές της δημιουργούν μια διέξοδο ζωής σε μια ακραία θανατηφόρα κατάσταση. Αποτελεί δύναμη αποσύνδεσης που αγωνίζεται ενάντια στις ενωτικές, συγκολλητικές βλέψεις ενός δεσποτικού Έρωτα. Επαφίεται συνεπώς στη βασική αποσυνδετική λειτουργία του μίσους να αποσπάσει το υποκείμενο από τις εξαρτήσεις θανάτου ή απόλαυσης, να αποδομήσει τις συγκολλητικές ναρκισσιστικές μορφοποιήσεις, να απελευθερώσει την ψυχική κινητικότητα και να διασφαλίσει την επιβίωση.\nΑναδεικνύοντας το παράδοξο της επιβίωσης που αψηφά τον Θάνατο φλερτάροντας μαζί του, η θεωρητικοποίηση της αναρχικής ενόρμησης από την αξέχαστη Nathalie Zaltzmanπροσφέρει ένα πλαίσιο συνάντησης του ψυχαναλυτή με ασθενείς των οποίων η εξατομίκευση απαιτεί χωρισμούς και διαχωρισμούς που δεν έγιναν, ρήξεις δεσμών και αδύνατα πένθη. Κοντολογίς, μ’ αυτούς που βίωσαν τον ολοκληρωτισμό ενός κυρίαρχου άλλου ή βρέθηκαν σε πρώιμη εγγύτητα με καταστάσεις βίας και καταστροφικότητας. Σε μια οριακή κατάσταση, μόνο μια δύναμη αντίστασης προερχόμενη από αυτές καθαυτές τις ενορμητικές πηγές θανάτου του υποκειμένου μπορεί να αψηφήσει τον θανατηφόρο κίνδυνο και να υποβαστάξει την αυτοσυντήρηση.\nΗ ιστορία του αναρχισμού επιτρέπει να επισημανθούν απτές μορφές και κοινωνικές εκφράσεις της αναρχικής ενόρμησης. Αν η ενόρμηση θανάτου εργάζεται ενάντια στις κατεστημένες μορφές ζωής και συμβάλλει στην ανανέωσή τους, το αναρχικό κίνημα αντιστοίχως, υποστηρίζει η Nathalie Zaltzman, αντλεί τη δύναμή του από την ενόρμηση θανάτου και τη στρέφει ενάντια στον θάνατο και την καταστροφή. Η μαύρη σημαία του αναρχισμού, σύμβολο θανάτου και πάλης, είναι στην ουτοπική της λιτότητα κάλεσμα υπεράσπισης μιας ζωής που την καταπιέζει ο θάνατος. Είναι ενδιαφέρον να θυμηθούμε ότι ο Élisée Reclus και ο Kropotkin, εκτός από στρατευμένοι θεωρητικοί του αναρχισμού, υπήρξαν σημαντικοί γεωγράφοι και ταξιδευτές, πολέμιοι της μονιμότητας, της ακινησίας, του λιμνάσματος.\nΣτο ακατάλυτο του ανθρώπινου αποκρίνεται σε έσχατη ανάλυση η αναρχική ενόρμηση ως πηγή αντίστασης σε κάθε περιβάλλον θανάτου: είτε αυτό είναι προϊόν μιας σχέσης χωρίς δυνατότητα διαφυγής, είτε οφείλεται σε ένα ακραίο φυσικό περιβάλλον, είτε δημιουργείται από ένα πολιτικοκοινωνικό σύστημα σε συνθήκες καταστροφικού ολοκληρωτισμού, με ακραίο παράδειγμα το στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου η επιβίωση γίνεται πράξη αποκατάστασης της ανθρώπινης συνθήκης.\nΑς συνεχίσουμε τώρα με μερικές ερωτήσεις που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την επικαιρότητα. Στα κείμενά σας επιμένετε συχνά στην καστοριαδική παράφραση μιας αριστοτελικής φράσης: οι «λόγοι ένυλοι» του Αριστοτέλη γίνονται «λόγοι έμβιοι» στον Καστοριάδη. Και οι δύο εκφράσεις επιμένουν στην υλικότητα και τη σωματικότητα της γλώσσας και της σκέψης, συνομιλώντας έτσι και με το έργο στοχαστών όπως ο Merleau-Ponty, ενώ εσείς τις έχετε αξιοποιήσει για να αναδείξετε ότι η ψυχανάλυση δεν είναι κάποιου είδους «ιδεαλισμός». Τα συναισθήματα, τα συμπτώματα, τα λόγια του αναλυτή συνταράσσουν βαθιά το ίδιο το σώμα. Σε αυτό το πλαίσιο, τι μπορούμε να πούμε για τις συνεδρίες που γίνονται μέσα από τις νέες τεχνολογίες επικοινωνίας, όπως λόγου χάρη το Skype; Πρόκειται για μια τάση που, αν και μέσα στην καραντίνα ήταν κατανοητή, στην πραγματικότητα προϋπήρχε και φαίνεται να τείνει να κανονικοποιηθεί. Πώς επηρεάζεται, λόγου χάρη, η μεταβίβαση, αυτή η σχέση αγάπης ή/και μίσους που βρίσκεται στη βάση κάθε ψυχανάλυσης;\nΑναρωτιέμαι, πριν απ’ όλα, πώς μπορεί σ’ αυτές τις συνθήκες να παραμείνει κανείς ψυχαναλυτής; Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από την υγειονομική ή την παρηγορητική ρητορεία; Ο ψυχαναλυτής δεν είναι εγγυητής της δημόσιας υγείας, υπάρχουν άλλοι πιο κατάλληλοι και ικανοί ως προς αυτό. Ο ψυχαναλυτής είναι εγγυητής ενός πλαισίου που επιτρέπει τη διεξαγωγή αλλά και τη διατήρηση της αναλυτικής διαδικασίας.\nΣ’ αυτό το κεντρικό σημείο θα επικεντρωθώ, κάνοντας μια σύντομη παρέκβαση για το ψυχαναλυτικό πλαίσιο σε σχέση με την ψυχική λειτουργία αλλά και την υπευθυνότητα του αναλυτή. Η κύρια και ουσιαστική πλευρά της όποιας διευθέτησης του πλαισίου προϋποθέτει μια εσωτερική διευθέτηση που συνίσταται στην τροποποίηση της ψυχικής λειτουργίας του αναλυτή, προκειμένου να υποδεχθεί και να ανεχθεί τις επενέργειες της μεταβίβασης και της αντιμεταβίβασης στον λόγο, στη σκέψη και στο σώμα του. Αλλά και στη ζωή του κυριολεκτικά, εφόσον η πανδημία έθετε ευθέως το ζήτημα της σχέσης με το θάνατο.\nΤο πλαίσιο υπάρχει κατ’αρχήν στην ψυχή και το μυαλό του αναλυτή, το εσωτερικό αυτό πλαίσιο μεταδίδεται στον αναλυόμενο με συνειδητό και ασυνείδητο τρόπο, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα τη «μεταβίβαση του αναλυτή στην ψυχανάλυση» και φανερώνοντας τη σχέση του με την ηθική της. Σε τελευταία ανάλυση, εγγυητής του πλαισίου είναι το ψυχικό όργανο του αναλυτή, όπως διαμορφώνεται από την προσωπική ανάλυση και αυτο-ανάλυση του, κι όπως μετασχηματίζεται από την πρακτική του. Κοντολογίς, το πλαίσιο είναι ο αναλυτής.\nΣ’ αυτή την προοπτική, η αντιμεταβίβαση του αναλυτή δεν περιορίζεται στις αρνητικές ή θετικές συναισθηματικές επενέργειες που προκαλεί η μεταβίβαση του αναλυόμενου, αλλά εμπεριέχει όλη την ψυχοδιανοητική λειτουργία του αναλυτή. Υπ’ αυτή την έννοια, η αντιμεταβίβαση προηγείται της μεταβίβασης, εγκαινιάζοντας τη διαλεκτική προσφοράς-αιτήματος, για την οποία μίλησε πρώτος ο Lacan, όπου η προσφορά του αναλυτή προηγείται του αιτήματος του αναλυόμενου. Η προσφορά αυτή, κατά τη γνώμη μου, συμβαδίζει υποχρεωτικά με την υπευθυνότητα του αναλυτή.\nΜε ρωτάτε για τη χρήση του skype στην ψυχανάλυση. Αδυνατώ να κατανοήσω αυτή την καινούρια πρακτική έξω από τις σκέψεις που ανέπτυξα προηγουμένως και ομολογώ ότι ανησυχώ για το μέλλον της ίδιας της ψυχανάλυσης ως ιδιαίτερης θεραπευτικής πρακτικής. Καμία «κατ’ ανάγκη» ή «κατ΄εξαίρεση» χρήση του skype δεν νομιμοποιεί τη γενικευμένη χρήση του.\nΗ ανατομία της ψυχαναλυτικής εργασίας δεν περιορίζεται στον εγκέφαλο. Είναι κατ’ ουσίαν σαρκική, αναφέρεται στην αισθητηριακότητα και την ενορμητικότητα του σώματος και οντολογικά παραπέμπει στη μερλωποντιανή «σάρκα του κόσμου», τόπο συνύφανσης υποκειμένου και αντικειμένου. Με δυο λόγια, παραπέμπει σε όσα θέλει να παραβλέπει η «τηλεψυχανάλυση», όπως αποκαλώ αυτή την παρεκτροπή, που για άλλους αποτελεί αναγκαία προσαρμογή, της ψυχανάλυσης στη σύγχρονη εποχή.\nΟι θιασώτες της τηλεψυχανάλυσης θέλουν να αγνοούν τον ρόλο και τη σημασία της παρουσίας του σώματος σε μια ψυχανάλυση. Το σκεπτό αυτό καθαυτό ριζώνει στη σωματικότητα, όπως επιβεβαιώνει το έργο της Piera Aulagnier, διευρύνοντας τα όρια της φροϋδικής τοπικής στα «εικονογράμματα» του σωματικού πράγματος. Όταν οι λέξεις σιωπούν στο αναλυτικό πεδίο, αναδύονται εικόνες πράγματος και μάλιστα σωματικού πράγματος, που στη σύνδεσή τους με τις ερωτογενείς ζώνες και τα μερικά τους αντικείμενα αποτυπώνουν τη σχέση με το σώμα του άλλου. Εν ολίγοις, το σώμα αποτελεί τόπο ανάδυσης και αιτία παραγωγής φαντασιακών σκηνοθετήσεων για τον αναλυόμενο και τον αναλυτή του, στο πλαίσιο μιας παλινδρομικής κίνησης από τον λόγο στην εικόνα και στο ζών σώμα που είναι αναγκαία σε μια ψυχανάλυση.\nΟι «λόγοι ένυλοι εισίν» για τον Αριστοτέλη, όπως και για τον αναλυτή σε μια ψυχανάλυση. Λόγοι έμβιοι, λόγοι ζωντανοί, νοήματα δηλαδή και ψυχικά περιεχόμενα που υπάρχουν μόνον εντός και διά της ζωής ενός σώματος, χωρίς όμως να μπορούν να αναχθούν πλήρως σε αυτήν. Ο ελεύθερος συνειρμός του αναλυόμενου δεν ανακλάται απλώς στην ακοή του αναλυτή, υπερβαίνει την κατοπτρικότητα, περνά πίσω από τον καθρέπτη, αγγίζει τα μύχια της ψυχής του αναλυτή και του αναλυόμενου μέσα από τις ρωγμές τους και επιστρέφει, εμπλουτισμένος με ένσαρκες λέξεις.\nΑυτή την ουσιαστική λειτουργία εξυπηρετεί το ψυχαναλυτικό πλαίσιο, αποτελώντας –αν όλα πηγαίνουν καλά– ένα σιωπηλό φόντο, μια σταθερά που επιτρέπει ακριβώς την κινητικότητα της ψυχαναλυτικής διαδικασίας. Αυτή ακριβώς η σταθερή, ακίνητη, βουβή διάσταση του πλαισίου διαταράχτηκε στη φάση της πανδημίας. Οι επενέργειες αυτής της ταραχής ενδυναμώθηκαν από την παράλληλη απορρύθμιση της γενικότερης εκείνης συνθήκης που αφορά τη σχέση του ανθρώπου με την «πρώτη φυσική στιβάδα», όπως ονόμαζε ο Καστοριάδης την πάγια και σταθερή οργάνωση ενός μέρους του κόσμου επί της οποίας ερείδεται η θέσμιση της κοινωνίας, των ατόμων, των πραγμάτων. Ένα οντολογικό πλαίσιο που μένει επίσης σιωπηλό αν δεν διαταραχθεί.\nΗ πανδημία μοιάζει να διαταράσσει αυτήν ακριβώς τη σχέση έρεισης της κοινωνικο-ιστορικής δημιουργίας επί της πρώτης φυσικής στιβάδας, αποκαλύπτοντας βιαίως την καταστροφική δηλητηρίαση του περιβάλλοντος από τον άνθρωπο και τη συνακόλουθη μόλυνση του ανθρώπου από έναν ιό που περνά από το ζωικό βασίλειο στον οργανισμό του. Κοντολογίς, η πανδημία μάς θέτει αντιμέτωπους με αυτή τη διπλή προβληματική και μας καλεί επιτακτικά να τη σκεφτούμε.\nΣτην κρίσιμη αυτή κατάσταση, ο αναλυτής βρίσκεται σε μια δύσκολη εξισορρόπηση ανάμεσα στην «υγειονομική αιτιότητα» της τρέχουσας πραγματικότητας και στην «ερμηνευόμενη αιτιότητα» από τον ίδιο και πολύ περισσότερο από τον αναλυόμενο. Η όποια προκύπτουσα εξισορρόπηση καθορίζει τα μέγιστα την υποκειμενική θέση και ευθύνη αναλυτή και αναλυόμενου. Κοντολογίς, οι όποιες εισαγόμενες παράμετροι και διευθετήσεις του πλαισίου μιας ψυχανάλυσης ή ακόμη και η λελογισμένη διακοπή των συνεδριών, εγγράφονται, κατά τη γνώμη μου, σε αυτή την προβληματική και δεν εξαντλούνται από την αυτονόητη κατά τα άλλα χρήση απολυμαντικών μέσων προστασίας. Λέγοντας βεβαίως όλα αυτά, έχω μπούσουλα και πυξίδα την ψυχανάλυση και όχι την «skype-analysis» που ανεπαισθήτως και πλαγίως εισάγεται και νομιμοποιείται, διεθνώς, στην ψυχαναλυτική πρακτική.\nΈνα ακόμη ζήτημα που ανακινήθηκε μέσα στην πανδημία έχει να κάνει με τα συναισθήματα της μοναξιάς που βίωσαν πολλοί άνθρωποι. Είναι σίγουρο ότι η μακρόχρονη έλλειψη ανθρώπινης επαφής είναι ανυπόφορη. Ίσως όμως, από την άλλη, η εποχή μας, προτάσσοντας τη διαρκή δικτύωση, επικοινωνία και κοινωνικότητα, να προωθεί μια εξίσου ανισόρροπη συνθήκη. Θυμηθήκαμε τον Winnicott και τη σημασία που απέδιδε στην ικανότητα να μένει κανείς μόνος ως σημάδι ψυχικής ωριμότητας. Σημείωνε μάλιστα ότι μαθαίνει να είναι κανείς μόνος παρουσία του άλλου και ότι αυτή η ικανότητα συνδέεται με μια καλή σχέση με τον εσωτερικό μας κόσμο, που κατά κάποιον τρόπο μάς απαλλάσσει από τη συνεχή και ανηλεή αναζήτηση εξωτερικών διεγέρσεων και ερεθισμάτων. Τι σκέφτεστε γι’ αυτό;\nΑναφέρεστε προφανώς στο κλασικό και πάντα επίκαιρο άρθρο που δημοσίευσε ο Winnicott το 1958 με τον τίτλο «Η ικανότητα να είσαι μόνος». Το ψυχαναλυτικό πλαίσιο επιτρέπει ακριβώς στον αναλυόμενο να διατρέξει την εμπειρία της μοναξιάς παρουσία του αναλυτή, να βιώσει την εμπειρία να είσαι μόνος παρουσία του άλλου, ενός άλλου όχι πολύ παρόντος αλλά που είναι, όμως, εκεί, χωρίς διεισδυτικότητα ούτε αδιαφορία. Με άλλους όρους, αυτή η συνθήκη «να είσαι μόνος παρουσία του αναλυτή» επανεγγράφει τη βρεφική εμπειρία του αβοήθητου (Hilflosigkeit) στη μεταβιβαστική-αντιμεταβιβαστική προβληματική. Έτσι, μεταξύ παρουσίας και απώλειας του πρωταρχικού αντικειμένου εγκαινιάζεται ως ενδιάμεση κατάσταση η κατηγορία της απουσίας.\nΗ ψυχανάλυση είναι κατ’ ουσίαν μια εμπειρία της απουσίας, γράφει ένας ψυχαναλυτής του διαμετρήματος του Pierre Fedida. Μια εμπειρία που αναφέρεται λιγότερο στην πρωταρχικό αποχωρισμό από το μητρικό αντικείμενο και περισσότερο στη δυνατότητα να αποκτήσει παράσταση και να παραγάγει σκέψη η αρνητικότητα που γενικότερα εισάγει, αφ’ εαυτής, η απουσία. Αν η «εν τω γεννάσθαι» σκέψη του βρέφους αναρωτιέται «ποια είναι επιτέλους “αυτή” που δεν είναι πια εδώ και πού πήγε;», η ενσώματη εμπειρία της μοναξιάς του αναλυόμενου παρουσία του αναλυτή επανεισάγει το ερώτημα «ποιος είμαι εγώ και τι θέλει αυτός από μένα;». Η ψυχανάλυση είναι κατ’ ουσία δημιουργία καινούργιων σκέψεων και ερωτημάτων.\nΈνα άλλο φαινόμενο της εποχής μας, που εξάλλου συνδέεται με όσα είπαμε παραπάνω για την ψηφιοποίηση της ζωής και τη βεβιασμένη κοινωνικότητα, είναι η υπερπαραγωγή λόγου, η αδιάκοπη ομιλία και η εκφορά συνεχών κρίσεων για τα πάντα – ας σκεφτούμε εδώ για παράδειγμα τις εκατομμύρια καθημερινές αναρτήσεις στα social media. Ενθυμούμενοι μια όμορφη φράση του Ivan Illich, σύμφωνα με την οποία η σιωπή είναι προϋπόθεση για την ανάδυση του προσώπου, διερωτώμαστε αν θα μπορούσαμε να ανατιμήσουμε ψυχαναλυτικά τη σημασία της σιωπής. Μιας σιωπής, φυσικά, που δεν εκπίπτει στη βουβαμάρα, αλλά καθίσταται η κοιτίδα για μια άλλη σχέση με τον λόγο, τον άλλο και τον εαυτό.\nΣ’ αυτή την ίδια προοπτική που αναφέρεστε, η σιωπή του αναλυτή, ακριβέστερα η εγκαθίδρυση της σιωπής από τον αναλυτή σε μια ψυχανάλυση, δημιουργεί τον χώρο, την κοιτίδα όπως λέτε, που επιτρέπει τη συνεχή διερώτηση του αναλυομένου. Υπ’ αυτή την έννοια, το άγχος του κενού που δημιουργείται στον αναλυόμενο –τις στιγμές που δεν ξέρει τι θα πουν τα λόγια του και πού τον πάνε– είναι το άλμα στο άγνωστο στο οποίο ακριβώς τον καλεί ο ελεύθερος συνειρμός, η μέθοδος δηλαδή της ψυχανάλυσης. Η σιωπή του αναλυτή δεν αποτελεί συμπεριφορά, είναι ο τόπος της έλευσης του λόγου σε μια ψυχανάλυση.\nΑκόμη παραπέρα, η σιωπή του αναλυτή ανταποκρίνεται στη μορφοποιητική διάσταση του δικού του λόγου, ο οποίος δομεί έναν μετα-φορικό χώρο αντήχησης ενώ συγχρόνως δομείται απ’ αυτήν. Αναφέρομαι σ’ έναν λόγο που αντηχεί και απηχεί, αυτό που ο αναλυτής ακούει, βλέπει, αισθάνεται, έναν λόγο φτιαγμένο από ένσαρκες λέξεις, ο οποίος μορφοποιεί –πέρα από κάθε σουρεαλισμό– ό,τι βλέπει το αυτί κι ό,τι ακούει το μάτι.\nΠαράλληλα, η σιωπή του αναλυόμενου αποκτά πολλαπλές σημασίες, μπορεί να είναι σιωπή περισυλλογής και επεξεργασίας, σιωπή που αντιστέκεται στην ανάδυση κάποιου ψυχικού περιεχομένου, σιωπή που καλύπτει ένα αίσθημα κενού ή ακόμη σιωπή που εκφράζει επιθετικότητα και μίσος απέναντι στον αναλυτή, η λίστα είναι ανεξάντλητη.\nΣτη βάση όλων αυτών αναρωτιέμαι: πώς μπορεί να υπάρξει ψυχαναλυτής και ψυχαναλυόμενος στην «τηλεψυχανάλυση»; Και στην προέκταση όλων αυτών, σε άλλες μορφές και εκφράσεις της ανθρώπινης δημιουργίας, διερωτώμαι τι θα πει «τηλεδιδασκαλία» ή ακόμη τι είναι το θέατρο ή μια συναυλία χωρίς άμεση ενσώματη εμπειρία.\nΚλείνοντας, θα θέλαμε να επιστρέψουμε στο επίπεδο της πολιτικής και να ρωτήσουμε τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, προκύπτει πολιτικά από μια συζήτηση σαν αυτή που κάναμε. Δεν αναζητούμε, φυσικά, κάποιες έτοιμες απαντήσεις ή ένα ρητό πολιτικό πρόταγμα, αναρωτιόμαστε ωστόσο πώς όσα είπαμε μπορούν να εμπλουτίσουν μια πολιτική λογική. Ιδίως από τη στιγμή που, ας το σημειώσουμε, η αναστοχαστικότητα, υποκειμενική και κοινωνική, ως αντίδοτο στην κλειστότητα των νοημάτων, για την οποία έχετε μιλήσει στα κείμενά σας και στην οποία επιμείνατε και εδώ, είναι σίγουρα απαραίτητη, αλλά μας φαίνεται ότι δεν καλύπτει επαρκώς συνθήκες όπως ο νεοφιλελευθερισμός, που κατά μία έννοια μας καλεί σε μια διαρκή ανοικτότητα και ανακατασκευή του εαυτού μας. Γιατί και στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν καλούμαστε συνεχώς να είμαστε ανοιχτοί και να ξεπερνάμε τα όρια, να δοκιμάζουμε νέες εμπειρίες, να μη μένουμε σε ένα σημείο, να ταξιδεύουμε, να επιθυμούμε και να απολαμβάνουμε πολύ, να σπάμε τους φραγμούς και τα στεγανά – αν και με τρόπους οι οποίοι, προφανώς, δεν συνάδουν με τα δικά μας πολιτικά προτάγματα, ούτε με το πρόταγμα της ψυχανάλυσης.\nΠράγματι δεν συνάδουν και αντιλαμβάνομαι την ανάγκη διαφοροποιήσεων που υπαινίσσεστε. Στα κείμενα μου προφανώς δεν αναφέρομαι σε μια «ανακατασκευή εαυτού» σύστοιχη με τα όποια κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού και αντίστοιχη μ’ έναν νέο, θα λέγαμε, κοινωνιολογικό τύπο που καθορίζεται από εξωτερικά στοιχεία, συμπεριφορές και ρηχότητα στόχων. Αντιθέτως, αναφέρομαι στο αυτοδημιουργικό και πάντα ατελές έργο «ποιήσεως εαυτού και κόσμου» από ένα ομιλούν, σκεπτόμενο και επιθυμούν υποκείμενο.\nΜιλάω για το ανθρώπινο υποκείμενο στις μοναδικότητες, στις καθολικότητες που το χαρακτηρίζουν και στην ετερογένεια των οντολογικών πεδίων –έμβιο, ψυχή, κοινωνία– που το συναπαρτίζουν. Παρά τον εσωτερικό διχασμό και τη θεμελιακή του εξάρτηση από την επιθυμία και τον λόγο του άλλου, παρά τις ενορμητικές συγκρούσεις και τις αντιθετικές βλέψεις των ψυχικών αρχών και συστημάτων, το υποκείμενο αυτό τείνει διαρκώς αυτοαναφερόμενο και αναστοχαζόμενο να ιδιοποιηθεί το νόημα των δυνάμεων που το καθορίζουν. Ακολουθώντας, εν ολίγοις, τη φροϋδική κατηγορική προστακτική «όπου ήταν Αυτό πρέπει Εγώ να γίνω», επιχειρεί να τροποποιήσει τη σχέση ανάμεσα στο σύμπαν των άλογων και α-κοινωνικών ορμών και τον κόσμο του λόγου και της λογικής. Ενώ θα διατηρείται πάντα το ανέφικτο μιας πλήρους ανάκτησης Αυτού που ανήκει στην κατηγορία της δύναμης, δηλαδή στο ενορμητικό στοιχείο και στην επιθυμία μέσα στον λόγο.\nΗ ανακλαστική αυτή αυτοστοχαστικότητα, ως αντίδοτο στην κλειστότητα των νοημάτων και των κρατουσών φαντασιακών κοινωνικών σημασιών, σίγουρα δεν πωλείται στα φαρμακεία και τα περίπτερα του νεοφιλελευθερισμού. Κι όταν η απόκτησή της καθίσταται δυνατή, τα αποτελέσματά της είναι απρόβλεπτα, απροσχεδίαστα και ουσιωδώς ακαθόριστα. Το μέσον για την επίτευξη της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας είναι η ίδια η αυτονομία καθώς εξελίσσεται.\nΤεοντόρ Σανίν, ένας στοχαστής που μένει να ανακαλύ


Ιπποκράτης Κω - Στο μυαλό ο Π.Α.Ο.Κ. - - Μπάσκετ - www.12sports.gr\n«Πρόβα τζενεράλε» για το φάιναλ-φορ του κυπέλλου Ελλάδας (15-16 Μαρτίου στην Κω) θα αποτελέσει το παιχνίδι της Κυριακής με τον Π.Α.Ο.Κ., για τα κορίτσια του Ιπποκράτη Κω. Οι Κώες θέλουν να κλείσουν με νίκη τη regular season και να πάρουν δύναμη για τη δύσκολη συνέχεια και συγκεκριμένα για το φάιναλ-φορ του κυπέλλου γυναικών. Τα δύσκολα τώρα αρχίζουν πραγματικά για το κωακό σωματείο, το οποίο μετά τον Π.Α.Ο.Κ. θα υποδεχθεί τον Παναθηναϊκό (Σάββατο 15 Μαρτίου) στον ημιτελικό του φάιναλ-φορ. Αμέσως μετά την τελική φάση του κυπέλλου γυναικών θα ξεκινήσουν τα πλέι-οφ, στα οποία τα κορίτσια του Μιχάλη Καπλανίδη θα αντιμετωπίσουν με πλεονέκτημα έδρας τον Αθηναϊκό.\nΤο θετικό για τον Μιχάλη Καπλανίδη είναι ότι θα έχει στη διάθεσή του την Ελίνα Ισκιόγλου, που ξεπέρασε το πρόβλημα τραυματισμού της και θα παίξει κανονικά κόντρα στο «δικέφαλο» του βορρά. Η πανύψηλη αθλήτρια είναι καλά, συμμετέχει πλέον στις προπονήσεις και θα φορέσει τη φανέλα του Ιπποκράτη, στο παιχνίδι της 18ης αγωνιστικής. Ο Ιπποκράτης την προσεχή Κυριακή θέλει τη νίκη και για ψυχολογικούς λόγους, αφού το μεθεπόμενο σαββατοκύριακο θα φιλοξενήσει το φάιναλ-φορ και θέλει τουλάχιστον να φτάσει μέχρι τον τελικό.


Η Ανθούλη πιο ψηλή αθλήτρια της Volley League - AllAboutARIS.gr\nΗ Ανθούλη πιο ψηλή αθλήτρια της Volley League\nαπό Αντώνης Γκάτζιος 10 Οκτωβρίου, 2020 2:13 μμ\nΗ Ε.Ο.ΠΕ. έκανε αφιέρωμα στη Volley Leatgue Γυναικών που ξεκινά σήμερα (10/10) και σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, ο ΑΡΗΣ έχει την πιο ψηλή αθλήτρια στο πρωτάθλημα.\nΟ λόγος για τη μόλις 16χρονη Μάρθα Ανθούλη. Αναλυτικά η διοργανώτρια αρχή αναφέρει:\n“Η πιο ψηλή αθλήτρια του πρωταθλήματος είναι η 16χρονη διαγώνια του Άρη Μάρθα Ανθούλη, η οποία βλέπει τον κόσμο από τα 202 εκατοστά. Η πιο κοντή αθλήτρια είναι το λίμπερο του Α.Ο Λαμίας 2013 Ξένια Κακουράτου με 159 εκατοστά.\nΡαϊμαριέλι Σάντος (Α.Ο. Θήρας)”.\nΤετ α τετ Μάντζιου – Παντζαρτζίδη\nΧωρίς κόσμο για έξι εβδομάδες εξαιτίας κρουσμάτων η Μπάγερν


Πρώτη φορά βόλτα με αερόστατο στην Καππαδοκία | Yaba Travellers\nPosted at 22:29h in Προορισμοί, Πρώτη Φορά, ΤΟΥΡΚΙΑ\tby\tyaba\nΠοιος θα έλεγε στον παιδικό μας εαυτό ότι μια μέρα θα κάναμε βολτα με αεροστατο στην Καππαδοκια και θα χαζεύαμε τον γαλάζιο ουρανό από ψηλά! Με τον ενθουσιασμό ενός παιδιού που ξετυλίγει δώρα στα γενέθλιά του, «αγκαλιάσαμε» αυτή την αξέχαστη εμπειρία και την μοιραζόμαστε μαζί σου για να την ζήσεις και εσύ. Γιατί αν βρεθείς στην Καππαδοκία, η βόλτα με αερόστατο είναι κάτι που οφείλεις να κάνεις δώρο στον ενήλικο πλέον εαυτό σου!\nΠάμε βόλτα με αερόστατο!\nΠώς να οργανώσεις την βολτα με το αεροστατο στην Καππαδοκια\nΗ παροιμία λέει των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Κάπως έτσι θα κινηθείς και με την οργάνωση της πτήσης σου. Αρχικά διάλεξε μία εταιρεία με αξιοπιστία. Ο λόγος είναι αρχικά η ασφάλεια αλλά και το πώς τελικά θα απολαύσεις την ιδαιίτερη αυτή πτήση περισσότερο. Εμείς ζήσαμε την εμπειρία αυτή και τις δύο φορείς που επισκεφθήκαμε την Καππαδοκία. Την πρώτη φορά με την Royal Balloon και την δέυτερη με την Butterfly Balloons. Mείναμε πολύ ευχαριστημένοι και από τις δύο. Είναι σημαντικό να κάνεις την κράτησή σου όσο πιο νωρίς γίνεται διότι ιδίως την high season (Απρίλη-Οκτώβρη) η πληρότητα μπορεί να φτάσει και το 100%.\nΤο νούμερο ένα και πιο σημαντικό όταν αποφασίσεις να κάνεις βολτα με αεροστατο στην Καππαδοκια είναι η ασφάλεια. Πάντα υπάρχει η πιθανότητα ατυχήματος, αλλά η αλήθεια είναι ότι τουλάχιστον στην Καππαδοκία τα ατυχήματα είναι λίγα αναλογικά με το πλήθος των πτήσεων. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απίθανα (και έχουν συμβεί) οπότε καλό είναι να διαλέξεις μία εταιρεία με αξιοπιστία, καλό εξοπλισμό και έμπειρους πιλότους για να μειώσεις αυτές τις πιθανότητες. Αξίζει πραγματικά να πληρώσεις κάτι παραπάνω προκειμένου να πληρούνται αυτά τα κριτήρια. Επίσης, αν έχεις υψοφοβία καλό θα είναι να το σκεφτείς μιας και όπως καταλαβαίνεις βρίσκεσαι σε ένα ανοιχτό «καλάθι» στον ουρανό!\nΤιμή & χωρητικότητα\nΑς μπούμε τώρα στο ψητό! Η βολτα με αεροστατο στην Καππαδοκια δεν είναι μία φθηνή δραστηριότητα. Ιδίως αν θες να την κάνεις σωστά, άνετα και με το λιγότερο δυνατό ρίσκο. Οι τιμές κυμαίνονται συνήθως από 80 έως 250 ευρώ το άτομο, ανάλογα την εταιρεία, την διάρκεια της πτήσης που θα επιλέξεις (συνήθως είναι 1, ή 1,5 ώρα) αλλά και την χωρητικότητα. Πόσα δηλαδή άτομα θα υπάρχουν μέσα στο αερόστατο. Είναι σημαντικό να μην είστε υπερβολικά πολλά άτομα γιατί πρώτον δεν είναι ασφαλές και δεύτερον δεν θα το απολαύσεις με ένα Κινέζο να σε σπρώχνει για να βγάλει φωτογραφίες. Εμείς ήμασταν 12 άτομα σε 4 καλάθια (που συνθέτουν το μεγάλο), που σημαίνει 3 άτομα ανά καλάθι. Η αναλογία αυτή ήταν τέλεια και έκανε την εμπειρία μας πολύ ευχάριστη. Η τιμή μιας βόλτας με αερόστατο με τις εταιρείες που αναφέραμε κοστίζει 170-190 ευρώ, ανάλογα με το αν θα πληρώσεις με μετρητά ή κάρτα. Συνήθως, αν πληρώσεις με μετρητά είναι 10 ευρώ πιο χαμηλά το κόστος.\nΣτις 5 το πρωί μας πήραν από το ξενοδοχείο οι υπεύθυνοι της εταιρείας και μας οδήγησαν στις εγκαταστάσεις τους όπου μας περίμενε μπουφέ πρωινού. Στις 5.40 αφού πήραμε δυνάμεις με το πρωινό, μας πήγαν στο αερόστατο που θα επιβιβαζόμασταν. Στις 6 βρισκόμασταν ήδη στον αέρα και παρακολουθήσαμε την ανατολή του ηλίου από την πιο προνομιακή θέση. Παράλληλα με εμάς πετούσαν και άλλα αερόστατα γεγονός που έκανε το σκηνικό μαγικό! Αναμφισβήτητα το σκηνικό αξίζει την πρωινή αφύπνιση και δεν είναι τυχαίο που θεωρείτε το απόλυτο must do όταν βρεθείς στην Καππαδοκία.\nΔιάβασε επίσης: Τι αξίζει να κάνεις στην Καππαδοκία για 4 ημέρες\nΗ βόλτα μας ήταν εξαιρετική, ο πιλότος μας είχε πολύ χιούμορ και διάθεση να μας εξηγήσει τι ήταν όλα αυτά που βλέπαμε από κάτω. Κοινώς ήταν σαν ξενάγηση στον αέρα! Πετάς πάνω από το Goreme, καθώς και τις γύρω κοιλάδες, όπως το Love Valley. Μετά από 1,5 ώρα πτήσης προσγειωθήκαμε σε ένα διαφορετικό σημείο όπου και μας περίμενε η ομάδα εδάφους. Η τοποθεσία όπου θα προσγειωθείς δεν είναι συγκεκριμένη, αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας διότι ο πιλότος έχει επικοινωνία με την ομάδα στο έδαφος. Στο τέλος της πτήσης μας περίμενε σαμπάνια για να γιορτάσουμε, φράουλες με σοκολάτα αλλά και μετάλλια!\nΗ βολτα με αεροστατο στην Καππαδοκια ήταν μία bucketlist δραστηριότητα για εμάς και πραγματικά αξίζει να το ζήσεις και εσύ. Ωστόσο, κάτι που πρέπει να έχεις στα υπ’όψιν είναι ότι πάντα υπάρχει πιθανότητα ακύρωσης λόγω καιρού. Για να πετάξουν τα αερόστατα ο καιρός πρέπει να είναι καλός και κυρίως να μην έχει καθόλου αέρα. Σε αυτή την πε΄ριπτωση η εταιρεία σου κάνει επιστροφή χρημάτων, ή αν έχεις θέσεις την επόμενη μέρα σε προγραμματίζει για τότε. Βεβαίως, αν υπάρχει πληρότητα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην μπορούν να σου αλλάξουν την πτήση για άλλη ημέρα, οπότε απλώς παίρνεις τα χρήματα πίσω. Οπότε όπως καταλαβαίνεις το αν τελικά θα κάνεις βόλτα με αερόστατο στην Καππαδοκία είναι και θέμα τύχης.\nΔιάβασε επίσης: Πόσο κοστίζει ένα ταξίδι στην Καππαδοκία;\nΑνεξάρτητα από την περίοδο που θα πραγματοποιήσεις την πτήση σου με αερόστατο, έχει στο νου σου ότι η θερμοκρασία είναι πιο χαμηλή από ότι στο έδαφος. Οπότε κράτα κάτι για να μην κρυώνεις.\nΚράτα γυαλιά ηλίου (και όμως!) διότι όταν θα ανέβει ο ήλιος θα τα χρειαστείς μιας και θα έχεις ξυπνήσει και αξημέρωτα.\nΠρόσεχε όταν βγάζεις φωτογραφίες, διότι από τον ενθουσιασμό σου είναι πολύ εύκολο να “χάσεις” την κάμερα, ή το κινητό σου στο κενό.\nΝα είσαι φιλικός με τους συνεπιβάτες σου. Όλοι θα έχετε την ευκαιρία για φωτογραφίες μιας και το καλάθι αλλάζει συνέχεια γωνίες.\nΔες το βίντεο με την δική μας εμπειρία από τα αερόστατα!\nΔες περισσότερα για το ταξίδι μας στο Instagram (highlights stories #Cappadocia & #GroupTrip)\nTURKEY, ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΣ, ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ, ΤΑΞΙΔΙ, ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΕΣ, ΤΟΥΡΚΙΑ


Ποιοί, πόσοι και που είναι σαν τον Σεμπαεττίν Μπαϊράμ που πληρώνονται επίσημα από την Τουρκία ; – TOURKIKANEA.GR\nΚείμενο του ιστολόγιου 14/12/2020\nΜε αφορμή το περιστατικό με τον καταγόμενο από τον Σώστη-Ροδόπης Σεμπαετίν Μπαϊράμ που κατηγορείται για κατασκοπεία, αναρωτιόμαστε πόσοι είναι οι Έλληνες πολίτες που εργάζονται επίσημα στα προξενεία και στην πρεσβεία της Τουρκίας στην Ελλάδα ; Και με ποιο στάτους εργάζονται εκεί ; Εμείς μόνο στην Κομοτηνή γνωρίζουμε 4-5 .\nH κυρία Γιλντλίζ Τζαφέρ (https://www.facebook.com/profile.php?id=100004203913686) , ο κύριος Ραμαντάν Ντουμπάν, ο κύριος Ερσίν Μουσταφά,(https://www.facebook.com/ersin.mustafa1) ο κύριος Ομέρ (αγνώστου επωνύμου) με ποιο στάτους εργάζονται ; Είναι δημόσιοι υπάλληλοι ; Διότι αν είναι δημόσιοι υπάλληλοι της Τουρκίας είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να λένε στην ΜΙΤ ΑΜΕΣΩΣ ότι μαθαίνουν για θέματα εθνικής ασφάλειας….\nΕπίσης στην Ρόδο γνωρίζουμε πως εργάζεται και ένας ακόμη μουσουλμάνος από την Πόρπη-Ροδόπης\nΤα παραθέτουμε αυτά για να γίνει αντιληπτό ότι για ορισμένους ο τουρκισμός δεν είναι θέμα ιδεολογίας αλλά απτών συμφερόντων. Διότι απλά πληρώνονται από την Τουρκία. Με ότι σημαίνει αυτό για τον αυτοπροσδιορισμό και την συμπεριφορά όχι μόνο των ιδίων αλλά και του οικογενειακού τους περιβάλλοντος.\nΝα σημειώσουμε εδώ την μυστικοπάθεια που υπάρχει πως για τον κ. Ομέρ, καθώς σε δημοσίευμα που βρήκαμε, αναφέρεται ως ¨εργαζόμενος στο προξενείο κ.Ομέρ¨ !!!\nΧωρίς επώνυμο χωρίς τίποτε….\n16 December 2020 at 00:42\nΡουφιάνοι του κερατά είναι όλοι τους που πληρώνονται αδρά από την Τουρκία… Ένας απ’ τους πιο γνωστούς είναι και ο Μέτε, πρακτοράκι περιβεβλημένο με θρησκευτικό μανδύα, μαζί με όλους τους ψευδοϊμάμηδες που σέρνει από τη μύτη… Ή μήπως ο Ζεϊμπέκ δεν είναι, όπως και οι άλλοι του “κυνοβουλίου”; Θα “μιλήσουν” κάποια στιγμή πιστεύω οι κοριοί της ΕΥΠ… και τότε δεν μας σώζει τίποτα…


Δικές σας φωτογραφίες και βίντεο από το παιχνίδι με την ΕΝΠ - OMONOIA24.COM\nΔικές σας φωτογραφίες και βίντεο από το παιχνίδι με την ΕΝΠ\nΜακρία από τις γήπεδο, λόγω της σχετικής απόφασης του Υπουργείου Υγείας για τα μέτρα προστασίας κατά της νόσου COVID-19, όμως πάντοτε στο πλευρό της ομάδας μας ο Πράσινος Λαός!\nΈτσι και χθες παρακολούθησε τηλεοπτικά το παιχνίδι απέναντι στην ΕΝΠ και μοιράστηκε μαζί μας φωτογραφικές στιγμές από το σπίτι και τις καφετέρειες και από κάθε γωνιά της Κύπρο! Ο κάθε ένας, με τον δικό του τρόπο, έστω και από απόσταση στο πλευρό της αγαπούλας!\nΤα έχουμε αναρτήσει όλα στο story του λογαριασμού μας στο instagram (@OMONOIAfootball) και επίσης τα παρουσιάζουμε και πιο κάτω! Σας ευχαριστούμε και συνεχίζουμε! ΟΜΟΝΟΙΑ Αιώνια!\nΔεν τους χωρίζει η απόσταση\nΚίκο: “Κοιτάμε μπροστά γιατί τα καλύτερα έρχονται”


Στο λιμάνι του Πειραιά, μετά τις "Δεξαμενές Βασιλειάδη" είναι παραβεβλημένο το φορτηγό πλοίο "ΕΛΛΑΣ ΛΙΜΠΕΡΤΥ", πλοίο-μουσείο πλέον.\nΤα LIBERTY, χωρητικότητας 10.000dwt (το μέγιστο εκείνης της εποχής) σήκωσαν στον Β' ΠΠ όλον τον αγώνα ανεφοδιασμού της Ευρώπης και της Ρωσίας από τους (πάντοτε ...κακούς!!) Αμερικάνους. Τα 53 Αμερικάνικα ναυπηγεία έβγαζαν ένα ...τη βδομάδα (το καθένα)!!!\nΜετά τον πόλεμο, μέσα στην όλη Αμερικανική βοήθεια, έδωσαν 100 τέτοια στους Έλληνες εφοπλιστές, οι οποίοι είχαν χάσει 750(!) πλοία στον πόλεμο, προκειμένου να ξανακινηθεί η ελληνική Ναυτιλία. Οι απώλειες των πλοίων είχαν ως αποτέλεσμα 1.900 Έλληνες Ναυτικούς νεκρούς και πάνω από 5.000 τραυματίες και αγνοουμένους.\nΤο τελευταίο Ελληνικό LIBERTY "έδεσε" to 1975!\nΣτο εν λόγω πλοίο έχει γίνει ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ αποκατάσταση με χρήμα των εφοπλιστών και τα αμπάρια του έχουν διαμορφωθεί σε ωραιότατες αίθουσες με εκθέματα, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για διαλέξεις, συναντήσεις κ.λπ. Επιτρέπεται το φαγητό με catering (με μέριμνα του διοργανωτή).\nΕίναι ανοιχτό και τις 7 μέρες της εβδομάδας(!!) 09.00-16.00.\nΣε όλο τον κόσμο υπάρχουν συνολικά τρία τέτοια πλοία-μουσεία!\nΕίναι ΙΔΑΝΙΚΟ για επίσκεψη Ομάδων και Κοινοτήτων (με την Προσκοπική μέθοδο), για Σχολές Κυβερνήτου, "Πίττα", απονομές κ.λπ. Υπάρχει «υλικό» για άπειρα «ψυχοφέλημα» και να κάνεις καταπληκτικά παιχνίδια.\nΥπάρχει μόνιμα ένας (συνταξιούχος) Πλοίαρχος, ο καπτα-Βαγγέλης Κούζηλος, πολύ καλός άνθρωπος, που του αρέσει να εξηγεί τα πράματα, και ένας βοηθός του, επίσης παλαιός Ναυτικός. Ο κπτ Βαγγέλης είναι ο άνθρωπος που έκανε όλο το project (εντοπισμός στην Αμερική, αποκατάσταση πλευστότητος, ρυμούλκηση στην Ελλάδα, αποκατάσταση εξοπλισμού, διαμόρφωση αμπαριών κ.λπ).\nΤηλ. κπτ Βαγγέλη: 6974 843061\nΤελευταία ενημέρωση : Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014 13:25


Δεν είμαστε κοντά στο τέλος της πανδημίας – Από το 2022 μέχρι το 2024 η δεύτερη φάση – Μύκονος Ειδήσεις | Μύκονος Ενημέρωση | Νέα Μυκόνου | Xplore Mykonos News\nΔεν είμαστε κοντά στο τέλος της πανδημίας – Από το 2022 μέχρι το 2024 η δεύτερη φάση\nΜήνυμα ότι δεν είμαστε κοντά στο τέλος της πανδημίας του κορονοϊού στέλνει ο σπουδαίος Έλληνας καθηγητής ιατρικής και κοινωνιολογίας του Yale, Νικόλας Χρηστάκης. Ο καθηγητής μιλά για την επόμενη μέρα της πανδημίας, το στοίχημα του εμβολιασμού, αλλά και τις βαριές συνέπειες του κορονοϊού στο ανθρώπινο σώμα, ακόμη κι αν το πέρασμά του δεν είναι θανατηφόρο ή βαρύ τονίζοντας ότι για κάθε ένα θάνατο από Covid, πέντε άτομα θα επιζήσουν με μόνιμες βλάβες.\nΌπως εξηγεί ο Νικόλας Χρηστάκης μιλώντας στον ΣΚΑΪ, η πανδημία χωρίζεται σε φάσεις. Η πρώτη είναι η φάση που ζούμε ακόμη, του επιδημιολογικού συναγερμού, που θα συνεχίζεται μέχρι να εμβολιαστεί ή να νοσήσει ένα ικανό ποσοστό πληθυσμού. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Κατά τη γνώμη μου δεν είμαστε στην αρχή του τέλους της πανδημίας αλλά πλησιάζουμε το τέλος της αρχής».\nΜέσα στο 2022 θα περάσουμε στην δεύτερη φάση: «Είναι σαν ένα κύμα, ένα τσουνάμι που έχει ρημάξει τη γη και δηλαδή έχει έρθει το κύμα και έχει και συνέχεια και έχει καταστρέψει όλα τα σπίτια και επιτέλους το νερό φεύγει. Και τώρα πρέπει να καθαρίσουμε. Δηλαδή σαν μια φωτιά, όπως έχουμε στην Ελλάδα που καίγεται-καίγεται, καίγονται όλα, μετά τελειώνει η φωτιά και πρέπει να ξαναχτίσουμε τα σπίτια κτλ. Αυτή είναι η δεύτερη φάση. Η δεύτερηφάση, την οποία λέτε θα ζήσουμε από το ’22 και μετά. 2022 μέχρι ’23-’24 περίπου. Το χειρότερο σε αυτή την δεύτερη φάση θα είναι τα προβλήματα που θα αφήσει πίσω του ο ιός. Για τον κάθε άνθρωπο που πεθαίνει από covid, περίπου 5 θα έχουν πάθει… η καρδιά τους, τα νεφρά τους, οι πνεύμονες των ανθρώπων. Για κάθε έναν που πεθαίνει είναι περίπου 5 που ζουν, άλλα επιζούν με κάποια βλάβη» προσθέτει ο κ. Χρηστάκης.\nΌσον αφορά στο ποσοστό των εμβολιασμένων, που θα επέτρεπε να μιλάμε για γενική ανοσία, ο καθηγητής το τοποθετεί στο 83%. «Είναι περίπου 83%. Μεγάλη διαφορά. 83% του πληθυσμού θα πρέπει να έχει ανοσία, είτε με εμβολιασμό είτε με νόσηση. Και αποδεικνύεται κι από άλλους λόγους που είναι πολύ περίπλοκοι για να τους αναφέρουμε. Αποδεικνύεται για πολλούς λόγους, πως είναι ασφαλέστερο να ξεπεραστεί το ποσοστό εμβολιασμού. Έτσι νομίζω ότι χρειαζόμαστε τουλάχιστον 85%, ενώ με το αρχικό στέλεχος, θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε και με πολύ χαμηλότερο ποσοστό. Αλλά ο ιός έχει γίνει πιο μολυσματικός και επειδή ο ιός έχει γίνει πιο μολυσματικός, νομίζω ότι τώρα για να είμαστε ασφαλείς, θα πρέπει να εμβολιάσουμε το 85 ή το 90% του πληθυσμού, είτε να εμβολιάσουμε, είτε να μολυνθεί», δήλωσε χαρακτηριστικά ο καθηγητής του Yale.\n«Θα μπορούσαμε να τελειώσουμε το πόλεμο τώρα. Άμα όλοι παίρναμε τα εμβόλια, θα τελείωνε ο πόλεμος. Άμα πάρεις τη μόλυνση έχεις 1% να πεθάνεις. Άμα πάρεις το εμβόλιο έχεις όμως ένα εκατομμύριο λιγότερο να πεθάνεις. Δεν βλέπω εγώ το λόγο να μην πάει στο εμβόλιο. Το θεωρώ τελείως παράλογο» καταλήγει ο καθηγητής.\nTags: COVID-19, NEWS CYCLADES, NEWS GREECE, NEWS MYKONOS, XPLOREMYKONOSNEWS.GR, ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΥΚΟΝΟΣ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΥΚΟΝΟΥ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΜΥΚΟΝΟΣ, ΚΥΚΛΑΔΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΚΥΚΛΑΔΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΜΥΚΟΝΟΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΜΥΚΟΝΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΝΕΑ ΜΥΚΟΝΟΥ, ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ\nΤεράστια προσοχή!! Ακραία καιρικά φαινόμενα – Έρχεται πολύ χειρότερη κακοκαιρία!!\nΚαταστροφική η αδιαφορία της ΔΕΥΑΜ – Τρέχουν λύματα στον Πλατύ Γιαλό για ακόμα μια ήμερα (ΒΙΝΤΕΟ)


Διαβά-ΖΩ: Όλα είναι ίδια, αν δεν τ' αγαπάς\nΔεν είναι πουθενά τα ‘’αρμονικά χαρακτηριστικά’’, πουθενά το έντονο, ζωηρό χρώμα στο λουλούδι, πουθενά ο ψηλός του μίσχος, πουθενά δεν αναζήτησε κάτι τέτοιο ο Μικρός Πρίγκηπας. Φρόντισε και αγάπησε το λουλούδι του και δημιούργησε κάτι ξεχωριστό, κάτι όμορφο.\nΤίποτα το ιδιαίτερο δεν υπάρχει εκεί που δεν αγαπάμε, εκεί που δεν αφιερώνουμε χρόνο για να ανακαλύψουμε κάποιον άνθρωπο ή κάτι, ένα βιβλίο, για παράδειγμα, εκεί που δε θυσιάζουμε δικές μας επιθυμίες, που δεν παλεύουμε να πλάσουμε μια σχέση.\nΤο λέει και κάπου στη σύγχρονη ελληνική μουσική ξέρετε. “Όλα είναι ίδια αν δε τα’ αγαπάς’’.\nΈτσι, η επιστήμη που σπουδάζεις είναι όμορφη όχι γιατί έχει οπωσδήποτε για όλους κάτι το συναρπαστικό, αλλά γιατί εσύ την αγαπάς, της δίνεις και παίρνεις απ’ αυτή. Ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου στο τραπέζι, δεν είναι όμορφος γιατί έγινε κάποια δημοσκόπηση κι οι εννιά στους δέκα τον χαρακτήρισαν ωραίο, αλλά γιατί εσύ αφιέρωσες χρόνο και ανακάλυψες στα μάτια του κάτι ζεστό, κάτι ιδιαίτερο κάτι ξεχωριστό, και είναι όμορφος. Μέσα από τη δικιά σου τη ματιά; Ναι, μέσα από τη δικιά σου.\n(To ''κάπου στη σύγχρονη ελληνική μουσική βέβαια, δεν είναι παρά η υπέροχη Φωτοβολίδα, του Ορφέα Περίδη)\nΑναρτήθηκε από Ανθή Γιάγκα στις 12/19/2017 12:29:00 μ.μ.


ΤΟΥΝΜΠΕΡΓΚ | Liberal.gr\nΠρώτη φορά στην ιστορία του το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ φιλοξενεί εφήβους. Τα φώτα της δημοσιότητας μπορεί να πέφτουν κυρίως στη Γκρέτα Τούνμπεργκ, δεν είναι η μόνη όμως ανήλικη που βρίσκεται αυτές τις μέρες στο χιονισμένο ελβετικό θέρετρο. Γράφει η Οντίν Λιναρδάτου.\nΗ Γκρέτα και το '21\nΔεν υπάρχει κανένα θέμα που να απασχολεί τη δημόσια σφαίρα, από το πιο ελαφρύ μέχρι το πιο σημαντικό, που να μην ξεπέφτει στην ίδιας έντασης πάντα διαδικτυακή συζήτηση. Μια «συζήτηση» που δεν παράγει τίποτε άλλο πέρα από σκόνη και διχασμό. Κι αν η σκόνη μπορεί να κατακάτσει και να σκουπιστεί, ο διχασμός όχι — ο διχασμός μένει.\nΓκρέτα και Ντόναλντ\nΟι τακτικοί αναγνώστες της στήλης μπορεί να έχουν αντιληφθεί ότι έχουμε ένα ατομικό κώδικα δεοντολογίας αναφορικά με τον σχολιασμό: τοποθετούμαστε κριτικά μόνον απέναντι στους ισχυρούς, στις κυβερνήσεις, τις εξουσίες, τις ηγεσίες, τους έχοντες και κατέχοντες. Δεν τα βάζουμε ποτέ με ανήλικους, με όσους δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα ή στερούνται της ελευθερίας τους.\nΗ ανάπτυξη και τα χρήματα που κατηγορεί η Γκρέτα έχουν σαν αποτέλεσμα να πεθαίνουν όλο και λιγότερα παιδιά στον κόσμο, το προσδόκιμο ζωής να ανεβαίνει και η τεχνολογία να υπόσχεται έναν ακόμα καλύτερο κόσμο. Σε αυτόν τον κόσμο λοιπόν έρχεται να κουνήσει το δάχτυλο. Γκρέτα σου έχω νέα. Τα χρήματα και η ανάπτυξη σώζουν ζωές. Ας δούμε τι έχουν παράξει οι προηγμένες κοινωνίες. Γράφει ο Αντώνης Δαρζέντας.\nΣυνάντηση Μπ. Ομπάμα - Γκρέτα Τούνμπεργκ\nΤετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2019, 08:25\nΣτις 15 Μαρτίου διοργανώθηκαν ενθουσιώδεις μαθητικές διαδηλώσεις που είχαν ως έμπνευση τις παθιασμένες εκκλήσεις της δεκαεξάχρονης Σουηδής μαθήτριας Γκρέτα Τούνμπεργκ. Αν οι δεκαεξάχρονοι θέλουν να συμβάλλουν σοβαρά σε σημαντικούς πολιτικούς διαλόγους, θα πρέπει να το κάνουν χωρίς να καταφεύγουν στη δημαγωγία. Γράφει ο Daniil Gorbatenko.\nΕυρωκοινοβούλιο: Δραματική έκκληση για το κλίμα από την 16χρονη Γκρέτα Τούνμπεργκ\nΤρίτη 16 Απριλίου 2019, 16:35


You are here: Home Προιόντα Προϊόντα_Συναγερμοί Επιλογή Συναγερμού\nΣκοπός ενός συστήματος συναγερμού, είναι η προστασία των κτιρίων από παράνομες εισβολές και κατ' επέκταση οι κλοπές. Η σωστή κατασκευή, αλλά και ο σχεδιασμός από πλευράς της εταιρίας, που θα εγκαταστήσει και θα αναλάβει την παρακολούθηση του συστήματος, είναι οι βασικές παράμετροι αποτελεσματικότητάς του.\nΤα τελευταία χρόνια παρατηρείται και στην Ελλάδα μια αυξητική τάση στο δείκτη εγκληματικότητας. Τόσο στα μεγάλα αστικά κέντρα όσο και σε μικρότερους οικισμούς, στην επαρχία ή και στα περίχωρα των πόλεων, έχει αρχίσει να διεισδύει ανάμεσα στους κατοίκους, το αίσθημα της ανασφάλειας τόσο για τη σωματική ακεραιότητά τους όσο και για τη διαφύλαξη της υλικής περιουσίας τους. Οι διαρρήκτες συνεχώς αποθρασύνονται και δεν διστάζουν να διεισδύουν ακόμα και σε σπίτια, μέσα στα οποία βρίσκονται οι ένοικοί τους, στην προσπάθειά τους για περισσότερο και εύκολο κέρδος.\nΙδανικό στόχο αποτελούν οι οικίες, που για κάποιο χρονικό διάστημα είναι ακατοίκητες - παραδείγματος χάρη, λόγω των θερινών διακοπών - και στις οποίες, ο επίδοξος διαρρήκτης έχει όλο το χρόνο και την άνεση να υφαρπάξει τις ξένες περιουσίες, χωρίς να διακινδυνεύει κάποια απρόβλεπτη και τυχαία συνάντηση με τους ανθρώπους που κατοικούν στο σπίτι.\nΤο σύστημα συναγερμού που αναλαμβάνει την προστασία ενός σπιτιού απέναντι σε προσπάθειες διάρρηξης, δεν είναι απλή υπόθεση. Ο βαθμός αποτελεσματικότητας αυξάνεται όταν υπάρχει μια καλά σχεδιασμένη μελέτη, που θα πρέπει να συνυπολογίζει όσο το δυνατό μεγαλύτερο αριθμό ενδεχομένων και να διαθέτει ένα συνδυασμό μέτρων ασφάλειας, ούτως ώστε να υπάρχει μια δικλείδα προστασίας, στην περίπτωση που υπάρξει αστοχία ενός εκ των συστημάτων. Η ύπαρξη συστημάτων ασφαλείας, καταρχήν, λειτουργεί αποτρεπτικά. Δηλαδή, είναι σίγουρο ότι ένα εντελώς απροστάτευτο σπίτι αποτελεί μαγνήτη για ένα διαρρήκτη, σε αντίθεση με μια οικία, που διαθέτει ένα σύστημα συναγερμού και το οποίο μόνο με την ύπαρξή του θα προβληματίσει τον υποψήφιο διαρρήκτη.\nΗ επιλογή ενός συστήματος συναγερμού, αναμφισβήτητα δεν είναι μια απλή και μονοσήμαντη υπόθεση. Πριν την οποιαδήποτε αγορά, χρειάζεται να γίνει μια έρευνα αγοράς και να εξετασθούν αρκετές εναλλακτικές λύσεις. Άλλωστε, σήμερα διατίθεται και στην ελληνική αγορά πληθώρα διαφορετικών προτάσεων, που καλύπτουν όλες τις απαιτήσεις και μπορούν να δώσουν μια αξιόπιστη λύση στο θέμα της οικιακής ασφάλειας. Ξεκινώντας από τα Do it yourself συστήματα, που απευθύνονται στους εραστές της ηλεκτρονικής και προϋποθέτουν εξειδικευμένες γνώσεις και ένα σημαντικό βαθμό δεξιότητας από πλευράς του αγοραστή και φθάνοντας μέχρι τα ολοκληρωμένα συστήματα ασφαλείας, που εγκαθίστανται μόνο από ειδικευμένους αδειούχους τεχνικούς.\nΑναμφίβολα, για όποιον επιθυμεί να θωρακίσει το σπίτι με ένα αξιόπιστο σύστημα ασφαλείας, η μόνη λύση είναι να απευθυνθεί σε ειδικούς τεχνικούς με την απαραίτητη πιστοποίηση και οι οποίοι θα εγκαταστήσουν βάσει μελέτης ένα αξιόπιστο σύστημα συναγερμού. Οπότε, η όσο το δυνατόν καλύτερη γνώση των κριτηρίων επιλογής ενός συναγερμού, είναι υποχρέωση όλων των εγκαταστατών, καθώς σε αυτούς θα απευθυνθούν οι καταναλωτές. Θα πρέπει να είναι λοιπόν σε θέση να δώσουν τις κατάλληλες συμβουλές, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε περίπτωσης.\nΤεχνολογία στα συστήματα συναγερμών\nΈνα ολοκληρωμένο σύστημα συναγερμού αποτελείται από τα εξής στοιχεία: την κεντρική μονάδα ελέγχου (πίνακας συναγερμού), τους εξωτερικούς ή εσωτερικούς αισθητήρες, τις συσκευές σήμανσης ή συναγερμού και τις συσκευές επικοινωνίας για τη μετάδοση του σήματος σε ειδικά κέντρα λήψης (ΚΛΣ-Κέντρο Λήψης Σημάτων).\nΗ κεντρική μονάδα ελέγχου είναι η καρδιά όλου του συστήματος. Σε αυτήν τη συσκευή συνδέονται -ενσύρματα ή και ασύρματα- όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, όπως οι αισθητήρες, οι συσκευές συναγερμού και οι κάρτες επικοινωνίας. Αποτελεί το μέσο που λαμβάνει τα σήματα από τους αισθητήρες, κάνει καταγραφή των συμβάντων και στη συνέχεια ενεργοποιεί τις συσκευές συναγερμού και μεταδίδει τηλεφωνικά τα σήματα, ανάλογα βέβαια και με τον προγραμματισμό της από το χειριστή του συστήματος.\nΣήμερα, στην αγορά υπάρχουν πολυάριθμοι και διαφορετικοί τύποι κεντρικών μονάδων, που διαχωρίζονται βάσει των δυνατοτήτων τους. Όμως, η βασική αρχή κατασκευής τους είναι σε γενικές γραμμές η ίδια. Αποτελούνται από ένα εξωτερικό κουτί, ένα μετασχηματιστή για την ηλεκτρική τροφοδοσία του συστήματος με 6 ή 12 Volt DC, μια μπαταρία που αποτελεί την εφεδρική ηλεκτρική παροχή σε περίπτωση εσκεμμένης ή όχι διακοπής του ρεύματος και ένα πληκτρολόγιο, το οποίο μπορεί και να αντικατασταθεί με διακόπτη-κλειδαριά (keyswitch) ή και τηλεχειρισμό.\nΗ πληθώρα των συσκευών που κυκλοφορούν σήμερα στην αγορά, κάνει δύσκολη την επιλογή. Όμως, τα ελάχιστα βασικά χαρακτηριστικά μιας κεντρικής μονάδας που θα μπορεί να ανταποκριθεί στις τυπικές προδιαγραφές ενός αξιόπιστου συστήματος συναγερμού, είναι τα ακόλουθα: Καταρχήν, το τροφοδοτικό της μονάδας θα πρέπει να είναι σε θέση να αντέχει ρεύματα έντασης τουλάχιστον 2A για την ομαλή διαχείριση όλων των φορτίων του συστήματος. Η κεντρική μονάδα πρέπει να διαθέτει ενδείξεις της κατάστασης των μπαταριών, ώστε να είναι εφικτή ανά κάθε στιγμή η παρακολούθησή τους και να γίνεται η αντικατάστασή τους ή η επαναφόρτισή τους, πριν ολοκληρωθεί ο κύκλος ζωής τους.\nΜια σύγχρονη συσκευή θα πρέπει να υποστηρίζει τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικές ζώνες, ενώ άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η ύπαρξη ρυθμιζόμενης χρονοκαθυστέρησης, ώστε να υπάρχει το κατάλληλο χρονικό περιθώριο για την είσοδο ή έξοδο από το χώρο που προστατεύεται. Ένα άλλο στοιχείο που θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τη διάρκεια της υλοποίησης του συστήματος συναγερμού είναι ότι η τροφοδοσία με 230/400 Volt AC θα πρέπει να γίνεται από ανεξάρτητη γραμμή, στην οποία δεν θα συνδέονται άλλες καταναλώσεις.\nΟ πίνακας ελέγχου θα πρέπει να διαθέτει ή τουλάχιστον να είναι σε θέση να συνδεθεί με ειδικό κωδικοποιητή, που θα αναλαμβάνει την τηλεφωνική μετάδοση του σήματος συναγερμού στα ειδικά κέντρα λήψης σημάτων. Οι τυπικές προϋποθέσεις τηρούνται σίγουρα από την πλειοψηφία των ΚΛΣ.\nΟι ουσιαστικές προϋποθέσεις όμως, είναι αυτές που ικανοποιούν ή προβληματίζουν το λήπτη της υπηρεσίας. Λήπτης της υπηρεσίας είναι ο ιδιώτης, αλλά το κρισιμότερο βάρος και ευθύνη αξιολόγησης της παρεχόμενης υπηρεσίας έχει ο εγκαταστάτης συστημάτων ασφαλείας, του οποίου διακυβεύεται η φήμη και η αξιοπιστία. Τα χρησιμοποιούμενα πρωτόκολλα επικοινωνίας πρέπει να πληρούν τις προδιαγραφές σημειακής περιγραφής ζώνης συναγερμού.\nΤο πλέον αναλυτικό και γρήγορο πρωτόκολλο είναι το contact id, το οποίο πρακτικά έχει ελαχιστοποιήσει τη χρήση άλλων λιγότερο γρήγορων φορμά. Επιπλέον, το συγκεκριμένο πρωτόκολλο επικοινωνίας είναι το μόνο, το οποίο επιτρέπει τη σύνδεση με πολλαπλές αισθητήριες συσκευές και τη λήψη σημάτων όπως πλημμύρα, διαρροή αερίου, αφόπλιση υπό απειλή, δολιοφθορά, χωρίς παρέμβαση στον προγραμματισμό.\nΕίσοδοι- έξοδοι του συστήματος ασφαλείας\nΕκτός όμως από την κεντρική μονάδα ελέγχου του συστήματος, υπάρχουν και οι είσοδοι στις οποίες συνδέονται οι αισθητήρες και ανιχνευτές, καθώς και οι έξοδοι μέσω των οποίων συνδέονται οι σειρήνες και τα άλλα όργανα, που προειδοποιούν για πιθανή εισβολή στο χώρο. Οι αισθητήρες που αποτελούν τις εισόδους του συστήματος συναγερμού είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία.\nΟι σειρήνες και οι άλλες συσκευές ένδειξης (όπως προβολείς) συναγερμών συνδέονται στις εξόδους του συστήματος. Αποτελούν, ένα εξίσου σημαντικό στοιχείο των συστημάτων συναγερμού, καθώς είναι το μέσο με το οποίο επισημαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα ασφάλειας και κάποιος έχει διεισδύσει στον προστατευόμενο χώρο. Συνήθως, χρησιμοποιούνται τουλάχιστον δύο σειρήνες: η μία τοποθετείται εσωτερικά και η άλλη στον εξωτερικό χώρο.\nΗ επιλογή του σημείου που θα τοποθετηθεί η εξωτερική σειρήνα είναι ιδιαίτερης σημασίας, καθώς αποτελεί το μόνο σημείο του συστήματος που είναι εκτεθειμένο. Συνιστάται να τοποθετείται σε σημεία μεγάλου ύψους, ώστε να εξασφαλίζεται ο συνδυασμός της μέγιστης ορατότητας και του μικρότερου βαθμού προσβασιμότητας.\nΗ ορατότητα της σειρήνας από τους περαστικούς, είναι βασικό στοιχείο για την ενίσχυση της ασφάλειας του σπιτιού, καθώς λειτουργεί αποτρεπτικά σε επίδοξους διαρρήκτες. Με αυτόν τον τρόπο, αποθαρρύνονται μεν όλοι οι «ερασιτέχνες» διαρρήκτες, αλλά προστατεύεται και η πραγματική σειρήνα από όσους έχουν την τεχνογνωσία για την απενεργοποίησή της.\nΠεριμετρική ή εσωτερική προστασία;\nΈνα δίλημμα που εγείρεται, είναι εάν το σύστημα θα παρέχει περιμετρική προστασία ή θα είναι αποκλειστικά εσωτερικού τύπου. Αναμφισβήτητα, για μονοκατοικίες, η λύση που ενδείκνυται είναι η κατηγορία συστημάτων περιμετρικής προστασίας, καθώς εμποδίζουν το διαρρήκτη να διεισδύσει μέσα στο χώρο της οικίας.\nΤα συστήματα εσωτερικής προστασίας παρουσιάζουν δύο προβλήματα, που προέρχονται από την αρχή λειτουργίας τους. Καταρχήν, επιτρέπουν στο διαρρήκτη να διεισδύσει στο σπίτι, πριν ενεργοποιηθεί ο συναγερμός και προφανώς, όταν υπάρχουν ένοικοι μέσα, αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες για ενδεχόμενη συνάντηση μεταξύ αυτών και των διαρρηκτών, με απροσδιόριστες επιπτώσεις. Επιπροσθέτως, ο τρόπος κατασκευής αυτών των συστημάτων είναι πιθανό να δημιουργεί προβλήματα και στη φυσιολογική ζωή των κατοίκων του σπιτιού, καθώς με μια κίνηση ή ενέργειά τους μπορούν να τον ενεργοποιήσουν κατά λάθος.\nΤην καλύτερη δυνατή προστασία βέβαια, μπορεί να την εξασφαλίζει ένας συνδυασμός ενός συστήματος περιμετρικής προστασίας με εσωτερικούς αισθητήρες, οι οποίοι να έχουν τη δυνατότητα να διατηρούν μια αυτονομία σε σχέση με τους περιμετρικούς αισθητήρες. Από τη στιγμή που κανένα σύστημα δεν είναι εντελώς αδιαπέραστο, ο συγκεκριμένος συνδυασμός εξωτερικών και εσωτερικών αισθητήρων παρέχει μια επιπρόσθετη δικλείδα ασφαλείας, στην περίπτωση που κάποιος καταφέρει να διεισδύσει στον εσωτερικό χώρο.\nΕπιπλέον, εκτός της αυξημένης ασφάλειας, δίνει τη δυνατότητα στο σχεδιαστή του συστήματος να μειώσει την έκταση που θα καταλαμβάνει το σύστημα περιμετρικής προστασίας, εστιάζοντας μόνο σε ορισμένα «επικίνδυνα σημεία», με αποτέλεσμα και τη μείωση του συνολικού κόστους που θα απαιτούνταν για την υλοποίηση ενός συστήματος πλήρους περιμετρικής προστασίας.\nΗ διορατική μελέτη και η σωστή υλοποίησή της, είναι εκείνες που καθορίζουν τη σωστή λειτουργία ενός συστήματος ασφάλειας. Ένα ακριβό σύστημα, που δεν είναι καλά σχεδιασμένο, είναι πιθανό την κρίσιμη στιγμή να αποκαλύψει τις εγγενείς αδυναμίες του, επιτρέποντας την παραβίαση του χώρου, που υποτίθεται ότι προστατεύει. Καθοριστικό ρόλο παίζει η σωστή χαρτογράφηση του χώρου, ώστε να εντοπιστούν τα αδύνατα σημεία και να προστατευτούν κατάλληλα. Κάθε εφαρμογή έχει τις δικές της απαιτήσεις και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να ακολουθείται η διαδικασία της τυποποιημένης εγκατάστασης ενός συστήματος συναγερμού, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες του χώρου. Καθώς στην εποχή μας, η ασφάλεια αποτελεί ένα κοινωνικό αγαθό, όλοι οι εμπλεκόμενοι στο χώρο οφείλουν να δείξουν ιδιαίτερη μέριμνα, ώστε να παρέχουν υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, που να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών.


Η χειρουργική επέμβαση είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία για την τετραλογία του Fallot. Υπάρχουν δύο τύποι της χειρουργικής επέμβασης που μπορεί να εκτελείται, συμπεριλαμβανομένων ενδοκαρδιακό επισκευή ή μια προσωρινή διαδικασία που χρησιμοποιεί μια διακλάδωση. Τα περισσότερα μωρά και τα παιδιά θα έχουν την επισκευή ενδοκαρδιακή.\nΤετραλογία Fallot της θεραπείας για τα περισσότερα μωρά περιλαμβάνει έναν τύπο εγχείρηση ανοικτής καρδιάς που ονομάζεται ενδοκαρδιακή επισκευή. Αυτή η χειρουργική επέμβαση τυπικά εκτελείται κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ο χειρουργός τοποθετεί ένα patch για το έλλειμμα μεσοκοιλιακού διαφράγματος για να κλείσει την τρύπα ανάμεσα στις κοιλίες. Αυτός ή αυτή επισκευές επίσης τη στένωση πνευμονικής βαλβίδας και διευρύνει τις πνευμονικές αρτηρίες για να αυξήσει τη ροή του αίματος προς τους πνεύμονες. Μετά την επισκευή ενδοκαρδιακή, το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα αυξάνεται και τα συμπτώματα του μωρού σας, θα μειώσει.\nΠροσωρινή χειρουργική επέμβαση\nΜερικές φορές τα μωρά πρέπει να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση προσωρινή προτού ενδοκαρδιακή επισκευή. Εάν το μωρό σας γεννήθηκε πρόωρα ή έχει πνευμονικές αρτηρίες που είναι υπανάπτυκτες (υποπλαστικές), οι γιατροί θα δημιουργήσει μια παράκαμψη (παραδιακλάδωση) μεταξύ της αορτής και της πνευμονικής αρτηρίας. Αυτό παράκαμψης αυξάνει τη ροή του αίματος στους πνεύμονες. Όταν το μωρό σας είναι έτοιμο για επισκευή ενδοκαρδιακή, η διακλάδωση απομακρύνεται.\nΕνώ τα περισσότερα μωρά κάνουν καλά μετά την επισκευή ενδοκαρδιακή, επιπλοκές είναι δυνατές. Πιθανές επιπλοκές είναι η χρόνια πνευμονική παλινδρόμηση, στην οποία διαρροές αίματος μέσω της πνευμονικής βαλβίδας, και μια καρδιακή αρρυθμία (αρρυθμία). Μερικές φορές η ροή του αίματος προς τους πνεύμονες εξακολουθεί να περιορίζεται μετά από επισκευή ενδοκαρδιακή. Τα βρέφη και τα παιδιά με αυτές τις επιπλοκές μπορούν να απαιτήσουν μια άλλη χειρουργική επέμβαση, και σε ορισμένες περιπτώσεις, πνευμονικές βαλβίδες τους μπορεί να αντικατασταθεί από τεχνητές βαλβίδες.\nΑντικατάσταση πνευμονικής βαλβίδας δεν είναι μερικές φορές απαραίτητη μέχρι δεκαετίες μετά την αρχική επέμβαση. Επιπλέον, όπως με οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση, υπάρχει ο κίνδυνος της μόλυνσης, απροσδόκητη αιμορραγία ή θρόμβων στο αίμα. Οι αρρυθμίες είναι συνήθως αντιμετωπίζεται με φαρμακευτική αγωγή, αλλά μερικοί άνθρωποι μπορεί να χρειάζονται ένα βηματοδότη ή εμφυτεύσιμο απινιδωτή αργότερα στη ζωή. Οι επιπλοκές μπορεί να συνεχιστεί καθ 'όλη την παιδική ηλικία, εφηβεία και την ενήλικη ζωή. Το παιδί σας θα χρειαστεί μακροχρόνια ιατρική παρακολούθηση για την παρακολούθηση και αντιμετώπιση τυχόν επιπλοκών.\nΜετά την επέμβαση το μωρό σας θα απαιτήσει συνεχή φροντίδα. Ο γιατρός σας θα προγραμματίσει εξετάσεις ρουτίνας με το παιδί σας για να βεβαιωθείτε ότι η διαδικασία ήταν επιτυχής και να παρακολουθεί για τυχόν νέα προβλήματα.\nΟ γιατρός σας μπορεί επίσης να συστήσει ότι το παιδί σας να περιορίσει τη σωματική δραστηριότητα. Ωστόσο, εάν η χειρουργική επέμβαση ήταν απόλυτα επιτυχημένη και δεν υπάρχει πνευμονική βαλβίδα διαρροής ή απόφραξη, το παιδί σας μπορεί να μην έχει κανένα περιορισμό δραστηριότητας.\nΜερικές φορές, γιατροί συνιστούν ότι το παιδί σας να λάβει αντιβιοτικά κατά τη διάρκεια οδοντιατρικών διαδικασιών για την πρόληψη λοιμώξεων που μπορεί να προκαλέσουν ενδοκαρδίτιδα, μια φλεγμονή του βλεννογόνου της καρδιάς. Αν και, σε περιπτώσεις όπου η καρδιά επισκευαστεί πλήρως, το παιδί σας μπορεί να μην χρειάζεται προληπτικά αντιβιοτικά. Προληπτική αντιβιοτικά είναι, ωστόσο, Συνιστάται ειδικά για εκείνους που έχουν ή τεχνητές βαλβίδες που είχα επισκευή με υλικό προσθετική. Ρωτήστε τον καρδιολόγο σας ό, τι είναι σωστό για το παιδί σας.


Για νέο ransomware προειδοποιεί η ESET\n10/06/2016 9:04 μμ.\nΤο κακόβουλο λογισμικό μπορεί να κρυπτογραφήσει δεδομένα σε τοπικές, αφαιρούμενες και δικτυακές μονάδες αποθήκευσης.\nΗ γνωστή εταιρεία λύσεων ασφαλείας ESET, αναφέρει ότι παρατηρείται έξαρση των κρουσμάτων μόλυνσης με ένα νέο και εξαιρετικά επικίνδυνο ransomware, το οποίο εμφανίστηκε αρχικά πριν από μερικούς μήνες.\nΠρόκειται για το “Crysis”, του οποίου κάποιες πρώιμες εκδοχές είχαν βρεθεί ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο. Σύμφωνα με την ESET, οι αρχικές εκδόσεις του κακόβουλου λογισμικού δεν ήταν ιδιαίτερα εξελιγμένες, με αποτέλεσμα η μέθοδος κρυπτογράφησης που αξιοποιούσαν, να «σπάσει» από τους ειδικούς της εταιρείας.\nΌμως οι νεότερες εκδόσεις του Crysis βασίζονται σε βελτιωμένη κρυπτογράφηση, που είναι δύσκολο να αναλυθεί. Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο malware ιδιαίτερα επικίνδυνο, είναι ο τρόπος λειτουργίας του. Αντίθετα από άλλες παρόμοιες απειλές, το Crysis δεν αναζητά συγκεκριμένους τύπους αρχείων, αλλά κρυπτογραφεί αδιάκριτα κάθε αρχείο στο οποίο έχει πρόσβαση, σε τοπικές, αφαιρούμενες αλλά και δικτυακές μονάδες αποθήκευσης.\nΑφού ολοκληρώσει τη διαδικασία κρυπτογράφησης, το malware επικοινωνεί με τον server ελέγχου, στον οποίο στέλνει πληροφορίες για την ταυτότητα του μολυσμένου συστήματος, αλλά και τον αριθμό των αρχείων που κατάφερε να κρυπτογραφήσει. Επιπλέον, δημιουργεί στην επιφάνεια εργασίας ένα αρχείο κειμένου, στο οποίο περιέχονται οδηγίες προς τον άτυχο χρήστη, για το πως μπορεί να ανακτήσει τα αρχεία του, φυσικά με το αζημίωτο.\nΤα λύτρα που ζητούν οι κυβερνοεγκληματίες από τα θύματα του Crysis, κυμαίνονται μεταξύ €400 και €900, υποστηρίζει η ESET.\nΗ εταιρεία εκτιμά ότι οι παραλλαγές του Crysis σύντομα θα πάρουν τη θέση του ransomware TeslaCrypt, που πρόσφατα είχε απασχολήσει αρκετούς χρήστες του διαδικτύου, αλλά τώρα είναι ανενεργό.


Jeep Magneto : Το πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό Jeep (& video) | Topspeed\nJeep Magneto : Το πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό Jeep (& video)\nTopSpeed.Gr Newsroom Δευτέρα, Απριλίου 05, 2021\nΗ πρόσφατη αποκάλυψη του αμιγώς ηλεκτρικού πρωτοτύπου Jeep Magneto εντυπωσίασε, αλλά και δημιούργησε σειρά ερωτηματικών για τις επιλογές των μηχανικών της θρυλικής Αμερικανικής μάρκας. Ο εξηλεκτρισμός της αυτοκίνησης αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός, όμως η Jeep –όπως έχει ήδη αποδείξει με τα καινοτόμα Plug-in Hybrid Renegade 4xe και Compass 4xe- ακολουθεί το δικό της δρόμο, αξιοποιώντας όλα τα πλεονεκτήματα των ηλεκτρικών κινητήρων, χωρίς όμως να χάνει στο ελάχιστο τον αυθεντικό της χαρακτήρα.\nΑυτό που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη είναι η επιλογή ο κινητήρας να συνδυαστεί με ένα μηχανικό κιβώτιο 6 σχέσεων, κάτι που είναι εξαιρετικά ασύνηθες στον κόσμο των ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Ο λόγος είναι ότι οι μηχανικοί της Jeep αποφάσισαν να συνδυάσουν τις καλύτερες δυνατές επιλογές για τους λάτρεις της εκτός δρόμου οδήγησης. Έτσι από την μία πλευρά υπάρχει ένας ηλεκτροκινητήρας με άφθονη ροπής και άμεση απόκριση ανεξάρτητα από την ταχύτητα του οχήματος και από την άλλη η επιλογή ο οδηγός να επιλέγει τη σχέση που ταιριάζει καλύτερα στις συνθήκες που οδηγεί. Επίσης, σε αντίθεση με την περίπτωση ενός κινητήρα εσωτερικής καύσης, ο οδηγός ανεξάρτητα από την επιλογή σχέσης δεν έχει φόβο να «σβήσει» ο κινητήρας σε περίπτωση λάθος επιλογής ταχύτητας ή λάθος χρήσης του συμπλέκτη. Με αυτό τον τρόπο το Magneto προσφέρει τις δυνατότητες επιλογών ενός μηχανικού κιβωτίου, με την ευκολία χρήσης και την άνεση που προσφέρει ένα αυτόματο.\nΓια την τροφοδοσία με ρεύμα του κινητήρα τοποθετήθηκαν 4 συστοιχίες μπαταριών λιθίου συνολικής χωρητικότητας 70 kWh. Το κύκλωμα λειτουργεί στα 800V τάσης, δηλαδή στην διπλάσια τάση σε σχέση με το Plug-in Hybrid Jeep Wrangler 4xe. Η επιλογή των θέσεων τοποθέτησης των μπαταριών επέτρεψε την ιδανική κατανομή βάρους μεταξύ των εμπρός και πίσω αξόνων και παράλληλα τον επαναπροσδιορισμό του κέντρου βάρους σε σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με τη συμβατικά έκδοση. Η πρώτη συστοιχία κατέλαβε το χώρο του ρεζερβουάρ καυσίμου, η δεύτερη τοποθετήθηκε μπροστά από την πρώτη, η τρίτη εμπρός στο χώρο του κινητήρα και η τέταρτη στο πίσω μέρος του οχήματος, εκεί που κανονικά κανείς θα έβρισκε το τελικό τμήμα της εξάτμισης. Το Magneto διαθέτει και δύο μπαταρίες 12V, με την πρώτη να τροφοδοτεί συστήματα όπως το ραδιόφωνο και τα φώτα, ενώ η δεύτερη λειτουργεί σαν εφεδρική μονάδα, αλλά και για την τροφοδοσία του «εργάτη», ένα ηλεκτρικό στοιχείο στο οποίο βασίζονται και τα βενζινοκίνητα Wrangler. Τέλος το σύστημα κλιματισμού ισχύος 10 kW, εξασφαλίζει ότι οι επιβάτες θα είναι άνετοι σε όλες τις συνθήκες παρά την αίσθηση ελευθερίας που προσφέρει το ανοικτό αμάξωμα.\nΌπως θα περίμενε κανείς σε ένα Jeep Wrangler, τα μηχανικά μέρη του Magneto είναι προστατευμένα και πλήρως αδιάβροχα, με το εντυπωσιακό πρωτότυπο να μπορεί με άνεση να περάσει από υδάτινα κολλήματα βάθους 76εκ. Τα προστατευτικά στο πάτωμα σε συνδυασμό με το κιτ αύξησης της απόστασης από το έδαφος κατά 5εκ. δεν αφήνουν αμφιβολίες για τις ικανότητες αυτού του διαφορετικού, φιλικού προς το περιβάλλον, εντελώς αθόρυβου, αλλά 100% αυθεντικού Jeep.\nΤο Magneto αποτελεί την 4η εξηλεκτρισμένη πρόταση της Jeep. Διαθέσιμα ήδη και στην Ελληνική αγορά είναι τα Plug-in Hybrid Renegade 4xe και Compass 4xe, ενώ μέχρι το τέλος της άνοιξης αναμένετε και η άφιξη του επίσης Plug-in Hybrid Jeep Wrangler 4xe.\nΣτον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε την παρουσίαση του ανατρεπτικού Jeep Magneto, από τον Επικεφαλής Σχεδιασμού της Jeep για την Β. Αμερική, Mark Allen:


Θέμα: Ψάχνω Συμπαίκτη/τρια\n18-09-19, 13:23 #1\nΨάχνω συμπαίκτη/τρια για το Club Bουλιαγμένης να παίζουμε 2 με 3 φορές τη βδομάδα.\nΕπίπεδο καλό σχετικά,έπαιζα πολύ παλιά αλλά ξανάρχισα από πέρσι πάλι.Θέλω να το χαιρόμαστε βασικά και παράλληλα να προπονούμαστε σε ένα καλό επίπεδο και να ανεβαίνουμε σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου.\nΗλικία 47 και όποιος ενδιαφέρεται ας μου στείλει text.\nΣε περίπτωση που κάποιος δυσκολεύεται για Βουλιαγμένη,γενικά στα νότια προάστια.Απλά το συγκεκριμένο είναι ότι καλύτερο σε περιβάλλον,τιμές,ποιότητα,γήπεδα και συμφέρει αργότερα οικονομικά να γίνεις μέλος.\nΠεριμένω απάντηση γιατί ο χρόνος τρέχει και πρέπει να ξεκινήσουμε.\nΤελευταία επεξεργασία από το χρήστη Vlasios : 19-09-19 στις 15:56\n30-09-19, 10:56 #2\nΠαιδιά κανένας δεν ενδιαφέρεται;\n25-01-20, 20:52 #3\nΦΙΛΕ ΜΟΥ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΑΙ ΝΑ ΒΡΩ ΣΥΜΠΑΙΧΤΗ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕΝΩ Ν ΠΡΟΑΣΤΕΙΑ ΤΟ ΤΗΛ ΜΟΥ 6933388816 ΔΗΜΗΤΡΗΣ


Στα κολάζ του Γιάννη Καρούμπαλου, οι κοινωνικές εξελίξεις βρίσκουν τον δικό τους τρόπο να εκφραστούν - POPAGANDA\nΣε ένα από τα αμέτρητα scrolls μου στο Instagram, τα μάτια μου διασταυρώθηκαν με τις δημιουργίες του Γιάννη Καρούμπαλου. Με βάση του την Πάτρα, αγαπά να παρατηρεί όσα συμβαίνουν γύρω του, μετατρέποντάς τα σε ψηφιακά κολάζ. Εάν κάνεις μια επίσκεψη στον λογαριασμό του, σπάνια θα δεις εικόνες που να μην συνοδεύονται από κάποια φράση. Σε αυτόν ακριβώς τον συνδυασμό βασίζει ο Γιάννης τη δουλειά του, εναρμονίζοντας τον λόγο με την εικόνα, για να δημιουργήσει digital collages.\nΠέρα όμως από τις λέξεις, στα κολάζ του Γιάννη θα εντοπίσεις γνώριμες φυσιογνωμίες και αναπαραστάσεις γεγονότων – από τον Ζακ Κωστόπουλο και τον Παύλο Φύσσα, μέχρι τις γυναικοκτονίες και την αστυνομοκρατία. Μιλώντας στην Popaganda για όσα τον εμπνέουν, εξηγεί πώς το ψηφιακό κολάζ μπορεί να γίνει μια διαφορετική «φωνή» ανάμεσα σε άλλες.\nΠότε ήρθε στη ζωή σου η στιγμή εκείνη που είπες «εγώ θα ασχοληθώ με το digital collage». Είχε προηγηθεί κάτι άλλο καλλιτεχνικά; Νομίζω πως ήρθε λίγο τυχαία. Όταν ξεκίνησε η πρώτη καραντίνα την άνοιξη του 2020, δεν είχα φανταστεί τι θα μπορούσε να συμβεί τους επόμενους μήνες και μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει η ενασχόλησή μου με το digital collage. Για κάποιο λόγο – δεν μπορώ τώρα να θυμηθώ – χρειάστηκε να εγκαταστήσω το Photoshop στον υπολογιστή μου εκείνη την περίοδο. Σιγά σιγά προσπάθησα να επεξεργαστώ φωτογραφίες που είχα τραβήξει, ωστόσο δεν ενθουσιάστηκα. Έπειτα, ξεκίνησε ένας πειραματισμός με εικόνες που κατά καιρούς είχα αποθηκεύσει. Άρχισα να φτιάχνω κάθε μέρα και από κάτι, να το ψάχνω περισσότερο, να παίρνω έμπνευση. Επαγγελματικά δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με την τέχνη. Ό,τι είχα δοκιμάσει ήταν σε ερασιτεχνικό επίπεδο και μάλιστα σε εντελώς διαφορετικό κομμάτι από το collage – στο θέατρο. Η αγάπη, όμως, για κάθε τι καλλιτεχνικό υπήρχε από πάντα και η έκφραση είναι κάτι που με απασχολεί αρκετά.\nΓια κάποιον που κυριολεκτικά δεν έχει ιδέα, τι ακριβώς είναι το digital collage; Το digital collage, με πολύ απλά λόγια, είναι το κόψιμο και πάντρεμα εικόνων μεταξύ τους, όπως το έχουμε στο μυαλό μας, μεταφερόμενο, όμως, στον υπολογιστή και σε ψηφιακά προγράμματα. Όπως συμβαίνει και με το αναλογικό collage όπου θα συγκεντρώσεις το υλικό σου και θα πάρεις το ψαλίδι και την κόλλα, έτσι και το ψηφιακό collage θα χρησιμοποιήσεις τα κατάλληλα εργαλεία για να φτιάξεις την εικόνα και την ιστορία που θέλεις.\nΈνα από τα πρώτα πράγματα που μου τράβηξαν την προσοχή στη δουλειά σου, είναι ότι σχεδόν κάθε κολάζ συνοδεύεται από κάποια φράση. Η αλήθεια είναι ότι ναι, χρησιμοποιώ τη γλώσσα αρκετά στα collage. Από την αρχή ήθελα να βρω έναν τρόπο να ενσωματωθεί και ο λόγος μέσα σε όλο αυτό. Νομίζω δίνει μια διαφορετική διάσταση στην εικόνα η ύπαρξη κάποιας φράσης. Προσπαθώ η εικόνα και ο λόγος να συνδέονται με τέτοιο τρόπο ώστε μην μπορεί να ολοκληρωθεί το σχέδιο διαφορετικά. Ο λόγος είναι μέρος του σχεδίου, είτε είναι η πηγή έμπνευσης είτε έρχεται αργότερα. Δεν θέλω να είναι απαραίτητα κάποια φράση που να επεξηγεί την εικόνα αλλά να υπάρχει γιατί μόνο έτσι θα είναι ολοκληρωμένο το σχέδιο. Σε αυτή τη διαδικασία που ονομάζεται digital collage, μπορείς να χρησιμοποιήσεις πραγματικά όποια μέσα θέλεις. Και η γλώσσα είναι ένα υπέροχο μέσο που μεταμορφώνει κάθε σχέδιο.\nΟι δημιουργίες σου, έχουν φιλοξενήσει ανθρώπους και κοινωνικά ζητήματα – από τον Ζακ Κωστόπουλο, τον Παύλο Φύσσα και τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, μέχρι τις γυναικοκτονίες και τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής. Τι σε εμπνέει σε αυτή τη δημιουργική διαδικασία; Στην αρχή, δεν είχα καθόλου στο μυαλό μου τι θέλω να επικοινωνήσω μέσα από τα collage (αλλά και από τη σελίδα μου στο Instagram φυσικά, που είναι και το βασικό μέσο προβολής αυτής της δουλειά). Ξεκίνησα να εμπνέομαι από τους ανθρώπους μου, το περιβάλλον μου. Μία από τις πρώτες σειρές collage που έφτιαξα είχε τίτλο “They”. Προσπάθησα να μιλήσω για δικά μου πρόσωπα, να βρω τα χρώματά τους, τις λέξεις τους και όλα αυτά να τα ενσωματώσω σε φωτογραφίες τους. Ήταν σα να τους γνωρίζω από την αρχή. Επειδή ξεκίνησα με μηδενικές γνώσεις πάνω σε τεχνικά θέματα, μου πήρε αρκετό χρόνο να βρω τα μέσα που θα με βοηθήσουν να φτιάξω όσα είχα στο μυαλό μου.\nΠλέον η έμπνευση έχει μεταφερθεί στα πάντα – στα κείμενα, στους ανθρώπους, στα γεγονότα. Το να βγω και να μιλήσω μέσα από τα σχέδιά μου για κοινωνικά ζητήματα, για την παθογένεια της χώρας, για όλα αυτά που με εξοργίζουν και με προβληματίζουν, ήταν κάτι που ήθελα πολύ. Ήταν κατά μία έννοια μονόδρομος, από την άποψη ότι τα γεγονότα τρέχουν και είναι αδύνατο να μην αντιδράσεις με κάποιον τρόπο. Με κάποιον τρόπο μπορείς να αφήσεις το αποτύπωμά σου. Να φτιάξεις ένα μήνυμα που μπορεί κάποιος να το δει και να ταυτιστεί. Για ‘μένα είναι μια διαφορετική φωνή ανάμεσα σε άλλες, που μπορεί να ακουστεί εξίσου δυνατά και να μιλήσει για ό,τι συμβαίνει.\nΦαίνεται πως και η μουσική σε εμπνέει πολύ. Χαρακτηριστικά, ένα από τα κολάζ σου είναι βασισμένο στο κομμάτι “Τζιτζίκι” του Κ. Βήτα. Χωρίς τη μουσική και τους στίχους πολλά από τα σχέδια που έχω φτιάξει δεν θα υπήρχαν. Τη μουσική την θεωρώ και αυτή μέρος των σχεδίων. Πολύ συχνά φτιάχνω κάτι με αφορμή ένα κομμάτι ή κάποιους στίχους. Στο “Τζιτζίκι” συγκεκριμένα, με ενέπνευσε η ηρεμία μιας καλοκαιρινής μέρας που αισθάνθηκα ακούγοντάς το. Να είμαι στην παραλία, να κάνει ζέστη και να υπάρχει μουσική. Ταυτόχρονα, ο στίχος που χρησιμοποίησα για το κολάζ, «Οι σκέψεις πως περνούν σαν άσπροι τοίχοι ασβεστωμένοι» έχει μέσα του κάτι φοβερά νοσταλγικό που ταιριάζει στο καλοκαίρι. Κάπως έτσι, δημιούργησα και αυτό το σχέδιο στο οποίο αποτυπώνεται η φιγούρα μου να περπατάει πάνω σε ένα αιωρούμενο κυκλαδίτικο σπίτι. Είναι φοβερό το πώς ακούγοντας κάτι, το μυαλό σου δημιουργεί αυτόματα εικόνες.\nΠοιοι δημιουργοί σε έχουν επηρεάσει στη διαμόρφωση της ταυτότητάς σου; Καλλιτεχνικά σίγουρα έχω επηρεαστεί από δημιουργούς που είναι πιο μινιμαλιστές. Μου αρέσει πάρα πολύ να χρησιμοποιώ τον χώρο χωρίς να πρέπει απαραίτητα να τον γεμίσω με μια εικόνα. Μου αρέσει πολύ η απλότητα και η καθαρότητα. Κατά καιρούς με έχουν επηρεάσει αρκετά ζωγράφοι όπως ο Magritte ή ο Hopper. Αυτήν τη μοναχικότητα που έχουν οι πίνακές τους, έχω προσπαθήσει να την απεικονίσω. Έχω επίσης διαμορφωθεί από τα κείμενα και τη μουσική που χρησιμοποιώ. Δεν μπορώ να μην αναφέρω τον Παύλο Παυλίδη, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, την Μαρία Παπαγεωργίου και πολλούς καλλιτέχνες που με τους στίχους και τη μουσική τους μου έδωσαν κάτι, το οποίο εγώ προσπάθησα να το κάνω εικόνα.\nΠοιο είναι το πιο όμορφο σχόλιο που έχεις δεχτεί έως τώρα από κάποιον fan της δουλειάς σου; Δύσκολο αυτό να το ξεχωρίσω… Σίγουρα μία στιγμή που κρατάω είναι από τον Μάρτιο του 2021, όταν και είχα την ιδέα να φτιαχτεί μία συλλογή με collage από διάφορα profiles στο instagram που ασχολούνται είτε με το digital είτε με το αναλογικό. Αυτό που κάναμε ήταν να δημιουργήσουμε τις προσωπογραφίες μας και να αποτυπώσουμε πώς βλέπουμε τον εαυτό μας. Ο τίτλος του project ήταν «Ο άλλος εαυτός», με κοινές οδηγίες και κοινό πλαίσιο για όλ@ μας. Ήταν απίστευτα τα σχόλια που έλαβα από όσ@ συμμετείχαν και το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο απ’ ό,τι θα περίμενα ποτέ. Είναι εντυπωσιακή η συλλογικότητα που υπάρχει και το πόσο εύκολα θα υπάρξει συντονισμός σε κάτι δημιουργικό. Επειδή ξεκίνησα σε όλο αυτό χωρίς να περιμένω κάτι, μου δίνει τεράστια χαρά να βλέπω ότι υπάρχει κόσμος που με παρακολουθεί και μου δίνει αγάπη.\nΑν και στα κολάζ σου αποτυπώνονται αρκετά δυσάρεστα γεγονότα, όλα τους έχουν παράλληλα μια ρομαντική διάσταση. Ποιος ο ρόλος του ρομαντισμού στη ζωή σου; Προσπαθώ μέσα από τα collage να δημιουργώ κάτι πιο ονειρικό. Κάτι που μας είναι οικείο και γνωστό αλλά μπορεί και να μην είναι πραγματικό. Τη ρομαντική διάσταση στα σχέδιά μου, δεν την επιδιώκω απαραίτητα, αλλά με κάποιον τρόπο όταν όλα τα κομμάτια βρίσκουν τη θέση τους, αναδύεται αυτή η αίσθηση. Με γοητεύει αυτό. Ακόμη και όταν θα καταπιαστώ με ένα σκληρό και φοβερά δυσάρεστο γεγονός, όπως είναι η δολοφονία του Ζακ, του Αλέξη, οι γυναικοκτονίες, η αστυνομική βία, τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής κ.λπ., στόχος μου είναι να αφήσω μια αίσθηση πως κάτι θετικό έχουμε να περιμένουμε μετά από όλα αυτά, πως ο κόσμος σιγά σιγά ξυπνάει.\nΓια ‘μένα λοιπόν ρομαντικό δεν είναι μόνο κάτι το ονειρικό ή το ανάλαφρο. Ρομαντικός είσαι και όταν οραματίζεσαι, όταν προσπαθείς να αφήσεις ένα στίγμα, όταν μιλάς και γύρω σου οι υπόλοιποι σιωπούν. Πάντα θα βρίσκεις κάτι να επικοινωνήσεις μέσα από την τέχνη. Στην τελική και μόνο που μπορούμε να ανταλλάσσουμε εμπειρίες και απόψεις μέσα από την δημιουργία, είναι ένα βήμα για να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε αυτά που μας θυμώνουν και μας δυσαρεστούν. (Πολύ ρομαντικό το τελευταίο).\nΖεις από την ασχολία σου με το digital collage; Υπάρχει κάτι άλλο που κάνεις επαγγελματικά; Δεν μπορώ να πω ότι συντηρούμαι από τα collage. Σε καμία περίπτωση. Επαγγελματικά ανήκω αλλού. Είμαι τελειόφοιτος Παιδαγωγικού Τμήματος. Είναι κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ και θέλω να το ακολουθήσω. Τα collage ήρθαν σαν χόμπι μέσα στην καραντίνα. Σιγά σιγά η απήχηση ήταν πολύ μεγάλη και προέκυψαν δουλειές χωρίς να το επιδιώξω ακριβώς. Εγώ απλά κοινοποιούσα τη δουλειά μου στο instagram και φρόντιζα όσο μπορούσα να είμαι συνεπής σε αυτήν. Τους τελευταίους έξι μήνες έχει πάει πολύ καλά και το πιο επαγγελματικό κομμάτι. Έκανα κάποιες δουλειές που με ενθουσίασαν τρομερά και είχαν και κάποιο κέρδος, πέρα από το δημιουργικό κομμάτι. Νομίζω όμως ότι η δημιουργία παραμένει πρώτη – ή τουλάχιστον θέλω να μένει πρώτη.\nΤι ετοιμάζεις αυτή την περίοδο; Αυτήν την περίοδο έχω στο μυαλό μου ένα καινούριο project το οποίο θα συνδυάζει πιο καθαρά την εικόνα και τον λόγο και ελπίζω να μπορέσω να το υλοποιήσω. Θέλω πολύ να ασχοληθώ πιο συστηματικά και με τις εκτυπώσεις των collage ώστε να είναι διαθέσιμα και προσβάσιμα για όποι@ θέλει να αποκτήσει κάποιο. Μέχρι στιγμής αυτό γίνεται μόνο ψηφιακά. Κάποια στιγμή θα ήθελα πολύ να τα εκθέσω επίσης. Είχαμε φτάσει κοντά σε αυτό, αλλά μας «πρόλαβε» η περσινή καραντίνα.\nΚαι ποιο από τα έργα σου θα διάλεγες ως logo για την Popaganda; Σαν logo για την Popaganda θα διάλεγα το “Τι περιμένουμε”. Όταν το έφτιαξα σχεδόν πριν έναν χρόνο η αποστασιοποίηση και ο φόβος μας είχαν απομακρύνει. Το συνόδευσα με ένα απόσπασμα από συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου: «Να μπορούμε ν’ ανταμώσουμε ξανά σαν άνθρωποι, να κουβεντιάσουμε και να δούμε τι αξίζει στη ζωή. Τι περιμένουμε;». Νομίζω ταιριάζει πολύ στην προσπάθειά σας. Δεν έχουμε να περιμένουμε κάτι. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από κάπου, ο καθένας με τον τρόπο του.\nΜπορείς να δεις και να αγοράσεις τα κολάζ του Γιάννη, εδώ