نقد روایات ابن اسحاق و واقدی درباره سرانجام بنی‌قریظه - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد\n(تغییرمسیر از نقد روایات ابن اسحاق و واقدی از سرانجام بنی‌قریظه)\nپیشنهاد شده است که این مقاله در بنی‌قریظه ادغام شود. (بحث)\nنقد روایات ابن اسحاق و واقدی از سرانجام بنی‌قریظه به انتقاداتی می‌پردازد که به صورت تاریخی به گزارش‌های سیره‌های ابن اسحاق و واقدی از سرانجام قبیله بنی قریظه وارد شده‌است. ابن اسحاق قدیمی‌ترین منبعی است که با جزئیات به شرح ماجرای بنی قریظه پرداخته‌است و تاریخ نگاران بعدی عموماً از او به عنوان منبع استفاده کرده‌اند. ابن اسحاق نوشت که بنی قریظه با قریش و متحدانش در برجسته‌ترین تلاش آن‌ها جهت نابودی مسلمانان همراه شدند. زمانی که این تلاش شکست خورد، محمد بنی قریظه را محاصره کرد. بنی قریظه نهایتاً تسلیم شدند و سعد بن معاذ، از سران قبیله اوس، حکم داد که مردان بالغ بنی قریظه کشته و زنان و کودکان به بردگی گرفته شوند. متعاقب آن خندق‌هایی در بازار مدینه کنده شده و سر مردان بنی قریظه از تنشان جدا شد. تخمین میزان کشته‌ها در منابع مختلف بین ۴۰۰ تا ۹۰۰ می‌باشد (ابن اسحاق آن را بین ۶۰۰ تا ۹۰۰ می‌نویسد).\nاز نظر تاریخی، مورخین مسلمانان عموماً به نقل قول از ابن اسحاق پرداخته، و پس از حذف جزئیات آن به صورت خلاصه آن را در کنار وقایع دیگر گزارش می‌کردند. برخی از آن‌ها می‌نوشتند که آن روایت را قانع‌کننده نیافته‌اند ولی پی‌گیر آن نمی‌شدند. در این میان، اما گروه اقلیتی با دیدگاه مخالف وجود داشته‌اند. مورخ مسلمان ابن حجر عسقلانی داستان بنی قریظه و داستان‌های مشابه را از اساس رد می‌کند و معتقد است که دلیل اینکه مالک ابن انس از هم‌عصران ابن اسحاق و بنیان‌گذار فقه مالکی، ابن اسحاق را «دروغگو» و «دجَال» می‌خواند، روش سیره‌نویسی و نقل این‌گونه داستان‌ها از طرف او بود. در قرن ۱۴ هجری شمسی هم ولید نجیب عرفات، استاد دانشگاه لانکستر، و سید برکات احمد جزئیات این داستان را رد کرده‌اند. احمد صبحی منصور استاد سابق دانشگاه الازهر هم این داستان را مخالف قرآن و از اکاذیب می‌داند [پیوند مرده] او همچنین انتقادات جدی به ماهیت سیره ابن اسحاق و ابن هشام داشته و معتقد است که مورخین بعد از ابن اسحاق به نقل سخنان او مشغول شده‌اند [پیوند مرده]سید جعفر شهیدی، پژوهشگر ایرانی نیز تردیدهایی را مطرح کرده‌است. از طرف دیگر کیستر، استاد دانشگاه عبری اورشلیم، می‌نویسد که ماجرای این داستان تقریباً در تمامی منابع قدیمی (که برخی با ابن اسحاق هم‌زمان بودند) و در تفاسیر قرآن آمده‌است. این موضوع غنی بودن نقل کنندگان این داستان را می‌رساند. اشارات فقیهانی مانند الشیبانی، الشافعی، ابوعبید، و الماوردی نشان می‌دهد که فقهای قدیمی کاملاً با سیره و مغازی (و از جمله داستان بنی قریظه) آشنا بودند و از آن‌ها استفاده جستند.\nولید نجیب عرفات و سید برکات احمد استدلال‌هایی در نقد روایت سنتی آورده‌اند. احمد می‌گوید که تا جایی که اطلاع دارد اولین محقق مسلمانی است که یهودیان یثرب را در فضای مطالعه و تحقیق مستقل بررسی می‌کند. در پاسخ به استدلال‌های عرفات، کیستر مقاله‌ای نوشته و استدلال کرد که این واقعه حتماً باید اتفاق افتاده باشد.\nاین مقاله به توضیح استدلال‌های این گروه اقلیت از مسلمان در خصوص رد جزئیات سرانجام بنی قریظه اختصاص دارد. همچنین واکنش‌های به این استدلال‌ها نیز پوشش داده می‌شود.\n۱.۱ انتقادات به سیره ابن اسحاق\n۱.۲ در قرآن\n۱.۳ در منابع یهودی\n۱.۴ عدالت اسلامی\n۱.۵ احکام اسرای جنگی\n۱.۶ برخورد دوگانه با قبایل یهودی\n۱.۷ تعداد کشته‌ها و حفر خندق\n۱.۸ عین حکم خدا بودن قضاوت سعد\n۱.۹ دیگر استدلال‌ها\n۲ نظریه جایگزین\n۳ پاسخ به استدلال‌ها\n۳.۱ نزد فقیهان\n۳.۲ دستور مربوط به اسرای جنگی\n۳.۳ غنی بودن راویان\n۳.۴ مالک ابن انس و ابن اسحاق\n۳.۵ تجلیل کردن نوادگان بنی قریظه از پدرانشان\n۳.۶ رد استدلال بر اساس رفتار متفاوت محمد با یهودیان مختلف\n۳.۷ ماسادا و بنی قریظه\nانتقادات به سیره ابن اسحاقویرایش\nسیره ابن اسحاق قدیمی‌ترین منبعی است که با جزئیات به شرح ماجرای بنی قریظه پرداخته‌است و تاریخ نگاران بعدی عموماً برآن تکیه کرده و از آن اخذ کرده‌اند. اما بگفته ولید عرفات، ابن اسحاق حدود ۱۴۵ سال پس از این واقعه‌ای که در مورد آن نوشته فوت شده‌است. برکات احمد زمان نگارش کتاب را ۱۲۰ تا ۱۳۰ سال پس از فوت محمد تخمین می‌زند. بگفته ولید عرفات، مورخان و سیره نویسان استانداردهایی که محدثان در ارتباط با احادیث نبوی و امور فقهی رعایت می‌کردند، را رعایت نمی‌کردند و برخوردی بسیار سهل گیرانه تر داشتند. محدثان اصرار داشتند که تمام راویان ثقه باشند و از فرد پیش از خود بدون واسطه روایت کرده باشند. مالک ابن انس از هم عصران ابن اسحاق و بنیان‌گذار فقه مالکی، با مقایسه معیارهایی که خود رعایت می‌کند با روش ابن اسحاق، او را «دروغگو» و «دجَال» و «کسی که روایاتش را از یهودیان می‌گیرد» تعبیر می‌کند. ابن حجر عسقلانی می‌گوید که مشکل مالک ابن انس با ابن اسحاق بخاطر گنجاندن داستان‌های عجیبی مانند داستان بنی قریظه در سیره اش بود. ولید عرفات استدلال‌هایی می‌آورد تا نشان دهد که ابن اسحاق داستانش را از نوادگان یهودی بنی قریظه اخذ کرده‌است و سپس با مقایسه جزئیات داستان بنی قریظه با داستان ماسادا (از داستان‌های قدیمی در تاریخ یهود) نتیجه می‌گیرد که بازماندگان یهودی داستان ماسادا را با داستان بنی قریظه آمیخته‌اند.\nبگفته سید برکات احمد، با اینکه افرادی مانند مالک و هشام بن عروه ابن اسحاق را قابل اعتماد نمی‌دانستند، اما بسیاری از هم عصران ابن اسحاق به او احترام بسیار می‌گذاردند. مثلاً از امام شافعی نقل است که گفته هر کس که می‌خواهد مغازی را عمیقاً مطالعه کند، باید با ابن اسحاق مشورت کند. احمد ابن حنبل هم او را قابل اعتماد می‌دانست. سید برکات احمد معتقد است که ابن اسحاق صادق و راستگو بوده‌است، اما دیدگاه‌های او در مورد ارتباط محمد با یهودیان شدیداً تحت تأثیر واکنش او به نحوه زندگی یهودیان در دوران عباسی شده بود. بگفته احمد «هر مورخی تا حد زیادی بخشی از زمان خود است. او نمی‌تواند خود را از فضای عقایدی که در آن نفس می‌کشد جدا کند» و نگاه خودش از وضعیت معاصر را به دوران‌های قبل تصویر می‌کند. برکات احمد معتقد است که ابن اسحاق استانداردها و احتیاط‌های لازم را در این بخش از سیره اش رعایت نکرده‌است. بگفته سید برکات احمد، روال کاری ابن اسحاق این است که الگویی از اسناد معتبر را در سیره اش فراهم کند، اما زمانی که به ماجرای بنی قریظه می‌رسد، این الگو بنظر به هم می‌ریزد چون برای اکثر وقایع اصلی سندی ذکر نشده‌است. نام چندین گزارشگر معتبر مانند الزهری و قطاده به چشم می‌خورد ولی زمانی که دقیق نگاه کنیم می‌بینیم که آن‌ها جزئیات را نقل کرده‌اند و نه وقایع اصلی را. احمد سپس به نقل قول از رابسون می‌پردازد که می‌گوید: «ابن اسحاق در روش جمع‌آوری اطلاعاتش کاملاً روشن عمل کرده‌است: او ادعا نمی‌کند که آنچه می‌گوید کاملاً معتبر است، و تلاش هم نمی‌کند که سلسله اسناد هر نقل قولی را به محمد برساند؛ بنابراین ما می‌توانیم متمایل به این باشیم که تنها جاهایی از سیره او را بپذیریم که مستقیماً به نقل قول از افراد معتبر کرده و هنگامی که سلسله اسناد متصل به هم فراهم می‌کند.»\nبگفته ولید عرفات تنها منبع موثق و هم عصر واقعه قرآن است که در آیه ۲۶ سوره احزاب بسیار کوتاه به حادثه اشاره می‌کند: «[خدا] آن کسانی که از که اهل کتاب به ایشان (یعنی به قریش) کمک کردند را از قلعه‌هایشان بیرون کرد، و ترس در دلهایشان بیفکند، عده‌ای از ایشان را کشتید، و جمعی دیگر را اسیر کردید.» در این آیه هیچ اشاره‌ای به تعداد کشتگان در این واقعه وجود ندارد. در حالی که اگر این تعداد افراد به آن شکل کشته می‌شدند، حتماً می‌بایست اشاره‌ای واضح تر در قرآن به آن می‌شد، و سپس نتیجه‌ای از آن گرفته می‌شد. به گفته ولید، اشاره قرآن فقط به کسانی است که در جنگ شرکت داشته‌اند، و تنها در صورتی که رهبران گناهکار قبیله اعدام شده باشند، می‌توانیم انتظار اشاره‌ای خیلی مختصر از این حادثه در قرآن را داشته باشیم.\nدر منابع یهودیویرایش\nسید برکات احمد در تأیید نظریه اش منبی بر اینکه تنها رهبران قبیله قریظه کشته شده‌اند، به این نکته اشاره می‌کند که هیچ منبع یهودی ای این واقعه را ثبت نکرده‌است و این روایت فقط در منابع مسلمانان یافت می‌شود. بسیار غیرمحتمل است که در قرن دوم و سوم پس از اسلام - هنگامی که ابن اسحاق و ابن سعد مشغول جمع کردن منابعشان بودند - خاخام‌های مطلع گائونی و رهبران یهودی در بابل نتوانند روایت یهودی از وقایعی که تأثیر شگرفی بر زندگی یهودیان حجاز در زمان محمد داشت را کسب کنند، خصوصاً اینکه در بین یهودیان معمول است که داستان‌های بدبختی‌های خود را ثبت می‌کنند. یهودیانی که از خیبر تبعید شدند در کوفه مستقر شدند که خیلی دور از مدارس گائونی نیست. آن‌ها نوادگان بنی نضیر بودند و فرزندان بنی قریظه بودند. برکات احمد سپس به کتاب ساموئل اوسک* دربارهٔ رنج‌های یهودیان که در قرن شانزدهم میلادی نوشته شده و در این زمینه کلاسیک به‌شمار می‌رود اشاره کرده که در آن هیچ اشاره‌ای به تبعید یا کشتار قبایل یهودی مدینه نیست. بگفته برکات بنظر می‌آید که اولین بار در سال ۱۸۳۳ میلادی این داستان وارد ادبیات تاریخ‌نویسی یهودیان شده باشد.\nبر اساس قانون مجازات اسلامی، تنها افرادی که مسئول فتنه بودند می‌بایست مجازات شوند. کشتن تعداد زیادی از افراد کاملاً با فهم اسلامی از عدالت و اصول اصلی ای که در قرآن مطرح شده تناقض دارد، خصوصاً آیه ۱۸ سوره فاطر که می‌گوید هیچ‌کسی بار گناه دیگری را برنمی‌دارد. در واقع به صورت تاریخی نگاه فقها بر پایه همین آیه قران بوده‌است. عرفات همچنین مثالی از یکی از احکام فقهی از فقهای همدوره ابن اسحاق می‌آورد، و استدلال می‌کند که این فقیه نمی‌توانسته داستان بنی قریظه را باور بدارد. ابوعبید القاسم بن سلام (متوفای ۲۲۴ هجری)، از نخستین نویسندگان در باب فقه و سنن، در کتاب «الاموال» – که اثری فقهی و نه تاریخی است – نوشته زمانی که عبدالله بن علی، حاکم شام، به گروهی از اهل کتاب سخت گرفت و دستور داد به محل دیگری کوچ کنند، «ابوعمرو اوزاعی» که معاصر «ابن اسحاق» بود زبان به اعتراض گشود که آشوب از سوی همه آن افراد نبوده‌است تا همه مجازات شوند، و حکم الهی آن است که گروه زیادی به خطای چند نفر مجازات نمی‌شوند. عرفات استدلال می‌کند که اگر از دید «اوزاعی»، آنچه «ابن اسحاق» در سیره اش نوشته، واقعی بود، هرگز به حاکم شام اعتراض نمی‌کرد و به رفتار منتسب به رسول خدا در برابر بنی قُریْظه اقتدا می‌کرد.\nاحکام اسرای جنگیویرایش\nبا بیان اینکه بر اساس حکم وضع شده توسط قرآن در سوره محمد آیه ۴، اسرای جنگی یا باید مستقیماً یا در ازای دریافت فدیه آزاد شوند، این‌گونه استدلال شده که کشتار بنی قریظه را در تضاد با این حکم قرآنی می‌داند.\nبرخورد دوگانه با قبایل یهودیویرایش\nاینگونه استدلال شده که بسیار بعید است بنی قریظه کشته شوند ولی محمد به قبایل یهودی ای که پیش و پس از بنی قریظه برخورد می‌کند اجازه کوچ بدهد. یکی از دلایلی که برای این ذکر شده روایتی است که ابوعبید القاسم بن سلام در کتاب الاموال (ص ۲۴۷) نقل می‌کند که هنگامی که مسلمانان خیبر را فتح کردند، محمد خطاب به برخی گروه‌ها یا خاندان‌ها که در دشمنی مفرط با او شناخته شده بودند، گفت: «ای خاندان ابوحقیق، دشمنی تان را با خدا و رسولش می‌دانم اما این باعث نمی‌شود بیش از آنچه با برادرانتان رفتار کردم با شما هم رفتار کنم». بگفته عرفات این جملات توبیخی بوده و پس از ماجرای بنی قریظه ذکر شده‌است؛ بنابراین این‌گونه استدلال می‌شود که بعید است بنی قریظه کشته شوند ولی محمد به یهودیان خیبر اجازه کوچ بدهد.\nاستدلال شده که رفتار محمد از همان ابتدای ورود به مدینه با دو تیره اوس و خزرج همواره چنان بود که تمایل هر دو جانب را به یک اندازه رعایت می‌کرد. قبیله خزرج هم پیمان یهودیان بنی قینقاع بودند و محمد به همین دلیل اسرای یهود را به آنان بخشید، قبیله اوس نیز، هم پیمان یهودیان بنی قریظه بودند؛ بنابراین بعید به نظر می‌رسد که در چنین موردی تبعیض قایل شود یا دستوری دهد که به تبعیض بگراید.\nتعداد کشته‌ها و حفر خندقویرایش\nبگفته ابن اسحاق، پس از قضاوت سعد بن معاذ، محمد دستور حفر خندق در بازار مدینه برای گردن زدن مردان بنی قریظه را می‌دهد. برکات احمد حفر چنین خندق بزرگی در مرکز شهر کوچکی مثل مدینه را غیرمحتمل می‌داند زیرا هم از نظر فیزیکی کار طاقت فرسایی است، و هم خطری واضح برای بهداشت عمومی شهر ایجاد می‌کرده‌است. احمد همچنین استدلال می‌کند که در مدینه زمان محمد اساساً امکان اینکه در یک روز ۶۰۰ تا ۹۰۰ نفر را اعدام کنند وجود نداشت. سپس به بررسی تأثیری که انجام چنین عملی بر روی انجام دهندگان و ناظران در آن فرهنگ می‌توانست داشته باشد می‌پردازد. بگفته احمد این حادثه حتماً می‌بایست در خاطره ناظران به عنوان یک حادثه تکان دهنده ثبت می‌شد، و حتی کسانی که آن را کاملاً قابل توجیه می‌افتند هیچگاه آن را فراموش نمی‌کردند. قلب‌های بسیاری می‌بایست در طول روز بدرد می‌آمد، برخی سعی می‌کردند که مقاومت کنند و برخی فرار، برخی توبه می‌کردند. شمشیر کسانی که اعدام را انجام می‌دادند باید کند یا شکسته می‌شد. علی و زبیر که افراد را گردن می‌زدند می‌بایست به مشکلات متعددی برخورد کنند و شاهد جنبه‌های مختلفی از ذات انسان در آن روز می‌بودند؛ ولی در اقوالی که از علی و زبیر بر جا مانده، هیچ‌کدام یادی یا اشاره‌ای به این روز نمی‌کنند. اگر چه از زبیر اقوال زیادی در دست نیست ولی در نهج البلاغه اشاره‌ای به این موضوع نشده‌است. احمد کشتن این تعداد را غیرقابل تصور می‌داند زیرا علی ابن ابی طالب به مهربانی و صداقت شهرت دارد و به عنوان مثال پس از جنگ جمل، علی اندوه و غم خود را نشان داده و بر مرده‌ها گریست، و حتی برای دشمنانش دعا کرد.\nبرکات استدلال می‌کند که فاصله بین مدینه و بنی قریظه حدود ۶–۷ ساعت پیاده‌روی بود (بگفته ابن اسحاق مسلمانان ظهر حرکت کرده و هنگام نماز عشا به بنی قریظه رسیدند). برکات می‌پرسد چرا محمد همه آن‌ها را به مدینه آورد؟ بهتر نبود که اعدام یهودیان را خارج از قلعه‌شان انجام دهد؟ این‌گونه مشکل امنیت اسرا و بهداشت عمومی مدینه حل می‌شد. اگر می‌خواستند که به مدینه بیایند، چرا به سمت خندقی که حدود یک ماه قبل کنده شده بود نرفتند؟ آن خندق دور نبود. در طول مسیری که مردان، زنان و بچه‌ها به سمت مدینه حرکت می‌کردند (که باید به دلیل سرعت کم کودکان و افراد مریض ۱۰ تا ۱۱ ساعت طول کشیده باشد)، هیچ‌کسی بجز Amr b. Suda al-Qurazi قصد فرار نکرد؟ هیچ‌کس بجز Rifa b. Samawal al-Qurayzi اسلام را نپذیرفت تا از مرگ نجات پیدا کند؟ چگونه خندق‌ها را در یک روز کندند و آن را پر کردند؟\nبعلاوه در هیچ‌یک از آثار جغرافیایی مدینه، به خندق‌های حفر شده که ادعا می‌گردد در آن‌ها یهودیان کشته و دفن شده‌اند، اشاره نشده‌است. هیچگونه نشانه، یا نوشته‌ای که به آن مکان اشاره کند نیز وجود ندارد.\nعین حکم خدا بودن قضاوت سعدویرایش\nسیره ابن اسحاق می‌نویسد که پس از اینکه سعد بن معاذ، از سران قبیله اوس، در مورد بنی قریظه قضاوتش را کرد محمد در حمایت از او گفت که عین حکم خدا را در مورد آنان بیان کرده‌است. اما منبعی که ابن اسحاق برای این بخش آورده یکی از نوادگان مستقیم خود سعد بن معاذ است. این‌گونه استدلال شده که بازماندگان سعد بن معاذ در نسل‌های بعد در صدد تجلیل و بزرگداشت اجداد خود - و نه انتقال صادقانه وقایع - بوده‌اند.\nابن اسحاق نوشته که مردان بنی قریظه پیش از اعدام در خانه زنی از بنی نجار زندانی شدند. استدلال شده که پذیرش جا گرفتن صدها نفر در یک خانه سخت است.\nاحمد اینکه در صحیح بخاری یا مسلم اشاره‌ای به تعداد افراد کشته و اسیر شده نیست را برجسته می‌داند.\nقوانین تقسیم غنایمی که فقها با استفاده از منابع فقهی خود میزان غنیمت برای کسی که با اسب سواره در جنگ شرکت می‌کند را مشخص کرده‌اند. اما بگفته احمد حکم فقهی آن‌ها با آنچه ابن اسحاق از نحوه تقسیم غنایم نوشته در تضاد است. بگفته احمد فقها از منابع معتبرتر استفاده کرده‌اند و تفاوت صحت آنچه ابن اسحاق نوشته را زیر سؤال می‌برد.\nاحمد به‌شکل مبسوطی راجع به مکالمه‌ای که بین رهبر یهودیان و اعضای قبیله هنگام محاصره گزارش شده صحبت کرده و معتقد است که اشکالات متعددی در آن وجود دارد.\nاستدلال شده که به‌طور کلی تاریخ قبایل یهودی پس از ظهور اسلام دارای ابهامات است. ادعا می‌شود گروه‌های سه‌گانه یهودی از مدینه اخراج یا کشته شده‌اند در حالی که ابن حزم در کتاب جمهره انساب العرب به یهودیانی اشاره می‌کند که همچنان در مدینه می‌زیسته‌اند. واقدی گزارش کرده که ۱۰ یهودی مدینه در مسیر خیبر به مسلمین پیوستند (در حالی که خیبر پس از جنگ احزاب بود). واقدی همچنین گزارش کرده که برخی از یهودیان مدینه که با محمد پیمان داشتند از بسیج نیرو علیه خیبر بسیار ترسیده بودند. آن‌ها در صدد بودند مسلمانانی را که بهشان بدهکار بودند را از جنگ منع کنند.\nاحمد انتقاداتی را در بخشی از داستان که مربوط به انتخاب سعد به عنوان داور است، وارد کرده‌است.\nابن اسحاق می‌نویسد که یهودیان بنی قریظه ۲۵ شب محاصره شدند، اما ابن سعد آن را ۱۵ روز ذکر می‌کند.\nاحمد استدلال می‌کند که از آنجایی که مجازات بنی قریظه در زندگی محمد واقعه‌ای منحصر به فرد است، صحتش نیاز به بررسی انتقادی دارد، در حالی که آنچه عملاً اتفاق افتاده این است که مورخ غربی از ابن اسحاق و واقدی نقل قول می‌کند و در پاسخ مدافع مسلمان دست روی سفر تثنیه و دوم ساموئیل از عهد عتیق می‌گذارد.\nعرفات پس از نقد روایات ابن اسحاق نظریه جایگزینی را برای توضیح دادن روایاتی که ابن اسحاق نقل کرده پیشنهاد می‌کند. عرفات با مقایسه جزئیات داستان بنی قریظه با داستان ماسادا (از داستان‌های قدیمی در تاریخ یهود) استدلال‌هایی می‌آورد تا نشان دهد که بازماندگان یهودی داستان ماسادا را با داستان بنی قریظه آمیخته‌اند و سپس ابن اسحاق آن‌ها را ضبط کرده‌است.\nماجرای ماسادا این است که انقلابیون یهود علیه رومیان قیام می‌کنند و این منجر به تخریب معبد آنان در سال ۷۰ میلادی می‌شود. برخی از یهودیان سکاری به قلعه‌ای در ماسادا فرار می‌کنند. در سال ۷۳ میلادی رومیان آن‌ها را محاصره کرده و نهایتاً اغلب آن‌ها کشته می‌شوند. برخی از آنان که از واقعه جان سالم به در برده بودند به جنوب گریختند. یکی از نظریات در مورد منشأ یهودیان یثرب این است که برخی از این یهودیان به یثرب آمدند و در آنجا ساکن شدند. آلفرد گیوم این نظریه را محتمل‌ترین نظریه موجود می‌داند.\nشواهد ارائه شده\nپاسخ به استدلال‌هاویرایش\nکیستر، استاد دانشگاه عبری اورشلیم، مقاله‌ای نوشته و استدلال کرد که این واقعه حتماً باید اتفاق افتاده باشد. کیستر استدلال‌های عرفات را بی‌اساس، نتایجش را ناصحیح و عقیده اش دربارهٔ سیره ابن اسحاق را قدرنشناسانه می‌داند.\nبگفته کیستر، بر خلاف ادعای عرفات اشارات فقیهانی مانند الشیبانی، الشافعی، ابوعبید، و الماوردی نشان می‌دهد که فقهای قدیمی کاملاً با سیره و مغازی (و از جمله داستان بنی قریظه) آشنا بودند و از آن‌ها استفاده جستند؛ کیستر چندین نقل قول از الشیبانی فراهم می‌کند تا نشان دهد که او دقیقاً جزئیات سیره را مطالعه و تحلیل کرده و از آن نتایج فقهی استخراج کرده‌است، و الشیبانی شاگرد ابوحنیفه، ابویوسف و مالک بن انس بوده‌است.\nکیستر نقل قول زیر را از الشافعی نقل کرده که حاوی تحلیل فقهی او از داستان بنی قریظه است:\nالشافعی می‌گوید: اگر امام با گروهی از مردمان پیمان عدم تهاجمی ای برای مدت زمانی عقد کند، یا اینکه از گروهی جزیه بگیرد و فرد یا افرادی که از طرف آن مردمان آن قرارداد را امضاء می‌کنند از خود آن‌ها باشند، ما آن گروه از مردم را ملزم به اجرای مفاد قرارداد نمی‌دانیم تا زمانی که آنهایی که مانده‌اند (یعنی کسانی که در جایگاه خود مانده‌اند در حالی که رهبران آن‌ها در حال عقد قرارداد بودند) مفاد قرارداد را تأیید کرده و به آن راضی باشند. اگر اینچنین شود، هیچ‌کدام از مسلمانان حق اینکه چیزی از اموال آن‌ها را بگیرد یا آسیبی به آن‌ها بزند را ندارد. اگر مسلمانی این کار را بکند برای انجام آن کار محکوم خواهد شد تا زمانی که آن مردمان به عهد خود پایبند باشند. اما اگر آنهایی که این قرارداد را عقد کرده بودند آن را نقض کنند، یا اینکه گروهی از آن مردمان آن را نقض کند و آن مردمان به مخالفت زبانی یا عملی ای با نقض کنندگان نکنند قبل از آن‌ها نزد امام بیایند یا ناحیه‌ای که متخلفین در آن هستند را ترک کنند و به امام اعلام کنند که آن‌ها به قرارداد متعهد هستند؛ یا اینکه ناقضین جهت جنگ با مسلمانان یا افراد تحت حمایت آن‌ها خارج شوند یا به افرادی که با مسلمانان می‌جنگند کمک کنند، امام حق دارد که به آن‌ها یورش ببرد. اگر امام این کار را بکند و هیچ‌کسی از آن مردمان (که با ناقضین مخالف بوده) بیرون به نزد امام نیاید، امام می‌تواند مردان جنگی از آن‌ها را بکشد، اولاد آن‌ها را به اسارت گرفت و اموالشان را به عنوان غنیمت گرفت، چه آن‌ها در سرزمین مسلمانان باشد یا در سرزمین دشمن. این‌گونه پیامبر در مورد بنی قریظه عمل کرد: او با رهبرشان پیمان صلحی عقد کرد و رهبر آن‌ها این پیمان را نقض کرد؛ ولی آن‌ها رهبرشان را ترک نکردند. پیامبر سپس به جنگ با آن‌ها در محل زندگی شان رفت که ناحیه‌ای حاشیه‌ای از مدینه بود رفت و مردان جنگی آن‌ها را کشت و اموالشان را به عنوان غنیمت گرفت، در حالی که همه آن‌ها در جنگ احزاب کمک قریش نکرده بودند؛ ولی آن‌ها تمامی در سنگر خود باقی‌مانده بودند و افراد ناقض قراردادی که بینشان بود را ترک نکرده بودند، بجز گروه کوچکی از آن‌ها که این عملشان زندگی آن‌ها را حفظ کرد و اموالشان را در دستشان نگاه داشتند.\nبگفته کیستر تحلیل فوق از الشافعی استدلال عرفات مربوط به ناسازگاری با عدالت اسلامی را رد می‌کند.\nاما فقیه مسلمان الماوردی (فوت ۴۵۰ هجری) تحلیل فقهی متفاوتی داشته که در واقع دیدگاه رایج فعلی اهل سنت نیز هست: الماوردی بر مهربانی، نرمی و بخشندگی محمد تأکید ورزیده و می‌گوید اگر کسی بپرسد که مهربانی او در ماجرای بنی قریظه کجا بود، پاسخ این خواهد بود که او در اینجا صرفاً حکمی که خدا بر او واجب کرده بود را اجرا کرد. بنی قریظه به قضاوت سعد رضایت دادند و سعد حکمش را اعلام کرد، محمد گفت که این همان قضاوت خداوند نیز هست؛ بنابراین او اجازه نداشت که آن‌ها را ببخشد؛ او فقط در اموری که به شخص خودش مربوط می‌شد می‌توانست بخشایش داشته باشد.\nابن حزم (مرگ ۴۵۶ هجری قمری) ضمن تأیید حضور محمد در هنگام اعدام بنی قریظه می‌گوید که امکان ندارد که در حضور محمد افرادی کشته شوند در حالی که او نداند آیا اعدام آن‌ها درست است یا نه.\nپاسخ به استدلال عرفات\nدر پاسخ به استدلال عرفات که به نقل از الاموال ابوعبید القاسم بن سلام حکم فقهی ای را از «ابوعمرو اوزاعی» (که معاصر «ابن اسحاق» بود) نوشته و استدلال کرده بود که اوزاعی نمی‌توانسته به ماجرای بنی قریظه اعتقاد داشته باشد، کیستر می‌گوید که ابوعبید القاسم بن سلام که این ماجرا از از اوزاعی نقل کرده در جاهای دیگر کتابش ماجرای بنی قریظه را نقل کرده‌است.\nدستور مربوط به اسرای جنگیویرایش\nکیستر در مورد دستور مربوط به اسرای جنگی در قرآن می‌گوید که ظاهراً آن‌ها پس از تسلیم وضعیت اسیر جنگی را نداشتند.\nغنی بودن راویانویرایش\nبگفته کیستر ماجرای این داستان تقریباً در تمامی منابع قدیمی (که برخی با ابن اسحاق هم‌زمان بودند) و در تفاسیر قرآن آمده‌است. این موضوع غنی بودن نقل کنندگان این داستان را می‌رساند. مثلاً ابوعبید القاسم بن سلام در الاموال ماجرای بنی قریظه را به همراه اسنادش نقل می‌کند که در جزئیات مربوط به ظاهر شدن جبرئیل، قضاوت سعد و جزئیات مربوط به تعداد افرادی که کشته شده‌اند تقریباً با آنچه ابن اسحاق یکی است. اما اسناد آن با اسناد ابن اسحاق تفاوت دارد.\nمالک ابن انس و ابن اسحاقویرایش\nکیستر به نقل از ویلیام مونتگمری وات می‌پردازد که می‌گوید که این انتقاد به ابن اسحاق که مطالبی را از یهودیان و مسیحیان اخذ کرده بازتاب دهنده شکی است که در دوران‌های بعدی نسبت به چنین منابعی به وجود آمد. به عقیده کیستر منابع متأخرتر هنگام جمع‌آوری منابع قدیمی موارد ترکیباتی اینچنینی را وارد کرده‌اند.\nهم عصران ابن اسحاق به او اتهامات مختلفی (مانند تمایلات شیعی، باورهای قدری، انتقال روایات صفتی، بازی کردن با خروس‌ها، تدلیس در انتقال) زدند که نقل گزارش‌های غیرمعتبر از یهودیان یکی از آن‌ها بوده‌است. از روایات مربوط به اتهام نقل گزارش‌های غیرمعتبر از یهودیان، تنها یکی از این منابع می‌نویسد که دلیل اینکه مالک ابن انس ابن اسحاق را «دجال» خواند این بود که گزارش‌های غیرمعتبر از یهودیان نقل می‌کرد. کیستر داستان دیگری را نقل می‌کند که دجال خواندن مالک در مورد ابن اسحاق را مربوط به ماجرایی می‌داند که ابن اسحاق به صورت تحقیرآمیز نسبت به یکی از تألیفات مالک سخن گفت، مالک ابن اسحاق را دجال خطاب کرد.\nکیستر تحلیل عرفات از اینکه اساساً درگیری بین مالک ابن انس و ابن اسحاق به دلیل نقل گزارش‌های غیرمعتبر از یهودیان بوده را ساده‌سازی شده می‌داند. کیستر دلیل اصلی دشمنی ابن اسحاق و مالک را موضوع شجره نامه و نسب مالک می‌داند. ابن اسحاق اطلاعات وسیعی در مورد شجره نامه‌های قبیله‌ای و درگیری آن‌ها داشت و مدعی بود که مالک باید به عنوان یک مولی ذو اشباح در نظر گرفته شود؛ در حالی که مالک می‌گفت که او یک نواده خالص از طایفه اش است. ادعای ابن اسحاق اجداد و پدران مالک را تحقیر می‌کرد زیرا ابن اسحاق می‌گفت که اجداد مالک گروهی از موالی قبیله تیم بودند که به مدینه آمدند، و نه متحدین آنها.\nکیستر می‌گوید که به نظر می‌رسد که جملات تحقیرآمیز مالک دربارهٔ ابن اسحاق در واقع ناظر به مشکلاتی بود که مالک در سیره ابن اسحاق می‌دید ولی این موضوع نباید تعجب‌آمیز باشد زیرا ابن اسحاق بر خلاف نویسندگان قبلی داستان‌هایی از پادشاهان قدیمی، داستان آفرینش، و شروع پیامبری محمد را در سیره اش گنجانده بود. کیستر می‌گوید که این موضوع دستاوردی محسوب می‌شد. کیستر به نقل قول‌هایی از علمای بعدی می‌پردازد که در واقع از این روش ابن اسحاق استقبال کرده و حتی آن‌هایی که در مورد احادیث منتقدانه برخورد می‌کردند این گزارش‌ها را پذیرفته و آن‌ها را یک مزیت به حساب می‌آوردند.\nتجلیل کردن نوادگان بنی قریظه از پدرانشانویرایش\nکیستر این نقد را وارد نمی‌داند چون تصویری که ابن اسحاق از بنی قریظه ترسیم می‌کند آن‌ها را مردد و دودل حتی در خطرناک‌ترین لحظات زندگی شان، سمج و غیرمطیع از رهبرانشان ترسیم می‌کند.\nرد استدلال بر اساس رفتار متفاوت محمد با یهودیان مختلفویرایش\nکیستر همچنین در تحلیل خودش از داستان معتقد است دلیل دیگری برای واکنش سخت نسبت به بنی قریظه وجود داشته که در گزارش‌های مبهمی که از نقض قرارداد بنی قریظه آمده منعکس نشده‌است. کیستر به تفسیر مقاتل از آیه ۵۷ سوره انفال اشاره می‌کند که نوشته که بنی قریظه مقادیری اسلحه برای سپاه مکه فرستاده بود (بگفته کیسر احتمالاً شغل بنی قریظه تولید اسلحه بوده‌است). اما بگفته کیستر این موضوع توضیحی برای تأیید حکم بیرحمانه سعد توسط محمد فراهم نمی‌کند.\nماسادا و بنی قریظهویرایش\nکیستر در مقاله اش مشخصاً دربارهٔ شباهت‌هایی که عرفات می‌گوید بین داستان ماسادا و بنی قریظه وجود دارد نمی‌نویسد. اما در تحلیلی که خودش از ماجرای بنی قریظه ارائه می‌کند تعداد ۴۰۰ نفر کشته را ممکن می‌داند (و این را سازگار با ۱۰۰۰ نفر زن و کودک که در برخی منابع گزارش شده می‌داند). کیستر داستان شروطی که رهبر بنی قریظه پیش روی قبیله قبل از تسلیم گذاشت را محتملاً جعلی - اما بازتاب دهنده شرایط بدی که قریظه در آن بودند - می‌داند.\nاستدلال‌های عرفات و احمد با واکنش‌های متفاوتی روبرو شده‌است. ویلیام مونتگمری وات می‌گوید که استدلال‌های عرفات را «کاملاً قانع‌کننده» نیافته‌است. هارولد کازیمو دربارهٔ کتاب احمد می‌گوید: «دکتر احمد با دقت تمامی منابع اسلامی قدیمی و نوشته‌های یهودی ای که در ارتباط با آن دوران هستند را در نظر گرفته‌است. دیدگاه او تحریک‌کننده‌است و نیاز به بررسی بیشتر دارد. تلاش‌های اینچنینی می‌تواند به گفتگوی بین مسلمانان و یهودیان کمک کند. اگر چه من کاملاً با شواهد ارائه شده قانع نشدم، اما هنگام مطالعه کتاب زمان‌هایی بود که در ذهن من نسبت به روایت سنتی شک ایجاد شد؛ و البته، این همان چیزی بود که او[دکتر احمد] قصدش را داشت.»\nخالد یحیی بلانکنشپ می‌گوید که استاد یهودی او ژره باچارچ*، از دانشگاه تمپل پس از خواندن کتاب احمد قانع شده که کشتار اتفاق نیفتاده‌است، اما خود او می‌گوید که اگر چه استدلال‌های عرفات در رد داستان یا محدود کردن تعداد کشته‌ها آنگونه که احمد استدلال می‌کند، برایش تحریک‌کننده‌است، اما تمایلی نسبت به برخورد بسیار خشن با متون سنتی ندارد زیرا اگر این گزارش‌ها را زیر سؤال ببریم، آنوقت این سؤال مطرح می‌شود که چه چیزهای دیگری را نیز باید زیر سؤال ببریم. بلانکنشپ همچنین می‌گوید که کیستر استدلال‌هایی آورده که واقعه باید اتفاق افتاده باشد؛ و اگرچه کیستر اسرائیلی است، ولی بخاطر عمق تحقیقات او و بی‌طرفی اش نسبت به منابع اسلامی نباید سبک شمرده شود.\nگوردون دانیل نیوبی، استاد مطالعات تطبیقی اسلام و یهودیت می‌گوید که حداقل از زمان ویلیام مویر در غرب کشتار بنی قریظه به عنوان عملی وحشیانه نگریسته می‌شده و بخاطر همین موضوع عرفات و احمد به بازبینی این داستان پرداخته‌اند. نیوبی می‌گوید که استدلال‌های کیستر کاملاً قانع‌کننده‌است و حتی اگر برخی نویسندگان چاشنی قضیه را زیاد کرده باشند، کشتار باید اتفاق افتاده باشد زیرا تنش فزاینده‌ای که بین محمد و یهودیان وجود داشت ناگزیر می‌بایست به مقابله نظامی بینجامد. البته واضح است که محمد سیاست کاملاً ضدیهودی نداشته چون تا پایان عمر محمد یهودیانی در مدینه حضور داشتند.\nمحمد یاسین مظهر صدیقی، استاد مطالعات اسلامی در دانشگاه علی گره هند استدلال‌های عرفات و احمد را بسیار قانع‌کننده توصیف می‌کند. اما اکرم ضیا العمری، استاد تاریخ اسلام از دانشگاه اسلامی مدینه در عربستان، از اینکه صدیقی استدلال‌های عرفات و احمد را قانع‌کننده میابد ابراز تأسف کرده و می‌گوید که غلط خواندن وقایع تاریخی خدمتی به اسلام و مسلمانان نکرده، و چنین تلاش‌هایی زودگذر خواهد بود؛ یهودیان بخاطر خیانت بزرگی که به حکومت منطقه و تلاشی که برای کشتن شهروندانش و ساقط کردن حکومتش کردند محکوم به مرگ شدند.\n↑ ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ ۱٫۱۱ ۱٫۱۲ ۱٫۱۳ ۱٫۱۴ ۱٫۱۵ W. N. Arafat, New Light on the Story of Banu Qurayza and the Jews of Medina, Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (1976), pp. 100-107\n↑ Josef W. Meri, Medieval Islamic Civilization: An Encyclopedia, Routledge, p. 754.\n↑ دکتر سید جعفر شهیدی، تاریخ تحلیلی اسلام تا پایان امویان، تهران: مرکز نشر دانشگاهی، صفحهٔ ۷۳\n↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.75\n↑ ۵٫۰ ۵٫۱ Leon Nemoy, Barakat Ahmad's "Muhammad and the Jews", The Jewish Quarterly Review, New Ser. , Vol. 72, No. 4. (Apr. , 1982), pp. 324-326.\n↑ ۶٫۰ ۶٫۱ Meir J. Kister, The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition, Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986):61-96\n↑ ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ ۷٫۳ ۷٫۴ Harold Kasimow, Muhammad and the Jews: A Re-Examination, Journal of the American Academy of Religion, Vol. 50, No. 1. (Mar. , 1982), pp. 157-158.\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 11\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 16\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 13\n↑ Samuel Usque\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 24\n↑ ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 84-86\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 88\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 89\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 73-76\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 78-80\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 73\n↑ Barakat Ahmad, Muhammad and the Jews: A Re-examination, p. 23\n↑ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.66\n↑ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.68-69\n↑ ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ ۲۲٫۳ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.66-67\n↑ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.68\n↑ ۲۴٫۰ ۲۴٫۱ ۲۴٫۲ ۲۴٫۳ ۲۴٫۴ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.75-79\n↑ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.80\n↑ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.95\n↑ M.J. Kister, “The Massacre of the Banu Qurayza: A Re-examination of a Tradition” Jerusalem Studies in Arabic and Islam 8 (1986), p.90, 92, 93\n↑ William Montgomery Watt, Kurayza, Banu, Encyclopaedia of Islam, Brill\n↑ Jere Bacharach\n↑ Interview with Khalid Yahya Blankinship\n↑ Irving M. Zeitlin, The historical Muhammad, p. 151-152\n↑ M. Yasin Mazhar Siddiqui, Role of Booty in the Economy During the Prophet's Time, Journal of King Abdulaziz University: Islamic Economics, Vol. 1, 1409 (1989), p.89\n↑ Akram Diya' Al 'Umari, review of Role of Booty in the Economy During the Prophet's Time by M. Yasin Mazhar Siddiqui, JKAU: Islamic Econ. , Vol. 6, pp. 25-28 (1414 A.H. /1994 A.D.)\nبرگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=نقد_روایات_ابن_اسحاق_و_واقدی_درباره_سرانجام_بنی‌قریظه&oldid=32281933»\nآخرین‌بار در ۶ ژوئن ۲۰۲۱، ۱۱:۳۳ ویرایش شده‌است\nاین صفحه آخرین‌بار در ۶ ژوئن ۲۰۲۱ ساعت ۱۱:۳۳ ویرایش شده‌است.


2020 May 30 - ۱۷:۲۲ - ۱۰ خرداد ۱۳۹۹ تاریخ انتشار:\nپدال نیوز: پیشرانه‌ی ۳ لیتری دیزل بی‌ام‌و به‌لطف فناوری هیبریدی، قدرت بیشتر و آلایندگی کمتری دارد. این پیشرانه‌ها در بی‌ام‌و سری ۲ گرن‌گوپه و سری ۷ نیز استفاده خواهند شد.\nبه گزارش پدال نیوز؛ بی‌ام‌و در هفته‌ی اخیر، روز‌های پرکاری داشت. تولید فیس‌لیفت سری ۵ و سری ۶ بی‌ام‌و به‌همراه مدل کراس‌اور X2 و خودرو مینی کانتریمن آغاز شد. حالا این شرکت باواریایی اعلام کرده که تابستان امسال، بعضی از محصولاتش را بازنگری می‌کند؛ ارتقای پیشرانه‌ی ۳ لیتری دیزل یکی‌از این موارد است. ۵۱ خودرو بی‌ام‌و قرار است به فناوری هیبریدی ۴۸ ولتی مجهز شوند که درنتیجه، یک موتور الکتریکی کوچک، خودرو را در دورموتورهای پایین یاری می‌دهد.\nبرچسب ها: پیشرانه 3 لیتر دیزلی ، ب ام و ، عکس ، بی ام و ، بی‌ام‌و ، bmw ، پدال نیوز


سکه در ۲ ماه آخر سال ارزان می شود یا گران؟ + نمودار قیمت سکه از ۱ تیر تا ۲۹ دی ۹۹ – فراز\nقیمت سکه در بیست و نهمین روز زمستان یک تغییر کانال مهم داشت و با کاهش نزدیک به ۵۰۰ هزار تومانی از کانال ۱۰ میلیونی به کانال ۹ میلیونی سقوط کرد.\nبه گزارش کاماپرس، ۲۹ دی ماه برای فعالان بازار سکه روز مهمی بود چرا که در این روز سکه بعد از حدود ۶ ماه به زیر کانال ۱۰ میلیون سقوط کرد. موج نزولی قیمت‌سکه با کاهش قیمت دلار از هفته پیش آغاز شده بود و در این هفته نیز روند کاهشی هر دو بازار ارز و سکه ادامه پیدا کرد تا دلار به ابتدای کانال ۲۱ هزار تومان برود و سکه نیز در قیمت ۹ میلیون و ۸۵۰ هزار تومان معامله شود.\nاکنون این پرسش برای سرمایه گذارانی که ریال های خود را به سکه تبدیل کرده اند ایجاد شده است که سکه در ۲ ماه آخر سال سطح بیشتری از قیمت خود را از دست می دهد و به کانال های پائین تر سقوط می کند یا این کالای سرمایه ای پرطرفدار قدرت آن را دارد که کانال هایی را که از دست داده پس بگیرد.\n۲ عامل مهم تاثیرگذار بر قیمت سکه در ۲ ماه آینده\nبرای پاسخ به این پرسش باید به دو نکته مهم توجه کرد. اولین نکته نوسانات قیمت اونس جهانی طلا و چشم اندازی است که فلز زرد در ۲ ماه آتی پیش رو دارد. به طور خلاصه رکود اقتصاد جهانی، اوج گیری کرونا در اغلب کشورهای جهان طی ۲ ماه آینده و سیاست های اقتصادی آمریکا که به تضعیف ارزش جهانی دلار خواهد انجامید، چشم انداز قیمت طلا را افزایشی نشان می دهد. این عاملی است که می‌تواند به بازگشت سکه به قیمت های بالاتر بینجامد.\nخوش بینی به بایدن ؛ کاهنده قیمت دلار و سکه\nنکته بعد چشم انداز وضعیت سیاسی ایران و آمریکا است که تاثیر شدیدی بر قیمت دلار خواهد داشت. فعل و انفعالات بعد از روی کار آمدن بایدن در ۲ ماه آینده اگر به کاهش تنش بین ایران و آمریکا منتهی شود، روند نزولی قیمت دلار را تداوم خواهد بخشید و در این صورت قیمت طلا و سکه نیز با تبعیت از نرخ دلار به کانال های پائین‌تر هدایت می شود.\nآنچه اکنون می توان گفت این است که کفه در حال حاضر خوش بینی به کاهش تنش بین ایران و آمریکا بعد از آغاز دوران ریاست جمهوری بایدن سنگین تر است اما این که این خوش بینی در روزها و هفته های آینده نیز ادامه دار شود موضوعیست که از هم اکنون نمی توان در مورد آن با قاطعیت سخن گفت.\nنظریه پیش خور شدن تحلیف بایدن در بازار سکه\nدر این میان برخی فعالان بازار سکه نیز معتقدند ریزش سکه در روزهای اخیر به دلیل قطعی شدن پایان کار ترامپ است . به بیان آنها بر این باورند که بازار سکه در یک هفته اخیر در حال پیش خور کردن آغاز دوران ریاست جمهوری فردی یا سیاست های معتدل تر نسبت به ایران است و بعد از انجام مراسم تحلیف بایدن و مشخص شدن این نکته که رفع مشکلات اساسی بین ایران و آمریکا به سادگی میسر نیست، سکه به سرعت کانال ۱۰ میلیونی را پس خواهد گرفت و حتی امکان صعود به کانال های بالاتر نیز دور از انتظار نیست.\nنمودار تغییرات قیمت سکه در ۷ ماه اخیر\nبه این ترتیب به نظر می رسد قیمت‌سکه با دو عامل مهم و تاثیرگذار افزایشی و کاهشی در ۲ ماه پایانی سال مواجه است و با وجود آن که عوامل دیگری نیز بر قیمت این کالای گرانبها اثرگذار خواهند بود، معامله گران و سرمایه گذاران باید آینده نرخ‌سکه و رفتار سرمایه گذاری خود را با رصد و تحلیل این دو عامل هماهنگ کنند. در ادامه نمودار تغییرات قیمت‌سکه را از ابتدای تیرماه سالجاری تا ۲۹ دی ماه ۱۳۹۹ به روایت دنیای اقتصاد مشاهده می کنید.\nروزنامه اینترنتی فرازسکه در ۲ ماه آخر سال ارزان می شود یا گران؟ + نمودار قیمت سکه از ۱ تیر تا ۲۹ دی ۹۹


ارزش شما و توانایی های شغلی تان چقدر است؟ آیا فکر می کنید که ارزش شما و توانایی های شغلی تان خیلی بیشتر از آن درآمدی است که از کارتان بدست می آورید؟\nیک ارتباط مستقیم بین "تصور از خود" از یک سو و نحوه عملکرد و کارایی شما، از سوی دیگر وجود دارد.\n"تصور از خود" مجموعه ای از باورها و انگاره هایی است که درباره خودتان و توانایی های خود دارید. "تصور از خود" یعنی این که در هر زمینه از زندگی تان چه نگرشی درباره خودتان دارید و در مورد خودتان چگونه فکر می کنید.\nاگر می خواهید در زندگی تان، نحوه مدیریت مالی تان و نحوه کسب درآمدتان تغییر و تحولی ایجاد نمایید باید تصوری را که از خودتان دارید تغییر دهید. عملکرد شما در دنیای واقعی همواره مطابق با آن تصوری است که در ذهن تان از خود ساخته اید. هرگونه تغییر و پیشرفتی در زندگی تان، زمانی آغاز خواهد شد که تصوری را که از خودتان و توانایی هایتان دارید، تغییر و یا بهبود دهید. باید در درون خود تغییر ایجاد کنید.\n"تصور از خود" در امر فروش\nبه عنوان مثال، در امر فروش، شما تصوری از خودتان و توانایی هایتان دارید. اگر تصور از خودتان در سطح عالی و مثبت باشد کار فروش، مشکلی برای شما نخواهد داشت. صبح از خواب بیدار می شوید و مشتاق هستید که آن روز برای فروش کالاهایتان به افراد جدیدی سر بزنید. در زمینه بازاریابی با کفایت و با اعتماد به نفس عمل می کنید، بنابراین بازار فروش تان همیشه پر رونق خواهد بود.\nاگر در امر فروش، تصوری که از خودتان دارید در سطح پایین و ضعیف باشد با ترس و اضطراب شروع به فروش کالاهایتان می نمایید. هر زمانی که امکان داشته باشد سعی می کنید تا از کارتان طفره بروید. فکر فروش و یافتن مشتری برای کالاهایتان شما را عصبی و مضطرب می کند. تا جایی که امکان داشته باشد از کارتان اجتناب خواهید کرد و همواره در جستجوی راهی خواهید بود تا از انجام فعالیت هایتان طفره بروید. البته این اصل در هر حوزه ای از فروش و در زندگی شخصی نیز صدق می کند.\nچه چیزی میزان درآمد شما را تعیین می کند\nهر فروشنده ای درباره میزان پولی که بدست می آورد، تصوری از خود در ذهنش دارد. روانشناسان دریافته اند که از آن میزان درآمدی که تصور می کنید قادرید بدست بیاورید، هرگز نمی توانید %10 بیشتر و یا کمتر، درآمد داشته باشید.\nاگر%10 بیشتر از آن میزانی که فکر می کنید استحقاقش را دارید، درآمد داشته باشید فورا درگیر رفتارهای خنثی کننده ای می شوید که در مدیریت مالی این طور به نظر می آید که می خواهید از شر این پول اضافی خلاصی پیدا کنید. اگر شما یک ماه عالی و پر رونق در کسب و کارتان داشته باشید و در آن ماه درآمدتان از میزان مورد انتظارتان بیشتر باشد، تمایل و اشتیاق شدیدی دارید که این پول و درآمد اضافی را صرف غذا، سفر و پوشاک و موارد این چنینی نمایید. این پول، سریعا به اتمام خواهد رسید.\nاگر %10 کمتر از آن میزانی که فکر می کنید قادرید بدست بیاورید، درآمد داشته باشید در مدیریت مالی تان درگیر رفتارهایی می شوید که سعی می کنید که این کمبود درآمد را جبران کنید. سریعا شروع می کنید به فکر کردن درباره روش هایی مانند: زمان طولانی تر کار کردن، سخت تر کار کردن، هوشمندانه تر و بهتر کار کردن تا اینکه بتوانید درآمدتان را به میزان موردنظر برسانید و از نظر ذهنی احساس آرامش و راحتی نمایید به عبارت دیگر به محدوده “comfort zone” برگردید.\nزمانی که دوباره وارد "منطقه آرامش و راحتی" خود شوید احساس آرامش خواهید کرد و می توانید یک نفس راحت بکشید.\nمنطقه آرامش و راحتی خودتان را تغییر دهید\nتنها راهی که می توانید درآمد فروش تان را افزایش دهید این است که در خصوص میزان درآمدتان، منطقه آرامش و راحتی خودتان را گسترده تر کنید. برای بعضی از افراد گستره "منطقه آرامش و راحتی" درآمد 50,000 دلار در سال می باشد. این افراد، با این میزان درآمد احساس آرامش می کنند. افراد دیگر با درآمد 100,000 دلار در سال، احساس آرامش می کنند. این افراد تلاش می کنند تا به این میزان درآمد دست پیدا کنند و فقط زمانی احساس آرامش و راحتی می کنند که به هدف خود برسند.\nبرای اینکه بتوانید با تغییر منطقه آرامش تان، زندگی تان را تغییر دهید، باید مشخص نمایید ارزش شما و ارزش توانایی های شما چقدر است. روش مدیریت مالی تان نشان می دهد که شما درمورد ارزش توانایی هایتان چگونه فکر می کنید. زندگی جدید\nاین موضوع بسیار حائز اهمیت است که برای ایجاد یک خودانگاره جدید در ذهن تان، واقع بین باشید، مخصوصا در آغاز کارتان.\nزمانی که من برای اولین بار از قدرتی که "تصور از خود" می تواند داشته باشد، آگاهی پیدا کردم و متوجه شدم که تصوری که از خودم و توانایی هایم دارم چگونه درآمد مرا تحت تاثیر قرار می دهد، درآمدم تقریبا 30,000دلار در سال بود. فورا تصمیم گرفتم که درآمدم را به 300,000 دلار در سال برسانم. اما این هدف بزرگ به جای اینکه مشوق و محرکی برای درآمد بیشتر باشد، در حقیقت مرا بی انگیزه تر می کرد. ذهنم به جای اینکه متمرکز شود تا راهی برای درآمد بیشتر پیدا کند، از فکر کردن در این مورد باز ماند. درست مانند این که چراغی را خاموش کرده باشند.\nنگرش خود را نسبت به مدیریت مالی تان تغییر دهید\nبرای افزایش درآمدتان باید تصوری را که از خود تان دارید، تغییر دهید و قبل از اینکه در دنیای واقعی بتوانید به آن مدیریت مالی که مورد نظرتان است، دست پیدا کنید باید در ذهن تان به اهداف مالی تان برسید. هدف اصلی تان باید این باشد که در مورد میزان درآمدتان بتدریج "تصور از خودتان" را ارتقا دهید تا اینکه در ذهن تان خود را به صورت فردی تصور کنید که درآمد بیشتری دارد.\nخودتان را طوری تصور کنید که گویا در زمان حال، همان فردی هستید که دوست دارید باشید و همان میزان درآمدی را دارید که مورد نظرتان است.\nبه افرادی که درآمد بیشتری، نسبت به شما دارند نگاهی بیاندازید و تصور کنید که دقیقا مانند آن افراد هستید. از منطقه آرامش خود فراتر بروید، اگر می خواهید آنچه را که دوست دارید و شایسته آن هستید، بدست بیاورید نگرش و تصور از خودتان را تغییر دهید.\nبرچسب ها : وضعیت حساب بانکی,حساب بانکی,برایان تریسی,واقع بین باشید,زندگی جدید,زندگی,جدید,\nبازدید سال : 548,238


بانک چسب ایران - چسب فلکس ۳۱۰M فولاد ضد زنگ 310 میلی لیتر\nخانه لیست محصولات چسب فلکس ۳۱۰M فولاد ضد زنگ 310 میلی لیتر\nکد محصول : BCI-360\nتوضیحات : یک نوع چسب درزگیر فولاد ضد زنگ است غیر خورنده و مرطوب است .قابل رنگ آمیزی می باشد. مقاوم در برابر شرایط جوی و اشعه ماوراءبنفش می باشد.فاقد سیلیکون و حلال است. دارای گواهینامه بهداشتی است و به عنوان یک نوع چسب در فن آوری مواد غذایی استفاده می شود.\nچسب 310M فولاد ضد زنگ بر پایه ام اس پلیمر تک جزئی می باشد . مناسب جهت چسباندن فولاد ضد زنگ ، آلومینیوم و فلزات غیر آهنی است . قابل سنباده کاری می باشد . در برابر فرسودگی مقاوم است . فاقد سیلیکون، ایزو سیانات و حلال است . این محصول دارای تاییدیه ISEGA می باشد . در صنایع غذایی استفاده می شود . مناسب برای چسباندن و درزگیری شکاف ها و اتصالات روی فلزهای مثل فولاد ضد زنگ ،آلومینیوم و فلزات غیر آهنی مناسب می باشد . یک چسب غیر خورنده است قابلیت رنگ شدن قبل از خیس روی خیس را دارد . قابل سنباده کاری است\nاین نوع محصول برای محل هایی که رنگ چسب باید با رنگ محل چسباندن مطابقت داشته باشد مناسب است. غلظت خمیری دارد . نوع خشک شدن آن با رطوبت هوا می باشد . زمان خشک شدن لایه اول 10 دقیقه می باشد حداکثر پرکنندگی آن 5 میلیمتر است .مقاومت دمایی آن 40- و 90+ درجه سانتیگراد است .ویژگی خاص آن مناسب برای فولاد ضد زنگ است .\nکاربرد : چسباندن اتصالات ضد زنگ فولادی\nدیدگاه ها درباره چسب فلکس ۳۱۰M فولاد ضد زنگ 310 میلی لیتر


بیزینس مدل چیست - آموزش طراحی بیزنس مدل - CodeIRAN بیزینس مدل چیست - آموزش طراحی بیزنس مدل - CodeIRAN\nبیزینس مدل چیست – آموزش طراحی بیزنس مدل – CodeIRAN\nبیزینس مدل چیست – آموزش طراحی بیزنس مدل نمی دونم که چه قدر با بیزنس مدل و طراحی بیزنس مدل آشنا هستید؟ بیزنس مدل در واقع همان نقشه راه کسب و کار شما است که اگر شما این نقشه راه را برای خود طراحی نکنید، مطمئن باشید که حتما در این مسیر پر پیچ و خم گم می شوید.\nمدل کسب و کار و یا بهتر بگویم بوم مدل کسب و کار همان نقشه راهی است که شما را از سردرگمی نجات می دهد.\nاکنون می خواهم که بیزنس مدل را کامل برایتان توضیح دهم، تا بیشتر متوجه موضوعی که قرار است در این مقاله در موردش صحبت کنیم، شوید.\nبیزینس مدل چیست – آموزش طراحی بیزنس مدل\nاین سوال را شاید بارها از شما پرسیده اند، که بیزنس مدل کسب‌وکارتان چیست؟\nبه زبان خیلی ساده باید بگویم، همان روشی که شما قرار است تا از آن پول در بیاورید.\nشما برای طراحی یک مدل کسب و کار یا (بیزنس مدل) باید به سوالاتی جواب دهید.\nپاسخگویی به این سوالات می تواند به شما کمک کند تا راحتتر بتوانید، که بیزنس مدل خود را طراحی کنید.\nقبل از اینکه بخواهیم، یک مدل کسبوکار موفق برای کسب‌وکار طراحی کنیم، نیاز است تا به سوالات مهمی را مطرح کرده، سپس به این سوالات پاسخ دهیم.\nمحصولات و یا خدمات شما چه کمکی به آنها می کند؟\nمحصولات و یا خدمات شما چه ارزشی برای آنها ایجاد می کند؟\nاز چه روشی می خواهید کسب در آمد کنید؟\nروشهای توزیع محصولات شما چگونه است؟\nچه قدر باید هزینه کنید؟\nحاشیه سود را حساب کرده اید؟\nاز چه روش های بازاریابی باید استفاده کرد؟\nطراحی بیزنس مدل مثل پازلی می ماند که اگر درست چیده نشود، زبان های زیادی را برای کسب و کار شما به وجود می آورد.\nتوصیه می کنم که حتما با دقت خیلی زیاد به این سوالات پاسخ دهید.\nمسلما این برنامه هم مانند سایر برنامه هایی که برای کسب و کار خود طراحی می کنید، نیاز به یک برنامه ریزی دقیق دارد. همچنین این برنامه ریزی دقیق نیاز به طراحی گام ها یا اصولی دارد که حتما موقع طراحی بیزنس مدل باید رعایت شوند.\nما برای اینکه شما را بیشتر با این اصول و گام ها آشنا کنیم، در ادامه به بررسی ۶ گام مهم و موثر برای طراحی بیزنس مدلی خواهیم پرداخت.\nقبل از طراحی بیزنس مدل، تحقیق کنید\nفکر کنم که از همین ابتدا به اهیمت این موضوع پی برده اید.\nویلیام پیرراگلی ، یکی از مدیران ارشد فعلی مدیریت اقتصادی و بازنشسته ، نوشت: “تحقیق و تجزیه و تحلیل محصول ، بازار و تخصص خود را می خواهد.” “دو برابر وقت خود را صرف تحقیق ، ارزیابی و تفکر کنید.\n“برای نوشتن یک برنامه کامل (بیزینس مدل) ، باید شرکت ، کالای خود ، رقابت و بازار خود را از نزدیک بشناسید.”\nهدف برنامه خود را تعیین کنید\nهمانطور گفت شد، بیزنش مدل همان نقشه راه است، که راهنمایی هایی را در اختیار شما قرار می‌دهد، تا شما بتوانید آینده خود را را برنامه ریزی کند. این مدل به شما می گوید، که کدام مسیر و یا جاده بهترین مسیری است، که شما می توانید در آن حرکت کنید.\nحتما قبل از حرکت در این مسیر پر پیچ و خم، هدف خود را تعیین کنید. سعی کنید تا جایی که ممکن است اهدافتان مختصر و واضح باشد.\nاطمینان حاصل کنید، که برنامه هایی که ریخته اید، قابل اجرا هستند.\nنمایه شرکت را برای طراحی بیزنس مدل، ایجاد کنید\nنمایه شرکت شما شامل تاریخچه سازمان شما ، محصولات و خدمات قابل ارائه، بازار هدف و مخاطبان ، منابع و …، عواملی که می تواند به شما کمک کند تا تجارتتان منحصر به فرد شود.\nپروفایل های شرکت غالباً در وب سایت رسمی شرکت یافت می شوند و برای جذب مشتریان و استعدادهای احتمالی مورد استفاده قرار می گیرند. اینکه شرکت شما در چه زمینه ای فعالیت می کند، چه تعداد کارمند دارد، مدیران اصلی و مشتریان شما چه کسانی هستند و حتی شرکای تجاری شما متشکل از چه کسانی و یا چه سازمان هایی می شوند به عنوان نمایه اصلی شرکت محسوب می شوند.\nمستند کردن همه جوانب از اهیمت بالایی برخوردار است.\nممکن است تا از خودتان بپرسید که چه لزومی دارد تا کلیه اطلاعات موجود به صورت مستند در بیایند؟\nمسلما زمانی که شما می خواهید تا بررسی کنید که چه قدر هزینه کرده اید و یا چه قدر حاشیه سود داشته اید، این مستندات می تواند به شما کمک شایانی کند.\nیک برنامه تجاری بزرگ همیشه شامل یک برنامه بازاریابی استراتژیک و تهاجمی خواهد بود.\nحتما می دانید که یک برنامه بازاریابی استراتژیک شامل چه مواردی می شود.\nاما ما برای اینکه بیشتر بتوانیم در مورد این موضوع صحبت کنیم، به بررسی مختصری از این برنامه استراتژیک برای طراحی بیزنس مدل، خواهیم پرداخت.\nگسترش و یا بازاریابی مجدد بازار محصولات موجود\nورود به سرزمین های جدید برای شرکت\nافزایش فروش در یک محصول خاص\nعقد قرار داد با مشتریان\nکاهش و یا افزایش قیمت ها\nبا توجه به مشتریان بیزینس مدل را طراحی کنید\nیک کسب و کار مسلما دارای تنوع مشتری است. ممکن است حتی بخشی از مشتریان از بخش خصوصی و بخش دیگر از ارگان های دولتی باشند.\nبه عنوان مثال شرکتی که دارای نرم افزار مدیریت مشتریان (CRM) است، می تواند بخشی از مشتریانش از بانک ها و یا شهرداری ها بوده و بخش دیگر شرکت های خصوصی باشند.\nبه همین خاطر اول محاطبان خود را بشناسید، سپس به بررسی سلایق آنها بپردازید و بعد از آن بیزنس مدل را طراحی کنید.\nنتیجه می گیریم که قبل از اینکه به طراحی بیزنس مدل بپردازید، حتما موارد گفته شده را در نظر بگیرید، سپس به طراحی بوم کسب و کار خود بپردازید.\nمطالب پرباردید این هفته:\nسفارش واقعیت افزوده\nبهترین روش های جذب ایمیل بازدید کننده\nخانـــــــــــه آموزش ها بازاریابی بیزینس مدل چیست – آموزش طراحی بیزنس مدل – CodeIRAN


اسم مبارک آن بزرگوار علی است و مشهورترین القاب آن حضرت زین العابدین و سجّاد است و مشهورترین کنیه او ابامحمد وابوالحسن است. مدّت عمر آن بزرگوار مثل پدر بزرگوارش پنجاه و هفت سال است زیرا پانزدهم جمادی الاول سال سی و هشت از هجرت به دنیا آمد. تولد آن بزرگوار دو سال قبل از شهادت امیرالمؤمنین (ع) است و تقریباً بیست و سه سال با پدر بزرگوار زندگی کرد. پس مدت امامت آن بزرگوار سی و چهار سال است.\nدل سودا زده ام ناله و فریاد کند\nهر زمان یاد غم سیّد سّجاد کند\nبی گمان اشک به رخساره بریزد از چشم\nهر که یادی ز گرفتاری آن راد کند\nبود در تاب تب و بسته به زنجیر ستم\nآنکه خَلقی ز کرم از الم آزاد کند\nتنِ تب دار و اسیری و غمِ کوفه و شام\nوای اگر شِکوه این قوم بر اجداد کند\nبا سلام و خدا قوت.عنوان و آدرس جدید کلبه ی راز. بزرگواری نموده و اصلاح نمایئد. -------- کشمول راز http://kashkuleraz.persianblog.ir


سفیر کرواسی در دیدار با محسن جوادی خبر داد؛ تالیف کتابی با موضوع اشتراکات فرهنگی و تاریخی ایران و کرواسی | وزارت فرهنگ و ارشاد\nدراگا اشتانبوگ؛ سفیر کرواسی در ایران، 11 اردیبهشت‌ماه در دیدار با محسن جوادی؛ رئیس سی‌ودومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، گفت: ایران و کرواسی ریشه‌های فرهنگی بسیاری دارند و تعجب می‌کنم که تاکنون هیچیک از سفیران قبلی، خواستار جمع‌آوری این ریشه‌ها نشده‌اند.\nوی افزود: با هماهنگی با وزیر امور خارجه درنظر داریم تا تیمی برای جمع‌آوری قطعات پراکنده داده‌ها و اطلاعات این دو کشور و ریشه‌های مشترک تشکیل دهیم و در قالب یک کتاب به چاپ برسانیم.\nسفیر کرواسی بیان کرد: کرواسی برای حضور در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران بسیار علاقه‌مند است و امیدواریم در سال‌های آینده، بتوانیم در این نمایشگاه حضور جدی داشته باشیم.\nدراگا اشتانبوگ در ادامه سخنانش، فرهنگ را قدرت نرم دانست و گفت: با توجه به اینکه رشته تخصصی من پزشکی است و در عین‌حال نویسندگی می‌کنم، بخش بزرگی از مغز وجود دارد که مرکز احساسات و پذیرش اطلاعات است و کتاب کمک می‌کند تا این اطلاعات راحت‌تر به مغز منتقل شود. کتاب می‌تواند با کمترین صرف انرژی، بیشترین و بهترین ارتباط را بین نسل‌های مختلف کشورهای متفاوت برقرار کند.\nوی ادامه داد: بسیاری از واژه‌ها در زبان کرواسی وجود دارد که ریشه فارسی دارند و از آن‌جمله می‌توان به پسوند «بان» اشاره کرد که خطاب به انسان‌ها و شخصیت‌های معروف و بزرگ گفته می‌شود.\nمحسن جوادی نیز در این دیدار اظهار کرد: بازدید سفیر كرواسی از نمایشگاه، نقطه شروع برای حضور رسمی این کشور در نمایشگاه کتاب سال آینده خواهد بود.\nوی ضمن تاکید بر وجود ریشه‌های فرهنگی مشترک بین دو کشور، افزود: امیدواریم نمایشگاه کتاب، نقطه آغازین فعالیت‌ها و همکاری‌های فرهنگی بین دو کشور باشد تا بتوانیم با بهره‌گیری از این فرصت، ارتباطات فرهنگی بین دو کشور را گسترش دهیم.\nمعاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با بیان اینکه بسیاری از کتاب‌های قدیمی و ادبیات کهن ایران در جهان شناخته شده است، ابراز امیدواری کرد تا ادبیات جدید ایران نیز به زبان کرواسی و سایر زبان‌ها ترجمه شود و همچنین آثار شاخص کرواسی نیز به زبان فارسی ترجمه شوند.\nنوری‌زاده؛ معاون اداره‌کل مجامع، تشکل‌ها و فعالیت‌های فرهنگی نیز در این نشست، گزارشی از طرح گرنت و حمایت‌های انجام شده از سوی معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در این زمینه و همچنین آماری از کتاب‌های حمایت شده در سال‌های گذشته ارائه کرد.\n۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ ۱۲:۳۰


زيان انباشته واحدهاي توليدي نبض اقتصاد را كند مي كند - جديدترين اخبار ايران و جهان ممتاز نیوز\nزیان انباشته واحدهای تولیدی نبض اقتصاد را کند می کند\nزیان انباشته واحدهای تولیدی که بخشی از آن در اثر بالا بودن تورم و نرخ بهره بانکی بالا به وجود آمده نبض اقتصاد را کند می کند.\nمرتضوی عضو هیأت نمایندگان اتاق بازرگانی ایران، در گفتگو با خبرنگار اقتصادیممتازنیوز، گفت: شرکت های صنعتی- تولیدی و تجاری با استفاده از حداقل امکانات بانکی زیان انباشته خود را مخفی نگه می دارند.\nوی در ادامه افزود: مجموع زیان انباشته شرکت ها زیان انباشته ملی را به دنبال خواهد داشت.\nمرتضوی اظهار داشت: جمع زیان ملی اقتصاد را متوقف خواهد کرد، تورم و نرخ بهره بالا و اسراسر به تثبیت قیمت ها به این زیان انباشته دامن می زند.\nوی در پایان خاطرنشان کرد: بدنه کارشناسی دولت و بخش خصوصی باید به پویایی اقتصاد کشور کمک کند./عب


ادعای جدید نتانیاهو علیه ایران | آفتاب\nیکشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۴ ساعت ۰۴ : ۱۶\nنخست‌وزیر رژیم صهیونیستی مدعی شد: اسراییل تلاش‌های ایران برای ایجاد جبهه جدید در بلندی‌های جولان را ناکام گذاشته است.\nبه گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) به نوشته روزنامه اورشلیم پست، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی روز یک‌شنبه در نشست مشترک با اعضای کبینه خود گفت: در طول دو سال گذشته منطقه خاورمیانه در هرج و مرج مطلق قرار داشته است.\nنخست وزیر رژیم صهیونیستی در این نشست مدعی شد که بسیاری در منطقه شامل لبنان در جنوب، ایران در بلندی‌های جولان و حماس تلاش کرده‌اند تا مرزهای اراضی اشغالی را هدف قرار دهند اما اسراییل بدون استثناء با آن‌ها مقابله کرده است.\nنتانیاهو هم‌چنین مدعی شد: اسراییل تلاش‌های ایران و حزب الله برای ایجاد جبهه‌ای جدید در بلندی‌های جولان را ناکام گذاشته است.\nبه گزارش ایسنا، نخست وزیر رژیم صهیونیستی در حالی این ادعاها را علیه ایران مطرح می‌کند که این رژیم خود سال‌هاست علاوه بر حضور غیرقانونی در فلسطین حملاتی را علیه مردم بی‌دفاع این کشور انجام داده و هیچ‌گاه برای این اقدامات خود مسوول دانسته نشده است.\nایران همواره این حملات را محکوم کرده است و رژیم صهیونیستی را عامل بی‌ثباتی در منطقه می‌داند.


از میز مذاکره تا میز امضاء قرارداد | از میز مذاکره تا میز امضاء قرارداد – خیالِ خواب\n۳ آبان ۱۳۹۵ بدست پویا نعمت‌اللهی\tاز میز مذاکره تا میز امضاء قرارداد\tمصاحبه‌ی اختصاصی من با آقای جان رابرتز؛ عضو شورای سردبیری نشریات فاینانشیال‌تایمز و پلاتس و همچنین natural gas world ؛ پیرامون موضوعات مرتبط با توسعه‌ی صنعت گاز ایران در روزنامه‌ی شرق منتشر شده است که از این جا هم می‌توان دید:\nجان رابرتز تحلیلگر بسیار شناخته‌شده و معروفی در دنیای نفت و انرژی است. او را یکی از متخصصان برجسته و پیشرو در حوزه امنیت انرژی می‌شناسند. مدتی مشاور کمیته پارلمانی اتحادیه اروپا در مسائل خزر، روسیه، ترکیه و خاورمیانه بوده است. مطالعات دامنه‌دار و شناخت دقیق او از مسائل و مطالعات میان‌رشته‌ای (Interdisciplinary) در مسائل توسعه، اقتصاد و روابط بین‌الملل است که او را طرف مشاوره مؤسسات معتبری در اروپا و همچنین آمریکا در حوزه انرژی قرار داده است. جان رابرتز سال‌ها در زمره مدیران اجرائی دو نشریه بسیار معتبر اقتصادی یعنی فایننشال‌تایمز و همچنین پلاتس بوده است. روزنامه «تایمز مالی» یکی از قدیمی‌ترین، مهم‌ترین و پرنفوذترین روزنامه‌های اقتصادی – سیاسی در جهان است که مرکز آن در شهر لندن قرار دارد و به‌طور هم‌زمان در بیش از ۲۰ شهر عمده دنیا منتشر می‌شود. رابرتز برای شرکت در سمینار IRAN UPSTREAM CONGRESS 2016 به ایران دعوت شده بود.\nاین مصاحبه در صبح یکی از روزهای اواخر مهر ۱۳۹۵ در مرکز شهر برگزار شد. او با وجود بیماری سرماخوردگی با متانتی که از یک تحلیلگر بین‌المللی انتظار می‌رود، پذیرایمان شد و به سؤالات پاسخ داد. متن مصاحبه اختصاصی او با «شرق» را در ادامه بخوانید.\n در ماه‌های اخیر ایران حضور چشمگیرتری در بازار نفت داشته است. نحوه بازگشت ایران را چگونه ارزیابی می‌کنید؟\nاولویت اصلی ایران افزایش صادرات و متعاقبا افزایش درآمدهای نفتی است. این افزایش هم از ناحیه تولید نفت و هم از ناحیه منابع مالی حاصل از فروش نفت و گاز و میعانات گازی است. این یک راهبرد کلی و منطقی است که ایران در پیش گرفته است. در بلندمدت، ایران می‌تواند به یک بازیگر مهم در عرصه بازار نفت تبدیل شود؛ ضمن اینکه هر راهبرد برای کشوری مانند ایران، حائز منافع و مضاری است اما آنچه که اکنون ایران در حال عمل به آن است؛ یک انتخاب مناسب و دقیق است. قسمتی از سهم بازار ایران در طول زمان از دست کشور خارج شده و اکنون ایران به‌دنبال کسب سهم خود است. تراز صادرات نفت ایران به گواه آمارها، روند مثبتی داشته و امید می‌رود که رو به بهبود هم داشته باشد.\nهمچنین نگاهی به سهمیه‌ها در داخل اوپک نشان می‌دهد که ایران در حال افزایش میزان صادرات خود است و اوپک نیز این را پذیرفته است. هیچ‌چیز نباید ایران را از ادامه این مسیر منصرف کند. حتی اگر پدیده فریز نفتی هم محقق شود، باز هم ایران به حداکثرسازی تولید خود می‌اندیشد. اما در داخل کشور باید به موضوع مصرف بیش‌از اندازه انرژی نیز توجه کافی شود. ناکارایی مصرف می‌تواند چالش و آسیبی بزرگ برای صنعت نفت ایران پدید آورد. اما به‌طور کلی، عملکرد ایران در بخش دیپلماسی نفتی، منطقی و درست بوده است.\nدرعین‌حال، این موضوع نباید ایران را از توسعه صنایع گاز خود غافل کند.\n شما در سال‌های اخیر روی موضوع گاز متمرکز بوده‌اید. در ایران دیدگاه‌های مختلفی در این زمینه حاکم است. برخی معتقد به تزریق گاز به میادین نفتی هستند. عده‌ای صادرات را اولویت اصلی می‌دانند و برخی دیگر معتقد به افزایش مصرف گاز برای تولید برق هستند. از نظر شما، برای کشوری مانند ایران بهترین استراتژی چیست؟\nبه این موضوع باید در ابعاد کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت توجه کرد. نمی‌توان نسخه‌ای برای همه زمان‌ها ارائه کرد. در کوتاه‌مدت یکی از بهترین راهبردها می‌تواند استفاده از گاز با هدف تزریق به میادین نفتی و افزایش درآمدهای حاصل از افزایش توان برداشت آنها باشد. در همین بازه زمانی استفاده از گاز به‌عنوان خوراک پتروشیمی‌ها نیز راهکار پذیرفتنی‌ای است؛ چراکه موجب تقویت زنجیره ارزش‌آفرینی محصولات پتروشیمی می‌شود. در میان‌مدت، راهبرد مناسب آن است که از گاز به‌عنوان سوخت جایگزین در شبکه حمل‌و‌نقل استفاده شود. یک‌سری راهبردهای «بین‌دوره‌ای» داریم که می‌تواند در قالب ترکیب مناسبی از میان‌مدت و بلندمدت استفاده شود. برای مثال، راهبرد معطوف به صادرات، قطعا یک راهبرد بلندمدت است. درعین‌حال، «ذخیره‌سازی گاز» را نمی‌توان یک راهبرد اساسی بلندمدت تلقی کرد، اما می‌تواند یک استراتژی بین‌دوره‌ای باشد.\nآنچه اهمیت دارد، توسعه سریع میادین پارس جنوبی در جنوب کشور است تا ایران بتواند به حجم مطلوبی از تولید گاز نائل شود.\n اما آیا فکر نمی‌کنید هرچه در ایران گاز تولید شود، عمدتا این قابلیت وجود دارد که مصرف گاز هم در داخل بیشتر شود؟\nدقیقا همین‌طور است. ایران از معضل یارانه‌ها رنج می‌برد. یارانه‌ها در واقع منابع مهمی در اقتصاد هستند که باید به بهترین شیوه مصرف شوند. هرساله در ایران یارانه‌های سنگینی بابت انرژی پرداخت می‌شود که حتی مدافعان یارانه درباره اثربخشی کامل آن شک دارند.\n به نظر شما، آیا راهکار رفع این مشکل آن است که یارانه‌ها قطع شود.\nمن چنین چیزی نگفتم. راهکار این است که همه‌چیز باید به کنترل درآید. باید مصرف انرژی و پرداخت یارانه را به کنترل درآورد. با استفاده از یارانه همگانی نمی‌توان این کار را کرد. در ایران به بخش صنعت هم یارانه اختصاص داده می‌شود. اما به نظر نمی‌رسد روش مناسبی باشد. معقول‌ترین راهکار این است که دیدگاه «انتخابی» وجود داشته باشد. مثلا اینکه یارانه‌ها فقط به بخشی از مصرف تعلق بگیرد؛ همچنین بخش‌های مشخصی از صنعت یا خدمات در شمول دریافت یارانه قرار بگیرد. اختصاص یارانه الزاما به درآمدزایی یا «تبدیل هزینه به یک دارایی» منتج نخواهد شد. هدف از هزینه، آن است که بتوان دارایی‌ها یا اموالی را تحصیل کرد. در این راستا حتی وضع تعرفه‌های گوناگون نیز تأمل‌برانگیز است. معمولا عادت‌دادن یک جامعه به یک تعرفه خاص و آنگاه تغییر آن تعرفه، کار دشواری است و معضلات سیاسی به دنبال دارد. در همه کشورها موضوع یارانه به‌عنوان یکی از پیچیده‌ترین مشکلات نظام‌های اقتصادی محسوب می‌شود. یارانه‌ها مستقیما با جیب مردم ارتباط پیدا می‌کنند و در تعیین دستمزدها در اقتصاد هم نقش دارند؛ اما متولیان اقتصاد ایران باید به دقت مراقبت کنند که چیزی که با عنوان یارانه در اقتصاد ایران متداول شده، آیا منشأ «ناکارآمدی» شده یا «کارآمدی»؟\nبه طور تمثیلی می‌توان یارانه یا تعرفه‌های بی‌هدف را به مانند بیماری تصور کرد که در حال خون‌ریزی است و دائم ضعیف و ضعیف‌تر می‌شود.\n به بحث گاز برگردیم. به نظر شما استراتژی مناسب برای صادرات گاز ایران باید به چه شکلی تعریف شود؟\nقسمتی از پاسخ به این سؤال، به مسائل حوزه امور بین‌الملل و همچنین اوپک برمی‌گردد. اساسا موضوع گاز با موضوع نفت دو فرق مهم دارد. تفاوت اول به نوع قرارداد و شیوه رابطه طرفین مربوط است. قراردادهای گاز الزاما قراردادهای بلندمدت‌تری هستند. تفاوت دوم هم به هزینه‌های متوسط حمل‌و‌نقل ارتباط دارد. در بازار نفت این امکان وجود دارد که بتوان میزان مشخصی از نفت را در یک بازار مشخص و با یک وسیله حمل‌و‌نقل مشخص، به یک مشتری مشخص فروخت؛ اما در بازار گاز به این راحتی نیست. حمل و انتقال گاز هزینه‌های زیادی دارد. به‌طور متوسط گفته می‌شود که انتقال یک واحد انرژی گاز، چیزی حدود دو برابر انتقال همان واحد انرژی از طریق نفت، هزینه خواهد داشت. این به آن معنی است که قراردادهای گاز باید بلندمدت‌تر باشد تا از این طریق بتوان تعادل مناسبی بین هزینه‌ها و درآمدهای مربوطه برقرار کرد. برخلاف آنچه ممکن است به نظر آید، به‌طور مشابه زیرساخت‌های انتقال گاز هم پیچیده‌تر و بغرنج‌تر از نفت است.\n وضعیت ایران در این موقعیتی که ترسیم کردید، چگونه است؟\nایران مالک بزرگ‌ترین ذخایر گاز دنیاست. هدف آن است که این ذخایر درون زمین به «دارایی» و «ثروت» بر روی زمین تبدیل شود. به این منظور دو چالش بزرگ فراروی ایران خودنمایی می‌کند.\nچالش اول این است که بازار مناسب، قیمت مناسب، مشتری مناسب و روش عرضه مناسب کدام است و چالش دوم هم این خواهد بود که چه تدبیری باید برای مصارف انرژی در داخل کشور اندیشیده شود. مجددا تأکید می‌کنم که ادامه روش‌های نامناسب می‌تواند به‌مثابه هدردادن همه سرمایه‌های پولی و مالی و اقتصادی کشور باشد. قرار است از ذخایر هیدروکربوری ایران «درآمد» و «ارزش» ایجاد شود و نه «هزینه» و «ازدست‌دادن منابع».\n برخی کارشناسان صحبت از خط لوله‌ای می‌کنند که می‌تواند گاز ایران را به اروپا برساند. برخی دیگر توسعه مایع‌سازی را به‌عنوان راهکار مناسب معرفی کرده و معتقدند که ایران در این زمینه می‌تواند همانند قطر به یک عنصر مهم و تأثیرگذار در بازار گاز تبدیل شود. از منظر شما چه چشم‌اندازی برای توسعه صادرات گاز ایران باید در دستور کار جدی قرار گیرد؟\nایران از مدت‌ها قبل مشتریان مشخصی برای گاز داشته است (مثلا ترکیه)؛ اما پیشرفت‌های زیادی در ایران در بخش مایع‌سازی به چشم نمی‌خورد. آنچه مسلم است این است که ایران به دنبال افزایش حجم صادرات گاز خود است. در اینجا هم باید فرصت‌های میان‌مدت و بلندمدت تعریف کرد. توسعه صنعت گاز ایران به‌تنهایی هدف نیست؛ بلکه یک ابزار در راستای صنعتی‌شدن اقتصاد کشور محسوب می‌شود.\nدرباره توسعه صادرات، بحث پاکستان و هند بارها مطرح شده است. این یک هدف بلندمدت است که نباید همه فکر و ذکر مسئولان ایرانی را به خود مشغول کند. این قضیه به موضوع رفع تحریم‌ها هم ارتباط دارد و نمی‌توان انبوهی از تحریم‌های بانکی و مالی و اقتصادی و نفتی و تجهیزاتی را در یک هفته برطرف کرد. معتقدم پیشرفت‌هایی در رفع تحریم‌ها پدید آمده است و به دنبال خود برخی موضوعات و مذاکرات معوقه دوباره مطرح خواهد شد؛ مانند همین خط لوله و صادرات گاز به پاکستان و هند. مهم آن است که در برآوردها نباید برای یک موضوع یا پدیده خاص قائل به قطعیت تمام و کمال بود.\n آیا شما خوش‌بین هستید؟\nبله، قطعا بدبین نیستم. موضوع فوق ابعاد سیاسی هم دارد و بخشی از مسائل سیاسی هم به حوزه اقتصاد برمی‌گردد. هیچ کشوری خواهان زایل‌شدن منافع اقتصادی خود نیست.\n انتخاب‌های فراروی ایران در بخش صادرات گاز چیست؟\nیک انتخاب بسیار بزرگ برای ایران وجود دارد که همان LNG (گاز طبیعی مایع) است. ذکر این نکته لازم است که قرار نیست کسی نیرو یا عنصر مسلط و غالب بازار گاز باشد. هیچ حاکم دائمی بلامنازعی وجود ندارد. راهبرد ایران می‌تواند در ذیل LNG با امکان رسیدن به سطح ۱۸ یا ۱۹میلیون تُن LNG بازتعریف شود. از سوی دیگر در شش سال آینده ظرفیت‌های جدیدی عمدتا از طرف کشور استرالیا وارد مدار می‌شود؛ اما این به آن معنا نیست که ایران نمی‌تواند جایگاه خود را داشته باشد. هر کشوری در بازار رو به رشد LNG توانایی ورود به این بازار شلوغ را خواهد داشت.\nراهبرد صادرات به کشورهای همسایه را چگونه ارزیابی می‌کنید؟\nوزیر نفت ایران در سخنرانی خود به همین موضوع به‌عنوان یکی از راهبردهای بخش گاز کشور اشاره کرده بود. واقعیت این است که این راهبرد همچنان به قوت خود باقی است. جزئیاتی نظیر مسائل قیمتی را با مذاکره می‌توان حل و درباره‌شان توافق کرد.\n درباره توسعه صادرات گاز صحبت می‌کردیم.\nبله. یکی از امکانات موجود برای ایران، افزایش میزان صادرات گاز به ترکیه است. ترکیه از نظر واردات گاز به کشور روسیه وابستگی دارد. میزانی هم از طریق LNG واردات دارد. روسیه حدود ۶۰ درصد گاز ترکیه را تأمین می‌کند. همه‌چیز در صادرات گاز به دو مسئله بستگی دارد؛ ابتدا قیمت‌ها و دیگری روش انتقال گاز.\nمثلا به‌خاطر مسائل قیمتی امکان دارد خط لوله‌های آلترناتیوی هم مطرح شود؛ برای مثال خط لوله TANAP (ترانس آناتولی) از این جمله است. طبق برنامه، این خط لوله گاز با اتصال به خط لوله قفقاز جنوبی، گاز کشور آذربایجان را از مسیر ترکیه به یونان منتقل می‌کند.\nقسمتی از این گاز سهم خود ترکیه و قسمتی دیگر به اروپا ترانزیت می‌شود. قسمتی از ظرفیت‌های این خط لوله می‌تواند در خدمت ایران قرار گیرد. خط لوله ترانس آدریاتیک یا TAP که قرار است به خط لوله تاناپ وصل شود و با گذشتن از یونان و آلبانی تولیدات گازی آذربایجان را به بخش‌های جنوبی کشور ایتالیا برساند؛ می‌تواند مورد مطالعه برای استفاده ایران قرار گیرد. در شرایط کنونی به نظر می‌رسد آذربایجان نمی‌تواند میزانی از گاز سیستم فوق را تأمین کند. ظرفیت این خط لوله ۳۱ میلیارد مترمکعب است و تنها ۱۶میلیارد مترمکعب آن به وسیله فاز دوم میدان شاهد آذربایجان تأمین خواهد شد.\nگفتنی است ذکر اسامی این خطوط لوله به معنای آن نیست که پیشنهادی برای استفاده از آنها ارائه کرده‌ام، بلکه هدف این بوده که موارد فوق در واقع سیستم‌هایی است که ایران را قادر می‌کند تا با سایر شرکا وارد مذاکره تجاری شود. وقتی صحبت از صادرات به اروپا می‌شود، منظور این نیست که به یکباره خط لوله‌ای از ایران به سمت اروپا کشیده و احداث شود. قسمتی از این هدف می‌تواند از طریق استفاده از زیرساخت‌های موجود صورت گیرد. احداث زیرساخت‌ها و تأسیساتی به این گستردگی، نیازمند مبالغ بسیار سنگین سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی است که از عهده هرکشوری برنمی‌آید. خط لوله‌هایی نظیر BTC (باکو تفلیس جیحان) و TANAP یا TAP در واقع نمادهایی از این هستند که هیچ روش یا مسیر یا راهکار قطعی دائمی برای توسعه صادرات گاز ایران وجود ندارد و همه‌چیز بستگی به مذاکره و توافق و شناخت دارد.\n یکی از موضوعات مورد توجه ایران درحال‌حاضر مدل جدید قراردادهای نفتی موسوم به IPC است. چه چشم‌اندازی را فراروی این مدل جدید می‌بینید؟\nبه‌طورکلی IPC یک پیشرفت هوشمندانه و دستاورد مطلوب برای مقامات نفتی و اقتصادی ایران محسوب می‌شود. جذب سرمایه و فناوری شرکت‌های خارجی عملا یکی از ضرورت‌های انکارناپذیر صنعت نفت ایران است. تلاش برای رسیدن به یک الگو، امر شایسته‌ای است.\nهرچیزی که بتواند شرکت‌ها را پای میز مذاکره بکشاند، فی‌نفسه مطلوب و درخور تأمل است. به یاد داشته باشیم این الگو هرچند «لازم» است، اما «کافی» نیست. هنگامی می‌توان به موفقیت رسید که شرکت‌ها به مرحله امضای قرارداد برسند.\nدرعین‌حال به‌نظر می‌رسد مواضع کلی شرکت‌های بزرگ درباره این قراردادها، مثبت و مطلوب است. آغاز به مذاکرات از جانب برخی شرکت‌ها را می‌توان دلیلی بر این ادعا دانست. واقعیت آن است که جزئیات دقیقی از بندهای قراردادی منتشر نشده است؛ بنابراین نمی‌توان درباره مواضع آتی شرکت‌ها اظهارنظر دقیقی کرد. قضاوت در این زمینه نیازمند گذشت زمان است\n درباره مقوله جذابیت قراردادی در مدل جدید، آیا نظری دارید؟\nجذابیت امری نسبی است. بگذارید به جای این واژه از عبارت «انعطاف‌پذیری» استفاده کنم. به نظر من الگوی جدید می‌تواند یک الگوی منعطف باشد.\n مقوله انعطاف‌پذیری ناظر بر چه مؤلفه‌هایی است؟\nببینید! شرکت‌های نفتی به دنبال ایجاد تعادل بین ریسک و پاداش هستند [risk & reward] بین این دو، یک رابطه ریاضی و تعریف‌شده وجود دارد. مقامات ایرانی نیز از سوی دیگر دقیقا همین دو مؤلفه را دنبال می‌کنند. ایران از شرکت‌های بزرگ دعوت کرده تا به این کشور بیایند و سرمایه و فناوری و پول با خودشان به همراه بیاورند. حوزه کار هم طیفی از میادین سبز و قهوه‌ای و افزایش ضریب بازیافت و طول عمر میدان و به طور کلی مجموعه‌ای از پروژه‌های صنایع بالادستی و پایین‌دستی صنعت نفت است. هرکدام از این فعالیت‌ها نیازمند وجود شرایط قراردادی متفاوت است. ماهیت، حیطه، نوع فناوری، مسئولیت، مهارت، زمان و سرمایه مورد نیاز هرکدام از این فعالیت‌ها و طرح‌ها با یکدیگر متفاوت است. قطع به یقین نمی‌توان از یک فرمول واحد و مشخص برای همه این فعالیت‌ها و پروژه‌ها بهره گرفت. به همین خاطر من تأکید دارم IPC فقط یک الگو است. این الگو در هنگام مذاکره برای هر فعالیت یا هر شرکت، تبدیل به یک سند قراردادی متفاوت می‌شود. منظورم از انعطاف‌پذیری اشاره به همین مفهوم است که قاعدتا در مدل جدید لحاظ شده است.\n از این جزئیات چه می‌دانیم؟\nدرباره جزئیات فقط طرفین قرارداد هستند که به آنها دسترسی و آگاهی دارند. در واقع وجود این جزئیات است که طرفین را از میز مذاکره به «میز امضای قرارداد» می‌کشاند.\n آیا نظرتان خوش‌بینانه است؟\nنمی‌توانم بگویم که بدبین هستم. من اطلاعاتی از جزئیات قراردادها ندارم و قرار هم نیست جای آنها باشم؛ بنابراین امکان قضاوت هم ندارم. تدوین و تصویب این مدل در پارلمان ایران، ناشی از تیزهوشی و درایت مقامات نفتی است. منظورم این است که جزئیات فارغ از اینکه چه هستند؛ قادر بوده‌اند به‌عنوان یک «نقطه شروع»، شرکت‌های خارجی را پای میز مذاکره بکشاند. نباید تصور ساده‌انگارانه‌ای از پدیده انعطاف‌پذیری در قراردادها داشته باشیم. طرف سرمایه‌گذار باید از بابت حفظ و بازگشت و سود سرمایه خود مطمئن باشد و طرف ایرانی هم باید به حفظ منافع ملی خود پایبند باشد.\nانعطاف، یعنی جمع و ترکیب این دو عامل. حالا دیگر همه به این نتیجه رسیده‌اند که می‌توان این انعطاف را ایجاد کرد. شفافیت مالی، نحوه مبادله و انتقال وجوه هم امر بسیار مهمی است که قسمتی از آن به مقوله تحریم‌ها برمی‌گردد. اما باز هم تأکید می‌کنم که همه‌چیز ناشی از مذاکره است. این مذاکره هم امری تحقق‌پذیر است.\nپاسخ به چند ادعا در مورد قرارداد کرسنت راه‌های پیشنهادی مذاکره‌ی احزاب ما با «اوباما» این ورودی در نفت، انرژی و بازارهای مربوطه فرستاده شده است. پایاپیوند به آن را نشانه‌گذاری کنید.\n← نگاهی به تاثیر دیپلماسی در نشست الجزایر\tفاز یازده؛ پایان یک عقب‌ماندگی تاریخی →\nچند مطلب تصادفیروش عجیب کویت در هدفمندی یارانه‌ها + یک سؤالطلبیدنآمار (6) + کمکدیدار با مهندس کیوان صمیمیکس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستیپیوندها


مایندموتوردرباره ی ژان ژنه / ادوارد سعید - مایندموتور\nدرباره ی ژان ژنه / ادوارد سعید\nدر تاریخ Saturday 14 September 2013\nنخستین باری که ژان ژنه را دیدم بهارِ سالِ ۱۹۷۰ بود، فصلی تئاتروار آشفته و مغشوش، که انرژی و بلندپروازی‌ها از خیال‌ورزیِ اجتماعی امریکا رها و وارد پیکره‌ی اجتماعی آن می‌شد. آن‌جا همیشه مقداری شور-و-شوقِ جشن گرفتن، فرصت‌های به پا خواستن، و لحظاتی نو در جنگِ با هندوچین خواه در به سوگ نشستن یا در اعتراضِ علیه آن حاضر بود. درست دو هفته قبل از حمله‌ی امریکا به کامبوج، که نقطه اوجِ اتفاقات آن فصل در دانشگاه کلمبیا بود – که، حافظه‌ها را بایستی مجبور به یادآوری کرد، هنوز از تحوّلات سالِ ۱۹۶۸ به‌خود نیامده بود: دورانی که مدیرانِ آن در تردید بوده، استادان در شرایطِ بدی تقسیم‌بندی شده و دانشجویان در داخل و خارج از کلاس به فعالیتِ بی‌وقفه مجبور شده بودند – تجمّعی ظهرگاهی در حمایت از حزبِ پلنگِ سیاه (Black Panthers) اعلام شد. قرار شد تجمع در پله‌های کتابخانه‌ی دانشگاه کلمبیا، که ساختمانِ اجرایی هم بود، برگزار شود و از آن‌جا که شنیده بودم ژان ژنه قرار است آن‌جا سخنرانی کند شوقِ رفتن در من فزونی یافت. هنگامی‌که داشتم سالن همیلتن را به قصدِ تجمع ترک می‌کردم، یکی از دانشجوهایم که در کمپ هم خیلی فعال بود را دیدم، او بود که به من اطمینان داد ژان ژنه به‌حتم سخنرانی می‌کند و وی نیز مترجمش خواهد بود.\nآن واقعه به دو دلیل برایم فراموش‌ناشدنی بود. اول ظاهرِ بسیار تاثیر گذارِ ژان ژنه بود، که در میانِ ازدحامِ دانشجویان و اعضای حزب ایستاده بود – وی در میانه‌ی پله‌ها قرار گرفته و مخاطبین‌اش نه در مقابل بلکه همگی اطراف‌اش را گرفته بودند – با ژاکتِ چرمِ مشکی، پیراهنِ آبی و، به گمانم، شلوارِ جینِ ژنده‌ای که به‌تن داشت. برخلافِ پرتره‌ی جاکومتی (Giacometti)، که ترکیبی خیره‌کننده از آشوب، بی‌رحمی، و آرامشِ روحانی از او را بر روی بوم آورده بود، ژنه کاملاً آرام به نظر می‌رسید. آن‌چه هرگز فراموش نکردم چشمانِ آبی نافذ و خیره‌ی او بود: انگاری که آن فاصله را در می‌نوردیدند و مرموزانه با آن نگاهِ عجیبِ بی‌رنگ میخکوب‌ات می‌کردند.\nدیگر منظرِ خاطره‌انگیزِ آن تجمع تقابلِ زننده‌ی بی‌آلایشی اظهاراتِ فرانسوی ژنه در حمایت از حزب و در مقابل بیاناتِ بسیار پیراسته و بی‌تناسبِ دانشجوی مترجمِ آن بود. بِمثل، ژنه می‌گفت، ”سیاهان (اعضای حزبِ پلنگِ سیاه) ستم‌دیده‌ترین طبقه در ایالاتِ متحده هستند.“ این گفته با کلماتِ رنگی و پیراسته‌ی مترجم این‌چنین تغییر می‌کرد ”این کشورِ حرامزاده‌ی مادر‌به‌خطا، که سرمایه‌داری ارتجاعی‌اش پدرِ مردمِ فلک‌زده را درآورده، نه‌تنها بعضی از آن‌هایی . . . و غیره و غیره.“ ژنه آرام میانِ این نطقِ مخوف ایستاده بود، و گرچه مشخصاً وضعیّت به گونه‌ای شده بود که مترجم، و نه ژنه ، بر اجتماعِ حاضر تسلط داشت، با این حال توجه نویسنده‌ی بزرگ یک لحظه آن‌سوتر نرفت. این احترام و علاقه‌ی من را به آن مرد، که در پایانِ توضیحاتِ همیشه موجزش بدون بر جای گذاردن اثری محو می‌شد، فزون‌تر کرد. به واسطه‌ی تدریسِ بانوی گل‌های ما [Notre-Dame des Fleurs] و روزنگاری‌های دزد [The Thief’s Journal] بود که با دستاوردهای ادبی ژنه آشنایی پیدا کرده بودم، اما آن‌چه از دور تواضعی معصومانه می‌نمایاند، شگفت‌زده‌ام کرد، وی کاملاً متفاوت از آن احساساتِ شدید و غیر‌عادی‌ای بود که مترجمش به وی نسبت می‌داد، او که به خود اجازه داده بود آن‌چه که ژنه در طولِ تجمع در تعالیِ مدفوعات و نجاساتِ فاحشه‌خانه و زندان در بعضی از نمایشنامه‌ها و نوشتارهای منثورش بیان کرده بود را نادیده بگیرد.\nاواخر پائیزِ سالِ ۱۹۷۲ در بیروت تعطیلات‌ام را می‌گذراندم که دوباره ژنه را دیدم. هانا میخائیل (Hanna Mikhail) دوستِ قدیمیِ دورانِ مدرسه مدتی قبل‌تر با من تماس گرفته و گفته بود که می‌خواهد ژنه را برای دیداری به این‌جا بیاورد، ولی من پیشنهادش را زیاد جدّی نگرفتم، از طرفی نمی‌توانستم تصور کنم هانا و ژنه با هم دوست هستند، و از طرفِ دیگر من هنوز از فعالیت‌های شایانِ ژنه در جنبشِ مقاومتِ فلسطین اطلاعِ چندانی نداشتم.\nدر هر حال، حقیقتاً شایسته است اندکی بیشتر، به خاطر آن‌چه اکنون درباره‌اش گفتم، پس از سی سال، یاد و خاطره‌ی هانا میخائیل را زنده کنم. هانا و من هم‌دوره بودیم، در اواسطِ سال‌های دهه‌ی ۵۰ او دانشجوی فلسطینی دوره‌ی کارشناسی در هاورفورد و من در پرینستون تحصیل می‌کردم. هانا در علومِ سیاسی و مطالعاتِ خاورمیانه و من در زمینه‌ی ادبیات تطبیقی و انگلیسی مشغول بودم، هر چند هر دوی ما در یک مقطعِ زمانی از هاروارد فارغ التحصیل شدیم. وی همیشه فردی بسیار نجیب، آرام، و از نظرِ فکری روشن بود، که برای من نُمودِ یک پیشینه‌ی کاملاً منحصر به‌فردِ مسیحی-فلسطینیِ ریشه در جامعه‌ی کویکر راملّا (Ramallah) را داشت. او متعهّد به ناسیونالیسمِ عرب و، خیلی بیشتر از من، در دنیای عرب و غرب در آرامش و آزادی بود. در سالِ ۱۹۶۹، هنگامی‌که بعدها فهمیدم، پس از جدایی از همسرِ امریکایی‌اش که کم دردسر هم نبوده است، موقعیّتِ تدریسِ خوبی را در دانشگاهِ واشینگتن ترک می‌گوید و در انقلابی که در عمان فرماندهی می‌شده نام‌نویسی می‌کند، شگفت‌زده شدم. او را آن‌جا در سالِ ۱۹۶۹ و بار دیگر سالِ ۱۹۷۰ وقتی‌که، قبل از سپتامبرِ سیاه و روزهای آغازین‌اش، نقش برجسته‌ای را به‌عنوان رهبرِ اطلاعات برای فتح (Fateh) ایفا می‌کرد، ملاقات کردم.\nجنبشِ هانا، ابو‌عمر (Abu Omar) نام داشت، و در آن مقام و با آن نام است که در خود‌زیست‌نامه‌ی منتشر شده‌ی پس از مرگِ ژنه به نام La captive amoureux ظاهر می‌شود (با عنوان زندانی عشق، که قسمتِ زیادی از جذابیّتِ آن به زبانِ فرانسوی، در ترجمه از دست می‌رود)، که در نظر من ژنه آن را دنباله‌ای برای روزنگاری‌های دزد در نظر داشته است. زندانی عشق که در سالِ ۱۹۸۶ منتشر شد، کتابِ خارق‌العاده غنی و شرحی جسته-و-گریخته از تجاربِ ژنه و احساسات و اندیشه‌هایش در باره‌ی فلسطینیان است که حدود پانزده سال با آن‌ها هم‌پیمان بوده است. همان‌گونه که گفتم در زمانِ دیدارمان اطلاعِ چندانی از همکاریِ نسبتاً بلند مدتِ ژنه با فلسطینیان نداشتم؛ همچنین از تعهّدِ سیاسی یا شخصی‌اش به افریقای شمالی بی‌خبر بودم. آن روز هانا ساعت هشتِ بعدازظهر تماس گرفت که تا ساعاتی بعد با ژنه این‌جا خواهند بود، آن‌گونه شد که بعد از خواباندنِ پسرمان، مریم و من در بعدازظهرِ خوش‌نمای گرم و آرامِ بیروت به انتظارِ ژنه و هانا نشستیم.\nنمی‌خواهم زیاد واردِ جزئیاتِ حضورِ ژنه در آن برهه‌ی مکانی و آن روزها شوم، اما انگار آن روزها نشانه‌ای بود که به طرزِ شگرفی خبر از آشفتگی‌ها و سردرگمی‌های حوادثِ اردن، فلسطین، و لبنان می‌داد. جنگ داخلی لبنان دقیقاً سه سال بعد شروع می‌شود؛ چهار سال بعد هانا کشته می‌شود؛ حمله‌ی اسرائیل به لبنان ده سال بعد اتفاق می‌افتد؛ چهارده سال بعد زندانی عشق منتشر می‌شود؛ و در واقع مهم‌تر از همه از نظرِ من، انتفاضه (intifada) است که پس از اعلان به عنوانِ یک دولتِ فلسطینی، پانزده سال بعد شکلِ واقعی به خود می‌گیرد.\nدر خشونت و زیبائی فرافهمِ حوادثِ تکان‌دهنده و گسیخته‌ای که چشم‌اندازِ تقریباً معناباخته را با نگارشِ مکانی نو دوباره پیکر‌بندی کرده است، به باورِ من، فیگورِ آرام و سیّارِ ژنه در مشرق‌العربی بود، که خبر از جریانِ انبوهِ اتفاقات می‌داد. آن زمان وسعتِ دیدِ من تا این اندازه بود زیرا هنگامی‌که سالِ ۱۹۷۲ با او دیدار کردم، با وجود این‌که نمایشِ پرده‌ها (Les Paravents) را نخوانده و ندیده بودم و البته زندانی عشق هم هنوز منتشر نشده بود، حس کردم این هنرمند و شخصیتِ عظیم به وسعت و درامِ آن‌چه ما در لبنان، فلسطین، و جاهای دیگر زندگی‌اش می‌کردیم واقف بوده است. آن‌چه را که الآن حس می‌کنم آن زمان نمی‌توانستم احساس کرده باشم، این‌که از‌هم‌گسیختگی (dislocating) و با این حال انرژی قوی و نفوذِ پرده‌ها بعد از استقلالِ الجزایر در سالِ ۱۹۶۲ فروکش نمی‌کرد، نمی‌توانست فروکش کند، بلکه مانندِ شخصیت‌های خانه-به-دوشی که ژیل دولوز و فلیکس گتاری در هزار فلات (Mille plateaux) از آن سخن می‌گویند، در جستجوی تصدیق و تنوّر به مکانی دیگر سرگردان می‌شدند.\nدر ظاهر و طرزِ رفتار، درست آن‌گونه که آن زمان در تجمعِ دانشگاه کلمبیا دیده بودم‌اش، ژنه آرام و نجیب بود. او و هانا کمی بعد از ساعت ده پیدایشان شد و تقریباً تا ساعتِ سه صبح ماندند. فکر نمی‌کنم بتوانم بحث‌های تو-در-توی آن شب را بازگو کنم، اما می‌خواهم چند خاطره و داستان از آن شب این‌جا بیاورم. هانا کلِّ ساعات را نسبتاً ساکت بود؛ بعدها گفت می‌خواسته که من نیروی مطلقِ دیدگاهِ منحصر به‌فردّ ژنه به مسائل و هم‌چنین کناره‌گیری او – هانا – را بدونِ حواس‌پرتی دریابم. بعدها توانستم به آن رفتار و واگذاریِ سخاوتمندانه که هانا به همه اطرافیان‌اش داده بود پی ببرم و این‌که تا چه اندازه آن واگذاریِ مردم در خویشتن بودن هدفِ راستینِ هانا در جستجوی آزادی بود. به‌یقین روشن است که ژنه این جنبه از تکلیفِ سیاسی همراه‌اش را دریافته بود؛ آن رابطه‌ی عمیقِ میان‌شان بود که هر دوی آنها نتیجتاً در شور و اشتیاق و تحملّی خودانکارانه متفق شده بودند.\nدر ابتدا به منظورِ فهمیدنِ عکس‌العمل‌اش نسبت به حذف و اضافات مترجم، مناسب دیدم نظرم را به‌عنوان تماشاگرِ تجمعِ حزبِ پلنگ به ژنه بگویم. گویا حذف و اضافات دانشجویم او را به هم نریخته بود: ”شاید همه‌ی آن چیزها را نگفته باشم، اما“ موقرانه اضافه کرد، je les pensais (همه در فکرم بودند.) راجع به سارتر حرف زدیم، که فکر می‌کنم کتاب قطورش در باره‌ی ژنه ، سوژه‌اش را اندکی مضطرب کرده بود. ”اصلا و ابدا“، ژنه صمیمانه در پاسخ گفت، ”اگر آن شخص می‌خواسته از من قدیس بسازد، ایرادی ندارد.“ به هر حال، دنباله‌ی صحبت‌اش را به موضعِ قوی صهیونسیم-خوییِ (pro-Israeli) سارتر کشاند، ”کمی ترسوست به خاطر این‌که اگر زمانی در حمایت از حقوقِ فلسطینیان حرفی بزند، دوستان‌اش در پاریس ممکن است به یهودستیزی متهم‌اش کنند.“ هفت سال بعد، وقتی به جشنواره‌ای که سیمون دو بووار و سارتر در باره‌ی خاور-میانه تدارک دیده بودند به پاریس دعوت شدم، گفته‌ی ژنه را به خاطر آوردم، جا خوردم که چگونه این روشنفکرِ غربی که همه‌ی این سال‌ها کارش را تحسین می‌کردم درچنگِ بندگی به صهیونیسم اسیر شده است؛ به نظر می‌رسید که همین امر کاملاً وی را از گفتن کلمه‌ای در باره‌ی تحمّلِ مشقّتِ فلسطینیان در دستِ اسرائیل برای سال‌های متمادی، برحذر می‌داشت. گواهِ بر آن با مراجعه به نشریه‌ی دورانِ مدرن (Les temps modernes) 1980، با رونوشتِ کامل از بحث‌های درهم و برهم جشنواره‌ی یک سال قبل‌اش در پاریس، تائیدپذیر است.\nگفتگوی‌مان در بیروت ساعت‌ها ادامه داشت، و با آن‌چه که در نظرِ من سکوت‌های بلند و گیج‌کننده اما گیرا و وادار‌کننده ژنه بود به گسست می‌رسید. در باره‌ی تجارب‌اش در لبنان و اردن، و زندگی و دوستان‌اش در فرانسه (که نسبت به آنها تنفری شدید یا بی‌تفاوتی‌ای محض را بیان می‌کرد) سخن گفتیم. وی پشتِ سر هم سیگار می‌کشید و مشروب می‌نوشید، اما هرگز به نظر نرسید که با نوشیدن تغییری در احساسات یا افکارش بوجود آمده باشد. به یاد دارم در طولِ آن شب یک بار خیلی شگرف و صمیمانه از ژاک دریدا به‌عنوانِ—un copain (یک رفیق)—یاد کرد که من آن زمان او را بی سر و صدا‌ترین چهره‌ی هایدگری می‌شناختم؛ کتاب آوای غمِ (Glas) دریدا هنوز منتشر نشده بود، و شش ماه بعد مریم و پسر کوچک‌مان و من چند هفته‌ای را در پاریس می‌گذراندیم که از زبان دریدا شنیدم که مُهر رفاقت‌اش با ژنه زمانی خورده شده است که آن دو با یکدیگر به تماشای مسابقه فوتبال می‌رفتند، و این در نظرم بسی خوشایند آمد. در آوای غم اشاره‌ی کوتاهی به ملاقاتِ مختصرمان در سالنِ راید (Reid Hall) در آوریل سال ۱۹۷۳ شده است، هر چند همیشه از این‌که دریدا بدون اسم بردن و تنها با ذکر un ami (یک دوست) که از ژنه برایش خبر برده‌ام به من اشاره می‌کند، آزرده‌خاطر شده‌ام.\nاما برگردیم به زمانی که ژنه در بیروت بود: به یاد دارم که او با آن آدمی که از طریق نوشته‌هایش شناخته بودم کاملاً فرق داشت، همین تأثیرِ مضاعفی بر من گذاشت. پس از آن بود که ژنه را دریافتم، به‌خصوص هنگامی‌که در یکی از نامه‌هایش به راجر بلین (Roger Blin) درباره پرده‌ها، می‌نویسد هر آنچه را که نوشته بود ”بر ضد خودش“ نوشته شده بود، نقش‌مایه‌ای که در مصاحبه‌ی ۱۹۷۷ با هوبرت فیخته (Hubert Fichte) ظاهر می‌شود، آن‌جا که می‌گوید تنها در تنهایی حقیقت را می‌گوید، عقیده‌ای که ماهرانه در مصاحبه‌اش با مجله‌ی مطالعات فلسطینیان (La revue d’etude palestiniennes) در سالِ ۱۹۸۳ می‌گنجاند: ”تا لب به سخن گفتن می‌گشایم موقعیتی که در آن هستم به من خیانت می‌کند. شخصی که به من گوش فرا داده است تنها به این خاطر که سخن می‌گویم به من خیانت می‌کند. حتی در کلماتی که انتخاب می‌کنم به من خیانت شده است.“ این گفته‌ها یاری‌ام کرد تا سکوت‌های طولانی‌اش را به‌خصوص زمانِ دیدارش با فلسطینیان کاملاً آگاهانه در حمایت از مردمی که به آن‌ها اهمیّت می‌داد، و آن‌گونه که در مصاحبه‌اش با فیخته می‌گوید، جاذبه‌ای شهوانی نسبت به آن‌ها احساس می‌کرد، دریابم.\nبا این حال، در مقایسه با هر نویسنده‌ی بزرگ دیگری، با آثارِ ژنه ، خواننده احساس می‌کند که کلماتی که استفاده می‌کند، موقعیت‌هایی که توصیف می‌کند، و کاراکترهایی که به تصویر می‌کشد – مهم نیست که با چه شدت و نیرویی – مشروط هستند. همیشه نیروی دافعه است که او و کاراکترهایش را به جلو می‌راند، که آثارِ ژنه به درستیِ هر چه تمام‌تر ارائه می‌کند، درستی نه از لحاظ محتوا و آن‌چه بیان می‌شود یا این‌که کاراکتر‌ها چگونه احساس می‌کنند و می‌اندیشند. آثار اخیرش – به ویژه پرده‌ها و زندانی عشق – از این منظر صریح و گویا، و در واقع جنجال‌برانگیز هستند. بسیار با‌اهمیّت‌تر از تعهّدِ به یک جنبش، بسیار زیباتر و حقیقی‌تر، او می‌گوید که به آن خیانت می‌کند، که من آن‌را تفسیرِ دیگری از جستجوی بی‌وقفه‌اش برای سکوتی می‌بینم که همه‌ی زبان را به وضعیتی تهی و همه‌ی رفتار را به حرکاتی تئاتر‌وار تقلیل می‌دهد. در عینِ حال، حالتِ تضادِ ذاتی ژنه هم نباید انکار شود. او در واقع عاشقِ عرب‌هایی بود که در پرده‌ها و زندانی عشق به تصویر کشیده است، حقیقتی که در میانِ انکار و حاشاهای صریح‌اش خود را نمایان می‌سازد.\nآیا این نوعی اورینتالیسمِ برانداخته یا از هم پاشیده نیست؟ زیرا نه تنها ژنه علاقه و عشق‌اش به عرب‌ها را اساسِ رابطه‌اش با آنها قرار داده بود، بلکه، هنگامی‌که با آن‌ها بود یا در باره‌ی آن‌ها می‌نوشت، به نظر نمی‌رسید (مانند پدرِ خیرخواهِ سفید پوستی) در اشتیاقِ موقعیّت و جایگاهی خاص برای خود باشد. به بیانی دیگر، هرگز احساس نمی‌کردی که سعی کرده خودش را بومی کند یا به کسی غیر از آن‌چه که هست تغییر دهد. هیچ نشانی از این‌که او به دانش و فاکت‌های استعماری یا قومی و قبیله‌ای متّکی بوده وجود ندارد، و در آن‌چه که گفته و نوشته بود به کلیشه‌های رایج در باره‌ی عادات، ذهنیّت، یا گذشته‌ی قبیله‌ای عرب‌ها، که ممکن است برای تفسیرِ آنچه که دیده و احساس کرده بود از آن استفاده کرده باشد، متوسل نشده بود. هر چند به نظر می‌رسد اولین آشنایی و ارتباط‌اش با عرب‌ها را از قبل‌ها آغاز کرده بود (در زندانی عشق اشاره می‌کند که نیم سده قبل در دمشق هنگامی‌که سربازِ هجده ساله‌ای بیش نبوده برای نخستین بار عاشقِ یک عرب می‌شود) او وارد دنیای عرب شد و در آن زندگی کرد نه به‌عنوان محققِ ملتِ خارجی بلکه هم‌چون کسی که عرب‌ها برای او واقعیّت داشتند و در حضور آن‌ها احساسِ لذت و آرامش می‌کرد با وجود این‌که متفاوت بود و متفاوت باقی ماند. در چهارچوبِ اورینتالیسمی فرادست که فرمان می‌داد، وضعِ قانون می‌کرد و تقریباً همه‌ی دانش و تجربه‌ی غربی دنیای اسلامی/عربی را دیکته می‌کرد، چیزی خموش اما با ویرانگریِ قهرمانانه در مورد رابطه‌ی شگفت‌انگیز ژنه با عرب‌ها وجود داشت.\nاین موارد التزامِ ویژه‌ای بر دوشِ خوانندگان و منتقدانِ عربِ ژنه گذاشت که ما را وادار کرد آثارش را با توجه‌ای خلافِ عادت بخوانیم. بله، او عاشقِ عرب‌ها بود – چیزی که شمارِ کمی از ما بدان خو گرفته‌ایم از آن‌جا که نویسندگان و متفکّرانِ غربی رابطه‌ای خصمانه با ما را مطبوع‌تر می‌یابند – و این هیجانِ بخصوص است که در کارهای عظیمِ اخیرش خود را می‌نمایاند. هر دو اثر صریحاً جانبدارانه نوشته شدند، پرده‌ها در حمایت از مقاومتِ الجزایری‌ها در اوج درگیری‌های استعماری، و زندانی عشق در حمایت از مقاومتِ فلسطینیان از اواخرِ سال‌های ۱۹۶۰ تا مرگ‌اش در سالِ ۱۹۸۶، این‌جاست که جایگاهِ ژنه بدونِ هیچ شک و شبهای مشخص می‌شود. ریشه‌های خشم و خصومتِ او علیهِ فرانسه در زندگی‌اش دوانده شده‌اند؛ بنا بر این از یک منظر تعرض به فرانسه در پرده‌ها سرپیچی از حکومتی بود که وی را محاکمه و در مکان‌هایی مانندِ مِترای (Mettray) حبس کرده بود. اما از منظرِ دیگر فرانسه تمثال قدرتی بود که همه‌ی جنبش‌های اجتماعی پس از کسب پیروزی در آن اسیر و گرفتار می‌شدند. ژنه در پرده‌ها خیانتِ سعید (کاراکتر اصلی داستان) را جشن می‌گیرد، نه تنها به این خاطر که با آن کار امتیازِ آزادی و زیبایی را برای فردِ درطغیانِ بی‌وقفه تضمین می‌کند بلکه خشونتِ پیش‌دستانه‌اش، راهی پیدا می‌کند برای پیشگویی آن‌چه انقلاب‌ها در جریان‌شان هرگز نمی‌پذیرند: که نخستین دشمنانِ بزرگِ آن‌ها – و نیز قربانیان‌شان – پس از پیروزی تمایل دارند به سمتِ هنرمندان و روشنفکرانی کشیده شوند که از روی عشق و نه صرفِ ملیت، یا احتمالِ موفقیت، یا امور نظریْ انقلاب را حمایت می‌کنند.\nتعلقِ ژنه به فلسطین مقطعی بود. پس از سال‌ها فروکاست در پائیزِ سالِ ۱۹۸۲ جانِ دوباره گرفت، و در آن مقطعِ زمانی بود که به بیروت بازگشت و قطعاتِ خاطره‌انگیزش را در باره‌ی کشتارِ شاتیلا و صبرا به رشته‌ی تحریر درآورد. هر چند آشکار کرد که آن‌چه او را به بعد از انقلابِ فراموش شده‌ی الجزایر به فلسطین گره می‌زند (وی این را در صفحات پایانی زندانی عشق می‌گوید) این بود که آن (انقلاب) در درگیری‌های فلسطین ادامه پیدا کرد. دقیقاً آن‌چه که بی‌عاطفگی و مبارزه نام داشت و در حرکات اساساً تخطی‌وارِ سعید، و همچنین در سخنانِ زندگیِ-پس-از-مرگ وارِ مادر، لیلا، و خدیجه در پرده‌ها بود، گمان برده می‌شود که از دلِ نمایش بیرون آمده و به مقاومتِ فلسطینیان تغییر مکان می‌دهد. با این حال در آن اثر منثورِ بزرگِ آخرش، با وجود این‌که هویّت غربی-فرانسوی-مسیحی‌اش با فرهنگی به‌تمامی متفاوت و غریبه دست به گریبان است، می‌توان درگیری خویشتن‌مدارِ ژنه را با خودفراموشی‌اش دید. و در این رویارویی ست که عظمتِ مثال‌زدنی ژنه پیش می‌آید و پروست‌وار با نگاهی به گذشته پرده از پرده‌ها برمی‌دارد.\nاهمیّتِ نمایش، با تمام تکان‌دهنده‌گی، تداوم، و کمدی اغلب تئاتروارش نه تنها در از هم باز کردنِ تعمّدی و منطقیِ هویّت فرانسوی است – فرانسه هم‌چون امپراتوری، قدرت، و تاریخ – بلکه در بیانِ خودِ مفهومِ هویّت نیز هست. هم ناسیونالیسمی که فرانسه با نامِ آن الجزایر را منکوب کرد، و هم ناسیونالیسمی که الجزایر با نام آن از سال ۱۸۳۰ به این سو در مقابلِ فرانسه مقاومت کرد، تا اندازه‌ی وسیعی به یک سیاستِ هویّتی منوط است. آن‌چنان که ژنه به راجر بلین گفته بود، از حمله و پیروزی فرانسه بر الجزایر توسطِ حسین دی (Hussein Dey) در سال ۱۸۳۰ تا حمایتِ عظیمِ هشت هزار نفری سیاه پایان (pied noirs، به شهروندان اروپایی‌ای می‌گفتند که قبل از استقلال الجزایر در آن کشور زندگی می‌کردند) از تیکسی وینانکو (Tixier-Vignancour) وکیل فرانسوی راستِ تندرو که در دادگاه‌های دهه‌ی ۱۹۶۰ از ژنرال رائول سالان دفاع کرد، همه و همه حادثه‌ای عظیم بود. فرانسه، فرانسه، فرانسه، آن‌گونه که در شعارِ الجزایرِ فرانسوی شنیده می‌شد. اما واکنشِ متقابل و متعادلِ الجزایری‌ها هم مهرِ تائیدی بود بر هویّتی که وابستگی مبارزان، حضورِ مصیبت‌بارِ میهن‌پرستی، و حتی خشونتِ توجیه شده‌ی مظلومانی که ژنه هرگز حمایتِ صریح‌اش را از آنان دریغ نمی‌کرد، همه در جنبشِ الجزایر برای الجزایری‌ها (Algerie pour les algeriens) خلاصه می‌شد. خیانتِ سعید به همراهان‌اش و افسون‌خوانی‌های جورواجور و شریرانه‌ی آن زن، اوج منطقِ رادیکالِ ضد‌هویّت‌خواهیِ ژنه را می‌رساند. همچنین می‌شود آن را در دکورِ تعمّدی، پوشش، و حرکات و بیاناتِ نا‌متناسبی دید که بیانگرِ نیروی‌های خوفناکِ نمایش هستند. ژنه به بلین گفته بود که این تا حدودی زیباست (Pas de joliesse)، زیرا اگر یک چیز وجود داشت که نیروی منفی نمایش آن‌را برنتابد، آن قدرتِ زیباسازی، یا تسکین‌دهی، یا هر نوع بی‌ثبات سازیِ شدتِ نمایش بود.\nدر تقابل با احساسِ مصالحه‌اش در هنگامِ استفاده از زبان، به حقیقتِ ایزوله‌ی ژنه نزدیک‌تر می‌شویم هنگامی که وصف‌اش از نمایش را می‌شنویم که برایش هم‌چون آتشی شاعرانه است، آتشی تعمّدی که هدفِ آن نورانی کردنِ چشم‌انداز است آن هنگام که همه‌ی شخصیت‌ها را مانندِ بوته رزِ سِر هارولد، که در پرده‌ها به دستِ الجزایری‌ها به آتش کشیده می‌شود، حتی زمانی‌که بدونِ توجه به یاوه‌گویی‌اش ادامه پیدا می‌کند، مبدّل به موادی آتش‌زا می‌کند. این تصوّر هم‌چنین بیانِ خواست‌های چندگانه و اغلب بسیار محجوب و مرددِ ژنه را تعبیر می‌کند، که نمایش نباید بیش از حد اجرا شود. ژنه آدمی بسیار جدی‌تر از آن بود که فرض کنیم حضار نمایش، یا بازیگران و بازیگردانان بدان منظور، می‌توانستند پالایشِ قیامت‌بینانه‌ی خسرانِ هویّت در روزمرگی را تاب آورند. پرده‌ها بایستی هم‌چون موردی کاملاً نادر آزموده شود.\nزندانی عشق هم دستِ کمی از پرده‌ها ندارد. داستان هیچ روایتی ندارد، و اثری از بازتابِ درون مایه‌ای یا متوالیِ منظم بر سیاست، عشق، یا تاریخ نیست. در واقع، یکی از عالی‌ترین دستاوردهای کتاب این است که خواننده را بدون نارضایتی در پیچ و خمِ به شدّت ناگهانیِ حالات و منطق به دنبال خود می‌کشاند. خواندنِ آثار ژنه در نهایت به معنای قبولِ غرابتِ کاملاً ناآشنای احساس و درکِ اوست که مدام به آن نقطه باز می‌گردد که شور، شورش، مرگ، و باز‌زایی به همدیگر زنجیر می‌شوند:\nبعد از آن همه طوفانِ آهن و آتش تو را چه می‌شود؟ هدف از بودنِ تو چه بود؟ سوختن، ضجه زدن، و به داغی سیاه بدل شدن. به خاکستر تبدیل شو، بگذار به‌آرامی با غبار و سپس خاک و دانه و خز پوشانده شوی، و جز آرواره و دندان‌هایت چیزی بر جای نمانَد، و آخر سر به مشتی خاکِ دفنی بدل شوی با درونی خالی و گل‌هایی که روی آن می‌رویند.\nفلسطینیان، مانند الجزایری ها و پلنگیانِ قبل از خود، در مسیرِ انقلاب احیا کننده‌شان زبانی نو برای ژنه ارائه دادند، نه زبانِ گماشته‌ی ارتباطات، بلکه زبان خارق‌العاده موسیقاییِ پیش‌عقلانی اما با شدتِ بسیار ماهرانه که ”لحظات شگرف و . . . بارقه‌های معرفت“ را تسلیم می‌کند. بخش زیادی از خاطره‌انگیزترین قسمت‌های ساختارِ مرموزانه پیچیده و گیج‌کننده‌ی زندانی عشق، زبان را کانونِ توجه قرار می‌دهد، که ژنه همیشه می‌خواهد از نیرویی هویّتی بهره و بدل به حالتی شریرانه خاصم، گسیخته، و حتی شاید تعمّدی از خیانت کند. ”یک مرتبه می‌بینیم در نیاز برای’ترجمه کردن ‘التزامِ آشکار ’خیانت ‘به وجود می‌آید، ما باید وسوسه به خیانت را هم‌چون چیزی مطلوب، و شاید قیاس‌پذیر با تعالیِ شهوانی، ببینیم. هر آن‌کس که خلسه‌ی خیانت را تجربه نکرده است، به هیچ وجه چیزی از خلسه درک نمی‌کند“ (زندانی عشق ص۸۵/۵۹). در این پذیرش همان نیروی تاریکِ مادر، خدیجه، لیلا، و سعید در پرده‌ها وجود دارد، طرفدارانِ آزادی الجزایر که مشعوفانه به همراهان‌شان خیانت می‌کنند.\nبنا بر این چالشِ نوشته‌های ژنه در شدّت اخلاق‌ستیزیِ(antinomianism) آنهاست. این‌جا مردی عاشق ”دیگری“ وجود دارد، مطرود و غریبه‌ای که عمیق‌ترین احساساتِ همدردی را با انقلابِ فلسطینیان هم‌چون قیامِ متافیزیکی مطرودان و غریبه‌ها احساس می‌کند – ”قلبم در آن]انقلاب[ بود، تنم برای آن بود، روحم برای آن بود“ – با این حال نه ”تمامیِ اعتقادش“ و نه ”همه‌ی وجودش“ می‌توانست در آن باشد (زع ۱۲۵/۹۰). آگاهی از ریاکار بودن، و هویّتی بی‌ثبات که همیشه در مرز قرار دارد (”آن‌جا که هویّت آدمی خود را تماماً ابراز می‌کند، خواه در هماهنگی و خواه در تقابل با خود“[ز ع ۲۰۳/۱۴۷]) آزمونِ اصلی کتاب است. ”همه‌ی زندگی‌ام از چیزهای جزئیِ کم‌اهمیت تشکیل شده بود که هوشمندانه به اعمالِ دلیرانه مبدّل می‌شدند“ (ز ع ۲۰۵/۱۴۸). این‌جاست که توماس ادوارد لورنس، نماینده‌ی امپرتوری در میان عرب‌ها در نیم سده پیش به حافظه‌ها باز می‌گردد، ولی ابرازِ وجود و غریزه‌ی لورنس برای سلطه بر مکانی دور‌افتاده جای خود را با اِرُتیسم، و تسلیم به جریانِ سیاسی جای خود را با تعهّد‌ی شهوانی عوض می‌کند.\nآن‌چه که ما به واسطه‌ی زندگی‌مان هم‌چون موجوداتِ اجتماعی، تاریخی، سیاسی، و حتی غیرمادی بر خودمان تحمیل می‌کنیم، هویّت‌مان است. ماهیّتِ فرهنگ و خانواده پایداری هویّت را دوچندان می‌کند، اما این در موردِ کسی مانند ژنه که قربانی هویّتی بود که به خاطرِ قانون‌شکنی، تنهایی، و استعداد‌ها و لذّات متجاوزش بر وی تحمیل شده بود – کاملاً ضدیّت دارد. جدای از این‌ها، هویّت برای ژنه در انتخابِ مکان‌هایی مانند الجزایر و فلسطین، پروسه‌ای ست که در فرهنگِ قوی‌تر و جامعه‌ی پیشرفته‌تر خود را با شدّتِ بیشتری بر آن‌هایی که تحتِ همانِ پروسه‌ی هویّتی بوده و محکوم به ’کم بودن‘ هستند غالب می‌کند. از این منظر امپریالیسم صادرکننده‌ی هویّت است.\nبنا بر این ژنه رهگذر مسیرهای هویّتی است و توریستی که مادامی که یک جنبش انقلابی و در تلاطمی دائمی باشد به آمیزشِ با آن جنبشِ خارجی می‌اندیشد. وی جایی در زندانی عشق می‌گوید، مرزها با وجود ممنوعیت‌ها افسون‌کننده هستند از آن‌جا که ژاکوبینی‌ای که از مرزها می‌گذرد بایستی به یک ماکیاولی تبدیل شود. به عبارت دیگر، یک انقلابی گاه و بیگاه خود را در باجه‌های گمرکی می‌یابد، چانه می‌زند، پاسپورت‌اش را نشان می‌دهد، درخواستِ ویزا می‌دهد، و خود را مقابلِ دولت خوار می‌کند. تا آن‌جا که من خبر دارم ژنه هرگز چنین نکرد: به یاد دارم که در بیروت با بی‌تفاوتی ماجرای ورودِ مخفیانه و غیرقانونی‌اش از کانادا به ایالات متحده را تعریف می‌کرد. با این حال انتخابِ الجزایر و فلسطین شیفتگی‌اش به دوردست‌یابی (exoticism) نبود، بلکه سیاستِ مخاطره‌آمیز و خرابکارانه‌ی مربوط به مرز‌هایی بود که می‌بایست مبادله شوند، انتظاراتی که برآورده شوند، و خطراتی که با آن‌ها مقابله شود. و به‌عنوان یک فلسطینی این‌جا باید بگویم که انتخابِ فلسطین برای ژنه در سال‌های دهه هفتاد و هشتاد خطرناک‌ترین انتخابِ سیاسی و ترسناک‌ترینِ سفرها بود. تنها فلسطین بود که زیرِ بارِ لیبرالِ فرادست یا نظامِ فرهنگِ سیاسی فرادستِ غرب نرفته بود. هر فلسطینی می‌داند که چگونه در دوره‌ی تاریخی‌ای که غرب بیشترِ نژادها و ملیّت‌ها را قدرتمند، آزاد، یا بعضاً مجلل کرده است، هویّت ما هنوز تنها فردیتِ متخلف و مجرم شناخته شده‌ای ست که اسمِ کدِ غربی آن تروریسم نام دارد. بنا بر این انتخابِ ژنه ابتدا از الجزایر در سال‌های دهه‌ی پنجاه و سپس فلسطین در دوره‌ی پس از آن، بایستی به‌عنوان حرکتی حیاتی از یگانگی ژنه و تمایل‌اش در شیفتگیِ شناختِ دیگر هویّت‌هایی که وجودشان مستلزمِ تقلای رقابتی شدید است درک شود.\nاز این رو هویّت با هویّت سائیده می‌شود و حل‌شدنِ هویّت‌ها در همدیگر هر دوی آن‌ها را تحلیل می‌برد. بنا بر این ژنه متناقض‌ترینِ خیال‌ورزی‌ها ست. تسلّط بر همه‌ی محک‌هایش توانفرسا و وقت‌گیر است، که ریچارد هاوارد سبکِ نوشتنِ وی را یکی از برجسته‌ترین سبک‌های رسمی فرانسه از زمان شاتوبریان می‌داند. شلختگی و سردرگمی در آثار ژنه به چشم نمی‌خورد در غیر این‌صورت از او انتظار می‌رفت هر روز صبح با کت و شلوار و کراوات در اداره‌ای سر کار برود! انرژی و نیروی خانه‌به‌دوشیِ ژنه ، البته در مسیرهایی با یأسِ رمانتیک یا ناراحتیِ کلیشه‌ای، در دقت و ظرافتِ زبانی‌اش سکنی گزیده است. ژنه می‌گوید ”نبوغ حاصلِ تلاش و دقت در ناامیدی است.“ چقدر بی‌عیب و ماهرانه این مفهوم در غزلِ باشکوهِ خدیجه برای ”شر“ (le mal) در پرده‌ی دوازدهمِ پرده‌ها، در ترکیب با خشونتِ کاهنی و خود-زبونی‌ای عجیب، همه با وزنی در نهایتِ تشریفات که آمیزشی از راسین و زازی (Zazie) را در یاد ها زنده می‌کند، جای گرفته است.\nژنه همانند دیگر محلول‌گرِ (dissolver[در مقابل تحلیل‌گر]( مدرن است، آدورنوی کبیر، که برایش هیچ اندیشه‌ای ترجمه‌پذیر و معادل‌یابی نیست، اما با این حال اصرارِ مبرم برای رساندنِ دقّت و نا‌امیدی‌اش – با باریک‌بینی و انرژی روایت متقابلی که اخلاق صغیرش (Minima Moralia) را به شاهکاری بدل کرده است – شأن خاکسپاری و زمختی زننده‌ی ژنه را با همراهِ متافیزیکیِ تمام عیاری آراسته می‌کند. آن‌چه در نوشته‌های آدورنو پنهان می‌ماند را می‌توان در طنزِ فاحشِ ژنه پیدا کرد، طنزی که از نقیضه‌های طنین اندازش از سِر هارولد و پسرش، مبلّغ مذهبی و زن افسونگر، فاحشه‌ها و سربازان فرانسوی پرده‌ها به تمامی مشهود است.\nآدورنو کمینه‌گرایی (مینیمالیست) ست که بی اعتمادی و تنفرش از کلیّت سبب شد کاملاً به جمله‌پاره، جُستار، کلامِ قصار، و بی‌راهه‌روی (digression) روی بیاورد. در مقابل ریز‌منطقیِ (micrologics) آدورنو، ژنه شاعرِ فرم‌های بزرگ دیونوزوسی، و نمایشِ کارناوال‌ها و جشن‌هاست: آثارش با پیر گینت ایبسن، با تئاتر آرتو (Artaud)، پیتر وایس (Peter Weisse)، و امه سزر (Aime Cesaire) مرتبط است. کاراکترهای ژنه ما را نه به‌واسطه‌ی روانشناسی‌شان، بلکه به‌خاطرِ این‌که در رفتارهای مشوّش خودشان به طرزِ متناقضی تصادفی، اما با این حال نگاه دارنده‌های فرمالیته‌ای از یک تاریخِ تخیلی و درک‌شده هستند مجذوب خود می‌کنند. ژنه قدم آغازین را برداشت، قانوناً از مرزهایی گذر کرد که زنان و مردان سفید پوستِ اندکی حتی امتحان‌اش کرده بودند. او فاصله‌ی مرکزِ متروپلیتن را تا مستعمره درنوردیده بود؛ انسجامِ بلامنازع‌اش با همان مظلومانی بود که هویّتِ خود را با ایشان شناخته بود و فانُن با شور و اشتیاق بررسی و مورد مطالعه قرار داده بود. بنا بر این کاراکترهایش بازیگران در تاریخی هستند که قدرت به آنها تحمیل کرده بود – قدرتِ دولتِ استعماری و همچنین قدرتِ بومیانِ شورشی.\nاشتباه نخواهد بود اگر بگوییم هنرِ عالی در سده‌ی بیستم، به استثنای ناچیزی، در یک موقعیتِ مستعمره‌ای همیشه به پشتیبانی از آن‌چه ژنه در زندانی عشق قیامِ متافیزیکی بومیان می‌نامد، پدیدار شده است. جنبشِ الجزایر پرده‌ها، فیلمِ نبرد الجزایر (Battle of Algiers) از جیلو پونته کورو (Pontecorvo)، کتاب‌های فانُن، و آثار کاتب یاسین را به بار آورد. در مقایسه با این آثار، رمان‌ها، مقالات، و داستان‌های کامو که حرکتِ نا‌امیدانه از یک ذهنِ سراسیمه و درنهایت بی‌سخاوت بود، اهمیّتِ خود را از دست می‌دهند. در فلسطین هم به همین منوال بوده است، زیرا اثر رادیکال، دگرگون کننده، دشوار، و تخیّلی از طرف فلسطینیان و برای آنها – [امیل]حبیبی، [محمود]درویش، جبرا [ابراهیم جبرا]، [غسان]کنفانی، [فدوی]طوقان، [فاطمه]کاظم، ژنه – بوده، نه از طرفِ اسرائیلی‌ها که در بیشترِ مواقع مخالف و مقابلِ آن‌ها بودند. آثارِ ژنه ، به وامِ عبارتی از ریموند ویلیامز، مأمن‌گاهِ امید هستند. در سال ۱۹۶۱ او توانست اثرِ تئاتریِ عظیمی مانندِ پرده‌ها را به روی صحنه ببرد، به باورِ من، به این خاطر که پیروزیِ جبهه‌ی آزادی بخشِ میهنی (الجزایر) [National Liberation Front] خیلی نزدیک بود: نمایشْ فرسودگیِ اخلاقیِ فرانسه و پیروزیِ اخلاقیِ جبهه‌ی آزادی را ضبط می‌کند. هرچند آن‌هنگام که به فلسطین می‌رسد، با فاجعه‌های اردن و لبنان در گذشته‌ی نه چندان دور و خطراتِ سلبِ مالکیت، تبعید، و همه‌ی پراکندگیِ اطراف‌شان، ژنه فلسطینیان را در فازِ آشکارا نامعلومی می‌یابد. از این‌رو، همان‌طور که در بالا بدان اشاره شد، ویژگی اندیشه‌وار، کاوش‌گرانه، و صمیمیّتِ زندانی عشق – غیر‌تئاتری، اساساً متباین، و غنی از خاطره و خیال است.\nاین انقلابِ فلسطینی من است، که با نظمِ دلخواه خودم بیان شده است. علاوه بر من، دیگری (the other) هم وجود دارد، دیگران، انقلاب‌های دیگر)ان(.\nتلاش می‌کنم به انقلاب هم‌چون بیداری فکر کنم و سعی در دیدنِ استدلالِ آن در خواب دارم. فایده‌ای ندارد، در دلِ خشکی، در تصورِ گذشتن از پلی که سیل با خود برده است. نیمه‌بیدار، به انقلاب می‌اندیشم، و آن‌را چون دُمِ ببری در قفس می‌یابم که با آن شروع به شلاق زدنِ دور و ورش می‌کند و سپس خسته به پهلویش می‌افتد. (زع ۴۱۶/۳۰۹)\nبه دلایلِ زیادی آدم آرزو می‌کند ای‌کاش ژنه امروز زنده بود، نه فقط به خاطرِ انتفاضه، قیامِ فلسطینیان درکرانه‌ی باختری که به سالِ ۱۹۸۷ آغاز شد. بی‌ربط نخواهد بود بگوییم پرده‌ها نسخه‌ی ژنه از انتفاضه‌ی الجزایری‌هاست، که با گوشت و خونِ خودش، و زیبایی و غنای انتفاضه‌ی فلسطینیان آن‌را مزیّن کرده است. زندگی از هنر تقلید می‌کند، اما خودِ هنر هم – در اجرای خیره‌کننده‌ی تئاترِ گوتری (Guthrie Theatre) از پرده‌ها به نوامبر سال ۱۹۸۹به کارگردانی یوان آکالایتیس (Joanne Akalaitis) – از زندگی و تا جایی که تقلیدپذیر باشد از مرگ نیز تقلید می‌کند.\nآثار موخر ژنه محشونِ به مرگ هستند، به‌ویژه زندانی عشق، که قسمتی از ماخولیایی‌اش از این ناشی می‌شود که خواننده می‌داند به هنگام نگارشِ کتاب ژنه به مرگ نزدیک بوده است، و این‌که خیلِ فلسطینیانی که می‌دید، می‌شناخت، و درباره‌شان می‌نوشت مختوم به مرگ بودند. عجیب است که زندانی عشق و پرده‌ها با بزرگ‌نمایی خاطراتِ مادر و پسر به پایان می‌رسد، و هر چند مرده یا رو به موت، به دست ژنه و در ذهنِ خودش دوباره به هم می‌پیوندند؛ عملِ مصالحه و به یادآوریِ روشنِ خاطراتی که در پایانِ پرده‌ها اتفاق می‌افتد، که در آن سعید و مادر با هم دیده می‌شوند، خبر از اثرِ منثورِ ژنه در بیست و پنج سال آینده می‌دهد. این صحنه‌ها به یقین غیر‌احساسی هستند، تا حدودی به این خاطر که ژنه در ارائه‌ی مرگی بی‌وزن و بدونِ چالش مصمم به نظر می‌رسد. ژنه هم‌چنین به دلایل خودش می‌خواهد اولویت و تسلیِ انس‌گرفته‌ی رابطه‌ی میانِ یک مادرِ تقریباً بدویِ کهن‌الگویانه (که نام‌اش در هیچ یک از دو کتاب نیامده و تنها با ”مادر“ بدان اشاره شده است) و پسری وفادار اما اندکی سرد و اغلب تند‌خو را نگاه دارد. جدا از غیبتِ کاملاً واضحِ یک پدرِ آمر، تصوّرِ ژنه لحظه‌ی نهاییِ اعتراض‌ناپذیری را در آن‌چه که برای او اصطلاحات تغییر یافته هستند ظاهر می‌کند: جفتِ مادر-و-پسر آدم‌هایی هستند که ژنه دوست دارد و تحسین می‌کند، اما نه در نمایش و نه در دفتر یادداشت‌اش نشانی از او و مادرش به چشم نمی‌خورد.\nاز آن‌جا که از تجاربِ ژنه با رابطه‌ی تعریف شده‌ی مادرانه‌ی دو نفر (حمزه و مادرش) در زندانی عشق به خاطر می‌آید حضورِ وی در صحنه انکارناپذیرست. بنا بر این رابطه‌ای بنیادین – شدید، صمیمی، مداوم – آن‌گونه تصوّر شده که مرگ را تاب آورد. با این حال امتناعِ ژنه از قبولِ این‌که هر خیری می‌تواند از دوام یا ثُبات بورژوایی (و دگر‌جنـسگرایی [heterosexual]) برسد و این‌که حتی آن ایماژهای مثبت از مرگ در آشوبِ بی‌وقفه‌ی اجتماعی و گسست‌های انقلابی که در هسته‌ی علاقه‌اش جای دارند بسیار دقیق می‌باشد. در عین حال در هر دو اثر این مادر است که به طرزِ غریبی تسلیم‌ناشدنی، سازش‌ناپذیر و پولادین ظاهر می‌شود. مادرش به سعید می‌گوید، تو نباید تن در دهی؛ و تو به نمادی بومی از انقلاب یا شهیدی برای آن تبدیل نخواهی شد. وقتی در نهایت در پایانِ نمایش سعید ناپدید می‌شود (بدون شک کشته می‌شود)، بارِ دیگر مادرش آکنده از اضطراب و تهوّر، اشاره می‌کند که ممکن است سعید توسطِ همراهان‌اش با آوازِ یادبود انقلابی تن به بازگشت در دهد.\nژنه مرگی را نمی‌خواهد که منتظرِ او و کاراکترهایش باشد و آن‌چه درنهایت آن‌ها را به فرار، دستگیری، یا تغییری جدی در هر وضعیّتی از آشفتگیِ در شتاب مجبور می‌کند که اثرش به‌سانِ آتش به نمایش می‌گذارد، و در نظرِ او اهمیّتِ مرکزی و عرفانی دارد. شگفت‌انگیز است وقتی در انتها این یقینِ مذهبی را بدون کم-و-کاست تا این اندازه نزدیک به ضمیرش می‌یابیم. زیرا خواه شیطان یا خدا، مطلق برای ژنه نه در هیبتِ هویّت انسانی و نه در تجسمی خدایی درک‌پذیر نیست، بلکه دقیقاً در بعد از این‌که همه چیز گفته شد و به انجام رسید، در بی‌آرامشی، نا‌آمیختنی یا تن-در-ندادگی فهمیده می‌شود. این‌که چنین نیرویی باید تا چه حد توسط مردمی که در آن غرق شده‌اند نشان داده و به آن اهمیت داده شود و نیز همزمان فرجام و تجسم خود را به خطر بیندازد، پارادکس پایانی و سخت‌ترین پارادکس ژنه است. حتی وقتی که کتاب را می‌بندیم یا سالن تئاتر را پس از اجرا ترک می‌گوییم، اثر ژنه ما را فرا می‌خواند که خود را میانِ آواز بیندازیم، به روایت و خاطرات شک کنیم، و اعتنا نکنیم به تجربه‌ی زیباشناختی آن ایماژهایی که هم‌اکنون احساسی قوی و واقعی در ما برانگیخته‌اند. یک شأنِ فلسفیِ نفوذ‌ناپذیر و راستین بایستی با این‌چنین حسِ غم‌آلودِ زمینی‌ای همراه باشد، این است آن‌چه به اثرِ ژنه آن پیام شدید و آشتی‌ناپذیری را می‌دهد که منتقل‌اش می‌کند. در هیچ یک از نویسندگانِ اواخرِ سده‌ی بیستم خطراتِ بزرگِ فاجعه و ظرافتِ موسیقاییِ واکنش مثبت به آن خطرات این‌چنین با یکدیگر و با این عظمت و شجاعت تحمل نشده است.\nEdward W. Said, “On Jean Genet”, in On Late Style: music and Literature against the grain (New York: Vintage 2007)


برای یک پذیرایی لاکچری و بی نظیر و بی کم و کاست که مهمان شما را شگفت زده کند در قدم اول به یک سرویس چایخوری زیبا و جذاب نیاز دارید . حتما به فکر خرید قند و نبات زعفرانی باشید و با همان چایی و قند همیشگی پذیرایی نکنید. حتما شیرینی بپزید یا از بیرون تهیه کنید.\nمهم است بین ظرف شیرینی‌ها، قوری و کتری، پیش دستی‌ها و فنجان‌ها هماهنگی فرم و رنگ وجود داشته باشد. استفاده از ظرف‌هایی که رنگ شاد و تند دارند، تصویر بسیار زیبایی برای بیننده ایجاد می‌کند. در کنار رنگ‌های شاد و تند می‌توانید از رنگ‌های خنثی مثل سفید یا کرم هم استفاده کنید تا تند بودن رنگ‌ها را خنثی کنید.\nبهتر است حتما گل و گیاه‌های آپارتمانی زیبا داشته باشید، آن‌ها را در گلدان‌های زیبا بگذارید و در معرض دید مهمان‌هایتان قرار دهید. سرسبزی این موجودات زنده انرژی مثبت زیادی به حال و هوای مهمانی‌تان اضافه می‌کند.پخش موزیک ملایم یا هر موزیکی که به سلیقه شما و مهمان‌هایتان می‌خورد با صدای نه خیلی زیاد که مانع شنیدن صدای مهمان‌ها شود، راه دیگری برای بهتر کردن حال و هوای مهمانی است.\nآموزشی1400-05-26آموزشآموزش پذیرایی کردن شیک از مهمان\nطرز پخت آش رشته قرمز با گوجه فرنگی\nالگوی دامن یک کلوش و نیم کلوش برای مبتدی\nپایین آوردن اورژانسی فشار خون با فشار در سه نقطه خاص\nتاثیر قرص لووتیروکسین یا همان قرص تیروئید روی ریزش موها