موبی دیک - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد\n۳.۳دیدار با دیگر کشتی‌ها\nصفحهٔ عنوان، نخستین ویرایش آمریکایی موبی‌دیک\nپرویز داریوش، صالح حسینی\nرمان، داستان ماجراجویانه، حماسی، داستان دریا\nریچارد بنتلی (بریتانیا) هارپر (آمریکا)\nناشر فارسی: انتشارات امیرکبیر، انتشارات نیلوفر\n۱۸ اکتبر ۱۸۵۱ (بریتانیا) ۱۴ نوامبر ۱۸۵۱ (آمریکا)\nموبی دیک یا نهنگ بحر (به انگلیسی: Moby Dick یا The Whale) رمان مشهوری از هرمان ملویل نویسنده آمریکایی است که در سال ۱۸۵۱، در دوران رنسانس آمریکایی، منتشر شد. ملوان اسماعیل داستان جستجوی دیوانه‌وار اهب، ناخدای کشتی پکوئود را می‌گوید که به دنبال انتقام از موبی‌دیک، وال سفیدی که پیش‌تر کشتی‌اش را نابود کرده‌است و پایش را از زانو قطع کرده‌است، می‌باشد. کتاب تا زمان مرگ نویسندهٔ آن در سال ۱۸۹۱ یک شکست تجاری بود امّا در قرن بیستم به عنوان یکی از بهترین رمان‌های آمریکایی شهرت یافت. ویلیام فاکنر اعتراف می‌کند که آرزویش این بوده که این کتاب نوشتهٔ او می‌بود. «اسماعیل خطابم کنید(Call me Ishmael)» در میان ادبیات جهان معروف‌ترین عبارت آغازکنندهٔ رمان است. این کتاب در فهرست صد کتاب برتر تاریخ به انتخاب گاردین قرار گرفته و دی‌اچ لارنس آن را یکی از شگفت‌آورترین کتاب‌های دنیا و بهترین کتاب در مورد دریا خوانده‌است. این کتاب یک سال و نیم طول کشیده‌است تا به رشتهٔ تحریر دربیاید و تجربیات شخصی ملویل را در دریا و خواندن ادبیات والگیران را تصویر می‌کند. ادبیات الهام بخش او ویلیام شکسپیر و انجیل بوده‌است. توصیف‌های جزئی و واقع‌گرایانهٔ ملویل از شکار نهنگ و خارج کردن روغن از آن، به آن صورت است که می‌توان حضور در کشتی میان خدمه با فرهنگ‌های مختلف را حس کرد که با کاوش در پایگاه اجتماعی، خیر و شر و وجود خدا مخلوط گشته‌است. این کتاب را ملویل «به نشانهٔ ستایش نبوغ ناتانیل هاوثورن» به او تقدیم می‌کند. کتاب ابتدا تحت عنوان نهنگ در اکتبر ۱۸۵۱ در لندن منتشر شد و سپس در نوامبر با عنوانی دیگر در نیویورک به چاپ رسید. در میان این دو ویرایش صدها تفاوت که بیشترشان بی‌اهمیت و برخی مهم هستند به چشم می‌خورد. ناشر لندنی برخی عبارات حساس را سانسور کرده یا تغییر داده‌است و ملویل نیز اصلاحاتی مانند تغییر ناگهانی عنوان در نسخهٔ چاپ نیویورک در رمان به وجود آورده‌است. نهنگ به هر حال بدون هیچ خط ربطی در هر دو نسخه موبی‌دیک خوانده می‌شود. در هنگام حیات ملویل تنها ۳۲۰۰ نسخه از رمان به فروش رسید.\nموبی‌دیک: شخصیت اصلی که یک نهنگ عنبر غول‌آسا است و مسلماً ضدقهرمان اصلی رمان.\nاسماعیل: اسماعیل، تنها کسی است که از خدمهٔ پکوئود نجات پیدا می‌کند و راوی داستان است. به عنوان شخصیت او چند سال جوان‌تر از راوی است. داستان به علت آن‌که راوی داستان است به او متکی است اما او در داستان نقش جزئی و کوچکی دارد. نامش نمادی از یتیم‌ها، تبعیدشدگان و طرد شدگان اجتماعی است.\nایهب: ناخدای ظالم کشتی پکوئود است و به خاطر امیال شخصی خود کشتی را به سمت کشتن موبی‌دیک، والی که در سفرهای دریایی پیشین در سواحل ژاپن او را مجروح کرده‌است. می‌برد. او در نهایت با وسواس خود در تعقیب موبی‌دیک تمام خدمه (به جز اسماعیل) را به کام مرگ می‌فرستد.\nپدر ماپل: یک شکارچی وال سابق که در یک کلیسای کوچک در نیوبدفورد واعظ است.\nالایجا: (در انجیل نام او الایجا آمده‌است اما به شاه جیمز با نام الیاس معرفی می‌شود). هنگامی که اسماعیل و کویکوئگ قصد ثبت‌نام در کشتی ایهب را دارند او از آن‌ها می‌پرسد «در این قراردادها چیزی دربارهٔ روح شما هم بود؟». هنگامی‌که اسماعیل متعجبانه واکنش نشان می‌دهد الیاس ادامه می‌دهد:\n-به شتاب گفت: «یا شاید همچو چیزی ندارید. هر چند اهمیتی ندارد، من خیلی‌ها را می‌شناسم که ندارند - خوشا به حالشان. چون ندارند وضعشان بهتر هم هست. روح چیزی مثل چرخ پنجم گاری است.»\n—  موبی‌دیک، فصل نوزدهم، ترجمهٔ پرویز داریوش\nبعدتر در مکالماتش الایجا می‌گوید:\n-خوب، خوب، امضاء که شد کار تمام است؛ و هر چه مقدر باشد همان می‌شود، اما شاید هم از طرف دیگر آن‌طور نشود. در هر صورت همه چیز تا به حال مقرر و معین شده و لابد چند ملاحی باید با او بروند - حالا یا همین عده یا عدهٔ دیگر - خدا خودش به این‌ها رحم کند، صبح به‌خیر، رفقا، صبح‌به‌خیر. خدای بی‌توصیف به شما برکت بدهد. عذر می‌خواهم که سر راه شما را گرفتم.\nکاپیتان بیلداد و کاپیتان پلگ: از صاحبان اصلی پکوئود، دو ناخدای شکار نهنگ بازنشسته و از فرقه کواکرها. اسم هر دو پلگ و بیلداد از انجیل آمده‌است. پلگ پیش از آن‌که خود به فرماندهی برسد زیر دست ایهب به نایب اول بوده‌است و مسئول قسمت‌بندی نهنگ‌های شکار شده برای ملاحان نیز است.\nخدمه کشتی پکوئود از ایالات متحده آمریکا و دیگر نقاط جهان هستند. فصل چهلم (نیمه‌شب، در عرشهٔ زیرین) که با روش نمایش‌نامه‌نویسی به سبک شکسپیر نوشته‌شده‌است، به‌طور قابل‌توجهی تفاوت کشورهای خدمه را نشان می‌دهد. کسانی که در این‌جا صحبت می‌کنند از جزیره من، آزور، مالت، چین، فرانسه، ایسلند، هلند، شیلی، دانمارک، پرتغال، هند، انگلستان، ایرلند و اسپانیا هستند. در حالی‌که ۴۴ خدمه در کتاب یاد می‌شوند ملویل در فصل آخر سه بار تأکید می‌کند که ۳۰ خدمه در کشتی بوده‌است. از آنجایی که در آن زمان ۳۰ ایالت در آمریکا حضور داشته‌است ملویل چنین چیزی را بیان می‌کند که به این معنی است که کشتی استعاره‌ای از ایالات متحده آمریکاست.\nهر سه نایب پکوئود از نیوانگلند هستند. استارباک، نایب اول جوان پکوئود، که از متفکران و روشن‌فکران مکتب کواکدهاست و از شهر نانتاکت می‌باشد. او متأهل است و یک پسر دارد. او میل ندارد به جستجوی آن‌ها تن دهد و هنگامی که به موبی‌دیک نزدیک می‌شوند نیز تصمیم می‌گیرد ایهب را با یک تفنگ فتیله‌ای بکشد یا بازداشت کند و کشتی را به سمت خانه بازگرداند. استارباک در بین خدمه تنها کسی است که به ایهب معترض است، به او می‌گوید که انتقام گرفتن از یک حیوان بدون دلیل دیوانگی است. از جمله میل و رغبت‌هایی که در مذهب کواکر کفرآمیز است. نظر استارباک این است که دنبال نهنگ‌های بیشتری برای گرفتن روغن‌شان بروند. اما او هیچ حمایتی از سمت خدمه ندارد و نمی‌تواند آن‌ها را راضی کند که برگردند. با وجود تردیدهای خود او احساس می‌کند وظیفه دارد تا از ناخدای خود اطاعت کند. استارباک‌ها خانواده کواکر مذهب مهمی در نانتاکت بودند و چند شکارچی نهنگ هم در این دوره به نام استارباک وجود داشته‌است، به عنوان نشانه، جزیرهٔ استارباک که در سرزمین‌های شکار نهنگ اقیانوس آرام وجود دارد. شرکت چندملیتی و زنجیره‌ای استارباکس نام خود را از روی این شخصیت برداشته‌است، که نشان‌دهنده هیچ وابستگی بین او و قهوه نیست؛ تنها دلیل گذاشتن این نام بر این شرکت این بود که نام «پکوئود» توسط مؤسسان آن رد شد.\nاستاب، نایب دوم پکوئود که متولد دماغه کاد می‌باشد که همیشه یک پیپ در دهانش و لبخندی بر روی لبانش قرار دارد. «خوش‌طبع و آسان‌گیر و بی‌توجه بود و چنان بر قایق شکار وال خود سرپرستی می‌کرد که گویی قتالترین برخوردها ضیافتی بود و جاشوان او همه مهمانان مدعو» (موبی دیک، فصل ۲۷). استاب با این‌که تحصیل‌کرده نبود اما به‌طور قابل ملاحظه‌ای در صحبت کردن توانا بود. او در طی شکار نهنگ با زبانی خیال‌انگیز سریع صحبت می‌کند که یادآور یکی از شخصیت‌های شکسپیر نیز می‌باشد. تجسم فاضلانه‌ای از مردمی که از ساده‌لوحی خوش‌بینانه به عنوان دیدگاه فلسفی خود استفاده می‌کنند.\nفلاسک نایب سوم پکوئود است. مردی کوتاه قد و تنومند از مارتاز وینه‌یارد. او به شکار نهنگ به عنوان تلاش برای انتقام گرفتن از برخی اعمال نهنگ‌ها نگاه می‌کند. فلاسک به نام مستعار «کینگ-پست» در بین خدمه معروف بود زیرا با آن قد و قامت و تنومندی آن‌ها را به یاد الواری که به عنوان ستون در کشتی‌ها و ساختمان‌ها استفاده می‌شود، می‌انداخت.\nنیزه‌داران پکوئود هیچ‌کدام مسیحی نیستند و از بخش‌های مختلفی از جهان کنار هم گرد آمده‌اند. هر کدام از آن‌ها در قایق یکی از نایبان خدمت می‌کند. کویکوئگ متولد جزیره‌ای ساختگی به نام کوکوووکو در دریای جنوبی، در یک قبیلهٔ آدم‌خوار است و پدرش رئیس آن قبیله می‌باشد. از زمانی که او جزیرهٔ خود را ترک کرده‌است کار با زوبین را به خوبی فرا گرفته‌است. او با اسماعیل در اوایل کتاب، پیش از عزیمت به سمت نانتاکت، رابطهٔ دوستانه برقرار می‌کند. او به عنوان آدمی میان جامعهٔ متمدن و وحشی توصیف می‌شود. او زوبین‌انداز کشتی استارباک است، جایی که اسماعیل نیز به عنوان پاروزن حضور دارد. کویکوئگ بهترین دوست اسماعیل در داستان است. او در ابتدا در رمان بسیار برجسته خودنمایی می‌کند اما به تدریج مانند اسماعیل اهمیت خود را در میان داستان‌های دیگر از دست می‌دهد.\nتاشتِگو، او به عنوان یک زوبین‌انداز سرخ‌پوست اهل آکوینا (وامپانواگ) توصیف می‌شود. او یک شکارچی حیوان بوده‌است که حال به شکار نهنگ روی آورده. او زوبین‌انداز قایق استاب است.\nداگو، یک زوبین‌انداز آفریقایی بلندقد (۶فوت و پنج اینچ یا ۱۹۸ سانتیمتر) از یک دهکدهٔ ساحلی است با اخلاقی مهربان و نجیبانه. او زوبین‌انداز قایق فلاسک است.\nفتح‌اللّه، زوبین‌انداز قایق ایهب است. او یک هندی مزدیسنا (پارسی است. او به عنوان کسی که در چین زندگی کرده‌است توصیف می‌شود. هنگام کشیدن بادبان‌ها او در انبار کشتی پنهان شده‌بود و بعدها در میان خدمهٔ قایق ایهب پدیدار شد. در متن فتح‌الله به عنوان «سایهٔ تاریک» ایهب معرفی شده‌است. اسماعیل به او «ستایشگر آتش» لقب می‌دهد و خدمه گمان می‌کنند او شیطانی است که در قالب یک مرد پنهان شده‌است. او منبع پیشگویی‌های متنوعی است که ایهب را به سمت شکار موبی‌دیک سوق می‌دهد.\nپیپ، (نام مستعار او پیپین است اما به اختصار پیپ می‌گویند) یک فرد کم سن‌وسال آمریکایی آفریقایی تبار از تولند کانتی است، اگرچه اون به عنوان «پسر آلابامایی» نیز خوانده‌شده‌است. او کوچک‌ترین خدمهٔ کشتی پکوئود است. از او به خاطر جثهٔ کوچکش به عنوان نگهدارندهٔ کشتی استفاده می‌کنند (کسی که هنگام ترک خدمه در قایق‌های شکار نهنگ در کشتی می‌ماند). اسماعیل در جایی از داستان تضاد پیپ را با پیش‌کار کشتی، دوبوی توصیف می‌کند. او دوبوی را «کرهٔ سیاه» می‌نامد و دربارهٔ او می‌گوید «به حکم طبیعت خود کودن و کند ذهن بود» (موبی دیک، فصل ۹۳). او به پیپ کرهٔ سیاه می‌گوید و در توصیفش می‌گوید «رقیق‌القلب بود در اعماق خود بسیار هوشیار بود و از آن درخشندگی و هوشمندی و خوش و مهرورز و بانشاط قبیلهٔ خود برخوردار بود.» و کمی بعدتر خواننده را ملامت می‌کند: «اکنون که می‌نویسم این سیاه کوچک‌اندام درخشان و هشیار بود لبخند مزنید زیرا که سیاهی نیز درخشش دارد. هر آینهٔ آن آبنوس درخشان را که در قفسهٔ شاه کار کرده‌اند بنگرید.» (موبی دیک، فصل ۹۳)\nهنگامی که یکی از پاروزنان قایق استاب مجروح می‌شود پیپ به صورت موقت جایگزین او می‌گردد. در اولین وقفه، پیپ از قایق بیرون می‌پرد و باعث می‌شود که استاب و تاشتگو نهنگی که به زوبین دارند از دست‌شان برود. تاشتگو و دیگر خدمه از دست او عصبانی می‌شوند و استاب با شوخ‌طبعی او را سرزنش می‌کند و حتی تصور بردگی را نیز پیش می‌کشد: «در خود آلاباما قیمت یک وال سی برابر توست». بار دیگر که نهنگ رویت شد پیپ بار دیگر به دریا پرید به تنهایی در آن‌جا گیر افتاد در حالی‌که استاب و دیگر خدمه در حال کشیدن نهنگ زوبین زده‌شده بودند. پس از نجات پیدا کردن پیپ از آن به بعد (حداقل نزد دیگر خدمه) به یک «احمق» و «دیوانه» بدل گشت. اما اسماعیل اعتقاد دارد که او یک تجربه عرفانی را از سر گذرانده: «بسیاری از دیوانگی مردان حس بهشت است». این تجربه برای پیپ حیاتی بود زیرا او به عنوان دیده‌بان خدمت می‌کرد. به زعم اسماعیل «واقعه‌ای بسیار ندبه‌آور بود و منجر بدان شد که برای جاشوان که گاه دیوانه‌وار خوش بودند و سرنوشتشان از پیش مقدر شده بود در بارهٔ هر دنبالهٔ متفرق و پراکنده که بر سر کشتی می‌آید پیشگویی زنده و همراه پدیدآورد». دیوانگی پیپ بسیار شاعرانه و فصیح است؛ او به یادآورندهٔ تام در شاه لیر است. بعدتر ایهب جانب پیپ را می‌گیرد و از او نگه‌داری می‌کند.\nدوبوی زال و پیشکار عصبی کشتی است. آشپز (فلیس)، آهنگر (پرت) و نجار کشتی هر کدام در حداقل یکی از فصل‌های نزدیک به انتهای رمان ظاهر می‌شوند. فلیس بسیار پیر و نیمه ناشنوا و آمریکایی آفریقایی تبار است. او در فصل شام استاب (فصل شصت و چهارم) حاضر می‌شود و در یک گفتگوی شوخ‌طبعانه با استاب وارد می‌شود که استاب به او می‌آموزد چگونه می‌تواند به اشکال مختلف گوشت یک نهنگ را طبخ نماید. ایهب نجار را می‌خواهد تا برایش به جای پایی که از بین رفته‌است یک پا از استخوان نهنگ بسازد. اندکی بعد از پرت می‌خواهد تا یک نیزهٔ ویژه بسازد تا او در نبرد نهایی خود با موبی‌دیک آن را نزد خود داشته‌باشد. پرت نیز یکی از معدود شخصیت‌هایی است که راوی از زندگی گذشته‌اش تعاریفی به‌دست می‌دهد: زندگی ساحلی‌اش بر اثر مصرف بیش از حد الکل نابود شده‌است.\nناخدا بومر، ناخدای کشتی ساموئل اندربی از لندن که ایهب در دریا به او برمی‌خورد. بومر نه تنها موبی‌دیک را دیده‌است بلکه بازویش را در نبرد با آن از دست داده‌است. او به مانند ایهب عضو قطع شدهٔ خود را با استخوان نهنگ جایگزین کرده‌بود. ایهب بلافاصله گمان می‌برد روح آشنایی برای انتقام از موبی‌دیک پیدا کرده‌است اما بومر نقطهٔ مقابل ایهب را در رمان نمایندگی می‌کند. در این‌جا، همتای عاقل و منطقی ایهب. اگرچه بومر برای موبی‌دیک جنبهٔ انسانی قائل می‌شود و خشم جوشان او را هنگامی که بومر وسوسه می‌شود او را شکار کند توصیف می‌کند، اما او به راحتی با از دست دادن بازویش کنار آمده‌است و هیچ قصدی برای شکار موبی‌دیک ندارد و به ایهب نصیحت می‌کند «او بهترین است. رهایش کن». دکتر اندربی قویاً برای این نگرش استدلال می‌کند:\nمی‌دانید، آقایان که دستگاه‌های گوارش وال را قادر متعال چنان نفوذناپذیر ساخته‌است که حتی هضم کامل بازوی انسان هم برایش ممکن نیست؟ و خودش هم این را می‌داند. به این ترتیب آنچه را بدخواهی و بدذاتی وال سفید می‌پندارید صرفاً دست و پا بستگی اوست. چون هیچ قصد آن را ندارد که حتی یک دست و یک پای کسی را ببلعد، فقط در فکر آن است که با حمله‌های دروغی طرف را بترساند\n—  موبی‌دیک، فصل ۱۰۰\nبومر با شوخ‌طبعی دربارهٔ از دست دادن بازویش داستان پردازی می‌کند، بدون هیچ فوریتی برای گفتن مکان موبی‌دیک. ایهب خشمگین بومر را مجبور می‌کند که بپرسد «ناخدای شما دیوانه است؟» ایهب به سرعت کشتی اندربی را ترک می‌کند و شتاب‌زدگی او باعث می‌شود پای استخوان نهنگ او بشکند سپس آسیب‌های بیشتری در دستورهاش برای سکان‌گیر به وجود آورد. پایی که به بدترین شکل آسیب دید می‌تواند استعاره‌ای برای صاحب آن باشد.\nناخدا ده‌دیر، درک ده‌دیر یک ناخدای والگیر آلمانی بود. ملویل دلاوری‌های دیر و آلمانی‌ها را بی‌ارزش می‌کند. کشتی ده‌دیر موفق به شکار هیچ نهنگی نشده‌است و از پکوئود خواهش می‌کند کمی روغن به آن‌ها بدهد تا بتوانند چراغ‌های خود را روشن نگه‌دارند. در حین معامله، نهنگ‌هایی دیده می‌شوند و خدمهٔ هر دو کشتی به دنبال آن‌ها می‌روند. ده‌دیر سعی می‌کند تا مانع شکار نهنگ توسط خدمه پکوئود بشود اما موفق نیست. آخرین‌بار ده‌دیر در حال دنبال کردن یک نهنگ تیغ‌باله است که آن‌طور که ملویل می‌گوید نهنگ سریعی است که توسط شکارچیان وال در قرن ۱۹ شکار می‌کردند.\nبرخی ناخدای کشتی‌ها در موبی‌دیک نام ندارند اما نقش‌های کوچکی را در داستان بازی می‌کنند.\nبچه‌لر، پس از یک گشت زدن موفق کشتی او مملو از روغن است. او با رد کردن احتمال وجود موبی‌دیک ایهب را عصبانی می‌کند که این ابهام را بین نهنگ واقعی و شخصیت افسانه‌ای افزایش می‌دهد.\nرزباد، ناخدای کشتی فرانسوی که او نیز بی‌اعتبار می‌شود که به عنوان یک «تولیدکنندهٔ ادکلن» توصیف می‌شود. او دو نهنگ مریض را می‌گیرد و استاب که به وجود عنبر در آن‌ها مشکوک شده بود او و خدمه‌اش را فریب می‌دهد تا نهنگ‌ها را رها کنند. او درست فکر می‌کرد اما ایهب با عجلهٔ خود نگذاشت استاب تمام جایزه‌اش را از نهنگ خارج نماید.\nریچل، ناخدایی که از ایهب درخواست می‌کند تا دنبال قایق شکار نهنگ گمشده‌ای بگردند که پسر خردسالش در آن حضور دارد. ایهب درخواست آن‌ها را رد می‌کند. پس از غرق شدن پکوئود، ریچل اسماعیل، تنها بازمانده را نجات می‌دهد.\nدیلایت، ناخدایش وسوسه شده بود تا موبی‌دیک را شکار کند. نهنگ دور قایق آن‌ها می‌چرخد و یکی از قایق‌هایش را غرق می‌کند. این اتفاق از پیش نشان می‌دهد چه اتفاقی قرار است برای پکوئود رخ دهد.\nراوی که خودش را اسماعیل می‌نامد از منهتن برای پیوستن به کشتی شکار نهنگ به نیوبدفورد آمده‌است. مهمان‌خانه‌ای که او به آن مراجعه می‌کند بسیار شلوغ است و او مجبور می‌شود یک تخت را با مردی خالکوبی‌شده به نام کویکوئگ از پلی‌نزی شریک شود. این مرد یک زوبین‌انداز است و پدرش پادشاه جزیرهٔ روکوووکو می‌باشد. صبح روز بعد اسماعیل و کویکوئگ به خطبهٔ پدر ماپل دربارهٔ یونس گوش فرا می‌دهند و سپس راهی نانتاکت می‌شوند. اسماعیل با صاحبان کشتی پکوئود، بیلداد و پلگ قرارداد امضا می‌کند. پلگ دربارهٔ ناخدا ایهب می‌گوید: «این ناخدا ایهب آدم بزرگمنش بی‌خدای خدامانندی است» که با این اوصاف «احساسات انسانی خود را دارد». صبح روز بعد آن‌ها با کویکوئگ نیز قرارداد امضا کردند. مردی به نام الیاس پیشگویی می‌کند که اگر اسماعیل و کویکوئگ به ایهب بپیوندند به سرنوشتی وخیم دچار می‌شوند. در حالی‌که مایحتاج در کشتی بارگیری می‌شوند چهره‌هایی سایه‌وار سوار کشتی می‌شوند. در یک روز سرد کریسمس، پکوئود بندر را ترک می‌کند.\nاسماعیل دربارهٔ ستولوژی (تقسیم‌بندی جانورشناسانه و تاریخ طبیعی وال‌سانان) و خدمهٔ کشتی توضیح می‌دهد. نایب اول کشتی مردی سی‌ساله به نام استارباک است، از اهالی نانتاکت و پیرو مذهب کواکر با طرز فکر واقع‌گرایانه و کویکوئگ را به عنوان زوبین‌انداز در کنار خود دارد. نایب دوم کشتی استاب نام دارد از اهالی دماغهٔ کاد است؛ مردی لاقید و شوخ‌طبع که تاشتگو، مردی مغرور و سرخ‌پوستی اصیل را به عنوان زوبین‌انداز در کنار خود دارد. نایب سوم فلاسک است؛ مردی کوتاه‌قد و قوی‌بنیه که داگو، آفریقایی بلندقد ساکن نانتاکت، زوبین‌انداز اوست.\nهنگامی‌که بالاخره ایهب بر عرشهٔ انتهای کشتی ظاهر می‌شود اعلام می‌کند که هدف او انتقام از نهنگ سفیدی است که باعث قطع شدن پای او از زانو به پایین و استفاده‌اش از پای مصنوعی ساخته‌شده از استخوان نهنگ شده‌است. او وعده می‌دهد به اولین شخصی که بتواند موبی‌دیک را ببیند یک دابلون (سکهٔ طلای اسپانیایی) که به تیرک دکل میخ کرده، می‌دهد. استارباک معترض می‌شود که آن‌ها برای گرفتن انتقام او به این سفر نیامده‌اند و هدف آن‌ها سود کردن است. هدف ایهب انگار طلسم مرموزی بود که بر اسماعیل تأثیر گذاشت: «آن جنگ سوزان اهب به نظرم جنگ خود من شده‌بود». به جای دور زدن دماغه هورن، ایهب به سمت منطقه‌ای استوایی در اقیانوس آرام در آفریقای جنوبی رفت. یک بعدازظهر، در حالی‌که اسماعیل و کویکوئگ در حال بافتن بوریا بودند، تاشتگو یک نهنگ عنبر می‌بیند. بلافاصله پنج چهرهٔ مخفی شده که ایهب به عنوان خدمهٔ کشتی خود آورده بود پدید آمدند. فتح‌الله، رهبر آن‌ها پارسی بود. وی همچنین زوبین‌انداز ایهب به حساب می‌آید. تعقیب آن‌ها بی‌فایده است.\nدر جنوبی‌ترین نقطهٔ دماغه امید نیک، اولین دیدار از نه دیدارشان با کشتی‌های دیگر را انجام می‌دهند. آن‌ها به کشتی گونِی برخوردند و ایهب از او پرسید که آیا وال سفید را دیده‌اند. هنگامی که ناخدای کشتی گونی در صدد پاسخ گفتن برآمد شیپورش به نحوی به درون دریا می‌افتد. اسماعیل توضیح می‌دهد که ایهب به علت اشتیاقی که برای موبی‌دیک داشت برخلاف رسوم دیدارهای دریایی به سمت آن‌ها حرکت کرد، که در این رسومات ناخدایان در یک کشتی ملاقات می‌کنند و نایبان اول در کشتی دیگر. دومین دیدارشان با کشتی تاون‌هو، کشتی شکار نهنگی از نانتاکت بود که در آن داستانی پنهانی که نشان‌دهندهٔ عدل الهی است توسط ملوانان آن به تاشتگو گفته می‌شود که تنها بین خدمهٔ پکوئود نقل می‌شود. ملوانان شورش‌گری از نایب ستمگر کشتی، رادنی، شلاق می‌خورند و هنگامی که نایب تاون‌هو موبی‌دیک را تعقیب می‌کند به دریا می‌افتد و توسط نهنگ کشتی می‌شود.\nاسماعیل از تصویر نهنگ گریز می‌زند و بریت (غذای میکروسکوپی نهنگ‌ها)، سرپاور (پس از آن‌که داگو با تشخیص دادن سرپاور غول به جای نهنگ سفید باعث به دریا انداخته‌شدن چهار قایق شد) و ریسمان‌های شکار نهنگ را توضیح می‌دهد. روز بعد، در اقیانوس هند، استاب یک نهنگ عنبر را می‌کشد و همان شب فلیس، سرآشپز سیاه‌پوست پکوئود برای او یک استیک نادر نهنگ را آماده می‌کند. فلیس برای کوسه‌هایی که به طمع لاشهٔ نهنگ بسته‌شده به کشتی آمده بودند، سخنرانی کرد. او به نهنگ‌ها می‌گوید هر چند طبعشان حریص است اما آن‌ها باید بر آن فائق بیایند. لاشهٔ نهنگ که آماده شد سرش را می‌برند و بشکه‌های نفت را از آن استخراج می‌کنند. برخورد بعدی پکوئود با کشتی جروبوم است، که نه تنها نایب اول خود را در نبرد با موبی‌دیک از دست داده‌است بلکه در این لحظه دچار بیماری طاعون گشته است. لاشهٔ نهنگ هنوز در دریا قرار دارد. کویکوئگ بر لاشه سوار شده و خود را به کمربند اسماعیل می‌بندد به‌طوری‌که مانند دوقلوی به‌هم‌چسبیده به نظر می‌رسند. استاب و فلاسک یک نهنگ شکار را می‌کشند و آن را به تیرک مقابل تیرکی که نهنگ عنبر به آن بسته شده، می‌بندند. اسماعیل سرشان را از لحاظ فلسفی مقایسه می‌کند: نهنگ شکار طرفدار جان لاک و رواقیون است و نهنگ عنبر به عنوان پیرو امانوئل کانت و افلاطون. تاشتگو از محل بریده‌شدهٔ سر نهنگ وارد می‌شود و سطل‌ها را از روغن پر می‌کند. او به درون سر سقوط می‌کند و سر از تیرک کشتی به درون دریا سقوط می‌کند. کویکوئگ بلافاصله پشت سر او شیرجه زد و او را با شمشیرش نجات داد.\nدر دیدار بعدی پکوئود با کشتی عذرا از برمن برخورد می‌کند. هر دو کشتی به صورت هم‌زمان یک نهنگ را رویت می‌کنند که برندهٔ این نبرد پکوئود است. سه زوبین‌انداز نیزه‌هایشان را در بدن نهنگ فروکردند. لاشه غرق می‌شود و کویکوئگ به سختی خود را نجات می‌دهد. دیدار بعدی پکوئود با کشتی شکار نهنگ فرانسوی به نام روزباد است که خدمه‌اش به عنبری که در لاشهٔ بیمار نهنگ همراهشان وجود دارد توجه نمی‌کنند. استاب نهنگ را از چنگ آن‌ها درمی‌آورد اما ایهب فرمان حرکت را می‌دهد. در روزهای بعد، در برخورد با یک نهنگ نیزه‌خورده، پیپ، پسری سیاه‌پوست و کوچک از آلاباما، آرامش خود را از دست می‌دهد و از قایق به داخل آب می‌پرد. در هنگام پریدن به دریا به طنابی که به نهنگ متصل است گرفتار می‌شود و باعث می‌شود که شکارچیان پکوئود طناب را ببرند. استاب با عصبانیت به پیپ دستور می‌دهد که در قایق بماند اما پیپ بار دیگر از قایق بیرون می‌پرد و در دریای بی‌کران تنها می‌ماند و هنگامی که نجاتش می‌دهند او به جنون گرفتار می‌شود.\nروغن نهنگ عنبر یخ می‌زند و باید دوباره به حالت مایع فشرده بازگردد بنابراین چربی‌ها را بر روی عرشه می‌جوشانند. روغن‌های گرم‌شده را داخل چلیک‌هایی می‌ریزند و سپس در کشتی انبار می‌شود. پس از انجام عملیات عرشه باید تمیز شود. سکهٔ میخ شده به دیرک، سه قله از آند را نشان می‌دهد که بر فراز یکی لهیب آتش، بر فراز یکی برج و بر فراز دیگری کلاغ آوازه‌خوان مشاهده می‌شد. ایهب دست از نگاه کردن به سکه برداشت و طرح سکه را برای خود به عنوان استحکام و پایداری، انرژی آتشفشانی و پیروزی تفسیر کرد. استارباک قلهٔ بلندتر را به عنوان شاهدی بر تثلیث در نظر می‌گیرد. استاب به قوس زودیاک بر کوه‌ها توجه می‌نماید و فلاسک هیچ ارزش نمادینی در آن نمی‌یابد و پیپ فعل «نگاه کردن» را صرف می‌کند.\nدیدار بعدی پکوئود با کشتی ساموئل اندربی از لندن است که توسط بومر کاپیتانی می‌شود؛ شخصی که بازویش را در نبرد با موبی‌دیک از دست داده‌است. با این اوصاف او هیچ کینه‌ای نسبت به نهنگ به دل ندارد و نگاهش مانند یک بداندیش نیست. ایهب دیدار را با دویدن به سمت کشتی خودش تمام می‌کند. راوی حال دربارهٔ سه موضوع بحث می‌کند: ۱- موجودی شکارچیان نهنگ ۲- مسیر رودخانه‌ای در جزیرهٔ اشکانی که در آن اسکلت و فسیل نهنگ برای اندازه‌گیری بسیار است. ۳- احتمالی کم شدن اندازه نهنگ و امکان انقراض لویاتان‌ها.\nهنگام ترک ساموئل اندربی، ایهب پای مصنوعی خود را می‌شکند و به نجار سفارش می‌دهد تا پای دیگری برای او بسازد. استارباک، ایهب را از نشت روغن از کشتی آگاه می‌کند. ایهب با بی‌میلی به زوبین‌اندازان دستور می‌دهد تا وضعیت بشکه‌ها را بررسی نمایند. کویکوئگ تمام روز را در زیر کشتی با مشقت دنبال نقطهٔ نشت می‌گردد سپس سرمای شدیدی گرفتارش می‌کند و به حد مرگ تب می‌کند. نجار برای او که از تدفین در دریا می‌ترسد، می‌سازد. کویکوئگ برای اندازه‌اش آن را امتحان می‌کند و به همراه پیپ گریه می‌کند و بر طبل خود می‌کوبد، سپس می‌ایستد و خود را ترسو خطاب می‌کند در حالی که او کویکوئگ را برای جان‌سختی‌اش تحسین می‌کند. اما کویکوئگ قوت می‌یابد، به‌طور خلاصه بهبود می‌یابد، روی پای خودش می‌ایستد و سلامت خود را بازمی‌یابد. از این پس او از تابوتش به عنوان صندوقچه یدکی استفاده می‌کند.\nپکوئود راه شمال شرقی به سمت فورموسا، در اقیانوس آرام را پیش می‌گیرد. ایهب با یکی از سوراخ‌های بینی‌اش بوی مُشک را از سمت جزایر باشی، و با دیگری نمک دریایی که موبی‌دیک در آن شنا می‌کند را حس می‌کند. ایهب به پرت می‌رود و با یک کیسه نعل اسب بازمی‌گردد و از آهنگر می‌خواهد با آن‌ها یک نیزهٔ مخصوص درست کند و با ذوب کردن تیغ‌هایی که از پرت آورده برای نیزه خار درست کند. ایهب از کویکوئگ، تاشتگو و داگو می‌خواهد نیزه را در خون آبدیده کنند.\nدیدار بعدی پکوئود با بچلر، کشتی نانتاکتی که با انبارهای پر از روغن نهنگ عنبر به سمت خانه می‌روند. آن زمان و پس از آن، پکوئود کمتر از آن‌ها موفق بوده‌است. در یکی از آن شب‌ها در قایق وال‌گیری، فتح‌الله پیش‌بینی می‌کند که ایهب تابوت و نعش‌کشی نخواهد داشت، در حالی که ایهب پیش از مرگ باید دو نعش‌کش را بر این دریا ببیند که یکی نباید به دست انسان میرا ساخته شده‌باشد و دیگری باید چوبی که آن نعش‌کش از آن ساخته شده‌است در آمریکا روئیده‌باشد و او تا پایان عمرش بلد ایهب خواهد ماند و تنها حشیش می‌تواند او را بکشد.\nهمان‌طور که پکوئود به استوا نزدیک می‌شود، ایهب اسطرلاب خود را سرزنش می‌کند که تنها به او می‌گوید حال کجا هستند و نمی‌گوید در آینده کجا خواهند بود. ایهب آن را به عرشه می‌کوبد. همان عصر یک توفند شدید به کشتی حمله می‌کند. رعد و برق به تیرک کشتی می‌خورد و جایگاه سکهٔ اسپانیایی و نیزهٔ ایهب را به آتش می‌کشد. ایهب برای روح آتش سخنرانی می‌کند و رعد و برق را نشانه‌ای بدشگون از حضور موبی‌دیک می‌داند. استارباک رعد و برق را به عنوان یک هشدار می‌بیند و وسوسه می‌شود تا با یک تپانچه به ایهب در حال خواب شلیک کند. فردا صبح او می‌بیند که قطب‌نما توسط رعد و برق از کار افتاده‌است و ایهب توسط یک نیزه، یک پتک و یک سوزن بادبان‌ساز یک قطب‌نمای دیگر می‌سازد. او دستور داد سرعت‌سنج را بکشند.\nپکوئود حال جنوب را پیش می‌گیرد به سمت موبی‌دیک. یک مرد از تیرک به کشتی می‌افتد. حال کویکوئگ پیشنهاد می‌دهد که تابوت زائدش را برای یک جسد شناور جدید به کار گیرند. استارباک به نجار دستور می‌دهد که نجار به دقت تابوت را بپوشاند و مسدود کند. صبح روز بعد، کشتی برخورد کوتاهی با کشتی ریچل که توسط ناخدا گاردنر از نانتاکت فرماندهی می‌شود، دارد. ریچل به دنبال بازماندگان یک قایق شکار نهنگ که به دنبال موبی دیک رفته بود، می‌گردد. در میان گم‌شدگان پسر کم سن‌وسال گاردنر نیز حضور دارد. ایهب درخواست پیوستن به گروه جستجو را رد می‌کند. بیست و چهار ساعت یک روز را ایهب بر عرشه قدم می‌زند و فتح‌اللٓه مانند سایه به دنبال اوست. ناگهان یک پرندهٔ دریایی کلاه پوست ایهب را برمی‌دارد و با آن پرواز می‌کند. پکوئود برای نهمین و آخرین بار با کشتی دیلایت برخورد می‌کند که به سختی آسیب دیده‌است و پنج خدمهٔ آن توسط موبی‌دیک کشته‌شده‌اند. ناخدای آن فریاد می‌زند نیزه‌ای که بتواند نهنگ سفید را از بین ببرد هنوز ساخته نشده‌است اما ایهب با اعتماد به نیزهٔ مخصوص خود دستور می‌دهد کشتی رو به جلو برود. ایهب نظرش را با استارباک درمیان می‌گذارد. ایهب دربارهٔ زن و فرزندش صحبت می‌کند و خود را یک احمق می‌نامد که چهل سال وقتش را بر روی شکار نهنگ صرف کرده‌است و ادعا می‌کند که می‌تواند فرزند خودش را در چشمان استارباک ببیند. استارباک سعی می‌کند ایهب را متقاعد کند که به نانتاکت بازگردند تا هر دو بتوانند خانواده‌های خود را ببینند اما ایهب به سادگی عرشه را طی می‌کند و کنار فتح‌اللٓه می‌ایستد.\nدر اولین روز تعقیب، ایهب بوی نهنگ را حس می‌کند، از تیرک بالا می‌رود و موبی‌دیک را می‌بیند. او می‌گوید که سکهٔ اسپانیایی برای خودش می‌باشد و دستور می‌دهد همهٔ قایق‌ها به جز قایق استارباک را به آب بیندازند. نهنگ قایق ایهب را گاز می‌گیرد و ناخدا را از آن بیرون می‌اندازد و خدمه را متفرق می‌کند. در دومین روز تعقیب، ایهب، استارباک را مسئول کشتی می‌کند. موبی‌دیک سه قایقی که او را دنبال می‌کنند را به تراشه تبدیل می‌کند و طناب‌هایشان را به هم می‌پیچد. ایهب نجات پیدا می‌کند اما پای مصنوعی او و فتح‌اللٓه را از دست می‌دهد. استارباک به ایهب التماس می‌کند که از این کار دست بکشد اما ایهب قول می‌دهد که نهنگ سفید را به قتل می‌رساند. در سومین روز تعقیب، ایهب موبی‌دیک را هنگام ظهر می‌بیند، کوسه‌ها نیز پیدا می‌شوند. ایهب بار دیگر قایقش را برای بار آخر به آب می‌اندازد و استارباک را در کشتی می‌گذارد. موبی‌دیک دو قایق را از بین می‌برد. جنازهٔ فتح‌اللٓه هنوز به بدن نهنگ طناب‌پیچ شده‌است؛ بنابراین موبی‌دیک از دریا خارج می‌شود تا پیشگویی فتح‌اللٓه را نشان دهد. ایهب برنامه دارد تا نیزه‌اش را به پهلوی نهنگ بزند. موبی‌دیک قایق‌ها را می‌شکند و مردان را داخل آب می‌اندازد. تنها اسماعیل نجات پیدا می‌کند. نهنگ این‌بار به پکوئود ضربه می‌زند. ایهب آن هنگام در می‌یابد که کشتی‌اش تابوتی است که از چوب‌های آمریکا ساخته شده‌است و فتح‌اللٓه در پیشگویی خود گفته بود. نهنگ به سمت ایهب بازمی‌گردد تا دوباره به او حمله کند. طناب دور گردن ایهب حلقه می‌زند و نهنگ بار دیگر شنا می‌کند و ایهب را با خود پایین می‌کشد. تابوت کویکوئگ تنها چیزی می‌ماند که پس از گرداب حاصل از غرق شدن کشتی پکوئود باقی می‌ماند. اسماعیل یک روز کامل را بر آن شناور می‌ماند و سپس توسط کشتی ریچل که هنوز دنبال ملوانان خود می‌گردد، نجات داده می‌شود.\nوالتر بزانسان، منتقد می‌گوید اسماعیل داستان کشتی را با خطبه‌ها، گفتگوهای درونی و نمادها روایت می‌کند. اسماعیل بارها به این مسئله که در حال نوشتن این کتاب است اشاره می‌کند: «اما چگونه می‌توانم به بیان احساس خود امیدوار باشم و با وجود این ناگزیرم که به هر طرز پیچیده و تصادفی که ممکن باشد وضع خود را بیان کنم وگرنه تمامی این فصل‌ها ممکن است به هیچ نیرزد». شولار جان برایانت اسماعیل را «هوشیاری اصلی و صدای راوی» می‌نامد. بزانسان بین اسماعیل به عنوان راوی و اسماعیل به عنوان شخصیت که اسماعیل جوان‌تر است، فرق قائل می‌شود. اسماعیل راوی، «صرفاً همان اسماعیل است که چند سال پیرتر شده‌است». بزانسان همچنین اسماعیل را از ملوان و نگارندهٔ رمان، هرمان ملویل تمیز می‌دهد. اسماعیل با خود ملویل یکی نیست، بزانسان به خواننده هشدار می‌دهد که «در برابر یکسان دانستن ملویل و اسماعیل مقاومت ورزد».\nطبق گفته والتر بزانسان می‌توان فصول مختلف کتاب را به «فصل‌های دنباله‌دار»، «فصل‌های گروهی» و «فصل‌های تعدیل‌کننده» تقسیم کرد. ساده‌ترین دنباله‌ها در فرایند روایت، در دنباله‌های مضمونی مانند سه فصلی که دربارهٔ نقاشی وال‌ها صحبت می‌شود و در دنباله‌هایی با شباهت‌های ساختاری مانند پنج فصل دراماتیکی که با «عرشهٔ دوم» آغاز می‌شود یا چهار فصلی که با «شمع‌ها» آغاز می‌گردد، دیده می‌شود. فصل‌های گروهی فصولی هستند که مانند رنگ سفید مفهوم‌شان اهمیت دارند و آن‌ها معنی آتش را می‌دهند. فصل‌های تعدیل‌کننده فصل‌هایی با مفهوم متضاد هستند. مانند فصل پندارها و پایان سخن یا مشابه فصول «عرشهٔ دوم» و «شمع‌ها».\nمحقق لاورنس بوئل، ترتیب فصول غیرروایی در سه الگوی ساختاریافته توصیف می‌کند: یک، برخورد با نه کشتی دیگر و پرسیدن از آن‌ها دربارهٔ موبی‌دیک. هر کدام از کشتی دیگری بیشتر صدمه دیده بود و این خود از سرنوشت پکوئود خبر می‌دهد. دوم، تأثیر برخورد با نهنگ‌ها به‌طور فزاینده‌ای افزایش می‌یابد. در برخوردهای اول به ندرت تماسی پیش می‌آمد؛ بعدتر علامت‌های اشتباه و تعقیب‌های روتین پیش می‌آید و سرانجام از دست دادن بزرگ نهنگ‌ها در کنارهٔ دریای چین در فصل «بحریهٔ بزرگ». یک گردباد نزدیک ژاپن یک مرحله پیش از برخورد با موبی‌دیک است. الگوی سوم مستندات نهنگ‌شناسی است که خودش می‌تواند به دو بخش تقسیم بشود. این فصل‌ها با تاریخ باستانی شکار نهنگ و طبقه‌بندی کتاب‌شناسی نهنگ‌ها آغاز می‌شود، در ادامه با داستان‌های شیاطین در نهنگ‌ها در کل و در موبی‌دیک به اخص به موضوع نزدیک‌تر می‌شود. یک تفسیر نیز به ترتیب وقایع زمانی از تصویر نهنگ ارائه می‌دهد. نقطهٔ اوج این بخش در فصل ۵۷ است که با یک تواضع آغاز می‌شود و با صورت فلکی قیطس پایان می‌یابد. فصل بعدی «شاه‌ماهی»، نیمهٔ دیگر این الگوست و با توصیف زندگی نهنگ آغاز می‌گردد و سپس آناتومی نهنگ عنبر را مورد مطالعه قرار می‌دهد. دو فصل آن به تکامل نهنگ اشاره دارد و بیان می‌کند به عنوان یک گونه هیچ‌گاه از بین نمی‌روند.\nدیدار با دیگر کشتی‌ها[ویرایش]\nیکی از شیوه‌های جالب توجه ساختاری دیدارهای سریالی با دیگر کشتی‌ها است که از سه جهت حائز اهمیت است. اول از همه تعمیم بیشتر روایت. فصول دو دیدار اول و دو دیدار آخر به هم نزدیک‌تر هستند. پنج دیدار میانی در دوازده فصلی که تقریباً به صورت منطقی و محدود در کتاب پخش شده‌اند. این بخش با الگویی حدوداً مکانیکی به عنوان عنصری اصلی در کتاب جای‌گرفته‌است. در واقع این دیدارها و برخوردها استخوان‌بندی داستان محسوب می‌شوند. دوم ایهب در دیدارهای افزایش شور خود را نشان می‌دهد که به صورت نموداری از اوج گرفتن علاقه‌اش به نظر می‌رسد. سوماً، رفتار متضاد اسماعیل نسبت به ایهب است که به هر کشتی به صورت خاص واکنش نشان می‌دهد: «هر کشتی مانند طوماری است که باز می‌کند و می‌خواند». برای بزانسان این تنها راهی نیست که می‌توان این گزارش‌ها را تحلیل نمود. به جای آن می‌تواند تفسیری چندگانه به عنوان تمثیل‌های متافیزیکی، سریالی از تشبیهات انجیلی، ماسکی از شرایط مواجهه، مراسمی شوخ با حضور مردان، رژه ملل و بسیار پیشروتر به عنوان راه نمادین برای فکر کردن به نهنگ سفید است.\nشولار ناتالیا رایت دیدار با کشتی‌ها را به در خطوط متفاوتی تعریف می‌کند. او معتقد است کشتی‌هایی که با پکوئود دیدار می‌کنند همان موقع با شکار ایهب نیز برخورد می‌کنند. اولین کشتی جروبوم است که نام جد شاه ایهب در انجیل است. سرنوشت نبوی او پیامی هشدارآمیز است به تمام کسانی که پیروی می‌کنند از سخنان گابریل و توسط ساموئل اندربی، ریچل، دیلایت و در آخر پکوئود حمایت می‌شوند. هیچ‌کدام از دیگر کشتی‌ها نابود نمی‌شوند زیرا کاپیتان هیچ‌یک با حرص ایهب همراه نمی‌شوند و بنابراین سرنوشت جروبوم ساختار موازی بین ایهب و هم‌نام انجیلی او را تقویت می‌کند: «اخاب (ایهب) بیش از هر پادشاهی که قبل از او در اسرائیل سلطنت کرده بود، خداواند، خدای اسرائیل را خشمگین نمود.» (کتب پادشاهان، ۱۶:۳۳)\nیکی از نخستین منتقدان دورهٔ احیای ملویل ادوارد مورگان فورستر بود که در سال ۱۹۲۷ اظهار داشت: «موبی‌دیک سرشار از معانی است؛ معنی آن یک مسئله متفاوت است.» همچنان او آواز روحانی را یک ضرورت در کتاب می‌بیند، که در زیر اعمال و اخلاقیات جریان دارد.\nبرایانت و اسپرینگر، ویراستار، اشاره می‌کنند که مضمون اصلی آن ادراک است، سختی دیدن و فهمیدن، که واقعیتی عمیق و حقیقت است که کشف آن سخت می‌باشد. ایهب توضیح می‌دهد که شیطان مانند تمام چیزهای دیگر با لباس مبدل ظاهر می‌شود: «همه اشیا چیزی جز نقاب‌های مقوایی نیستند.» و ایهب مشخص می‌کند «اگر انسان می‌زند از میان نقاب می‌زند. زندانی چگونه می‌تواند جز با گذر کردن از دیوار به بیرون دست یابد؟ برای من آن نهنگ سفید همان دیوار است» (فصل ۳۶). این مضمون در رمان نفوذ کرده‌است. شاید هرگز به آن میزان که در «اشرفی طلا» (فصل ۹۹) به آن تأکید شده به آن تأکید نشده‌است. جایی که هر کدام از خدمه با ادراکات خود به اشکال روی سکه می‌نگرند. بعدها در ویرایش آمریکایی ایهب هنگامی که به اعماق آب خیره می‌شود هیچ نشانه‌ای از نهنگ نمی‌یابد (فصل ۱۳۳). در حقیقت موبی‌دیک بعد از آن به سمت او شنا می‌کند. نکته این نیست که ایهب نهنگ را مانند یکی شی درک می‌کند، بلکه ایهب نهنگ را به عنوان یک نماد از آنچه انجام می‌دهد درک می‌نماید.\nدلبانکو زندگینامه‌نویس ملویل به مسئله نژادی در موبی‌دیک اشاره می‌کند و به مثالی برای یافتن حقیقت در لایه‌های زیرین استناد می‌کند. تمام نژادها در میان خدمه پکوئود موجود است. اگرچه اسماعیل در ابتدا از کویکوئگ هراس دارد اما بعد با خود می‌اندیشد که خوابیدن با یک آدم‌خوار هوشیار بهتر از خوابیدن با یک مسیحی مست است. ممکن است برای کتاب‌های قرن نوزده آمریکا به ندرت پیش بیاید که یک چهرهٔ سیاه غیر برده ذکر شود، برده‌داری مکرراً تکرار می‌شود. این نژاد با پیپ، مستخدم خردسال سیاه‌پوست کامل می‌شود. هنگامی که پیپ تقریباً غرق شده‌است، ایهب از رنج و عذاب او خالصانه متأثر می‌گردد. مؤدبانه به پیپ دربارهٔ یک آگهی برده فراری می‌گوید.\nهنوز ملویل راه حل‌های آسان پیشنهاد نمی‌دهد. اسماعیل و کویکوئگ رابطهٔ دوستانه‌ای با هارمونی نژادی تشکیل می‌دهند در فصل چهلم در هم می‌شکند. پنجاه فصل بعد پیپ پس از آن‌که به او تذکر داده می‌شود که ارزشش به عنوان یک برده از یک نهنگ کمتر است دچار مشکلات روحی می‌شود. «پیپ تبدیل به وجدان کشتی می‌شود». چشم‌انداز او از مالکیت یک مثال دیگر از کشمکش‌های روحی اوست. در فصل ۸۹، اسماعیل مفهوم ماهی بسته و ماهی رها را تفسیر می‌کند، که حق مالکیت را به کسانی که ماهی یا کشتی رها شده را تصاحب می‌کنند، می‌دهد.\nیک فهرست ناقص از زبان موبی‌دیک توسط برایانت و اسپرینگر تشکیل شده‌است که شامل «دریانوردی، انجیلی، هومری، شکسپیری، میلتونی و زیست‌شناسانه» می‌باشد و سبک او را «متجانس، خیال‌پردازانه، غیرمصطلح، تلمیحی و با استفاده از زبان محاوره» است. ملویل امکانات گرامر را امتحان کرده‌است، نقل‌قول‌هایی از محدوده‌های مشهور یا گمنام آورده‌است و میان نثر ساده و فصیح در نوسان است. نمایشگاه‌های فنی، اصطلاحات ملوانی، حدس و گمان‌های عارفانه و پیشگویی‌های طوفانی.\nواژگان پرشمار کار می‌توانست به استراتژی‌هایی که مفرداً یا در ترکیب‌ها به کار رفته است، منکوب شود. اول، اصلاح واژگان مثل «لویاتانیسم و بزرگ کردن واژگان اصلاح‌شده. دو، استفاده از کلمات موجود با کاربردی جدید. سه، کلمات تخصصی زمینه‌های مختلف. چهار، استفاده از ترکیبات جدید اسم-صفت. پنج، استفاده از اصلاحات وصفی برای تأکید و تقویت انتظاراتی که از خواننده دارد.\nسبک مشخصهٔ عناصر نوع دیگری پژواک‌ها و مفاهیم فرعی‌است. دلیل این هم پیروی ملویل از سبک متمایزش است و هم عادت همیشگی او در استفاده از منابع برای شکل دادن کار خویش. سه منبع او در این کار انجیل، شکسپیر و میلتون می‌باشد.\nعنصر سبکی قابل ذکر دیگر فصاحت چند مرحله‌ای آن است که ساده‌ترین آن «سبک نمایشی نسبتاً ساده» می‌باشد که شاهد بسیاری از فصول ستولوژیک می‌باشد. اگرچه بسیاری از آن‌ها به ندرت پایدارند و بیشتر به عنوان منتقل‌کننده میان سطوح پیچیده خدمت می‌نمایند. یکی از این سطح شاعرانه فصاحت که بزانسان آن راه بهترین نمونه می‌داند در تک‌گویی ایهب در عرشهٔ دوم است که می‌تواند به عنوان یک شعر منثور قلمداد شود. ریتم به همان میزان که کنترل شده‌است، به همان میزان احتمالاً برای نثر است. مرحله سوم لفاظی زبان ویژه است و مشکل است به عنوان شعر فرم خالصی داشته باشد. مثال‌های این سطح تداوم زبان عالی استاب می‌باشد. مانند تشویق خدمه قایقرانی با ریتم سخنرانی خود. چهارمین و آخرین ترکیب باشکوه عناصر است.\nاین کتاب نخستین بار توسط علی اصغر محمدزاده در سال ۱۳۳۵ و بار دیگر به‌قلم پرویز داریوش، به فارسی ترجمه و توسط انتشارات امیرکبیر به‌چاپ رسید. این انتشارات به تازگی تلخیص جدیدی از موبی‌دیک را به قلم محمد طلوعی در مجموعه «خلاصه رمان‌های برجسته» خود منتشر کرده‌است.این کتاب همچنین با ترجمه صالح حسینی از سوی نشر نیلوفر منتشر شده است. در نسخهٔ بریتانیایی ملویل کلمه کشف‌کردن را به درک کردن تغییر داده‌است. در واقع، ادراک چیزی‌است که باعث می‌شود ما اشکال را آن طور که وجود دارند ببینیم.\n↑ شکست نسبی «در دل دریا» در نخستین هفته نمایش عمومی، بی‌بی‌سی فارسی\n↑ ۳٫۰ ۳٫۱ Buell (2014), 367\n↑ Tanselle (1988) "Editorial Appendix," pp. 810–812\n↑ Pirner, Susanne (2005). Call Me Ishmael – A Critical Analysis of the Narrator in Moby Dick. GRIN Verlag. p. 5.\n↑ ۷٫۰ ۷٫۱ ملویل، هرمان (۱۳۹۰)، موبی‌دیک یا وال سفید، ترجمهٔ پرویز داریوش، تهران: امیرکبیر، شابک ۹۷۸-۹۶۴-۰۰-۰۳۶۶-۴\n↑ Ch 123, 126, 134\n↑ Delbanco, Andrew (2005). Melville: His World and Work. New York: Knopf. ISBN 0-375-40314-0.\n↑ Dagovitz, Alan. "Moby Dick's Hidden Philosopher: A Second Look at Stubb" in Philosophy and Literature Oct 2008\n↑ ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ Bezanson (1953), 644\n↑ Bryant (1998), pp. 67-68\n↑ Bezanson (1953), p. 653\n↑ Bezanson (1953), p. 654\n↑ Bezanson (1953), p. 655, italics Bezanson's\n↑ Wright (1949), p. 66–67\n↑ ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ Bryant and Springer (2007), xxii\n↑ Bryant and Springer (2007), xvi\n↑ Lee (2006), 395\n↑ Berthoff (1962), 164\n↑ Bezanson (1953), p. 648–649, italics Bezanson's\nمجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به موبی دیک در ویکی‌گفتاورد موجود است.\nدر ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ موبی دیک موجود است.\nMoby-Dick by Herman Melville- Northwestern–Newberry Edition of the Writings of Herman Melville 6. Evanston, Ill. : Northwestern U. Press, 1988\nبرگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=موبی_دیک&oldid=33575965»\nرمان‌های ۱۸۵۱ (میلادی)\nرمان‌های آمریکایی ۱۸۵۱ (میلادی)\nرمان‌های هرمان ملویل\nشکار نهنگ در ایالات متحده آمریکا


روایتی محلی از اسطوره‌ی جهانی میل به زندگی جاودان\nبسیاری از صاحب نظران بر پیوند میان افسانه‌ها و اسطوره‌ها تاکید دارند، در میان آنان می‌توان به لوی استراوس اشاره نمود که ضمن اشاره به پیوند میان اسطوره‌ها و افسانه های پریان بر طبقه بندی افسانه های پریان بر اساس بن مایه مشترک آن‌ها با اسطوره‌ها تاکید دارد.\nآن چه افسانه‌ها را بیش از پیش مورد توجه ما قرار می‌دهد، خوانش نمادین آن‌ها از زندگی بشر و مسایل پیرامون آن می‌باشد. در ادبیات شفاهی [..] لرستان، افسانه‌ها مانند سایر اقوام گرمابخش شب‌های سرد زمستان و محمل اندرزهای بزرگان به نسل آینده می‌باشد. این افسانه‌ها به نام‌های مختلف هم چون، متل، بی بی، پارچا و... در بین طوایف لر و لک مطرح هستند و تنها نقش سرگرمی و پر کردن اوقات فراغت را ندارند، بلکه در ظرف آنان باورها و سنن مختلف نیز در گذر زمان راه می‌پویند. تصور انسان کهن درباره‌ی جوانب زندگی خویش را می‌توان در افسانه‌ها مشاهده نمود. تبلور جهان زندگی انسان در افسانه‌ها با پرداختن آن‌ها به مسئله‌ی مرگ و در مقابل آن زندگی جاودان بیشتر مشخص می‌شود. جنبه‌هایی که در اسطوره‌ها هم حضور دارند و به صورتی دیگر بیان می‌شوند. افسانه‌ها دارنده‌ی بسیاری از مشخصات فرهنگی روایت کننده های خود می‌باشند. ازین رو درک و تحلیل آن‌ها برای دریافت ریشه های فرهنگی اقوام و ارتباطات فرهنگی ملل دارای اهمیت است. افسانه‌ها علاوه بر روایت باور های کهن و عام بشری، در خود ویژگی‌ها و عناصر محلی را نیز دارا می‌باشند و در گذر زمان و تحولات فرهنگ، مشمول پیرایش و گاه افزایش‌هایی می‌شوند. در این مقاله تلاش می‌شود ارتباط افسانه های لرستان با اسطوره‌ها با استفاده از الگوی پیشنهادی مختاریان (1384) انجام گیرد، این الگو برگرفته از مقاله‌ی لوی استراوس از تحلیل و تطبیق ساختاریِ افسانه‌ها و اسطوره‌ها می‌باشد. این مقاله در نقد طبقه بندی پراپ از افسانه‌ها ارائه شده. این بررسی از خلال وجود بن مایه‌ی مشترک تلاش برای دست یابی به زندگی جاودان در افسانه‌هایی از لرستان با اسطوره‌ی گیل گمش دنبال می‌گردد. در این پژوهش به ویژگی‌های محلی افسانه‌ها نیز پرداخته خواهد شد.\nبیان مسئله و اهمیت تحقیق:\nدر ادبیات شفاهی هر قوم و ملتی مضمون‌های مختلف وجود دارد که روشن شدن خاستگاه و معانی درونی آن‌ها می‌تواند گامی در جهت شناخت و درک بیشتر آن باشد. افسانه های پریان به دلیل حضور عنصر تخیل و آرمان پردازی که گاه از دایره‌ی حقیقت خارج شده، به عنوان خرافات پنداشته شده و مورد بی توجهی قرار می‌گیرند. غافل از اینکه «بسیاری از ابداعات و تلاش‌های بشر، از خواست‌ها و آرمان‌هایی که در افسانه‌ها به آن‌ها پرداخته شده است ریشه گرفته‌اند».(دلاشو،149،1364)\nامروزه با توجه به سرعت تحولات فرهنگی جوامع و آنچه در لرستان دیده می‌شود، به نظر می‌رسد که، اجزاء مختلف فرهنگ در لرستان و به ویژه ادبیات شفاهی ما به علت تغیرات زبانی ونیز تأثیرات فرهنگی، ناشی از تأثیر رسانه‌ها و زندگی شهری و پیامدهای آن در معرض فراموشی و اضمحلال قرار گرفته است. این جاست که ضرورت پرداختن به این امر احساس می‌شود. البته آسیب شناسی ادبیات شفاهی خود شایسته‌ی توجه کلان سازمان‌های مرتبط و اندیشمندان این حوزه است. افسانه‌ها به عنوان بخشی از میراثِ نیاکان دور و نزدیک ما، در بستر خود اطلاعات بسیاری از ویژگی‌های زبان شناختی و فرهنگی را دارا می‌باشد. وجود واژگان کهن، اشاره به آداب و رسوم و... می‌تواند دلیلی برای توجه محققان به افسانه‌ها باشد.\nافسانه‌ها حاصل اندیشه‌ی گذشتگان در وقایع گوناگون زندگی است که تا کنون سینه به سینه، نقل شده‌اند و امروزه با هجوم زندگی شهری به دورترین خلوت‌های زندگی ما، به تدریج از مجالس رخت بر بسته و با کم شدن آن‌ها از زندگی، از ژرفای پندها و حکمت‌های شناور در آن‌ها بی بهره می‌مانیم.\nروشن ساختن پیوند افسانه‌های پریان با اسطوره‌ها می‌تواند راهی برای پی بردن به عمق اندیشه‌ی مستتر در افسانه‌ها و اهمیت آن‌ها در میان تولیدات غیر مادی انسان ایجاد نماید. از طریق افسانه و اسطوره‌ها ما می‌توانیم به ویژگی‌ها و چگونگی افکار اقوام در مورد مسائل مختلف پی ببریم، به این دلیل که در این نقل‌ها راویان و سازندگان آن‌ها آگاهانه و شاید ناآگاهانه عناصری از فرهنگ محلی خود را در شرح مسائل به کار برده‌اند.\nمحمدجعفر محجوب گردآورنده‌ی مجموعه مقالات در مورد ادبیات عامیانه‌ی ایران صادق هدایت، فضل ا... صبحی و حسین کوهی کرمانی را پیشگامان گردآوری داستان‌های عامیانه در ایران می‌داند (محجوب،1378).\nپس از آن‌ها محققان دیگری هم زحمات بسیاری در گردآوری و ثبت افسانه‌ها متقبل شده‌اند. در این بین می‌توان به سید ابوالقاسم انجوی شیرازی، صمد بهرنگی، بهروز دهقانی، ابراهیم شکور زاده و گردآوری افسانه های ایرانی در چند مجلد توسط علی اشرف درویشیان و رضا خندان، گردآوری افسانه های خراسان توسط حمید رضا خزاعی و تلاش‌های دیگران اشاره نمود. تلاش مرتضی هنری، محسن میهن دوست و کاظم السادات اُشکوری (مازلوف،1376)، که همگی در راه گردآوری افسانه های رایج در میان مردم ایران سعی‌ها نموده‌اند، نیز شایسته یادآوری و توجه است.\nدر لرستان نیز کار گردآوری افسانه‌ها از طرف علاقه‌مندان این حوزه دنبال شده است. برای نمونه می‌توان به آثار زیر اشاره نمود. گردآوری چندین داستان و افسانه‌ی لری توسط داریوش رحمانیان، عزیزا... کشاورز و حجت ا... حیدری در سه مجموعه‌ی جداگانه و نیز چندین افسانه از لرستان در مجموعه‌ی چند جلدی علی اشرف درویشیان و رضا خندان، از نمونه‌ی این گونه تلاش‌ها می‌باشد.\nعلاوه بر آثاری که تنها جنبه‌ی گردآوری افسانه‌ها را دارا می‌باشند باید به پژوهش انجام شده توسط فرزانه سجادپور اشاره کرد، که در آن علاوه بر گردآوری افسانه‌ها به طبقه بندی و تحلیل رمزها و ریشه های اسطوره ای ویژگی‌های محلی موجود در افسانه‌ها نیز، اشاره شده است.\nچهارچوب نظری مورد استفاده در این مقاله، برگرفته از مقاله‌ی لوی استراوس در نقد طبقه بندی محقق روسی، ولادیمیر پراپ از افسانه‌های پریان می‌باشد. پراپ در این کار طبقه بندی خود را بر اساس چگونگی توالی خویش کاری‌ها (کارکردها) ی موجود در افسانه‌ها که به شخصیت‌های مختلف نسبت داده شده‌اند، قرار داده است. در این اثر پراپ بیان می‌کند که گر چه تعداد خویش کاری‌های موجود در افسانه های پریان نامحدود نیست، اما ترکیب‌های نامحدودی را می‌توانند به وجود آورند، در نتیجه پراپ طبقه بندی خود از افسانه های پریان را با نشان دادن فرمول‌هایی که از چگونگی چینش این خویش کاری‌ها به وجود آمده‌اند انجام می‌دهد.\nاستراوس در مقاله‌ی یاد شده عدم توجه پراپ به محتوا و کم اهمیت دانستن آن نسبت به صورت را مورد انتقاد قرار می‌دهد. او این نکته را چکیده‌ی تفاوت میان ساختارگرایی و صورت گرایی می‌داند. به قول باستید (1370)، در واقع تفکر استراوس در توضیح اساطیر، شناخت معنی را در بر می‌گیرد.\nبه باور پراپ افسانه های پریان از لحاظ تاریخی در عناصر ریخت شناسانه ی خود اسطوره ای را نشان می‌دهد. استراوس تشخیص رابطه میان اسطوره و افسانه از سوی پراپ را از نقاط مثبت کار او می‌داند و خود نیز به جدایی میان آن دو عقیده ای ندارد. «پراپ اسطوره‌ها را قلمروهایی دور دست می‌داند که قصه های عامیانه ریشه های خود را در میان آنان می‌جویند» (پراپ،70،1371). در مقابل استراوس عقیده دارد که مردم شناس از چنین تعبیری پرهیز خواهد نمود. به این دلیل که ما امروزه افسانه‌ها و اسطوره‌ها را در کنار هم می‌بینیم. «اسطوره در پی شناخت واقعیت است و بن مایه‌هایش را بر حسب دریافت واقعی خود از جهان شکل می‌دهد، ولی در افسانه‌ها این بن مایه‌ها گر چه خاستگاهی مشابه با اسطوره دارند ولی بنا بر آرمان و آرزوی آدمی، هدفی دیگر دنبال می‌کنند» (مختاریان 138،1384). در این جا بر اساس آن چه پیرامون رابطه‌ی ساختاری افسانه‌ها و اسطوره‌ها وهم چنین رابطه‌ی تکمیلی آن‌ها نسبت به یکدیگر گفته شد، بر آنیم که ضمن نشان دادن این ارتباط با توجه به تطبیق عناصر ساختاری افسانه‌هایی از لرستان با اسطوره‌ی گیل گمش، ویژگی‌های محلی موجود در این افسانه‌ها را نیز بر شمریم.\nانجام بررسی ساختاری:\nگیل گمش پهلوان شهر اورک است که، سرگذشت او را از طریق الواحِ گلی از فراز و نشیب تاریخ گذشته و پس از قرن‌ها به ما رسیده است. دکتر ابوالقاسم اسماعیل پور در پیشگفتار کتاب حماسه‌ی گیل گمش، اثر دونا روزنبرگ 1389، گیل گمش را به خاطر این که دو سوم از وجودش از خدایان است دارای ویژگی‌های اسطوره ای می‌داند. گیل گمش در پی رسیدن به حیات جاودانه تلاش‌های زیادی می‌کند. اما در آخر او نیز مانند سایر انسان‌های میرنده، در برابر مرگ و فانی بودنش راه گریزی ندارد.\nدر اساطیر و افسانه های اقوام و ملل دیگر اندیشه‌ی بی مرگی و زندگی جاودان همواره دیده می‌شود، در اساطیر ایران جمشید نماینده‌ی تلاش برای دست یابی به زندگی جاوید است، اما در آخر با از دست دادن فره ی ایزدی که پیامد ادعای ایزد بودن اوست به دست اژی دهاک نابود می‌گردد (رزنبرگ،1389). ایرج بهرامی در پژوهشی دیگر، روئین تنی اسفندیار کیانی (ایرانی)، آشیل (یونانی)، زیگفرید (ژرمنی)، بالدر (اسکاندیناوی) را نشان گر آرزوی انسان برای دست یابی به زندگی جاودان می‌داند، که در آخر هر کدام از این روئین تنان در مقابل مرگ دریچه ای گشاده دارند و راه گریزی در برابر مرگ ندارند. (بهرامی،1385)\nافسانه های لرستان هم مانند افسانه‌ها و اسطوره های دیگر اقوام، از این میل مشترک بشری تهی نیست و روایت گر تلاش‌هایی برای رسیدن به این مقصود هستند.\nدر این جا کوشش می‌شود از الگوی پیشنهادی مختاریان (1384) در قالب مقاله ای در فصل نامه‌ی انسان شناسی، برای طبقه بندی افسانه های پریان بر پایه‌ی تطبیق ساختاری و بن مایه‌های مشترک آن‌ها با اسطوره‌ها، ویژگی‌های محلی افسانه‌ها نیز توضیح داده شود. برای این کار به تطبیق ساختاری روایت سومری مرگ گیل گمش، ترجمه شده از الواحِ رُسی توسط یانیک بلان، با دو افسانه از لرستان که یکی به گویش لکی، که توسط نگارنده گردآوری شده و دیگری به گویش لری منتخب از پژوهش سجادپور 1389، خواهیم پرداخت.\nدر گویش لکی طوایف ساکن شهرستان‌های دلفان و کوهدشت افسانه‌ها را با نام پارچا می‌شناسند. پارچا ی ملک جمشید (راوی: عبدالعلی ابدالیان) روایت گر جستجوهای ملک جمشید در جستجوی جایی که در آنجا نمیرد می‌باشد- او به قصد یافتن جایی که در آن زندگی جاودان بیابد، سوار بر اسب خوبی که دارد، ترک دیار می‌کند- در راه به پیر زنی در کنار دریا می‌رسد- پیر زن دلیل حضور ملک جمشید در آن جا را می‌پرسد و او هدفش را می‌گوید- پیر زن می‌گوید این جا بمان نمی‌میری، ملک جمشید می‌پرسد که تا کی نمی‌میرد؟ پیرزن می‌گوید تا زمانی که آب دریا خشک شود. ملک جمشید می‌گوید: دست آخر دریا خشک می‌شود و من خواهم مرد- آن جا را ترک می‌کند در ادامه‌ی راه به شکارچی می‌رسد، که اِشکاری (بز کوهی) را شکار کرده و در حال کباب کردن مقداری از گوشت آن است. شکارچی از او می‌پرسد: تو کجا این جا کجا؟ ملک جمشید داستان جستجوی مکانی که در آن جا نمیرد را می‌گوید- شکارچی نیز به او می‌گوید که این جا بمان تا نمیری- وقتی ملک جمشید می‌پرسد تا کی نمی‌میرم؟ جواب می‌دهد تا زمانی که آن تنگه‌ی بالایی از شاخ اِشکار پر نشود نخواهی مرد- ملک جمشید می‌گوید عاقبت پر می‌شود و خواهم مرد- پس به راه خود ادامه می‌دهد تا به مَرغ زاری می‌رسد و در کنار چشمه ای برای استراحت می‌ماند- کنیز پریی ای که در آن نزدیکی خانه دارد برای بردن آب به چشمه می‌آید وقتی چهره‌ی زیبای ملک جمشید را می‌بیند محو تماشای او می‌شود و زمان زیادی می‌گذرد- در بازگشت پری علت تأخیرش را جویا می‌شود- کنیز داستان جوان خوش سیما را باز گو می‌کند. پری وقتی ملک جمشید را می‌بیند، علت آمدنش را به آن جا می‌پرسد. وقتی از ماجرا باخبر می‌شود- به ملک جمشید می‌گوید: این جا بهشت است و تو هیچ وقت نمی‌میری- پری در ادامه دلباخته‌ی او شده- خود را به عقد ملک جمشید درمی آورد- پس از گذشت زمانی صاحب پسری می‌شوند- روزی ملک جمشید برای شکار بیرون می‌رود- وقتی در حال خوردن گوشت کبک است به یاد والدینش می‌افتد و تصمیم می‌گیرد به دیارش برگردد- اندوهگین به نزد پری می‌آید- پری وقتی از علت دل‌تنگی آگاه می‌شود- به او می‌گوید: تو هفتاد هزار سال است که این جا هستی- در این مدت تمام خانواده‌ات مرده‌اند- ملک جمشید این را باور نمی‌کند و برای دیدن والدین به راه می‌افتد. پری دو عدد سیب به او می‌دهد- در راه به پیر مردی می‌رسد که گوژپشت و خمیده شده است- پیر مرد با خوردن سیب‌ها جوان می‌شود- پیرمرد جوان شده می‌گوید:من عزرائیل هستم تمام عالم را کشته‌ام و فقط به انتظار تو این جا مانده‌ام. ملک جمشید مردن والدینش را هم از زبان عزرائیل باور نمی‌کند از عزرائیل برای رفتن به دیارش اجازه می‌گیرد- وقتی به دیارشان می‌رسد هیچ اثری از شهر و پدر و مادرش نمی‌بیند- به نزد عزرائیل برمی‌گردد- عزرائیل او را می‌کشد بنا به توصیه‌ی پری او را به پشت اسبش می‌گذارد و سر اسب را به طرف راهی که از آن آمده بر می‌گرداند- وقتی اسب جسد ملک جمشید را به خانه‌ی پری بر می‌گرداند، پری با تار مویش او را دوباره زنده می‌کند و با خوشی به زندگی ادامه می‌دهند.\nدر این جا به مقایسه‌ی عناصر ساختاری افسانه‌ی ملک جمشید و اسطوره‌ی گیل گمش با استفاده از نظریه‌ی استراوس خواهیم پرداخت.\nدر افسانه‌ی ملک جمشید:\n1- ملک جمشید برای رسیدن به جایی که نمیرد به راه می‌افتد.\n2- ملک جمشید در راه به پیرزنی در کنار دریا می‌رسد.\n3- پیرزن پس از آنکه از علت آمدن ملک جمشید به آن جا مطلع می‌شود، به او می‌گوید: آن جا بماند ولی زندگی جاودان نخواهد یافت. ملک جمشید پیرزن را ترک می‌کند و به راه خود ادامه می‌دهد.\n4- ملک جمشید به شکارچی می‌رسد و تکرار آن چه در مرحله‌ی قبل رخ می‌دهد.\n5- ملک جمشید به مرغ زاری که محل زندگی پری و کنیزش که دارای زندگی جاودان است می‌رسد.\n6- پری از ملک جمشید دلیل آمدنش را می‌پرسد.\n7- پری دلباخته‌ی ملک جمشید شده، وقتی او می‌خواهد به دیارش برگردد، به او دو عدد سیب جوانی بخش می‌دهد\n8- ملک جمشید در راه باز گشت به دیارش سیب‌های جوانی بخش را به پیر مردی که از شدت پیری خمیده شده است و چهار دست و پا می‌خزد می‌دهد. پیر مرد جوان می‌شود.\n9- پیرمرد (عزرائیل) پس از کشتن ملک جمشید جسدش را روی اسب گذاشته و سر اسب را به طرف عقب برمی‌گرداند\n10- پری، تار مویش را به جسد بی جان ملک جمشید می‌رساند، ملک جمشید زنده می‌شود و به همراه پری در بهشت زندگی جاودانه میابد.\nدر اسطوره‌ی گیل گمش:\n1- بعد از مرگ انکیدو گیل گمش از مرگ هراسان و برای رهایی از مرگ آواره‌ی کوه و بیابان.\n2- گیل گمش پس از گذر از کوهستان‌ها در کنار دریا به سیدوری (پیرزن ماهی فروش) می‌رسد.\n3- سیدوری به گیل گمش می‌گوید: سرنوشت خود را قبول کند. گیل گمش سیدوری را ترک می‌کند.\n4- گیل گمش به اورشانابی قایقران اوتاناپیشتم، دارنده‌ی زندگی جاودان می‌رسد، از او می‌خواهد که او را نزد اوتاناپیشتیم ببرد.\n5- گیل گمش پس از عبور از دریا به نزد اوتاناپیشتیم شهریار سرزمین دوردست و همسرش که زندگی جاودان دارند، می‌رسد.\n6- اوتاناپیشتیم از گیل گمش نام نشان و دلیل آمدنش را می‌پرسد.\n7- همسر اوتاناپیشتیم که دلش برای پهلوان سوخته و شاید زیبایی اندام گیل گمش دلش را لرزانده، از اوتاناپیشتیم می‌خواهد به او محل گیاه جوانی بخش را نشان دهد.\n8- گیل گمش در راه بازگشت گیاه زندگی را از دست می‌دهد، گیاه را موجودی خزنده و حلقه‌وار (مار) می‌خورد، پوست می‌اندازد و درخشان شده می‌گریزد. معنای نام گیاه (مرد-سالخورده- دوباره جوان شده)\n9- گیل گمش سپس سرنوشت خود را پذیرفته به شهر خود باز می‌گردد.\n10- مرگ گیل گمش.\nنمودار قبل شباهت‌های بسیار را میان افسانه‌ی ملک جمشید و اسطوره ای گیل گمش نشان می‌دهد. علی رغم شباهت‌های بسیار در بن مایه‌ی مشترک تلاش برای رسیدن به زندگی جاودان (بی مرگی) و برخورد با شخصیت‌های مشابه (و البته تا حدودی با خویش کاری‌های مشابه)، تفاوت‌های مهمی را نیز مشاهده می‌بینیم. مهم‌ترین تفاوت در ویژگی اسطوره ای شخصیت گیل گمش یعنی، خدایی بودن دو سوم وجودش می‌باشد. بعد از آن باید به چگونگی حل شدن مسئله در پایان کار توجه نمود. در حالی که گیل گمش با از دست دادن گیاه زندگی، سرنوشت میرا و محتوم خود را می‌پذیرد و در نهایت تسلیم مرگ می‌شود، ملک جمشید با تدبیر پری نه تنها زنده می‌شود، بلکه به زندگی جاودان، البته در جهانی دیگر (یعنی بهشت) دست می‌یابد.\nدر این جا باید به مهم‌ترین تفاوت اسطوره و قصه های پریان که مورد تاکید استراوس نیز بود اشاره نمایم. در افسانه های پریان تقابل‌ها به شکل تخفیف یافته تری نشان داده می‌شوند و درون مایه‌ها را به صورت ضعیف‌تری نسبت به اسطوره‌ها انتقال می‌دهند. داستان پریان با جای بازی بیشتر نسبت به اسطوره‌ها می‌تواند نقش‌ها را شکل دهند و در آن، جای گشت‌ها را با آزادی بیشتر می‌بینیم. به علاوه در اسطوره‌ها ما با ساختاری منطقی، که نتیجه‌ی منطقی را از تقابل به دست می‌دهد روبرو هستیم. حال آنکه در افسانه های پریان، آرمان پردازی های انسان حضور یافته و معمولاً در پایان با صحنه دلخواه قهرمان و خوشی مواجه هستیم. (پراپ،1371)\nبُن مایه‌ی تلاش برای رسیدن به زندگی جاودان را در یکی از افسانه های لری نیز می‌توان یافت. در این داستان نیز شخصی از دیار پدر و مادر خود رخت بر می‌بندد و به دنبال زندگی جاودان (جایی که در مرگ نباشد) رهسپار می‌شود. در راه به شهرهای مختلف می‌رسد در گفتگو با ساکنان درمی یابد که در این شهرها نیز مردم می‌میرند، پس جستجوی خود را ادامه می‌دهد. در ادامه داستان به غاری می‌رسد برای استراحت وارد آن می‌شود که با دنیایی دیگر آشنا می‌شود، مَرغ زاری پر از درخت و میوه که هرچه می‌خواهد هست مدت‌ها در آنجا می‌ماند تا اینکه دو فرشته نزد او می‌آیند و به او می‌گویند: که هفتاد هزار سال است که در این جا زندگی می‌کند، اکنون نوبت مرگش فرا رسیده و باید از آنجا برود. جوان شروع به اعتراض می‌کند و می‌گوید این جا تنها جایی بود که در آن از مرگ نشان نیافتم. دو فرشته یک عینک، عصا و سه عدد سیب به او می‌دهند تا راهی جهان فانی شود. پس از عبور از دهانه‌ی غار جوان بلافاصله پیر می‌شود از عینک و عصا کمک می‌گیرد و در راه آن سیب‌ها را می‌خورد. در این بین به سه نفر می‌رسد که در حال حفر کردن قبری هستند. آن‌ها منتظر او هستند. به او می‌گویند که این قبر توست جوان پایش لغزیده و به درون قبر می‌افتد و می‌میرد.\nدر این داستان هم مانند اسطوره‌ی گیل گمش شخصی به طلب زندگی جاودان شهر و دیار خود را ترک می‌گوید و از جاهای مختلف می‌گذرد و از آن‌ها سراغ زندگی جاودان را می‌گیرد که در آن‌ها یافت نمی‌شود جوان سرانجام به باغی می‌رسد که در آن می‌تواند بدون مرگ به زندگی ادامه دهد اما بالاخره مجبور به ترک آن جا می‌شود. مانند گیل گمش که در مَرغ زار اوتناپیشتیم زندگی بدون مرگِ آن‌ها را می‌بیند اما باید به سرزمین خود برگردد. جوان در راه در می‌یابد که مرگ سرانجامِ محتوم اوست و از آن گریزی نیست به مانند گیل گمش که گیاه زندگی را از دست می‌دهد و در می‌یابد که مرگ سرنوشت قطعی او می‌باشد. [..] میل به جاودانگی (نامیرایی) در همه‌ی موارد مشترک است. ویژگی گیل گمش که دو سوم از وجودش از خدایان است به او شخصیتی اسطوره ای می‌دهد، در حالی که زیبای ملک جمشید و شاید جستجو گر بودن جوان که می‌تواند صفت بارزِ آن‌ها تلقی گردد، در مقابل وجهه‌ی اسطوره ای گیل گمش کم رنگ‌تر می‌نماید. جستجوگری و پرتلاشی و پیرو آن رسیدن به جایی که در آن زندگی جاودان و جود دارد از دیگر عناصر مشترک سه روایت می‌باشد، گر چه حوادث و مکان‌ها و سختی‌های را ه طی شده علی رغم مطرح بودن، در داستان‌ها به شکل‌های مختلفی بیان شده و ملک جمشید و جوان جویای مرگ نسبت به گیل گمش از وقایع و موانع سهل‌تری عبور می‌کنند. مختاریان حضور عشق در افسانه های ایرانی را تحت تأثیر ارتباط فرهنگی با بین‌النهرین می‌داند و آن را جنبه ای فرعی در داستان می‌داند. به روایت یانیک بلان (1380) از اسطوره‌ی گیل گمش دل سوزی و شاید دلبستگی همسر اوتناپیشینم به گیل گمش است که شوهرش را ترغیب به دادن گیاه زندگی به گیل گمش می‌کند. در داستان ملک جمشید هم پری با دیدن زیبایی ملک جمشید مجذوب او می‌شود و سپس به او یاری می‌رساند. از شباهت‌های دیگر اسطوره ه ای گیل گمش با افسانه های مطرح شده، از دست دادن عنصر گیاهی حیات بخش است که در نهایت با این اتفاق قهرمان روایت، سرنوشت محتوم خود یعنی مرگ را می‌پذیرد. ملک جمشید نیز در راه میرا بودن تمام انسان‌ها را درمیابد، پیرزن (نماینده‌ی زنان) و شکارچی (نماینده‌ی مردان) هستند که دست آخر خواهند مُرد.\nاز ویژگی مشترک مهمی که میان اسطوره‌ی گیل گمش و افسانه‌های یاد شده وجود دارد، عنصر گیاهی به عنوان منبع زندگی جاودانی است. در اسطوره گیل گمش آن را مانند گلی سرخ که در بستر دریا می‌روید و دارای خارهای فراوان است معرفی می‌شود. نام این گیاه [که] گیل گمش را مصمم به یافتنش می‌کند: «مرد- سالخورده – دوباره جوان شد» (بلان،141،1380) در افسانه‌ی ملک جمشید سیب‌ها به عنوان عنصر گیاهی جوانی بخش پیر مرد سال خورده را دوباره جوان می‌کند. در افسانه‌ی دیگر نیز جوان در باغی پر از میوه زندگی بدون مرگ را تجربه کرد. از شباهت‌های بسیار نزدیک اسطوره با افسانه‌ی گیل گمش، نزدیکی شکل ظاهری موجودی که گیاه حیات را از گیل گمش می‌رباید و پیر مردی که سیب‌های حیات بخش ملک جمشید را می‌خورد می‌باشد در اسطوره به صورت موجودی که حلقه‌وار می‌خزد [مار] و پس از خوردن گیاه پوست انداخته و جوان می‌شود یاد شده، پیر مرد افسانه به صورت خمیده و گوژپشت، که چهار دست و پا راه می‌رود توصیف شده است. این شباهت‌ها و نزدیکی‌ها علاوه بر وجود بن مایه ای مشترک، یاد آور تاکید استراوس بر هم جواری و نقش تکمیلی اسطوره‌ها و افسانه‌ها می‌باشد.\nدر افسانه‌ی ملک جمشید او دارای اسب خوبی است که در اواخر داستان او را به محلی که پری در آن زندگی می‌کند بر می‌گرداند. در فرهنگ هند و اروپایی اسب از نماد های مهم می‌باشد. این ویژگی در افسانه ای لرستان نیز نمایان است در برخی افسانه‌ها حضور اسب و نقش آن پر رنگ می‌باشد و در برخی دیگر کم رنگ. در نزد اقوام کاسی که سرزمین کنونی لرستان بخشی از استقرارگاه این قوم بوده است، اسب جایگاه پر اهمیتی داشته است. از نقش مایه های اشیاء برنزی لرستان، نقش اسب می‌باشد و نیز اشیائ مربوط به زین و برگ اسب، که به وفور در این منطقه به دست آمده‌اند. اشیاء مربوط به زین‌وبرگ اسب در قبرهای حفاری شده نیز خود نمایی می‌کنند بسیاری از این اشیاء را نماد تلقی از اسب، به عنوان انتقال دهنده‌ی انسان به جهانی دیگر دانسته‌اند. در فرهنگ معاصر لرستان نیز اسب همچنان از جایگاه پر اهمیتی برخوردار بوده است. وجود نقش مایه‌ی اسب و سوار آن بر سنگ قبرها و حضور این حیوان در مراسم سوگواری (اسب کتل شده) همگی در پیوند اسب با انتقال به جهانی دیگر است. در افسانه ملک جمشید نیز، عزرائیل پس از گرفتن جان ملک جمشید او را بر گرده‌ی اسبش قرار می‌دهد و اسب او را نزد پری (جایی که زندگی جاودان وجود دارد) بر می‌گرداند.\nاز دیگر عناصر محلی افسانه می‌توان به شکار و شاخ شکار اشاره نمود. شکارچی به ملک جمشید می‌گوید زمانی که آن تنگه (دره) ی بالایی از شاخ شکار پر شود، آنگاه خواهی مرد. در فرهنگ مردم لرستان شکارچی پس از انداختن چوب هزاره، یعنی کشتن هزار شکار، زمان مرگش فرا خواهد رسید. در اینجا، پر کردن تنگ بالایی از شاخ شکارها می‌تواند تصوری از انداختن چوب هزاره باشد. انجام این کار مستلزم سپری کردن سالیانی بسیار است و در واقع شکارچیان در سنین بالا ممکن است که به این مرتبه برسند، زمانی که مرگ در کمین انسان کهن‌سال نشسته است.\nپری از دیگر عناصری است که در فرهنگ محلی حضوری پر رنگ دارد. داستان‌های پیرامون آن آمیزه ای از ترس و هیجان را برای ما در بر دارد. کسانی هستند که امروزه نقل پری داری یکی از اجداد خود را به یاد دارند؛ و نیز درمانگرانی که نیاکان آن‌ها از برکت ارتباط با پریان، دارای بهره (فره) ای خاص در درمان بعضی بیماری‌ها شده‌اند که این بهره از طریق وراثت به آن‌ها رسیده است (بری مثال می‌توان به کسانی که در باور عامه دارای قدرت درمان بیماری زردی (یرقان) هستند اشاره نمود). حضور پری در باورهای ایرانی قابل رد یابی و مشخص است. زهره محمدیان مغایر در مقاله ای ضمن نشان دادند رابطه‌ی پریان ایرانی با آپسارا (آب چهره) ی هندی یکی بودن آن‌ها رانشان می‌دهد، به همان نحو که روزگاری اقوام هند و ایرانی از یک ریشه جدا شده‌اند. «در افسانه های سحر آمیز ایرانی پری با کوزه ای آب در دست، در خزینه حمام، نشسته بر لب چشمه، کنار جزیره ای وسط دریا و... وارد افسانه می‌شود» (محمدیان مغایر،1384،110). در افسانه ملک جمشید نیز پری در کنار چشمه ای خانه دارد و با ورود خود به افسانه قهرمان را یاری می‌کند. آنچه در اینجا مهم است وجود پری به عنوان عنصری از فرهنگ ایرانی است که ویژگی منطقه ای افسانه را پر رنگ می‌کند.\nاندیشناک بودن ملک جمشید در باره ی پدر و مادر، نیز می‌تواند به عنوان خصلتی محلی –مذهبی مورد بررسی قرار گیرد. اهمیت والدین در فرهنگ بومی و نیز توصیه های مذهبی در این مورد مسئله را بیشتر روشن می‌کند.\nافسانه دیگر که در گویش لری رواج دارد نسبت به افسانه ملک جمشید، تغییراتی را نشان می‌دهد در این افسانه از اسب ملک جمشید خبری نیست، به جای برخورد ملک جمشید با پیرزن و شکارچی، او به شهرهای مختلف سر می‌زند. از باغی که در آن خبری از مرگ نبوده رانده می‌شود و عینک، عصا و سیب را به عنوان لوازمی که در راه ممکن است به کارش آیند حمل می‌کند. برخی از این عناصر همچون عینک نشان از جدیدتر بودن این روایت از میل به زندگی جاودان است. در آخر جوان می‌میرد و خبری از بازگشت دوباره او به سرزمین بی مرگی نیست، در حالی که ملک جمشید دوباره به آنجا برمی‌گردد. این ویژگی آخر شاید در پی تحولات فرهنگ و تغییر دیدگاه‌ها نسبت به مسائل زندگی باشد و حاصل تلاش راویان افسانه برای امروزی کردن و عقلانی شدن افسانه باشد.\nنکته قابل تأمل دیگر همسانی افسانه های موسوم به پارچا در زبان لکی و افسانه های هندی که در مجموعه‌ی پانچا تنترا (کلیله و دمنه) گرد آمده‌اند می‌باشد. با توجه به شباهت و هم ریشگی فرهنگ‌های هندی و ایرانی، این تشابه در افسانه‌ها نیز می‌تواند به عنوان موضوع پژوهشی مستقل مطرح باشد.\nبر اساس آنچه تاکنون گفته شد با استفاده از الگوی ارائه شده توسط استراوس در جهت بررسی ساختاریِ رابطه‌ی افسانه‌ها و اسطوره‌ها و استفاده از آن به عنوان گونه ای طبقه بندی می‌توان افسانه های پریان را بر اساس شباهت ساختاری و محتوا با اسطوره‌ها در ذیل آن‌ها طبقه بندی نمود.\nدر اینجا ضمن تلاش برای نشان دادن کاربردی بودن این الگو، به تفاوت‌ها و شباهت‌های اسطوره‌ها و افسانه‌ها اشاره شد.\nاز دیگر نتایج به دست آمده، می‌توان به ویژگی‌های بومی و محلی افسانه‌ها اشاره نمود. در افسانه های آورده شده حضور عناصری از فرهنگ محلی مانند اسب، شکار، پری و... توضیح داده شد. علاوه بر آن می‌توان شباهت‌ها را به عنوان نشانه‌هایی از اخذ و تبادل فرهنگی میان اقوام در نظر گرفت.\nافسانه‌ها بستری برای تخیل و تحقق امیال آدمی مهیا ساخته‌اند، در اینجا گرچه موضوعی حقیقی نقل می‌شود ولی قهرمان به گونه ای شگفت انگیز و فراتر از قواعد و حقایق موجود در جهان واقعی خواسته‌هایش را محقق می‌بیند و بر مشکلات پیروز و پایانی خوش را رقم می‌زند.\nبه هر حال افسانه‌ها با روایت نمودن بن مایه‌هایی اسطوره ای، در کنار اسطوره‌ها ادامه می‌یابند و به قول استراوس نقش تکمیلی برای هم ایفا می‌کنند. افسانه خصوصیات منطقه ای را نیز نمایش می‌دهند، روابط فرهنگی ملل را می‌نمایانند، شباهت بسیار افسانه ملک جمشید و اسطوره‌ی گیل گمش، از نمود های ارتباط دیرینه‌ی دو فرهنگ ایرانی و بین‌النهرین است. نتیجه‌ی مهم این گفته‌ها جلب توجه ما به ادبیات شفاهی و افسانه‌هاست، که در آینه‌ی آن‌ها فرهنگمان را بیشتر بشناسیم.\nمنابع: در دفتر روزنامه موجود و مثبوت می‌باشند.\n* این مقاله با عنوان «روایتی محلی از اسطوره‌ی جهانی میل به زندگی جاودان (بی مرگی)» در دوره پیشین همایش «کله باد» در خرم آباد ارایه گردیده است.\n#مقاله #فرهنگ_و_هنر #لرستان #ادبیات_لری\n0 لایک / 19 نظر / 463 بازدید\nسلام داداش وبلاگ خوبی داری اگه خواستی وبلاگ منو لینک کن بعد بگو منم وبلاگ تو رو لینک کنم\nhttp://andishehekhoramabad.blogfa.com این وبلاگ از طرف بنده حقیر مدیریت میشود هرچند از خرم اباد دورم ولی با تمام وجود افتخار میکنم که لرستانی ام و لر امیدوارم قطره ای باشد برای معرفی لرستان خصوصا شهر خرم اباد.تقاضا دارم اگه نوشته ای یا نقدی یا ...هر چیزی که باعث سر بلندی خرم اباد ومعرفی شهرمان و فرهنگان باشد در اختیار بنده قرار دهید که ان را نشر کنیم....\nبا سلام و عرض ارادت خبر انتشار قريب الوقوع اولين تاريخ شفاهي جنگ استان ايلام در خبرگزاري ها. به روزم و منتظر[گل]\nبزرگ مرد با سلام وب سایت کوههای لرستان را لینک بفرماییدwww.lorestanmountains.ir\nhttp://tamishe.ir/showthread.php?tid=34122 سلام لطفا یه سری به ما بزنید امیدوارم عبادات شما مورد قبول درگاه الهی واقع شده باشد. دوست عزیز در لحظات نورانی افطار من و دیگر دوستان را از دعای خیر خودتان بی بهره نگذارید. تشکر التماس دعا\nدرود بر هرچی لر با غیرته، وبلاگ پژاره ( گالری تصاویر خرم آباد و لرستان) شما رو لینک کرد، در صورت تمایل شما هم پژاره رو به آدرس http://pezhare.mihanblog.com/ لینک نمایید.\n!!!( با سلام؛ هدف از ایجاد این وبلاگ http://andishehekhoramabad.blogfa.com فراهم کردن یک اتاق فکر مجازی می باشد که در آن کاستی ها و چالش های پیش روی فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی استان لرستان به بحث گذاشته می شود و با بررسی های کارشناسانه راهکارهایی جهت کاستن از موانع پیشرو و نیز ابعاد مختلفهً توسعه استان به اجماع و هم اندیشی گذاشته می شود. باشد که گامی در جهت رفع موانع و مشکلات استان برداشته شود و زمینه برای نائل گشتن به توسعه پایدار فراهم گردد. با سپاس)\nبا سلام و احترام دعوتيد به خوندن دو دوبيتي از من. منتظرم\nسلام اگه دوس داشتی اطلاع بده تا تبادل لینک کنیم\nهموطن عزیز امید که هماره به شادابی بلوط و سرسبزی بید باشید. از مطلب ارزشمندی که گذاشته بودید بهره بردم .امید که هماره سربلند و پیروز باشید


خاک و خون در چهارباغ‌خواجو! | اصفهان زیبا\nخاک و خون در چهارباغ‌خواجو!\nروایت «ندا معتمدی» از شبی که خانه‌شان با بمباران صدام ویران شد\nچهارباغ خواجو، بعد از خیابان منوچهری، کوچه‌ای به نام کوچه جعفری قدیم، پلاک دوم، خانواده معتمدی ساکن هستند. یک ماه بیشتر نیـــســت که بـــه این خانه آمـــده‌انـــد. پـــدر، مـــحـــمـــدابراهیـــم معتمدی، معمار و خیر مدرسه‌ساز و مادر مهیندخت همتی صاحب هفت دختر هستند. مادربزرگ مادری هم با آن‌ها زندگی می‌کند. چند روزی به پایان سال 66 باقی نمانده، چهاردهم اسفند، پدر آجیل شب عید را خریده است، دور هم جمع شده‌اند، تولد گرفته‌اند برای نوه خانواده، از بودن با یکدیگر لذت می‌برند، پدر کمی کسالت دارد، دندانش را کشیده، اما باز هم مهمانی برقرار است، پدر عاشق خانواده است، شاید هم به دلش خطور کرده که باید این لحظات باهم بودن را بیشتر قدر بداند.\nتولد تمام می‌شود، دو دختر متأهل به خانه خود می‌روند و خانواده آرام می‌خوابند. آن شب مهمان هم دارند دخترخاله‌ای به نام مهرنوش، با یک دنیا ذوق کنار دخترخاله‌هایش می‌خوابد. لحظاتی از خوابیدن آن‌ها نمی‌گذردکه نبض زندگی به یک‌باره کند می‌شود، صدای خنده از زندگی آن‌ها قطع می‌شود و روزگار روی تاریکش را نشان می‌دهد. خانه امید آن‌ها به زیر خاک می‌رود.\nموشک‌باران می‌کنند همان کوچه جعفری را، پلاک اول، دوم و سوم ویران می‌شود، خانه‌ها با خاک یکسان می‌شود. از آن شب به بعد زندگی خانواده معتمدی دگرگون می‌شود، 14 اسفند 66 تلخ‌ترین قصه زندگی آن‌ها تعریف می‌شود و امروز راوی قصه ما کوچک‌ترین عضو خانواده، ندا معتمدی است، این روزها 39 ساله است مادر دو فرزند، فوق‌لیسانس مدیریت جهانگردی و البته جانباز 45 درصد. آن سال اما دختری شش ساله بوده است، روزها و ماه‌ها و سال‌ها طول کشیده تا باور کند نبودن عزیزانش را، حتی به قول خودش هنوز هم در حال انکار است و به نوعی با آن‌ها زندگی می‌کند. بعد از موشک‌باران، بیهوش می‌شود و هیچ نمی‌فهمد اما یک چیز را خوب به خاطر دارد؛ ناله‌های خواهر و دخترخاله‌اش را. 33 سال است مثل یک زمزمه در گوشش تکرار می‌شود قسم‌های لیلا و مهرنوش به خدا و طلب کمک‌کردن‌هایشان را... .\nخانواده معتمدی قشر مرفه جامعه به حساب می‌آمدند، کمبودی در زندگی حس نمی‌کردند، پدری بااخلاق و خیر، مادری فهیم و مهربان، خواهرانی که عاشقانه همدیگر را دوست داشتند و آسایشی که پدر برای آن‌ها فراهم کرده بود: «خانه ما سال‌های سال نبش چهارباغ خواجو، کوچه اول بود تا اینکه یک ماه قبل از اسفند 66 جابه‌جا شدیم، آمدیم کمی جلوتر بعد از خیابان منوچهری، خانه بزرگی بود، ما طبقه اول بودیم و طبقه دوم پذیرایی بود. دو تا از خواهرهایم ازدواج کرده بودند و به اتفاق مادربزرگ غرق خوشی باهم زندگی می‌کردیم، البته آن سال‌ها سال‌های جنگ بود و آژیر و پناهگاه، من شش سال بیشتر نداشتم اما به یاد دارم وقتی آژیر زده می‌شد، سریع به پناهگاه خانه می‌رفتیم.»\n14 اسفند 66 در خانه پدر دور هم جمع می‌شوند و بار دیگر بودن با یکدیگر را جشن می‌گیرند: «دو خواهرم که ازدواج کرده بودند انتهای همان کوچه جعفری زندگی می‌کردند، آن شب تولد خواهرزاده‌ام را خانه ما جشن گرفتند، به خوبی در خاطرم هست که پدر آجیل شب عید را خریده بود. دندانش را هم کشیده بود، خون‌ریزی داشت و حالش زیاد مساعد نبود؛ اما مهمانی برقرار بود. دخترخاله‌ام مهرنوش هم خانه ما بود. من کلاس اول بودم و مهرنوش و لیلا خواهرم کلاس سوم. مهرنوش گاهی از مدرسه به خانه ما می‌آمد و شب پیش ما می‌ماند. آن روز هم بعد از مدرسه به خانه ما آمد. آخر شب خاله‌ام تماس گرفت هرچقدر اصرار کرد که بیایند و او را ببرند، قبول نکرد، دوست داشت پیش ما بخوابد.»\nتولد تمام می‌شود و دو خواهر متأهل به خانه خودشان می‌روند؛ دخترها می‌مانند با پدر و مادر، مادربزرگ و مهرنوش دخترخاله: «فرحناز مامائی خوانده بود و در بیمارستان شریعتی شاغل بود، مریم دانشجوی علوم تربیتی و بهناز کنکوری بود. این سه خواهر مشغول درس و کارهایشان بودند، ولی ما سه تا بچه، من، لیلا، مهرنوش و مادربزرگ خوابیدیم. پدر و مادر هم در اتاق خواب خودشان خوابیدند، ساعت تقریبا 11 یا 11 و نیم بود.»\nمی‌خوابند غافل از اینکه اتفاق دردناکی تا لحظاتی دیگر زندگی آن‌ها را زیر و رو می‌کند: «مریم می‌گفت همان‌طور که در ایوان درس می‌خواندم، نوری را دیدم که به سمت پایین می‌آمد، بعد از آن دیگر هیچ چیز متوجه نشدم، موشک زدند و ما همه به زیر خاک رفتیم. ساعت تقریبا 12 و ربع یا 20 دقیقه بوده و فاصله طولانی بین زمانی که ما خوابیدیم و زمانی که این اتفاق افتاد، نبوده است.»\nخانه بر سرشان آوار می‌شود و باید از اینجا به بعد زندگی تازه‌ای را شروع کنند، زندگی سخت و طاقت فرسایی که لحظه لحظه‌اش سال‌ها طول کشیده است: «همه ما زیرآوار بودیم به جز فرحناز، نمی‌دانم دقیقا کجا بوده ولی بعد از اصابت موشک داخل حوض می‌افتد و به هوش بوده، البته او هم از شوک حادثه و موج انفجار حال خوبی نداشته ولی با چشمانش می‌دیده که خانه با خاک یکسان شده. ساعت‌ها طول می‌کشد که همه ما را از زیر آوار نجات دهند و هرکدام راهی یک بیمارستان می‌شویم. من، لیلا و مهرنوش بیمارستان شریعتی، بهناز و مریم و مادربزرگ بیمارستان کاشانی و خواهرم فرحناز با ما در بیمارستان شریعتی بوده است.»\nاز پدر و مادر می‌پرسم از اینکه سرنوشت آن‌ها چه می‌شود، سرش را تکان می‌دهد: «هیچ وقت نپرسیده‌ام و هیچ‌وقت نمی‌خواهم بدانم که چگونه، کی و چطور ... همه این‌ها آزارم می‌دهد، بگذار ندانم، با ندانستنش دل‌خوش‌ترم.»\nاز اینجا قصه تلخ‌تر از تلخ می‌شود، تلخی‌اش در چهره ندا به خوبی مشخص است؛ چرا که این حادثه، خانه که هیچ، زندگی آن‌ها را ویران می‌کند، موشک به انتهای خانه به اتاق خواب پدر و مادر اصابت می‌کند «موشک دقیقا به اتاق خواب مادر و پدر و اتاق خواب خانه همسایه اصابت کرده بود. دختر همسایه و مادربزرگش که در اتاق خوابشان بودند درجا شهید شدند و پدر و مادر من هم... .»\nدر این موشک‌باران سه خانه اول کوچه آوار می‌شود، خانه اول کسی ساکن نبوده، خانه سوم هم که دو شهید می‌دهد و خانه معتمدی که پدر و مادر شهید و هفت‌عضو خانواده مجروح می‌شوند «همه ما مجروح شدیم. من، لیلا و مهرنوش زیر یک لوستر بزرگ و نزدیک درهای قدیمی که پر از شیشه بود خوابیده بودیم، به همین دلیل بیش از همه آسیب دیدیم. من از درد پا و سوختگی شدید بی تاب بودم، نمی‌دانستم چه شده؟ فقط درد داشتم، از لگن تا زانوی پای چپم چند تکه شده بود، عمل‌های زیادی انجام دادم. لیلا کنار من زجر می‌کشید و مهرنوش دائم ناله می‌کرد، می‌سوخت، گریه می‌کرد.»\nخواهرهایی که آسیب دیده‌اند هیچ، دو خواهر متأهل درد سنگین‌تری دارند، هم وظیفه مراقبت از مجروحان را دارند و هم باید مدام نقش بازی کنند که دخترها در بیمارستان متوجه شهید شدن مادر و پدر نشوند: «آن دو خواهرم از یک سو در مراسم عزا بودند و داغدار پدر و مادر از سوی دیگر وقتی به بیمارستان می‌آمدند لباس سیاه را از تن درمی‌آوردند و وانمود می‌کردند هیچ اتفاقی نیفتاده. ما هم که دست‌بردار نبودیم و مدام سراغ پدر و مادر را می‌گرفتیم و در جواب می‌شنیدیم آن‌ها هم آسیب دیده‌اند و در بیمارستان دیگری بستری هستند.»\nندا بیش از بقیه دخترها پدری است و به بابا علاقه عجیبی دارد. یک دختر شش ساله بابایی چند هفته‌ای است از پدر هیچ خبری ندارد، درد می‌کشد، اما دل خوش است به اینکه بعد از همه این دردها آغوش گرم پدر التیام‌بخش دردهای اوست: «وابستگی شدیدی به پدر داشتم، با اینکه کار ساختمانی انجام می‌داد خیلی مواقع همراه او بودم، اکثر مواقع از روز پنج‌شنبه با پدر بودم تا شب جمعه که می‌خوابیدم. در بیمارستان همچنان در جست‌وجوی پدر و مادر بودم. سرودی از صدا و سیما پخش می‌شد، چند بچه شیرازی درباره پدر می‌خواندند. هرگاه پخش می‌شد هرکس داخل اتاق بود سریع خارج می‌شد و گریه می‌کرد. از رفتار آن‌ها کمی شک کرده بودم ولی هیچ‌وقت به خودم اجازه نمی‌دادم حتی فکرش را بکنم که پدر و مادرم را برای همیشه از دست داده‌ام.»\nیکی یکی مرخص می‌شوند و از یتیم‌شدنشان باخبر. بهناز و ندا آخرین اعضای خانواده هستند که از بیمارستان مرخص می‌شوند. ندا ته‌تغاری خانواده به عشق دیدن پدر و مادر سر از پا نمی‌شناسد، در بیمارستان به او گفته بودند وقتی به خانه بروی آن‌ها را می‌بینی و چه اشتیاقی بالاتر از این که آن‌ها را ببیند؛ «وقتی مرخص شدم، اثری از آن‌ها نبود، عموی بزرگم که او را خیلی دوست داشتم، آمد و آرام آرام مرا آماده کرد، من و بهناز باهم به خانه برگشتیم، سه‌چهار ماه در حال انکار بودیم، بهناز کم‌کم قانع شد؛ می‌گفت وقتی لباس‌های سیاه و دل‌مردگی خانواده را دیدم دیگر چاره‌ای جز پذیرفتن نداشتم ولی من نمی‌توانستم قبول کنم و همچنان منتظر بودم. حتی سال‌های بعد که به مدرسه می‌رفتم منتظر بودم پدرم را در لباس کار ببینم. هیچ چیز باعث نمی‌شد مرگ آن‌ها را قبول کنم، مخصوصا پدرم را، می‌گفتم شاید حالش خوب نیست. در حال انکار بودم هنوز هم در حال انکار هستم.»\nادامه کلاس اول را به مدرسه نمی‌رود، از لحاظ روحی و حتی جسمی توان اینکه به مدرسه برود را ندارد، معلم کلاس اول به خانه آن‌ها می‌آید و به او درس می‌دهد؛ «معلم هنگام دیکته نوشتن متوجه شد که گوش سمت راستم نمی‌شنود. دکتر گفت پرده گوشم کاملا آسیب دیده است. در بیمارستان این موضوع را متوجه نشده بودند، چندین ماه درمان گوشم طول کشید، هنوز درد آن فتیله‌هایی که برای ترمیم و بازسازی پرده گوشم می‌گذاشتند را یادم نمی‌رود.»\nشدت ضربه روحی آنقدر زیاد است که تا کلاس دوم دبستان دستش به سینه‌اش خشک شده و نمی‌تواند تکان دهد؛ «دکترهای مختلفی مرا بردند، ولی به دلیل شوک عصبی نمی‌توانستم دستم را باز کنم. دکتر گفته بود هر روز سطل آبی را به او بدهید تا داخل حیاط بپاشد و به این بهانه دستش را از سینه‌اش جدا کند ولی تا نیمه‌های کلاس دوم حاضر نبودم دستم را رها کنم. خانم کریمی معلم کلاس دوم و سوم من بود و حکم مادرم را پیدا کرد، خیلی مهربان بود، هنوز هم با یکدیگر در ارتباط هستیم. آنقدر با من حرف زد که فهمیدم پدر و مادرم دیگر وجود ندارند و آمدنی هم در کار نیست؛ هرچند هنوز هم بعد از 33 سال نمی‌خواهم باور کنم که دیگر نیستند، سعی کردم قبول نکنم بلکه با آن‌ها زندگی کنم.»\nاز اینجا به بعد دیگر نمی‌تواند بغضش را نگه دارد، اشک‌هایش می‌بارد، از او معذرت می‌خواهم که با یادآوری آن روزها خاطرش مکدر شده است؛ «من همچنان درگیرم، اما ترجیح می‌دهم در حال و هوای خودم بمانم تا اینکه بخواهند با من حرف بزنند. دوست دارم همان تصاویر ذهنی برایم باقی بماند.»\nچند دقیقه کلامی بین ما رد و بدل نمی‌شود و او مظلومانه می‌گرید، اصلا نمی‌دانم چطور می‌شود این غم سنگین را تسکین داد، برای آرام کردن او مثالی از یکی از خانم‌های جانباز می‌زنم، به میان کلامم می‌آید، سن‌ها باهم فرق می‌کند، این اتفاق در سن بدی برای من رخ داد گریه می‌کند و میان گریه‌هایش بزرگوارانه مابقی داستان را تعریف می‌کند؛ «وقتی از بیمارستان مرخص شدیم، خانه خودمان ویران بود، دو خواهر بزرگم در انتهای همان کوچه یک خانه حیاط‌دار داشتند با یک آشپزخانه مشترک، که با دیواری از هم مجزا شده بود، ما به خانه آن‌ها رفتیم، آن دیوار مشترک را برداشتند و این‌چنین هفت خواهر با دو شوهرخواهر، دو نوه و یک مادربزرگ همه باهم زندگی می‌کردیم. شوهرخواهرهایم هر دو فرشته بودند برایمان سنگ‌تمام گذاشتند، با گذشت و مهربانی با آغوش باز ما را پذیرفتند.»\nخانه ویران‌شده را از نو می‌سازند، برای ساخت آن، باغ پدر، باغ خاطرات همه آن‌ها به فروش می‌رسد؛ به علاوه چند ماشین نو که پدر برای کار خریده بود؛ «شوهرخاله و شوهرخواهرم خانه را به همان سبک اول ساختند، به خانه خودمان بازگشتیم، یک هفته این خواهر به خانه ما می‌آمد یک هفته خواهر دیگر تا احساس تنهایی نکنیم، تا وقتی من و لیلا کوچک‌ترین اعضای خانواده دانشجو شدیم و خیالشان راحت شد که از پس خودمان برمی‌آییم. مادربزرگ هم تا سال 82 با ما زندگی می‌کرد تا موقعی که من خواستم عروسی کنم، آن خانه را فروختیم و در همان کوچه یک خانه برایش اجاره کردیم تا نزدیک خواهرم باشد. مادربزرگم خیلی سختی کشید. داغ مادر و پدرم برایش خیلی سنگین بود، همیشه می‌گفت خدا رحمت کند پدرت را که پسر بودن را در حق من تمام کرد. زجر کشید، بدنش پر از ترکش و سوختگی بود، تا اینکه سه سال پیش فوت کرد.»\nاز آن روز به بعد عشق خواهرانه آن‌ها روزبه‌روز بیشتر می‌شود، برای هم مادر می‌شوند و گاهی پدر. مرحمی می‌شوند برای نداشتن‌هایشان، حتی مهرنوش هم دیگر دختر خاله آن‌ها نیست؛ بلکه خواهری است همچون خواهرهای دیگر؛ «با مهرنوش رابطه بسیار خوبی داریم، از نظر جسمی از همه ما وضعیت بدتری دارد، جانباز 70 درصد است، آن زمان هم وضعیت خیلی بدی داشت، سوختگی شدید داشت، چندین عمل روی صورت او انجام دادند، چشم راستش را همان زمان تخلیه کردند و آن چشم به اصطلاح سالمش هم در حال حاضر به دلیل ترکش‌های مختلف در صورتش دو دهم دید دارد.»\nشاید بارها از خود پرسیده‌اند که حکمت خدا چه بوده که از آن خانه قدیمی جابه‌جا شوند، سال‌های سال ابتدای چهارباغ خواجو زندگی می‌کردند؛ چه می‌شود که یک‌دفعه زندگی‌شان را جمع می‌کنند و به آن کوچه می‌روند؛ «نمی‌دانم چه می‌شود که به آن خانه می‌رویم اما هرچه بوده حکمت خدا بوده، باورتان نمی‌شود مادرم یک جفت گلدان کریستال داشت در این انفجار بدون هیچ آسیبی سالم مانده است. فرحناز می‌گفت اینکه چیزی نیست، شیشه نازک گاز پیک نیک را سالم از زیرخاک درآوردند. آدم‌ها مجروح و شهید شدند و این شیشه‌ها هیچ آسیبی ندیدند. پدر و مادرم هر دو فرشته بودند، حقشان مرگ نبود، شهادت برازنده آن‌ها بود. هرکس می‌فهمد دختر معتمدی معمار هستم، می‌گوید خدا این انسان بزرگ و شریف را بیامرزد. پس از شهادتش نام مدرسه‌ای در پل شهرستان را به نام محمدابراهیم معتمدی تغییر دادند.»\nخاطرات مبهمی دارد از آن روزها اما به یاد دارد که چقدر گردنبند مادرش را دوست داشته و همیشه بر زانوان مادر که می‌نشسته گردنبندش را با شوق و ذوق برانداز می‌کرده است؛ «مادرم یک گردنبند به شکل کمربند داشت، همیشه می‌گفتم وقتی من عروس شدم این گردنبند را به من بده. در آن حادثه بسیاری از طلاهای مادرم بر اثر حرارت آب شد، روزها گذشت روز عقدم خواهرم همان گردنبند را به من هدیه داد، این گردنبند آب نشده بود البته چند تکه شده بود، آن را بازسازی کرده بودند، اما به من چیزی نگفتند، وقتی آن را به من دادند، شوکه شدم. هنوز که هنوز است نتوانسته‌ام از آن استفاده کنم هیچ چیز مادی در این دنیا جز این گردنبند برایم ارزشی ندارد.»\nندای معتمدی 39 ساله، جانباز 45 درصد همچنان خواب جنگ را می‌بیند، وحشیانه‌ترین چیز ممکن در دنیا را جنگ می‌داند و آن بیم و وحشت، روزها و شب‌ها همراه اوست؛ «من همچنان آن خانه را در خواب می‌بینم، خواب می‌بینم عراقی‌ها داخل خانه می‌شوند. دوران جنگ هیچ عراقی ندیدم ولی در خواب چون کابوسی وحشتناک آن‌ها را می‌بینیم. هنوز ناله‌های مهرنوش و لیلا در گوشم زمزمه می‌شود. هنوز قسم‌های مهرنوش را به یاد دارم می‌گفت خدا، دارم خفه می‌شوم، با ناله کمک می‌خواست، وقتی مرا از زیر آوار بیرون کشیدند، بیهوش بودم؛ ولی هنوز این ناله‌ها پیاپی در گوشم تکرار می‌شود.»\nوقتی این ناله‌ها بعد از این همه سال برایش تمامی ندارد، بارها از خدا پرسیده است چرا ما؟ به قول خودش عزیزترین افراد زندگی یعنی پدر و مادرمان را از دست دادیم و همیشه نبودنشان با ما بوده است «هیچ‌وقت دنبال درصد نبودیم، سال 84 چندین‌بار از بنیاد تماس گرفتند که اگر پیگیری نکنید پرونده‌ها از بایگانی خارج می‌شود به اصرار شوهرخواهر بزرگم که حکم پدرمان را دارد، پیگیری کردیم، رفتن به کمیسیون، بیمارستان و آسایشگاه همه خاطرات بد سال 66 را برایم زنده کرد، احساس می‌کردم زندگی گذشته‌ام در حال تکرار است، جوری مریض شدم که دیگر نتوانستم از جا بلند شوم، چشم راستم کور مطلق شد؛ به دلیل استرس، چشمم التهاب عصبی پیدا کرد. بعد از هشت‌ماه دید چشمم برگشت و همچنان هم اگر فشار زندگی روی من باشد، سریع تأثیر می‌گذارد.»\nهمه دردهایش به کنار، برخی حرف‌ها چنان آتشی به جگرش می‌زند که از همه ترکش‌های داخل بدنش سنگین‌تر است، ترکش‌هایی که هربار از یک‌جای بدنش خارج می‌کنند؛ «هرکس ما را می‌بیند می‌گوید شما که بچه شهیدید، مشکلی ندارید. این صحبت‌ها همیشه با ما بوده، از همه شنیده‌ایم، از فامیل، دوست، غریبه. همه می‌دانند که پدر من فرد متمولی بود و هیچ مشکل مالی نداشته و نداریم، ولی همچنان می‌گویند خانه و زندگی‌تان را بنیاد ساخته، هرچه دارید از بنیاد دارید، هرجا می‌نشینند به امثال ما می‌گویند به شما که خیلی می‌رسند! یکی نیست به آن‌ها بگوید برای ما چکار کردند؟ حرف‌هایی می‌زنند که قلبمان تیر می‌کشد. دانشگاه می‌رویم «سهمیه‌سهمیه» می‌کنند. چه کار کنیم؟ مگر ما می‌خواستیم فرزند شهید شویم! اصلا مگر خوب است؟ 33 سال با کابوس زندگی‌کردن قشنگ است! در شش‌سالگی بی پدر و مادر شدن شیرین است؟ یک‌بار در شبکه‌های مجازی به یکی از آن‌ها گفتم امیدوارم این سهمیه که خیلی شیرین و دلچسب است نصیب شما هم بشود، گفت حتما تو هم سهمیه‌ای هستی؟ گفتم دقیقا من هم یکی از آن‌ها هستم که سال‌های سال درد و غم نبودن پدر و مادر را حس کردم. هیچ خانواده‌ای نمی‌خواهد سهمیه‌ای بشود، اما اگر همین افرادی که آن زمان به جبهه‌ها رفتند یا همین مدافعان حرم نبودند، امثال این‌هایی که این حرف‌ها را می‌زنند اصلا وجود نداشتند. موقعی این زخم‌زبان‌ها برایم خیلی مهم بود اما از وقتی مریض شدم فقط می‌شنوم و واگذارشان می‌کنم به خدا.»\nندا معتمدی بیش از همه نگران جانبازانی است که این روزها حال و روز خوبی ندارند؛ «جانبازان هزار و یک مشکل دارند شاید مهم‌ترین مشکل آن‌ها مشکلات درمانی و هزینه‌های آن است، از طرفی از نظر روحی وضعیت مناسبی ندارند. خانواده‌های اعصاب و روان در شرایط بسیار سختی زندگی می‌کنند؛ من نمی‌دانم آن‌هایی که می‌گویند به این‌ها خوب می‌رسند منظورشان چیست؟ بد نیست یک‌بار زندگی آن‌ها را از نزدیک ببینند.»\nالهی چقدر سخته آدم تو این\nارسال شده توسط ناشناس (تایید نشده) در جمعه, 03/05/2021 - 15:28\nالهی چقدر سخته آدم تو این شرایط قرار بگیره دلم کباب شد\nواقعا جنگ خیلی زوایای ناپیدا\nارسال شده توسط ناشناس (تایید نشده) در ش., 03/06/2021 - 18:32\nواقعا جنگ خیلی زوایای ناپیدا و گم داره\nخانه ما هم ور خیابان منوچهری\nارسال شده توسط ناشناس (تایید نشده) در ی., 06/13/2021 - 00:57\nشهرام حسین پور\nخانه ما هم ور خیابان منوچهری بود و من که کودک بودم آن شب را کاملا به یاد دارم ، نور به سمت خانه ما آمد ولی انفجار از جایی دیگر بود ولی شیشه های خانه ما هم ریخت . و شب وحشت ناکی بود .\nزندگی پرحاشیه و مرموز یک فعال سیاسی\nبررسی تعطیلی دو هفته‌ای کشور در ستاد کرونا\nدر لیگ بیستم چه گذشت\nامارات در جایگاه نخست صادرات به ایران\nتعلیق دلتایی معلمان و دانش‌آموزان!\nچفد و تخت، رقبایی از دیرباز\nسبزپوشی بورس در اقتصاد متزلزل\nاینترنت چه نقشی در اشاعه تئوری‌های توطئه دارد؟\nحقوق فیلم‌نامه‌های اقتباسی\nاسطوره و سینما\nاصفهان دریچه‌ای برای گفت‌وگو با دنیاست\nرئیس دفتر نمایندگی وزارت امورخارجه در اصفهان از مزیت‌های روابط خواهرخواندگی به «اصفهان زیبا» می‌گوید\nمعلمان و خانواده‌ها از دغدغه‌های بازگشایی مدارس در سال تحصیلی پیش رو می‌گویند


نرخ بهره پایه بازهم افزایش یافت | Iran Star\nبرای دومین بار متوالی در کمتر از دو ماه افزایش داده است تا با رشد غیرمنتظره حرکت اقتصادی کشور هماهنگ شود\nاین بانک در بیانیه‌ای اعلام کرد که خود را با این رشد هماهنگ خواهد کرد: "داده‌های اقتصادی اخیر از انتظارات ما بیشتر بوده است، و ما رشد گسترده‌تر و پایدارتر کانادا را حمایت می‌کنیم". این بانک گفت که اشتغال و رشد اشتغال پایدار است و منجر به افزایش هزینه‌های مصرف‌کننده شده است، در حالی که زمینه‌های کلیدی سرمایه‌گذاری و صادرات نیز بهبود یافته‌اند.\nارزش دلار کانادا امروز با درج این خبر با بیش از یک سنت افزایش به 82 سنت (در مقابل دلار آمریکا) رسید. اکنون دلار کانادا در حدود 3 درصد در ماه گذشته، و 14 درصد از کمترین میزان آن یعنی 73 سنت در ماه آوریل، افزایش نشان می‌دهد.\nدر بیانیه‌ی 400 کلمه‌ای بانک مرکزی علاوه بر نقاط مثبت کلماتی آمده است که نشانگر نقطه‌ی منفی بالقوه نیز می‌باشد: این بانک نگرانی‌های مربوط به خطرات ژئوپلیتیکی و عدم اطمینان مربوط به سیاست‌های بین‌المللی تجارت و مالی را، مورد تأکید قرار داد. همچنین سرعت رشد اقتصادی را در نیمه دوم سال جاری به طور متوسط پیش بینی کرد. اکثر کارشناسان انتظار داشتند که بانک مرکزی اعلام تغییر نرخ بهره پایه را تا اواخر ماه اکتبر به تعویق بیاندازد، که چنین نکرد؛ زیرا داده‌ها به اندازه کافی متقاعد کننده بودند که بانک مرکزی مجبور شد این حرکت را سریعا و بدون فوت وقت انجام دهد. بعلاوه بانک در بیانیه خود گفته است که میزان تورم اصلی نیز از ماه ژوئیه به میزان قابل توجهی افزایش یافته است.\nاحتمالا بانک‌ها تصمیم‌گیری در مورد تسریع این تغییرات به مشتریان را بر اساس میزان قرض گرفتن آنها تنظیم کنند؛ که بنظر می‌آید با توجه به افزایش بدهی خانوارها، و حساسیت اقتصاد به نرخ بهره، نرخ بهره به همین اندازه بالاتر خواهد رفت.


مصدومیت کاپیتان یوونتوس جدی نیست – آخرین اخبار ایران و جهان\nخانه/ورزشی/مصدومیت کاپیتان یوونتوس جدی نیست\nکد خبر: 1714955/42\nبه گزارش “آلانه”، لیگ قهرمانان این فصل برای یوونتوس خوب آغاز شده و این تیم موفق شد دیشب با درخشش و دبل آلوارو موراتا با دو گل دیناموکیف را مغلوب کرده و به سه امتیار شیرین در اولین بازی مرحله گروهی دست پیدا کند. اما جورجو کیه لینی، کاپیتان یوونتوس درهمان دقایق ابتدایی این دیدار مصدوم شده و جای خود را به مریح دمیرال، مدافع ترکیه ای و جوان بیانکونری داد.\nاگرچه در ابتدا به نظر می رسید این بازیکن دچار مصدومیت عضلانی از ناحیه همسترینگ شده و حدود یک ماه از میادین دور خواهد بود، اما باشگاه یوونتوس با انتشار بیانیه ای این اخبار را تکذیب کرد و بدین ترتیب نگرانی ها در مورد جورجو کیه لینی کاهش یافت.\nاحتمالا مدافع باتجربه یوونتوس بین یک هفته تا 10 روز قادر به همراهی تیمش نیست و مصدومیت او خیلی نگران کننده نبوده است. جورجو کیه لینی اوایل فصل قبل و در سپتامبر گذشته دچار مصدومیتی شدید شده و تقریبا فصل گذشته را از دست داد. به جز او، ماتیس دی لیخت، مدافع جوان یوونتوس نیز دوران نقاهت را پشت سر گذاشته و در حال بازگشت به میادین است. این بدان معناست که آندره پیرلو به زودی تمام چهار مدافع میانی خود یعنی جورجو کیه لینی، لئوناردو بونوچی، مریح دمیرال و ماتیس دی لیخت را در اختیار خواهد داشت.


توسط master · منتشر شده 2019-04-26 · بروزرسانی شده 2019-04-26\nپاورپوینت درس بر بال فرشتگان پیام های آسمانی پایه هفتم\nعده ای مشغول دعا و نیایش بودند و نماز مستحبی می خواندند. عده دیگری نیز در گوشه ای از مسجد مشغول گفت و گوی علمی و یادگیری مسائل دینی خود بودند. در همین هنگام پیامبر اکرم صلّی اللّٰه علیه و آله وارد مسجد شد. همه مشتاقانه می خواستند ببینند که پیامبر خدا کدام گروه را برای هم نشینی انتخاب می کند.\nحضرت محمد صلّی اللّٰه علیه و آله با مهربانی به حاضران در مسجد نگاه کرد و فرمود:\nاین افراد همگی مشغول انجام کارهای نیک هستند، اما خداوند مرا برای تعلیم و آموزش مردم فرستاده است.\nایشان این سخن را فرمود و به جمع علم جویان پیوست\nارزش علم آموزی و عالم\nپیامبر خدا در جامعه ای به پیامبری برگزیده شد که کسی به علم و دانش اهمیت نمی داد و تنها تعداد اندکی از مردم توانایی خواندن و نوشتن داشتند.\nدر این شرایط بود که ایشان با تشویق مؤمنان به فراگیری دانش می فرمود:\nای مردم، بدانید کسی که به دنبال فراگیری دانش است، با هر قدمی که برمی دارد، در کارنامۀ اعمالش ثواب یک سال عبادت نوشته می شود. فرشتگان بال هایشان را زیر پای او می گسترانند و زمینی که زیر پای اوست برایش از خداوند مهربان آمرزش می طلبد.\nنمونه اسلاید پاورپوینت درس سیزدهم پیام های آسمانی پایه هفتم\nاین پاورپوینت در32اسلاید تنظیم شده است که شامل اسلاید معرفی ، اسلایدهای متن کتاب به صورت کاملا دقیق و با رنگ بندی و افکت های متنوع، بدون هیچ گونه کسر و اضافه ای همراه خود,فعالیت, گفت وگو, جمع آوری اطّلاعات،فکرکنید،پیش بینی کنید اسلاید تشکر و پایانی می باشد . حجم فایل501کیلوبایت\n70,000ریال – خرید ودانلود با کارت های عضو شبکه شتاب نهایی کردن خرید مورد به سبد خرید اضافه شد\nپاورپوینت درس سوم مهارت های نوشتاری پایۀ نهم\nتوسط master · Published 2015-10-09 · Last modified 2018-12-26\nپاورپوینت درس11 پیام های آسمانی پایه نهم انفاق\nتوسط master · Published 2016-04-28 · Last modified 2018-11-15


آیا از "زالودرمانی" می‌توان برای درمان بیماری‌های مختلف استفاده کرد؟!- اخبار پزشکی - اخبار اجتماعی تسنیم | Tasnim\nدکتر امیرحسین جمشیدی در گفت‌وگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاری تسنیم درباره زالودرمانی اظهار کرد: سازمان غذا و دارو و معاونت درمان وزارت بهداشت، زالودرمانی را پذیرفته است و سازمان غذا و دارو برای افرادی که زالوی بهداشتی تولید می‌کنند، مجوز صادر می‌کند؛ در زمان حاضر زالودرمانی در سلامتکده‌های طب سنتی انجام می‌شود.\nوی افزود: وقتی که زالو خون را می‌مکد، یک‌سری مواد ترشح می‌کند که خاصیت درمانی دارند.\nوی درباره خواص زالودرمانی تصریح کرد: در کشورهای دیگر دنیا نیز از زالو استفاده می‌شود و فرآورده‌های فراوانی در جهان وجود دارد که با استفاده از استخراج مواد از بزاق زالو به دست می‌آید؛ این مواد در خون‌مردگی‌ها، جلوگیری از انعقاد خون و گشاد کردن عروق استفاده می‌شود؛ بزاق زالو خاصیت آنتی‌بیوتیکی نیز دارد؛ مشخص شده است که مواد موجود در بزاق آن، ضد برخی باکتری‌ها، اثرات مثبتی دارند و الآن محققان در حال بررسی هستند که بتوانند از این مواد در زمینه ساخت داروها استفاده کنند.\nجمشیدی گفت: یکی از مواد موجود در بزاق زالو، ماده‌ای به‌نام "هیرودین" است که از انعقاد خون جلوگیری می‌کنند؛ مواد ترشح‌شده توسط زالو همچنین باعث انبساط عروق خونی و افزایش جریان خون در آن ناحیه می‌شود.\nوی با تذکر اینکه زمان انجام زالودرمانی اهمیت فراوانی دارد، تصریح کرد: باید زالودرمانی توسط فردی انجام شود که تجربه کافی داشته باشد؛ این‌که در چه ناحیه‌ای از بدن، پس از چه بیماری‌هایی و چند زالو استفاده شود نیاز به تخصص دارد.\nرئیس دانشکده طب ایرانی دانشگاه علوم پزشکی ایران در پاسخ به این سؤال که "زالودرمانی باید در فصل خاصی انجام شود؟" تأکید کرد: این‌که از زالو در کدام قسمت‌های بدن و در چه فصل‌هایی استفاده شود، توسط پزشک متخصص طب ایرانی مشخص می‌شود و بسته به خصوصیات شخص، مشخص می‌شود که چه‌زمانی باید برای فرد حجامت یا زالودرمانی انجام شود؛ با وجود این به‌طور کلی می‌توان گفت که در هوای ابری بهتر است حجامت و زالودرمانی انجام نشود.


ایام الله دهه فجر گرامی باد | ستاد بازسازی عتبات عالیات-استان خوزستان\nخانه » اخبار » ایام الله دهه فجر گرامی باد\n01 ژانویه 1970\tدراخبار نظر بدهید 1361 بازدید\nايران، ويران بود، و … ايرانى، در بند. «اسارت»، آزاد بود، و «آزادى»، اسير!…\nامّا … امام آمد و آزادى آورد و آزادى را از اسارت، نجات داد و به اسلام آبرو و به مسلمانان، اعتبار بخشيد، و\nامّا … امام آمد و آزادى آورد و آزادى را از اسارت، نجات داد و به اسلام آبرو و به مسلمانان، اعتبار بخشيد، و به اسكلتها، روح، و به انديشه ها، تابندگى، وبه دلها، شهامت، و به ديده ها، بصيرت، و به زندگيها، جهت داد.\n«ديو» را بيرون كرديم، تا «فرشته» در آمد.\n«شب» را پشت سر گذاشتيم، تا «ولادت روز» را شاهد گشتيم.\nامام آمد، … و پاكى پيامبران و ايمان امامان را به ياد آورد،\nامام آمد و فتح مكه را در خاطره ها زنده كرد، و اعجاز احياگر عيساى مسيح را،\nيد بيضاى موساى كليم را، و سفينه نجات نوح را،\nو عصاى سحر آساى فرزند عمران را، و تبر توحيدى ابراهيم بت شكن را،\nآرى … امام آمد، و مرگ فرعون را آورد، و سقوط ستم را، و شكست شب شوم بيداد را، و «ائتلاف امّت» را، و «وحدت كلمه» را، و «22بهمن» را، و«12فروردين» روز جمهورى اسلامى را، و «يوم اللّه»هاى مكرر تاريخمان را.\nامام آمد، و چراغ باديه ظلمت شد، و خليل حادثه ايمان.\nامام آمد، و شوكت دروغين و جبروت پوك و پوچ جباران را درهم شكست و همه جاى ايرانمان را طراوت و سرسبزى ايمان بخشيد.\nامام آمد، و لاله هاى سرخ شهادت را آبيارى كرد، و با آمدنش، ويرانه هايمان آباد شد، و جهاد زندگيساز «سازندگى»، معجزه كرد. كار، ارزش يافت، و كارگر، مقدس شد و ساختن، عبادت گشت و عبادت، بُعد سياسى يافت.\nخانه هايمان، سنگر شد و كلاسهايمان، جبهه، و قلمهايمان، سلاح، و بذرهايمان باروت، و كارخانه هامان معبد، و سنگرهايمان محراب. جهادمان «سازندگى» شد و سازندگى مان، «جهاد». سوادآموزى مان، «نهضت» شد و شهادتهايمان، «بنياد».\nملّتمان، «بسيج» گشتند، و پيرانمان، «چريك» شدند، جوانانمان، «پاسدار»، عشايرمان، «مسلّح»، و كردهاى مسلمانمان، «پيشمرگ». هر روزمان «عاشورا» شد، و جاى جاى وطن سرخ و خونينمان، همچون سوسنگرد، هويزه، خرمشهر، بستان، دزفول، سومار، ميمك، و … «كربلا» گشت.\nاسلام عزيز شد و مسلمان سربلند، قرآن حاكم شد و طاغوت، فرارى، صف ها متحد و مشت ها گره خورده و تكبيرها بلند.\nمنبع:سایت فرهنگی مذهبی گل لیلا


نتيجه جستجو براي يافتن کليد واژه : کودتای 28 مرداد\nبعد از نخست‌وزیری مصدق حجم سرمایه‌گذاری افت کرد... حس بلاتکلیفی برآمده از تفوق حزب توده بود...سقوط مصدق پایان غمباری بود برای آغازی نویدبخش.\nبه کار بردن «دولت» برای دورۀ مصدق یک اشتباه لفظی است...در دوره مصدق ناسیونالیسم سیاسی شکست خورد...هژمونی دوره مصدق بسیار شکننده بود، ملت به معنای سیاسی آن نداشتیم. نتیجه آن جدایی مردم و شکست پوسته نازک دولت‌ها است...مصدق برآمده از دل یک شکست بود و نمی‌خواست این شکست دوباره تجربه شود. اما شرایط داخلی و خارجی اجازه نهادینه شدن دموکراسی را در ایران نداد...در دوره مصدق فضا امنیتی نشد چون حکومت پایدار نبود.\nنمی‌خواهیم ایده کودتا را کامل رد کنیم، ولی باید تلاشی جدی‌تر برای دستیابی به توافق نفتی با دولت مصدق صورت گیرد.


دیسکهای پره ای - Rhodius Iran\nدیسک های پره ای\nدیسک های پره ای همراه با یک تسمه برای ازبین بردنِ شدید مواد زاید یا با دیسکهای سایشی نایلونی ارائه میشوند تا به سطح مطلوب برسید.\nنکته: دیسک های پره ایِ VISION برای رویت قطعه مناسب هستند.\nفولادمتراکم / پرالیاژ\nدیسک های پره ای فقط برای استفاده مستمر روی آلومینیوم مناسب هستند. با این وجود، ترفندی ارائه میدهیم که میتواند برای به دست آوردن نتایج خوب به شما کمک کند: استفاده از اسپری برش فاقدسیلیکون یا گریسِ تراشکاری که از مسدود شدن سریع دیسک های پره ایِ جلوگیری می کند.\nفاقد سولفور و اهن\nتمام دیسک های برش فاقد فولاد ضد زنگ آهن و گوگرد هستند. هنگام پردازش قطعات، فولاد ضدزنگ را با و فولاد تعویض نکنید.\nتراش اسان، بازدهی بیشتر\nبرخی از کشتی های کروز رودخانه کشتی سازی نپتون در روستوک بیش از ۱۳۰ متر طول دارند. این به این معنی است که در هنگام ساختن غلاف کشتی، از برش و تراشکاری به مقدار زیاد استفاده میشود. پره های موجود روی دیسکهای LUMBLE LONGLIFE و JUMBO SPEED نیز بسیار بلند هستند. پره های بلند این دیسکها باعث افزایش بهره وری در کاربردهای حرفه ای میشود.\nاندازه گیری های دقیقی در آزمایش خستگی در کشتی های نپتون انجام شد. بعد از ۵۶ دقیقه کار مداوم و ۲،۰۳۶ گرم مواد ازبین برده شد، دیسک JUMBO LONGLIFE در نهایت کاملا فرسوده شد. این یعنی حذف مواد زاید به اندازه ۵۰۰ گرم یا ۳۰ درصد بیشتر از یک ابزار عادیی (که برای این کار درنظر گرفته شده بود).\nهمانطور که انتظار می رفت، نتایج بازبینیِ کشتی سازی نپتون بسیار مثبت بود: “این هزینه ابزار نیست که هزینه های پروژه را تعیین می کند. ساعت کار بسیار مهم تر است. اگر بتوانیم از طریق استفاده از ساینده های مدرن به بهینه سازی قابل توجهی نایل شویم، در پایان روز میتوانیم پول قابل توجهی صرفه جویی کنیم. ”\n“به نظر من، JUMBO LONGLIFE بهترین دیسک فلاپ برای ساخت کشتی است.” این همان چیزی است که رئیس پروژه آزمایشی در مورد نتایج بیان می کند.\n– JUMBO سریع (JUMBO SPEED)\nسریع تر و کارآمد تر به دلیل عملکرد بسیار بالا در ازبین بردن مواد زاید\nسطح حفاطتیِ بزرگترِ پره ها اجازه می دهد تا تراشکاریِ تهاجمی تر و بازدهی بیشتر در ازبین مواد زیاد بدست اوریم. ابزارهای تراشکاریِ جدید مدل JUMBO SPEED بسیار سریعتر از دیسک های پره ای معمولی هستند و این به لطف ازبین بردنِ سریعِ مواد است. این امر باعث می شود که این دیسکها برای ازبین بردنِ موثر مواد، ایده ال باشند.\nعمر طولانی تر و کارآمد تر بدلیل وجود مواد ساینده بیشتر\nتقسیم بندی بیشتر و پره های بلندتر به معنی مواد ساینده بیشتر برای حفاظت و پشتیبانی است – این تضمین کننده قدرت سایش بیشتر و عمر طولانی تر ۳۰٪ (در مقایسه باLSZ F TOPline ) میباشد. جومبو پرعمر از کارایی فوق العاده ای نسبت به دیسک های پره ای معمولی برخوردار است این ابزار به خصوص برای تراشکاری لبه مناسب است و متخصصِ تمام انواع تراشکاری در یک زاویه شیب دار محسوب میشود.


Orient XXI تیموتی رنو > 25 ژوئيه 2019 > 25 ژوئيه 2019\nکشتي هاي جنگي پرداخت شده... ولي تحويل نشده\nرويداد تاريخي مذکور مربوط به سال ١٩١٤ است. درآن زمان، امپراتوري عثماني قراردادي با کارخانه هاي کشتي سازي انگلستان براي ساخت دو کشتي جنگي مدرن از نوع «دريدنوت»، مجهز به پيشرفته ترين فناوري آن زمان، بسته بود. اين کشتي هاي جنگي «سلطان عثمان اول» و «رشاديه» نام داشتند و قرار بود سنگ بناي يک نيروي دريايي مدرن براي امپراتوري عثماني شوند. دولت عثماني براي تامين هزينه قابل ملاحظه ساخت اين کشتي ها از مردم امپراتوري درخواست همياري کرد و شهروندان عثماني آن را پرداخت کردند. چنان که انتظار مي رفت، هزينه ساخت اين کشتي هاي داراي فناوري پيشرفته بسيار سنگين بود. دولت عثماني کل بهاي تعيين شده را پرداخت کرد. قراربود که «سلطان عثمان اول» و «رشاديه» در ٢ اوت ١٩١٤ به دولت عثماني تحويل شود.\nشوربختانه براي عثماني ها، کشته شدن آرشيدوک فرانسوا- فرديناند [وليعهد اتريش] در ژوئن ١٩١٤ رشته رويدادهايي را درپي آورد که بزودي به آغاز جنگ جهاني اول منجر شد. در زمان مقرر براي تحويل دو کشتي جنگي به نيروي دريائي، امپراتوري عثماني در هيچ درگيري خصمانه اي عليه دولت هاي متخاصم در جنگي که تازه آغاز شده بود دخيل نبود. با اين حال، کمتر از يک ساعت پيش از تشريفات تحويل کشتي ها، به سروان عثمان رئوف بيک، مامور تحويل گرفتن کشتي ها، اطلاع داده شد که به فرمان وينستون چرچيل، فرمانده وقت نيروي دريايي انگلستان، تصميم گرفته شده که اين کشتي ها ضبط شود. فزون براين، به دولت عثماني اطلاع داده شد که انگلستان پول اين دو کشتي را بعدا – هروقت که خود بخواهد – به دولت عثماني خواهد پرداخت.\nبراي امنيت ملي انگلستان\nولي ورود امپراتوري عثماني به جنگ درکنار آلمان در اکتبر ١٩١٤، تعهد انگلستان را ملغي کرد. در پايان سال ١٩١٤، رويدادهاي شتابنده و پيچيده اي رخ داد که قدرت هاي مختلف را به مذاکراتي سخت در پشت پرده براي تامين منافع راهبردي و امنيتي شان واداشت. تصميم دولت انگلستان درمورد ضبط «سلطان عثمان اول» و «رشاديه»، به ويژه در پايان سال ١٩١٤، از ديد «سياست واقع بينانه» منطقي بود. انگلستان نگران آغاز يک جنگ قريب الوقوع با آلمان بود. به گفته شخص چرچيل (٢) تصميم مصادره «سلطان عثمان اول» و «رشاديه» به خاطر امنيت ملي انگلستان گرفته شده بود: «در ٢٧ ژوئيه، پيشنهاد يک اتحاد دفاعي- تهاجمي محرمانه بين آلمان و ترکيه عليه روسيه توسط ترکيه داده شد و آلمان سريعا آن را پذيرفت و در ٢ اوت به امضاء رسيد؛ فرمان آماده باش ارتش ترکيه در ٣١ ژوئيه صادر شد. ولي چيز شگفت انگيزي رخ داد و انگلستان رفتاري مقاومت آميز دربرابر آلمان درپيش گرفت. کشتي هاي جنگي انگلستان با فرمان جنگ رهسپار دريا شدند. در ٢٨ ژوئيه من دو کشتي جنگي سفارشي عثماني را به نفع نيروي دريايي انگلستان مصادره کردم. من اين اقدام را منحصرا به خاطر نيروي دريايي انگلستان انجام دادم. افزودن دو کشتي جنگي ترکيه به ناوگان دريايي انگلستان براي امنيت ملي حياتي به نظر مي آمد».\nبا آن که مصادره دو کشتي جنگي ترکيه براي انگلستان گزينه اي معقول بود، اين اقدام با واکنش منفي افکار عمومي مردم ترکيه روبرو شد و آن را يک بدعهدي تلقي کردند. ازنظر عثماني ها، آنها اعتماد کرده و کل بهاي دو کشتي جنگي را پرداخت کرده بودند ولي در آخرين لحظه از تحويل آنچه خريده بودند خودداري شده بود. برخي از پژوهشگران براين باورند که در نتيجه اين تصميم افکار عمومي مردم ترکيه عليه لندن برانگيخته شد و پذيرش مردمي اتحاد با آلمان در جنگ جهاني اول تسهيل گرديد.\nاس ٤٠٠ روسيه دربرابر اف ٣٥ آمريکا\nبا به ياد داشتن اين رويداد تاريخي، مي توانيم به سال ٢٠١٩ بازگرديم که در آن با موقعيتي رودررو هستيم که با وجود زمينه هاي متفاوت، به آن رويداد بي شباهت نيست. ترکيه شريک رسمي توسعه هواپيماهاي اف ٣٥ از سال ٢٠٠٢ بوده و درنظر دارد تعداد زيادي از آنها را در چهارچوب مدرن سازي نيروي هوايي خود بخرد و ميليون ها دلار در توسعه اف ٣٥ سرمايه گذاري نموده است. درحال حاضر اين کشور قصد دارد ميلياردها دلار براي خريد اين هواپيماها سرمايه گذاري کند.\nايالات متحده نگران خريد سامانه موشکي اس ٤٠٠ روسيه توسط ترکيه است، زيرا از ديد آمريکا استقرار اس ٤٠٠ هاي روسي در ترکيه مي تواند به رديابي هواپيماهاي اف ٣٥ درحال پرواز منجر شده و داده هايي درمورد ضعف هاي بالقوه آن به دست روس ها بيفتد. آمريکايي ها نگران آن هستند که اين داده ها به هرصورت مورد بهره برداري روس ها قرار گيرد و تهديدي براي امنيت ملي آمريکا باشد.\nبا توجه به اين که ترکيه از سال ٢٠٠٢ در ساخت هواپيماهاي اف ٣٥ شريک است و رقم هاي گزافي دراين برنامه سرمايه گذاري کرده، و اين که متحد آمريکا در سازمان پيمان اتلانتيک شمالي (ناتو) است، مي توان درک کرد که واکنش منفي احتمالي افکار عمومي ترکيه نسبت به خودداري از تحويل اين هواپيماها ازسوي آمريکا چگونه مي تواند باشد. ترکيه مي تواند معقولانه چنين ارزيابي کند که از ديرباز در تامين منابع براي پيشبرد اين برنامه مشارکت داشته است. تهديد آمريکا درمورد محروم کردن ترکيه از حاصل اين مشارکت مي تواند ترک ها را دچار تلخکامي کند و يادآور مصادره «سلطان عثمان اول» و «رشاديه» شود.\nامروزه خاطره تاريخي عاملي مهم است و اقدام انگليسي ها در سال ١٩١٤ به عنوان يک رودررويي با ترکيه به نظر خواهد آمد. اميد است که، در آينده اي نزديک، تصميم گيرندگان سياسي ترکيه و آمريکا بتوانند به مصالحه اي قابل قبول دست يابند که مانع از وارد شدن خسارت هاي سنگين به روابط ترکيه و ايالات متحده شود.\n١- قانون فدرال ايالات متحده که در ٢٧ ژوئيه سال ٢٠١٧ براي تحميل تحريم هاي جديدي بر ايران تصويت شد\n٢- Winston Churchill, Mémoires de la Grande Guerre, éditions Tallandier, 2016.\nاولويت فرانسه؛ دفاع از مواضع خود در «مغرب» نام نويسي مسلمان ها در ارتش فرانسه. ژاک فره مو 2 مارس . هنگامي که جنگ جهاني اول آغاز شد، رهبران فرانسه تصميم گرفتند اولويت را به دفاع از مواضع (...)


اوباما بعد از ریاست جمهوری چه کار خواهد کرد؟ | پایگاه خبری / تحلیلی نگام\nآبان ۱۴, ۱۳۹۵ آبان ۱۴, ۱۳۹۵ Mahdi Ahmadi 29 Views اوباما، بعد از رئیس جمهوری\nنگام، بین الملل _در حالی که دونالد ترامپ و هیلاری کلینتون کاندیداهای اصلی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا وارد فاز نهایی این انتخابات می‌شوند، بسیاری این پرسش را مطرح می‌کنند که باراک اوباما به عنوان رئیس جمهوری فعلی آمریکا در دوران پسا ریاست جمهوری چه کار خواهد کرد.\nبا وجود آنکه کمتر از یک هفته تا برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در تاریخ ۸ نوامبر باقی مانده اما اوباما به ریاست جمهوری تا زمان آغاز به کار رئیس جمهور جدید در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۱۷ ادامه خواهد داد.\nاوبامای ۵۵ ساله پیش از این گفته که بخش زیادی از زمانش در دوره پس از ریاست جمهوری را صرف همکاری با یک ابتکار عمل تحت حمایت دولت آمریکا به منظور حمایت از سیاهپوستان و لاتین تبارهای فقیر موسوم به “ائتلاف حافظ برادر من” خواهد کرد.\nهمچنین چهل و سومین رئیس جمهوری آمریکا احتمالا کتابی را درباره دوران حیاتش در کاخ سفید خواهد نوشت. دو کتاب خاطرات قبلی او تحت عنوان “رویاهای از جانب پدرم” و “جسارت امید” هر دو تبدیل به پرفروش‌ترین کتاب‌ها در سطح بین‌المللی شدند.\nبنابه اعلام هاروی کلینگر، یک کارشناس بازار کتاب انتظار می‌رود که اوباما برای کتابش پیش پرداختی حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون دلار کسب کند.\nروسای جمهور قبل از او یعنی جورج دبلیو بوش و بیل کلینتون برای کتاب‌های زندگی‌نامه‌ای که از خود نوشته بودند به ترتیب ۱۵ میلیون دلار و ۷ میلیون دلار به دست آوردند.\nاگرچه اوباما دیگر رئیس جمهور نخواهد بود اما از یک مستمری مادام العمر که در حال حاضر برای سال ۲۰۱۶ مبلغ ۲۰۵ هزار و ۷۰۰ دلار تعیین شده، استفاده خواهد کرد.\nاین در حالی است که رهبران سابق آمریکا نیز از مستمری‌ها و مزایای دیگر استفاده می‌کنند تا “شأن دفتر ریاست جمهوری آمریکا حفظ شود”. اوباما و همسرش میشل همچنین درآمدی را به سبب کمک به آنها برای پاسخ به درخواست‌های دریافت شده از طریق پست و تلفن و همچنین فعال نگه داشتن یک دفتر به دست خواهند آورد.\nدر سال ۲۰۱۵ چهار رئیس جمهور سابق آمریکا که در حیات هستند شامل جورج دبلیو بوش، بیل کلینتون، جورج اچ دبلیو بوش و جیمی کارتر مجموعا سه میلیون و ۲۴۶ هزار دلار مستمری از سوی دولت آمریکا دریافت کردند.\nدر عین حال جیمی کارتر پس از ریاست جمهوری به عنوان یک فرستاده دیپلماتیک ویژه فعالیت داشته و در سال ۲۰۰۲ جایزه صلح نوبل را به دلیل چندین دهه “تلاش خستگی ناپذیر” به منظور یافتن راه حل‌های صلح آمیز برای درگیری‌های بین‌المللی، پیشبرد دموکراسی و حقوق بشر و حمایت از توسعه اقتصادی و اجتماعی دریافت کرد.\nدر ماه مه گذشته نشریه پولتیکو گزارش داد که خانواده اوباما یک امارت پنج میلیون دلاری را در منطقه کالوراما در واشنگتن دی‌سی اجاره کرده‌اند؛ این خانه حدود ۷۶۰ متر مربعی دارای ۹ اتاق خواب و ۸ سرویس بهداشتی است.\n← عده‌ای که در مبارزات انقلاب نقشی نداشتند اصلاح طلبان را به سازشکاری با غرب متهم می‌کنند\nصلاح‌الدین دمیرتاش رئیس حزب دموکراتیک خلق‌هاى ترکیه دستگیر شد →