بایگانی‌های هنر و ادبیات - روشنای طلوع مهر\nاندوه خویش را به که گویم؟؛ داستانی از آنتون چخوف\n۱۳۹۸-۱۱-۰۸ /در خواندنی ها, سایر مناسبتها, مناسبت ها, هنر و ادبیات /توسط\n«معلم باید هنرمند باشد، شغل‌اش را دوست بدارد. اما معلم‌های ما مثل مسافر هستند، بد درس خوانده‌اند و وقتی برای تعلیم بچه‌های ما به روستا می‌روند، گویی به تبعیدگاه رفته‌اند. معلم های ما گرسنه، خرد و خسته اند و همیشه از ترسِ از دست دادنِ نان روزانه خود، بر خود می‌لرزند. در صورتی که معلم باید اول شخص دهکده باشد. دهقانان باید او را بشخصه نیرویی به حساب آورند؛ نیرویی درخورِ احترام و شایسته‌ی توجه. هیچ کس جرأتِ چپ نگاه کردن به او را نداشته باشد. کسی نتواند سر او داد بزند یا این گونه که همه بر سر معلم های ما می‌آورند، او را مورد تحقیر و اهانت قرار دهد؛ این گونه که دژبان روستا، دکان‌دارِ گردن‌کلفتِ پول‌دار، کشیش، رئیس نظمیه، مدیر مدرسه، مشاور روستا و کارمندی که لقب بازرس مدرسه را به خود بسته اما یک ذره هم دل‌اش برای تعلیم و تربیت بچه‌های مردم نسوخته و فقط به فکر چرب کردن سبیل رؤسای خودش است، با معلمان رفتار می‌کنند! واقعا شرم آور است! احمقانه است به مردی که تربیت و تعلیم مردم را بر عهده دارد، با چند شاهی حقوق بخور و نمیر پاداش بدهیم. تحمل ناپذیر است که چنین کسی لباس کهنه و پاره بپوشد، از سرما در مدارس مرطوب و یخ کرده‌ِی ما بلرزد، سرما بخورد و در سی سالگی لارنژیت، روماتیسم یا سل بگیرد. باید شرم کرد. معلم ما، هشت یا نه ماه از سال را مانند زاهدهای گوشه‌نشین به سر می‌برد؛ کسی را ندارد که یک کلمه با او حرف بزند، دوستی ندارد، کتابی ندارد، تفنن و مشغولیتی ندارد. روزبه روز کودن تر می‌شود. اگر رفقایش را برای دیداری دعوت بکند، از نظر سیاست مورد سوءظن قرار می‌گیرد. سوءظن سیاسی، کلمه‌ی احمقانه‌ای که به وسیله‌اش آدم‌های حقه‌باز و آب‌زیرکاهِ نادان را می‌ترسانند. تمام این‌ها نفرت‌آور است. این مسخره کردن مردی است که کاری بی‌نهایت مهم و بزرگ انجام می‌دهد. می‌دانید من هروقت معلمی را می‌بینم، خجالت می‌کشم؟ از شرمگین بودن او از لباس بدش، خجالت می‌کشم و به نظرم می‌آید که بیچارگی آن معلم تقصیر من است، باور کنید راست می‌گویم.»\nجملات بالا، نقل قولی است از آنتون چخوف، نمایشنامه‌نویس، ادیب و پزشک شهیر روس. چخوف – که چنان‌که پیداست از وضعیت تعلیم و تربیت مردمان در رنج بود – بیش از همه، بابت داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌هایش شهرت داشت. او نویسنده‌ای بود که در آثارش زندگی را، و شخصیت‌های انسانی را، تا حد امکان به دور از کلیشه‌های مرسوم و عادات رایج، روایت می‌کرد. او اغلب در داستان‌های کوتاهش، موقعیتی از زندگی روزمره را با چنان ظرافت، روشن‌بینی و عمقِ نگاهی روایت می‌کند که از دل آن وقایع، غم‌ها، دردها، جهل، صداقت، و بیم و امید مردمان را می‌توان به‌روشنی دید و به‌خوبی لمس کرد.\nبه همین دلیل است که چخوف در مقام انسان نیز همچون چخوف در مقام نویسنده، منبع الهام بسیاری بوده است. «چارلز مایستر»، پژوهشگر زندگی و آثار چخوف درباره‌ی او می‌گوید: «حتی اگر چخوف نویسنده‌ی بزرگی نبود، به عنوان یک انسان‌دوست شایسته‌ی شهرت جهانی می‌بود.». دست‌آوردهای چخوف [در این زمینه] غیرقابل‌انکارند: او با کوشش و استعداد خود خانواده‌اش را از فقر خارج کرد، مدرسه‌ها و بیمارستان‌هایی بنا کرد، به هزاران نفر خدمات پزشکی رایگان ارائه داد، با گزارشی که از زندان و ندامتگاه ساخالین تهیه کرد به تغییر نظام جزایی روسیه کمک کرد، در برابر گستره‌ای از بی‌عدالتی‌ها ایستاد و برخی از بزرگ‌ترین داستان‌های کوتاه و نمایش‌نامه‌های تاریخ ادبیات جهان را به رشته‌ی تحریر درآورد؛ و همه‌ی این‌ها، درست در حالی بود که او خود با بیماریِ سل دست و پنجه نرم می‌کرد.\nداستان «اندوه» نیز نمودی از دغدغه‌ها، شیوه‌ی نگاه و سبک داستان‌نویسی چخوف را در خود دارد. در داستان «اندوه»، چخوف در روایتی ساده اما گیرا، ارزش و اهمیت گوش‌سپردنی راستین به یکدیگر را به ما یادآور می‌شود و به‌ظرافت، به ما نشان می‌دهد که چگونه، ساده اما همیشه، هریک از ما ممکن است از شنیدنِ یکدیگر بگریزیم و در دشوارترین موقعیت‌های زندگی، بابت تعریفی که از شغل، شأن، جایگاه اجتماعی یا تملکاتمان داریم، از «شنیدن» دیگران طفره برویم.\nدر ادامه، می‌توانید این داستان را بخوانید.\n به نقل از مطلب «چند خاطره از آنتون چخوف به قلم ماکسیم گورکی» از سایت آیات؛ منبع اصلی: کتاب «دشمنان»(مجموعه داستانی از آنتون چخوف)، ترجمه‌ی سیمین دانشور، انتشارات امیرکبیر.\n به نقل از کتاب The Cambridge Introduction to Chekhov، نوشته‌ی James N. Loehlin\n«اندوه خویش را به که گویم؟»\nغروب. ذرات درشت برف آبدار گرداگرد چراغ‌برق‌های تازه روشن‌شده‌ی خیابان می‌چرخد و در پوششی نرم و نازک بر بام‌ها، پشت اسب‌ها و شانه و کلاه عابران می‌نشیند. آیونا پوتاپُفِ درشکه‌چی، مثل شبح سراپا سفید است. روی صندلی خود بی‌حرکت نشسته و دو برابر یک آدم، در وضعیت معمولی، خمیده است. شاید اگر یک تلّ درست و حسابی برف رویش بریزد، باز هم برای تکان دادن خود و ریختن آن ضرورتی احساس نکند… مادیان نحیفش هم سفید شده و بی‌حرکت است. سکون، بی‌قوارگیِ ظاهر و کشیدگی پاهای چوب‌مانندش، مادیان را به شکل اسب‌های بیسکویتی در آورده است. شاید هم به فکر فرو رفته است. هر کس دیگری را هم از خیش، از آن مناظر آرام و آشنا جدا کنند و در مهلکه‌ای بیندازند که پر از چراغ‌های مهیب و همهمه‌ای بی‌وقفه و مردمی شتابان است، حتماً به فکر فرو می‌رود.\nمدت زیادی است که آیونا و یابویش جم نخورده‌اند. پیش از موقع ناهار از طویله بیرون آمدند و تا کنون هیچ مسافری گیرشان نیامده است. اما حالا سایه‌های غروب بر شهر می‌افتد. نور کمرنگ چراغ‌برق‌ها درخشان می‌شود و ازدحام خیابان افزایش می‌یابد. صدایی به گوش آیونا می‌خورد: «درشکه‌چی، برو به ویبورگسکایا. درشکه‌چی!» آیونا از جا می‌پرد و از بین مژه‌های پوشیده از برف، افسری را می‌بیند که پالتویی نظامی بر تن و کلاهی بر سر دارد.\nافسر تکرار می کند: «ویبورگسکایا، خوابی؟ برو ویبورگسکایا!»\nآیونا به نشانه موافقت افسار را تکان می‌دهد و این کار تکه‌های برف را از پشت و شانه‌های اسب فرو می‌ریزد. افسر سوار می‌شود. آیونا خطاب به اسب موچ موچ می‌کند، گردنش را مثل قو دراز می‌کند، از جایش بلند می‌شود و بیشتر از روی عادت تا بر حسب ضرورت، شلاقش را در هوا تکان می‌دهد. مادیان هم گردنش را دراز می‌کند، پاهای چوب‌مانندش را خم می‌کند و با بی‌میلی به راه می‌افتد.\nآیونا ناگهان از بین انبوه مردمی که در مقابلش بالا و پایین می‌روند، فریادهایی را می‌شنود: «کجا میری، یابو؟ کدام جهنم‌دره‌ای می‌ری؟ از سمت راست برو!»\nافسر با خشم می‌گوید: «بلد نیستی درشکه برانی. از سمت راست برو!»\nکالسکه‌رانِ یک کالسکه‌ی شخصی به او ناسزا می‌گوید. عابری که از عرض خیابان می‌گذرد و شانه‌اش به بینی اسب می‌خورد، نگاهی خشمگین به او می‌اندازد و برف را از آستین خود می‌تکاند. آیونا که انگار روی سوزن نشسته است، جابجا می‌شود، آرنج‌هایش را حرکت می‌دهد و مثل آدمی جن‌زده که محل حضور خود و علت آن را نمی‌داند، چشمانش را به اطراف می‌چرخاند.\nافسر شوخی‌کنان می‌گوید: «عجب آدم‌های رذلی‌اند! همه سعی دارند سد راه تو بشوند یا خودشان را زیر پای اسب بیندازند! حتماً از این کار منظوری دارند.»\nآیونا به مسافرش نگاه می‌کند و لب‌هایش را حرکت می‌دهد. پیداست که می‌خواهد چیزی بگوید، اما فقط صدایی از دهانش خارج می‌شود.\nافسر می‌پرسد: «چی؟»\nآیونا به طرزی غیرعادی لبخند می‌زند و به حنجره‌اش فشار می‌آورد و با صدایی خشک می‌گوید: «پسرم… اِ… پسرم این هفته مُرد، ارباب!»\n«هوم… علتش چی بود؟»\nآیونا با تمام بدنش به سوی مسافر برمی‌گردد و می‌گوید: «کسی نمی‌داند! باید از تب بوده باشد… سه روز توی بیمارستان بود و بعدش مُرد… خواست خدا بود.»\nاز تاریکی صدایی می‌آید: «برگرد، یابو! عقل از سرت پریده؟ چشمات را باز کن!»\nافسر می‌گوید: «تند برو، تند. با این سرعت تا فردا هم نمی‌رسیم. بجنب!»\nآیونا باز گردنش را دراز می‌کند. از جایش بلند می‌شود و شلاقش را با وقار و آرامش تکان می‌دهد. چند بار به طرف افسر برمی‌گردد، اما او چشمانش را بسته است و ظاهراً میلی به شنیدن ندارد. درشکه‌چی که مسافر خود را در ویبورگسکایا پیاده می‌کند، درشکه را جلوی رستورانی نگه می‌دارد و باز بر صندلی قوز می‌کند… باز هم برف آبدار، او و اسبش را سفید می‌کند. ساعتی می‌گذرد و بعدش، ساعتی دیگر.\nسه مرد جوان که دو نفر آنان قدبلند و لاغرند و دیگری قدکوتاه و گوژپشت، در حالی که با هم بگو مگو می‌کنند و صدای گالش‌هایشان در پیاده‌رو شنیده می‌شود، نزدیک می‌شوند.\nگوژپشت با صدایی دورگه فریاد می‌زند: «درشکه چی، برو به پلِ پلیس، سه نفرمان… بیست کوپک!»\nآیونا افسار را تکان می‌دهد و خطاب به اسب موچ موچ می‌کند. بیست کوپک کرایه‌ای عادلانه نیست، اما او به این فکر نمی‌کند. حالا که مسافری دارد، یک روبل یا پنج کوپک فرقی نمی‌کند… سه مرد جوان که به هم تنه می‌زنند و همدیگر را دشنام می‌دهند، از درشکه بالا می‌روند و هر سه سعی دارند فوراً روی صندلی بنشینند. این مسئله را باید حل کرد: چه کسی باید بنشیند و چه کسی سرپا بایستد؟ بعد از مشاجره‌ای طولانی و بدخلقی و بددهنی به این نتیجه رسیدند که گوژپشت، به این دلیل که قدش از آنها کوتاه‌تر است، باید سرپا بایستد. گوژپشت در جای خود قرار می‌گیرد و در حالی که نفسش به پشت گردن آیونا می‌خورد با صدایی دورگه می‌گوید: «خوب، راه بیفت! عجله کن! عجب کلاهی داری دوست من! در سراسر پطرزبورگ از این بدتر گیر نمی‌آد…»\nآیونا می‌خندد: «هه، هه! هه، هه !… ارزش تعریف نداره!»\n«خوب، پس ارزش تعریف نداره. راه برو! می‌خواهی تمام راه را این‌طور برانی؟ هان؟ پس گردنی می‌خواهی؟»\nآیونا صدای لرزان گوژپشت و جست و خیزهای او را در پشت سرش می‌شنود. دشنام‌هایی را می‌شنود که نثارش می‌کنند. به مردم نگاه می‌کند و به تدریج احساس تنهایی در قلبش فروکش می کند. گوژپشت تا آنجا که نفس دارد، یک سری فحش آبدار را خطاب به او ردیف می‌کند و بعد، سرفه امانش نمی‌دهد. همراهان قدبلند او درباره‌ی زنی حرف می‌زنند. آیونا برمی‌گردد و نگاهشان می‌کند. در انتظار مکثی مختصر، یک بار دیگر برمی‌گردد و می‌گوید: «این هفته… اِ… پسر… اِ… پسرم مُرد!»\nگوژپشت که پس از سرفه لب‌هایش را پاک می‌کند، آه می‌کشد و می‌گوید: «همه‌ی ما مرخصیم. خوب، راه برو! دوستان من، راستش دیگه حوصله‌ام از این سینه‌خیز سر رفته! این کی ما رو می‌رسونه؟»\n«خوب، کمی سرحالش بیار… یه پس گردنی!»\n«می‌شنوی، طاعون پیر؟ سرحالت می‌آرم. اگه آدم با کسانی مثل تو رودربایستی داشته باشه، بهتره پیاده بره. می‌شنوی، طاعون پیر؟ یا این که واسه حرفای ما تره هم خرد نمی‌کنی؟»\nبعد، آیونا بیش از آن که پس‌گردنی را احساس کند، صدایش را می‌شنود. می‌خندد: «هه، هه! جوان‌های سرحال… خدا به شما سلامت بدهد!»\nیکی از قدبلندها می‌پرسد: «درشکه‌چی، زن داری؟»\n«من، هه، هه، جوان‌های سرحال، حالا دیگر این زمینِ خیس زن منه. یعنی قبر!… پسرم مُرده و من زنده‌ام… عجیب است. مرگ در را اشتباهی زده… به جای این که بیاد سراغ من، رفت به سراغ پسرم…»\nبعد، آیونا برمی‌گردد تا نحوه مرگ پسرش را برایشان تعریف کند؛ اما در این موقع، گوژپشت آه کوتاهی می‌کشد و اعلام می‌کند که شکر خدا، بالأخره به مقصد رسیده‌اند. آیونا پس از دریافت بیست کوپک، مدتی طولانی به ولگردان پرهیاهویی خیره می‌ماند که در دالانی تاریک ناپدید می‌شوند. باز تنهاست و باز سکوت با اوست… اندوهی که مدتی کوتاه تسکین یافته بود، دوباره برمی‌گردد و قلبش را بی‌رحمانه‌تر از پیش می‌فشارد. با بی‌قراری و با نگاهی مضطرب و رنج‌دیده در بین جمعیتی که در دو سوی خیابان بالا و پایین می‌روند، دنبال کسی می‌گردد. مردم بی توجه به او شتابان می‌گذرند… اندوهش عظیم و بی‌پایان است.\nآیونا باربری را می‌بیند که در حال حمل بسته‌ای است. تصمیم می‌گیرد با او صحبت کند. می‌پرسد: «ساعت چنده، رفیق؟»\n«نزدیکِ دَه… چرا اینجا ایستاده‌ای؟ راه بیفت!»\nآیونا چند گام جلوتر می‌رود، کاملاً خم می‌شود و خود را به دست اندوهش می‌سپارد. می‌بیند که توسل به مردم فایده‌ای ندارد. اما پنج دقیقه نگذشته است که به خودش می‌آید. سرش را طوری حرکت می‌دهد که انگار درد شدیدی دارد. بعد، افسار را تکان می‌دهد… صبر از دست داده است. با خود فکر می‌کند: «باید به طویله برگشت، به طویله!»\nمادیان پیر او هم که انگار به افکارش پی برده است، یورتمه می‌رود.\nیک ساعت و نیم بعد، آیونا در کنار بخاری بزرگ و کثیفی نشسته است. در اطراف بخاری، بر کف اتاق و روی نیمکت‌ها، افرادی خر و پف می‌کنند. هوا پر از بو و خفقان‌آور است، آیونا به آدم‌های خفته نگاه می‌کند. خود را می‌خاراند و از این که این‌قدر زود به خانه برگشته، پشیمان می‌شود…\nفکر می‌کند: «حتی آن‌قدر درنیاوردم که بتوانم پول یونجه را بدهم. برای همین این‌قدر بدبختم. آدمی که کارش را بداند… به اندازه‌ی کافی سیر باشد و اسبش هم به اندازه‌ی کافی سیر باشد، همیشه راحت است…»\nدرشکه‌چیِ جوانی در یکی از گوشه‌های اتاق از جا بلند می‌شود؛ با خواب‌آلودگی گلویش را صاف می‌کند و به سوی سطل آب می‌رود.\nآیونا از او می‌پرسد: «آب می خواهی؟»\n«ظاهراً این طوره.»\n«نوش جان… اما پسر من مُرده رفیق… شنیدی؟ این هفته در بیمارستان… ماجرایش مفصل است…»\nآیونا برای دیدن تأثیر حرف‌هایش نگاه می‌کند، اما چیزی نمی‌بیند. مرد جوان سرش را پوشانده و به خواب رفته است. پیرمرد آه می‌کشد و خود را می‌خاراند… تشنه‌ی صحبت بود، درست همان‌طور که مرد جوان نسبت به آب احساس تشنگی می‌کرد. به زودی هفتم پسرش هم می‌شود، اما هنوز واقعاً با کسی در این‌باره حرف نزده است. می‌خواهد درست و حسابی و با دقت در این مورد صحبت کند… می‌خواهد از چگونگی بیماری پسرش، نحوه‌ی درد و رنج او، حرف‌های پیش از مرگ، و از نحوه‌ی مرگش صحبت کند… می‌خواهد مراسم تدفین و چگونگی مراجعه خود به بیمارستان برای تحویل لباس‌های پسرش را شرح دهد. حالا دخترش آنیسیا در روستاست… در مورد او هم می‌خواهد حرف بزند… بله، حالا حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. شنونده‌ی او باید آه بکشد و فریاد برآورد و اظهار تأسف کند… حتی بهتر است با زن‌ها صحبت کند. آنها عقل درست و حسابی ندارند، اما با شنیدن اولین کلمه زیر گریه می‌زنند.\nبا خود فکر می‌کند: «بیرون بروم و سری به مادیان بزنم. برای خواب همیشه وقت هست… حتماً به اندازه‌ی کافی می‌خوابی.»\nکتش را می‌پوشد و به اسطبلی می‌رود که اسبش در آنجاست. به جو، علوفه و هوا فکر می‌کند… وقتی که تنهاست، نمی‌تواند به پسرش فکر کند. درباره‌ی او می‌شود با کسی حرف زد، اما به فکر او بودن و تجسم او در ذهن رنجی تحمل‌ناپذیر است. به چشمان درخشان مادیانش نگاه می‌کند و از او می‌پرسد: «لُف‌لُف می‌خوری؟ باشد، بخور، بخور… حالا که پول یونجه را در نیاوردم، کاه می‌خوریم… بله، من بیش از آن پیر شده‌ام که درشکه برانم… پسرم باید این کار را می‌کرد، نه من… او یک درشکه‌چیِ تمام‌عیار بود… باید زنده می‌ماند…»\nآیونا لحظه‌ای سکوت می‌کند و بعد ادامه می‌دهد: «دخترکِ پیر، قضیه از این قرار است… کوزما آیونیچ مُرده… با من خداحافظی کرد… حالا فرض کنیم که تو کُرّه‌ی کوچولویی داری و مادر این کرّه کوچولو تویی… و یک مرتبه آن کرّه کوچولو بمیرد و برود… دلت می‌سوزد، نه؟…»\nمادیانِ نحیف لف‌لف می‌کند، گوش می‌دهد و نفسش را بر دست‌های صاحبش می‌دمد. آیونا از خود بی‌خود می‌شود و همه‌ی ماجرا را برایش تعریف می‌کند.\n(برگرفته از کتاب «آنتوان چخوف، شش داستان و نقد آن»، انتخاب و نقد از «رالف متلاو»، ترجمه‌ی «بهروز حاجی محمدی»، انتشارات ققنوس، ۱۳۸۳)\n نوعی کفش چرمی یا لاستیکی که برای حفاظت از گل و لای و باران پا می‌کنند.\n پول خُرد رایج در روسیه «کوپک» نام داشت. هر ۱۰۰ کوپک، معادل یک روبل بود.\nبرای مطالعه‌ی بیشتر می‌توانید اینجا را کلیک کنید.\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2020/01/chekhov-1.jpg 768 1024 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2020-01-28 15:51:432020-01-29 22:34:07اندوه خویش را به که گویم؟؛ داستانی از آنتون چخوف\n۱۳۹۷-۰۲-۱۵ /۰ دیدگاه /در فرهنگ و اجتماع, هنر و ادبیات, گزیده مطالب /توسط\nدر ۲۰ اکتبر ۱۹۶۷، یک میلیون تظاهرکننده با این باور که شاید بتوان جهان را واقعاً تغییر داد، در اعتراض به جنگ ویتنام به خیابان‌های واشنگتن سرازیر شدند. این جنگ عمیقاً منفور بود و ده‌ها هزار جوان آمریکایی را به کام مرگ فرستاده بود.\nتظاهرکنندگان کوشیدند وارد پنتاگون شوند که نیروهای گارد ملی آن را احاطه کرده بودند. معترضان به تأسی از رهبران جنبش حقوق مدنی همچون مارتین لوترکینگ و گاندی، با پافشاری بر سیاست عدم خشونت، با شاخه‌های گل به استقبال تفنگ و سرنیزه رفتند.\nدر پایان، خشونت پیروز شد: ۱۰۰ نفر در جریان این راهپیمایی مجروح شدند و ارتش آمریکا تا شش سال بعد از ویتنام عقب‌نشینی نکرد. با این وصف، برپایی این تظاهرات نقش مهمی در متزلزل کردن حمایت‌ها از این جنگ داشت و تصویر دحتری که با شاخه گلی در دست، رو در روی سربازان مسلح ایستاده بود، به نماد ماندگار اعتراضات مسالمت‌آمیز مبدل شد.\n(برگرفته از دایره المعارف مصور تاریخ قرن بیستم، نوشته‌ی دارلینگ کیندرسلی، نشر سایان)\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2018/05/power.jpg 576 1024 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2018-05-05 13:57:142020-03-28 12:17:45قدرت\nبه زیارت سیبری\n۱۳۹۷-۰۲-۰۴ /۰ دیدگاه /در فرهنگ و اجتماع, هنر و ادبیات /توسط\n«همان طور که ترک‌ها به زیارت می‌روند، ما هم باید به زیارت سیبری برویم.» (چخوف)\nتا به حال، نام جزیره «ساخالین» را شنیده‌اید؟ اگر نقشه‌ای دم دست داشته باشید، به راحتی می‌توانید موقعیت جغرافیایی این جزیره را پیدا کنید؛ ساخالین در اقیانوس آرام جای گرفته است و امروز هم، مانند روزگار چخوف، به سرزمین پهناور روسیه تعلق دارد.\nجزیره ساخالین، در روزگار حکومت تزاری، تبعیدگاه تبهکاران و مجرمان روسیه بود؛ آن هم چه تبعیدگاهی! «ساخالین که تبهکاران وقتی نخستین بار بر ساحلش گام می نهادند، به گریه می افتادند، به دوزخ روی زمین شهره بود.»\nچنین توصیفی از ساخالین، به خوبی نشان میدهد که وضع زندگی تبعیدی‌ها در این جزیره‌ی نفرین شده، چگونه بوده است. «محکومان براساس جرم اصلی خود و نیز میل بوالهوسانه مامور، به محض رسیدن به جزیره، یا محکوم به اقامت در زندان به طور نامحدود – در غل و زنجیر – می شدند، یا پس از مدت زمانی، اجازه می‌یافتند در کلبه‌هایی بیرون از زندان سر کنند. برخی نیز محکوم به بیگاری دایمی در معادن یا دیگر نواحی دور افتاده می‌شدند. در هر صورت، اگر مجرمی به تبعید به ساخالین محکوم می‌شد دیگر هرگز نمی‌توانست به روسیه‌ی اروپا بازگردد؛ تبعید، مادام العمر بود.»\nزندگی در این جزیره، از هر لحاظ، رقت آور بود. حتی آب و هوای ساخالین هم به محکومان رحم نمی‌کرد و تبعیدی ها از سرما و و رطوبت همیشگی، رنج می‌بردند. فقر، جان کندن برای به دست آوردن لقمه‌ای نان و جرعه‌ای حیات، شیوع انواع بیماری‌ها، بی‌توجهی مأموران به وضع زندگی محکومان، بدرفتاری با تبعیدشدگان، تنبیه بدنی و شلاق، خودفروشی زنان تبعیدی و… گوشه‌هایی از تصویر زندگی در ساخالین بود. در یک کلام، همه چیز در ساخالین، رنگ و بوی مرگ داشت.\nتقدیر چنین بود که ساخالین در دفتر زندگی چخوف، صفحاتی را به خود اختصاص بدهد و نامش با نام چخوف گره بخورد. ماجرا به طور خلاصه از این قرار بود: چخوف در حوالی ۳۰ سالگی اعلام کرد که دچار بیماری خاصی شده است: «جنون ساخالینی». به همین خاطر، در آوریل ۱۸۹۰ مسکو را ترک گفت و عازم این جزیره شد.\nاما انگیزه چنین سفر عجیبی چه بود؟ چه چیزی باعث شد که چخوف، از محیط آشنای زندگی خود دل بکند و راهی این جزیره‌ی بدنام شود؟ درست نمی‌دانیم.\n[…] در سال ۱۸۹۰، او «به سوورین، که تا پایان می‌کوشید چخوف از این کار خطیر باز دارد، نوشت: به آنجا خواهم رفت، با خیال راحت که سفرم هیچ کمک ارزشمندی به علم یا ادب نخواهد کرد. […] می‌خواهم دست کم، صد یا دویست صفحه بنویسم تا بخشی از دینی را که به پزشکی دارم – و چنان که می‌دانی، در قبال آن چون خوکی رفتار کرده‌ام – پرداخته باشم […] وانگهی، این سفر، چنان‌که می‌بینم، به معنای شش ماه کار دشوار جسمی و فکری مداوم است؛ چیزی که سخت به آن نیاز دارم؛ زیرا من اهل جنوبم و به تنبلی خود عادت کرده‌ام. نیاز دارم که خود را با انضباط کنم … .»\nبا این حال، ادای دین به پزشکی، دوری از جار و جنجال‌های ادبی، گریز از فضای یکنواخت و کسالت‌بار محیط اطراف و تجربه محیط تازه با شرایطی متفاوت، تنها بخشی از انگیزه‌های چخوف برای سفر به ساخالین و انجام پژوهشی علمی درباره محکومان تبعیدی بود. برادرش، میخائیل، می‌گفت که وقتی درس حقوق می‌خواند، چخوف تصادفا به ساخالین علاقه‌مند شد. چخوف، برحسب اتفاق، یادداشت‌های درسی پیرامون قوانین کیفری را در اتاق برادرش یافت و از وضع تبعیدیان جزیره حیرت کرد: «همه‌ی ما پیش از محکومیت به مجرم توجه نشان می‌دهیم. وقتی در زندان است، او را یکسره از یاد می‌بریم. اما در زندان چه رخ می‌دهد؟»\nبه نظر می‌رسد انگیزه‌های انسان‌دوستانه، همدردی همیشگی او با انسان‌های دردمند و مصیبت‌دیده، احساس مسئولیت او در برابر درد و رنج هموطنان خود، نیاز به کسب تجربه‌های دست اول از دردها و و مشکلات و مصایب مردم و به قول «ولادیمیر پرمیلوف»، «رویارویی مستقیم با واقعیت در همه‌ی ابعاد دلهره‌انگیز و بازتاب جهانی آن»، از مهم‌ترین انگیزه‌های چنین تصمیمی بود.\nچخوف، شاید به خاطر تواضع اخلاقی‌اش، سعی می‌کرد در یادداشت‌ها و نامه‌هایش سفر به ساخالین را عادی و بی‌اهمیت نشان بدهد، اما این موضوع، نباید چشم ما را به روی انگیزه‌های معنوی این تصمیم ببندد. او در جایی گفته است: «همان‌طور که ترک‌ها به زیارت … می‌روند، ما هم باید به زیارت سیبری برویم.»\nباری، چخوف در ۳۰ سالگی از مسکو عازم ساخالین شد و پس از هفته‌ها سفر پرمشقت، به جزیره رسید. آنتون چند ماه در جزیره ماند و با وجود همه‌ی سختی‌ها و مشکلات، با سخت‌کوشی علمی، به ثبت وضع زندگی و جمعیت ساخالین پرداخت.\nاو پس از بازگشت از سفر، به تدریج یافته‌ها و مشاهده‌های خود را از جزیره‌ی محکومان، تنظیم کرد و سرانجام کتاب «جزیره ساخالین» را به دست چاپ سپرد. چخوف پس از انتشار کتاب، نفس راحتی کشید؛ به خصوص که کتابش از دست سانسور تزاری هم جان سالم به در برده بود. دقت، نکته سنجی، روش علمی و نظرگاه انسان دوستانه چخوف در این کتاب، توجه مردم زمانه‌اش را برانگیخت. بسیاری از مردم روسیه، به کمک مشاهده‌های چخوف، از اوضاع رقت‌بار ساخالین باخبر شدند و بحث‌های زیادی درباره‌ی شرایط زندگی تبعیدی‌ها درگرفت. میرسکی، نویسنده کتاب «تاریخ ادبیات روسیه»، درباره‌ی کتاب «جزیره ساخالین» می‌گوید: «این کتاب از حیث جامعیت و واقع‌بینی و رعایت بی‌نظری، اثر قابل توجهی است و به عنوان یک سند تاریخی اهمیت خاص دارد. این مسافرت بزرگترین کار او در زمینه‌ی کارهای نوع دوستانه‌ای بود که آن هم با خمیرمایه‌اش سازگار بود.»\nنتیجه کار برای خود چخوف هم خرسند کننده بود: «حالا پزشکی نمی‌تواند مرا به خیانت متهم کند. دینم را به علم پرداخته‌ام … و خوشحالم که این ردای خشن محکومان، در کمد ادبی من آویخته خواهد شد.»\n(برگرفته از کتاب «آنتون چخوف»، اثر مسعود علیا، نشر رویش، صص ۳۰-۲۷)\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2018/04/sailing-across-prisoners-to-sakhalin-island-by-the-peterburg-ship-b90y8r-e1524591317252.jpg 472 640 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2018-04-24 22:16:352020-03-28 12:17:45به زیارت سیبری\n۱۳۹۶-۱۱-۰۸ /۰ دیدگاه /در هنر و ادبیات /توسط\n(داستانی از جانی روداری)\nاگر آن داستان قدیمی را به خاطر داشته باشید، داستان شاهزاده خانمی را که خواب به چشمش نمی‌آمد چون زیر آخرین تشک – از تشک‌هایی که روی هم انباشته شده و شاهزاده خانم روی بالاترین آنها لمیده بود – یک نخودچی قرار داشت، داستان این آقای سالخورده برایتان بیشتر قابل فهم خواهد بود.\nآقایی بود خیلی خوش‌اخلاق؛ می‌شود گفت خوش‌اخلاق‌ترین آقای سالخورده‌ای که ممکن است وجود داشته باشد. شبی در حالی‌که در رختخواب بود و داشت چراغ را خاموش می‌کرد تا بخوابد صدایی شنید، صدای گریه کسی … . با خود گفت: «عجیبه! به نظرم صدای گریه‌ای است ولی فکر نمی‌کنم کسی در خانه باشد.»\n– نه هیچ کس اینجا نیست، شاید صدا از خانه همسایه‌هاست.\nآقای سالخورده به رختخواب برگشت ولی چیزی نگذشته بود که دوباره آن صدا را شنید؛ صدای گریه.\n– به نظرم صدا از خیابان می‌آید. حتماً کسی آن پایین دارد گریه می‌کند. باید بروم ببینم که چه کسی است و چه دردی دارد.\nآقای سالخورده بلند شد، خودش را خوب پوشانید، چون شب سردی بود، و رفت توی خیابان.\n– عجب! به نظرم می‌آمد که اینجا باشد ولی هیچ‌کس اینجا نیست. شاید در خیابان کناری باشد.\nآقای سالخورده رفت و رفت، از یک خیابان به خیابان دیگر، از یک میدان به میان دیگر، تمام شهر را دور زد و رسید به آخرین خانه در آخرین خیابان. جلوی درِ آن خانه پیرمردی را دید که با صدای ضعیفی می‌نالید.\nپیرمرد روی چند تکه مقوای پاره پاره شده دراز کشیده بود. وقتی شنید که کسی او را صدا می‌کند ترس برش داشت و گفت: اوه.کیه؟ … فهمیدم. شما صاحب این خانه‌اید؟ خیلی خوب! من می‌روم. فوراً می‌روم، دیگر هم جلوی در خانه‌ی شما نمی‌خوابم.\n– کجا می‌خواهید بروید؟\n– کجا؟ نمی‌دانم کجا، من خانه ندارم، کسی را هم ندارم. زیر این طاق پناه آورده بودم. امشب هوا سرد است، برای اینکه بفهمید هوا چقدر سرد است، کافیست روی نیمکت توی پارک بخوابید و رویتان هم فقط دو ورق روزنامه کشیده باشید. به احتمال زیاد دیگر از خواب بیدار نمی‌شوید! اصلاً این چیزها چه اهمیتی برای شما دارد؟ من می‌روم، گفتم که می‌روم … .\n– نه، گوش دهید، صبر کنید … من صاحب‌خانه نیستم.\n– پس چه می‌خواهید؟ کمی جا می‌خواهید؟ بفرمایید بنشینید. پتو ندارم ولی برای دو نفر جا هست … .\n– می‌خواستم بگویم … خانه من، اگر مایل باشید، هم گرم‌تر است و هم یک تخت اضافی دارد …\n– یک تخت؟ در یک جای گرم؟\n– بیایید، با من بیایید. می‌دانید چه کار می‌کنیم؟ قبل از اینکه برای خوابیدن به رختخواب برویم یک لیوان شیر گرم می‌خوریم … .\nوقتی آقای سالخورده به خانه برگشت دیگر شب شده بود. داشت به رختخواب می‌رفت که باز صدای گریه‌ای شنید … .\nمثل شب قبل آقای سالخورده از خانه بیرون آمد و رفت و رفت به دنبال صدای گریه‌ای که این بار به نظر می‌رسید که از جای خیلی دوری می‌آید. در حالی‌که قدم برمی‌داشت احساس کرد چیز عجیبی دارد اتفاق می‌افتد. داشت در شهری راه می‌رفت که شهر او نبود و بعد احساس کرد که باز در شهر دیگری است. سرانجام در آن طرف استان به یک ده کوچک در قله کوهی رسید. آنجا زن بیچاره‌ای داشت گریه می‌کرد، چون بچه‌ای بیمار داشت و کسی نبود که برایش دکتر بیاورد.\nوقتی که آقای سالخورده از حال او پرسید، زن گفت: نمی‌توانم بچه را تنها بگذارم و با این برفی که می‌بارد نمی‌توانم او را از خانه بیرون ببرم … .\nبرف تمام فضای اطراف خانه را پوشانده بود. شب مانند کویری سپید به نظر می‌آمد.آقای سالخورده گفت: «بگویید که دکتر کجا زندگی می‌کند، من دنبالش می‌روم. من خودم او را اینجا می‌آورم. در این فاصله شما هم با یک تکه پارچه خیس، پیشانی بچه را خنک کنید شاید کمی بهتر شود.» آقای سالخورده هر کاری از دستش برمی‌آمد انجام داد و دوباره به خانه برگشت.\nحالا شب بعد است. مثل شب‌های پیش، درست موقعی که می‌خواهد خوابش ببرد صدا وارد خوابش می‌شود، صدای گریه‌ای که به نظر می‌رسد خیلی نزدیک است. این که بی‌اعتنا صدای گریه را نادیده بگیرد برایش ممکن نیست. آقای سالخورده آهی می‌کشد. لباس می‌پوشد و از خانه بیرون می‌آید و می‌رود و می‌رود.\nباز همان چیز عجیب اتفاق می‌افتد، خیلی عجیب، این بار تمام ایتالیا را از این سر تا آن سر می‌رود، بعد از دریا هم می‌گذرد و به کشوری می‌رسد که در آنجا جنگ است یک خانواده که خانه‌شان با بمب خراب شده‌بود آه و ناله می‌کردند. آقای سالخورده گفت: «ناراحت نشوید، شجاع باشید!» و تا آنجا که از دستش برمی‌آمد به آنها کمک کرد. معلوم است که نمی‌توانست تمام خواسته‌های آنها را برآورده کند اما حداقل آنها دیگر گریه نمی‌کردند و او می‌توانست به خانه‌اش برگردد. وقتی برگشت شب به سرآمده بود و بی‌فایده بود که به رختخواب برود. با خود گفت: «عیبی ندارد، امشب کمی زودتر می‌خوابم.» ولی هر شب صدای گریه دوباره شنیده می‌شد. همیشه کسی گریه می‌کرد، در اروپا یا آفریقا، در آسیا یا آمریکا، شبی بعد از شب دیگر و او می‌شنید، و وقتی که می‌شنید نمی‌توانست بخوابد.\nاولین پایان داستان: آن آقای سالخورده آدم خوبی بود، خیلی خوب. متاسفانه بعد از شبهای پی‌درپی که بی‌خوابی کشیده بود دچار حالت عصبی شد. با حالتی نزار به خود می‌گفت: «کاش حداقل می‌توانستم یک شب در میان بخوابم. وانگهی در این دنیا مگر فقط من هستم که این صدای گریه را می‌شنوم؟ مگر ممکن است که هیچ کس دیگری آن صدا را نشنود و به فکر کسی نرسد که برود ببیند چه خبر است؟» بعضی شبها وقتی صدا را می‌شنید سعی می‌کرد مقاومت بکند و با خود می‌گفت: «این بار دیگر بلند نمی‌شوم سرما خورده‌ام و پشتم درد می‌کند، کسی نمی‌توانم مرا متهم به خودخواهی بکند.» ولی صدای گریه آن قدر ادامه پیدا می‌کرد که آقای سالخورده مجبور می‌شد بلند شود. رفته رفته بیشتر خسته می‌شد و همیشه عصبی بود.\nبالاخره تصمیم گرفت که قبل از رفتن به رختخواب توی گوش‌هایش پنبه فرو کند. به این ترتیب صدا را نمی‌شنید و می‌توانست بخوابد: «این کار را فقط برای چند شبی خواهم کرد. تنها برای آنکه قدری استراحت کنم؛ مثل آدم‌هایی که چند روز به مرخصی می‌روند. یک مرخصی چند روزه … .»\nیک ماه تمام به گوش‌هایش پنبه فروکرد. بعد از گذشت یک ماه، شبی پنبه‌های گوشش را درآورد و خوب گوش تیز کرد. دیگر هیچ صدایی نمی‌شنید. تا چند ساعت بعد از نیمه شب بیدار بود و گوش می‌داد اما هیچ صدایی شنیده نمی‌شد. تنها صدای پارس کردن چند سگ از دور می‌آمد.\nآقای سالخورده چنین نتیجه‌گیری کرد: «یا هیچ کس دیگر گریه نمی‌کند یا اینکه من کر شده‌ام. در هر حال چه می‌شود کرد. شاید این جوری هم بهتر باشد.»\nدومین پایان داستان: آقای سالخورده شبهای زیادی و سالها این کار را ادامه داد. هرشب بلند می‌شد، سرما یا گرما فرقی نمی‌کرد و از یک سر دنیا به آن سر دیگر می‌دوید تا به کسی کمک کند. فقط چند ساعتی می‌خوابید، یعنی بعد از ناهار بی‌آنکه لباسهایش را درآورده باشد روی مبل کهنه‌ای که سن و سالش بیشتر از خود او بود. اما همسایه‌ها به او مشکوک شده بودند:\n– هر شب کجا می‌ره؟\n– معلومه ولگردی می‌کند. هنوز نفهمیده‌اند که او یک ولگرد است؟\n– شاید هم دزد باشد.\n– یعنی دزده؟ مطمئنی؟ حالا روشن شد که آقا چه کاره است!\n– باید تحت نظرش گرفت.\nیک شب در آن محله یک دزدی اتفاق افتاد. همسایه ها تقصیر را به گردن آقای سالخورده انداختند. خانه‌اش را بازرسی کردند و همه چیز را زیر و رو کردند. آقای سالخورده با تمام قدرت اعتراض می‌کرد: من بی‌گناهم، بی‌گناهم!\n– بله؟ بی‌گناه؟ پس به ما بگویید که دیشب کجا بودید؟\n– کجا بودم؟ الان می‌گویم… در آرژانتین بودم، دهقانی گاوش را گم کرده بود و …\n– نگاه کنید، چقدر پرروست! در آرژانتین! دنبال گاو!\nخلاصه آقای سالخورده به زندان افتاد. حال پریشانی داشت چون هر شب صدای کسی را می‌شنید که گریه می‌کرد ولی نمی‌توانست از سلول زندان بیرون بیاید و به کمک کسانی بشتابد که به او نیاز دارند.\nسومین پایان داستان: شاید پایان داستان می‌توانست به این شکل باشد که: یک شب در تمام کره‌ی زمین حتی یک نفر هم پیدا نمی‌شود که در حال گریه باشد، حتی یک بچه. شبهای بعد هم و همین‌طور تمام شبهای دیگر. هیچ کس گریه نمی‌کند، هیچ کس احساس بدبختی نمی‌کند.\nشاید یک روز چنین چیزی شدنی باشد، اما آقای سالخورده دیگر خیلی پیر شده است و تا رسیدن آن روز زنده نخواهد بود. فعلاً که چنان روزگاری نیست او به کارش ادامه می‌دهد و هر شب بلند می‌شود و راه می‌افتد، چون چنین کاری را، بدون از دست دادن امید، باید انجام داد.\n(داستان‌هایی برای سرگرمی، جانی روداری، ترجمه‌ی چنگیز داورپناه، انتشارات بخش فرهنگی سفارت ایتالیا در ایران، تهران، پاییز ۱۳۷۱)\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2018/01/night-image1.jpg 640 1024 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2018-01-28 09:59:052020-03-28 12:17:46آوای شب\nمعرفی داستان‌های کودک و نوجوان با موضوع دوستی – به مناسبت روز ملی ادبیات کودک و نوجوان\n۱۳۹۶-۰۴-۱۸ /در آموزش و علوم تربیتی, خواندنی ها, سایر مناسبتها, مجله معلم, معرفی کتاب و فیلم, معرفی کتاب و فیلم (مجله معلم), مناسبت ها, هنر و ادبیات /توسط\nپنگوئن و میوه‌ی درخت کاج\nنویسنده: سَلینا یون مترجم: رضی هیرمندی، ناشر: کانون پرورش فکری گروه سنی: پیش از دبستان و اول دبستان\nخلاصه‌ی داستان: روزی پنگوئن موجود عجیبی بر روی برف‌ها دید. پنگوئن نمی‌دانست که این موجود عجیب چیست ولی خیلی زود با او دوست شد. پنگوئن به دوست عجیبش علاقه‌ی زیادی داشت ولی وقتی پدربزرگ گفت که او یک میوه‌ی کاج و متعلق به جنگل است، تصمیم گرفت که میوه‌ی کاج را به خانه‌اش بازگرداند تا بتواند بزرگ و قوی شود. پنگوئن با تحمل سختی‌های زیاد دوستش را به جنگل رساند و تنها بازگشت، اما هیچ‌وقت او را از یاد نبرد و یک روز پس از مدت‌های زیاد تصمیم گرفت به او سر بزند و ببیند که چقدر بزرگ شده است …\nنویسنده: بریجیت ونینگر مترجم: بهمن رستم آبادی، ناشر: کانون پرورش فکری گروه سنی: پیش از دبستان، اول و دوم دبستان\nخلاصه‌ی داستان: گوش‌سیاه و نارنجی در یک روز آفتابیِ قشنگ با هم کنار جویبار بازی می‌کردند. گوش‌سیاه بهترین سدهای دنیا را می‌ساخت و نارنجی هم بلد بود محکم‌ترین قایق‌ها را بسازد و این طوری بود که تصمیم گرفتند با هم روی جوی آب سد بسازند و قایق بازی کنند، اما یک اتفاق باعث شد که تمام شادی آنها از بین برود و با هم قهر کنند. وقتی بهترین دوست‌ها از هم می‌رنجند، هیچ چیز دیگر مثل سابق لذت‌بخش نیست. حالا آنها باید چه کار کنند که دوباره دوست خودشان را به دست بیاورند؟\nدوست تو همیشه دوستت باقی می‌ماند\nنویسنده: هانس ویلهلم مترجم: آناهید سلمان‌پور، ناشر: انتشارات نوید شیراز گروه سنی: دوم و سوم دبستان\nخلاصه‌ی داستان: «وارن»، جوجه اردک خانگی و «برایان»، اردک وحشی، دوستانی صمیمی و جدانشدنی هستند. آنها تمام لحظات تابستان را در کنار هم سپری می‌کنند و وارن به کمک برایان یاد می‌گیرد که پرواز کند. با رسیدن فصل پاییز برایان با خانواده‌اش از آن‌جا کوچ می‌کنند. وارن بعد از رفتن دوستش با تمام وجود احساس تنهایی می‌کند و بیمار می‌شود. خانواده‌ی وارن که رنج و غصه‌ی او را می‌بینند، پیشنهاد می‌دهند که به آن‌ها هم پرواز کردن یاد بدهد تا همگی برای دیدن برایان به جنوب بروند. به این ترتیب، نور امیدی به زندگی وارن می‌تابد و ماجراهای جدیدی برای او رقم می‌خورد…\nدرباره‌ی ناشر: در این انتشارات از همین نویسنده و مترجم کتاب دیگری نیز به نام «دیگر نباید هیچ‌وقت احساس تنهایی کنی» با موضوع دوستی، به چاپ رسیده است.\nنویسنده: کریستیان آندرسن مترجم: شهاب‌الدین عباسی، ناشر: مهاجر گروه سنی: چهارم، پنجم و ششم دبستان\nخلاصه‌ی داستان: در سرزمین پر زرق و برق پادشاه چین، آن چه که بیش از همه توجه و علاقه‌ی مردم را به خود جلب می‌کند، بلبل خاکستری کوچکی است که وقتی آواز می‌خواند قلب هر شنونده‌ای را از شادی پر می‌کند. پادشاه چین که آرزو دارد آواز خواندن بلبل را بشنود، دستور می‌دهد که او را به قصر بیاورند و از آن پس بلبل هر روز برای پادشاه می‌خواند. تا این که یک روز بلبلی از جنس طلا و جواهر به پادشاه هدیه داده می‌شود و همه‌ی درباریان و حتی خود پادشاه هم مسحور آواز و زر و زیور او می‌گردند. در این میان بلبل کوچک بی آن که کسی بفهمد، به خانه‌ی خود در جنگل باز می‌گردد…\nدرباره‌ی کتاب: این داستان را باید خواند با این امید که یاد بگیریم چطور مثل بلبل دوستی باشیم که با محبت خودمان، مرگ و نیستی را از کسی که دوستش داریم، دور کنیم.\nنویسنده: میندرت دویونگ مترجم: باهره انور، ناشر: کانون پرورش فکری گروه سنی: متوسطه اول و دوم\nخلاصه‌ی داستان: «لینا» نخستین کسی بود که سؤال کرد: «چرا لک‌لک‌ها به دهکده‌ی ما نمی‌آیند؟» و این سؤال سرآغاز آرزویی بزرگ شد. بچه‌های دهکده‌ی «شُرا» می‌خواستند با آوردن لک‌لک‌ها به آن‌جا، خوشبختی و شادی را برای مردم به ارمغان بیاورند اما این اصلاً کار ساده‌ای نبود. اما با این وجود بچه‌ها به تلاش خود ادامه می‌دهند و بعد از گذشت مدت کوتاهی احساس می‌کنند معجزه‌ی حضور لک‌لک‌ها پیش از ورودشان به دهکده، آغاز شده است. آرزوی آمدن لک‌لک‌ها روابط مردم دهکده را با یکدیگر تغییر می‌دهد و دوستی‌های زیبایی میان بچه‌ها و دیگر افراد به وجود می‌آورد و رفته‌رفته همه‌ی اهالی روستا در رؤیای زیبای بچه‌ها شریک می‌شوند؛ رؤیای دهکده‌ای پر از درخت که روی سقف تمام خانه‌هایش لک‌لک‌ها لانه کرده‌اند…\nنویسنده: هدی حدادی ناشر: کانون پرورش فکری گروه سنی: متوسطه دوم\nخلاصه‌ی داستان: با بودن یک دلقک در خانه همه‌چیز تغییر می‌کند!\nدختری دانشجو که در شلوغی و تنهایی تهران، با دختربچه‌ای مواجه می‌شود که زندگی او را تغییر می‌دهد. دختر مجبور است که از این دختربچه برای مدتی در خانه‌ی خودش نگهداری کند؛ بچه‌ی عجیبی که نه نام و نشانی دارد و نه از پدر و مادرش اطلاعات درستی می‌دهد و می‌گوید از طایفه‌ی «دلقک‌ها» است. دلقک‌هایی که همیشه هویت خودشان را پنهان می‌کنند و فقط وقتی کسی می‌تواند این راز را بفهمد که مثل آن دختر دانشجو به اشتباه آن‌ها را کتک بزند و به ناچار سرپرست آن‌ها شود. رفته‌رفته، قهرمان داستان می‌فهمد که همه‌ی دلقک‌ها مأموریتی دارند که برای انجام آن، مهمان خانه‌ی دیگران می‌شوند…\nنویسنده: لوئیس لوری مترجم: کیوان عبیدی آشتیانی ، ناشر: افق گروه سنی: متوسطه\nخلاصه‌ی داستان: «پرنیان» کوچکترین عضو گروهی است، موسوم به «اهداکنندگان رؤیا» که وظیفه‌شان اینست که شب‌ها، وقتی همه در خوابند، وارد خانه‌ها شوند و با جمع‌کردن خاطرات و احساس‌های خوبی که در هر خانه، وجود دارد، رؤیاهایی زیبا و امیدبخش به آدم‌های آن خانه، هدیه کنند. پرنیان، که بسیار کنجکاو است، دوست دارد چیزهای زیادی از سرپرست خود، «میانسال»، یاد بگیرد و شب‌ها همراه با او برای هدیه‌کردن رؤیا به خانه‌ای می‌رود که پیرزنی به همراه سگش در آن، زندگی می‌کنند. بعد از مدتی، پسرکی عصبی و بدخلق به نام «جان»، که در گذشته زندگی سختی داشته، به آن خانه می‌آید و…\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2017/07/c.jpg 444 298 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2017-07-09 11:48:422020-05-03 11:48:59معرفی داستان‌های کودک و نوجوان با موضوع دوستی - به مناسبت روز ملی ادبیات کودک و نوجوان\n«معلمی؛ فرصتی برای تغییر» – معرفی فیلم آن سوی تخته‌سیاه (به مناسبت روز معلم)\n۱۳۹۶-۰۲-۱۰ /در آموزش و علوم تربیتی, روز معلم, مجله معلم, معرفی کتاب و فیلم, معرفی کتاب و فیلم (مجله معلم), مناسبت ها, هنر و ادبیات /توسط\nعنوان: آن سوی تخته‌سیاه (Beyond the Blackboard)\nکارگردان: جف بلکنِر (Jeff Bleckner)\nمحصول: امریکا (سینمای مستقل)\nموضوع اصلی: آموزش به دانش‌آموزان محروم\nزبان فیلم: دوبله شده به فارسی\nکلیدواژه‌ها: معلم؛ فقر؛ امید؛ تلاش؛ زن؛ آموزش؛ مدرسه.\nفیلم آن سوی تخته سیاه برگرفته از زندگی زنی جوان به نام استیسی بِس (Stacy Bess) است. استیسی قرار است فعالیت معلمی خود را در یک مدرسه آغاز کند، اما در اولین روز کاری‌اش متوجه می شود که مدرسه‌اش نه یک مدرسه‌ی معمولی، بلکه اردوگاهی برای اقامت آوارگان است؛ او قرار است به کودکان خانواده‌های آواره تعلیم دهد.\nدر آغاز کار، انبوه مشکلات این اردوگاه، مشکلات خانوادگی زیاد کودکان، و نبود حداقل امکانات آموزشی برای برگزاری کلاس، استیسی را سردرگم، و گاه خسته و ناامید می‌کند.\nاو به اتاق کثیفی پا می‌گذارد که هیچ نیم‌کت و صندلی‌ای ندارد. آن‌ها کتاب و دفتر و مدادی ندارند و سن و سال هر کدام با دیگری فرق می‌کند. اما استیسی روبه‌روی این چالش‌ها رفته‌رفته می‌آموزد که چگونه شور و شوقش برای تعلیم و پرورشِ کودکانِ این اردوگاه را، با اشتیاقی که در دیگران می‌بیند پیوند دهد؛ اشتیاقی هرچند پنهان، که در هر کدام از والدین، مسئولان اردوگاه و خود کودکان، برای تغییر وضع و احوالشان وجود دارد.\nاستیسی با امیدی که در چشم ما خوش‌خیالی به‌نظر می‌رسد، دست به کار می‌شود و در حالی که باردار است، پله پله مدرسه‌اش را می‌سازد…\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2017/04/btb-image11-2.jpg 683 1024 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2017-04-30 22:24:302020-05-03 11:53:58«معلمی؛ فرصتی برای تغییر» - معرفی فیلم آن سوی تخته‌سیاه (به مناسبت روز معلم)\nمعرفی فیلم «مردی که درخت می‌کاشت»\n۱۳۹۵-۱۰-۱۲ /در معرفی کتاب و فیلم, هنر و ادبیات /توسط\nالف-اطلاعات اولیه نوع فیلم: داستانی\nکارگردان: Frederic Back(فردریک بک)\nنویسنده: ژان ژیونو (Jean Giono)\nموسیقی متن: –\nبرنده جایزه (جنبه برجسته مورد نظر): برنده جایزه اسکار برای بهترین پویانمایی(انیمیشن) کوتاه\nموضوع اصلی: امید\nکلید واژه ها: امید، بزرگ‌منشی، تغییر شرایط زندگی، محیط‌زیست و طبیعت\nگروه سنی: نوجوان~ جوان~ میانسال~ سالمند~\nموقعیت های اجتماعی و روانی:\nزبان اصلیِ فیلم: فرانسوی-انگلیسی دوبله شده: دوبله ندارد زیر نویس به زبان: فارسی و انگلیسی\nخلاصه فیلم: جوانی گم‌شده در صحرایی وسیع را می‌بینیم. تشنگی و تابش تیز آفتاب، جوان را به جست‌وجوی آب می‌کشاند. تا چشم کار می‌کند، نه آب است و نه آبادی. بعد از پنج ساعت راهپیماییِ ظاهرا بی‌نتیجه، سایه‌ای در دوردست پدیدار می‌شود: مردی بیابان‌نشین با نگاهی نجیب و قدرتمند، از بالای کوه او را می‌نِگَرَد. در بیابانی که محرومیت‌های شدید، شرایط محیطی فرساینده و بی‌اخلاقی و خشونت، بسیاری از ساکنین را از پای درآورده، مردی که نگاهی مالامال از آرامش و بزرگی دارد، جوان را در خانه‌اش پناه می‌دهد…\nب. تاملات بیشتر: (این قسمت ویژه‌ی کسانی است که می‌خواهند پیش از دیدن فیلم، داستان آن را بدانند)\n*نظرات (نقد و بررسی و نکاتی درباب فیلم):\nماجرای فیلم در بیابانی خشک و سوزان می‌گذرد، همه جا سکوت است و سکوت و البته، صدای کَرکننده‌ی باد. تنها راه درآمد ساکنان این مکان، کارِ سنگین درست کردن زغال از چوب درختان است. فقر در میان خانواده‌های بیابان‌نشین بیداد می‌کند؛ نه نظمی، نه قانونی و ظاهرا نه شانسی برای دیگرگونه زیستن. گویا راهی جز این نیست که آن‌چه بر مردم، سالاری می‌کند، خشم باشد و نفرت؛ و رقابتی پوچ در تمام عرصه‌های زندگی.\nاز آن‌طرف، قدرت‌طلبی و خودخواهیِ عده‌ای قلیل، دو جنگ جهانی را به راه انداخته‌است، که سبب مرگ‌ها و ویرانی‌های بسیاری شده و برای بسیاری از مردم فضایی وحشت‌بار و نا آرام، به بار آورده است.\nاین انیمیشن، ماجرای مردی را روایت می‌کند که در همان بیابان بی‌آب و علف، جایی که بسیاری از مردم، خوب و زیبا و البته اخلاقی زیستن را در آن غیرممکن می‌دانند، آرمانِ بزرگش را فراموش نکرده و برای تحقق آن تلاش می‌کند. او آرزوی جنگلی سبز و آباد را در سر دارد که به بهترین شکل بتواند شرایط لازم برای زندگی مردمان را فراهم کند؛ و دست به کار می‌شود. او هر روز، پس از چراندن گله‌ی گوسفندانش، ده‌ها دانه‌ی بلوط را در دل خاک گرم بیابان می‌کارَد، و این‌کار را سال‌ها ادامه می‌دهد، تا این‌که درختانی کوچک از خاک سر برمی‌آورند، آب رودخانه‌هایی که دیری خشک بوده‌اند، باری دیگر به جریان می‌افتند و در نهایت، زندگی به بیابان خوف‌ناک بازمی‌گردد. این‌گونه، «الزیار بوفیه»، با به کار گرفتن اراده‌ی خود در کاری که به درستی آن اعتقاد دارد، تحولی شگفت را رقم می‌زند؛ چنان شگفت که بسیاری آن را از توانایی‌های بَشَر به دور می‌بینند.\nکارگردان فیلم به خوبی از پسِ شخصیت پردازی «الزیار بوفیه» و هم‌چنین راوی، برآمده است و این به مخاطب کمک می‌کند به بزرگ‌مَنشیِ مرد و عملِ زندگی‌بخش او بیندیشد و شورِ تصمیمی تازه در او ایجاد شود. هم‌چنین دوگانه‌هایی هم‌چون «تباهی- شکوفایی»، «نابودگری- سازندگی» و به طور کلی «شر- خیر»، به خوبی در مقابل هم قرار می‌گیرند، که این خصوصیت در سوق داده شدن مخاطب به سمت انتخابی اخلاقی نقشی بسیار موثر ایفا می‌کند. از دیگر نقاط قوت این فیلم، می‌توان به موفقیت آن در معرفی محیط زیست به عنوان یکی از عوامل اصلیِ تاثیرگذار در کیفیت زندگی انسان اشاره کرد.\n– برخی از صحنه‌های نیمه‌ی اول این انیمیشن (صحنه‌های مربوط به زندگی ساکنین بیابان و جنگ جهانی) ممکن است تلخی و خشونتی آزاردهنده داشته باشند، البته بعد از آن‌ها فیلم به سمت تولد دوباره می‌رود و تصاویری امیدبخش جایگزین آن‌ها می‌شود.\n– سال‌هاست که این فیلم در مدارس آمریکا به عنوان یک فیلم آموزشی به نمایش درمی‌آید.\n– داستان الزیار بوفیه و درختانش، تا کنون باعث کاشته‌شدن میلیون‌ها درخت در سرتاسر جهان شده است.\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2017/01/63166.jpg 300 515 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2017-01-01 06:42:472020-03-28 12:17:47معرفی فیلم «مردی که درخت می‌کاشت»\nکدام یک محرومیم؟ (معرفی داستان‌هایی با موضوع فقر)\n۱۳۹۵-۱۰-۱۲ /در خواندنی ها, مجله معلم, معرفی کتاب و فیلم (مجله معلم), هنر و ادبیات /توسط\nنویسنده: : افسانه شعبان‌نژاد\nمترجم: —- تصویرگر: —-\nناشر: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نوبت چاپ: دوم، ۱۳۸۳ تعداد صفحات: ۹۱ صفحه\nگروه سنی: «د» و «ه»\nکلمات‌کلیدی: فقر، مرگ، مادر، نابینایی\nدرجه‌داستان : (عالی۞ خوب متوسط )\nخلاصه‌ی داستان: «زیورو» دختر کوچکی است که به همراه پدر نابینا و مادربزرگ پیرش، «جاجان»، در خانه‌ای قدیمی زندگی می‌کند. مادر زیورو سال‌ها قبل، وقتی او خیلی کوچک بود از دنیا رفته است و اکنون او تنها کسی است که می‌تواند در کارها به مادربزرگ و پدرش کمک کند. زیورو با تمام کوچکیِ خود، غمی بزرگ در سینه دارد، غم چشمان نابینای پدرش را که هر روز از پشت پنجره به صنوبر داخل حیاط دوخته می‌شود. جاجان می‌گوید که پدر با دلش می‌بیند ولی او دوست دارد چشمانِ پدرش دوباره روشن شود و بتواند آسمان و گنجشک‌ها را ببیند. زیورو که بسیاری اوقات دلتنگ مادرش می‌شود، هر شب از میان درخت صنوبر صدای رؤیاگونه او را می‌شنود که برایش لالایی می‌خواند و با این لالایی به خواب می‌رود؛ اما شبی مادرش به جای لالایی‌خواندن، شروع به صحبت می‌کند و از رازی بزرگ با او سخن می‌گوید. او راه بازگرداندن بینایی به چشمهای پدر را می‌داند و از زیورو می‌خواهد که به جستجوی آن برود…\nدرباره‌ی داستان: «صدای صنوبر» روایتی دلنشین از زندگی دختر کوچکی است که با وجود فقر خانواده، زندگی شادی دارد. این داستان دغدغهی او را نسبت به کسانی که دوستشان دارد، به تصویر می‌کشد و با بیانی لطیف، رابطه‌ی زیورو و مادرش را توصیف می‌کند. در ادامه، داستان میان احساس او نسبت به پدر و رابطه با مادرش، پیوندی ایجاد می‌کند که به جستجوی شبانهی او برای یافتن بینایی چشمان پدر منجر می‌شود. این کتاب می‌تواند برای نوجوانانی که با مسئله فقر، بیماری یا مرگ عزیزان خود درگیر هستند، بسیار مفید باشد.\nخانواده‌ی زیر پل\nنویسنده وتصویرگر:ناتالی سویچ کارلسون مترجم: گلی ترقی تصویرگر: …\nناشر: کتابهای کیمیا (وابسته به انتشارات هرمس) نوبت چاپ:پنجم، ۱۳۸۴ تعداد صفحات: ۷۸صفحه\nگروه سنی: « ج» و «د » کلمات کلیدی: فقر، کمک کردن به دیگران، مهربانی، اَمید درجه‌داستان : (عالی ۞ خوب متوسط )\nخلاصه‌ی داستان: «آرمان»، پیرمردی فقیر و خانه به دوش بود که زیر یکی از پل‌های پاریس زندگی می‌کرد و تمام دارایی او در یک گاری خلاصه می‌شد. در یکی از روزهای سردِ نزدیک به کریسمس، به دلش افتاد که اتفاقی تازه و جالب در انتظارش است. آن شب، وقتی او به محل زندگیش، زیر پل، بازگشت با سه کودک بیخانمان روبرو شد که مادرشان، آنها را آنجا پنهان کرده بود. آرمان که برخلاف ظاهر جدی و بیتفاوتش، قلبی مهربان و بخشنده داشت، نمیتوانست کودکان را در آن سرما، گرسنه و تنها، رها کند. پس از این آشنایی، تلاش آرمان برای کمک به این خانواده و ماجراهای عاطفی که بین آرمان و کودکان جریان پیدا کرد، مسیر زندگی همهی آنها را تغییر داد.\nنکاتی درمورد داستان: این اثر کلاسیک، داستانی واقعی از زندگی خانه‌به‌دوشان در دوره‌ای خاص در پاریس است که شخصیت‌ها و وقایع آن می‌توانند متعلق به هر شهر و کشور و هر زمانهای باشند. آرمان نمونه‌ی انسانی شریف و به نوعی ناامید است که برای زندگی و کار انگیزه‌ای ندارد. اما آشنایی با این بچه‌ها که حکم نوه‌هایش را دارند، باعث روشن‌شدن شعله امید او به زندگی و تلاش برای یافتن شغل و دست کشیدن از گدایی و خانه به‌دوشی می‌شود؛ بچه‌هایی بدون پدر، که مادرشان نیز به دلیل امرار معاش همواره گرفتار است؛ بچه‌هایی بدون سرپناه، محروم از آموزش و هرگونه تفریح، که پیوسته نگران دستگیر شدن توسط مأموران تأمین اجتماعی و جداشدن از مادر خود هستند.\nنویسنده: چارلز دیکنز مترجم: حسین ابراهیمی (اِلوند) تصویرگر: —-\nناشر: مدرسه نوبت چاپ: چهارم، ۱۳۸۵ تعداد صفحات: ۱۷۴ صفحه\nگروه سنی: «د» و «ه» کلمات‌کلیدی: فقر و محرومیت، بی تفاوتی نسبت به فقرا درجه‌داستان : (عالی خوب ۞ متوسط )\nخلاصه‌ی داستان: اسکروج خسیسی به تمام معنا بود. پیرمرد حریصی که حتی آب هم از دستش نمی‌چکید! سرمای درونش چهره سالخورده‌اش را سرد و بی‌روح کرده بود و هر جا می‌رفت موجی از سوز و سرما با خود می‌برد. کسی از آشنایان حال او را نمی‌پرسید و هیچ‌کس انتظار کمکی از او نداشت و حتی در روزهای خوب و شادِ عید نیز کسی لبخندی از سر مهربانی بر صورت او نمی‌دید. اسکروج فکر می‌کرد جشن‌گرفتن در کریسمس کاری احمقانه است. تنها چیزی که او به آن اهمیت می‌داد پول بود و حاضر بود همه چیزش را بدهد تا پول بیشتری به دست آورد. اما با وجود تمام سردی و نامهربانی، برای اسکروچ، در شب کریسمس، اتفاقی افتاد که زندگی او را برای همیشه تغییر داد. سه روح مقدس از عالم ارواح به نزد او آمدند تا چیزهایی را به او نشان دهند که آنها را فراموش کرده بود. خاطراتی از گذشته او، اتفاقاتی که اکنون در جریان بودند و روزهایی که در آینده انتظار او را می‌کشیدند…\nدرباره‌ی داستان: «سرود کریسمس» داستانی است که به بیان رنج‌های طبقات مختلف جامعه انسانی می‌پردازد و خود را تنها به بیان مشکلات فقرا محدود نمی‌سازد، بلکه از زندگی ظاهراً بی‌رنج مرد مرفهی سخن می‌گوید که از محبت و عشق در زندگی خود بی‌بهره است و حتی بیش از فقرایی که در اطراف او زندگی می‌کنند در محرومیت به سر می‌برد. «دیکنز»، در داستان خود به پتانسیل‌های روابط انسان‌دوستانه برای دگرگون‌کردن زندگی اقشار مختلف جامعه اشاره می‌کند و با بیانی تأثیرگذار، خواننده را با بحرانی که اسکروج پیر در آن قرار دارد، روبه‌رو می‌سازد. داستان پایانی امیدبخش و روشن دارد که در ایجاد انگیزه و امید در مخاطب بسیار مؤثر است. مطالعه این کتاب به خاطر دلالت‌های انسان‌دوستانهی آن به همه نوجوانان توصیه می‌شود.\nدرباره‌ی نویسنده: «چارلز دیکنز»، نویسندهای تاثیرگذار است که به دلیل دغدغه‌های اجتماعی و انسان‌دوستانهی خود شهرت زیادی دارد. او در طول دوران زندگیش، تلاش بسیاری برای بهبود وضعیت زندگی مردم و به‌طور خاص، فقرا انجام داده است که می‌توان نمود فعالیت‌ها و دغدغه‌های او را در داستانهایش مشاهده کرد. سرود کریسمس یکی از بهترین آثار این نویسنده است و داستان‌های دیگری نیز از او به فارسی ترجمه شده‌اند که از آن جمله می‌توان به «الیور تویست» اشاره کرد.\nنویسنده: شارلوت گری مترجم: منیژه اسلامی تصویرگر: —-\nناشر: موسسه‌ی فرهنگی منادی تربیت نوبت چاپ: چهارم، ۱۳۸۶ تعداد صفحات: ۱۰۲ صفحه\nگروه سنی: «د» و «ه» کلمات‌کلیدی: فقر و محرومیت، فعالیت‌های انسان‌دوستانه درجه‌داستان : (عالی خوب۞ متوسط )\nدرباره کتاب: این کتاب کوچک و مختصر، شرح زندگی مادر ترزا است. مخاطب نوجوان در این کتاب با شخصیتی روبرو می‌شود که از سنین نوجوانی دغدغه‌های فراوانی در مورد فعالیت انسان‌دوستانه دارد و می‌کوشد به گونه‌ای زندگی کند که بتواند هر چه بیشتر به نیازمندان و محرومین کمک کند. در ادامه، به برخی از وقایع مهم و تاثیرگذار زندگی مادر ترزا از دید نویسنده‌ی کتاب، اشاره شده است.\nیکی از وقایعی که از نظر نویسنده اهمیت داشته و در خلال ماجرای زندگی مادر ترزا به آن اشاره شده است، فرصتی بوده است که راهبه‌ها پیش از راهبه شدن برای تفکر داشتند. تا بتوانند با دید روشن‌تری به تصمیم خود بیاندیشند و به این نتیجه برسند که آیا می خواهند این راه را ادامه دهند؟\nزمان زیادی نیاز بود تا آن‌ها راهبه شوند. به زنان جوان آموخته شد که زندگی‌شان در آینده چگونه خواهد بود و به آن‌ها فرصت‌های زیادی داده شد تا فکر کنند و به این نتیجه برسند که آیا این همان زندگی است که واقعاً می‌خواهند؟ آن‌ها تا سال‌های بسیار زیادی سوگند یاد نکردند و عهد و پیمان نهایی خویش را نبستند. (صفحه ۱۳ کتاب پاراگراف آخر)\nبعدها که مادر ترزا، گروه میسیونرهای چاریتی را تشکیل داد؛ از این مساله تاثیر پذیرفت. او در برنامه‌ریزی برای کارآموزان، فرصت کافی برای تفکر، مطالعه و فعالیت عملی در نظر می‌گرفت. تا آن‌ها بتوانند چشم‌انداز انتخاب خود را ببینند.\nابتدا زنان جوان به عنوان دستیار در شیشو بهاوان و نیرمال هردی کار می‌کردند. افراد را می‌شستند و غذا می‌دادند. بیماران در حال موت را پرستاری می‌کردند و آن‌هایی را که از خیابان آورده‌اند تمیز و مرتب می‌کردند. … اگر دخترها پس از یک سال هنوز تمایل داشتند تا به فقرا خدمت کنند و اگر واقعاً هنوز داوطلب بودند، نوآموز می شدند و آموزش رسمی‌شان را شروع می‌کردند. […] و به مطالعه‌ی کتاب مقدس، کتاب خداشناسی، تاریخ کلیسا و بررسی عمیق ساختار اجتماعی می‌پرداختند…. (صفحه ۷۳ کتاب پاراگراف اول)\nاز سوی دیگر، کار آموزان درکنار خواهران دیگر زندگی می‌کردند و در جمعی قرار می‌گرفتند که در کتاب این‌گونه توصیف شده است:\nخواهران هر روز را با عبادت مشترک آغاز می‌کردند. هر روز هنگام ناهار و شام برمی‌گشتند تا غذا بخورند، عبادت کرده و بخوابند. نشاط زیادی در خانه‌ها وجود داشت. خواهران از شعار مادر ترزا پیروی می‌کردند:«با هم». احساس شریک بودن، کار کردن و زندگی‌کردن با یکدیگر، به خواهران نیرو می‌داد تا کارها را به کمک هم انجام دهند. با وجود اینکه کارهای بدنی سخت و آزاردهنده هستند ولی خواهران همیشه با روحیه‌ای شاد و آرام آن‌ها را انجام می‌دادند. (صفحه ۷۳ مطلبی که کنار عکس نوشته شده است.)\nآن‌ها در کنار سایر خواهران ورزش و بازی هم می‌کردند:\n[…]وقتی آن‌ها کار یا عبادت نمی‌کردند، به بازی «اکردوکر» (لی‌لی) و طناب‌کشی می پرداختند. (صفحه ۴۲، پاراگراف سوم)\nبه این ترتیب کارآموزان در کنار سایر خواهران، فضایی صمیمانه و پرامید را تجربه می‌کردند؛ فضایی که ممکن بود در هیچ جای دیگر، آن را تجربه نکنند. در حقیقت مادر ترازا ازآن‌ها می‌خواست در این فضا به نتایج انتخاب خود بیندیشند و تصمیم بگیرند.\nیکی از وقایع مهم زندگی مادرترزا، شنیدن ندای درونی بود؛ که در کتاب این گونه توصیف شده است:\n۱۰ سپتامبر سال ۱۹۴۰ برای خواهر ترزا اتفاقی افتاد. او رویا نمی‌دید بسیار باشکوه بود. کاملاً متقاعد شده بود که خدا انجام کار جدیدی را از او می خواهد، کاری که احساس می‌کرد خیلی مهم است.خواهر ترزا آن را به عنوان ندایی درونی پذیرفت، و خواهرانش هر سال این روز را به نام «روز الهام» جشن می‌گیرند، زیرا آن روز آغازی برای آن‌ها بود. [….] کاملاً اطمینان داشت که زندگیش در حال تغییر بود. اندیشه‌ی تکان‌دهنده‌ای بود. در این زمان او تقریباً چهل سال داشت و مدیر مدرسه بود، و حالا معتقد بود که خدا از او خواسته نه تنها مدیریت را کنار بگذارد بلکه مدرسه را نیز ترک کند؛ عبادت کلیسایی و حمایت حصارهای صومعه را ترک کند. معتقد بود خدا از او خواسته بیرون برود، به داخل خیابان‌های کلکته و در میان فقیرترین فقرا در محله‌های فقیرنشین کثیف، در آن سوی دیوارهای صومعه به کار و زندگی بپردازد. (صفحه‌ی ۲۱، پاراگراف آخر)\nمادر ترزا بعد از شنیدن این ندای درونی زندگی خود را تغییر داد. او صومعه را ترک کرد و میان مردم فقیر رفت. مادر ترزا با آن‌ها زندگی کرد تا بیشتر بتواند به آن‌ها خدمت کند. به نظر می‌آید آنچه که در این برهه از زندگی مادرتزارا اهمیت دارد تصمیم او بعد از شنیدن این ندای درونی بود. ترک‌کردن صومعه کار راحتی نبود. ممکن بود دیگر او را به عنوان راهبه در صومعه نپذیرند، او سرپناهی نداشت، دانش و مهارت کافی نداشت، این کار او مورد تایید پاپ و اعضای صومعه نبود و … امّا هیچ‌کدام از این مشکلات مادرترزا را از تصمیم خود منصرف نکرد. او ندای درونی خود را فراموش نکرد و در این راه پایداری کرد.\nمادر ترزا بعد از ترک صومعه، چند ماهی با خواهران سازمان خیریه پزشکی در شهر پنتا زندگی کرد. تا در حد امکان، پرستاری‌کردن از فقرا را یاد بگیرد. او به این مساله واقف بود که برای کمک به محرومین و فقرا نیاز به کسب دانش و مهارت است. مادر ترزا در آن‌جا سعی می‌کرد از توانایی برخی بیماران برای کمک به بیماران دیگر استفاده کند.\nدر آن روزها امکان انجام کمک‌های کمی برای برخی از بیماران وجود داشت؛ امّا مادر ترزا به آن‌ها شهامت می‌داد. دختری که داشت از سل(یک بیماری ریوی) می‌مرد؛ خیلی تمایل داشت به خواهر ترزا در کارهای آینده‌اش کمک کند. بنابراین هر کاری می‌توانست انجام می‌داد، به بیماران دیگر کمک می‌کرد و با کسانی که نمی‌توانستند از بستر خارج شوند صحبت می‌کرد… . (صفحه‌ی ۳۰، پاراگراف اول)\nبعدها مادر ترزا در نیرمال‌هیردی(جایگاه قلب‌های پاک) – مرکز نگهداری بیماران در حال احتضار- همین شیوه را به کار برد و برای آن‌ها فرصت کمک به دیگر بیماران را فراهم می‌کرد.\nخانمی به نام کاروبالا، که مادر ترزا او را در خیابان پیدا کرده بود، تمام عمرش مثل یک برده سپری شده بود و وقتی پیر و از کار افتاده شده بود؛ او را بیرون انداخته بودند. خواهران به آرامی او را شستند، موهایش را شانه زدند، با او خندیدند و به ترانه‌هایش گوش دادند. او هنوز می‌توانست از دست‌هایش استفاده کند. بنابراین به غذا دادن ماری، زن کناریش که خیلی ضعیف بود و خودش نمی‌توانست غذا بخورد کمک کرد. (صفحه ۶۹، قسمتی از پاراگراف دوم و سوم)\nمادر ترزا بعد از این دوره، به کلکته بازگشت. او در آن‌جا کار خود را با آموزش به چند کودک در یکی از محله‌های فقیر نشین شهر آغاز کرد.\nخواهر ترزا هیچ چیز نداشت، امّا می‌توانست کاری شروع کند. چند تا بچه فقیر پیدا کرد و در یک فضای کوچک و باز یک مدرسه راه انداخت. نه صندلی وجود داشت، نه میزی و نه گچ و تخته‌ای، فقط بچه‌ها مشتاق یاد گرفتن بودند و راهبه‌ای مشتاق یاد دادن. او می‌دانست که خواندن و نوشتن برای آنها مانند کلیدهایی بودند برای یک زندگی بهتر. …. یک تکه چوب برداشت و شروع به نوشتن الفبا در گل کرد. روز بعد بچه‌های بیشتری آمده بودند. یک نفر یک میز کهنه به او داد، سپس یک نفر دیگر یک صندلی و یک نفر دیگر یک قفسه‌ی چوبی زهوار دررفته.(صفحه‌ی ۳۱، پاراگراف آخر)\nیکی دیگر از کارهای مهم مادر ترزا، کمک به افرادی بود که درخیابان‌ها در حال مرگ بودند. او برای این کار، بعد از پیگیری‌های بسیار با مسئولان شهر، مرکزی به نام نیرمال‌هیردی (جایگاه قلب‌های پاک) دائر کرد.\nآن زمان بین شش تا هشت میلیون نفر در کلکته زندگی می‌کردند. دویست هزار نفر از آن‌ها به جز خیابان خانه‌ای نداشتند. یک بار مادرترزا زنی را در جوب پیدا کرد که نیمی از بدن او را موش‌های صحرایی و مورچه‌ها خورده بودند. او آن‌قدر ضعیف شده بود که اصلاً نتوانسته بود به خودش کمک کند. مادر ترزا او را بغل کرد و به نزدیکترین بیمارستان برد. امّا آنها از بستری کردن او خودداری کردند. زن هیچ پولی نداشت و در حال مردن بود. افراد آنجا تصور می‌کردند که می‌توانند به این راهبه‌ی کوچک زور بگویند تا او را ببرد، آنها اشتباه می‌کردند. هیچ چیز نمی‌توانست مادر ترزا را تکان دهد … مادر ترزا آنقدر بر خواسته‌اش پافشاری کرد؛ تا آن زن را در بیمارستان پذیرفتند. … مادر ترزا می‌خواست همه کسانی که در خیابان‌ها در حال مرگ بودند؛ با احترام بمیرند. در میان عشق و محبتی که شاید هرگز ندیده بودند.\nهیچ محرومیتی از دید مادر ترزا پنهان نمی‌ماند. فقرا، طرد‌شدگان، عقب‌ماندگان ذهنی، بی‌خانمان‌ها، کودکان کار و خیابان ، معتادان مواد مخدر، بیماران جذامی و … . مادرترزا نه تنها با بردن قربانیان جذام به نیرمال هردی موافقت کرده بود؛ بلکه آن‌ها در خانه‌ی او را می‌زدند و تقاضای کمک می کردند. [….] تا سال ۱۹۵۶ او هشت پایگاه درمان جذام در سراسر شهر تاسیس کرده بود. خواهران هر هفته آن‌ها را سیار ویزیت می کردند. (صفجه ۹۲، پاراگراف دوم و سوم)\nدر سال ۱۹۷۳ به او یک ساختمان عظیم دادند که برای آزمایشگاه شیمی ساخته شده بود. آن‌جا را پرم‌دان نام گذاشت که «ره‌آورد عشق» معنا می‌دهد. در آن‌جا بیماران و دیوانگان زیادی تحت مراقبت قرار گرفتند. در بیرون درها یک گارگاه بازسازی کوچک وجود دارد. فقرای کلکته پوسته‌های خالی نارگیل‌های خشک نشده را که در خیابان‌های شهر ریخته شده‌اند به این مکان می‌آورند. در پرم‌دان می‌توانند آن‌ها را به حصیر، زیرپایی، طناب و ساک تبدیل کنند. (صفحه ۸۱، پاراگراف آخر و صفحه‌ی ۸۲ پاراگراف اول و دوم)\nاین قسمت، برگرفته از سایت www.ketabak.org میباشد. ↑\nاین کتاب یکی از کتاب‌های مجموعه‌ی «افرادی که به جهان خدمت کرده‌اند» می‌باشد. مجموعه‌ی این کتاب‌ها برای مخاطب نوجوان نوشته شده‌اند. دیگر کتاب‌های این مجموعه عبارتند از: لوئیس بریل، ماریا مونته‌سوری، چارلی چاپلین، … ↑\nمادرترزا و یکی ازهمراهانش ↑\nاولین مرکز رسمی است که توسط مادر ترزا برای رسیدگی به امور فقرا و محرومین، در کلکته تاسیس شد. ↑\nمرکز نگهداری از بیماران در حال احتضار ↑\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2017/01/کدامیک-محرومیم-4.jpg 320 480 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2017-01-01 06:15:122020-05-03 12:09:33کدام یک محرومیم؟ (معرفی داستان‌هایی با موضوع فقر)\nکاریکاتورهایی با موضوع فقر\n۱۳۹۵-۱۰-۱۲ /در فرهنگ و اجتماع, هنر و ادبیات /توسط\nکاریکاتورهای زیر متعلق به Jean Plantureux است که در ۲۳ مارس ۱۹۵۱ در شهر پاریس متولد شده است. او که به نام حرفه‌ای Plantu شناخته می‌شود، کاریکاتوریستی فرانسوی و متخصص در طنز سیاسی است و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۵ کارهای او به طور منظم در روزنامه فرانسوی لوموند به چاپ رسیده است.\nآموزش به‌عنوان ابزار رهایی جهان از محرومیت\nوام‌دادن به کشورهای فقیر؛ عملی اخلاقی یا بهره‌مندی از سودهای کلان؟\n«دموکراسی چیست؟ (آشنایی با دموکراسی)»، دیوید بیتهام و کوین بویل، (چاپ اصلی کتاب: انتشارات یونسکو)، ترجمه شهرام نقش‌تبریزی، چاپ اول ۱۳۷۶، انتشارات ققنوس\n«پرسش و پاسخ درباره حقوق بشر (به‌مناسبت پنجاهمین سالگرد تصویب اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر)»، لیا لوین، ترجمه محمد جعفر پوینده، چاپ اول ۱۳۷۷، نشر قطره\nhttps://roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2017/01/کاریکاتورهایی-با-موضوع-فقر.png 692 835 editor //roshanayetoloo.ir/wp-content/uploads/2016/12/Final-Logo-300x257.jpg editor2017-01-01 06:09:132020-03-28 12:17:47کاریکاتورهایی با موضوع فقر


به روز شده در: ۱۰ اسفند ۱۳۹۸ - ۱۰:۰۴\nدادستانی کشور: آموزش از راه دور با پیام‌رسان‌های خارجی برای ارائه دروسممنوع و تخلف است\nکد خبر ۷۱۳۷۰۲\nتاریخ انتشار: ۰۱:۲۶ - ۲۵ بهمن ۱۳۹۸ - 14 February 2020\nجانشین فرمانده سپاه پاسداران گفت: آمریکایی‌ها اعتراف دارند که قدرت و توانمندی جمهوری اسلامی به حدی رسیده که آن‌ها باید بروند و به دنبال توانی باشند که در برابر ما بازدارنده باشد.\nبه گزارش ایسنا، سردار علی فدوی در جمع خبرنگاران گفت: دائم به توانمندی، قوه و استطاعت نیروهای انقلاب اسلامی و توانمندی‌های کشور اضافه شده است. به توانمندی‌های سپاه پاسداران انقلاب اسلامی هر لحظه افزوده شده و طبیعتا این یک وظیفه‌ای بوده است. مخصوصا که این آیه شریفه بر روی آرم سپاه و لباس سپاهیان نوشته شده که بالا بردن قوه و استطاعت یک تکلیفی است که حد یقفی ندارد و دائم باید برقرار باشد. این روند برقرار است و قسمت زیادی از آن استطاعت و قوه و توانمندی که به وجود آمده هنوز امکان بروز تا حالا پیدا نکرده است.\nوی افزود: طبیعتا این قوه‌ها موقعی که اقتضا کند و خباثتی از سوی دشمن سر بزند حتما بروز پیدا می‌کند و آن موقع برای دشمنان ما بسیار دیر است که بفهمند نیروهای انقلاب اسلامی چه توانمندی‌هایی دارند.\nجانشین فرمانده سپاه پاسداران ادامه داد: هیئت حاکمه‌ی فعلی آمریکا به بعضی از مطالبی که مسئولان قبلی آمریکا بدان وقوف پیدا کردند و یا اندیشمندانشان به آن اذعان کرده‌اند بی‌توجه هستند. آخرین وزیر دفاع دولت قبلی آمریکا در همین پایگاه ظفره امارات که در اختیار آمریکایی‌ها است ایستاد درحالی که هواپیمای بی‌سرنشین گلوبال هاوکی که زدیم پشت سرش بود و سربازان آمریکایی هم دورش بودند این عبارات را گفت: ما و هم‌پیمانان منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای مان به دنبال توانی هستیم که در برابر ایران بازدارنده باشد.\nفدوی اظهار کرد: این‌عبارات یعنی امریکایی‌ها اعتراف می‌کنند که قدرت و توانمندی جمهوری اسلامی به حدی رسیده که آن‌ها باید بروند به دنبال توانی که در برابر ما بازدارنده باشد و آن‌ها باز بدارند که ما اقدامی علیه آن‌ها انجام ندهیم. این را خدا انجام می‌دهد و آن‌ها در باورشان، دلشان و تحلیلشان یقین دارند که انقلاب اسلامی از این قدرت برخوردار است.\nوی با اشاره به این که《خداوند به ما عنایت داشته است》گفت: ما چشمه‌هایی از این قدرت را در این ایام نشان دادیم و هیچکس در دنیا حتی توان فکر کردن به این مواردی که در توانمندی جمهوری اسلامی است را نمی‌کند.\nلینک کوتاه: asriran.com/002zfK\nبرچسب ها: فدوی\n۱۹ مورد جدید ابتلا به «کرونا» در فرانسه یارانه معیشتی امشب واریز می شود چگونه از کودکان برابر ویروس کرونا محافظت کنیم؟ (فیلم) هشدار سناتور دموکرات از تاثیر تحریم‌های آمریکا بر افزایش تلفات کرونا در ایران آتش‌زدن یک درمانگاه در بندرعباس بخاطر کرونا زنوزی را مهار کنید، تراکتور نتیجه می‌گیرد! وزارت بهداشت: تفاوتی بین مردم و مسئولان برای انجام آزمایش کرونا وجود ندارد فتح الله زاده: 80 میلیارد بدهی داریم / دیاباته بچه بامرامی است توصیه‌های ضدکرونایی ایرانی ساکن چین تعطیلی یک هفته ای تمام باشگاه ها، سالن های ورزشی و استخرها


اعتیاد بایگانی - پایگاه خبری تحلیلی افتونیوز | پایگاه خبری تحلیلی افتونیوز\nاعتیاد بایگانی - پایگاه خبری تحلیلی افتونیوز\nافتونیوز _ ریشه و علت اعتیاد از شخصی به شخص دیگر متفاوت است. بعضی از افراد به دلیل داشتن اختلالات روحی و درون گرایی و بعضی از افراد نیز به علت روحیه های ساختار شکن و علاقه به نقض قانون به اعتیاد روی می آورند. برای بعضی ها مصرف مواد مخدر در ابتدا تنها یک […]\nزنان و جوانان خطر پذیرترین قشر در معرض معضل اعتیاد هستند. به گزارش افتونیوز، مدیرکل امور بانوان و خانواده استانداری کهگیلویه و بویراحمد گفت: معضل نوپای زنانه شدن اعتیاد و مصرف مواد مخدر در این استان بیش از پیش به صدا درآمده است. آذر صفایی نیا اظهار داشت: زنان و جوانان هم اینک خطر پذیرترین […]\nدومین کمپین و ورکشاپ نقاشی مقابله با آسیب های اجتماعی با موضوع اعتیاد و طلاق به همت واحدهنرهای تجسمی حوزه هنری کهگیلویه وبویراحمد در یاسوج برگزار شد. به گزارش افتونیوز به نقل از روابط عمومی حوزه هنری کهگیلویه و بویراحمد، مدیر واحد هنرهای تجسمی حوزه هنری استان گفت: این ورکشاپ نقاشی با حضور 12 نقاش […]


غروب دوازده ساله صدای ماندگار جنوب | پایگاه خبری تحلیلی خبر آوا | اخبار موسیقی ایران | Khabarava Music NEWSAGENCY\nپنجشنبه - 29 آذر 1397 - 18:57\nمشاهده : 296 بازدید\nغروب دوازده ساله صدای ماندگار جنوب\nصبح امروز که خورشید طلوع کرد، دوازدهمین سال است که صدای ناصر عبدالهی به گوش نرسیده است. یلدایی دیگر را بدون حضور او سپری می کنیم اما همچنان یادش در ذهن ها جاودانه است. چه بی ریا و چه ساده صحبت می کرد، با چه گرمای خاصی از جنوب و مردمان مهمان نوازش می گفت، […]\nصبح امروز که خورشید طلوع کرد، دوازدهمین سال است که صدای ناصر عبدالهی به گوش نرسیده است. یلدایی دیگر را بدون حضور او سپری می کنیم اما همچنان یادش در ذهن ها جاودانه است. چه بی ریا و چه ساده صحبت می کرد، با چه گرمای خاصی از جنوب و مردمان مهمان نوازش می گفت، چه حالی می شد زمانی که از زادگاهش صحبت می شد، چه زیبا می شد تبسمش در هنگام ادا کردن گویش محلی. چه باید کرد وقتی به اطراف خود می نگریم اما او دیگر نیست در میانمان؟!\nبه گزارش ایسنا، امروزـ 29 آذرماه ـ دوازدهمین سالروز درگذشت «ناصر عبداللهی» است. درست دوازده سال پیش در چنین روزی بود که در فضای مصلی قدس بندرعباس چیزی جز حزن و اندوه دیده نمی‌شد. مشتاقانی که از گوشه گوشه نقاط کشور برای آخرین وداع با صدای ماندگار جنوب خود را به بندرعباس، دیار همیشگی ناصریا رسانده بودند. از کودک و پیر، از زن و مرد، از دانشجو و کارمند و… در کنار هم با چشمانی خیس از دست دادن ناصر عبداللهی را باور نداشتند.\nاین هنرمند بامداد سوم آذرماه 85 در بیمارستان خلیج‌فارس بندرعباس به‌علت مشکل کلیوی و از کار افتادن کلیه بستری شد و سپس به کما رفت. پس از چند روز هم به بیمارستان شهید محمدی بندرعباس منتقل و در بخش ICU این بیمارستان بستری شد و سرانجام یک هفته‌ی بعد به بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد تهران منتقل شد.\nوی ظهر روزـ 29 آذرماه ـ در حالی‌که تنها 37 سال داشت به دیار باقی شتافت و در زادگاهش بندرعباس به خاک سپرده شد.\n«محمدعلی بهمنی» در پی درگذشت ناصر عبداللهی همان سال درباره‌ی فعالیت هنری این خواننده و آهنگساز به خبرنگار ایسنا گفته بود که شناخت او روی شعر خوب بود و این واقعیتی است که باید به آن اعتراف کرد.\nبهمنی خاطرنشان کرده بود که او انسانی بود که موسیقی را خوب می‌شناخت، صدای خوبی داشت و حیف شد، می‌توانست این صدا رساتر بماند، اما دریغ!\nناصر عبداللهی دهم دی‌ماه 1349 در بندرعباس به دنیا آمد و تحصیلات خود را در بندرعباس گذراند و فعالیت‌های هنری خود را از سال‌های نوجوانی در صدا و سیما و حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی و امور تربیتی استان هرمزگان آغاز کرد.\nوی کار حرفه‌ای را به طور جدی از سال ۱۳۷۴ خورشیدی آغاز کرد. در سال ۱۳۷۵ همراه با همسرش به تهران آمد. «محمدعلی بهمنی» شاعر هرمزگانی و دوست نزدیکش، وی را به انتشارات دارینوش معرفی کرد. پس از آن آلبوم‌های ناصر را این انتشارات ضبط و منتشر کرد.\nاو چهار برادر و یک خواهر دارد. ناصر در هیجده سالگی با «فهیمه غفوری» اهل بندرعباس، ازدواج کرد و حاصل آن سه فرزند (دو پسر و یک دختر) به نام‌های نوید، نازنین و نامی است. نینا فرزند چهارم ناصر حاصل ازدواج او با «فاطمه فهیمی» است.\nعبداللهی در ترانه‌های خود از کسی تقلید نمی‌کرد و صدایی منحصر به فرد داشت. بیشتر اشعار ترانه‌های او از سروده‌های «محمدعلی بهمنی» بود. در کار موسیقی به گفته خود وی تحت‌تأثیر سبک موسیقی ابراهیم منصفی بود. طوری‌که در سال‌های آغازین کار هنری ترانه‌های منصفی را بازخوانی می‌کرد.\nپس از ارائه ترانه ناصریا منتقدان عبداللهی گفتند که این کاری اسپانیولی است و از ملودی‌های جیپسی کینگ برگرفته شده‌است، اما وی معتقد بود که چنین نیست، و این کار ریتم عربی دارد، ریتمی که بارها با سازهای دیگری نظیر عود، دهل، و دف نواخته شده بود. اما تاکنون هرگز با گیتار نواخته نشده بود، اما عبدالهی این کار را انجام داد.\nملودی ترانهٔ ناصریا سال ۱۳۷۶ ساخته شد. شعر این آهنگ به گویش بندری است و به گفته عبدالهی هدف از ساخت آن اعتراض ضد ظلم در جهان و نیز همدردی با ستمدیدگان جهان بوده است. بر اساس متن شعر ناصریا اگر کسی قصد یاری مظلومی را داشته باشد پس از تحمل سختی بسیار و دشواری‌های این راه در پایان پیروز خواهد شد.\nاو با خوانندن ترانه‌ای به نام « ناصریا » به شهرت دست یافت و از جمله آلبوم‌های او می‌توان به «عشق است»، «دوستت دارم»، «غزلک» و «بوی شرجی» اشاره کرد.\nاین هنرمند فقید هم‌چنین ترانه‌هایی را درباره ائمه اطهار اجرا کرده که از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به «یا فاطمه بنت نبی» اشاره کرد.\nشعری با گویش بومی که بر مزار ناصر خودنمایی می کند، به خوبی علاقه ناصریا را به بندرعباس و طرفدارانش نشان می‌دهد:\nبی تو ای بود و نبودم عمر یک لحظه بسن پهنه ی وسیع عالم بی تو بی مه قفسن\nاز او لحظه ای که قلبم بی خو قابل ایدونست دگه دل به غیر تو دلبسته باطل ایدونست\nبی مه آواز خونت از تو خوندن آرزون هنرآفرین حضورت به ای عاشق آبرون\nحنجرم اگیت اگه هزار دونگم بکنی اگه تو صدا ننینی موا گنگم بکنی\nهرکه طالب صدامن تو صدا دنبال تون(خدا) بی تو از صدا شواتن در پی وصال تون


تکنولوژی HP Jet Intelligence چیست؟ | ایده برتر پارسیان\nتکنولوژی HP Jet Intelligence چیست؟\nebpnovin 0 نظر(ها) 41 بازدید(ها) زمان مورد نیاز برای مطالعه: 2 دقیقه آموزش\n، تکنولوژی انحصاری اچ پی است که این کمپانی آن را در ساخت کارتریج های خود به کار می برد.\nاستفاده از این فناوری باعث می شود محصولات اچ پی، با سرعت بالاتر، کارایی بهتر و البته ابعاد کوچکتر در اختیار محیط های کاری مدرن و شلوغ قرار بگیرند.\nدر حقیقت کمپانی اچ پی HP از این تکنولوژی در ساخت کارتریج های لیزری خود استفاده می نماید.\nمعرفی تکنولوژی HP Jet Intelligence\nبرای معرفی بهتر و دقیق تر Jet Intelligence باید بگوییم که این فناوری موجب افزایش بهره وری و کارایی کارتریج ها شده و این امکان را فراهم می کند که تعداد صفحات بیشتری را از طریق کارتریج های لیزری چاپ کنید.\nشرکت اچ پی از فناوری Jet Intelligence ابتدا در طراحی و ساخت پرینترهای رومیزی کوچک استفاده کرد. این دستگاه ها معمولا مناسب بنگاه ها با حجم کاری کم و متوسط هستند. پس از آن به تدریج کاربرد Jet Intelligence را در ساخت انواع محصولات خود گسترش داد.\nبرای توضیح بیشتر باید گفت که Jet Intelligence بر اساس سیستم ColorSphere 3 Toner طراحی شده که از همکاری طولانی با شرکت کانن Canon به دست آمده است.\nتونرهای جدید که با روش ColorSphere 3 Toner ساخته می شوند، ساختاری سه لایه دارند که شامل پوسته سخت خارجی، پلیمرهای رنگی و یک هسته نرم می باشد.\nتونرهای تولید شده با این تکنولوژی، نقطه ذوب پایین تری نسبت به تونرهای سنتی دارند.\nدر ادامه به بیان مزیت های تونرهای جدید در مقایسه با مدل های قدیمی تر می پردازیم.\nکاهش هدر رفت تونر:\nهمان طور که گفته شد، این تونرها پوسته سختی دارند که از کاهش ذرات جلوگری می کند و موجب افزایش عمر کارتریج می شود. این ساختار باعث می شود تمام تونرهای موجود در کارتریج مصرف شده و هدر نروند.\nدر حالی که در کارتیج های سنتی 15 درصد از تونر موجود در کارتریج هدر می رفت یا بدون استفاده می ماند.\nنقطه ذوب پایین در این تونر ها باعث می شود که مصرف انرژی تا 50 درصد کاهش پیدا کند.\nتولید کاتریج های اچ پی با تکنولوژی Jet Intelligence، موجب می شود که نسل جدید پرینتر کوچک تر شده و با سرعت بیشتری کار کنند. علاوه بر این با قابلیت footprint زمان چاپ تا 40 درصد کاهش خواهد یافت.\nکارتریج فابریک چیست ؟\nمعنای چراغ های چشمک زن در پرینتر اچ پیHP


مدیرکل بهزیستی استان یزد از خیّرین و شهروندان یزدی برای تکمیل بزرگترین "پازل همدلی" به منظور کمک به تأمین نوشت افزار دانش‌آموزان تحت پوشش این سازمان دعوت کرد.\nکد خبر: ۹۰۹۱۹۵\nتاریخ انتشار: ۲۳ مهر ۱۳۹۹ - ۰۹:۲۱ 14 October 2020\nعلی محمد عطابخش با بیان اینکه پویش "پازل همدلی" در راستای پویش "ایران همدل" ایجاد شده است، گفت: در این پویش نقشه ایران به صورت پازل ۶۰۰ هزار قطعه‌ای به تفکیک هر استان با تصویر کشیدن تعدادی از ابنیه‌های تاریخی مختص آن استان تهیه شده است.\nوی با بیان اینکه افراد می‌توانند با خرید هر قطعه پازل به قیمت ۱۰۰ هزار ریال در این پویش سهیم باشند، افزود : عموم مردم می‌توانند با مراجعه به سایت پازل همدلی به نشانی puzzlehamdeli.ir و انتخاب نقشه استان یزد با ثبت اطلاعات خود، یک یا چند قطعه پازل را خریداری کنند.\nمدیرکل بهزیستی استان یزد گفت : هر قطعه پازل خریداری شده توسط خیّر با اسم خود وی بر روی پازل نصب می‌شود.\nمدیرکل بهزیستی استان یزد از شهروندان یزدی و خیّرین خواست با خرید قطعات این پازل ضمن مشارکت در تأمین نوشت افزار کودکان نیازمند یزدی نام خود در را برای همیشه در نماد همدلی مردم ایران ثبت کنند.\nعطابخش با بیان اینکه پویش "پازل همدلی" با شعار «قطعه قطعه جمع گردد، همدلی معنا شود» تا آخر مهرماه ادامه دارد؛ افزود : قطعات این پازل با مشارکت‌های خرد مردمی تکمیل و با ثبت اسم تمام مشارکت‌کنندگان بر روی قطعات این پازل به عنوان بزرگترین پازل در دنیا و نمادی ماندگار از پویش ایران همدل در نقطه‌ای از ایران به یادگار نصب و ماندگار می‌شود.\nوی همچنین از مؤسسات خیریه و تشکل‌های مردم نهاد و فعالان اجتماعی، هنرمندان و ذینفوذان استان یزد برای شرکت در پویش "پازل همدلی" دعوت و ابراز امیدواری کرد با مشارکت خیّرین و عموم شهروندان یزدی نوشت افزار و وسایل آموزشی مورد نیاز دانش آموزان نیازمند تحت پوشش بهزیستی تامین شود.


اهمیت و جایگاه پاکسازی بدن در طب سنتی ایرانی اسلامی | بهداشت نیوز\nتاریخ انتشار: سه شنبه 21 فروردين 1397 - 16:00\nاز اصول مسلم در طب اسلامی پرهیز از مصرف دارو در اولین مواجهه با بیماری و اولویت دادن به روشهای پاکسازی است.\nبه گزارش بهداشت نیوز، از اصول مسلم در طب اسلامی پرهیز از مصرف دارو در اولین مواجهه با بیماری و اولویت دادن به روشهای پاکسازی است و در آن زمان که صرفا داروهای گیاهی وجود داشت نیز تاکید بر این بوده که پاکسازی مقدم بر خوردن داروست. امیر مومنان علی علیه السلام در جمله ای بسیار زیبا و بلیغ این اصل مهم را تبیین فرموده اند: « هیچ دارویی نیست جز این که بیماری را بر می انگیزد و هیچ چیز برای بدن مفیدتر از این نیست که از چیزی که به آن احتیاج ندارد پرهیز کند». امروز، منافذ و مجاری بدنهای دچار امتلاء از اخلاط را می توان به خیابانی پر ترافیک تشبیه کرد. و روشن است که اکتفا کردن به تجویز داروهای گیاهی در این شرایط مانند این است که بخواهیم در این راه بندان با سرعت حرکت کنیم.\nعلت این که برخی مطرح می کنند، طب سنتی دیر تاثیر می گذارد یا در بعضی بیماران اثر ندارد بی توجهی به همین اصل مهم است. در واقع اشتباه پزشک در طی کردن صحیح مراحل درمان به حساب ضعف یا ناکارآمدی طب سنتی گذاشته می شود. این حقیقت نه تنها در طب که در مسائل اخلاقی هم ساری و جاری است. در خودسازی هم اساتید فن می گویند تهذیب نفس و ترک گناه مقدم بر انجام عبادات مستحبی است.\nتاکیدی که در روایات طبی بر انجام روشهای پاکسازی بدن شده از طب سنتی نیز بیشتر است تا جایی که در روایات متعدد از پیامبر اکرم و ائمه اطهار علیهم السلام بین 3 تا 7 مورد از این روشها را نام برده و اساس طب اسلامی را استوار بر آن دانسته اند. به عنوان مثال در یکی از این روایات آمده است:\n« طب عرب در 6 چیز است: حجامت، حقنه، حمام، سعوط، قی، شربت عسل و آخرین درمان داغ کردن است و چه بسا نوره کشیدن نیز به آن اضافه شود.»\nمکانیسم های تاثیر حجامت متعددند ولی یکی از مهمترین آنها پاکسازی بدن از اخلاط فاسد و رفع امتلاء است. تاثیر حجامت در سم زدایی و پاکسازی بدن در طب اسلامی به حدی است که در منابع متعدد ذکر شده که زنی یهودی به پیامبر اکرم (ص) و یارانشان غذایی مسموم خوراند. حضرت بعد از اطلاع از این امر فورا حجامت فرمودند و یاران خود را نیز امر به حجامت کردند.\nبدنهای مردم در شرایط زندگی امروز دچار امتلاء و مملو از اخلاط فاسد شده است. پرخوری، کم تحرکی، خوردن اغذیه بدون کیفیت و فاسد، مصرف مداوم داروهای شیمیایی و عدم بهره گیری از روشهای پاکسازی بدن که مورد تاکید فراوان معصومین علیهم السلام بوده باعث تشدید این وضعیت شده است. بنابراین جای تعجب نیست که اعلام می شود 50% مرگ و میر در کشور ما ناشی از بیماریهای قلبی و 20% ناشی از سرطان است و فقط 4000 نفر در سال کلیه های خود را از دست می دهند.\nدر چنین شرایطی شرکتهای دارویی چند ملیتی غرب نیز که ماهیت استعماری داشته و صرفا به فکر منافع خود می باشند با تبلیغات کاذب و رنگارنگ خود مردم را تشویق به مصرف دارو می کنند تا جایی که 26% قیمت داروها صرف تبلیغ آن می شود. امروز واژه « بیمارسازی» به عنوان یکی از فعالیتهای این شرکتها و عوامل داخلی آنها کاملا شناخته شده است. منظور از بیمارسازی القای این مطلب است که شما برای آرامش اعصاب، برای تقویت بدن و در یک کلام زندگی بهتر، نیاز به مصرف داروهای آنها دارید. این در حالی است که امیرالمومنین علی علیه السلام در نهج البلاغه می فرماید:


چرا سورودونتسک انقدر مهم است؟\nسورودونتسک ، شهری واقع در استان لوهانسک، نیمی از منطقه دونباس است که پیش از آغاز جنگ، جمعیتی حدوداً بالای ۱۰۰ هزار نفر داشت. این شهر حتی جزء ۴۰ شهر بزرگ اوکراین هم رتبه‌بندی نشده است.\nاین شهر به میدان اصلی نبرد در منطقه دونباس اوکراین تبدیل شده است.\nبا این حال همین شهر، در یک‌ماهه‌ی اخیر، به میدان اصلی نبرد میان روسیه و اوکراین بدل گشته است. و نیروهای روسی مناطق مسکونی آن را به اشغال خود درآورده‌اند.\nمدافعان اوکراینی و صدها غیرنظامی که هدف توپ‌خانه‌ها قرار گرفته‌اند، کارخانه صنعتی آزوت در غرب را تحت کنترل خودشان نگه داشته‌اند.\nدر چهاردهم ژوئن، روسیه آخرین پلی را هم که سورودونتسک را به شهر همسایه لیسیچانسک متصل می‌کرد، ویران نمود.\nولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهوری اوکراین در هشتم ژوئن گفته بود: «از بسیاری جهات، سرنوشت دونباس در آنجا تعیین می‌شود.»\nاین شهر برای دو دهه، نقشی بسیار بزرگ در درگیری‌های سیاسی و نظامی میان روسیه و اوکراین ایفا کرده است.\nدر سال ۲۰۰۴، وقتی به سبب انتخابات تقلبی در کیف تظاهرات اتفاق افتاد، سیاستمداران محلی در سورودونتسک، نقش برجسته‌ای را در تحریک استقلال داشتند و تهدید کردند که از روسیه درخواست کمک نظامی خواهند کرد.\nوقتی که یک شورش در سال ۲۰۱۴ به سرنگونی رئیس‌جمهور طرفدارِ روسیه‌ی اوکراین منجر شد، روسیه به دونباس حمله کرد و نیروهای طرفدار روسیه، از ماه می تا جولای (که نیروهای اوکراینی آن را بازپس گرفتند)، سورودونتسک را به تصرف خودشان درآوردند. و اختیار آن ناحیه، از آن زمان تا کنون در دست اوکراینی‌ها باقی مانده است.\nوقتی در ۲۴ام فوریه، روسیه بار دیگر به اوکراین حمله کرد، امید داشت که نیروهای اوکراینی را در دونباس در حمله‌ای گازانبری تحت محاصره خود درآورده؛ و با حرکت به سوی شمال از خط ساحلی دریای آزوف از یک‌سو و حرکت از جنوب و خارکف از سوی دیگر، نیروهای خود را در شهر دنیپرو به هم برساند.\nوقتی ثابت شد که تصور پیشین آنها از حمله، تصوری جاه‌طلبانه بوده است، نیروهای باقی‌مانده و مستهلک روسی، به روشی ساده‌تر بسنده کردند _یکی از اطراف ایزیوم به سوی جنوب و دیگری از پوپاسنا به سمت شمال_ برای تصرف منطقه کوچک‌تر اوکراینی که در قلمروی تحت کنترل روسیه قرار دارد (نقشه را ببینید).\nسورودونتسک در لبه شرقی این محدوده قرار دارد و دروازه شمال‌شرقی استان دونتسک محسوب می‌شود.\nاین هدف برای روسیه، هدف آسان‌تری است. زیرا نیروهای اوکراینی در بخش‌های مرتفع، پوشش کمتری از پدافند هوایی و توپخانه دارند.\nفتح آن به همراه لیسیچانسک، مسیری را به سوی غرب و به سمت اسلویانسک (اولین شهری که در سال ۲۰۱۴ به دست نیروهای نیابتی روسیه افتاد) و کراماتورسک (یک مرکز صنعتی) باز می‌کند.\nروسیه از شمال به اسلویانسک حمله کرده است؛ اما برای غلبه بر آن با مشکل مواجه شد.\nاوکراین جایگاه بالاتری دارد و لااقل یکی از تلاش‌ها برای عبور از رودخانه سیورسکی-دونتس، در ماه می به فاجعه ختم شده است.\nکنترل سورودونتسک، روش دیگری ارائه می‌کند؛ که آن هم هیچ راه آسانی نیست. روس‌ها هنوز هم باید از رودخانه بگذرند و به لیسیچانسک، همسایه‌ای که بر روی تپه‌ای در ارتفاعی بالاتر از ۱۵۰ متر از سورودونتسک واقع است، حمله کنند.\nاز این لحاظ، سورودونتسک به هیچ وجه هدف تعیین‌کننده‌ای نیست. اما اگر روسیه بتواند سورودونتسک و لیسیچانسک را تؤامان فتح کند، در واقع تمام لوهانتسک را تحت کنترل خود درآورده است.\nو چنان‌چه اسلویانسک و کراماتورسک نیز در نهایت سقوط کنند، روسیه تقریباً تمام شهرهای بزرگ و شهرهای واقع در دونتسک را به تصرف خود درآورده است.\nو به وقوع پیوستن این مهم، در نهایت به روس‌ها اجازه خواهد داد که تا حدودی ادعا کنند به هدفی که برای «آزادسازی» دونباس به دنبالش بوده‌اند، دست یافته‌اند.\nخیلی‌ها منتظر بودند که اوکراین هفته‌ها پیش از سورودونتسک عقب‌نشینی کند. اهمیت ذاتی این شهر اندکی کمتر از تاریخِ اخیرش است؛ و لیسیچانسک نیز نقطه قابلِ دفاع‌تری است.\nاما در عوض اوکراین دست به ضدحمله زد و در این رویکرد خود مداومت ورزید. یکی از اهداف‌شان هم این بوده است که فعلاً نیروهای روسی را به دام بیندازند تا تسلیحات غربیِ بیشتر از راه برسد. _منظور موشک‌اندازهای امریکایی که به زودی عرضه خواهند شد. در پانزدهم ژوئن، پایگاه دفاعی بریتانیا اعلام کرد که مقاومت اوکراین، مانع از اعزام نیروهای روسی به نقاط دیگر شده است.\nهدف بعدی، تحمیل تلفات مستمر به روسیه و کاهش بیشتر صفوف جنگی روس‌هاست.\nمورد سوم هم این است که این شهر میدان مطلوب‌تری برای تاکتیک‌های ترجیحی اوکراین در جنگ شهری است... در مقام مقایسه با دوئل‌های توپ‌خانه‌ای دوربرد در فضاهای بازی که روسیه در آنها مزیت دارد.\nاین مقاومت هزینه داشته است. سورودونتسک در سال ۲۰۱۴ توانست از خشونت فرار کند. برایان میلاکوفسکی که تا ماه ژانویه امسال می‌شود شش‌سال که در این ناحیه زندگی کرده و روی مسائل مرتبط با توسعه و مضامین بشردوستانه، کار کرده است، می‌گوید: «این شهر قبل از جنگ بسیار تمیز و زیبا و دنج بود.»\nآقای میلاکوفسکی می‌گوید که در سال‌های اخیر رنسانسی جزئی در این شهر اتفاق افتاده است... پس از اشغال شهر لوهانسک، این ناحیه به پایتخت اداری تبدیل شد و پناهندگانی را نیز از مکان‌های دیگری در لوهانسک پذیرفت.\nیک‌جور حس هویت اوکراینی در حال رشد و بروز بود.\nاو افزود که سورودونتسک، «مطمئناً شهر بی‌آتیه‌ای نبود.» اما حالا بسیاری از نقاط این شهر به ویرانه تبدیل شده است.


207 هزار پناهنده افغانستانی به صورت قانونی در ایران کار می‌کنند/ هیچ محدودیتی برای فعالیت سرمایه‌گذار افغانستانی در ایران وجود ندارد - آوا\nسوال: ابتدا به صورت فشرده در مورد حوزه فعالیت‌های کاری شما در مورد اشتغال اتباع خارجی توضیح بدهید؟\nاقبالی: ما حوزه خاصی را تعریف نکرده‌ایم، ما الان تبعه افغانستانی داریم که پزشک است، ماماست، ارتوپد است، ما خیلی خودمان را محدود به مشاغل خاص نکردیم. ما دقیقا مطابق چیزی که کنوانسیون سازمان ملل در مورد پناهندگان گفته، عمل کردیم. این کنوانسیون گفته که اتباع پناهنده مثل سایر اتباع دیگری که در ایران کار می‌کنند، از حق کار برخوردارند. ما به یک پناهنده افغانستانی که پزشک است نیز شغل داده‌ایم، ما به یک تبعه افغانستانی که مهندس معدن است نیز کار داده‌ایم و کار می‌کند، انتشاراتی و فرهنگی کار می‌کند، ما ممنوعیتی ایجاد نکرده‌ایم. ولی متأسفانه تعداد زیادی از اتباع افغانستانی که در ایران کار می‌کنند، دارای مدرک تحصیلی یا دیپلم و یا زیر دیپلم هستند، یعنی عملا در رسته‌های کارگری ما قرار گرفته‌اند، پس کسی انتظار ندارد که ما رسته کارگری را در رسته‌های فنی به کار بگیریم. در این رسته تحصیلی، اگر بچه‌های ایرانی هم باشند، کارگر اند و من نمی‌توانم یک فرد ایرانی را که سیکل دارد(9 کلاس درس خوانده)، بیاورم کار فنی کند، او باید برود کارگری کند؛ به این دلیل، تعداد بیشتری از اتباع افغانستان که در ایران شاغل هستند، در مشاغل کارگری مشغول اند.\nاقبالی: ساختمانی است، کشاورزی، خدماتی و صنعت. کارگران افغانستانی هم در حوزه صنعت حضور دارند و به عنوان مثال الان در تراش‌کاری‌ها و ریخته‌گری‌ها کار می‌کنند، آن‌ها جذب کارفرمایی شدند که کارفرمای حوزه صنعت بوده، اما یک کارگر دیگر رفته و جذب کارفرمایی شده که در حوزه کشاورزی فعال است، آن‌هم به دلیل منطقه و اقلیم حضور کارگر بوده است. مثلا در حوزه سمنان خیلی اتباع افغانستانی در حوزه صنعت جذب نشدند، ولی در کشاورزی کار می‌کنند. شما اگر منطقه گرمسار را نگاه کنید، اتباعی که این منطقه کار می‌کنند، در بحث مسائل کشاورزی است، چرا که این شهر ما، یک شهر کشاورزی است، یا خیلی از جاهای دیگر. پس ما نگفتیم که شما تبعه افانستانی برو و کجا کار کن! بلکه خودش رفته و کار پیدا کرده، خودش جذب کارفرمایی شده که در حوزه صنعت کار می‌کند، یا در حوزه کشاورزی، عرضه خدمات و یا ساختمانی.\nسوال: گفتید که یک سری مهاجرین متخصص به خصوص دانشجویان پس از فراغت از\nدر کنار این 207 هزار نفر کارگر مجاز دارای کارت آمایش، ما کارگران دارای گذرنامه‌های خانواری و گذرنامه‌های مجردی را داریم که قبلا کارت کار گرفته‌اند، ولی چون دو سال گذرنامه‌شان تمدید نشد، ما نتوانستیم کارت کارشان را هم صادر کنیم. یعنی این اتباع برای مدت دو سال، عملا نه اقامت داشتند و نه کارت کار، تعداد آن‌ها حدود 60 هزار نفر است و چون گذرنامه‌شان تمدید نشد، ما نتوانستیم کارت کارشان را تمدید کنیم. چون به استناد بند الف ماده 121 قانون کار، حتما باید مدرک آن‌ها تمدید شده باشد، تا ما بتوانیم کارت کار صادر کنیم.\nدانشگاه در حوزه‌ها و شغل‌های مربوط کاری اجازه کار به دست آورده‌اند، چون معمولا همه قشر کارگر ساده افغانستانی را می‌بینند؟\nسوال: در تازه‌ترین اعتراض‌ها در کنار قشر کارگر ایرانی، برخی نمایندگان مجلس شورای اسلامی چون آقایان نقوی و خضری از حضور کارگران افغانستانی و بیکاری کارگران ایرانی\nانتقاد کرده‌اند. شما تا چه اندازه از یک‌سو با این انتقادها و از سوی دیگر، با آماری که از حضور مهاجرین و کارگران افغانستانی داده می‌شود موافق هستید؟\nامروز شنیدم به یک ماشین در سراوان تیراندازی شده و چند نفر کشته و زخمی شده، الان به سایت‌های شما نگاه کنید که چه تبلیغاتی را درست کرده‌اند، در حالی که این\nما در شرایط کنونی متخصصین در رشته‌های مهندسی و پزشکی داریم؛ پزشکی، داروسازی، مامایی، راه و ساختمان، معدن و.... برخی از افغانستانی‌ها هم هستند که خودشان هم متخصص و هم کافرما هستند. بروید شرکت زاگرس دارو را ببینید. سرمایه‌گذار این شرکت دارویی یک افغانستانی است و کار دارویی هم می‌کند. دکتر رضایی، یک داروساز افغانستانی است و در شرکت داروپخش ما داروسازی می‌کند. بعضی از متخصصین افغانستانی هم متخصص اند و هم کارفرما، بعضی دیگر متخصص اند و در خدمت یک شرکت ایرانی و بعضی هم متخصص اند در خدمت یک شرکت ایرانی که مدیرعاملش افغانستانی است و مشغول کار است و کسی نیز جرأت نمی‌کند به آن‌ها بی‌احترامی کند.\nماشین(موتر) که فرار می‌کند، من نمی‌دانم ماشین قاچاق است، مواد مخدر است، تروریست است که وارد ایران می‌شود یا تبعه افغانستانی غیرمجاز است؟! شما مگر از دو سه کیلومتری علم غیب دارید که تشخیص دهید در این ماشین چه کسانی نشسته‌اند؟! منی که مواد مخدر در مرز تهدیدم می‌کند، تروریستان تهدید می‌کنند، بعد شما هم متهم کنید به مهاجرکشی، این رسم خوبی نیست!\nیک خبری دیدم که یک خانم افغانستانی در استرالیا افسر شده یا یک خانم دیگر می‌خواهد عضو مجلس سوئد شود، تمام سایت‌های افغانستان روی این‌ها تمرکز کرده اند، اما در ایران صدها هزار خانم افغانستانی در حوزه‌ها و دانشگاه‌های من درس می‌خوانند، اینجا پزشک داریم، خانم نسیبه حیدری در یکی از شهرستان‌های ما به عنوان فوق تخصص زنان خدمت می‌کند، ولی جالب است که هیچ کس این\nاین آمارها همه‌اش حدس و گمان است و نمی‌شود با این آمارها قضاوت کرد، یا دستور و قانون گذاشت. باید ما آمارهای‌مان را با واقعیت‌ها بگوییم. ما در سال گذشته تعدادی از اتباع غیرقانونی که در ایران بودند، مدرک‌شان معتبر نبود یا زن و شوهری بودند که یکی‌شان مجاز و دیگری مجاز نبود، یا همین خانواده‌های دانش‌آموزان افغانستانی که ثبت‌نام کردیم را شناسایی کردیم. وزارت کشور در نیمه‌های سال 96 طرح ساماندهی اتباع غیرمجاز را اجرا کرد و 700 هزار نفر جدید را که غیرقانونی بودند، مدرک داشتند، اما معتبر نبود یا در طرح آمایش‌های گذشته شرکت نکرده بودند، شناسایی کرد. یعنی 700 هزار نفر به اضافه یک و نیم میلیون نفر مهاجر قانونی موجود که دو میلیون و 200 هزار نفر می‌شود. در این بین، اگر خیلی سخت بگیریم، بگوییم 700 هزار تبعه افغانستانی غیرمجاز دیگر هم داشته باشیم و در نهایت بگوییم سه میلیون نفر، بیشتر از این نیست.\nخانم را نمی‌بینید و هیچ کس آن را تبلیغ نمی‌کند.\nولی به دلیل توافق نامه و مصوبه‌یی که در دولت داریم، برای اتباع افغانستانی که دارای\nیکی از چالش‌هایی که اتباع غیرمجاز در ایران ایجاد کرده‌اند، در مرحله اول برای خود کارگران مجاز افغانستانی است. طبق قانون کار، یک کارگر مجاز افغانستانی باید حقوقش بر اساس قانون کار پرداخته شود، اگر پرداخت نشود و این کارگر از کارفرما شکایت کند، ما کارفرما را بازخواست می‌کنیم. حالا کارگر غیرقانونی می‌آید به نصف قیمت همان کارگر افغانی مجاز، کار را می‌گیرد، در نتیجه کارگر افغانی مجاز بیکار می‌شود، چون کارگر غیرمجاز حاضر شده نصف دست‌مزد بگیرد. بنابراین، اولین چالش و ضربه به کار افغانستانی مجاز می‌خورد و بی‌کار می‌شود و به همان تناسب، کارگر ایرانی هم بیکار می‌شود.\nکارت اقامت موقت یا آمایش هستند، فعلا کارت پروانه کار صادر می‌کنیم، به دلیل این‌که کوتاه‌مدت است. البته اگر بحث عابر بانک این‌ها حل شود، عملا مشکل حل است. دفترچه هرچند سهولت دارد، اما یک سری تعهدات هم دارد که شامل بحث‌هایی چون مالیات و سازمان مالیات است که به کارت‌های کار مالیات تعلق نمی‌گیرد.\nعلی اقبالی مدیرکل اشتغال اتباع خارجی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ایران کارگر افغانستانی سرمایه‌گذار افغانستانی کارگر غیرمجاز\nپنجشنبه ۲۳ حمل ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۲۰\nکد مطلب: 161708


ظرفيت بيداری اسلامی و جنبش وال‌استريت بيشتر است يا يورو ۲۰۱۲؟! - تریبون مستضعفین\nیکشنبه ۲۸ خرداد ۹۱ | ۱۷:۵۰\nکم‌کاری رسانه ملی\nمحمدرضا شهبازی- جام ملتهای اروپا آغاز شده است و نه تنها رسانه‌های ورزشی که غالب رسانه‌ها سعی کرده‌اند تا هرجور شده سرکی به این رویداد ورزشی بکشند و بخشی از ظرفیت رسانه‌ای خود را به آن اختصاص دهند. طبیعی است که رسانه ملی هم از این غافله عقب نماند و حتی شاید بتوان آن را کاروان سالار این جمع نامید!\nجدای از شبکه سوم سیما که هر شب ویژه برنامه‌ای چهار پنج ساعته را به روی آنتن می‌برد، سایر شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی هم به اندازه وسع و ارتباط خود با فوتبال، به بازی‌های جام ملتهای اروپا می‌پردازند.\nشاید همین چند خط مطلع خوبی باشد برای اینکه متنی انتقادی درباره عملکرد صدا و سیما در ضریب دادن رسانه‌ای به رویدادهای مختلف نوشته شود. نوشته‌ای که در آن به اولویتهای رسانه ملی انتقاد و از صحبت‌های شورانگیز میهمانان این برنامه‌های ورزشی که فوتبال را مهم‌ترین دغدغه آدمی جا می‌زند گلایه شود. احتمالا در این نوشته داستان همیشگی الگو سازی‌های مخرب فوتبالی هم جای خاص خودش را خواهد داشت.\nاما بد نیست برای یک بار هم که شده از این روند همیشگی فاصله بگیریم و با چشم بستن بر ضعفهای کوچک و بزرگ رسانه ملی در پرداختن به یورو ۲۰۱۲، نکته‌ای دیگر را مد نظر قرار دهیم.\nمعرفی کشورهای حاضر در جام ملت‌های اروپا، تحلیل فنی بازی‌ها که غالبآً با چاشنی صحبتهای پرشور و جذاب مهمانی دیگر همراه می‌شود، مرور روزانه روزنامه‌های مهم ورزشی جهان، گفتگو با اهالی فوتبال ایران و تهیه گزارش از نظرات آن‌ها درباره جام ملتهای اروپا و… تنها چند نمونه از بخشهای مختلف جام چهاردهم، اصلیترین برنامه صدا و سیما درباره جام ملتهای اروپا است. بخشهایی که کنار هم قرار گرفتن آن‌ها موجب شده تا ریتم خوب و جذابی ایجاد شده و مخاطب را پای برنامه بنشاند.\nحال بیایید برنامه‌های یک سال و نیم گذشته صدا و سیما درباره مهم‌ترین حادثه جهان در این مدت را مرور کنیم. آیا از همان زمان که جوان تونسی خود را به آتش کشید و به خرمن کشورهای منطقه جرقه‌ای انداخت تا همین الان که انتخابات مصر به نقطه عطف بیداری اسلامی تبدیل شده است، چنین برنامه‌ای را در صدا و سیما دیدیم؟ وقتی فریاد «الشعب یرید…» ترجمه شد و در خیابان‌های آمریکا فریاد زده شد چطور؟\nگزارش‌های خشک ارسالی توسط خبرنگاران، گفتگوهای بدون جذابیت مجری‌ها و کار‌شناسان و بخشهای تقریبا مشابه خبری، تقریبا همه چیزی بود که رسانه ملی درباره بیداری اسلامی تهیه کرده و به مخاطبان عرضه می‌کرد.\nحالا یکبار دیگر بخشهای مختلف برنامه جام چهاردهم را مرور کنید؛ کدام یک از آن بخش‌ها نمی‌توانست جزئی از یک برنامه جذاب و پرمخاطب هفتگی -روزانه پیشکش! – درباره بیداری اسلامی و جنبش وال استریت باشد؟ حال آنکه این موضوع ظرفیت‌هایی دارد که قطعا در فوتبال وجود نخواهد داشت.\nخیلی از مردم ایران هنوز که هنوز است کشورهای درگیر در موضوع بیداری اسلامی را نمی‌شناسند و اطلاع دقیقی از ریشه‌های شکل گیری این جنبش‌ها ندارند. مطالب مهمی در روزنامه‌های جهان –خاصه جهان عرب- درباره این رویداد بزرگ منتشر می‌شود که راهی به سبد اطلاعات مردم پیدا نمی‌کند. هنوز مردم به درستی نمی‌دانند ریشه اعتراضات مردم آمریکا چیست و اصلا بحران مالی جهانی چگونه شکل گرفته است. ضمناً کاریکاتورهای جذابی کشیده می‌شود که اختصاص بخش مجزایی به باز پخش آن‌ها می‌تواند هر بیننده‌ای را وسوسه کند تا پای این برنامه بنشیند.\nگذشته از این‌ها بیداری اسلامی می‌توانست بهانه‌ای باشد تا مخاطب ایرانی با سابقه جنبشهای اسلامی آشنا شود و حداقل برای یک بار نام خیلی از سردمداران و رهبران مبارز این جنبش‌ها را بشنود و خیلی اتفاقات مهم دیگر که می‌توانست بیفتد و خلی ظرفیتهای موجود در بیداری اسلامی که می‌توانست رسانه‌ای شود، اما نشد.\nبیداری سلامی و جنبش فتح وال استریت قطعا بیشتر از یورو ۲۰۱۲ ظرفیت فعالیت رسانه‌ای دارد اما افسوس که جز تولیدات تکراری و قالب‌های غیر جذاب، سهمی به این مهم‌ترین اتفاق جهان تعلق نمی‌گیرد.\nبرچسب‌ها: برنامه های صدا وسیما، بیداری اسلامی، جنبش وال استریت، رسانه ملی، صدا وسیما، فوتبال، نقد صدا و سیما، يورو 2012


عربستان سعودی: مانع وقوع جنگ در منطقه خواهیم شد\nکابینه عربستان سعودی اعلام کرد که تمام تلاش خود را برای جلوگیری از وقوع هرگونه جنگ در منطقه انجام خواهد داد.\nکابینه عربستان سعودی پس از برگزاری نشستی که به ریاست سلمان بن عبدالعزیز، پادشاه این کشور در کاخ السلام در شهر جده برگزار شد، با انتشار بیانیه ای اعلام کرد: تمام تلاش خود را برای جلوگیری از وقوع هرگونه جنگ در منطقه خواهیم کرد.\nبر اساس گزارش خبرگزاری رسمی عربستان سعودی «SPA»، در این بیانیه آمده است: «در این نشست گزارش‌های مرتبط با تحولات بین‌المللی و منطقه‌ای مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت. عربستان سعودی همواره نسبت به برقراری صلح در منطقه تاکید داشته است. جامعه بین المللی باید رویکرد قاطعانه تری نسبت به رژیم ایران داشته باشند. عربستان سعودی معتقد است که تمام مردم جهان، از جمله مردم ایران، حق زندگی و توسعه در امنیت و صلح را دارند.»\nدر این بیانیه ضمن ابراز امیدواری نسبت به کسب مواضع مشترک در قبال مسائل مختلف و حوادث موجود در جهان اسلام در چهاردهمین دور از نشست سازمان همکاری اسلامی که آخر ماه در مکه برگزار خواهد شد، آمده است: جامعه جهانی را به اتخاذ یک موضع متحد در قبال مسائل و حوادث فرا می خوانیم.\nجده جلوگیری از وقوع جنگ سلمان بن عبدالعزیز کابینه عربستان سعودی کاخ السلام


بخارشوی جانتک j203 - دومینو کالا لیست قیمت انواع لوازم برقی منزل با تضمین کیفیت کالا\nخانهلوازم شستشو و نظافتبخارشوی بخارشوی جانتک j203\nبخارشوی جانتک j203\nشناسه کالا: 2800000666538\nمناسب برای شست و شوی: زمین , شیشه , دیوار و…\nبخارشوی جانتک j203 عدد\nمعرفی بخارشوی جانتک j203\nبخارشوی جانتک j203 محصولی تولید شده توسط برند معتبر ایرانی جانتک می باشد که بهترین لوازم برقی را تولید می کند. این بخار شوی به سوئیچ بخار مجهز شده است و در نتیجه می توانید میزان بخار را نیز در آن تنظیم کنید. میزان فشار بخار در این دستگاه نیز 4 بار می باشد. این بخارشوی دارای بدنه ای از جنس پلاستیک می باشد که مقاومت بسیار بالایی در برابر ضربه های مختلف دارد. این مقاومت بالا در برابر انواع خط و خش نیز وجود دارد.\nتعداد مخزن های این محصول به دو عدد می رسد که ظرفیت مخزن بزرگ تر برابر با 1.5 لیتر و ظرفیت مخزن کوچک تر نیز برابر با 350 میلی لیتر می باشد. این بخار شوی به وسیله ی انرژی مستقیم برق تغذیه می شود و کار می کند طول سیم برق آن نیز برابر با 2.7 متر می باشد که میزان معقولی به حساب می آید. این محصول دارای چراغ آماده به کار شدن دستگاه می باشد و وقتی که دستگاه آماده به کار می شود، چراغ آن روشن شده و شما را از آماده به کار شدن دستگاه آگاه خواهد کرد. این محصول دارای سیستم قفل ایمنی کودک می باشد که چنین قفلی سیستم ایمنی آن را تا حد بسیار زیادی بالا می برد.\nخصوصیات بخارشوی جانتک j203\nتوان مصرفی: میزان توان مصرفی در این محصول برابر با 2000 وات می باشد. که میزان بسیار بالایی به شمار می آید. و نشان می دهد که سرعت و قدرت موتور این محصول بسیار بالا می باشد. ولتاژ آن نیز برابر با 230 ولت است.\nجنس مخزن آب: مخزن آب این محصول جنس استیل ضد زنگ دارد که بسیار مقاوم و مستحکم است و در برابر ضربه های مختلف، فشار و… آسیبی نمی بیند و با وجود مجاورت دائمی که با آب دارد هرگز دچار زنگ زدگی نخواهد شد.\nبرس گرد, پیمانه اندازه گیری, دارای 2 عدد پارچه میکروفیبر برای برس سطوح, دستگیره پلاستیکی جلوگیری از پیچ و تاب سیم, رابط تلسکوپی به متعلقات, قطعه مخصوص تمیز کردن شیشه و پنجره و آئینه, قیف, لوله خرطومی بخار\nظرفیت مخزن آب بخارشوی بزرگ: 1.5 لیتر, ظرفیت مخزن آب بخارشوی کوچک: 350 میلی لیتر\nاولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “بخارشوی جانتک j203” لغو پاسخ


خرید کابل قدرت با روکش PVC | نامیرا کابل\nکابل قدرت، تعریف و انواع آنمزایای عایق پی وی سیخرید کابل قدرت با روکش PVC\nکابل فشار قوی یا همان کابل قدرت برای انتقال انرژی الکتریکی با ولتاژ نامی بالاتر از 30 کیلوولت از نیروگاه ها به شبکه مرکزی و همچنین شبکه های توزیع اولیه کاربرد دارد. کابل های قدرت به صورت دفن در زمین و یا در داخل کانال مورد استفاده قرار می گیرند. کابل های قدرت را بر اساس تعداد رشته ها می توان به شکل زیر تقسیم بندی کرد:\nپیش تر در مقاله ای در مورد کابل برق با روکش PVC به طور تخصصی و مفصل درباره عایق پی وی سی و انواع گرانول آن صحبت کرده ایم. عایق پی وی سی به دلیل قیمت مناسب و هم چنین در دسترس بودن به طور گسترده، بیشتر مورد توجه قرار میگیرد. این نوع عایق علاوه بر مزایای ذکر شده در عین حال از دوام بالایی برخوردار است و به همین سبب میتواند به خوبی در برابر آسیب مقاومت کند. به علاوه عایق پی وی سی تا حداکثر دمای 70+ را تحمل کرده و میتواند نیاز ما را در این خصوص برطرف نماید.\nانتخاب و خرید کابل های قدرت با در نظر گرفتن دو نکته به بهترین شکل انجام میپذیرد:\nما مفتخریم که توانسته ایم مجموعه کاملی از کابلهای قدرت را در نامیرا کابل تهیه کرده و به بهترین شکل از طریق مشاورین خبره خود آنها را آماده ارائه قرار دهیم. برای خرید کابل قدرت با روکش PVC با ما در ارتباط باشید.


رونمایی از چهره متفاوت ترانه علیدوستی پس از «کنعان» در تهران - تدبیر خبر\nسه شنبه، ۲۲ آذر ۱۳۹۰ نظرات ۱۴۴۰ لینک کپی شد\nبعد از نیکی کریمی، لیلا حاتمی، بهاره رهنما، فلامک جنیدی و...برخی دیگر از چهرههای سینما، حالا نوبت ترانه علیدوستی است که بعد از تجربه داستاننویسی وارد دنیای ترجمه شود.\nمجموعه داستان «رویای مادرم» نوشته آلیس مونرو با ترجمه ترانه علیدوستی به بازار کتاب ایران آمد. آنطور که مهر گزارش داده این اولین ترجمه منتشر شده از این بازیگر سینمای ایران است. مجموعه داستان «رویای مادرم» نوشته آلیس مونرو با ترجمه ترانه علیدوستی بازیگر سینمای ایران روانه بازار کتاب شد.\nاین مجموعه داستان چهارمین اثر مستقل مونرو است که در ایران منتشر می‌شود و مشتمل بر پنج داستان کوتاه با عناوین «رویای مادرم»، «صورت»، «کوئینی»، «تیر و ستون» و «نفرت، دوستی، خواستگاری، عشق و ازدواج» است که به همراه مقدمه‌ای درباره نویسنده به نقل از روزنامه گاردین منتشر شده است.\nعلیدوستی ترجمه این کتاب را پس از حضور در فیلم سینمایی «کنعان» در سال 1386 آغاز کرده است و داستان این فیلم نیز اقتباسی از قصه «تیر و ستون» از این مجموعه به شمار می‌رود.\n«آلیس مونرو» نویسنده 77 ساله کانادایی داستان‌های کوتاه و مشهور به ملکه داستان کوتاه در جهان، متولد سال 1931 میلادی در کانادا است. داستان‌های این نویسنده، اغلب حول محور شرایط و روابط انسانی و در میان زندگی روزمره افراد روایت می‌شود و پیچیدگی‌های شخصیت‌های انسانی را نشان می‌دهد.\nمونرو در سال 2009 توانست عنوان برگزیده جایزه ادبی بوکر را برای خود به ثبت برساند.از این نویسنده صاحب‌نام کانادایی تاکنون آثاری با عنوان «فرار»، «پاییز داغ» و «گریزپا» به فارسی ترجمه شده است.\nکتاب رویای مادرم از سوی نشر مرکز با شمارگان 1400 نسخه و قیمت 5900 تومان منتشر شده است.\nساکنان پایتخت برای تهیه این کتاب کافیست با شماره 20- 88557016 سامانه اشتراک محصولات فرهنگی؛ سام تماس بگیرند و کتاب را در محل کار یا منزل _ بدون هزینه ارسال _ دریافت کنند. سایر هموطنان نیز با پرداخت هزینه ارسال پستی، می توانند تلفنی سفارش کتاب دهند.


قرارهای تامین کیفری - گروه وکلای سفیر صلح\nیکی از نکاتی که بیشتر ما اطلاعات چندان زیادی در مورد آن نداریم این است که فرق زیادی میان مجرم و متهم وجود دارد. مجرم شخصی است که محکومیت او توسط دادگاه تایید شده است اما متهم تنها به ارتکاب یک جرم مظنون است. قطعاً نمی توان شرایط متهم را با دیگر افراد جامعه یکسان در نظر گرفت اما به هرحال نمی توان مانند مجرم با او رفتار کرد. به همین خاطر است که بحث قرارهای تامین کیفری مطرح می شود. این قرارها، ابزارهایی هستند که متهم را تحت نظر قرار داده و تا مشخص شدن تکلیف پرونده، وی را محدود می کنند.\nشاید اگر بگوییم قرار بازداشت موقت یکی از سنگین ترین قرارهای تامین کیفری می باشد، چندان بیراهه نگفته ایم. در حقیقت این قرار زمانی صادر می شود که فرد به جرم سنگینی متهم شده باشد و آزاد گذاشتن او به هیچ وجه منطقی نیست.\nاما برخی مواقع همین قرار بازداشت موقت تبدیل به معضلی پیچیده و سهمگین می شود و دقیقا به همین خاطر است که قوه قضاییه باید راهکاری برای آن در نظر بگیرد. به عنوان مثال تصور کنید که فردی را دیر هنگام دستگیر کرده اند و وقت اداری به پایان رسیده است و فرصتی باقی نمانده تا ضمانتی برای آزادی متهم فراهم شود. به این ترتیب بازپرس قرار بازداشت موقت را صادر می کند و فرد ناچار است یک شب را در بازداشتگاه باشد. همین یک شب کوتاه ممکن است عواقب جبران ناپذیری بر فرد داشته باشد چرا که ممکن است وی بی گناه باشد!\nبه همین دلیل است که راهکارهای دیگری باید تصویب شود تا از بروز چنین مشکلاتی، جلوگیری به عمل آید.\nقرارهای تامین کیفری چند دسته هستند؟\nهمان طور که گفتیم گاهی مواقع چاره ای جز صدور قرارهای تامین کیفری باقی نمی ماند اما راهکارهای قانونی زیادی برای رفع این مشکلات وجود دارد. به عنوان مثال می توان به ده مورد از قرارهای تامین کیفری اشاره کرد که با رعایت آن ها می توان از بازداشت موقت جلوگیری کرد :\nاول از همه، التزام به حضور در دادگاه با یاد کردن سوگند شرف توسط متهم است. در وهله ی بعد متهم می تواند با مشخص کردن وجه التزام، خود را ملزم به حضور نماید.\nمتهم می تواند با یاد کردن سوگند شرف، از محدوده ی قضایی مربوطه خارج نشود.\nدر صورتی که جرم سنگین تر باشد، متهم باید با تعیین وجه التزام، خود را ملزم به عدم خروج از حوزه قضایی نماید.\nقرار تامین کیفری بعدی این است که متهم خود را ملزم کند که به صورت دوره ای( هفتگی یا ماهانه) خود را به مرجع قضایی یا انتظامی معرفی کند و این التزام، از طریق تعیین وجه التزام به وجود می آید.\nاز دیگر قرارهای تامین کیفری این است که مستخدمان رسمی کشور( مانند نیروهای مسلح یا ارگان های دولتی) را با استفاده از تعیین وجه التزام از محل حقوق ماهیانه ی آن ها، ملزم به حضور کنند.\nیکی دیگر از قرارهای تامین کیفری این است که متهم را با رضایت خود به محل اقامت یا منزل هدایت کرده و با استفاده از وجه التزام وی را ملزم به عدم خروج از آن جا کنند و از طریق تجهیزات مختلف، بر او نظارت داشته باشند( البته ممکن است نظارتی نیز در کار نباشد)\nمتهم با تعیین وجه الکفاله، برای خود کفیل مشخص کند.\nمی توان با استفاده از دریافت وثیقه هایی مانند پول نقد، اموال منقول یا غیر منقول، قرار تامین کیفری صادر کرد.\nدر نهایت این که اگر هیچ یک از راه های زیر امکان پذیر نبود، بازداشت موقت صادر می شود. البته تمام شرایط قانونی و مقررات مربوطه باید رعایت شود.\nقرارهای تامین اشخاص حقوقی\nگاهی مواقع اشخاصی که در مظان اتهام هستند، اشخاصی حقیقی نیستند و در حقیقت مسئولیت کیفری بر عهده ی شخص حقوقی است. به این ترتیب این سوال بزرگ مطرح می شود که در چنین مواقعی که شخصیت حقوقی در برابر اتهام قرار می گیرد، کدام از مقامات احضار می شوند و صدور قرار تامین کیفری برای اشخاص حقوقی ب چه صورت خواهد بود؟!!\nدر پاسخ به این سوال باید بگوییم که عموماً در مورد محکومیت کیفری اشخاص حقوقی سوء تفاهم های زیادی وجود دارد. شخص حقوقی تنها زمانی دارای مسئولیت کیفری خواهد بود که نماینده اصلی و قانونی اش، به نیابت از او مرتکب جرم شود. به این ترتیب باید در محضر دادگاه حاضر شده و به نمایندگی از شخص حقوقی، دفاعیات خود را ارائه کند.\nدر ثانی باید بگوییم که اصولاً انگیزه صدور قرار تامین کیفری مربوط به اشخاص حقیقی است و نمی توان چنین انگیزه ای را برای اشخاص حقوقی در نظر گرفت ( در حقیقت اشخاص حقوقی را نمی توان به زندان انداخت یا قرار بازداشت موقت برای آن ها صادر کرد، هرچند صدور قرار تامین خواسته برای اموال شخصیت های حقوقی کاملاً امکان پذیر است و در قانون نیز به آن اشاره شده است)\nحتما شما هم تا به حال در میان اخبار و جراید خوانده اید که قرار بازداشت فلان متهم به قرار وثیقه تبدیل شده است. اما آیا چنین کاری امکان پذیر است؟ در ادامه بیشتر به این موضوع می پردازیم:\nاولین نکته ای که باید بدانید این است که قرار بازداشت موقت توسط بازپرس یا دادیار پرونده صادر می شود. اما همان طور که گفتیم صدور قرار بازداشت موقت باید بر اساس قوانین موجود باشد. به عنوان مثال باید مدارک و شواهدی وجود داشته باشد که بتوان برای فرد قرار بازداشت موقت صادر کرد.\nحتی با وجود صدور قرار بازداشت نیز متهم فرصت دارد تا 10 روز نسبت به این قرار اعتراض کند. دادگاه خارج از نوبت اداری نسبت به این موضوع رسیدگی می کند و حتی نیازی به حضور دادستان نیز نخواهد بود.\nنکته ی دیگری که باید در ذهن داشته باشید این است که حضور متهم نباید بیشتر از مدت زمان معقولی باشد. به عنوان مثال در صورتی که مجازات حبس جرم اتهامی، دو سال است، نمی توان متهم را بیش از دو سال در بازداشت موقت نگه داشت.\nهر یک ماه، متهم می تواند از دادگاه بخواهد که تقاضای تخفیف در قرار را خواستار باشد.\nاما خیلی مواقع، نیازی نیست که فرد را در بازداشت موقت نگه داشت. چرا که همان طور که در ابتدای متن هم گفتیم، می توان با استفاده از قرارهای تامینی دیگر، صدور قرار بازداشت موقت را به تعویق انداخت. یکی از این قرارهای تامین کیفری، قرار وثیقه است. افراد با توجه به میزان وثیقه ای که بازپرس تعیین می کند، باید اموالی از خود را به وثیقه بگذارند و به این ترتیب از بازداشت موقت آزاد شوند.\nالبته در برخی از جرائم نمی توان قرار بازداشت موقت را به قرار وثیقه تبدیل کرد. اصولاً توصیه می کنیم که در این شرایط حتما از راهنمایی های یک وکیل پایه یک دادگستری استفاده کنید تا شما را با چند و چون قرارهای تامین کیفری آشنا سازد.\nقرار کفالت در قانون جدید\nیکی دیگر از قرارهای تامین کیفری، قرار کفالت است. اما قرار کفالت به این معنی است که اگر بازپرس پرونده تصمیم به صدور قرار بازداشت موقت نداشته باشد و از طرفی بخواهد که متهم دسترسی داشته باشد، می تواند قرار اخذ کفیل یا تعیین وجه الکفاله صادر کند.\nقانون جدید کفالت (ماده 219 قانون آیین دادرسی کیفری) چنین می گوید که مبلغ وجه الکفاله تباید از خسارتی که به طرف بزه دیده وارد آمده، کمتر باشد. به عنوان مثال اگر قرار کفالت به دلیل تصادف رانندگی صادر شده باشد، مبلغ وثیفه و وجه الکفاله نباید کمتر از دیه زیان دیده باشد. به این ترتیب با توجه به این مسائل، بازپرس پرونده قرار تامین مناسب را صادر خواهد کرد.\nتخلیه ملک مسکونی محکومیت موثر کیفری