تاریخ شفاهی :: خاطراتی از بیمارستان ابوذر و قطار هلال‌احمر\nگفت‌وگو با مریم جدلی، امدادگر و مربی آموزش نظامی در دوران دفاع مقدس ـ بخش نخست\nخاطراتی از بیمارستان ابوذر و قطار هلال‌احمر\nاولین سال‌های جوانی مریم جدلی، که در رشته ارتباطات تحصیل کرده و سال‌هاست به کار فرهنگی مشغول است، مصادف با پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی ارتش صدام علیه ایران بود.\nشنیدن صدای مارشِ جنگ، این دختر جوان را از اولین روزهای حمله دشمن به خاک میهن‌مان به مناطق جنگی کشاند. فعالیت‌های گوناگون و متنوعی که او در آن سال‌ها انجام داده باعث شد تا خبرنگار سایت تاریخ شفاهی ایران به سراغش برود و درباره خاطراتش از آن سال‌ها با او به گفت‌وگو بنشیند. خاطراتی که چند وجهی است و ابعاد مختلفی را در بر می‌گیرد. او در خاطراتش علاوه بر اینکه به جنگ اشاره دارد، دغدغه انقلاب اسلامی برای رسیدگی به محرومان را هم یادآوری می‌کند.\nمدیر انتشارات نغمه نواندیش و رئیس هیئت مدیره انجمن فرهنگی هنری زنان ناشر که بیش از هشتاد بانو در آن فعالیت می‌کنند، در بازگویی خاطراتش ما را به مناطق جنگی غرب و جنوب کشور در سال‌های دفاع مقدس می‌برد و از فعالیت‌هایش در تهران و شیراز هم سخن می‌گوید.\nوقتی جنگ در شهریور سال 1359 شروع شد، شما کجا بودید؟\nما در تهران زندگی می‌کردیم. من دانش‌آموز سال آخر دبیرستان بودم که عراق به ایران حمله کرد. درسم را به صورت متفرقه یا همان غیرحضوری تمام کرده بودم، ولی هنوز با مدرسه ارتباط داشتم.\nسابقه حضور شما در مناطق جنگی به چه سالی برمی‌گردد؟\nبه همان روزهای شروع جنگ. من و دو نفر از دوستانم، تهمینه اردکانی که در جریان انقلاب با هم دوست شده بودیم و بتول طاهری که یکی از همکلاسی‌هایم بود، خیلی دوندگی کردیم تا توانستیم از هلال‌احمر حکم بگیریم. قرار بود همراه دو نفر از آقایانی که در کانون فرهنگی قلهک فعالیت می‌کردند راهی جبهه شویم.\nدر مورد کانون فرهنگی قلهک، مختصری توضیح دهید.\nاول کمی در مورد برادرم توضیح بدهم. برادر بزرگم امیر در آمریکا، در رشته مهندسی درس خوانده و چند روز قبل از بازگشت امام خمینی(ره) به ایران برای دیدار با ایشان به فرانسه رفته بود. آنجا با امام مشورت می‌کند که ما بمانیم و به درس‌مان ادامه بدهیم یا برگردیم؟ امام فرموده بودند که هرطور صلاح می‌دانید، ولی بمانید و درس بخوانید و کشور مستقل نداشته باشید، این درس به چه دردتان می‌خورد؟ و برادرم هم در زمان انقلاب به ایران برگشت.\nکانون که قبل از انقلاب اسلامی، قمارخانه بود و پشت منزل ما در خیابان قلهلک قرار داشت. ما از پشت بام می‌توانستیم داخل آن را ببینیم. زمانی که قمارخانه بود بعضی از خواننده‌ها به آنجا رفت‌وآمد داشتند. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی برادرم و تعداد دیگری از دانشجویان طرفدار انقلاب اسلامی که از خارج برگشته بودند، آنجا را تبدیل به محیط فرهنگی و انقلابی کردند و اسم آن را کانون فرهنگی قلهک گذاشتند.\nکلاس‌هایی مثل آموزش و تفسیر قرآن، عکاسی و فیلمبرداری در آن مکان برگزار می‌کردند و جوان‌های زیادی به کانون می‌آمدند. آن موقع هنوز حجاب اجباری نشده بود، بعضی از دخترخانم‌ها تور روی سرشان می‌انداختند و در کلاس‌ها شرکت می‌کردند. من هم به کودکان و دبستانی‌ها، سوره‌های کوچک و حدیث یاد می‌دادم.\nجنگ که شروع شد، اعضای کانون، شبانه‌روز فعالیت می‌کردند و مایحتاج رزمنده‌ها را تهیه و به جبهه می‌فرستادند. دو هفته بعد از شروع جنگ قرار بود دو نفر از آقایان عضو کانون با یک ماشین آریا به سمت جبهه غرب بروند و قرار شد ما همراه آنها برویم.\nقبلاً دوره‌های امدادگری را گذرانده بودید؟\nبله، در زمان انقلاب دوره‌های امدادگری را توسط شهید فیاض‌بخش آموزش دیده بودیم و دوره‌های عملی را در حد پزشک‌یاری در بیمارستان امیراعلم تهران و هلال‌احمر گذرانده بودیم. برای همین با اعتماد به نفس برای حضور در جبهه اصرار داشتم.\nبرای حضور در جبهه با خانواده مشکلی نداشتید؟\nچرا. متقاعد کردن خانواده خیلی سخت بود. وقتی در خانه مطرح کردم می‌خواهم به منطقه جنگی بروم، مادرم گفت: «شما دختر جوانی هستی. چطور می‌خواهی بروی؟» توضیح دادم که از هلال‌احمر حکم داریم و با اعضای کانون می‌رویم. مادرم متقاعد شد، اما پدرم قبول نمی‌کرد. زمان انقلاب هم وقتی ما به تظاهرات می‌رفتیم، خیلی ابراز نگرانی می‌کرد، ولی آنجا خیالش راحت بود که مادرم همراهم است.\nبرادرم به جبهه می‌رفت و می‌آمد. برای اینکه پدرم را برای رفتن متقاعد کنم، گفتم: «آقاجون، امیر الان جبهه است. شاید اونجا مجروح شد. شما دوست ندارید کسی که کارهای امداد بلده کمکش کنه؟ ما این دوره‌ها رو برای همین روزها دیدیم.» با اخم سری تکان داد و گفت: «حالا برو.»\nما هیچ تصوری از جبهه نداشتیم و فکر می‌کردیم آنجا قحطی است؛ برای همین کلی نان خشک و خرما برداشته بودیم. روز حرکت، قرارمان جلوی کانون فرهنگی قلهک بود و پدرم برای بدرقه همراهم آمد.\nیکی از آقایانی که قرار بود با ما بیاید، دولا شده بود، لاستیک ماشین را عوض کند. گویا کمی از کمرش بیرون افتاده بود. پدرم با دیدن این صحنه مرا صدا زد و گفت: «شیدا برگرد بریم خونه! نمی‌خواد بری!» این توضیح را بدهم که اسمم در شناسنامه مریم است، ولی خانواده و آشنایان و دوستان مرا شیدا صدا می‌زنند. گفتم: «آقا جون آخه چرا؟» گفت: «من صلاح نمی‌دونم بری!» تهمینه و بتول من را کنار کشیدند و گفتند: «اگه حاج آقا جدلی اجازه نده تو بیای، ما هم نمی‌تونیم بریم!» دوباره همان حرف‌های سابق را با لحن دیگری برای پدرم تکرار کردم و گفتم: «آقا جون الان اونجا نیرو کمه و احتیاج به کمک افراد دوره دیده‌ای مثل ما دارن.» خلاصه با اصرار و خواهش پدرم را راضی کردم و راه افتادیم.\nبالاخره بعد از آن همه تلاش برای متقاعد کردن پدر، پای‌تان به منطقه جنگی رسید؟\nبه سختی! ما دخترها شب را در هلال‌احمر قزوین ماندیم و مردها جای دیگری مستقر شدند. صبح آن دو آقا آمدند دنبال‌مان. در ماشین حرف از این بود چه‌کار کنیم و چطور خدمت‌رسانی کنیم.\nدر کرمانشاه به حوزه علمیه‌ای رفتیم که مسئول آن حاج آقا سید جواد علم‌الهدی بود. فکر می‌کنم الان در تهران، در خیابان زیبا (شهید مشهدی‌رحیم) نرسیده به میدان خراسان دفتر دارند و حوزه علمیه‌ای هم دارند. حوزه تعطیل شده و نیروهای داوطلب در حیاط جمع بودند. آنجا به ما گفتند: «به نیرو نیازی نداریم!» خیلی ناراحت شدیم. این همه راه آمده بودیم و حرف‌های ناامید کننده می‌شنیدیم. خستگی راه به تن‌مان ماند. پیش خودمان فکر کردیم می‌خواهند ما را به تهران برگردانند. بین آنها خانم جوانی را دیدم که خیلی محجبه بود. بیشتر که با هم آشنا شدیم فهمیدم اسمش فریده حاجی‌خانی است. داوطلبانه از طریق بهداری بانک سپه با یکی دو نفر از پزشکان به آنجا آمده بود.\nبین داوطلب‌ها خانم‌های کرمانشاهی هم بودند؟ آنها برای کمک به جبهه‌ها کار خاصی انجام نمی‌دادند؟\nبیشتر نیروهای حاضر در مسجد اعزامی و تعداد کمی از خانم‌های کرمانشاهی و نیروهای بومیِ مسجد بودند. انباری در کرمانشاه بود که مواد خوراکی داخل آن را برای اهدا به جبهه به آنجا آورده بودند. بخش زیادی از سالن پر از نان خشک، خشکبار و قسمتی هم لباس بود. ما به آنها کمک و خشکبار را بسته‌بندی می‌کردیم.\nعاقبت شما را به تهران برگرداندند؟\nنه، آیت‌الله علم‌الهدی با ما صحبت کرد، میزان اطلاعات پزشکی‌مان را پرسید و گفت: «اتفاقاً ما به کمک شما احتیاج داریم.»\nدیگرغروب شده بود. خدمه مسجد ما را به طبقه بالا هدایت کردند. ضدهوایی‌ها شروع به شلیک کردند. خسته و گرسنه بودیم. در تاریکی، سینی بزرگی را به داخل اتاق هل دادند که داخل آن قیمه‌پلو بود و ما چهار پنج نفری شروع به غذا خوردن کردیم. آن شب آنجا بودیم و صبح روز بعد با یک ماشین ارتشی که راننده آن آقای پیری بود، به طرف منطقه جنگی راه افتادیم. راننده وسط راه نگه داشت و با کمک ما ماشین را استتار کرد. اطراف ماشین خمپاره می‌زدند. خیلی اضطراب داشتیم و نگران بودیم سالم می‌رسیم یا نه؟ می‌گفتیم خدایا ما همین اول کار مجروح یا شهید نشویم، حداقل یک کاری در منطقه انجام داده باشیم؛ بعد هر اتفاقی افتاد، اشکالی ندارد. در مسیر که می‌رفتیم، بعضی از سربازان را می‌دیدیم که داشتند برمی‌گشتند. با تعجب به ماشین ما نگاه می‌کردند که این سه خانم کجا می‌روند؟!\nآنجا چه احساس داشتید؟\nبه هم وصیت می‌کردیم و درعین حال، دوره‌های امدادی را با هم مرور می‌کردیم. بالاخره به سرپل‌ذهاب رسیدیم. مردم آنجا را تخلیه کرده بودند. به طرف بهداری رفتیم. نیروهای دشمن آن اطراف را زده بودند. دیوار دورتادور حیاط ریخته و به آن صورت دیواری نمانده بود.\nاولین صحنه‌ای که با آن مواجه شدید چه بود؟\nدر وسط حیاط، جنازه جوان بلند قدی روی زمین بود. شهید شده بود. صورتش خونی بود و دور سرش را با باند بسته بودند. برای اولین بار شهید می‌دیدم. فکر نمی‌کردیم به این زودی این صحنه‌ها را ببینیم. در بحبوحه انقلاب با دوستم تهمینه اردکانی به بهشت زهرا می‌رفتیم، با خودمان ضبط صوت می‌بردیم و صداها و شعارها را ضبط می‌کردیم، ولی شهید ندیده بودیم، یا کسی جلوی چشم‌مان شهید نشده بود.\nهمه در رفت‌وآمد بودند و لباس‌های‌شان خاکی و خونی شده بود. بعضی‌ها لباس ارتشی تن‌شان بود و بدو بدو می‌کردند. از آنها پرسیدیم: «چه کاری از دست‌مان برمی‌آید؟» گفتند: «هرکاری بلدین انجام بدین.» کفِ درمانگاه، خاکی بود. تخت‌ها فلزی و کوتاه بودند و برای کمک به مجروحان باید خیلی تلاش می‌کردیم. آن روز هر کاری از دست‌مان برآمد انجام دادیم.\nتعداد مجروحان زیاد بود؟\nبله، زیاد بود. یک مجروح عراقی هم آورده بودند که چشم‌هایش آسیب دیده و جایی را نمی‌دید. امدادگران او را مداوا می‌کردند. وضعیت عجیبی بود. آمبولانس‌ها آژیر می‌کشیدند. ماشین‌ها می‌رفتند و می‌آمدند و مجروح می‌آوردند. آنجا فضایی نبود که مجروحان را نگه‌دارند.\nغیر از شما و دوستان‌تان، خانم‌های دیگری هم آنجا بودند؟\nخانم دکتر کیایی که بعدها همسر آقای تهرانی شد، اولین زنی بود که من دیدم در منطقه جنگی کمک می‌کرد. بلوز ارتشی‌اش را روی شلوار انداخته بود. دختر دیگری به اسم مرضیه که لباس کردی پوشیده و اهل کِرِند کرمانشاه بود را هم دیدم.\nآنجا مستقر شدید؟\nخیر. چند ساعت آنجا بودیم. بعد گفتند اینجا امنیت ندارد که امشب بمانید؛ چون عراق حمله کرده و احتمال خطر زیاد است. دوباره ما را به کرمانشاه برگرداندند.\nفردای آن روز، دوباره به سرپل‌ذهاب برگشتید؟\nنه، این‌بار ما را به پادگان ابوذر بردند. آنجا بیشتر در تیررس دشمن بود، اما شرایط بهتری داشت. ساختمان بیمارستان وسط حیاط و بخش‌های مرتبط با بیمارستان در ساختمان‌های اطراف بودند.\nحضور دختران جوان در یک منطقه جنگی و در محیطی مردانه سخت نبود؟\nچرا. خانمی به اسم رسولی، سرپرست بیمارستان بود. یک‌سری نکات را به ما گوشزد کرد. مثلاً این که مجروح‌ها سرباز هستند، دور از خانواده‌های‌شان هستند و در حال حاضر بیکارند و روی تخت خوابیده‌اند. برای مراقبت به آنها سرکشی کنید، ولی بالای سرشان توقف نکنید، از آنها سؤال‌های غیرضروری مثل کجا و چرا مجروح شدید و از این قبیل نپرسید. وقتی کارتان در بخش تمام شد، سریع آنجا را ترک کنید و به اتاق پانسمان برگردید.\nاوایل کمی به ما برخورده بود که مگر ما برای چه کاری به اینجا آمده‌ایم، ولی به مرور متوجه شدیم تذکر کاملاً درستی است و همین کار را هم می‌کردیم. زمانی که توی بخش کشیک نداشتیم داروها را آماده می‌کردیم، بسته پانسمان درست می‌کردیم و کارهایی از این قبیل انجام می‌دادیم. شلوارهای کردی گشاد با مانتوهای گشاد بلند گرفته بودیم و روسری‌هایمان بلند بود که اصلاً جلب توجه نکنیم. تهمینه چون با دو سِمَت پزشک‌یار و خبرنگار آمده بود، دوربین فیلمبرداری آورده بود. بعضی مواقع که کار خاصی نداشتیم، به تراس بیمارستان می‌رفتیم. وقتی بالگرد شینوک می‌نشست، او گزارش تهیه می‌کرد. چون فیلمبرداری می‌کرد، نمی‌توانست هم‌زمان صحبت کند. من به جای او صحبت می‌کردم و می‌گفتم بالگرد نشست، مجروحان را پیاده کردند، با برانکارد دارند آنها را به ساختمان بیمارستان منتقل می‌کنند، برادران امدادگر در حال کمک‌رسانی هستند، اینجا به نیروی امدادگر احتیاج داریم. گاهی هم تپق می‌زدم!\nبا توجه به این که خیلی جوان بودید و قبلاً هم تجربه دیدن چنین مجروحانی را نداشتید از دیدن زخم‌های عمیق از حال نمی‌رفتید؟\nقبلاً وقتی در تلویزیون می‌دیدم که می‌خواهند به کسی آمپول تزریق کنند، حالم بد می‌شد. ولی در منطقه جنگی، شرایط متفاوت بود؛ احساس مسئولیت می‌کردم. هیچ موردی هم پیش نیامد که احساس پشیمانی کنم. خیلی با اعتمادبه‌نفس، امدادگری می‌کردم. نه فقط من بقیه هم همین‌طور بودند. البته یکی دو نفر از خانم‌ها کار تزریق انجام نمی‌دادند. حتی در دوره‌های امدادگری که بعدها در تهران برای آموزش به خانم‌ها گذاشتم، برخی از آنها از تزریق می‌ترسیدند. برای اینکه یاد بگیرند، تزریق را روی خودم انجام می‌دادم.\nوضعیت بیمارستان پادگان ابوذر چطور بود؟\nمرتب مجروح به بیمارستان می‌آوردند. بالگرد شینوک در محوطه بیمارستان می‌نشست و مجروحان را پیاده می‌کردند. درِ این بالگرد از پشت باز می‌شد. داخل آن، انگار یک سالن بزرگ بود. برای مجروحانی که می‌آوردند، کارهای اولیه انجام می‌شد. بعضی از آنها را به جای دیگری که امکانات بهتری داشت، اعزام می‌کردند. شب‌ها تا دیروقت بیدار بودیم و پست‌های‌مان را با هم عوض می‌کردیم. شرایط خاصی بود. اطراف پادگان را می‌زدند. داخل ساختمان، برق بود، ولی شیشه‌ها را اِستتار کرده بودند، تا نور بیرون نرود. ضدهوایی‌ها کار می‌کردند و صدای پَره‌های بالگردها که در محوطه می‌نشستند خیلی وحشتناک بود.\nدر منطقه جنگی، احساس غربت و دلتنگی و دوری از خانواده به شما دست نمی‌داد؟\nچرا، همین‌طور بود. احساس دلتنگی برای خانواده داشتم. ما قبل از پیروزی انقلاب اسلامی هر وقت از تظاهرات برمی‌گشتیم در آغوش گرم و مهربان خانواده بودیم و پدر و مادرم به ما توجه و رسیدگی می‌کردند. اقوام نزدیک دور و برمان بودند و این برای‌مان دلگرمی بود، اما آنجا از خانواده دور بودیم. در تهران بیشتر وقت‌ها که تظاهرات می‌رفتم مادرم همراهم بود. نه اینکه بخواهد مراقبم باشد، خودش دوست داشت در تظاهرات شرکت کند. پدرم خیلی موافق نبود، ولی مادرم موافق بود.\nبا این حال آ‌ن‌قدر درگیر کار بودیم که متوجه گذر زمان نمی‌شدیم. خیلی به ندرت پیش می‌آمد مجروح نیاورند و ما یک نصف روز بیکار باشیم. حتی گاهی آن‌قدر گرسنه می‌شدیم که نمی‌فهمیدیم چه خوردیم و می‌خوریم.\nخانم پیری بود که نام خانوادگی‌اش اجاقی بود و بعدها پسرش در جنگ شهید شد. درِ کمپوت‌ها را به سختی باز می‌کرد، آب‌میوه‌ها را برای مجروحان می‌برد و میوه‌هایش را که آنها نمی‌توانستند بخورند، برای ما می‌آورد. می‌گفت: «شما که فرصت نمی‌کنید به خودتون برسید، حداقل سرپایی اینها رو بخورید.»\nاز مجروحان خاطره‌ای دارید؟\nیادم می‌آید سربازی را به آنجا آورده بودند که هر دو پایش قطع شده و خیلی ناراحت بود و بی‌تابی می‌کرد. ملحفه‌ای روی پایش انداخته بودیم. آن را بلند می‌کرد و آن قسمت پایش را نگاه می‌کرد. یکی از موارد ناراحت کننده، دیدن شهیدی بود که برای اولین بار آنجا دیدیم. من و تهمینه چند بار کشوی سردخانه را باز و او را نگاه کردیم تا مطمئن شویم شهید شده. باور نمی‌کردیم شهید شده باشد، انگار هنوز امید داشتیم و می‌خواستیم برای‌مان ثابت شود.\nفقط مجروحان نظامی را به بیمارستان می‌آوردند و از مردم عادی کسی مراجعه نمی‌کرد؟\nشهر خالی شده بود، اما یک شب خانم جوانی که لباس زیبای عشایری پوشیده و باردار بود را به بیمارستان آوردند. زمان زایمانش بود. از همان جلوی در پرسنل می‌گفتند: «ما که اینجا بخش زایمان نداریم، ما که ماما نداریم!» همه ناراحت و نگران بودند و دل‌شان می‌خواست به او کمک کنند. دنبال کسی می‌گشتند که به دنیا آوردن نوزاد را بلد باشد. من و تهمینه در تهران و در ادامه آموزش کمک‌های اولیه‌ای که دیده بودیم، به دنیا آوردن نوزاد را هم یاد گرفته بودیم. یعنی به این فکر کرده بودیم شاید در شرایط جنگ یا هر جای دیگری به این دانش احتیاج پیدا کنیم. آن را در بیمارستان دولتیِ هدایت یاد گرفتیم. ولی خودمان این کار را انجام نداده بودیم. به آنها گفتم من و دوستم بلدیم، ولی تا حالا نوزادی را به دنیا نیاورده‌ایم. یکی از پرستارها گفت: «من بلدم فقط شما دو تا کمکم کنید.» دلشوره داشتیم، نکند با این امکانات محدودی که برای زایمان داریم بچه زنده نماند، اما نوزاد در میان نگرانی و صدای آژیر و چراغ‌های خاموش به دنیا آمد. یک عکس هم از او انداختیم.\nنفر اول از سمت چپ، مریم جدلی است\nآنهایی که توان داشتند از شهر رفته و بقیه به کوه‌ها پناه برده بودند. فامیل‌هایش حتماً پراکنده شده بودند. نگران بودیم این خانم در بحبوبه جنگ می‌خواهد این بچه را چطور بزرگ کند. در شهر می‌ماند یا می‌رود؟ الان خیلی دلم می‌خواهد بدانم آن نوزاد که در آن شرایط به دنیا آمد، کجاست و چه‌کار می‌کند!\nپرسنل آنجا شما را تحویل می‌گرفتند؟\nبعضی از دخترهایی که خیلی محجبه بودند و چند روز قبل از ما آمده و خیلی هم زحمت می‌کشیدند، اوایل رفتار سردی با ما داشتند، ولی کم‌کم با هم هماهنگ و دوست شدیم.\nچه مدت در جبهه غرب بودید؟\nپانزده روز آنجا بودیم و بعد به تهران برگشتیم. در تهران، این در و آن در می‌زدیم تا دوباره به منطقه برگردیم.\nبا توجه به اینکه با شرایط جبهه غرب تا حدودی آشنا شده بودید، برای آنجا امکانات جمع نکردید؟\nآنجا به آمبولانس خیلی احتیاج داشتند. خیلی سریع با کمک مالی یکی از اقوام که پدرش طلا فروش بود یک آمبولانس خریدیم و در عرض یک هفته به جبهه فرستادیم. یک گروه در جهاد سازندگی بودند که دارو جمع‌آوری و تفکیک می‌کردند. به اطرافیان اطلاع دادیم دارو، باند، گاز و دیگر وسایل دارو و درمان مورد نیاز است. ما اینها را بعد از جمع‌آوری به جهاد تحویل می‌دادیم. آنها هم داروها را از هم تفکیک و داروهای تاریخ گذشته را جدا می‌کردند و بعد به منطقه می‌فرستادند.\nغیر از این کارها فعالیت دیگری داشتید؟\nدر مراکز مختلف تدریس امدادگری و پزشک‌یاری داشتم. یکی از این دوره‌ها را به واسطه همان خانمی که از بانک سپه آمده بود، در بانک سپه برگزار کردم. غیر از آن به دبیرستانی که در آن درس خوانده بودم سرمی‌زدم و برای دانش‌آموزان از اوضاع جبهه و خاطراتم می‌گفتم. اغلب با این سؤال روبه‌رو می‌شدم: «جدلی! خانواده‌ات مشکلی ندارن بری جبهه؟»\nوقتی به مدرسه می‌رفتم احساس خیلی خوبی داشتم. هنوز حال و هوای مدرسه در سرم بود. به دانش‌آموزانی درس می‌دادم که اختلاف سنی‌مان یکی دوسال بود. در چند مدرسه بالای شهر در منطقه‌های یک و سه مثل مدرسه تربیت در ایستگاه مینا، بین خیابان‌های ظفر و میرداماد و چند مدرسه دیگر به دخترها کمک‌های اولیه و کار با اسلحه‌های ژ ـ سه و اِم ـ یک آموزش می‌دادم. هر بار قبل از شروع کلاس سعی می‌کردم از احادیث و آیات قرآن استفاده کنم. دانش‌آموزان را بعد از آموزش تئوری برای آموزش عملی، با هماهنگی بسیج به میدان تیر می‌بردم. آن زمان گروهک مجاهدین خلق خیلی فعال بودند و جوان‌ها را جذب می‌کردند. بعضی وقت‌ها بچه‌ها بعد از پایان کلاس می‌گفتند: «خانم جدلی، چند نفر از کسانی که برای آموزش می‌آیند عضو سازمان مجاهدین خلق هستند و خودشان را میلیشیا و از شاخه نظامی سازمان معرفی می‌کنند.» البته تعدادشان محدود بود.\nاین نکته را هم بگویم؛ درست است که دانش‌آموزان از کارم استقبال می‌کردند، ولی بعضی از معلم‌ها سرزنش‌مان می‌کردند که این کارها چه ضرورتی دارد؟ در صورتی که به خاطر شرایط جنگ باید خانم‌ها هم کار با اسلحه را یاد می‌گرفتند تا بتوانند در صورت لزوم از خود یا وطن‌شان دفاع کنند.\nبرنامه‌ای برای جذب دخترهایی که وارد گروه‌های مجاهدین خلق یا چریک‌های فدایی می‌شدند نداشتید؟\nشرایط برایم فراهم نبود. به روی خودم هم نمی‌آوردم. فقط موقع آموزش نظامی فردی، بعضی از نکته‌ها را به آنها یاد نمی‌دادم. چون هر فرد باید خودش اسلحه را باز و بسته می‌کرد، سعی می‌کردم در گروه‌هایی که تشکیل می‌دادم کسی از آن افراد داخل آنها نباشد. البته در آن ایام، آنها هم پرستیژ و کلاس مخصوص خودشان را داشتند و با افتخار از عضویت در این گروه‌ها حرف می‌زدند.\nبار دوم چطور به منطقه جنگی رفتید؟\nبار دوم با قطار هلال‌احمر به طرف جنوب رفتیم. این‌بار یکی از بهیاران بیمارستان امیراعلم به اسم آذر رشدی پورش که قبلاً شناختی از او نداشتیم و اولین بار در ایستگاه راه‌آهن همدیگر را دیدیم به جمع ما اضافه شده بود. او همکار یکی از آشناهای ما بود و دوست داشت به منطقه بیاید.\nکمی درمورد قطار هلال‌احمر توضیح دهید.\nقطار هلال‌احمر سفیدرنگ بود و آرم قرمز رنگ هلال‌احمر روی آن خورده بود. داخل آن مثل بیمارستان، بخش‌های متعدد و حتی اتاق عمل داشت. یعنی در قطار در حال حرکت، در صورت نیاز عمل جراحی هم انجام می‌شد. پنج بخش بزرگ داشت که در هر بخش بیست تا سی مجروح جا می‌گرفتند و تخت‌ها دو طبقه بود. در دو طرف قطار، دو ردیف تخت بود. چندین قسمت هم بود که پرسنل در آنها استراحت می‌کردند.\nدر این قطار علاوه بر امدادگران هلال‌احمر، تعدادی از اعضای جهاد سازندگی و سپاه پاسداران هم بودند. چند خانم از جهاد آمده بودند که مقنعه‌های بلند و مانتوهای گشاد پوشیده بودند. با هم بیشتر آشنا شدیم. طاهره طاهری و اعظم خسته‌فر را به یاد دارم. ما مانتوهای سفید پوشیده بودیم، ولی برای اینکه جلب توجه نکنیم مانتوها را عوض کردیم.\nتفاوت ماهشهر در جنوب که با قطار به آنجا می‌رفتید با جبهه غرب در چه بود؟\nدر ماهشهر نوع فعالیت‌های‌مان متفاوت بود. داخل قطار یک بیمارستان متحرک بود. در حالی که در جبهه غرب بیمارستان، ثابت بود. توی قطار اگر خطری ما را تهدید می‌کرد به جایی دسترسی نداشتیم، ولی در غرب با همه ناامنی مسیرها، آمبولانس‌ها آماده بودند و بلافاصله مجروحان را به شهرهای دیگر می‌رساندند.\nباتوجه به اینکه در مسیر رفت مجروح نداشتید تا رسیدن به مقصد کار خاصی در قطار انجام ندادید؟\nقطار نو بود و برای اولین بار استفاده می‌شد. روی تخت‌ها کاور پلاستیکی کشیده بودند. کاورها را باز کردیم. باز کردن آنها خیلی سخت بود. باید تخت‌ها را پایین می‌کشیدیم و کاورها را باز و تخت‌ها را ملحفه می‌کردیم. تجهیزات پزشکی را از داخل بسته‌ها درمی‌آوردیم و در جای خودشان می‌چیدیم. انجام این کارها زمان می‌برد.\nتوقف قطار فقط برای سوار کردن مجروحان و انتقال آنها به تهران صورت می‌گرفت یا خدمات درمانی هم ارائه می‌شد؟\nدر مدت توقف، خدمات درمانی ارائه می‌شد. عمل‌های اورژانسی را در قطار انجام می‌دادند. کمک‌های اولیه حتی در حد بخیه زدن انجام می‌شد، ولی جا برای نگه‌داری مجروحان نداشتیم و آنها را به جاهای دیگر منتقل می‌کردند.\nاگر عملیاتی در پیش بود تعداد مجروحان زیاد می‌شد و گاهی پیش می‌آمد دو شب بی‌خوابی می‌کشیدیم، ولی گاهی هم خیلی مجروح نمی‌آوردند. همه‌جور مجروحی داشتیم، از سرباز گرفته تا روحانی، بسیجی، سپاهی، ارتشی و... تعداد مجروحان گاهی آن‌قدر زیاد بود که اعلام می‌کردند قطار دیگر گنجایش مجروح ندارد. آقایی که بهیار بود، با خودش دوربین آورده بود و از داخل قطار و مجروحان و فعالیت پزشکان و امدادگران فیلمبرداری می‌کرد. وظیفه ما رسیدگی به مجروح‌هایی بود که آنها را در ماهشهر سوار قطار می‌کردند. هرکاری از دست‌مان برمی‌آمد، مثل تزریقات، پانسمان، دادن داروها به مجروحان و درست کردن بسته‌های پانسمانی انجام می‌دادیم. درست کردن بسته‌های پانسمانی یعنی گازهای بزرگ را برش می‌زدیم و به تکه‌های کوچک‌تر چهارتایی تقسیم می‌کردیم و توی کاغذ می‌گذاشتیم تا موقع نیاز آماده باشد.\nاغلب مجروح‌ها با سر و روی خاکی و آغشته به خون وارد قطار می‌شدند و ما با استفاده از گازهای مرطوب، پارچ آب و رسیور (ظرف مخصوص پانسمان) صورت‌شان را شست‌وشو می‌دادیم. البته در قطار، امدادگران آقا و پزشکان هم مستقر بودند که برخی از کارها را که ما نمی‌توانستیم انجام دهیم به عهده می‌گرفتند.\nموقع برگشت، تعدادی از مجروحان را قبل از رسیدن به تهران، در شهرهایی که امکانات بیمارستانی‌شان مناسب بود و جا برای پذیرش مجروحان داشتند پیاده و تعداد دیگری را به بیمارستان‌های تهران منتقل می‌کردند. آمبولانس‌ها کنار قطار می‌ایستادند تا بعضی از مجروحان را بعد از مداوای اولیه به شهرهای نزدیک ببرند و تعدادی دیگر را به بیمارستان‌های تهران منتقل می‌کردند.\nدر ماهشهر مردم جنگ‌زده زیادی بودند که دور و بر قطار می‌آمدند. از لباس‌ها و سر و وضع‌شان مشخص بود در شرایط خوبی نیستند. بیشتر روستایی بودند و نتوانسته بودند به جایی امن بروند. قطار آشپزخانه داشت و بوی غذای گرم از آن بیرون می‌رفت. بوی غذا که بلند می‌شد به امید گرفتن چیزی به سمت قطار می‌آمدند. برای همین خیلی برای‌مان ناراحت‌کننده بود و دل‌مان نمی‌آمد غذای گرم بخوریم. من، تهمینه، آذر رشدی پورش و بتول ی جورهایی اعتصاب کرده بودیم و به جای غذای گرم نان و پنیر می‌خوردیم. بعضی‌ها که از بیمارستان‌های تهران آمده بودند از کار ما خوش‌شان نمی‌آمد!\nچه مدت با قطار هلال‌احمر در ماهشهر بودید؟\nآنجا هم پانزده روز بودیم. هر چند وقت یک‌بار می‌رفتیم و برمی‌گشتیم. معمولاً قطار توقف پانزده روزه در آنجا داشت. دیگر این‌طور نبود التماس کنیم ما را همراه‌شان ببرند. تعداد افراد قطار ثابت شده بودند، غیر از پرستارها که جابه‌جا شده بودند و حق مأموریت می‌گرفتند. آقای فضلی، آقای مؤمنی و طاهره طاهری جزو افراد ثابت بودند. آنها از طرف جهاد سازندگی آمده بودند. اوایل انقلاب به روستاهای اطراف ورامین می‌رفتند و به روستاییان رسیدگی می‌کردند.\nتعداد بازدید: 2806


خانه داریدکوراسیونچگونه گرمای خانه های اسکاندیناوی را به خانه خود بیاورید؟\nچگونه گرمای خانه های اسکاندیناوی را به خانه خود بیاورید؟ | دکوراسیون\nخواه شما به فضاهای داخلی روشن و برجسته علاقه داشته باشید و خواه فضاهایی با کیفیت آرام و ساکن، به راحتی می توانید از سبک طراحی اسکاندیناویایی در طراحی داخلی خانه خود استفاده کنید.\nآکاایران: چگونه گرمای خانه های اسکاندیناوی را به خانه خود بیاورید؟\nسایر سبک های دکوراسیون: زمستان سرد با شب های طولانیاش در پیش است و شاید زمان آن رسیده که نگاهی به طراحی خانه های از مناطق سردسیر اسکاندیناوی با زمستان های سرد، طولانی و تاریکشان بیندازیم. طراحی مینی مالیستی اروپایی منطقه اسکاندیناوی تحسین بسیاری از طراحان برجسته و معروف را برانگیخت، کسانی که با طراحی خانه های بسیار مطرح و نیز طراحی و ساخت وسایل خانه و مبلمان به شهرت جهانی رسیدند.\nهمچنین بخوانید : با این کفپوش های 3 بعدی طبیعت را به خانه خود بیاورید!\nطراحی فروشگاه های زنجیره ای ایکیا به رنگ های زرد و آبی فقط بخش کوچکی از سبک طراحی اسکاندیناویایی است. طراحی اسکاندیناویایی تا کشورهای دانمارک، نروژ، سوئد، و فنلاند گسترش یافته است و دارای عناصر طراحی وسیع و تلفیقی است که به این جنبش طراحی ویژگی هایی هم چون سادگی، کارایی، و مینی مالیسم می دهد.\nما چه چیزهایی از این طراحی اروپایی ساده اما در عین حال منحصربه فرد می توانیم یاد بگیریم؟\n۱) رنگ های خنثی در طراحی های اسکاندیناویایی\nحال و هوای آرام و ساکن رنگ های آبی کم رنگ، خاکستری خنک، سفید، و کرم در همه فضاهای داخلی منطقه اسکاندیناوی دیده می شود. این طرح کلی رنگی تقریبا تبدیل به نشان تجاری طراحی اسکاندیناویایی شده است و همه مقلدان دیگر این طراحی ها از همین طرح رنگی استفاده می کنند. این رنگ ها، به ویژه تنالیته های آبی کم رنگ، منحصر به مینی مالیسم اسکاندیناویایی هستند که معمولا در طراحی های مینی مالیستی آمریکای شمالی دیده نمی شوند.\nبا این حال، همه طراحی های اسکاندیناویایی دارای طرح رنگی آرام و ساکن نیستند، در واقع برخی از طراحان سرشناس و برجسته استفاده از رنگ ها چشم گیر و برجسته را ترجیح می دهند؛ برای مثال کمپانی طراحی مطرح فنلاندی ماریمکو (Marimekko) در طراحی های خود از چیدمان های رنگی و طرح دار و نیز رنگ های برجسته استفاده می کند.\nهمچنین بخوانید : سبک مدیترانه ای را به خانه خود بیاورید\n۲) کفپوش های چوبی سفید رنگ\nبرعکس خانه های آمریکای شمالی، استفاده از قالیچه و فرش در خانه های اروپایی متداول نیست. طراحان اسکاندیناویایی به نظر می رسد همیشه استفاده از چوب های سفید رنگ از کف تا سقف خانه را ترجیح می دهند.\nدلیل محبوبیت فضاهایی که به این روش طراحی می شوند مشخص است. به راحتی می توان فهمید وجود کفپوش های چوبی سفید رنگ باعث می شود تا فضا بازتر، روشن تر، و تمیزتر به نظر برسد و از طرفی این نوع کفپوش ها توجه را به خود جلب نمی کنند و باعث می شوند تا جزئیات معمارانه و مبلمان موجود در فضا به راحتی به چشم بیایند.\nاگر کفپوش های چوبی به رنگ سفید نباشند باز هم از رنگ های روشن مانند چوب هایی مثل فان یا کاج و یا از سرامیک های سنگی که به رنگ خاکستری خنک هستند استفاده می شود. با استفاده از چوب های روشن در هر کجای خانه خود که می توانید از این نوع طراحی تقلید کنید. چنین طراحی ای هیچ گاه شما را خسته نمی کند و حسی از شادابی را در فضای شما جاری می کند.\n۳) استفاده از نورپردازی\nکشورهای منطقه اسکاندیناوی بیش از ۶۰ روز شب های قطبی (Polar Nights) را تجربه می کنند، به همین دلیل نورپردازی امری بسیار مهم و ضروری در خانه های این مناطق است. شب های قطبی پدیده ای است که در فصل زمستان مردم اسکاندیناوی با آن روبه رو هستند و میزان آن بستگی به موقعیت جغرافیایی هر منطقه در درون چرخه قطبی (Polar Circle) دارد.\nوب سایت نروژ کوچک من (My Little Norway) نکات بسیار خوب و راهگشایی را برای داشتن محیطی مناسب در این روزها و شب های تاریک و سرد دارد، اما هم چنین اشاره می کند که مردم منطقه اسکاندیناوی عاشق روزهای فصل تابستان هستند و اگرچه روزهای بسیار گرفته و تاریکی را در زمستان تجربه می کنند اما تابستان آن ها پر از نور و گرما است و خورشید تا اواسط شب در وسط آسمان می درخشد.\nهمچنین بخوانید : معماری شهرتان را به بالکن خانه خود بیاورید\nبرای ورود بیش ترین نور چه راهی بهتر از استفاده از پنجره های بزرگ است؟ استفاده از پنجره های سرتاسری (از کف تا سقف) در طراحی های اسکاندیناویایی به دلیل نکاتی که در بالا به آن ها اشاره شد بسیار رایج است.\n۴) عشق به طبیعت\nمردم منطقه اسکاندیناوی عشقی عمیق به طبیعت دارند. فعالیت های بیرون از خانه مانند دوچرخه سواری، پیاده روی، و شنا کردن بسیار در این مناطق پرطرفدار است و به همین دلیل این مردم از هر فرصتی برای تفریح در فضای بیرون از خانه استفاده می کنند.\nالبته بدیهی است که در طول روزها و شب های سرد زمستانی، مردم اسکاندیناوی باید با زیبایی طبیعی تابستانی که دلتنگش هستند خداحافظی کنند. به همین دلیل آن ها سعی می کنند در طراحی داخلی خانه خود تا می توانند عناصر طبیعی را وارد کنند تا در زمستان هم عشق خود به طبیعت را نشان دهند.\nبرای ورود طبیعت به داخل خانه آن ها از گیاهان طبیعی استفاده می کنند و مبلمانی را انتخاب می کنند که دارای رگه های چوب های رستیک است تا یادآور طبیعت باشد. هم چنین، اکثر خانه های منطقه اسکاندیناوی دارای تراس یا ایوان هستند و از این طریق ساکنان می توانند از منظره بیرونی خانه به راحتی لذت ببرند.\n۵) عناصری از زیبایی خانه های ییلاقی در خانه های منطقه اسکاندیناوی\nاین همان چیزی است که تبدیل به شمایل اصلی طراحی اسکاندیناویایی شده است: دیوارهای سفید، ساعت های آنتیک سوئدی، لوسترها و روشنایی های کریستال، مبلمان چوبی سفید رنگ به سبک رستیک با خطوط منحنی، پارچه های کتانی سفید رنگ، و چیدمان ساده با گل. این همان ترکیب عناصر زمینی با زیبایی فراطبیعی است.\nبه راحتی می توان درک کرد که چرا چنین طراحی بارها و بارها در خانه های مختلف تقلید شده است: این طراحی به معنی واقعی کلمه دلپذیر و دلربا است و هر فردی دوست دارد در چنین فضایی زندگی کند. اگر به چنین نوعی از طراحی اسکاندیناویایی علاقه دارد، آن گاه باید کمی وسایل آنتیک و قدیمی بخرید. مبلمان به سبک رستیک خانه خود را به رنگ سفید درآورید تا بتوانید به راحتی چنین فضایی را در خانه خود تکرار کنید. با این کار شما خانه ای آرامش بخش و در عین حال دلپذیر و جذاب خواهید داشت.\nبنابراین راحت و رها باشید؛ پنجره های خانه خود را باز کنید تا باد خنک و مناظر طبیعی وارد خانه شما شوند. این همان چهره دلپذیر و آرامش بخش یک خانه است که در کل فضا امتداد می یابد.\n۶) به خانه خود سونا اضافه کنید\nشاید جالب باشد که بدانید سونا بخشی از سبک زندگی مردم منطقه اسکاندیناوی است. این سوناها همان سوناهای رایج در خانه های آمریکایی و یا سوناهای موجود در مراکز ورزشی و سالن های بدن سازی نیستند، بلکه سوناهای اسکاندیناویایی در فرهنگ این مردم ریشه دوانده است و سبک خاص خود را نیز دارد.\nگفته می شود که فقط ۲ میلیون سونا در کشور فنلاند وجود دارد و استفاده از سونا جز سرگرمی های مردم این منطقه محسوب می شود. به همین دلیل اگر می خواهید خانه ای شبیه یک خانه اسکاندیناویایی آرام و ساکت داشته باشید یک سونا به خانه خود اضافه کنید و از مزایای آن لذت ببرید.\n۷) فرم و کارایی خانه های اسکاندیناویایی\nکارایی و کاربردی بودن ویژگی مهمی در خانه های اسکاندیناویایی است و در خانه های آن ها به این موضوع توجه ویژه ای می شود. در این منطقه خانه ها باید دل باز، سرزنده، و شاداب باشند تا یک زندگی راحت و آرام در آن ها تضمین شود.\nالبته تمام این حرف ها به این معنی نیست که هنر و رمانتیسم در این طراحی ها جایی ندارد، بلکه هنر و فرهنگ نقش بسیار مهمی در زندگی مردم منطقه اسکاندیناوی بازی می کند، اما آن قدر بدیهی و مشخص است که گاهی نیازی نیست که به آن اشاره دقیقی شود. در جای جای خانه های مردم این منطقه نشانه ای از فرهنگ و هنر وجود دارد.\nمجله اسمشینگ (Smashing Magazine) دلیل جالبی را برای طراحی مینی مالیستی خانه های منطقه اسکاندیناوی بیان می کند. این مجله معتقد است زندگی کردن در شمال اروپا نیازمند وسایل کارامد و کاربردی است؛ مردم این منطقه نیازی به عناصر تزئینی سنگین ندارند و فقط وسایلی به خانه های آن ها راه پیدا می کند که کاربردی و سودمند باشد. شاید نیاز باشد که همه ما از این شیوه طراحی درس بگیریم و از شر این همه وسیله غیرضروری که کار جزء بی نظم و شلوغ کردن فضا نمی کنند خلاص شویم.\n۸) مبلمان اسکاندیناویایی\nاگرچه در حال حاضر مبلمان مدرن اسکاندیناویایی از داشتن منسوجات خلاقانه با طرح ها و رنگ های متنوع بهره می برد، اما این منسوجات در همان ابتدا در اختیار صنعت گران و متخصصان این زمینه نبود. به همین دلیل مبلمان قدیمی این منطقه از زیبایی و جذابیت فراوانی برخوردار است و در انواع مدرن آن همچنان می توان خلاقیت را مشاهده کرد. با این حال هنوز هم در خانه های مدرن اسکاندیناویایی شاهد مبلمان آنتیک و قدیمی هستیم.\nمهم نیست که مبلمان خانه یک فرد اسکاندیناویایی متعلق به چه دوره ای است، چیزی که مهم است این است که در تمامی این وسایل توجه به جزئیات و استفاده از مواد باکیفیت به چشم می خورد و این ویژگی در تمام طراحی های این منطقه یکی از عناصر اصلی و چشم گیر به حساب می آید. رویکردی ساده اما هنرمندانه در تمامی مبلمان خانه های این منطقه از طریق خطوط مستقیم که با تزئیات دلپذیر تلفیق شده اند خود را به رخ می کشد.\nبه معنای واقعی کلمه مبلمان اسکاندیناویایی یک اثر هنری است و تا پایان عمر شما عمر می کند. به همین دلیل هم هست که هنوز مبل های قدیمی و آنتیک در بازار مبل فروشی این مناطق طرفداران زیادی دارد. اگر خرید یک مبل آنتیک از توان مالی شما خارج است، می توانید به سراغ مبلمان اسکاندیناویایی مدرن بروید که توسط طراحان خبره ای طراحی و ساخته شده است و تاثیری هم چون تاثیر مبل های آنتیک در خانه شما بر جا می گذارد.\n۹) شومینه های ساده اما دنج در گوشه اتاق\nزمستان در منطقه اسکاندیناوی طولانی است و به همین دلیل شومینه در هر خانه ای یک عنصر اجباری به حساب می آید. برعکس خانه های آمریکای شمالی، شومینه های منطقه اسکاندیناوی در مرکز فضا و در یک دیوار ساخته نمی شود. شومینه ها در این مناطق به هیچ وجه یک عنصر ترئینی با یک طاقچه خاص نیستند.\nبلکه این شومینه ها کاملا کاربردی هستند و وظیفه آن ها گرم کردن فضا است. از این شومینه ها گاهی برای غذا پختن هم استفاده می شود. البته خانه های مدرن خیلی نباید نگران این کارکرد شومینه باشند چراکه دیگر امروزه وسایل گرمایشی کافی برای گرم شدن خانه های مدرن وجود دارد، بنابراین این روزها شومینه بیش تر تبدیل به یک نقطه کانونی هنرمندانه در فضای خانه شده است اما همچنان در گوشه اتاق ساخته می شود.\nطراحان و شرکت های طراحی زیادی وجود دارند که می توانند چنین شومینه های زیبایی را برای خانه شما بسازند. کافی است کمی در این مورد تحقیق کنید تا خانه شما هم گرمایی هم چون خانه های منطقه اسکاندیناوی داشته باشد.\n۱۰) فضاهای داخلی دوستدار محیط زیست\nهمانطور که گفته شد مردم این منطقه عاشق طبیعت هستند، به همین دلیل به آن اهمیت زیادی می دهند. در طراحی و ساخت خانه های مدرن منطقه اسکاندیناوی از تکنولوژی های معماری سبز استفاده می شود که امروزه بسیار در دنیا جا افتاده است.\nبه دلیل جنبش های سیاسی و علاقه عمیق مردم به حفط محیط زیست، مردن منطقه اسکاندیناوی به جنبش به کارگیری عناصر معماری سبز و دوستدار محیط زیست در طراحی ساخت خانه کمک می کنند. مردم این منطقه نه تنها این نوع زندگی را تبلیغ می کنند، بلکه خودشان به این شیوه زندگی می کنند؛ ۹۹ درصد نیروهای مولد در کشور نروژ با استفاده از نیروی آب تولید می شوند.\nکل دنیا باید از جای خود بلند شوند و به عشق و احترام مردم اسکاندیناوی به طبیعت توجه کنند و آن ها را بابت این کار تشویق کنند. همه ما می توانیم از این نوع سبک زندگی تقلید کنیم و حداقل یک یا دو درخت را حفظ کنیم.\nآیا حاضرید که همگی به کشورهای نروژ، فنلاند، دانمارک، و یا سوئد نقل مکان کنید؟ وقتی انسان این خانه های دلپذیر و جذاب با مناظر طبیعی فوق العاده دلپذیر که همگی متعلق به منطقه اسکاندیناوی است را می بیند دلش می خواهد به این مناطق سفر کند.\nالبته خیلی از ما هم اصلا علاقه ای به زمستان های سرد و تاریک منطقه اسکاندیناوی نداریم، پس نمی توانیم برای زندگی به این منطقه برویم، اما می توانیم از ایده های طراحی اسکاندیناویایی در فضای زندگی خود تقلید کنیم. فقط کافی است از ۱۰ نکته ای که در این مطلب عنوان شد پیروی کنیم. پس دست به کار شوید: دیوارهای خانه خود را به رنگ آبی کم رنگ یا خاکستری روشن درآورید و روکش های مبلمان خانه خود را به رنگ سفید انتخاب کنید و یک یا دو مبل آنتیک بخرید. فرقی نمی کند که در کجای دنیا زندگی می کنید، هر جا که باشید می توانید از فرهنگ و طراحی های اسکاندیناویایی استفاده کنید.\nبه ما بگویید: آیا به زیبایی شناسی طراحی های منطقه اسکاندیناوی علاقه دارید؟ نظر خود را در این مورد در بخش بحث و گفتگو آکا ایران با ما در میان بگذارید.\nتجهیزات لوکس سرویس بهداشتی، برندها را به خانه خود بیاورید!\nدکوراسیون، دکوراسیون منزل، دکوراسیون اتاق خواب، دکوراسیون داخلی سبک اسکاندیناویسبک دکوراسیونفضاهای مسکونی


کار سقف‌گذاری 1600 واحد مناطق زلزله‌زده پایان یافت - تجارت‌نیوز\n۲۲ فروردین , ۱۳۹۷ ساعت ۰۸:۴۷\nرضا خواجه‌ای با بیان اینکه کار آواربرداری ۱۹ هزار و ۱۰۰ واحد نیز انجام شده است، افزود: ۱۰ هزار و ۸۷۰ واحد نیز عملیات پی کنی آن‌ها به اتمام رسیده است.\nبه گزارش تجارت‌نیوز، وی همچنین از اجرای بتن فنداسیون ۶ هزار و ۵۱۷ واحد در مناطق زلزله‌زده استان کرمانشاه خبر داد.\nرئیس ستاد بازسازی مناطق زلزله‌زده کرمانشاه در ادامه با اشاره به وجود ۳۵ هزار و ۲۰۰ واحد احداثی، یادآور شد: ۵۹ هزار و ۶۴۲ واحد تعمیری نیز در مناطق زلزله زده استان وجود دارد.\nخواجه‌ای همچنین از معرفی ۶۶ هزار واحد به بانک‌های عامل برای دریافت تسهیلات خبر داد و گفت: از این تعداد، بانک‌ها با ۴۳ هزار و ۷۰۰ واحد عقد قرارداد کرده و تسهیلات نیز به نوبت ثبت نام در حال پرداخت شدن است.\nاین مقام مسئول در ادامه با تاکید بر اینکه مشارکت مردم در امر بازسازی ضروری است، گفت: تلاش می‌کنیم واحدهای تعمیری مناطق روستایی تا نیمه اول خرداد و واحدهای احداثی نوع یک در این مناطق تا پایان شهریور آماده و تحویل مردم شود.\nوی همچنین در خصوص واحدهای احداثی شهری نیز گفت: این دسته از واحدها به دلیل زمان‌بری بیشتر تلاش می‌شود تا پایان سال ۹۷ آماده و تحویل مردم شود.


کارآمدی انقلاب، نیازمند پذیرش تکثر است/کارآمدی انقلاب یا دولت‌ها؟ - خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency\n۱۴ بهمن ۱۳۹۷ - ۰۵:۵۹\nکد خبر 4531333\nخبرگزاری مهر، گروه دین واندیشه: انقلاب اسلامی به مثابه جریانی پویا و ادامه دار که ریشه در بیداری اصیل اسلامی دارد در سال ۱۳۵۷ موفق شد مانع سیاسی تحقق اهداف خود را از سر راه بردارد و پس از چهاردهه هم اکنون نیازمند بازاندیشی در تحقق اهداف و ترسیم افق پیش روی خویش است. در سالهای گذشته بحث های دامنه داری در باب مشروعیت و مقبولیت و مردمسالاری نظام جریان داشت، اما به نظر می رسد انقلاب دیگر از این بحث عبور کرده و چالشی که در پیش روی آن قرار دارد، تبیین کارآمدیِ نظام برآمده از انقلاب اسلامی است. کارآمدی را در تعریفی ساده می توان توانایی حل مسائل و عبور از بحران ها دانست. در واقع نظام کارآمد، نظامی نیست که هیچ مشکلی نداشته باشد، بلکه کارآمدی به معنای نداشتن انسداد و توانایی برون رفت از مشکلات و مسائل است. با این تعریف می توان این پرسش را طرح کرد که آیا انقلاب اسلامی در این چهاردهه توان برون رفت از مسائل را داشته است. در کجا کارآمدتر بوده و در کجا در زمینه کارآمدی دچار ضعف بوده است؟\nدر آستانه چهل سالگی انقلاب اسلامی در میزگردی با حضور سیدجواد میری، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی و حجت الاسلام علی ذوعلم، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی به بررسی این موضوع پرداختیم که در ادامه از نظر شما می گذرد؛\n*ضمن خیر مقدم به اساتید بزرگوار، بحثی که می خواهیم در خدمت شما باشیم، بحث کارآمدی انقلاب اسلامی است. ما تا یک برهه ای از زمان درگیر بحث مشروعیت بودیم و بحث هایی مثل مردمسالاری مطرح بود، اما الان از این بحث گذر کردیم و گفتمان غالب، مطالبه کارآمدی نظام برآمده از انقلاب اسلامی است. مطالبه عمومی نیز امروز همین بحث کارآمدی است و وظیفه رسانه ها این است که ضعف و قوت های کارآمدی نظام را نشان دهند. سوال این است که در آستانه چهل سالگی انقلاب ما در چه حوزه هایی کارآمد و در چه حوزه هایی ناکارآمد بوده ایم؟\nذوعلم: ضمن تبریک به مناسبت فرارسیدن دهه فجر، بحث کارآمدی بیشتر در عرصه های مدیریتی مطرح می شود، جمع بندی من دراین باره اینگونه است که کارآمدی به این معناست که یک سیستم، هدفی را که داشته است می تواند تعیین کند یا نه. در یک نظام سیاسی اهدافی مطرح است. بخشی از این اهداف، اهداف وجدانی مشترک است به این معنا که مردم توقع دارند حاکمیت نیازها و خواسته های آنها را برطرف و فضای امنی در جامعه ایجاد کند. در نظام جمهوری اسلامی، علاوه براین ها یک آرمان های اخلاقی و معنوی هم وجود داشته و همچنان هم وجود دارد که جامعه انتظار برآورده شدن آنها را از حکومت دارد. منتها وقتی تکثر در اولویت های جامعه وجود داشته باشد، ما باید اولویت بندی کنیم تا میانگین انتظارات جامعه برآورده شود و اگر چنین شود یعنی کارآمدی حاکمیت. منتها متعلق کارآمدی هم مهم است. ما باید ببینیم درباره کارآمدی دولت بحث می کنیم یا کارآمدی نظام. در اینجا بحث متفاوت می شود.\n* خب نظام اعم از زیر مجموعه های آن است که دولت را هم شامل می شود.\nذوعلم: بله، ولی منظورم در بعد عملکرد نیست در بعد تئوری نظام است. ما درباره اینکه آیا نظام جمهوری اسلامی و یا انقلاب اسلامی در این چهل سال کارآمد بوده است یا نه، می توانیم بحث کنیم، ولی نمی توانیم درباره کارآمدی دولت در این چهل سال بحث کنیم، چون دولت های مختلفی در این چهل سال سرکار بوده اند. بنابراین این دوبحث از هم متفاوت است، بنابراین کارآمدی سه متعلق دارد؛ کارآمدی دولت، کارآمدی نظام و کارآمدی انقلاب. ما باید تجربه این چهل سال را سرمایه ای قرار بدهیم برای اینکه بتوانیم موفق تر عمل کنیم. به بیان دیگر از گذشته درسی برای آینده بگیریم.\nمیری: مفهوم کارآمدی یک مفهوم نسبی است. با توجه به بحث های آقای ذوعلم می توان گفت که انقلاب برای ما اقتدار و امنیت ایجاد کرده است، ولی این ها بحث هایی نبوده که در سال ۱۳۵۷ منجر به رخ دادن انقلاب شده است. در همان زمان آرمان ها و ایده آل هایی تعیین شده بود و قرار بود که یک جامعه دینی ساخته شود و باید الان باید ببینیم چنین جامعه ای ساخته شده است یا نه. همانطور که امروز می بینیم در طول این سال ها هم به دین ضربه هایی خورده و هم جامعه دینی ساخته نشده است بنابراین اگر از این منظر بخواهیم کارآمدی نظام را بسنجیم باید به این موضوع توجه بیشتری داشته باشیم.\nشاخص های جامعه دینی به این معناست که جامعه در نگرش هایش، رفتارهایش، ارزش هایش آنچه را که اسلام مطرح کرده حاکمیت داشته باشد و شکل گیری یک جامعه دینی معلول این است که فرهنگ، ساختار ودولت های حاکم بر جامعه براین شاخص ها پایبند باشند ذوعلم: بله ما آرمان هایمان همان چیزی است که آقای میری می گویند و هنوز هم این آرمان ها را داریم و از آنها صرف نظر نکردیم و همین که هنوز از آنها صرف نظر نکردیم و آنها را مطالبه می کنیم، یعنی انقلاب اسلامی موفق بوده است. ما اگر ۵۰ سال پیش به جامعه ایران می آمدیم و می گفتیم که آرمان مردم ایران چیست، احتمالاً درصد بسیار کمی می گفتند تشکیل جامعه دینی، اما انقلاب توانست این آرمان را تعمیم بدهد و در جامعه نهادینه سازی کند و در واقع یک بلوغ فکری و اندیشه ای در جامعه شکل گرفت و خوشبختانه جامعه ما امروز به دنبال شکل گرفتن جامعه دینی است.\nاما تحقق این آرمان و شکل گیری جامعه دینی معلول چه عواملی است؟ شاخص های یک جامعه دینی چیست؟ به اعتقاد من جامعه دینی به این معناست که جامعه در نگرش هایش، رفتارهایش و ارزش هایش، آنچه را که اسلام مطرح کرده حاکمیت داشته باشد و شکل گیری یک جامعه دینی معلول این است که فرهنگ، ساختار و دولت های حاکم بر جامعه براین شاخص ها پایبند باشند. به هر میزانی که این پایبندی بیشتر باشد، این جامعه دینی تر می شود. به همین دلیل ما الان نمی توانیم بگوئیم که جامعه ما، جامعه دینی نیست. به عقیده من جامعه ما در حال حاضر نسبت به خیلی از جوامع دینی تر است. همین که مردمسالاری دینی در جامعه ما پذیرفته شده است، یعنی جامعه دینی است. همین که مبنای قانونگذاری در جامعه ما شریعت اسلامی شمرده شده است، یک شاخص بسیار مهمی برای یک جامعه دینی است ولی کافی نیست و من این را قبول دارم.\nحالا چگونه این جامعه می تواند دینی تر بشود و ساختارها و مدیریت هایمان دینی تر و مطالبه تشکیل جامعه دینی بیشتر شود؟ امروز جامعه ما نسبت به ۲۰ سال قبل دینی تر است چون عمق بصیرت اجتماعی و حضور در تأثیرگذاری در سرنوشت جامعه قوی تر شده است، بنابراین ما ممکن است به نهایت و هدف آرمانی نرسیده باشیم، ولی در مسیر آن حرکت کرده ایم. انقلاب سال ۱۳۵۷ ادعا نداشت که با تغییر نظام و رژیم، جامعه دینی می شود. امام هم در سخنرانی خود در شب ۲۲ بهمن گفتند که تازه آغاز راه است. به بیان دیگر انقلاب در سال ۵۷ توانست یک مانع بزرگ که بر سر راه دینی شدن جامعه وجود داشت را بردارد ولی برداشتن این مانع کافی نیست و ما باید نقشه راهی ترسیم کنیم که ما را به هدف نزدیک کند.\n*پیش از اینکه بحث را آقای میری ادامه دهند، به نظرم هرکدام از بزرگواران با توجه به سه گانه ای که در اول بحث مطرح شد؛ یعنی کارآمدی دولت، کارآمدی انقلاب و کارآمدی نظام، ناظر به این تفکیک صحبت های خود را ادامه دهند.\nمیری: من می خواهم با آقای ذوعلم کمی مخالفت کنم. به نظرم پیش فرض آقای ذوعلم درباره جامعه دینی نیاز به نقد شدن دارد. کسانی که انقلاب را رقم زدند از طیف های مختلفی بودند و فقط یک طیف آنها به دنبال انقلاب اسلامی بودند ولی طیف های دیگری مثل توده ای ها، چپی ها، فدایی ها و... بودند که هدف دیگری غیر از این داشتند، اما تاریخ نگاری ما به سمتی رفت که تکثر را در جامعه و جریان انقلاب نادیده گرفت. انقلاب باید عقبه ای داشته باشد و عقبه انقلاب اسلامی در تاریخ معاصر ایران بود. از انقلاب مشروطه تا انقلاب ۱۳۵۷ اتفاقاتی در جامعه افتاده بود. یکی از این اتفاقات این بود که کسانی که سیاست و قدرت را در دست خودشان گرفته بودند اجازه تکثر را به جامعه سیاسی نمی دادند و جلوی نیروهایی که خلاف قدرت و سلطنت بودند را می گرفتند. انقلابیون وارد پروسه ای شدند و سد را شکستند. جامعه قرار بود به سمت یک تکثر برود و این تکثر را به رسمیت بشناسد.\nآقای ذوعلم امروز می گوید ما دنبال جامعه دینی هستیم درحالی که جامعه ما، دنبال آزادی، برابری و استقلال بود و خود این نوع نگاه باعث شد که ما تکثرها را سرکوب کنیم و اساساً امروز تکثر و تمایز در سیاست در قالبی مفهوم سازی می شود که ما صرفاً اصلاح طلب باشیم یا اصولگرا، در حالی که هردوی اینها ذیل یک قاعده قرار می گیرند و آن هم قاعده نوعی از اسلام سیاسی با گرایش فقاهتی است. ما در اسلام سیاسی حداقل ۵ رویکرد کلان داریم ولی الان فقط یکی از این رویکردها حاکم است. مردمانی که بیرون از این معادلات قرار می گیرند نه در شکل دهی نظام سیاسی ما نقش دارند نه در جامعه. چون فقها وقتی صحبت از جامعه می کنند درپس ذهنشان جامعه دینی مطرح است در حالی که بین جامعه مومنان و جامعه به معنای عام کلمه تفاوت وجود دارد. اما درباره نکته ای که فرمودید درباره بحث مشروعیت و مقبولیت نظام که امروز دیگر مطرح نیست باید بگویم که اتفاقاً امروز هم این بحث مطرح است، منتها به عنوان یکی از مطالباتی که هنوز به میزان مکفی روی آن بحث نشده است. ما امروز از حکومت فقط می خواهیم مایحتاج زندگی ما را برطرف کند ولی این به این معنا نیست که مقوله مشروعیت و مقبولیت به فراموشی سپرده شده باشد، بلکه این مطالبات روی هم تلنبار شده است.\nاگر بخواهم از کارآمدی ها و دستاوردها بگویم باید گفت یکی از دستاوردهای بزرگ انقلاب اسلامی این بود که توانست، نیروی نفی را در جهان ایجاد کند و در بُعد امنیتی و در بُعد نظامی رشد کند. ولی اینجا یک خطری وجود دارد و آن هم اینکه ایده اولیه «نه شرقی، نه غربی» ما استحاله شود.\nذوعلم: آقای میری در ابتدا مطرح کردند که ما انقلاب کردیم که به یک جامعه دینی برسیم و بعد الان انکار می کنند و می گویند انقلاب ما اسلامی نبود. بالاخره جامعه دینی است یا نه؟\nمیری: من گفتم یکی از طیف هایی که انقلاب را شکل داد دینی بودند.\nذوعلم: بله اینکه چه نیروها و گرایش هایی در انقلاب اسلامی موثر بودند، یک بحث است و اینکه آرمان چه بود بحث دیگری است. پس لازم است که ما روی یک بحث بایستیم و توقف کنیم. به نظر می رسد که شما می گوئید که انقلاب به دین ضربه وارد کرده است، ولی مگر دین خراب شدنی است که به آن ضربه وارد شود؟\nمیری: منظورم دین عند الله نیست، بلکه دینی است که الان دست من و شماست.\nذوعلم: الان چهارده قرن است که بسیاری از مسلمانان خلاف دین عمل می کنند، آیا اسلام خراب شده است؟ نه. پس اسلام با کار دیگران خراب نمی شود، ولی می‌توان گفت که برخی اقدامات، در ذهن جامعه دین را تخریب کرده است که این هم نیاز به سنجش دارد. اینگونه نیست که ما بگوئیم که چهاردهه فعالیت انقلاب اسلامی باعث شده که مردم به دین بدبین بشوند یا فاصله بگیرند. همه شاخص هایی که در بعد مناسکی و دینداری وجود دارد نشان می دهد که اتفاقاً مردم دیندارتر شده اند. اگر هم انتقادی از طرف مردم وجود دارد مبنی بر این است که چرا دیندار بودن جامعه مان ضعیف است. درباره اینکه می گوئید انقلاب ما متکثر بود بنده به عنوان کسی که در آن روزها حضور داشته عرض می کنم که در جمعیت ۳۶ میلیونی جامعه در آن روز مگر چند نفر از گرایش های متفرقه بودند؟ تعداد آن ها بسیار کم بود. اگرچه همان ها هم در نهایت ذیل امام قرار گرفتند. اهداف انقلاب ما قطعاً اسلامی بوده است.\nمیری: شما خیلی ساده دارید به مسئله نگاه می کنید.\nذوعلم: اتفاقا خیلی هم عمیق می بینم.\nمیری: مثلاً همراهی آقای کیانوری با انقلاب به معنای انقلاب اسلامی نبود، بلکه به جهت اینکه ذات انقلاب، مبارزه با امپریالیسم بود، با جریان همراه شده بود.\nذوعلم: این ها اگر خودشان رقمی بودند ذیل شخص امام خمینی به عنوان یک مرجع تقلید و کسی که شعار حکومت اسلامی سر می داد نمی آمدند. بنابراین اگر قدرتی داشتند ذیل امام قرار نمی گرفتند ولی اکثریت قاطع جامعه مقلد امام و دنبال اسلام بودند.\nمیری: اگر به تاریخ نگاری انقلاب نگاه کنید می بینید که در سال ۱۳۵۷ همه نیروها در شکل گیری انقلاب نقش دارند ولی از دهه ۸۰ و ۹۰ بسیاری از گروه ها و شخصیت ها حتی از تصاویر هم حذف می شوند. این نشان می دهد که ما حتی در تصویرنمایی و تاریخ نگاری انقلاب در هردهه تنگ نظرتر شدیم به جای اینکه گشاده نظرتر باشیم.\nذوعلم: به نظرم ما در بحث باید روی یک موضوع توقف کنیم و بحث ها را شاخه به شاخه نکنیم. حرف من این است که بله امروز ما مشکلات بسیاری داریم، اما مثلاً اینکه بگوئیم شرکت های بیمه ناکارآمد است، ربطی به انقلاب ندارد. مشکلات امروز جامعه ما چه ربطی به انقلاب دارد؟ آیا ما می توانیم بگوئیم نظام پیامبر اکرم(ص) ناکارآمد است، چون ۶۰ سال بعد امام حسین(ع) شهید شد؟ خیر. چون این ثمره عملکرد جامعه است. بله من وشما و دولت خوب کار نکردیم و کاستی هایی داشتیم ولی ربطی به انقلاب ندارد.\nمیری: انقلاب فی نفسه که اشکال ندارد اگر اشکال داشت که مردم این کار را انجام نمی دادند.\nذوعلم: آفرین. پس انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ پیروز بوده است، ولی شما بحث دیگری مطرح کردید و آن هم اینکه این انقلاب اسلامی بود یا نه. بنده عرضم این است که انقلاب صد در صد اسلامی بود. اگر سال ۱۳۵۷ بودید، می دیدید که شاه چقدر تلاش کرد که مردم را از انقلاب منصرف کند، ولی مردم عقب نشینی نکردند. اینکه قرائت های مختلفی از اسلام وجود دارد امر تازه ای نیست. قرائتی که جامعه با آن در آن زمان انقلاب کرد، قرائت امام خمینی(ره) یعنی اسلام ناب بود. خود ایشان هم این اسلام را تعریف کرده و شاخص های انقلاب را هم تعیین کرده است. من معتقدم که انقلاب ما اسلامی بوده، اسلامی مانده و اسلامی خواهد ماند. بنابراین اینکه بگوئیم انقلاب، اسلامی نبوده قابل نقد است.\nنکته دیگر در پاسخ به اظهارات شما مبنی بر عدم پذیرش تکثر این است که انقلاب اسلامی، انقلابی بود که در آن از طرف انقلابیون هیچ خشونتی وجود نداشت. امام هم خشونت هایی که بعضاً رخ می داد را تأئید نمی کرد و شعار پیروزی خون بر شمشیر را اعلام کرد نه شمشیر در مقابل شمشیر. بنابراین انقلاب اسلامی، انقلابی است که برخلاف تعریفی که جامعه شناسان از آن دارند در جبهه انقلابیون، خشونت وجود نداشت. از طرفی، انقلاب ما انقلاب ناگهانی نبود. از زمان مشروطه و حکومت رضاخان حرکت هایی شکل گرفت و در نهایت منجر به انقلاب ۵۷ شد. راه پیمایی مردم در سال ۱۳۵۷ نشان داد که انقلاب واقعاً مردمی است.\nاینکه می گوئید انقلاب دنبال برابری، آزادی و عدالت بود را کاملاً قبول دارم، چون اسلام هم دنبال این هاست. درباره اینکه می گوئید اسلام سیاسی فقاهتی حاکم شد هم من نقد دارم و این را قبول ندارم، چون اسلام هم ذاتاً سیاسی است و هم فقاهتی. یعنی اسلام یک دین شریعتمدار است. ما اسلام های انحرافی و روشنفکرانه و سکولار و... هم داریم که فقط ظاهرشان اسلام است. امروز در جامعه ماتفتیش عقایدی وجود ندارد و حقوق شهروندی در کشور ما در حد بالایی رعایت می شود. من قبول دارم که ما امروز مشکلات و چالش هایی داریم، ولی این مشکلات ناظر بر عملکرد جامعه و دولت هاست. اتفاقاً همین که این مشکلات امروز شناخته و راجع به آنها بحث می شود، ثمره انقلاب اسلامی است.\nانقلاب اسلامی، انقلابی بود که از طرف انقلابیون هیچ خشونتی وجود نداشت. امام هم خشونت هایی که بعضا رخ می داد را تائید نمی کرد و شعار پیروزی خون بر شمشیر را اعلام کرد نه شمشیر در مقابل شمشیر *نکته مهم درباره کارآمدی این است که ما مشکل غیرقابل حل نداشته باشیم، نه اینکه مشکل نداشته باشیم. یعنی باید بتوانیم برای مشکلاتمان بحث کنیم و راه حل پیدا کنیم. به نظرم درباره بحث تکثر هم بهتر است بیشتر بیاندیشیم. اتفاقاً یکی از الزامات کارآمدی هم همین مواجهه انقلاب اسلامی با مسأله تکثر است و لازم است راجع به این موضوع فکر کنیم.\nذوعلم: من فکر می کنم درباره تکثر فکری جامعه ما باز است و ما باهمه گفتگو می کنیم. اتفاقاً یکی از نقدهای من این است که چرا نمایندگان این فکرها نمی آیند باهم بحث و گفتگو کنیم و من قبول داریم در این حوزه کاستی هایی داریم. ۱۸ سال است از بحث آزاد اندیشی که رهبری مطرح کردند می گذرد و دائماً هم ایشان گله کردند که چرا کم کاری کردیم. در مورد تکثر سیاسی هم من فکر می کنم ما در چارچوب قانون باید تکثر سیاسی را بپذیریم. چند روز پیش اتفاقاً خبری شنیدم مبنی بر تأسیس ۴۰ حزب که اتفاقاً من فکر می کنم ما کمی زیادی روی بحث تکثر متمرکزیم. متأسفانه احزاب و جناح های ما هنوز به بلوغ کافی نرسیدند. بنده نه از جناح اصولگرا و نه از جناح اصلاح طلب دفاع نمی کنم. من عرضم این است که توانمندی سیاسی تشکل پذیری و رعایت ضوابط در جامعه ضعیف است. البته خوشبختانه این تکثر در انتخابات ما خیلی خودش را خوب نشان می دهد. امروز تعارض اصلی ما با قطب نظام سرمایه داری و استکباری است که می خواهد ما را در نطفه خفه کند.\nمیری: من فکر می کنم از بحث من برداشت ناصوابی شد. بحث من درباره انقلاب این نبود که انقلاب درست بود یا نه. فکر هم نمی کنم موضوع بحث ما این باشد. موضوع بحث ما کارآمدی است. اینکه آقای ذوعلم مطرح می کنند که از زمان انقلاب مشروطه و دهه بیست اتفاقاتی افتاد و گشایشی حاصل شد یک خوانش از انقلاب اسلامی است، اما خوانش های دیگری هم همزمان وجود داشت. جامعه ایران یک جامعه تک خطی نیست. نکته ای که ما نباید فراموش کنیم این است که با رخ دادن هر انقلاب، یک نظام شکل می گیرد و نظام هایی موفق هستند که به اقلیت هم توجه کنند. اتفاقاً کارآمدی نظام را باید اینگونه سنجید که چقدر اقلیت ها – اعم از سیاسی و غیر سیاسی - توانستند درون نظام رشد کنند. با نگاهی به جغرافیای ایران این سوال پیش می آید که جایگاه اقلیت ها کجاست؟ تکثر به معنای عام مد نظر من است اعم از تکثر دینی، سیاسی قومی و... ضربه ای که عدم تکثر می زند این است که وقتی همه شبیه هم فکر کنند در واقع یعنی کسی فکر نمی کند. ما درون نظام نتوانستیم دیگری های خود را تحمل کنیم، بنابراین دیگری های ما سر از رسانه های بیگانه در می آورند. توجه به دیگری و پذیرش تکثر بر کارآمدی سیستم می افزاید. چند صدایی بودن و تکثر باعث می شود همواره بتوانیم جوانب مختلف را بسنجیم و مسائل را از منظر دیگران و از زوایای متفاوت ببینیم. نکته دیگر اینکه بسیاری از معضلاتی که ما بدانها مبتلا هستیم به این دلیل است که ما نتوانستیم اولویت های خود را براساس منافع ملی خودمان تعریف کنیم.\nذوعلم : اینکه خوانش ما از انقلاب اسلامی متفاوت است، ایراد نیست. ما تاریخ درست را تاریخی می دانیم که منطبق با واقعیت باشد. ما اگر نظریه انطباق را در معرفت شناسی قبول نداشته باشیم ایده آلیست می شویم. اگر نتوانیم که شاخص منطقی و استدلالی داشته باشیم در نسبیت ها گیر خواهیم کرد و نمی توان بحث کرد. این که تکثر اجتماعی خوب است انگاره ای است که هم قابلیت اثبات دارد هم رد. پس خوانش های ما باید چارچوب استدلالی داشته باشد تا بفهمیم حق و باطل کدام است. اینکه در جامعه ما گرایش های مختلف دارد درست است، ولی یکی از ظرفیت های کشور ما این است که میان گرایش های مختلف، همزیستی مسالمت آمیز وجود دارد. بحث خفه کردن اقلیت هم به نظرم بحث بی مبنایی است و من موافق شما نیستم. اینکه انتظار داشته باشیم یک دولت در به کارگیری سیاست های خودش نظر اقلیت را به کار بگیرد، در هیچ جا قابل قبول نیست.\nمیری: یعنی شما می گوئید مجلس فعلی، بازنمایی جامعه ماست؟\nاقتضای قانون اساسی ما با قوانین اساسی کشورهای دیگر متفاوت است، اگر کسی به بخشی از این اقتضائات نقد دارد باید بنویسد و نقد خودش را وارد کند، راهش هم بسته نیست ذوعلم: ممکن است شما اشکال و ایرادی به قانون اساسی راجع به انتخابات داشته باشید که می توانیم راجع به آن بحث کنیم. من با اینکه شما بخواهید با یارکشی فکر خودتان را تحمیل کنید مخالفم. من عرضم این است که اقتضای قانون اساسی ما با قوانین اساسی کشورهای دیگر متفاوت است. اگر کسی به بخشی از این اقتضائات نقد دارد باید بنویسد و نقد خودش را وارد کند. راهش هم بسته نیست. مجلس فعلی بازنمایی جامعه ماست ولی در چارچوب قانون موجود. اینکه در طول چهل سال بحث اقتدار انقلاب اسلامی مطرح شده است نشان می دهد که انقلاب در عرصه سیاست خارجی توفیقاتی داشته است.\n*به عنوان سوال آخر اگر این تعریف را بپذیریم که کارآمدی عبارت است از توانایی حل مسائل و نه نداشتن مسائل. فکر می کنید در چه مسائلی ما کارآمد بوده ایم و چه مسائلی کارآمد نبوده ایم؟ حوزه ای بنظرتان می رسد که در آن ما دچار انسداد هستیم و راه حلی برای آن نداریم؟\nذوعلم: به اعتقاد من، در چهار مورد دچار ضعف هستیم و باید بیشتر کار کنیم؛ نکته اول فرهنگ سیاسی جامعه و مدیریت فعلی با آرمان های ما فاصله دارد. نکته دوم بوروکراسی حاکم بر اداره جامعه ماست که ما هنوز با آن برخورد جدی نکرده ایم و دولت ها فرماندار بوروکراسی شده اند. نکته سوم اینکه در عرصه اقتصاد، شاخص های فرهنگ سرمایه داری حاکم است و ما نتوانستیم نگاه فرهنگ اقتصاد اسلامی را حاکم کنیم. چهارمین عرصه، غفلت از عرصه تربیت و فرهنگ جامعه است. فرهنگ و تربیت را به عنوان یک عرصه خدماتی تلقی کردیم و نه یک عرصه سرمایه گذاری اجتماعی. اگرچه در هرچهار عرصه تشکل ها و نیروهای متفکر و روشنی داریم وتلاش هایی می شود ولی لازم است کار بیشتری انجام شود.\nمیری: خب آقای ذوعلم خیلی دسته بندی شده و مشخص گفتند و من فقط یک نکته اضافه می کنم و آن هم قهر نخبگان جامعه و نخبگان دانشگاه با مدیریت جامعه است. یعنی کسانی که در دانشگاه ها و حوزه های مختلف علوم انسانی مشغولند و به بیان دیگر روشنفکر هستند، شکاف عمیقی با ساختار حکومت و مدیریت دارند. گفتمان انقلاب اسلامی زمانی اتفاق افتاد که روشنفکران اعم از راست و چپ با هم هم افزایی داشتند و انقلاب اتفاق افتاد، ولی به مرور زمان انشقاقی ایجاد شد. البته بخشی از این انشقاق به خود روشنفکران برمی گردد که سعی می کند از نهاد دولت، قدرت و حاکمیت فاصله بگیرند.\nذوعلم: من هم این نکته را قبول دارم و فکر می کنم ما هنوز نتوانستیم بین حوزه و دانشگاه وحدت جدی شکل بدهیم و دوماً اینکه مدیران ما نتوانستند با این دو مجموعه تعامل داشته باشند که به هم افزایی و پیشرفت جامعه کمک کند و باید به این مسائل بیاندیشیم.\n۱۱:۱۲ - ۱۳۹۷/۱۱/۱۴\nبرای این کارآمدی دلایل مردم پسند ارائه کنید


اگر می‌خواهید دنیا را تغییر دهید، اول خودتان را عوض کنید - سلامت روان - اعصاب و روان - سلامت نیوز\n۱۳۹۲/۱۲/۲۱ - ۰۹:۳۴ - کد خبر: 107549\nسلامت نیوز : نگاهی به اطرافتان بیندازید. هر جا که باشید، هر کاری که می‌کنید، بایستید و کمی اطرافتان را بررسی کنید. هر چیزی که می‌بینید: مبلتان، صندلی‌تان، میز کارتان، یخچالتان، غذایی که می‌خورید، اتوبوسی که برای رسیدن به محل‌کار سوار می‌شوید، … همه اینها یک زمان وجود نداشتند.\nبه گزارش سلامت نیوز به نقل از سایت مردمان ؛ اگر کمی به عقب برگردیم، آدمها هم وجود نداشتند. زمین ۴.۵ میلیارد سال است که وجود دارد و آدمهای مدرن حدود ۲۰۰ هزار سال. رشد و پیشرفت شگرف انسان فقط طی ۲۰۰ هزار سال است که اتفاق افتاده است یعنی ۰.۰۰۴ ٪ از وجود زمین.\nاینهمه چطور از هیچ ساخته شده است؟ همه اینها مدیون ذهن و قدرت تخیل انسان است. وقتی عقل انسانی روی این سیاره به وجود آمد، همه چیز به سرعت شروع به تغییر کرد و از آن به بعد هر روز رشد کرده و جدیدتر شد.\nقدرت ذهن انسان فوق‌العاده است. بااینکه تا به امروز انسان بسیار جلو آمده و چیزهای زیادی یاد گرفته است اما هنوز نتوانسته همه رمز و رموز مغز انسان را دریابد. واقعیت تلخ این است که انسان‌های زیادی به خودشان زحمت نمی‌دهند که به مسائل از این دید نگاه کنند؛ بیشتر آدمها قدرتی که در دست دارند را نمی‌شناسند - قدرت تغییر دادن دنیا.\nبااینکه اگر ذهنتان را به آن معطوف کنید، واقعاً می‌توانید دنیا را تغییر دهید اما اول باید کوچک شروع کنید -- اول باید چیزهایی که در اطرافتان است را تغییر دهید. بعد می‌توانید از آن بیرون بیایید. بهترین جایی که می‌توانید از آن شروع کنید، خودتان هستید. اول زندگی که دوست دارید داشته باشید را با همه زیبایی‌اش تجسم کنید.\nاز پایه شروع کنید: دوست دارید خانه‌تان چه شکلی باشد؟ آیا آن را تمیز، مرتب و منظم تصویر می‌کنید؟ یا مثل الان ریخته و پاشیده؟ روزتان را چطور تجسم می‌کنید؟ خوب، در دنیای ایدآلتان ممکن است جایی برای کار نباشد، اما یک برنامه عالی روزانه در محدوده‌ای که الان می‌توانید داشته باشید، برای شما چگونه است؟\nآیا زود از خواب بیدار می‌شوید، کمی ورزش می‌کنید و یک شروع پرانرژی برای روزتان دارید؟ یا اینکه شب به موقع نخوابیده‌اید و به همین دلیل در آخرین لحظه با هزار بدبختی از خواب بیدار می‌شوید؟\nبرنامه روزانه‌ای که با آن مشکل دارید را عوض کنید، عادت‌های بدتان را تغییر دهید، و زندگی‌تان را تغییر دهید. همه آنها با قدرت ذهن شما امکان‌پذیر است. رمز کار تمرکز است. دنیا به طریقی نسبتاً ساده کار می‌کند. به طور کلی چیزی اتفاق می‌افتد و بر رخ دادن چیزی دیگر تاثیر می‌گذارد.\nتنها راه پیش رفتن این است که تمرکزتان را روی کاری که در دست دارید معطوف کنید چون به همین ترتیب زندگی که می‌خواهید داشته باشید را خواهید ساخت.\nتمام افکارتان باید روی یک جنبه از زندگی‌تان که می‌خواهید تغییر دهید متمرکز باشد. روی نحوه تغییر چیزها تمرکز کنید. اگر می‌خواهید اندامتان را درست کنید، باید تمرکزتان را روی غذاهای سالم، ورزش و زندگی سالم معطوف کنید. تصور کنید اندامی که همیشه دوست داشتید را دارید، بدنی که سلول‌های آن با غذاهای سالم و مغذی تشکیل شده‌اند، بدنی قوی و متناسب.\nاگر می‌خواهید موسیقی‌دانی عالی شوید، باید خودتان، ذهنتان و لزوماً زندگی‌تان را در موسیقی غرق کنید. می‌خواهید یک نقاش یا مجسمه‌ساز شوید؟ باید همانطور زندگی کنید. هر چیزی یک نقطه شروع دارد - نیازی نیست همه چیز را کند پیش ببرید یا قدم‌های کوچک بردارید.\nاگر تمرکز کنید می‌توانید زندگی یک هنرمند، آرشیتکت، موسیقی‌دان، سرمایه‌دار یا آشپز را داشته باشید. فقط باید آن زندگی را در ذهنتان ایجاد کنید. زندگی که آرزو دارید داشته باشید را با نوع موفق زندگی که دوست دارید داشته باشید اشتباه نگیرید. اینکه بخواهید آن کسی شوید که می‌خواهید ساده است اما اضافه کردن بقیه جزئیات به یک عمر نیاز دارد.\nمثلاً یک رقصنده موفق شدن به سال‌ها یا حتی ده‌ها سال تمرین و پشتکار نیاز دارد اما فقط یک رقصنده شدن چیز زیادی طول نمی‌کشد. فقط کافی است که انتخاب کنید یک رقصنده باشید، سبک زندگی یک رقصنده را انتخاب کرده و همه خوبی‌ها و بدی‌های آن زندگی را بپذیرید. بعد باید به بهترین شکل ممکن سعی کنید داخل آن قالب زندگی کنید.\nاینکه همیشه و هر لحظه متمرکز زندگی کنید کار سختی است - اما به مرور زمان ساده‌تر می‌شود و پیشرفت را در خودتان خواهید دید. اگر روی بهتر کردن خودتان و موقعیتتان تمرکز کنید، مطمئناً پیشرفت خواهید کرد. اما یادتان باشد: هیچ راه میان‌بری وجود ندارد.\nممکن است ناگهان بخت با شما یار شده و خیلی زود خودتان را در قطار سریع‌السیر پیشرفت ببینید اما ممکن است این اتفاق هم نیفتد. مدتی زمان می‌برد تا احساس کنید که پیشرفت کرده‌اید.\nاما هر پیشرفتی که دارید، حتی کوچکترین آنها، باز هم پیشرفت به حساب می‌آید. پس مثبت باشید و تمرکزتان را از دست ندهید. اسیر دامی نشوید که ذهن بسیاری را در مسیر موفقیت، در مسیر زندگی که احساس می‌کنند برای کامل شدن باید داشته باشند، درگیر کرده است.\nمنفی‌گرایی خیلی بیشتر از کمونیسم آرزو بر باد داده است. برای پیشرفت لازم است که مثبت باشید. اگر مثبت باشید و باور داشته باشید که می‌توانید به هدفتان برسید، مطمئن باشید که این اتفاق خواهد افتاد. اگر به ذهنتان اجازه دهید که با منفی‌گرایی مسموم شود، هر کاری هم که بکنید، ناگزیر از شکست خواهید بود.\n«چه فکر کنید که می‌توانید، چه فکر کنید که نمی‌توانید، در هر دو حالت حق با شماست.»\n-- هنری فورد\nدنیا از هیچ ساخته شده است. شما هم می‌توانید دنیای خودتان را از هیچ بسازید - فقط با استفاده از ذهنی که با آن متولد شده‌اید. از غوطه خوردن در افکار منفی که شما را عقب می‌کشند خودداری کنید.\nاگر به دنبال پیشرفت هستید، پس نیاز به تغییر دارید - خودتان باید این تغییر باشید. بقیه چیزهای غیرضروری که زندگی‌تان را با آنها پر کرده‌اید را دور بریزید. همه چیز را ساده کنید. قالبی برای خودتان درست کنید و شروع به پر کردن آن کنید. به خودتان فرصت دهید که روی افکار مثبت تمرکز کنید - روی راهی که دوست دارید اوضاع پیش برود، روی تاثیری که دوست دارید بر جای بگذارید.\nاین کار را بارها و بارها تکرار کنید و همه افکار منفی را از خودتان دور کنید تا زمانی برسد که به آن افکار مثبت رسیده و آنها را به واقعیت تبدیل کنید. وقتی همه چیز روی غلطک افتاد، نیرویی که با خودتان می‌آورید راه را برایتان آسان‌تر خواهد کرد. شما قدرت تغییر دادن دنیا را دارید؛ هیچ بهانه‌ای ندارید که بگویید نمی‌توانید خودتان را تغییر دهید.\n2014-03-12 09:34 سلامت نیوز\nاگر می‌خواهید دنیا را تغییر دهید، اول خودتان را عوض کنید سلامت روان\nکابوس آبی‌رنگ هشت میلیون ایرانی/مردم تا کِی ناکارآمدی مسوولان را تحمل کنند؟


مروري بر آخرين اخبار و شايعات دنياي فوتبال؛ بايرن مونيخ، مقصد بعدي پريشيچ؟\n5-8-2018 ورزشی 103 0 0\nخبرگزاري آريا- آخرين اخبار فوتبال اروپا را با هم مرور مي کنيم. به گزارش سرويس ورزشي آريا، ايوان پريشيچ، ستاره کروات اينتر تاييد کرد که پيشنهادات زيادي دارد ولي ابتدا بايد با اسپالتي صحبت کند. از بايرن به عنوان جدي ترين خواهان او نام برده مي شود. پريشيچ که در بوندسليگا سابقه بازي براي دورتموند و ولفسبورگ را دارد و دو سال پيش به اينتر پيوست، اخيرا سخت مورد توجه منچستريونايتد قرار گرفته بود اما به نظر مي رسد که در صورت جدايي از اينتر، مقصد او تيمي ديگر باشد. پريشيچ که چند روز ديگر بايد به تمرينات اينتر باز گردد، از تمايل ضمني خود براي پيوستن به بايرن و کار کردن زير نيکو کووايچ، سرمربي سابقش در تيم ملي کرواسي خبر داد:« من در بايرن مونيخ؟ نيکو کوواچ روي من تأثير زيادي داشت. من زماني که او سرمربي تيم ملي کرواسي بود، عملکرد بسيار خوبي در تيم ملي داشتم. ما به يکديگر بابت تمام کارهايي که در آلمان انجام داديم، تبريک مي‌گفتيم. اگر او مرا مي‌خواهد، مي‌داند که کجا هستم. من دوست دارم که يک روز در اسپانيا يا انگليس بازي کنم اما بازي در ليگ قهرمانان برايم در اولويت است. شنيده‌ام که چند باشگاه مرا مي‌خواهند اما قبل از گرفتن هر تصميمي بايد با اينتر مذاکره کنم. تنها بعد از انجام اين کار قادر هستم که با تيم‌هاي ديگر مذاکره کنم و تصميم بگيرم.»\n- دو شب پيش بود که ويدال رسما با قراردادي سه ساله از بايرن به بارسلونا پيوست و قرار است فردا در نوکمپ به هواداران اين باشگاه معرفي شود. او جانشين پائولينيو در بارسلونا خواهد شد و البته شکي در اين نيست که اعتبار و سبک بازي او بسيار بالاتر از پائولينيو است. ويدال در 31 سالگي اين فرصت را خواهد داشت تا پس از سري آ و بوندسليگا، يک ليگ معتبر ديگر را نيز تجربه کند. بسياري خريد او را يک خريد منطقي از سوي بارسلونا مي دانند و معتقدند او با روحيه مبارزه طلبي و تجربه بالاش مي تواند کمک فراواني به آبي و اناري ها کند اما نبايد فراموش کرد که او به خصوص از سال 2014 تا به امروز، با مصدوميت هاي متعدد از ناحيه زانو روبرو بوده است.بهار 2014 و زماني که ويدال براي يوونتوس بازي مي کرد، دچار پارگي مينيسک شد و به بارسلونا آمد تا زير نظر دکتر کوگات جراحي شود. در ادامه او بار ديگر با مصدوميت هاي بعضا طولاني مدتي نيز روبرو شده است تا نگراني ها در مورد او قوت بگيرند اما موندودپورتيوو امروز گزارش داد تا که مسئولان بارسا پيش از رسمي کردن انتقال ويدال، از تمام پزشکاني که روي زانوي ستاره شيلياي کار کرده اند، مشاوره گرفته و با جمع بندي دقيق در نهايت تصميم به جذب اين بازيکن گرفته است. ويدال ماه آوريل توسط دکتر اولريش بونيش تحت جراحي قرار گرفت و از چند هفته پيش توانسته به تمرينات بازگردد. او البته از فشار زياد در تمرينات فيزيکي منع شده است با اين حال نتايج مشاوره کاملا مثبت بوده و زانوي ويدال براي بارسا مشکل ساز نخواهد بود.\n- اسطوره روسونري و فوتبال ايتاليا، به زودي به باشگاه محبوبش برمي گردد. به گزارش جانلوکا دي مارتزيو، مدت ها مي شد که صحبت از بازگشت پائولو مالديني به ميلان بود، اما ظاهرا امروز، روز مناسبي براي اعلام آن است. پس از بازگشت لئوناردو به ميلان که رابطه بسيار خوبي با کاپيتان افسانه اي دياولو دارد، حضور مالديني در کادر مديريتي باشگاه مي تواند خبر خوبي براي هواداران روسونري باشد. انتظار مي رود همين امروز، باشگاه ميلان اين خبر را به طور رسمي اعلام کند.\n- کلوپ در مورد اينکه آيا پنجره نقل و انتقالات براي تيمش بسته شده يا خير، گفت: بايد ببينيم چه پيش خواهد آمد. اگر بازيکني از تيم من در دسترس بود و من نيز مربي تيم ديگري بودم، قطعا براي خريد آن اقدام مي کردم. اين پسران فوق العاده هستند و فوتبال خوبي ارائه مي کنند. در حال حاضر حقيقت اين است که ترکيب بزرگي داريم ولي اين بدان معني نيست که بدون دليل يا به صورت آزاد آنها را بفروشيم. ليورپول به اندازه کافي قدرتمند است که همه اين بازيکنان را نگه دارد و سپس وظيفه ما اين است که با اين مسئله کنار بياييم. ما نمي خواهيم باعث قوي تر شدن ديگر تيم ها شويم.\n- پس از حضور در شهر رم و صحبت بر سر احتمال انتقال ميلينکوويچ ساويچ، لئوناردو امروز به پاريس سفر مي کند تا بر سر انتقال ديگر گزينه تقويت خط هافبک مذاکره کند. به گزارش مدياست پرميوم و کوريره دلو اسپورت، لئوناردو مي خواهد هافبکي قدرتمند به ترکيب تيم گتوزو اضافه کند. او شرايط جذب ساويچ را بررسي کرده است و حالا مي خواهد به پاريس برود. گفته مي شود پاري سن ژرمن براي فروش هافبک جوان خود 30 ميليون يورو مي خواهد. ميلان اين مبلغ را نخواهد پذيرفت، زيرا يک سال از قرارداد اين بازيکن مانده است. با توجه به رابطه بسيار عالي لئوناردو با ناصر الخليفي، احتمالا تخفيف قابل توجهي را شاهد خواهيم بود. همچنين قرار است چندين ملاقات با مادر-ايجنت رابيو هم ترتيب داده شود. تا الان مذاکرات آغاز شده و اين سفر مي تواند باعث شود طي ساعات آتي، دو طرف به توافق برسند.\n- لوکا مودريچ، هافبک کروات رئال مادريد که ماه آينده 33 ساله مي شود، در فينال جام جهاني همراه با کرواسي حضور داشت و با توجه به اين که او در تمام مسابقات کرواسي در اين تورنمنت حضور پيدا کرد، مدت استراحت او طولاني تر از ساير بازيکنان است. به گزارش آ اس، قرار بود تا لوکا مودريچ امروز، پنجم آگوست به تمرينات رئال مادريد بازگردد اما او روز چهارشنبه به تمرينات رئال مادريد ملحق مي شود اما او به احتمال بسيار بالا در ديدار سوپرکاپ اروپا برابر اتلتيکو مادريد حضور نخواهد داشت زيرا جولين لوپتگي با اطلاع از طولاني بودن فصل، خواستار آماده بودن صد درصدي هافبک کليدي تيمش است. در ديدار سوپرکاپ اروپا، مودريچ از سوي باشگاه فراخوانده خواهد شد اما به نظر نمي رسد که وي به ميدان برود. مودريچ اين روزها به شدت مورد توجه اينتر قرار دارد و شايد حتي آينده او طور ديگري رقم بخورد.\n- آرون رمزي هافبک 27 ساله آرسنال تنها يک سال ديگر با توپچي ها قرارداد دارد و بعد از آن مي‌تواند با انتقالي آزاد راهي تيم هاي خواهانش شود. آرسنال در اين تابستان با مديربرنامه هاي رمزي براي عقد قراردادي جديد در ارتباط بوده اما دو طرف تاکنون به توافقي دست نيافته اند و خود رمزي نيز ماه گذشته اذعان کرده بود از حصول اين توافق اطمينان ندارد. در چنين شرايطي آرسنال آماده مي‌شود تا با فروش رمزي، منابع مالي لازم براي تقويت ترکيب را فراهم کند. پنجره نقل و انتقالاتي فوتبال انگلستان روز پنجشنبه بسته مي‌شود و چلسي قصد دارد با استفاده از فرصت، در آخرين ساعات پيشنهاد خود را براي خريد رمزي به مسئولان آرسنال تقديم کند.\naryanews incsys photo image uploads newspics 20180805171636917 width height مروري آخرين اخبار شايعات دنياي فوتبال بايرن مونيخ پريشيچ class responsive خبرگزاري آخرين اخبار فوتبال اروپا گزارش سرويس ورزشي ايوان پريشيچ ستاره کروات اينتر تاييد پيشنهادات زيادي\nتیم غواصی ارتش ایران دو رکورد جهانی را جا به جا...\nرده بندي تيم هاي ملي فوتبال ساحلي جهان؛ ايران...


ماشین شاپ » Blog Archive انتقادهای ناتمام به «خنداننده شو» /بی‌حرمتی‌ها به پدرها ! - ماشین شاپ\nروزگاری برای تلویزیون محتوا آنقدر مهم بود که هر هنرمندی یا به قول امروزی‌ها پای هر سلبریتی به تلویزیون کشیده شود و هر محتوایی روی آنتن برود. ویترین غنی و ارزشمندی داشت و هیچ‌وقت خودش را رقیب ماهواره نمی‌دانست. ولی امروز برای جا نماندن از قافله پیش‌روی رسانه‌ای دست به هر کاری می‌زند؛ از برگرداندن سلبریتی‌ها به تلویزیون و تبعیت گرفته تا فرامین آقایان سرمایه‌گذار و محتواهای نامتجانس و سخیف- جالب است وقتی برخی از فیلمسازان ما مثل نادر طالب‌زاده می‌گویند با ساختن هر محتوای ضعیفی به ناکجاآباد می‌رویم و طنّازان پیشکسوت‌مان از خانه‌نشینی طنزهای فاخر رنج می‌برند.\nخندیدن هم در رسانه ملی شکوه و عزت و شرافتی داشت اما امروز به هر محتوای سخیف و اصطلاحاً استندآپ کمدی روی می‌آورد تا خوشایند عده‌ای مخاطب ماهواره‌ای باشد. برنامه‌ها و برخی فیلم‌ها کپی‌برداری یکسری شوهای ماهواره‌ای است و به تهیه‌کننده و مجری هم سفارش می‌دهند. این اثر ماهواره‌ای را ببینید و محتوایی این شکلی بسازید. اما انگار همین مدیران تصمیم‌گیرنده یا همان ناظران غیرکارشناس اشرافی از چارچوب جامعه‌شناسی و روانشناسی ندارند که برنامه‌ای مثل «خندوانه» متولد می‌شود که همه میزانسن‌ها و طراحی‌هایش کپی برنامه هالیوودی “الن‌شوست”. چرا باید تلویزیون ما دستمایه کپی‌برداری‌های سخیف و بی‌خردانه غربی‌ها شود؟!اگر این طور بود همان فیلمفارسی‌های بی‌مفهوم و متکی به ترانه، شوخی‌های جنسی و دعواهای غیرملموس زناشویی را نشان می‌دادید…!\nاین سوال پیش می‌آید که چرا آن موقع مومنین و متدینین ما تلویزیون نمی‌خریدند و امروز در قاب سیمای جمهوری اسلامی چه نیوز است؟! چرا باید هرچیزی را روی آنتن تلویزیون بگوییم و به هرکسی صلاحیت گفتگوی تلویزیونی داده شود؟\nآقای رامبد جوان و تیم «خندوانه» واقعاً خسته نباشید… این خسته نباشید بابت استفاده از کمدین‌های جوان شهرستانی و پخته‌تر شدن برنامه «خنداننده‌شو» است که در مقایسه از قبل هر روز بهتر می‌شود. اما این انتقاد جدی را داریم که چرا برای ماندن و به هر قیمتی خنداندن مخاطب به خلق موقعیت‌ها و محتواهای ضعیف و غیرمرتبط با جامعه ایرانی اسلامی روی می‌آورید؟ خود شما زمانی تلویزیون را محکوم می‌کردید که خلاقیت و نوآوری ندارد و متکی به تکرار شده و سوار بر موج کلیشه‌هاست اما امروز برای ادامه دادن «خندوانه» هر کاری می‌کنید. چقدر باید در قاب رسانه ملی به پدرها و مادرها بی‌احترامی شود و کمدین جوان ما در رقابت «خنداننده‌شو» پدر و یا مادرش را سوژه کند. به پدر یک کمدین جوان بخندند چون شغل شریف نگهبانی‌اش را فرزندش روی استیج برنامه «خندوانه» برای رأی گرفتن از مردم و تمجید واهی مربیان به مضحکه می‌گیرد یا درباره شخصیت‌ها هم خطوط قرمز را رد می‌کنند و دیالوگ‌های معروف‌شان را مسخره می‌کنند.\nاز طرفی این انتقاد را بسیاری از کارشناسان هم داشتند که چرا به فلان کمدین جوان هنوز چیزی نشده مربیان می‌گویند قرار است روی صحنه برود یا فلان فیلم را گیم کند…! مگر وارد شدن به دریچه هنرهای نمایشی، سینما و تلویزیون آنقدر سهل و آسان است که با یک استندآپ کمدی این اتفاق بیفتد. مربیان محترم رقابت «خنداننده‌شو» فکر می‌کنم فراموش کرده‌اند که بارها آدم‌های حرفه‌ای گفتند هنرمندان با استعدادی که می‌خواهند روی صحنه بروند یا فیلم گیم کنند بایستی پیش از آن دوره‌های آموزش عالی را بگذرانند و بعد از رتبه آوردن و فارغ شدن از تحصیل حالا با آن اندوخته استعدادها، می‌توانند گیمگر سینما، تئاتر و تلویزیون شوند اما این صحبت آقایان مربی در «خندوانه» محل بحث است که با یک استندآپ هرچند خوب، از استعداد این هنرمند آگاه شدند. تا جائیکه بدون تحصیل می‌تواند روی صحنه برود و یا در فیلم و سریال نقش‌آفرینی کند.\nآقای جوان! اگر امروز به رفتارهای اروتیک خنداننده‌شویی‌ها گروهی می‌خندند خیلی افتخار نکنید، چون شما قبح‌زدایی را در دستور کار خودتان قرار داده‌اید. قبح‌زدایی از فرهنگی که روزی جوانانش برای دفاع حق علیه باطل از جانشان گذشتند. واقعاً آنقدر فقیر هنر و هنرمند و فرهنگسازی شده‌ایم که مثلاً از برنامه “جیمی فالون” تقلید کنیم؛ همان مسابقه‌ای که با ستاره‌هایی مثل “تام کروز”، “ادوارد نورتون”، “دیوید بکهام” و… پخش می‌شود یا “الن‌شو” که موجی از سلبریتی‌ها در برنامه‌اش حضور پیدا می‌کنند و هر سخیفی را برای خنداندن مردم دستمایه می‌کنند. خندیدن هم فرهیختگی نیاز دارد که این روزها در تلویزیون ما نیوزی از چاشنی فرهیختگی نیست و نمی‌دانیم ناظران پخش در خواب قیلوله به سر می‌برند که هر محتوایی روی آنتن می‌رود.\nشاید بسیاری از رسانه‌ها شماره سنی‌های +18 یا 16+ را برای تفکیک مخاطب و رده سنی برنامه «خندوانه» قائل شدند اما به واقع چرا نباید یک کنداکتور متناسب با رده سنی مشخص برای برنامه‌های تلویزیونی اختصاص پیدا کند. چقدر فرمت شرعی و اخلاق بیاوریم که مدیران صداوسیما راه جذب مخاطب را بر مبنای محتوای اروتیک و شوخی‌های جنسی نگذارند. یک روزی ناسزای ترکی را دستمایه خنده می‌کنند و روزی تحقیر خانواده و پدر و مادر …\nما باید بدانیم در تلویزیون برنامه می‌سازیم و سریال تولید می‌کنیم تا خانواده باشند و فرهنگ و اعتقادات ایرانی و اسلامی احیاء شوند نه اینکه هدف‌مان از بین بردن همه این شالوده‌های غنی باشد. اگر با همین دست فرمان جلو برویم روزی باید به خانواده‌هایمان بگویم تلویزیون نبینند و رسانه ملی بایکوت شود مثل الان که برخی پدران و مادران نمی‌گذارند فرزندشان «خندوانه» ببینند، چون اعتقاد دارند «خندوانه» دیگر محتوای نو و قابل تأمل به مخاطب عرضه نمی‌کند و هرچه هست درجا زدن و حرف‌های اروتیک و تکرار و کلیشه است… مدیران صداوسیما تا دیر نشده جوانان را دریابید که بسیاری از خانواده‌ها دوباره ماهواره‌های خاک خورده را از زیرزمین خانه‌ها بیرون آوردند و شبکه‌های اجتماعی هم هر روز رونق بیشتری می‌گیرند…\nاجازه ندهید سلبریتی‌ها و اسپانسرها آنقدر برای رسانه ملی خط مشی تعیین کنند و مثل گذشته علمداری تربیون اصلی انقلاب را به دست بگیرید و همچون گذشته به جای ترویج الگوهای غربی، انقلابی‌گری و دین‌مداری را فریاد بزنید.


علی گلمرادی در جمع اصحاب رسانه….اقدام و عمل مدیران اجرایی پررنگتر از شعار باشد | ترانه نیوز\nعلی گلمرادی در جمع اصحاب رسانه….اقدام و عمل مدیران اجرایی پررنگتر از شعار باشد\nتاریخ انتشار: چهارشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۶ | ۱۵:۲۳ ب٫ظ\nبه گزارش پایگاه خبری ترانه نیوز ” علی گلمرادی نماینده خوزستان در جمع اصحاب رسانه :ضمن عرض خدا قوت به همه مسئولین زحمت کش در سال اقتصاد مقاومتی ، امیدوارم سال نو سالی پر از موفقیت برای کشور باشد و اقدام و عمل مدیران اجرایی پر رنگتر از شعار باشد. وضعیت موجود استان حقیقتا وضعیت […]\nبه گزارش پایگاه خبری ترانه نیوز ” علی گلمرادی نماینده خوزستان در جمع اصحاب رسانه :ضمن عرض خدا قوت به همه مسئولین زحمت کش در سال اقتصاد مقاومتی ، امیدوارم سال نو سالی پر از موفقیت برای کشور باشد و اقدام و عمل مدیران اجرایی پر رنگتر از شعار باشد.\nوضعیت موجود استان حقیقتا وضعیت خوبی نیست و با توجه به ظرفیت ها و استعداد های خوبی که در استان وجود دارد هیچ توجهی از جانب مدیران اجرایی استان در خصوص این نابسامانی ها پذیرفته نیست .\nدر جلساتی که در خدمت مجمع نمایندگان پیرامون مسائل استان بحث می شود بیشتر دوستان نگران وضعیت مدیریت استان هستند استان خوزستان نیازمند رویکردی متفاوت با وضعیت موجود است .\nبازار کشور عراق در بیخ گوش ما می باشد . اما بهره برداری از ظرفیت های اقتصادی و تجاری این کشور در اختیار کشورهای دور دست و همچنین استان های دور دست می باشد . مدیران استان خوزستان باید بیدار بشود.\nامروز عمده ترین مسئله کشور مسئله بیکاری جوانانی می باشد که در حقیقت سرمایه های اجتماعی کشور بوده و متاسفانه توجه مسئولین اجرایی کشور به اشتغال آنها کمرنگ می باشد.\nبر اساس حقایق باید بپذیریم که جوانانی ،نیروی ثروت آخرین کشور محسوب می گردند ، اما براساس واقعیت ها بدلیل بی توجهی مسئولین امر به نیروهای ثروت سوز کشور تبدیل شده اند .\nتوجه به اشتغال نسل جوان کشور بزرگترین کمک به توسعه و ترقی کشور در همه ابعاد می باشد و وضعیت موجود جوانان حکایت از بی تدبیری مسئولین اجرایی کشور در بهره گیری از این ظرفیت ارزشمند دارد.\nاتفاق دلخراش اخیرا در استان خوزستان بدلیل وجود ریزگردها بیانگر سوء تدبیر و کم تعهدی مسئولین ذی ربط استانی در مقابل مردم فهیم خوزستان بود . دلیلی ندارد اگر در مهار ریزگرد موفق نیستیم باید برق استان قطع بشود ولی دلیلی وجود ندارد که اگر برق استان قطع شد، آب استان و مخابرات استان قطع بشود این اتفاق مایه شرمندگی مسئولین است.\nاستان خوزستان به لحاظ برخوردار بودن از ظرفیت های بی بدیل از قبیل نفت، گاز، صنایع پتروشیمی ، رودخانه های جاری ، دریا و بنادر ، شیلات و کشاورزی و …….به حقیقت باید زیباترین و پر امکانات ترین استان در دنیا باشد اما به واقعیت پر مسئله ترین استان در کشور است.\nعامل عقب ماندگی استان خوزستان اگر چه متعدد می باشد ولی مهمترین عامل ، عدم تعهد و با تخصص و بعضا هر دوی آنها در بین مدیران اجرایی استان بوده و البته نمایندگان مجلس در این راستا بی تقصیر نبوده چرا که در جایگاه نظارتی نباید اجازه فرصت سوزی به این قبیل مدیران می دادند .\nبرای برون رفت از چالشها و مشکلات استان خوزستان همه آحاد جامعه استان باید تلاش مضاعف داشته باشند . باید مردم و نمایندگان مردم در مجلس و همچنین مدیران اجرایی استان بصورت واقع بینانه و با همگرایی بفکر توسعه همه جانبه استان بوده و در انتظار نداشته باشند از بیرون کسی نجات بخش آنها باشد.\nهرنماینده مجلس در حقیقت نماینده کل کشور بوده و باید نسبت به هرمسئله و مشکل در سطح کشور عکس العمل نشان دهد البته علاوه بریک وظیفه قانونی ، این مهم به لحاظ شرعی و اخلاقی نیز مورد توجه می باشد.\nبرچسب‌ها: ترانه نیوز, علی گلمرادی


با فناوری: شركت ˮاپلˮ از طرح ابتدایی ابزار جدیدی رونمایی كرده كه امكان كنترل اشیا را در فضای واقعیت افزوده و واقعیت مجازی فراهم می آورد.\nبه گزارش با فناوری به نقل از ایسنا و به نقل از سی نت، شاید یك ابزار جدید در ابعاد ناخن كه با چند سنسور بارگیری شده، بتواند امكان اتصال به ابزار دیگر را برای كاربران خود فراهم آورد.\nشركت "اپل"(Apple)، از طرح ابتدایی اختراعی رونمایی كرده كه ابزارهای كوچكی به اندازه انگشت را به نمایش می گذارد. این ابزارها، با چندین سنسور بارگیری می شوند كه می توانند امكان تعامل با اشیا را در فضای واقعیت افزوده یا واقعیت مجازی فراهم آورند.\nامكان دارد كه بتوان از عناصری مانند سنسورهای نیرو، سنسورهای نوری و سنسورهای مافوق صوت برای جمع آوری ورودی ها استفاده نمود. ورودی ها بعد از جمع آوری، برای كنترل اشیای مجازی در فضای واقعیت مجازی به كار گرفته می شوند و ابزارهای انگشتی، بازخورد آنرا به صورت یك اثر واقعی ارائه می دهند. برای مثال، كاربر می تواند با كمك ابزار انگشتی، شماره گیر مجازی را كنترل كند و میزان صدای اسپیكر را تغییر دهد.\nاین ابزار می تواند به دستورات كاربر هنگام استفاده از یك جسم خارجی عمل كند. تصویری كه از این ابزار ترسیم شده، نشان میدهد كه ابعاد آن به اندازه یك ناخن است.\nهیچ تضمینی وجود ندارد كه چنین طرحی، به حقیقت بپیوندد اما تلاش اپل برای صعود در حوزه واقعیت افزوده و واقعیت مجازی، تحقق آنرا به واقعیت نزدیك تر می كند. این شركت سال قبل نیز موفق به ثبت اختراعی برای ابداع یك هدست واقعیت تركیبی شده بود كه واقعیت مجازی و افزوده را ادغام می كند.


است. خوردن غذا باعث می شود بدن سوخت کافی برای مقابله با بیماری را داشته باشد پس وقتی بیمار می شوید غذای سالم و به اندازه ی کافی بخورید. برای مثال سوپ مرغ شروع خوبی خواهد بود ‘ ‘برای هپاتیت ویروسی شوید را به آرامی بجوید. این روش قدیمی بسیار موثر است. رایحه بذر این گیاه با درگیر کردن اعصاب و عضلات ِ وابسته، در کار سکسکه وقفه می اندازد ‘ ‘ساییدگی غضروفی و التهاب، عوامل ایجاد خشکی و درد مفاصل\nناپروكسن، وارفارین و آسپرین)؛ به‌خصوص اگر دارو در دز بالایی استفاده شود. داروهای كورتیزون مثل پردنیزون، با افزایش شكنندگی عروق خونی، كبودی را افزایش می‌دهند. بیمارانی كه مشكلات ارثی دارند (مثل هموفیلی و یا سیروز [مشكل كبد])، بدن‌شان نسبت به سایرین زودتر كبود nمی‌شود. حتی ممكن است خونریزی رگ‌های آنها بسیار جدی باشد و جان آنها را تهدید كند ‘ ‘رنگ كبودی با گذشت زمان تغییر می‌كند و با نگاه كردن به كبودی می‌توان حدس زد كه چه موقع به‌وجود آمده است. وقتی كبودی تازه باشد، رنگ آن قرمز و نشانه وجود خون زیر پوست است. بعد از گذشت یكی دو روز، رنگ قرمز كبودی به آبی یا بنفش متمایل می‌شود. تقریباً بعد از شش روز به رنگ سبز و بعد از هشت الی نه روز به رنگ زرد یا زرد قهوه‌ای در می‌آید و به طور كلی پس از ۲ الی ۳ هفته، nكبودی كاملاً برطرف و رنگ پوست عادی می‌شود ‘ ‘گاهی اوقات به جای اینكه با گذشت زمان كبودی بهبود یابد، اندازه آن بزرگ‌تر و اوضاع وخیم‌تر می‌شود و حتی ممكن است درد نیز داشته باشد. دو دلیل برای این موضوع وجود دارد: اول اینكه مقدار زیادی خون در زیر پوست یا عضله جمع شده است كه بدن به جای از بین علاوه براین‌که اغلب میوه‌ها و سبزی‌ها حاوی فیبر هستند. خربزه، هندوانه، طالبی، گرمک، پرتقال، نارنگی، هلو، شلیل، گلابی، خیار، گریپ‌فروت و… سرشار از فیبر هستند. بنابراین روزانه حداقل یک قاچ از صیفی‌جات یا چند عدد از میوه‌های دیگر حاوی فیبر میل کنید. فیبر نوعی هیدرات کربن است. بنابراین مصرف آن به nعملکرد بهتر اعصاب کمک می‌کند. غلات پخته و ذرت از دیگر منابع حاوی فیبر هستند ‘ ‘۸٫ رژیم دکتر سوانک: در برنامه غذایی دکتر روی سوانک، پژوهشگر پرآوازه‌ای که ارتباط میان رژیم غذایی و بیماری ام.اس را مطرح کرد، ماهی جایگاه خاصی دارد. هرچه چربی ماهی بیشتر باشد، بیشتر مورد توجه است. منظور از چربی ماهی این است که ماهی حاوی مقدار بیشتری اسید چرب امگا۳، ۶ و ۹ باشد. این اسید‌های چرب مانع از تخریب غشای میلین و درنتیجه مانع از ابتلا به ام.اس می‌شوند. ماهی nکاد، هرینگ، تن و ساردین از انواع ماهی‌های چرب هستند. یک نکته مهم را فراموش نکنید: مصرف این ماهی‌ها زمانی اثرگذار است که به‌صورت بخارپز پخته شوند ‘ ‘۹٫ پوفا بخورید:کلمه پوفا (PUFA)، مخفف کلمه انگلیسی اسیدهای چرب چندغیراشباعی است. این نوع اسیدهای چرب ندارد و با درمان علامتی(کمپرس آب گرم و مصرف مسکن ) بهتر می شود نکته اینجاست که فعالیت های سنگین را بیمار نباید بلافاصله بعد از جراحی شروع کند و احتمال عود فتق را زیاد می کند ‘ ‘عفونت های زخم هم مانند هر زخم دیگر ممکن است اتفاق بیافتد . اصولا بعد از عمل جراحی فتق نباید تا ۴۸ ساعت به زخم آب nبخورد ولی بعد از آن بیمار می تواند حمام برود ‘ ‘از عوارض دیگر جراحی فتق سوزش و خارش ناحیه می باشد که نکته مهمی نیست. در جراحی فتق ها دو طرفه در مواردی که تکنیک غلط باشد عقیمی نیز دیده می شود که بسیار نادر است ‘ ‘در کل ورزیده بودن عضلات شکم از عود فتق ها جلوگیری می کند . اصولا فتق های کشاله ران در افرادی که عضلات شکمی شلی دارند بیشتر دیده می شود ‘ ‘پس نکاتی که باید در نظر بگیریم این است که در صورت داشتن فتق همیشه به سرعت به پزشک جراح رفته تا در nباره آن مشورت انجام شود. در صورت گیر افتادن فتق حتما به اورژانس برروید چون جزء اورژانسهای جراحی می باشد. امروزه روشهای لاپاراسکوپی نیز جهت جراحی فتق استفاده می شود که از عوارض آن می کاهد و از نظر زیبایی و مشکلات محل عمل مقبولتر از روش باز می باشد ‘ اسهال است ‘ ‘اومپرازول؛ این دارو اولین دارو از رده داروهای «مهارکننده پمپ پروتون» بود و به میزان قابل توجهی از ترشح اسید معده می کاهد ولی اثر مستقیمی بر هلیکوباکتر ندارد، گرچه اثربخشی آنتی بیوتیک ها را می افزاید. دوز معمول این دارو برای «هلیکوباکتر پیلوری» ۲۰ میلی گرم در روز حین درمان آنتی بیوتیکی است. عارضه جانبی آن گاهگاهی سرگیجه است. بسیاری از داروهای مهارکننده پمپ پروتون در دسترس هستند و می توان آنها را جایگزین nاومپرازول کرد ‘ ‘بیسموت ساب سالیسیلات؛ گرچه بیسموت یک آنتی بیوتیک نیست، اما می تواند هلیکوباکتر پیلوری را در معده از بین ببرد. این دارو همیشه با دو آنتی بیوتیک همراه می شود و دوز معمول آن دو قرص و چهار بار در روز است. تنها عارضه جانبی رایج سیاه شدن مدفوع است ‘ ‘رانیتیدین بیسموت سیترات؛ در این داروی جدید رانیتیدین را که سال ها برای کاهش ترشح اسید معده به کار می رفت با بیسموت که دارای خواص ضدباکتری است، ترکیب می کنند. این دارو به تنهایی نمی تواند nهلیکوباکتر را ریشه کن کند. اغلب بیماران به دوز ۴۰۰ میلی گرم و دو بار در روز دارو به همراه سایر داروها به خوبی پاسخ می دهند.رژیم


"این درگه ما درگه نومیدی نیست" - مارال سعيد - اخبار روز - سايت سياسی خبری چپ\nصحبت از "دستاورد" می کنی، نکند منظورت کمی عقب رفتن روسری من است یا خیمه شب بازیِ "حقوق شهروندی"؟ به کدام "دستاورد" ببالم وقتی سفره ام خالیست، وقتی فرزندم که با هزار بدبختی فارغ التحصیل دانشگاه گشته، بیکار در خانه کنار من نشسته. از کدام...\nگپی خودمانی با ملیحه محمدی نویسنده ی «اصلاحات ساختاری» یعنی انقلاب *\nصحبت از “دستاورد” می کنی، نکند منظورت کمی عقب رفتن روسری من است یا خیمه شب بازیِ “حقوق شهروندی”؟ به کدام “دستاورد” ببالم وقتی سفره ام خالیست، وقتی فرزندم که با هزار بدبختی فارغ التحصیل دانشگاه گشته، بیکار در خانه کنار من نشسته. از کدام “دستاورد” بگویم وقتی همسرم با داشتن کارشناسی ارشد، کولبری می کند، و هر آن چشم انتظار صدای گلوله ام؟ بگذار مثنوی هفتاد منی را نگشایم، که هیچ عقل سلیمی نمی تواند فلاکت ما مردم را ببیند و دَم از “دستاورد” بزند! که تو میزنی!\nاینجا در یکی از کلاس های مدرسه ی هاگ واردز**، از اسکندر تا چنگیز، از آدلف تا یوزف، از آغا محمدخان تا خمینی، همه را در خُمی ریخته اند بنام “اصلاحات”***. کی معلوم نیست، شاید عمر ما و شما قد ندهد، ولی قرار است روزی روزگاری همه ی اینها اصلاح شده از آن بیرون بیایند. باور ندارید پس طرفدار “انقلاب” هستید!\nگزاف نیست اگر گفته شود: از بضاعت اندکمان این نشان بس، که ترجیح میدهیم از هر اندیشه ای یک شریعت بسازیم. بواقع این ماهی (مغز ما) در اثر تنبلیِ دوران، خود را راحت تر می بیند؛ آن زمان که در دایره ی تنگ و باریک برکه ی دین شنا می کند.\nآرامش دوستدار به درستی میگفت: “ناپُرسائی” بخش جدائی ناپذیر فرهنگ ایرانیست. استبداد دیرینه سال، ذهنیتی “باورمند” برای ما ساخته و چنان با لذّت در این بِرکه غوطه میخوریم که برایمان فرق ندارد؛ در جبهه ی انقلاب می رزمیم و یا رفورمیست هستیم. و در این باورمندی چنان می تازیم که از پاپ نیز کاتولیک تر می شویم، آنقدر که اگر کسی گفت: این درخت بار نخواهد داد، بایست “پیوند” زده شود تا بتوان به میوه دادنش امید بست، بانگ بر می آوریم: ای زندیق، تو با کدام ابزار و با کدام نیرو می خواهی بَر این درخت “پیوند” زنی!\nمی پرسد: چگونه می توان به مردم گفت که حاصل چهل و دو سال مبارزه شما نه هیچ، بلکه بدتر شدن همه شرایط و سر سخت تر شدن حکومت بوده است و حالا ما و شما باید به اهداف بزرگتر بیاندیشم؟\nدوست گرامی این مشکل آن مغز باورمند شماست که نمی تواند بدتر شدن معیشت و عریانی فریب حکومتیان را درک کند و بپذیرد؛ مبارزات تا کنونی مردم دو میوه حاصل داده: ۱- عیان گشتن عوامفریبی حاکمان ۲- فهم نادانی و ساده لوحی خود.\nفرهنگ دینی ی آن ذهن ساده ات هر آن کجا که مثنوی هفتاد منی رنج و حرمان و فقر ما گشوده می شود، دربدر به دنبال “شیطان” می گردد و چاره ای نمی بیند جز آنکه ما را حوالت به “امپریالیسم آمریکا” دهد! گوئی در این سیستم جهانی تمامی ناملایمات سهم ماست و این “امپریالیسم جهانخوار” برای دیگران نیست. این استدلال نیز برخاسته از ذهن ساده پسند شماست که بهتر می بیند تمامی تقصیر را به گردن آمریکا بیندازد تا از این طریق کاهلی خویش بپوشاند.\nاز چهار دیوار خانه ات بیرون بیا و بیاموز! در همانجا که تو اکنون سُکنا داری اگر آزمایشات و معاینات پزشکی نشان دهد بیمار دچار “سرطان” گشته است، بلافاصله در اولین اقدام، بیماری را به اطلاع بیمار می رسانند، چون این از حقوق اولیه ی بیمار است. بررسی های تمامی دلسوزان مُلک و ملت به این استنتاج رسیده است که؛ جامعه ی ایران دچار سرطان سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شده است. آنوقت تو هر آن کس را که این واقعیت به زبان می آورد متهم به ناامیدسازی مردم می کنی! این گونه است که از پاپ کاتولیک تر به مردم امید واهی “رفورم” می دهی! چگونه است که فقط امثال تو و رئیس جمهور رئیسی “پیشرفت” را می بینید و الباقی مرد فقر و فاقه را!؟\nمی گویمت: نَره\nمی گوئی: بدوش\nدوست منوّرالفکر! تو می انگاری ما خود نمی دانیم که عیب از خود ما و فرهنگ ماست؟ ما میدانیم! اما چه کنیم که این فرهنگ در طول هزاران سال، ذرّه ذرّه در ما رسوب کرده و به آسانی نیز زدودنی نیست! و بدتر از آن اینکه؛ شکم امروز را نمی توانیم با نان فردا سیر کنیم. اما ذهن “باورمند” تو سعی دارد آن شریعتی که باور نموده و یا ساخته (امید واهی) را همچون دیگر وعده های ادیان الهی به تمامی دوران ها تسرّی دهد. و از این روست که به دوست دیرینه سالت نهیب میزنی و می گوئی: “مهمترین وظیفه و مسئولیت اصلی اصلاح طلبان در مقابل جامعه ارائه ی راهبرد و راهکارهایی است که طریق مبارزه ممکن و مسالمت آمیز را تحت هر شرایطی پیش پای مردم بگذارد.”\nاندیشه ی دین خوی تو، سیاه می بیند و سپید! و از آنجا که باورمند است هر آن کس را که بگوید آن رفورم های مینیاتوری و میکروسکوپی تو به درد زندگی این جهانی نمی خورد و ما عمر نوح نبی نداریم تا حقوق شهروندی (بعنوان مثال) را به چشم ببینیم! بلافاصله متهم به وابستگی، خشونت طلبی و انقلاب می کنی. و دریغا به مردم نمی گوئی که این حکومت است که شما را به سمت “انقلاب و خشونت” هول می دهد، و این حکومت است که تمامی راه های “مسالمت” را بر شما بسته است.\nجای اینکه مرتّب ما را از “انقلاب” بترسانی، بهتر است بنا به توصیه ی خودت به تاج زاده؛ دنبال راهکاری باشی تا ما بتوانیم بی غُل و زنجیر، بی ساچمه و گلوله، گرد هم بیآئیم و برای کسب مطالباتمان، “مسالمت آمیز” آن گونه که تو می پسندی مبارزه کنیم!\n*مقاله را می توانید در “زیتون” و “کارآنلاین” بخوانید\n**مدرسه هاگ واردز = مدرسه-ی تربیت جادوگران در رمان هری پاتر\n***منظور اصلاحات مینیاتوری و میکروسکوپی مَدِّ نظر خانم محمدیست\nچهل و سه سال پس از خروج شاه ایران از کشور به دلیل برآمد انقلاب ایران، “چرا شاه رفت” پرسمان کسانی است که یا خواستار مقابله قاطعانه تر او با امواج انقلاب ایران بودند یا امیدوار بودند در سایه حضور او شاید بخت تداوم نخست وزیری بختیار و اصلاحات ساختاری بدون پیروزی بنیادگرایی ایران میسر می بود. در باره احتمال بروز رخدادهای دیگر در گذشته تنها می توان گمانه زنی کرد، اما پاسخ به این پرسش تنها ما را به درنگ در زمینه های برآمد انقلاب ایران که خروج شاه از کشور تنها حلقه ای از آن بود سوق می دهد. این یادداشت نیز نه به قصد کند و کاوی بیشتر درگذشته، بلکه به قصد روشن ساختن نقطه عزیمت افق های فکری متفاوت برای ایران فردا با مروری بر گذشته برای فرارویی از آن تهیه شده است.\nامروز برخی با توجه به خروج شاه از کشور که در پی آن پیروزی انقلاب اسلامی شده قطعیت یافت و با تکیه بر فرجام تباهی آفرین انقلاب، کوشش می کنند از آن برای ارائه تصویر یکسره مثبت از نظام گذشته همچون “بهشت” افسانه سازی کنند. این رویکرد که با نسبت دادن تمام نتایج ویرانگر انقلاب به روشنفکران و نیروهای سیاسی سکولار همراه است، درپی آن است که مسئولیت حکومت پهلوی را در برآمد بنیادگرایی اسلامی در ایران انکار کند. گویی ارائه تصویر یکسره مثبت از گذشته و لاپوشانی معایب آن و مسئولیت تمام تباهی های بعدی را به گردن روشنفکران انداختن همچون بلاگردان، یگانه راه ممکن برای هموار کردن مسیر پیشروی راست پوپولیست در ایران است. رویکرد مسئله برانگیزی که مانع از فهم چرایی رخداد پیچیده و مرکب انقلاب ایران می شود.\nبا این همه نمی توان جنبه های مثبت نظام پهلوی دوم نظیر اصلاحات ارضی و انقلاب سفید، بهبود نسبی حقوق زنان، توسعه صنعتی و شهرنشینی، رشد دستگاه خدمات و بوروکراسی درایران را انکار کرد. اما نادیده گرفتن استبداد سیاسی، کودتای سال ۳۲ وتحقیر ملی برخاسته از آن، قطبی شدن فضای جامعه در پی آن به ویژه در نیمه دوم دهه پنجاه همزمان با گسترش شکاف های طبقاتی و حاشینه نشینی که در بروز انقلاب ایران نقش موثری داشت تنها نشانگر ساده اندیشی سیاسی است.\nبه زندان رفتن صدها روشنفکر و نویسنده و کنشگر سیاسی و فعالان دانشجویی از نویسندگان بزرگی همچون غلامحسین ساعدی و….گرفته تا کنشگران سیاسی دیگر که تنها جرمشان نویسندگی یا دگراندیشی و فعالیت سیاسی بود و در امان نگذاشتن حتی نیروهای سیاسی معتدلی همچون جبهه ملی و طرفداران مصدق و لیبرالها در ایران، نشان از دامنه و شدت خودکامگی نظام پیشین داشت. نظامی که درپی مدرنیزاسیون ایران بود، اما مایل نبود به دمکراسی همچون رکن کلیدی مدرنیته تن در دهد و بیشتر شیفته مدرنیته مثله شده و آمرانه که نیکی کدی از آن نام برده است، بود.\nدر انقلاب ایران چهار نیروی درگیر در آن خطاهای مهلکی مرتکب شدند و جملگی قربانی رخدادی شدند که بنیادگرایان اسلامی تنها پیروزمند آن در ایران شدند: نخست، حکومت پهلوی که به دلیل در قدرت بودن نقش اصلی را در نحوه برخورد با مخالفان و سیاست های کشور داشت سرنگون شد. دوم، آمریکا که به قصد رویارویی با شوروی و چپ و در جستجوی ایجاد کمربند سبز اسلامی بالاخره به حمایت از خمینی برآمد، منافعش در ایران آسیب دید و سفارتش اشغال شد. سوم، توده مردم که به دلیل جهل عمومی و عقب ماندگی و نفوذ مذهب دنباله روی خمینی شدند، نتیجه اعتراضات خود در انقلاب را در نظامی تباه تر از گذشته مشاهده کردند و با اوضاعی به مراتب بدتر روبرو شدند. چهارم، روشنفکران و نیروهای سیاسی سکولار که بخش اعظم آنان خطر بنیادگرایی اسلامی را دستکم گرفته و متاثر از گفتمان ضد امپریالیستی حاکم در اذهان مخالفان در مقابله با شاه با نفی مطلق و رد هرگونه امکان سازشی با آن، به همسویی با بنیادگرایان پرداختند. خطای بس مهلکی که بدل شدن به قربانیان اصلی این نظام در دهه شصت نتیجه آن بود. اگر در ایران آن زمان گفتمان دمکراسی در نزد مخالفان نظام عمقی یافته بود و نسبت به آن بی اعتنا یا کم اعتنا نبودند و یا آنرا تابعی از گفتمان ضد امپریالیستی نمی دانستند، شاید هرگز به این خطای مهلک دچار نمی شدند. بگذریم از این که چپ پروسویت بیشتر تحت تاثیر مصالح شوروی سابق، این همسویی را مثبت می دانست.\nبا این همه بهت انگیز است روشنفکران و نیروهای سکولار غیر مذهبی را – به دلیل دستکم گرفتن یا همسویی بخش مهمی از آنان با بنیادگرایان اسلامی علیه شاه – مقصر اصلی و بلاگردان همه رخدادهای فاجعه بار بعدی که توسط جمهوری اسلامی صورت گرفت معرفی کرد. نه تنها از آن رو که آنان خود از نخستین و اصلی ترین قربانیان دو نظام شدند، بلکه به ویژ ه از آن رو که اگر آنها نیروی تعیین کننده ای در انقلاب بودند خود قدرت را بدست می گرفتند. واقعیت این است که بنیادگرایان اسلامی به دلیل حمایت پیشین شاه از روحانیت و تقویت مساجد و نفوذ مذهب در جامعه بیش از همه بخت کسب هژمونی در انقلاب را یافتند.\nاین واقعیتی که نظام پهلوی هم از عصر قاجار و هم از اوضاع به شدت اسف بار کنونی بهتر بود، الزاما مشروعیتی برای آن نظام نمی آفریند. در واقع توسعه اقتصادی در نظام پهلوی طبقه متوسطی آفرید که توقع دمکراسی و حقوق شهروندی داشت که شاه با خودداری از پاسخ دادن به آن یکی دیگر از زمینه های بروز انقلاب و شرکت فعال طبقه متوسط در آن را فراهم ساخت. نه بهبود اوضاع نسبت به قرون گذشته و نه نگرانی از آینده ای تباه تر مشروعیت درخور برای ثبات یک نظام وتمکین مردم ایجاد نمی کند، بلکه مردم متناسب با سطح توقعات خود واکنش نشان می دهند که عدم تحقق آن خواست ها می تواند اعتراضات اجتماعی را گسترش دهد. برای نمونه هراساندن مردم از جنگ داخلی در صورت سقوط حکومت اسلامی نمی تواند مانع از گسترش اعتراضات برای تحقق خواست های امروز شود. وانگهی تاریخ شرکت بیمه نیست که آینده خود را بتواند تضمین کند.\nانکار کودتای علیه دولت مصدق در ایران و با لودگی از آن به عنوان “کربلا یا عاشورای سال سی و دو” نام بردن تنها نشانگر غیر جدی بودن این ابراز نظرها نیست، بلکه عمق تفکر دیکتاتوری نهفته درآن در میان آن دسته از سلطنت طلبانی را نشان می دهد که حاضر به پذیرش هیچ انتقادی از نظام پیشین نیستند. این در حالی است که آمریکا خود رسما بابت کودتا از مردم ایران معذرت خواهی کرد. کودتایی که با تحقیر ملی مردم، سرکوب مخالفان، تقویت روحانیت و مذهب و خودداری از هر نوع اصلاحات سیاسی به ویژه در دهه پنجاه، کار را به آنجا کشاند آن که با برآمد اعتراضات، شاه خود نیز “صدای انقلاب مردم ایران را شنید”. این نشانه اعتراف تلویحی یا آشکار شاه به خطاهای تاریخی است که در هموار کردن قدرت گیری بنیادگرایی اسلامی در ایران نقش داشته است.\nدر دوران پهلوی تنها در دو دوره شاهد گشایش فضای سیاسی بودیم. نخست در دوران سال ۲۰ تا سال ۳۲ که با خلا قدرت، شاهد شکوفا شدن جامعه مدنی، سندیکاها وانجمن ها و احزاب سیاسی در ایران هستیم که بالاخره به روی کارآمدن دولت مصدق منجر شد. اما با کودتای سال ۳۲ این دوران پایان یافت و ایران وارد دور جدیدی از استبداد سیاسی شد. دوره دوم مربوط به سالیان ۵۶ و ۵۷ است که بر اثر گسترش نارضایتی های داخلی و (فشار بین المللی) شاهد گشایش فضای سیاسی و آزادی زندانیان سیاسی شدیم. بهت انگیز است اما عقب نشینی یک نظام تحت تاثیر فشار یا اعتراضات را نشانه ای از دمکراتیک بودن آن بدانیم.\nمهمترین راه جلوگیری از رشد و پیروزی بنیادگرایان اسلامی، اصلاحات سیاسی در زمان شاه بود که می بایست زدودتر به آن دست زده و دستکم به خواست سران جبهه ملی در باره انتخابات آزاد تمکین می کرد. اما عقب نشینی حکومت پهلوی درپی اوج گیری اعتراضات، قطبی تر شدن فضای پر تب و تاب انقلابی و هژمونی یافتن خمینی آغاز شد که دیگر همه چیز دیر شده بود. خروج شاه از ایران محصول این فرایند و شدت گرفتن فشار داخلی (اعتراضات مردم) و فشار قدرت های خارجی نظیر آمریکا و انگلیس بود.\nاز ان گذشته، گرچه تجربه پیروزی دوباره طالبان در افغانستان با انقلاب اسلامی ایران سخت متفاوت است، اما نمی توان برخی شباهت های این دو رخداد را نادیده گرفت. قدرت گرفتن بنیادگرایان اسلامی در هر دو کشور، پشت کردن آمریکا به متحدان پیشین و وفادار خود، خروج شاه از ایران و اشرف غنی از افغانستان و بالاخره سیطره اسلام گرایی سیاسی در هر دوکشور که تباهی ها را روز افزون ساخته است، نمونه هایی از آنند. این شاید درسی برای حکومت هایی شود که بقای خود را در تکیه بر قدرت های خارجی جستجو می کنند یا به قصد مقابله با قدرت خارجی به استقبال تباهی بیشتر می روند. با این همه نمی توان انکار کرد که اصلی ترین واکاوی های تاریخی و بررسی انتقادی درباره نقش روشنفکران و به ویژه نیروهای چپ و لیبرال و سکولار در انقلاب ایران توسط خود آنها صورت گرفته است که اعتراف بسیاری از روشنفکران به خطاهای گذشته و دگردیسی های نظری چشمگیر درآنها گواه عریان آن است. اما در میان مدافعان نظامی سلطنت استبدادی درایران با آن که تاروپود آن برچیده شد، با کمترین نقد و پذیرش مسئولیت تاریخی خود در هموار کردن راه بنیادگرایی اسلامی روبرو هستیم. از آن گذشته، انزجار همگانی تر مردم از نظام کنونی که باعث گسترش رویکرد نوستالژیک مردم به گذشته شده است، به این جریان میدان داده است تا روز به روز بیشتر با رفتارها و زبان خشن، آمرانه، تهدید امیز، پرافترا وتخریبی در پی به خاموشی واداشتن، مرعوب کردن و همسو جلوه دادن همه مخالفان خود با جمهوری اسلامی- تنها به دلیل مرزبندی آنان با نظام گذشته- برآیند. این رویکردهای متفاوت اما معیار غیر قابل انکاری برای سنجش دغدغه دمکراسی در نزد هریک از پروژه ها برای ایران فردا است\nزیرساخت هایش آماده نیست – مارال سعید\nافتادن خیّاط در کوزه – مارال سعید\n«هرکی به کاری مشغوله» – مارال سعید\nhttps://akhbar-rooz.com/?p=133933 لينک کوتاه\nدوشنبه, ۱۵ آذر, ۱۴۰۰ ۲۳:۴۷\nروزگار غریبی ست نازنین….\nسرکار خانم مارال سعید\nدر این اشکالی نمی بینیم که “گپی خودمانی با ملیحه محمدی نویسنده ی «اصلاحات ساختاری» یعنی انقلاب *\nنوشته شما مرا ا خود به چند سال پیش برد که در «دوماهنامه میهن» مطلبی از همین نویسنده خواندم . امروز به آن نشریه سر زدم و توانستم تاریخ آن را نیز پیدا کنم ـ ۹ بهمن ۱۳۹۶ شماره ۳۱ ـ با عنوان زیر:\nانقلاب بهمن و ضرورت همواره بازبینی اش ـ ملیحه محمدی ۴۰ سال بعداز انقلاب ضد استبدادی سال ۵۷ نویسنده روایت خود از آن وقایع نوشته که قسمتی از آن را این جا می گذارم :\n” یادم هست که اولین اعتراضات سیاسی در تهران سیزدهم شهریور(۵۷) در تپه های قیطریه و به دعوت گروهی از روحانیون و مشخصاً دکتر محمد مفتح آغاز شد. تجمع و راهپیمایی بعد از نماز عید فطر آغاز می شد. حوالی ساعت ده صبح آنجا بودیم و منتظر که نماز تمام شود و ما که چپ و معتقد به انقلاب سوسیالیسیتی بودیم به « مردم» بپیوندیم و البته هیچ مشکلی نداشتیم که با چادر مشکی آنجا حاضر شده ایم. مطمئنم که نه تنها ما به عنوان مارکسیست که حتا مجاهدین هم مطمئن بودند که روحانیون همانند نهضت مشروطه تنها در کنار مردم و عامل اتصال آنها با یکدیگر خواهند بود و حکومتی که در آن عهد به آنها نرسیده بود در این زمان به طریق اولی ربطی به آنان نخواهد داشت.\nحتا در ماههای بعد از آن روز نیز دیدیم که صحبت از رفتن به قم و ادامه درس و دیانت بود. درست است که در تعریف مردم به کسوت خود اشتباه می کردیم و مردم ما نبودیم ولی این نیز واقعیت است که اکثریت جوانانی که من در راهپیمایی ها می دیدم در باره اینکه خمینی چه کسی است و کجاست، پرسش داشتند؛ یعنی آنها هم نبودند اما در غیاب هر گونه آزادی فقط مسلک آنها بود که در اشکالی به هر حال علنی زیسته و امکان تغذیه داشت و خبردار شدن.” (پایان نقل قول )\nراستش با تجربه ای که بعداز شرکت در شب های کانون نویسندگان در محوطه ی انیستیتو گوته در ماه مهر ۵۶ داشتم و تمام مسیر منتهی به ۲۲ بهمن را در بر داشت بخصوص در اولین تجمع سازمان چریکهای فدائی خلق ایران در ۱۹ بهمن ۵۷ که برگزار نشد و به روز ۲۱ بهمن منتقل شد و سایر همایش ها نقش زنان و دختران سازمان را هرگز به این صورت که در نقل قول توصیف شده ندیدم. بعداز خواندن نوشته ی فوق در سال ۱۳۹۶ با چند تن از دوستان سازمان نیز در میان گزاردم که آنها نیز چنین رفتاری را از هواداران سازمان در قبل از انقلاب بعید می دانستند.البته این موضوع تلقی خود را هنوز هم تعمیم نمی دهم و فقط بسیار عجیب ست که با موضوع هیچ جریان حتی حزب توده مطابقت ندارد.\nآیا واقعا چنین روایت هائی پایه واقعی و عینی داشته ست؟\nشنبه, ۱۳ آذر, ۱۴۰۰ ۱۰:۱۲\nنرگس محمدی و ملیحه محمدی\nنرگس شیر زنی که با مقاومت و مبارزه ، فاشیسم مذهبی را به سخره می‌گیرد و تاوان مبارزه ش را با شلاق و شکنجه در سیاه چال های دڑخیمان اسلامی میدهد !\nو دیگری ملیحه محمدی زن خارج نشین\nفراری از ایران که تنها ارزویش گفتگو و همکاری با سران جنایتکار اسلامی مانند حجاریان که از عوامل اصلی سرکوب کمونیستها و چپ در سال های ۶۰ و اصلاحات چی فاشیسم سپاهی اخوندی است !\nپنجشنبه, ۱۱ آذر, ۱۴۰۰ ۱۱:۴۳\nبا پوزش از کم دقتی\nالباقی مرد فقر و فاقه را!؟ (غلط)\nالباقی مردم فقر و فاقه را!؟ (صحیح)


رمضانی: در این شرایط برخی دنبال تهمت زدن هستند | خبرگزاری سلامت\nبه گزارش گروه ورزشی خبرگزاری سلامت سعید رمضانی در خصوص تست کرونا مجدد تیم فوتبال استقلال اظهار داشت: روز گذشته از ما تست راستی‌آزمایی گرفته شد و امروز هم قرار است دوباره تست بدهیم. نکته اینجاست که کسی توجه نمی‌کند چقدر شرایط استقلال سخت است. ما سه روز است که تمرینات را تعطیل کرده‌ایم و نمی‌دانیم که چه کسانی را باید به قرنطینه بفرستیم.\nترکیب جهانی تیم ملی کشتی فرنگی ایران اعلام شد ۳۱ مرداد ۱۳۹۸\nحدادی: کارشناسان ما اگر در خارج بودند، ورزشکاران را اعدام می‌کردند! ۲۱ مهر ۱۳۹۸


نظافت راه پله - نظافت منزل,نظافت راه پله-02166121142\nنظافت ساختمان جنبه های مختلفی دارد. یکی از این جنبه ها نظافت راه پله های ساختمان میباشد. راه پله به دلیل اینکه اولین مکانی است که افرادی که به ساختمان مراجعه میکنند اول با آن رو به رو میشوند نظافت آن بسیار مورد اهمیت است. در صورتی که نظافت راه پله ها رعایت نشده باشد جلوه بسیار بدی را به ساختمان داده و این امر باعث ناراحتی افرادی که به آن ساختمان به صورت مهمان و یا ساکنین مراجعه میکنند میشود. لذا باید به تمیزی راه پله ها به شدت اهمیت داد. شرکت تهران نظافت در همین راستا با داشتن نیروی متخصص میتواند به تمامی نیازهای نظافت راه پله شما با داشتن شعبه های مختلف در سراسر تهران بزرگ در سریعترین زمان ممکن با ارسال نیروی کاری متخصص نیاز شما در امر نظافت راه پله را رفع نماید.\nتکنیک های نظافت راه پله\nهر نظافتی برای خود پیچیدگی های خاص خود را دارد و شامل پیچیدگی های خاص خود میشود. نظافت راه پله نیز از این امر جدا نیست. در بسیاری از موارد مشاهده شده که مشتریان در هنگام تماس از نظافت راه پله گذشته خود رضایت کافی را نداشته و در هنگام رزرو نیرو برای نظافت این سوال را میپرسند که: آیا نیروی کار شما تمیز کار میکند؟ لازم به ذکر است که متأسفانه برخی از شرکت های نظافت منزل به دلیل نداشتن نیروی کار متخصص و استخدام نیروی تازه کار و ندادن آموزش های لازم به نیروهای تحت استخدام خود متأسفانه خاطره نامطلوبی را برای مشتریان عزیز که مهمترین رکن این خدمات دهی هستند میشوند.\nلذا در این ضمینه شرکت تهران نظافت با استخدام کادر متخصص خود با سابقه بالا در امر نظافت و گرفتن تست های مختلف در ضمینه نظافت و دادن آموزش های لازم به تمامی نیروهای خود به صورت دوره ای، به شما این تضمین را میدهد که در ضمینه نظافت راه پله بهترین خاطره را با ما خواهید داشت و تنها با یک بار سفارش نیرو جهت نظافت راه پله یکی از مشتریان دائمی ما خواهید شد.\nنیروی کار مناسب نظافت راه پله کیست ؟\nنظافت راه پله به دلیل داشتن سختی های خود نیاز به نیروی کار متخصص میباشد. ما در تمامی سرویس های خدماتی نظافت راه پله خود بنا به درخواست مشتری اقدام به ارسال نیروی نظافتچی آقا و یا نیروی نظافتچی خانم میکنیم. اما در بسیاری از موارد مشتریان نمیدانند کدام نیروی کار برای این نوع نظافت مناسب تر است. لازم به ذکر است به دلیل اینکه نظافت راه پله دارای ظرافت های خاص خود مانند: نظافت گوشه های راه پله،نظافت دقیق میله های راه پله، گردگیری مناسب و … میباشد ترجیحا توصیه میشود از نیروی نظافتچی آقا جهت این کار استفاده شود. زیرا این نیرو با داشتن ظرافت کاری خاص خود مشاهده شده که توانسته رضایت بیشتری را در نزد مشتریان به خود جلب کند.\nنظافت راه پله شامل چه مواردی میشود ؟\nدر مواردی مشاهده شده که برای مشتریان عزیز این سوال پیش آمده که نظافت راه پله شامل چه مواردی میشود و کدام قسمت های راه پله را در برمیگیرد؟ در جواب این سوال باید به این نکته اشاره کرد که: نظافت راه پله به طور کلی به تمامی راه پله ها از طبقه منفی یک تا اخرین طبقه راه پله با تمامی متعلقات آن میگردد که شامل لیست زیر میباشد:\nدستمال کشی قرنیز ها\nپاک کردن نرده ها\nدستمال کشی دیواره های راه پله\nپاک کردن شیشه ها از داخل\nمواد شویده مناسب جهت نظافت راه پله کدام است؟\nدر مواردی مشاهده شده که مشتریان عزیز از نحوه خدمات نظافتچی رضایت کاملی را داشته اند اما پس از کمی با این نارضایتی مواجه شده اند که در زمان بسیار کوتاهی دوباره راه پله های منزلشان نیاز به نظافت داشته و سریعا دچار آلودگی و کثیفی شده است. این امر به دلیل عدم استفاده مناسب از وسایل شوینده ضحیح در امر نظافت میباشد. به دلیل اینکه راه پله یکی از محل های پر رفت و آمد یک ساختمان میباشد استفاده از مواد شوینده اسیدی مانند وایتکس و یا جرمگیر های مختلف در آن کار بسیار اشتباهی بوده زیرا این مواد پس از پاک کردن های خود با توجه به اینکه به خوبی عمل پاکسازی را انجام مییدهند اما پس از پاکسازی حالتی چسبنده به محل تمیز ده با آنها را میدهند که باعث کثیفی هرچه بیشتر محل شده لذا به همین دلیل برحسب نوع نظافت نظافتچی شرکت موظف به گوشزد و آموزش استفاده از شوینده صحیح در نظافت محل مورد نظر میباشد.\nکلمه های مرتبط با نظافت راه پله\nنظافت راه پله دروس/ نظافت راه پله ستارخان / نظافت راه پله جمهوری / نظافت راه پله الهیه / نظافت راه پله جنت آباد / نظافت راه پله امام حسین / نظافت راه پله شمشیری / نظافت راه پله خوش / نظافت راه پله شهر زیبا / نظافت راه پله منیریه / نظافت راه پله فاطمی / نظافت راه پله جوردن / نظافت راه پله اقدسیه / نظافت راه پله / نظافت راه پله طرشت / نظافت راه پله تهرانسر / نظافت راه پله آریاشهر / نظافت راه پله شهرارا / نظافت راه پله اقدسیه / نظافت راه پله گیشا / نظافت راه پله تهرانپارس / نظافت راه پله گیشا / نظافت راه پله پیروزی / نظافت راه پله رسالت