فیلم جی - دورهمی خیلی شاد با گروه موسیقی خیلی متفاوت «بُمرانی» (2021) - فیلم جی\nخانه/بررسی محصولات/فرهنگ و هنر/فیلم جی – دورهمی خیلی شاد با گروه موسیقی خیلی متفاوت «بُمرانی» (2021)\nروزنامه همشهری – پرنیان سلطانی: درست مثل آهنگ‌هایشان هستند؛ ساده و بی‌آلایش، اما شیطان و بازیگوش! شوخی‌هایشان تمامی ندارد. با انرژی و سر حوصله جواب همه سؤال‌هایمان را می‌دهند؛ گاهی حرف یکدیگر را تأیید می‌کنند، گاهی هم با هم سر ناسازگاری می‌گذارند. می‌گویند در تمام این سال‌ها کلی با هم دعوا کرده‌اند، اما چیزی که معلوم است هیچ‌وقت بین‌شان از بین نرفته، دوستی‌شان است.\nشوخی که نیست؛ ۱۱ سال است کنار هم کار می‌کنند و با صبر و حوصله قدم‌به‌قدم از موسیقی زیرزمینی به اجرای کنسرت در برج میلاد رسیده‌اند!\nگروهی خوشحال، پرانرژی و البته متفاوت که از سال ۱۳۸۷ تا به امروز می‌توان سبک‌های مختلف موسیقی را در کارشان دنبال کرد؛ از «بلوز» و «کانتری» و «بالکان» بگیرید تا «راک» و «جیپسی».\nآن‌ها آمده‌اند تا به قول خودشان «آلترناتیو» باشند؛ یک گروه موسیقی غیرمتعارف که می‌تواند جایگزینی برای سبک‌های شناخته‌شده موسیقی ازجمله موسیقی پاپ به‌حساب بیاید. با برو‌بچه‌های بُمرانی در استودیوی موسیقی‌شان از هر دری صحبت کرده‌ایم که حاصل آن را در ادامه خواهید خواند.\nبُمرانی پله‌پله به موفقیت رسید؛ کارتان را از فضای مجازی شروع کردید، به کافه رسیدید، کار تئاتر و سینما انجام دادید و درنهایت پا روی سن سالن‌های کنسرت گذاشتید. درباره این روند توضیح می‌دهید؟\nمانی: ما چند تا دوست بودیم که می‌خواستیم ساز زدن را تجربه کنیم. کنار هم کار می‌کردیم و خیلی خوش می‌گذراندیم. برای همین در شروع واقعا هیچ انتظار و توقعی از خودمان نداشتیم و دنبال یک کار زودبازده نبودیم. همین‌که جایی داشتیم که می‌توانستیم کنار هم کار موسیقی انجام بدهیم، راضی بودیم و خوشحال.\nبهزاد: اتفاقا خیلی هم ذوق داشتیم. با هر موفقیت کوچکی روی ابر‌ها بودیم! روز اولی که قرار شد در کافه اجرا کنیم در پوست‌مان نمی‌گنجیدیم. همه‌اش به هم می‌گفتیم بچه‌ها باورتان می‌شود می‌خواهیم در کافه بزنیم؟! بعد که کار در تئاتر پیشنهاد شد باز همین حس را داشتیم. باورمان نمی‌شد در تئاتر شهر اجرا داریم.\nمانی: ما همین که می‌توانستیم با کار‌های اینچنینی پول آلبوم‌مان را دربیاوریم بی‌نهایت خوشحال بودیم. دقیق خاطرم هست که برای انتشار آلبوم «جوراب‌های لخت» در سال ۱۳۸۹ باید یک میلیون و ۳۵۰ هزار تومان هزینه تسویه استودیو را می‌پرداختیم. من آن پول را از پدرم گرفتم تا بتوانیم زودتر کار را منتشر کنیم. بعد از انتشار در ۲ آموزشگاه موسیقی ۷ تا اجرا گذاشتیم و با بلیت‌فروشی آن پول پدرم را برگرداندیم. نفری ۲۰ تومن هم برای خودمان ماند!\nراستی اصلا چطور دور هم جمع شدید؟\nجهانیار: سال ۸۶ اینطور‌ها بود که من و مانی که با هم پسرخاله‌ایم، به آموزشگاه موسیقی می‌رفتیم. در آنجا با آقایی به نام حمیدرضا بهزادیان آشنا شدیم که کار ضبط موزیک را انجام می‌داد. بهزاد هم همان موقع‌ها برای ضبط یکی‌دو کارش آنجا می‌آمد و از این طریق با هم آشنا شدیم. نخستین کارمان هم آهنگ «هنوز همونم» بود که بعد‌ها در قالب آلبوم «جوراب‌های لخت» منتشر کردیم.\nبهزاد: من تا قبل از دانشگاهم کلاس گیتار می‌رفتم. یک روز اتفاقی استادم را در خیابان دیدم و به او گفتم که روی چند آکوردی که یادم داده شعر گفته‌ام. وقتی آن‌ها را گوش کرد گفت بیا همین‌ها را ضبط کن. برای کار ضبط که به آموزشگاه می‌رفتم با مانی و جهانیار آشنا شدم و درنهایت وقتی تصمیم جدی گرفتیم که یک گروه موسیقی تشکیل بدهیم، کیارش و آرش هم که پسرعموهایم هستند، به جمع‌مان اضافه شدند.\nکیارش: من اول برای اجرا‌های کافه‌ای بچه‌ها بلیت می‌فروختم! بعد یک روز که بچه‌ها در خانه ما تمرین داشتند گفتم من هم بیایم برایتان بیس بزنم؟! گفتند مگر گیتار‌بیس داری؟ گفتم خب می‌خرم! همان موقع یک گیتار‌بیس خریدم و از آنجا که از ۱۳، ۱۴ سالگی گیتار آکوستیک کار می‌کردم، خیلی زود هم به آن مسلط شدم و چند روز بعد با همان گیتار اجرا رفتیم!\nسبک کاری‌تان در موسیقی خیلی متفاوت است. به‌خصوص اینکه یک دهه پیش این سبک را انتخاب کردید و آن موقع فضای موسیقی به اندازه امروز رشد نکرده بود. نترسیدید کارتان نگیرد؟!\nبهزاد: خب ما انتخاب دیگری نداشتیم. همین‌ها را بلد بودیم و همین‌ها را می‌زدیم!\nکیارش: ضمن اینکه واقعا همانطور که مانی هم گفت ما واقعا از اول به فکر جذب مخاطب نبودیم. ما برای خودمان می‌زدیم و می‌خواندیم و از کار کردن در سبکی که دلمان می‌خواهد لذت می‌بردیم. بعد به مرور که کارهایمان منتشر شد، مخاطبان خاص خودش را هم پیدا کرد.\nمانی: بله دقیقا. چون ما خودمان از ابتدا سبک‌های بلوز و کانتری را دوست داشتیم، سعی کردیم مثل آن‌ها باشیم و وقتی می‌دیدیم نتیجه کارمان به این سبک بی‌شباهت نیست، خوشحال بودیم و کیف می‌کردیم.\nجهانیار: در واقع ما کاری را انجام می‌دهیم که دوست داریم و حالمان را خوب می‌کند. بعد سعی می‌کنیم این حال خوب را با آن‌هایی که سبک موسیقی پاپ را نمی‌پسندند، به اشتراک بگذاریم.\nبالاخره سبک کاری بُمرانی چیست؟ تا جایی که من می‌دانم دوست ندارید برای معرفی سبک کارتان از واژه تلفیقی استفاده شود.\nمانی: والا خودمان هم به‌طور دقیق نمی‌دانیم. یعنی می‌دانیم‌ها، اما نمی‌توانیم به‌طور کلی بگوییم سبک کاری‌مان چیست. چون کارمان آلبوم به آلبوم و قطعه به قطعه فرق می‌کند و باید برای هر قطعه به‌طور جداگانه درباره سبک‌مان صحبت کنیم. اما می‌توان گفت بیشتر کارهایمان بلوز، کانتری، راک، بالکان و جیپسی است.\nجهانیار: با تلفیقی مخالفیم، چون خیلی واژه سردرگمی است. ما الان به هر نوع موسیقی که در قالب کلاسیک و پاپ نگنجد می‌گوییم تلفیقی! درحالی‌که واقعا اینطور نیست و سبک‌های زیادی وجود دارد که شاید در کشورمان کمتر شناخته شده باشد، اما به‌عنوان یک سبک موسیقی مستقل در دنیا شناخته می‌شوند و طرفداران خودشان را هم دارند. برای همین ما ترجیح می‌دهیم به سبک کارمان «آلترناتیو» بگویند؛ یک نوع موسیقی غیرمتعارف که جایگزینی برای سبک‌های مرسوم ازجمله پاپ است و می‌تواند از موسیقی‌های بومی و خاص کشور‌های دیگر الهام بگیرد.\nآن زمان که کارتان را شروع می‌کردید، داخل ایران کسی با این سبک کار می‌کرد؟\nمانی: بله، سبک ما زیاد است؛ چه حالا، چه قبل از ما. درواقع هر سلیقه‌ای که پاپ را نپسندد، دنبال یک موسیقی جایگزین است و به‌خاطر همین تقاضا، همیشه یک سری از فعالان حوزه موسیقی به این سبک روی می‌آورند. گروه‌های آویژه، کیوسک، ۱۲۷، اوهام و… گروه‌هایی هستند که از قبل موسیقی آلترناتیو را در کشورمان دنبال می‌کردند.\nاز بیرون که به کارتان نگاه می‌کنیم، احساس می‌کنیم سبک کارتان بیشتر تین‌ایجری است و احتمالا مخاطب‌هایتان بیشتر باید نوجوانان و جوانان باشند. همینطور است؟\nجهانیار: نه، همه جور مخاطبی داریم. ما طرفدار کم‌سن‌و‌سال و ۱۲، ۱۰ ساله داریم، مخاطب ۵۰، ۶۰ ساله هم داریم؛ منتها هر کدام یک‌سری از کارهایمان را گوش می‌دهند.\nمانی: به‌طور کلی الان قشری که بیشتر موزیک را دنبال می‌کند، قشر جوان است؛ به‌خصوص اینکه سبک کاری ما خیلی متفاوت است و بیشتر جوان‌هایی که با موسیقی پاپ ارتباط برقرار نمی‌کنند، به کارمان علاقه‌مند می‌شوند. اما همانطور که جهانیار گفت ما همه‌جور مخاطبی داریم؛ به‌خصوص بعد از آلبوم «گذشتن و رفتن پیوسته» که یکباره باعث زیاد شدن مخاطب‌هایمان شد.\nراستی کمی هم درباره اسم گروه‌تان بگویید. «بُمرانی» ترکیبی از نام «بهزاد عمرانی» است، درست است؟\nبهزاد: اوایل دهه ۸۰ که می‌خواستم برای خودم یک ایمیل بسازم، نام کاربری‌ام را با ترکیب حرف اول اسم و فامیلی‌ام B omrani گذاشتم. بعد‌ها که برای دیگران ایمیل می‌فرستادم یا با دوستان و فعالان حوزه موسیقی چت می‌کردم، همه بُمرانی صدایم می‌کردند و همین باعث شد وقتی به‌دنبال اسم مستعاری در دنیای موسیقی می‌گشتم، از همین نام استفاده کنم؛ و این نام همینطور روی گروه‌مان ماند.\nخب بعد که گروه شدید هیچ‌وقت به این فکر نکردید که اسم گروه‌تان را عوض کنید؟\nکیارش: چرا اتفاقا، اما اسم بهتری پیدا نکردیم!\nجهانیار:، چون همه پسرخاله و پسرعمو هستیم، بهترین ایده‌مان این بود که اسم گروه‌مان را «Cousins» بگذاریم که بعد دیدیم قبل از ما یک گروه موسیقی کانادایی این اسم را برای خودش گذاشته! این شد که درنهایت به همان بُمرانی رضایت دادیم!\nبا این حساب اگر یک روز بهزاد بخواهد از گروه‌تان برود، تکلیف اسم گروه چه می‌شود؟!\nبهزاد: کلا بُمرانی دیگر تلفیق اسم و فامیلی من نیست؛ بُمرانی حالا فامیلی همه ما شده! جالب اینجاست که همه ما را با نام «آقای بُمرانی» صدا می‌زنند!\nمانی: خودمان که خوب است؛ یک روز پدر من سر اجرایمان آمده بود، می‌خواستند خیلی احترامش را نگه‌دارند صدایش کرده بودند آقای بُمرانی!\nظاهرا اکثر شعرهایتان را هم خودتان می‌گویید، بله؟\nمانی: بله، تقریبا همه شعرهایمان را خودمان می‌گوییم.\nکدام‌تان شاعر است؟\nبهزاد: همه‌مان! ما گروهی شعر می‌گوییم! معمولا یکی از بچه‌ها یک شعر خام و نصفه و‌نیمه با خودش می‌آورد، آن را روی تخته می‌نویسیم و بعد هر کدام به آن چیزی اضافه می‌کنیم که در نهایت یک شعر به‌نظر خودمان خوب از آن در‌می‌آید!\nچقدر خوب است که اینقدر با هم خوب هستید. چطور چند تا جوان فعال و پرانرژی این همه سال کنار هم بدون حاشیه کار کرده‌اند؟ دعوایتان نمی‌شود؟\nبهزاد: چرا اتفاقا، تا دلتان بخواهد با هم دعوا می‌کنیم! سر فوتبال، سر ترانه، سر تنظیم، سر اجرا، سر هر کاری دعوایمان می‌شود. اما خیلی زود هم با هم آشتی می‌کنیم و به کارمان می‌رسیم. یادم می‌آید یک روز با مانی روی صندلی عقب یک خودرویی نشسته بودیم و نزدیک ۴۰ دقیقه با هم دعوا می‌کردیم! نفراتی که روی صندلی جلویمان نشسته بودند و خیلی با اخلاق‌مان آشنایی نداشتند پیش خودشان فکر می‌کردند حتما همین حالا کل گروه از هم می‌پاشد. اما چند دقیقه بعد یک دفعه یک موضوعی در خیابان توجه من را جلب کرد و باعث شد وسط دعوا به مانی بگویم مانی آنجا را ببین. بعد کلا مسیر صحبت‌مان عوض شد و کلی گفتیم و خندیدیم! ما فردای آن روز اجرا داشتیم، آن بنده خدا‌های صندلی‌های جلو گفتند با این دعوایی که شما کردید ما فکر می‌کردیم اجرای فردایتان کنسل می‌شود!\nشما ۶ سال زیرزمینی کار می‌کردید و اجراهایتان به کافه و آموزشگاه‌ها خلاصه می‌شد. چطور شد که یک‌دفعه تصمیم گرفتید مجوز بگیرید؟ به‌خاطر کار در تئاتر؟\nجهانیار: نه، اتفاقا تئاتر مجوز نمی‌خواست و همین اجرا‌های تئاتر بود که گروه‌مان را سرپا نگه می‌داشت. ما، چون سال‌ها دنبال گرفتن مجوز نبودیم، فکر می‌کردیم کلا برای این شکل کارمان نمی‌توانیم مجوز بگیریم. برای همین زیاد هم به فکرش نبودیم. تا اینکه سال ۹۳ نشر چکه به گروه‌مان سفارش یک آلبوم برای کودکان را داد و خودش هم کمک‌مان کرد تا بتوانیم گروه‌مان را ثبت کنیم و مجوز بگیریم. در واقع از سال ۹۳ با انتشار آلبوم «اتوبوس قرمز» رسما از زیر زمین به روی زمین آمدیم!\nپس مجوز گرفتن آنقدر‌ها که فکرش را می‌کردید، سخت نبود.\nمانی: چرا اتفاقا، خیلی سخت بود. همین حالا هم سخت است. با اینکه ۴ آلبوم مجوزدار داریم، اما باز هم مجوز گرفتن برایمان سخت است. برای خودمان هم جالب است که ارشاد وقتی یک گروه ثبت شده و مورد تأیید دارد که تاکنون ۴ بار برای آلبوم‌هایش مجوز صادر کرده، چرا باز برای مجوز دادن همه چیز را از صفر بررسی می‌کند؟!\nجهانیار: متأسفانه هیچ ساختار روشنی هم برای مجوز دادن وجود ندارد و همه‌چیز سلیقه‌ای است. همین می‌شود که وقتی یکی از افراد مؤثر در روند ارائه مجوز عوض می‌شود، ما فقط می‌گوییم وای بدبخت شدیم!\nاز وقتی روزمینی شدید ۴ آلبوم منتشر کردید که قطعا بهترین و پرمخاطب‌ترینش «گذشتن و رفتن پیوسته» بود. خودتان فکر می‌کردید این آلبوم اینقدر محبوب شود؟\nکیارش: آلبوم مخرج مشترک واقعا تجربه خوبی نبود، برای همین گذشتن و رفتن پیوسته برای ما حکم مرگ و زندگی را داشت. اگر آن هم شکست می‌خورد شاید دیگر نمی‌توانستیم کار کنیم. برای همین سعی کردیم خیلی خیلی بهتر از قبل کار کنیم و شکر خدا نتیجه‌اش خوب شد.\nبهزاد: خب ما آلبوم به آلبوم بیشتر یاد می‌گیریم. از تجربه آلبوم‌های قبلی‌مان استفاده کردیم و با آموخته‌های جدید سعی کردیم یک کار خوب ارائه بدهیم. اتفاقا من قبل از انتشار آلبوم جایی نوشتم که همه ما وقتی نام یک خواننده یا یک گروه موسیقی را می‌شنویم، یاد یک ترانه یا یک آلبوم وی‍ژه‌اش می‌افتیم. گذشتن و رفتن پیوسته هم برای بُمرانی حکم همان آلبومی را دارد که احتمالا بعد‌ها مخاطب‌هایمان ما را با آن بشناسند؛ آلبومی که شناسنامه گروه‌مان می‌شود.\nو قطعه گذشتن و رفتن پیوسته یا همان «خیلی دوری» در این آلبوم هم که حسابی طرفدار پیدا کرد.\nبهزاد: راستش این حجم استقبال از این ترانه برای خودمان هم عجیب بود. اینکه یکی شعر را بخواند و دیگری معنی کلمات را بگوید، یک ابتکار بود که به همان اندازه که ممکن بود جالب باشد، می‌توانست از نگاه دیگران بی‌معنی تلقی شود. اما شکر خدا مخاطب‌هایمان از این خلاقیت خوش‌شان آمد.\nخودتان بیشتر کدام‌یک از قطعه‌هایتان را دوست دارید؟\nمانی: فکر می‌کنم برای هر کدام‌مان متفاوت است مثلا من «خوشحال و شاد و خندانیم» را خیلی دوست دارم، آرش هم آهنگ «سرمست» را.\nکیارش: جهانیار «مردمی» را دوست دارد؛ من هم مردمی و هم «درونی» را دوست دارم. بهزاد هم عاشق ترانه «به من بخند» است.\nدر ماشین بیشتر آهنگ‌های خودتان را گوش می‌دهید یا انتخاب دیگری دارید؟\nجهانیار: راستش در پروژه ضبط کار آنقدر کارهایمان را گوش می‌دهیم که وقتی منتشر شد دیگر کنارشان می‌گذاریم! البته وقتی اجرا داریم حتما دوباره گوش می‌کنیم؛ چون هم ما باید موسیقی‌اش را تمرین کنیم و هم بهزاد باید شعر‌ها را مرور کند که یک وقت یادش نرود! به غیر از این باشد کار‌های گروه‌های مختلف دنیا را که در سبک‌های دلخواهمان کار می‌کنند، گوش می‌دهیم.\nبُمرانی برایتان چقدر جدی است؟ یعنی شغل دوم‌تان به‌حساب می‌آید یا همه وقت‌تان را برایش می‌گذارید؟\nبهزاد: قطعا کار اول همه ما بُمرانی است. اما خب در کنار کارگروه، مانی و آرش تدریس هم می‌کنند، کیارش هم عینک‌سازی دارد.\nبا این حساب که اولویت همه‌تان بُمرانی است، به‌نظرتان کمی، کم‌کار نیستید؟!\nکیارش: نه، اتفاقا ما خیلی هم پرکاریم و از هر فرصتی برای ارائه کار جدید استفاده می‌کنیم. گواهش هم ارائه ۶ آلبوم در ۱۰، ۱۱ سال گذشته است. ما برای ۱۰ تئاتر هم اجرا داشته‌ایم تا جایی که سال ۹۱ پرکارترین گروه موسیقی تئاتر لقب گرفتیم. موزیک ۵ فیلم سینمایی هم با گروه ما بود که جدیدترینش «مارموز» کمال تبریزی است. یعنی ما داخل این استودیو زیاد کار می‌کنیم، اما متأسفانه بیرون از اینجا خیلی فضایی برای ارائه نداریم.\nیعنی اجازه نمی‌دهند کنسرت برگزار کنید؟\nآرش: نه اینکه نگذارند، اما خب خیلی بیشتر از این‌ها می‌توانیم کار کنیم.\nجهانیار: ما تا به امروز علاوه بر تهران فقط توانسته‌ایم در رشت، شیراز و اصفهان اجرا کنیم. خب اگر این امکان برای همه شهر‌ها فراهم بود، آن‌وقت اجراهایمان چندین برابر می‌شد. ما خیلی از مردم کامنت می‌گیریم که چرا در شهر ما اجرا نمی‌گذارید؟ و ما هم در جواب همه‌شان می‌گوییم ما از خدایمان است. اما خب به هر حال مجوز گرفتن برای اجرا واقعا سخت و در بعضی از شهر‌ها عملا غیرممکن است.\nبهزاد: در واقع مشکل اینجاست که تکلیف هیچ‌کس با ما و سبک موسیقی‌مان روشن نیست. خب اگر ساز زدن مشکلی ندارد، پس چرا اجازه نمی‌دهند به‌عنوان مثال به تلویزیون برویم و ساز بزنیم؟ یا اگر مجوز برگزاری کنسرت داریم، چرا فقط در چند شهر خاص؟ البته که در همین شهر‌ها هم خیلی سخت به ما نوبت می‌رسد؛ به ۲ دلیل؛ یکی اینکه سالن‌های عمومی ما یا گنجایش ۲۰۰ نفر دارد که برایمان کوچک است، یا هزار نفر به بالاست که اجرا در آن‌ها هزینه زیادی دارد. از طرفی اجرای کنسرت عملا در چند‌ماه از سال به‌دلیل مناسبت‌های مذهبی امکان‌پذیر نیست، در زمان جشنواره‌ها هم که کنسرتی برگزار نمی‌شود. خب نتیجه این است که در ۶، ۵ماه باقی مانده سال همه خواننده‌ها می‌خواهند با هم کنسرت بگذارند و معلوم است که در چنین شرایطی ظرفیت سالن‌ها بیشتر در اختیار گروه‌های با سبک کاری متعارف‌تر قرار می‌گیرد تا ما.\nمانی: همین می‌شود که ما ۲ سال است نتوانسته‌ایم در سالن میلاد اجرا بگذاریم و به قول بهزاد هیچ‌وقت پنجشنبه و جمعه‌های این سالن را ندیده‌ایم!\nمانی: به‌نظرم هم‌اکنون بهترین راهکار ایجاد سالن‌های کوچک‌تر برای اجراست که گروه‌های کوچک یا آن‌هایی که مخاطبان خاص و محدودی دارند بتوانند در این سالن‌ها اجرا بگذارند.\nبزرگ‌ترین مشکل امروز دنیای موسیقی را چه می‌بینید؟\nبهزاد: از نگاه ما بزرگ‌ترین مشکل تک‌بعدی بودن کار در موسیقی است. صدا و سیما فقط یک مدل خاص از موسیقی را نشان می‌دهد و همانطور که گفتم سالن‌های کنسرت هم بیشتر به پاپ‌خوان‌ها می‌رسد. خب وقتی شما فقط یک نوع موسیقی را ببینی و بشنوی، احتمالا سلیقه‌ات هم به همان سمت می‌رود و حتی اگر خودت بخواهی کار کنی در همین سبک کار می‌کنی. درحالی‌که ما چندین و چند سبک موسیقایی داریم که اتفاقا خیلی هم دلنشین و زیبا هستند، اما هیچ ظرفی برای ارائه پیدا نمی‌کنند. اگر این انحصار دست از سر ما بردارد، حال موسیقی‌مان خیلی بهتر از اینی می‌شود که حالا می‌بینید.\nوآخرین سؤال اینکه مخاطب‌هایتان چه زمانی منتظر کار جدیدتان باشند؟\nبهزاد: ان‌شاءالله آلبوم جدیدمان در فصل پاییز منتشر می‌شود. هم‌اکنون مشغول کار روی پروژه سیزده چهل هم هستیم که بخش نخست آن سال گذشته منتشر شد. به امید خدا در مردادماه هم اجرای کنسرت داریم.\nبُمرانی‌ها از کامنت‌های جذاب و بامزه مردم می‌گویند\nدر حاشیه گفت‌وگوی ما با گروه بُمرانی فرصتی دست داد تا بر‌و‌بچه‌های پرانرژی این گروه برایمان از کامنت‌ها و فیدبک‌های جالبی بگویند که از مردم گرفته‌اند. بهزاد به نمایندگی از بچه‌های گروهش برایمان می‌گوید: «در گذشتن و رفتن پیوسته یک جا‌هایی هست که می‌گوییم معنی انتخاب، معنی اضطراب، معنی اجتناب و…. یک بنده خدایی در صفحه شخصی‌اش وقتی می‌خواست متن شعرمان را بگذارد به اشتباه نوشته بود «من یه اضطراب»، «من یه اجتناب». برایش کامنت گذاشتم و گفتم درستش معنی اضطراب و معنی اجتناب است که آن بنده خدا عصبانی شد و گفت کاش نظر شخصی‌تان را تحمیل نکنید. یعنی چیزی که شما در آهنگ شنیده‌اید درست‌تر است؟! گفتم من نشنیدم، به خدا من خودم آن را خوانده‌ام!».\nبهزاد یک خاطره جالب دیگر هم دارد: «آلبوم گذشتن و رفتن پیوسته به نسبت مخرج مشترک که آلبوم قبل مان بود، خیلی مورد استقبال مردم قرار گرفت. یک روز یک بنده خدایی آمد و با ناراحتی گفت آقا شما چرا از اول این آلبوم‌تان را بیرون ندادید؟! انگار که مثلا ما ۱۰، ۸، ۷ تا آلبوم آماده داریم، بعد می‌نشینیم و با بچه‌ها می‌گوییم خب بچه‌ها، امسال کدام آلبوم را منتشر کنیم؟!»؛ و بعد ادامه می‌دهد: «یک بار هم بعد از اینکه پوستر کنسرت‌مان روی بیلبورد‌ها رفت، یکی آمد و زیر پست‌مان کامنت گذاشت بهزاد جان جریان چیه؟! واقعا مانده بودم! از خودم می‌پرسیدم واقعا معلوم نیست؟! خب کنسرت داریم. تاریخ و ساعت و محل برگزاری‌اش هم که مشخص است!».\nالبته که همیشه هم کامنت‌ها اینقدر جالب و حال خوب‌کن نبوده‌اند. آرش می‌گوید یک‌بار یکی از فعالان فضای مجازی یک یادداشت درباره ما منتشر کرد و نوشت: «بند بُمرانی، شروع فاشیسم در موسیقی!» بعد هم کلی آسمان و ریسمان بافته بود که این مجموعه از طبقه بی‌درد جامعه تشکیل شده که با عقاید خنثایی که دارد سعی می‌کند فاشیسم را ترویج کند! خدا شاهد است تا همین حالا که در خدمت شماییم داریم روی این قضیه کار می‌کنیم که ربط ما به فاشیسم چیست، اما به نتیجه‌ای نرسیده‌ایم!»\nاوایل دهه ۸۰ که می‌خواستم برای خودم یک ایمیل بسازم، نام کاربری‌ام را با ترکیب حرف اول اسم و فامیلی‌ام B omrani گذاشتم. بعد‌ها که برای دیگران ایمیل می‌فرستادم یا با دوستان و فعالان حوزه موسیقی چت می‌کردم، همه بُمرانی صدایم می‌کردند و این نام همینطور روی گروه‌مان ماند.\nنوازنده ساز‌های بادی (ساز دهنی و ترومبون)\nدانشجوی انصرافی رشته موسیقی\nنوازنده گیتار الکتریک و ترومپت\nدانشجوی انصرافی شیمی\nخواننده و نوازنده گیتار آکوستیک\nسال شکل‌گیری گروه: ۱۳۸۷\nسبک موسیقی: آلترناتیو (موسیقی جایگزین سبک‌های متعارف و رایج از جمله پاپ)\nآسمان زرد و خورشید آبی (زیرزمینی) در سال ۱۳۸۸\nجوراب‌های لخت (زیرزمینی) در سال ۱۳۸۹\nاتوبوس قرمز (آلبوم کودکان) در سال ۱۳۹۳\nمخرج مشترک در سال ۱۳۹۳\nگذشتن و رفتن پیوسته در سال ۱۳۹۴\nسیزده چهل (بازخوانی ترانه‌های دهه چهل) در سال ۱۳۹۷\nآلبوم سیزده چهل بمرانی کنسرت بمرانی گروه بمرانی گروه موسیقی بمرانی گفتگو با گروه بمرانی موسیقی\nفیلم جی – مهمان‌های برنامه‌های تلویزیون چند می‌گیرند؟ (2021)


سیف و بانکداران امروز به مجلس می روند :: پایگاه خبری اقتصادی و تحلیلی نیوزبانک\nسیف و بانکداران امروز به مجلس می روند\nنیوزبانک- عضو کمیسیون اقتصادی مجلس از حضور رئیس کل بانک مرکزی و مدیران بانکهای عامل در جلسه عصر امروز این کمیسیون خبر داد و گفت: به طور حتم امروز از آقایان درباره افزایش نرخ سود بانکی به ۲۶ درصد سوال خواهیم کرد.\nعضو کمیسیون اقتصادی مجلس از حضور رئیس کل بانک مرکزی و مدیران بانکهای عامل در جلسه عصر امروز این کمیسیون خبر داد و گفت: به طور حتم امروز از آقایان درباره افزایش نرخ سود بانکی به ۲۶ درصد سوال خواهیم کرد.\nبه گزارش پایگاه خبری نیوزبانک، محمدرضا پور ابراهیمی با اشاره به دستور جلسه امروز کمیسیون اقتصادی مجلس، به تسنیم اظهار داشت: طبق برنامه بناست در این جلسه آقای سیف رئیس کل بانک مرکزی، مدیران عامل بانکهای دولتی و مسئولان نظام بانکی حضور داشته باشند.\nوی با اشاره به تشریح گزارش عملکرد سیستم بانکی در کمیسیون اقتصادی مجلس، افزود: در این جلسه حتماً درباره عملکرد بانکهای دولتی در بخشهای مختلف از جمله تسهیلات دهی، معوقات و ... بررسیهایی را انجام خواهیم داد.\nاین عضو کمیسیون برنامه و بودجه ضمن تاکید بر عواقب افزایش چراغ خاموش نرخ سود بانکی، تصریح کرد: حتماً از آقای سیف و بانکداران درباره افزایش نرخ سود بانکی به 26 درصد توضیح خواهیم خواست.\nتاریخ خبر: ۱٣۹۲/۱۲/۱٨ ۱٤:۱۱:۲٤


موسسه گفتگوی ادیان | موسسه گفتگوی ادیان | برگه 133\nشهروند جهان آینده: گفتگو با نینیان اسمارت\nشهروند جهان آینده باید از ادیان دیگر بیاموزد\nمتن زیر گفت‌وگوی “اسکات لندن” با پروفسور ” نینان اسمارت”، یکی از محققان برجسته دین‌پژوهی است که طی آن به بررسی وضعیت آینده ادیان در دنیای مدرن پرداخته می‌شود. این گفت‌وگو نخستین بار در خبرگزاری “مهر” منتشر شد.\nگفت و گو با : نینیان اسمارت، دین‌پژوه\n*آیا مطالعه تطبیقى ادیان مىتواند موجب نسبی شدن دین شود؟ آیا این گزاره مىتواند صادق باشد؟\n-نینیان اسمارت: بررسى و تشریح ادیان مختلف جهان مطمئنا مىتواند نگاه بیرونى شما را تغییر دهد و نگاه‌هاى تعصبآمیز موجود در سنتهاى دینى را به کنارى بزند. اما از سوى دیگر ممکن است تجربه دینى شما را گسترش دهد و در نهایت به شخصیت فرد بستگى دارد.\n*شما وابسته به کلیساى اسقفى هستید، اما با بسیارى از ادیان بزرگ جهان رابطه برقرار کرده و از آنها فراگرفتهاید.\n-بله، من به طریقى غیر معمول وارد این مسیر شدم. من در اواخر جنگ جهانى دوم به خدمت سربازى در ارتش انگلستان فراخوانده شدم و در بخشى که بعداً به گروه اطلاعاتى معروف شد، منتقل شدم. نخستین چیزى که آنجا انجام دادم، طى دوره یک سال و نیم براى فراگیرى زبان چینى بود که دیدگاه مرا نسبت به جهان کاملاً عوض کرد. ما متون کنفوسیوسى خواندیم و چنان که رسم ارتش است من به سریلانکا (سیلان) اعزام شدم. دین فراگیر آنجا بودیسم است. ما به سربازان محلى آنجا آموزش مىدادیم. به نظر ما رسید که حضور یک کشیش نظامى مسیحى براى واحدى که اغلب نفرات آن بودایى و هندو بودند، بىمعنى است. به همین خاطر از راهب معبد همسایه‌مان خواستیم تا قاضى و کشیش ما باشد. فکر کنم ما تنها گروه در ارتش انگلستان بودیم که کشیش بودایى داشت. من ۱۸ سالم بود که به ارتش رفتم و در واقع خیلى زود با نظرات ادیان دیگر آشنا شدم.\n*شماامروزه دین خود را چگونه توصیف مىکنید؟\n-اغلب مىگویم که بودیست – اسقفى هستم. معمولاً این‌طور مىگویم تا مردم را اذیت کنم. (با لبخند)\n-دوست دارم مردمى را که گمان مىکنند تمام حقیقت تنها در یک دین جمع است، اذیت کنم. به نظر من، در هیچ دینى تمام حقیقت جمع نیست. گمان مىکنم دیوانگى است اگر فکر کنیم که در سنتها و تمدن‌هاى دیگر چیزى براى فراگیرى وجود ندارد. اگر موافق باشید که ادیان دیگر چیزى دارند که شما مىتوانید از آن فرا بگیرید، در نهایت این گونه مىشوید: یک بودیست اسقفى یا یک هندوىِ مسلمان یا هر چیز دیگر.\n*بودیسم چگونه باورهاى مسیحى شمارا تکمیل کرد؟\n-گمان می‌کنم اخلاق بودیستى به طریقى روشن‌تر و نظام‌مندتر است. تصور بودیست این است که مشکلاتِ اصلى ما، آز، نفرت و وهم است. “وهم” در سنت مسیحى، چندان مورد اشاره واقع نشده است. در غرب، که گناه اولیه، تفکر ما را احاطه کرده است. ما فکر مىکنیم که مشکلاتِ ما به دلیل خواستِ قدرت ناکافى است. اینجا مزیتهایى در تفکر هست که البته، گمان مىکنم شما هم مىتوانید چیزهایى از بودیسم فرابگیرید. در این صورت، بودیسم مکمل مسیحیت مىشود و چیزهایى بدان مىافزاید.\n*شاید به همین دلیل است که امروزه بسیارى از امریکایی‌ها به بودیسم گرایش مىیابند.\n-گمان مىکنم که جذابیت بودیسم در آن است که الزام باور به خدا ندارد و این باعث کشش بسیارى از مردم خصوصاً تحصیلکردگان مىشود. بودا همچنین دینى بسیار عملگراست و روش‌هایى چون مدیتشین دارد. البته حقایق جنبى بیشترى است؛ بدین معنى که بودیسم سخنگویان بسیار خوبى – دالایى لاما – دارد که تأثیر فراوان و نستباً صحیحى داشته است.\n*شما در سال‌هاى گذشته کتابى با عنوان “رقیبان و متحدان” نوشتید که در آن از بودیسم و مسیحیت صحبت کردید.\n-بله، به یک معنا، این دو مغایر هماند، چرا که در بودیسم، خصوصاً در بودیسم “تراوادا” خدا وجود ندارد. از سوى دیگر، متحد هم هستند، چرا که ارزش‌ها و رفتارهاىِ این دو مکمل یکدیگرند و مىتوانند با هم کار کنند. در واقع رفتارِ متحدانه اینها سودآورى دارد. این همان چیزى است که من در آن کتاب متذکر شدم.\nحقیقت اینجاست که بودیسم تغییرات زیادى کرده است. در بودیسمِ “مهایانه” یا تبتى چیزى شبیه خدا یا عیسى هست. وقتى قدیس فرانسیس از واتیکان به ژاپن رفت، چیزى به شوخى براى واتیکان نوشت به این مضمون که “قبل از من لوتر اینجا بوده است”. منظور وى ازآن جمله این بود که سرزمین خالص بودیسم بسیار شبیه لوتریانیسم بود.\n*سرزمین پاک بودیسم؟\n-بله این ساختارى از بودیسم است که در آن اگر شما نام بودا آمیدا را مؤمنانه بخوانید، دوباره در سرزمین پاک – جایى شبیه آسمان – حیات مىیابید. یکى از قدیسان آنها مىگفت: “اگر یک شخص خوب حفظ شود، چقدر انسان بد دیگر را مىتوان حفظ کرد. لوتر مىتوانسته در این باره بنویسد. بنابراین برخى از قرائتهاى بودیسم بسیار شبیه مسیحیت است.\n*دالایى لاما، درباره ضرورت درک متقابل ادیان بسیار سخن گفته است. آیا هیچ نشانهاى از پیشرفت در آن ساحت مىبینید؟\n-مطمئناً فهم متقابل نقش فوقالعاده‌اى در پنجاه سال گذشته داشته است. حتى اگر در ابتدا به صورت تحصیلات دینى و گفت‌وگوى درون دینى و مسائلى مانند آن بود.\n*برخى منتقدان احساس مىکنند که گفت‌وگوهاى درون دینى ترجیحاً نیم‌بند و اغلب حالت گفت‌وگوى مؤدبانه را دارد.\n-بخشى از این سخن درست است. من خیلى براى دیالوگ نمىروم. مردم مىگویند که دیالوگ صرفاً بحث است، امّا اولاً، گفت‌وگو چه اشکالى دارد؟ در غیر این صورت پس چه باید کرد؟ آیا باید با هم جنگید؟ ثانیاً، چه کسى تعیین مىکند که چه چیزى نیمبند است؟ فرض کنید من بگویم: “به جهنم اعتقادى ندارم” یک نفر برگردد و بگوید که شخصیت تو نیمبند است، چرا که اعتقادى به جهنم ندارى. آیا در چنین صورتى، گمان مىرود که به جهنم معتقد شوم و از شخصیت نیم‌بند خود برهم؟ در باب دو گروه از مردم که در منطقه Tijuana تصمیم به کمک در ساخت خانه براى افراد بىبضاعت کردهاند، چطور، آیا این هم کار نیمبند و غیرمنطقى است؟\n*در کتاب شما قطعه چشمگیرى به نام “انتخاب ایمان” (Choosing Faith) هست که در آن، شما یوروباهاىِ افریقاى غربى در لسآنجلس، سیکها در بیرمنگام انگلستان، مورمونها در جزایر فیجى، بوداییان تبتى در اسکاتلند، هندوها در جنوب افریقا، کنفوسیوسىها در برکلى کالیفرنیا را توصیف کردهاید. این سنتهاى متفاوت در آینده چگونه خواهند بود؟\n-نه تنها در آینده، که آنها اکنون نیز وجود دارند. علی‌رغم درگیری‌هایى که در بوسنى یا سریلانکا دیدیم، با همدیگر به نحو مسالمت آمیز هم جمع مىشوند، بخشى از این مسئله به دلیل مهاجرت‌هاى صلح‌آمیز است. به عنوان مثال، پزشکان زیادى از آسیا به انگلستان یا امریکا مىروند تا به طبابت بپردازند. گرچه بسیارى از آنها نتیجه مهاجرت غیر صلحآمیزند. جنگ جهانى دوم موجب این شد که ۳۰۰ هزار لهستانى در انگلستان باقى بمانند. فلسطینىها در همه خاور میانه پراکنده شده‌اند. نتیجه آن است که ما هیچ گاه تاکنون چنین جمعیت ترکیب شده‌اى را که امروز داریم، نداشتهایم. در دنیاى امروز، هیچ شهر بزرگى نیست (شاید جز ژاپن و یکى دو شهر در جاهاى دیگر) که در آن هر نوع افرادى دیده مىشوند.\n*سرنوشت ادیان در دهکده جهانى چگونه خواهد بود؟\n-یکى از نتایج این مهاجرت‌ها ظهور صورت‌هاى جدیدى از ادیان است. به عنوان مثال، برخى از هندوها در حال ساختن معبد در مالیبو Malibo هستند. آنها در غرب تحصیل کردهاند و از هندوئیسم چیز کمى مىدانند. بنابراین باید آن را عجالتاً بسازند، چرا که مىخواهند فرزندانشان هم هندو باشند. این مسئله نه تنها براى هندوها، بلکه براى مسلمانان، و کنفوسیوسی‌ها در تمام امریکا و اروپا در حال رخ دادن است. این نشانه امیدوارى است.\nیکى از نتایج همزیستى ادیان تبادل آرا از یکى به دیگرى است. برای مثال، به خاطر دارم سفرى به شهرى در جنوب سریلانکا داشتم که در اولین نگاه چشمم به ساختمان “انجمن مردان بودیست” افتاد. آنها ساختار یک سازمان مسیحى را هم به کار گرفتهاند. مثال دیگر، شمار روبه فزونى کاتولیک‌هایى است که یوگا و تکنیک مدیتیشن را از بودایىها و هندوها فراگرفتهاند. گمان مىکنم این تعاملات، ادیان را بارور مىکند.\n*معاصر بودن، کلمهاى است که معمولاً براى توصیف چنین تعاملات دو طرفهاى بدان توسل مى‌جوییم، این تلویحاً معناى منفى دارد.\n-بله، این مىتواند مردم را آشفته کند. آنها غالباً با خود فکر کردهاند که باید “ایمان شخصى داشته باشند و نسبت به دینشان مطمئن باشد” و هراس دارند که ممکن است بر اثر چنین پیشرفت‌هایى تهدید شوند. به خاطر این واکنشهایى نسبت بدان مىبینید.\nمن باور دارم که مىتوان تعادلى میان اینها به وجود بیاورد. اگر دین A با دین B مواجه شود، چه رخ مىدهد؟A کمى B گونه مىشود، B هم کمى Aگونه مىشود. مردم معتقد به A، دوست ندارند B گونه شوند، پس آنها از گونه A مىشوند. براى B هم همین رخ مىدهد. این دینامیک هماره در نقطه تلاقى ادیان است. اکنون براى نخستین بار در تاریخ، همه ادیان با همدیگر ملاقات مىکنند. بنابراین آنها متعهد به تقابل دو جانبه در طرق نگران کننده هستند.\n*مراد شما این است که کودکان هیچ‌گاه به محکمى پدرانشان ایمان نمىآورند؟\n-بله، آنها لیبرال‌تر شده‌اند، بویژه در واکنش نسبت به والدین‌شان و از طریق آموزش‌هایى که مىبینند. آموزش‌هاى کنونى مردم را نرمخوتر مىکنند.\n*پیشنهاد شما نسبت به نوعى تکامل که در فراز نسل‌ها براى باورهاى تسامحى‌تر شکل مىگیرد، چیست؟\n-من آن را باور دارم، اما نشان دادن این مسئله سخت است، چرا که اکنون حضور مردم در کلیساهاى لیبرال رو به کاهش نهاده است. اما من همچنان به آنچه گفتم، پایبندم.\n*این کاهش جمعیت علامتى در باب نهضتهاى فردى است که طى آن تعداد امریکایی‌هایى که خارج از ساختار نهادهاى رسمى به دنبال معنویتند، رو به فزونى نهاده است.\n-بله، کثرت اینها مولد نوعى فردگرایى جدید است. مردم امروزه دین خاص خودشان را دارند. من گمان مىکنم که این بخشى از پدیده عصر جدید است، اما بسیار گسترده‌تر از آن است. در کل باید بگویم که این روش بىزیان است. اما گمان مىکنم که این مسئله همواره به صورت پنهان وجود داشته است.\n*به صورت پنهان؟\n-منظورم این است: همسر من اهل ایتالیاست و من اقوام وى را بخوبى مىشناسم. ۱۵ یا ۲۰ سال پیش یکى از دائىهاى ایشان فوت کرد. مدتى قبل از فوتش من از او درباره حیات پس از مرگ سئوال کردم. او گفت: “من از این بابت نگران نیستم”. گفتم: منظورت چیست که نگران نیستى؟ گفت: “خب! آنجا سخن از بهشت و جهنم است و این مرا ناراحت نمىکند”. گفتم: این مسئله معمول است، تو کاتولیک خوبى هستى و هر یکشنبه به کلیسا مىروى، اما گمان نمىرود که تو فکر نکنى که این بخش از آموزهها مهمند. گفت: “فکر مىکنم این بخش براى جوان‌ترها مهم باشد. کشیشها باید در آن باب وعظ کنند. اما، خب! من در موقعیت مطمئنى از حیات هستم؛ جایى که دیگر به آناحتیاجى ندارم”.\nمىبینید که در سنتهاى قدیمى که گمان تغییر زیاد در آنها نمىرود، مىتوان مردمى را یافت که به نتایج خیلى شخصى و خصوصى دست یافتهاند؛ یافتههایى که هرگز در جاهاى عمومى آنها را بیان نمىکنند. گمان مىکنم این امور امروزه خیلى عمومیت و گسترش یافته است. این نقش بزرگ دولت کنونى امریکاست. همچنین در اروپا نیز نشانههایى از این مسئله دیده مىشود.\n*قبلاً این‌گونه بوده است که براى انتخاب دین، ادیان مختلف را بررسى مىکردند و یکى را انتخاب مىکردند، فکر مىکنید شهروند جهان جدید چگونه دینش را انتخاب کند؟\n-این بسته به ارزش‌هایى است که مردم براى قضاوت مىآفرینند. بدین معنا که اگر شما جذب ایمان عرفانى شوید که هیئت عقلانى را درگیر مىکند، بودیسم احتمالاً در این باب منطقى می‌تواند باشد. اما همه کس عارف بودایى نیستند. در حقیقت، افراد بسیار کمى واقعاً در این مقامند. در نوع دیگر دین، کسى که عملگراتر است به آیین دیگرى مىپیوندد. گمان مىکنم ارزش‌هاىِ درونى افراد در اینجا به کار مىآیند.\n*آیا شما با این عقیده برخى دینپژوهان چون هیوستین اسمیت مبنى بر وجود یک عقل مرکزى در قلب ادیان بزرگ جهان، موافقید؟\n-نه! زیرا فکر نمىکنم که این عقل مرکزى را بتوان نشان داد یا شناخت. قویاً باور دارم که عرفان تمام ادیان فقط تا حدودى شبیه همند. اما این تنها مرکز نیست. در هر حال، چرا آنها باید مرکز داشته باشند؟ آیا اگر مرکز نداشته باشند، جذابتر نیستند؟\n*احتمالاً ما به سوى زمانى پیش مىرویم که در آن یک دین مبانى متشکل از ادیان مختلف دیگر پدید آمده باشد.\n-گمان نمىکنم که ادیان براى ایجاد یک دین جهانى در هم ادغام شوند. اما باور دارم که ما به سمت یک ایدئولوژى جهانى مىرویم که در خود جایى براى ادیان و مشخصههاى سنتى گوناگون دارد. خوشبختانه این ایدئولوژى منظرى گسترده دارد که در آن مىتوان ارزش‌هاى انسانى و معنویت را گسترش داد. دوست دارم تفاهم‌نامهاى را ببینم که در آن تأکید شده باشد همه ما روى یک سیاره زندگى مىکنیم و فصل‌هاى مشترکى از علاقهمندی‌ها داریم که باید جهانى شوند و همه ادیان به آنها احترام بگذارند.\nتسامح یکى از مهمترین سازه‌هاى مسیحیت از دوران اولیه بوده است (برخلاف مسائل دیگر که به مرور زمان از بین رفتهاند) که به گمان من باید عمق جهانى یابد. تسامح به چیزى بیش از قول نیازدارد. به گمان من یاد گرفتن از ادیان دیگر امرى است که شهروند جهان آینده باید آن را بداند.\nمسیحیت ارتدکس: گفتگو با رادووان بیگوویچ\nمسیحیت ارتدکس هویت منحصر بفردی دارد\nدنیای غرب به هیچ عنوان دنیا و جهانی واحد نیست و در آن کثیری از نحله‌ها و جریان‌های دینی ـ فکری موجودند. از مهمترین شواهدی که این مدعا را موجه می‌سازد، وجود سه جریان مسیحیت فربه یعنی: کاتولیک، ارتدکس و پروتستان است. در گفت‌وگویی که در ذیل می‌آید، رادووان بیگوویچ، رئیس مرکز فرهنگی مسیحیت ارتدکس در بلگراد از وجوه افتراق ـ و البته وجوه اشتراک ـ مسیحیت ارتدکس با مسیحیت کاتولیک سخن می‌گوید.\nگفت و گو با : رادووان بیگوویچ ـ رئیس مرکز فرهنگی مسیحیت ارتدکس بلگراد\n* شما به عنوان یک روحانی مسیحی ارتدکس فکر می‌کنید شناخت چه چیزی از مذهبتان برای یک فرد غیر ارتدکس می‌تواند جالب باشد؟\nـ فکر می‌کنم بینش ما نسبت به خدا و در حقیقت ارتباط ارتدوکس‌ها با خداوند می‌تواند برای دیگران جالب توجه باشد. مسیحیت نسبت به جهان و پروردگار دارای یک بینش جهانی است، و این البته وجه مشترک ادیان توحیدی دیگر هم هست.\n*از پیدایش مذهب ارتدکس بگویید؟\nـ ظهور کلیسای ارتدکس به زمان تولد مسیح (ع) برمی‌گردد. اما واقعیت تاریخی این است که مسیحیت در سال ۱۰۵۴ میلادی به کلیسای شرق و غرب تقسیم شد. منظور از کلیسای غرب همان مذهب کاتولیک است که بعدها مذهب پروتستان نیز از آن زاده شد؛ و کلیسای شرق نیز ارتدکس‌ها را در برمی‌گیرد.\nکلیسای ارتدکس مجموعه‌ای از کلیساهای محلی، اسقف‌ها، کشیش‌ها و جماعت دینی را در برمی‌گیرد. کلیسای محلی هم کلیسای منطقه‌ای را تشکیل می‌دهند. برای نمونه اگر بلگراد را یک منطقه بدانیم، کلیسای بلگراد دربرگیرنده چند کلیسای بومی خواهد بود. ما امروز شاهد حضور و فعالیت کلیساهای متعدد و مستقلی هستیم که در هر منطقه توسط ارتدکس‌ها اداره می‌شوند.\nاین کلیساها، «کلیساهای اسقفیه» نامیده می‌شوند. مثلاً کلیسای ارتدکس صربستان، کلیسای ارتدکس روسیه، کلیسای ارتدکس یونان، کلیسای ارتدکس رومانی و …\n*بنابراین ارتدکس‌ها دارای رهبر واحدی نیستند و برای مثال نمی‌توان اسقف اعظم استانبول را بالاترین مقام روحانی تمام ارتدکس‌ها دانست. درست است؟\nـ اسقف یک منطقه در ارتباط با کلیسای منطقه مجاور خود فاقد نفوذ و تأثیر است؛ و این یکی از اختلافات و تفاوت‌های اساسی بین نوع نگاه کاتولیک‌ها و ارتدکس‌ها به ساختار کلیساست.\nما معتقدیم هر اسقف در حوزه کار و منطقه فعالیتی خود مستقل است. طبیعی است که از این نظر سراسقف اعظم استانبول نمی‌تواند در مسائل خارج از حوزه کار دینی خود دخالت داشته باشد. البته ایشان به لحاظ سابقه و اعتبار تاریخی قسطنطنیه (استانبول) معمولاً ریاست شورای برگزارکننده نشست‌های مقامات مذهبی ارتدکس‌ها را بر عهده دارند. اما این یک مقام فرمایشی است؛ مانند رؤسای کشورهای مختلف که دور هم جمع می‌شوند و یکی از آنها ریاست جلسه را برعهده می‌گیرد. آنها نمی‌توانند در امور داخلی یکدیگر دخالت کنند. همان‌طور که گفتم، نوع نگاه کاتولیک‌ها فرق می‌کند. پاپ به عنوان بالاترین مقام مذهبی بر تمام کلیساهای کاتولیک در اقصی نقاط جهان تسلط دارد و همه مقامات دینی کاتولیک باید از او پیروی کنند و مطیع او باشند. البته مستحضر هستید که واتیکان علاوه بر جنبه دینی از ساختار یک کشور سیاسی نیز برخوردار است و این هم یکی دیگر از اختلافات ما ارتدکس‌ها و کاتولیک‌ها به شمار می‌رود.\nما معتقدیم کلیسا واقعاً باید از نظام حکومتی جدا و مستقل باشد. در طول تاریخ اهتمام حکومت‌ها در بهره‌برداری از دین و کلیسا و تأثیر‌گذاری بر آن مشهود بوده است. این موضوع، بویژه در زمان امپراتوری رم شرقی قابل ملاحظه است. آنها از نام و جایگاه کلیسا سوء استفاده می‌کردند.\n*از سخنان شما چنین برداشت می‌شود که تفاوت اصلی بین دو کلیسا در نوع استقلال آنهاست. کاتولیک‌ها معتقد به سانترالیزم و تمرکزگرایی هستند، اما ارتدکس‌ها در این مورد استقلال بیشتری دارند. در واقع ارتدکس‌ها از آزادی بیشتر و منطقی‌تری برخوردار هستند. حال آنچه به نظر می‌آید اهمیت بیشتری دارد، تفاوت‌های ایدئولوژیک و کلامی این دو مذهب است. کمی در این باره توضیح دهید.\nـ من فکر می‌کنم در صحبت‌هایم به یک موضوع کلیدی اشاره کردم و آن هم نحوه ساختار اولیه کلیسا در زمان شکل‌گیری و دکترین کلیساست. یکی دیگر از تفاوت‌ها به اختلاف در برداشت از تعبیر «فیلیوکه» که واژه‌ای لاتینی است، بر می‌گردد. «تثلیث» اعتقاد اولیه و اساسی مسیحیت را تشکیل می‌دهد؛ سه اقنومی که دارای تشخصند اما از همدیگر جدا نیستند و در توازن کامل به سر می‌برند. این در حقیقت چهره واقعی عشق است. حتماً شنیده‌اید که می‌گویند «مسیحیت یعنی عشق» این موضوع به این مطلب بر می‌گردد، یعنی تأثیرگذاری و نحوه عملکرد بین این سه شخصیت یعنی پدر، پسر و روح‌القدس. در غرب و بین دوستان کاتولیک ما چنین اعتقادی رایج است که روح‌القدس به نوعی از پدر و پسر تأثیر می‌پذیرد. حال این سئوال مطرح می‌شود که اساساً به چه دلیل چنین بینشی به وجود آمده است.\nارتدکس‌ها بر تثلیث مقدس یعنی پدر، پسر و روح‌القدس تأکید بسیاری دارند و همان طور که گفتم، آنها را در توازن کامل می‌بینند. اما موضوع نزد یک فرد کاتولیک چنین نیست و آنها حتی ممکن است بدون ذکر «پسر» ابراز عقیده کنند. این است که از کلیسای ارتدکس به عنوان جلوه‌گر، جلوه‌گاه یا به عبارت دیگر «تجلی تثلیث» یاد می‌شود.\nالبته فراموش نشود جایگاه پاپ به عنوان بالاترین مقام مذهبی کاتولیک‌ها و نفوذ و سلطه عمومی او همچنان یکی از تفاوت‌های بنیادین است. طبیعی است که آنها برای توجیه چنین جایگاهی قبلاً به استدلال‌های کلامی پرداختند. آنها می‌گفتند مسیح اختیارات خویش را به «پطرس مقدس» که در رم بود، داد. به این ترتیب قدرت و سلطه گسترده و وسیع را در کلیسای رم توجیه کردند. امروز دیگر به این استدلال اشاره نمی‌کنند، بلکه روحانیت کاتولیک استدلال و توجیه دیگری دارد که بسیار جالب توجه است. آنها می‌گویند به این صورت موفق به حفظ وحدت کلیسای کاتولیک در جهان می‌شوند. این امر ارزشمند و مهمی است، زیرا علاقه‌مندی به حفظ وحدت و یکپارچکی فی حد ذاته امر پسندیده‌ای است.\n* شما معتقدید تثلیث بنیان کلیسای ارتدوکس را تشکیل می‌دهد، در حالی که کاتولیک‌ها به آن توجه کافی نمی‌کنند و حتی برخی از ارزش‌های آن را فراموش کرده‌اند.\n* من پیش از اینکه سئوالم را درباره دیدگاه مذاهب مختلف مسیحی درباره انجیل مطرح کنم، اشاره‌ای می‌کنم به مسئله عشق و اینکه عرفای مسلمان تأکید فراوانی بر این مقوله داشته و دارند. آنها در ادامه مباحث مربوط به عشق به جایی می‌رسند که می‌گویند «خدا عشق است». این تلقی به آنچه شما درباره عشق گفتید، بسیار نزدیک است و می‌تواند وجه مشترک عرفان اسلامی و مسیحیت ارتدکس باشد. پس از این مقدمه کوتاه می‌خواهم بپرسم آیا بین انجیل کاتولیک‌ها و ارتدکس‌ها تفاوتی هست؟\nـ نه فکر نمی‌کنم تفاوت چشمگیری وجود داشته باشد. هر دو کلیسا نسبت به انجیل مقدس دیدگاه مشترکی دارند. البته در ارتباط با عهد جدید تفاسیر متعدد و مختلفی وجود دارند. مکاتب کلامی مختلفی در این زمینه وجود داشته و دارند. دلیل این امر هم آن است که هر کس بنا به موقعیت فرهنگی و جغرافیایی خود اقدام به تفسیر می‌کرده است. انجیل در شرق به زبان‌های اقوام شرقی ترجمه می‌شود، اما در غرب بر سه زبان تأکید داشته‌اند: عبری، یونانی و لاتینی. این سه زبان به زبان‌های مقدس معروف بوده‌اند. زبان لاتین تا دهه ۶۰ سده گذشته زبان رسمی کلیسای کاتولیک بود. آنها البته امروز پذیرفته‌اند که زبان نیایش و دعا و مراسم دینی کلیسایی می‌تواند و باید به زبان محلی هر قوم باشد.\nکلیسای کاتولیک درصدد بود با اتخاذ شیوه «تک زبانی» یا جا انداختن یک «زبان عمومی» ایده و آیین خود را در سراسر جهان گسترش دهد. درست همان طور که غرب در عرصه سیاسی عمل می‌کند. غربی‌ها به اینکه یک ساختار فرهنگی واحد بر جهان مسلط شود، کاملاً علاقه‌مندند. کلیسای ارتدکس مخالف این امر است و معتقد است گوناگونی فرهنگ‌ها و زبان‌ها از نعمت‌های حکیمانه پروردگار است و ما قادر به یکسان‌سازی فرهنگ‌ها نخواهیم شد. نادیده گرفتن فرهنگ‌های متعدد و حرکت در جهت یکسان‌سازی آنها با فطرت الهی بشر همخوانی ندارد. خداوند به انسان آزادی انتخاب داده است.\nما ارتدکس‌ها معتقدیم این گوناگونی‌ها را باید به رسمیت شناخت و نهایتاً در جهت «وحدت گوناگونی‌ها» حرکت کرد، نه نادیده گرفتن آنها و نه حاکم کردن یک فرهنگ بر کل جهان.\n* قرآن کتاب آسمانی مسلمان‌ها هم، تنوع و گوناگونی گروه‌های بشری را به رسمیت می‌شناسد. اساساً تلاش برای مسلط ساختن یک فرهنگ بر ملت‌های دیگر تلاش بیهوده‌ای است. بازگردیم به ویژگی‌های مذهب ارتدکس؛ از نظر شما یک ارتدکس واقعی کیست و چه خصایصی باید داشته باشد؟\nـ بستگی دارد از چه بعد و زاویه‌ای به این مسئله نگاه کنیم. جامعه مسیحی در برگیرنده افراد است و کلیسا خود را مجموعه‌ای از این افراد می‌داند. ما یک مسیحی ارتدکس واقعی را در جامعه خود کسی می‌دانیم که به عضویت کلیسا درآمده باشد. یعنی عضو کلیسای ارتدکس صربستان باشد. نحوه عضویت هم در اختیار خود فرد است، اما به عضویت درآمدن به معنای پذیرفتن اصول و قواعد کلیساست. عضو جدید از حق زندگی مشترک در جامعه کلیسای ارتدکس و کار در آن برخوردار می‌شود. البته بسیاری به شکل صوری و ظاهری به عضویت کلیسا در می‌آیند و از فلسفه این کار آگاه نیستند. مثلاً مسیحیان فراوانی مراسم غسل تعمید را به جا می‌آورند، اما با دلایل و فلسفه آن هیچ آشنا نیستند.\nمتأسفانه در جامعه ما ملیت و دین به دلایلی در یک سطح قرار داده شده است و تلقی بسیاری از مردم درباره دین همچون یک ایدئولوژی ملی یا هویت ملی است. این موضوع البته دارای توجیهات تاریخی است. پدیده قومی‌سازی دین تا قرن ۱۹ میلادی ادامه داشت و پس از آن فرایند سکولاریزه کردن اجتماع آغاز شد. اندیشمندان در موضوع یکسان بودن «دین و ملیت» دیدگاه‌های مختلفی دارند و در این مورد هیچ گاه اجماع حاصل نشده است. حتی برخی معتقدند مترادف دانستن دین و ملیت ریشه در آموزه‌های اسلامی دارد. بالکان سده‌های متمادی زیر سلطه امپراتوری عثمانی بوده است. در آن زمان رهبران دینی این مناطق، نزد عثمانی‌ها رهبران ملی هم به شمار می‌رفته‌اند. آنان مفتخر به دریافت لقب «قهرمان ملی» می‌شدند و از سوی سلطان نشان‌هایی به آنها اعطا می‌شد و تاج‌هایی بر سر می‌گذاشتند. رهبر دینی این تاج را هنگام اجرای مراسم دینی بر سر می‌گذاشت و عصایی به دست می‌گرفت که نشانه تسلط و حاکمیت داشتن بود. این موارد مربوط به سده‌های اخیر هستند و تا قبل از قرون ۱۴ و ۱۵ میلادی، یعنی پیش از حضور ترک‌ها در بالکان سابقه نداشته‌اند.\n* یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد جامعه‌شناختی در بالکان یکسان پنداشتن دین و ملیت است. همین امر موجب شد تا برخی تلاش کنند برای مثال جنگ بوسنی را جنگ و درگیری بین صاحبان ادیان مختلف قلمداد کنند. حقیقت این است که جنگی که در بوسنی روی داد جنگ مسلمانان، کاتولیک‌ها و ارتدکس‌ها نبود، بلکه این صرب‌ها، بوشنیاک‌ها و کروات‌ها بودند که با یکدیگر می‌جنگیدند. یعنی می‌خواهم بگویم دین باعث درگیری نشده بود، بلکه هویت‌های ملی اقوام بود که رو در روی هم قرار گرفته بودند و موجب مخاصمه می‌شدند. ادیان الهی در اساس با یکدیگر هیچ اختلافی ندارند. شما به امتداد موضوع دین و ملیت تا زمان عثمانی‌ها اشاره کردید، اما من فکر می‌کنم این مطلب در دهه‌های اخیر و مشخصاً پس از جنگ جهانی دوم در یوگسلاوی وضوح بیشتری یافت.\nـ البته من گفتم آنچه می‌گویم یک فرضیه است و ممکن است یکی از احتمالاتی باشد که موجب یکسان پنداشتن دین و ملیت شده است. از مسیحیت قرن نوزدهم اروپا هیچ گاه مفهوم ملیت برداشت نمی‌شده است. آنچه وجود دارد، تعریفی جدید است که به عصر جدید تعلق دارد. مسیحیت از اقوام و ملت‌های الهی سخن می‌گوید. اگر به بررسی موضوع از زاویه‌ای دیگر بپردازیم، حتی می‌توان نتیجه گرفت که «ملیت» پدیده‌ای مغایر با مسیحیت است. توجه دارید که هم زمان با تضعیف مسیحیت در اروپا، ملیت تقویت می‌شود و این روند تا آنجا پیش می‌رود که ملیت تبدیل به اله و رب النوع می‌شود.\nدیدگاه قابل تأمل و جالب توجهی است. از این منظر نیز می‌توان مشابهت‌هایی بین اندیشه اسلامی و مسیحیت ارتدکس مشاهده کرد.\n* سئوالی درباره اعتراف به گناه مطرح است. آنچه در این خصوص نزد کاتولیک‌ها هست، ظاهراً در مذهب ارتدکس وجود ندارد. مقداری در این زمینه توضیح دهید.\nـ البته مسئله اعتراف به گناه نزد ارتدکس‌ها هم وجود دارد، منتها دارای ویژگی خاصی است و به مرور زمان دستخوش تغییر و تحول شده است. اعتراف به گناه از دیدگاه کلیسا در گذشته دارای تعریفی کاملاً متفاوت با امروز بوده است. در گذشته اعتراف فقط در صورتی انجام می‌شد که فرد، کلیسا و دین را ترک می‌کرد یا اصولاً به دلایلی از کلیسا رانده می‌شد. چنین شخصی پس از اظهار ندامت و پشیمانی با تقاضای پذیرش مجدد نزد کشیش می‌رفت و درخواست می‌کرد دوباره به عضویت کلیسا درآید. برای پذیرش مجدد نیایشی خاص و قرائت دعایی ویژه لازم بود. این کار به صورت علنی هم می‌توانست داخل کلیسا انجام شود. یعنی فرد نادم علناً اعتراف به گناه می‌کرد. در دوره‌های بعد شاهد پیدایش «رهبانیت» در مناطق مختلف شرق و غرب هستیم. راهبان کسانی بودند که نسبت به زندگی پیروان مسیح در جامعه اعتراض داشتند و شیوه‌های رفتاری آنان را نمی‌پسندیدند. می‌گفتند مسیحیان به دستورات مسیح وفادار نمانده‌اند. این قبیل افراد سر به بیابان گذاشتند و به دور از انظار مردم به گوشه‌نشینی و خلوت و رهبانیت پرداختند و به این ترتیب با تمام وجود خود را تسلیم پروردگارشان کردند. آنها گروه یا جامعه مورد نظر خود را در صومعه‌ها تشکیل دادند. رفته‌رفته اداره صومعه‌ها بر عهده راهبانی قرار داده شد که با تجربه بودند و به امور تازه‌واردان رسیدگی می‌کردند. رهبران و گردانندگان صومعه در حقیقت هادیان معنوی اهل صومعه به شمار می‌رفتند و آنان را به زندگی در خلوت صومعه و دوری گزیدن از مردم عادت می‌دادند. راهب جوان در مسیر زندگی خود در صومعه با مشکلات متعددی مانند ترس و وحشت، گرسنگی، شهوت و راه‌های غلبه بر آنها مواجه بود و در این مسیر حتماً نیازمند یک هادی و مرشد بود. صومعه‌ها در طول تاریخ نزد مسیحیت و مسیحیان از اعتبار فوق‌العاده‌ای برخوردار بودند. اسقف‌های بزرگ برای راهبان اعتبار بیشتری نسبت به روحانیان و کشیشان قایل بودند. این بود که پیروان کلیسا به دلیل همین ارج و منزلتی که راهبان داشتند برای دریافت توصیه‌های اخلاقی و راهنمایی‌های لازم به آنها مراجعه می‌کردند. مردم در واقع برای حل مشکلات روزمره خود نزد راهبان می‌رفتند. بدین ترتیب پدیده «اعتراف به گناه» به شکل معروف آن بتدریج مطرح شد، و مورد قبول مسیحیان شرق و غرب قرار گرفت. البته «اعتراف به گناه» امروز نه فقط نزد راهبان، بلکه در حضور روحانیان و کشیشان هم انجام می‌شود. به عبارت دیگر می‌توان گفت انسان در زندگی روزمره خود با مشکلات عدیده‌ای مواجه می‌شود و دوست دارد این مشکلات را برای کسی بازگو کند و برای این کار چه کسی مناسب‌تر از روحانی و کشیش.\n* یعنی اعتراف به گناه در حال حاضر در کلیسای ارتدکس صورت می‌گیرد؟\nـ بله، هم در حال حاضر و هم در دوره‌های قبل. هر چند نباید فراموش کرد این موضوع در شرق بیشتر تحت تأثیر غرب به وجود آمده است. جنبه منفی اعتراف به گناه این است که کلیسا از مشکل یا گناه اعتراف کننده که امری شخصی و خصوصی است، مطلع می‌شود و از سوی دیگر فرد اعتراف کننده با مراجعه به کشیش و بازگو کردن مسائل خود در واقع کشیش را در مقام یک روانشناس قرار می‌دهد. البته انسان باید به لحاظ معنوی دارای توانایی لازم باشد تا بتواند به مشکلات دیگران گوش فرا دهد و به آنها مساعدت کند. متأسفانه احتمال سوءاستفاده در این زمینه فراوان است.\n* درباره ازدواج و طلاق در مسیحیت ارتدکس هم اطلاعاتی بدهید.\nـ از نظر کلیسای ارتدکس کشیش نمی‌تواند ازدواج کند. این دیدگاه اشتباه است که تصور می‌شود روحانی ارتدکس مجاز به ازدواج است. فرد متأهل می‌تواند کشیش شود و به کسوت روحانیت درآید، اما کسی که کشیش است نمی‌تواند ازدواج کند. به همین ترتیب روحانیانی که قبلاً ازدواج کرده‌اند و به سلک روحانیت درآمده‌اند، حالا مجاز به ازدواج دوم نیستند. کلیسای ارتدکس طلاق را جایز می‌داند و آن را ممنوع نکرده است، زیرا طلاق و جدایی امری طبیعی است و گاه در زندگی ضرورت آن احساس می‌شود. کلیسای ارتدکس اجازه چهار بار ازدواج بعد از هر طلاق را می‌دهد. هر چند ما مشوق ازدواجی هستیم که تا پایان عمر ادامه یابد. مسیحیان ارتدکس با ازدواج و طلاق، خیلی عادی و منطبق با فطرت انسان برخورد می‌کنند. باید توجه داشت که نیایش مخصوص عقد در ازدواج اول و دوم یکسان نیست و تفاوت دارد. کلیسای ارتدکس همان طور که گفتم، ازدواج دوم را می‌پذیرد. یعنی از نظر ما اشکالی ندارد کسی از همسرش جدا شود و با فرد دیگری ازدواج کند. این موضوع در چارچوب آزادی‌های انسان توجیه می‌شود. نمی‌توان کسی را مجبور کرد کسی را دوست داشته باشد و تا پایان عمر با او زندگی کند. آزادی و برخورداری از قدرت اختیار، نعمتی است که پروردگار به انسان ارزانی داشته است. تا جایی که انسان با بهره‌گیری از همین آزادی در مقابل پروردگار می‌تواند «نه» بگوید. ما باید این حق انسانی را به رسمیت بشناسیم. کلیسای کاتولیک طلاق را رسماً ممنوع و حرام می‌داند و کشیشان کاتولیک هیچ گاه ازدواج نمی‌کنند. هر چند در بین علمای مذهب کاتولیک هم بحث‌هایی مطرح است که روحانیان و کشیشان کاتولیک هم بتوانند ازدواج کنند. در طرفداری و مخالفت با این بحث، استدلال‌های متعددی وجود دارد. همان طور که توضیح دادم، در مذهب ارتدکس این اختیار به کشیش داده می‌شود که مجرد باشد یا متأهل.\n* گفتید کلیسای ارتدکس به پیروان خود اجازه چهار بار ازدواج را می‌دهد. آیا این ازدواج‌ها می‌تواند همزمان باشد یا اینکه یک فرد ارتدکس در آن واحد تنها می‌تواند یک همسر داشته باشد؟\nـ نه، این که یک نفر در آن واحد دارای چهار همسر باشد، مجاز نیست. فرد حالا به هر دلیلی که شده باید از همسرش جدا شود تا کلیسا اجازه ازدواج دوم را به او بدهد.\n* و ازدواج بیش از چهار بار؟\nـ البته کلیسای ارتدکس در این باره مقررات خاصی ندارد و اصولاً نمی‌تواند مانع کسی شود که فردی را دوست دارد و مثلاً حالا ازدواج پنجم او هم هست و می‌خواهد با وی وصلت کند. اما یقیناً مراسم و آیین ازدواج برای بار چهارم و پنجم که در کلیسا برگزار می‌شود به صورت بار اول نیست.\nیافتن زبان مشترک: گفتگو با دکتر محمد سماک\nباور کنیم اعتقاد به خدای واحد، شاه‌کلید حل سوءتفاهمات و یافتن زبان مشترک است\nگفت و گو با : دکتر محمد سماک\nچرا ادیان باید با یکدیگر گفت‌وگو کنند؟\nزیرا این تنها راه برای بقای ادیان در دنیای جدید است.\nبله تنها راه، در اکثر جوامع و کشورهای امروزی مسئله پلورالیسم دینی و وجود گروه‌های متنوع مذهبی، موضوعی غیرقابل انکار است و تنها راه کنار آمدن این گروه‌ها با یکدیگر مذاکره و گفت‌وگوست، برای مثال در کشور من لبنان، ۲ دین اسلام و مسیحیت و نیز ۱۸\nفرقه مذهبی وجود دارد. ۱۴۰ نوع کلیسای مختلف همراه با پیروان خود در آن فعالیت می‌کنند و ما نمی‌توانیم بدون در نظر گرفتن اعتقادات یکدیگر و احترام متقابل زندگی مسالمت‌آمیزی داشته باشیم.\nپس از گفت‌وگو باید منتظر چه پیامدهایی باشیم؟\nمفهوم دقیق گفت‌وگو و مذاکره همان طور که از ظاهر آن نیز پیداست، هنری است که از طریق طرفین مذاکره، حاصل می‌آید. پس دستیابی به صلح و امنیت اصلی‌ترین انتظار ما از گفت‌وگوست.\nرابطه گفت‌وگو با تعدد حقایق در چیست؟\nهرگز نمی‌توان ادعای کسی را که به تعدد حقایق ایمان ندارد، در مبحث گفت‌وگو پذیرفت، اگر می‌خواهیم وارد معرکه گفت‌وگو شویم، باید بپذیریم که حقیقت لزوما نزد ما نیست و تنها به ما تعلق ندارد. اگر من در جست‌وجوی حقیقت هستم، پس باید به دیگران نیز احترام بگذارم؛ دیگرانی که در قالبی متفاوت در جست‌وجوی حقیقتند و عقاید متفاوتی نسبت به من دارند.\nآیا این تفاوت سبب برتری برخی به برخی دیگر خواهد بود؟\nمن این گونه فکر نمی‌کنم، و هنگامی که واژه متفاوت را به کار می‌برم، منظورم این نیست که یکی درست و دیگری نادرست است، بلکه تنها می‌خواهم بگویم که آنها با هم متفاوتند، همین؛ و یقین دارم که درک این مطلب آغاز راه است: آغاز راه مذاکره و گفت‌وگو. گفت‌وگو همواره دو سو دارد و حتی چند سو که تنها یکی از بخش‌های آن من و عقاید من است. اگر انتظار داشته باشم که همه طرف‌ها چون من بیندیشند و مطابق اعتقادات من سخن بگویند، گفت‌وگو دیگر سخن گفتن دو گروه با یکدیگر نیست، بلکه تک سخن‌گویی (منولوگ)یک گروه است. به عبارت دیگر اگر بخواهیم همه در گفت‌وگو مانند من فکر کنند، هویت گفت‌وگو از بین رفته است و ما دچار نقض غرض شده‌ایم.\nموانع موجود که مانع از انجام گفت‌وگو میان ادیان می‌شود، چیست؟\nمن تنها می‌توانم درباره موانع میان اسلام و مسیحیت سخن بگویم و نه بیشتر.\nدر همان رابطه میان اسلام و مسیحیت، چرا شاهد گفت‌وگو‌های موفقیت‌آمیزی نبوده‌ایم؟\nگفت‌وگوهای ما با مسیحیان دو جنبه داشته است که نتایج حاصل از هر کدام متفاوت با دیگری است. در زمینه مسائل روزمره زندگی و معیشت که به همزیستی همراه با احترام متقابل انجامیده است. ما موفقیت‌های مناسبی به دست آورده‌ایم که حاصل گفت‌وگوی طرفین بوده است، اما در زمینه اعتقادات کلامی و باورهای دینی که وجهه دیگر گفت‌وگوی ما با مسیحیت است، متاسفانه باید بگویم که موانع بسیاری داریم.\nمسلمانان معتقدند که مسیحیت جزئی از اسلام به حساب می‌آید، ولی همه قضیه این نیست، یعنی اگر مسلمانان به عقاید مسیحیان معتقد باشند، مسلمان واقعی نیستند و اسلام کامل‌تر از مسیحیت است. همین طور مسیحیان معتقدند که اسلام شعبه‌ای از مسیحیت است و هرگز یک\nمسسیحی معتقد نمی‌تواند به عقاید مسلمانان معتقد باشد، اگر چه در دومین مجمع واتیکان در سال ۱۹۶۵ بر اشتراک بسیار میان اسلام و مسیحیت تاکید فراوانی شد؛ اشتراکاتی مانند: اعتقاد به خدای یکتا، ارزش‌های اخلاقی، عدالت اجتماعی و اعتقاد به این که همه ما فرزندان ابراهیم هستیم.\nـ در واقع اسلام بیشتر به مسیحیت معتقد است تا مسیحیت به اسلام.\nدقیقا همین گونه است، اسلام به مسائل متعددی در ایمان مسیحیت معتقد است که مسیحیت به آن اندازه باورهای اسلامی را قبول ندارد. مسلمانان حضرت مسیح، عروج او به آسمان و پیامبری او را قبول دارند، در حالی‌که از سوی مسیحیان نسبت به اسلام چنین موضعی وجود ندارد؛ میان اسلام و مسیحیت موانع سیاسی و تاریخی بسیاری وجود دارد که از مهم‌ترین دلایل عدم موفقیت در گفت‌وگو است. در حیطه کلام باید اعتراف کنیم که مذاکرات بسیاری صورت گرفته که هیچ کدام به نتیجه نرسیده است. مسیحیت همچنان همان مسیحیت و اسلام همان اسلام است.\nوضعیت مسیحیان در کشورهای اسلامی چه تفاوتی با مسلمانان در کشورهای اروپایی دارد؟\nاین نکته بسیار مهمی است. متولیان حکومتی در کشورهای اسلامی باید به این نکته اساسی ایمان بیاورند که مسیحیان در کشورهای اسلامی و البته در بسیاری از کشورهای اسلامی، جزئی از همان کشور و ملیت حساب می‌شوند و هرگز نباید آن‌ها را به خاطر دین‌شان عنصری خارجی به حساب آورد. اعراب مسیحی بسیاری در کشور من، لبنان وجود دارند که همه در ابتدا لبنانی و عرب هستند و آن گاه مسیحی، اما بسیاری از مسلمانان عرب و غیر عرب که به کشورهای بزرگ مهاجرت کرده‌اند، در ابتدا یک مهاجر محسوب می‌شوند و بعد یک مسلمان. توجه داشته باشید که معیار ما اکثریت را در بر می‌گیرد و به افرادی که بومی آن کشور هستند و مسلمان شده‌اند، کاری ندارم، پس فکر می‌کنم که نباید این نکته اساسی را از نظر دور داشت؛ نکته‌ای که ملاک بسیاری از عملکردهای ما قرار می‌گیرد.\nنقش چالش‌های سیاسی در گفت‌وگوی میان ادیان چگونه است؟\nباید گفت‌وگوی ادیان را با تمام توان از چالش‌های سیاسی بر حذر داشت.\nمتاسفانه درگیری‌های سیاسی تاثیر بسیاری بر تعطیل کردن روند گفت‌وگوی ادیان دارند و باعث شده‌اند که ما به اعتقادات یکدیگر از دریچه سیاست نگاه کنیم که اشتباه بسیار بزرگی است، اگر چه مسائلی نیز وجود دارد که رابطه تنگاتنگی میان دین و سیاست پدید\nآورده‌اند، برای مثال مسئله بیت‌المقدس و گروهی از یهودیان صهیونیست که این سرزمین مقدس را به اشغال خود درآورده‌اند و ما به عنوان مسلمان مشکلی جدی با آن‌ها داریم.\nآیا در سنت پیامبر اسلام موارد واضحی از گفت‌وگو به شکل و هدف امروز، و نه به نیت تغییر دادن عقیده طرف مقابل وجود داشته است؟\nدقیقا چنین مواردی وجود داشته است؛ به عقیده من نخستین ملاقات بین ادیان که در تاریخ به ثبت رسیده است، به دوران حضرت محمد(ص) بازمی‌گردد. این ملاقات در منزل پیامبر اسلام در مدینه صورت گرفت میان آن حضرت و گروهی از مسیحیان. این گروه که در حوالی مدینه زندگی می‌کردند، نزد ایشان آمدند تا حضرت در رابطه با اسلام برای آنان توضیحاتی بدهد، و پس از شنیدن سخنان وی به منزل خود بازگشتند.\nدر هنگام مباحثه آنان با حضرت محمد(ص) هنگام نماز مسیحیان فرارسید، و پیامبر اسلام به آنان فرمود که می‌توانید در منزل من نماز و عبادت خود را به جای آورید، ولی آنان گفتند که شیوه عبادت آن‌ها متفاوت است، در نتیجه از منزل حضرت خارج شدند، مراسم نماز خود را به جای آوردند و سپس به منزل وی بازگشتند و گفت‌وگوی خود را از سر گرفتند. پس از پایان گفت‌وگو نیز همچنان مسیحی باقی ماندند، و پیامبر هم هرگز خرده‌ای بر آنان نگرفت و گفت که این انتخاب شماست و شما می‌توانید همچنان بر دین خود باقی بمانید.\nاین نخستین مباحثه بین دینی است که در تاریخ اسلام و مسیحیت به ثبت رسید ه است و درس‌های بسیاری به ما می‌دهد که نخستین آن‌ها احترام به عقاید دیگران و داشتن روحیه تسامح دینی است.\nبه نظر شما مهم‌ترین چالش‌هایی که ادیان در دوره جدید با آن مواجه هستند، چیست؟\nدوران جدید ویژگی‌های جدیدی دارد که ادیان برای باقی ماندن ناگزیر از درک این ویژگی‌ها هستند. امروزه تمام ادیان در صفی مشترک در برابر بی‌دینی قرار دارند و این دشمن مشترک، توانا و تازه نفس است، همه ادیان باید به سمت دفاع از اصول مشترک خود گام بردارند و به دفاع از اصول و ارزش‌های اخلاقی بپردازند، مسئله جهانی شدن و مفاهیم جدید آن، دین را در شرایطی جدید قرار می‌دهد که درک این شرایط جدید مهم‌ترین چالش موجود در برابر تمام ادیان است.\nمسئله ضرورت گفت‌وگو و همزیستی ادیان با یکدیگر نیز یکی از همین ویژگی‌های جدید است؛ ویژگی‌هایی که تاکید می‌کنم درک آنها اساسی‌ترین راز ماندگاری ادیان در دوران جدید خواهد بود.\nباور کنیم اعتقاد به خدای واحد، شاه‌کلید حل سوءتفاهمات و یافتن زبان مشترک است.\nحضرت آقای احمد الطیب شیخ بزرگوار الازهر و حضار محترم.\nاز اینکه در مهد تاریخی اسلام و عرب و در پیشگاه الازهر شریف سخن میگویمُ بسیار خوشحالم.\nپرداختن به موضوع افراطی گری از سوی رسمی ترین پایگاه دینی جهان تسنن در شرایط فعلی بسیار مغتنم است. دلیل اهمیت این سمینار این است که متاسفانه در طول این سالها و نیز دو دهه گذشته تروریست و افراطی گری دینی در جهان رشد پیدا کرده است و این جنایت ها بنام اسلام ثبت شده است.\nمهم این نیست که در واقعیت چه اتفاقاتی می افتد و اهمیتی ندارد که واقعا اکثریت قاطع جهان اسلام در این افراط ها و تندروی ها و ترورها نقش ندارند و با آن مخالف هستند. مهم این است که افکار عمومی جهان تحت تاثیر تبلیغات گسترده قانع شده است که اسلام پشتیبان تروریست است و مداقع افراطی گری. این آن حقیقت وحشتناک است که برگزاری این سمینار که بنام دین و از پایگاه فقاهت دینی است، بسیار پر اهمیت تلقی می شود. هم چنان که برای سمینار مشابهی که بنام مرجعیت شیعه در ایران برگزار شده بود در رسانه های ایرانی نوشتم مخالفت با افراطی گری، ضرورتی است که همه دنیا و به خصوص جهان اسلام و مسلمانانی که در سراسر دنیا بی دلیل متهم شده اند به آن چشم دوخته اند تا بدانند که فقیهان و اسلام شناسان اصلی با این روش ها مخالف هستند. فعال شدن قم و الازهر برای جامعه اسلامی بشارت بزرگی است. در این مسایل اگر حوزه های دینی که منبع الهام بخش نیروهای عقیدتی هستند، مقابله جدی با این رفتارها داشته باشند، راه بر افراطیون بسته می شود و حداقل نتیجه اش این است که نیروهای متدین و مومن مخلص جذب این گروه ها نمی شوند. همان ها که گمان می کنند این رفتارهای خشن جهاد است و پس از این خشونتهای تلخ، و کشته شدن یک سره عازم بهشت جاودان می شوند. آنها را باید نجات داد و مراکز فقهی و دینی می توانند چنین کاری انجام دهند تا باور نیروهای مومن جذب تروریست ها نشود. من در این فرصت تاریخی برای پیدا کردن راه جدی و اساسی مقابله با این افراطی گری توجه حضارمحترم را به نکاتی چند جلب مینماید:\n۱- اولین نکته پر اهمیت این است که باور داشته باشیم مبارزه با افراط و خشونت امر مشترک بین مذاهب اسلامی است. و ما باید تلاش کنیم بر روی این امر تلاش مشترک کنیم. این مقوله ای نیست که سنی علیه شیعه و شیعه علیه سنی بخواهد از آن بهره ببرد. زیرا واقعیت این است که وضع موجود و گروه های افراطی شیعه و سنی، اصل کیان اسلام را نشانه رفته اند.خشونت و تروریست از ورقه هایی نیست که مذاهب علیه یکدیگر از آن بهره جویی کنند. اگر چنین شود، مبارزه با خشونت، خود عرصه جدیدی برای تولید خشونت خواهد شد.تنها نگرانی این است که این سمینارها به جای آن که محل مقابله با افراط گری باشد، تبدیل به مرکر طرح اختلافات مذهبی شود. شیعه، سنی را و سنی، شیعه را متهم کند که پشت این جریانات افراطی هستند و خود این جلسات عامل افراطی گری جدید شود. مسئولان این سمینار باید به این نکته مهم توجه نمایند که در این مصاف اساس اسلام با رفتار خشونت آمیز تکفیری ها مورد هجوم قرار گرفته است. اگر این بلیه بزرگ قدرتمند از سر جهان اسلام برداشته شود و سمعه اسلام در افکار عمومی جهان کمتر آسیب ببیند، بعدا فرصت کافی برای بحث عقیدتی و مذهبی خواهد بود.\n۲- دست کشیدن از مبانی اعتقادی نباید پیش شرط گفتگو برای نزدیک شدن اصحاب ادیان مختلف به یکدیگر باشد. به جای آن وظیفه عالمان دینی است تا در جستجوی مسایل مشترک بکوشند و در این راه با یکدیگر همکاری کنند، و آن ها را گسترش دهند. البته در یک جامعه مشترک انسانی هر جمعیت دینی باید بتواند به مبانی اعتقادی خود آزادانه عمل کند. از همین رو اصرار به جدا سازی معتقدان از مسلک و باورهای خود تلاشی عبث و بی حاصل است.\n۴- ریشه یابی اینکه چرا این صداهای افراطی در میان مسلمانان مخاطب پیدا می کند نیز ضروری است. افراطیون در بسیاری از موارد توانسته اند از میان جوانان مسلمان اروپایی، عرب و آسیایی و خاورمیانه مخاطبان شهادت خواهی را جذب کنند. این قابل انکار نیست. ریشه این تجاوب را باید بررسی کرد. واقعیت این است که یکی از اصلی ترین دلیل این همدلی ها، ظلمی است که بر مسلمانان تحمیل شده است. نمونه بارز آن در مساله فلسطین است. چند نسل پشت سر هم در اردوگاه دنیا آمده اند و آواره اند. دنیا آنها را شهروند درجه دو میداند. اسرائیل با زیرپا گذاشتن تمام قوانین بین المللی ستم تاریخی خود را ادامه می دهد. بسیاری از کشورهای اسلامی نیز اجازه مخالفت جدی با این ستم ها را نمی دهند.در چنین شرایطی است که احساسات جوانی به سمت افراطی ها می رود. بزرگان فقه و اندیشه اسلامی برای اینکه بتوانند مخاطب های جوان را جذب کنند، باید علاوه بر تبیین اصول اسلامی در مبارزه با افراط و همزمان با آن باید بر مواضع سیاسی خود علیه ستم ها و اختناق های جهان اسلام تاکید کنند.\n۵- این نکته نباید فراموش شود که نزاع های مذهبی تاریخ طولانی دارد. اما کمتر اتفاق می افتاد که آنها مثل امروز تبدیل به خشونت های فراگیر شوند و این همه خسارت به بشریت برسانند. تفاوت خشونتهای فراگیر مذهبی در شرایط فعلی با گذشته را در جهان ارتباطات باید جستجو کرد. در این دنیا همه صداها بلند شده است. تکنولوژی شمشیر دو لبه ای بود که افراطیون نیز از آن بهره بردند و به شعله ور شدن آتش خصومت ها دامن زدند. در این شرایط باید از رسانه استفاده بیشتری کرد. تا صدای افراطیون کم رنگ تر شو\n۶- نکته مهم و پایانی این است که نباید در ظهور و بروز پدیده داعش و پیش از آن القاعده ، دست‌های پیدا و پنهان آمریکا وغرب را نادیده گرفت. آمریکا و غرب و هم پیمانانشان یک بار در جنگ سرد برای از بین بردن اتحاد جماهیر شوروی و یک بار برای ساقط کردن حکومت سوریه از احساسات نیروهای ساده و پر احساس مسلمانان سوء استفاده کردند، اما از آنجا که چنین پدیده هایی را نمی‌توان به همان آسانی که به وجود می‌آیند از بین برد، عواقب و پیامدهای این سوء استفاده سیاسی از نیروهای مذهبی دامنگیر خود محرکان و عاملان اصلی گرایشات تندروی مذهبی شد. هرچند که دستگاه های تبلیغاتی مسلمانان و پیروان نبی الرحمه، محمد مصطفی، بدون هیچ دلیلی قربانی تبلیغاتی این رفتارشدند. از سوی دیگر در خود عراق نیز افراد و گروه‌هایی که می‌خواستند در قدرت سهم بیشتری داشته باشند از داعش حمایت مالی، سیاسی ولجستیکی کردند. مساله این است که اگر جهان صادقانه قدرت و استقلال نیروهای مذهبی شیعه و سنی را به رسمیت بشناسد، ونخواهد از آن برای منافع سیاسی خود بهره ببرد، زمینه های پدید آمدن داعش والقاعده و میل به داعشی گری نیز از بین می‌رود. متاسفانه قدرت های بزرگ جهان سهم خود را در پدید اوردن این فجایع بزرگ نادیده می گیرند.\nباز هم برای برگزار کنندگان این همایش ارزوی توفیق دارم و امیدوارم صدای این کنفرانس و کنفرانس های مشابه که صدای اصلی جهان اسلام است به گوش جهانیان برسد.\nشرح : باروخ (بندیکت) اسپینوزا در ۱۶۳۲ میلادی در آمستردام هلند دیده به جهان گشود. خانواده او از یهودیانی بودند که به دلیل تعقیب و آزار کاتولیک‌های اسپانیا ابتدا به پرتقال و سپس به هلند مهاجرت کردند. اسپینوزا در شش سالگی مادر و در بیست و دو سالگی پدر خود را از دست داد. وی در جا معه یهود پرورش یافت و در مدرسه اختصاصی یهودیان تربیت شد، لیکن به آموزه‌های قشری دین یهود بسنده نکرد و به فراگیری ریاضیات، طبیعیات و فلسفه پرداخت. در ۱۶۵۶ وی به تهمت کفر و الحاد به دادگاهی متشکل از شیوخ کنیسه یهود کشیده شد. او را به جرم این که گفته بود، عالم به منزله بدن خداست و فرشتگان زاده خیالاتند و روح همان حیات است و نیز به دلیل نقد تورات و ابراز این عقیده که کتاب «عهد عتیق» سخنی درباره بقای روح و زندگی پس از مرگ نگفته است، تکفیر کردند. لعنت‌نامه‌ای در حق او نوشتند و تمامی لعنت‌ها و نفرین‌های مذکور در «سفر احکام» را در حق او جاری ساختند. اسپینوزا پس از طرد از جامعه یهود نام خود را از باروخ (کلمه عبری به معنای فرخنده و فرخ) به معادل لاتینی آن بندیکت تغییر داد و باقیمانده عمر را در انزوا گذراند، در بیرون از آمستردام اطاق آرامی در زیر شیروانی اجاره کرد و به تألیف آثار فلسفی پرداخت و شغل تراشیدن عدسی برای عینک و دوربین را برگزید. او در سال ۱۶۷۷، در حالی که چهل و چهار سال بیش نداشت، ظاهراً بر اثر بیماری سل دار فانی را وداع گفت.\nکتاب اصلی اسپینوزا «اخلاق» نام دارد که از آثار فلسفی جاویدان غرب محسوب می‌شود. این کتاب به روش هندسی اقلیدسی تحریر شده، یعنی استدلال‌ها از اصول متعارفه شروع می‌شود، سپس به تعریف‌های مورد نیاز می‌پردازد و آنگاه قضیه مطرح می‌گردد و آن قضیه به روش منطقی اثبات می‌شود و سپس تبصره و فروع به آن اضافه می‌شود.\nنقطه آغاز بحث اسپینوزا در کتاب اخلاق مسئله حل نشده دوگانگی ماده و روح است. او منکر دوگانگی واقعی ماده و روح می‌شود و می‌گوید این خطا از آنجا سرچشمه می‌گیرد که ماده و روح را دو جوهر پنداشته‌اند؛ حال آن که در حقیقت تنها یک جوهر یا یک هستی وجود دارد و این جوهر یا هستی، خداست. این بعد از اندیشه اسپینوزایی بی‌شباهت به «فلسفه وحدت وجود» مطرح شده در مشرق زمین نیست. خدا هر چیزی و همه چیز است و از هر لحاظ که بنگریم، نامتناهی است. جلوه‌های هستی او نامتناهی است، هر چیزی را در خور فهم عقل نامتناهی آفریده است، بنابراین با آفرینش نیک و بد، به عنوان اجزای کلی که همه صورت‌های ممکن وجود را در بربگیرد، او فراسوی نیک و بد جای می‌گیرد.\nاسپینوزا جوهر را این گونه تعریف می‌کند: «جوهر چیزی را می‌گویم که به خود موجود و به خود تعقل شود، یعنی تعقل او محتاج نباشد به تعقل چیز دیگر که او از آن چیز برآمده باشد».\nبنابراین جوهر همان قائم به ذات است و قائم به ذات همان جوهر. اسپینوزا بعد‌ها جوهر و ذات را با خدا و طبیعت یکی می‌داند. خداشناسی اسپینوزا برای انسانی که در قرن هفدهم می‌زیسته کم‌نظیر است. او معتقد است: درباره خدا نمی‌توان فرض کرد که به نفع خود به امری اراده کند، زیرا او نیازمند نیست که نفعی بخواهد. وجود و ماهیت خدا یکی است، بنابراین ماهیتش موجب وجودش است، جاودانگی هم به وجود خدا مربوط است هم به صفات هم ماهیت و این نتیجه می‌دهد که خداوند جوهری لایتغیر است. وی نسبت دادن صفات انسانی به خداوند را امری بیهوده تلقی می‌کند و می‌گوید به آن معنی که در انسان استعمال می‌شود، نمی‌توان خدا را شخص نامید: «عامه مردم خدا را از جنس نر و مذکر می‌دانند، نه زن و مونث» حال آن که در نظر او شخص برای خدا بی‌معناست و ناشی از ضعف و نقص فکری آدمیان است؛ چرا که از دیدگاه وی «اگر مثلث را زبان می‌بود که خدا را کامل‌ترین مثلثات می‌گفت و دایره ذات خدا را اکمل دوایر می‌خواند. به همین ترتیب، هر موجودی خواص خود را به خدا نسبت می‌دهد.»\nگرچه دکارت معتقد بود: «همه جهان و تمام موجودات در حکم ماشینی هستند، ولی در خارج از جهان خدایی هست و در درون هر بدنی روح مجردی وجود دارد.» لیکن ماشین خداشناسی دکارت در همین جا متوقف شد، اما اسپینوزا با حرارت پیش می‌رفت تا آنجا که هسته اصلی فلسفه او را عشق به خدا و محبت دو جانبه میان خالق و مخلوق تشکیل داد.\nیقیناً آنچه آتش کینه و حسد صاحبان کینه را نسبت به اسپینوزا شعله‌ورتر می‌کرد، این بود که آنان طبیعتاً انتظار داشتند با خروج وی از جامعه و دین یهود گرایشات توحیدی و خداپرستانه در وی رو به افول نهد تا از وی ملحدی بسازند، اما به عکس غربت و انزوای اسپینوزا در نهاد وی نوعی عرفان حکیمانه به جا نهاد تا آنجا که کمتر فیلسوفی پس از وی از او متاثر نشده است.\nاسپینوزا می‌پندارد: «اراده الهی با قوانین طبیعت امری واحد است در دو عبارت مختلف، از اینجا نتیجه می‌گیریم که تمام حادثات عالم اعمال مکانیکی و قوانین لامتغیری هستند و از روی هوس سلطان مستبدی که در عرش بالای ستارگان نشسته است، نیستند.»\nدکارت مکانیک را در مواد و اجسام می‌دید، اما اسپینوزا آن را هم در خدا و هم در روح می‌جوید و بر این باور است که دنیا بر پایه جبر علی است، نه بر پایه علت غایی.\nبالاتر از همه، جبر علی ما را بر تحمل حوادث تقویت می‌کند و وادار می‌سازد که هر دو طرف پیشامد را به خوشی استقبال کنیم، زیرا همواره به خاطر داریم که حوادث طبق فرامین و قوانین ابدی خداوندی است. گرچه اعتقاد به چنین جبری در خور تامل است، اما به هر روی این اسپینوزا بود که فارغ شده ز کفر و دین «عشق معنوی به ذات خدا» را به غرب و فراتر از آن اندیشه بشری آموخت که به آن وسیله قوانین طبیعت را با گشاده‌رویی می‌پذیریم و رضایت خود را در حدود رضایت پروردگار عملی می‌سازیم.\nشاید این جمله هگل جامع و مانع‌ترین سخن درباره این فیلسوف گرانقدر است که «یا باید اسپینوزایی باشی و یا اصلاً فیلسوف نباشی.»\nاخلاق، نوشته باروخ اسپینوزا\nتاریخ فلسفه غررب، نوشته فردریک کاپلستون، ترجمه دکتر غلامرضا اعوانی، جلد چهارم (از دکارت تا لایب‌نیتز)\nتاریخ فلسفه غرب، نوشته برتراندراسل، ترجمه نجف دریابندری\nتاریخ فلسفه، نوشته ویل دورانت، ترجمه دکتر عباس زریاب خویی\nمبانی و تاریخ فلسفه غرب، نوشته ر.ج. هالینگ دیل، ترجمه دکتر عبدالحسین آذرنگ\nکلیات فلسفه، نوشته ریچارد پاپکین، ترجمه دکتر جلال‌الدین مجتبوی\nفلاسفه بزرگ غرب، نوشته بریان مگی، ترجمه عزت الله فولادوند\nسیر حکمت در اروپا، نوشته محمدعلی فروغی (ذکاءالملک)\nنام پژوهشگر : دیوید. بی. هارت\nترجمه کامبیز پارتازیان\nشرح : آنچه پاپ ژان پل دوم از خود به جای گذاشته است، گستره‌های بسیاری از زندگی آدمی را در بر می‌گیرد. وی رهبر مذهبی معتقدان مسیح، رهبر اخلاقی جهان غرب طی جنگ سرد و پس از آن، و یک فیلسوف مدرن واقعی بود که تمامی فرضیات مدرنیته را نپذیرفت. نوشته‌های وی نه تنها برای جهان کاتولیک، که برای تمامی انسان‌ها، و نه در زمینه الهیات، که در محدوده اخلاقیات نیز حائز اهمیت هستند.\nمخالفت با الهیات جسمانی\nبرای درک این موضوع که میراث ژان پل در زمینه الهیات جسم ممکن است چه تاثیری بر مناظرات آینده مبحث «اصول اخلاقی زیست‌شناسی» بگذارد، باید ارتباط عقاید وی با این مناظرات را دریافت. البته این کار تا حدودی مشکل است؛ چرا که این دو در واقع هیچ ارتباطی به یکدیگر ندارند، مگر این که منظور از ارتباط این باشد که بتوان از متون تعلیمی ژان پل اظهارات منطقی و پیشنهادات سیاسی برگزید، به صورتی که این گزیده‌ها به «پیشرفت بحث کمک کند» و «راه سومی ارائه دهد» یا «ابهامات اخلاقی را روشن کند».\nدر حقیقت این کتاب هیچ «بحث»، «طرح»، یا «پیشنهادی» مطرح نمی‌کند، بلکه تصویر کاملی از زندگی جسمانی و روحانی انسان ارائه می‌دهد. این تصویر یک کلیت مستقل است که فرد می‌تواند آزادانه آن را به عنوان یک کل بپذیرد، یا رد کند. از نظر فردی که ادراک مسیحایی ژان پل دوم از جسم را می‌پذیرد، و باور دارد که هر انسان از نخستین لحظه وجود، از ابدیت پدید می‌آید و به سوی ابدیت بازمی‌گردد(۱)، در رابطه با تعهدات ما در قبال رمز و راز زندگی هیچ مطلب گیج‌کننده یا قابل بحثی وجود ندارد.\nنه تنها هر سقط جنین، بلکه نابودی جنین‌های اضافی که در کلینیک‌های باروری یا برای تحقیق درباره سلول‌های جنینی ایجاد می‌شوند نیز قتل محسوب می‌شود. تولید کلون‌ها، ایجاد کیمرا(۲) از طریق ترکیب DNA انسان و حیوان، و حتی نابودی هم‌نوعان ناقص، زاید و زیادی که این تحقیقات ایجاد می‌کنند، در هر صورت و شکلی عملی شیطانی است.\nحتی اگر تحقیقات انجام گرفته در خصوص سلول‌های جنینی راهی برای مداوای معلولان، تاخیر پیری و ترمیم آسیب مغزی باشد، و یا حتی عمر را طولانی کند، هیچ یک از این مسائل تاثیری بر مشکلات اخلاقی قضیه نمی‌گذارد. زندگی انسان لایتناهی است، نه یک منبع ابزاری.\nزندگی انسان مقدس است و هیچ سود و منفعتی نمی‌تواند نابودی آن را توجیه کند.\nبه بیان دیگر، می‌خواهم ثابت کنم که دقیقا همین «عدم ارتباط» است که الهیات ژان پل دوم را به اصول اخلاقی زیست‌شناسی فعلی مربوط می‌سازد. باید بگویم آنچه در الهیات جسم مرا که یک مسیحی ارتدکس شرقی هستم، به وجد می‌آورد، نه هماهنگی کامل آن با باورهای ارتدکس در خصوص منشا و پایان طبیعت انسانی، بل این موضوع است که این متن از ابتدا تا پایان سرشار از عقیده‌ای راسخ و مصالحه ناپذیر است و نسبت به پرهیزگاری‌های پیش پا افتاده و تعصب نسبت به مدرنیته که ارتدکس شرقی را فراگرفته، بی‌تفاوت است.\nژان پل به نوعی با زبان ویژه پدیدارشناختی خود که علاقه خاصی به آن داشت، برداشت کهن مسیحی از انسان را دوباره بیان می‌کند، و از خواننده دعوت می‌کند به جهانی که وی توصیف می‌کند، پا بگذارد. در حقیقت ژان پل در انسان‌شناسی خود هر گونه دوگانگی میان روح و جسم را رد می‌کند. اندیشه مدرن امروزی، روح را ـ حال چه به آن باور داشته باشیم یا نه ـ نوعی جوهره جادویی، نوعی وجود روحانی می‌داند که همچون شبحی در یک ماشین، در جسم آدمی سرگردان است. به بیان دیگر ما گمان می‌کنیم روح و جسم از یکدیگر مجزایند و تنها به واسطه وحدتی معجزه‌آسا به هم پیوند خورده‌اند. چنین دیدگاه‌هایی است که راه برای برخی تصورات پوچ مسیحی می‌گشاید؛ تصوراتی مبنی بر این که روح در غده هیپوفیز قرار گرفته است. حتی برخی اخلاق‌گرایان مذهبی به این اندیشه خرافه دامن زده‌اند که روح در سه ماهه دوم وارد جنین می‌شود. اما روح زنده‌ای که کتاب مقدس از آن سخن می‌گوید ـ و ژان پل نیز در تلقی خود از باب آفرینش (صفر پیدایش) به آن اشاره می‌کند ـ یک کل جسمانی و روحانی است؛ فردی است که نفس خدا از نیستی پدیدش آورده است. روح زندگی، حیات جسم و ذهن است.\nآن چیزی است که توماس آکویناس قدیس(۳) از آن با عنوان «قالب جسم» یاد کرد. قدرت حیاتی است که از لحظه لقاح در بدن مادر دمیده می‌شود، زندگی می‌بخشد و شکل‌دهنده است؛ تمامی نیروهای حیات را در وحدتی زنده نگه می‌دارد، و تجارب گوناگون را در هویتی رو به رشد و پیوسته جمع می‌آورد. به نوعی تمامی ابعاد وجود آدمی ـ از غرایز حیوانی گرفته تا منطق ذهنی ـ احساس و خرد، شهوت و تفکر، تخیل و کنجکاوی، اندوه و شادی، امیال طبیعی و اشتیاق‌های ماوراء‌الطبیعی، جسم و جان را در برمی‌گیرد.\nژان پل معتقد است که نباید جسم را به منزله ظرفی برای روح در نظر گرفت، بلکه جسم مظهر، نماد و سبب مادی روح است. این موضوع بدان معناست که حتی اگر بتوانیم حیات جسم را تا ابتدایی‌ترین سازنده‌های آن دنبال کنیم، به نقطه‌ای نمی‌رسیم که انسان ناپدید شده، و یک ارگانیسم فیزیکی صرف یا انبوهی از بافت‌های ناتمام و یا خمیرمایه‌ای از واکنش‌های شیمیایی خودجوش بر جا ماند. حیات جسمانی انسان حیات روحی او نیزاست که نوعی وقار الهی، نوعی شور وصل در آن موج می‌زند.\nنقاط متضاد تصویر ژان پل از انسان را می‌توان در میان طرفداران اخلاق زیست‌شناسی، در جنبش تعصب‌آمیز نئوداروینیست‌ها یافت که از آنها با عنوان فرا ـ انسانی یاد می‌شود.\nحتی یک هجونویس علاقه‌مند به مطالب دهشت‌انگیز نیز نمی‌تواند چیزی تهوع‌آورتر از این اختراع کند؛ با این حال این جنبش در برخی حوزه‌های جامعه مقبول و محترم است. عقیده اصلی این جنبش آن است که امروزه بشر ناگزیر باید کنترل تکامل خود را به دست گیرد، و این در حالی است که اکنون به خاطر پیشرفت‌های تکنولوژیک و سیاست‌های اجتماعی در آستانه بشر مداری صرف به گلن(۴) ها فراتر برویم. بدین ترتیب شاید روزی به موجوداتی بدل شویم ـ که طبق گفته‌های لی سیلور، زیست‌شناس پرینستونی ـ تفاوت‌مان با انسان‌های عادی به سان تفاوت انسان‌های عادی از کرم‌های ابتدایی باشد. یعنی باید تلاش کنیم به خدایان بدل شویم. بسیاری از توهمات هذیان‌وار طرفداران جنبش فرا ـ انسانی روزی را نوید می‌دهند که ما بتوانیم بدون قید و بندهای اخلاقی، قانونی یا زیبایی‌شناختی، خودمان را به دلخواه خود دگرگون کنیم و بهبود بخشیم. به عبارت دیگر قادر خواهیم بود با تجاوز از مرزهای ژنتیکی بین انواع (که هم‌اکنون چگونگی آن را آموخته‌ایم) اشکال جدیدی از حیات پیوندی و مرکب ایجاد کنیم و یا حتی واریته‌های تکثیر شونده بی‌پایانی از گونه‌های جدید پسا ـ انسانی تولید کنیم که قابلیت جفت‌گیری با یکدیگر را نیز نداشته باشند.\nظاهرا ما در این جا با تصوراتی مواجه هستیم که نه در نتیجه تفکر و تامل جدی، که تحت تاثیر کتاب‌های کمیک ایجاد شده‌اند. گرچه جنبش فرا ـ انسانی مضحک به نظر می‌رسد، اما در حقیقت تنها در نتیجه ظهور مجدد ایدئولوژی اصلاح نژادی در جوامع پزشکی، علمی و آکادمیک است.\nاگر چه بسیاری از طرفداران جدید اصلاح نژاد اشتیاق خود برای رفاه بیشتر هم نوعان‌شان را جدا از قدرت‌طلبی ناخوشایند اصلاح نژادگرایان قدیمی می‌دانند. چرا که (به گفته خودشان) تنها طرفدار نوعی مهندسی ژنتیک گزینشی هستند ـ اما روشن است که این افراد یا سعی می‌کنند خود را بفریبند یا ما را گمراه کنند. ولی افرادی ـ همچون جوزف فلچر از هاروارد ـ که بوضوح معتقدند اقدامات اجباری قانونی لازمه هر گونه تلاش صادقانه برای بهبود نسل آدمی است، خیلی صادقانه‌تر با موضوع برخورد می‌کنند.\nفلچر به واسطه انتقاد بی‌شرمانه‌اش از پزشکی نوین با عنوان «حوزه پاک و خالص ژنتیکی ما را با گونه‌های پست آلوده می‌کنند» مشهور است. وی همچنین در وصف مزایایی مدیحه سرایی می‌کند که با حذف «مونگول‌ها»، «معلولان» و دیگر « بیماران ژنتیکی» نصیب نسل بشر می‌شود، پیش از آن که این افراد با زندگی بی‌ارزش خود باری روی دوش ما بگذارند.\nبنا به اعتقاد وی تولید مثل یک امتیاز است، نه یک حق. وی پیشنهاد داده است که دولت، مادران را مجبور کند جنین‌های ناقص و بیمار خود را ـ حتی برخلاف میل‌شان هم که شده ـ سقط کنند.\nنیازی به گفتن نیست که وی عملکرد دولت در جهت عقیم‌سازی اجباری را سیاستی منطقی دانسته است و حتی در این زمینه با لینوس پارلینگ هم‌عقیده است که باید افرادی را که از نظر ژنتیکی پست هستند، در یک طبقه اجتماعی جا داد و آنها را با علامت‌های ماندگاری که بالای پیشانی‌شان داغ می‌شود، مشخص کرد. وی در مقاله وحشتناک و دیوانه‌وار خود به نام «اخلاقیات کنترل ژنتیکی» از خلق «کیمراها یا فروـ انسان‌ها» حمایت کرد تا به انجام کارهای خطرناک و بی‌ارزش بپردازند. کارهایی که اکنون بر عهده افراد کند ذهن و عقب‌مانده است.\nوی ظاهرا دربان‌ها، کارگران ساختمانی، آتشنشان‌ها، معدن‌چیان و افرادی از این دست را کندذهن و عقب‌مانده می‌داند. البته همواره در یاوه‌گویی‌های فلچر درباره «کندذهن‌ها»و «معلولان ذهنی» نوعی جسارت سبک‌مغزانه وجود داشته است.\nاما براستی اگر از دیدگاهی مبتنی بر سودمندی افراد به اخلاق‌گرایان آکادمیک نگاه کنیم ـ افرادی مانند فلچر که متفکران متوسط‌الحالی هستند، پشتوانه فرهنگی ضعیفی دارند و هیچ استعداد مشخص، دستاورد فلسفی قائم بذات یا سبک نوشتاری خاصی ندارند ـ این افراد شاید تنها عنصر کاملا بی‌مصرف جامعه را تشکیل دهند.\nاگر تولید مثل نه یک حق، که یک امتیاز اجتماعی باشد، آیا درست است به زنی اجازه دهیم چنین انسانی را به وجود آورد؟ و آیا چنین مردانی به نوبه خود حق دارند زاد و ولد کنند؟\nمن صادقانه این سئوال را می‌پرسم، چرا که گمان می‌کنم پاسخ این سئوال به کشف حقیقتی تردیدناپذیر درباره جنبش‌های اجتماعی طرفدار اصلاح نژاد کمک می‌کند. به بیان دیگر معیارهایی که تعیین می‌کنند چه زندگی‌هایی ارزش زیستن دارند و چه زندگی‌هایی نه؟\nاگر از من می‌پرسیدند چه ویژگی‌هایی را باید در آدمی سرکوب یا تشویق کرد، ابتدا سعی می‌کردم بفهمم آیا چیزی به اسم استعداد ژنتیکی به حماقت اخلاقی وجود دارد یا نه، آن گاه در صورت وجود چنین چیزی، آن را از میان می‌بردم. در این صورت افرادی مانند جوزف فلچر، پیتر سینگر، لینوس پاولینگ یا جیمز راشلز به وجود نمی‌آمدند.\nاما این ایده به خودی خود دارای تناقض است. تنها افرادی می‌توانند درباره حق زندگی دیگران تصمیم بگیرند که معتقدند اصولا باید چنین تصمیماتی گرفته شود، و موضوع هراس‌انگیز این است که هیچ چیز از ایدئولوژی پشت مهندسی ژنتیک انسانی جان سالم به در نبرد.\nپیش‌بینی‌های جنبش فراـ انسانی به عنوان یک فلسفه اخلاقی افسانه‌وار است و هیچ ارتباطی به هیچ یک از دستاوردهای علم ژنتیک ندارد، چنانکه آن‌ها را تنها می‌توان رویایی رقت‌انگیز درنظر گرفت.\nدیدگاه متافیزیکی که در رابطه با ماهیت انسانی اتخاذ می‌کند به هیچ وجه خاص و جالب نیست. جوزف فلچر فردی است با ذهنیتی جانور خوی که ناامیدانه می‌خواهد باور کند از دیگر انسان‌ها برتر است؛ فردی که نقشه‌های بی‌رحمانه‌اش برای خلق یک نژاد برده، انگ زدن بر دیگران به این عنوان که از نظر ژنتیکی از او پست‌تر هستند، و اعمال قدرت بر اذهان و اجسام افراد مادون‌تر به او هیجانی شهوانی می‌بخشد. با این حال اصول و عقاید وی در جامعه آکامیک طرفدار دارد، و فرضیاتش درباره ارزش و معنای زندگی تبدیل به دستور زبان غالب بخش بزرگی از اخلاق‌گرایان زیست‌شناس شده است. اگر روزی فرا رسد که بخواهیم از طریق برنامه‌ریزی و دستکاری‌های ژنتیکی برنامه‌ای هر چند متعادل برای بهبود و ارتقای گونه‌ها به کار گیریم، افرادی که دارای چنین عقایدی هستند و چنین فرضیاتی را می‌پذیرند، آینده بشریت را رقم خواهند زد. و افرادی که در برابر سستی کم‌طاقت هستند و ضعف را تحقیر می‌کنند، نهایتا به تباهی و شر کشیده خواهند شد.\nاما چرا درباره این مسائل بحث کنیم؟\nبیشتر مباحث فعلی در اخلاق زیست‌شناسی شامل اصلاح نژاد سیستماتیک یا جنبش پساـ انسانی نمی‌شود، بلکه بر تحقیقات پزشکی و مسائلی همچون وضعیت جنین‌هایی متمرکز است که هرگز روی کودکی را نمی‌بینند. درست است که ما هم‌اکنون به قصد دستیابی به منافع پزشکی و تکنولوژیکی از مرز میان گونه‌ها گذشته‌ایم، و کلون کردن هم دیگر یک نظریه علمی صرف نیست، اما حتی در این زمینه‌ها نیز مسائل مربوط به سلامت و شیوه‌های درمانی جدید مطرح است و مطمئنا نیازمند موشکافی اخلاقی از جانب همه ما هستند. اما آیا من برای آن که هیچ ابهامی متوجه مطلق‌گرایی مسیحی من نشود، سئوالات دشواری در زمینه اصول اخلاقی مطرح می‌کنم؟\nاما گمان می‌کنم که متافیزیک، عقاید تعصب‌آمیز و عرفان جنبش فراـ انسانی یا اصلاح نژادگرایان فلچری در پس پرده پنهان شده است، و در خط پایان اجتناب ناپذیر هر جنبشی انتظار ما را می‌کشد که روح زنده را ـ زندگی را که اکنون با تمام شکنندگی و ظرافتش پیش روی ما قرار دارد ـ قربانی پیشرفت علم، پزشکی یا نوع بشر کند. به بیان دیگر، من مسائل را در حد نهایت آنها بررسی می‌کنم، چرا که در حد نهایت است که می‌توان حقیقت را یافت، و این حقیقت دوباره ما را به سوی الهیات جسم ژان پل دوم سوق می‌دهد.\nباید درک کرد که تفاوت میان انسان‌شناسی الهی ژان پل و ماتریالیسم بی‌رحم طرفداران جنبش فرا انسانی، تنها تفاوت میان دو تصویر کاملا متضاد از انسان نیست، بلکه در حقیقت تفاوت میان دو تصویر کاملا متضاد و مخالف از خداست. در واقع ـ و حداقل از نظر سنت‌های مسیحی ـ هیچ چیز گناه‌آلودی در شوق خدا شدن وجود ندارد. و اگر تنها یک بخش از باورهای جنبش فرا ـ انسانی باشد که تحقیرآمیز به نظر نرسد ـ یک لحظه کوتاه، گذرا و ناکامل معصومیت ـ همین صداقتی است که در بیان شوقی کاملا طبیعی موج می‌زند. از دیدگاه نظری سرنوشت بشریت آن است که با کمک قدرت روح‌القدس در مسیح تجلی یابد، شریک طبیعت الهی شده(۵) (رساله دوم پولس، آیه ۴، باب اول) و خدا خوانده شود(۶) (انجیل یوحنا، آیه ۳۴، باب ۱۰).\nبه بیان دیگر زمانی که مسیح در تجسد دنیوی‌اش ماهیت انسانی به خود گرفت، راه یکی شدن با طبیعت الهی را برای تمامی انسان‌ها گشود.\nاین درک از رستگاری که از دوران بنیان‌گذاران کلیسا تا قرون وسطی مفهوم کلی الهیات را تشکیل می‌داد، تا این اواخر از بیشتر عقاید مذهبی غرب رخت بسته بود، اما در شرق، همواره بر مفهوم ایمان مسلط بود و قلب الهیات جسم ژان پل را نیز تشکیل می‌دهد.\nوی در اوانجلین ویته (Evangeline viae) می‌نویسد:\nانسان به سوی نقطه کمالی در زندگی فرا خوانده می‌شود که فراتر از ابعاد وجود خاکی اوست، چرا که این کمال از سهیم شدن در حیات خداوند حاصل می‌شود. شکوه و جلال این شور ماوراء‌الطبیعی عظمت و ارزش زندگی انسان را حتی در این دوره گذرا آشکار می‌سازد.\nانسان‌شناسی ژان پل از نوعی است که یک خداشناس ارتدکس آن را «اومانیسم انسان خداگونه» می‌نامد. «حیات روح» تاثیرگذارترین متنی که در الهیات جسم وجود دارد، تلاش می‌کند با بررسی غایتی که انسان به سوی آن فراخوانده می‌شود، صورت راستین وی را آشکار سازد، تا شکوه دورنمای آخرتی که انسان انتظار آن را می‌کشد، زندگی این دنیایی او را تحت تاثیر قرار دهد و روشن سازد. بنابراین از نظر ژان پل این جسم زمینی با وجود تمام سستی، فقر و محدودیت‌هایش در حرکت به سوی آن جسم باشکوه رستاخیزی است که مد نظر ژان پل است.\nجسم فانی بذر جسم نامیرا و مقدس پادشاهی خداوند است، ضعف این جسم، نیروی جسمی «سرشار از قدرت است»، آدم زمینی هم‌اکنون به شکوه آدم پیشین، به مسیح زنده و عروج یافته پیوسته است. از نظر پاپ فقید بشریت الوهی چیزی نیست که فراتر از دسترس انسان باشد، و مطمئنا نیازی نیست برای آن که نسل پسا انسانی آینده به آن دست یابند، نسل فعلی را قربانی کرد. بلکه شکوهی است که در اعماق وجود هر فرد پنهان شده ـ حتی در وجود معلولان و افراد کندذهن و افرادی که از نظر ژنتیکی پست هستند ـ و انتظار آشکار شدن را می‌کشد.\nچنان زیبایی و شکوه و قدرتی که اگر ما قادر به دیدن آن بودیم یا وحشت‌زده می‌شدیم یا آن را می‌ستودیم، اما ظاهرا هیچ یک از این مسائل توجه ماتریالیست‌های مکتب‌گرا را جلب نمی‌کند و آنها را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد. تفاوت میان تصویری که ژان پل از انسان ارائه می‌دهد و تصویر فرا ـ انسان که تکنولوژی نوپای مهندسی ژنتیک آن را مطرح کرده است، تفاوت دو فلسفه اخلاقی یا عملی نیست، بلکه در این میان خصومت آشتی ناپذیر دو مذهب، دو علم ماورا‌ءالطبیعه، دو جهان و در نهایت دو خدا حکمفرماست. و این تفاوت و خصومت تنها ماهیت اخلاقی جامعه را به خطر می‌اندازد. همان طور که گفتم، اگر چنین در نظر گیریم که متافیزیک جنبش فرا ـ انسانی در مسائلی همچون تحقیقات درباره شاخه سلول جنینی و کلون انسان مشهود است، بنابراین دامن زدن به چنین اعمالی به معنای تحریک و دعوت خدایی است که از نظر من، خدای وحشت بی حد و مرز است؛ خدایی که اشتهایی سیری‌ناپذیر برای قربانی دارد. و مگر نه اینکه انسان‌ها را به واسطه خدایشان می‌توان شناخت.\nاز یک دیدگاه، انسان سایه خدایی است که می‌پرستد. روشی که ما خدای خود را فرا می‌خوانیم و از او دلجویی می‌کنیم، و چگونگی جلوه‌گر شدن او بر ماست که کیستی و چیستی ما را تعیین می‌کند. فرد ماتریالیستی که آرزو دارد اشراف بیکنی(۷) بشریت مدرن روی طبیعت کیهانی، طبیعت انسانی را نیز در بر گیرد ـ و بر جسم و آنچه از آن زاده می‌شود تسلط یابد، و آینده بشر را از قضا و قدر و ابهام تهی سازد ـ فردی است که می‌خواهد با انسان نبودن، با سرکوب و نابود کردن انسانیت به این غایت دست یابد. این آرزویی ارزشمند و در عین حال فاسد است؛ آشوبی بیمارگونه، رویای راهی بی‌پایان از میان وحشت و شرارت، فدا کردن بی‌رحمانه همه خوبی‌ها در درگاه خدایی بی‌شکل، سیری‌ناپذیر و نامحدود است.\nگرچه برای مسیحیانی که روی سخن ژان پل با آنهاست، فرد تنها از طریق پرورش زیبایی و شکوه جسم، ممارست در پرهیزگاری، عشق به خدا و همسایه به الوهیت دست می‌یابد. و این چنین نه تنها تمایلی به رها شدن از انسانیت خود ندارد، که می‌خواهد آن را به تمامی درک کند و به انسان خدا وار (لقب حضرت مسیح) بپیوندد، که ما را دوباره در خود خواهد ساخت. و این درست نقطه متضاد حالت اول است.\nبرای افرادی که معتقدند زندگی تنها تراکم تصادفی ماده است، و ارزش آن را با محاسبات سودجویانه مبتنی بر هدف و وسیله می‌سنجند، و افرادی که باور دارند زندگی نعمتی ماوراء‌الطبیعی است که به سمت شکوه ابدی جریان دارد، هر لحظه هستی معنا و نوید متفاوتی دارد.\nبرای یک گروه، کودکی که با علایم داون (نشانه‌های عقب‌ماندگی ذهنی) متولد می‌شود، یک رسوایی ژنتیکی است و باید همچون یک قربانی در جهت رفاه و خیر اجتماع و آینده نابود شود. اما از نظر گروه دیگر، همین کودک عقب‌مانده نزد خداوند وجودی بالقوه زیبا و نیرومند است؛ چنان که اگر با چشمان گناه‌آلود خود به او بنگریم، از پای در خواهیم آمد.\nاز برخی جهات می‌توان انسان را یک دوره تاریخی در نظر گرفت. گرچه ایده ارزش بی‌نهایت هر زندگی با غریزه ما سازگار نیست، پیشینه‌ای در پس خود دارد.\nاز زمان استیلای دین تجسد الوهی، تصویری نوینی از انسان ایجاد شد که طی چندین قرن بعد – گرچه با فراز و نشیب ـ حاکم بود. گرچه مفهوم ارزش مطلق هر فرد ـ این اختراع یا کشف یا عرف مسیحی ـ اکنون بتدریج از آگاهی ما محو شده و جای خود را به مفهومی «واقع‌بینانه‌تر» خواهد داد، الهیات جسم ژان پل هرگز با آن گونه درک از انسان که ماورای ایمان مسیحی است ارتباطی نخواهد داشت. بین این دو نظام هرگز مبادله، تعدیل دیدگاه‌ها، مشاجره و در حقیقت هیچ گونه ارتباطی برقرار نمی‌شود. تنها چیزی که قادر است فاصله مابین این دو را پر کند، یا یک جنبش معجزه‌آسای بازگشت، یا جنبش افسوس‌برانگیز ارتداد است.\nاز این رو، برای مسیحیان میراث الهیات ژان پل همچون بنای یادبود عظمت و کمال «اومانیسم» ایمان آنها باقی خواهد ماند که به ایشان گستردگی ادراک مسیحی از طبیعت بشری و تقدیر را یادآوری خواهد کرد و باعث می‌شود هر زمان که با هر فلسفه، اخلاقیات یا علمی مواجه شدند که قصد داشت زندگی انسان را تا حد یک فرصت ابزاری در یک نقشه بزرگ‌تر پایین بیاورد، با آن به طرز مصالحه‌ناپذیری مخالفت کنند.\n۱- انا لله و انا الیه راجعون\n۲- کیمرا موجودی خیالی، با سر شیر و بدن ببر و دم مار است.\n۳- توماس آکویناس قدیس (۷۵-۱۲۲۵) خداشناس، فیلسوف و راهب دومینیکن. وی را بزرگ‌ترین شخصیت در فلسفه مدرسی دانسته‌اند. دستاورد بزرگ او آن بود که آثار ارسطو را در اروپای غربی مقبول ساخت. علوم ماوراء‌الطبیعه و فلسفه اخلاقی او در حقیقت گسترش نظریات ارسطو بود. وی همچنین در مباحثه مشهور خود در باب وجود خدا وامدار ارسطو و فلاسفه عرب است.\n۴- انسان‌های اولیه\n۵- که به وساطت آنها وعده‌های بی‌نهایت عظیم و گران‌بها داده شده تا شما شریک طبیعت الهی گردید و از فسادی که از شهوت در جهان است، خلاصی یابید.\n۶- پس اگر آنانی را که کلام خدا به ایشان نازل شده خدایان خواند، و ممکن نیست که کتاب محو گردد.\n۷- فرانسیس بیکن (۱۵۶۱-۱۶۲۶)، فیلسوف و سیاستمدار انگلیسی. به عقیده او علم و معرفت وسیله‌ای برای غلبه بر محیط است که باید آن را از طریق تحلیل استقرایی حقایق طبیعی به دست آورد.\nالهیاتپدیدار شناسیژان پل\n→ قبلی 1 … 132 133 134 … 149 بعدی ←


کودکانی که با اخراج روبرو هستند از ترامپ و بایدن کمک می خواهند – خبرگزاری افکار\nدو کودک نوشتند: “ما معتقد بودیم که ایالات متحده سابقه احترام به قانون و رفاه کودکان را دارد. طبق تجربه ما ، دولت نه تنها ما را تحت محاکمه غیرعادلانه و غیرقانونی قرار می دهد ، بلکه با نگه داشتن ما برای مدت طولانی شکنجه می کند.” در یک مرکز بازداشت خانواده و مهاجرت گمرکی در جنوب تگزاس.\nما فقط خواهان حقوق خود برای پناهندگی و فرصت ایمن در کنار مادران خود هستیم. “\nبه گفته مدافعانی که نماینده آنها هستند ، دو دختری که این نامه را نوشتند 14 و 15 ساله هستند و برای محافظت از امنیت خانواده های خود خواسته اند ناشناس بمانند. آنها می نویسند که این نامه از طرف 28 کودک و خانواده های آنها که در مرکز اقامت خانواده South Texas در دیلی ، تگزاس و همچنین مرکز اقامت خانواده Family Berks در Leesport ، پنسیلوانیا هستند ، نوشته شده است.\nمدافعان می گویند این پیام در چارچوب تلاش برای افزایش آگاهی از پرونده ها این هفته به ترامپ ، بایدن و اعضای کنگره ارسال شده است. در نامه ای همراه با امضای بیش از 60 سازمان – از جمله عفو بین الملل ، پزشكان حقوق بشر و كودكان در دفاع – از مقامات خواسته شده است تا به فرزندان و خانواده هایشان فرصتی برای پناهندگی دهند ، و از قانونگذاران برای مداخله و پذیرش قانونی برای کمک به آنها در صورت لزوم.\nاین سازمان ها نوشتند: “اخراج این کودکان بر اساس قوانین و سیاست هایی که از آن زمان غیرقانونی اعلام شده است ، اساساً ناعادلانه است”.\nبه گفته وکلایی که وکالت آنها را بر عهده دارند ، خانواده ها تحت سیاست های دولت ترامپ که از آن زمان در دادگاه فدرال مسدود شده است ، پناهندگی را متوقف کرده اند. این سیاست که به عنوان ممنوعیت ترانزیت پناهندگی شناخته می شود ، ممنوعیت پناهندگی در صورت مهاجرت مهاجران از کشورهای دیگر در مسیر ایالات متحده است. در حالی که دادگاه ها بارها علیه این سیاست رأی صادر کرده اند ، یک قاضی فدرال هفته گذشته گفت که وی صلاحیت جلوگیری از اخراج خانواده ها از ICE را ندارد.\nجان سی تایگر ، قاضی منطقه ایالات متحده ، گفت: “دادگاه از این تصرف برخوردار نیست” ، با اشاره به اینکه پرونده های این خانواده ها “بسیار نگران کننده” بود ، اما دادگاه “به حدود صلاحیت خود که توسط کنگره تعیین شده بود احترام گذاشت.”\nوکلای نمایندگی کودکان و خانواده های آنها از این تصمیم تجدیدنظر خواهی کردند و طبق توافق دادگاه دولت موافقت نکرد که خانواده ها را تا 21 نوامبر اخراج کند.\nسخنگوی ICE در پاسخ به این س whyال که چرا خانواده ها مجاز به پناهندگی نیستند ، گفت آنها “هیچ مبنای قانونی” برای ماندن در ایالات متحده ندارند.\n“همه خانواده ها بخشی از پرونده های علیه دولت ، و همچنین شکایت ها بوده اند ، و پرونده های جدید خود را ادامه می دهند – همه این موارد حذف آنها را به تأخیر انداخته و بازداشت آنها را طولانی کرده است. در آن زمان ، خانواده ها مراحل قضایی گسترده ای را دریافت کرده اند و مشخص شده است که هیچ “دانیل بنت” سخنگوی ICE گفت: “یک دولت قانونی برای ماندن در ایالات متحده است.” دولت ایالات متحده به همه بیگانگان برکنار شده اجازه دسترسی به کلیه مراحل قانونی مورد نیاز قانون را می دهد. کسانی که ادعای تسکین ، حمایت تحت قانون یا دلیل ماندن در ایالات متحده را ندارند ، در نهایت به کشور خود بازگردانده می شوند. “\nدر این نامه ها آمده است ، 28 کودک و خانواده های آنها از هندوراس ، گواتمالا ، السالوادور ، نیکاراگوئه ، اکوادور ، شیلی و هائیتی هستند. هر دو کودک می نویسند که بیش از یک سال در این مراکز بازداشت شده اند – و آنها به شدت می خواهند آزاد شوند و در کنار سایر اعضای خانواده باشند.\n“یک بار دیگر ما بازداشتگاه با زیور آلات تزئین کریسمس را ببینید، تا زمانی که ما می توانیم این تعطیلات یا تولد ما با خانواده های ما به اشتراک بگذارید” نوشتند. “ما دیده ایم که سلامتی ما روز به روز همچنان رو به وخامت است ، غذا معده ما را آزار می دهد ؛ آنچه می خواهیم این است که چیز دیگری بخوریم. ما دعا می کنیم به زودی روزی فرا برسد که ما نباید در زندان کودکان زندگی کنیم ، با خطر مداوم از عفونت COVID-19 ، هر روز شاهد بدتر شدن اوضاع هستیم. ”\nسازمان هایی که از طرف خانواده ها طرفداری می کنند می گویند اوضاع برای بسیاری از کودکان وخیم است.\nوکیل دادگستری ، بریجت کامبریا به سی ان ان گفت: “عواقب آن واقعاً شدید است.” “ما در مورد اعزام کودکان به مکان هایی که می توانند بمیرند صحبت می کنیم.”\nپریسیلا آلوارز از CNN در تهیه این گزارش مشارکت داشته است.


اعلام برنامه وزارت صمت برای جهش تولید بزودی\n"شنبه تا جمعه" از ساعت 09:05 به مدت 175 دقیقه\n1399/01/03 ساعت 15:05\nصادقی نیارکی به رادیو اقتصاد خبرداد:\nسرپرست معاونت امور صنایع وزارت صنعت، معدن و تجارت گفت: برنامه های این وزارتخانه در خصوص شعار محوری سال یعنی جهش تولید طی چند روز آینده اعلام خواهد شد.\n«مهدی صادقی نیارکی» در گفتگو با رادیو اقتصاد افزود: سال گذشته برای تحقق شعار سال هفت محور اصلی تعریف شد که مهمترین آن تقویت ساخت داخل و رونق تولید بود.\nوی اظهارداشت: سال 1399 از سوی مقام معظم رهبری به سال جهش تولید نامگذاری شده است.\nسرپرست معاونت امور صنایع وزارت صنعت، معدن و تجارت گفت: جهش تولید هم در کمیت و هم در کیفیت محصولات باید اتفاق بیفتد.\nوی افزود: برای مثال اگر سال گذشته یک میلیون و 500 هزار تن روغن نباتی در کشور تولید شده امسال این میزان تولید باید به بیش از دو میلیون تن برسد که این می شود جهش تولید به لحاظ کمی اما جهش تولید از حیث کیفی هم باید رخ دهد.\nصادقی نیارکی اظهارداشت: برای تحقق افزایش تولید به لحاظ کیفی باید از مسیر تولید محصولات با ارزش افزوده پائین تر به سمت تولید محصولات با ارزش افزوده بالاتر حرکت کرد.\nوی ادامه داد: تمام تلاش ها در کنار جهش تولید از حیث کمی باید معطوف به این باشد که هرچه بیشتر از خام فروشی فاصله بگیریم و به سمت تولید کالاهای با ارزش افزوده بالاتر حرکت کنیم.\nسرپرست معاونت امور صنایع وزارت صنعت، معدن و تجارت گفت: اشتغال افزایی، پویایی تولید، رونق اقتصادی، ارزآوری، رونق صادرات، کاهش نرخ بیکاری و بسیاری موارد دیگر از مسیر تبدیل مواد خام به محصولات با ارزش افزوده بالاتر می گذرد.\nوی افزود: مقصود و منظور مقام معظم رهبری از نامگذاری سال به نام جهش تولید هم افزایش کمیت و هم افزایش کیفیت تولید است.\nصادقی نیارکی بیان داشت: برای افزایش تولیدات به لحاظ کمی باید تقاضای کل افزایش پیدا کند و برای اینکه تقاضای کل روند افزایشی به خود گیرد بایدقدرت خرید مردم تقویت شود.\nوی اضافه کرد: نکته اساسی در این میان بحث توسعه صادرات است حال سئوال اینکه چگونه باید این مهم را دنبال کرد.\nسرپرست معاونت امور صنایع وزارت صنعت، معدن و تجارت گفت: بطورکلی در پیرامون ایران 15 کشور وجود دارد که نیاز سالانه واردات این کشورها مشخص است.\nوی افزود: تلاش های جدی باید در این عرصه صورت گیرد چرا که توسعه صادرات به افزایش کمی تولیدات در داخل کمک شایان توجهی خواهد کرد.\nصادقی نیارکی اظهارداشت: ظرفیت های خوبی به لحاظ تولید از حیث نیروی انسانی، ماشین آلات منصوبه، مواد اولیه و بسیاری موارد دیگر وجود دارد.\nوی گفت: ضرورت ایجاب می کند برای جهش تولید و صادرات از ظرفیت های موجود کشور به نحو احسن استفاده شود.\nسرپرست معاونت امور صنایع وزارت صنعت، معدن و تجارت گفت: برای افزایش کیفیت تولید باید شرکت های دانش بنیان تقویت تا کشور به حلقه های نهایی و لبه دانش برسد و تولیدات در لبه دانش و تکنولوژی اتفاق بیفتد.\nوی افزود: تولید مبتنی بر تکنولوژی، فناوری و دانش روز موجب خلق ارزش افزوده، افزایش رقابت پذیری محصولات، بهبود عملکرد تجاری، ارزآوری، توسعه صادرات و بسیاری موارد دیگر خواهد شد.\nصادقی نیارکی ادامه داد: اگر بخواهیم در حوزه تقاضا کار کنیم حتما باید سیاست های پولی و مالی به سمتی حرکت کند که مازاد درآمد وجود داشته باشد این مازاد درآمد خودش منجر به تحریک تقاضا، خرید و جهش تولید می شود.\nوی در ادامه یادآورشد: برای توسعه صادرات باید دیپلماسی سیاسی و اقتصادی در تعامل با کشورهای منطقه ای جدیت بیشتری به خرج دهد تا بتوان تحریک تقاضا از منظر توسعه صادرات نیز شکل گیرد.\nکلمات کلیدی: #ارزآوری #جهش_تولید #خام_فروشی #صمت


ماجرای ازدواج سحر قریشی با مهدی طارمی چیست؟ - پایگاه خبری گیل نگاه | رسانه فرهیختگان گیلان\nگیل نگاه: بازیگر سینما و تلویزیون به خبر ازدواج با یک فوتبالیست واکنش نشان داد.\nرکنا نوشت: دیروز خبری عجیب در کشور پیچید و به نوع خود جالب بود.موضوع از این قرار بود که نام سحر قریشی به عنوان فردی برده می شد که قرار است با یکی از بازیکنان سرشناس در لیگ برتر – مهدی طارمی – ازدواج کند.\nبرای آگاهی از صحت و سقم این موضوع با این بازیگر سینمای کشورمان تماس گرفتیم. سحر قریشی در خصوص شایعه ازدواجش با یک فوتبالیست گفت: این بار قرار است با چه کسی ازدواج کنم؟(با خنده) فکر می کردم می خواهید در خصوص برادرم با من مصاحبه کنید. فقط این را بگویم که کاربران فضای مجازی از این حرف ها زیاد می زنند.\nهمچنین مهاجم پرسپولیس نسبت به شایعاتی که از ساعات پیش در خصوص ازدواج با سحر قریشی به راه افتاده واکنش نشان داد.\nبه گزارش ایلنا، مهدی طارمی در توئیتر مطلبی را منتشر کرده بود که حسین ماهینی، کاپیتان پرسپولیس، به نحوی آن را بازتاب داد که هواداران پرسپولیسی متوجه شدند مهاجمشان قرار است به زودی ازدواج کند.\nبه دنبال این توئیت عده‌ای شایعه ازدواج طارمی با سحر قریشی، بازیگر سینما و تلویزیون، را مطرح کردند که در نهایت طارمی به این موضوع واکنش نشان داد.\nکد مطلب: 152252\nنوه یک بازیگر سینما جانشین کاپیتان پرسپولیس می شود\nشرکت پخش فر آورده های نفتی گیلان اعلام کرد:\nتکذیب شایعه کمبود بنزین در پمپ بنزین ها/مردم از مراجعه بی مورد به پمپ بنزین ها خودداری کنند


گزینه های دودویی و فارکس در افغانستان :کتاب های رایگان فارکس\nعرفان نظرآهاری 2020/07/8 پلتفرم معاملاتی در ایران\nبه گفته چارلی ندوس ، استراتژیست ارشد گروه لاسال فیوچرز، دلار آمریکا اصلی‌ترین عامل نزول قیمت طلا در هفته گذشته بود. بازار طلا تحت تأثیر دلار آمریکا قرار کتاب های رایگان فارکس داشت و این ارز به صعود ادامه داد. رقابت های معاملاتی. گزینه های دودویی در انجمن اوکراین.\nتا buddy تمامی منو ها و گزینه های موجود در برنامه را به زبان فارسی تغییر دهید می توانید با راست کلیک نمودن بروی تصویر و. 0000 + Portable نرم افزار حرفه ای مدیریت فایل دانلود XYplorer برنامه مدیریت فایل جایگزین برای کتاب های رایگان فارکس اکسپلورر ویندوز. مربی به برنامه های شبانه نیروها نیز اشاره دارد و می گوید: پس از خاموشی و شروع استراحت تکاوران، شاید یکی از مربیان آنان را از خواب بیدار کند و آموزش های شبانه آغاز شود. از تخت های شان پایین می آیند، پس از آنکارد تخت های خود به صورت خبردار می ایستند. مربی از آنان می خواهد درباره موضوعی که عنوان می کند تکاوران آموزشی نظر خود را بدهند و درباره آن به تبادل اطلاعات بپردازند.پرداختن به یک موضوع آن هم ساعت یک بامداد ،با پشت سرگذاشتن یک روز سخت و پرکار بسیار مشکل است.\nلگاریتم در ریاضیات غالباً با عبارت‌هایی مانند «ln» یا «log» بیان می‌شوند. یافتن ریاضیات در زندگی روزمره به این معنی است که با ایده‌هایی در مورد زندگی مواجه شویم و ببینیم که کتاب های رایگان فارکس چگونه می‌توانیم دنیا را با استفاده از نمادهای مختلف بازنویسی کنیم. اما ما در این نوشته قصد داریم از این نمادگذاری‌ها فاصله بگیریم و مفهوم لگاریتم را به زبان کاملاً ساده توضیح دهیم.\nالگوی قیمت گرافیکی سر و شانۀ وارونه علامتی است از وارونگی روند و انتظار می رود که پس از آن جهت قیمت دارائی تغییر کند. این الگو معمولاً در یک روند نزولی توسعه یافته ایجاد می شود. چن لیوکی در کتاب های رایگان فارکس شانگهای زندگی و کار می کند ، و همکاران ما موفق شدند فقط در اوایل ماه دسامبر ، چن را برای تبریک دعوت کنند. ما یک مصاحبه اختصاصی را مورد توجه شما قرار می دهیم ، که چن با مهربانی موافقت کرد که در دفتر نمایندگی ما در پکن ارائه کند. با از بین بردن معاملات بازه زمانی که ADX بالای 25 است ، شانس بیشتری برای سودآوری داریم.


قیمت گوشی موبایل امروز ۱ اردیبهشت - پایگاه خبری تحلیلی جهت | پایگاه خبری تحلیلی جهت\nشناسه : 58404\n۰۱ اردیبهشت ۱۴۰۰ - ۱۱:۳۶\nامروزه همه مردم دنیا از کاربران و مخاطبان تلفن‌های هوشمند هستند و از این رو شرکت‌های مختلف، با تولید گوشی‌های جذاب، مقرون‌به‌صرفه و قدرتمند، به دنبال افزایش سود خود از این بازار پرسود برآمده‌اند. در این گزارش قصد داریم به صورت روزانه قیمت گوشی در بازار را مرور کنیم، توجه شما را به آخرین قیمت روز گوشی در بازار به تاریخ ۱ اردیبهشت جلب می کنیم.\nفناوری فضای مجازی سامسونگ اپل هوآوی\nساترا مسئول نظارت بر فعالیت‌های انتخاباتی در فضای‌مجازی شد\nقیمت گوشی موبایل امروز ۲۰ اردیبهشت\nنظارت "ساترا" بر چگونگی فعالیت‌های انتخاباتی یکی از مصوبات ششمین جلسه کمیسیون تنظیم مقررات رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر در فضای مجازی بود.\nقیمت گوشی‌های موبایل موجود در بازار، مورخ ۲۰ اردیبهشت را مشاهده می‌کنید.\nماراتن ثبت‌نام‌ها در روز سوم/مهمان‌پرست، مطهری، صادقی و صباغیان ثبت نام کردند/ عارف انصراف داد یا نداد؟ / رئیسی از کنار مزار شهید سلیمانی اعلام کاندیداتوری می‌کند؟ 147 views\nانصراف ظریف و ثبت‌نام عباسی، رستم قاسمی، قاضی زاده هاشمی و احمدی‌نژاد 116 views


امحای آزمایش بکارت، بیانیه تفصیلی سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۱۸ - فمینیسم روزمره\nامحای آزمایش بکارت، بیانیه تفصیلی سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۱۸\nقراردادها٬ موافقت‌نامه‌ها، و بیانیه‌های بین المللی، همچون "بیانیه های سازمان ملل" رفتارها و سنت هایی که استانداردهای حقوق بشر را نسبت به زنان و دختران نقض می‌کنند٬ خطرناک دانسته اند، وآزمایش باکرگی نیز یکی از همان سنت‌هاست که توسط گروهی از فعالان حقوق بشر به عنوان سنت خطرناک شناخته شده است.\n۱۲ مهر ۱۳۹۸۲ نظر342.5k\nآزمایش بکارت در کجای دنیا انجام می‌شود\nآزمایش بکارت در کجای دنیا انجام می‌شود؟\n۳.حق حفظ حریم خصوصی و مالکیت بر بدن\nبررسی هایمن به دنبال وجود پارگی یا بررسی میزان بازشدگی\nداخل بردن انگشتان به درون واژن یا آزمایش دو انگشتی\nپیامدهای آزمایش باکرگی\nاستراتژی‌هایی برای نهادهای خدمات پزشکی\nمتخصصان باید از آخرین شواهد مبنی بر بی ارزش بودن آزمایش باکرگی مطلع باشند.\nآموزش به متخصص باید شامل درک٬ مدیریت و مراقبت از بیماران تحت آزمایش قرار گرفته باشد.\nآنها باید مرتبا اطلاعات خود را به روز کنند و از مدارک و شواهد و افسانه ها در مورد باکرگی آگاه باشند.\nمتخصصان در قدم اول باید قانون “آسیبی وارد نکنید” را رعایت کنند که شامل رفتار محترمانه با تمامی بیماران میشود. مثلا در مواردی مثل قربانیان آزارهای جنسی باید دقت کنند تا در روند درمان٬ قربانی را دوباره قربانی نکنند. وظیفه درمانگر این نیست که بفهمد تجاوز صورت گرفته یا نه٬ بلکه باید درمان همدلانه٬ دقیق٬ محرمانه٬ و موثر را برای او فراهم کند٬ بر اساس بهترین مدلها.\nمتخصصان باید با احترام به خانواده های فرد درخواست دهنده مشاوره دهند و به آن ها اطلاع دهند که آزمایش باکرگی از لحاظ پزشکی غیرقانونی است و در جهت شاخ و برگ دادن به افسانه باکرگی است.\nباید به عواقب فیزیکی و جسمانی آزمایش در فرد آزمایش دهنده و خانواده او توجه کنند و به آن ها یاری رسانی نمایند.\nباید اطلاعات علمی درست و صحیح را در اختیار بیماران و مراجعه کنندگان قرار دهند و به آن ها در مورد آناتومی و فیزیولوژی ارگان ها و اندام جنسی و حقوق در قبال بدن خود آموزش بدهند.\nمردان و پسران باید آموزش داده شوند تا به آناتونی فیزیکی زنان و رضایت دو طرف در رابطه احترام بگذارند و به جنبش های منع خشونت علیه زنان ملحق شوند.\nمتخصصان سلامت باید حذف آزمایش های باکرگی را در جامعه رواج دهند.\nاستراتژی‌هایی برای سیاست گزاران\nساخت چهارچوب‌های سیاستی و قانونی حمایتگر\nدولتها باید قانونی تصویب کنند که بر اساس آن آزمایش بکارت ممنوع شده و انجام آن پیگرد قانونی داشته باشد. همچنین به منطور اعلام موضع دولت در این زمینه٬ انجام این آزمایش در تمامی نواحی ممنوع اعلام شده و از آنان که این عمل را متوقف کرده اند حمایت شود.\nمصوبات قانونی باید هر نوع آزمایش بکارت را ممنوع اعلام کند.\nتمام ریسکهای محتمل، تفسیر اشتباه و روشهای گریز از قانون باید بررسی شوند تا از مواردی مانند “زیرزمینی” شدن آزمایش بکارت (انجام مخفیانه آزمایش بکارت) جلوگیری شود.\nداده های لازم باید از سازمانهای حقوق بشر، گروههای حامی حقوق و سلامت زنان و ارائه دهندگان بیمه درمانی گردآوری شوند.\nمقامات دولتی برای اطمینان از حذف دائمی آزمایش بکارت، عملکرد عوامل خدمات درمانی دولتی و خصوصی و شرایط جامعه را زیر نظر داشته باشند.\nمسئولان باید از کمپینهای اطلاع رسانی در مورد نادرست بودن آزمایش بکارت، صدمات روحی و جسمانی آن و ضدیت با حقوق بشر حمایت کنند.\nسازمانهای خدمات درمانی نظیر سازمان پزشکی، مامایی و پرستاری و شوراهای مرتبط به آنان باید سیاستهایی اتخاذ کنند که براساس آنها آزمایش بکارت محکوم و ممنوع اعلام شده و اعضای این سازمانها تحت هیچ شرایطی حاضر به انجام آن نشوند.\nآن دسته از ارائه دهندگان خدمات درمانی که آزمایش بکارت را انجام میدهند باید توبیخ و طبق قانون مجازات شوند.\nسیاست‌هایی باید اتخاذ شوند که بر اساس آنها هیچ کارفرما، نهاد آموزشی، ندامتگاه و یا هیچ نهاد دیگری از متقاضی یا مراجعه کنندگان درخواست آزمایش بکارت نکنند و همچنین آموزش لازم برای آنان که با قربانیان احتمالی آزمایش بکارت سروکار دارند باید فراهم شود. این افراد شامل اعضای هیئت منصفه، پرسنل نیروی پلیس، مشاوران اجتماعی و معلمان میشوند.\nمقامات دولتی باید به مسائلی مانند آموزش بهداشت و سلامت جنسی و تولید مثل توجه ویژه کنند تا انجام آزمایش بکارت بطور کل و دائم حذف شود.\nاستراتژی‌هایی برای گروهها و جوامع\nآزمایش بکارت معمولاً بخاطر نیازهای تعریف شده در جامعه انجام میشود و به همین خاطر عملکرد جامعه به حذف آن کمک می‌کند. مواجهه با هنجارهای فرهنگی و اجتماعی چالشهای گوناگون و منحصر به فردی دارد. دخالت در برخی رسوم و مراسم باید مختص قشر یا زیرگروه جمعیت هدف باشد. با وجود توافق درازمدت و هماهنگ شده با گروهها و جوامع، استانداردهای اجتماعی جدیدی ظهور خواهند کرد که هنجارهای مضر قدیمی را به چالش می‌کشند.\nگروه‌ها و جوامع باید پیشرو در یافتن مشکلات و راه حلها در مورد عمل آزمایش بکارت باشند. در جلسات بحث و گفتگو اعتقادات، رفتار، دیدگاهها و سیستمهای قدرت در جوامع و گروهها باید بررسی شوند. افراد آموزش دیده باید این گفتگوها راهدایت کنند.\nخلاقیت بسیار مهم است: بحث و گفتگو در گروهها میتوانند به شکل کلاس، جلسات مناظره، کارگاه، داستان گویی، کارهای هنری و حتی همراه با موسیقی و رقص انجام شوند.\nباید با گروه‌های ترویجگری٬ عدالت اجتماعی و حقوق زنان محلی مشورت شود تا به عملی شدن ایده ها و تغییرات کمک شود.\nباید مواد درسی مناسبی که در آن اعتقادات، دیدگاهها و مفاهیم گروهها و جوامع به شکل محترمانه بررسی میشوند٬ تهیه و توزیع شوند. استراتژیهای آموزشی باید بر اساس دیدگاه گروهها و جوامع از آزمایش بکارت تنظیم و تهیه شوند.\nتوافق مشترک در جوامع و گروه‌ها برای حذف آزمایش بکارت باید در نظر گرفته شود. این توافق میتواند به شکل یک مراسم آئینی باشد که در آن سران گروهها و اقوام مختلف گرد هم آمده و پیمان مشترک را بصورت عمومی بیان می‌کنند.\nروسای گروه‌ها٬ طوایف و قبایل مختلف باید از این تغییر در اجرای رسوم جوامع خود استقبال کنند. این سران در زمینه دیدگاه مردم نسبت به مقبولیت یا عدم مقبولیت رسوماتی چون آزمایش بکارت از نفوذ بالایی برخوردار هستند.\nبرای اطلاع رسانی و آموزش، ایجاد فضا برای بحث و گفتگو و عادی سازی مباحث تابو در منازل و گروه‌ها و جوامع باید از رسانه ها٬ رادیوهای محلی، آگهی های تلویزیونی، رسانه های اجتماعی و افراد مشهور استفاده شود.\nناز و نیاز در روابط دو جنس در ایام قدیم، و نه یعنی نه در روابط امروزی نوشته قبل\nآیا قانون حجاب اجباری، قانونی است مثل دیگر قوانین کشور؟ نوشته بعد\nYegan ۱۹ مهر ۱۴۰۰ در ۷:۳۵ ب.ظ پاسخ\nباشد تا همگی آگاه شوید(:\nاولش باورش سخته واسه اونایی که سالها بهشون گفتن پرده ای وجود داره و پاره شدنیه…\nکم کم پی میبرین چه ماجرای مسخره ای رو به عنوان حقیقت قبول کرده بودین.\nAzin ۲۰ مهر ۱۴۰۰ در ۹:۱۷ ق.ظ پاسخ\nامیدوارم روزی برسه که همه باور کنن بکارتی وجود نداره و هر کی اختیار بدن خودشو داره و می تونن هر جور دلش می خواد لذت ببره


شهرداری از دست دادن درآمد, نیاز به کمک از ویکتوریا و اتاوا به ماندن حلال می گوید ونکوور شهردار – کهکشانی\nشهرداری از دست دادن درآمد, نیاز به کمک از ویکتوریا و اتاوا به ماندن حلال می گوید ونکوور شهردار\nاین UBCM نشده به طور رسمی درخواست کمک مالی از استان اما شهرداری در جلسه به طور منظم با این استان به کار بر روی یک راه حل برای کاهش فشارهای مالی, او گفت:. برای مثال آنها درخواست استان برای در نظر گرفتن امکان تعویق مالیات بر املاک توسط ساکنان که ممکن است به آن نیاز دارید هنگامی که مالیات می آیند به دلیل در ماه جولای.\nSooke در حال کار در اصلاح آن نرخ مالیات پیشنهاد با توجه به این استان در 15 مه به دلیل آن شامل چهار درصد افزایش محاسبه شده قبل از همه گیر رسید. “این تنها 60 دلار یا بیشتر در هر خانواده اما آن را احساس می کند از لمس با توجه به شرایط” Tait گفت.\nاو گفت: بسیاری از شهرداری ها در حال بازنگری مالیات بر افزایش حق در حال حاضر.\nاما او گفت: شهرداری هنوز هم مجبور به پرداخت برای خدمات ضروری از قبیل جاده ها تعمیر و نگهداری و اتلاف آب است.\n“این مشکل به برنامه ریزی برای آینده شما باید برای نگه داشتن هسته خدمات عملیاتی,” او گفت:.\nبیشتر معنی دار, خرید آنلاین, تجربه کاهش احتمال پس از خرید پشیمان\nبرای خانواده های کودکان و نوجوانان با مجتمع پزشکی نیاز به مخاطره هرگز بالاتر (به روز رسانی زنده)