این اندیکاتور تاریخچه معاملات را روی مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار نمودار نشان می دهد. از آنجایی که تمام این فعالیت به صورت الکترونیکی و به واسطه اینترنت صورت می پذیرد، تنها ابزار کار این فعالیت عبارت است از : کامپیوتر، اینترنت و نرم افزار مربوطه لذا مشغول شدن به این فعالیت احتیاج به مکان خاصی ندارد و به واسطه الکترونیکی بودن تمامی کارها می‌توان ضمن دسترسی سریع به اطلاعات ادغام خرید و فروش های الکترونیکی به صورت لحظه‌ای از وضعیت حساب، کسب اطلاع کرد.\nتاریخ تجارت و مانده حساب ( از حساب کارگزار شبیه سازی شده خود) در این بازیابی. انجام تست های شنوائی سنجی همه روزه به جز ایام تعطیل در بیمارستان کسری توسط مجرب ترین کارشناسان و مدرن ترین تجهیزات. استراتژی گزینه باینری یوتیوب. آموزش حذف frp سامسونگ g935f اندروید 7. ویرایشگر JCE را شاید با آن کار کرده باشید این ویرایشگر بسیار کامل و حرفه ای بوده و مناسب برای افرادی است که مدام با ویرایشگر سر کار دارند. سایت های خبری یا آموزشی یا حتی سایت های فروشگاهی مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار می توانند از این ویرایشگر استفاده بهینه را ببرند چرا که ۹۹ درصد نیازهای یک نویسنده را بر طرف می کند\nبا سلام و خسته نباشید میخواستم بدونم آژانس مسافرتی معراج گشت آسمان جزو آژانسهای مسافرتی مورد تایید سازمان گردشگری و میراث فرهنگی است؟ یا خیر ممنون واژههای کلیدی: شاخص آپوپتوزی، موش صحرایی باردار، سیلیمارین، کادمیوم، تمرین شنا 5)طراحی مدارها در سیستم های PLC بسیار راحت صورت می گیرد و در صورت نیاز به تغییرات،به آسانی و مدت زمان کم می توان بدون انجام تغییرات مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار در کل مدار، برنامه را عوض کرد.\n۲ و چنین گذشت که شِز نابودی پدرانش را به یاد داشت، و او یک پادشاهیِ پرهیزکارانه ای برپا کرد؛ زیرا او به یاد داشت چه کاری سَروَر در آوردن یارِد و برادرش از آنسوی دریا انجام داده بود؛ و او در راه های سَروَر گام برداشت؛ و او پسران و دخترانی آورد. هیچ مخفی نیست که در اکثر موارد مورد علاقه شما شناخته شده است، اما برای حفظ امنیت، می توانید یک شرط دوگانه را با یک قرعه کشی انتخاب کنید. در واقع پتروشیمی‌ها مداوما تلاش می‌کنند به جای بهبود عملکردها و استفاده از روش های به روز مدیریتی و سرمایه‌گذاری در زنجیره ارزش، تنها با استفاده از رانت قیمت ارزان خوراک سودآوری بالایی برای خود ثبت کنند.\nکارگزاران فارکس ما را مقایسه کنید. در بازار فارکس شما میتوانید هم از طریق کاهش قیمت ارز و هم از طریق افزایش آن درآمد کسب کنید.\nبرای معامله گران که استفاده می شود برای معامله ارزهای خارجی (فارکس)، باز کردن معاملات گزینه های باینری برای مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار ارزهای ایده آل خواهد بود. معاملات گزینه های باینری تنها در اواسط نرخ نقل ذکر شده در بالا. برای چاشنی آنلاین معامله گر فارکس، این بدان معنی است که هیچ پخش معامله در بازار فارکس در پلت فرم دودویی بروکر وجود ندارد. عدم وجود یک رگولاتور معتبر که به شرکت اطمینان بیشتری می دهد\nخدمات بیشتر از کارگزاران گزینه های باینری - مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار\nامنیت در شبکه: امنیت در شبکه های اطلاعاتی از جمله مهم ترین حوزه های امنیتی در سیستم های اطلاعاتی می باشد. در حقیقت وقتی چند کامپیوتر به هم متصل گردیدند و یک شبکه کامپیوتری تشکیل شد، بلافاصله انواع چالش ها و مسائل امنیتی و حفاظتی خودنمایی می کند که البته این چالش ها در نسبت مستقیمی نیز با اندازه، ساختار و پیچیدگی شبکه و کاربران آن قرار دارند. استفاده از توکن های هوشمند در کنار PKI امنیت قابل قبولی را در شبکه های اطلاعاتی فراهم می نماید. بتوانید همانند افرادی که حساب های واقعی دارند، به معاملات خود بپردازید\nرئیس کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی گفت: امیدواریم سهام عدالت را در دولت دوازدهم، جمع بندی کرده و در مورد آن تصمیم مدیریت سرمايه گذاری دربورس اوراق بهادار گیری کنیم؛ البته بر اساس آمار واگذاری ها با توجه به وضعیت بازار سرمایه، باید به این امر اشاره کرد که مالکیت به بخش غیردولتی داده شده، ولی مدیریت صد در صد در اختیار دولت قرار دارد. وی تصریح کرد: اقتصاد ایران اکنون در وزارت کار خلاصه شده است، به این معنا که اکنون این وزارتخانه خود به یک دولت تبدیل شده است و این وزارتخانه از طریق صندوق های بیمه ای و زیرمجموعه های خود، بر اقتصاد کشور حاکم شده است. اما چالش ما مدیریت دولت در اقتصاد است. این در حالی است که اکنون دولت شرکتها را اداره می کند، ولی پاسخگو هم نیست. پورابراهیمی با ابراز گلایه از وضعیت نابسامان بازار بدهی گفت: اکنون نظارتی بر این بازار وجود ندارد، ضمن اینکه این بازار بدتر از بازار غیرمتشکل پولی شده است و زنگ خطر آن به صدا درآمده است. فارکس (Forex) اصطلاحی است لاتین بر گرفته از دو کلمه Foreign Exchange که به معنی تبادل ارزهای خارجی می باشد.


جنبش کارگری مصر در انقلاب 2011 | بنیاد پژوهشی آموزشی کارگران\nتوسط سردبیر\tدر 7 ژانویه 2013 , 21:44\nبرچسب‌ها: اخراج کارگران / اعتصاب / انقلاب / تاریخ کارگری / تجربه کارگری / تحصن / دستمزد / سندیکا / قرارداد موقت / مذاکره کارگری / مصر / کمیته کارخانه / کنترل کارگری\nپیکان فریاد از چله رها شد\nدر روزهای آغازین سال 2011 رژیم حسنی مبارک به ناگهان به لرزه در آمد. زمزمه های اعتراضی مخالفین این رژیم، با شتاب به طغیان خشماگین توده ی مردم در کوچه و خیابان و کارخانه بدل شد. وابستگان رژیم مبارک و حزب حاکم (حزب دموکراتیک ملی) که قدر قدرت می نمودند و با خیال راحت به چپاول ثروت مردم مصر و سرکوب مخالفان مشغول بودند، در مقابل حضور گسترده ی مردم معترض، که به خیابان ها آمده بودند تا به سکوت و بندگی پایان دهند، خوار و ذلیل از خشم میلیون ها شهروند مصری به خود می لرزیدند.\nمعترضین روز 25 ژانویه 2011 را به عنوان “روز انقلاب علیه شکنجه، فقر، فساد و بیکاری” اعلام کردند و گسترده تر وارد صحنه شدند. یک روز پیش از تظاهرات توده ای 25 ژانویه، بخش متشکل طبقه کارگر مصر کوشید با حربه ی ویژه خود یعنی اعتصاب وارد میدان شود. در تاریخ 24 ژانویه کارکنان “وصول مالیات املاک” در حمایت از تظاهرات مردم اعلام اعتصاب کردند. اما رژیم مبارک در بحبوحه ی خیزش عمومی مردم، برای پیشگیری از موج اعتصابات کارگری، کارخانجات و مؤسسات دولتی را برای مدت نامعلومی تعطیل نمود. هدف رژیم این بود که از همبستگی کارگران در کارخانجات با مبارزات مردم جلوگیری کند.(1)\nسد ترس و تردید شکسته شده بود. شور و امیدی بی سابقه خیابان ها و مراکز کار را فرا گرفته بود. شجاعت و استقامت آنانی که در صحنه ی مبارزه بودند، به کسانی که مردد مانده بودند، نیرو و جرأت می بخشید و آن ها را نیز وارد قیام می کرد. جمعیت میلیونی در میدان تحریر، در خیابان های شهرهای گوناگون مصر، در برابر ساختمان های دولتی، در برابر مراکز امنیتی و پلیس و در محلات کارگرنشین جولان می داد.\nاز تظاهرات روز 28 ژانویه به بعد میدان تحریر پیوسته در اشغال معترضان بود. هر موج مبارزاتی سرکوب را به دنبال داشت و در جواب به سرکوب، مبارزات رادیکال تر و سراسری تر می شد. روحیه ی مردم عوض شده بود و هراس از قدرت حاکم، سرکوب و خفقان به راستی معنای خود را از دست داده بود. ترفندها و تحرکات حزب حاکم، نیروهای سرکوب گر رسمی و لباس شخصی ها بی اثر گشته بود. مردم لحظاتی را می آفریدند که آنان را به رؤیاهای دست نیافتنی شان – رفع خفقان و استبداد سیاسی، رفع بیکاری و بی نوایی و افزایش درآمدهای بخور و نمیر- نزدیک تر می کرد.\nدر اول فوریه در تظاهراتی وسیع مردم معترض مستقیمأ خواستار برکناری مبارک شدند. وحشی گری و کشتار توسط نیروهای امنیتی و پلیس افزایش یافت، ولی باعث خشم فزون تر توده ها گشت. روز 4 فوریه بر تعداد شرکت کنندگان در تظاهرات افزوده شد. فوریه ماه اعتصابات کارگری بود. دولت مبارک در روز 5 فوریه تصمیم گرفت، مجددأ کارخانجات و شرکت های دولتی را بازگشایی کند. زیرا حربه ی تعطیل نمودن کارخانجات با هدف جدا کردن جنبش کارگری از جنبش عمومی کار ساز نبود.\nرژیم با بازگشایی محیط های کار، به کارگران وعده داد که به دستمزدها 15 درصد اضافه خواهد کرد و همه ی قراردادهای موقت و پاره وقت را به قراردادهای دائمی تبدیل خواهد نمود. وعده رژیم بی اثر بود. زیرا آغاز کار، موج اعتصابات کارگری را به دنبال داشت.\nطبقه ی کارگر مصر که از سال ها پیش در دوران خفقان، علیه گسترش فزاینده ی نابرابری اجتماعی و دستمزدهای بخور و نمیر و اتحادیه های فرمایشی وارد مبارزه شده بود، اینک در گرماگرم جنبش عمومی نیرو گرفته و وارد پیکار شده بود. اگر چه کارگران مصر حدود 2 هفته پس از 25 ژانویه با بر پا نمودن اعتصاب وارد اعتراضات شدند، اما تا جایی که به نقش آن ها در جنبش عمومی مربوط می شود، شرکت آنها در انقلاب پیش از اعتصابات آغاز شده بود. در میدان تحریر کارگران بخشأ به صورت متشکل و غالبا به گونه ی منفرد حضور داشتند. علاوه بر این ناآرامی های وسیعی در گوشه و کنار کشور مصر، در همه ی محیط های کارگری، از شهرهای اطراف کانال سوئز، هم چون پورت سعید، اسماعیلیه و سوئز تا واحه های توریستی در صحرای غربی وجود داشت. مثلأ شهر کارگرنشین سوئز از همان روز 25 ژانویه در انقلاب فعال بود. در این روز چند نفر در این شهر کشته شدند. در قیام شهر سوئز درجه ی پیکارجویی بالا بود. معترضین به مرکز حزب دموکراتیک ملی (ان.دی.پی) و پاسگاه های پلیس حمله کردند.(2)\nدر روزهای 9 و 10 فوریه اعتصابات و حرکات دسته جمعی کارگران به نقطه اوج خود رسید. مجموعأ در بیش از 100 مؤسسه و کارخانه اعتصاب شد که در آنها حدود 260 هزار تن شرکت داشتند.(3) راننده گان اتوبوس های شهری، کارگران راه آهن، کارگران پست و آب و برق، کارکنان صنایع نفت و گاز، کارگران کارخانجات تولید تجهیزات نظامی، صنایع داروسازی، کارمندان دولتی، کارگران فولاد، کارگران صنایع بافندگی، پزشکان و… کار را تعطیل کردند و خواهان بر کناری رژیم مبارک شدند. کارگران سوئز در مبارزات شرکت داشتند . حضور کارگران سوئز به معنای این بود که تأسیسات مهم اقتصادی مصر در کانال سوئز در معرض تعطیلی قرار گرفته بودند. کانال سوئز مهم ترین آبراهی است که دریای سرخ را به قسمت شرقی دریای مدیترانه وصل می کند و دومین منبع درآمد کشور مصر محسوب می شود. نه فقط کارگران تاسیسات “کانال سوئز” بلکه کارگران صنایع فولاد، کارگران تعمیرات کشتی و نیز کارگران پارچه بافی این شهر از همان ماه فوریه وارد اعتصاب شدند.\nاعتصابات کارگری به جنبش عمومی دموکراتیک جان تازه ای داد. این جا تأثیر متقابل جنبش عمومی و جنبش کارگری نشان داده می شود. در حالی که جنبش کارگری از جنبش عمومی نیرو گرفته بود و از آن برای بیان مطالبات خویش سود می برد، در عین حال جنبش ضد مبارک را توان می بخشید. هر اعتصابی درون خود اندوخته ای از پتانسیل سیاسی ذخیره داشت و آن را به مثابه تکانه ای به جنبش عمومی وارد می کرد. زمانی که کارگران قدرتمند و پر شمار وارد صحنه ی پیکار طبقاتی شدند، در خواست های سیاسی آنها جلایی تازه یافت.\nرشد مطالبات سیاسی کارگران را در بیانیه ای که کارگران آهن و فولاد برای شرکت در تظاهرات بزرگ جمعه 11 فوریه 2011 منتشر نمودند، می توان مشاهده کرد. در بیانیه فوق می خوانیم:\n1 – بر کناری فوری مبارک و خلع قدرت همه ی وابستگان وی.\n2- مصادره ی ثروت های همه ی آمران و نماینده گان سیستم گذشته.\n3 – انحلال فدراسیون اتحادیه های وابسته به رژیم گذشته؛ انحلال حزب حاکم؛ و فراخوان به برپایی مجامع عمومی کارگران و کارکنان به منظور ایجاد اتحادیه های مستقل.\n4- بازگرداندن همه ی شرکت های بخش عمومی که فروخته و یا تعطیل و یا خصوصی شده اند به جامعه؛ تعیین مدیریت جدید برای این شرکت ها، مدیریتی مرکب از کارگران و تکنیسین های همان شرکت ها.\n5 – تأسیس کمیته های نظارت در همه ی محلات کار و تولید، با هدف نظارت بر تولید، تعیین قیمت ها و مقدار مواد اولیه، و نیز تعیین دستمزدها.\n6- تهیه طرحی برای قانون اساسی جدید کشور مصر، با مشارکت همه ی جریانات و گرایشات سیاسی مردمی و انتخاب مجلس خلق.(4)\nسرانجام در روز جمعه 11 فوریه یعنی 18 روز پس از 25 ژانویه 2011، رژیم مبارک سقوط کرد.\nسابقه ی مبارزات کارگران مصر در دوره ی مبارک\nمبارزات کارگری در دهه 80 و اوایل دهه 90 به طرز بی رحمانه ای سرکوب می شد. رژیم مبارک با دستگیری و شکنجه ی کارگران مبارز و ایجاد جو رعب و وحشت درصدد بود، حرکات جمعی کارگران را در نطفه خفه کند و از گسترش آن ها جلوگیری نماید. مثلأ اعتراضات کارگری سال 1984 در “کفرال- دوار” (Kafr Al-Dawwar)، اعتصاب کارگران راه آهن در 1986، اعتصاب کارگران فولاد در سال 1989 در “هل وان”(Hellwan) و مجددأ مبارزه ی کارگران در سال 1994 در ” کفرال- دوار” با بی رحمی توسط نیروهای امنیتی سرکوب شدند. کارگران کتک خوردند، دستگیر و شکنجه شدند و بعضأ سربه نیست گشتند.\nاز اواخر دهه 90، در واکنش علیه رشد فزاینده ی خصوصی سازی ها، گسترش شتابان کارهای موقت، برون سپاری ها، رشد پیمان کاری ها، اخراج کارگران تحت عنوان تعدیل نیروی انسانی و در یک کلام تغییر ساختار کار و تولید بر اساس مدل اقتصادی نئو لیبرالیستی، اعتراضات کارگری سیر صعودی یافت. از این مقطع ما شاهد ظهور کیفیت نوینی در اعتراضات کارگری هستیم. این مبارزات علیرغم سرکوب نقشه مند و سیستماتیک پلیسی، از حالت موقتی و تک نمودی خارج شدند و ویژه گی مستمر و پیوسته به خود گرفتند. حرکات جمعی کارگری به کیفیت یک جنبش اجتماعی ارتقاء یافتند و با وجود همه موانع و عقب نشینی ها، در مجموع موفقیت هایی برای کارگران به ارمغان آوردند.\nطی سال های 2009-1998 در مصر 3300 اقدام جمعی کارگری – از جمله اعتصاب، تظاهرات، اشغال کارخانه، تحصن، تجمع در مقابل ساختمان های دولتی- به وقوع پیوست که در مجموع در آن ها 2 میلیون تن شرکت داشتند. این جنبش مستمر و وسیع به ویژه در کشورهای عربی کم نظیر بوده است. جنبش کارگری مصر، بعد از جنبش اجتماعی در جنگ استقلال الجزایر، طی 60 سال اخیر به عنوان بزرگترین جنبش اجتماعی در دنیای عرب به حساب می آید.(5)\nاز سال 2004 همزمان با روی کار آمدن کابینه (دولت) لیبرال احمد نظیف شمار اعتراضات کارگری افزایش یافت. در همین سال مجموعأ 266 اقدام جمعی کارگری صورت گرفت که 43 مورد آن به شکل اعتصاب بود. در این اعتراضات در مجموع 386346 نفر شرکت کردند. در سال 2005 اگر چه در مجموع تعداد اعتراضات کاهش یافت و به 202 مورد رسید، اما در عین حال در آن میان شمار اعتصابات اندکی افزایش داشت و به 46 مورد رسید. در این سال مجموعأ تعداد 141175 نفر در اعتراضات حضور داشتند.\nبه همین ترتیب در سال های 2006 ، 2007 و2008 تعداد شرکت کنندگان در اعتراضات به ترتیب بالغ بر 198088 ، 474838 و 541423 نفر بودند که در آن میان شمار حرکات اعتراضی به ترتیب 222، 614 و 609 مورد گزارش شده و تعداد اعتصابات به ترتیب 47، 110 و 122 مورد بودند.(6) به جدول شماره 1 نگاه کنید!\nمبارزات کارگری در تغییر فضای خفقانی در مصر نقش مهمی داشتند. آنها در تمام بخش ها گسترش یافتند و فرهنگ انتقاد و مطالبه را در مصر جا انداختند. اندک اندک این درک که “مشکلات من” شخصی نیستند، بلکه اجتماعی هستند، گسترش می یافت.\nاعتراضات جمعی سال های 2008-2004\nمجموع حرکات جمعی\nمجموع شرکت کنندگان\nاین اعتراضات جمعی در وهله اول روحیه ی همبستگی میان کارگران را تقویت می کرد و مبارزه ی مشترک برای رسید ن به خواسته های مشترک، باعث نزدیکی بیشتر آنان و طرد رقابت های درونی میان آن ها می شد. ثانیأ حرکت جمعی، گرایشات فرد گرایانه و محافظه کارانه در میان کارگران را به عقب می راند و این پویش، ترس، دودلی، بی اعتنایی به سرنوشت مشترک و روحیه دنباله روانه را به عنوان مؤلفه های ضد ارزشی از میان کارگران طرد می نمود. ثالثأ پیشبرد امر مشترک بیش از هر چیز بر ابتکارات، خلاقیت و تصمیمات جمعی متکی است و به کارگران به صورت تجربی و در عمل روش ها و شیوه های مقابله دسته جمعی علیه زور و ارعاب کارفرمایان و دستگاه های دولتی را می آموخت. و سرانجام این حرکات جمعی باعث تشنج در روابط عادی میان دولت و طبقه سرمایه دار از یک سو، و طبقه کارگر از سوی دیگر می گشت و منافع متضاد و طبقاتی کارگران و سرمایه داران و دولت حامی آن ها را آشکار تر و برجسته تر می نمود.\nطی دهه 80 و دهه 90، حرکت جمعی کارگران بیشتر در بخش های دولتی متمرکز بود، اما از سال 2004 بسیاری از واحد های بخش خصوصی نیز به اعتراضات پیوستند. در سال 2009، 37 درصد اعتراضات جمعی و در سال 2010، 46 درصد اعتراضات در بخش خصوصی رخ دادند.(7)\nزنان آماده پیکارند، مردان کجایند!\nیکی از مراکز کارگری ای که در دهه (2010 – 2000) نقش مهمی در سازماندهی اعتصابات و طرح مطالبات کارگری ایفا نمود، کارخانه ی پارچه بافی واقع در “محله الکبرا” است. شهر محله با حدود 500 هزار نفر جمعیت تقریبأ در 100 کیلومتری قاهره واقع شده است. در منطقه محله، 225 هزار نفر در بخش نساجی به کار مشغولند، ولی فقط 25 هزار نفر آنها در کارخانجات دولتی کار می کنند.(8) نخستین مبارزه کارگری در “محله” به سال 2006 برای پرداخت پاداش مربوط به سود کارخانه بر می گردد.\nدر این حرکت جمعی زنان کارگر پیشتاز بودند. در شرایطی که همکاران مرد آنها دچار تردید بودند، زنان به حیاط کارخانه رفتند و آنان را به مبارزه طلبیدند: “مردان کجایند؟ زنان حاضرند! ” و مردان نیز وارد مبارزه شدند و یک اعتصاب 3 روزه را پیش بردند. اعتصاب موفقیت آمیز بود. پیروزی این اعتصاب به تمامی کارگران پارچه بافی دلتای نیل و اسکندریه جرأت داد تا با خواسته های مشابه وارد میدان شوند. طی ماه های بعد موج اعتصابات گسترش یافت و سایر بخش های صنعتی و خدماتی را در بر گرفت. از جمله راننده گان قطارها، کارگران سیمان و هم چنین کارمندان دولتی، پزشکان، اساتید دانشگاه ها و دانشجویان نیز از الگوی مبارزات و طرح مطالبات “محله” پیروی کردند.(9)\nاگر چه در اعتصاب “محله” کارگران خواسته های مربوط به کارخانه و بهبود شرایط کار را مطرح کردند، ولی مبارزه ی طبقاتی آن ها بعد سیاسی نیز داشت. به دلیل این که کمیته کارخانه ی وابسته به فدراسیون اتحادیه های فرمایشی بر علیه اعتصاب موضع گرفته بود، کارگران خواهان انحلال این کمیته شدند. در مقابل کمیته ی فرمایشی، کارگران ابتکار به خرج دادند و کمیته ی اعتصاب مستقل تشکیل دادند و خواهان به رسمیت شناختن آن شدند. کارگران اعتصابی هم چنین علیه تقلبات آشکار و گسترده در انتخابات اتحادیه اعتراض نمودند. زیرا در همان سال قبل از آغاز اعتصاب، نیروهای امنیتی و اطلاعاتی، اسامی تمامی فعالین مستقل کارگری را از لیست کاندیداها برای انتخاب کمیته کارخانه حذف کرده بودند.\nبنابر این کارگران اولأ مستقیمأ اتوریته ی فدراسیون اتحادیه های فرمایشی را زیر سوأل بردند، یعنی یکی از مهم ترین ارکان رژیم مبارک در کارخانجات را به چالش کشیدند. ثانیأ: این اندیشه در توده ی کارگران بیدار شد که اعتصاب و تظاهرات جزء حقوق پایه ای آن هاست.\nیکی دیگر از فرازهای جنبش کارگری آوریل سال 2008 رخ داد. باز هم در محله الکبرا و در کارخانه ی پارچه بافی. این بار کارگران در نظر داشتند، در روز 6 آوریل 2008 فراخوان به اعتصاب عمومی دهند. نیروهای دولتی 3 روز قبل از آغاز اعتصاب به کارخانه هجوم آوردند و آن را اشغال کردند. آن ها با ایجاد جو رعب در کارخانه و فشار کوشیدند، کارگران را از اعتصاب منصرف نمایند. کارفرما نیز با شتاب بخشی از خواسته های کارگران را پذیرفت. بدین ترتیب اعتصاب به وقوع نپیوست. ولی در 6 آوریل در خیابان ها یک تا چند تظاهرات بر پا شد. در این تظاهرات بیشتر زنان و کودکان شرکت داشتند. آنان اعتراضات خود را در میدان مرکزی “محله الکبرا” علیه افزایش قیمت مواد غذایی و به ویژه بهای نان بیان کردند. نان غذای اصلی مردم مصر است و به آن یارانه تعلق می گیرد. نیروهای امنیتی تظاهرات را به شدت سرکوب کردند. لباس شخصی ها در سرکوب تظاهرات نقش مهمی داشتند و همراه با نیروهای سرکوب رسمی به طرز بی رحمانه ای به سوی انبوه جمعیت تظاهر کننده سنگ پرتاب می کردند. 6 تن در این تظاهرات جان باختند، صدها تن مجروح و حدود 200 نفر دستگیر شدند.(10) این روش سرکوب انسان را به یاد روزهای بعد از 25 ژانویه 2011 در میدان تحریر می اندازد. در آن جا نیز همین شیوه تکرار شد و نیروهای وابسته به دولت به سوی معترضان سنگ پرتاب می کردند.\nگروه موسوم به “جنبش 6 آوریل” که از جوانان منشاء گرفته، عنوان خود را از این خیزش اعتراضی گرفته است. همان گروهی که در 25 ژانویه فراخوان به تظاهرات داد و در پدیداری جرقه های خیزش عمومی مصر نقش داشت.\nبه هر حال اگر بخواهیم اعتراضات آوریل 2008 را در لحظه ی وقوع آن مورد نظر قرار دهیم، می توان گفت که موفق نبود. اما اگر فراخوان ناکام به این اعتصاب عمومی را در دراز مدت مورد توجه قرار دهیم، گام بزرگی رو به جلو بود. زیرا در آن زمان کارکنان مجددأ کوشیدند، اعتراضات خود را در سراسر کشور هم آهنگ کنند، و مبارزات آن ها هم چنین معنای سیاسی یافت.\nعرصه ی مبارزه برای افزایش حداقل دستمزد به میزان 1200 لیره مصر ( حدود 150 یورو یا 200 دلار) را نیز کارگران محله گشودند. آن ها برای اولین بار در 17 فوریه 2008 با شرکت در یک تظاهرات خواهان تعیین این مبلغ در سطح ملی شدند. در آن زمان حداقل دستمزد رسمی 35 لیره مصر بود که از سال 1984 مقدار آن ثابت باقی مانده بود. این مطالبه در مصر زمان مبارک صرفأ یک خواسته ی اقتصادی نبود، بلکه مطالبه ی سیاسی بود. زیرا چنین مطالبه ای اقدامی علیه ی پروژه ی اقتصادی نئولیبرالیستی در جهت ارزان سازی نیروی کار بود. پروژه ای که با شتاب به ویژه از ژوئیه سال 2004 که کابینه ی احمد نظیف در مصر سر کار آمد، پیش برده شد. 2 سال بعد، در سال 2010 ناجی رشید کارگر کارخانه ی تولید آرد در جنوب قاهره علیه انجماد مستمر دستمزدها به دادگاه شکایت کرد. خالد علی از وکلای مترقی و مدافع حقوق کارگران(11) وکالت او را به عهده گرفت. دادگاه در 20 آوریل 2010 به نفع ناجی رشید و افزایش دستمزدها رأی داد. دولت مصر اگر چه به خواسته کارگران- حداقل دستمزد به میزان 1200 لیره مصر- بی توجه باقی ماند، اما ناچار شد حداقل دستمزد را به میزان 400 لیره مصر (حدود 70 دلار) افزایش دهد.(12)\nمبارزات کارگران مصر البته پراکنده، نامنظم و ناهماهنگ بودند، اما استمرار داشتند. تداوم مبارزات کارگری در تغییر فضای خفقانی در مصر نقش مهمی داشت. فرهنگ مبارزه برای کسب مطالبه هر زمان بیشتر از پیش در میان اقشار مختلف مردم جا باز می کرد. چنان که نه فقط کارگران بلکه کارمندان، معلولین، دهقانان، بی سرپناهان ( که در مصر به آنها “اشواعیت” گفته می شود)(13) و… نیز برای تحقق خواسته های خود به مبارزه ی دسته جمعی رو آوردند.\nیکی از اشکال مبارزه در مصر- درست مانند ایران- تحصن و گردهم آیی در مقابل مراکز و ادارات دولتی بود. این شکل مبارزه به ویژه از سال 2010 افزایش یافت. کارگران و سایر اقشار معترض از اقصی نقاط مصر به قاهره می آمدند و برای روزها و حتی گاهی هفته های متمادی در برابر اماکن دولتی بست می نشستند. تجمع انبوهی از جمعیت معترضان در مکان های عمومی، توجه شهروندان قاهره را به خود جلب می نمود و شرایط و اوضاع نابسامان آن ها را در معرض افکار عمومی قرار می داد. ارباب رجوع که برای حل مشکل اداری خود به مراکز و دفاتر دولتی می آمد، به ناچار با صفوف متحصنین رو به رو می شد و بدین ترتیب از درد و آلام و مشکلات آنان با خبر می گشت. شهروندان مصری پی می بردند که مثلأ کارگران مؤسسه ای ماه ها دستمزد دریافت نکرده اند و یا کارمندان مرکز اطلاعات رسانی دولتی، دستمزد ناچیزی معادل 100 لیره مصر در ماه دریافت می کنند.\nمبارزات مستقل کارگران اندک اندک شرایطی را فراهم آورد که آن جا که موقعیت و توازن قوا به کارگران پیشرو امکان می داد، اتحادیه های مستقل ایجاد کنند. قبل از این که به تلاش کارگران و کارکنان در این راستا بپردازیم، لازم است نکاتی نیز در مورد فدراسیون اتحادیه های رسمی مصر ذکر شود.\nفدراسیون اتحادیه های دولتی (فرمایشی) مصر(14)\nفدراسیون اتحادیه های مصر در زمان جمال عبدالناصر (1970-1952) در سال 1957 تأسیس شد. این فدراسیون یک سازمان دولتی بود که از بالا تشکیل شده بود. این سازمان از یک سو با هدف بسیج کارگران در خدمت دولت و کسب رأی آن ها در انتخابات و از سوی دیگر جهت کنترل مبارزات آن ها و سایر شاغلین به وجود آمده بود.\nهمین فدراسیون در زمان انورالسادات (1981- 1970) و حسنی مبارک (2011- 1981) وظیفه ی کنترل و سرکوب مبارزات کارگری را به عهده داشت. در اساس (ETUF) به عنوان چشم و بازوی دولتهای مصر در میان کارگران عمل می کرد. تأسیس و ایجاد اتحادیه ی مستقل از فدراسیون مذکور و هم چنین فعالیت مستقل سندیکایی در مصر ممنوع بود.(15)\n(ETUF) طبق قانون اتحادیه ی کارگری مصر مربوط به سال 1976 و قانون کار متحد در سال 2003 از حق انحصاری در ایجاد اتحادیه برخوردار بود. در هر صنعت و یا مؤسسه ای که کارکنان درصدد ایجاد تشکل بر می آمدند، می بایست به یکی از 24 اتحادیه ی وابسته به فدراسیون مذکور می پیوستند.(16)\nساختار فدراسیون سلسله مراتبی بود و دستورات از بالا به پائین ابلاغ می شد. رؤسای اتحادیه های 24 گانه، “کمیته ی اجرایی” فدراسیون را تشکیل می دادند. تا زمان سقوط حسنی مبارک تمام آن ها عضو حزب حاکم یعنی “حزب دموکراتیک ملی” مصر یا نزدیک به آن بودند. حتی بعضی از این افراد جزو مقامات بالای حزبی محسوب می شدند.\nبر اساس قانون، اتحادیه ی هر کارخانه و یا شرکتی به ناچار باید عضو فدراسیون می شد. بدین معنی که همه پارچه بافان باید عضو اتحادیه ی عمومی پارچه بافان و همه ی کارگران فولاد به ناگزیر عضو اتحادیه ی عمومی کارگران فلز می شدند که تحت رهبری فدراسیون فوق الذکر قرار داشتند. کمیته های محلی اتحادیه در کارخانه وجود داشتند. انتخاب نمودن اعضای این کمیته ها ظاهرأ توسط کارگران همان کارخانه صورت می گرفت، ولی در اساس به کارگران مستقل اجازه داده نمی شد، خود را برای انتخابات کاندید کنند. با وجود این، این کمیته ها اختیار چندانی هم نداشتند و موظف بودند از دستورات و مقررات فدراسیون پیروی کنند.\nطبق قانون اعتصاب ممنوع نبود، ولی چنان مقررات و محدودیت هایی پیش بینی شده بود که اعتصاب قانونی بر پا نشود. برای رسمیت دادن به اعتصاب، در وهله اول باید دو سوم رؤسای فدراسیون آن را تأیید می کردند. سپس کمیته ی محلی اتحادیه باید 10 روز قبل از برپایی اعتصاب، زمان وقوع و مدت آن را اعلام می کرد. علاوه بر این اعتصاب فقط در تأسیساتی می توانست به عمل درآید که از نظر قانون جنبه ی استراتزیک نداشتند. جالب است که حتی نانوایی ها و بخش حمل و نقل نیز جزو تأسیساتی محسوب می شدند که جنبه ی استراتژیک داشت و اعتصاب در آن ها قانونأ ممنوع بود.(17)\nامکان تأسیس اتحادیه نیز با مانع قانونی رو به رو بود. در یک کارخانه، حداقل می بایست 50 تن از کارکنان، عضو یکی از شاخه های 24 گانه فدراسیون رسمی می بودند، تا آن اتحادیه رسمیت یابد. بنابر این در کارخانه های زیر 50 نفر اساسأ تأسیس اتحادیه امکان پذیر نبود. علاوه بر این فدراسیون علاقه ای به جذب شاغلین موسسات و صنایع خصوصی نداشت و این عرصه را ملک طلق سرمایه داران بخش خصوصی می دانست. حوزه کار فدراسیون بیشتر در صنایع دولتی و بخش خدمات عمومی بود. درصد بالایی از شاغلین مصر در بخش خدمات عمومی مشغول به کارند، چنان که 27 درصد کل شاغلین مصر در این بخش فعالند.(18) حق عضویت اعضاء ماهیانه از دستمزد کارگران کسر و به حساب خزانه دار فدراسیون واریز می شد.\nخطر دستگیری و اخراج کارکنانی که مستقل از فدراسیون خود را سازمان می دادند، وجود داشت. بسیاری از کارگرانی که جرأت کرده بودند، خارج از چهارچوب رسمی فعالیت کنند، اخراج و دستگیر شده بودند. قانون کار سال 2003 کارفرما را مختار می کرد، بدون ارائه دلیلی کارکنانی که خارج از مقررات رسمی خود را سازمان داده بودند را اخراج کند. فعالیت سیاسی برای اتحادیه ها قدغن بود.\nدر بخش اقتصاد خصوصی مذاکرات تعرفه حتی محدودتر از بخش دولتی بود. طبق قانون سال 2002 منطقه ی ویژه ی اقتصادی برای صادرات تعیین شده بود. سرمایه داران این مناطق می توانستند، حتی قوانین دولتی در مورد شرایط کار را در نظر نگیرند. در مناطق ویژه ی اقتصادی، کارگران را در هنگام استخدام مجبور می کردند، فسخ قرار داد را نیز امضاء کنند، تا کارفرما قادر باشد، هر زمان که تشخیص داد، بدون هیچ گونه عواقبی، کارگران را اخراج کند. در این مناطق شرایط کار دشوارتر، ساعات کار طولانی تر و دستمزد کمتر از مؤسسات دولتی بود.(19)\nکاندیداها برای انتخاب در کمیته های محلی اتحادیه ها از سوی فدراسیون معرفی می شدند. فشارها و سرکوب سیستماتیک علیه کارگرانی صورت می گرفت که جرأت می کردند، به عنوان کاندید مستقل در انتخابات محلی شرکت کنند. بسیاری از کاندیداهای مستقل اخراج شدند و یا تحت پیگیرد قضایی قرار گرفتند.\nدر حالی که اتحادیه های رسمی در تونس، علیرغم نقشی که در کنترل مبارزات کارگری در آن کشور داشتند، در جریان اعتراضات توده ای علیه رژیم بن علی، به سرعت ازاین رژیم فاصله گرفتند و به جنبش توده ای پیوستند، فدراسیون اتحادیه های مصر تا روز آخر به مبارک وفادار ماند. این فدراسیون حتی پس از برکناری مبارک نیز هم چنان به ضدیت با مبارزات کارگری ادامه می دهد. گفته می شود اعضای وفادار آن در جریان سرکوب مبارزات مردم و کارگران مستقیمأ شرکت داشتند. هم اکنون نیز این فدراسیون موجودیت دارد و علیه فدراسیون اتحادیه های مستقل فعالیت می کند.\nطی سال های 2008- 1998 جنبش کارگری مصر قدم هایی به جلو بر داشت. کارگران مبارز ناچار بودند برای متحد کردن شاغلان خطر کنند و بعضأ هزینه های سنگینی بپردازند. از یک سو دولت، سازمان های امنیتی سرکوب گر، قهر عریان پلیس، اتحادیه های فرمایشی، کمیته های محلی و از سوی دیگر ناامنی شغلی و موقعیت شکننده ی اقتصادی که کارکنان در آن گرفتار بودند، همه و همه سد پیش رو مبارزه بودند. ایستادگی در مقابل این موانع و جنب و جوش برای سازماندهی اعتراضات کارگری، کاری مشقت بار، پر خطر، طاقت فرسا و از این رو احترام برانگیز است. در این مدت سازمان گران کارگری موفق شدند، این جا و آن جا، کمیته های اعتصاب و تشکلات ناپایدار و منفردی در سطح محیط کار بر پا کنند. نطفه های تشکلات مستقل کارگری نیز در این سازمان های منفرد و موقت بود که باعث نافرمانی توده ای در محیط کار، کم کاری، تعطیل نمودن کار، تجمع در مقابل کارخانه، تحصن، گردهم آیی، تظاهرات و… می شد. این تشکلات در سطح محلی فعالیت ها را هماهنگ می نمودند و خصلت فرا کارخانه ای و البته سراسری نداشتند.\nبه تدریج در اواخر سال 2007 تلاش برای سازمان یابی مستقل در تقابل با اتحادیه های فرمایشی به اوج خود رسید. در این زمان برای اولین بار پس از سقوط سلطنت “فاروق” پادشاه مصر در سال 1952، مقدمات تأسیس نخستین اتحادیه ی مستقل و پایدار در مصر پی ریزی شد. کارکنان وصول مالیات املاک در دسامبر 2007 تحصنی در مقابل وزارت دارایی مصر بر پا کردند که 11 روز ادامه داشت. این تحصن دارای کیفیت جدیدی بود. برای اولین بار یک اعتراض جمعی در سطح کشور مصر سازمان دهی شده بود. کمال ابوعطا، چهره برجسته این جنبش نوین در این باره می گوید: “همه متعجب شده بودند که چگونه این امر امکان پذیر شده است که همه شاغلین این بخش در سطح کشور در یک زمان معین اعتصاب کنند و سپس همگی از اقصی نقاط کشور به قاهره بیایند و جلوی وزارت خانه تحصن کنند. ما حدود 15 هزار تن بودیم، و 11 روز تمام آن جا بست نشستیم.”(20) تحصن موفقیت آمیز بود. متحصنین توانستند دستمزد خود را 325 درصد افزایش دهند. در گرماگرم همین مبارزه مقدمات تأسیس اتحادیه مستقل چیده شد. یک سال بعد در دسامبر 2008 کمال ابوعطا نماینده ی شورای مؤسس اتحادیه، در مقابل ساختمان کانون روزنامه نگاران در قاهره که مملو از جمعیت بود، از اتحادیه ی سراسری کارکنان وصول مالیات املاک (RETA) (21) نام برد و اعلام داشت که این اتحادیه نمایندگی 30 هزار نفر از 55 هزار نفر کارکنان مالیاتی را به عهده دارد.(22)\nاین اقدام شجاعانه و غیر قانونی با واکنش شدید فدراسیون اتحادیه های دولتی رو به رو شد. چندی بعد در سال 2009، فدراسیون فوق علیه اتحادیه ی مستقل به دادگاه شکایت کرد. پلیس دفتر سندیکا را بست و مدیر آن ” کمال ابوعطا ” را بازداشت نمود. محاکمه ی وی با اعتراضات پر شور کارکنان و سازمان های مدافع حقوق کارگران مواجه شد. سرانجام دولت ناچار به آزاد نمودن او شد. بدین ترتیب از روز 21 آوریل 2009 اولین اتحادیه ی سراسری مستقل در مصر(RETA) قانونأ به کار خود ادامه داد. تا قبل از سقوط مبارک RETA 40 هزار عضو داشت. فعالین همین اتحادیه بودند که روز 24 ژانویه 2011، یک روز قبل از تظاهرات گسترده ی 25 ژانویه مصر، در همبستگی با مبارزات مردم فراخوان به اعتصاب دادند. پس از سقوط مبارک نیز این اتحادیه نقش مهمی در سازمان دهی اتحادیه های مستقل کارگری مصر به عهده داشت.\nبا درس آموزی از فعالیت مستقل RETA، و از روی نمونه آن، در3 بخش دیگر هم اتحادیه های مستقل تشکیل شدند. چنان که اتحادیه ی مستقل معلمان که فعالیت خود را از بهار 2009 آغاز کرده بود، در پایان سال 2010 رسمأ اعلام موجودیت نمود. در 29 دسامبر 2010 نیز کارکنان بخش فنی بیمارستان ها، اتحادیه ی مستقل تأسیس کردند. و سرانجام کانون بازنشستگان نیز که از سال 2008، بدون اینکه به رسمیت شناخته شود، کار خود را آغاز نموده بود، به فعالیت خود استحکام بخشید.\nتشکیل فدراسیون اتحادیه های مستقل مصر\nدر 30 ژانویه ی 2011 یعنی 5 روز پس از اولین تظاهرات گسترده ی مردم مصر و 12 روز قبل از برکناری مبارک، نماینده گان 4 اتحادیه ی مستقل یعنی “اتحادیه کارکنان وصول مالیات املاک”، “اتحادیه کارکنان فنی بیمارستان ها”، “اتحادیه مستقل معلمان” و “کانون بازنشستگان” به همراه نماینده گان حدود 12 مرکز صنعتی مصر از جمله “محله” و “هل وان” با عزمی راسخ خبر تأسیس فدراسیون اتحادیه های مستقل مصر را اعلام کردند.\nتأسیس فدراسیون کارگری با چنین سرعتی، نشانگر آن است که مجموع شرایط برای پدیداری آن از قبل مهیا بوده است. علاوه بر این که یکی دو سال قبل از انقلاب 4 اتحادیه ی مستقل اعلام موجودیت کرده بودند، شبکه ای از فعالین کارگری در بخش های گوناگون روابطی میان خود بر قرار نموده بودند. چند صد فعال کارگری به ویژه طی سال های 2011 – 2006 در جریان سازماندهی اعتصابات و سایر حرکات جمعی آبدیده شده بودند. از این ها عده ای با انگیزه ی ایجاد سندیکای مستقل دستگیر و یا اخراج شده بودند و تجاربی در این گیرودار کسب نموده بودند. همین ها با شروع خیزش عمومی به سرعت دست به کار شدند. مضافأ زحمات ارزشمند تشکلاتی مثل “کانون خدمات به اتحادیه ها و کارگران(23) که با ارائه خدمات به جنبش کارگری موجب تقویت آن شد را نیز نباید فراموش کرد. این تشکل در سال 1990 به عنوان “ان.جی.او” توسط کمال عباس تأسیس شده بود.(24)\nبدین ترتیب فعالین کارگری از قبل طرح و نقشه ی تشکل سراسری را در ذهن خود پخته کرده بودند و تنها دستگاه سرکوب مانع پدیداری آن بود. وقتی در قدرت حاکمه شکاف افتاد و انقلاب گشایشی ایجاد نمود، با شتاب، نقشه به عمل در آمد.\nمیدان تحریر، در روزهای آغاز انقلاب، میعادگاه کارگران نیز بود. فعالین کارگری همانند سایر اقشار به میدان تحریر می آمدند، اگر چه به صورت منفرد و پراکنده و بدون هویت طبقاتی خود در ازدحام جمعیت انسان های مبارز و پر شور گم بودند. بر خلاف کارگران منفرد، فعالین اتحادیه ی RETA، با پلاکاردها و شعارهای ویژه خود و کلاه آبی رنگ شان در میان موج موج انسان های مبارز در میدان تحریر خود نمایی می کردند. آن ها با صف متشکل خویش، نه فقط صفوف در هم فشرده ی جمعیت حاضر در میدان تحریر را شکوه بیشتری می بخشیدند، بلکه مقر و پایگاهی بودند برای تجمع کارگران پراکنده. بسیاری از کارگران بخش های گوناگون خدماتی و صنعتی، در میدان تحریر با سازمان گران جنبش کارگری تماس بر قرار می نمودند و یا با آنها شور و مشورت می کردند.\nبعدأ دبیر اتحادیه ی مستقل کارکنان شرکت نفتی مولتی شلومبرگر (Öl multi Schlumberger) شرح می داد که او در میدان تحریر با دست اندرکاران RETA دیدار داشته است و آن ها به او پیشنهاد و رهنمود داده اند که در محل کارش شرایط ایجاد یک اتحادیه ی مستقل را فراهم کند. همین موضوع را یکی از فعالین اتحادیه ی تازه تأسیس کارکنان راه آهن “بنی سویف”(Beni Sueif) در مصاحبه ای به گونه ی دیگر شرح می داد. او در مصاحبه ای در 4 ماه مه 2011 تعریف کرد که از کارکنان بخش عبور و مروردر میدان تحریر نکاتی پیرامون چگونگی ایجاد اتحادیه ی مستقل شنیده است و سپس این نکات را جهت ایجاد تشکل اتحادیه ای در قسمت خود به کار بسته است.\nبرای ترسیم جنب و جوش و شور و هیجانی که کارگران برای تأسیس تشکلات مستقل خود بروز می دادند، نمونه ای را ذکر می کنم: بعد از سقوط مبارک، فعالین کارگری راه آهن “بنی سویف” مقدمات تأسیس اتحادیه ی مستقلی که همه ی رتبه های دستمزدی کارکنان راه آهن را در بر گیرد، آغاز کردند. فعالین سندیکایی، زن و مرد، از هر رتبه و در هر سنی، با پرچم هایی در دست که آن ها را در بالای سر خود تکان می دادند، در ایستگاه راه آهن حضور یافتند. جمعیت کارکنان با هیجان و شتاب، دوان دوان به سوی آن ها می آمدند و از فعالین کارگری در مورد اتحادیه ی تازه تأسیس جویا می شدند. همان جا صدها کارگر رسمأ عضو اتحادیه شدند. به موازات آن، دستمزد بگیران شهرهای اطراف نیز به سوی تجمع جلب می شدند و با علاقه و حرارت می پرسیدند که چگونه آن ها هم می توانند اتحادیه تشکیل دهند. کنفرانس مؤسس اتحادیه ی راه آهن در 4 ماه مه در ” بنی سویف ” برگزار شد و حدود 5 هزار نفر شاهد بر پایی آن بودند. از این تعداد، 1200 تن جزو کارکنان بخش مرکزی راه آهن بودند. در کنار این ها تعداد بی شماری از نمایندگان کارگران سایر بخش های شبکه ی راه آهن از اطراف و اکناف خود را به سالن کنفرانس رسانده بودند، به این امید که در جریان مباحث کنفرانس قرار گیرند و در آن حضور داشته باشند.(25)\nشور و حالی به کارگر تحقیر شده دست داده بود. او احساس زندگی و احساس اعتماد به نفس می کرد. این صحنه ها آرزوی او برای دسترسی به سازمان مستقل طبقاتی اش را نشان می دهد. به امید دسترسی به ابزاری که او را با سایر هم طبقه ای هایش همبسته و متشکل کند و راه را برای زندگی شرافتمندانه هموار نماید.\nبیانیه ی فعالین کارگری پس از سقوط مبارک\nیک هفته پس از سقوط مبارک، 40 تن از فعالین کارگری که در تأسیس فدراسیون اتحادیه های مستقل پیشگام بودند، در محل “مرکز تحقیقات سوسیالیستی” واقع در Gizeh گرد هم آمدند و بیانیه ای نوشتند. این بیانیه چند روز بعد، در 22 فوریه 2011، تحت عنوان “انقلاب، آزادی، عدالت اجتماعی و مطالبات کارگران در انقلاب” منتشر شد. به دلیل این که، بیانیه فوق در مقطع تاریخی حساسی به نگارش در آمده است و نیز بیانگر برآیند اندیشه و دیدگاه ی پیشگامان و سازماندهندگان تشکلات مستقل کارگری است، سند با اهمیتی است. از این رو چکیده ی آن را ذیلأ می آورم:\n– افزایش حداقل دستمزد در سطح ملی و افزایش حقوق دوران بازنشستگی؛ کاهش فاصله میان حداکثر حقوق دریافتی و حداقل دستمزد، به ترتیبی که حداکثر دریافتی ها نباید بیشتر از 15 برابر حداقل دستمزد باشد.\n– پرداخت حقوق دوران بیکاری.\n– افزایش دستمزدها مطابق با افزایش بهای اجناس.\n– آزادی کامل اتحادیه های مستقل بدون هر گونه شرط و محدودیتی، و مصونیت اتحادیه ها و نماینده گان آن ها.\n– تضمین امنیت شغلی کارگران، کارمندان، دهقانان و سایر شاغلین و حمایت از آنان در مقابل اخراج.\n– کارگران پاره وقت باید رسمأ استخدام شوند.\n– کارگران اخراجی باید مجددأ به محل کار خود باز گردند.\n– بهانه هایی که بر اساس آن ها، کارگران را برای مدت زمان مشخصی به کار می گیرند، از اعتبار ساقطند و نباید معتبر شناخته شوند.\n– بازگرداندن تمامی مؤسسات خصوصی شده به مالکیت دولت و توقف کامل برنامه ی خصوصی سازی که اقتصاد کشور را به برکت وجود رژیم (گذشته) ویران نموده است.\n– اخراج مدیران فاسد و رشوه گیر، آن هایی که به عمد بازده کارخانجات را کاهش دادند تا شرایط و مقدمات فروش آنها را فراهم آورند.\n– توقف استخدام مشاورینی که اکنون در سن بازنشستگی قرار دارند و تاکنون 3 میلیارد (دلار) از درآمد ملی را با ادعای تأمین شغل برای جوانان حیف و میل کرده اند.\n– اجرای مجدد کنترل اجباری بهای اجناس و کالاها، جهت حمایت از تهیدستان.\n– سازماندهی اعتصاب، تحصن و تظاهرات مسالمت آمیز حق همه ی کارگران مصر است. با دارا بودن این حق، کارگران قادرند همبسته و متشکل علیه بقایای رژیم ساقط شده، آنان که کارخانجات را با هدف حراج نمودن آن ها تخریب نمودند، مبارزه کنند. ما بر این باوریم که اگر انقلاب به تجدید توزیع ثروت منجر نگردد، ارزشی نخواهد داشت. حق انتخاب به حق کسب یک لقمه نان وابسته است.\n– خدمات بهداشتی از ضروریات رشد تولید است.\n– انحلال فدراسیون اتحادیه های مصر ( ETUF ) که یکی از نشانه های فساد و ارتشاء سیستم بود. پیگرد قضایی دعوی هایی که علیه آن صورت گرفته است و ضبط اموال و اسناد و ثروت رهبریETUF و هم چنین اعضای آن و تحقیق در باره آن ها.(26)\nبیانیه یک سلسله حقوق بنیادی کارگران، از جمله آزادی تشکلات مستقل کارگری، آزادی اعتصاب، امنیت شغلی و… را مورد تأکید قرار می دهد. در عرصه ی مبارزه با نئو لیبرالیسم اقتصادی، خواسته هایی مانند لغو قراردادهای موقت، بازگشت کارگران اخراجی به کار، توقف کامل برنامه ی خصوصی سازی و… را مورد نظر قرار می دهد. به علاوه بیانیه آگاهانه بر ادامه ی سلطه مدیران رژیم مبارک بر مؤسسات و کارخانجات صراحت دارد. و نشان می دهد که رؤسا و مدیران فاسدی که توسط دستگاه دولت مبارک انتصاب شده اند، هم چنان در موقعیت و قدرت سابق شان برجایند. از این رو به درستی بر خلع مدیران و رؤسای فاسد و منتصب رژیم سابق تصریح دارد. مطالبه ی مهم دیگری که در بیانیه از آن نام برده شده، انحلال فدراسیون اتحادیه های مصر و محاکمه ی رهبران و اعضای مؤثر آن است.\nاما در عین حال، بیانیه کمبودهای اساسی دارد. این سند علاوه براین که به برخی از حقوق اساسی اقتصادی شاغلین مانند پرداخت دستمزد برابر به مردان و زنان شاغل در برابر انجام کار یکسان و رفع تبعیض های گوناگون میان کارکنان در محیط کار هیچ گونه اشاره ای نمی کند، فاقد افق سیاسی مستقل و درخواست های سیاسی مشخصی است که جامعه ی مصر در آن شرایط پر تلاطم سیاسی درگیرودار آن بود. اگر چه مبارک بر کنار شده بود، ولی دستگاه هایی که دیکتاتوری او بر روی آن ها بنا گشته بود، هم چنان پا بر جا بودند. نیروهای پاسدار سیستم گذشته، برای بازگرداندن اوضاع به شرایط سابق، در حالت بسیج و سازماندهی نیروهای خود از بالا بودند.\nشرکت وسیع طبقات جامعه از طبقات فرودست گرفته تا طبقات متوسط و گروه های حرفه ای تا حضور گسترده ی جوانان و زنان و مبارزه ی مشترک و نسبتأ هماهنگ، توازن نیرو را به نفع مردم و شرایط را برای سقوط مبارک آماده کرد. در این زمان نوک پیکان تعرض مردم علیه ی دستگاه ریاست جمهوری مصر به سرپرستی حسنی مبارک بود. پیشرفت مبارزه، طبقه ی حاکم مصر را به این نتیجه رساند که ادامه ی حکومت با وجود حسنی مبارک امکان پذیر نیست. از اینرو وادار به عقب نشینی شد و به سقوط مبارک گردن نهاد. اما طبقه ی حاکم مصر و دستگاه های دولت صرفأ به دستگاه ی ریاست جمهوری محدود نمی شد. در قدرت حاکمه مصر می توان 3 قدرت بزرگ را تشخیص داد.\n1- دستگاه ی ریاست جمهوری به رهبری مبارک.\n2- دستگاه ی اطلاعاتی و امنیتی که در آن زمان عمر سلیمان ریاست آن را در اختیار داشت.\n3- دستگاه ی ارتش به ریاست ژنرال طنطاوی.\nنا گفته نماند که در آن زمان، بهترین سناریو برای آمریکا این بود که مبارک تا ماه سپتامبر 2011 در سمت خود باقی بماند و سپس به طور محترمانه ای از قدرت کناره گیری کرده و عمر سلیمان قدرت را به دست گیرد.(27) اما قیام 11 فوریه مردم مصر هر کوششی برای اجرای چنین سناریویی را ناکام گذاشت. قدرت جنبش توده ای، نه تنها مبارک بلکه حتی رئیس دستگاه امنیتی مصر یعنی عمر سلیمان را نیز کنار زد. در این هنگام تنها آلترناتیو موجود در دستگاه حاکمیت، ارتش بود. خشم و نفرت مردم متوجه دستگاه ریاست جمهوری و در مرحله ی بعدی متوجه دستگاه اطلاعاتی- امنیتی بود. بدین گونه بخشی از دستگاه حاکمه مصر به رهبری امرای ارتش قدرت را به دست گرفتند.\nنظامیان پس از گرفتن قدرت، رسمأ ممنوعیت اعتصاب را اعلام کردند. اطلاعیه ی شورای عالی نیروهای مسلح (SCAF)(28) برای خاتمه دادن به تظاهرات و اعتصابات از تلویزیون پخش شد و به تمام موبایل ها ارسال گشت. بدون شک، پیشروان کارگری که بیانیه بالا را می نوشتند، از آن آگاه بودند. رژیم گذشته هنوز زنده و قانون شرایط اضطراری مصر هم چنان برقرار بود. محاکمه ی غیر نظامیان توسط دادگاه های نظامی نیز به قوت خود باقی بود. علاوه براین جدل، بحث و مناظره بر سر چگونگی تدوین قانون اساسی آینده مصر در جریان بود. اما بیانیه در مورد این موضوعات اساسی ساکت است و فاقد افق سیاسی مستقل می باشد. این موضوع به ویژه در گرماگرم انقلاب که دخالت گسترده ی کارگران در تحولاتی که به برکناری مبارک منجر شد، شرایط را برای ورود آنان به صحنه ی سیاست آماده نموده بود، یک نقطه ضعف اساسی است. بیانیه نشان می دهد، بینشی بر آن 40 فعال و پیشرو کارگری غلبه داشته که میان مطالبات اقتصادی و سازماندهی اتحادیه ای از یک سو و مبارزه برای پیشبرد انقلاب از سوی دیگر رابطه نمی دیدند. پیکار کارگران در راستای بهبودی شرایط کار و زیست را جدا از بسیج و دخالت آن ها، برای دفاع از انقلاب و جلوگیری از بازگرداندن اوضاع به شرایط سابق می دانستند. ولی آیا پیکار برای سازمان یابی اتحادیه های مستقل، بدون توجه به مبارزات و بسیج سیاسی- به ویژه در گرماگرم یک انقلاب زنده و نا تمام- امکان پذیر است؟ اگر اتحادیه های مستقل کارگری خود را در خدمت تأمین “نان، آزادی و برابری اجتماعی” می دانند، این وظیفه را بدون یک سیاست مستقل طبقاتی نمی توانند تحقق بخشند.\nمنافع سقوط مستبد\nبرکناری رئیس جمهور سابق مصر و آشفتگی در میان قشر ممتاز رژیم او، به کارگران و مردم تحت ستم مصر قدرت داد تا صدا و مطالبات خود را رساتر کنند. کارگران مصر در انقلاب به اعتماد به نفس دست یافتند. از طریق عمل جمعی به نیروی قدرتمندی تبدیل شدند. از ماه فوریه تا نوامبر 2011، بیش از 700 مورد حرکت جمعی به صورت اعتصاب، تحصن و تظاهرات توسط کارگران بخش های مختلف، معلمین و سایر شاغلین صورت گرفت. برخی از خواسته هایی که در بیانیه ی 40 فعال کارگری ذکر شده بود، عینأ در این حرکات جمعی که در مجموع صدها هزار تن در آن ها شرکت داشتند، نیز مطرح گشت. و این نشان می دهد که جنبش کارگری مصر مستقیمأ از سازمان دهنده گان اتحادیه های مستقل تأثیر پذیرفته بود.\nمطالبات زیر در حرکات دسته جمعی کارگران و کارکنان بیشتر ذکر و تکرار می شد:\n– دستمزد کافی برای یک زندگی شرافتمندانه\n– ممنوعیت اخراج خود سرانه ی کارگران توسط مدیریت\n– دائمی نمودن کارگران پاره وقت و فصلی\n– بر کناری مدیران فاسد و نالایق\n– تصفیه مدیران عالی رتبه ی دولتی که از رژیم ساقط شده منشأ گرفته اند\n– دولتی کردن مجدد مؤسسات و کارخانجات خصوصی شده\n– توزیع مجدد ثروت و تعیین سقفی برای حداکثر دریافتی ها\n– افزایش یارانه های دولتی برای بخش های بهداشت، آموزش و خدمات عمومی\nپس از سقوط مبارک، رؤسا و مدیران دوران او، هم چنان در مقامات خود باقی ماندند. مبارزه برای خلع مدیران و رؤسای دولتی از فردای 11 فوریه شدت گرفت. اعتراضات و اعتصابات برای برکناری مدیران فاسد، بعضأ با موفقیت توأم بود. مهم تر از این در برخی از موارد، این جا و آن جا خواسته ی برکناری مدیران فاسد با خواسته ی معرفی مدیران جدید توسط خود کارگران توأم می شد. معرفی و انتخاب نمودن مدیران جدید توسط توده ی شاغلین- به گونه ی موقتی هم که شده- درجه قدرت عمل و سلطه ی مدیریت نسبت به کارکنان را محدود می کرد و کنترل مدیر بر زیر دستانش را با مشکل رو به رو می ساخت.\nیکی از کارخانجاتی که در خواست خلع مدیر سابق و انتخاب مدیریت جدید توسط کارکنان را پیش کشید، کارخانه ی نساجی و پارچه بافی مصر بود. در روز 16 فوریه 2011، علی رغم اطلاعیه ی شورای عالی نیروهای مسلح برای خاتمه دادن به اعتصابات که چند روز قبل از آن منتشر شده بود، کارگران کارخانه دست از کار کشیدند. کارگران در کارخانه- درست مانند میدان تحریر- چادر زدند و همان جا خوابیدند. آن ها خواسته های شان را روی دیوارها نوشتند.\nاولین خواسته، “استعفای آقای فواد عبدالحلیم حسن مدیر عامل شرکت بود که متهم به فساد مالی است.” خواسته های دیگر شامل افزایش دستمزد، اختصاص خانه های سازمانی به کارگران و بهبود شرایط کار بود. در 19 فوریه، بعد از 3 روز اعتصاب، مذاکراتی بین مدیر شرکت، نماینده ی فرمانده ی نظامی و نماینده ی کارگران برگزار شد. بالاخره حاصل اعتصاب و مذاکره برکناری رئیس منفور شرکت بود. جای او را مهندس احمد ماهر گرفت. وی بنیان گذار جنبش معروف 6 آوریل است.(29)\nنه فقط کارگران، بلکه دانشجویان، معلمان و کارمندان نیز اعتراضاتی را برای خلع مسئولین فاسد شهرداری ها و سایر نهاد های دولتی به پیش بردند. برای مثال در منصورا (Mansoura) در روز 13 فوریه یعنی 2 روز بعد از بر کناری مبارک، کارمندان در گرماگرم اعتصاب خواهان خلع مسئولین فاسد دو ناحیه ی شهرداری، مسئول دادگاه عالی کیفری ونیز مسئول بیمارستان بین المللی و بیمارستان عمومی این شهر شدند. در تظاهرات دیگری، کارگران خواهان تعویض رئیس شهرداری به دلیل ارتشاء گشتند. یک موج اعتراضی نیز در دانشگاه ها جریان داشت. در آن جا نیز کارمندان و دانشجویان دفتر پلیس مخفی منفور را اشغال کردند و علیه مجریان منفور زمان مبارک تظاهرات بر پا نمودند.(30)\n” هر کارخانه، وزارت خانه و هر شرکتی در خواست های خود را اعلام کرده است. در بخش های نفت و گاز و فولاد، در اداره ی پست و نزد راننده گان آمبولانس ها، اعتصابات و اعتراضات متعددی انجام گرفته است و خواسته آن ها در بیشتر موارد برکناری رئیس شرکت یا کارخانه یا وزیر مربوطه بوده است.”(31)\nتعویض مدیران از طریق فشار مبارزات از پایین، در ابعاد اجتماعی تأثیر گذار است. خلع یک مدیر قدر قدرت توسط اعتراضات جمعی، حداقل این دستاورد را به دنبال داشت که رابطه و مناسبات عادی و تثبیت شده ی قدرت میان بالایی ها و پائینی ها، میان کارگران و مدیران به هم خورد.\nفدراسیون اتحادیه های مستقل مصر (ٍEFITU و کانون خدمات به اتحادیه ها و کارگران (CTUWS) خواهان عزل وزیر کار منتخب شورای عالی نیروهای نظامی SCAF)) در کابینه ای که پس از بر کناری مبارک تشکیل شده بود، شدند. وزیر کار و مهاجرت مصردر دولت نظامیان از اعضای بلند پایه ی فدراسیون اتحادیه های فرمایشی مصر و خزانه دار آن بود. فدراسیون اتحادیه های مستقل مصر پیشنهاد داد، به جای او، احمد حسن البُرعی(Ahmad Hasan al- Burai)، پروفسور حقوق کارگری در دانشگاه قاهره(32) که قبلأ کارشناس سازمان جهانی کار (ILO) بود، ریاست وزارت خانه ی کار و مهاجرت را به عهده گیرد. شورای عالی نظامی به این خواسته ی جنبش مستقل کارگری تن داد.\nالبرعی زمانی که به وزارت رسید، بلافاصله با کارفرمایان در جهت افزایش حداقل دستمزد ملاقات کرد. کارفرمایان مسئله افزایش دستمزدها را نپذیرفتند و وزیر کار را متهم کردند که او “مصر را با سوئیس عوضی گرفته” و “در شرایط موجود سرمایه ها به بازگشت سودی معادل 50 درصد نیازمندند”. وقتی البرعی با واکنش شدید کارفرمایان رو به رو شد، پاسخی به آن ها داد که از شعله های فروزان مبارزات و اعتصابات منشأ گرفته بود. احمد البرعی در جواب آن ها گفت: “می دانید که اگر موفق به تعیین حداقل دستمزد نشویم، چه خواهد شد؟ مردم دوباره به میدان تحریر ریخته و همه چیز را به آتش خواهند کشید.” او برای کارکنان بخش دولتی حداقل دستمزد را 700 لیره مصر پیشنهاد کرد.(33)\nتا آن زمان حداقل دستمزد رسمی 400 لیره مصر بود. با وجود این درخواست کارگران برای حداقل دستمزد 1200 لیره مصری است. البته مبلغ پیشنهادی وزیر کار و مهاجرت شامل کارگران و کارکنانی میشود که قرارداد دائمی دارند. به ویژه در بخش خصوصی، تعداد بیشماری از کارگران با قرارداد موقت، یک ساله یا کمتر، مشغول به کارند. علاوه بر این در بخش صوری اقتصاد(33-ب) نیز حداقل دستمزد جاری نیست. تنها در بخش عمومی و کارگرانی که قرارداد دائمی دارند، مقررات پرداخت حداقل دستمزد برقرار است.(34)\nمبارزات و اعتصابات کارگران\nبین ماه فوریه و اکتبر 2011 می توان 3 مرحله در مبارزات کارگران تشخیص داد:\n1- از فوریه تا آغاز مارس محیط های کار در مقیاس گسترده ای متحول شدند. تا 10 فوریه 2011 حداقل 260 هزار کارگر و شاغل در اعتصابات مختلف شرکت کردند. مهمترین خواسته ی سیاسی آن ها برکناری حسنی مبارک بود. پس از سقوط مبارک اعتصابات هم چنان ادامه یافت و هزاران کارگر دیگر وارد اعتصاب، تحصن و تظاهرات برای کسب حقوق پایمال شده شان و نیز به ویژه اخراج گماشتگان دوره ی مبارک در محیط های کار شدند.\n2- از ماه مارس شمار اعتصابات و اعتراضات نسبت به دوره ی انفجار اجتماعی فروکش کرد. طبق برآوردها طی ماه های مارس تا اوت یعنی به مدت 6 ماه، طی هر ماه در بهترین حالت 82 هزار تن در حرکات جمعی شرکت داشتند، (جدول شماره ی 2 را ملاحظه کنید).(35) اما این به معنای سکون کارگران نبود. زیرا در این مدت 6 ماهه، فعالیت ها و تحرکات پرشوری در درون محیط های کار در راستای تشکیل، عضوگیری و تثبیت سازمان های کارگری در جریان بود. تشکلات مستقل کارگری در محیط های کار و تولید در حال تأسیس و عضوگیری بودند. به نظر می رسد، این سازمان یابی پیش شرط اعتصابات بزرگ توده ای در ماه های سپتامبر و اکتبر باشند.\n3- در ماه سپتامبر، حداقل 500 هزار نفر در اعتصابات و سایر اشکال اعتراضات دسته جمعی شرکت داشتند که این تعداد از مجموع شرکت کنندگان در حرکات جمعی 6 ماه قبل فزون تر بود. اعتصابات ماه سپتامبر نه فقط به لحاظ شرکت تعداد بیشتری در آن ها، بلکه هم چنین به لحاظ درجه ی هماهنگی میان مبارزات کارگری، در سطح محلی و در سطح ملی در خور توجه است. طی ماه های سپتامبر و اکتبر حداقل 3 اعتصاب فرامنطقه ای رخ داد. اعتصاب سراسری معلمان که در آن صدها هزار نفر شرکت داشتند، اعتصاب 30 هزار کارگر صنعت شکر که 3 هفته استمرار داشت و اعتصاب 40 هزار راننده ی اتوبوس که 12 روز تداوم داشت. به موازات جنبش کارگری، اعتراضاتی هم در میدان تحریر و دیگر مراکز شهر با مطالبه تعیین زمان معینی برای پایان حکومت نظامیان در جریان بود.(36)\nتعداد حرکات جمعی و شرکت کنندگان در آن ها در ماه های مارس تا سپتامبر2011\nتعداد حرکات جمعی\nمطالبات کارگران- چه قبل و چه بعد از سقوط مبارک- به جز نمونه های محدودی مانند فراخوان کارگران آهن و فولاد به اعتصاب 11 فوریه 2011 که در آن خواسته نظارت بر تولید و تعیین مقدار دستمزدها توسط کمیته های نظارت مطرح شده بود، در مجموع فراتر از جامعه ی سرمایه داری نمی رفت.(37) بر خلاف انقلاب 57 ایران که در آن شمار قابل توجهی از کارگران خواهان دخالت در حیطه ی قدرت و عملکرد مدیریت، کنترل کارگری و مشارکت در تنظیم امور کارخانه بودند، کارگران مصر افق و بدیلی متمایز از ساز و کار مناسبات سرمایه داری نداشتند.\nاما کارگران مصر در مبارزات همبسته خود با آگاهی و بدیلی که آشکارا در تقابل با ساختار اقتصادی نئولیبرالیسم است، وارد صحنه شدند. آن ها برای اقتصادی بدون قراردادهای موقت کار، با پرداخت دستمزد کافی و توزیع ثروت به نفع طبقات زحمتکش به پا خواسته بودند. چشم انداز و افق جامعه ای که در آن خصوصی سازی اقتصاد به مثابه ی مؤلفه ای ضد ارزش نفی می شد.\nروش و اشکال اتحاد و سازمان یابی کارگران دموکراتیک و توأم با بحث، گفتگو و خرد جمعی بود. کمیته های اعتصاب توسط توده ی کارگران انتخاب می شدند. فعالین و نماینده گان کارگری که برای مذاکره با دولت و مدیریت تعیین می شدند، تحت نظارت توده ی کارگران قرار داشتند. مجمع عمومی برقرار می شد و در آن پیرامون شروع، تداوم، چگونگی پیشبرد مبارزه و یا نتیجه ی مذاکره تصمیم گیری می شد. این دموکراسی مستقیم، دستاورد اجتماعی و سیاسی ی، بسیار گران قدری است، اما تداوم آن با موانع گوناگونی رو به روست و به مؤلفه های مختلفی بستگی دارد.\nکارزار حاکمان جهت بازگردان شرایط به گذشته\nموانع قانونی در برابر جنبش مطالباتی\nشورای عالی نظامی 3 روز بعد از به قدرت رسیدن، فرمان ختم اعتصابات و تظاهرات را اعلام کرد. از همان آغاز واحدهای نظامی و پلیس هر کجا که می توانستند و توازن قوا به آن ها امکان می داد، کارگران اعتصابی و سایر معترضین را مورد حمله قرار می دادند. مدتی بعد در 24 مارس 2011 شورای عالی نظامی ممنوعیت اعتصابات، تحصن و تظاهرات را تحت عنوان بند 34 شرایط اضطراری رسمأ به تصویب رساند. طبق این قانون هر کس در یک تظاهرات و یا اعتصاب مُخل نظم عمومی شرکت کند و یا فراخوان به آن دهد، مجرم شناخته می شد. این قانون به ویژه بر روی خلاف بودن اقداماتی که باعث اختلال در روند تولید شرکت های دولتی و خصوصی می شد و یا به هر ترتیب به اقتصاد کشور مصر لطمه می زد، تأکید داشت. مجازات آن شامل پرداخت جریمه ی نقدی تا میزان 500 هزار لیره مصر (حدود 60 هزار یورو) و یا یک سال حبس می شد. حکومت نظامیان در نظر داشت در شرایط برآمد انقلابی، با قانونی نمودن سرکوب جنبش مطالباتی، توازن قوا را به نفع خویش تغییر دهد. و تلاش کارگران و مردم تحت ستم را برای پیشبرد خواسته های سیاسی و اقتصادی خویش به حداقل برساند.\nجمال عید (Gamal Eid) کنش گر حقوق بشر که خود از قربانیان شکنجه است، تعداد کسانی که از زمان به قدرت رسیدن نظامیان در مقابل دادگاه های نظامی قرار گرفته اند را 14 هزار تن ذکر می کند. (38) در میان آنها بسیاری از کارگران معترض و دهقانانی که از آنها سلب مالکیت شده، وجود دارند. برای مثال در ماه ژوئن 2011، 200 تن از کارکنان شرکت نفتی جت، با هدف تبدیل قراردادهای موقت شان به قرارداد دائم، مقابل ساختمان وزارت نفت مصر تحصن کردند. پلیس 5 تن از کارگران متحصن را با این اتهام که مقابل وزارت خانه باعث سد معبر شده اند، دستگیر کرد. آن ها در روز 29 ژوئن در یک دادگاه نظامی مقصر شناخته شدند و به یک سال حبس تعلیقی محکوم گشتند. یا دهقانانی در ایالت “بهارا” (Beheira) که به تصاحب زمین هایشان در زمان مبارک اعتراض داشتند، بازداشت و به پرداخت جریمه نقدی معادل 10000 لیره مصر محکوم شدند.\nصاحب منصبان و پلیس آشکارا به قتل عمد معترضین متوسل می شوند. یک نمونه ی آن قتل “مریم هوس” (Mariam Hawas)، کارگر شرکت پارچه بافی اسپانیا (Espana) در شهر منصورا (Mansura) است. وی 44 ساله و مادر 3 کودک بود. هنگامی که برای دریافت طلب خود از شرکت به بانک “یونیتر” مراجعه می کند، رؤسای بانک از پرداخت طلب او سرباز می زنند. در اعتراض، او به همراه تعدادی تحصن می کنند. پلیس راهنمایی و راننده گی به راننده ی کامیونی که در ترافیک و راه بندان گیر کرده بود، به عمد فرمان می دهد که روی جمعیت معترضین براند. راننده، کامیونش را به صف جمعیت می زند و مریم هوس و یک کارگر زن دیگر بنام “سماح جس” (Samah Jas) را زیر می گیرد.\nمریم دمی بعد در بیمارستان جان می سپارد و سماح با تنی زخمی به بیمارستان منتقل می شود. راننده کامیون را بازداشت و به پاسگاه ی پلیس می برند، ولی بدون گذاردن وثیقه ای او را آزاد می کنند. از سوی دیگر در زمان رسیدگی ی دادگاه به این پرونده، پلیس راهنمایی که مسبب این حادثه ی دلخراش بود، نامعلوم اعلام می شود. بدین ترتیب با تبانی صاحب منصبان، کارگر معترض به قتل می رسد، راننده ی کامیون آزاد و پلیس ناشناس اعلام می گردد.\nاز سوی دیگر صدای مخالفان جنبش کارگری هر روز بلندتر می شود. رسانه های دولتی کارزار تبلیغاتی گسترده ای علیه ” زیاده طلبی و باج گیری کارگران” راه انداخته اند. آنها مسبب اصلی رکود اقتصادی مصر را کارگران اعتصابی قلمداد می کنند.\nوزارت کشور مصر با 1 میلیون و 250 هزار کارگزار و حقوق بگیرش از راه های گوناگون می کوشد در صفوف جنبش مطالباتی شکاف ایجاد کند. ارتش که یک سوم اقتصاد مصر(از جمله کارخانجات تولید تجهیزات، شبکه های پمپ بنزین و فروشگاه های زنجیره ای) را تحت مالکیت خود دارد، تجار و سرمایه دارانی که رابطه ی تنگاتنگی با دستگاه های حاکم دارند، دست در دست هم برای بازگرداندن شرایط به گذشته و استثمار بیشتر کارگران و مردم تحت ستم به پیش می روند. آن ها اتحادیه های مستقل را برای پیشبرد هدف شان خطرناک می دانند، و به آن ها تهمت می زنند که از بیگانگان پول دریافت می کنند.\nدر واکنش به اتهاماتی مثل وابستگی اتحادیه ها، در 28 ژوئیه 2011، 15 اتحادیه ی مستقل مشترکأ بیانیه ای توضیحی منتشر نمودند. فشرده ی آن به شرح زیر است:\n1- پیدایش اتحادیه های مستقل در مصر پایان یک دوره، که طی آن سازمان های اتحادیه ای زیر سلطه ی دولت و حزب حاکم بودند را رقم زد. اتحادیه های مستقل توسط مبارزات و فداکاری های کارگران زن و مرد مصر حاصل شده اند، هیچ کس نمی تواند آن را انکار کند.\n2- اتحادیه های مستقل از همه ی احزاب سیاسی، سازمان ها و نهادهای عمومی، سازمان های حقوق بشر و شخصیت ها مستقل هستند.\n3- اتحادیه های مستقل برای تأمین مالی خود به حق عضویت اعضاء متکی هستند و از هیچ منبع دیگری -چه در داخل و چه در خارج- کمک مالی نمی پذیرند. حساب رسی دریافتی های مالی اتحادیه ها توسط مجامع عمومی اعضاء صورت می گیرد.\n4- همه کسانی که در سراسر سرزمین مصر زندگی می کنند و دستمزد دریافت می کنند حق تشکیل اتحادیه های آزاد دارند.\n5- اتحادیه های مستقل هر گونه عادی سازی رابطه با دشمن صهیونیستی را رد نموده و بر حقوق حقه خلق عرب فلسطین و ایجاد یک دولت مستقل برای آن ها تأکید می کنند. آن ها محقند از همه ی وسایل برای ایجاد یک دولت مستقل فلسطینی استفاده نمایند.\n6- اتحادیه های مستقل با مبارزات خلق عرب برای آزادی و عدالت اجتماعی اعلام همبستگی می کنند. (39)\nحربه ی دیگر دولت نظامی علیه جنبش مطالباتی، ناکام گذاشتن اقدامات و دستاوردهای قانونی این جنبش است. یکی از خواسته های جنبش کارگری مصر، لغو خصوصی سازی ها و بازگرداندن مؤسسات خصوصی شده به دولت است. تا آغاز سال 2012 با پیگیری تشکلات کارگری و سایر نیروهای تحول طلب، دادگاه ها، 6 قرارداد از مجموع قراردادهای فروش موسسات دولتی به بخش خصوصی را غیر قانونی اعلام نموده اند و تصاحب این مؤسسات توسط مالکین خصوصی را نا معتبر خوانده اند. اما دولت از پذیرش رأی دادگاه و تصاحب مجدد این مؤسسات سر باز می زند. دولت ادعا می کند چنین کاری موجب سلب اعتماد سرمایه گذاران در مصر می شود و به اقتصاد مصر صدمه می رساند.(40)\nیکی از مهم ترین مطالبات جنبش مستقل کارگری، انحلال فدراسیون اتحادیه های دولتی (ETUF) است. فدراسیون اتحادیه های مستقل (EFITU) با همکاری وکلای طرفدار جنبش کارگری و با حمایت احمد البرعی (وزیر کار و مهاجرت مصر) مدارکی را با هدف انحلال فدراسیون دولتی در اختیار دادگاه قرار داد. سرانجام دادگاه در 5 اوت 2011 با استناد به تقلبات گسترده ای که هنگام انتخاب هیئت مدیره ی فدراسیون صورت گرفته بود، رأی به انحلال هیئت مدیره آن داد. اما در چارچوب قوانین سابق که پس از سقوط مبارک نیز جاری هستند، انحلال کلیت دستگاه فدراسیون دولتی امکان پذیر نیست. بدین ترتیب فدراسیون دولتی باقی ماند، اما به جای هیئت مدیره سابق یک کمیسیون موقت تعیین شد تا امورات آن را تا زمان انتخاب هیئت مدیره جدید رتق و فتق کند. به دلیل نفوذ گسترده ای که هیئت مدیره ی سابق در دستگاه فدراسیون داشت، هم چنان وابسته گان مبارک و اعضای حزب دموکراتیک ملی- که رسمأ منحل شده است- نه تنها در کمیسیون مذبور حضور، بلکه حتی دست بالا را دارند.\nاحمد عبدالدهاهر (Ahmad Abdaldhaher)، که سابقأ منشی حزب دموکراتیک ملی در شهر گیزه (Gizeh) بود، در حال حاضر در کمیسیون فوق صاحب قدرت فراوان است. او اکنون در کمیسیون نه مانند یک کارمند عادی، بلکه هم چون مدیر رسمی فدراسیون دولتی عمل می کند، و هم قطاران حزب سابقش را دوباره در اطراف خود جمع کرده است. بدین نحو قدرت اصلی در دستگاه فدراسیون دولتی بار دیگر در اختیار کارگزاران رژیم سابق است. احمد عبدالدهاهر چنان جای گاه خود را در این دستگاه استوار می داند، که در نظر دارد به عنوان نماینده ی رسمی ETUF در اجلاس تدوین قانون اساسی مصر شرکت کند. همان گونه که پیشتر ذکر شد، طبق قانون اتحادیه های کارگری مصر مربوط به سال 1976 و قانون کار متحد در سال 2003، فدراسیون دولتی از حق انحصاری برای ایجاد اتحادیه برخوردار است. با استناد به این قوانین، عبدالدهاهر اتحادیه های مستقل را غیر قانونی می شمارد و آن ها را به رسمیت نمی شناسد.\nبه جز این، قانون امتیاز دیگری هم در اختیار فدراسیون دولتی قرار داده است. هم اکنون صندوق بازنشستگی کارگرانی که در زمان مبارک عضو اتحادیه ها بودند، در تصاحب فدراسیون دولتی است. بدین ترتیب پرداخت مزایای زمان بازنشستگی این دسته از کارگران، تنها از طریق فدراسیون دولتی امکان پذیر است. طبعأ پرداخت این مزایا به تداوم عضویت آنان در فدراسیون مذکور مشروط است. به این معنی اگر آن ها عضویت خود را فسخ نمایند، دیگر مزایای بازنشستگی به آن ها تعلق نخواهد گرفت. با این حساب گل های سر سبد جنبش کارگری مصر، یعنی کارخانه هایی که پیشگام مبارزات کارگری بودند و قاطعانه خواهان انحلال فدراسیون دولتی هستند، اکنون ناچارند هم چنان در عضویت فدراسیون باقی بمانند. دو مرکز مبارزاتی جنبش کارگری یعنی کارخانه ی بافندگی “محله الکبرا” و کارخانه ی فولاد “هل وان” در این مخمصه گرفتار شده اند. مزایای بازنشستگی هر یک از کارگران “محله الکبرا” مبلغ 50 هزار لیره مصر و کارگران فولاد “هل وان” هر یک 130 هزار لیره مصر است. اما شرط دریافت آن، این است که هم چنان کارگران تا زمان بازنشستگی عضو فدراسیونی باشند که خود خواهان انحلال آن هستند.\nبه همین دلیل تاکنون اتحادیه های مستقل قادر نشدند، به طور قطعی در این قلعه های جنبش کارگری استقرار یابند. کارگران پیشرو در این قبیل کارخانجات راه حل عضویت دوگانه را پیش برده اند. به این معنا که اکنون کارگران در هر دو اتحادیه ی مستقل و اتحادیه ی دولتی عضو هستند. اما سوال این جاست، آیا فدراسیون دولتی با قدرت گرفتن بیشتر در آینده، چنین عضویت دو گانه ای را تحمل خواهد کرد؟\nکارگران موج موج به اتحادیه ها می پیوندند\nبعد از سقوط مبارک در سراسر کشور مصر اتحادیه های مستقل تشکیل شدند. کارگران نه فقط در صنایع و مؤسسات بزرگ بلکه در کارگاه های کوچک نیز دست به کار ایجاد سندیکا شدند. شور و شوق تأسیس اتحادیه ها محدود به بخش دولتی اقتصاد نبود، بلکه شرکت های متعلق به بخش خصوصی را هم در بر گرفت. اصناف نیز به جنبش تشکل یابی پیوستند و انجمن های صنفی و گروه های شغلی خود را پدیدار نمودند. پیشه وران، کارکنان صنایع دستی، مستخدمین خانه ها، فروشنده گان خیابانی، کارگران روزمزد و کشاورزان و برزگران متحد شدند و در سازمان های ویژه خویش متشکل گشتند. خلاصه این که، اقبال به پیشروان کارگری و مروجان وحدت و تشکیلات رو آورده بود و کارگران و زحمتکشان موج موج بدان ها می پیوستند.\nتا مارس 2011، 12 اتحادیه ی بزرگ با 250 هزار عضو به فدراسیون اتحادیه های مستقل پیوستند. از جمله این اتحادیه ها، اتحادیه ی صنعت حمل و نقل، صنعت بافندگی، صنعت کشتی سازی و کارکنان بیمارستان ها بودند. در ماه اوت 2011 فدراسیون اتحادیه های مستقل مصر نخستین نشست وسیع خود را برگزار کرد. در این گردهمایی، هیئتی برای اداره ی موقت امور فدراسیون تا برگزاری کنگره ی آتی انتخاب شد. تا پایان ماه اکتبر 2011، تعداد اعضای فدراسیون – بنابه اظهار مؤسسین آن- حدود 1.400.000 تن بود. فدراسیون نه فقط اتحادیه های صنایع و مؤسسات بزرگ دولتی و خصوصی، بلکه تشکلات گوناگون شاغلین، مثل کارگران روزمزدی که در بخش صوری اقتصاد فعالند و صنعت گران کارگاه های کوچک و نیز بازنشستگان را نیز در بر می گیرد. تا ماه اکتبر بیش از 70 اتحادیه که مراحل قانونی خود را طی کرده بودند، به فدراسیون پیوستند. علاوه بر این ها تا آن زمان 40 اتحادیه ی دیگر نیز در حال طی کردن مراحل قانونی خود جهت پیوستن به فدراسیون بودند. جدول شماره ی 3 تعداد اتحادیه های ثبت شده که تا ماه اکتبر به عضویت فدراسیون در آمده بودند را بر اساس رشته و حوزه شغلی آن ها نشان می دهد.(41)\nتعداد اتحادیه های منفرد در رشته های گوناگون که تا اکتبر 2011 به فدراسیون اتحادیه های مستقل پیوستند\nخدمات عمومی-شهرداری ها\nتولیدی ها (بافنده سوزنی ها و غیره)\nکشاورزی و ماهی گیری\nجمع کل : 72\nدر روز 29 ژانویه 2012، یک سال و 4 روز پس از آغاز بر آمد وسیع توده ای در مصر، فدراسیون اتحادیه های مستقل مصر، نخستین کنگره خود را برگزار کرد. تا آن زمان فدراسیون 170 اتحادیه ی منفرد را در بر می گرفت. از سوی این اتحادیه ها 150 نماینده که به صورت دموکراتیک انتخاب شده بودند، در کنگره حضور داشتند.\nاز میان نمایندگان حاضر، 21 تن به عنوان هیئت مدیره ی فدراسیون انتخاب شدند. آن ها در مجموع 17 رشته ی صنعتی و خدمانی را نمایندگی می کنند. پس از پایان کنگره نیز 50 اتحادیه ی منفرد دیگر به فدراسیون پیوستند. با این حساب تا آن زمان فدراسیون 220 اتحادیه ی منفرد را نمایندگی می کرد و بنا به گفته ی مسئولین آن حدود 2 میلیون نفر عضو داشت. کمال ابو عطا دبیر کل فدراسیون در میان مردم مصر از محبوبیت برخوردار است. او تنها نماینده ی اتحادیه هاست که در انتخابات مجلس ملی مصر، برگزیده شد و به آن راه یافت.(42)\nاز طریق تعداد اتحادیه های منفرد، نمی توان به کمیت اعضای آن ها پی برد. برخی از اتحادیه ها ده ها هزار شاغل و گروهی تنها محدودی از شاغلین یک مؤسسه را متشکل نموده اند. علاوه بر این همه ی اتحادیه های منفرد به عضویت فدراسیون مستقل در نیامده اند. در کنار فدراسیون یک تشکیلات سراسری و مستقل دیگر به نام “کنگره ی دموکراتیک کارگران مصر” (43) اعلام موجودیت نموده است. مبتکران “کنگره ی دموکراتیک” بیشتر دست اندرکاران “کانون خدمات به اتحادیه ها و کارگران” (CTUWS) هستند که قبلأ همکاری های بی نظیری با فدراسیون داشتند و در تأسیس آن سهیم بودند. “کنگره ی دموکراتیک” بیشتر در اتحادیه های منفرد بخش خصوصی و مؤسسات کوچک و متوسط نفوذ دارد و البته توانسته است برخی از اتحادیه ها در صنایع بافندگی و فلز را جذب کند. می توان وجود دو تشکیلات سراسری با یک کارکرد را انشعاب در جنبش کارگری مصر قلمداد کرد. اگر چه این انشعاب در جنبش اتحادیه ای مصر خوشایند نیست، ولی واقعیت مبارزه، جدل و رقابت میان گرایش های مختلف نظری درون جنبش را بیان می کند.\nبا وجود این که مبتکران “کنگره ی دموکراتیک” از فدراسیون اتحادیه های مستقل مصر فاصله گرفته اند، ولی خود را در تقابل با آن تعریف نمی کنند. آن ها با موجودیت تنها یک فدراسیون که تمامی اتحادیه های مستقل را نمایندگی کند، موافق نیستند. تجربه ی فدراسیون دولتی و فعال مایشایی آن، مبتکران “کنگره دموکراتیک” را در مقابل خطر انحصارگرایی حساس نموده است. اما علیرغم این، “کنگره ی دموکراتیک” همکاری و هماهنگی با فدراسیون را امکان پذیر می داند و در نظر دارد وزنه ی سنگینی در مقابل فدراسیون اتحادیه های دولتی به وجود آورد.\nدر برخی از کارخانجات و مؤسسات، اتحادیه های موازی شکل گرفته است. ناگهان در محلی سندیکایی بر پا می شود که قبلأ اتحادیه ی دیگری با همان ویژگی وجود داشت. این جا تأثیر رقابت احزاب، نیروهای سیاسی و “ان. جی. او.”ها در تأسیس اتحادیه ها و انجمن های صنفی موازی دیده می شود. اخوان المسلمین نیز تاکنون تعدادی اتحادیه از قبیل اتحادیه ی کشاورزان و ماهی گیران و اتحادیه ی معلمین دروس اسلامی (اتحادیه ی دعا) تأسیس کرده است. علاوه بر این نفوذ چشم گیری در میان معلمین و اقشار متوسط اجتماعی مثلأ صاحبان و شاغلین داروخانه ها، پزشکان، مهندسین و وکلا دارد. در عین حال طی سالهای آخر دوران مبارک از طریق طرفداران ثروتمند خویش و پرداخت کمک مالی به مستمندان، در مناطق فقیرنشین کارگری هم رخنه کرده است.\nاخوان المسلمین در زمان مبارک جزو اپوزیسیون قانونی محسوب می شد و در مجلس ملی مصر نماینده داشت. در آن زمان این جریان اسلامی، از مطالبه ی افزایش حداقل دستمزد حمایت نمود و از طریق نماینده گان خود در مجلس آن را مطرح کرد. اما پس از سقوط مبارک در کارزار تبلیغاتی جهت تخطئه اعتصابات کارگری، با رسانه های دولتی و شورای عالی نظامی هم صدا شد. در تظاهرات اول ماه مه 2011 کارگران، با مطالبه ی انحلال فدراسیون دولتی همراهی کرد، اما اکنون که خود را به قدرت دولتی نزدیک می بیند، درصدد است با تسلط بر دستگاه فدراسیون، آن را جهت پیشبرد اهداف خود- و در حاشیه قراردادن اتحادیه های مستقل- به خدمت گیرد. اخوان المسلمین تصور می کند، می تواند ریاست فدراسیون دولتی را از طریق انتخابات به چنگ آورد و آن را تحت کنترل خود قرار دهد. به همین دلیل طرحی که برای سازماندهی اتحادیه ها در نظر دارد، از روی الگوی فدراسیون متمرکز دولتی گرفته شده است.\nتاکنون 3 طرح در باره ی چگونگی سازمان یابی اتحادیه ها وجود دارد. اول طرحی است که فدراسیون اتحادیه های مستقل و “کنگره ی دموکراتیک” با آن موافقند که در آن آزادی بی قید و شرط تشکل های اتحادیه ای و وجود کثرت گرایی در آن ها پیش بینی شده است. دوم طرحی است که وابسته گان فدراسیون فرمایشی در نظر دارند که در اساس بازگشت به سیستم انحصاری گذشته است. سوم طرحی که توسط بخش کارگری اخوان المسلمین مطرح شده است. این طرح یک فدراسیون واحد و متمرکز را در نظر دارد که همه ی اتحادیه ها- چه اتحادیه های سابق و چه اتحادیه های مستقل تازه تأسیس- را در بر می گیرد. در هر رشته می توان دو اتحادیه ی موازی تشکیل داد و به رقابت با یکدیگر پرداخت، اما در سطح هر مؤسسه یا کارخانه ی منفرد، تنها یک اتحادیه می تواند رسمیت داشته باشد. بر این اساس فدراسیون دولتی از برتری و مزیت برخوردار می شود. زیرا اولأ در حالی که فدراسیون دولتی سال ها قدمت دارد و به عنوان یک نهاد دولتی در سطح جامعه ریشه دوانده است و دارای کارمندان و مأمورین حقوق بگیر است، فدراسیون مستقل تازه در مرحله استقرار و در دوره جوانی به سر می برد. ثانیأ: در حالی که هم چنان حق عضویت شمار زیادی از کارگران و شاغلین به صورت مستمر و حساب شده از دستمزد آن ها کسر و به حساب فدراسیون دولتی واریز می شود، بانک ها هنوز از گشایش یک حساب رسمی برای فدراسیون مستقل سر باز می زنند. ثالثأ: به دلیل این که حقوق و مزایای زمان بازنشستگی کارگران بسیاری از شرکت ها در اختیار فدراسیون دولتی است، آن ها ناچارند علیرغم میل خود هم چنان عضو فدراسیون دولتی باقی بمانند. اتحادیه های مستقل که اکنون با راه حل عضویت کارگران در دو اتحادیه، در این دسته شرکت ها مستقر شده اند، بر اساس طرح اخوان المسلمین باید حذف شوند و فضا را برای سلطه ی مطلق اتحادیه های دولتی خالی کنند. اتحادیه های مستقل شدیدأ به طرح اخوان المسلمین معترضند و آن را قاطعانه رد می کنند.\nدر مصر معادله ای تغییر کرده است. از یک سو کنش اجتماعی و فرهنگی ی طبقات بالا مبنی بر تحقیر طبقات پائین با مقاومت رو به رو شده است. از سوی دیگر نگرش اجتماعی و رفتاری مبنی بر اطاعت کورکورانه از “بالایی ها” ضربه خورده است. این دگرگونی ها به برکت جنبش انقلابی مصر ایجاد شده است. پدیداری تشکلات مستقل کارگری- با هر کمبود و محدودیتی- به راستی یکی از دستاوردهای گرانبهای کارگران در این انقلاب است. این تشکلات نمایان گر تصمیم کارگران جهت سازمان دهی مقاومت جمعی در برابر بی حقوقی و رفع آن است، نمایان گر ارتقای فرهنگ مقاومت و رواج آن در سطح و عمق جامعه است. با موجودیت این تشکلات، حاکمان مصر به راحتی قادر نیستند، مانند سابق نسبت به کارگران چون قربانیان دست بسته ی خود رفتار کنند. آن ها می توانند شمشیر را از رو بسته و به سرکوب سیستماتیک و عریان اتحادیه های مستقل بپردازند. می توانند با وعده و وعیدهایی جناح ناپیگیر را در مقابل کارگرانی که به منافع طبقاتی خود آگاه ترند، قرار دهند و در اتحادیه ها انشعاب و بحران به وجود آورند. می توانند با نرمش و زبردستی و گذشتن از امتیازاتی، در نهایت اتحادیه های مستقل را در نهاد دولت سرمایه داری ادغام کنند و استقلال آن ها را خدشه دار نمایند. اما آن چه که معلوم است، اتحادیه های مستقل خود به خود و مطیع کناره گیری نخواهند کرد. کارگران مصر تشکلات مستقل خود را ایجاد کردند و تا زمانی که این ابزار در خدمت منافع و مصالح طبقاتی شان است، دفاع از آن را وظیفه ی خود می دانند. اکنون در این میدان بسیاری از کارگران آگاه ایستاده اند و در مقابل کسانی که آرزوی نابودی تشکلات شان را دارند، صف بندی کرده اند.\n1- Ivesa Lübben, Die ägyptische Arbeiterklasse: Die Rückgrat der Revolution, AG Friedensforschung.\n2- Interview mit Joel Beinin, Feb 2011, Ägypten: Die Streiks der Arbeiterschaft haben den Aufstand angeheizt.\n3- Irene Weipert-Fenner, Die Arbeiter in Ägypten, was von der Rovolution geblieben ist, spw 2.2012.\n4- Nick Beams, Anmerkungen zur Ägyptischen Revolution, 12 März 2011, S.3. –\n5- Joel Beinin, WORKERS AND Egypt,s Januery 25 Revolution, Stanford University.\n6- Joel Beinin and Frederic Vairel (Eds), Social Movements, Mobilization and Contestation in the Middle East and North Africa, Stanford University Press. 2011, Pp. 181-201.\n7- Joel Beinin, WORKERS AND Egypt,s Januery 25 Revolution, Stanford University.\n8- Alain Gresh, Jenseits von Tahrir, Die Rolle der ägyptischen Arbeiterbewegung in der Rovolution, LE MONDE diplomatique, Ausgabe vom 12.08.2011.\n9- Stefanie Fischbach, Die Ägyptische Revolution ist noch nicht zu Ende, Stanpunkte, 08.2011.\n10 – به منابع 2 و 9 رجوع شود.\n11 – خالد علی مدیر یک سازمان مستقل و غیر دولتی به نام “مرکز حقوق اقتصادی و اجتماعی (Centet for Economie and Social Rights (ECESR)) است. این سازمان مدافع حقوق اتحادیه ای کارگران است و خدمات حقوقی و مشاوره به کارگران ارائه می دهد.\n12- Joel Beinin, Was haben die Arbeiter aus der Ägyptischen Revolution gewonnen?, 20 Juli 2011.\n13 – فرودستان حاشیه نشین –درون و حومه ی قاهره- حدود 5 تا 6 میلیون نفر ذکر شده است. این توده ی میلیونی در شرایط فاجعه باری زندگی می کند. زیست گاه های آنان بدون آب لوله کشی، برق، سیستم فاضلاب و فاقد مدرسه است. نام عربی محل زندگی آن ها “اشواعیت” است. ساکنین اشواعیت در نظر آنانی که زندگی مرفه ای دارند، انسان هایی اضافی، بی ریشه و هراس انگیز تداعی می شوند. گرفته شده از مصاحبه ی نشریه ی نیولفت ریویو با حازم کندیل، در مقاله ای به نام ” در مصر چه گذشت.”\n14- Egyptian Trade Union Federation (ETUF).\n15 – منبع شماره 7.\n16 – همان جا.\n17- Jährliche Übersicht über die Verletzungen von Gewerkschaftsrechten, Jahre 2007, Ägypten, ITUC CSI IGB.\n18- Peter Senft, Gewerkschaftsbewegung in Ägypten ein Jahr nach Revolution, -spw2/2012, S.28-32.\n19 – منبع شماره ی7.\n20 – منبع شماره ی 1.\n21- Real Estate Tax Authority (RETA).\n22 – منبع شماره ی 7.\n23- Center for Trade Union and Workers Services (CTUWS).\n24 – منبع شماره 18. لازم به ذکر است که Peter Senft نویسنده ی مقاله ی فوق سال تأسیس (CTUWS) را 2006 بیان می کند، در حالی که “جول بانیین” که پژوهش گر مطلع جنبش کارگری مصر است، تأسیس این سازمان را در سال 1990 ذکر می کند.\n25- Anne Alexander, Die zwei Seelen der Demokratischen Revolution. 25.07. 2011\n26 – منبع شماره ی 4.\n27 – مصاحبه نشریه نیولفت ریویو با حازم کندیل، ذکر شده در منبع شماره 13. عمر سلیمان روابط بسیار نزدیکی با ایالات متحده آمریکا داشت. گفته می شود بعد از موساد، سرویس اطلاعاتی- امنیتی مصر نزدیک ترین متحد “سی. آی. ا” در خاورمیانه است.\n28- Supreme Council of Armed Forces (SCAF). –\n29 – رافائل کمپف، ریشه های کارگری قیام مصر، لوموند دیپلوماتیک، مارس 2011، ترجمه ی پروشات همتی.\n30 – منبع شماره ی 25.\n31 – منبع شماره ی 29.\n32 – منبع شماره ی 12.\n33 – آلن گرش، مصر در انقلاب، لوموند دیپلماتیک، ژوئیه 2011، مترجم بهروز عارفی.\n33- ب- بخش صوری اقتصاد، بخشی است که معمولأ تکنولوژی تولید سرمایه داری در آن رشد نیافته است. تابعیت کار از سرمایه به دو طریق صورت می گیرد؛ انقیاد صوری و واقعی. در انقیاد صوری، سرمایه بدون این که در وسایل تولید و یا اسلوب کار تحول ایجاد کند، نیروی کار را به خدمت می گیرد و از آن بهره کشی می کند. در انقیاد واقعی، سرمایه تحت شرایط فنی ای که خود ایجاد کرده است از نیروی کار بهره کشی می کند. در این باره رجوع شود به جلیل محمودی، ناصر سعیدی، شوق یک خیز بلند، نخستین اتحادیه های کارگری در ایران 1320-1285، نشر قطره، چاپ اول 1381.\n34 – منبع شماره ی 12.\n35- Anne Alexander, The Egyptian workers movement and the 25 January Revolution, 09.01.2012.\n36- – منبع شماره ی 35.\n37- اگر چه مبارزه ی کارگران برای خلع مدیران فاسد، مناسبات قدرت در محیط کار را برای مدتی به نفع کارگران به هم می زد، ولی جای گزین کارگران، دخالت آن ها در عرصه وظایف مدیریت نبود، بلکه تعویض مدیران گذشته با مدیران جدید بود.\n38 – روزنامه ی هانوفریشه آلگماینه، شماره ی 116، مورخ 19 مه 2012.\n39- Erklärung des Verbands der unabhängigen Gewerkschaften Ägyptens, http:/ www. Linkswende.org.\nدر بند آخر، اتحادیه های مستقل به جای اعلام همبستگی جهانی، به همبستگی در چارچوب مبارزات خلق عرب خود را محدود کرده اند و این نفوذ ناسیونالیسم عربی در میان آن ها را می رساند.\n40 – منبع شماره 1.\n41 – منبع شماره 35.\n42 – منبع شماره 18.\n43- Egyptian Democratic Labour Congress (EDLC)\n(این نوشته را به رفیق جان باخته ام محمود حسنی تقدیم می کنم. برای گرامی داشت خاطره و یاد او که فروتن، شجاع، مردم دار، فداکار و پیشتاز بود. محمود حسنی در خرداد ماه 1339 شمسی در آبادان به دنیا آمد و در 7 شهریور 1363 به جرم دفاع از آزادی و حقوق کارگران و شهروندان ، توسط جلادان جمهوری اسلامی در زندان شیراز به دار آویخته شد. محمود چند ماه بعد از ازدواجش در مهرماه 1362 دستگیر شد. نوزادش هنگامی که او در زندان و زیر شکنجه بود، متولد شد.\nهر گاه به یاد این شخصیت توانا و درعین حال افتاده و فروتن می افتم، بی مهابا قطع شعری از احمد شاملو شاعر بزرگ در ذهنم نقش می بندد: ” نگاه کن… چه فروتنانه بر آستانه تو به خاک می افتد آن که در کمرگاه دریا دست حلقه توانست کرد.”:\nمقاله ی “جنبش کارگری مصر در انقلاب2011 (سازی خوش ترنم در طوفان سازها) در چهارچوب پژوهش گسترده تری است در مورد تحولات کشور های عربی که از اواخر سال 2010 تاکنون در جریان است. این تحقیق حاصل کار جمعی دکتر پیمان جواهر حقیقی، دکتر حسن آزاد و من است. در نظر است حاصل این پژوهش به زبان آلمانی و احتمالأ در آغاز سال 2013 منتشر شود. ما در گفتگویی به این نتیجه رسیدیم که قسمت جنبش کارگری مصر مستقلأ به زبان فارسی منتشر شود. نگارش این مقاله با یاری همه جانبه و بی دریغ رفقا حسن و پیمان صورت گرفته است و تحریر آن بدون یاوری آنان امکان پذیر نبود.)\nاصل متن در سایت جنبش کارگری موجود می باشد.


20 فیلمی که می‌توانید پس از تماشای «انگل» ببینید\nفیلم‌هایی دیوانه‌وار برای آدم‌هایی خاص\nنگار درستکارفر ۲۹ بهمن ۱۳۹۸ ذخیره\nاگر به دنبال فیلم‌هایی مانند «انگل» هستید شما تنها فرد کنجکاو نیستید. از زمان اکران انگل در سینماها، این فیلم برنده اسکار بهترین فیلم جرقه زننده گفتگوهای بسیاری در آمریکا بوده. در این فیلم هیجانی کمدی، خانواده‌ای فقیر راه خودشان را به خانه خانواده‌ای جوان و ثروتمند باز می‌کنند.در حینی که خط میان غیراشرافی و اشراف‌زاده در داستان محو می‌شود و نقشه از کنترل خارج، بیننده مجبور است پیش‌بینی کند موجود انگلی که عنوان فیلم به آن اشاره دارد چیست.\nاگر به دنبال فیلم‌هایی هستید که بعد از تماشای انگل به سراغ آنها بروید ما بیست فیلم برایتان پیداکرده‌ایم که مضامینی یا مفاهیمی مشابه با این فیلم دارند. اولین فیلم یکی از آثار تأثیرگذار کارگردان بونگ جون-هو، فیلم سینمایی «خدمتکار» سال 1963 است. اگر تازه می‌خواهید فیلم‌های جون-هو را مشاهده کنید می‌توانید با فیلم «برف‌شکن» او شروع کنید. این کارگردان اهل کره جنوبی تاکنون فیلم ناموفقی در کارنامه کاری خود نداشته است پس می‌توانید پس از برف‌شکن سایر فیلم‌های او «میزبان، مادر و خاطرات قتل» را نیز ببینید. فیلم سینمایی «کنیز»که در این لیست حضور دارد نیز محصول کره جنوبی است.\nفیلم‌های مکزیکی «مستخدم» و «دختران خوب» روایتگر داستان‌هایی است که بر روی گردش اقتصادی تمرکز دارد. مشابه آن «خانواده دزدها» ژاپنی است. فیلم‌های «طبقه حاکم» و «ملک‌الموت» هر دو داستان‌هایی طنزگونه از به روایت کشیدن آن یک درصد قشر خاص هستند. و اگر طرفدار ژانر سورئال هستید لوئیس بونوئل برای شما ملک‌الموت را ساخته است. از سوی دیگر به شما اطمینان می دیهم که شیفته زیاده‌روی های دو فیلم «ببخشید مزاحم شما شدم» و «جامعه» در رساندن پیام‌هایشان خواهید شد.\nفیلم سینمایی «گاسفورد پارک» رابرت آلتمن کنایه‌های خوش طینتانه‌ای را به این موضوع می زند و «قاعده بازی» ژان رنوآر از سوی دیگر، صادقانه‌ترین آنها را. اگر شما به عناصر ژانری فیلم انگل جذب‌شده‌اید می‌توانید فیلم‌های «آماده‌باشی یا نه»، «اتاق پناهگاه» فینچر، یا «بخوان و بسوزان» برادران کوئن را مشاهده کنید. پیشنهاد ما این است که تمامی آثار کوئن‌ها را نگاه کنید اما ریمیک آنها از «قاتلین پیرزن» در برابر فیلم اصلی آن با بازی الک گینس حرفی برای گفتن ندارد.\nو درباره اینکه چطور فیلم «مردم زیر پله‌ها» به فیلم انگل شباهت دارد.. خوب ما می‌گذاریم خود شما این شباهت را پیدا کنید.\nجامعه (1989) Society\nنظر منتقدان: نامشخص\nخلاصه: هنگامی که یک نوجوان ثروتمند بورلی هیلزی از حقایق هولناک درباره خانواده‌اش پس از هفته‌ها تحت شکنجه روانی قرار گرفتن باخبر می‌شود، خونریزی و خشونت به اوج خود می‌رسد .\nبازیگران: بیلی وارلاک، دوین دیواسکوئز، ایوان ریچاردز، بن میرسون\nکارگردان: برایان یوزنا\nمردم زیر پله‌ها (1991) THE PEOPLE UNDER THE STAIRS\nنظر منتقدان: این فیلم با کمک کمدی سیاه (گونزو) و مضامین اجتماعی محسوسش در یادها مانده است. مردم زیر پله‌ها تغییر روندی خاص و ناگهانی برای کارگردان وس کریون به شمار می‌آید.\nخلاصه: وس کریون نویسندگی و کارگردانی این فیلم سورئال با زمینه کمدی-وحشت را بر عهده داشت که بر اساس یک داستان واقعی از والدینی بود که فرزندان خودشان را سال‌ها در زیرزمین محبوس کرده بودند. فول (برندون آدامز)، نوجوانی آفریقایی-آمریکایی بدون اجازه وارد خانه صاحب‌خانه ثروتمند خود می‌شود؛ شایعه بوده که در آن خانه سکه‌های طلا نگه‌داری می‌شود اما فول در عوض یافتن سکه‌ها متوجه می‌شود که خانه، محفلی دهشتناک است که محل زندگی برادر و خواهری قاتل است که با یکدیگر رابطه نامشروع دارند. (اورت مک گیل و وندی رابی)\nاین زوج نابه هنجار همچنین سعی کرده بودند چند پسربچه‌ای که دزدیده اند را بزرگ کنند. و هر تلاش ناموفق آن دو سرانجامی مشابه در انتظارش بود- چشمان، گوش‌ها و زبان‌های قربانیان را می‌بریدند و او را به زیرزمینی حفاظت‌شده می‌فرستادند تا باقی عمرش را در آنجا بگذارند جایی که کلونی از برادرانی با معلولیت‌های یکسان ایجاد کرده بود. فول موفق می‌شود از نظر عشاق شرور در حالی که راهش را از میان راهروهای مخفی خانه پیدا می‌کند دور بماند. وی در گشت و گذارش متوجه می‌شود که ساکنین خانه صاحب دختری به نام آلیس هستند که از بدرفتاری آنها جان سالم به در برده است. فول او را نجات می‌دهد و آن دو سعی می‌کنند تا «مردم زیر پله‌ها» را آزاد کنند. آدامز پیش‌ازاین با بازی در فیلم «مون واکر 1988» مایکل جکسون شناخته‌شده بود.\nبازیگران: برندون کوئینتین آدامز، اورت مک گیل، وندی رابی، ای جی لنگر\nاتاق پناهگاه (2002) PANIC ROOM\nنظر منتقدان: با توازن استعداد کارگردانی فینچر و اجرای فاستر، اتاق پناهگاه فیلمی خوش‌ساخت و بالاتر از حد استاندارد در ژانر هیجانی است.\nخلاصه: پس از خرید خانه‌ای سنگی در نیویورک، زن سی‌وچند ساله مطلقه به همراه دخترش مجبور می‌شوند از اتاق مخفی- «اتاق پناهگاه»- خانه هنگامی که چند خلاف‌کار وارد خانه‌شان می‌شوند، استفاده کنند.\nبازیگران: جودی فاستر، کریستن استوارت، فارست ویتاکر، دوایت یاوکم\nبخوان و بسوزان (2008) BURN AFTER READING\nنظر منتقدان: با بخوان و بسوزان، برادران کوئن، یک فیلم ماندگار دیگر در ژانر کمدی/هیجانی با داستانی عجیب و شخصیت‌های به‌یادماندنی خلق کردند.\nخلاصه: در مرکز سازمان سیا در آرلینگتون، آنالیست آزبورن کاکس خود را برای ملاقات فوق سری به آنجا می‌رساند. متأسفانه برای کاکس، دلیل برگزاری این جلسه به‌زودی آشکار می‌شود: اخراج. کاکس با این خبر به خوبی کنار نمی‌آید و به خانه‌اش در جورج تاون باز می‌گردد تا بر روی خاطراتش کار کند. همسرش کیتی از این وضعیت رضایتمند نیست اما غافل‌گیر هم نشده است. او از قبل در رابطه‌ای نامشروع با هری فرر، یک مأمور فدرال که خود نیز همسر دارد، واردشده است و با اتفاقات رخ داده برنامه‌ی خود برای ترک کاکس را آغاز می‌کند.\nجایی دیگر در حاشیه های واشنگتن، یکی از کارکنان باشگاه بدن‌سازی لیندا لیتزک به‌سختی می‌تواند بر روی کارش تمرکز کند. تمام ذهن او درگیر برنامه جراحی پلاستیک وسیعی که در سر دارد است و یکی از همکاران خود چد فلدهایمر را نیز از این برنامه باخبر می‌کند. لیندا نسبت به علاقه مدیر باشگاه تد ترفون به خود بی‌اطلاع است و مرتباً بر سر قرارهای اینترنتی با مردهای دیگر می‌رود. وقتی‌که یک سی دی حاوی خاطرات آنالیست سازمان سیا به‌طور اتفاقی در دستان لیندا و چد قرار می‌گیرد این دو قصد می‌کنند از یافته خود نهایت بهره را ببرند. اما برخلاف آن دو، تد معتقد است که این عمل سرانجام خوشی نخواهد داشت و همان‌طور که او پیش‌بینی کرد، کنترل از دست همه خارج می‌شود و به مجموعه‌ای از رویارویی‌های خنده‌آور منجر می‌شود.\nبازیگران: جورج کلونی، فرانسیس مک دورمند، جان مالکوویچ، برد پیت\nطبقه حاکم (1972) THE RULING CLASS\nخلاصه: در این طنز برنده از جامعه بریتانیایی که بر اساس نمایش‌نامه پیتر بارنز ساخته‌شده است یک بیمار اسکیزوفرنی تحت درمان با عقده روانی منجی بودن، وارث مقام ارل انگلیسی می‌شود. بستر بی‌پروای فیلم با مرگ خنده‌دار سیزدهمین ارل گورنی در حین یک عمل شهوانی عجیب به نمایش گذاشته می‌شود. علی‌رغم نارضایتی خانواده ارل، این عنوان به پسرش جک (پیتر اوتول)می‌رسد که هشت سال را تحت نظارت به خاطر ادعای آنکه وی ظهور دوم منجی بشریت، عیسی مسیح است گذرانده بود.\nمجنون اما بی‌آزار، جک آزاد می‌شود تا مسئولیت عنوان جدید خود را بر عهده بگیرد. هرچند سبک مسیحیت او با موقعیت قدرتش در جامعه تطابق ندارد، جامعه‌ای که در آن صلح و عشق ضعف‌های جدی به شمار می‌آیند. درنتیجه یک روانکاو آشفته‌حال برای کمک به تطبیق دادن وی استخدام می‌شود. در همین حین، عموی جک، سر چارلز (ویلیام مروین) بر روی نقشه‌ای پیچیده کار می‌کند تا او را از مقامش برکنار کند. ببینده با دنبال کردن اجرای بی‌نظیر اوتول را دنبال می‌کند فیلمی مملو از ظرافت‌های تصویری و شنیداری را شاهد خواهد بود که تجربه‌ای شگفت‌انگیز و دیوانه‌وار رقم می‌زنند. بدیعیات شرورانه فیلم شاید گاهی اوقات زیاد از حد به نظر بیاید اما اکثر کمبودهای آن با تیزی و برندگی کمدی فیلم جبران می‌شوند خصوصاً در بخش پایانی به‌یادماندنی فیلم.\nبازیگران: پیتر اوتول، الستر سیم، آرتور لووی، هری اندروز\nخدمتکار (1963) THE SERVANT\nجیمز فاکس ثروتمندی ولخرج، درک بوگارد لندنی را به‌عنوان ملازم خود استخدام می‌کند. هنوز مدتی از شروع کار او برای فاکس نگذشته که بوگارد کنترل نامحسوس اما مزورانه خود را بر روی اربابش آغاز می‌کند. وی پیشنهاد می‌کند که خانه نیاز به تعمیرات دارد و فاکس را قانع می‌کند مقدار چشمگیری پول بر روی آن صرف کند. اما این تنها جلسه تمرینی برای بوگارد است و تا اواسط فیلم تمامی دستورها در خانه فاکس از جانب او صادر می‌شود آن‌هم در حالی که وانمود می‌کند هرگز از خط قرمزی عبور نکرده است. نامزد فاکس، وندی کریگ متوجه نیت شوم بوگارد می‌شود.\nبوگارد سپس دوست خود سارا مایلز را به خانه می‌آورد. به اصرار بوگارد، مایلز فاکس را فریب می‌دهد که درنتیجه آن تأثیر نامزدش کریگ بر روی مرد جوان کمتر می‌شود. و ماجرا همین‌طور پیش می‌رود. شایان ذکر است که بستر ضمنی همجنسگرایانه فیلم سینمایی خدمتکار بعضی از منتقدین سنت‌گرا را در سال 1963 آزرده‌خاطر کرد.\nبازیگران: جیمز فاکس، دیرک به گارد، سارا مایلز، وندی کریگ\nگاسفورد پارک (2001) GOSFORD PARK\nنظر منتقدان: تلفیقی از معماهای جالب و تفسیرهای اجتماعی ژرف نگرانه، فیلم گاسفورد پارک را به یکی از بهترین آثار کارگردان آلتمن بدل می‌کند.\nخلاصه: فیلم‌ساز مستقل آمریکایی رابرت آلتمن زاویه‌ای تأمل برانگیز را از نقاط ضعف سیستم طبقاتی بریتانیایی در این فیلم معمایی جنایی که در اوایل دهه سی میلادی جریان دارد به نمایش می‌گذارد. سر ویلیام مک کوردل (مایکل گمبون) و همسرش بانو سیلویا (کریستین اسکات توماس) زوج ثروتمند بریتانیایی هستند که تعدادی از دوستان، فامیل و آشنایان را به عمارت خود برای گذراندن تعطیلات آخر هفته به شکار و استراحت دعوت کرده‌اند.\nازجمله میهمانان: کونستانس (مگی اسمیت)، خاله موقر سیلویا، ایور نُوِلو (جرمی نورتهام)، پسرعموی ویلیام که بازیگر و ترانه‌سرایی به نام است، و موریس وایسمن (باب بالابان)، تهیه‌کننده فیلمی آمریکایی که با ایور دوست است و بر روی پروژه جدید خود کار می‌کند، هستند.\nنظارت بر روی رفت و آمد درون عمارت بر عهده کارکنان خود عمارت است که شامل پیشخدمت مغرور جنینگز (آلن بیتز)، پادوها جورج (ریچارد ای.گرنت) و آرتور (جرمی سوئیفت)، پروبرت (درک جاکوبی)، ملازمی در خدمت سر ویلیام، کلفت خانه خانم ویلسون و السی (امیلی واتسون) یک ندیمه، می‌شود. علاوه بر کارکنان عمارت، میهمانان نیز خدمتکاران شخصی خود را دارند: مری (کلی مک دونالد)، ندیمه کونستانس، هنری (رایان فیلیپ)، ملازم وایسمن، و پارکس (کلایو اونز) یک پیشخدمت.\nدر حالی که مستلزم است خدمتکاران سطح قابل قبولی از نزاکت از خود نشان دهند از آنها انتظار می‌رود که تنها ناظرانی منفعل باشند و درباره چیزهایی که می‌بینند نظری ندهند. بااین‌حال شایعات در میان آنها به‌محض آنکه به اتاق‌هایشان در طبقه پایین می‌روند پخش می‌شود. و به نظر می‌رسد شایعات بسیاری برای پخش کردن وجود دارد خصوصاً وقتی جسد سر ویلیام پیدا می‌شود و به همه دستور داده می‌شود که در عمارت بمانند تا پلیس به بررسی قتل او بپردازد.\nدر گاسفورد پارک شاهد حضور بازیگرانی چون چارلز دنس، تام هالندر، ناتاشا وایتمن و ران وبستر هستیم. فیلم‌نامه توسط جولیان فلوز بر اساس داستانی از آلتمن و باب بالابان نوشته‌شده است.\nبازیگران: مایکل گمبون، کریستین اسکات توماس، مگی اسمیت، هلن میرن\nدختران خوب (2018) THE GOOD GIRLS (LAS NIÑAS BIEN)\nنظر منتقدان: دختران خوب از بازه زمانی که داستان در آن جریان دارد و شاخصه‌های فردی استفاده می‌کند تا تقلای گسترده و قابل‌درک طبقات اجتماعی را تفحص کند.\nبازیگران: ایلسه سالاس، فلاویو مدینا، کاساندرا سیانگروتی، پاولینا گایتان\nکارگردان: آلخاندرا مارکز ابیا\nآماده‌باشی یا نه (2019) READY OR NOT\nنظر منتقدان: هوشمندانه، فروپاشگر، و به طرز تاریکی خنده‌دار، آماده‌باشی یا نه فیلمی سرگرم‌کننده در ژانر وحشت است.\nخلاصه: آماده‌باشی یا نه داستان عروس جوانی ( سامارا ویوینگ) را دنبال می‌کند که به خانواده ثروتمند و خودشیفته همسر جدیدش (مارک اوبراین) ملحق می‌شود تا در سنت خانوادگی دیرینه شرکت کند اما این گردهمایی تبدیل به بازی مرگبار جنگیدن برای بقا می‌شود.\nبازیگران: سامارا ویوینگ، آدام به رودی، مارک اوبراین، هنری چرنی\nکارگردانان: مت بتینلی اولپین، تایلر جیلت\nخاطرات قتل (2003) MEMORIES OF MURDER\nنظر منتقدان: خاطرات قتل، ژانر آشنای جنایی را با طنز اجتماعی و کمدی تلفیق کرده و استیصال کاملاً قابل‌درک شخصیت‌های کلیدی‌اش را به نمایش می‌کشد.\nخلاصه: کره جنوبی در سال 1986 تحت سلطه دیکتاتوری نظامی: دو پلیس روستایی و یک کارآگاه ویژه از پایتخت بر روی زنجیره‌ای از قتل و تجاوز کار می‌کنندو با هر جسد جدیدی که کشف می‌شود متودهای نامعقولشان بدتر و بدتر می‌شود.\nبازیگران: سونگ کانگ هو، کیم سانگ کیونگ، کیم روی‌ها\nخلاصه: در این فیلم سورئال کمدی، مهمانی شام رسمی به روال معمول آغاز می‌شود. پس‌ازآنکه میهمانان به اتاق موسیقی میزبان می‌روند متوجه می‌شوند که نمی‌توانند آنجا را ترک کنند. ساعت‌ها می‌گذرد و سپس روزها و همان‌طور که زمان گذر می‌کند، تغییرات آزاردهنده‌ای در میهمانان بروز می‌کند.\nبازیگران: ژاکلین آندره، خوزه باویرا، سیلیویا پینال، آگوستو بندیکو\nمیزبان (2006) THE HOST\nنظر منتقدان: این فیلم به همان اندازه که عامه‌پسند است ازنظر ذهنی نیز چالش‌برانگیز و رضایت‌بخش است. میزبان، وحشت، خنده و طنز را در یک فیلم جذاب هیولایی با هم ترکیب می‌کند.\nخلاصه: هنگامی‌که یک دختر جوان از پدرش به دست یک هیولای وحشتناک ربوده می‌شود خانواده او برآن می‌شوند تا هیولا را پیداکرده و دختر کوچکشان را در سلامت کامل به خانه بیاورند. هی-بونگ مردی از طبقه کارگر است که ساندویچ‌فروشی در حاشیه رود هان دارد. هی-بونگ باوجود سختی‌هایی که برای یک پدر مجرد وجود دارد با اعضای خانواده‌اش رابطه نزدیکی دارد.\nزمانی که یک هیولای لگام‌گسیخته از رود هان بیرون می‌آید و شهر سئول را به وضعیت اضطراری وارد می‌کند، گانگ-دو شاهد ربوده شدن دختر کوچکش توسط هیولایی فلس دار به‌سوی مقصدی نامشخص است. در حالی که سایر شهروندان به دنبال پناهگاه می‌گردند این خانواده همیشه در کنار هم می‌مانند. هی-بونگ، گانگ-دو، نام-جو و نام-ایل با یکدیگر متحد می‌شوند تا دختر کوچک خانواده را از هیولا پس بگیرند.\nبازیگران: سونگ کانگ-هو، پارک هه-ایل، به یون هی-بونگ، به دونا\nببخشید مزاحم شما شدم (2018) SORRY TO BOTHER YOU\nنظر منتقدان: بلندپرواز، خنده‌آور، و کاملاً نو، فیلم سینمایی ببخشید مزاحم شما شدم نوید سر رسیدن استعداد جدیدی در عرصه فیلم‌سازی را با نویسنده و کارگردان بوتس رایلی می‌دهد.\nدر ورژن دیگری از اوکلند امروزه، فروشنده تلفن سیاه‌پوست، کاسیوس گرین (کیت استنفیلد) کلید جادویی موفقیت در کار را کشف می‌کند که او را به دنیای مخوف «powercall» و مادیات وارد می‌کند. اما این موفقیت ناگهانی در شغل کاسیوس دوست‌دخترش دیترویت (تسا تامپسون) را نگران می‌کند. دیترویت یک هنرمند با حقوق حداقلی است. در حالی که دوستان و همکارانش در اعتراضات علیه ستم‌های سازمانی شرکت می‌کنند، کاسیوس محصور رئیس معتاد شرکت خود استیو لیفت (آرمی همر) می‌شود که به او پیشنهاد حقوقی ورای بلندپروازانه ترین رؤیاهایش می‌دهد.\nبرف‌شکن (2014) SNOWPIERCER\nنظر منتقدان: برف‌شکن، سکانس‌های اکشن دلیرانه و بلندپروازانه ای را برای بینندگانی که اکثراً نسبت به بلاک باسترهای مملو از جلوه‌های ویژه بی‌حس شده‌اند به نمایش می‌گذارد.\nخلاصه: در این فیلم علمی تخیلی از کارگردان بونگ جون-هو (میزبان و مادر)، یک آزمایش شکست‌خورده گرمایش زمین بخش اعظم زندگی بر روی زمین را از بین می‌برد. آخرین بازماندگان سوار برف‌شکن می‌شوند. قطاری که با کمک موتور حرکت همیشگی خود دور دنیا سفر می‌کند. وقتی پیام‌های رمزی باعث شورش مسافران می‌شود قطار با سرعت هرچه‌تمام‌تر به‌سوی فاجعه پیش می‌رود.\nبازیگران: کریس ایوانز، سانگ کانگ-هو، جیمی بل، جان هرت\nکارگردان: بونگ جان-هو\nکنیز (2016) THE HANDMAIDEN\nنظر منتقدان: کنیز از یک رمان جنایی ویکتوریایی به‌عنوان منبع اقتباس برای یکی دیگر از آثار جذاب و باشکوه کارگردان پارک چان-ووک استفاده می‌کند.\nخلاصه: از کارگردان به نام پارک چان-ووک خالق آثار «اولدبوی، بانوی انتقام، عطش و استوکر»، فیلمی دیگر در ژانر درام جنایی متأثر از رمان “جیب‌بر” نوشته نویسنده انگلیسی سارا واترز را شاهد هستیم.\nبا فرا نهادن داستان به دهه 1930 میلادی کره و ژاپن، پارک روایتی آغشته به احساسات را از یک زن جوان ژاپنی بازگو می‌کند که در عمارتی دورافتاده زندگی می‌کند و یک زن کره‌ای که استخدام‌شده تا به‌عنوان ندیمه جدیدش به او خدمت کند اما به‌طور مخفیانه در نقشه‌ای شراکت دارد تا ارثیه قابل‌توجه این زن را از دستانش دربیاورند. این فیلم از اجراهایی به‌یادماندنی از کیم مین-هی در نقش بانو هیدکو و ها جونگ-وو در نقش کلاه‌برداری که خودش را کنت خطاب می‌کند و اولین اجرای بازیگر کیم ته-ری در نقش ندیمه سوکی سرشار است. فیلم کنیز دینامیک‌ترین عناصر خود را از منبع اقتباسش به وام گرفته است و آنها را با چشم‌انداز و انرژی پارک چان-ووک تلفیق می‌کند تا تجربه‌ای به‌یادماندنی برای بینندگان به ارمغان بیاورد.\nبازیگران: کیم مین-هی، ها جونگ-وو، کیم هه-سوک\nمادر (2010) MOTHER\nخلاصه: فیلمی سرگرم‌کننده که در آن مادر بونگ جون-هو محور یک درام خانوادگی، وحشت و کمدی است و علاوه بر این شاهد جلوه‌های بصری اسرارآمیز فراوانی هستیم.\nخلاصه: های-جا مادر مجرد دو-جون 27 ساله است. پسرش دلیل زندگی اوست. بااینکه دو-جون 27 سال دارد اما جاهل و وابسته به مادرش است و منبع دائمی فشار روانی برای اوست. دو-جون اغلب اوقات به‌گونه‌ای رفتار می‌کند که احمقانه یا خطرناک است.\nدر یک شب که دو-جون تنها در خیابان قدم می‌زد با دختر جوانی روبه‌رو می‌شود و او را تا پیش از ناپدید شدن در کوچه‌ای تاریک تعقیب می‌کند. صبح روز بعد جسد آن دختر رهاشده در یک ساختمان کشف می‌شود و دو-جون متهم به قتل او. به لطف یک وکیل مدافع ناتوان و نیروی پلیس بی‌تفاوت پرونده دو- جون به‌سرعت بسته می‌شود اما مادرش اجازه نمی‌دهد این پایان ماجرا باشد.\nبازیگران: کیم های-جا، جین گو، یون جه-مون، جون می-سون\nقاعده بازی (1939) THE RULES OF THE GAME\nنظر منتقدان: نبوغ فیلم در زمان عرضه آن موردتوجه بسیاری قرار نگرفت اما با نگاه به گذشته، قاعده بازی به‌عنوان یکی از بهترین آثار ژان رنوآر و یکی از بهترین آثار سینمایی به‌حساب می‌آید.\nخلاصه: فیلمی که امروزه به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های ساخته‌شده از آن یاد می‌شود، در زمان عرضه خود در سال 1939 استقبال چشمگیری از آن نشد: بینندگان در اولین روز اکران در پاریس واکنش‌های کاملاً خصمانه از خود به نمایش گذاشتند و به فیلم با فریادهای استهزاآمیز پاسخ دادند، توزیع‌کنندگان فیلم آن را از 113 دقیقه به 80 دقیقه کوتاه کردند.\nدر پی اشغال آلمان، پخش فیلم به اتهام ازنظر اخلاقی مخاطره‌آمیز بودن ممنوع شد و نگاتیو اصلی فیلم در جنگ جهانی دوم از بین رفت. تا در سال 1956 رنوآر توانست فیلم را به مدت‌زمان اولیه‌اش بازگرداند. با نگاه به گذشته و وقایع تاریخی رویداده، این واکنش‌ها هم گیج‌کننده هستند و هم قابل‌درک. در بطن آن، فیلم قاعده بازی فیلمی بسیار اخلاقی درباره مردمی است که از اخلاقیات بهره‌ای نبرده‌اند. نوعی کمدی که ظرافت طبعش تنها گاهی اوقات اهداف جدی‌ترش را تهدید می‌کند و تفاوت گرفتاری‌های میان عشاق ثروتمند و فقیر را در آخر هفته در یک ویلا به تصویر می‌کشد. آندره ژوریو (رولند توتن)، یک خلبان فرانسوی عاشق کریستین دلاشیزنی (نورا گرگور) می‌شود که با اشراف‌زاده ثروتمند مارکی رابرت دلاشیزنی (مارسل دالیو) ازدواج‌کرده است.\nهرچند رابرت معشوقه‌ای برای خود دارد که او را به شکار آخر هفته در ویلا به همراه آندره و دوستش اوکتاو (که خود ژان رنوآر آن را اجرا می‌کند) دعوت می‌کند. در همین حین، کارکنان استخدام‌شده سرگرمی‌های خود را دارند: یک شکارچی غیرقانونی به‌عنوان خدمتکار ویلا استخدام می‌شود و به‌سرعت برنامه می‌ریزد که همسر شکاربان را فریب دهد اما شکاربان او را به‌عنوان مردی که سعی کرده بود خرگوش‌هایش را بدزدد شناسایی می‌کند.\nدر میان اشراف‌زادگان، خیانت به همسر نه تنها پذیرفته‌شده است بلکه انتظار می‌رود. اما خط قرمز، خیانت نیست بلکه نداشتن نزاکت لازم نسبت به‌دروغ گفتن درباره آن در ملأ عام است. تعطیلات آخر هفته به تراژدی ختم می‌شود که نشان می‌دهد این سبک زندگی احتمالاً به‌زودی به آخر خط خود می‌رسد. فیلم‌نامه بُرنده‌ی رنوآر هیچ‌یک از شخصیت‌ها را قهرمان یا شرور به تصویر نمی‌کشد و بهره‌برداری مثال‌زدنی او از بازیگرانش مکمل سبک بصری مختص به اوست.\nاو داستانش را با سکانس‌های طولانی و بدون کات به تصویر می‌کشد (فیلمبردار ژان باشله همکاری ارزشمند در این فیلم برای رنوآر بود) و رویدادها را با ریتمی نامحسوس که هرگز توجه را به خود جلب نمی‌کند دنبال می‌کند.\nقاعده بازی از جنگ جهانی اول به‌عنوان تمثیلی برای جنگ جهانی دوم استفاده می‌کند و به تصویر کشیدن ناپدید شدن یک سبک زندگی مدت کوتاهی برای خود رنوآر نیز به حقیقت پیوست چراکه او یک سال پس از اکران فیلم مجبور به ترک اروپا به مقصد ایالات‌متحده آمریکا شد.\nبازیگران: مارسل دالیو، نورا گرگور، رولند توتن، میلا پارلی\nخانواده دزدها (2018) SHOPLIFTERS (MANBIKI KAZOKU)\nنظر منتقدان: بی مبالغه اما در انتها بسیار تأثیرگذار، خانواده دزدها برگ قدرتمند دیگری به دفتر فیلم‌های غنی از انسانیت کارگردان هیروکازو کورئیدا اضافه می‌کند.\nخلاصه: پس از یکی از جلسات دزدیشان، اوسامو و پسرش دختری را بیرون در سرما و یخبندان پیدا می‌کنند. در ابتدا آن دو نسبت به پناه دادن به دختر تمایل چندانی نشان نمی‌دهند اما همسر اوسامو پس از شنیدن سختی‌هایی که دختر با آن روبه‌رو است با پناه دادن به او موافقت می‌کند. بااینکه خانواده فقیر است و به‌سختی پول کافی برای بقای خودشان از طریق خرده دزدی کسب می‌کنند اما به نظر می‌رسد که از زندگی در کنار هم خوشحال‌اند تا اینکه واقعه‌ای غیرقابل‌پیش‌بینی رازهای پنهان را برملا می‌کند و روابط میان آنها را مورد آزمایش قرار می‌دهد.\nبازیگران: لیلی فرانکی، ساکورا آندو، کرین کیکی، مایو ماتسواوکا\nقاتلین پیرزن (1955) THE LADYKILLERS\nنظر منتقدان: قاتلین پیرزن فیلمی مخوف با اجراهای غیرعادی از شخصیت‌های غیرعادی‌تر است.\nخلاصه: استاد موسیقی الک گینس خانه‌ای را در لندن از پیرزنی دوست‌داشتنی به نام کیتی جانسون اجاره می‌کند. او به کیتی می‌گوید که هرچند وقت یک بار چند موسیقی‌دان برای تمرین در آنجا جمع خواهند شد. اما در حقیقت گینس یک نوت هم نمی‌تواند بزند، میهمانانش نیز همین‌طور: او یک جنایتکار است که از گروهی از دزدها میزبانی می‌کند. این گروه شامل پیتر سلرز بی‌سر و پا، هربرت لام آدمکش و دنی کرین مست است.\nاین گروه از خانه گینس به‌عنوان مرکز استفاده می‌کنند و در این زمان نقشه یک دزدی شصت هزار پوندی را می‌کشند. پس از انجام کار،گروه پول‌های دزدیده‌شده را دریکی از کمدهای ایستگاه راه‌آهن پنهان می‌کنند. برای دوری از شناسایی شدن گینس جانسون را مجاب می‌کند که این پول را از ایستگاه بردارد. در پی پیش آمدن چند مشکل خنده‌دار، جانسون با اسکورت پلیس به خانه بازمی‌گردد بدون آنکه کسی متوجه شود او چه چیزی را در چمدان خود دارد. گروه که به‌اشتباه فکر می‌کنند جانسون آنها را لو داده است با بی‌میلی برنامه قتل او را می‌چینند.\nقاتلین پیرزن نامزد اسکار برای فیلم‌نامه ویلیام رز و یک جایزه بفتا برای بازیگر شخصیت جانسون شد.\nبازیگران: کتی جانسون، الک گینس، پیتر سلرز، سسیل پارکر\nمستخدم (2019) THE CHAMBERMAID (LA CAMARISTA)\nنظر منتقدان: مستخدم از تجربه یک زن استفاده می‌کند تا بینندگان را به درون زندگی یک فرد – و یک فرهنگ – ببرد و این عمل همان‌قدر که خاص است، به شکل تسخیرکننده‌ای قابل درک است.\nخلاصه: ایو، مستخدمی جوان در هتلی مجلل در مکزیکوسیتی است که با رسیدگی صامتانه ی دارایی‌های فراموش‌شده و دوستی‌های شکوفه زده به تقابل روزمرگی روزهای کاری طولانی می‌رود که رؤیاهای تازه جان گرفته او برای زندگی بهتر را تقویت می‌کند.\nبازیگران: ترزا سانچز، گابریلا کارتول\nکارگردان: لیلا اویلز\n۱ دیدگاه برترین‌هافیلم سینماییفیلم و سریال ۲۹ بهمن ۱۳۹۸\nکپی شد https://vgto.ir/2x9\nممنون … خیلی خوب بود …


پیش گیری از اضافه وزن در دوران یائسگی - جديدترين اخبار ايران و جهان ممتاز نیوز\nاضافه وزن در دوره یائسگی امری شایع در زنان است و علل متعددی دارد؛ از جمله تغییر هورمونی. در این دوره میزان هورمون های زنانه از جمله استروژن و پروژسترون بسیار کاهش می یابد.\nدر این مطلب به ذکر علل و راه های مقابله با معضل اضافه وزن می پردازیم.\nگفته می گردد، هنگام یائسگی میزان استروژن افت می کند. به سبب کاهش تولید استروژن در تخمدان، بدن سعی می کند این کمبود را از راه های دیگر جبران کند. از آن جا که سلول های چربی میزان کمی استروژن تولید می کند، بدن چربی بیشتری را در سلول ها ذخیره می کند.\nپروژسترون:میزان پایین پروژسترون به حفظ مایعات در بدن منجر می گردد. این امر سبب افزایش وزن در زنان می گردد.\nانسولین:با افزایش سن، بدن به انسولین مقاوم تر می گردد و این امر، کاهش وزن پس از یائسگی را بسیار دشوار می کند.\nاسترس:استرس هورمون هایی به نام کورتیزول در بدن تولید می کند. کورتیزول سبب کند شدن روند سوخت و ساز بدن می گردد و در نهایت چربی در بدن ذخیره می گردد.\nکاهش فعالیت های جسمی سبب افزایش وزن و کاهش میزان سوخت و ساز روزانه انرژی می گردد. اگر کم کردن وزن هنگام یائسگی و بعد از یائسگی برای شما اهمیت دارد فعالیت خود را افزایش دهید تا این امر مانع از تجمع چربی در دور شکم شود.\nمکمل ها:مکمل های متعددی برای کاهش وزن وجود دارد از جمله دفع کننده گلوکز که سبب تثبیت میزان قند خون می گردد. با پایین ماندن انسولین، بدن می تواند به چربی دسترسی پیدا کند و به طور موثر آن را به عنوان سوخت مصرف کند. برای افزایش هورمون های زنانه استروژن و پروژسترون و پیش گیری از تبدیل استروژن به آندروژن (هورمون مردانه) به طور منظم گیاهان بنشنی، دارچین، رزماری، شبدر قرمز، شیرین بیان و رازیانه مصرف کنید. به برنامه غذایی خود نیز اسید چرب امگا ۳ و مولتی ویتامین بیفزایید تا عملکرد کلی بدن از جمله عملکرد مغز بهبود یابد.\nچرا خانم‌ها باید به جای نان، ماکارونی بخورند شهریور ۱۴۰۰ پزشکان دریافته‌اند که مصرف نان در زنانی که در سن یائسگی می باشند و اضافه وزن هم دارند می‌تواند یکی از عوامل اصلی ابتلا به سرطان سینه در آن‌ها باشد.به گزارش خبرنگار علمی باشگاه خبرنگاران؛ پژوهشگران دریافته‌اند ...\nمراقبت از پوست در دوران یائسگی شهریور ۱۴۰۰ ممتاز نیوز : هورمون ها در حفظ سلامت پوست نقش مهمی دارد. پایین بودن میزان استروژن در دوران یائسگی به کاهش کلاژن می انجامد که در پی آن پوست دچار افتادگی، خشکی و چین و چروک می ...\nرژیم غذایی مخصوص بانوان برای به حداقل رساندن عوارض یائسگی شهریور ۱۴۰۰ ممتاز نیوز : درست در طول زندگی می‌تواند عوارض دوران یائسگی و سال های زندگی پس از این دوران را به حداقل برساند.دکتر تیرنگ نیستانی در گفتگو با «سلامانه»، با بیان اینکه یائسگی به معنای ختم فیزیولوژیک ...\nبا این سرطان زنانه مقابله کنید شهریور ۱۴۰۰ ممتاز نیوز: بعد از یائسگی، فرم بدن زنان به سبب عدم ترشح هورمون استروژن دستخوش تغییر می گردد.بر اساس دستور العمل مرکز بین المللی پیشگیری و کنترل بیماری ها، همه اشخاص بزرگسال باید حداقل ۲٫۵ ساعت در ...


کاهش مصرف شکر با این روش های ساده – راه اندازی فست فود IRANHFC\nاگر زیاد شکر و محصولات شکری می خورید حتما می دانید که برای سلامتی بسیار مضر است پس اگر قصد کاهش این محصولات را دارید ولی نمی توانید در ادامه مطلب با ما همراه باشید تا شما را یا شیوه های ساده کاهش مصرف شکر آشنا کنیم\nبر اساس توصیه سازمان بهداشت جهانی، یک فرد بزرگسال نباید بیش از ۲۵ گرم شکر در روز مصرف کند. اما ما معمولاً خیلی بیش از این مقدار شکر مصرف می کنیم. مثلاً یک قوطی معمولی کوکاکولا حاوی ۳۹ گرم شکر است. ضمن اینکه شکر در خوراکی هایی که اصلاً فکرش رو نمی کنیم مثل همبرگر و حتی ماست یونانی هم وجود دارد.\n۱ – شکری که در چای صبحانه می ریزید رو کاهش بدهید\nحساب کنید که معمولاً چند قاشق چایخوری شکر در چای صبحانه می ریزید. هر روز و به تدریج از این مقدار کم کنید تا ذائقه شما هم به مرور به این کاهش شیرینی چای، عادت کند.\n۲- نوشیدن نوشابه رو به تدریج کاهش دهید\nچه نوشابه رژیمی و چه نوشابه معمولی هر دو باعث افزایش وزن و هوس خوردن شیرینی بیشتر می شوند. همونطور که گفتیم، یک قوطی استاندارد کوکاکولا، ۳۹ گرم شکر دارد. گرچه نوشابه رژیمی، شکر ندارد اما شیرین کننده های مصنوعی موجود در این نوشابه ها باعث افزایش هوس خوردن شیرینی و پرخوری می شوند. شیرین کننده های مصنوعی هیچ انرژی به بدن نمی رسانند. پس بدن همچنان بدون انرژی و نیازمند به انرژی باقی مانده و سعی می کند که این کمبود انرژی رو از طریق زیاده روی در مصرف انواع مواد غذایی جبران کند. هم نوشابه رژیمی و هم نوشابه معمولی، اعتیاد آور می باشند و اعتیاد به شکر می آورند.\n۳ – قبل از خرید خواربار برای منزل، یک میان وعده سالم بخورید\nقبل از اینکه برای خرید مایحتاج غذایی به سوپرمارکت بروید، یک میان وعده سالم مثل سیب بخورید. خرید خوراکی هایی که شکر کمتری دارند مساویست با ورود شکر کمتر به منزل و مساویست با ورود شکر کمتر به معده. در ضمن، مصرف میوه قبل از خرید باعث می شود که میوه و سبزی بیشتر و شیرینی جات کمتری بخریم.\n۴ – از شیرینی فروشی ها و بخش هایی از سوپرمارکت که تنقلات شیرین می فروشند، فاصله بگیرید\nهر قدر که فاصله شما با این منابع شیرینی (یعنی شیرینی فروشی و قسمت هایی از سوپرمارکت که به فروش تنقلات شیرین اختصاص داده شده است) بیشتر باشد، احتمال خرید این خوراکی ها هم در شما کمتر می شود.\n۵ – یک جایگزین سالم تر برای شکر موجود در سس ها پیدا کنید\nسس کچاپ که اکثر ما عاشق اون هستیم، حاوی مقدار بسیار زیادی شکر است. سعی کنید که به جای کچاپ از ادویه جات یا سس های خانگی کم شکر یا از جایگزین هایی مثل خردل یا سرکه استفاده کنید.\n۶ – آب بیشتری بنوشید\nآیا مطمئن هستید که گرسنه اید؟ کم آبی بدن گاهی باعث می شود که تشنگی و گرسنگی رو با هم اشتباه بگیریم. برای اینکه بفهمید که آیا واقعاً گرسنه هستید و یا تشنه اید، یک لیوان آب بنوشید و یک دقیقه صبر کنید. اگر احساس بهترین داشتید، به احتمال زیاد، تشنه بوده اید و بدن شما سعی داشته است که شما رو متوجه کم آبی بدن کند.\n۷ – کشمش نخورید، انگور بخورید\nاگر بین میوه تازه و میوه خشک، حق انتخاب دارید، حتماً میوه تازه رو انتخاب کنید. میوه خشک هم همان فواید میوه تازه رو دارد اما در اثر از دست دادن آب، غلیظ شده و در هر واحد حاوی شکر و انرژی بیشتری است. مثلاً یک فنجان انگور حاوی ۱۵ گرم شکر و حدود ۶۰ کالری انرژی است اما یک فنجان کشمش حاوی ۹۸ گرم شکر و حدود ۵۰۰ کالری است.\n۸ – سس سالاد رو خودتون به صورت خانگی درست کنید\nحتی اگر سسی که می خورید تند باشد باز هم حاوی مقدار زیادی شکر است. تهیه انواع سس رو یاد بگیرید و خودتون تهیه کنید. تهیه سس کار بسیار ساده و ارزانی است و به شما در کنترل مقدار شکر مصرفی تان کمک می کند. وقتی که غذایی به سالم بودن سالاد می خورید، حیف است که یک سس سالم رو هم چاشنی اون نکنید.