ευεξία & διατροφή - Τεύχος 33 by Evi Oldspeeken - issuu\nΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ/ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2008 ÉÊÏ ÉÄÑ ÇÍ Õ\nΤ Ε Υ Χ Ο Σ 33 / 6ο έτος έκδοσης\nΗπατίτιδα Β Δυσπεψία Χειρουργική παχυσαρκίας\nΆρθρο σύνταξης Φτάσαμε και εφέτος αισίως στην αρχή της νέας σχολικής, ακαδημαϊκής, εργασιακής περιόδου, με το σώμα και το πνεύμα να αποπνέουν ακόμα την καλοκαιρινή αύρα. Με τις ευχές μας για ένα υγιές και δημιουργικό ξεκίνημα, σας παρουσιάζουμε το παρόν φθινοπωρινό τεύχος της Ευεξίας με ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα άρθρα συμπεριλαμβανομένων πολλών θεμάτων δίαιτας-διατροφής και περιβάλλοντος. Ο κ. Ράντσιος μάς διαφωτίζει με το άρθρο του σχετικά με το τι σημαίνει το ¨Ε¨ στα τυποποιημένα τρόφιμα, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ενημέρωση του κοινού για τον κίνδυνο που πιθανόν υπάρχει από τα πρόσθετα των τροφών. Τα πρόσθετα στα τρόφιμα βοηθούν στη βελτίωση της εμφάνισής τους και στην παράταση της διάρκειας ζωής τους. Επομένως, τα σύμβολα αυτά που αναγράφονται στις συσκευασίες των τροφίμων είναι αναγκαστική συνέπεια του σύγχρονου τρόπου διατροφής και πιστοποιούν τον έλεγχο και ένα αποδεκτό επίπεδο ασφάλειας. Το εξαιρετικό άρθρο του κ Αναστασιάδη μας φέρνει κοντά στο πρόβλημα της απρόσωπης σχέσης καταναλωτή της πόλης και αγρότη-παραγωγού με συνέπεια ο άνθρωπος της πόλης να απομακρύνεται από τη γεωργία και την ύπαιθρο και να μην ασχολείται με τα προβλήματά της, που όμως αποτελούν και δικά του προβλήματα. Η επανασύνδεση αγρότη και καταναλωτή εξασφαλίζει καλύτερα και φθηνότερα προϊόντα, αλλά κυρίως προστατεύει το περιβάλλον, μέσω της μείωσης της αλόγιστης χρήσης των φυσικών πόρων. Το πρόβλημα της παιδικής παχυσαρκίας στη χώρα μας ολοένα και αυξάνει με τεράστιες αναμενόμενες συνέπειες στο μέλλον. Οι τρόποι αντιμετώπισης αλλά και το πώς θα κάνουμε τα παιδιά μας να βγούν από τα διαμερίσματα και να ασκηθούν παραπάνω μάς το αναλύουν στα άρθρα τους η κα Κασσίμη και ο κ. Χιώτης. Ενδιαφέρουσες είναι οι πληροφορίες από το άρθρο της κ Καγιάφα για τα υπέρ και τα κατά της χειρουργικής αντιμετώπισης της νοσογόνου παχυσαρκίας. Από την αντίθετη πλευρά, ο κ. ∆ήμκας καταπιάνεται με το πρόβλημα του υποσιτισμού και κυρίως στα ηλικιωμένα άτομα και στους νοσηλευόμενους. Ανησυχητικό είναι ότι σε ποσοστό 70% υποδιαγιγνώσκεται με τεράστιες συνέπειες στη θεραπεία ή την ανάρρωση των ασθενών. Το πρόβλημα φαίνεται σύνθετο όσον αφορά την αιτιολογία του, ενώ η εφαρμογή ενός εργαλείου ελέγχου της διατροφικής κατάστασης του ασθενούς θα διευκολύνει τους κλινικούς ιατρούς να το εντοπίσουν εγκαίρως. Συντροφιά στον άνθρωπο και ειδικά στον ηλικιωμένο ή το παιδί δίνουν τα κατοικίδια ζώα. Πρόσφατες μελέτες όμως έδειξαν ότι η παρουσία των ζώων στο σπίτι έχει ευεργετική επίδραση σε σειρά ψυχικών αλλά και σωματικών ασθενειών. Έτσι δεν είναι καθόλου περίεργο, όπως αναφέρει το άρθρο της κ Γιάνναρου, που σε πολλές χώρες της ∆ύσης δημιουργούνται οι λεγόμενες «θεραπείες με ζώα», δηλαδή έχουμε είσοδο των ζώων στα νοσοκομεία μέσω ειδικών θεραπευικών προγραμμάτων. Το άρθρο του κ Γιαννούση ασχολείται με το θέμα της ηπατίτιδας Β, που είναι επίκαιρο αφενός λόγω της αύξησης του επιπολασμού της νόσου μέσω της μετακίνησης των πληθυσμών και εισόδου αρκετών μεταναστών στη χώρα μας και αφετέρου λόγω της μεγάλης προόδου στη θεραπεία με νέα ισχυρά φάρμακα να έχουν μπεί στη φαρέτρα των επιλογών μας. Από την άλλη πλευρά, η δυσπεψία είναι ένα συχνότατο πρόβλημα για το οποίο δεν ανευρίσκεται κάποια οργανική αιτία στις μισές περίπου των περιπτώσεων. Το πρόβλημα απασχολεί ουσιαστικά τον ασθενή εφόρου ζωής με υφέσεις και εξάρσεις, όπως σχολιάζει η κα Ζαφειροπούλου, ενώ τυχόν συμπτώματα που μπορεί να δηλώνουν σοβαρή υποκείμενη νόσο πρέπει πάντα να αναζητούνται. Τέλος, τα μικρά και νόστιμα, οι μικρές ιστορίες και η αλληλογραφία θα γεμίσουν και τις άλλες σελίδες του τεύχους μας, που ελπίζω να το απολαύσετε.\nΣπήλιος Μανωλακόπουλος Αναπληρωτής Διευθυντής Σύνταξης ΕΥΕΞΙΑ & ∆ΙΑΤΡΟΦΗ\nΈδρα: Πατριάρχου Ιωακείµ 30, 106 75 Αθήνα Τηλ. Fax.: 210 72 31 332, e-mail: info@eligast.gr URL: www.eligast.gr ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Πρόεδρος: Δ. Παπαπαναγιώτου Διευθυντής: Κ. Αρβανιτάκης Γ. Γραµµατέας: Δ. Γ. Καραµανώλης Ταµίας: Χ. Τζάθας Μέλη: Β.Χ. Γολεµάτης Γ. Κητής Σ.Δ. Λαδάς Α.Κ. Μπουρδάρας Γ.Β. Παπαθεοδωρίδης Α. Παπασπύρου Ε.Β. Τσιάνος\nΕυεξία: “Γυµναστική για παιδιά”\nΠεριβάλλον: “Τοπικά προϊόντα”\nΠερί Διαίτης: “Υποσιτισµός”\nΠαιδί & Έφηβος: “Παχυσαρκία”\nΔιατροφή: “ Χειρουργική παχυσαρκίας”\nΣπλαγχνικό λίπος και εµµηνόπαυση\nΔιαβάστε στο επόµενο τεύχος για: Διατροφή στην εµµηνόπαυση Φυλλικό οξύ: Πρόληψη καρκίνου; H σηµασία του ασβεστίου Γυµναστική στην εγκυµοσύνη Νέα φάρµακα για Ηπατίτιδα C Διευθυντής Σύνταξης: Αναπληρωτές Διευθυντές Σύνταξης: Συντακτική Επιτροπή:\nΙδιοκτήτης: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΟΛΟΓΙΑΣ & ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ Εκδότης και υπεύθυνος παρά τω νόµω: Δ. Παπαπαναγιώτου, Δηµοσιογράφος\nΓεώργιος Β. Παπαθεοδωρίδης, Γαστρεντερολόγος Σπήλιος Μανωλακόπουλος, Γαστρεντερολόγος Ιωάννης Βλαχογιαννάκος, Γαστρεντερολόγος Ιωάννης Δήµκας, Κλινικός Διαιτολόγος - Διατροφολόγος (Περί Διαίτης) Ηλίας Κάνταρος, Γεωπόνος (Περιβάλλον) Αλεξάνδρα Κασσίµη, Δηµοσιογράφος (Ευεξία) Παναγιώτα Καφρίτσα, Παιδίατρος - Παιδογαστρεντερολόγος (Παιδί & Έφηβος) Ιωάννης Μανιός, Εργοφυσιολόγος - Διατροφολόγος (Διατροφή) Χρήστος Τριάντος, Γαστρεντερολόγος (Επικοινωνούµε) Εµµανουήλ Τσόχατζης, Ιατρός (Μικρά & Nόστιµα)\nΤο περιεχόµενο του κάθε άρθρου εκφράζει την άποψη του συγγραφέα του, η οποία δεν είναι υποχρεωτικά αποδεκτή από τη Συντακτική Επιτροπή.\nΧΡΙΣΤΟΣ ΞΟΥΡΓΙΑΣ, Φοιτητής Ιατρικής Αθήνας\nΟλυµπιονίκες... και στη ζωή! Για άλλη µια χρονιά το καλοκαιράκι έφυγε και πήρε µαζί του τις υπέροχες αναµνήσεις του. Διακοπές, παραλίες, ξενύχτια και διασκέδαση αποτελούν πια, όπως και να το κάνουµε, παρελθόν, καθώς ο Σεπτέµβριος µας υποδέχτηκε όλους µε δουλειές, υποχρεώσεις, σχολεία και άλλα παρεµφερή… “χειµερινά σπορ”. Μαζί µε τις αξέχαστες στιγµές των διακοπών έφυγαν και οι Ολυµπιακοί Αγώνες του Πεκίνου, οι οποίοι σηµάδεψαν όχι µόνο το φετινό καλοκαίρι, αλλά και την ιστορία του αθλητισµού γενικότερα, όντας µια από τις πλέον αµφιλεγόµενες διοργανώσεις στα χρονικά του θεσµού. Από τη µία πλευρά η φαντασµαγορία της τελετής έναρξης, ο τεράστιος αριθµός των εθελοντών, τα υπερσύγχρονα στάδια και η άρτια οργάνωση εντυπωσίασαν την υφήλιο και ανέδειξαν την εικόνα της Κίνας ως ανερχόµενης υπερδύναµης. Στον αντίποδα ωστόσο, το ολυµπιακό πνεύµα υπονοµεύτηκε από την πληµµελή διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωµάτων, από τη βάναυση καταστρατήγηση της ολυµπιακής εκεχειρίας µε τη συνέχιση των πολεµικών συρράξεων ανά τον κόσµο και, κυρίως, από το φαινόµενο του ντόπινγκ που πλέον λαµβάνει διαστάσεις επιδηµίας, θέτοντας εν αµφιβόλω τα καινούργια ρεκόρ και ενισχύοντας το σκεπτικισµό για κάθε κατάκτηση µεταλλίου. Η λήψη αναβολικών, δυστυχώς, δεν αποτελεί απλώς προσβολή για τις αξίες του ολυµπισµού. Επισκιάζει, παράλληλα, µια διαφορετική όψη των Αγώνων: το ψυχικό σθένος ορισµένων αθλητών που, παρότι αντιµετωπίζουν σοβαρά προβλήµατα υγείας, δηλώνουν συµµετοχή και καταφέρνουν να διακριθούν, αποδεικνύοντας πως η δύναµη της ανθρώπινης θέλησης είναι ικανή να υπερνικήσει οποιοδήποτε εµπόδιο θέτει η φύση. Τα άτοµα αυτά που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, όπως ιδιοπαθείς φλεγµονώδεις νόσους του εντέρου ή διαβήτη, δεν άφησαν την ασθένειά τους να σταθεί εµπόδιο στην αθλητική τους σταδιοδροµία, κατορθώνοντας πολλές φορές να κατακτήσουν ακόµα και ολυµπιακά µετάλλια στα αθλήµατα που διαγωνίζονται. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του κωπηλάτη Steve Redgrave, ο οποίος είναι γνωστός και ως «Ο Υπέρτατος Βρετανός Ολυµπιονίκης», καθώς ήταν ο πρώτος ολυµπιονίκης που κέρδισε µετάλλιο σε 5 διαδοχικούς Ολυµπιακούς Αγώνες (19842000). Αν και διαγνώστηκε ότι πάσχει από ελκώδη κολίτιδα το 1992 και διαβήτη το 1997, δεν έπαψε να προπονείται και να συµµετέχει σε εθνικές και διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις, κερδίζοντας 6 ολυµπιακά µετάλλια, 5 χρυσά και ένα χάλκινο. Για τα επιτεύγµατά του, ανακηρύχτηκε Αθλητική Προσωπικότητα του 2000 από το BBC και το 2001 χρίστηκε ιππότης της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Η Αµερικανίδα Carrie Johnson συµµετείχε στους Ολυµπιακούς της Αθήνας και του Πεκίνου µε την οµάδα καγιάκ των ΗΠΑ. Κατά την προπόνησή της για τη διοργάνωση του 2004 άρχισε να υποφέρει από υπερκόπωση, έντονη απώλεια βάρους και αναιµία. Οι γιατροί την ενηµέρωσαν ότι πάσχει από τη νόσο του Crohn αλλά ευτυχώς κατάφεραν να θέσουν την κατάστασή της υπό έλεγχο, γεγονός που της επέτρεψε όχι µόνο να διαγωνιστεί 6\nστους Ολυµπιακούς της Αθήνας, αλλά και να τερµατίσει 10η, στην υψηλότερη θέση που έχει τερµατίσει ποτέ Αµερικάνος στο καγιάκ. Σε ερώτηση δηµοσιογράφου σχετικά µε τη συµµετοχή της στους φετινούς Ολυµπιακούς, δήλωσε πως η αρρώστια δεν ελέγχει τη ζωή της και δεν θα την αποτρέψει από το να κάνει αυτά που επιθυµεί. Παρόµοια είναι η περίπτωση της Tairia Flowers που συµµετέχει στην γυναικεία οµάδα σόφτµπωλ των ΗΠΑ, η οποία αντιµετώπισε µια έξαρση της νόσου του Crohn πριν τους Ολυµπιακούς του 2004. Επί αρκετές εβδοµάδες πριν διαγωνιστεί στην Αθήνα, δεν µπορούσε να φάει παρά µόνο ψωµί και σκέτα µακαρόνια. Αυτό όµως δεν την εµπόδισε να κερδίσει µε την οµάδα της το χρυσό στους Ολυµπιακούς της Αθήνας και το ασηµένιο στο Πεκίνο, αποδεικνύοντας ότι τα λουκούλεια γεύµατα τύπου... Michael Phelps (!) δεν είναι µονόδροµος για έναν αθλητή αξιώσεων. Ακόµα παλαιότερα, µια άλλη αµερικανίδα, η Jackie Joyner Kersey, η οποία υπέφερε από χρόνιο άσθµα, έγραψε ιστορία κερδίζοντας συνολικά 6 ολυµπιακά µετάλλια στο έπταθλο και το άλµα εις µήκος, από τους Ολυµπιακούς του Λος Άντζελες το 1984 ως το 1996 στην Ατλάντα. Η Jackie αναγορεύτηκε «Κορυφαία Γυναίκα Αθλήτρια του 20ου αιώνα» από το διεθνούς κυκλοφορίας αθλητικό περιοδικό Sports Illustrated, ενώ παραµένει µέχρι σήµερα η κάτοχος του παγκόσµιου ρεκόρ στο έπταθλο. Γνωστός είναι, τέλος, και ο κολυµβητής Gary Hall Jr., που εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στους Ολυµπιακούς του 1996, του 2000 και του 2004, κερδίζοντας συνολικά τον εντυπωσιακό αριθµό των 10 ολυµπιακών µεταλλίων. Το 1999, η ανακάλυψη ότι πάσχει από διαβήτη τύπου Ι οδήγησε στην προσωρινή απόσυρσή του από τον αθλητισµό, δε στάθηκε όµως ικανή να τον παροπλίσει µόνιµα, µε αποτέλεσµα να συνεχίζει να προπονείται µέχρι σήµερα. Είναι ένας από τους λίγους αθλητές που έχουν ταχθεί ανοιχτά και µε σθένος εναντίον του ντόπινγκ, µη διστάζοντας να αµφισβητήσει δηµόσια τη νοµιµότητα αρκετών αµφιλεγόµενων επιτευγµάτων συναθλητών του (Marion Jones, Amy van Dyken). Πρόκειται για µια από τις πλέον χαρακτηριστικές προσωπικότητες στο χώρο της κολύµβησης, µε πλήθος οπαδών ανά τον κόσµο. Τα προαναφερθέντα παραδείγµατα ασφαλώς δεν είναι οι µοναδικές περιπτώσεις αθλητών µε σοβαρά προβλήµατα υγείας που διακρίθηκαν σε διεθνούς φήµης αθλητικές διοργανώσεις. Είναι, παρόλα αυτά, χαρακτηριστικές του πώς η αισιοδοξία, η επιµονή και η διαρκής προσπάθεια µπορούν, σε συνδυασµό µε την κατάλληλη φαρµακευτική αγωγή, να επιτρέψουν σε άτοµα που πάσχουν από σοβαρά αυτοάνοσα νοσήµατα όχι µόνο να ζήσουν µια φυσιολογική ζωή αλλά και να εκπληρώσουν όλες τους τις φιλοδοξίες, κάνοντάς τα όνειρά τους πραγµατικότητα. Όπως πολύ σωστά το θέτει η ίδια η Carrie Johnson, «...(η Crohn) είναι κάτι που –και µε το παραπάνω- είσαι σε θέση να ζεις µαζί. Δεν πρόκειται να σε σταµατήσει από την επίτευξη των στόχων σου και από το να ζήσεις στο έπακρο τη ζωή σου».\nσύντροφοι & θεραπευτές\nΗ επιστήµη φαίνεται να αποδέχεται σήµερα πλήρως τη «χρησιµότητα» των ζώων στη θεραπεία µιας σειράς ασθενειών.\nΉταν στις αρχές της δεκαετίας του ‘60, όταν ο Καναδός ψυχοπαιδαγωγός Boris Levinson εισήγαγε για πρώτη φορά τη θεραπεία µε ζώα (είχε χρησιµοποιήσει τις θεραπευτικές ιδιότητες του σκύλου σε ατοµικές συνεδρίες µε παιδιά). Έκτοτε, η έρευνα γύρω από το θέµα έχει κάνει άλµατα, ωστόσο δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να αντιληφθεί την ευεργετική επίδραση που έχουν τα ζώα στην ψυχική µας υγεία. Σκεφτείτε µόνο πόσες φορές έχετε ακούσει τους φίλους σας να οµολογούν ότι λίγες στιγµές παρέα µε τη γάτα ή το σκύλο τους είναι ικανές να αφαιρέσουν το άγχος ολόκληρης της ηµέρας. Πρόσφατες έρευνες επιβεβαιώνουν τις υποψίες µας, επεκτείνοντας µάλιστα το πεδίο της θεραπευτικής δράσης των κατοικιδίων και στη σωµατική µας υγεία. Η επιστήµη φαίνεται να αποδέχεται σήµερα πλήρως τη «χρησιµότητα» των ζώων στη θεραπεία µιας σειράς ασθενειών. Ασθενείς, για παράδειγµα, που έχουν υποστεί έµφραγµα του µυοκαρδίου και διαθέτουν τετράποδους φίλους -κυρίως σκύλους- παρουσιάζουν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες για επιβίωση που ξεπερνά τον έναν χρόνο από τους υπόλοιπους. Κι αυτό γιατί έχει αποδειχθεί ότι το χάιδεµα ενός σκύλου βοηθά στη µείωση της αρτηριακής πίεσης (ενώ µην ξεχνάµε και το ότι οι τακτικοί περίπατοι µε το σκύλο βοηθούν στην απώλεια περιττού βάρους πολύ πιο αποτελεσµατικά από µια δίαιτα). Εκτός από τη µείωση της πίεσης, κλινικές έρευνες έχουν καταλήξει ότι τα κατοικίδια ζώα βοηθούν και στη µείωση της χοληστερόλης και των τριγλυκεριδίων. Χαρακτηριστικά ήταν επίσης τα ευρήµατα πρόφατη έρευνας που πραγµατοποιήθηκε σε 240 παντρεµένα ζευγάρια στη Νέα Υόρκη. Οπως προέκυψε, τα ζευγάρια που δεν είχαν κατοικίδια, παρουσίαζαν περισσότερο στρες, υψηλότερη αρτηριακή πίεση και συχνότερες ταχυκαρδίες από ό,τι τα ζευγάρια που συµβίωναν µε ζώα. Το εκπληκτικό ωστόσο ήταν ότι στα ζευγάρια που είχαν σκύλους ή γάτες, το στρες, η πίεση και το... χτυποκάρδι µειώνονταν περισσότερο µε την εµφάνιση του πιστού τους τετράποδου παρά µε την εµφάνιση του/της συζύγου! Οι επιστήµονες κατέληξαν ότι η στήριξη που µας προσφέρουν τα ζώα µας ιδιαίτερα σε περιόδους στρες, είναι ισοδύναµη, ή ακόµα και ισχυρότερη, από τη στήριξη που µας προσφέρουν τα αγαπηµένα µας πρόσωπα. Τελικά, είναι αναρίθµητες οι «εφαρµογές» της θεραπείας µε ζώα τόσο σε ψυχολογικό όσο και σε βιολογικό επίπεδο. Μεταξύ άλλων, έχει βρεθεί ότι: - Όσοι έχουν ζώα υποφέρουν λιγότερο από ήπια προβλήµατα υγείας. - Οι ηλικιωµένοι που έχουν κατοικίδια ζώα, εξαιτίας τού ότι έχουν λιγότερο στρες, επισκέπτονται πιο αραιά τον γιατρό τους και εµφανίζουν σπανιότερα εκφυλισµό των δεξιοτήτων τους.\nΠαιδιά που έχασαν έναν από τους γονείς τους, ανταπεξέρχονται καλύτερα στον πόνο της απώλειας, εάν έχουν τη συντροφιά ενός ζώου.\nΠαιδιά που έρχονται σε καθηµερινή επαφή µε ζώα κατά το πρώτο έτος της ζωής τους έχουν λιγότερα προβλήµατα αλλεργικής ρινίτιδας και άσθµατος.\nΠαιδιά που συµβιώνουν µε ζώα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να ασχοληθούν µε τον αθλητισµό και να έχουν χόµπι και κατ’ επέκταση παρουσιάζουν µεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.\nΤο 70% των οικογενειών δηλώνουν πιο ευτυχισµένες µετά την απόκτηση κατοικιδίου.\nΤα ζώα δρουν ευεργετικά και σε ασθενείς µε AIDS, µειώνοντας το στρες και την κατάθλιψη που αποτελούν απόρροια της ασθένειας.\nΕπειτα από όλα αυτά, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερµανία, τις Η.Π.Α. και αλλού, τα ζώα εισάγονται στα θεραπευτικά ιδρύµατα, όπως νοσοκοµεία, οίκους ευγηρίας, κέντρα αποκατάστασης, ψυχιατρεία κλπ. Ως γνωστόν, η µακροχρόνια διαµονή σε τέτοιες δοµές λειτουργεί πολύ επιβαρυντικά για τους ασθενείς, γεγονός που δυσχεραίνει και την αποθεραπεία τους. Αντί όµως οι γιατροί να τους «φορτώνουν» µε φάρµακα, εφαρµόζουν τη λεγόµενη «θεραπεία µε κατοικίδια», γνωστή και ως ΑΑΤ («Animal-Assisted Therapy»), η οποία κερδίζει συνεχώς έδαφος παγκοσµίως. Οι σκύλοι λειτουργούν ως ψυχοθεραπευτές βοηθώντας µεταξύ άλλων στη βελτίωση της αυτοεκτίµησης και την τόνωση της αυτοπεποίθησης των ασθενών, στη βελτίωση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης µεταξύ των ασθενών, στη µάχη ενάντια στη µοναξιά και την κατάθλιψη κλπ. Εχει βρεθεί ότι οι «σκύλοι θεραπευτές» είναι ιδιαίτερα αποτελεσµατικοί σε περιπτώσεις τραυµατικών εµπειριών και φοβικών επεισοδίων, σε µαθησιακές δυσκολίες (π.χ. δυσλεξία), σε συναισθηµατικές διαταραχές, σε προβλήµατα λεκτικής και της µη-λεκτικής επικοινωνίας κλπ. Ποιο είναι όµως το χαρακτηριστικό εκείνο των ζώων, και ιδίως των σκύλων, που τα µετατρέπει σε ιδανικούς θεραπευτές; Οι επιστήµονες πιστεύουν ότι καθοριστικός παράγοντας για την εµφάνιση του στρες στη ζωή µας είναι η καθηµερινή άσκηση κριτικής από τρίτους. Ενας σκύλος αντίθετα, φύσει κοινωνικό ον, είναι σε θέση να προσφέρει στοργή και αγάπη ανιδιοτελώς και απροσχηµάτιστα, χωρίς καµία διάθεση κριτικής. Χαίρεται και ανταποκρίνεται στα χάδια και την προσοχή, από όποιον κι αν προέρχονται, γεγονός που όταν γίνεται αντιληπτό από τον άνθρωπο, έχει θαυµατουργικές επιδράσεις.\nΙΩΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ, Ειδικευόμενος Γαστρεντερολόγος\nΗ διάγνωση της ηπατίτιδας Β είναι απλή. Απαιτεί µια συνηθισµένη αιµοληψία και βασίζεται στην ανίχνευση στο αίµα των πρωτεϊνών-αντιγόνων του ιού και των αντίστοιχων αντισωµάτων\n1) Τι είναι η ηπατίτιδα Β και πως εµφανίζεται;\n2) Πόσο συχνή και πόσο επικίνδυνη είναι η ηπατίτιδα Β;\nΗ ηπατίτιδα Β είναι µία λοίµωξη από έναν ιό, που έχει την ικανότητα να εισέρχεται στα ηπατικά κύτταρα και να πολλαπλασιάζεται µέσα σε αυτά, χωρίς ο ίδιος ο ιός να είναι άµεσα τοξικός για το συκώτι. Όταν το ανοσοποιητικό µας σύστηµα αναγνωρίσει τον ιό, επιτίθεται σε αυτόν, µε αποτέλεσµα τη φλεγµονή στο ήπαρ (ηπατίτιδα) και την εµφάνιση του σχετικού κλινικού συνδρόµου. Στα βρέφη και στα παιδιά στα οποία φυσιολογικά το ανοσοποιητικό σύστηµα δε βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους ωρίµανσης, η πρώτη επαφή µε τον ιό συνήθως δε γίνεται αντιληπτή ή συνοδεύεται από ένα γενικό αίσθηµα κόπωσης και ανορεξίας, ενώ στην πλειονότητα των περιπτώσεων καταλήγει σε χρόνια λοίµωξη. Στους ενήλικες, στους οποίους ο βαθµός ωρίµανσης του ανοσοποιητικού συστήµατος είναι υψηλότερος, η οξεία λοίµωξη εµφανίζεται τις περισσότερες φορές µε πιο θορυβώδη συµπτωµατολογία, όπως πυρετό, κεφαλαλγία, άλλα συµπτώµατα ίωσης ή/και ίκτερο, ενώ συνήθως η νόσος είναι παροδική και αυτοπεριοριζόµενη. Σε ένα πολύ µικρό ποσοστό των ασθενών εµφανίζεται η κεραυνοβόλος µορφή της νόσου, όπου η εικόνα είναι δραµατική, οδηγεί γρήγορα σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια και χρήζει άµεσης αντιµετώπισης σε εξειδικευµένο µεταµοσχευτικό κέντρο. Η χρόνια λοίµωξη είναι κατά κανόνα ασυµπτωµατική, µέχρι τουλάχιστον τα προχωρηµένα στάδια της νόσου, όπου µπορούν να εµφανιστούν οι σοβαρές επιπλοκές της, δηλαδή η κίρρωση, η ηπατική ανεπάρκεια και ο ηπατοκυτταρικός καρκίνος.\nΔυστυχώς, η λοίµωξη από τον ιό ηπατίτιδας Β είναι πολύ συχνή. Παγκοσµίως θεωρείται µία από τις συχνότερες λοιµώξεις µε πάνω από 2 δισεκατοµύρια ανθρώπων να έχουν έρθει σε επαφή µε τον ιό, ενώ υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 350 εκατοµµύρια άνθρωποι έχουν χρόνια λοίµωξη. Από αυτούς περίπου µισό εκατοµµύριο πεθαίνουν ετησίως από τις ηπατικές επιπλοκές της νόσου. Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες µε ενδιάµεση συχνότητα εµφάνισης της λοίµωξης (2-8% του πληθυσµού). Ωστόσο, πρόσφατα δεδοµένα αναφέρουν πτωτική πορεία της συχνότητας της λοίµωξης, κυρίως λόγω του προγράµµατος υποχρεωτικού εµβολιασµού που είναι σε ισχύ στην χώρα µας από το 1988 και της βελτίωσης των κοινωνικο-οικονοµικών και υγειονοµικών συνθηκών διαβίωσης. Από την άλλη πλευρά, η µεγάλη εισροή οικονοµικών µεταναστών στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια από χώρες µε υψηλή ενδηµικότητα της νόσου φαίνεται ότι έχει συµβάλλει στο να παραµείνει η χρόνια λοίµωξη από ιό ηπατίτιδας Β µία από τις συχνότερες χρόνιες ηπατικές παθήσεις στην Ελληνική επικράτεια.\n3) Πως µεταδίδεται ο ιός και ποιες είναι οι οµάδες υψηλού κινδύνου; Ο ιός µεταδίδεται µόνον παρεντερικά, παρότι έχει αποµονωθεί σχεδόν σε όλα τα ανθρώπινα βιολογικά υγρά. Αυτό συνεπάγεται ότι η λοίµωξη δε µεταδίδεται µε τις τροφές, το θηλασµό ή τις συνήθεις κοινωνικές επαφές. Στα βρέφη και στα παιδιά η λοίµωξη\nΣτα βρέφη και στα παιδιά η λοίµωξη µεταδίδεται είτε κατά τη διάρκεια του τοκετού, όταν η µητέρα είναι φορέας του ιού είτε αργότερα από άτοµο που νοσεί στο οικογενειακό τους περιβάλλον\n4) Ποιοι πρέπει να ελέγχονται; Σε έλεγχο πρέπει να υποβάλλονται:\nΗ διάγνωση της ηπατίτιδας Β είναι απλή. Απαιτεί µια συνηθισµένη αιµοληψία και βασίζεται στην ανίχνευση στο αίµα των πρωτεϊνών-αντιγόνων του ιού και των αντίστοιχων αντισωµάτων. Αν ο έλεγχος είναι θετικός, θα πρέπει να απευθυνθούν σε εξειδικευµένο ιατρό, ο οποίος θα τους υποβάλλει σε πιο ειδικό έλεγχο. Εφόσον υπάρχει ένδειξη για ειδική θεραπευτική αντιµετώπιση, θα τους ενηµερώσει για τα είδη των διαθέσιµων θεραπευτικών επιλογών ή διαφορετικά θα τους εντάξει σε ένα πρόγραµµα τακτικής παρακολούθησης.\n6) Τι πρέπει να προσέχουν οι χρόνιοι φορείς της ηπατίτιδας Β.; Ακρογωνιαίος λίθος για την αποφυγή των επιπλοκών της νόσου είναι η σωστή και τακτική παρακολούθηση, επειδή η χρόνια λοίµωξη συχνά ακολουθεί πορεία υφέσεων και εξάρσεων, γεγονός που µπορεί να οδηγήσει σε υποεκτίµηση της σοβαρότητας της κατάστασης από τον ασθενή.\n• Όσοι εµφανίζουν αυξηµένες τρανσαµινάσες\nΣτους φορείς του ιού συστήνεται επίσης η πλήρης διακοπή της κατανάλωσης αλκοόλ και η διακοπή του καπνίσµατος, ενώ αντιθέτως δε συστήνεται η διακοπή του καφέ ή η υιοθέτηση άλλων διαιτητικών µέτρων. Θα πρέπει επίσης να ενηµερώνουν τον ιατρό εάν πρόκειται να λάβουν κάποια άλλη θεραπεία, ιδιαίτερα αν αυτή περιλαµβάνει αντιφλεγµονώδη, αντιµικροβιακά, υπολιπιδαιµικά, χηµειοθεραπευτικά ή ανοσοτροποποιητικά φάρµακα.\nΕφόσον τα άτοµα που ανήκουν σε οµάδες υψηλού κινδύνου ή όσοι έχουν συγγενή 1ου βαθµού µε χρόνια λοίµωξη µε τον ιό της ηπατίτιδας Β βρεθούν να µην έχουν έλθει σε επαφή µε τον ιό, θα πρέπει να ξεκινούν τον εµβολιασµό που γίνεται σε τρεις δόσεις (0, 2 και 6 µήνες).\nΕίναι αυτονόητο ότι οι φορείς του ιού της ηπατίτιδας Β οφείλουν να µεριµνούν για την αποφυγή µετάδοσης της λοίµωξης, ενηµερώνοντας τους οικείους τους και τους σεξουαλικούς τους συντρόφους, οι οποίοι πρέπει να υποβάλλονται σε εµβολιασµό.\n• Όσοι ανήκουν στις παραπάνω οµάδες υψηλού κινδύνου • Όσοι έχουν συγγενή 1ου βαθµού (γονείς, αδέλφια, παιδιά) φορέα του ιού • Όλοι οι µετανάστες από χώρες όπου η λοίµωξη παρουσιάζει υψηλή ενδηµικότητα\n5) Πως γίνεται η διάγνωση της ηπατίτιδας Β;\nµεταδίδεται είτε κατά τη διάρκεια του τοκετού, όταν η µητέρα είναι φορέας του ιού (κάθετη µετάδοση) είτε αργότερα από άτοµο που νοσεί στο οικογενειακό τους περιβάλλον (ενδοοικογενειακή µετάδοση: αφανής παρεντερική διασπορά, κοινή χρήση ειδών προσωπικής υγιεινής). Στους ενήλικες, η λοίµωξη µεταδίδεται κυρίως µε τη σεξουαλική επαφή (συµπεριλαµβάνεται στα αφροδίσια νοσήµατα) και µε την επαφή µε µολυσµένο αίµα. Κατά συνέπεια, ενήλικες που ανήκουν σε οµάδες υψηλού κινδύνου θεωρούνται όσοι έχουν πολλές ετερόφυλες ή οµόφυλες σεξουαλικές επαφές, οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών, οι πολυµεταγγιζόµενοι, όσοι έχουν λάβει µετάγγιση αίµατος ή παραγώγων του πριν το 1980, όσοι υποβάλλονται σε αιµοκάθαρση, το υγειονοµικό προσωπικό, οι εργαζόµενοι σε υπηρεσίες αποκοµιδής και επεξεργασίας απορριµµάτων, οι εσώκλειστοι σε σωφρονιστικά ή άλλου είδους ιδρύµατα, ενώ σπάνια µπορεί να µεταδοθεί από οδοντιατρικές ή άλλες ιατρικές πράξεις και από πρακτικές όπως της δερµατοστυξίας (τατουάζ), του body pearcing, ή του βελονισµού, εφόσον δεν τηρούνται οι απαραίτητοι υγειονοµικοί κανόνες.\nΤο παιδί σας περνάει τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο του µπροστά από µια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή ή τηλεόρασης; Βρείτε τρόπους να παροτρύνετε το παιδί σας να αθληθεί, να κινηθεί και να δραστηριοποιηθεί εξασφαλίζοντάς του καλύτερη υγεία τόσο σωµατική όσο και ψυχική.\nÐþò íá îåóçêþóåôå ôï ðáéäß óáò να γυμναστεί;\nΤα παιδιά προτιµούν να βρίσκονται έξω από το σπίτι και όχι µπροστά σε µια τηλεόραση, ωστόσο δεν τους αρέσει να είναι έξω µόνα τους\nΟ ειδικοί επισηµαίνουν ότι τα παιδιά και οι έφηβοι θα πρέπει να εξασκούνται τουλάχιστον µία ώρα την ηµέρα, δραστηριότητα η οποία όµως δεν είναι απαραίτητο να είναι συνεχόµενη. Το σηµαντικότερο στοιχείο στη γυµναστική παιδιών και εφήβων είναι η συστηµατικότητα. Κάθε µορφή άσκησης είναι απαραίτητη για τα παιδιά, καθώς συµβάλλει στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης, στον καλύτερο ύπνο, αυξάνει την ενεργητικότητα κατά τη διάρκεια της ηµέρας, περιορίζει το άγχος και τις πιθανότητες κατάθλιψης. Οι επιδράσεις της γυµναστικής στο παιδικό σώµα δε διαφέρουν πολύ από ότι στους ενήλικες. Η γυµναστική ωστόσο βοηθά στο να χτίζουν ένα γερό σώµα, µε δυνατή µυϊκή µάζα και να αντιµετωπίζουν την άσκηση ως τρόπο ζωής. Παράλληλα, η ενασχόληση µε τη γυµναστική και µε οποιαδήποτε µορφή άσκησης αποτελεί τον καλύτερο σύµµαχο για την καταπολέµηση της παιδικής παχυσαρκίας, στην οποία δυστυχώς η Ελλάδα επιδεικνύει πολύ υψηλές επιδόσεις. Σε περίπτωση που το παιδί σας είναι πολύ δραστήριο και εξακολουθεί είτε να παίρνει βάρος, είτε να µη χάνει (εάν είναι υπέρβαρο), τότε καλό θα ήταν να αναζητήσετε τα αίτια στη διατροφή του. Οσον αφορά στον τύπο της άθλησης είναι σχεδόν δεδοµένο ότι κανένα παιδί ή έφηβος δεν πρόκειται να ακολουθήσει µε ενθουσιασµό κανένα πρόγραµµα αεροβικής γυµναστικής. Αυτός είναι από τους λόγους που δε βλέπει κανείς πολλά παιδιά να ιδρώνουν πάνω από τα όργανα γυµναστικής στα οργανωµένα γυµναστήρια και όχι το γεγονός ότι τα όργανα δεν είναι σχεδιασµένα για να χρησιµοποιηθούν από παιδιά. Τα παιδιά και οι έφηβοι απολαµβάνουν περισσότερο και µένουν πιο πιστοί στην άσκηση που περιλαµβάνεται στον τρόπο ζωής τους, όπως είναι για παράδειγµα το παιχνίδι ή κάποιο οµαδικό άθληµα.\nΕνας τρόπος να δελεάσετε τα παιδιά – µε σχεδόν πάντοτε αποτελέσµατα ειδικά για τα µικρά παιδιά- είναι η ενασχόληση ολόκληρης της οικογένειας µε κάποιες δραστηριότητες. Βγείτε έξω να παίξετε ποδόσφαιρο, να περπατήσετε ή απλώς µια βόλτα και είναι βέβαιο ότι το παιδί θα ακολουθήσει. Τα παιδιά προτιµούν να βρίσκονται έξω από το σπίτι και όχι µπροστά σε µια τηλεόραση, ωστόσο δεν τους αρέσει να είναι έξω µόνα τους. Παράλληλα, µπορείτε να ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να µετακινούνται πιο δραστήρια. Τι εννοούµε µε αυτό; Αν υπάρχουν σκάλες στην πολυκατοικία που ζείτε ξεκινήστε να τις χρησιµοποιείτε και να αποφεύγετε το ασανσέρ, προκειµένου και το παιδί να ακολουθήσει. Ενθαρρύνετε το παιδί να πηγαίνει στο σπίτι του φίλου/ της φίλης (αρκεί να το επιτρέπει η απόσταση φυσικά) µε τα πόδια, όπως και στο σχολείο και αποφεύγετε να το πηγαίνετε εσείς µε το αυτοκίνητο. Μην ξεχνάτε ότι κάθε δραστηριότητα έξω από το σπίτι είναι πολύ σηµαντική για το παιδί και µην αποτρέψετε την έξοδό του από το σπίτι για παιχνίδι. Δώστε στο παιδί ερεθίσµατα και βοηθήστε το να επιλέξει ένα χόµπι, όπως είναι η συµµετοχή σε ένα οµαδικό άθληµα (µπάσκετ, ποδόσφαιρο κ.τ.λ) ή ακόµη και ένα ατοµικό άθληµα όπως είναι το τένις, η κολύµβηση. Σε περίπτωση που έχετε σκύλο, η βόλτα του µπορεί να περιλαµβάνει και το παιδί. Παροτρύνετε το παιδί να κάνει βόλτες µε το ποδήλατο, ενώ ακόµα και το πιο απλό παιδικό παιχνίδι, όπως είναι το σχοινάκι, µπορείτε να γίνει πολύ ελκυστικό αρκεί να δείξετε κι εσείς ενδιαφέρον. Ακόµα και το πλύσιµο του αυτοκινήτου σας αποτελεί µια µορφή άσκησης. Ποτέ µην ξεχνάτε και την εναλλακτική επιλογή του χορού, η οποία αποτελεί εξαιρετικό τρόπο άθλησης και είναι µια συνήθεια που δεν ξεχνιέται ποτέ.\nEΛΣΑ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ, Παθολόγος\nΤι είναι δυσπεψία; Δυσπεψία είναι ιατρικός όρος που αναφέρεται σε πλειάδα ακαθόριστων ενοχληµάτων της άνω κοιλίας, όπως πόνο ή δυσφορία, αίσθηµα πληρότητας, πρώιµο κορεσµό, µετεωρισµό, ναυτία, εµετό και καύσο. Είναι σύµπτωµα και όχι νόσος και ευθύνεται για περισσότερο από 50% των γαστρεντερικών ενοχληµάτων. Το ιστορικό ελάχιστα βοηθά στον εντοπισµό των πιθανών αιτίων, η ύπαρξη όµως συµπτωµάτων οργανικής νόσου, χρειάζεται διερεύνηση.\nΤροφές που συχνά προκαλούν δυσπεψία είναι αλκοόλ, ερεθιστικά φαγητά, λιπαρά, καφές, γάλα λόγω δυσανεξίας στη λακτόζη. Πόσο συχνή είναι;\nΥπάρχουν άλλα αίτια δυσπεψίας;\nΠερισσότερο από 25% του ενήλικου πληθυσµού παρουσιάζει δυσπεψία και παίρνει φάρµακα, ενώ κάθε χρόνο 8-54% των ενηλίκων παρουσιάζουν ενοχλήµατα µεγάλης διάρκειας. Στην πλειονότητα των ασθενών τα συµπτώµατα, περιοδικά ή υποτροπιάζοντα, διαρκούν εφ όρου ζωής, µε αποτέλεσµα να επηρεάζεται η ποιότητα ζωής τους και να προκύπτει έµµεσα ή άµεσα µεγάλο κοινωνικό κόστος. Η έλλειψη ενιαίου ορισµού της δυσπεψίας δυσκολεύει τη διερεύνηση των ασθενών και τη σύγκριση των θεραπευτικών αποτελεσµάτων. Εάν όµως κυριαρχεί κάποιο σύµπτωµα από τα αναφερθέντα, ενδεχοµένως να συνιστά συγκεκριµένη πάθηση, πχ οπισθοστερνικός καύσος σηµαίνει γαστροοισοφαγική παλινδρόµηση.\nΓια δυσπεψία συχνά ευθύνονται φάρµακα ή τροφές. Φάρµακα που µπορεί να προκαλέσουν δυσπεψία είναι κυρίως τα παυσίπονα ή µη στεροειδή αντιφλεγµονώδη, η ασπιρίνη, κάποια αντιβιοτικά, τα θεοφυλλινούχα, µερικά αντιϋπερτασικά. Τροφές που συχνά προκαλούν δυσπεψία είναι αλκοόλ, ερεθιστικά φαγητά, λιπαρά, καφές, γάλα λόγω δυσανεξίας στη λακτόζη. Άλλες καταστάσεις που επίσης ευθύνονται για δυσπεπτικά ενοχλήµατα είναι νοσήµατα που προκαλούν δυσαπορρόφηση, διηθητικά νοσήµατα ή κινητικές διαταραχές του πεπτικού, παγκρεατικές νόσοι, νόσοι των χοληφόρων ή αγγειακά προβλήµατα ( µεσεντέρια ισχαιµία), σακχαρώδης διαβήτης, νόσοι θυρεοειδούς, κολλαγονώσεις και ισχαιµική καρδιοπάθεια. Πραγµατικές τροφικές αλλεργίες είναι σπάνιες στους ενήλικες.\nΠότε οι ασθενείς πηγαίνουν στον γιατρό; Οι ασθενείς απευθύνονται στο γιατρό, λόγω βαρύτητας των ενοχληµάτων, άγχους ή έλλειψης ψυχολογικής υποστήριξης, αλλά κυρίως από φόβο για σοβαρή νόσο, όπως καρκίνο, ιδιαίτερα αν έχει αρρωστήσει φίλος ή συγγενής. Ο γιατρός πρέπει να διερευνήσει µε υποµονή τα συµπτώµατα και να ξεχωρίσει τις οργανικές αιτίες της δυσπεψίας, όπως έλκος ή καρκίνο, ώστε χρησιµοποιώντας τα απαιτούµενα διαγνωστικά µέσα να προσφέρει την ανάλογη θεραπεία. Η βασική διαγνωστική εξέταση είναι η οισοφαγογαστροσκόπηση, αν και µερικές φορές η εµπειρική θεραπεία έχει τα ίδια αποτελέσµατα.\nΠόσο συχνές είναι οι οργανικές βλάβες; Οργανικές βλάβες όπως έλκος, γαστροοισοφαγική παλινδρόµηση ή καρκίνος διαπιστώνεται µόνο σε 40% των ασθενών. Έλκη παρουσιάζονται σε 15% και συµβαίνουν στους ασθενείς που παίρνουν µη στεροειδή αντιφλεγµονώδη ή έχουν λοίµωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού. Η γαστροοισοφαγική παλινδρόµηση εµφανίζεται µε οπισθοστερνικό καύσο και αναγωγές και ίσως πόνο.\nΠόσο συχνός είναι ο καρκίνος; Καρκίνος διαπιστώνεται σε λιγότερο από 2% των ασθενών. Αφορά άτοµα ηλικίας άνω των 50 ετών, συσχετίζεται\nµε λοίµωξη µε ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, προηγούµενες χειρουργικές επεµβάσεις του στοµάχου, οικογενειακό ιστορικό και µετανάστευση από χώρες που ενδηµεί ο καρκίνος.\nΠόσο συχνά δεν υπάρχει νόσος; Σε περισσότερο από 50% των ατόµων µε δυσπεψία δεν διαπιστώνεται καµία νόσος και η δυσπεψία είναι λειτουργική. Η λήψη προσεκτικού ιστορικού και η σωστή κλινική εξέταση εντοπίζει τους ασθενείς µε συµπτώµατα υψηλού κινδύνου για υποκείµενη νόσο.\nµε έλκος, ενώ δεν έχει αποτέλεσµα στη λειτουργική δυσπεψία. Η οισοφαγογαστροσκόπηση επιτρέπει την ακριβή διάγνωση και πρέπει να γίνεται σε ασθενείς µε σοβαρά συµπτώµατα, καθώς και σε εκείνους που εµφανίζουν δυσπεψία άνω των 50 ετών ή προέρχονται από χώρες που ενδηµεί ο γαστρικός καρκίνος. Ενδεχοµένως να χρειάζεται και σε ασθενείς που φοβούνται τον καρκίνο µε σύµφωνη γνώµη και του γιατρού.\nΔυσπεψία χωρίς έλκος\nΗ δυσπεψία χωρίς έλκος διαρκεί αρκετές εβδοµάδες. Αφορά τους µισούς σχεδόν ασθενείς µε δυσπεψία Δεν υπάρχει οργανική αιτία ούτε κλινικά ή ενδοσκοπικά ευΔυσφαγία, απώλεια βάρους, ενδείξεις γαστρεντερικής αι- ρήµατα. µορραγίας, σιδηροπενική αναιµία, λανθάνουσα αιµορρα- Το άµεσο κόστος στις ΗΠΑ ξεπερνά τα 2 δισεκατοµµύρια γία από τα κόπρανα, είναι συµπτώµατα που χρειάζονται ανά έτος, το δε έµµεσο κόστος από µείωση παραγωγικόεπείγουσα οισοφαγογαστροσκόπηση για αποκλεισµό έλ- τητας και ηµεραργίες είναι πολύ µεγαλύτερο. Υπάρχουν και εδώ δικους, γαστροοισοφαγικής ατροφικές αιτίες αλλά παλινδρόµησης ή κακοήΣτην πλειονότητα των ασθενών στο 60% των ασθενών θειας. κυριαρχούν οι κινητικές Η ένταση του πόνου, οι τα συµπτώµατα, περιοδικά ή διαταραχές του πεπτικού. αντανακλάσεις, η περιοΤο ελικοβακτηρίδιο του υποτροπιάζοντα, διαρκούν εφ όρου δικότητα στην ηµέρα και πυλωρού και η γαστροοιτο έτος, η σχέση µε τα ζωής, µε αποτέλεσµα να επηρεάζεται η σοφαγική παλινδρόµηση γεύµατα, η ανακούφιση µε ποιότητα ζωής τους και να προκύπτει δεν σχετίζονται µε την τη λήψη τροφής ή αντιόλειτουργική δυσπεψία, ξινων, η αφύπνιση του έµµεσα ή άµεσα µεγάλο κοινωνικό ενώ µεταξύ αυτών των πάσχοντα τη νύχτα είναι ασθενών υπάρχει µεγακλασικά χαρακτηριστικά κόστος λύτερη επίπτωση ψυχοτου πεπτικού έλκους, ενώ λογικών διαταραχών. η λειτουργική δυσπεψία δεν αφυπνίζει τον ασθενή τη νύχτα. Έντονος πόνος που Τα συµπτώµατα είναι πόνος, µετεωρισµός, καύσος, ερυαντανακλά στη ράχη σχετίζεται µε επιπλεγµένο έλκος. γές, πρόωρος κορεσµός, µε εξάρσεις και υφέσεις, ενίοτε Μεγάλη απώλεια βάρους εγείρει υποψίες γαστρικού ή αφορούν σε ολόκληρο το πεπτικό, αλλά δεν αφυπνίζουν παγκρεατικού καρκίνου, ενώ πολλαπλοί εµετοί µε άπε- τον ασθενή την νύχτα. Η διαφορική διάγνωση δε διαφέπτες τροφές υποδηλώνουν απόφραξη ή διαταραχή κινη- ρει από αυτή της δυσπεψίας και η κλινική εξέταση είναι αρνητική. τικότητας του πεπτικού.\nΠοια συµπτώµατα αποτελούν σήµα κινδύνου;\nΑτοµα άνω των 45-50 ετών υποβάλλονται σε πλήρη αιµατολογικό έλεγχο, έλεγχο ηλεκτρολυτών και ασβεστίου, ηπατικής, θυρεοειδικής και παγκρεατικής λειτουργίας καθώς και έλεγχο κοπράνων για παράσιτα. Επειδή η χρόνια λοίµωξη µε ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού σχετίζεται µε πεπτικά έλκη σε ποσοστό 80%, ασθενείς κάτω των 45 ετών και χωρίς συµπτώµατα-σηµεία κινδύνου συνήθως αρχικά διερευνώνται µε µη επεµβατικές δοκιµασίες. Σε θετικό αποτέλεσµα δίνεται θεραπεία εκρίζωσης, δεδοµένου ότι η θεραπεία βελτιώνει τη δυσπεψία που σχετίζεται\nΘεραπευτικά έχουν δοκιµαστεί διάφορα σχήµατα, ανάλογα µε το κυρίαρχο σύµπτωµα και τη συµµετοχή του άγχους στην πρόκληση της λειτουργικής δυσπεψίας. Η αλλαγή στον τρόπο ζωής, η αποφυγή ενοχλητικών τροφών, η µείωση του άγχους, οι αναστολείς της έκκρισης του γαστρικού υγρού, τα τροποποιητικά της κινητικότητας του στοµάχου, τα αντικαταθλιπτικά, τα φάρµακα για την εκρίζωση του ελικοβακτηριδίου είναι µερικές από τις χρησιµοποιούµενες θεραπευτικές παρεµβάσεις µε αµφισβητούµενα αποτελέσµατα.\nΚλινική χρησιμότητα της ασύρματης ενδοσκοπικής κάψουλας πεπτικού στην αντιμετώπιση γαστρεντερικών νοσημάτων\n∆ραστικότητα και ασφάλεια της χορήγησης ανταγωνιστών του παράγοντα νέκρωσης των όγκων στη νόσο του Crohn: Μετανάλυση ελεγχόμενων μελετών\n∆ιακοπή της ανοσοκατασταλτικής αγωγής σε ασθενείς με νόσο Crohn που λαμβάνουν θεραπεία συντηρησης με infliximab\nΕντατικός γλυχαιμικός έλεγχος και αγγειακά συμβάματα σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2\nΗ ασύρµατη ενδοσκοπική κάψουλα του πεπτικού αποτέλεσε µια µικρή επανάσταση, καθώς επιτρέπει την επισκόπηση όλου του µήκους του λεπτού εντέρου, το οποίο είναι απροσπέλαστο µε τα κλασικά ενδοσκόπια. Η κάψουλα καταπίνεται από το στόµα και µε την ενσωµατωµένη κάµερα που διαθέτει καταγράφει εικόνες από το λεπτό έντερο, οι οποίες αναλύονται µετά την αποβολή της µε τα κόπρανα. Εντούτοις, σε κλινικό επίπεδο δεν έχει αποσαφηνιστεί η βαρύτητα των ευρηµάτων της στην αντιµετώπιση των ασθενών. Σε µια µελέτη που δηµοσιεύτηκε στο Clinical Gastroenterology and Hepatology (2008; 6: 433-37), ερευνήθηκε η σηµασία των ευρηµάτων της ασύρµατης ενδοσκοπικής κάψουλας στην αντιµετώπιση των ασθενών και κατά πόσο τα ευρήµατα αυτά τροποποιούν τις θεραπευτικές αποφάσεις των γιατρών. Για το σκοπό αυτό, οι γιατροί που ζητούσαν την εξέταση ερωτούνταν πριν από αυτή το θεραπευτικό τρόπο αντιµετώπισης του ασθενούς που θα ακολουθούσαν αν η εξέταση δεν ήταν εφικτή. Οι απαντήσεις τους συγκρίθηκαν µε την αντιµετώπιση του ασθενούς µετά την πραγµατοποίηση της εξέτασης. Συνολικά καταγράφηκαν οι απαντήσεις των γιατρών πριν και µετά την εξέταση σε 98 ασθενείς. Το 92% των γιατρών που ζήτησαν την εξέταση ήταν γαστρεντερολόγοι, το 3% παθολόγοι και το υπόλοιπο 5% ιατροί άλλων ειδικοτήτων. Μετά την εξέταση, το συνολικό σχέδιο αντιµετώπισης άλλαξε στο 67% των ασθενών. Επιπρόσθετα, η διαγνωστική στρατηγική άλλαξε σε 61% των ασθενών, µε το 43% να αφορά αλλαγή προς στρατηγική χαµηλότερου κινδύνου για τον ασθενή. Τέλος, το θεραπευτικό πλάνο τροποποιήθηκε σε 31% των ασθενών. Συµπερασµατικά, η ασύρµατη ενδοσκοπική κάψουλα του πεπτικού αποτελεί χρήσιµο κλινικό εργαλείο, που βοηθάει στη λήψη κλινικών αποφάσεων και πολλές φορές αλλάζει το διαγνωστικό και θεραπευτικό πλάνο πρός στρατηγικές χαµηλότερου κινδύνου.\nΟι βιολογικές θεραπείες µε ανταγωνιστές του παράγοντα νέκρωσης των όγκων χορηγούνται στη νόσο του Crohn από δεκαετίας µε σηµαντικά αποτελέσµατα. Σε µια µετανάλυση των ελεγχόµενων µελετών που περιελάµβαναν χορήγηση εικονικού φαρµάκου και η οποία δηµοσιεύτηκε στο Clinical Gastroenterology and Hepatology (2008; 6: 644-653), ερευνήθηκε η δραστικότητα των βιολογικών παραγόντων στην αρχική θεραπεία και θεραπεία συντήρησης των ασθενών µε νόσο Crohn και στη συριγγοποιό νόσο, όπως επίσης και το προφίλ ασφαλείας τους. Για τον έλεγχο της αποτελεσµατικότητας συµπεριλήφθηκαν 14 µελέτες µε 3995 ασθενείς, ενώ για τον έλεγχο της ασφάλειας συµπεριλήφθηκαν 21 µελέτες µε 5356 ασθενείς. Συνολικά, η θεραπεία µε ανταγωνιστές του παράγοντα νέκρωσης των όγκων ήταν αποτελεσµατικότερη από τη θεραπεία µε εικονικό φάρµακο για την επίτευξη ύφεσης µετά από 4 εβδοµάδες θεραπείας (µέση διαφορά 11%; 95% CI 6%-16%, P<0.001) και για τη διατήρηση της ύφεσης τις εβδοµάδες 20-30 στους ανταποκριθέντες ασθενείς (µέση διαφορά 23%; 95% CI 18%-28%; P<0.001). Η χορήγηση βιολογικών παραγόντων σε συριγγοποιητική νόσο Crohn εκτιµήθηκε σε 10 µελέτες που περιελάµβαναν 776 ασθενείς και ήταν σηµαντικά αποτελεσµατική (µέση διαφορά 16%; 95% CI 8%-25%; P<0.001). Καθώς οι εργασίες αυτές περιελάµβαναν κυρίως το inﬂiximab, για συµπεράσµατα αναφορικά µε τους υπόλοιπους εµπορικά διαθέσιµους παράγοντες απαιτούνται περαιτέρω µελέτες. Αναφορικά µε το προφίλ ασφάλειας, η θεραπεία µε ανταγωνιστές του παράγοντα νέκρωσης των όγκων δεν αύξησε τον κίνδυνο θανάτου, κακοήθειας ή σοβαρής λοίµωξης. Τονίζεται, όµως, ότι για ασφαλέστερα συµπεράσµατα στον τοµέα ασφάλειας απαιτούνται µεγαλύτερο αριθµός ασθενών και κυρίως µεγαλύτερη διάρκεια παρακολούθησης. Συµπερασµατικά, οι βιολογικοί παράγοντες είναι αποτελεσµατικά και ασφαλή φάρµακα στη θεραπεία της νόσου Crohn.\nΤο inﬂiximab είναι αντίσωµα έναντι του παράγοντα νέκρωσης των όγκων και χορηγείται σε ασθενείς µε ανθεκτική στη σύνηθη ανοσοκατασταλτική θεραπεία ή συριγγοποιό νόσο Crohn. Σε ασθενείς που λαµβάνουν inﬂiximab και επιτυγχάνουν ύφεση της νόσου, η τατόχρονη συνέχιση ανοσοκατασταλτικής αγωγής δεν είναι αποδεδειγµένα ωφέλιµη, ενώ ενδεχοµένως συσχετίζεται µε παρενέργειες, όπως αυξηµένο κίνδυνο λοιµώξεων. Σε µια τυχαιοποιηµένη µελέτη από το Βέλγιο και τη Γαλλία που δηµοσιεύτηκε στο Gastroenterology (2008; 134: 1861-1868), ερευνήθηκε η διακοπή της ανοσοκατασταλτικής αγωγής σε ασθενείς µε ύφεση υπό inﬂiximab. Τυχαιοποιήθηκαν 80 ασθενείς µε ελεγχόµενη νόσο ≥ 6 µήνες υπό µηνιαία έγχυση inﬂiximab (5 mg/kg ενδοφλεβίως) είτε να διακόψουν την ανοσοκατασταλτική αγωγή είτα να τη συνεχίσουν, ενώ παράλληλα συνέχισαν τη θεραπεία µε inﬂiximab για 2 χρόνια. Πρωταρχικό καταληκτικό σηµείο ήταν το ποσοστό των ασθενών που χρειάστηκε αύξηση της συχνότητας χορήγησης του inﬂiximab ή διακοπή της θεραπείας. Δευτερογενή καταληκτικά σηµεία ήταν η ασφάλεια, η βλενογγονική επούλωση και τα επίπεδα του inﬂiximab στο αίµα. Στα αποτελέσµατα της µελέτης, παρόµοιο ποσοστό ασθενών χρειάστηκε αύξηση της συχνότητας χορήγησης (24/40 ή 60% όσων συνέχισαν έναντι 22/40 ή 55% όσων διέκοψαν ανοσοκαταστολή) ή διακοπή του inﬂiximab (11/40 όσων συνέχισαν έναντι 9/40 όσων διέκοψαν). Τα επίπεδα της CRP ήταν υψηλότερα (P<0.005) και τα επίπεδα του inﬂiximab στο αίµα χαµηλότερα (P<0.0001) στους ασθενείς που διέκοψαν την ανοσοκατασταλτική αγωγή. Το ποσοστό επούλωσης των βλενογγονικών ελκών ήταν περίπου 60% και στις δύο οµάδες χωρίς στατιστικά σηµαντική διαφορά. Συµπερασµατικά, η συνέχιση της ανοσοκατασταλτικής αγωγής πέρα από το εξάµηνο δεν προσφέρει σαφή πλεονεκτήµατα έναντι της µονοθεραπείας µε inﬂiximab, εντούτοις συνδυάζεται µε υψηλότερα επίπεδα inﬂiximab στο αίµα και χαµηλότερες τιµές CRP. H σηµασία των παραπάνω παρατηρήσεων στη µακροχρόνια παρακολούθηση των αρρώστων απαιτεί περαιτέρω έρευνα.\nΟ σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 είναι νόσος µε αυξανόµενη επίπτωση και σηµαντικές επιλοκές που ελαττώνουν την ποιότητα ζωής και το προσδόκιµο επιβίωσης. Η αποτελεσµατικότητα του εντατικού γλυχαιµικού ελέγχου στην ελάττωση των αγγειακών επιπλοκών παραµένει αδιευκρίνιστη. Σε µια µελέτη που δηµοσιεύτηκε στο New England Journal of Medicine (2008; 358: 2560-2572), 11140 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν είτε σε συµβατικό είτε σε εντατικό γλυχαιµικό έλεγχο. Στον τελευταίο χορηγήθηκε γλικλαζίδη (Diamicron�) σε συνδυασµό µε άλλα φάρµακα µε στόχο τιµές γλυκοζυλιωµένης αιµοσφαιρίνης κάτω από 6.5%. Πρωταρχικά καταληκτικά σηµεία ήταν η επίπτωση των µακροαγγειακών (θάνατος από καρδιαγγειακή νόσο, µη θανάσιµο έµφραγµα του µυοκαρδίου, µη θανάσιµο αγγειακό εγκεφαλικό) και µικροαγγειακών (πρωτοεµφανιζόµενη ή επιδεινούµενη νεφροπάθεια ή αµφιβληστροειδοπάθεια) συµβαµάτων σε συνδυασµό ή ξεχωριστά. Μετά από διάµεση παρακολούθηση 5 ετών, η γλυκοζυλιωµένη αιµοσφαιρίνη ήταν χαµηλότερη στην οµάδα του εντατικού γλυχαιµικού ελέγχου (6.5% έναντι 7.3%). Ο εντατικός έλεγχος ελάττωσε τη συνδυασµένη επίπτωση µακροαγγειακών και µικροαγγειακών συµβαµάτων (18.1% έναντι 20%, HR 0.90; 95% CI 0.82-0.98, P=0.01) και την επίπτωση µικροαγγειακών συµβαµάτων (9.4% έναντι 10.9%, HR 0.86; 95% CI 0.77-0.97, P=0.01) κυρίως µέσω της ελάττωσης της επίπτωσης της νεφροπάθειας (4.1% έναντι 5.2%, HR 0.79; 95% CI 0.66-0.93, P=0.006), χωρίς ελάττωση της αµφιβληστροειδοπάθιεας (P=0.50). Αντίθετα, ο εντατικός γλυχαιµικός έλεγχος δεν επηρέασε τα µακροαγγειακά συµβάµατα, το θάνατο από καρδιαγγειακά συµβάµατα ή τη συνολική θνησιµότητα. Συµπερασµατικά, η στρατηγική εντατικού γλυχαιµικού ελέγχου µε συνδυασµό χορήγησης γλικλαζίδης και άλλων φαρµάων είχε σαν αποτέλεσµα τη σχετική ελάττωση κατά 10% του συνδυασµου µικροαγγειακών και µακροαγγειακών συµβαµάτων, κυρίως µέσω της σχετικής ελάττωσης κατά 21% της επίπτωσης της νεφροπάθειας.\nΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Τ. ΡΑΝΤΣΙΟΣ, Κτηνίατρος\nτων τροφίµων “E”,\nτα ακολουθούµενα από έναν αριθµό, δεν είναι τίποτε περισσότερο από µια κωδικοποίηση ουσιών, που επιτρέπεται να χρησιµοποιούνται στα τρόφιµα ως πρόσθετα και που έγινε από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση\nΥπάρχει µια πολύ διαδεδοµένη αντίληψη στο ευρύτερο κοινό ότι πίσω από τα “Ε”που βρίσκονται στις επισηµάνσεις των συσκευασιών τροφίµων, προσπαθούν «κάποιοι» να κρύψουν κάτι επιβλαβές, για την υγεία του ανθρώπου. «Μην το τρως αυτό έχει Ε», είναι η …συµβουλή. Όµως, τα “E”, ακολουθούµενα από έναν αριθµό, δεν είναι τίποτε περισσότερο από µια κωδικοποίηση ουσιών, που επιτρέπεται να χρησιµοποιούνται στα τρόφιµα ως πρόσθετα και που έγινε από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Τούτο, για να διευκολύνεται η επικοινωνία, επειδή, για τα πρόσθετα αυτά, υπάρχουν πολλές εναλλακτικές ονοµασίες, ώστε µπορεί να προκληθεί σύγχυση. Επίσης, πολλές ονοµασίες είναι τόσο µακροσκελείς, ώστε πέρα από το ότι είναι ακατανόητες από τους µη ειδικούς, δηµιουργούν ακόµα και προβλήµατα µε την αναγραφή τους στις επισηµάνσεις, εξαιτίας της περιορισµένης επιφάνειας της συσκευασίας. Σε κάθε περίπτωση, µια ουσία, για να µπει στον κατάλογο των κωδικοποιηµένων πρόσθετων ουσιών, αξιολογείται µε βάση τις επιστηµονικές αρχές της ανάλυσης του κινδύνου. Η αξιολόγηση στηρίζεται στις υπάρχουσες επιστηµονικές πληροφορίες, κατά το χρόνο της ανάλυσης, και τη βαρύτητα των συνεπειών από την κατανάλωση του πρόσθετου, καθώς και την πιθανότητα ή/και συχνότητα κατανάλωσης, σύµφωνα µε τις συνήθειες του µέσου καταναλωτή. Η ανάλυση του κινδύνου και ο προσδιορισµός του τρόπου χρήσης ενός πρόσθετου δεν είναι γραφειοκρατική διαδικασία, ούτε είναι δουλειά του καθενός. Είναι ευθύνη µεγάλων επιστηµονικών οµάδων, από ειδικούς στο συγκεκριµένο θέµα, που συγκροτούνται στο επίπεδο διεθνών κυβερνητικών οργανισµών (Διεθνές Γραφείο Επιζωοτιών, Επιτροπή Κώδικα Τροφίµων του Παγκόσµιου Οργανισµού Υγείας και του Οργανισµού Τροφίµων και Γεωργίας του ΟΗΕ) ή από τη Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίµων. Αυτοί προτείνουν τη διαχείριση τυχόν κινδύνου από ένα πρόσθετο, ύστερα από εις βάθος ανασκόπηση της υφιστάµενης επιστηµονικής γνώσης. Η διαχείριση αυτή µορφοποιείται µε την ενσωµάτωση στον Κώδικα Τροφίµων κανονιστικών πληροφοριών, για τη χρησιµοποίηση, που ειδικότερα σχετίζονται µε τη\nδόση και το είδος του τροφίµου στο οποίο επιτρέπεται η χρήση. Παρ΄ όλ΄ αυτά, η ενσωµάτωση ενός πρόσθετου τροφίµων στον κατάλογο των επιτρεπόµενων δεν είναι «λευκή επιταγή». Τα πρόσθετα αξιολογούνται συνεχώς, µε βάση νεώτερα επιστηµονικά δεδοµένα. ΄Ετσι, ένα πρόσθετο µπορεί να αφαιρεθεί από τους καταλόγους των επιτρεπόµενων και να απαγορευθεί η χρήση του ή νέες ουσίες µπορεί να προστεθούν στον κωδικοποιηµένο κατάλογο. Σε κάθε περίπτωση τα όρια ανοχής της χρήσης µιας ουσίας προσδιορίζονται µε τεράστιο περιθώριο ασφάλειας. Η ανάλυση του κινδύνου γενικότερα, ως βάση για τη διαχείριση της ασφάλειας τροφίµων, είναι η επικρατούσα σήµερα αντίληψη. Η προσέγγιση αυτή έχει ενσωµατωθεί και αντανακλάται µε περισσή σαφήνεια στη σύγχρονη νοµοθεσία της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης (Κανονισµοί 178/ 2002, 852/2004, 853/2004, 852/2004, 882/2004, 2073/ 2005, 2074/2005, 2075/2005, 2076/2005). Στην ανάλυση του κινδύνου διακρίνουµε τρία συνθετικά. Αυτά είναι η αξιολόγηση, η διαχείριση και η κοινοποίηση του κινδύνου. Στην κοινοποίηση του κινδύνου διακρίνουµε δύο επίπεδα. Το πρώτο αφορά στην ανταλλαγή πληροφοριών µεταξύ ειδικών. Το δεύτερο αφορά στην κοινοποίηση σχετικών πληροφοριών στο ευρύτερο κοινό, συµπληρωµένων µε κατάλληλες οδηγίες, για τη διαχείριση της ασφάλειας των τροφίµων, όταν αυτά επιλέγονται ή βρίσκονται στα χέρια του τελικού καταναλωτή. Η κοινοποίηση του κινδύνου στον καταναλωτή είναι πολύ ευαίσθητο θέµα. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η ποσότητα και το είδος των πληροφοριών, που πρέπει να κοινοποιηθούν, όπως και ο τρόπος γνωστοποίησής τους. Αν ειπωθούν πολλά υπάρχει ο κίνδυνος δηµιουργίας σύγχυσης στον καταναλωτή και συνακόλουθα πανικού. Αν ειπωθούν λίγα µπορεί ο καταναλωτής να υποθέσει ότι κάτι του κρύβουν. Τότε µπορεί να χάσει την όποια εµπιστοσύνη έχει στις Αρχές. Η ανεύρεση και εφαρµογή της χρυσής\nΗ κωδικοποιηµένη αναγραφή των πρόσθετων στις επισηµάνσεις των συσκευασιών (Ε, ακολουθούµενο από αριθµό) είναι πρακτικά κοινοποίηση κινδύνου προς τον καταναλωτή και ισοδυναµεί µε δήλωση ότι το τρόφιµο έχει αποδεκτό επίπεδο ασφάλειας.\nτοµής εφαρµόζοντας την αρχή της αναλογικότητας είναι το ζητούµενο. ΄Ετσι εξισορροπούνται οι φόβοι του κοινού σε σχέση µε τον πραγµατικό κίνδυνο. Εκείνο που πρέπει πάντως να διευκρινιστεί είναι η διαφοροποίηση του πραγµατικού κινδύνου από το νοσηρό φόβο σχετικά µε το τρόφιµο. Είναι η περίπτωση της αναίτιας προκατάληψης για τη χρησιµοποίηση κωδικοποιηµένων πρόσθετων, µε πρόβλεψη των συνθηκών καλής χρήσης από τον Κώδικα Τροφίµων και Ποτών. Στην προκείµενη περίπτωση, η κωδικοποιηµένη αναγραφή των πρόσθετων στις επισηµάνσεις των συσκευασιών (Ε, ακολουθούµενο από αριθµό) είναι πρακτικά κοινοποίηση κινδύνου προς τον καταναλωτή και ισοδυναµεί µε δήλωση ότι το τρόφιµο έχει αποδεκτό επίπεδο ασφάλειας. Για τους χηµικούς κινδύνους από τη χρησιµοποίηση των πρόσθετων ουσιών, σηµειώνεται ότι για κάθε µια από τις επιτρεπόµενες να χρησιµοποιηθούν ουσίες έχει προσδιοριστεί η συνολική επιτρεπόµενη ηµερήσια δόση πρόσληψης από τον άνθρωπο και µε βάση αυτή υπολογίζεται το επιτρεπόµενο ποσοστό στη σύνθεση ενός επεξεργασµένου τροφίµου, λαβαίνοντας υπόψη τις µέσες καταναλώσεις. Τέλος, υπάρχει το ερώτηµα αν είναι αναγκαία η χρησιµοποίηση αυτών των πρόσθετων ουσιών. Η αποµάκρυνση του καταναλωτή από την πρωτογενή παραγωγή και ο σύγχρονος τρόπος ζωής οδηγούν στην ανάγκη διατήρησης των προϊόντων για ικανοποιητικό χρόνο µέχρι να καταναλωθούν, µε χαρακτηριστικά όσο γίνεται πιο κοντά στα φυσικά τους. Άλλες φορές πάλι χρησιµοποιούνται ουσίες για τεχνολογικούς λόγους, δηλαδή πρόσθετα που βελτιώνουν ή διατηρούν το χρώµα, τη γεύση, τη σύσταση, ή άλλα χαρακτηριστικά ποιότητας των τροφίµων, ώστε είτε αυτά να είναι πιο ελκυστικά στον καταναλωτή, είτε απλά για παραδοσιακούς λόγους, όπως πχ η χρησιµοποίηση των νιτρικών αλάτων στα αλλαντικά, που προσδίδουν σ΄ αυτά το γνωστό κόκκινο χρώµα τους.\n΄Ετσι, τα πρόσθετα στα τρόφιµα µπορεί να:  Παρατείνουν τη διάρκεια ζωής  Διευκολύνουν τις συνθήκες επεξεργασίας  Διατηρούν ή και βελτιώνουν τη φυσική γεύση  Βελτιώνουν την εµφάνιση διατηρώντας το φυσικό χρώµα. Τα πρόσθετα είναι ουσίες που είτε βρίσκονται στη φύση και προέρχονται από φυτά, καρπούς, ορυκτά (φυσικά πρόσθετα), είτε παρασκευάζονται συνθετικά στα εργαστήρια (τεχνητά πρόσθετα). Στα πρόσθετα δεν περιλαµβάνονται τα καρυκεύµατα και οι αρτυµατικές ύλες (ξύδι, πιπέρι, αλάτι κανέλλα κλπ), ούτε τα κατάλοιπα εντοµοκτόνων, φυτοφαρµάκων, κτηνιατρικών φαρµάκων, απορρυπαντικών και απολυµαντικών. Επιτρέπεται να χρησιµοποιούνται µόνο σε επεξεργασµένα τρόφιµα και όχι σ΄ αυτά που φθάνουν στον καταναλωτή ως έχουν από την πρωτογενή παραγωγή, όπως φρούτα και λαχανικά. Πόσο επιβαρυντικά είναι τα πρόσθετα για τον ανθρώπινο οργανισµό; Το ερώτηµα κυρίως αφορά στα αποτελέσµατα µακροχρόνιας πρόσληψής τους. ‘Ισως το πιο σωστό είναι να ρωτήσουµε αν, όπως έχει διαµορφωθεί η κοινωνία µας, µπορούµε να επιβιώσουµε χωρίς αυτά. ΄Ετσι κι αλλιώς είµαστε «κοινωνία του ρίσκου». Προσπαθούµε να ελέγξουµε τους παράγοντες κινδύνου κυρίως µε προληπτικές παρεµβάσεις (πχ µέτρα για την ασφαλή οδήγηση αυτοκινήτων, κανόνες για την ασφαλή λειτουργία των ανελκυστήρων, ορθή χρησιµοποίηση των φαρµακευτικών ουσιών). Κάτι ανάλογο συµβαίνει και µε τη χρήση των πρόσθετων και την ασφάλεια των τροφίµων. Η χρησιµοποίησή τους είναι σχετικά ασφαλής στα πλαίσια τήρησης συγκεκριµένων κανόνων. Γι΄ αυτό, όταν µιλούµε για ασφαλή τρόφιµα, εννοούµε τρόφιµα αποδεκτού επίπεδου ασφάλειας.\nΑπόλυτα ασφαλή τρόφιµα δεν υπάρχουν! Προφανώς, αυτό πρέπει να γίνει δεκτό ως µέρος του τιµήµατος της κοινωνίας της αφθονίας στην οποία ζούµε. 24\nΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ∆ΗΣ, Γεωπόνος\nΑχλάδι απ’ τον τόπο σου, ας είν’ και χτυπηµένο Ένα από τα θύµατα της κρίσης των πορτοφολιών που νιώθουµε τούτο το φθινόπωρο είναι και ο διατροφικός προϋπολογισµός µας. Ήδη από το Μάιο, αρθρογράφοι του βρετανικού Guardian αναφέρθηκαν στη σηµαντική αύξηση του αριθµού των καταναλωτών που περνούν τις πόρτες των σούπερ-µάρκετ τύπου Lidl, σε αναζήτηση ενός οικονοµικότερου «καλαθιού της νοικοκυράς».\nΑν κοιτάξουµε όµως λίγο πιο µακριά στο µέλλον, µπορεί να δούµε πως ίσως το σηµαντικότερο όφελος από την ανάπτυξη των τοπικών διατροφικών συστηµάτων είναι το περιβαλλοντικό.\nΑυτή η κατεύθυνση προς το φτηνό δεν είναι βέβαια καινοφανής, ιδιαίτερα αν θυµηθούµε τη ραγδαία µείωση του αριθµού των µπακάλικων και των µανάβικων τα τελευταία 40 χρόνια. Στη Μεγάλη Βρετανία µεταξύ του 1969 και της δεκαετίας του ’90, το µερίδιο πωλήσεων φρούτων και λαχανικών από τα σούπερ-µάρκετ εκτινάχθηκε από το 8% στο 72%, ενώ τα µανάβικα έχουν πια περιοριστεί σε ένα 12%. Οι συγκεντρωτικές µέθοδοι διαχείρισης που πρέπει να εφαρµόζουν τα σούπερ-µάρκετ προκειµένου τα καταστήµατά τους να είναι οµοιόµορφα, σήµαναν και µια σηµαντική επιµήκυνση της αλυσίδας εµπορίας. Μεταξύ του παραγωγού – γεωργού και του καταναλωτή παρεµβλήθηκαν πολλοί επιπλέον µεσάζοντες, έµποροι, αποθηκάριοι, µεταφορείς και …πολύ πετρέλαιο. Προκειµένου τα οπωροκηπευτικά να δείχνουν φρέσκα όταν φτάσουν επιτέλους µπρος στα µάτια του καταναλωτή, παρεµβλήθηκαν νέα στάδια και τεχνολογίες συντήρησης και επιλέχθηκαν λίγες ποικιλίες που αντέχουν οπτικά σε µια µακράς διάρκειας µετασυλλεκτική περίοδο. Και για να είναι η παλέτα πάντα πλήρης στα καπρίτσια, όµορφη στα µάτια και οικονοµική στην τσέπη του πελάτη, είναι πλέον πιο πιθανό να βρεις αχλάδια απ’ την Αργεντινή παρά πολύτιµα γλυκά κρυστάλλια. Ωφεληθήκαµε βέβαια όλοι εµείς των πλούσιων χωρών, από όλη αυτή την «ανάπτυξη» και «παγκοσµιοποίηση» της µαναβικής που στηρίχθηκε εν πολλοίς στο φτηνό\nπετρέλαιο. Ενώ στις λιγότερο αναπτυγµένες χώρες κάθε οικογένεια ξοδεύει το µισό προϋπολογισµό της για να τραφεί, εµείς ξοδεύουµε λιγότερο απ’ το ένα πέµπτο κι έτσι έχουµε µεγαλύτερο περιθώριο για κλιµατισµό, HDTV, Internet και … γενικώς όλα τα καλά του πολιτισµού.\nΣτην Ελλάδα κάθε οικογένεια ξόδευε για τη διατροφή της: - Το 40,6% του οικογενειακού προϋπολογισµού τα έτη 1957-58. - Το 16,4% του οικογενειακού προϋπολογισµού τα έτη 1998-99 Ας ρίξουµε όµως µια µατιά σε κάποια απ’ αυτά που αφήσαµε πίσω όταν πήραµε αυτό το δρόµο του πετρελαίου. Όχι βέβαια για να νοσταλγήσουµε ένα παρελθόν το οποίο κανείς µας δεν θέλει. Μα για ν’ ανιχνεύσουµε τα φωτεινά µονοπάτια προς το µέλλον. Πρώτα απ’ όλα, µείναν πίσω οικονοµικά οι αγρότες, αυτοί που παράγουν το φαΐ µας. Στη Μεγάλη Βρετανία στους αγρότες φτάνει το 7% του κόστους που πληρώνουν οι καταναλωτές για τρόφιµα. Στην Ελλάδα το κόστος της «εφοδιαστικής αλυσίδας» είναι 400%-700% µεγαλύτερο από το κόστος των γεωργικών προϊόντων. Και στις ΗΠΑ από κάθε δολάριο ψωµιού ο αγρότης που παράγει το στάρι λαµβάνει τα 6 σεντς. Ακριβώς όσα και η συσκευασία! Ύστερα, έµεινε πίσω η σχέση µας µε τη φύση ως καρποφορούσα υπόσταση. Και η γνώση µας για το τι είναι πραγµατικά αυτό που τρώµε. Ακόµα και στην Ελλάδα του\nΠεριβάλλον «λαδιού απ’ το χωριό» και των «αυγών απ’τις κότες της γιαγιάς», η ιδιοπαραγωγή και αυτοκατανάλωση έφτασε το 1998-99 στο ιστορικά χαµηλότερο ποσοστό της, το 7% της συνολικής διατροφικής κατανάλωσης. Κι οι περισσότεροι εξ’ υµών δεν διανοούµαστε πια τα πάθη που περνούν τα φυτά, τα ζώα και τα τρόφιµα µέχρι να φτάσουν στο τραπέζι µας… Υπάρχει και κάτι ακόµα, συνέπεια των παραπάνω. Αφήσαµε πίσω µας το γεωργικό περιβάλλον, αυτό που συνιστά ένα µεγάλο µέρος του φυσικού τοπίου, έναν χώρο πλούσιο σε βιοποικιλότητα και φυσική ζωή, ωφέλιµο µε πάµπολλους τρόπους λόγω των οικοσυστηµικών υπηρεσιών που µας προσφέρει. Αποκοµµένοι απ’ αυτό και την καθηµερινότητα της γεωργίας που το διαµορφώνει, ερχόµενοι σε επαφή µε τους αγρότες µόνο έµµεσα στα ράφια των καταστηµάτων, ελάχιστο λόγο έχουµε στη διαχείρισή του, ελάχιστα κίνητρα να το βελτιώσουµε, ελάχιστη γνώση να συνεισφέρουµε. Όσο µεγαλύτερη η απόσταση, τόσο µικρότερο και το ενδιαφέρον.\nΚαλάθια προϊόντων (Box schemes). Ένα πιο χαλαρό σύστηµα από το προηγούµενο, όπου ο καταναλωτής δεν προπληρώνει µερίδιο, αλλά παραγγέλνει ανά εβδοµάδα ένα καλάθι διαθέσιµων από το αγρόκτηµα προϊόντων. Στη Μεγάλη Βρετανία υπάρχουν τουλάχιστον 300 τέτοια σχήµατα που προµηθεύουν 60.000 νοικοκυριά την εβδοµάδα. Εφαρµόζεται µε αυτόν τον τρόπο και στην Ελλάδα από βιοκαλλιεργητές, ενώ άτυπα (χωρίς δηλαδή ιδιαίτερο τίτλο) είναι πολύ συχνό στις πόλεις της περιφέρειας, όπου ίσως να είναι ο κανόνας για κάποια ιδιαίτερα προϊόντα (π.χ. µοσχαρίσιο κρέας ελευθέρας βοσκής).\nΟµάδες ή Συνεταιρισµοί Καταναλωτών. Ένα λιγότερο άµεσο από τα παραπάνω σύστηµα, όπου µεγάλες οµάδες καταναλωτών συνεταιρίζονται προκειµένου να προµηθεύονται από κοινού αγροτικά προϊόντα, αποκτώντας έτσι τη δυνατότητα καλύτερου ελέγχου της ποιότητας, της τιµής και της περιβαλλοντικής υπευθυνότητας των τροφίµων. Τέτοιοι συνεταιρισµοί υπάρχουν σε διάφορες χώρες, όµως πρωτοπόρα κι εδώ είναι η Ιαπωνία, όπου οι συνεταιρισµοί αυτοί λέγονται sanchoku (που σηµαίνει «άµεσες συναλλαγές»). Το 1997 υπήρχαν στην Ιαπωνία 646 sanchoku µε 19 εκατοµµύρια καταναλωτές µέλη, ενώ µέσω αυτών διακινούνταν το 7% της αγοράς τροφίµων της χώρας. Τα sanchoku ενθαρρύνουν την προσωπική γνωριµία των καταναλωτών µε τους αγρότες – παραγωγούς οργανώνοντας επισκέψεις στα αγροκτήµατα κλπ.\nΥπήρξαν πάντως αρκετοί που έµπρακτα αντέδρασαν σ’ αυτές τις εξελίξεις. Από τις πρώτες µεταπολεµικές δεκαετίες, σε διάφορες αναπτυγµένες χώρες, γίνονται πολλές απόπειρες επανασύνδεσης των καταναλωτών µε τη γεωργία, µείωσης της απόστασης ανάµεσα στην τροφό γη και την κατανάλωση. Οι περισσότερες –αλλά όχι όλες– βασίζονται στην ανάπτυξη τοπικών διατροφικών συστηµάτων ή αλλιώς σε «τοπικές εφοδιαστικές αλυσίδες». Κάποια παραδείγµατα είναι αυτά που ακολουθούν. •\nΓεωργία Υποστηριζόµενη από την Κοινότητα (Community Supported Agriculture). Μία ιδέα που ξεκίνησε από την Ιαπωνία το 1965 και καθιερώθηκε εκεί υπό το όνοµα «Teikei» που σηµαίνει «συνεργασία» και µεταφορικά «τρόφιµα µε το πρόσωπο του παραγωγού». Είναι συνεταιρισµοί οµάδων καταναλωτών µε συγκεκριµένους παραγωγούς της ευρύτερης περιοχής, οι οποίοι στις περισσότερες –αλλά όχι όλες– τις περιπτώσεις παράγουν βιολογικά προϊόντα. Οι καταναλωτές («µεριδιούχοι») προπληρώνουν τον αγρότη για ένα µερίδιο της συνολικής παραγωγής του και αυτός από την πλευρά του παρέχει σε κάθε νοικοκυριό µια εβδοµαδιαία ποσότητα προϊόντων σε εγγυηµένη ποσότητα, ποιότητα και ποικιλία. Οι µεριδιούχοι µπορούν να επιλέγουν προκαταβολικά καλλιέργειες, αλλά κι ο γεωργός να επιλέγει µεγαλύτερη ποικιλία ειδών & ποικιλιών µε κριτήρια περισσότερο αγρονοµικά και λιγότερο βραχυπρόθεσµα εµπορικά. Με πολλούς τρόπους ενθαρρύνεται η προσωπική σχέση µε τον αγρότη και η προσωπική επαφή µε το αγρόκτηµα. Τα «µερίδια» µπορεί να υποκαθίστανται εν µέρει από προσωπική εργασία του µεριδιούχου στο αγρόκτηµα. Εκπτώσεις µπορεί να γίνονται µε την καθιέρωση ηµερών δωρεάν απευθείας συλλογής των προϊόντων απ’ το χωράφι. Η παράδοση των προϊόντων γίνεται συνήθως από τον ίδιο τον αγρότη σε προκαθορισµένα σηµεία. Στις ΗΠΑ υπάρχουν πάνω από 1000 συνεταιρισµοί CSA µε περίπου 77.000 µέλη, ενώ αντίστοιχοι συνεταιρισµοί λειτουργούν στην Ελβετία, τη Γερµανία και τη Δανία.\nΣύνδεση της γεωργίας µε το τουριστικό προϊόν. Σε χώρες έντονα τουριστικές, όπως η δική µας, γίνονται προσπάθειες να συνδεθεί ο εκάστοτε «µύθος» µε την αγροτική πραγµατικότητα. Αυτό µπορεί να έχει διάφορους άλλους στόχους (όπως π.χ. την προώθηση των πωλήσεων στο εξωτερικό), αλλά µπορεί να επιτύχει και τους στόχους της σύνδεσης της παραγωγής µε την κατανάλωση, καθώς και της επαφής µε την αγροτική πραγµατικότητα, έστω και κατά τις περιόδους τουριστικής αιχµής. Γλαφυρό τέτοιο παράδειγµα του παρελθόντος ήταν οι γιορτές κρασιού µε το πάτηµα των σταφυλιών. Αυτή η κατεύθυνση στηρίζεται πλέον και στις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και έχει πάρει ποικίλες µορφές, όπως την «ανάπτυξη διατροφικών προϊόντων µε χρήση τοπικών πόρων» στη Λέσβο και τους «δρόµους του κρασιού». Η σηµαντικότερη σχετική προσπάθεια γίνεται υπό τη σκέπη του Αγροτουρισµού, όπου στις επιχειρήσεις γαστρονοµίας και εστίασης έχει τεθεί ως προδιαγραφή η χρήση πρώτων υλών που «προέρχονται κατά κύριο λόγο από την περιοχή, κοντινές περιοχές και περιφέρεια». Αστική & περιαστική γεωργία, κοινωφελείς λαχανόκηποι και γεωργία στις ταράτσες. Η καλλιέργεια κηπευτικών σε αστικά ή περιαστικά κηπάρια είναι παράδοση στις Αγγλοσαξωνικές χώρες, όπως στη χώρα µας είναι παράδοση «ο κήπος» στα χωριά και\nτις µικρές πόλεις. Παγκόσµια τούτο το φαινόµενο είναι πολύ σηµαντικό, αφού σε πόλεις όπως το Καράτσι, το Χονγκ Κονγκ και η Σαγκάη οι κήποι προµηθεύουν το 50%-80% των λαχανικών του πληθυσµού. Εξέλιξη του φαινοµένου αυτού είναι η συντήρηση κήπων από ιδρύµατα επ’ ωφελεία οµάδων ευπαθούς πληθυσµού (όπως π.χ. κάνουν στην Ελλάδα κάποια ιδρύµατα για ψυχικά πάσχοντες). Τέλος, σε κάποιες χώρες όπου οι αισθητικοί ταρατσόκηποι έχουν ιστορία, έχει αρχίσει να αναπτύσσεται και η καλλιέργεια κηπευτικών στις ταράτσες. Τα συστήµατα αυτά έχουν όλα τα επιπλέον όφελός του –ας επιτραπεί ο νεολογισµός– «µεριδίου ευτυχίας & ψυχικής υγείας» που προσφέρει η συχνή άµεση επαφή και φροντίδα της φύσης. Όλες αυτές οι επιλογές - κι άλλες που υπάρχουν και νέες που µπορούµε να φανταστούµε - φέρνουν τον καταναλωτή κοντύτερα στην αγροτική φύση και την τροφή του. Μα πάντα θα υφίστανται την κορυφαία κρίση: είναι οικονοµικές; Δεν υπάρχει βέβαια τελεσίδικη απάντηση, κι ας έχουν δείξει κάποιες µελέτες οικονοµικό όφελος για τους µεριδιούχους συστηµάτων CSA στις ΗΠΑ. Η οικονοµικότητά τους εξαρτάται εν πολλοίς απ’ τις συνθήκες. Στην Ελλάδα είναι γνωστό πως η ύπαρξη αγροτικής εκµετάλλευσης στο νοικοκυριό, καθώς και η διαµονή σε περιοχές µικρότερου πληθυσµού, είναι σηµαντικοί παράγοντες που µειώνουν το ύψος της δαπάνης διατροφής. Αυτός όµως που ίσως αποδειχθεί ο σηµαντικότερος παράγοντας είναι η τιµή του πετρελαίου. Ένα παράδειγµα: η ενέργεια που απαιτείται συνολικά (απ’ τη σπορά ως το µαγείρεµα) για να έχουµε ένα κιλό µαγειρεµένες πατάτες έχει υπολογιστεί πως είναι 96 gr ισοδύναµου πετρελαίου. Κι από αυτά, το 56% καταναλώνεται κατά τη µεταφορά, τη συσκευασία και την αποθήκευση! Αν κοιτάξουµε όµως λίγο πιο µακριά στο µέλλον, µπορεί να δούµε πως ίσως το σηµαντικότερο όφελος από την ανάπτυξη των τοπικών διατροφικών συστηµάτων είναι το περιβαλλοντικό. Γιατί το αγροτικό περιβάλλον είναι πλούσιο σε βιοποικιλότητα και σηµαντικό, ένας πεπερασµένος φυσικός πόρος. Που δέχεται µεγάλη πίεση από τη σύγχρονη απρόσωπη γεωργία των τεράστιων επιχειρήσεων παραγωγής τροφίµων, των «µεταλλαγµένων» και της µονοκαλλιέργειας. Τα τοπικά προϊόντα, τα τρόφιµα µε το πρόσωπο του παραγωγού, µπορούν να συνεισφέρουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον. Γιατί, όπως διατύπωσε έρευνα που δηµοσιεύθηκε το 1999 στο περιοδικό Science, οµάδες ανθρώπων που γνωρίζονται µεταξύ τους είναι πολύ πιθανότερο –απ’ ότι οµάδες αγνώστων– να αξιοποιήσουν την µεταξύ τους εµπιστοσύνη, τις σχέσεις αµοιβαιότητας και την υπόληψή τους, για να αναπτύξουν κανόνες που να περιορίζουν την αλόγιστη χρήση των φυσικών πόρων. Εφόσον όµως νιώσουν πως αυτή η φύση είναι και δική τους φύση…\nΗ άκρη του µίτου: για περισσότερη πληροφόρηση επισκεφθείτε την ιστοσελίδα http://www.worldhungeryear.org/fslc/ 28\n∆ΗΜΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, Κλινικός ∆ιαιτολόγος – Σύμβουλος ∆ιατροφής\nΟ υποσιτισµός στην\nκλινική πράξη Η σηµασία της έγκαιρης διάγνωσης & αντιµετώπισής του Ο υποσιτισµός είναι συχνά η αιτία ή το αποτέλεσµα µιας ασθένειας – ειδικά στα άτοµα της τρίτης ηλικίας – µε αποτέλεσµα η παρουσία του στο χώρο των νοσοκοµείων να είναι αρκετά συνηθισµένη. Η παρουσία του αυτή ωστόσο, πολλές φορές περνά απαρατήρητη και ο ασθενής µπορεί να εξέρχεται από το νοσοκοµείο, το ίδιο ή και περισσότερο κακοθρεµµένος απ’ ότι εισήλθε. Οι συνέπειες της συχνής αδυναµίας έγκαιρης διάγνωση του υποσιτισµού που εµφανίζεται στο νοσοκοµείο και άµεσης – αποτελεσµατικής αντιµετώπισής του, είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικές τόσο στην εξέλιξη της νόσου και την θεραπεία του ασθενούς όσο και στο σύστηµα\nπερίθαλψης ευρύτερα. Ως υποσιτισµό µπορούµε να ορίσουµε την ελλιπή κάλυψη των αναγκών του ανθρώπινου οργανισµού σε ενέργεια ή/και σε ένα ή περισσότερα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά. Είτε ένας Δείκτης Μάζας Σώµατος (ΔΜΣ = Βάρος ÷ Ύψος2) µικρότερος από 18,5 είτε µια ακούσια απώλεια βάρους µεγαλύτερη από το 10% του βάρους είτε τέλος ένας ΔΜΣ µικρότερος από 20 µαζί µε µια ακούσια απώλεια βάρους µεγαλύτερη από το 5% του βάρους, ορίζουν ότι κάποιος βρίσκεται σε υποσιτισµό.\nΟι κύριες αιτίες του υποσιτισµού, που µπορούν από µόνες τους ή και σε συνδυασµό µεταξύ τους να οδηγήσουν σε αυτόν είναι: (α) η ανεπαρκής πρόσληψη τροφής και θρεπτικών συστατικών, (β) η ανεπαρκής πέψη ή απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, (γ) οι αυξηµένες ανάγκες σε θρεπτικά συστατικά και (δ) οι αυξηµένες απώλειες σε θρεπτικά συστατικά. Μια περαιτέρω ανάπτυξη των παραπάνω ειδικότερα για την κλινική πράξη και τον κλινικό υποσιτισµό, δίνεται στον Πίνακα 1, ενώ στον Πίνακα 2 δίνονται παραδείγµατα νοσηµάτων ή καταστάσεων στα οποία συχνά αναπτύσσεται υποσιτισµός. Πόσο συχνή είναι όµως η εµφάνιση του υποσιτισµού στο νοσοκοµείο και πόσο αποτελεσµατικά αντιµετωπίζεται; Έρευνα σε νοσοκοµεία 12 κρατών-µελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έδειξε ότι 20 – 30% των ασθενών ήταν υποσιτισµένοι. Ένας µεγάλος αριθµός άλλων ερευνών που διεξήχθησαν σε διάφορες χώρες έδειξε ότι η συχνότητα του υποσιτισµού στα νοσοκοµεία κυµαινόταν µεταξύ 6 και 55%, ανάλογα µε τη χώρα, το τµήµα του νοσοκοµείου και τη µέθοδο προσδιορισµού του υποσιτισµού που χρησιµοποίησε η έρευνα. Πέρα όµως από τα υψηλά αυτά ποσοστά εµφάνισης του υποσιτισµού σε νοσοκοµειακό επίπεδο, περισσότερο ανησυχητικά είναι τα ποσοστά των ασθενών στους οποίους ο υποσιτισµός δεν διαγνώσθηκε: έρευνες και πάλι δείχνουν ότι ο υποσιτισµός παραµένει αδιάγνωστος σε πάνω από το 70% των περιστατικών και οι ασθενείς φεύγουν από το νοσοκοµείο το ίδιο ή και περισσότερο κακοθρεµένοι από ότι όταν εισήλθαν. Ο υποσιτισµός, επηρεάζοντας τη λειτουργία και την ανάνηψη κάθε συστήµατος του ανθρώπινου οργανισµού και προκαλώντας εν δυνάµει τα αναφερόµενα στον Πίνακα 3, τελικά θέτει σε επιπρόσθετο κίνδυνο τον ασθενή και εµποδίζει την ανάκαµψή του από τη νόσο. Έτσι, τελικά αυξάνει ο χρόνος που πρέπει να παραµείνει ο ασθενής στο νοσοκοµείο, ενώ ακόµα και όταν φύγει από αυτό, παραµένοντας υποσιτισµένος, είναι πολύ πιο πιθανό να υποτροπιάσει και να επανεισαχθεί στο νοσοκοµείο. Άρα, εκτός από την χειρότερη εξέλιξη του περιστατικού και τη µεγαλύτερη ταλαιπωρία του ασθενούς, είναι προφανές και το επιπρόσθετο οικονοµικό βάρος για το σύστηµα περίθαλψης. Στο Ηνωµένο Βασίλειο για παράδειγµα, υπολογίζεται ότι ο υποσιτισµός στα νοσοκοµεία κοστίζει στο Εθνικό Σύστηµα Υγείας των Βρετανών 3,8 δισεκατοµµύρια ₤ περίπου. Γιατί όµως δεν αντιµετωπίζεται αποτελεσµατικά ο υποσιτισµός στα νοσοκοµεία, παρά τις αρνητικές επιπτώσεις του για τον ασθενή και το σύστηµα περίθαλψης; Ειδικοί από 12 ευρωπαϊκά κράτη που συµµετείχαν σε έρευνα που εκπονήθηκε ύστερα από πρωτοβουλία του Συµβουλίου της Ευρώπης, ανέφεραν τα κατά τη γνώµη τους κύρια προβλήµατα σχετικά µε τη διαδικασία εστίασης, τη διατροφική φροντίδα και τη διατροφική υποστήριξη στα νοσοκοµεία. Μέσα στο ευρύ\nφάσµα προβληµάτων που αναφέρθηκαν, ξεχώρισαν 5 κύρια αίτια κοινά αποδεκτά από σχεδόν όλους τους συµµετέχοντες: (α) η έλλειψη σαφώς προσδιορισµένων ευθυνών στο σχεδιασµό και τη διαχείριση της διατροφικής περίθαλψης, (β) η έλλειψη επαρκούς διατροφικής εκπαίδευσης για όλες τις οµάδες προσωπικού περίθαλψης, (γ) η έλλειψη διατροφικών γνώσεων των ασθενών αλλά και αποτελεσµατικών προσπαθειών ευαισθητοποίησής τους για τη σηµασία της διατροφής τους από το προσωπικό, (δ) η έλλειψη συνεργασίας µεταξύ των διαφορετικών οµάδων προσωπικού (µάνατζερ, ιατρών, διαιτολόγων, νοσηλευτών, φαρµακοποιών, προσωπικού εστίασης) και (ε) η έλλειψη ορθής εµπλοκής των µάνατζερ των νοσοκοµείων, στη βάση της αντιµετώπισης της εστίασης ως τµήµατος της θεραπευτικής παρέµβασης για τον ασθενή και όχι ως στοιχείου ξενοδοχειακής εξυπηρέτησης. Από τα παραπάνω µπορούµε να εξάγουµε ως συµπέρασµα ότι βασικό αίτιο της αποδεδειγµένα ανεπαρκούς αντιµετώπισης του υποσιτισµού στο νοσοκοµείο, είναι ουσιαστικά η υποεκτίµηση της σηµασίας της διατροφής ως στοιχείου της θεραπείας του ασθενούς, που γεννά και τα ελλείµµατα στην οργάνωση της διαδικασίας σίτισης από το νοσοκοµείο. Ανεξάρτητα από τις βαθύτερες αιτίες που συντηρούν τα ποσοστά υποσιτισµένων ασθενών σε υψηλότατα επίπεδα, σε καθαρά κλινικό επίπεδο είναι απαραίτητο τουλάχιστον να υπάρχει ένα στοιχειώδες σύστηµα – εργαλείο ανίχνευσης των ασθενών που είναι υποσιτισµένοι ή κινδυνεύουν να αναπτύξουν υποσιτισµό. Ένα εργαλείο διατροφικού ελέγχου (nutrition screening) που άµεσα και εύκολα θα δίνει πληροφορίες για τη διατροφική κατάσταση του ασθενούς στους θεράποντες ιατρούς, το οποίο θα το διαδέχεται η λεπτοµερέστερη διατροφική αξιολόγηση (nutritional assessment) από τους διαιτολόγους για τους ασθενείς εκείνους που ταξινοµούνται ως υποσιτισµένοι ή σε κίνδυνο για υποσιτισµό. Αρκετά τέτοια εργαλεία έχουν αναπτυχθεί (Subjective Global Assessment – SGA, Mini Nutritional Assessment – MNA, Malnutrition Universal Screening Tool – MUST, Nutritional Risk Screening – NRS 2002 κ.λ.π.) που ελέγχονται συχνά για την αποτελεσµατικότητά τους στην ανίχνευση του υποσιτισµού στην κλινική πράξη, αλλά και τα πλεονεκτήµατα που παρουσιάζει το καθένα από αυτά έναντι των άλλων. Καθώς ο χώρος του άρθρου µας δεν επαρκεί για εκτενή αναφορά γύρω από τα εργαλεία διατροφικού ελέγχου στην κλινική πράξη, ας συγκρατήσουµε απλά ότι αξιόπιστα εργαλεία για τον διατροφικό έλεγχο των ασθενών υπάρχουν, περιµένοντας ωστόσο από τους ειδικούς να τα χρησιµοποιήσουν. Όπως είδαµε όµως, αυτό και µόνο από µόνο του δεν επαρκεί, αν το σύστηµα περίθαλψης δεν αναθεωρήσει τη στάση του απέναντι στη σηµασία της επίτευξης και διατήρησης καλής διατροφικής κατάστασης για τον ασθενή, ώστε να λάβει τα κατάλληλα µέτρα αντιµετώπισης του υποσιτισµού στο νοσοκοµείο.\nΠερί ∆ιαίτης Πίνακας 1. Αίτια του υποσιτισµού. Aνεπαρκής πρόσληψη τροφής και θρεπτικών συστατικών\nανορεξία, ασθένεια, πόνος ή ναυτία όταν τρώµε, φαρµακευτικές αγωγές, δυσφαγία, κατάθλιψη, σύγχυση, αδυναµία, αρθρίτιδα στα χέρια, πόνος στο στόµα, φτωχή οδοντοστοιχία, επέµβαση στην κεφαλή, στη γνάθο ή τον λαιµό, έλειψη τροφής, φτώχεια, έλλειψη στέγης, κατάχρηση αλκοόλ, ανορθόδοξες δίαιτες, ανεπαρκής σε θρεπτικά συστατικά (φτωχή) διατροφή κ.α.\nAνεπαρκής πέψη ή απορρόφηση θρεπτικών συστατικών\nιατρικά ή χειρουργικά προβλήµατα που επηρρεάζουν το στοµάχι, το έντερο, το ήπαρ ή το πάγκρεας\nAυξηµένες ανάγκες σε θρεπτικά συστατικά\nασθένεια, χειρουργικές επεµβάσεις, δυσλειτουργία οργάνων\nAυξηµένες απώλειες σε θρεπτικά συστατικά\nέµετος, διάρροια, συρίγγια, στοµίες, εγκαύµατα, απώλειες από ρινογαστρικούς σωλήνες\nΠίνακας 2. Παθολογικές καταστάσεις στις οποίες εµφανίζεται συχνά υποσιτισµός. Καρκίνος Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο Χρόνια νευρολογική νόσος (π.χ. νόσος κινητικού νευρώνα, πολλαπλή σκλήρυνση, νόσος Πάρκινσον) Χρόνια γαστρεντερολογική νόσος (π.χ. νόσος Crohn, ελκώδης κολίτιδα) Χρόνια αποφρακτική πνευµονοπάθεια AIDS Άνοια Σοβαρή χρόνια αρθρίτιδα Νευρογενής ανορεξία και νευρογενής βουλιµία Χειρουργικές επεµβάσεις (προ ή µετεγχειρητικά)\nΗ αντιμετώπιση της παχυσαρκίας στα παιδιά & στους εφήβους\nΗ παχυσαρκία των παιδιών και εφήβων αντιµετωπίζεται δυσκολότερα από την παχυσαρκία των ενηλίκων. Έχει παρατηρηθεί ότι τα αποτελέσµατα της θεραπευτικής αγωγής ενηλίκων παχυσάρκων είναι λιγότερο ικανοποιητικά όταν η παχυσαρκία τους εγκαταστάθηκε κατά την βρεφική ή παιδική ηλικία, σε σύγκριση µε εκείνους που η παχυσαρκία τους άρχισε µετά την ενηλικίωσή τους. Πρέπει εποµένως να καθοριστεί το σηµαντικότερο παθογενετικό υπόστρωµα. Δηλαδή να καθοριστεί εάν η παχυσαρκία των παιδιών και εφήβων οφείλεται σε: 1. Γενετική προδιάθεση 2. Υπερσιτισµό ή λανθασµένη διατροφή 3. Ελαττωµένη κινητικότητα 4. Ορµονική διαταραχή (σπάνια) 5. Ψυχολογικά προβλήµατα Εφ’ όσον αποφασισθεί ότι πρόκειται για απλή παχυσαρκία, που καλύπτει πάνω από το 95% των περιπτώσεων της παιδικής παχυσαρκίας, η αντιµετώπιση περιλαµβάνει: 1. Δίαιτα (σωστή διατροφή) 2. Άσκηση 3. Ψυχολογική υποστήριξη\n∆ΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΙΩΤΗΣ, Παιδίατρος - Ενδοκρινολόγος\nΔΙΑΙΤΑ (ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ) Η διατροφή ενός παχύσαρκου παιδιού ή εφήβου πρέπει να είναι πλούσια σε πρωτεΐνη, περιορισµένη σε λίπος, προσεκτικά µειωµένη σε θερµίδες και να είναι επαρκής σε βιταµίνες και ιχνοστοιχεία. Σκοπός του διατροφικού αυτού προγράµµατος είναι η µακροπρόθεσµη απώλεια βάρους µέσα από µια συντηρητική διαιτητική αγωγή που διαµορφώνει σωστές διατροφικές συνήθειες, χωρίς να αναστέλλει τη φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού. Απώλεια βάρους περίπου 1 kg τον µήνα είναι ο στόχος του διαιτολογικού προγράµµατος που συστήνεται. Στο σχεδιασµό ενός τέτοιου διατροφικού προγράµµατος η επιθυµητή κατανοµή των θρεπτικών συστατικών στο σύνολο των θερµίδων θα µπορούσε να είναι η εξής: - Υδατάνθρακες - Λίπη - Πρωτεΐνες\n50 – 60% 25 – 30% 10 – 15%\nΠρωτεΐνες: Ανάλογα µε την ηλικία του το παιδί χρειάζεται κάθε ηµέρα πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας, ώστε να καλύπτει και να αναπληρώνει τις ανάγκες της ανάπτυξης. Η ποσότητα της πρωτεΐνης υπολογίζεται σύµφωνα µε το βάρος του και την ηλικία του. Το γάλα, τα γαλακτοκοµικά προϊόντα, το κρέας, το ψάρι, το κοτόπουλο και τα αυγά καλύπτουν καθηµερινά τις ανάγκες του παιδιού σε πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας. Υδατάνθρακες: Τα νωπά φρούτα και λαχανικά παρέχουν καθηµερνά στον οργανισµό του παιδιού τις απαραίτητες βιταµίνες και ιχνοστοιχεία που χρειάζεται. Ακόµα προσφέρουν και φυτικές ίνες απαραίτητες στη σωστή λειτουργία του πεπτικού συστήµατος. Το ηµερήσιο πρόγραµµα συµπληρώνεται µε δηµητριακά, ζυµαρικά και όσπρια, απαραίτητα στο διαιτολόγιο του παιδιού και εφήβου.\nΤο διαιτολόγιο του παχύσαρκου παιδιού και εφήβου πρέπει να µην είναι µονότονο, αλλά να είναι όσο το δυνατόν, γευστικότερο και ωραία σερβιρισµένο.\nΛίπη: Πρέπει να υπάρξει περιορισµός των λιπαρών. Αυτό επιτυγχάνεται µε τη µείωση της πρόσληψης των ζωϊκών λιπαρών. Το διαιτολόγιο του παχύσαρκου παιδιού και εφήβου πρέπει να µην είναι µονότονο, αλλά να είναι όσο το δυνατόν, γευστικότερο και ωραία σερβιρισµένο. Πρέπει να είναι γνωστό λεπτοµερώς το είδος του προηγούµενου διαιτολογίου και να αποµακρύνουµε µε όση διακριτικότητα µπορούµε κάθε περιττή τροφή. Ο περιορισµός των θερµίδων και όταν ακόµα είναι µικρός, αλλά εφαρµόζεται µε συνέπεια και για µακρό χρονικό διάστηµα έχει εξαιρετικά αποτελέσµατα στη καταπολέµηση της παχυσαρκίας χωρίς να επηρεάζει δυσµενώς το ανάστηµα. Τελικά το παιδί, µολονότι διατηρεί το ίδιο ή αυξάνει λίγο το βάρος του, δεν είναι παχύσαρκο, γιατί έχει πετύχει ανακατανοµή του ενεργειακού του δυναµικού. Σε παιδιά και εφήβους µε µεγάλου βαθµού παχυσαρκία απαιτείται µεγαλύτερη απώλεια βάρους. Στις περιπτώσεις αυτές η απώλεια βάρους δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 1-2 kg τον µήνα. Ιδιαίτερες δυσκολίες για την εφαρµογή του προγράµµατος «σωστής διατροφής» αποτελεί η περίοδος της εφηβείας. Τότε ο έφηβος στη προσπάθεια να ανεξαρτοποιηθεί, τρώει πιο συχνά µακριά από το σπίτι του, µε τους φίλους του και καταναλίσκει συνήθως αλόγιστες ποσότητες φαγητού ή γλυκισµάτων. Γι’ αυτό πρέπει να λαµβάνεται υπόψη\nΠαιδί & Έφηβος ώστε η τροφή που προσφέρεται στο σπίτι να αφήνει περιθώρια για ό,τι τρώει ο έφηβος στις εξόδους του. ΑΣΚΗΣΗ Πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια µέσω της αυξηµένης δραστηριότητας το παχύσαρκο παιδί να δαπανήσει περισσότερη ενέργεια ώστε να επιτευχθεί µείωση του σωµατικού λίπους και ευεξία. Ο συνδυασµός άσκησης και κατάλληλης δίαιτας αποτελεί τον καλύτερο τρόπο αντιµετώπισης της παχυσαρκίας. Πρέπει ο βαθµός της έντασης της άσκησης στο παχύσαρκο παιδί και έφηβο να γίνεται µετά από ιατρική άδεια, για την αποφυγή δυσµενών επιπτώσεων. ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ – ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ Η παρουσία ψυχολογικών προβληµάτων στο παχύσαρκο παιδί ή έφηβο δεν σηµαίνει ότι το κάθε παιδί θα οδηγηθεί στον ψυχίατρο. Μόνο βαριές ψυχικές διαταραχές θα χρειαστούν ψυχιατρική αντιµετώπιση. Η κατάθλιψη είναι συνηθισµένο σύµπτωµα. Η κακή αυτοεκτίµηση και η µη αποδοχή του παχύσαρκου παιδιού και εφήβου από τον κοινωνικό του περίγυρο το οδηγεί σε βαθµιαία αποµόνωση και σε µεγαλύτερο περιορισµό της σωµατικής άσκησης και δραστηριότητας µε αποτέλεσµα να βρίσκει διέξοδο στο φαγητό και ιδιαίτερα στα γλυκά σαν µόνη πηγή απόλαυσης. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ ΑΠΟ ΟΡΜΟΝΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ Η ορµονική διαταραχή στη παιδική παχυσαρκία είναι σπάνια. Εάν υπάρχει µπορεί να οφείλεται σε υποθυρεοειδισµό, σύνδροµο Cushing, σε υπερινσουλινισµό ή σε διάφορα σύνδροµα, όπως Prader Willi, Frolich, Leurence-Moon-Bield κ.α., που συνοδεύονται από παχυσαρκία λόγω υποθαλαµικής διαταραχής. Σε όλες αυτές τις καταστάσεις ανάλογα µε την αιτιολογία θα υποδειχθεί η ενδεικνυόµενη θεραπεία. ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ Δε συνιστάται η χορήγηση φαρµάκων για την αντιµετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας. ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ Συνήθως δεν ενδείκνυται για την αντιµετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας. ΠΡΟΛΗΨΗ Σήµερα µεγάλη σηµασία δίδεται στη πρόληψη, δηλαδή, στη σωστή διατροφή που πρέπει να αρχίζει πολύ νωρίς, από τη βρεφική ζωή. Σπουδαίος είναι ο ρόλος των γονιών, των δασκάλων και των γιατρών (παιδιάτρων) για τη σωστή εκπαίδευση και για την ανάπτυξη των σωστών αρχών διατροφής. Η αλλαγή των διαιτητικών συνηθειών όλης της οικογένειας αποτελεί απαραίτητο όρο.\nΙδιαίτερες δυσκολίες για την εφαρµογή του προγράµµατος «σωστής διατροφής» αποτελεί η περίοδος της εφηβείας. Τότε ο έφηβος στη προσπάθεια να ανεξαρτοποιηθεί, τρώει πιο συχνά µακριά από το σπίτι του, µε τους φίλους του και καταναλίσκει συνήθως αλόγιστες ποσότητες φαγητού ή γλυκισµάτων\n∆ΗΜΗΤΡΑ ΚΑΓΙΑΦΑ, ∆ιαιτολόγος-∆ιατροφολόγος\nXειρουργική της παχυσαρκίας Το γοργόν έχει και χάριν;\nΗ χειρουργική της παχυσαρκίας έχει µια ιστορία 50 χρόνων. Η πρόσφατη ευρεία διάδοσή της οφείλεται πρώτον στις εξελίξεις της ιατρικής τεχνολογίας που ελαχιστοποίησαν το µετεγχειρητικό πόνο και τις επιπλοκές, και δεύτερον στην αποδοχή ότι επιτυγχάνει σηµαντική µείωση της θνησιµότητας του παχύσαρκου ασθενούς.\nΘα πρέπει πρώτα να έχουν δοκιµαστεί οι συµβατικές µέθοδοι (δίαιτα, άσκηση, συµβουλευτική) και να µην έχουν επιφέρει ένα ικανό και µόνιµο αποτέλεσµα. Ενδείκνυται λοιπόν στη σοβαρή και επίµονη παχυσαρκία, όταν δηλαδή ο Δείκτης Μάζας Σώµατος [ΔΜΣ: Βάρος (kg) � Ύψος2(m2)] είναι πάνω από 40 και για περισσότερο από 5 χρόνια. Παρουσία σοβαρών παθολογικών καταστάσεων (διαβήτης, υπέρταση, υπνοαπνοϊκό σύνδροµο, οστεοαρθρίτιδα), ο ΔΜΣ αρκεί να είναι πάνω από 35. Τα ασφαλή όρια ηλικίας είναι 16-65 έτη. Πέρα από την πλήρωση των παραπάνω κριτηρίων, χρειάζεται µια καλή προκαταρκτική εξέταση. Ο υποψήφιος περνάει µια σειρά από ιατρικές και ψυχολογικές εξετάσεις, οι οποίες θα πρέπει να συγκλίνουν σε µια καλή φυσική και ψυχική κατάσταση. Ακόµη συνυπολογίζονται η υψηλή αυτοεκτίµηση, τα υψηλά κίνητρα και το υποστηρικτικό περιβάλλον του ασθενούς. Απόλυτες αντενδείξεις για επέµβαση είναι οι παθολογικές µορφές παχυσαρκίας (π.χ. υποθυρεοειδισµός, σύνδροµο Cushing), η συνύπαρξη παθήσεων που αυξάνουν το χειρουργικό κίνδυνο, τα βαριά ψυχικά νοσήµατα, οι ψυχογενείς διατροφικές διαταραχές και η εξάρτηση από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά.\nΠοιες είναι οι βασικές μέθοδοι; Διακρίνονται δυο κύριες κατηγορίες, ανάλογα µε το αν περιορίζουν την πρόσληψη µόνο της τροφής (περιοριστικές) ή και την απορρόφησή της (δυσαπορρόφησης). Οι µέθοδοι δυσαπορρόφησης επιτυγχάνουν µεγαλύτερη απώλεια βάρους από τις περιοριστικές, για αυτό ενδείκνυνται στην εξαιρετικά νοσογόνο παχυσαρκία (ΔΜΣ: >60). Οι παραλλαγές των διαφόρων µεθόδων εµπίπτουν σε τέσσερις υποκατηγορίες. Διαµερισµατοποίηση του στοµάχου (περιοριστική) Περιγραφή: Ο στόµαχος χωρίζεται µόνιµα σε δύο διαµερίσµατα, ένα µικρό λειτουργικό και ένα µεγαλύτερο µη λειτουργικό. Σκοπός: Ο περιορισµός της χωρητικότητας του στοµάχου από 1000-1500 γραµµάρια φυσιολογικά σε 50-100 (3-4 κουταλιές). Επιπλοκές: Δυσφαγία, συχνοί έµετοι. Γαστρικός δακτύλιος (περιοριστική) Περιγραφή: Ένας δακτύλιος, που µπορεί αργότερα να αφαιρεθεί, εφαρµόζεται λίγο χαµηλότερα από τη συνένωση του οισοφάγου µε τον στόµαχο, δηµιουργώντας ένα µικρό χώρο για την υποδοχή της τροφής. Σκοπός: Η τροφή καθυστερεί να περάσει στον υπόλοιπο µεγάλο χώρο του στοµάχου, παρατείνοντας το αίσθηµα κορεσµού. Επιπλοκές: Σπάνια έµετοι. Γαστροπλαστικές (περιοριστικές) Περιγραφή: Συνήθως περιλαµβάνουν αφαίρεση τµήµα-\nτος του στοµάχου και ταυτόχρονη ανάπλαση του σχήµατός του, ώστε να διευκολύνεται η διέλευση της τροφής. Είναι ιδιαίτερα ασφαλείς, για αυτό και είναι οι µόνες που εφαρµόζονται σε ασθενείς µε βεβαρυµένο ιατρικό ιστορικό (π.χ. διαφραγµατοκοίλη, προηγούµενες επεµβάσεις). Σκοπός: Η µείωση της χωρητικότητας του στοµάχου και της παραγώµενης στο στόµαχο γκρελίνης (νευροορµόνη υπεύθυνη για το αίσθηµα πείνας). Η µέθοδος είναι έτσι διπλά αποτελεσµατική στον περιορισµό της πρόσληψης τροφής σε σχέση µε τις άλλες περιοριστικές µεθόδους. Επιπλοκές: Σύνδροµο dumping (φούσκωµα, κράµπες, διάρροια, ζαλάδες, κούραση). Γαστρικό bypass (δυσαπορρόφηση) Περιγραφή: Αφαιρείται έως και το 70% του στοµάχου και επιπλέον παρακάµπτεται µέρος του λεπτού εντέρου, από 1,5 µέτρο έως και το µισό µήκος του (bypass βραχείας και µακράς έλικας αντίστοιχα). Σκοπός: Η µείωση της απορρόφησης της τροφής (κυρίως του λίπους), η οποία γίνεται βασικά στο λεπτό έντερο. Στην Αµερική το γαστρικό bypass βραχείας έλικας θεωρείται ο «χρυσός κανόνας» στη χειρουργική της παχυσαρκίας, διότι έχει καλύτερα αποτελέσµατα από τις περιοριστικές επεµβάσεις, προκαλώντας τις µικρότερες διατροφικές ελλείψεις από όλες τις επεµβάσεις δυσαπορρόφησης. Επιπλοκές: Δυσαπορρόφηση, σύνδροµο dumping Χολοπαγκρεατική παράκαµψη (δυσαπορρόφηση) Περιγραφή: Όπως στο γαστρικό bypass, µε παράκαµψη µεγαλύτερου µέρους του λεπτού εντέρου, συµπεριλαµβανοµένου του τµήµατος όπου εκκρίνονται τα απαραίτητα υγρά για τη διάσπαση και απορρόφηση της τροφής (χολή και παγκρεατικά ένζυµα). Σκοπός: Όπως στο γαστρικό bypass. Επιπλοκές: Έντονη δυσαπορρόφηση µε πιθανότητα σοβαρής υποθρεψίας, σύνδροµο dumping, στεατόρροια (δύσοσµα κόπρανα και αέρια στο παχύ έντερο). Ιδιαίτερα δηµοφιλής τεχνική, παρότι όχι αµιγώς χειρουργική, είναι και το ενδογαστρικό µπαλόνι. Χωρίς ούτε µια τοµή, ένα µπαλονάκι προωθείται µε έναν καθετήρα από το στόµα στον στόµαχο. Στη συνέχεια πληρούται µέσω βαλβίδας, προκαλώντας ένα µόνιµο αίσθηµα γαστρικής πληρότητας. Έχει όµως µικρή διάρκεια ζωής (6-8 µήνες) και µετά την αφαίρεσή του παρατηρείται σηµαντική ανάκτηση του απωλεσθέντος βάρους. Αποτελεί περισσότερο µια προσωρινή λύση ή το πρώτο βήµα πριν υποβληθεί ο ασθενής σε κάποια χειρουργική µέθοδο.\nΥπάρχουν επιπλοκές στην υγεία; Οι κίνδυνοι για την υγεία είναι ίδιοι όπως σε κάθε άλλη χειρουργική επέµβαση. Έξι µήνες µετά, 4 στους 10 ασθενείς εµφανίζουν επιπλοκές. Από αυτούς µέχρι και το 20% ενδέχεται να χρειαστεί εκ νέου νοσηλεία για διόρθωση επιπλο-\nÐÁÍÅËËÇÍÉÏÓ ÓÕËËÏÃÏÓ ÄÉÁÉÔÏËÏÃÙÍ-ÄÉÁÔÑÏÖÏËÏÃÙÍ\n∆ιατροφή κών, ενώ ίσως ακόµη χρειαστεί και πλαστική χειρουργική για την αφαίρεση του δέρµατος που υπολείπεται µετά την απώλεια βάρους. Οι πιθανότητες πάντως για επιπλοκές απειλητικές για τη ζωή είναι µικρότερες από 3%.\nαυτή την περίπτωση εκπαιδεύονται στη χρήση φυσικών ενισχυτικών γεύσης και στην επιλογή πιο εύληπτων τροφίµων.\nγαστρικό bypass µακράς έλικας\nγαστρικό bypass βραχείας έλικας\nγαστροπλαστική χωρίς γαστρεκτοµή\nγαστροπλαστική µε γαστρεκτοµή\nΣοβαρή υποθρεψία Απώλεια πλεονάζοντος βάρους (%)\nÇ åðéóôÞìç óôï ðéÜôï óáò\nÂéïëïãéêÜ Ôñüöéìá Ç öýóç óôï ðéÜôï óáò\nÓÜââáôï 1 Íïåìâñßïõ\nÅÐÉÓÔÇÌÏÍÉÊÇ ÇÌÅÑÉÄÁ ×áñïêüðåéï ÐáíåðéóôÞìéï (Êåíôñéêü ÁìöéèÝáôñï) Åëåõèåñßïõ ÂåíéæÝëïõ 70 ÊáëëéèÝá\nÓÜââáôï 8 & ÊõñéáêÞ 9 Íïåìâñßïõ\nÅÊÄÇËÙÓÇ ÃÉÁ ÔÏ ÊÏÉÍÏ Ôå÷íüðïëéò\nïò ä ï Åßó\nåñç è ý åëå\n(Áßèïõóá Ä12) Ðåéñáéþò 100, ÃêÜæé Ìåôñü Êåñáìåéêüò\n¿ñåò ëåéôïõñãßáò: 10 ð.ì. - 7 ì.ì.\nÅÂÄÏÌÁÄÁ ÄÉÁÔÑÏÖÇÓ 2008 Åíçìåñþíïìáé\nΣύνοψη επιπλοκών και αποτελεσµάτων των µεθόδων χειρουργικής της παχυσαρκίας.  >50%: αποτέλεσµα ιατρικά αποδεκτό, >75%: άριστο αποτέλεσµα 40\nΗ απώλεια βάρους έχει πολλά σηµαντικά οφέλη. Συντελεί στη βελτίωση της ψυχικής υγείας και της ποιότητας διαβίωσης των ασθενών, στη θεραπεία παθήσεων του αναπνευστικού και του µυοσκελετικού, στη ρύθµιση καταστάσεων όπως ο διαβήτης και η υπέρταση, και στη µείωση της θνησιµότητας από καρδιαγγειακά νοσήµατα και καρκίνο. Στις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία αυξάνεται η γονιµότητα, ενώ µειώνονται οι επιπλοκές της κύησης και ο κίνδυνος αποβολών. Βέβαια, τα ίδια οφέλη καρπώνεται ο ασθενής ακόµα και όταν χάνει βάρος µε δίαιτα ή άσκηση. Η χειρουργική της παχυσαρκίας επιταχύνει µόνο το αποτέλεσµα, επιβαρύνει όµως τον ασθενή µε το κόστος των µετεγχειρητικών επιπλοκών. Επιπλέον, η χειρουργική της παχυσαρκίας δεν αποτελεί από µόνη της µια ολοκληρωµένη θεραπευτική προσέγγιση, αλλά είναι µόλις το πρώτο στάδιο σε µια ιδιαίτερα µακροχρόνια θεραπευτική διαδικασία. Άρα στην απόφαση του ασθενούς να επιχειρήσει την επέµβαση, πιο κρίσιµη είναι η διάθεσή του για µετέπειτα συµµόρφωση µε τις ιατρικές και διαιτητικές οδηγίες. Η χειρουργική µπορεί µόνο να διορθώσει τα αποτελέσµατα προγενέστερων διατροφικών συµπεριφορών, ενώ ο ίδιος ο ασθενής µε την υποστήριξη διαιτολόγου πρέπει να θέσει νέες διατροφικές συνήθειες.\nΜετά από µια περιοριστική επέµβαση, οι ασθενείς αντιµετωπίζουν διατροφικές επιπλοκές που τους αναγκάζουν σε σοβαρές αλλαγές και περιορισµούς στη διατροφή τους. Δε µπορούν να καταναλώνουν µεγάλα ή λιπαρά γεύµατα, διότι αντίστοιχα προκαλούν εµέτους ή το σύνδροµο dumping και στεατόρροια. Ακόµη, πρέπει να αποφεύγουν τα σάκχαρα, τα οποία επίσης εγείρουν το σύνδροµο dumping. Μετά από µια επέµβαση δυσαπορρόφησης εµφανίζονται διατροφικές ελλείψεις, οι οποίες σε παρατεταµένο χρόνο µπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρή πρωτεϊνική υποθρεψία. Συνήθως χορηγούνται συµπληρώµατα διατροφής, προκειµένου να καλυφθούν οι αυξηµένες ανάγκες των ασθενών. Τα πιο συχνά είναι ο σίδηρος και η βιταµίνη Β12 (πρόληψη αναιµίας), το ασβέστιο και η βιταµίνη D (πρόληψη οστεοπόρωσης), η βιταµίνη Α και τα υπόλοιπα λιποδιαλυτά µικροσυστατικά της τροφής. Αντίθετα, η απορρόφηση των απλών σακχάρων, των τριγλυκεριδίων βραχείας αλύσου και του αλκοόλ δεν επηρεάζεται, και πρέπει να αποφεύγονται προκειµένου ο ασθενής να χάσει βάρος. Αν η επέµβαση περιλαµβάνει εκτεταµένη γαστρεκτοµή, οπότε δεν εκκρίνεται πλέον ικανή γκρελίνη, οι ασθενείς αποκτούν ανορεξία. Αν αυτή εξακολουθεί για καιρό, οι ασθενείς κινδυνεύουν πάλι από διατροφικές ελλείψεις. Σε\nöýóç Þ åðéóôÞìç;\nΝα το επιχειρήσω;\nΤί αλλάζει στη διατροφή;\nÄéáôñïöÞ ôïõ ìÝëëïíôïò\nÅðéëÝãù Êáôáíáëþíù www.evdomadadiatrofis.gr\nΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΛΕΣΗΣ, ∆ιαιτολόγος ∆ιατροφολόγος\nΗ επίπτωση της παχυσαρκίας είναι διαρκώς αυξανόµενη τόσο στις αναπτυγµένες όσο και στις αναπτυσσόµενες χώρες. Θεωρείται πλέον, ότι η τοπική εστίαση του σωµατικού λίπους συσχετίζεται άµεσα µε τις µεταβολικές επιπλοκές της παχυσαρκίας. Έρευνες υποδεικνύουν τη σηµασία του σπλαγχνικού (ενδοκοιλιακού) λίπους ως δείκτη µεταβολικών διαταραχών, που περιλαµβάνουν µεταξύ άλλων την αντίσταση στην ινσουλίνη, τη δυσανοχή στη γλυκόζη, την υπερινσουλιναιµία και την υπερτριγλυκεριδαιµία. Τα συµπτώµατα αυτά σε συνδυασµό µε αυξηµένη αρτηριακή πίεση συνιστούν το µεταβολικό σύνδροµο ή σύνδροµο Χ, όπως παλαιότερα (1988) ονοµάστηκε από το Reaven.\nΑποθήκευση λίπους Οι αξιοσηµείωτες διαφορές στην ποσότητα και την κατανοµή του σωµατικού λίπους µεταξύ ανδρών και γυναικών µάς παρέχουν ξεκάθαρα δεδοµένα για τις διαφορές στο µεταβολισµό των λιπιδίων ανάµεσα στα δύο φύλα. Στις γυναίκες, µεγαλύτερο ποσό λίπους αποθηκεύεται στο κατώτερο τµήµα του σώµατος – στους γλουτούς – ενώ στους άνδρες στο ανώτερο τµήµα. Επιπρόσθετα, οι γυναίκες αποθηκεύουν µεγαλύτερα ποσά λίπους υποδόρια, ενώ οι άνδρες στην κοιλιακή κοιλότητα (αναφέρεται ως σπλαγχνικό λίπος). Οι διαφορές αυτές επιδρούν στα λιπίδια και τις λιποπρωτεΐνες πλάσµατος µε τέτοιο τρόπο ώστε στις προεµµηνοπαυσιακές γυναίκες, σε σχέση µε τους άνδρες, τα επίπεδα της ολικής χοληστερόλης, της LDL και των τριγλυκεριδίων να είναι χαµηλότερα, ενώ αντίστοιχα της HDL υψηλότερα. Οι διαφορές αυτές φαίνεται πως αντανακλούν τις δράσεις των στεροειδών ορµονών φύλου στο µεταβολισµό των λιπιδίων, από τη στιγµή που σε µια µετεµµηνοπαυσιακή\nΣπλαγχνικό λίπος & εμμηνόπαυση\nυποστηρίζουν πως σε µεσήλικες γυναίκες (σε σύγκριση µε νεότερη οµάδα ελέγχου), ακόµα και πριν την έναρξη της εµµηνόπαυσης λαµβάνει χώρα επιδείνωση του λιπιδαιµικού προφίλ και αύξηση της εναπόθεσης λίπους στην κοιλιακή χώρα. Η εξαρτώµενη από την ηλικία αύξηση απόθεσης λίπους στην κοιλιακή χώρα αποτελεί σηµαντικό παράγοντα που αυξάνει το κίνδυνο καρδιοπαθειών. Στις περιπτώσεις συσσώρευσης λίπους στην κοιλιακή χώρα συµπεριλαµβάνεται επίσης το σύνδροµο πολυκυστικών ωοθηκών, η εµµηνόπαυση, η προχωρηµένη ηλικία, η ανεπάρκεια αυξητικής ορµόνης, η κατάθλιψη, το κάπνισµα και η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.\nΕνδοκρινική δράση λιπώδους ιστού\nγυναίκα οι συγκεντρώσεις των λιποπρωτεϊνών – όπως και η κατανοµή του σωµατικού λίπους – τείνουν προς τα ανδρικά πρότυπα.\nΛιπόλυση εναντίον λιπογένεσης Η ποσότητα λίπους που συσσωρεύεται σε οποιοδήποτε σηµείο του σώµατος αντανακλά την ισορροπία µεταξύ του ρυθµού λιπόλυσης (απελευθέρωσης λιπαρών οξέων και γλυκερόλης από το λιπώδη ιστό) και λιπογένεσης (πρόσληψης λιπαρών οξέων από το λιπώδη ιστό). Η συσσώρευση λίπους αντανακλά: (α) επάρκεια ορµονών που ευνοούν τη λιπογένεση (κορτιζόλη και ινσουλίνη) µέσω ενεργοποίησης ενός πολύ σηµαντικού ένζυµου των λιποκυττάρων, της λιποπρωτεϊνικής λιπάσης, και (β) ένδεια ορµονών που ευνοούν τη λιπόλυση (ορµόνες φύλου, αυξητική ορµόνη). Η διαταραχή αυτή πιθανότατα προέρχεται από υπερευαισθησία στον άξονα υποθαλάµου – υπόφυσης – επινεφριδίων. Οι επιπτώσεις των ορµονών αυτών εκφράζονται πιθανότερα στον σπλαχνικό λιπώδη ιστό έναντι του υποδόριου, λόγω υψηλότερης κυτταρικής πυκνότητας, νεύρωσης, ροής αίµατος και αυξηµένων υποδοχέων κορτιζόλης και ανδρογόνων στον πρώτο.\nΣυσσώρευση σπλαγχνικού λίπους Η συσσώρευση σπλαγχνικού λίπους εντείνεται και στα δύο φύλα µε την πάροδο των χρόνων. Πρόσφατες έρευνες\nΑναγνωρίζεται πλέον ότι ο λιπώδης ιστός αποτελεί και ένα ενδοκρινές όργανο που παράγει προθροµβωτικές και προφλεγµονώδεις ουσίες. Η παρουσία αυξηµένου ενδοκοιλιακού λίπους φαίνεται ότι συνοδεύεται από αυξηµένη ευαισθησία στη θρόµβωση και από χρόνια υποβόσκουσα φλεγµονή, που προδιαθέτουν την εµφάνιση αρτηριοσκλήρυνσης και τη σταδιακή βλάβη των αιµοφόρων αγγείων. Για το λόγο αυτό, άτοµα µε αυξηµένο ενδοκοιλιακό λίπος, ακόµα και χωρίς συµπτώµατα υπέρτασης, υπεργλυκαιµίας και αυξηµένων συγκεντρώσεων LDL χοληστερόλης στο αίµα, διατρέχουν αυξηµένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου εξαιτίας αυτού του αθηρογόνου, προφλεγµονώδους και προθροµβωτικού προφίλ. Επιπλέον, ο λιπώδης ιστός αποτελεί και εστία σύνθεσης των στεροειδών ορµονών φύλου. Παρότι ένα συγκεκριµένο ποσό λιπώδους µάζας είναι απαραίτητο για τη φυσιολογική λειτουργία του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήµατος, η παχυσαρκία φαίνεται να προκαλεί διαταραχές του εµµηνορυσιακού κύκλου και υπογονιµότητα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι µε κάποιο τρόπο συσχετίζεται η παχυσαρκία µε το σύνδροµο πολυκυστικών ωοθηκών. Οι παχύσαρκες γυναίκες, ειδικά όσες έχουν αυξηµένο ενδοκοιλιακό λίπος, εµφανίζουν γενικότερα διαταραγµένο ορµονικό προφίλ, που µεταξύ άλλων περιλαµβάνει: αυξηµένες συγκεντρώσεις ανδρογόνων που µετατρέπονται περιφερικά σε οιστρογόνα, υπερκορτιζολαιµία αυξηµένα επίπεδα παραθυρεοειδούς ορµόνης, ινσουλινοαντίσταση και υπερινσουλιναιµία, αυξηµένη µεν συγκέντρωση τριϊωδοθυρονίνης (Τ3) αλλά φυσιολογικές συγκεντρώσεις των υπολοίπων θυρεοειδικών ορµονών. Αποτέλεσµα όλων αυτών είναι να επηρεάζεται αρνητικά η λειτουργία των ωοθηκών. Σε παχύσαρκες γυναίκες, η ινσουλινοαντίσταση και η υπερινσουλιναιµία ενεργοποιούν την παραγωγή ανδρογόνων από τις ωοθήκες µε αποτέλεσµα την υπερανδρογοναιµία, την αυξηµένη περιφερική αρωµατοποίηση των ανδρογόνων σε οιστρογόνα, την προβληµα-\nτική έκκριση γοναδοτροπίνης, τη µειωµένη αυξητική ορµόνη, τα αυξηµένα επίπεδα λεπτίνης και τη διαφοροποιηµένη νευρορρύθµιση του άξονα υποθαλάµου- υπόφυσης – γονάδων. Σε αυτές τις συνθήκες, η έκκριση της ωχρινοτρόπου ορµόνης αλλά και της προλακτίνης διαφοροποιείται\nΟρμονική υποκατάσταση Να σηµειωθεί ότι οι προεµµηνοπαυσιακές γυναίκες εµφανίζουν συνήθως µεγαλύτερη τάση να αποθηκεύουν λίπος (µε τη µορφή τριγλυκεριδίων) στους µηρούς συγκριτικά µε τον κοιλιακό χώρο, σε αντίθεση µε τους άντρες. Η διαφορά αυτή όµως ελαχιστοποιείται κατά την εµµηνόπαυση και αποκαθίσταται µε θεραπεία ορµονικής υποκατάστασης (HRT, hormone replacement therapy). Στην πραγµατικότητα όµως, η χορήγηση οιστρογόνων σε µετεµµηνοπαυσιακές γυναίκες και τεστοστερόνης σε υπερήλικες άνδρες αντίστοιχα, συνοδεύεται από πλήθος παρενεργειών που περιορίζουν τη χρήση τους. Αν και αρχικά θεωρούνταν ότι η ορµονική υποκατάσταση βελτιώνει το λιπιδαιµικό προφίλ των µετεµµηνοπαυσιακών γυναικών και µειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου, η µελέτη Women’s Health Initiative σε γυναίκες χωρίς καρδιαγγειακά προβλήµατα το 2002, έδειξε πως αυξάνει τελικά τον κίνδυνο για καρδιαγγειακά επεισόδια, εγκεφαλικό και θροµβοεµβολικά συµβάντα. Για το λόγο αυτό, η HRT συστήνεται πλέον µόνο για περιορισµό των συµπτωµάτων της εµµηνόπαυσης και ως προληπτικό µέτρο της πρώιµης οστεοπόρωσης. Ειδικά σε γυναίκες µε ιστορικό καρδιοπάθειας, η χορήγηση HRT αντενδείκνυται.\nΠρόληψη/ Αντιμετώπιση Δεδοµένου λοιπόν του γεγονότος ότι η κεντρική παχυσαρκία επηρεάζει σηµαντικά την υγεία του ατόµου, συστήνεται καταρχήν συστηµατική άσκηση. Η µέτριας έντασης αεροβική άσκηση (όπως είναι το έντονο βάδισµα, το ποδήλατο, το χαλαρό τρέξιµο κ.α.) για 30 λεπτά περίπου, 3 µε 4 φορές την εβδοµάδα, µπορεί να βοηθήσει στη µείωση του σωµατικού λίπους, από τη στιγµή που αυτό θα χρησιµοποιηθεί ως καύσιµο από τον οργανισµό για την περαιτέρω πραγµατοποίηση της άσκησης. Επιπλέον, η προσεκτική κατάρτιση του ηµερήσιου διαιτολογίου θα συντελέσει στην απώλεια σωµατικού βάρους, άρα και σωµατικού λίπους. Στην κατεύθυνση αυτή, προτείνεται δίαιτα φτωχή σε λιπαρά, µε προσοχή βέβαια στην υπερβολική κατανάλωση υδατανθράκων, ώστε να µην αυξάνονται τα τριγλυκερίδια πλάσµατος. Συµπερασµατικά, ειδικά οι γυναίκες που αναµένεται να εισέλθουν στην περίοδο της εµµηνόπαυσης, θα πρέπει να εξετάζονται τακτικά τόσο από γυναικολόγο και ενδοκρινολόγο, όσο και από διαιτολόγο, ώστε να ελέγχεται συνολικά η πορεία της υγεία τους. ΕΥΕΞΙΑ & ∆ΙΑΤΡΟΦΗ\nΧΡΗΣΤΟΣ ΤΡΙΑΝΤΟΣ, Γαστρεντερολόγος\nΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΥΛΗΣ, Γαστρεντερολόγος\nερυγές και οπισθοστερνικό καύσο). Δεν διαπιστώθηκε πρόβληµα στον οισοφάγο, αλλά προπυλωρικά βρέθηκε ένας πολύποδας λίγο µεγαλύτερος από 1 εκ. Ο γαστρεντερολόγος πήρε βιοψίες, οι οποίες έδειξαν ότι πρόκειται για υπεπλαστικό πολύποδα και συνέστησε στον αναγνώστη να υποβληθεί σε ενδοσκοπική πολυπεκτοµή. Ο ίδιος ανησυχεί µήπως ο πολύποδας αυτός εξελιχθεί σε καρκίνο καθώς επίσης και για τους κινδύνους της ενδοσκοπικής πολυπεκτοµής.\n● Ο αναγνώστης µας Α.Χ. από τη Λήµνο, 33 ετών, το τελευταίο χρονικό διάστηµα παρατήρησε την παρουσία σκωλήκων στα κόπρανα του, ενώ τη νύχτα και τις πρωινές ώρες βασανίζεται από έντονο κνησµό στην περιπρωκτική περιοχή. Αναρωτιέται εάν αυτά τα δύο γεγονότα σχετίζονται και εάν υπάρχει κίνδυνος για την υγεία του. Επίσης µας ρωτά εάν υπάρχει θεραπεία. Ευχαριστούµε για την επικοινωνία. Απ΄ ότι φαίνεται είστε φορέας του εντερικού σκώληκα οξύουρου (Enterobius vermicularis), ο οποίος είναι το αίτιο της πιο συχνής λοίµωξης από σκώληκες. Πρόκειται για έναν µικρό σκώληκα του παχέος εντέρου. Τη νύχτα οι θηλυκοί σκώληκες µεταναστεύουν στην περιπρωκτική περιοχή όπου εναποθέτουν τα αυγά τους. Η διαδικασία αυτή προκαλεί έντονο περιπρωκτικό κνησµό και ανήσυχο ύπνο. H διάγνωση συνήθως τίθεται εύκολα µε ένα µικρό κοµµάτι ζελοτεϊπ (tape test) στην περιπρωκτική περιοχή µετά τον ύπνο, το οποίο στη συνέχεια εξετάζεται στο µικροσκό-\nπιο από µικροβιολόγο ο οποίος βλέπει τα αυγά. Η µόλυνση γίνεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, εφόσον δεν τηρούνται οι κανόνες υγειινής. Συνήθως το παράσιτο το φέρνουν µέσα σε µία οικογένεια τα µικρά παιδιά. Τα αίτια περιπρωκτικού κνησµού, βέβαια, δεν περιλαµβάνουν µόνο τον οξύουρο. Συνεπώς, καλό θα ήταν να επισκεφθείτε κάποιο ειδικό γιατρό (γαστρεντερολόγο, δερµατολόγο ή παθολόγο), ο οποίος µετά τη λήψη ιστορικού και την κλινική εξέταση θα σας κατευθύνει σχετικά ώστε να τεθεί η σωστή διάγνωση. Αν πράγµατι έχετε οξυουρίαση, η θεραπεία είναι απλή και θα πρέπει να δοθεί και στα άλλα µέλη της οικογένειας, καθώς επίσης να συνοδεύεται από το πλύσιµο των κλινοσκεπασµάτων. ● Ο αναγνώστης µας 43 ετών από τα Μέγαρα µας ρωτά σχετικά µε τους πολύποδες του στοµάχου. Πρόσφατα υποβλήθηκε σε γαστροσκόπηση λόγω συµπτωµάτων γαστροοισοφαγικής παλινδροµικής νόσου (όξινες\nΑγαπητέ αναγνώστη, οι πολύποδες στο στόµαχο είναι σχετικά σπάνιο εύρηµα, καθώς εµφανίζονται περίπου στο 1% του πληθυσµού. Ωστόσο, το 90% εξ αυτών είναι υπερπλαστικοί πολύποδες, όπως στην περίπτωση σας, οι οποίοι σπανιότατα υφίστανται κακοήθη εξαλλαγή (δηλαδή µετατρέπονται σε καρκίνο). Προκειµένου να εκµηδενισθεί ο κίνδυνος καλό θα ήταν να αφαιρεθεί ενδοσκοπικά. Η ενδοσκοπική πολυπεκτοµή γίνεται κατά τη διάρκεια γαστροσκόπησης και δεν προκαλεί εντονότερη δυσφορία από µια απλή ενδοσκόπηση, αλλά ενδέχεται να διαρκέσει λίγο περισσότερο. Υπάρχει πράγµατι µια µικρή πιθανότητα αιµορραγίας κατά ή µετά την ενδοσκόπηση (περίπου 4%) ενώ η πιθανότητα διάτρησης είναι εξαιρετικά χαµηλή. Η αιµορραγία αντιµετωπίζεται συνήθως ενδοσκοπικά. Σε σπάνιες όµως περιπτώσεις που δεν ελέγχεται η αιµορραγία, ο ασθενής πρέπει να χειρουργηθεί όπως επίσης και στη περίπτωση της διάτρησης. Θα ήταν χρήσιµο να συζητείστε όποιες άλλες απορίες σας µε το γαστρεντερολόγο σας. ● H αναγνώστρια µας από την Πάτρα, 58 ετών πρόσφατα υπεβλήθη σε κολοσκόπηση, επειδή παρουσίασε απώλεια αίµατος από το ορθό. Διαπιστώθηκε αιµορροϊδοπάθεια και επίσης ενευρέθη εκκολπωµάτωση του παχέος εντέρου. Ο ιατρός της συνέστησε να τρώει φρούτα, χόρτα και λαχανικά ώστε να µην έχει δυσκοιλιότητα. Τώρα δεν παρατηρεί\nπια πρόσµιξη αίµατος στις κενώσεις, δεν την απασχολεί η αιµορροϊδοπάθεια, αλλά ανησυχεί για τα εκκολπώµατα αν και ο ιατρός την καθησύχασε. Η παρουσία εκκολπωµάτων στο παχύ έντερο (εκκολπωµάτωση παχέος εντέρου) είναι αρκετά συνηθισµένη στο δυτικό κόσµο και η συχνότητά της αυξάνει µε την ηλικία: µικρότερη του 10% σε ηλικίες κάτω των 40 ετών και µεγαλύτερη του 60% σε ηλικίες άνω των 80 ετών. Σηµαντικό ρόλο στην αυξηµένη συχνότητα της νόσου στον δυτικό κόσµο παίζει ο σύγχρονος τρόπος διατροφής, ο οποίος περιλαµβάνει περοσσότερο κρέας και λίγες φυτικές ίνες µε αποτέλεσµα δυσκοιλιότητα και αυξηµένη πίεση µέσα στον αυλό του εντέρου που ευνοεί την εµφάνιση εκκολπωµάτων. Ένα εκκόλπωµα δηµιουργείται όταν ένα µικρό τµήµα του υποβλεννογόνου και του βλεννογόνου του παχέος εντέρου διεισδύει σε χάσµα το οποίο υπάρχει στο µυικό τοίχωµα του εντέρου. Συνήθως τα εκκολπώµατα δεν προκαλούν ιδιαίτερα συµπτώµατα. Ωστόσο σε 10-25% των ασθενών κάποια στιγµή φλεγµαίνουν (εκκολπωµατίτιδα) και κατά κανόνα στην περίπτωση αυτή απαιτείται νοσηλεία. Επίσης στο 3-5% των περιπτώσεων αιµορραγούν και σχεδόν πάντα η αιµορραγία είναι αρκετά µεγάλη ώστε επίσης απαιτείται νοσηλεία. Η µικρή ποσότητα αίµατος που είδατε πιθανότατα οφείλεται στις αιµορροίδες. θα ήταν καλό να περιορίσετε την κατανάλωση κρέατος και να αυξήσετε την κατανάλωση τροφών πλούσιων σε φυτικές ίνες όπως σας συµβούλευσε ο γιατρός σας. Τα παραπάνω µέτρα µειώνουν ενδεχοµένως τις πιθανότητες των παραπάνω επιπλοκών και έχουν επιπρόσθετα ευεργετικά αποτελέσµατα στο πεπτικό σύστηµα πέραν της εκκολπωµατικής νόσου αλλά και γενικότερα στην υγεία σας.\nΤα Νέα του Ιδρύματος ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΥΠΟΤΡΟΦΙΩΝ To ∆.Σ. αποφάσισε να προκηρύξει για το έτος 2009 τις κάτωθι υποτροφίες: 1) Υποτροφία «Αναστάσιος Εμμανουήλ» Αφορά Γαστρεντερολόγο ο οποίος επιθυμεί να μετεκπαιδευτεί σε κέντρο του εξωτερικού για χρονικό διάστημα μέχρι 12 μηνών. Η υποτροφία είναι χορηγία της εταιρείας ASTRAZENECA. 2) Υποτροφία «Νικόλαος Πετρίδης» Αφορά Γαστρεντερολόγο ή Ιατρό συναφούς προς τη Γαστρεντερολογία ειδικότητος προκειμένου να μετεκπαιδευτεί σε κέντρο του εξωτερικού για χρονικό διάστημα μέχρι 12 μηνών. Η υποτροφία είναι χορηγία της εταιρείας JANSSEN - CILAG. 3) Υποτροφία «Χαράλαμπος Ν. Σμπαρούνης» Αφορά Γαστρεντερολόγο ή Ιατρό συναφούς προς τη Γαστρεντερολογία ειδικότητος ή ∆ιαιτολόγο ή Επιστήμονα ∆ιατροφής που επιθυμεί να μετεκπαιδευτεί σε κέντρο του εξωτερικού για χρονικό διάστημα μέχρι 12 μηνών. Η υποτροφία είναι χορηγία του ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ. 4) Υποτροφία «Νίκος Παπανικολάου» Αφορά ειδικευόμενο Γαστρεντερολογίας, ο οποίος επιθυμεί να μετεκπαιδευτεί για διάστημα έξι μηνών κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου της ειδικότητός του, ως ο νόμος ορίζει, σε κέντρο του εξωτερικού. Το ποσό της υποτροφίας είναι χορηγία του ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ. 5) Το ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ. δέχεται αιτήσεις Ιατρών Γαστρεντερολόγων ή ασχολούμενων με το πεπτικό ή ∆ιαιτολόγων για χορηγίες μετεκπαίδευσης ή συμμετοχής σε Ερευνητικά ή Εκπαιδευτικά Προγράμματα Κέντρων του Εξωτερικού για περιορισμένη χρονική διάρκεια (μέχρι 6 μήνες). Για όλες τις υποτροφίες που θα δοθούν το μηνιαίο ποσό επιχορήγησης θα ανέρχεται στα 1200€. Αιτήσεις συμμετοχής γίνονται δεκτές μέχρι 14/11/2008. Πληροφορίες δίδονται από τα γραφεία του Ιδρύματος Γαστρεντερολογίας και ∆ιατροφής, Πατριάρχου Ιωακείμ 30, 106 75 Αθήνα, Τηλ. 210 72 31 332 και από το δικτυακό τόπο www.eligast.gr.\nΠροϋποθέσεις Υποψηφιότητας 1.\nΥποψηφιότητα δύνανται να υποβάλλουν Ειδικευόμενοι Ιατροί στη Γαστρεντερολογία μετά τη συμπλήρωση του τρίτου έτους ειδικότητος ή Ειδικευμένοι Ιατροί ανεξάρτητα από το χρόνο λήψεως ειδικότητος. Επίσης ειδικευμένοι ∆ιαιτολόγοι ή Επιστήμονες σχετικοί με τη διατροφή. 2. Ηλικία : Μέχρι 40 ετών. 3. Ικανοποιητική γνώση της αντίστοιχης ξένης γλώσσας.\n2. Λεπτομερές Βιογραφικό Σημείωμα στο οποίο να εμφαίνεται η σταδιοδρομία, η εμπειρία, το επιστημονικό και ερευνητικό έργο του υποψηφίου. 3. Επιστολή αποδοχής του υποψηφίου από το Κέντρο του Εξωτερικού που θα γίνει η μετεκπαίδευση, όπου θα αναφέρεται και το αντικείμενο αυτής. 4. Οικονομική κατάσταση του ίδιου ή της οικογενείας του όπως προκύπτει από την τελευταία φορολογική δήλωση. 5. Υπεύθυνη δήλωση ότι ο υποψήφιος δεν λαμβάνει υποτροφία ή επιχορήγηση από άλλο φορέα, ούτε πρόκειται να λάβει κατά τη διάρκεια της μετεκπαιδεύσεώς του. 6. Συστατική επιστολή από δύο ιατρούς ενεργά μέλη του ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ. προκειμένου για ιατρούς, και δύο επιστημόνων σχετικών με τη διατροφή, προκειμένου για διαιτολόγους. 7. Συνέντευξη με τα μέλη της Επιτροπής Υποτροφιών του Ιδρύματος.\nΠροϋπόθεση για τη χορήγηση της υποτροφίας είναι η δέσμευση του υποψηφίου για τη συμμετοχή του σε ερευνητικό πρόγραμμα του Κέντρου Μετεκπαίδευσης. Σε κάθε δημοσίευση ή ανακοίνωση του ερευνητικού έργου θα αναφέρεται ότι ήταν υπότροφος του ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ. ή χορηγού του ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ.\nΧΟΡΗΓΟΙ ΚΑΙ ∆ΩΡΗΤΕΣ μέχρι 05/09/2008 Λάβαμε τα κάτωθι ποσά και ευχαριστούμε : Ανώνυμος, Τρίπολη Αλεξιάδης Γεώργιος, Ναύπλιο Γεωργούλης Αντώνιος, Αθήνα Γιαννακοπούλου Μαρία, Αθήνα Γιαννέλος Κώστας, Αθήνα Γκουβούδης Γεώργιος, Άλιμος Δημητρακόπουλος Φώτιος, Αγ. Παρασκευή Δρόσου Αθανασία, Φάρσαλα Ευστρατιάδης Νικόλαος, Κόρινθος Ζαχαρή Λένα, Φάρσαλα Θωμόπουλος Ιωάννης, Βούλα Κατερτζή Θεανώ, Πολύγυρος Χαλκιδικής Κοτινά Παναγιώτα, Αθήνα Κουνάδης Γεώργιος, Γλυφάδα Κυριακίδου Σοφία, Θεσσαλονίκη\n15 € 40 € 80 € 50 € 15 € 30 € 50 € 50 € 200 € 50 € 30 € 15 € 15 € 50 € 15 €\nΛαϊνάς Αθανάσιος, Ιωάννινα Λυμπερόπουλος Ηλίας, Κηφισιά Μοναχή Αγάθη Μπερίνου, Αλίαρτος Βοιωτίας Μπίλλη Ευδοξία, Μανιάκοι Καστοριάς Μπουζάκης Ηλίας, Χανιά Νικολάου Παναγιώτα, Λευκωσία Κύπρος Παιδή Σοφία, Ν. Ηράκλειο Παπαδοκωστοπούλου Αλεξάνδρα, Αθήνα Παρασχόπουλος Ηλίας, Αθήνα Πασβαντίδης Νικόλαος, Σέρρες Τασσοπούλου Τερψιθέα, Ν. Σμύρνη Σίμου Ελένη, Φάρσαλα Τσουκαλάς Ιωάννης, Θεσσαλονίκη Υετίων Αναστάσιος, Βύρωνας Φίκας Ιωάννης, Αγ. Παρασκευή\n25 € 15 € 30 € 15 € 20 € 85 € 50 € 50 € 15 € 30 € 15 € 20 € 50 € 20 € 50 €\nΧατζημηνάς Ιωάννης, Λευκωσία / Κύπρος Χατζησάββα Κοκώνα, Ρόδος\nIn Memoriam : Τζένη Σίμου, Χαλάνδρι 50 € Μνήμη Γεωργίου Σίμου Οικογένεια Έλλης Δρόσου, Αθήνα 100 € Μνήμη Πόπης Αχιλλέως Κλιάφα Οικογένεια Νικολάου Θεοδωρίδη, Αγ. Παρασκευή 150 € Μνήμη Χρυστάλας Κούλουρου Όλγα Ιγνατιάδου, Αθήνα 50 € Μνήμη γονέων\nευεξία & διατροφή - Τεύχος 33