«گونتر گراس، بهتر است سکوت کند» | فرهنگ و هنر | DW | 12.09.2011\nگونتر گراس در سال ۲۰۱۰\nگونتر گراس، برنده‌ی آلمانی جایزه‌ی ادبی نوبل در گفت‌وگویی با تاریخ‌نگار اسرائیلی، تام سگو (Tom Segev) که در روزنامه‌ی هاآرتص این کشور به چاپ رسید، گفته است: «کسانی هستند که می‌خواهند من دهانم را ببندم. ولی موفق نخواهند شد.» این گفت‌وگو به مناسبت انتشار کتاب "در حال پوست‌کندن پیاز" این نویسنده‌ی مشهور در اسراییل صورت گرفته است.\nهولوکاست و آلمانی‌های قربانی\nگراس در این مصاحبه نه تنها در مورد اثر خود، بلکه در باره‌ی "جنایات نازی‌ها" و هولوکاست نیز سخن گفته است. او از جمله می‌گوید: «دیوانگی و جنایت نازی‌ها تنها در هولوکاست خلاصه نمی‌شد و به همین جا هم پایان نمی‌یافت. از ۸ میلیون سربازی که به اسارت روس‌ها در آمدند، شاید تنها ۲ میلیون زنده ماندند، بقیه نابود شدند. در آن زمان در آلمان، ۱۴ میلیون تن آواره بودند و نیمی از کشور، بلافاصله پس از دیکتاتوری نازی‌ها، به دیکتاتوری کمونیست‌ها تبدیل شد.»\nالبته گراس در این مصاحبه تأکید می‌کند که قصد بی‌اهمیت جلوه‌دادن هولوکاست را ندارد. ولی یادآور می‌شود که این "تنها جنایت نازی‌ها نبود." او می‌گوید: «ما مسئولیت جنایات نازی‌ها را می‌پذیریم، ولی این جنایات برای آلمانی‌ها هم فاجعه‌بار بوده، آن‌ها هم قربانی شدند.»\nگریت بارتلز (Gerrit Bartels)، منقد روزنامه‌ی معتبر "تاگس‌اشپیگل"، چاپ برلین در تفسیری بر این گفته‌های گراس، ابتدا درستی آمار و ارقام او را زیر سئوال می‌برد و شمار سربازان آلمانی را که به اسارت روسیه درآمدند، تصحیح می‌کند. او می‌گوید این سربازان سه میلیون تن بودند که حدود یک میلیون نفر آنان، نتوانستند از اسارت جان سالم به‌در ببرند. بارتلز تأکید می‌کند که اینان ولی "نابود" نشدند، بلکه در اثر گرسنگی و خستگی بیش از حد جان خود را از دست دادند.\nروی جلد "در حال پوست‌کندن پیاز" به زبان آلمانی\nگریت بارتلز در جای دیگری از تفسیر خود می‌نویسد که "بله، خیلی از آلمانی‌ها هم در جنگ دوم جهانی قربانی شدند". او با این‌حال از گراس انتقاد می‌کند و "هم‌ردیف قرار دادن دیکتاتوری قهوه‌ای (نازی‌ها) و سرخ (کمونیست‌ها)" را امری غیرمنطقی می‌داند.\nدر مقاله‌ی این منقد که در روزنامه‌ی معتبر "دی‌تسایت" نیز به چاپ رسیده، هم‌چنین آمده است که گراس در "انتخاب واژه‌های" خود حساسیت کافی به‌خرج نداده است. از دید گریت بارتلز، عبارت "ولی این جنایات برای آلمانی‌ها هم فاجعه‌بار بوده"، طوری عنوان می‌شود که «انگار نازی‌ها از یک سیاره‌ی دیگر آمده بودند.»\nبارتلز پس از این نتیجه‌گیری، به طنز می‌نویسد: «آلمانی‌ها به عنوان قربانیان نازی! تنها چیزی که کم داریم، نازی‌های قربانی یهودی‌هاست.» این منقد در پایان تفسیر خود، به گفته‌ی آغازین گراس اشاره می‌کند و می‌افزاید: «بعضی وقت‌ها شاید واقعاً بهتر باشد که گونتر گراس سکوت کند.»\nگراس، سرباز اس‌اس\nگونتر گراس در پانزده سالگی، از آن‌جا که تاب تحمل محیط تنگ و فقیرانه‌ی خانواده‌ی خود را نداشت، وارد ارتش نازی شد و در هفده سالگی به لشکر دهم توپخانه‌ی اس‌اس پیوست. او، پس از گذراندن یک دوره‌ی بیماری در اثر جراحت‌های جنگی، روز هشتم ماه مه ۱۹۴۵ (روز تسلیم رسمی آلمان نازی) از سوی نیروهای متفقین در مرز آلمان و چک دستگیر شد و به اسارت نیروهای آمریکائی درآمد. او نزدیک یک سال در بازداشتگاه بسر برد.\nگونتر گراس در بازجوئی‌های مقدماتی افسران آمریکائی، به‌عضویت خود در گروه مسلح اس‌اس اعتراف کرد، اما در سال‌های بعد، این راز را نزد کسی فاش نساخت، تا سال ۲۰۰۶ که یک‌باره در کتاب "در حال پوست کندن پیاز" از گذشته‌ی تاریک خود پرده برداشت و برای نخستین بار فاش کرد که در هفده سالگی، چند ماهی در سپاه جوانان ارتش نازی، عضو بوده است.\n"در حال پوست کندن پیاز "، در برگیرنده‌ی خاطرات این نویسنده‌ی "ضد نازی"، از آغاز نوجوانی تا به امروز است. این کتاب ۴۸۰ صفحه‌ای در ایران با ترجمه‌ی جاهد جهانشاهی در انتشارات نگاه منتشر شده است. این مترجم درباره‌ی نثر گونتر گراس در این کتاب می‌نویسد: «نثر او همیشه پیچیدگی خاص خودش را دارد و زبانش پرخاش‌جو است، از این رو در خاطراتش از خود و جامعه خود انتقاد می کند، اما محتوای خاطرات او آن قدر شیرین است که خواننده به خود اجازه نمی دهد، کتاب را زمین بگذارد.»\nگونتر گراس، نویسنده‌ی شهیرآلمانی اینک۸۰ ساله است. او گله‌مند است که "در آلمان ارزش کارهای او را به قدر کافی نمی‌دانند". او در گفت‌وگو با فرانکفورتر روند شاو شکایت می‌کند که در خارج با او طوری رفتار می‌شود که "در آلمان کمترین نشانه‌ای از آن نمی‌توان یافت." (16.10.2007)\n"طبل حلبی" مشهورترین اثر گونتر گراس و یکی از قله‌های ادبیات پس از جنگ دوم جهانی به شمار می‌رود. در آلمان پنجاه سالگی انتشار این رمان همچون رویدادی تاریخی و فرهنگی از تابستان سال ۲۰۰۹ تا ژانویه ۲۰۱۰ جشن گرفته می‌شود. (24.09.2009)\nکلیدواژه‌ها ادبیات, گونتر گراس, در حال پوست‌کندن پیاز, جاهد جهانشاهی\nلینک کوتاه شده https://p.dw.com/p/12WiN


پس از حمله هکرها، توییتر متعهد شد تا ایمنی شبکه خود را افزایش دهد - آکادمی هلاکوئی\nآکادمی هلاکوئی بلاگ اخبار اخبار ارز دیجیتال پس از حمله هکرها، توییتر متعهد شد تا ایمنی شبکه خود را افزایش دهد\nپس از حمله هکرها، توییتر متعهد شد تا ایمنی شبکه خود را افزایش دهد\nتوییتر متعهد شده است تا ایمنی شبکه خود را برای جلوگیری از تکرار حمله‌ی هکرها، که در آن 130 حساب کاربری از جمله اکانت افراد مشهور هک شد، افزایش دهد.\nتوییتر در بیانیه‌ای عنوان کرد که تحقیقات خود را در خصوص این کلاهبرداری ادامه داده و همچنین آموزش‌هایی را برای مقابله با تاکتیک‌های مهندسی اجتماعی (Social Engineering) ارائه خواهد کرد. این موارد علاوه بر آموزش‌های قبلی این کمپانی برای مقابله با فیشینگ می‌باشد.\nدر روز چهارشنبه، هکرها حساب‌های توییتر اشخاص برجسته‌ای مانند باراک اوباما (Barack Obama)، بیل گیتس (Bill Gates)، جف بیزوس (Jef Bezos)، ایلان ماسک (Elon Musk) و مدیرعامل صرافی باینانس، Changpeng Zhao، را هک کردند.\nتوییتر در بیانیه‌ای عنوان کرد:\n“ما نسبت به مسؤلیت خود در خصوص کاربران متعهد هستیم و از این موضوع بسیار شرمنده شدیم و می‌دانیم که باید خیلی روی این موضوع کار کنیم که اعتماد از دست رفته را جبران کنیم. امیدواریم که با وجود شفافیت و همچنین اقدامات امنیتی اعمال شده، دیگر شاهد این موارد نباشیم.”\nعلیرغم اعلام قبلی توییتر مبنی بر عدم دسترسی به گذرواژه‌ها، این کمپانی اعلام کرد که هکرها به اطلاعات شخصی مانند ایمیل و شماره تلفن دسترسی پیدا کردند.\nتوییتر می‌گوید که هکرها کارکنان این شرکت را هدف قرار دادند تا با فریب دادن آنها، اطلاعات شخصی را افشا کنند. توییتر همچنین متعهد شد تا با مأموران اجرای قانون و پلیس حداکثر همکاری را داشته باشند.\nاین حمله گسترده، لزوم استفاده از پلتفرم‌های غیرمتمرکز را بار دیگر یادآور شد. برخی از کاربران متوجه پیام‌هایی مخفی در برخی تراکنش‌ها شدند. این تراکنش‌ها مربوط به کیف‌پول‌های صرافی Coinbase و Bitpay می‌باشند.\nبرچسب ها: #هک_توییتربیتکوینتوییتر\nجدید تر همبستگی اتریوم با بیت کوین منجر به سقوط آن خواهد شد\nقدیمی تر تحلیل قیمت ارز دیجیتال کاردانو\nاکنون بیش از ۱۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ توکن ADA توسط کاربران کاردانو استیک شده است! 3 هفته قبل\nپیروزی بیت کوین بر آلتکوین ها در هفته های آتی 3 هفته قبل\nلیکویید شدن 20 میلیون دلار پوزیشن کوتاه مدت LINK در Aave! 3 هفته قبل\nبزرگراه‌های کره‌جنوبی مجهز به سیستم دریافت عوارض مبتنی بر بلاکچین می‌شوند! 3 هفته قبل\nوارن بافت سهام شرکت خودرا به مبلغ 5.1 بیلیون دلارخرید! 3 هفته قبل


مسلمانان اجازه ندهند رسانه های غربی اسلام نادرستی را در دنیا معرفی کند - پایگاه خبری جامعه نیوز\nلینک کوتاه خبر : https://www.jameenews.ir/?p=25082\nمسلمانان اجازه ندهند رسانه های غربی اسلام نادرستی را در دنیا معرفی کند\nبه گزارش جامعه نیوز: مسلمانان اجازه ندهند رسانه های غربی اسلام نادرستی را در دنیا معرفی کند به گزارش خبرنگار تشکل‌های دانشگاهی خبرگزاری فارس، حجت الاسلام عبدالحسین خسروپناه رئیس هیات مدیره مجمع بین المللی اساتید مسلمان و معاون علوم انسانی و هنر دانشگاه آزاد اسلامی طی سخنانی در نشست «چرایی اسلام ستیزی در غرب» که به همت مجمع […]\nبه گزارش خبرنگار تشکل‌های دانشگاهی خبرگزاری فارس، حجت الاسلام عبدالحسین خسروپناه رئیس هیات مدیره مجمع بین المللی اساتید مسلمان و معاون علوم انسانی و هنر دانشگاه آزاد اسلامی طی سخنانی در نشست «چرایی اسلام ستیزی در غرب» که به همت مجمع بین المللی اساتید مسلمان برگزار شد، گفت: نوع اسلام ستیزی که امروزه در جهان غرب شاهد هستیم با اسلام ستیزی که در قرون وسطی در جنگ‌های صلیبی شکل گرفت؛ بسیار متفاوت است. چرایی اسلام ستیزی در غرب، دو معنا می‌تواند داشته باشد؛ یک «چرایی معرفتی» و دوم «چرایی کنشی»؛ به تعبیری «چرایی بینشی و چرایی کنشی».\nوی افزود: دو سوال اینجا مطرح می‌شود: یکی اینکه چه بینشی پشتوانه اسلام ستیزی است؟ سوال دوم اینکه چه کنش‌هایی باعث می‌شود اسلام ستیزی در غرب رواج پیدا کند؟ پاسخ سوال اول «عقلانیت خودبنیاد» است، آن چیزی که غربی‌ها از آن تحلیل می‌کنند به subjectivism (فاعل شناسایی انسانی).\nاین استاد دانشگاه تاکید کرد: عقلانیت خودبنیاد در رنسانس شکل گرفت و «کانت» در نیمه دوم قرن هجدهم آن را تبیین فلسفی کرد. عقلانیت خودبنیاد در قرن بیستم تبدیل شد به «عقلانیت ابزاری و برنامه ریز» ناظر به اهدافی که استعمارگران دارند جهت به تاراج بردن اموال دیگران.\nوی ادامه داد: هم اکنون که در نیمه اول قرن بیست و یکم هستیم، عقلانیت خودبنیاد و عقلانیت ابزاری تبدیل شده به «عقلانیت نسبی گرایانه» یعنی عقلانیتی که معیار صحت و سقم ندارد؛ معیار «درستی و غلطی» ندارد.\nحجت الاسلام خسروپناه یادآور شد: هنگامی که نسبی گرایی معرفتی شکل بگیرد، قطعا حقیقتی بنام اسلام را نخواهد پذیرفت؛ لذا پاسخ سوال اول عبارت است از عقلانیت خودبنیادی که به عقلانیت ابزاری و سپس عقلانیت نسبی‌گرایی تبدیل شد. این عقلانیت، نه تنها اسلام را برنمی‌تابد؛ حتی مسیحیت را هم برنمی‌تابد، لذا مسیحیت غرب دلخوش نباشد که عده‌ای اسلام ستیز‌اند؛ اینها دین ستیز‌اند. نسبی‌گرایی معرفتی با هیچ شریعت و دینی جمع نمی‌شود.\nاین خبر را هم ببینید: بادامچیان: در انتخابات معتقد به کار جمعی هستیم/ مهمترین مسئله حفظ وحدت است\nوی افزود: «چرایی کنشی» دلیل ان، رسانه مدرنی است که به شدت تلاش می‌کند تا نگاه مردم جهان را به اسلام، تبدیل به یک نگاه منفی بکند. امروزه یکی از مهمترین اهداف رسانه‌ها، ایجاد یک تصویر غلط از مسلمانان است و رسانه ها آنقدر قوی، ساختار ذهنی آدم‌ها را عوض می‌کنند که کسی باورش نمی‌شود. لذا «چرایی کنشی» اسلام ستیزی در غرب، رسانه مدرن است.\nرئیس هیات مدیره مجمع بین المللی اساتید مسلمان اظهار داشت: اگر بخواهیم با این دو چرایی بینشی و کنشی مبارزه کنیم، هر کدام ابزار خودش را می خواهد. در مقابله با چرایی بینشی، باید از «عقلانیت الهی» استفاده کنیم در برابر عقلانیت خودبنیاد و ابزاری و نسبی گرایانه. برای مقابله با چرایی کنشی هم ما باید از «رسانه» استفاده کنیم؛ یعنی باید مسلمانان کشورهای اسلامی از جمله ایران و ترکیه که یک فعالیت مهم رسانه‌ای دارند، توسط رسانه، اسلام دارای محبت و عقلانیت را به دنیا معرفی کنند و اجازه ندهند آن رسانه ها، اسلام نادرستی را در دنیا معرفی کنند.\nحجت الاسلام خسروپناه اضافه کرد: امروز با یک عقلانیت نسبی‌گرایانه‌ای در غرب مواجه هستیم که این عقلانیت نسبی گرایانه، اصالت را به «قدرت» می‌دهد و تلاش می کند که جریان‌های عبری و عربی را در دایره خودش بیاورد و هر کس حامی این تفکر نباشد، طبیعتا باید کنار برود.\nرئیس هیات مدیره مجمع بین المللی اساتید مسلمان گفت: به همین دلیل در ایران، که مرتب انتخابات صورت می‌گیرد ولی می گویند حکومت ایران، حکومت استبدادی است، اما حکومت عربستان که انتخاباتی در آن نیست، حکومت دموکراتیک می شود! در این نگاه، حاج قاسم سلیمانی می‌شود تروریست، اما منافقینی که این همه جنایت کردند، دموکراتیک محسوب می شوند.\nاین خبر را هم ببینید: برخی‌ها با رفت‌وآمدهای آمریکا به مردم آدرس غلط می‌دهند


نیاز به کمک برای بازیابی تصاویر پاک شده از کارت میکرو SD من?\n1 نیاز به کمک برای بازیابی تصاویر پاک شده از کارت میکرو SD من?\nسلام همه من کارت میکرو SD و من برخی از تصاویر را از آن حذف شده است. این 1 سال پیش اتفاق افتاده بود. من تعجب است که هنوز هم ممکن است برای من به بازیابی تصاویر حذف شده کسانی که از کارت میکرو SD من هستم؟ هر گونه پیشنهاد بسیار قدردانی می شود.\nدر واقع، فایل های پاک شده نه واقع برای همیشه از کارت میکرو SD خود را ناپدید شده است. قبل از اینکه داده های جدید آنها رونویسی آنها فقط غیر قابل دستیابی است. بنابراین، مهم نیست چه مدت داده ها از کارت میکرو SD خود را حذف شده باشد، شما احتمالا آنها را تا زمانی که می تواند بازیابی خود را نمی داده های جدید به کارت قرار داده است.\nشما می توانید بازیابی تصاویر حذف کارت میکرو SD با برنامه های بازیابی اطلاعات را انجام اگر شما کارت را استفاده می شود از اطلاعات خود را از دست داده بود. Wondershare Photo Recovery یا Wondershare Photo Recovery for Mac است من می خواهم به شما توصیه می کنیم. این برنامه را قادر می سازد شما را به بازیابی تصاویر پاک شده از کارت میکرو SD با سهولت. همه شما باید انجام دهید این است که برای اجرای برنامه و اسکن کارت میکرو SD و سپس تصاویر حذف شده برای بازیابی را انتخاب کنید.\nنسخه آزمایشی Wondershare Photo Recovery از پایین دریافت کنید.\n2 بازیابی تصاویر پاک شده از کارت میکرو SD در 3 مرحله\nدر حال حاضر شروع بهبود با Wondershare Photo Recovery برای ویندوز. مک کاربر را می توانید انجام بازیابی در مراحل مشابه با نسخه مک.\nمرحله 1 اتصال کارت میکرو SD خود را با کامپیوتر و راه اندازی Wondershare Photo Recovery. شما فقط نیاز به "شروع" کلیک کنید در پنجره برتر به ادامه.\nتوجه داشته باشید: مطمئن شوید که کارت میکرو SD خود را می تواند به عنوان هارد دیسک در رایانه شناخته شده است.\nمرحله 2 در این مرحله شما کارت میکرو SD خود را انتخاب کنید و "اسکن برای حذف تصاویر جستجو" را کلیک کنید.\nهمانطور که می بینید از تصویر زیر, تمام هارد و ابزارهای ذخیره سازی خارجی در کامپیوتر شما خواهد شد توسط Wondershare Photo Recovery نمایش داده شود. در صورت مشاهده یکی از کارت میکرو SD خود را نمی تواند اتصال کارت میکرو SD خود را با دقت لطفا.\nمرحله 3 پس از اسکن، فایل ها را در دسته ها و مسیرهای نمایش داده شود. شما می توانید تصاویر پیدا شده را بررسی کنید که آیا آنها می خواهید بازیابی یا نه پیش نمایش.\nسپس شما فقط نیاز به عکس شما می خواهید و کلیک کنید "بازیابی به آنها را در رایانه خود ذخیره" را انتخاب کنید. لطفا بهبود به کارت میکرو SD خود را پس از بازیابی ذخیره کند.\n> منبع > کارت حافظه > چگونه برای بازیابی تصاویر پاک شده از کارت میکرو SD


۲۵ مهر ۱۳۹۶ - ۱۴:۱۱\nحامد مظاهریان با بیان اینکه کاهش حجم معاملات یک ماه نسبت به ماه قبل از آن نشانه بازگشت به دوره رکود نیست، گفت: گزارش ماهانه تحولات بازار مسکن در شهریور ماه سال جاری حاکی از کاهش حجم معاملات نسبت به مرداد ماه امسال است.\nبه این صورت که در شهریور ماه امسال تعداد معاملات آپارتمان‌های مسکونی در شهر تهران به ۱۵ هزار و ۵۰۰ واحد رسید که نسبت به مرداد ماه معادل ۱۳/ ۶ درصد کاهش پیدا کرده است.\nمعاون مسکن و ساختمان وزیر راه و شهرسازی به مقایسه نقطه به نقطه معاملات شهریور ماه اشاره کرد و گفت: این مقایسه نشان می‌دهد که حجم آپارتمان‌های مسکونی معامله‌شده در پایتخت معادل ۹/ ۲ درصد در ماه پایانی فصل تابستان نسبت به شهریور ماه سال گذشته رشد داشته است.\nاز سوی دیگر یکی از پایه‌های اصلی برای ردیابی روند بازار مسکن، سنجش دوره‌های شش ماهه سال جاری و سال گذشته است. در این بخش نیز شاهد رشد ۲/ ۸ درصدی در حجم معاملات مسکن و ۶/ ۲ درصدی قیمت مسکن در نیمه نخست سال جاری نسبت به دوره مشابه سال گذشته هستیم.\nمظاهریان تاکید کرد: دو مقایسه‌ای که امکان خطای آماری در آنها کمتر از گزارش ماهانه است، نشان دهنده وضعیت پیش رونق در بازار مسکن است. ضمن آنکه مجموعه عوامل بیرونی و درونی اثرگذار بر روند بازار مسکن شاهدی بر شکل‌گیری رونق تدریجی در بازار مسکن تا پایان سال جاری است.\nوی در عین حال به روند قیمتی مسکن تا پایان سال جاری اشاره و اظهار کرد: در حوزه قیمتی نیز رشد ملایم قیمت‌ها در محدوده نرخ تورم عمومی کشور پیش بینی می‌شود. به این ترتیب همزمان با رشد ملایم قیمت‌ها بدون جهش، امکان فعالیت‌های سفته‌بازانه از بازار رخت می‌بندد و خریداران واقعی فرصت پیدا می‌کنند با استفاده از اهرم تسهیلاتی، قدرت خرید خود را افزایش دهند و به راحتی در بازار مسکن حضور پیدا کنند.\nبرچسب ها: بازار مسکن تهران رشد\nلینک کوتاه : faradeed.ir/000BXH


علائم استاندارد و کاربردهای آن – آزمایشگاه تخصصی تجهیزات پزشکی و آزمایشگاهی\nبا علائم استاندارد و کاربردهای آن آشنا شویم.\nنشان اصلی استاندارد در فرم کلی تداعی کننده حرف S انگلیسی و گویای واژه SAFETY به معنـای ایمنی و واژه STANDARD (استاندارد) است و داخل آن نوعی تایپوگرافی ویژه وجود دارد که از یک سمت تداعی کننده واژه ایران و از سوی دیگر حرف اختصاری عنوان سازمان ملی استاندارد ایران است. مجموع نشان های استاندارد به استثنای یک مورد دارای کادر به صورت S و برگرفته از نشان اصلی است که در اجلاس 22 دی 1358 به تصویب شورای عالی استاندارد رسید.\nمرحوم «مرتضی ممیز» طراح علامت استاندارد ایران است که این نشان را در سال 1364 طراحی کرد.\nگفته های مرحوم ممیز در مورد طراحی نشان استاندارد:\n«در طراحی نشانه ی استاندارد توانستم از قلمی استفاده کنم که به خوبی حروف اختصاری ISIRI تبدیل به کلمه ی ایران شود. دوست داشتم کادر فلش مانندی اطراف نوشته را ببندد. کادری که دو زاویه ی آن کاملاً تیز و دو زاویه ی دیگر منحنی و نرم باشد، تا در نهایت خلاصگی، فلش حداکثر و حداقل را که هدف داوری مؤسسه در محصولات است نشان دهد. اما این حد سادگی برای سفارش دهنده کافی نبود؛ با اضافه کردن خطوط بیشتر حالت فلش را نمایان تر کردم».\nاستاد ممیز در تحلیل این نشان آورده است؛\n1-نشان استاندارد به صورت دو فلش رو به بالا و رو به پایین است و نمایش دهنده ی مفهوم حداقل و حد اکثر می باشد و اصل مسئله استاندارد نیز همین مفهوم است.\n2-گذاشتن خط(نوشته) در وسط نشان دقیقا در وسط حداقل و حد اکثر نمایش بعد دیگری از استاندارد است.\n3-چهارگوش بودن ابعاد نشان نمایش توازن و تعادل در زمینه استاندارد و نیز حد وسط منطقی جهت هر چیز استاندارد می باشد و چهارگوش بودن و تساوی خطوط از هر طرف باعث می شود که جهت خاصی نشان داده نشود تا کمک به مفهوم استاندارد کند.\n4-کاراکتر حروف ISIRI که مخفف کلمه انگلیسی استاندارد می باشد به شکلی است که وقتی برعکس به آن نگاه می کنیم کلمه فارسی ایران خوانده می شود.\n6-دو علامت فلش نشان دهنده حداقل و حد اکثر تشکیل حرف S لاتین را می دهد که برای کشور های خارجی بیانگر کلمه استاندارد standard بوده و قابل فهم برای کشور های خارجی و مردم آنهاست.\nگذشته از موارد یاد شده سعی شده که تمام عوامل ضروری در طراحی نشان از جمله ارزش های گرافیکی طرح که سادگی و تعادل مشخصه اصلی آنهاست و نیز قابلیت های گرافیکی طرح مانند: اجرا، هماهنگی و قابلیت تبدیل به حجم و نیز قابلیت کوچک و بزرگ شدن آن بدون لطمه خوردن به اصل طرح رعایت شود.\nنشان استاندارد ایران، نشانگر تعهد تولیـد کنـنده یا عرضـه کننده محصول به رعایت ضوابط و قوانین و استمـرار انطباق مشخصـات کالا با استانداردهای ملی است.


اثرات جانبی نسخه تکراری ارز\nشناسه خبر : 26512 لینک کوتاه\nویژه نامه پیمان سپاری\nبررسی هزینه و فرصت «پیمان‌سپاری» در گفت‌وگو با کمال سیدعلی\nکمال سیدعلی می‌گوید: تاثیر سوء بر صادرکنندگان، تعویض صادرکنندگان با واردکنندگان، بوروکراسی پیچیده اداری، کاهش انگیزه سرمایه‌گذاری خارجی و شیوع کم‌اظهاری صادراتی و دلالی ارزی در بین صادرکنندگان از جمله دلایلی بود که در دهه 80 باعث کنار گذاشتن پیمان‌سپاری ارزی شد.\nنوسانات ارزی اخیر در کشور پیش‌درآمد تکرار یک سناریوی سیاستگذارانه برای ششمین‌بار در کشور شد. ستاد اقتصادی دولت با انکار ردپای عوامل اقتصادی در تحریک متغیر ارزی، این تحرکات را نشات‌گرفته از عوامل غیراقتصادی دانست. شاید به همین دلیل بود که دولت تصمیم گرفت با ایجاد محدودیت در خرید و فروش ارز این متغیر چموش را به بند بکشد. یکی از این محدودیت‌ها که اثر قابل توجهی بر فروش ارز حاصل از صادرات خواهد داشت، «پیمان‌سپاری ارزی» است که صادرکنندگان را ملزم به فروش ارز با قیمت مصوب به شبکه بانکی کشور کرده است. اقدامی که طی دوره‌های مختلف در ایران تکرار شده و در تامین اهداف مورد نظر سیاستگذاران چندان موفق نبوده است. برای درک بیشتر اثر این تصمیم بر بخش‌های مختلف اقتصاد به‌ویژه ارزآوران بخش خصوصی با «کمال سیدعلی» معاون ارزی پیشین بانک مرکزی و رئیس فعلی صندوق ضمانت صادرات به گفت‌وگو نشستیم. به عقیده این متخصص حوزه ارزی «پیمان‌سپاری ارزی» از یک‌سو با افزایش هزینه نهایی صادرکنندگان ارزآوری بخش خصوصی را تحت‌الشعاع سوء اثر قرار خواهد داد و از سوی دیگر باعث تبدیل بخشی از بازیگران صادرکننده به واردکننده کالا خواهد شد. افزون بر این محیط احتمالی شکل‌گرفته ضمن کاهش انگیزه سرمایه‌گذاری خارجی در ایران ارقام ثبت‌شده در تراز تجارت غیرنفتی ایران را نیز غیرقابل اعتماد خواهد کرد. به عقیده این صاحب‌نظر حوزه ارزی اگرچه ممکن است برخی ایرادات به طرح دولت برای کنترل بازار ارز وارد باشد، اما به واسطه اثرگذاری متغیرهای سیاسی و امنیتی در تصمیم دولت ضمن ارائه نقدهای سازنده، باید این تصمیم را پذیرفت. تصمیمی که اگر زودتر اتخاذ می‌شد یا سیاستگذار در قالب آن نرخ نزدیک‌تری به نرخ بازار انتخاب می‌کرد با چالش‌ها و اصطکاک‌های کمتری همراه بود. با وجود این کماکان نیز سیاستگذار می‌تواند با اتخاذ استراتژی شکاف بین نرخ‌های لفظی موجود در بازار و نرخ ارز مصوب را کاهش دهد.\nهمان‌طور که می‌دانید سیاست پیمان‌سپاری ارزی دوباره در حال احیا شدن است. پس از تصمیم دولت مبنی بر ارائه ارز با نرخ مصوب، ضوابطی در مورد نحوه فروش ارز تعیین شد که در عمل صادرکنندگان را محدود به فروش ارز به بانک‌های عامل دولت می‌کرد، به نظر شما چرا پیمان‌سپاری ارزی بار دیگر وارد چرخه معاملات ارزی کشورمان شده است؟\nبرای روشن‌تر شدن بحث ابتدا باید پیش‌زمینه‌ای از موضوع را طرح کرد. پیمان‌سپاری ارزی در ایران برای نخستین‌بار در سال 1319 و در قالب «قانون انحصار تجارت خارجی» به اجرا گذاشته شد. این قانون که پیرو قانون «تعهد فروش اسعار خارجی» مصوب سال 1312 به تصویب رسیده بود، صادرکنندگان را ملزم می‌کرد که مطابق با قیمت اسعاری کالای صادرشده، ارز را به کمیسیون انحصار تحویل دهند. از آن زمان تاکنون این قانون طی بازه‌های زمانی مختلفی احیا شده و پس از مدتی کنار گذاشته شده است. این قانون در سال 1374 نیز برقرار شد تا اینکه در سال 1380 در کنار یکسان‌سازی نرخ ارز و حذف برخی از مقررات زائد در زمینه تجارت کالا، پیمان‌سپاری ارز نیز کنار گذاشته شد.\nاطمینان از بازگشت ارز به کشور به‌خصوص در کشورهایی که از نرخ ارز به عنوان لنگر تورمی استفاده می‌کنند از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این امر به‌خصوص در شرایط تنگنای ارزی که نشانه‌های آن در وضعیت فعلی اقتصاد ما نیز به چشم می‌خورد، بار دیگر موجب احیای پیمان‌سپاری ارزی شد. می‌توان گفت بازگشت ارز به چرخه معاملاتی کشورهای مختلف عموماً از دو مکانیسم حاصل می‌شود؛ در مکانیسم نخست که به مکانیسم تسلیم ارز (Surrounded) شناخته می‌شود سیاستگذار صادرکنندگان را ملزم به ارائه ارز با نرخ مصوب و دریافت مابه‌ازای ریالی آن می‌کند. اما در مکانیسم دوم (repatriate) سیاستگذار در تلاش است تا شرایطی را فراهم کند که تسویه ارز نه از راه پیمان‌سپاری که از طریق رصد کردن حساب صادرکنندگان صورت گیرد.\nدر واقع در روش دوم تسویه ارز صادراتی لزوماً به منزله خروج سرمایه در نظر گرفته نمی‌شود چراکه نوعی بده‌بستان بین ورود و خروج ارز در نظر گرفته می‌شود و هدف سیاستگذار این است که این بده‌بستان ارزی را به نوعی تنظیم کند که میزان ارز قابل عرضه دچار فرسایش نشود.\nآیا به نظر شما توجیه مقامات درباره ریشه‌های غیراقتصادی نوسانات ارز طی ماه‌های اخیر بر اتخاذ این تصمیم که در ظاهر از منطق اقتصادی چندانی برخوردار نیست اثرگذار بوده است؟\nبه نظر می‌رسد که سیاستگذار با توجه به شرایط خاص موجود و حساسیت‌های سیاسی و امنیتی از یک‌سو و واهمه‌ای که از بار تورمی افزایش نرخ ارز نشات می‌گیرد در شرایط فعلی تصمیم گرفته است تا ضمن اعمال محدودیت در خرید و فروش ارز، تقاضای ارزی ضروری در کشور را با نرخی پایین‌تر از نرخ آزاد تامین کند. اگرچه ممکن است این اقدام در ظاهر منطق اقتصادی چندانی نداشته باشد، اما به هر حال در شرایط فعلی باید ضمن ارائه پیشنهادات و انتقادات سازنده کمک‌حال دولت در اجرای این سیاست باشیم. البته به نظر من بهتر بود دولت این کار را پیشتر و زمانی که نرخ دلار هنوز وارد فاز نوسان شدید نشده بود آغاز می‌کرد. افزون بر این به نظر من بهتر بود دولت نرخ مصوب را در سطح بالاتری انتخاب می‌کرد. با وجود این به نظر من نمی‌توان با قطعیت سیاست ارزی اخیر را اشتباه دانست.\nاگر مطابق گفته سیاستگذاران نقطه میخکوب ارز در یک فرآیند شناور مدیریت شده در جهت کاهش شکاف بین نرخ ارز مصوب و نرخ ارز در بازارهای غیررسمی حرکت کند، در این صورت بسیاری از آثار جانبی سوء سیاست تثبیت ارز در نرخ مصوب کمرنگ‌تر خواهد شد.\nاین سیاست تاکنون حداقل در پنج مقطع زمانی مختلف در کشور اجرا شده است، اما تقریباً در تمامی موارد اهداف مورد نظر سیاستگذار حاصل نشده است. حتی در برخی از موارد که سیاستگذار در پی بازگرداندن نرخ ارز به چرخه معاملاتی کشور بوده است، محدودیت فروش ارز در قالب پیمان‌سپاری ارزی باعث افزایش دبی جریان ارز به بازارهای غیررسمی و حتی بازارهای خارج از کشور شده است. به نظر شما آیا الزاماتی وجود دارد که غافل ماندن سیاستگذار طی دوره‌های مختلف باعث گرفتن نتیجه معکوس از پیمان‌سپاری ارزی شده باشد؟\nهمان‌طور که پیشتر اشاره شد سیاستگذار می‌توانست چنین تصمیمی را در شرایط آرامش بازارها اتخاذ کند. حال که این اتفاق افتاده است سیاستگذار باید از این پس در مدیریت این نرخ مصوب حرفه‌ای عمل کند و اجازه ندهد شکاف گسترده‌ای بین نرخ مصوب و نرخ رایج در بازارهای آزاد ایجاد شود. بحث شناسایی و ساماندهی اطلاعاتی صادرکنندگان در کشور از مدت‌ها پیش مطرح بوده است، با وجود این تاکنون اقدامی در این زمینه صورت نگرفته است. بدون شک در حضور یک سامانه جامع اطلاعاتی اطمینان از بازگشت نرخ ارز در کشور با موفقیت بیشتر و محدودیت کمتر امکان‌پذیر بود. این در حالی است که در شرایط فعلی تصمیم جدید دولت احتمالاً تا مدت‌ها بر صادرکنندگان اثر نامطلوبی خواهد داشت. چراکه در حال حاضر برخی از متغیرهای اثرگذار بر تصمیم‌گیری بنگاه‌های اقتصادی ارزآور در هاله‌ای از ابهام قرار دارند.\nآیا شما پیشنهاد خاصی برای ارائه به سیاستگذاران در زمینه طراحی مکانیسم اجرای پیمان‌سپاری ارزی دارید؟\nبسیاری از مشکلاتی که به شکست سیاست‌های اینچنینی منجر می‌شود در شکاف بین نرخ مصوب و نرخ آزاد ریشه دوانده است. بنابراین سیاستگذار باید این شکاف را در استراتژی ارزی خود مدنظر قرار دهد. افزون بر این به نظر من اجرای این سیاست برای همه بخش‌های اقتصادی با پیچیدگی‌های فراوانی همراه خواهد بود. در چنین شرایطی می‌توان یک تقسیم‌بندی کلی صورت داد و در مرحله نخست صنایع بزرگ‌تری مانند پتروشیمی را ملزم به پیمان‌سپاری ارزی کرد چراکه اجرای این سیاست برای بخش‌هایی مانند هتلداری، گردشگری و ترانزیت با پیچیدگی اداری کمتری همراه است. بنابراین باید برای مدتی از صنایع بزرگ‌تر شروع کرد که هم امکان کنترل بیشتری دارند و هم با پیچیدگی کمتری همراه هستند.\nسیاستگذار در پیمان‌سپاری ارزی چه هدفی را دنبال می‌کند؟\nبرای داشتن تصویری درست از سود و زیان این سیاست می‌توان دلایل منتقدان پیمان‌سپاری ارزی در مقابل حامیان این سیاست در اتاق بازرگانی ایران در سال 1380 را باز برشمرد.\nبدون شک می‌توان گفت بین دلایل حامیان این طرح و سیاستگذاران تجانس قابل توجهی وجود دارد. یکی از دلایل حامیان پیمان‌سپاری این است که خلأ مکانیسم‌های اینچنینی در عمل پای افراد غیرحرفه‌ای را به جرگه صادرکنندگان باز خواهد کرد. چراکه در چنین شرایطی حتی ممکن است برخی از افراد تنها با هدف تبدیل ارزی صادرات انجام دهند. افزون بر این از نگاه سیاستگذاران و حامیان پیمان‌سپاری ارزی این اقدام با ایجاد امکان کنترل بازار ارز جلوی افزایش قیمت ناگهانی ارز و پیامد تورمی آن را خواهد گرفت و افزون بر این از ارزان‌فروشی (که در برخی از موارد ناشی از تکیه به رانت ارزی است) جلوگیری خواهد کرد.\nصادرکنندگان کشور را می‌توان سرسخت‌ترین مخالف پیمان‌سپاری ارزی دانست. به نظر شما کیفیت و کمیت اثر پیمان‌سپاری ارزی بر پیمان‌فروشان چه خواهد بود؟ آیا این سیاست بر توان تولیدی و قدرت رقابتی بنگاه‌های تولیدی فعال در کشور اثرگذار خواهد بود؟\nهمان‌طور که پیشتر اشاره شد، برای پاسخ به این سوال نیز می‌توان مطالب مطروحه در اتاق تهران در زمان بررسی طرح پیمان‌سپاری در سال 1380 را بازخوانی کرد. به عقیده منتقدان نیاز ارزی بخش‌های مختلف در نهایت باعث می‌شود که ارز صادراتی فروخته‌شده از طریق کانال‌های مختلف به چرخه معاملاتی کشور بازگردد. افزون بر این، این اقدام در عمل باعث ایجاد پیمان فروش ارزی خواهد شد. از سوی دیگر با توجه به کاهش انگیزه تبادل کالایی از مجرای گمرکی در چنین شرایطی انگیزه قاچاق تقویت و این پدیده ناخوشایند در اقتصاد ایران پررنگ‌تر خواهد شد. یکی دیگر از اثرات پیمان‌سپاری تغییر ملاحظات و انگیزه‌های صادرکنندگان و واردکنندگان است. تغییر انگیزه‌ها در چنین شرایطی ممکن است صادرکننده را به واردکننده تغییر دهد چراکه واردکننده در عمل دلاری ارزان‌تر از نرخ دلار در بازار آزاد دریافت می‌کند اما صادرکننده باید ارز حاصل از فروش خود را با قیمتی کمتر از قیمت آزاد بفروشد. در نتیجه همزمان با افزایش انگیزه واردات، انگیزه صادرات کاهش خواهد یافت.\nیکی دیگر از اثرات پیمان‌سپاری ارزی افزایش هزینه بنگاه‌ها چه از جنس زمان و چه از جنس هزینه است. تعریف مراحل بوروکراتیک پیچیده‌ای چون اخذ وثایق و تضامنی لازم نیز در کار صادرکنندگان اخلال ایجاد خواهد کرد. به نظر من در شرایط فعلی محدودیت‌های لحاظ‌شده قدرت مانور صادرکنندگان را به میزان زیادی کاهش خواهد داد و چه‌بسا برخی از صادرکنندگان را به صراف ارز تبدیل کند. شاید بهتر بود که یک بازه زمانی (مثلاً شش‌ماهه) برای بازگشت ارز حاصل از صادرات در نظر گرفته می‌شد تا بخشی از اثرات سوء این تصمیم بر صادرکنندگان تعدیل شود. برای درک اثر پیمان‌سپاری بر توان صادراتی کشور می‌توان صعود صادرات کشور پس از برداشته شدن این محدودیت در ابتدای دهه 80 را از نظر گذراند.\nطی این سال‌ها صادرات غیرنفتی ایران برای سه سال در روند صعودی قرار گرفت که بخشی از آن ناشی از بین رفتن این قیود محدودکننده و بخشی از آن ناشی از خودکم‌اظهاری صادرکنندگان در دوره محدودیت ارزی بود. چراکه طی این دوره برخی از صادرکنندگان برای فرار از پیمان‌سپاری ارز آمارهای صادرات خود را در قالب اعداد کوچک‌تری انعکاس می‌دادند. عاملی که اعتبار ارقام ثبت‌شده در تراز تجاری کشور را نیز تحت تاثیر قرار داد. یکی دیگر از دلایل برشمرده‌شده برای مخالفت با پیمان‌سپاری ارزی اثر سوء این سیاست بر جذب سرمایه‌گذار خارجی از طریق افزایش هزینه‌های غیرمستقیمی مانند سفته و تضامین اخذشده است.\nبه نظر شما آیا این‌بار هم اجرای این سیاست با شکست مواجه خواهد شد یا خیر؟\nپیمان‌سپاری ارزی محدودیتی است که کارایی آن در بستر زمانی شکل می‌گیرد و به نظر من کنار رفتن آن در دوره‌های مختلف لزوماً نمی‌تواند به معنای شکست آن باشد. اتفاقاً به نظر من اگر سیاستگذار نیاز به اتخاذ چنین تصمیمی را حس می‌کرد باید زودتر و در شرایط کم‌تلاطم‌تری این تصمیم را می‌گرفت. این راهکار رفته‌رفته با بهبود اوضاع سیاسی و بین‌المللی ما و رفع تنگنای ارزی موضوعیت خود را از دست خواهد داد. بنابراین در شرایط فعلی که این تصمیم اتخاذ شده است باید همگی به سیاستگذار کمک کنیم تا اوضاع بازار ارز را سر و سامان دهد. البته سیاستگذار نیز باید به تدریج با تعریف ابزارهای مورد نیاز، از بازگشت نرخ ارز به کشور اطمینان پیدا کند، نه از طریق محدودیت‌هایی که آثار جانبی فراوانی بر ارزآوری بخش خصوصی دارد.\nآن هم درحالی که بخش خصوصی قوی، با تقویت سمت مثبت ترازنامه تجاری از طریق افزایش دبی جریان ارز به کشور می‌تواند سایه واهمه فرار سرمایه از تصمیمات ارزی سیاستگذاران را تا حدود زیادی کمرنگ‌تر کند. سیاستگذاران باید به تدریج بستر و ابزار لازم برای گذار از موضع «تسلیم ارزی» به موضع «بازگشت ارز به چرخه معاملات ارزی» را فراهم کنند. این در حالی است که طی دوره‌های مختلف سیاست‌های مقطعی در حوزه ارزی مانند محدودیت در خریدوفروش ارز، به عنوان مسکنی موقت با کاهش احساس نیاز سیاستگذار به تشکیل مکانیسم اطلاعاتی برای رصد حساب ارزآوران بخش خصوصی، انگیزه‌های لازم برای ایجاد یک محیط شفاف اطلاعاتی برای رصد معاملات ارزی را از بین برده است. در نتیجه در یک چرخه تکراری، آزمون و خطای کوتاه‌مدت جایگزین یک برنامه بلندمدت برای کنترل و رصد خروج سرمایه از کشور شده است.\nاز سوی دیگر سیاستگذاران در اجرای همین راه‌حل کوتاه‌مدت باید ملاحظاتی مانند تناسب بین نرخ ارز مصوب و نرخ‌های آزاد در بازارهای غیررسمی و کیفیت بخش‌های هدف پیمان‌سپاری را به نحوی تنظیم کنند که اقتصاد کشور بیش از اینکه تحت آثار سوء پیمان‌سپاری ارز قرار گیرد، به اهداف ترسیم‌شده در ذهن سیاستگذاران دست پیدا کند، اهدافی که به گواهی آزمون تاریخ معمولاً در سیبل پیامدهای این سیاست قرار نگرفته‌اند.\nارز تجارت دبی ذهن سرمایه گذاری\nآزمون دوباره یک خطا


سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي - اخبار > خانه فرهنگ ايران در بمبئي نمايشگاه «نقاشی بین دولت‌ها» را برگزار كرد\nبه منظور تعامل با نمايندگان فرهنگي کشورها؛\nخانه فرهنگ ايران در بمبئي نمايشگاه «نقاشی بین دولت‌ها» را برگزار كرد\nخانه فرهنگ ايران در بمبئي هند، به منظور تعامل با نمايندگان فرهنگي ديگر کشورها در هند، نمايشگاه «نقاشی بین دولت‌ها» را در محل «جهانگیر آرت گالری» اين شهر برگزار كرد.\nبه گزارش اداره‌كل روابط عمومي و اطلاع‌رساني سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي، در راستای تحقق اهداف فرهنگی و تاریخی با بعضی از کشورها، فرهنگ یگانه گزینه‌ای است که پاسخ می‌دهد. نمایشگاه‌ها نیز پل ارتباطی ملت‌ها هستند و برنامه نمایندگی فرهنگي ايران در بمبئي هند، تعاملات فرهنگی هنری با ديگر کشورهاست؛ به همين منظور خانه فرهنگ كشورمان در بمبئي، نمایشگاه «نقاشی بین دولت‌ها» را برگزار كرد.\nاین نمایشگاه سه‌شنبه 8 اردیبهشت، در محل «جهانگیر آرت گالری» بمبئی و در حضور هنرمندان و تماشاگران از فرهنگ‌های متفاوت و کنسولگری‌های کشورهای مختلف برگزار شد.\nاین نمایشگاه که در آن آثار نقاش سرشناس ترک، دوریم اربیل، به نمايش درآمد، با موضوع ارتباطات کشورها و با حضور مسئول خانه فرهنگ ایران در بمبئي افتتاح شد.\nاین نقاشی‌ها در سبك رئال و براي نمايش بافت سنتی مذهبی خلق شده‌اند. دوريم اربيل، نقاش این اثرها، در سخناني در حاشيه افتتاحيه نمايشگاه، گفت: سال قبل یک گالری از طرف سفارت ایران از من خواست که نمایشگاهی در اين كشور برگزار کنم. به دلیل علاقه‌اي كه به ايران دارم، خرسند مي‌شوم اگر اين اتفاق مبارك رخ دهد.\nهمچنين در طول برگزاري اين مراسم، مسئول خانه فرهنگ ایران با سرکنسول ترکیه در بمبئي و برخي از هنرمندان و حاضرین در نمایشگاه، درباره مشترکات فرهنگی و ارتباطات تاریخی، تبادل نظر كردند.\n٠٩:٣٦ - 1394/02/10 / شماره : ٦٢٩٥٣٢ / تعداد نمایش : ١٩١٧


همه ی مناظر زیبا از طریق پنجره های ویستا سخاوتمندانه قطار Express در هر اتومبیل مسافری قابل مشاهده است. سفر در اوج است BERNINA عبور. در 7,000 فوت بالاتر از سطح دریا, پاس در معرض ابتلا به برف مواج است. در همین حال, آفتابی ایتالیا در انتظار شما در انتهای دیگر از این سفر. این منظره سوار قطار باید در لیست سطل های هر عاشق راه آهن اجباری باشد.\nدر همین حال, پیوستن به اکسپرس در این لیست است DB و یا دویچه بان. شبکه قطار ملی آلمان را ارائه می دهد برخی از سواری دیدنی ترین در نزدیکی رودخانه راین. مسیرهای آن شما را از طریق نظرات قابل توجه از رشته کوه های آلپ و دره کوه را. برای مثال, بهترین راه برای قدردانی طولانی ترین رودخانه در اروپا است از طریق مسیر که از شهرستانها ماینس و متصل کلن. این مسیر شما را از طریق تپه ملایم, فرو ریختن قلعه, و باغ های انگور تراسهای.\nهیچ صحبت از سفر با قطار جذاب بدون از جمله ترانس سیبری اکسپرس بود کامل. همچنین به عنوان شناخته شده طولانی ترین سفر با قطار در این سیاره, ترانس سیبری اکسپرس متصل مسکو در غرب روسیه به شهرستان ساحلی ولادی وستک در شرق روسیه. در طول مسیر, راه آهن به نزدیکی منشعب می شود کشورهایی مانند چین, مغولستان, و کره شمالی. چندین محل در اروپای غربی, از جمله آمستردام, دارند ایستگاه های قطار که سواری پیشنهاد به ایستگاه ترانس سیبری در سنت. پترزبورگ, روسیه. جای تعجب نیست که بسیاری از اروپایی ها را انتخاب کنید را به قطار هنگامی که جسارت شرق.\nاین یکی دیگر از جنبه های جذاب و اغلب نادیده گرفته شده از آن است سفر راه آهن. قطعا, هیچ چیز مانند مردم وجود دارد و تجربیات شما در طول راه با آنها مواجه. آماده برای دیدار با برخی از افراد جذاب ترین از سراسر جهان مطلع. هر کدام از سفر با قطار متقابل کشور که در آن هستید, شما به احتمال زیاد به در نهایت پیدا کردن یک دوست و یا دو در میان مسافران یک شبه همکار هستید. این که آیا شما در حال گرفتن منظره BERNINA اکسپرس, تراورس چندین کشور در هر دو دویچه بان و یا ترانس سیبری اکسپرس, و یا استراحت در یخچال اکسپرس سوئیس, که سفر فرهنگ به عنوان یک سفر است که رقبای مناظر از BERNINA, سفر با قطار موظف است به یکی از تجربه های جذاب از زندگی خود را.\nبرای داشتن بهترین تجربه قطار در زندگی خود, با ارزانترین قیمت, و رها از هزینه رزرو نفرت انگیز, استفاده کنید نجات یک قطار!\nآیا شما می خواهید به جاسازی پست وبلاگ ما بر روی سایت شما, سپس اینجا را کلیک: https://iframely.com/embed/https%3A%2F%2Fwww.saveatrain.com%2Fblog%2Ffascinating-train-travel-europe%2F%3Flang%3Dfa - (به پایین بروید تا کد قراردادن)\n#ماوراberالنهر trainjourney سفر با قطار توصیه های مسافرتی


مایندموتورتروما و خاطره در شهر / گرام گیلوچ و جین کیلبی - مایندموتور\nدر تاریخ Tuesday 22 December 2015\nاز استر تا آسترلیتز\nهومو فربر [iv]\n«منچستر برای همیشه مرا مسحور خود کرد. من نمی‌توانم بروم. نمی‌خواهم بروم. نباید که بروم.»\nاین جملات مبهم را از زبان هنرمندی منزوی به نام ماکس فربر[v] می‌شنویم که چهارمین و آخرین شخصیت از شخصیت‌های پیچیده‌ی کتاب «مهاجران»[vi] اثر وینفرد جورج سبالد[vii] است. تابستان سال ۱۹۶۶ است و راوی، یعنی سبالد، به‌دلیل کرسی تدریسی که در دانشگاه به او پیشنهاد شده، به منچستر می‌رود. او تلاش می‌کند با پرسه‌زدن‌های طولانی و بی‌هدف در فضاهای دل‌گیر و پساصنعتی منچستر، از ابتذال اتاق هتل خود و یک‌نواختی روز یکشنبه بگریزد. سبالد در میان ساختمان‌های قدیمی دوده‌گرفته و سیاه، کارخانه‌های متروک و انبارها، خیابان‌های دلگیر مخروبه و گستره‌های خالی از سکنه‌ی در انتظار بازسازی پرسه می‌زند.\nمنچسترِ اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰، شهری است مملو از فضاهای نیمه‌ویرانه ـ نیمه‌ساز. در یکی از این پرسه‌زنی‌ها به استودیوی قدیمی فربر می‌رسد که در ساختمانی متروکه، در ساحلی بلااستفاده، نزدیکی پارک ترافورد واقع شده است. آن‌ها با یکدیگر آشنا می‌شوند و طی سه سال، سبالد هر هفته فربر را یا در استدیو یا در استراحتگاهی نزدیک ـ غذاخوری انگلیسی/آفریقایی عجیبی که «با نام آشنای وادی‌هالفا» شناخته می‌شود ـ ملاقات می‌کند. سبالد مجذوب تکنیک هنری نامتعارف فربر می‌شود. او قلم‌موبه‌دست، رنگ‌های غلیظ را به‌سرعت روی بوم نقاشی پخش می‌کند، آن‌ها را پاک می‌کند و دوباره از اول رنگ می‌زند.\nفربر با زغال چوب، خطوط جنون‌آمیز و چهره‌هایی را ترسیم می‌کند که یا زیرِ لایه‌هایی از نوشته‌های سرآسیمه پنهان می‌شوند، و یا توسط انگشتان نقاش، بیش از پیش سیاه و تار می‌گردند. تنها تعداد کمی از این آثار تا فردا صبح که همه‌ی آن‌چه کشیده شده با «پارچه‌ی پشمی آمیخته به زغال چوب» پاک می‌شود، باقی می‌مانند. کارِ سیزیف‌وارِ فربر شکل‌گرفته از تکرار حالت‌های هیجان‌آمیز و محو ناگهانی آن‌هاست؛ به گونه‌ای که گویی مرزی میان آن فرایند خلق، و این فرایند نابودی نیست. در نتیجه آن اندک تصاویری هم که باقی می‌مانند، بیشتر به نوشته‌های مصور محو شباهت دارند.\nاو ممکن است بیش از چهل بار چهره‌ای را ترسیم کند، پاک کند و دوباره بکشد. هنگامی که از کار روی اثری دست می‌کشد، نه به این دلیل است که آن را کامل می‌داند، بلکه بیشتر به خاطر خستگی مفرط است؛ و این‌گونه است که هر بیننده‌ای گمان می‌برد که این تابلو محتوی تصاویر رنگ و رو رفته‌ی چهره‌هایی پیشینی است، که بر هم افتاده و اکنون حالتی محو یافته‌اند، اما هم‌چنان در آن بوم مشوش، حضوری محو و شبح‌گون دارند.\nاما این‌ها همه برای فربر اهمیت چندانی ندارد. او می‌داند که آن‌چه بر روی کاغذ یا بوم نقاشی شکل می‌بندد، اهمیت کمتری از محصولات جانبی کار او دارد؛ رنگ‌های خیسی که کف زمین پخش شده‌اند و آمیخته با غبار زغال چوبِ طرح‌های بی‌شمار او خشک می‌شوند:\nفربر گفت این محصول حقیقی تلاش مستمر او، و گواه روشن ناکامی وی است. او یک بار اشاره کرد که برایش بسیار مهم است که در محیط کارش هیچ‌چیز تغییر نکند. همه‌چیز باید سرجای خود باقی بماند ـ همان‌طور که وی خواسته ـ و هیچ‌چیز نباید به آن‌ها افزوده شود؛ به غیر از ریخت‌وپاش‌های نقاشی، و غباری که مدام فرو می‌آید. این آن چیزی‌ست که فربر بیش از هر چیز دیگری دوست دارد.\nنقاشی برای فربر تنها بهانه‌ای‌ست برای هدف حقیقی و محبوب او که همان تولید مداوم گرد و غبار است. سبالد انگلستان را در سال ۱۹۶۹ ترک می‌کند اما یک سال بعد برای گرفتن پست تدریسی که در دانشگاه آنجلیای شرقی به او پیشنهاد شد، باز می‌گردد. اکنون فربر برای وی به خاطره‌ای محو بدل شده است. در نوامبر ۱۹۸۹ سبالد در گالری تیت به اثری با امضای فربر و سپس به ویژه‌نامه‌ای درباره‌ی وی بر می‌خورد. این نقاشی و جزئیات پراکنده‌ی بیوگرافیک فربر که در ویژه‌نامه چاپ شده ـ فردریش ماکسیمیلیان فربر که خانواده‌اش بعدها در سال ۱۹۴۱ توسط نازی‌ها کشته شدند، در سال ۱۹۳۹ و در پانزده‌سالگی از مونیخ به انگلستان فرستاده شد ـ توجه سبالد را به خود جلب کرد و او را به ملاقات با آشنای قدیم خود واداشت.\nهنگام بازگشت وی، بازسازی‌هایی که در آستانه‌ی دهه‌ی هفتاد رخ دادند، اکنون در آستانه‌ی انهدام‌اند؛ ساختمان‌هایی از قبیل بنای نیم‌دایره‌ای هولم اکنون در آستانه‌ی تخریب‌اند و یک فضای شهری جدید و پسا ـ پساصنعتی در شُرُف شکل‌گیری است:\nساختمان‌هایی که زمانی به منظور کاهش رکود اقتصادی بنا شده بودند، اکنون خود به ورطه‌ی نابودی کشیده می‌شدند. حتی مناطق به اصطلاح توسعه‌یافته که در سال‌های اخیر به منظور احیای روح سرمایه‌گذاری، در حاشیه‌ی مرکز شهر و در امتداد کانال کشتی‌رانی ایجاد شده بودند، اکنون نیمه‌متروکه به نظر می‌رسیدند. \nحالا دیگر خبری از کافه‌ی وادی هالفا نیست، اما سبالد، فربر را در محل کارش یعنی همان استودیوی قدیمی پیدا می‌کند. «به محض آ‌ن‌که به استدیو وارد شدم، انگار که همین دیروز آن‌جا بوده‌ام».\nدر عرض سه روز آینده، فربر خاطرات مبهم کودکی و نوجوانی خود در آلمان دهه‌ی سی را بازگو می‌کند؛ و به طرز غریبی خاطرات پنجاهمین سال تولد مادرش را، هفدهم می۱۹۳۹ و روز غم‌انگیزی که فرودگاه نظامی Oberwiesenfeld را ترک می‌کند، با جزئیات دقیق، چنان‌که گویی دیروز اتفاق افتاده است، به یاد می‌آورد. فربر خاطرات دست‌نویس مادرش را به سبالد نشان می‌دهد که با این وجود که تنها دو بار آن را خوانده بود، اندوهی بسیار را بر وی عرضه کرده بود. همین خاطرات است که شاکله‌ی اصلی نیمه‌ی دوم روایت سبالد را شکل می‌دهد، جایی که وی خلاصه‌ای از سرگذشت رقت‌بار مادر فربر ـ لوئیزا لنزبرگ ـ در دوران نوجوانی و جوانی‌اش را ارایه می‌کند. اما این برای سبالد کافی نیست؛ وی خود را موظف به بازگشت به جنوب آلمان می‌داند، بلکه بتواند ردپایی از خانواده‌ی درگذشته‌ی فربر بیابد.\nبرگردیم به سرنوشت ماکس فربر. اواسط دهه‌ی چهل، هنگامی که فربر تحصیلات خود را در کِنت تمام می‌کند، به جای این‌که با عموی خود (لئو) به نیویورک برود، به منچستر می‌آید. برای این کار نیز دلیل ساده‌ای دارد: منچستر شهری بود که فربر هیچ شناختی از آن نداشت، کسی را در آن شهر نمی‌شناخت، هیچ رابطه و پیوندی نداشت، و این [شهر] به او اجازه می‌داد که زندگی جدیدی را آغاز کند؛ زندگی‌ای بدون گذشته، بدون خاطره. منچستر برای او هیچ معنایی نداشت، و همین امیدی تازه را برای وی به همراه می‌آورد.\nاما خیلی زود متوجه اشتباه خود شد. «از بی‌تجربگی بود که فکر می‌کردم می‌توانم در منچستر زندگی جدیدی را آغاز کنم، غافل از آن‌که منچستر تمام آن‌چه را که تلاش می‌کردم فراموش کنم، به یادم آورد».\nفربر تبدیل شد به یک کارگر مهاجر در شهر کارگران مهاجر. او یک مهاجر آلمانی ـ یهودی بود در شهری که گذشته‌ی صنعتی آن با فرهنگ یهودی و علی‌الخصوص آلمانی ـ یهودی درآمیخته بود. او تبعیدیِ دیگری در شهر تبعیدی‌ها بود. به منچستر آمده بود تا زیر دودکش‌ها ـ همان اصطلاحی که خودش به کار می‌بردـ خدمت کند و بی‌وقفه در شهری کار کند که دورنمای صنعتی دودکش‌های آن تنها صنعتی‌شدن مرگ در اردوگاه‌ها را به یاد می‌آورد. حالا تمام دودکش‌ها از بین رفته‌اند، منظره‌های ابتدایی تولید ناپدید شده‌اند، اما او در میان فضای شهری سوت و کور (خالی از سکنه) می‌ماند؛ در این محیط شهری که فروسایش آن، با یاس و اندوه وی هم‌خوان است. اکنون نزدیک به پنجاه سال است که وی در منچستر زندگی می‌کند، شهری که او را برای همیشه در اختیار خود گرفته و به سرنوشتش تبدیل شده است؛ به همین دلیل است که نمی‌تواند، نباید، نمی‌خواهد که این شهر را ترک گوید.\nفعالیت هنری فربر، تولید و نابودی مستمر تصاویر، امری تفکربرانگیز است که در نظر اول شباهت بسیاری به فرایند ساختن و ویران کردن شهر در طرح‌های بازسازی دارد؛ و از این‌گونه است که شهر لوحِ چندلایه‌ای‌ست از شکل‌های پیشینی و کنونی. در شهر نیز همچون نقاشی‌های فربر، شکل‌های پیشین همچون اشباحی محو باقی می‌مانند. غبار زغال چوبی که به خورد انگشتان فربر رفته و نیز کف سالن را پوشانده، همان دود و غبار شهر است که ساختمان‌ها را در بر گرفته و در گوشه و کنار آن‌ها لانه کرده است. هنرمند و شهر هر دو آثار گذر سخت زمان را با خود به همراه دارند.\nکنش‌های فربر استعاره‌ای از رابطه‌ی او با شهر است: محیطی که بر خلاف انتظارات و امیدهای فربر، کنش یادآوری را بر می‌انگیزد؛ دقیقاً آن چیزی را که فربر در پی محو آن است، تصاویر برخاسته از تروما را که وی را تا بدین‌جا کشانده است، به یاد وی می‌آورد. منچستر برای فربر، شهری است بی‌خاطره و در عین حال سرشار از خاطره؛ شهری که وی نمی‌تواند ترکش کند، چرا که هویتش بدین مکان گره خورده است.\nدر کتاب مهاجران و به‌ویژه در کاراکتر فربر، سبالد به تجسم و شکل‌دهی منظومه‌ای پیچیده و بی‌دوام دست زده است؛ منظومه‌ای برخاسته از خاطرات، فضای شهری، تبعید، فقدان‌های فردی و جمعی؛ مجموعه‌ای از مضامین که برخی از نویسندگان برجسته علی‌الخصوص نویسندگان مهاجر آلمانی ـ یهودی مانند والتر بنیامین و زیگفرید کراکوئر را به سمت مطالعه‌ی تجربه‌ی زیست در کلان‌شهرها رانده است. [viii]\nمطالعه‌ی مشهور بنیامین در مورد شارل بودلر و مارسل پروست، ارتباطات میان زندگی شهری، خاطره و تروما؛ (البته) تروما نه به معنای تجربه‌ی حوادث فاجعه‌بار، بلکه در معنایی گسترده‌تر و به مثابه شرایط بدیهی زیستن در شهر ـ چونان یک «شوک» ـ را برجسته می‌کند.\nتجربه‌ی شوک [Schockerlebnis] مفهومی کلیدی و البته پیچیده در نظریات بنیامین است. شوک، ویژگی فلانور است؛ پرسه‌زنی بی‌هدف در شهر که برای وی، گم‌نامی، بیگانگی و فراموشیِ برخاسته از جمعیت سرگردان، و تحریک مضاعف سیستم حسانی بشر در کلان‌شهر، در پی‌دارنده‌ی هم‌زمان لذت و رنج است. تجربه‌ی شوک، تجلی بارز تکه‌تکه‌گی تجربه، و نیز تقلیل حافظه است. شوک هم‌چنین تجربه‌ی اصلی رسانه‌های جدید و مشخصن فیلم است؛ رسانه‌ای که تعمق برخاسته از فاصله‌ی مبتنی بر هاله را از بین می‌برد، و انسان فیلم‌بین را با یک بی‌واسطگی و پویایی جدید مواجه می‌کند.\nتجربه‌ی شوک، ازهم‌پاشی مدرنیستی تجربه‌ی سنتیِ فرهنگی و زیبایی‌شناختی، دسته‌بندی‌ها و اندیشه‌های پیرامون «خویشتن» را همراهی می‌کند. تجربه‌های شوک، چه سینمایی چه کلان‌شهری ـ که البته این دو در نظر بینامین و کراکوئر در‌هم‌آمیخته‌اند ـ زخمی عمیق در ناخودآگاه انسان به جای می‌گذارند که منشا بسیاری از خاطرات عمیق و ماندگار می‌شود. بنیامین در اثری نیمه‌اتوبیوگرافیک در رابطه با برلین می‌نویسد: «خاطره، بسیاری از تصاویر خود را مدیون تجربه‌ی قربانی شدن خودِ درونی ما در شوک است.»\nپرسه‌زن در این‌جا تبدیل به فیگوری از به‌یادآوردن می‌شود، کسی که برای وی، فضاهای شهری چونان محرکی برای حافظه، همچون دستگاهی به‌یادآورنده عمل می‌کند. مکان‌ها، عمارت‌ها و نشانه‌هایی که یک شهر را شکل می‌دهند، از گذشته تا امروز تجربیات خود را انباشته کرده و (اکنون) عابران پیاده‌ی پرسه‌زن امروزی را برمی‌انگیزند. شوک فقط محرک فراموشی شهری نیست، بلکه همچنین واکنشی است به لحظات شناخت ناگهانی و غیرمنتظره؛ تکانه‌ای است که از طریق خاطره بر ما عرضه می‌شود.\nکراکوئر در مقاله‌ی مهم خود با عنوان “خیابان بدون خاطره“، مفهوم چنین تکانه‌ی آنی را مطرح می‌کند، به گونه‌ای که این مفهوم مجموعه‌ای از اندیشه‌ها را حول بررسی رابطه‌ی خاطره، فراموشی و تغییر چهره‌ی شهر شکل می‌دهد؛ حول چیزی که شاید بتوان آن را دیالکتیک ناپیدایی نامید. کراکوئر پیش از این‌که سوار قطار شود، تصمیم می‌گیرد به یکی از کافه‌های محبوبش ـ که گمان می‌رود کمی متفاوت از وادی‌هالفا[ix] باشد ـ در خیابان کوروفورستاندام[x]، اصلی‌ترین خیابان خرید در برلین برود اما با کمال تعجب متوجه می‌شود که ساختمان در جای خود نیست. کراکوئر ناچار به کافه‌ی دیگری می‌رود که به نظر او زیادی پر زرق و برق است. یک سال و شاید اندی بعدتر متوجه ناپدید شدن همین کافه نیز می‌شود؛ درحالی‌که پلاکاردی روی ساختمان نصب شده که: این ملک اجاره داده می‌شود.\nاین تجربه‌ی معمول و مکرر تغییرات شهری، وی را به فکر فرو می‌برد:\nدر هر جای دیگری، گذشته در جای‌جای مکانی که در گذر زمان در آن مقیم بوده نفوذ کرده و با آن پیوندی تنگاتنگ دارد، اما در کورفورستاندام، گذشته محو شده بی‌آنکه اثر چندانی از خود بر جای بگذارد. این خیابان از وقتی آن را شناخته‌ام، پیوسته و به‌سرعت در حال تغییر بوده. حرفه‌های قدیمی توسط مشاغل جدید از میدان به در می‌شوند و بعد از آن کاملاً محو خواهند شد.\nدر کورفورستاندام ـ که ناگفته نماند مرکز مصرف، مد و سرگرمی‌ست ـ امر جدید هر آن‌چه به گذشته تعلق دارد را در کم‌ترین زمان ممکن ریشه‌کن می‌کند؛ چنان‌که هیچ بقایایی از آن بر جای نمی‌ماند. برای کراکوئر سرنوشت کافه، تجربه‌ی ما از فضاهای شهری مدرن را نشان می‌دهد: “این‌که چگونه تغییرات دائمی، خاطره را می‌زدایند”؛ چگونه تلاش بی‌پایان برای تازگی و امر نو، به زمانه‌ای تهی و عاری از هرگونه تعین و تفاوت می‌انجامد؛ چگونه گذشته توسط زمان حال به فراموشی سپرده می‌شود و شاید مهم‌تر از همه این‌که چگونه همچون حمله‌ای ناگهانی دوباره ظاهر می‌شود و به رهگذر امروزی ضربه‌ای سخت وارد می‌کند. این وضعیتِ هستی و نیستیِ توامانِ الواح چندلایه است.\nاثری که از گذشته بر امروز به جا می‌ماند، ویژگی‌های معماری و شهر به مثابه وجود بدیهی آن نیست، بلکه خاطره‌ای‌ست که در ذهن کراکوئر از این فضا باقی مانده است. این به طرز کنایه‌آمیزی کنش فراموشی‌ست ـ از میان رفتن کافه‌های سابق ـ که همه‌چیز را به شکلی واضح در ذهن تداعی می‌کند. حذف و نابودی، درک ناگهانی آن‌چه زمانی وجود داشته را با خود به همراه دارد. این تهی‌بودگی خود به یادآورنده است. ممکن است کورفورستاندام بدون خاطره باشد، اما قطعاً کراکوئر این‌گونه نیست.\nفربر پرسه‌زن نیست، بلکه این سبالد است که اودیسه‌های شهری، وی را به سمت تماشای فضاهای شهری متروک منچستر هدایت می‌کنند. برخی از این مناظر درحال نابودشدن‌اند، برخی دیگر در آستانه‌ی ناپدیدی کامل قرار دارند و برخی دیگر “آخرین لحظات عمر خود را” به نگاه خیره‌ی پرسه‌زن عرضه می‌کنند؛ همان که والتر بنیامین از آن با اصطلاح “واپسین نگاه“[xi]یاد می‌کند.\nچهره‌ی دیگری در اندیشه بنیامین وجود دارد که به هنرمندی پیچیده شبیه است: کسی که صبورانه و وفادارانه منتظر بازگشت نهایی گمشده‌ی سرگردان می‌ماند و روزها و ساعت‌های خود را با کاری پایان‌ناپذیر پر می‌کند: پنلوپه، همسر اودیسه، بافنده‌ای که شب‌ها ریسمان‌هایی را که در طول روز بافته می‌شکافد.\nدر اثر “حلقه‌های زحل”(۱۹۹۸) سبالد نیز به این تصویر رجوع می‌کند و دیدار خانه‌ای در ایرلند را روایت می‌کند که محل زندگی خانواده‌ی عجیب و غریب اشبری[xii] است ـ که این خود نیز نامِ تفکربرانگیزی است ـ و روایت می‌کند که چگونه سه دختر این خانواده ـ کاترین، کلاریسا و کریستین ـ زندگی خود را با دوختن لباس (در خانه) می‌گذرانند، گرچه مدت زمانی‌ست که در پی به‌دست آوردن درآمدی از دوزندگی نیستند. از تولیدات خود به اندازه‌ای ناراضی بودند که “هرآن‌چه را که دوخته بودند، در همان روز و یا روزهای دیگر از بین می‌بردند.” بنیامین در مقاله‌ی درباره‌ی پروست (نوشته‌شده در سال ۱۹۲۲)، به چهره‌ی پنلوپه ذیل بخشی از مفهوم “خاطره‌ی غیرارادی“[xiii] اشاره می‌کند، یادآوری ناگهانی، اتفاقی و سریع گذشته‌ی فراموش‌شده که بر اثر یک پیشامد، یا مشابهت‌های اتفاقی با موقعیت کنونی، برانگیخته می‌شود:\nآن‌چه که برای نویسنده‌ای که مشغول یادآوری است مهم است، آنی نیست که تجربه کرده، بلکه بافتن خاطره یعنی همان عمل یادآوری پنلوپه است؛ و یا این‌که چه‌بسا باید آن را عمل فراموشی پنلوپه بنامیم؟ آیا به یاد آوردن ناآگاهانه، همان یادآوری غیرارادی پروست، بیش از این‌که به خاطره نزدیک باشد، به معنای فراموشی نیست؟ آیا این یادآوری ناخودآگاهانه، یادآوری به معنای بافتن، و فراموشی به معنای شکافتن؛ بیش از آن‌که شبیه به عمل پنلوپه باشد، در تقابل با آن نیست؟ این‌جا روز، آن‌چه را که شب‌ها بافته می‌شود از هم می‌شکافد.\nاین ساختن خاطره، بافتن و شکافتن مدام ریسمان‌ها، نه فقط شباهت زیادی به عمل فربر در کشیدن و پاک کردن نقاشی‌های خود دارد، بلکه به تکنیک ادبی سبالد در روایت داستان نیز نزدیک است. جملات طولانی و سلیس و عبارات متعدد در متون سبالد پیوستگی و یکپارچگی ایجاد می‌کند، که این در تقابل است با داستان و خاطرات پراکنده و تکه‌تکه شده‌اش که به هم وصل‌شان می‌کند. این دوگانگی هم‌چنین ویژگی پروست است که جملات پیچیده‌اش در تقابل‌اند با افکار زودگذر او. اما این تضادی ظاهری است: سبالد نوشته‌های خود را بقایای یک ناکامی مدام تلقی می‌کند که با قدرت بیانی وی آمیخته شده است. سبالد در زمستان ۱-۱۹۹۰ نوشتن وضعیت فربر را این‌گونه روایت می‌کند:\nکار دشواری بود؛ در اغلب موارد ساعت‌ها یا روزهای متوالی دستم به کار نمی‌رفت و اغلب حاصل کارم را از بین می‌بردم؛ معذب از وسواس و شکی که هر لحظه بیشتر می‌شد و قدرت تفکرم را فلج می کرد. این شک نه فقط موضوع روایت من را ـ که احساس می‌کنم فارغ از هر رویکردی که اتخاذ کنم، نمی‌توانستم درست به آن بپردازم ـ بلکه کل مسیر نویسندگی مرا تحت‌تاثیر قرار می‌داد. تاکنون هزاران صفحه‌ی مبهم و مغشوش را قلمی کرده‌ام، و محرز است که بخش‌های عمده‌ای از آن حذف یا نابود شده‌اند و در نهایت آن‌چه که به‌عنوان نسخه‌ی نهایی بر آن دست گذاشته‌ام، وصله‌پینه‌ای بیش به نظر نمی‌آید. \nبا همین وصله‌پینه‌هاست که متن سبالد به موضوع‌اش وفادار می‌ماند؛ در همین وصله‌پینه‌گی است که نوشته‌های وی همتای متنیِ گرد و غبارهای گران‌بهای آثار فربر به شمار می‌روند.\nاز دنیای جدید\nشانس و احتمال وقوع خاطره، قدم زدن در شهر هم به مثابه یادآوری و هم از یاد بردن، بی‌ثباتی و شکنندگی خویشتن در فاجعه و فقدان، خواست گمنامی و انزوا؛ نوشتن و پیچیدگی‌ها و حساسیت‌هایی که با روایت‌های تروماتیک بیان می‌شود؛ این‌ها همان مشغولیت‌های سبالد است که در آثار “پل استر”[xiv] انعکاسی نیویورکی می‌یابد. هر دو نویسنده بیش از آن‌که چگونه شهر، خود گستره‌ای از شوک را تشکیل می‌دهد، بر این امر متمرکز می‌شوند که چگونه این تجربه‌های تروماتیک در فضای شهری زیست می‌شوند؛ چگونه بداقبالی به زندگی‌ای خارج از مکان و زمان خویشتن، به زندگی‌ای خارج از قلمرو خویش، در سیطره‌ی ارواح و اشباح بدل می‌شود.\nاین امر در استر، شکلی داستانی و اتوبیوگرافیک به خود می‌گیرد. تفکرات نیمه‌اتوبیوگرافیک در “خلق انزوا“ با مرگ پدر و پس از آن به هم خوردن ازدواج آستن تجلی می‌یابد. هم‌چنین برای شخصیت‌های رمان‌های استر، اندوه شخصی و فقدان، به‌عنوان اصل اساسی عزیمت عمل می‌کند: در «موسیقی شانس»[xv] ناش بعد از این‌که پدرش فوت می‌کند و همسرش وی را ترک می‌گوید، به قصد فراموشی آلامش، بی‌هدف در خیابان چرخ می‌زند. کتاب “اوهام” با دیوید زیمر آغاز می‌شود که به‌دلیل مرگ همسر و دو پسرش در سانحه‌ی سقوط هواپیما خود را با اعتیاد به الکل نابود می‌کند. آنا بلوم در “کشور آخرین‌ها”به دنبال برادر گم‌شده‌اش ـ ویلیام ـ به نیویورک پساآخرالزمانی می‌رود. در اولین صفحه از “شهر شیشه‌ای” و اولین بخش از کتاب “سه‌گانه‌ی نیویورک” بر ما عیان می‌شود که زن و پسر دانیل کویین مرده‌اند.\nبرای کویین ـ نویسنده‌ی داستان‌های پلیسی مبتذل ـ نیویورک به مکان فراموشی و نسیان بدل می‌شود که او را قادر می‌سازد وارد فرایند مکانیکی و ماشینی نوشتن کلمات بر کاغذ شود. کویین تنها در صورتی می‌تواند بنویسد که “خود را در دنیای بیرون، در خارج از خود غرق کند”؛ و برای این‌که خاطره‌ی خود را بزداید و خود را خلاص کند، به پرسه‌زنی در کلان‌شهر روی می‌آورد:\nنیویورک فضای پایان‌ناپذیری‌ست؛ هزارتویی که مهم نیست چقدر در آن راه برود یا چه‌اندازه با محله‌ها و خیابان‌ها آشنا باشد. در نهایت همیشه این احساس را دارد که گم شده‌است… نه فقط در شهر، بلکه حتی در وجود خودش گم می‌شد. هر موقع شروع به قدم‌زدن می‌کرد، احساس می‌کرد که دارد خود را جا می‌گذارد، و با تسلیم شدن به حرکت خیابان‌ها و تقلیل خویشتن به چشمی تماشاکنان، از الزام فکر کردن می‌گریخت؛ و همین بیش از هر چیز به او آرامشی آمیخته با تهی‌بودگی خودخواسته می‌داد …. بی‌هدف راه می‌رفت و مکان‌ها دیگر برایش فرقی نداشتند، دیگر اهمیتی نداشت که کجاست؛ احساس می‌کرد که هیچ‌کجا نیست و در نهایت این آخرین چیزی بود که آرزویش را داشت: هیچ‌کجا نباشد. نیویورک هیچ‌کجایی بود که او به دور خود ساخته بود و آن‌گاه بود که دریافت هرگز نمی‌خواهد آن‌جا را ترک کند.\nهمان‌گونه که فربر نمی‌تواند منچستر را ترک کند، کویین نیز نمی‌تواند نیویورک را وداع گوید، درست به همان‌سان که آنا بلوم نیز نمی‌توانست از منظره‌ی شهریِ کابوس‌وار نیویورک بگریزد.\nدر حالی‌که که کویین تلاش می‌کند همه‌ی خاطرات دردناک گذشته را فراموش کند، روایت بلوم نشان می‌دهد که چگونه آینده‌ای وهم‌آمیز و مصیبت‌وار در پی ویرانی خاطرات بر می‌آید. همان‌گونه که آنا بلوم آرام‌آرام به مسیر رنج‌بارش پیرامون فضای دیستوپیاییِ شهری روبه‌نابودی و محو شدن در گرد و خاک ادامه می‌دهد، به شاهد معقول آخرین چیزها بدل می‌شود. \nافکار و خاطرات بلوم ـ از برادر گم‌شده‌اش و کسی که بلوم تنهایش گذاشت و نیز کسی که برای او می‌نویسدـ همه‌ی آن چیزی‌ست که می‌خواهد از آن‌ها بگریزد، گرچه همین‌هاست که سرعتِ او را در شهری که «سرعت» عنصر اساسی آن است، کاهش می‌دهد. همین امر در مورد نوشتن نیز صدق می‌کند. در کشور آخرین چیزها، کلمات با فضای شهری‌ای که زمانی در آن معنایی داشتند، در توده‌ای از غبار فرو می‌روند:\nهرکسی مستعد ابتلا به فراموشی‌ست، حتی در مطلوب‌ترین شرایط. و در چنین مکانی که همه‌چیز از جهان فیزیکی ناپدید می‌شود، نیز می‌توان تصور کرد که چگونه همه‌چیز فراموش شود. و البته مشکل تنها این نیست که مردم فراموش می‌کنند، بلکه بیشتر این است که فراموشی در مورد چیزی مشترک اتفاق نمی‌افتد. آن‌چه برای یکی به‌عنوان خاطره به یاد می‌ماند برای دیگری فراموش می‌شود؛ و همین باعث بروز مشکلات و موانعی حل‌ناشدنی در برابر فهم متقابل می‌شود. برای مثال چگونه شما می‌توانید برای کسی از هواپیما صحبت کنید، در حالی‌که طرف مقابل شما اصلاً نمی‌داند هواپیما چیست؟ این فرایند آرام اما ناگزیر محو شدن است. کلمات کمی از اشیا پایدارترند، اما در نهایت آن‌ها نیز همراه با تصویری که در ذهن ایجاد می‌کرده‌اند، رنگ می‌بازند. \nبلوم همواره به زبان کهنه روایت می‌کند. از آن‌جا که او شاهد آخرین چیزهاست، به تاریخ‌نگار آن‌ها بدل می‌شود. کلمات او، آخرین کلمات‌اند.\nمفهوم «گواهی دادن» در شرایط تروماتیک، و خاطره‌ی فردی را به‌عنوان تاریخ و نه خودزندگی‌نامه‌نوشت روایت کردن، اساس کتاب خاطره، بخش دوم از کتاب “اختراع انزوا” است. در این‌جا به‌گونه‌ای پارادوکسیکال، گونه‌ی خاصی از فراموشی، به پیش‌شرط یک یادآوری حقیقی بدل می‌شود:\nخاطره، گذشته‌ای محصور در درون ما نیست، بلکه گواه زندگی امروز ماست. اگر انسانی بناست واقعاً در دنیای خارج از خود حضور داشته باشد، باید به جای این‌که به خود فکر کند، به آن‌چه که می‌بیند بیاندیشد. برای این‌که آن‌جا حاضر باشد باید خود را فراموش کند. به‌واسطه‌ی این فراموشی‌ست که خاطره، قدرت می‌گیرد. این راهِ در‌ستِ زیستن است؛ بدان‌گونه که هیچ چیز از میان نرود. \nگذر از درون‌گرایی، به سمت حساسیت به دنیای بیرون و توجه به سخن دیگران، ویژگی مشترک سبالد و استر است. برای آن‌ها «خود»، «نویسنده» به روش‌هایی مشابه بی‌ثبات، نامتمرکز و انکار می‌شود: درهم‌پیچیدگی افکار اتوبیوگرافیک، حکایات تاریخی و شرح‌های بیوگرافیک، گذشتن از مرزهای میان تخیل و واقعیت، تغییر ابهام‌آمیز روایت‌ها و راویان به‌گونه‌ای که مخاطب را همواره با این مسئله روبه‌رو می‌کند که اکنون کیست که سخن می‌گوید؟ مقصود از «من» ]اکنون[ کیست؟\nدر نظر استر، کنش”پرسه‌زن” سوژگی مقید و خودگرا را به چالش می‌کشد، و حساسیت مضاعفی را نسبت به مساله‌ی شهر و جریان خاطرات ایجاد می‌کند. استر این امر را نه فقط در نیویورک محبوبش، بلکه در آمستردام نیز در می‌یابد:\nطی سه روزی که در آمستردام گذراند، گم شده بود. پلان شهر دایره‌وار است (شماری از دایره‌های متحدالمرکز که توسط کانال‌هایی قطع می‌شوند؛ پل‌های کوچک بسیار که همین‌طور مکرر به هم وصل می‌شوند.) و نمی‌توان یک خیابان را مانند شهرهای دیگر دنبال کرد. برای این‌که به جایی برسی، باید از پیش می‌دانستی که به کجا می‌روی. البته از آن‌جایی‌که الف در شهر غریبه بود و استفاده کردن از نقشه را دوست نداشت، این اتفاق نیفتاد. سه روز زیر باران و در خیابان‌های دایره‌وار شهر پرسه زد …..پرسه زد و در مسیرهای مدور شهر قدم زد و گذاشت که آنجا گم شود …..به ذهنش خطور کرد که شاید در فضاهای مدور جهنم پرسه می‌زند، و این‌که شهر مطابق با دنیای پسین طراحی شده است، چنان‌که در بازنمایی‌های کلاسیک نیز دیده می‌شود. بنابراین به یاد آورد که طرح‌های متنوع از جهنم توسط برخی نویسندگان قرن شانزدهم به‌عنوان نظام خاطره به کار برده شده…. و اگر آمستردام جهنم بود، و اگر جهنم، خاطره بود، او متوجه شد شاید هدفی در این گم شدن باشد. با بریدن از همه‌ی آن‌چه برایش آشنا بود متوجه شد قدم‌هایش در عین حال که او را به هیچ‌کجا نمی‌بُرد، او را به درون خود او رهنمون می‌کرد. او در درون خود پرسه می‌زد و گم شده بود. این گم‌شدگی به او سعادت و نشاطی می‌بخشید که آن را با پوست و استخوان خود احساس می‌کرد. انگار در آستانه‌ی آگاهی پیشینی پنهان، این گم‌شدگی را با تمام وجود استنشاق می‌کرد و پیروزمندانه می‌گفت: من گم شده‌ام.\nتوفیق آستر برخاسته از خودگرایی افراطی نیست، بلکه از رسیدن به این آگاهی است که با فروگذاری خویش، به درک دنیای بیرون نائل می‌شویم و با این امر حضور دیگران را در می‌یابیم:\nحتی در عمق تنهایی … او تنها نبود. بلکه هنگامی که حتی از تنهایی شروع به صحبت می‌کرد، از خویشتن فراتر می‌رفت. خاطره، احیای گذشته‌ی فرد نیست بلکه ورود به گذشته‌ی دیگران است، که باید گفت: تاریخ، چنان‌که کسی هم در آن شرکت داشته باشد و هم شاهد آن باشد، هم جزئی از آن و هم جدای از آن باشد.\nو در شهرهای اروپای بعد از جنگ، این تاریخ، به گونه‌ای که فرد هم در آن مشارکت داشته باشد و هم شاهد آن باشد، متعلق به فاجعه‌ی هولوکاست و جهان بعد از هولوکاست است. از همین‌روست که استر از خانه‌ی آنه (Anne) فرانک[xvi] سر در می‌آورد؛ چیزی که برای وی متجب‌کننده است، و البته نه برای ما.\nاین‌جاست که با روایت خویشتن به صورت سوم‌شخص می‌نویسد:\nدر اتاقِ آن زن ایستاد؛ اتاقی که آنه خاطرات روزانه‌اش را در آن نوشته بود. اتاقی تقریباً خالی با عکس‌های رنگ‌ورو رفته‌ی بازیگران هالیوود که آنه زمانی جمع‌شان کرده بود و اکنون هنوز به دیوار بودند. ناگهان متوجه شد که دارد گریه می‌کند، نه آن‌طور که هنگام احساس غم عمیق هق‌هق می‌کرد، بلکه بدون صدا گریه می‌کرد و سیل اشک از گونه‌هایش جاری بود، انگار که واکنشی باشد به دنیا. بعدها فهمید که در همین زمان بود که کتاب خاطره آغاز شد. \nدر این زمان استر به‌شدت با خاطرات آنه فرانک درگیر می‌شود. چه‌بسا ممکن بود مواجهه‌ی وی با آنه فرانک که برخاسته از چیزی فراتر از یک کنجکاوی صرف بود، و خاطراتی که این مواجهه به همراه می‌آورد، استر را به یک توریست تاریخ بدل کند؛ اما این اتفاق نمی‌افتد و مسیر وی جدای از جستجوی اصلی‌اش نیست؛ جستجوی: کودکی، انزوا، تاریخ تروماتیک، کنش شاهد بودن و پراکسیسِ نوشتن؛ که همگی در چنین وضعیتی ظاهر می‌شوند.\nتصاویر دیگری نیز از شهر آمستردام وجود دارد که یکی از آن‌ها در کتاب سقوط (۱۹۵۶) آلبر کامو دیده می‌شود. در این داستان، راوی، کانال‌های متحدالمرکز آمستردام را به‌عنوان تمثیلی از جهنم ترسیم می‌کند که البته از مسئله‌ی جستجوی موقعیت تاریخی افراد در اروپای بعد از هولوکاست نیز حکایت دارد.\nباید گفت که مجراهای آمستردام تنها تمثیلی از جهنم یادآوری نیست، بلکه هم‌چنین یادآوری یک جهنم ا‌ست؛ چرا که این کانال‌ها دور محله‌ی پیش از جنگ یهودیان قرار دارند، جایی که در دوران جنگ به گونه‌ای سازمان‌یافته نابود شد.\nبرای شوشانا فلمن[xvii] و سایر پژوهشگران هولوکاست، پیدا کردن مسیر خود در میان جهان سیاسی و اخلاقی معاصر مستلزم مواجهه با «تاریخ واقعی»ست؛ تاریخی که در مرکز آمستردام و اروپا می‌ایستد. از این منظر اشاره‌ی هندسی/ جغرافیایی/ ادبی/ استعاری به مدور بودن جهنم در دانته، به حذف تاریخی مردم یهود آمستردام ارجاع دارد. همان‌گونه که فلمن نیز اشاره می‌کند، این ارجاع به امر یادآوری جهنم (روی زمین) توسط خواننده‌ی «سقوط» مورد غفلت قرار می‌گیرد، چرا که به‌گونه‌ای حاشیه‌ای مطرح می‌شود، آن‌هم در آغاز کتاب و هنگامی که راوی در اولین دیدار، به هم‌صحبت خود در میکده پیشنهاد می‌کند که راه بازگشت به هتلش را به او نشان دهد:\nراه بازگشت …… خب …… راحت‌ترین کار این است که تو را تا لنگرگاه همراهی کنم. از آن‌جا، دور و بر محله‌ی یهودی‌ها، خیابان‌های زیبایی با منظره‌ی باشکوه ترامواهای پر از گُل می‌بینی ….. هتل تو در یکی از همان خیابان‌هاست. من در محله‌ی یهودی‌ها زندگی می‌کنم، البته آن‌جا محله‌ی یهودی‌ها نامیده می‌شد تا این‌که برادران هیتلری آن‌جا مستقر شدند. عجب تصفیه‌ای بود! هفتاد و پنج هزار یهودی، یا قتل‌عام و یا تبعید شدند. این یک پاک‌سازی واقعی بود… البته که چنین صبر و پشت‌کاری را تحسین می‌کنم. وقتی کسی از صفات ممتازه محروم است، ناچار است روش‌های منظم خود را به کار گیرد. \nاتفاقی یا به گونه‌ای از پیش طراحی‌شده، مجراهای آمستردام پرسه‌زدن پیرامون فضاهای مدور را آسان می‌کرد و مانع از رسیدن به مرکز (تاریخ اروپا) می‌شد. ریسکی که البته استر به جان خرید؛ در حالی‌که می‌توانست به راحتی از خانه‌ی آنه فرانک غافل بماند. فلمن ادعا می‌کند که در نظر کامو و راوی کتاب سقوط:\nممکن است ما بخواهیم مقاطع و مکان‌های خاصی را از مسیر اصلی خود بیرون بگذاریم …. اما هم‌چنان راه بازگشت به خانه از همان منطقه می‌گذرد، از همان جهنم؛ همان جایی که تمام سعی‌مان را می‌کنیم از آنجا دوری کنیم: محله‌ی یهودی‌ها. در نهایت سوال این است که ساکن شدن در منطقه‌ی ویران‌شده‌ی یهودی‌های آمستردام (اروپا) چه معنایی می‌تواند داشته باشد. \nپیدا کردن راه خود در جامعه‌ی اروپای بعد از جنگ چه معنایی دارد؟ این مسئله‌ای‌ست که سبالد در «آسترلیتز» با آن دست به گریبان است. آخرین رمان او داستان این است که برای پیدا کردن راه بازگشت به خانه، باید از جهنم گذشت، جهنم تبعید و فاجعه‌ا‌ی که هولوکاست بر جای گذاشت. ژاک آسترلیتز شخصیتی مالیخولیایی‌ست که تلاش می‌کند زندگی گذشته‌اش را بازشناسد.\nفربر از بسیاری جهات نمونه‌ی اصلی آسترلیتز است: آسترلیتز نیز یک مهاجر یهود است که علاقه‌ای به دانستن گذشته‌ی خود نداشته و برای فراموش کردن آن خود را در کار غرق کرده است. او هنرمندی نیست که نقاشی‌های خود را پاک کند، بلکه وی تاریخ‌نگار معماری‌ست، و وظیفه‌اش این است که جزییات تاریخ را از نابودی محافظت کند. از این رو آسترلیتز نویسنده‌ای‌ست که با گذشته سروکار دارد؛ و کار او بایگانی کردن منظره‌ی شهری، ثبت و مستند کردن ویژگی‌های دقیق شهر است؛ چه موقعیت‌های واقعی و چه موقعیت‌های یادبودی.\nبرخلاف فربر که نمی‌تواند منچستر را ترک کند، آسترلیتز مدام در حال سفر به دور اروپاست؛ با نگاهی دقیق و حساس به جزییات گذشته، تاریخ و زوایای پنهان و ناگفته‌ی آن را ذره‌ذره می‌جوید؛ جزئیات آن‌چه را می‌بیند ثبت می‌کند و از همه‌چیز عکس می‌گیرد. هیچ‌چیز از نگاه او دور نمی‌ماند، اما به طرزی مبهم و تلخ، از شناخت تاریخ هولوکاست و تاثیر آن بر تاریخ اروپا و البته تاریخ زندگی خود غافل می‌ماند:\nاکنون باورش برایم سخت است که من هیچ‌چیز در مورد فتح اروپا توسط آلمان، حکومت خودکامه‌ای که ایجاد کردند و شکنجه‌هایی که از آن‌ها در امان مانده بودم، نمی‌دانستم. تا آن‌جا که به من مربوط می‌شد، دنیا در اواخر قرن نوزدهم به پایان رسیده بود. دیگر جرئت نداشتم جلوتر از این بروم، با وجودی که در حقیقت تمام تاریخ معماری و تمدن دوره‌ی بورژوا که موضوع تحقیقات من بود، به حوادث فاجعه‌باری ختم می‌شد که پیش از این وقوع‌شان محتمل می‌نمود.\nآسترلیتز عمداً از این بخش از تاریخ عبور می‌کرد ـ من قادر بودم به‌آسانی چشم و گوشم را به روی آن ببندم- و به توده‌ی جزئیات قرن نوزدهم اجازه می‌داد که هم‌چون “خاطره‌ی جایگزین یا جبرانی” عمل کنند.\nکنش استرلیتز در موقعیتی از نادانستن، به‌وضوح متمایز است از کنش فربر که در پی گم‌شده‌گی است. آستر ناخواسته به مکان‌های فاجعه‌بار گذشته برمی‌خورد و از مواجهه با آن‌ها اشک می‌ریزد، اما آسترلیتز خود حامل فاجعه است. او در چهارسالگی از پراگ تبعید می‌شود؛ زمانی که مادرش در کیندرترانزپورت[xviii] جایی برای وی تدارک می‌بیند. آسترلیتز هیچ خاطره‌ای از کودکی خود و هیچ شناختی از هولوکاست ندارد. در حالی‌که به‌عنوان کودکی یتیم و با نام دافید الیاس در منطقه‌ی متروک و دل‌گیر بالا[xix] در ولز[xx] بزرگ می‌شود، اما هم‌چنان ناتوان است از دستیابی به گذشته‌اش، و نامطلع از تاریخ شخصی‌اش.\nآسترلیتز درباره کودکی و جوانی‌اش چنین می‌گوید:\nهیچ‌گاه به‌وضوح ندانسته‌ام که چه کسی هستم. اکنون تنها از نام خود باخبرم که تا پانزده سالگی از آن هم بی‌خبر بودم. البته این باید مرا به جستجوی ریشه‌های گذشته‌ی خود رهنمون می‌کرد. بعدها اما فهمیدم که چرا عاملی مهم‌تر از من، و یا تواناتر از من در اندیشیدن، مدبرانه سازوکارهای ذهنم را به‌گونه‌ای هدایت کرده است که مرا از رازهای خود در امان دارد، و به‌گونه‌ای روش‌مند از رسیدن به سرانجامی باز دارد، و مرا به مسائلی هدایت کند که خود پیشِ روی من قرار می‌دهد. برای من پیدا کردن راهی خارج از محدودیت‌ها راحت نبوده، و حالا هم به آسانی نمی‌توانم سرگذشت خود را نظم دهم.\nفراموشی آسترلیتز به شکلی پارادوکسیکال وی را به مطالعه‌ی تاریخ معماری اروپا سوق می‌دهد، اما نه چنان شناختی که به فهم نسبت آن با گسترش نازیسم و تاثیر آن بر کودکی وی منجر شود. این فروگذاری عجیب می‌نماید، به‌ویژه که او علاقه‌ی خاصی به معماری ایستگاه‌های راه‌آهن دارد؛ و البته که راه‌آهن را می‌توان نمادی از هولوکاست دانست، که تبعید و نابودی جمعی را در پی داشت. اما او نمی‌تواند گستره‌ی کلی‌تر را بنگرد و نمی‌بیند، نمی‌تواند و نخواهد فهمید که این سالن‌های انتظار ایستگاه‌های راه‌آهن، راه به سوی تبعید و مرگ می‌برده‌اند؛ و این در حالی است که به لحاظ فنی ایستگاه‌های راه‌آهن را با مرگ و جنون مرتبط می‌داند: درمی‌یابد که ایستگاه خیابان برود روی قبرستان بنا شده و ایستگاه خیابان لیوپول نیز جایی قرار دارد که پیش از این دارالمجانین بوده است.\nاو بدون اطلاع از گذشته‌ی خود نمی‌تواند به معنایی که پشت این نشانه‌ها پنهان شده دست یابد؛ جایی که بنای دنیای مدرن و مفهوم پیشرفت بر نابودی سازمان‌یافته‌ی زندگی بنا شده است. گویی او از گذشته‌ی خود بدون هیچ خاطره و آسیب روحی گذشته است. استرلیتز از تجربه‌ی هولوکاست و تبعیدی که خود از سر گذرانده غافل است، و برای این‌که بتواند به پروژه‌ی خود بپردازد، می‌بایست خودش، خانواده‌اش و هم‌کیشانش را از یاد ببرد.\nاگرچه استرلیتز معنای اصلی راه‌آهن مدرن را متوجه نشد، اما فروید از این امر غافل نمی‌ماند و فراموشی ناشی از تروما را مرتبط با راه‌آهن ارزیابی می‌کند:\nگاهی اتفاق می‌افتد که انسان از یک حادثه‌ی وحشتناک مثل تصادف با قطار جان سالم به در می‌برد، اما در هفته‌های آینده بیماری ـ نشانه‌های فیزیکی و حرکتی سختی ظاهر می‌شوند، که آن‌ها را تنها می‌توان به شوک و یا هر چیزی مرتبط به آن حادثه نسبت داد. اکنون وی دچار “روان‌رنجوری تروماتیک” شده است. این اختلال کاملاً ناآگاهانه به وجود می‌آید، و از همین رو امری جدید است. فاصله‌ی زمانی بین وقوع حادثه و ظهور اولین علائم، “دوران نهفتگی” خوانده می‌شود؛ که شبیه است به آن‌چه در بیماری‌های عفونی اتفاق می‌افتد… این ویژگی‌ست که می‌توان از آن با عنوان زمان نهفتگی یاد کرد. \nاگر حادثه‌ی راه‌آهن (قطار) در قرن نوزدهم ما را آماده‌ی مواجهه با معنای مدرن تروما می‌کند، استفاده‌ی نازیسم از راه‌آهن درک ما از حادثه و تروما را به سرحدات نهایی آن رسانده است. در اسناد، این امر ناشی از کارآمدی شبکه‌ی راه‌آهن ارزیابی می‌شود ـ و نه نقایص و از کارافتادگی آن ـ که موجبات مرگ و ترومای جمعی را فراهم می‌کند. برای استرلیتز کارآمدی شبکه‌ی راه‌آهن در قالب کیندرترنزپورت، خلاصی از دو جهت جسمی و ذهنی است؛ آن‌هم به قیمتی گزاف:\nانگار که بیماری‌ای تا مدت‌ها در بدن من پنهان مانده باشد و حالا خود را نشان دهد. گویی یک نیروی قوی و ویران‌گر در درون من شدت گیرد و تمام سیستم بدنم را فلج کند. رخوتی در سرم ایجاد شده بود که ازهم‌پاشیدگی وجود و شخصیتم را خبر می‌داد و احساس می‌کردم نه خاطره‌ای دارم، نه قدرت فکر کردن و نه حتی دیگر وجود دارم. انگار که تمام زندگی‌ام فقط یک جریان پاک‌سازی و فراموشی، روگرداندن از خودم و عالم هستی بوده است.\nپژوهش‌گران تروما مانند کتی کروث[xxi]، شوشانا فلمن و دومینیک لاکاپرا[xxii] در تلاش برای مفهوم‌پردازی تجربه‌ی هولوکاست و تاثیرات آن، دیدگاه اولیه‌ی فروید در این رابطه را گسترش دادند. و از این منظر است که در مفهوم‌پردازی خاطره‌ی تروماتیک، نهفتگی (ایده‌ی تاخیر) جایگزین سرکوب (ایده‌ی آرزومندی و عقده‌ی ادیپ) می‌شود و در نتیجه:\nآسیب را نه می‌توان با خود واقعه ـ که ممکن است فاجعه‌بار باشد و یا نباشد، و آسیب‌های یک‌سانی بر افراد مختلف بر جای نگذارد ـ تعریف کرد، و نه می‌توان آن را با تحریف واقعه توضیح داد، که پتانسیل خود را از دگرگونی و تحریف دلالت‌های شخصی منضم به آن به دست می‌آورد. آسیب‌شناسی در ساختار تجربه و یا دریافت شکل می‌یابد: واقعه در هنگام وقوع به‌طور کامل درک نمی‌شود، بلکه با مدت زمانی تاخیر فهم می‌شود. \nهمان‌طور که کروث نیز شرح می‌دهد، شناخت تاریخ تروماتیک تابع شناخت آینده است و تنها در رابطه با فضا و زمانی دیگر است که ادراک می‌شود. تاریخ با تاخیر متجلی می‌شود، حال هر چقدر هم که نازی‌ها تلاش کرده باشند آن را از میان ببرند. بقایا همواره بر جای می‌مانند و ویرانه‌ها نیز همیشه یافته خواهند شد.\nجالب آن‌که حافظه‌ی آسترلیتز با دیداری از ایستگاه راه‌آهن خیابان لیوپول به جنبش در می‌آید. او که همه‌ی آثارش را از بین برده است، و همچون فربر شک دارد که آیا جوهره‌ی اصلی آن‌چه دیده است را به دست آورده یا نه، به مانند سبالد ناامید از نوشته‌های خویش، به ترس و اضطراب دچار می‌شود؛ خواب شبانه وی را ترک می‌گوید و آسترلیتز به‌ناچار در خیابان‌های لندن پرسه می‌زند و در تاریک‌روشنای سحر، سر از ایستگاه لیورپول در می‌آورد. اکنون روایت می‌کند که نشسته در ایستگاه راه‌آهن «احساسی که در آن لحظه داشت، چنان بود که انگار محکومان به مرگ از تبعید باز می‌گشتند و آرام‌آرام پیرامون او را در بر می‌گرفتند».\nدر حالی‌که مرز میان مردگان و زندگان محو می‌شد، رفتگری که با لباس مندرس و به‌زحمت خیابان را تمیز می‌کرد، توجه آسترلیتز را به خود جلب کرد. بی‌دلیل او را دنبال کرد (هنوز نمی‌دانم به چه دلیلی دنبال او رفتم) و به سمت سالن انتظار سابق بانوان کشیده شد “مکانی که وجود آن در این نقطه‌ی دورافتاده‌ی ایستگاه بر من پنهان مانده بود“. سالن انتظار، بخشی قدیمی از ایستگاه که در پشت داربست‌ها واقع شده بود، بنایی روبه‌نابودی بود، با معماری و طراحی داخلی قدیمی؛ ساختمانی نابه‌هنگام که به قول لویی آراگون “دیروز قابل درک نبود و فردا هم شناخته نخواهد شد”. با دیدن این مکان، تکه‌های پراکنده‌ای از خاطرات در ذهنش شناور می‌شوند:\nدر دورافتاده‌ترین گوشه‌ی ذهن …… احساس کردم که سالن انتظاری که اکنون در آن ایستاده‌ام تمام ساعات زندگی گذشته‌ی من را، با همه‌ی ترس‌های واخورده و آرزوهای سرکوب‌شده‌ام به همراه دارد.\nو در این حالت بود که استرلیتز خود را به صورت پسربچه‌ی پنج‌ساله‌ای به یاد می‌آورد که منتظر است تا دو غریبه او را با خود ببرند؛ غریبه‌هایی که مِن‌بعد پدرخوانده و مادرخوانده‌ی وی خواهند بود. این‌جاست که استرلیتز به‌تدریج به یاد می‌آورد، و البته که این تجربه‌ی مشقت‌باری است: چنان‌که گویی هجوم خاطرات دیوانه‌اش می‌کرد. این وضعیت دوباره و دوباره تکرار می‌شود، و وی باید خود را بازیابی کند تا بتواند خود را بازشناسد. با تکیه بر مهارت خود به‌عنوان یک تاریخ‌نگار است که می‌تواند تکه‌های پراکنده‌ی خاطرات خود را با دنبال کردن زندگی گذشته‌اش در پراگ، کنار هم بگذارد. آن‌جاست که پرستار سابق خود را ملاقات می‌کند و نیز از سرنوشت مادرش که در ترزنستد[xxiii] مرده است آگاه می‌شود. گاه امیدوارانه و گاه با ناامیدی، در میان فیلم‌های مستند باقی‌مانده از این اردوگاه شهریِ جهنمی صورت او را جستجو می‌کند.\nآنچه بر “استرلیز”می‌گذرد، تعمقی‌ست ژرف بر خاطره و نیاز به آگاهی تاریخی که در توصیف کتاب‌خانه‌ی ملی پاریس به اوج می‌رسد. او که با ناامیدی سرگذشت پدرش را دنبال می‌کند، به این کتاب‌خانه‌ی جدید می‌رود تا جای‌جای شهری که پدرش در آن ناپدید شده را به‌دقت کاویده باشد.\nبرخلاف کتاب‌خانه‌ی قدیمی خیابان ریشیلیو ـ که طی تحقیقاتی که در گذشته در این مکان انجام داده بود خیلی در آن احساس راحتی می‌کرد ـ کتاب‌خانه‌ی جدید که در نزدیکی محوطه‌ی فنی ایستگاهِ “گی‌ر دوآسترلیتز”[xxiv] ساخته شده، مشخصاً فاقد فضایی دل‌نشین است: “اگر نگوییم دل‌زننده بود، حداقل می‌توان گفت د‌ل‌نشین نیز نبود، انگار که در تضاد با اقتضای یک کتاب‌خوان واقعی بنا شده باشد.”\nمعماری و منطق کتاب‌خانه به نظر پوچ و بی‌معنی می‌رسید و گویی «آگاهانه برای القای حسی از ناامنی و تحقیر به مراجعه‌کنندگان بیچاره» ساخته شده بود. از همین‌روست که استرلیتز فضای کتاب‌خانه را ناامیدکننده می‌داند:\nمن که تقریباً تمام عمرم را سرگرم خواندن کتاب بوده‌ام و بخش اعظمی از زندگی‌ام را در کتاب‌خانه‌ی بودلین، موزه‌ی ملی بریتانیا و کتاب‌خانه‌ی خیابان ریشیلیو گذرانده‌ام، این کتاب‌خانه‌ی معظم را که طبق آن‌چه این‌روزها بسیار گفته می‌شود، دربر دارنده‌ی بخش عظیمی از میراث ادبی ماست، در مسیر جستجوی ردپایی از پدرم که بیش از پنجاه سال پیش در پاریس ناپدید شد، ناکارآمد یافتم.\nآسترلیتز غمگین و معذب از ناکامی خود، به یکی از کارکنان کتاب‌خانه به نام هنری لمون می‌رسد که خود او نیز کتاب‌خانه را مزخرف و اعصاب‌خوردکن می‌داند “گویی رسماً اصرار بر آن است که هر آن‌چه که هنوز رابطه‌ای زنده با گذشته دارد، از بین برود”. پس از این برخورد اتفاقی و گفت‌وگوی مختصر، کتاب‌دار او را به طبقه‌ی هجدهم می‌برد؛ جایی که می‌توانند از آن‌جا همه‌ی گستره‌ی شهری پاریس را ببینند. اما این تماشاگری، همانند منطق درونی کتاب‌خانه، اضطراب‌آور است:\nما تنها با فاصله‌ی یک پا پشت پانل شیشه‌ای که یک سرش به زمین می‌رسید ایستاده بودیم. به محض این‌که به پایین نگاه کنی ….. نیروی عجیبی از عمق پایین تو را به عقب می‌راند. لمون گفت گاهی وقتی این بالا هستم جریان زمان را حس می‌کنم که اطراف گیج‌گاه و پیشانی‌ام به حرکت در می‌آید، اما شاید این تنها ذهنیت خود من است که طی سال‌های متمادی روی هم انباشته شده و جلوه‌ی بیرونی شهر را در نظرم ایجاد می‌کند… از همین منظر می‌توان به محوطه‌ی فنی وسیعی که میان ایستگاه استرلیتز و پل توبیاک واقع شده اشاره کرد که اکنون محل سر بر آوردن این کتاب‌خانه معظم است، که البته تا پایان جنگ انباری بود که آلمان‌ها هر آن‌چه از خانه‌های یهودیان پاریسی غارت کرده بودند را در آن‌جا نگه می‌داشتند.\nجستجوی گذشته برای استرلیتز همین‌جا در این کتاب‌خانه به پایان می‌رسد؛ در بلندترین جای این مکان که بسیاری از میراث فرهنگی در آن جمع شده و توسط مورخان هنر و متخصصان، کاتالوگ‌بندی شده و سپس آماده‌ی سفر به شرق برای نمایش در کلکسیون‌های نازی‌ها می‌شدند؛ مجموعه‌ای که در قیاس با کودکان نگون‌بختی که سال‌ها پیش با همین قطار در جهت مخالف، سفر ناخوشایند و نامعلوم خود را آغاز کرده بودند، بیشتر به چشم می‌آید. آسترلیتز در نهایت به نتیجه‌ای مطلوب، پناهگاهی امن یا مقصدی خوشایند نرسید. گذشته ـ و دانشی که ما براساس آن یا بر فراز آن می‌سازیم ـ ما را در گرداب خود فرو می‌برد و بینشی که ایجاد می‌کند، همواره ما را پس می‌زند و به یادمان می‌آورد که یادآوری گذشته وظیفه‌ای پرزحمت، ضروری، بی‌پایان و پرپیچ‌وخم است. خاطره هرگز راهی ساده و مطمئن برای وصول به تاریخ برایمان فراهم نخواهد کرد.\nخاطرات می‌توانند خود را به هر چیزی پیوند دهند. آن‌ها اغلب تحت اراده‌ی ما نیستند، محدود و معین نمی‌شوند، نمی‌توان آن‌ها را تجویز، ممنوع و حتی حذف کرد؛ درست در آن لحظه که گویی بر لبه‌ی نابودی قرار گرفته‌اند، خود را با قدرت و عمق بسیار بر ما عرضه می‌دارند. و شاید از همین‌روست که مساله‌ی خاطره‌ی شهری در زمینه‌ی شهرهای پساصنعتی، این‌گونه مهم می‌نماید. ما وحشت داریم از این‌که در شهر”آخرین‌ها” زندگی کنیم. اما باید هم‌چنین به یاد داشته باشیم که تنها در همین “واپسین نگاه” است که این آخرین چیزها آشکارا با ما سخن می‌گویند. انبارهای قدیمی پاریس اکنون دیگر وجود ندارد و جای آن‌ها را بنای یادبود جدید و جذابی از فرهنگ و تمدن غرب گرفته است. برای خواننده‌ی سبالد، این عمارت جذاب بیش از هر زمان جای خالی آن‌چه را که جایگزینش شده و اکنون دیگر وجود ندارد، به یاد می‌آورد. خاطرات، فردی یا جمعی، ممکن است مبهم و ازشکل‌افتاده باشند، هما‌نند آنچه در طراحی‌های فربر شاهدش بودیم؛ اما این همه‌ی ماجرا نیست، چرا که در دیالکتیک نابودی، همواره خرابه‌ای، سرنخی، غباری بر جای خواهد ماند. این باقی‌ماندگان، آخرین چیزهایند؛ همان چیزهایی که باید بیش از هر چیز عزیزشان بداریم، چرا که خاطرات از همین عناصر پراکنده تشکیل می‌شوند.\n[i] این مقاله ترجمه‌ای است از:\nGilloch G and Kilby J. Trauma and memory in the city: from Auster to Austerlitz .2005. Urban Memory:\nHistory and amnesia in the modern city. Ed. Mark crinson. London: Routledge.\n[ii] Graeme Gilloch\n[iii] Jane Kilby\n[iv] Homo Ferber\n[v] Max Ferber\n[vi] The Emigrants\n[vii] Winfried Georg Sebald\n[viii] Siegfried Kracauer\n[ix] Wadi Halfa\n[xi] last sight\n[xiii] mémoire involontaire\n[xiv] Paul Auster\n[xv] The Music of Chance\n[xvi] دختر یهودی آلمانی که خاطرات سال‌های نوجوانی وی در هلند تحت اشغال آلمان، روایت‌گر بسیاری از مصائبی است که بر امثال وی گذشته است.\n[xvii] Shoshana Felman\n[xviii] Kindertransportجنبش نجات کودکان یهودی، که عموماً با قطارهای انتقال کودکان، تداعی می شود/\n[xxi] Cathy Caruth\n[xxii] Dominick LaCapra\n[xxiv] Gare d’Aysterlitz\n W. G. Sebald, The Emigrants, London: Harvill, 1997, p. 169.\n عنوان احتمالی تابلو (جی. آی. در لباس آبی حاشیه‌دوزی‌شده) یک شوخی دوگانه است. ابتدا هنگامی که سبالد به هتل اروزا در منچستر می‌رسد، میزبان او ـ خانم گریسی ایرلام (جی.آی) ـ پیراهن بلندی با حاشیه‌دوزی صورتی‌رنگ که به نظر او تا حدی مرموز به نظر می‌رسید، به تن دارد. دوم این‌که هدف او از رفتن به تیت در سال ۱۹۸۹، دیدن “ونوس خفته” از پل دلوو است که این نیز تضاد جالبی با آن میزبان منچستری دارد.\n . فربر توضیح می‌دهد که: من نمی‌خواستم کسی یا چیزی مرا یاد گذشته‌ام بیندازد.\n Walter Benjamin, One Way Street and Other Writings, London: Verso, 1985, p. 343.\n Siegfried Kracauer, Strassen in Berlin und Anderswo, Berlin: Das Arsenal Verlag, 1987, p. 17.\n Walter Benjamin, The Arcades Project, Cambridge, MA: Harvard University Press, 1999, p. 833\n W.G. Sebald, Rings of Saturn, London: Harvill Press, 1998, p. 212.\n Walter Benjamin, Illuminations, London: Collins, 1973, p. 204.\n Sebald, Emigrants, pp. 230ـ۱٫\n Ibid., pp. 3ـ۴.\n Paul Auster, In the Country of Last Things, London: Faber and Faber, 1987, p. 5.\n Ibid., pp. 88ـ۹٫\n Paul Auster, The Invention of Solitude, London: Faber and Faber, 1982, p. 138.\n استر در مورد اختراع انزوا می‌نویسد: من به آن به‌عنوان یک اتوبیوگرافی نگاه نمی‌کنم، بلکه برای تفکر درباره‌ی برخی مسایل خاص است که خود را شخصیت مرکزی این کتاب قرار داده‌ام:\n.Hand to Mouth: A Chronicle of Early Failure, London: Faber and Faber, 1998,\nاو دلیل خود در استفاده از اول‌شخص مفرد را توضیح می‌دهد: برای این‌که درباره‌ی خودم بنویسم باید با خودم به‌عنوان شخص دیگری رفتار می‌کردم. تنها هنگامی راه خود را یافتم که با سوم‌شخص شروع به نوشتن کردم …. هنگامی که درباره‌ی خود می‌نویسی و یا می‌اندیشی، تبدیل به شخص دیگری می‌شوی.\n(Ibid., p. 277)\nاستر تنها در داستان‌هایش است که در جایگاه اول شخص مفرد قرار می‌گیرد.\n Auster, Invention of Solitude, pp. 85ـ۷٫\n همان، ص ۱۳۹٫ این‌جا استر دیدگاه تودوروف را تایید می‌کند: دیگری، هست که فهم شود …. چرا که انسان هرگز تنها نیست و بدون ابعاد اجتماعی خود وجودی نخواهد داشت.\nWhat Happens to History: The Renewal of Ethics in Contemporary Thought, London and\nNew York: Routledge, 2001, p. 123.\n Auster, Invention of Solitude, pp. 82ـ۳٫\n Testimony: Crises of Witnessing in Literature,Psychoanalysis and History, London and New York: Routledge, 1992, p. 188.\n W. G. Sebald, Austerlitz, London: Penguin Books, 2001, p. 197.\n Ibid, pp. 60ـ۶٫\n Freud cited in Cathy Caruth (ed.), Trauma: Explorations in Memory, Baltimore, MD: Johns\nHopkins University Press, 1995, p. 4.\nراه آهن …. نمودی از روان‌شناختی‌شدن تروماست. راه آهن، حادثه‌ی [قرن مدرن نوزدهم] را به وجود آورد. مسیرها خراب شدند، دیگ‌های بخار منفجر و قطارها از ریل خارج شدند. حادثه‌ی راه‌آهن فقط یک حادثه‌ی جدید نبود. راه‌آهن یک حادثه‌ی حقیقی در معنای مدرنش را تحکیم بخشید. این واژه در کنار معانی دیگر، همیشه معنای چیزی ناخواسته، و اتفاقی را داشته است، اما معنای ویژه‌ی کنونی آن ـ چیزی ناگهانی، بد، زیان‌بار و مخرب ـ تقریباً به تمامی از حادثه‌ی راه‌آهن منتج می‌شود.\n(Ian Hacking, Rewriting the Soul: Multiple Personality Disorder and the Sciences of Memory, Princeton, NJ: Princeton University Press 1995, p. 185)\n Sebald, Austerlitz, p. 174.\n Caruth, Trauma, p. 4.\n Sebald, Austerlitz, p. 188.\n Louis Aragon, Paris Peasant, London: Picador, 1987, p. 29.\n Sebald, Austerlitz, pp. 192ـ۳٫\n Ibid., pp. 400ـ۱.


روزنامه شرق | شماره ۲۹۳۱ | ۱۳۹۶ سه شنبه ۱۷ مرداد | صفحه ۱ | سازي كه همچنان پشت ميله‌ها مي‌نوازد\nسازي كه همچنان پشت ميله‌ها مي‌نوازد\nشهريار کریمی: اکنون پس از گذشت 15 ماه از زمانی که ویژه نامه شرق کرمانشاه نخسین گزارش در خصوص «جواد» زندانی محکوم‌به قصاص مبنی بر درخواست کمک از هم‌وطنان برای تهیه وجه دیه مقتول را نوشت می‌گذرد. با اعلان ویژه‌نامه شرق کرمانشاه و در پی انتشار گزارش در روزنامه سراسری شرق، با تلاش مردم نیکوکار کشور، هنرمندان و گروه‌های خیریه، وجه دیه 400 میلیون تومانی جواد هنرمند نوازنده قصرشیرینی تهیه شد.\n«جواد» زندانی متهم به قتل، شهریور سال 90 در پی درگیری‌ای که برادرش با «محمد» داشت، وارد ماجرا شد. بر اساس دادنامه، او پس از آن‌که متوجه درگیری محمد با برادرش شد، خود را به محل درگیری می‌رساند و محمد که متوجه وخامت اوضاع شد از محل درگیری فرار می‌کند. جواد در دفاع از برادرش و برای ترساندن محمد او را تعقیب می‌کند و محمد پا به فرار می‌گذارد اما حین فرار و بالا رفتن از یک تپه سنگی که در نزدیکی محل درگیری قرار دارد پایش لیز می‌خورد و از تپه سنگی سقوط می‌کند. ارتفاع این تپه آن‌چنان‌که باید زیاد نبود اما برخورد سر محمد به یک سنگ موجب می‌شود ضربه اساسی به جمجه او وارد شود. در این هنگام جواد به محمد می‌رسد و او را از برخورد و دعوای مجدد با برادرش منع می‌کند. محمد در پاسخ او ناله‌ای می‌کند و به جواد اطمینان می‌دهد دیگر به او و خانواده‌اش نزدیک نخواهد شد. این درگیری ساعت حدود دو بعدازظهر انجام شد. حدود ساعت هشت شب جواد پر از آشوب می‌شود و قیافه خون‌آلود محمد مدام ذهن او را درگیر می‌کند، به همین دلیل تصمیم می‌گیرد به محل درگیری بازگردد و از حال محمد خبری بگیرد، اما زمانی که به محل درگیری می‌رسد متوجه می‌شود او بعد از سقوط از تپه سنگی جان خود را ازدست‌داده است. جواد با دیدن جسد محمد دچار وحشت می‌شود و از محل حادثه فرار می‌کند. پس‌ازاین حادثه جواد دچار وحشت و افسردگی شدید می‌شود و به مدت دو هفته با هیچ‌کس صحبت نمی‌کند. پس‌ازآن به دلیل پیگیری خانواده مقتول، موضوع درگیری فرزندشان با جواد در نزدیکی بازارچه پرویزخان لو می‌رود و مأموران اداره آگاهی قصر شیرین جواد را دستگیر می‌کنند و جواد به درگیری خود با محمد اعتراف می‌کند اما منکر هرگونه ضرب و شتم مستقیم با مقتول می‌شود. جواد در بازجویی‌ها ادعا می‌کند فقط مقتول را تعقیب کرد و مقتول هنگام فرار از یک تپه نزدیک بازارچه بالا رفت و سپس سقوط کرد و پس از سقوط هم مدتی باهم صحبت کرد و مقتول به او قول داد دیگر به افراد خانواده‌اش نزدیک نشود. این ادعای جواد پس از بررسی توسط پزشکی قانونی تأیید شد. پزشکی قانونی در گزارش‌های خود به دادگاه اعلام کرد که اثرات ضرب‌وجرح در جسد محمد مشاهده نمی‌شود. با تلاش وکیل جواد ثابت می‌شود متهم قصد قتل محمد را نداشته و محمد به‌صورت غیر عمد کشته‌شده است؛ اما پافشاری خانواده مقتول در اقدام به قتل عمد جواد، تکلیف این پرونده را به مراسم قسامه می‌سپارد و خانواده مقتول با احضار 52 نفر از اقوام نزدیک خود به دادگاه و ذکر قسم و شهادت مبنی بر این‌که آن‌ها یقین دارند متهم پرونده با اقدام به قتل مستقیم موجبات قتل محمد را فراهم کرده است، پرونده جواد محکوم‌به اعدام می‌شود. جواد هم‌اینک در زندان دیزل آباد کرمانشاه به سر می‌برد. او که هنرمندی مستعد در زمینه نوازندگی و خوانندگی است در امور فرهنگی زندان فعالیت و برای زندانیان کلاس‌های آموزشی موسیقی برگزار می‌کند. پیش‌ازاین «حیدری» مسئول سابق امور فرهنگی زندانیان درباره جواد گفته بود: «او هنرمند اخلاق‌مداری است و در مدتی که در زندان بوده، از واحدهای مختلف زندان که با آن‌ها همکاری نزدیک داشته، گواهی حسن اخلاق گرفته است. او واقعاً مستحق کمک است و امیدوارم شرایطی فراهم شود که او از زندان آزاد شود.» پس از رایزنی‌های ریش‌سفیدان دو طایفه، بخصوص اعضای فعال شورای حل اختلاف ویژه صلح و سازش قتل استان، خانواده مقتول اعلام کردند در صورت پرداخت مبلغ چهارصد میلیون تومان از اجرای حکم قصاص منصرف خواهند شد اما وضعیت مالی نامناسب خانواده جواد پاسخگوی این خواسته آن‌ها نبود تا این‌که بااطلاع رسانی‌های روزنامه شرق مبلغ دیه درخواستی توسط خیرین کرمانشاه، کردستان و تهران تهیه شد. برادر این زندانی در خصوص چگونگی تهیه مبلغ دیه به شرق گفت: «خانواده ما برای تهیه این پول اول امیدش به خدا بود و بعد هموطنان نيكوكار. اگر روزنامه شرق پیگیر کار جواد نبود ما هم نمی‌توانستیم برای جواد کاری انجام دهیم. به کمک اقوام و آشنایان و با فروش ماشین و لوازم خانه توانستیم مبلغ دویست میلیون تومان تهیه کنیم. کسبه نیکوکار دیزل آباد کرمانشاه هم در یک گل‌ریزان صد میلیون برای آزادی جواد جمع‌آوری کردند و صد میلیون آخر بااطلاع رسانی روزنامه شرق و گروه‌های خیری که با این روزنامه در ارتباط هستند جمع‌آوری شد.» برادر این زندانی مهارت و استادی برادرش در نوازندگی و همچنین صدای دل‌نشین برادرش را عامل مهم جمع‌آوری کمک‌های مردمی اعلام کرد.\nبا توجه به جمع‌آوری مبلغ درخواستی خانواده مقتول انتظار می‌رفت روند آزادسازی این زندانی به‌سرعت پیش برود، اما متأسفانه این روند تا به این لحظه با مشکل مواجه شده است. با این وجود شورای حل اختلاف استان و همچنین گروه‌های خیریه‌ای که برای آزادی جواد تا این لحظه همکاری کرده‌اند، همچنان در حال مذاکره با اولیای دم مقتول هستند. افسون علیمرادیان یکی از اعضای گروه خیریه «یاران نجات» به شرق گفت: «درصورتی‌که نتوانيم با همين مبلغ 400 ميليون تومان رضايت بگيريم این گروه در تصمیمی عاقلانه یا وجه اهدایی مردم را به‌حساب آن‌ها بازمی‌گرداند و یا با مشورت هیات امنا با همین مبلغ موجبات آزادی چند زندانی دیگر را فراهم می‌کند. البته اولویت اصلی ما نجات جواد است که خیرین باهنر او ارتباط برقرار کرده‌اند و منتظر خبر آزادی او هستند. امیدوارم خانواده مقتول به عهد خود وفا کنند و این مهم که آزادی جواد است محقق شود.»\nجواد هم‌اکنون در ندامتگاه دیزل آباد کرمانشاه چشم‌انتظار رضایت خانواده مقتول است و روزهای پرالتهابی را سپری می‌کند. برای جویا شدن از وضعیت او خبرنگار شرق گفتگویی با او انجام داده که توجه شمارا به آن جلب می‌کنیم:\nخبر تهیه مبلغ دیه مقتول را شنیدی؟\nبله هم خبر جور شدن دیه را شنیدم و هم خبر منصرف شدن خانواده مقتول از رضايت را.\nخوب در مقابل این دو خبر چه احساسی داری؟ فکر می‌کنی اوضاع تغییر کند و خانواده مقتول رضایت بدهند؟\nخوب هرکسی جای من باشد از شنیدن خبر جور شدن وجه دیه خوشحال می‌شود. از شدت خوشحالی بغضم ترکید و در تنهایی گریه کردم. فهمیدم که مردم باورم کردند. همین‌که مردم باور کردند من مقتول را به‌طور عمد نکشتم برایم کافی است. ولی از شنیدن خبر دوم ناراحت شدم. به خاطر اینکه شاید خانواده مقتول ندانند که من در این هفت سال چه زجری کشیدم.اما چیزی که الآن بیشتر زجرم می‌دهد این است که شرمنده تلاش محبت‌آمیز مردم عزیز استان و کشورم هستم. این مردم بهترین‌اند؛ و من از آن‌ها تشکر می‌کنم. به خدا الآن اگر اعدام هم شوم دیگر ناراحت نیستم. چون تلاش مردم کشورم را برای آزادیم دیدم و مطمئنم که مردم حرفم را قبول کرده‌اند که من قاتل نیستم.\nچرا از اعدام و مردن حرف می‌زنی حالا که خدا خیرین را به کمکت فرستاده؟\nچون دیگر واقعاً کم آورده‌ام. هرچند مردان بزرگی در زندان هستند که جایشان اینجا نیست و زندان برای اهل فکر دانشگاه بزرگی هست. ولی جای من اینجا نیست. دوست دارم بیرون باشم. محبت مردم را با اجرای کنسرت جبران کنم.\nخیلی از خیرینی که برای آزادیت تلاش کردند می‌خواهند یک جمله دلگرم‌کننده از تو بشنوند. برای آن‌ها که برای فراهم کردن وجه دیه بی‌وقفه تلاش کردند چه صحبتی داری؟\nمن ابتدا برای آن‌ها با سازم صحبت می‌کنم. بانوای تنبورم سلام گرمم را می‌رسانم و با صدایم جواب سلامشان را می‌دهم. هر آنچه زندان از من باقی گذاشته متعلق به مردم است. من دوستشان دارم چون از رنگ خدا هستند.


معاملات فارکس - قیمت زنده فارکس\nمرضیه برومند 2020/11/21 راز ثروت\n3 تا 8، پوشش نیاز های خدماتی اولویت های خدماتی اقلام 19 گانه، تهیه مقررات مربوط قیمت زنده فارکس به خرید و فروش اسکناس ارز مسافران به نرخ مبادله ای، خرید و فروش حواله و اسکناس به نرخ مبادله ای، نحوه فروش ارز به دانشجویان غیربورسیه مقطع فوق لیسانس و بالاتر را از جمله این اقدامات دانست. 4) در شیوه میکرو اسکالپ درصد اشتباه کم و ناچیز وجود دارد.\nفواید معاملات آتی قبل از سهام: کارمزد کم ، بدون کارمزد برای نگه داشتن موقعیت کوتاه ، معاملات در جلسه عصر ، که احتمال باز شدن با "شکاف" صبح روز بعد را کاهش می دهد. و البته افراطی قیمت زنده فارکس میباشد و سطح حمایتی ایجاد میشود که به احتمال زیاد.\nبرای باز کردن یک حساب VIP فقط به 10 دلار نیاز دارید و یا قیمت زنده فارکس در بازه زمانی 1,900 ماهه یک حساب معاملات 15,000 دلاری یا 3،XNUMX دلار دارید. منبع: مدرس علوم انسانی - پژوهش های حقوق تطبیقی سال پانزدهم تابستان ۱۳۹۰ شماره ۲. انتظار می رود که اگر معاملات باینری آپشن حلال باشد، بسیاری از معامله گران.\n) یافته‌ها سه گروه از نظر سن، قد و وزن و شاخص توده بدن تفاوت معنی‌داری نداشتند. از آزمون تی همبسته برای مقایسه قبل و بعد از اعمال مداخله برای هریک از سه گروه تمرین تایچی، مکمل گلوکوزامین سولفات و شاهد در متغیرهای تعادل، قدرت اندام تحتانی و انعطاف‌پذیری استفاده شد که نتایج آن در جدول شماره 1 نشان داده شده است. نتایج آزمون تی همبسته نشان داد تمرین تایچی باعث بهبود قیمت زنده فارکس معنی‌دار متغیرهای تعادل، قدرت اندام تحتانی و انعطاف‌پذیری در آزمودنی‌ها شد (0/001=\nاگر چه ضرایب پایایی بر آوردهایی از قیمت زنده فارکس همسانی آزمون است ، نوع همسانیها با یکدیگر متفاوت است . شیوه هایی که مشتمل بر اجرای فقط یک بار آزمون است ( دو نیمه کردن و آلفای کرونباخ) ضرایب همسانی درونی را بدست می دهد. فارکس مقدماتي فارکس ممنوع فارکس ممنوع است؟ فارکس مي فارکس نرم افزار فارکس نسخه اندرويد. فایل مذکور نسخه اصلی و انگلیسی این کتاب ارزشمند است که می تواند منبع مناسبی برای تمام علاقمندان بازار سرمایه باشد.\nدر حالی که بسیاری از وب سایت کارگزار ممکن است روی سطح پخش کردن استراتژی های پیچیده را برای شما به دنبال ، بهترین استراتژی ساده و آسان برای استفاده است. راهنمای مشتقات حقوق صاحبان سهام سرمایه گذاران. در زیر کتیبه را مشاهده خواهید کرد "حساب کاربری ندارید؟ ثبت نام! " روی آن کلیک کنید و ثبت نام کنید. آموزش صفر تا صد باینری آپشن قیمت زنده فارکس و فارکس کاملا پولساز(تضمینی) برگشت وجه بدون قید و شرط(با75% تخفیف)\nبازار دارای سه حالت است: صعودی، نزولی و قیمت زنده فارکس خنثی. در بازار صعودی، مناسب‌ترین استراتژی خرید و نگهداری است. در بازار نزولی، بهترین اقدام، نظاره‌گر بودن و ورود در پایان روند نزولی. بهترین حالت برای نوسان گیری، بازار خنثی است. بدین‌صورت که در کف قیمتی سهم خریداری و در سقف فروخته شود. چون در این کشور 4 زبان رسمی وجود دارد، از نام لاتین برای ساخت اختصار این ارز استفاده شده است. حساب استاندارد یک حساب کاربری خرد است و فرصتی را برای معامله گرانی که می خواهند از کوچک شروع کنند در حالی که حساب VIP مزایایی مانند معاملات بدون ریسک ، بازده بالاتر و استراتژی های تجارت مخفی.


تفاهم احتمالی اسرائیل با کاهش مشروط تحریم علیه ایران | سیاست | DW | 10.10.2013\nتفاهم احتمالی اسرائیل با کاهش مشروط تحریم علیه ایران\nبه گزارش خبرگزاری فرانسه مقام‌های اسرائیلی پس از رایزنی با دیپلمات‌های بریتانیا و فرانسه اعلام کردند در صورتی که مذاکرات اتمی کشورهای ۵+۱ و ایران به نتیجه‌ی قابل قبولی برسد نسبت به کاهش تحریم‌ها تفاهم نشان می‌دهند.\nخبرگزاری فرانسه پنج‌شنبه (۱۸ مهر ۹۲/ ۱۰ اکتبر) گزارش داد دیپلمات‌های بریتانیایی و فرانسوی در آستانه دور تازه مذاکرات هسته‌ای با نمایندگان جمهوری اسلامی در دیدار با مقام‌های ارشد دولت اسرائیل به رایزنی و تبادل نظر در مورد آخرین تحولات در این زمینه پرداختند.\nمطابق گزارش روز پنج‌شنبه رسانه‌های اسرائیلی، دیپلمات‌های اروپایی محتاطانه ابراز خوش‌بینی کرده‌اند در مذاکرات ژنو که سه‌نشبه، ۱۵ اکتبر آغاز می‌شود با ایران به توافق‌های قابل قبولی دست یابند.\nبنابر این گزارش مقام‌های اسرائیل اظهار آمادگی کرده‌اند که در چنین حالتی با تصمیم کشورهای ۵+۱ برای کاهش تحریم‌ها علیه ایران تفاهم داشته باشند.\nدو روز رایزنی در اسرائیل\nاسرائیل پیشتر تاکید داشت تا رفع کامل نگرانی‌های در مورد ابعاد احتمالا نظامی برنامه‌های هسته‌ای ایران تمام تحریم‌ها به قوت خود باقی بماند. این کشور جمهوری اسلامی اتمی را تهدیدی برای موجودیت خود تلقی می‌کند.\nخبرگزاری فرانسه به نقل از روزنامه اسرائیلی "هاآرتص" نوشت هیئت اروپایی از روز چهارشنبه گفت‌وگوهای خود با یووال اشتاینتز، وزیر امور استراتژیک اسرائیل و مقام‌های شورای امنیت ملی و وزارت خارجه این کشور را در اورشلیم آغاز کرده و رایزنی‌ها تا پنج‌شنبه ادامه داشته است.\nعلی لاریجانی: ایران و ۱+۵ باید اعتمادسازی کنند\nعلی لاریجانی، رئیس‌مجلس شورای اسلامی، مذاکرات پیش‌رو میان ایران و گروه ۱+۵ را "مثبت" خوانده و گفته است، دو طرف بایستی در پی "اعتمادسازی" باشند. به گفته وی آمریکایی‌ها نباید در مذاکرات خرابکاری کنند.\nنماینده ارشد آمریکا در مذاکرات اتمی با ایران می‌گوید چنانچه جمهوری اسلامی گام‌های شفاف و عملی در راستای رفع نگرانی‌ها در مورد برنامه هسته‌ای خود بردارد، احتمال لغو برخی از تحریم‌ها علیه این کشور وجود دارد. (03.10.2013)\nبه نوشته‌ی هاآراتص "ژاک گوئس آودبرت"، معاون وزیر خارجه و سرپرست تیم مذاکره کننده هسته‌ای فرانسه در دور قبل، و جانشین سرپرست مذاکره‌کنندگان بریتانیایی در گفت‌وگو و مذاکره با مقام‌های اسرائیلی شرکت داشته‌اند.\nروزنامه اسرائیلی از قول یکی از دیپلمات‌های اروپایی انتظار اسرائیل برای پذیرش توقف کامل غنی‌سازی اورانیوم از سوی ایران را "غیرواقع‌بینانه" توصیف کرد.\nشرط غرب برای کاهش تحریم‌ها\nبه گزارش خبرگزاری فرانسه، هاآرتص از قول این دیپلمات اروپایی نوشت، اسرائیل همچنین نمی‌تواند توقع داشته باشد که تحریم‌ها علیه ایران زمانی کاهش یابد که برنامه هسته‌ای این کشور کاملا متوقف شده باشد. او می‌افزاید اگر ایران انعطاف قابل توجهی نشان دهد باید به آن واکنش مثبت نشان داد.\nروزنامه آمریکایی وال‌استریت ژورنال روز چهارشنبه (۱۷ مهر) از قول منابع نزدیک به دولت در تهران و واشنگتن نوشت، ایران در مذاکرات ژنو با توقف غنی‌سازی ۲۰ درصدی، انتقال ۱۸۰ کیلو اورانیوم با غنای ۲۰ درصد و توقف کار تاسیسات زیرزمینی فردو در نزدیکی قم موافقت خواهد کرد.\nرادیو دولتی اسرائیل روز پنج‌شنبه از قول یک مقام دولتی که نامش فاش نشده گزارش داد که این کشور در صورت عقب نشینی گسترده ایران، از موضع کشورهای اروپایی در مورد کاهش تحریم‌ها حمایت خواهد کرد.\nتوقف یا پذیرش غنی‌سازی ۲۰ درصدی؟\nبه گزارش خبرگزاری فرانسه دیپلمات‌های اروپایی در گفت‌وگو با مقام‌های اسرائیلی اطمینان داده‌اند که "در مذاکرات ژنو نگرانی‌های اسرائیل به طور جدی در نظر گرفته خواهد شد."\nروزنامه هاآرتص نوشت، دیپلمات‌های اروپایی اعلام کرده‌اند که کشورهای ۵+۱ حاضرند در صورتی که ایران با درخواست اولیه آنها موافقت کند تحریم تجارت طلا و محصولات پتروشیمی را لغو کنند.\nدر ایران در مورد پیشنهادهای احتمالی غرب و موضع احتمالی نمایندگان جمهوری اسلامی در ژنو گزارش‌ها و اظهارات ضد و نقیضی منتشر شده است.\nبرخی از منابع خبری به نقل از علی لاریجانی، رئیس مجلس امکان رسیدن به توافق بر سر توقف غنی‌سازی اورانیوم تا حد ۲۰ درصد را ممکن گزارش کرده‌اند.\nدر همین حال محمدرضا باهنر، نایب رئیس مجلس صبح پنج‌شنبه، ۱۸ مهر "به رسمیت شناختن حق غنی سازی ۲۰ درصدی" را اولین قدم از سوی کشورهای ۵+۱ و شرط ادامه موفقیت‌آمیز مذاکرات ژنو عنوان کرد.\nبروجردی: فردو هرگز تعطیل نمی‌شود\nعلاء‌الدین بروجردی، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس ۱۷ مهر در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر خبرهای منتشر شده در مورد توقف احتمالی فعالیت تاسیسات فردو را "حرف بی‌ربطی" خواند و گفت: «فردو هیچ گاه تعطیل نخواهد شد، همچنان به کار خود ادامه می‌دهد و ما نیز در مجلس اجازه چنین کاری را نخواهیم داد.»\nاز سوی دیگر نخست وزیر اسرائیل در گفت‌وگو با روزنامه آلمانی "فرانکفورتر آلگمینه" تحریم‌ها را باعث بحرانی شدن اوضاع اقتصادی ایران دانست و خاطر نشان کرد با حفظ یا تشدید تحریم‌ها می‌توان به یک راه حل مسالمت‌آمیز برای پایان دادن به مناقشه اتمی دست پیدا کرد.\nبنیامین نتاینیاهو در این گفت‌وگو که متن آن فردا ( جمعه ۱۱ اکتبر)، منتشر می‌شود پیش‌بینی می‌کند که ایران در مذاکرات پیش‌رو فقط برای تغییرات جزیی اعلام آمادگی کند و هشدار می‌دهد که ادامه این روند رهبران جمهوری اسلامی را قادر می‌کند به سلاح اتمی دست یابند.\nهشدار نتانیاهو، تکرار مثال کره‌شمالی\nنتانیاهو با تاکید بر این که "یک توافق‌نامه بد، بدتر از نرسیدن به توافق است" کره‌شمالی را مثالی برای این وضعیت معرفی کرد. او می‌گوید با کره‌شمالی توافق‌نامه هم به امضا رسید و به عنوان "آغاز دورانی جدید" جشن گرفته شد، اما این کشور یک سال بعد نخستین آزمایش اتمی خود را انجام داد.\nخبرگزاری فرانسه با استناد به نسخه‌ای از گفت‌وگو با نتانیاهو که پیش از انتشار به دست آورده از قول او نوشت، نباید اجازه داد تجربه کره‌شمالی در مورد ایران تکرار شود.\nاظهارات شورای ملی مقاومت\nهمزمان با این تحولات شورای ملی مقاومت در یک نشست خبری در پاریس اعلام کرد که جمهوری اسلامی مشغول انتقال یک مرکز تحقیقاتی و طراحی سلاح هسته‌ای در تهران به مکان امنی در ساختمان وزارت دفاع است.\nبه گزارش خبرگزاری رویترز این تشکیلات ادعا کرده به اطلاعاتی دست یافته که نشان می‌دهد فعالیت این مرکز تحقیقاتی در ارتباط با تولید بمب اتمی بوده و هدف از انتقال آن جلوگیری از دسترسی بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به این تاسیسات است.\nشورای ملی مقاومت و سازمان مجاهدین خلق پیشتر نیز در مورد فعالیت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی به افشاگری‌هایی دست زده‌اند. به گزارش رویترز کارشناسان برخی از این اطلاعات را، به ویژه با توجه به زمان ارائه آنها قابل اعتماد ارزیابی نمی‌کنند.\nکلیدواژه‌ها مناقشه اتمی, اسرائيل, اتحادیه اروپا, مذاکرات هسته‌ای\nلینک کوتاه شده https://p.dw.com/p/19xjV\nاسرائیل تهدید کرد: می‌توانیم به ایران ضربه بزنیم 09.07.2019


باراک اوباما در سفر به عربستان به دنبال چیست؟ رئیس جمهور آمریکا، قصد دارد در آخرین ماه های ریاست جمهوری خود، برای چهارمین بار به عربستان سعودی سفر کند. همین سفر بهانه ای شده تا بسیاری از ناظران و تحلیلگران، به بررسی ماهیت روابط واشنگتن و ریاض و وضعیت فعلی آن ببردازند.\nبه گزارش “گذارنیوز” در همین زمینه، روزنامه آمریکایی «نیویورک تایمز» در مطلبی به مشکلات، موانع و فرصت های پیش روی روابط میان دو کشور پرداخته است. در این مطلب به آن چیزی که آمریکا از عربستان می خواهد و متقابلا آن چیزی که سعودی ها از آمریکایی ها انتظار دارند، اشاره شده است. همچنین به مشکلاتی که عربستان سعودی با آن ها دست به گریبان است و آن ها سعی دارند با کمک آمریکایی آن ها را مرتفع سازند نیز اشاره شده است.\nتوییتر فیسبوک گوگل+ برچسب ها: برچسب‌هاباراک اوباما, عربستان


۱۲:۲۸ - ۲۸ مهر ۱۳۹۸ - 20 October 2019\nمصرف بی رویه انرژی از معضلاتی است که به وضوح در کشور ما قابل مشاهده است و تبعات آن به حدی گسترده است که از یک سو منجر به نابودی محیط زیست می شود و از سوی دیگر اتمام منابع سوخت های فسیلی را در پی دارد.\nبه گزارش «صما» کارشناسان بر این باورند که قیمت گذاری حامل های انرژی در سطحی پایینتر از قیمت جهانی آثار نامطلوبی بر جامعه و اقتصاد بر جای گذاشته است. بر همین اساس رشد سریع مصرف انرژی، کاهش کارایی، آلودگی محیط زیست، بار هزینه یارانه انرژی بر بودجه دولت، قاچاق و فاصله درآمدی از جمله پیامدهای نامطلوب این سیاست قلمداد می شوند. در همین راستا این پیامدها دولت را برآن داشته است که در سال های گذشته، سیاست افزایش قیمت حامل های انرژی را پیگیری کند.\nبه گزارش «صما» علیرغم اینکه طی سال های گذشته تدابیری برای کاهش مصرف انرژی در کشور از سوی دولت صورت گرفته، اما این اقدامات چندان تاثیرگذار نبوده و ما همچنان با مصرف بی رویه انرژی در ساختمان ها مواجهیم. به طوری که به گفته صاحب نظران، مصرف انرژی در کشور ما سه برابر استانداردهای جهانی است.\nدر این میان طی چند سال اخیر سیاست افزایش قیمت حامل های انرژی در کشور از سوی دولت اجرایی شد تا از این طریق مصرف انرژی در ساختمان ها کاهش یابد.\nهرچند این اقدام تاحدودی منجر به کاهش نسبی مصرف در بین مردم شد و مردم به ویژه اقشار کم‌درآمد و متوسط جامعه که توانایی پرداخت قبوض سنگین آب، برق و گاز خود را نداشتند، اقدام به استفاده از تجهیزات و کالاهای کاهنده مصرف انرژی در خانه ها و ساختمان های خود (از قبیل نصب در و پنجره‌های دوجداره) کردند تا از این طریق مصرف انرژی خود را به حداقل برسانند؛ اما با وجود این هنوز نتیجه مطلوب در این بخش حاصل نشده است. چرا که ظاهرا افزایش قیمت ها به منظور کاهش مصرف انرژی، برای اقشار مرفه و ثروتمند جامعه پاسخگو نبوده است.\nبه طور نمونه براساس آمار اعلام شده در خردادماه سال جاری، منطقه یک تهران با داشتن 14.7 درصد جمعیت شهر تهران (شامل1.4 میلیون نفر) حدود 22.7درصد از آب شرب شهری تهران را در بین مناطق 22 گانه مصرف کرده است و مصارف آب در این منطقه مربوط به پرکردن استخرها و مصارف این چنینی بوده است.\nبر همین اساس پیشنهادی که کارشناسان در این زمینه ارائه می دهند، افزایش مجدد قیمت انرژی و به عبارتی واقعی سازی نرخ انرژی در کشور است تا به مانعی برای مصرف بی رویه انرژی در ساختمان ها تبدیل شود. با این حال این راهکار پیشنهادی نیز با مخالفت هایی روبه رو است؛ از این جهت که اقشار کم درآمد و ضعیف جامعه امکان پرداخت هزینه های سنگین انرژی را ندارند.\nحال سوال این است که در شرایط کنونی اقتصادی، واقعی سازی قیمت حامل های انرژی به منظور بهینه سازی مصرف انرژی در کشور چقدر می تواند پاسخگو باشد؟\nبار افزایش قیمت انرژی بر دوش اقشار کم‌درآمد\nمدیر بخش تاسیسات مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی در پاسخ به این پرسش گفت: من موافق افزایش قیمت حامل های انرژی نیستم و معتقدم که یکسویه نگاه کردن به مسائل اقتصادی نتایج خوبی را به دنبال ندارد.\nشهرام دلفانی در گفت و گو با خبرنگار «صما» تاکید کرد: درصورتی که قیمت حامل های انرژی بیش از این افزایش یابد، بار آن به دوش مردم به خصوص اقشار کم درآمد جامعه می افتد و به همین دلیل شاید راه حل مناسبی برای این موضوع نباشد.\nوی در ادامه تاکید کرد: در دوره ای در دو دولت قبلی، قیمت حامل های انرژی چند برابر شد، اما صرفه جویی مورد انتظار اتفاق نیفتاد.\nاین مسئول اضافه کرد: بنابراین این امر نشان می دهد که اگر قرار است این راهکار اجرایی شود، باید در شرایطی انجام گیرد که به مردم فشار وارد نشود و یا مشوق هایی ارائه شود تا حداقل مردم به این موضوع پی ببرند که اگر امروز هزینه ای را بابت بهینه سازی مصرف انرژی در خانه های خود پرداخت می کنند، چند برابر آن آورده مالی خواهند داشت.\nدلفانی تصریح کرد: بنابراین تا زمانی که این ابهام رفع نشود، مردم اعتماد نخواهند کرد.\nاقشار آسیب‌پذیر توان پرداخت هزینه های سنگین انرژی را ندارند\nهمچنین عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی ضمن مخالفت با افزایش قیمت انرژی به خبرنگار ما گفت: درصورت افزایش قیمت انرژی، اقشار آسیب‌پذیر قادر به پرداخت هزینه های سنگین برای حامل‌های انرژی نخواهند بود.\nهدایت‌الله خادمی، نماینده مردم ایذه و باغملک در مجلس ادامه داد: افزایش قیمت سوخت بر تمامی محصول و کالاهای مورد استفاده مردم تاثیرگذار است. بنابراین در کنار افزایش قیمت حامل‌های انرژ، باید میزان درآمد مردم نیز افزایش یابد. چرا که اقشار ضعیف و آسیب پذیر کشور توان مالی کافی برای پرداخت قیمت‌های بالا برای حامل های انرژی را ندارند.\nبر اساس این گزارش، بدیهی است که افزایش نرخ حامل های انرژی تاثیر مستقیمی بر وضعیت اقتصادی خانواده های ضعیف و کم درآمد جامعه به همراه دارد و در کنار این افزایش قیمت باید فکری برای توانمندسازی مالی این اقشار صورت پذیرد.\nدرمجموع تجربه جهانی نشان می دهد که آثار افزایش قیمت انرژی در بلندمدت و کوتاه مدت متفاوت است. از آنجایی که تغییرات تکنولوژی فرایندی زمانبر است در کوتاه مدت کاهش در سطح تولیدات و رفاه خانوارها بیشتر از بلندمدت خواهد بود.\nبر این اساس، اثربخشی سیاست افزایش قیمت ها و پرداخت یارانه نقدی مستلزم تغییرات تکنولوژی تولید و نحوه مصرف خانوارها است. به عبارت دیگر، در صورتی که خانوارها و تولیدکنندگان در راستای بهبود مصرف انرژی اقدام نکنند، نتایج مدنظر سیاستگذاران محقق نخواهد شد. از این رو، توصیه می شود برنامه های عملیاتی بهبود تکنولوژی مصرف انرژی در مورد خانوارها و تولیدکنندگان تدوین و اجرا شود.\nبرچسب ها قیمت حامل‌های انرژی ، همایش انرژی