نزدیکی قاهره و تل‌آویو؛ صهیونیست‌ها در پوست خود نمی‌گنجند | عصر اهواز | اخبار خوزستان | اخبار اهواز |پایگاه تحلیلی و خبری\nجمعه ۳۰ مهر ۱۳۹۵ ساعت : ۲۰:۲۲\nکد خبر: 329924\nتاریخ انتشار: دوشنبه ۲۸ تیر ۱۳۹۵ - ۱۰:۱۲\nنزدیکی قاهره و تل‌آویو؛ صهیونیست‌ها در پوست خود نمی‌گنجند\nتلاش‌های قاهره برای رسمی و علنی کردن روابط خود با رژیم صهیونیستی موجی از شادمانی را در صفوف مسئولان این رژیم به وجود آورده به طوریکه از این تلاشها به عنوان یک دستاورد بزرگ یاد می‌کنند.\nمهر، گروه بین‌الملل ـ رامین حسین آبادیان: «سامح شکری» وزیر خارجه مصر روز یکشنبه هفته گذشته در سفری رسمی و البته غیرمنتظره وارد تل آویو شد و پس از آن با «بنیامین نتانیاهو» نخست وزیر رژیم صهیونیستی دیدار و گفتگو کرد؛ اتفاقی که در طی یک دهه گذشته بی سابقه بود، چراکه در طول این مدت هیچ مقام دیپلماتیک بلندپایه مصری به تل آویو سفر نکرده است.\nالبته پس از روی کار آمدن «عبدالفتاح السیسی» در مصر به عنوان رئیس جمهور این کشور در جولای سال ۲۰۱۳ انتظار می رفت که روابط میان قاهره و تل آویو که در دوران ریاست جمهوری «محمد مرسی» اندکی رو به افول نهاده بود، بهبود یابد. با این حال، سفر رسمی یک دیپلمات عالیرتبه مصری به تل آویو نشان می‌دهد که قاهره رسما روند عادی‌سازی روابط خود با رژیم صهیونیستی را کلید زده است و در این مسیر نیز جدی است.\n«سامح شکری» وزیر خارجه مصر اعلام کرده است که در راستای تحقق صلح و ثبات در منطقه به سرزمین های اشغالی سفر کرده است. وی همچنین اظهار داشت که رایزنی‌های مفصلی را با مقامات اسرائیلی در خصوص لزوم ازسرگیری مذاکرات سازش انجام داده است. وی همچنین افزود: «ابتدا به رام الله رفتم تا با رهبران فلسطینی دیدار کنم و امروز نیز به اسرائیل سفر کرده ام و هدف من از این اقدامات اجرای قطعنامه های بین المللی و صلح است. هر راه حلی باید حق طرف دیگر را در زندگی با ثبات و صلح و همچنین زندگی ۲ دولت در کنار یکدیگر در بر گیرد».\nوزیر خارجه مصر در حالی از حل و فصل مسأله فلسطین به عنوان اصلی ترین هدف خود از سفر به تل آویو سخن گفت که در جریان نشست خبری مشترک خود با نتانیاهو هیچ اشاره‌ای به اختلافات عمیق میان برداشت های قاهره و تل آویو از راه حل «دو دولت» نکرد. رژیم اسرائیل هیچگاه زیر بار به رسمیت شناختن «قدس اشغالی» به عنوان پایتخت فلسطین نرفته و با حق بازگشت آوارگان فلسطینی به سرزمین مادری خود نیز موافقت نکرده است و این شروط از جمله شروط مهم تشکیلات خودگردان برای تحقق راه حل «دو دولت» محسوب می شود.\nاز همین روی، به نظر می رسد که سخن گفتن از حل و فصل مسأله فلسطین به عنوان هدف اصلی سفر «سامح شکری» به تل آویو تنها تلاشی برای سرپوش نهادن بر اهداف اصلی این سفر باشد. تقویت روابط دوجانبه میان قاهره و تل آویو برای مصر به مراتب از اهمیت بیشتری نسبت به مسأله فلسطین برخوردار است.\nبر همین اساس، دولت قاهره که هم اکنون در شرایط اقتصادی بسیار وخیمی به سَر می برد و در سایه همین وضعیت، بسترها برای آغاز اعتراضات مردمی در داخل کشور را فراهم می‌بیند، بدون شک نمی تواند از کنار ارتباط با رژیم اسرائیل که می‌تواند منافع اقتصادی بسیاری برای آن داشته باشد، به راحتی عبور کند؛ به ویژه اینکه خط لوله انتقال گاز مصر به سرزمین‌های اشغالی می تواند در صورت فعال بودن، بخشی از نیازهای اقتصادی قاهره را رفع می‌کند.\nعلاوه بر این، تلاش قاهره برای عادی سازی روابط خود با رژیم صهیونیستی درست پس از سپری شدن مدت کوتاهی از پایان سفر دوره ای «بنیامین نتانیاهو» به کشورهای آفریقایی «اوگاندا»، «رواندا»، «کنیا» و «اتیوپی» صورت گرفت که این مسأله نیز نمی تواند اتفاقی رخ داده باشد. بدون شک مقامات قاهره پس از این سفرهای دوره‌ای در صدد برآمدند تا از سوی رژیم اسرائیل در خصوص اهداف آن در کشورهای آفریقایی و اینکه این اهداف در تعارض با منافع قاهره نباشد، کسب اطمینان کنند؛ به ویژه اینکه هم اکنون دولت قاهره با آدیس‌آبابا همچنان بر سَر احداث سد «النهضه» بر روی رود نیل در منازعه است.\nهرچند مقامات دولت قاهره می توانستند با پیشگیری یک دیپلماسی فعال و انجام سفرهای دوره ای به کشورهای آفریقایی، دامنه دستاوردهای رژیم صهیونیستی در این کشورها را محدود سازند، اما در هر صورت تصمیم گرفتند با یک تیر دو نشان را هدف قرار دهند و ضمن عادی سازی روابط خود با تل آویو، از عدم به مخاطره افتادن منافع مصر در روابط رژیم صهیونیستی با کشورهای آفریقایی اطمینان حاصل کنند.\nاز سوی دیگر، فارغ از هرگونه هدفی که دولت مصر از ارتباط رسمی با رژیم اسرائیل دنبال می کند، سفر یک دیپلمات عالیرتبه مصری به تل آویو به خودی خود، یک دستاورد بزرگ برای تل آویو محسوب می شود. این سفر می تواند از یک سو مقدمات سفر «بنیامین نتانیاهو» به قاهره را فراهم سازد و از سوی دیگر، زمینه ساز سفر مقامات عالیرتبه دیگر کشورهای عربی و در رأس آنها مقامات رژیم سعودی به تل آویو باشد. هرچند که صهیونیست ها بارها اعلام کرده اند که روابط آنها با کشورهای عربی در بهترین شرایط به سَر می‌برد، اما علنی و رسمی شدن این روابط می تواند بر مقبولیت این رژیم بیفزاید؛ هرچند ذره‌ای به آن مشروعیت نخواهد بخشید.\nدر طرف مقابل، رژیم اسرائیل نیز به شدت به عادی سازی روابط با مصر احتیاج دارد. فارغ از روابط اقتصادی میان دو طرف که می تواند سرمنشأ سودهای فراوانی برای تل آویو باشد، امتیازات سیاسی حاصل از این روابط از اهمیت بسیاری برای صهیونیست ها برخوردار است. درست به همین دلیل است که «بنیامین نتانیاهو» در جریان نشست خبری مشترک خود با «سامح شکری» به یک جمله کلیدی اشاره کرده و می گوید: «رابطه با مصر برای اسرائیل یک سرمایه سیاسی و بین المللی محسوب می شود».\nمعاهده «کمپ دیوید» برای رژیم اسرائیل حائز اهمیت بسیاری است و در اهمیت آن برای این رژیم می توان به اظهارنظرهای مسئولان تل آویو پس از خلع «حسنی مبارک» از قدرت اشاره کرد که گفتند: «برای ما مهم نیست چه کسی در مصر زمام قدرت را در دست داشته باشد؛ مهم این است که سردمداران مصری به معاهده کمپ دیوید پایبند باشند». بر همین اساس، اینکه دولت عبدالفتاح السیسی به معاهده کمپ دیوید پایبند باشد و حتی فراتر از آن به برقراری روابط رسمی و علنی با تل آویو نیز روی آورد، برای صهیونیست‌ها بسیار مسرّت بخش بوده است.\nاز سوی دیگر، هم‌مرز بودن مصر با سرزمین های اشغالی از لحاظ جغرافیایی نیز مسأله ای است که تل آویو نمی تواند به آسانی که از کنار آن عبور کند. رژیم صهیونیستی برای سرکوب فلسطینیان ساکن نوار غزه و قتل و کشتار آنها به کمک مصر نیز احتیاج دارد. این رژیم برای تحت فشار قرار دادن نیروهای مقاومت مردمی از جمله «حماس» و «جهاد اسلامی» به کمک مصر در بسته نگاه داشتن گذرگاه «رفح» به شدت نیازمند است.\nفلسطینیان ساکن نوار غزه می توانند از طریق گذرگاه رفح بخش عمده ای از نیازهای غذایی و دارویی خود را رفع کنند، با این وجود دولت قاهره به بهانه احتمال ایجاد خطرات امنیتی، از بازگشایی این گذرگاه مگر در برخی موارد، همواره خودداری کرده و می کند. بر همین اساس، می توان گفت که دولت قاهره در آینده با تحت فشار قرار دادن هرچه بیشتر نیروهای مقاومت مردمی در نوار غزه از طریق بسته نگاه داشتن گذرگاه رفح، نقش مهمی را در تحقق اهداف رژیم صهیونیستی در مواجهه با مقاومت فلسطین ایفا می کند.\nناگفته نماند که رسمی و علنی شدن رویکرد دولت قاهره به ریاست «عبدالفتاح السیسی» در قبال رژیم صهیونیستی تا به امروز ناآرامی‌هایی را ـ هر چند اندک ـ در مصر به دنبال داشته است و در صورت ادامه این روند و سفر احتمالی نتانیاهو به قاهره، این ناآرامی‌ها به تدریج بیشتر خواهند شد. در همین ارتباط، تعدادی از روزنامه نگاران و فعالان سیاسی مصر در اعتراض به سفر «سامح شکری» وزیر امور خارجه این کشور به سرزمین های اشغالی و دیدار وی با نخست وزیر رژیم صهیونیستی، پرچم این رژیم را در مقابل اتحادیه روزنامه نگاران به آتش کشیدند.\nاین در حالی است که نیروهای امنیتی و پلیس مصر تدابیر امنیتی شدیدی را در اطراف اتحادیه روزنامه نگاران در قاهره به اجرا گذاشته و مانع از ورود افراد به مقر این اتحادیه شدند. فعالان مصری پیش از این، برگزاری تظاهرات در مقابل اتحادیه روزنامه نگاران را در اعتراض به سفر جنجال برانگیز سامح شکری به سرزمین های اشغالی خواستار شده بودند.\nاز سوی دیگر، جنبش «جوانان ۶ آوریل» مصر سفر سامح وزیر امور خارجه این کشور به اراضی اشغالی فلسطین و دیدار وی با نخست وزیر رژیم صهیونیستی را محکوم کرد. این جنبش اعلام کرد: «سفر سامح شکری به قدس اشغالی و دیدار وی با بنیامین نتانیاهو اقدامی است که تنها می توان از آن با نام خیانت یاد کرد». جنبش ۶ آوریل مصر در بیانیه ای که در صفحه فیس بوک این جنبش منتشر شد، اظهار داشت: «سفر سامح شکری به اراضی اشغالی لکه ننگی بر پیشانی دولت حاکم مصر است و کمترین چیزی که در مورد آن می‌توان گفت این است که این سفر سیلی به اصول، مبانی و کرامت ملی بود».\nبر اساس آنچه که گفته شد، عادی سازی روابط میان قاهره و تل آویو می تواند به یک بمب ساعتی در مصر تبدیل شود؛ بمبی که هر لحظه امکان انفجار آن وجود دارد. باید منتظر ماند و دید در آینده روابط دو طرف به کدام سمت و سو سوق پیدا می کند و آیا اقدامی که «سامح شکری» انجام داد، مقدمه ای برای علنی و رسمی شدن روابط دیگر کشورهای عربی با تل آویو خواهد شد یا خیر.\nاخبار خوزستان استاندار خوزستان:نظارت بهداشتی بر مواکب اربعین حسینی مرز شلمچه در اولویت قرار گیرد خواسته های مردم شادگان توسط دستگاه های اجرایی پیگیری شود اختلاف آمار مصدومان بازی فوتبال استقلال خوزستان و پرسپولیس تهران مدیرعامل آب و برق خوزستان: ساخت سدهای چم شیر و مارون ۲ فعلا منتفی شد فرمانده انتظامی اهواز:هفت نفر در جریان بازی استقلال خوزستان وپرسپولیس مصدوم شدند سرمربی استقلال خوزستان به کمیته اخلاق احضار شد یک هفته تاخیر در آبیاری ، ۲ هزار میلیارد ریال خسارت به کشاورزان خوزستانی تحمیل می شود بازیکنان استقلال خوزستان ۶ ماه است دریافتی نداشته اند سرمربی پرسپولیس:نتیجه تساوی برابر استقلال خوزستان منطقی بود ۳۳ مجروح حاصل درگیری هواداران استقلال خوزستان و پرسپولیس مهاجم استقلال خوزستان: فراتر از انتظار ظاهر شدیم کودک سرطانی دروازه پرسپولیس را گشود سرمربیان نفت و ماشین سازی به نشست خبری نیامدند دیدار استقلال خوزستان و پرسپولیس درگیری خونین هواداران در ورزشگاه الغدیر اهواز پربازدیدترین اخبار امروز پاسخی به سخنان شیخ کاظم سواری عضو شورای چهارم/ انحراف از حق و یا پرده‌پوشی از تخلفات فوری/ اسماعیل ارزانی فرماندار اهواز مورد اصابت گلوله قرار گرفت + تصاویر رئیس شورای شهر اهواز : چرا تخصیص اعتبارات در شهرداری به صورت سلیقه ای و خودی و غیر خودی صورت می گیرد؟/آقای شهردار نمی توان دهان منتقد منصف را با شکایت و اهمال زور و فشار بست. مرگ بیماران دیالیزی در خوزستان و سرنوشت مبهم آن/ سکوت ادامه دار مسئولان «علوم پزشکی» سریال دعوت گزینشی از رسانه‌ها توسط روابط عمومی استانداری خوزستان ادامه دارد! اخبار ایران و جهان همکاری اتمی روسیه و آمریکا متوقف شد ابراهیم جعفری: بازسازی موصل به محض آزادسازی آن ضروری است بشار اسد: وحشت غرب به دلیل تحولات حلب است امن‌ترین و ناامن‌ترین مناطق غذایی کشور معافیت هنرمندان از مالیات ۹ درصد حزب‌الله: تا پاکسازی کامل سوریه هستیم مفقود شدن ۵ کارگر لایروب در حادثه ریزش چاه قنات سبزوار نیمی از خودروهای داخلی بی‌کیفیت‌اند! سهم مترو در مرگ‌های مترو/ وقتی بجای دیوار شیشه‌ای، از مردم می‌خواهند نزدیک نشوند! بازدید ۲۹ میلیون گردشگر از روسیه در سال ۲۰۱۶ توافق افغان ها و سعودی ها نظرسنجی سی ان ان هیلاری کلینتون را برنده آخرین مناظره اعلام کرد ارتش آمریکا: رهبران داعش درحال فرار از موصل هستند ترامپ: به اندازه کل ساختمان اینجا به ایران پول دادیم / ایرانی ها از ما زرنگ تر بودند / ایران برنده اصلی نبرد موصل است / باید یک نامه تشکر به امریکا بنویسند / واکنشم در مورد نتیجه انتخابات به آرا بستگی دارد / کلینتون: وقتی مجری بودی، ما بن لادن را کشتیم / تو می خواهی عروسک کوکی روسیه در کاخ سفید باشی پسر امین حیایی همبازی پدرش شد


5 هزار مفقود در سونامی اندونزی\nیک هفته پس از زلزله و سونامی فاجعه‌بار در جزیره سولاوسی اندونزی هنوز ابعاد این فاجعه طبیعی معلوم نیست. شمار قربانیان این حادثه پیوسته افزایش می‌یابد. صدها هزار نفر نیازمند کمک‌های اولیه هستند. اداره مدیریت فجایع طبیعی اندونزی اعلام کرده است که تاکنون در جزیره سولاوسی اجساد بیش از یک هزار و ۷۶۰ نفر که بر اثر زلزله و سونامی جان باخته‌اند کشف شده است. این اداره تاکید کرده است که شمار قربانیان به مراتب بیشتر از این است و هنوز برای ارائه‌ی آمار نهایی خیلی زود است. به گزارش دویچه‌وله به گفته‌ی مقامات مسئول امید به یافتن افرادی که زیر آوار مانده‌اند یا در گل و لای غرق شده‌اند، نزدیک به صفر است. دو محله‌ی شهر ساحلی پالو بیشترین آسیب را دیده‌اند. تنها در این شهر نام پنج‌هزار نفر که ناپدید شده‌اند ثبت شده است. در ویدئویی که توسط ماهواره ضبط و روز شنبه، ۱۴ مهر منتشر شد، فرورفتن منطقه‌ای از شهر پالو در زمین، که به انبوهی از گل و لای تبدیل شده، نشان داده می‌شود. به گزارش خبرگزاری آلمان، در بخش‌های دیگری از این شهر نیز زمین به باتلاق تبدیل شده و خانه‌های مسکونی و ساکنان آنها را بلعیده است.\nبه گزارش سازمان ملل در مناطق فاجعه‌زده حدود ۲۰۰ هزار نفر نیازمند کمک‌های فوری هستند. آنها از گرسنگی و تشنگی و کمبود دارو و پوشاک رنج می‌برند. در این میان کمک‌های بین‌المللی وارد جزیره شده‌اند. آلمان نیز روز شنبه یک هواپیمای حامل کمک‌های اولیه و نیروهای انسانی را روانه‌ی منطقه کرد. یکی از مشکلات بزرگ، نابودی جاده‌ها و کلا زیرساخت‌هاست که کار کمک‌رسانی را به تاخیر می‌اندازد. یک سخنگوی فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر گفت که کسی نمی‌داند، در برخی مناطق سونامی‌زده چه می‌گذرد. او در ادامه افزود که در منطقه‌ی «جو اوگه» یک کلیسا با ۲۰۰ دانش‌آموز دبستان وابسته به کلیسا در گل و لای غرق شده‌اند. تنها یک دانش‌آموز موفق شده، خود را نجات دهد. مسئولان ناظر بر وقوع سونامی با موجی از انتقادات مواجه شده‌اند، زیرا به‌موقع در باره‌ی احتمال وقوع سونامی هشدار نداده‌اند. اما آنها مدعی شده‌اند که دستگاه‌های اطلاعاتی به‌موقع عمل نکرده‌اند. «یورن لاوتریونگ»، کارشناس زمین‌شناسی آلمانی، یکی از طراحان حس‌گرهای هشداردهنده‌ای که در منطقه نصب شده‌اند در گفت‌وگو با روزنامه آلمانی زود دویچه تاکید کرد که دستگاه‌ها دقیق کار کرده‌اند و هشدار خود را به موقع به مقامات مسئول فرستاده‌اند، اما احتمال می‌رود که مسئولان با سرعت لازم واکنش نشان نداده و مردم را از خطر آگاه نساخته‌اند.


سود در فارکس ،چگونه به پول در باینری واقعی\nمجتبی رحماندوست 2021/10/21 فارکس برای مبتدی ها\nدارایی هایی که به اشتباه زیر مجموعه بازار فارکس نامگذاری شده اند، متفاوت هستند. دارایی هایی مانند نفت، طلا، نقره، شاخص های بورس بزرگ دنیا مانند شاخص بورس داوجونز آمریکا، سهام های بزرگ مانند اپل، گوگل و هزاران دارایی چگونه به پول در باینری واقعی دیگر. این دارایی ها را می توان از طریق یک کارگزاری فارکس معامله کرد. اما بازار فارکس نیستند. این ها بازار CFD و یا بازار آتی هستند. سهم قسمتي از سرمايه شركت كه تعيين كننده ميزان مشاركت و تعهدات و منافع صاحبان آن در شركت سهامي است ، مي باشد . سهم مخصوص شركتهاي سهامي است و قطعات سهام در صورت تجزيه بايد مساوي باشند . مبلغ اسمي هام در شركتهاي سهامي خاص مي تواند به هر مبلغ باشد اما در شركتهاي سهامي عام مبلغ اسمي سهام نبايد از ده هزار ريال بيشتر باشد . و حداقل هزار ريال .\nهمه در فکر این هستند که کانالی تلگرام ایجاد کنند و با افزایش اعضا و ممبرهایش سفارش تبلیغ بگیرند و از این طریق به درآمد برسند در صورتی که این کار سخت و زمانبری است بهترین ایده جهت کسب درآمد از تلگرام راه اندازی کانال های تخصصی است یعنی کانال ایجاد کنیم و در آن متخصصان را معرفی کنید بی شک همه دنبال متخصصانی برای رفع نیازهای شان هستند. 2-این ریست به گوشی صدمه وارد نمی کنه منظورم در کارایی بعد از ریست شدن هستش\nدوره آموزش ویژه ورود به بورس :چگونه به پول در باینری واقعی\nبرای باز کردن یک موقعیت حتماً قوانین توصیف شده را تنظیم کرده و در الگوریتم تجارت بنویسید. علاوه بر این ، پرسشنامه ای ایجاد کنید که به شما امکان می دهد وضعیت فعلی بازار را بطور عینی ارزیابی کنید و نقاط روند ایده آل برای خرید گزینه های باینری را مشخص کنید. فایده : بدانکه در سه وجه جایز است بنای او نعت بر فتح و اعراب آن بضم و مثل: «لارجل ظریف» و اگر تابع دیگر باشد واجب است در این اعراب به رفع یا نصب مگر در چگونه به پول در باینری واقعی عطف که هر سه وجه در آن جایز است مثل: «لا أب و إبن».\nجنبه های فرکانس انتقال اطلاعات در شبکه ای از سه بازار سهام غرب.\nبرای افتتاح حساب در بروکر HYCM ابتدا باید وارد سایت HYCM.COM شوید یا از چگونه به پول در باینری واقعی همین جا روی بنر بالا. در کادر مشخص شده حجم خرید حقوقی ها و حقیقی ها و همچنین تعداد آن ها نمایش داده شده است. در صورتی که اطلاعات خرید حقیقی و حقوقی را در تابلوی سهم ملاحظه نمی کنید سربرگ “حقیقی/حقوقی” را بررسی کنید.\n۲۸ آقازاده و همکاران: طراحی مدل فرآیندی تدوین استراتژی سازمان های حاکمیتی. ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺑﻪ ﻛﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. 3- آيا ميتوانيد نام بانكهاي مركزي و كليدي دنيا را ذكر نمائيد؟ 2- قیمت سهام حرکتی روند گونه (صعودی یا نزولی) دارد :\nدر سوئیس رنگهای تصنعی مانند قرمز تیره و زرشکی، خاکستری و آبی چگونه به پول در باینری واقعی تره مرسوم است\nاینجا و اینجا می توانید به لیستی از نمایشگاه های آلمان در ماه های آینده دسترسی داشته باشید . راستی آزمائی از طریق بررسی سوابق گذشته قیمت (Back testing) این روش بر پایه اطلاعات گذشته قیمت بازار می باشد که می تواند به شکل اتوماتیک یا دستی انجام گیرد. روش اتوماتیک روش دقیق تری بوده ولی مستلزم کد گذاری مخصوص در نرم افزار معاملاتی می باشد. اما روش دستی کندتر بوده و معمولا" از دقت کمتری برخوردار است، ولی دیگر نیازمند کد نویسی و آمادگی های خاص نیز نمی باشد. هر یک از داده های مرتبط با استراتژی که بر اساس سوابق گذشته قیمت جمع آوری می گردد، می تواند بخشی از نیازهای استراتژیها را برآورده نماید.\nمدیرعامل بانک توسعه صادرات ادامه داد: ابزارهای پوشش ریسک نیز انواع مختلفی دارد اما هنوز در ابتدای راه قرار داریم زیرا یکی از ابزارهایی که به ثبات بهتر بازار کمک می کند ابزارهای پوشش ریسک است که قراردادهای آتی و اختیار معامله در بازار اوراق بهادار هستند که در این زمینه تاکنون توسعه لازم را نداشتیم و لازم است برای ثبات بازار سرمایه و ورود دیدگاه های مختلف سرمایه گذاری در این بازار این ابزارهای نیز به طور مناسب و با عمق لازم در بازار سرمایه ایجاد شوند و فعلا در این زمینه با مشکلاتی مواجه هستیم. اوراق قرضه جهانی گویند. درآمد اوراق قرضه ناشی از نرخ بهره ای است معین و درآمد سر رسید شامل افزایش و یا\nفرمودند چراخودرا پوشاندی درحالیکه آن نابینا تورا نمیبیند؟فاطمه(س) پاسخ داد: اگر نابینا من. .سود در فارکس دیوار یکی از بهترین سایت‌هاست. چه برای خرید و چه برای فروش. معــــــــــمولا خودروها حدودا پانصد هزار الی یک میلیون تومان ارزانتر از آنچه که توی آگهی سایت دیوار می‌بینید معامله می‌شوند. مشخصات مورد نظر خودرویتان را انتخاب کنید. ۵ خودرو با آن مشخصات ببینید. از میانگین قیمتشان همان حدود که گفتیم، کم کنید. این می‌شود قیمت واقعی معامله در بازار.\nلطفا با بخش فروش پیمنت۲۴ ارتباط برقرار کرده تا شما را چگونه به پول در باینری واقعی به دقت راهنمایی نمایند. در حساب تجاری خود 3000 دلار سپرده گذاری کنید و 1000 دلار و یا بیشتر در یافت کنید. و با خود چنین می اندیشد که : "زندگی صحنه یک نبرد است."\nلذا این فعالیت از مصادیق «قمار و برد و باخت مالی» و نوعی «اکل مال به باطل» محسوب شده و حرام است. چه چیزی بهتر از الگو های شمعی تک است؟ الگو های شمع دوتایی !


گفتوگویی با لیلا حاتمی و همسرش جدید 98 فان جو\nخانه / دیگر / گفتوگویی با لیلا حاتمی و همسرش\nدیگر, سینما, گفتگو با هنرمندان 64 بازدید\n«پلّه آخر» ساخته علی مصفا درست یک سال پس از نمایشش در جشنواره فیلم فجر این روز ها درسینماها اکران شده است. سال گذشته وپس از پایان جشنواره ماهنامه تجربه گفت وگویی با لیلا حاتمی و علی مصفا درباره فیلم پله آخر انجام دادکه با توجه به آغاز اکران این فیلم دراین روزها بسیار خواندنی به نظر می رسد .\nیکی از آخرین فیلم‌هایی بود که در سالنِ سینمای بُرجِ میلاد روی پرده رفت و به خاطره‌ی خوشی برای تماشاگرانی بدل شد که از بام تا شام چشم به پرده‌ی سینما دوخته بودند و فیلم‌های بد و ضعیف و متوسط را یکی‌یکی می‌دیدند و دل خوش می‌کردند به این‌که شاید فیلمی در میانه‌ی این‌ها دیدنی از آب دربیاید. و دوّمین تجربه‌ی کارگردانی علی مصفّا یکی از سه چهار فیلمی بود که مایه‌ی دل‌خوشی تماشاگران شد؛ فیلمی که شبیه خیلی از فیلم‌های این سال‌های سینمای ایران نیست و فیلم‌نامه‌ی حساب‌شده و دقیقش نشان می‌دهد فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان صرفاً دغدغه‌ی فیلم‌سازی نداشته و به چیزی بیش از این فکر می‌کرده؛ ساختنِ فیلمی خوب و دیدنی که چیزی به سینمای ایران اضافه می‌کند.\nدر سینمایی که بیش‌ترِ فیلم‌ها از پسِ روایتِ داستانی سرراستی برنمی‌آیند و آشکارا دست‌وپای خود را گُم می‌کنند، روایتِ این فیلم تجربه‌ی تازه و کم‌نظیری است که باید قدرش را دانست. این‌جا زمانِ فیلم شکسته شده و تکّه‌های پراکنده‌ی این زمان مکمّلِ یکدیگرند و با کنارِ هم نشاندنِ این تکّه‌هاست که می‌شود تا حدّی سر از حقیقت درآورد؛ حقیقتی که راوی‌اش مردی مُرده است. نمایشِ «پلّه‌ی آخر» در سی‌اُمین دوره‌ی جشنواره‌ی فیلمِ فجر، یکی از چند اتّفاقِ خوشایندِ روزهای پایانی سال بود؛ هرچند داورانِ این دوره، در نهایتِ کم‌سلیقگی، فقط سیمرغِ بلورینِ بهترین فیلم‌نامه‌ی اقتباسی را به فیلم هدیه کردند؛ احتمالاً به این دلیل که در عنوان‌بندی پایانی دیده بودند فیلم با نگاهی به دو داستانِ «مُردگانِ» جیمز جویس و «مرگِ ایوان ایلیچِ» لف تالستوی ساخته شده. «پلّه‌ی آخر» فرصتِ خوبی بود برای گفت‌وگو با علی مصفّا و لیلا حاتمی؛ به‌خصوص که حاتمی این‌بار، علاوه بر بازی در نقشِ اصلی فیلم (درواقع دو نقش) و هم‌بازی شدن با مصفّا، طرّاح صحنه و لباسِ فیلم هم بود و طرّاحی صحنه و لباسِ فیلم، حقیقتاً، درخشان است.\nاین گفت‌وگو یکی دو روز بعد از تمام شدنِ این دوره‌ی جشنواره‌ی فیلمِ فجر انجام شد؛ در دفترِ فیلم‌سازی علی مصفّا و همکارانش که تهیه‌کننده‌ی این فیلم هم بوده‌اند؛ رود فیلم. گفت‌وگوی ما از «پلّه‌ی آخر» شروع شد و به تجربه‌های مشترکِ این زوجِ بی‌نظیر رسید و کم‌کم درباره‌ی سلیقه و علایقِ شخصی‌شان حرف زدیم و دست‌آخر دوباره به «پلّه‌ی آخر» رسیدیم؛ تازه‌ترین تجربه‌ی همکاری آن‌ها. این روزها فیلمِ «چیزهایی هست که نمی‌دانی» اوّلین ساخته‌ی فردین صاحب‌الزمانی هم روی پرده‌ی سینماها رفته است؛ یکی دیگر از تجربه‌های مشترکِ مصفّا و حاتمی، یک فیلم شخصی و دیدنی درباره‌ی تنهایی یک راننده‌ی آژانس در تهران. داستانِ مردی که به تنهایی‌اش، ظاهراً، عادت کرده، امّا وقتی چشمش به جمالِ یکی روشن می‌شود، حس می‌کند که دیدنِ مدامِ او باید بشود عادتش.\nپلّه آخر و سینمای تجربی\nمبارک باشد آقای مصفّا. بالأخره، بعد از چندسال، فرصتی پیش آمد و فیلم دوّم‌تان را هم ساختید، ولی ظاهراً این فیلم‌نامه را سال ۸۴ نوشته‌اید. در این شش سالی که از عمرِ «پلّه‌ی آخر» می‌گذرد، برای ساخت فیلم دوّم‌تان به فیلم‌نامه‌های دیگری هم فکر کرده بودید یا از اوّل می‌خواستید همین فیلم‌نامه را بسازید؟\nمصفّا: اوّل که قرار بود همین فیلم‌نامه‌ی «پلّه‌ی آخر» را کار کنم که نشد. بعد رفتم سراغ یک فیلم‌نامه‌ی دیگر؛ با این دید که فیلم بفروشد و مثلِ فیلمِ اوّل نشود.\nهمان فیلم‌نامه‌ی «دختر گل سرخ» که چندباری خبر ساختش را شنیدیم؟\nمصفّا: خیلی اسم عوض کرد. قرار شده بود با آقای طهماسب و جبلی کار کنیم و حتا به مرحله‌ی ساخت هم رسید، ولی یک هفته مانده بود که فیلم را شروع کنیم، همه‌چیز منتفی شد. بعد دوباره آمدم سراغ همین فیلم‌نامه‌ی «پلّه‌ی آخر» که قبلاً نوشته بودم. در این مدّت این فیلم‌نامه هم بین تهیه‌کننده‌های زیادی در رفت و آمد بود. فیلم‌نامه را در فارابی پسندیدند و حتّا وامی را هم تصویب کردند که به فیلم برسد، ولی تهیه‌کننده معتقد بود این پول برای ساخته شدن فیلم خیلی کم است و همه‌چیز، از جمله وام، به هم خورد. عاقبت تصمیم گرفتم که خودم تهیه‌کننده شوم با سرمایه‌ی خودم و بین این دو فیلم‌نامه این یکی را انتخاب کردم.\nظاهرا داستانی داشتید که با اقتباس از این دو داستانِ جیمز جویس و تالستوی می‌شد تکمیل‌اش کرد.\nمصفّا: بله. داستانی که داشتم همین داستانی بود که زن و شوهری دعوا می‌کردند و مرد می‌افتاد زمین و از سرش خون می‌آمد. همین‌طور که روی این داستان کار می‌کردم فکر کردم که می‌شود از «مردگانِ» جویس برای کامل کردنش استفاده کرد.\nچرا به نظرتان می‌شد از «مردگان» استفاده کرد؟ چه چیزی در داستانِ جویس بود که به نظرتان جالب می‌رسید؟\nمصفّا: اوّلاً به نظر من شکل رابطه‌ی زن و شوهری که در داستانِ جویس هست خیلی شبیهِ زن و شوهری بود که در داستانِ فیلم نوشته بودم و بعد هم فضای خانوادگی‌ای که در آن داستان هست به فضای ایرانی ما می‌خورد و احساس کردم که می‌شود پرورشش داد. ولی خب این هم بود که من این داستان را خیلی دوست داشتم و از معدود داستان‌هایی بود که بلافاصله بعد از آن‌که تمام‌اش کردم برگشتم به اوّلش تا ببینم که من کجا را از دست داده‌ام که این‌طوری شده.\nداستان را با ترجمه‌ی پرویز داریوش خواندید؟ یعنی همان کتابی که توی فیلم می‌بینیم؟\nمصفّا: هم آن ترجمه و هم متن انگلیسی‌اش. و دوباره داستان را با این دید می‌خواندم که این بار چیزی را از دست ندهم و خب این خیلی کم پیش می‌آید؛ مخصوصاً برای من که در خواندن آدم تنبلی هستم. از داستان خیلی لذّت برده بودم و مصمّم بودم که از این داستان استفاده کنم.\nاز اول نقش لیلی را برای خانمِ حاتمی نوشته بودید؟\nمصفّا: بله. از اوّل این نقش را برای خانم حاتمی نوشته بودم و برای نقش خسرو هم نمی‌دانم چرا از همان اوّل در ذهنم به خسرو شکیبایی فکر می‌کردم؛ هرچند که می‌دانستم امکانش نیست.\nخب، اجباری هم بود برای گذاشتن اسم خسرو و لیلی؟ یا این‌جور اسم گذاشتن روی شخصیت‌ها یک‌جور شوخی است؟\nمصفّا: نه. حقیقت‌اش این است که اسمِ خسرو را به این دلیل گذاشته بودم که به شکیبایی فکر می‌کردم، ولی بعد دیدم این هم هست و یک‌جورهایی شوخی است. فکر کردم عیبی ندارد و همین باشد. لیلی را، در واقع، در چند فیلم‌نامه‌ی دیگر هم که برای خانم حاتمی نوشته بودم به کار برده‌ام.\nظاهراً در فیلم «چیزهایی هست که نمی‌دانی» هم که با هم کار کرده‌اید، اسمِ زنِ فیلم لیلی است، ولی اسمِ زن را هیچ‌وقت نمی‌شنویم.\nمصفّا: بله. ولی کلاّ قصدم این نبود که به داستانِ لیلی و مجنون اشاره کنم.\nخانمِ حاتمی شما در هر دو فیلم آقای مصفّا نقشِ اصلی را بازی کرده‌اید. کار کردن در این فضای خانوادگی، آن هم در سینمایی که مملو از اتّفاق‌های ناگوار است چه‌قدر برای شما لذت‌بخش بود؟ در مقایسه با فیلم‌های دیگر آسان‌تر بود؟\nحاتمی: قطعاً هنگامی که آدم در فضایی که متعلق به خودش است کار می‌کند، خیلی لذّت‌بخش‌تر است، امّا زمانی کاری را قبول می‌کنم که در آن محیط احساسِ آرامش کنم. نمی‌توانم تحتِ فشار باشم و فکر می‌کنم این چیزها برای همه‌ی بازیگرها طبیعی باشد و نکته‌ی ویژه‌ای نیست. ولی خب این‌جا فیلمِ خود آدم است و مسئولیت‌های بیش‌تری را هم با خودش می‌آورد.\nشما بارها با آقای مصفّا هم‌بازی بوده‌اید و خیلی‌ها که فیلم‌های شما را دیده‌اند معتقدند شیمی شما دو نفر خیلی به‌هم می‌خورد. هماهنگی شما جلوی دوربین برمی‌گردد به زندگی‌تان یا این‌که بازیگری چیزی جدای از زندگی است؟\nحاتمی: نه. من فکر نمی‌کنم که زندگی تأثیری در بازیگری داشته باشد. ما از اوّلین‌باری که مقابل هم بازی کردیم همین شکل بود.\nمصفّا: اتّفاقاً وقتی که فیلم به فیلم جلو می‌رفتیم احساس می‌کردیم که قبلاً هم‌بازی بودن ساده‌تر بود و الان یک چیزهایی دارد سخت‌تر می‌شود.\nچه چیزهایی به نظرتان سخت‌تر می‌شد؟\nمصفّا: بالأخره این‌که دو تا آدم با هم زندگی می‌کنند و بعد می‌روند سرِ کار در بعضی جنبه‌ها فشارِ بیش‌تری به آدم وارد می‌کند. البته برای من این‌طوری است؛ لیلا را نمی‌دانم؛ شاید این‌جوری فکر نکند.\nحاتمی: خب هم‌بازی بودن واقعاً ربطی به زندگی ندارد. درواقع، جایی که رودربایستی ندارم می‌توانم یک‌کم اذیت‌کُن باشم.\nشوخی می‌کنید؛ یعنی واقعاً سرِ فیلم اذیت می‌کنید؟\nحاتمی: از نظرِ من که نه… ولی مثلاً یادم هست که در «کیف انگلیسی» یک صحنه‌ی جدی داشتیم و مقابل هم بازی می‌کردیم و من مرتّب خنده‌ام می‌گرفت و نمی‌توانستم جلوی خنده‌ام را بگیرم؛ طوری که شانه‌هایم از شدّتِ خنده تکان می‌خورد. شاید منظورت این‌طور فشارها باشد؟\nمصفّا: این چیز‌ها هست. یا مثلاً اگر درگیری‌ای بینِ یکی از ما با بخشِ دیگری از فیلم باشد، این درگیری به دیگری هم منتقل می‌شود.\nحاتمی: آره. یعنی اگر بخواهم حرفم را خلاصه بکنم؛ طوری که قابلِ فهم باشد، باید بگویم که ما خیلی روحیه‌ی کاری‌مان به‌هم می‌خورد و روشی هم که کار می‌کنیم، واقعاً شبیه به هم است، سلیقه‌های‌مان شبیه به هم هست و خیلی از ترس‌هایی را که بازیگرها وقتی قرار است مقابل هم بازی بکنند نداریم. مثلاً این‌که کدام یکی بیش‌تر به چشم بیاید. حتّا قبل از این‌که عروسی کنیم هم همین‌شکلی بود. من تیپ بازی‌ام رقابتی نیست، بنابراین وقتی کنار هم هستیم زور زیادی نمی‌زنیم. راحت کارمان را می‌کنیم و نگران هم نیستیم. همه‌ی این‌ها به آدم آرامش می‌دهد.\nبه قولِ بازیگرهای نسلِ قبل، کسی سعی نمی‌کند جلوی بازی طرف مقابل را بگیرد.\nحاتمی: نه. خوش‌بختانه این مسائل سال‌ها است که از مُد افتاده، ولی ممکن است در برخی موارد یک نگرانی‌هایی بُروز کند. ولی ما هر دو از آن جنس آدم‌ها هستیم که این چیز‌ها را نداریم. حالا من ممکن است در مقابل آدم‌های دیگر تاحدودی شیطان به سراغم بیاید، اما در مقابل علی نه. همین چیزها آرامش‌بخش است و باعث می‌شود فقط کارمان را بکنیم.\nنکته این است که بیش‌ترِ وقت‌هایی که هم‌بازی شده‌اید، در فیلم‌هایی بوده که متعلق به سینمای تجربی‌تر است و ربطِ زیادی به سینمای گسترده‌ی مردم‌پسندِ پُرفروش نیست؛ یعنی فیلم‌هایی که بیش‌تر از آن‌که به قصد فروش باشد به قصد اضافه‌کردن چیزی به خودِ سینما ساخته شده. دلیل علاقه‌تان به این مُدلِ سینما چیست؟\nحاتمی: من که به این سینما علاقه دارم؛ آقای مصفّا را نمی‌دانم. یعنی این سینما را دوست دارم و دلیل‌اش را هم به نظرم نمی‌شود فهمید. بهش فکر نکرده‌ام.\nاگر الان به شما پیشنهاد شود در فیلمی بازی کنید که کارگردانِ مشهوری دارد و هم‌زمان بازی در یک فیلمِ تجربی‌تر را هم پیشنهاد کنند انتخاب برای‌تان سخت نیست؟\nحاتمی: خب کارگردان مشهور هم چند مُدل داریم. مشهور بودن‌اش که کافی نیست. منظورتان را بیشتر توضیح می‌دهید؟\nفرضاً اگر پروژه‌ی بعدی آقای مهرجویی هم‌زمان بشود با پروژه‌ی بعدی آقای صاحب‌الزمانی، کدام‌یکی را انتخاب می‌کنید؟\nحاتمی: سعی می‌کنم هر دو را کار کنم. البته وقتی فیلمی با جنبه‌های هنری با سینمای تجاری تلفیق می‌شود، فرمولی است که همه‌ی بازیگران عاشقش هستند و من هم ترجیح‌اش می‌دهم.\nحتّا اگر آن فیلمِ دیگر فیلمِ بهتری باشد؟\nحاتمی: خب، این موردی که شما می‌گویید یک فرض است. آدم باید در آن موقعیت قرار بگیرد تا انتخاب کند. من هم نمی‌توانم به راحتی پاسخش را بدهم، اما این شکلی که این فرض را مطرح می‌کنید، جواب من همان چیزی است که گفتم، و خب باز همه‌چیز ربط دارد به نقشِ و میزانِ نقش و هزار چیز دیگر.\nشما چه‌طور آقای مصفّا؟ برای شما کدام‌یکی مهم‌تر است؟\nمصفّا: حالا جدای از جذابیت‌های بازی در فیلم‌هایی که تجربی‌تر است، باید خطرات‌اش را هم در نظر گرفت. فکر می‌کنم بازیگری که به شکل حرفه‌ای در این سینما جاافتاده است، بازی در یک فیلمِ تجربی برایش خطرناک‌تر است. درست است که بازی در فیلم‌های تجربی خوشایند است، اما همیشه همراه با کُلّی خطر و تردید است. خب من همیشه ترجیحم این بوده که بازی نکنم و وقتی هم که بازی می‌کنم جایی است که موقعیتْ من را به جایی می‌رساند که باید بازی کنم. حالا این موقعیت می‌تواند این باشد که آقای مهرجویی می‌گوید بیا و در این فیلم بازی کن، یا فیلم آقای صاحب‌الزمانی است که می‌خواهد حتماً در فیلم‌اش باشم. ما هم ارتباط‌مان آن‌قدر نزدیک است که برای این‌که کارمان بهتر شود و پروژه‌مان موفق شود حاضریم هر کاری برای هم‌دیگر انجام دهیم. ولی هرچه قدر که زمان می‌گذرد برای من هم سخت خواهد بود که بخواهم با فیلم‌سازی کار کنم که هیچ شناختی نسبت به او ندارم و هیچ اطمینانی نسبت به این‌که کارش موفق خواهد بود ندارم؛ کما این‌که الان وقتی برای بازی در فیلمِ کوتاه پیشنهادهایی می‌شود قبول کردنش برایم سخت شده است. قبلاً خیلی راحت قبول می‌کردم که در فیلم‌های کوتاه بازی کنم، اما حالا دیگر قبول کردنِ این پیشنهادها برایم سخت شده.\nحاتمی: این نقش‌ها را در فیلم‌های کوتاه بازی می‌کردی؛ آن هم زمانی که پیشنهادِ بازی در فیلم‌های تجاری را داشتی، امّا در فیلم‌های کوتاه و گُمنام کار می‌کردی.\nمصفّا: خب آدم یک زمانی این روحیه را دارد…\nحاتمی: من هیچ وقت همچین روحیه‌ای نداشته‌ام و مطمئنم که هیچ‌وقت هم نخواهم داشت.\nمصفّا: منتها آدم آسیب می‌بیند؛ هم از دید حرفه‌ای‌های سینما؛ چون بعضی از آن‌ها حواس‌شان به این نیست که چرا داری این کارها را انجام می‌دهی و در فیلم‌های تجربی بازی می‌کنی، هم از آن طرف؛ یعنی از طرف بچّه‌هایی که کار تجربی می‌کنند؛ آن‌ها هم حواس‌شان به این نیست که تو چرا داری این کار را برای‌شان انجام می‌دهی و در فیلم‌شان بازی می‌کنی.\nحاتمی: درواقع داری با بازی در فیلم لطف بزرگی بهشان می‌کنی امّا حواس‌شان نیست.\nمصفّا: این است که دیگر این قضیه برای من هم الان سخت شده است و فکر نمی‌کنم شاید دیگر در فیلم‌های کوتاه بازی نکنم؛ یا خیلی کم‌تر بازی کنم.\nحاتمی: خدا را شکر. چند سال دیگر با من زندگی کنی همه‌چیز را یاد می‌گیری.\nپلّه‌ی آخر و روایتِ غیرخطّی\nاوّلین واکنش‌مان بعد از دیدنِ فیلمِ «پلّه‌ی آخر» این بود که به‌عنوانِ فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان خطر کرده‌اید. در سینمای ایران «پلّه‌ی آخر» جزء معدود مواردی است که روایتِ غیرخطی داریم و از لحاظ حجمی کنش و واکنش نداریم و حتّا نمی‌توانیم به حرف‌های راوی فیلم اطمینان کنیم؛ چون بعضی وقت‌ها چیزهایی را از ما پنهان می‌کند. چرا خطر کردید؟ یا این‌که در این خطر کرن چه چیزی می‌دیدید که در مُدلِ معمول و متداولِ سینما نبود؟\nمصفّا: من از اوّل فیلم‌سازی را با خطر کردن شروع کردم. فیلمِ اوّلم، «سیمای زنی در دوردست»، از این نظر، خطرش بیشتر بود؛ چون آن جا به یک جنبه‌هایی اصلاً توجّه نمی‌کردم. درواقع دلم نمی‌خواست که توجه کنم، امّا این‌جا، در فیلمِ دوّم، خیلی کوتاه آمده‌ام. شاید اگر از اوّل این‌طوری شروع نمی‌کردم، این فیلم را هم نمی‌ساختم و این خطر را نمی‌کردم. امّا الان دیگر آب از سرم گذشته. به هرحال آدم باید انگیزه داشته باشد برای فیلم سازی و خب، شکل‌های دیگر فیلم سازی چندان ترغیبم نمی‌کند. البته آدم بعضی وقت‌ها فکر می‌کند که اگر فیلمی بسازد که خیلی پُرفروش شود خیلی راحت می‌شود خودش را تثبیت کند و بعد آن کاری را که دوست دارد انجام می‌دهد. من این کار را هم سعی کردم انجام دهم، اما طرف مقابل آن‌چنان توی ذوق من زد که فکر کردم چه کاری بود کرده‌ام! به من گفتند که تو می‌خواهی در قالبِ فیلمِ تجاری یک فیلمِ روشنفکری بسازی و سرِ ما را کلاه بگذاری! و خب این حرف خیلی برای من سخت بود. پیش خودم فکر کردم اصلاً این فیلم را نمی‌سازم. ولی خب برای کار بعدی هیچ منعی در ذهنم نیست که بروم سراغ کاری که تجاری باشد و پُرفروش بودن را هم اصلاً بد نمی‌دانم.\nحاتمی: فیلم باید تجاری باشد. اصلاً فیلم‌ها ساخته می‌شوند که آدم‌ها ببینندشان. چه بهتر که آدم‌های بیش‌تری فیلم را ببینند.\nالبته شرایطِ اکران هم گاهی اجازه نمی‌دهد که بعضی فیلم‌ها دیده شوند.\nحاتمی: خب، سلیقه را هم باید در نظر گرفت.\nبله، ولی سلیقه‌ی سینمادار و پخش‌کننده، ظاهراً، مهم‌تر از سلیقه‌ی دیگران است. مثلاً با وجود بازیگری مثلِ شما هم گاهی پخش‌کننده و سینمادار باز هم خطر نمی‌کنند که بعضی فیلم‌ها را روی پرده‌ی سینماها بفرستند. مثلاً فیلمِ اول آقای مصفّا، «سیمای زنی در دوردست»، خوب اکران نشد و رسماً شکست خورد و فیلم آقای صاحب‌الزمانی، «چیزهایی هست که نمی‌دانی» هم در بد زمانی اکران شده؛ روزهای بعد از جشنواره‌ی فیلمِ فجر. به نظر می‌رسد که عامل دیگری وجود دارد که سینمادار و پخش‌کننده را ترغیب می‌کند.\nمصفّا: مثالِ نقضی که وجود دارد فیلمِ «جدایی نادر از سیمین» است؛ فیلمی که در عین این که جنبه‌های هنری دارد، امّا جنبه‌ی تجاری‌اش را هم خیلی خوب پشت سر گذاشت و فروشِ خوبی کرد.\nو عجیب است که امسال خیلی از آن کمدی‌های سبُک و سخفی فروشِ خوبی نکردند.\nحاتمی: به نظرم باید ببینیم با فیلم‌هایی که می‌سازیم چه تأثیری روی سلیقه‌ی مردم می‌گذاریم. این خیلی مهم است. من نمی‌خواهم بگویم که مردم همه دنبالِ فیلم‌های سَبُک هستند، اما شما هم به‌عنوانِ فیلم‌ساز باید یک مقداری حرف‌تان را با قاطعیت بزنید؛ نه این که نگاه کنید ببینید که چی خوب است و خوب می‌فروشد و شما هم همان را ارائه دهید. نه؛ چیزی را که خودت فکر می‌کنی خوب است عرضه کن. اگر آدم خودش اعتقاد دارد که این کار خوب است، بقیه هم متقاعد می‌شوند و آن را می‌پسندند… اصلاً دلم نمی‌خواست راجع به این موضوع من هم حرف بزنم؛ چون اصولاً خوشم نمی‌آید که برای کسی تعیین تکلیف کنم، امّا حسّ خودم از زندگی به نظرم این طوری است که می‌گویم؛ هرچند هیچ‌وقت در مقام سینمادار نبوده‌ام.\nمصفّا: چرا دیگر؛ بوده‌اید.\nحاتمی: خودم که به طور مستقیم نبوده‌ام. نمی‌دانم اگر منافع مالی‌ام در خطر باشد چه روشی را به کار می‌گیرم.\nمصفّا: مسلماً همین روشی را که وجود دارد در پیش می‌گیری.\nحاتمی: خب اتّفاقاً این خوب نیست. مثلِ این است که شما می‌خواهید ساندویچ‌فروشی‌ای باز کنید و فوراً بروید سراغِ ساندویچ ویژه. به نظرم اگر شما آن چیزی را که به نظر خودتان خوشمزه است ارائه کنید دیگران هم احتمالاً آن را می‌پسندند و دوستش دارند.\nنکته درواقع همین است که شما می‌گویید؛ همیشه سینمادار و پخش‌کننده فکر می‌کنند فیلم‌های کُمدی خوب می‌فروشند، ولی امسال کُمدی‌ها خوب نفروختند…\nحاتمی: آدم‌ها خیلی وقت‌ها دوست ندارند که به سلیقه‌ی آن‌ها عمل کنیم؛ بلکه دوست دارند آن‌ها بیایند دنبال سلیقه‌ی تو.\nمثلاً فیلم آقای فرهادی که خیلی‌ها فکر می‌کردند به‌خاطرِ مضمونِ تلخی که دارد فروشش معمولی خواهد بود، اما از همه‌ی آن فیلم‌ها پُرفروش‌تر شد. این نشان می‌دهد که ما به سینمای تازه‌ای نیاز داریم که باب سلیقه‌ی تازه‌ی مردم باشد؛ اصلاً سلیقه‌ی آن‌ها را عوض کند و پیشنهادهای تازه‌ای ارائه کند.\nحاتمی: نه. نمی‌شود گفت یک چیزِ تازه. این‌که هرکس کار خودش را بکند و این‌قدر همه‌چیز سفارشی نباشد که الان بازار کدام کار را می‌پسندد؛ پس باید همان کار را بکنیم. من در مقامِ سینمادار نبوده‌ام که ببینم با توجّه به شرایطِ اقتصادی خیلی سخت چه کاری می‌شود کرد؛ ولی خب همه‌چیز بستگی دارد به این‌که انگیزه و هدف‌تان چیست. درواقع، به نظرم همه‌ی این‌ها هست.\nمصفّا: ولی این چیزی که می‌گویید کم‌کم دارد جا می‌افتد. مثلاً «فیلم اسب حیوان نجیبی است» خیلی خوب فروخته.\nحاتمی: تبلیغات هم خیلی مؤثّر است. تبلیغات حرفِ اوّل را می‌زند. خیلی مهم است که چه‌طوری فیلم‌ات را عرضه می‌کنی. مثلاً فیلم «راهِ آبی ابریشم» تبلیغ‌اش آن‌قدر زشت بود که من همه‌اش یادِ این کولر ابارا می‌افتادم که قرار بود حامی فیلم باشد. با این کار عوامل این فیلم را تحقیر کرده بودند؛ هرچند خودشان فکر کرده بودند که چه کار مجلل و باشکوهی کرده‌اند؛ در صورتی که بسیار ضد تبلیغ بود. یعنی آدم هربار که این پوستر را می‌دید دلش برای عوامل فیلم می‌سوخت. این یک مسأله‌ی فرهنگی است و متأسّفانه نُرمِ فرهنگی ما یک چیزِ واقعی نیست. خیلی وقت‌ها اشتباهی یک کاری را می‌کنیم و انگیزه‌های‌مان کاملاً نتیجه‌ی معکوس دارد. آن آدمی که آن تبلیغ را ساخته بوده، درواقع می‌خواسته هم فیلم را مطرح کند و هم خودش را، ولی این‌قدر همه‌چیزِ آن پوستر نامتناسب بود که به فیلم که کمک نکرد هیچ، ضربه هم زد. تبلیغ این است که شما بازیگر یا کارگردان یا سوژه‌ات را برای مردم بزرگ کنی تا آدم‌ها دل‌شان بخواهد بروند و آن فیلم را ببینند؛ نه این‌که فکر کنند چرا راضی شده‌اند به این تبلیغ.\nمصفّا: مثلا من یک تبلیغی دیدم که پوسترِ فیلم پادری مغازه بود؛ یعنی هرکس که می‌خواست واردِ مغازه شود…\nحاتمی: آهان. بله. سریالِ «قلب یخی» بود؛ یعنی آدم برای ورود به مغازه پایش را می‌گذاشت روی صورتِ این آدم‌ها. این یک چیزِ دو دوتا چهارتا است و مربوط به بیزنس است، خیلی هم مهم است.\nپلّه‌ی آخر و تبلیغات\nخب فکر می‌کنید با این وضعیت برای فیلم‌های مستقلی مثل «پلّه‌ی آخر» چه جوری باید تبلیغ کرد؟\nحاتمی: نمی‌دانم. این طوری ما باید بشویم اتاق فکر و…\nنه. مسأله اتاق فکر نیست؛ این است که سطحِ تبلیغات هم مثلِ فیلم‌ها نازل و بی‌کیفیت شده… در عین حال، نکته این است که مثلاً سینمای مستقل در امریکا شیوه‌ی خوبی دارد برای تبلیغات. فیلم‌ها را می‌فرستند به جشنواره‌ها و جایزه می‌گیرند و بعد، براساس آن جایزه‌ها فیلم را در مثلاً ده سینما اکران می‌کنند و اگر کفِ فروش را داشتند سینماهای نمایش‌دهنده‌اش بیش‌تر و بیش‌تر می‌شوند.\nحاتمی: ببینید. مسأله این است که هنوز یاد نگرفته‌ایم تبلیغ باید باوقار باشد. وقتی شما در یک کاغذِ پِرپِری تبلیغ شامپو یا نمی‌دانم اسپری تمیزکننده‌ی شیشه را سرتاسر اتوبان نصب می‌کنید، ضد تبلیغ است و اصلاً آن شیئ را بی‌ارزش می‌کند. ما اکثر تبلیغات‌مان این جوری است. حالا شاید این کار برای مواد شوینده مناسب باشد، امّا بدبختی این‌جاست که عین این کار را برای یک فیلم هم کپی می‌کنند.\nبرای همین است که بعضی‌ها معتقدند هنوز هم اگر مردم خودشان شفاهی فیلم‌ها را تبلیغ کنند و دیدن‌شان را به هم توصیه کنند خیلی بهتر است.\nحاتمی: بله… ولی چه ایرادی دارد اگر یک پوستر یا یک تبلیغ قشنگ باشد؟ این‌که خیلی بهتر است. این مسأله‌ی مهمی است در بیزنس سینما؛ همه‌جا هم همین‌طور است.\nمصفّا: بله. یک بی‌سلیقگی خاصّی وجود دارد در تبلیغات و نمونه‌هایش هم همین پوسترهایی است که اکثراً یا دو کلّه‌اند یا سه کلّه یا پنج کلّه. هیچ وقت شما نمی‌بینید به شیوه‌ای که قبلاً برای فیلم‌ها پوستر تهیه می‌کردند، یا برای‌شان نقاشی می‌کشیدند کاری ارائه شود. حتّا اگر می‌خواهند از عکس استفاده کنند یک سلیقه‌ای به خرج دهند.\nحاتمی: ریسک نمی‌کنند. این چیزها برای‌شان یک چیزِ زائد شده. در حالی که تبلیغ خوبِ یک فیلم می‌تواند به دیگر فیلم‌ها هم کمک کند. مهم این است که شما به چه روشی داری تبلیغ می‌کنی و این روش به کل سینما ارزش می‌دهد.\nاین خطر را پخش‌کننده‌ها نمی‌کنند، امّا کارگردان‌ها خطر می‌کنند و این خطری است که آن‌ها را تهدید می‌کند؛ چون ممکن است کارشان دیده نشود؛ چون در جشنواره‌ی فیلمِ فجر هم کارشان آن‌قدر که باید دیده نمی‌شود. فرضاً روز آخر فیلم‌شان را نشان می‌دهند و اسامی نامزدهای جشنواره هم که اعلام می‌شود می‌بینیم در خیلی رشته‌ها نامزد نشده‌اند و در نهایت فیلم‌شان مثل فیلم شما فقط برنده‌ی سیمرغ فیلم‌نامه‌ی اقتباسی می‌شود؛ آن هم به خاطرِ این‌که فیلم‌نامه‌ی اقتباسی دیگری نبوده و یک سیمرغ اضافه می‌آمده.\nمصفّا: درواقع با این روش نفروختنِ فیلم را تضمین می‌کنند. مثلِ یک پیش‌آگهی که به مخاطب خبر می‌دهد که این فیلمی نیست که قرار باشد شما بروید و ببینید و خوش‌تان بیاید. سعی می‌کنند ایدئولوژی خاصّی را جا بیندازند و از همان‌جا تصمیم می‌گیرند که کدام فیلم باید بیاید بالا و کدام فیلم باید بفروشد و کدام فیلم نباید بفروشد.\nحاتمی: همه‌چیز را طبقه‌بندی می‌کنند. البته این سیاست همه‌جا هست. نمی‌گویم فقط مالِ ایران است، امّا سیاستِ کهنه‌ای است. می‌توانم این حرف را به‌راحتی بگویم؛ چون خودم جزء آدم‌های جوان نیستم، امّا اگر آدم‌های جوان کار بکنند و همان‌قدر که دوست دارند خطر کنند، کارهای بهتری انجام می‌شود. مثل همان مثالی که درباره‌ی ساندویچ‌فروشی زدم: همه‌اش همان ساندویچِ ویژه راه می‌اندازند و می‌فروشند؛ چون ساندویچِ ویژه خوب می‌فروشد… نمی‌شود که همیشه ساندویچِ ویژه خورد.\nمصفّا: یا مثلاً این ماجرای داوری جشنواره برایشان محملی است که به فلان‌کس یک حالی بدهند، یا مثلاً رابطه‌ی کاری‌شان را از این طریق به دست بیاورند و تقویتش کنند. این‌جا یک پوئَن می‌دهند تا بعد در فیلمی که می‌خواهند بسازند به کارشان آید…یا برعکس موقعیتی است تا حالِ دیگری را بگیرند.\nحاتمی: ببینید؛ این مسائل همیشه هست و در همه‌جای دنیا هم هست ولی فقط نباید این باشد…\nمصفّا: بله، امّا باید با یک درصدِ مشخّصی باشد.\nحاتمی: امّا نباید احساس کنی که در یک جای ساکن مانده‌ای و بی‌حرکتی و همان آدم‌ها و همان اتّفاق‌ها و همان جمله‌ها. این‌جور وقت‌ها برای من فضای بنگاه معاملات ملکی تداعی می‌شود. ولی دنیای سینما خیلی بزرگ‌تر از این است و با جامعه سر و کار دارد.\nشما خودتان داور چندین جشنواره‌ی خارجی بوده‌اید. آن‌جا هم از این اتّفاقات رخ می‌دهد؟\nحاتمی: نه. آن جشنواره‌ها جشنواره‌های بین المللی است و جشنواره‌ی بومی نیست و چون جشنواره‌ی طراز اوّلِ دنیا نیست برد و باخت هم سرنوشت‌ساز نیست، ولی در جشنواره‌هایی مثلِ کن و برلین، می‌توانم بگویم چون این جشنواره‌ها بین‌المللی است این قرض دادن‌ها در یک اِشِلِ بزرگ‌تر و جالب‌تر انجام می‌شود. مثلاً فرانسه فکر می‌کند که باید لطفی در حقّ آلمان بکند. ازاین لطف چندین کارگردان بهره می‌برند؛ مسأله‌ی یک شخصِ به‌خصوص یا لطف به آقای فلانی نیست.\nمصفّا: یا مثلاً فلان دفترِ سینمایی که بعداً قرار است تهیه‌کننده‌ی فیلمت باشد.\nحاتمی: آره. این‌قدر محدود و کوچک و خموده نیست. امّا وقتی فستیوال بومی باشد این اتفاقات هم می‌افتد و مختص ایران هم نیست. مگر این‌که نیروهای جوان وارد شوند که دارند وارد می‌شوند. این جنبش را قبلاً فقط در بازیگرها می‌دیدیم، امّا الان این را در کارگردان‌ها و فیلم‌بردارها هم می‌بینیم و این‌ها خیلی خوب است. این‌ها همه پیشرفت است و به نظر من وضعیت امیدوارکننده است. من که بدبین نیستم.\nپلّه‌ی آخر و شیوه‌ی روایت\nشیوه‌ی روایی فیلمِ «پلّه‌ی آخر» از کجا آمد؟ از ادبیات یا از فیلم‌هایی که دیده‌اید و دوست داشته‌اید؟\nمصفّا: من خیلی دوست داشتم که فیلم‌ام نریشن داشته باشد. البته همیشه هم خودم و هم اطرافیانم نسبت به وجود نریشن موضع داشتیم؛ یک جوری که انگار فیلمی که نریشن دارد، فیلم جذّابی نیست و یک نوع خاصی از سینما را القاء می‌کند. این‌ها همه مانع بود، امّا این میل آن‌قدر در من قوی بود که نتوانستم نادیده‌اش بگیرم. حتّا آن فیلم‌نامه‌ی تجاری را هم با نریشن نوشته بودم و شاید هم وجودِ نریشن باعث شده بود که فکر کنند قرار است آن فیلم یک فیلم روشنفکرانه باشد؛ در حالی که این‌طوری نبود. دوست داشتم صدای شخصیتِ فیلم را روی تصاویرش بشنویم؛ این‌که چه‌طور فکر می‌کند، و همه‌ی تضادها و استفاده‌هایی را که می‌شد از چنین کنتراستی کرد دوست داشتم.\nالگوی به خصوصی هم داشتید؟ به فیلم یا کتابِ به‌خصوصی فکر می‌کردید؟\nمصفّا: الگوی مشخصی نداشتم، امّا راستش می‌توانم بگویم تا حدّی فیلم‌های وودی آلن، امّا در رفت و برگشت‌های زمانی الگویی نداشتم.\nدر ادبیات چه‌طور؟\nمصفّا: راستش در ادبیات هم الگویی برای این موضوع نداشتم. حتّا همان «مردگان» هم این رفت و برگشت‌ها را ندارد. امّا الان که داریم حرف می‌زنیم، می‌توانم بگویم شاید آن دو سه رمانی که از‌هاینریش بُل خوانده‌ام به شکل ناآگاهانه تأثیر داشته است.\nکدام رمان‌های بُل؟ اسم می‌برید؟\nمثلاً «عقاید یک دلقک» یا «حتّا یک کلمه هم نگفت». این‌ها فکرِ من را تربیت کرده‌اند و ملکه‌ی ذهن من بوده‌اند بدون این‌که خودم بدانم. گفتم که خیلی اهل خواندن نیستم، امّا این دو کتاب به طور خاص خیلی روی من اثر گذاشته‌اند.\nشوخی می‌کنید؛ البته ظاهرتان نشان نمی‌دهد که خیلی اهل مطالعه نباشید.\nمصفّا: بله. می‌توانم پنهان کنم و کلک بزنم…\nبه‌هرحال رفتارِ تهیه‌کننده‌ها هم نشان می‌دهد که دقیقاً عکسِ این تصوّر را دارند.\nمصفّا: بله. آن‌ها هم همین اشتباه را می‌کنند.\nخب قاعدتاً کسی که داستان ترجمه می‌کند آدمِ اهلِ مطالعه‌ای است. به‌هرحال ترجمه‌های‌تان را که در مجلّه‌ی «هفت» منتشر می‌شد از یاد نبُرده‌ایم.\nمصفّا: نه. راستش خیلی تربیت مناسبی برای مطالعه ندارم. مثلاً از کتابی ده یا پانزده صفحه خوانده‌ام، ولی تمام‌اش نکرده‌ام. مثلاً خودم را مقایسه می‌کنم با خانم حاتمی که خیلی سریع‌تر و منظم‌تر و بهتر از من کتاب می‌خواند. آن تمرکزِ لازم را هم ندارم.\nاز این بحث می‌خواستیم برسیم به این‌جا که شیوه‌ی روایی شما، تا حدّی، شبیه شیوه‌ای است که در یک دهه‌ی اخیر در سینما رایج شده و مُدل‌های مختلفی هم دارد؛ از «ساعت‌ها» (دیوید هِر و استیون دالدری) تا «بیست و یک گرم» (گی‌یرمو آریاگا و الخاندرو گونسالس اینیاریتو) و «با او حرف بزن» (پدرو آلمودوبار). همه‌ی این فیلم‌ها نمونه‌هایی است از شکستِ زمان.\nمصفّا: البته بینِ این فیلم‌ها مثلاً من به «۲۱ گرم» حساسیت دارم؛ چون بعد از آن خیلی از فیلم‌ها می‌آمدند که می‌خواستند مُدلِ آن فیلم را بازسازی کنند و این باعث شد حتّا نسبت به خودِ فیلمِ «بیست و یک گرم» هم موضع پیدا کنم.\nقاعدتاً منطق‌اش را نفهمیده بودند؛ چون نمی‌شود بی‌دلیل آن مُدل را بازسازی کرد.\nمصفّا: نمی‌دانم، امّا بالأخره تصمیم داشتند حتماً فیلمی شبیه به «۲۱ گرم» بسازند.\nخیلی از فیلم‌ها هم هست که صرفا در مونتاژ زمانش شکسته می‌شود.\nحاتمی: بله. فقط مونتاژ را چپ و راست کرده‌اند که عجیب به نظر برسد.\nمصفّا: مثلا در موردِ خودِ «۲۱ گرم» هم ممکن است به نظر برسد که این طوری بوده.\n«بیست و یک گرم» که البته این شکلی نبوده، امّا در مورد «ممنتو/ یادآوری» گفته می‌شود اگر از اوّل به آخر هم روایت می‌شد اتّفاقِ عجیبی نمی‌افتاد.\nمصفّا: بله. اتّفاقا این را هم از من پرسیدند که شما از «ممنتو» الهام گرفته‌اید؟ و گفتم نه. چون حقیقت‌اش من «ممنتو» را ندیده‌ام. امّا فیلم‌هایی که می‌توانم اشاره کنم بی‌تأثیر نبوده‌اند، فیلم‌های «بزرگراهِ گم‌شده» و «مالهالند درایوِ» دیوید لینچ است. خیلی به ساختارِ این دو فیلم فکر کردم و سعی کردم یک چیزهایی را بفهمم. فیلم‌های وودی آلن را هم گفتم. سعی کردم چیزهایی از این فیلم‌ها یاد بگیرم.\nاین «یک چیزهایی» را می‌شود بیش‌تر توضیح دهید؟ دقیقاً چه چیزهایی را در آن فیلم‌ها دیده‌اید؟\nمصفّا: شاید در کارگردانی بوده. خیلی دلم می‌خواست در میزانسن‌ها آن راحتی‌ای را که در کار آلن هست داشته باشم. مشخصاً هنگام ساختِ «پلّه‌ی آخر» به آن فیلم‌ها فکر می‌کردم و حتّا قبل از فیلم‌برداری دوباره هم آن فیلم‌ها را دیدم.\nاسمِ آن فیلم‌ها را هم می‌گویید؟\nمصفّا: مثلاً «هانا و خواهرانش» را بعد از سال‌ها دوباره دیدم.\nپلّه‌ی آخر و شکستِ زمان\nدر مُدلِ روایتی فیلم حس کردم که شباهت‌هایی به رمان‌های بارگاس یوسا هم هست. نمی‌دانم رمان‌هایش را خوانده‌اید یا نه.\nاصلاً رمان‌نویس‌های امریکای لاتین استادِ این شگردِ رفت و برگشت‌های زمانی هستند. از این‌که بگذریم، می‌رسیم به این‌که «پلّه‌ی آخر» از معدود فیلم‌های ایرانی است که «زمان» در آن واقعاً شکسته شده؛ مثلِ همان «بیست و یک گرم» که درباره‌اش حرف زدیم.\nمصفّا: آره. من خیلی به این موضوع فکر کردم که شکستِ زمان نباید بی‌دلیل باشد؛ وگرنه شکل ادا به خودش می‌گیرد. باید لزومش وجود داشته باشد. یعنی بیننده باید متقاعد شود که باید این اتّفاق می‌افتاده.\nدرواقع این شکستِ زمان به‌رغمِ این‌که در دهه‌ی اخیر مرسوم شده، ولی نمونه‌های قدیمی‌تری هم دارد؛ مثلِ «راهِ شیری» لوئیس بونوئل که ظاهراً چاره‌ی دیگری هم نداشته است. امّا عمده‌ی فیلم‌هایی که می‌بینیم و زمان را می‌شکنند، این منطق را رعایت نکرده‌اند. «پلّه‌ی آخر»، البته، یک راوی نامطمئن هم دارد که باعث می‌شود چاره‌ای نداشته باشیم غیرِ این‌که مرتّب برگردیم به عقب تا داستان را کامل‌تر ببینیم؛ هرچند باز هم مطمئن نیستیم که کاملاً همه‌چیز را دیدیم و بعد می‌رسیم به صحنه‌ی آخر. پایانِ فیلم از ابتدا برای‌تان همین طوری بود؟ به همین صحنه‌ی آخر فکر کرده بودید؟\nمصفّا: نه. پایانِ فیلم به این صورت نبود. پایان فیلم، در فیلم‌نامه، سکانسی بود که فیلم‌برداری هم نشد. علت‌اش هم این بود که اواسط فیلم برداری من به این نتیجه رسیدم که آن پایان مناسبِ این فیلم نیست. ولی خب، آن پایان برمی‌گشت به صحنه‌ای از کودکی این سه نفر و چیزی که خیلی مانع من بود، این بود که آیا بیننده در سکانس پایانی کودکی این سه نفر را می‌پذیرد؟ من خودم نتوانستم بپذیرم. شاید اگر تولید این فیلم طوری بود که می‌شد شش ماه رویش کار کرد، آن صحنه را هم احتمالاً فیلم‌برداری می‌کردم تا بعداً ببینیم خوب می‌شود یا نه.\nحاتمی: یعنی همه‌ی آن صحنه‌هایی را که افرادی جوانی و کودکی ما را بازی می‌کردند در شب و سایه‌روشن گرفته‌ایم. اگر این افراد را ناگهانی در صحنه‌ی پایانی می‌دیدیم برای شما باورپذیر نبود.\nمصفّا: بیننده را پس می‌زد. در همین تصویرهایی هم که الان هست زیاد نزدیک نشده‌ایم و یک تصویر محوی است از کودکی‌شان. ولی در آن سکانسی که نوشته بودم می‌رفتیم به خاطره‌ای در کودکی این سه نفر و فیلم با این خاطره تمام می‌شد.\nحاتمی: اصلاً آن صحنه زیباترین صحنه‌ی فیلم‌نامه بود برای من.\nخب چرا اصرار نکردید که این صحنه در فیلم بماند؟\nحاتمی: به نظر ما در نمی‌آمد.\nمصفّا: یعنی این فیلم کاملاً فیلمِ دیگری می‌شد اگر تهیه‌کننده‌اش من نبودم.\nحاتمی: نه. باز هم در فیلم جواب نمی‌داد. به نظرم در نوشته زیباتر بود.\nمصفّا: این فیلم مُدلی است که خیلی از تصمیم‌ها باید در مونتاژ گرفته می‌شد و این عدم قطعیتی که درباره‌اش حرف زدیم، در مونتاژ هم بود. خیلی فکر کردیم که چه کارهایی را بکنیم که قضیه جا بیفتد.\nحاتمی: ببخشید، ولی شما از سئوالِ ایشان منحرف شده‌اید.\nپلّه‌ی آخر و صحنه‌ی آخر\nمصفّا: آهان. خب، بله همیشه در ذهنم بود که این دایره باید به نحوِ خوبی بسته شود و باید برمی‌گشتیم به همان صحنه‌ای که بازیگر نمی‌تواند بازی کند و مدام خنده‌اش می‌گیرد. البته من دلم نمی‌خواهد تعبیر کنم فیلم را، ولی…\nحاتمی: تعبیر کن. اتّفاقاً بد نیست.\nمصفّا: نه، بد نیست، ولی می‌شود تعبیرهای مختلفی از این صحنه کرد. آن تعبیری را که می‌خواستم بشنوم از همه کم‌تر شنیدم. بیشتر شنیدم که همه‌ی این‌ها فیلم بوده، در حالی که به نظر من این قطعی است که مرد مُرده و چندبار هم می‌شنویم که خسرو می‌گوید کاش خودم می‌توانستم مقابل دوربین یا کنارت بایستم. انگار که این خواسته‌ی مُرده عملی شده است. و این می‌تواند تصوّرِ هر کدام از آن‌ها هم باشد؛ چون فیلم طوری پیش می‌رود که انگار این روایت دارد به همه القاء می‌شود. انگار روایتی که خسرو می‌گوید واردِ ذهنِ لیلی می‌شود و ما این را از زبانِ لیلی هم می‌شنویم؛ یعنی انگار همچنان یک ارتباطی میان این سه نفر وجود دارد و حالا این تصویری که می‌بینیم می‌تواند از دیدِ خسرو باشد و یا از دیدِ لیلی، یا اصلاً تصوّرِ آن‌ها باشد. حتّا این را هم شنیدم که می‌گفتند این پشتِ صحنه‌ی فیلمِ «پلّه‌ی آخر» است؛ در حالی که ما چندین بار دیده‌ایم که کارگردانِ آن فیلم کس دیگری است.\nحاتمی: یعنی درواقع آن چیزی که ما می‌بینیم تصویرِ ذهنی لیلی است، یا شاید روحِ خسرو است.\nمصفّا: چیزی که من از اوّل در ذهنم بود همین بود که یک خواسته‌ی آدمی که حالا مُرده است برآورده شود. یک شکل دیگراش در ورسیون‌های قبلی فیلم نامه این بود که گذشته‌اش تصحیح شود. مثلاً چون نمی‌توانست آواز بخواند ما صحنه‌ای را ببینیم که او در کودکی اتّفاقاً می‌توانسته آواز بخواند و گذشته‌اش بازسازی می‌شود. یا حتّا می‌تواند بازی کند.\nراستی، ایده‌ی راوی مرده از فیلمی مثلِ «سانست بُلوارِ» بیلی وایلدر نیامده؟\nمصفّا: نه. ولی اخیراً کتابی را دیدم به اسمِ «خاطرات پس از مرگِ براس کوباس» که شاید اگر آن را خوانده بودم حتماً روی فیلمِ تأثیر می‌گذاشت. در یک مرحله‌ای هم وسوسه شدم که بروم آن کتاب را بخوانم و نریشن‌هایم را عوض کنم، امّا فکر کردم که بهتر است این کار را نکنم؛ برای این که ممکن بود ماجرا را پیچیده‌تر کند و مونتاژمان را هم طولانی‌تر کند.\nکلاً کار خطرناکی است کار کردن با راوی مُرده.\nمصفّا: من حتّا فیلمِ «مُردگانِ» جان هیوستن را هم قبلاً ندیده بودم… بعد از ساختِ «پلّه‌ی آخر» آن فیلم را دیدم و بهتر شد که ندیده بودم؛ به این علّت که در آن صورت ممکن بود تصمیمات دیگری بگیرم شبیه به اتّفاقاتی که آن‌جا می‌افتد… البته همواره این اعتقادِ شاید اشتباه را داشته‌ام که اگر مثلاً بخواهم شاعرِ خوبی باشم نباید زیاد شعرِ دیگران را بخوانم؛ که البته خیلی‌ها می‌گویند عقیده‌ی غلطی است.\nپس ذوقِ شاعری هم دارید.\nشاید خودتان نخواسته‌اید… به هر حال در خانواده‌ای بزرگ شده‌اید که شاعر بوده‌اند.\nمصفّا: به من نرسیده.\nولی ذوقِ نویسندگی دارید.\nمصفّا: یک کم و بیش ذوقِ نویسندگی به من رسیده است.\nکسی که چنین فیلم‌نامه‌ای می‌نویسد درواقع نویسنده است… خارج از تعارف همین‌طور است. راستی، خانم حاتمی اصلاً عادت دارید در جهت فیلمی که قرار است بازی کنید فیلمی ببینید؟ فیلمی که راهنمای بازی‌تان باشد؟\nحاتمی: نه تا به حال که پیش نیامده است.\nمصفّا: من هم چنین چیزی را به یاد نمی‌آورم.\nدر طولِ روزهای فیلم‌برداری فیلم می‌بینید؟ کتاب می‌خوانید؟ یا این‌که فقط متمرکز می‌شوید روی فیلمی که کار می‌کنید؟\nحاتمی:… در حین ساختِ این فیلم آن‌قدر آشفته بودم که اگر وقتی نصیبم می‌شد که روی همین فیلم تمرکز کنم باید خدا را شکر می‌کردم!\nمصفّا: ایشان طراحی صحنه را هم انجام می‌دادند.\nحاتمی: بله… به هیچ عنوان زمانی باقی نمی‌ماند.\nبرای طراحی صحنه چه‌طور؟ قطعاً باید تمرکز می‌کردید.\nحاتمی: یادم نمی‌آید که ایستاده باشم و تمرکز کرده باشم!\nواقعاً خسته نباشید؛ چون هر دو کار را هم‌زمان خیلی خوب انجام داده‌اید.\nحاتمی: خیلی ممنون.\nمصفّا: ببینید؛ شرایطِ کار به شکلی بود که اگرچه فیلم خودمان بود و تقریباً همه‌چیز تحت کنترل خودمان بود، اما واقعاً خطرناک است که با سرمایه‌ی شخصی فیلم ساخته شود.\nحاتمی: اگر سرمایه زیاد باشد که خطرناک نیست!\nمصفا: بله درست است، ولی همین که شما هم طراحی صحنه می‌کنی و هم بازی می‌کنی، یا اصلاً خودِ من که مجبور شدم بازی هم بکنم…\nحاتمی: خب این‌که مجبور شدی بازی کنی به‌خاطرِ صرفه‌جویی نبود؛ به این علت بود که انتخابِ بهتری نداشتی…\nمصفّا: شاید اگر وقتِ پیش‌تولیدِ بیش‌تری داشتیم، مثلِ خیلی از دیگر فیلم‌هایی که سه ماه پیش‌تولید و سه ماه فیلم‌برداری دارند، می‌شد بازیگرِ دیگری این نقش را بازی کند، ولی پیش‌تولیدِ ما یک ماه هم نبود…\nحاتمی: درست است، امّا دلایلِ مادّی باعثِ این انتخاب نبود.\nقاعدتاً این نقش را طوری نوشته‌اید که فقط خودتان می‌توانید بازی‌اش کنید.\nمصفّا: خودِ من خیلی بیش‌تر دوست داشتم که خودم این نقش را بازی نکنم.\nامّا شیطنت و آرامشِ هم‌زمانی که در این نقش هست فقط به خودتان می‌آید.\nمصفّا: یک جنبه‌ای که خیلی ناراحتم می‌کرد این بود که اگر این نقش را بازی کنم انگار دارم برای خودم مرثیه می‌گویم و اصلاً دوست نداشتم این اتّفاق بیفتد.\nولی فرضاً وقتی کسی مثل وودی آلن هم فیلم می‌سازد کسی فکر نمی‌کند دارد برای خودش مثلاً مرثیه می‌گوید…\nمصفّا: بله، ولی وودی آلن فرق دارد؛ وودی آلن طنزی دارد که حواس را از چنین جنبه‌ای پرت می‌کند.\nمن به‌عنوان تماشاگر وقتی این فیلم را می‌بینم نمی‌توانم تصوّر کنم کسی غیر از شما این اسکیت را می‌خرد و در خیابان اسکیت سواری می‌کند، یا اینکه بعد از دیدن هم‌کلاس قدیمی‌اش و نشان دادن یک رفتار متین و موقّر با مشت به دماغ او بکوبد و بعد خندان پشت فرمان بنشیند. به نظرم این هم‌زمانی شوخی و جدّی را کسی غیر از شما نمی‌توانست منتقل کند؛ چون نقش شما آدمی است که بی‌نهایت جدّی است و با کسی شوخی ندارد، ولی ناگهان رفتاری می‌کند که اصلاً شبیه کارهای قبلی‌اش نیست. این جنبه در بازی کسِ دیگری نمی‌توانست به چشم بیاید.\nمصفّا: خوشحالم اگر این‌طور بوده است.\nخسرو بعد از این‌که می‌فهمد چیزی به پایان عمرش نمانده است می‌رود و اسکیت می‌خرد. چرا اسکیت؟\nمصفّا: خب از زمانی که خسرو در کودکی اسکیت می‌پوشد و روی پله می‌رود دیگر سراغ این کار نرفته.\nیکی از تماشاگرانی که در سینما فیلم را می‌دید می‌گفت این‌که از بچگی مدام موقع اسکیت سواری زمین می‌خورده و سرش آسیب می‌دیده!\nمصفّا: درواقع تصوّرِ من این بود که اسکیت سواری یک وسوسه‌ی قدیمی برای این آدم است و حالا در این موقعیت، این آدم دوست دارد سراغ همه‌ی وسوسه‌های قدیمی‌اش برود؛ مثل مشت زدن به صورتِ آن هم‌کلاسی.\nکه صحنه‌ی خیلی خوبی هم بود.\nمصفّا: جدا از این هم او خودش را آدم بی‌دل و جرأتی می‌داند، ولی درست مثلِ کسی که در خواب جرأت می‌کند کارهایی را که در واقعیت انجام نمی‌دهد انجام دهد، زمانی که می‌فهمد دیگر در چنین موقعیتی قرار نمی‌گیرد این کارها را انجام می‌دهد.\nو ماجرای آن پارچه‌ی چادری چی هست؟ پارچه‌ای که خسرو برای لیلی می‌خرد.\nمصفّا: پارچه درواقع یادآور لباس مادرش است… طرحی که پارچه دارد درواقع شبیه است به طرحی که از کودکی‌اش دارد. در نریشن می‌گوید که دلم می‌خواست که پیچ و تاب لباس مادرم را بررسی کنم به جای آن‌که درس بخوانم. و نهایتاً آن پارچه را برای لیلی می‌خرد.\nبه این امید که لیلی را شبیه مادرش ببیند؟\nحاتمی: نه. فقط هوس می‌کند. مثل این‌که هوس می‌کنی چیزی بخری که مناسب خودت نیست و آن را برای کس دیگری می‌خری که خیلی به تو نزدیک است…\nمثل یک بخشِ گذرا از زندگی.\nمصفّا: ولی در این فاصله همان چیزی که در داستان جویس هم وجود دارد و من خیلی دوست داشتم در داستانِ فیلم وارد بکنم این بود که از یک لحظه‌ی به‌خصوص این مرد دوست دارد که به زن ابرازِ علاقه بکند و همه‌اش دنبال این است که چه‌جوری این ابرازِ علاقه را به زن نشان بدهد؛ آن هم در همان فاصله‌ای که از مهمانی برمی‌گردند که بروند خانه. من دلم می‌خواست این ماجرا را یک جوری در فیلم بیاورم؛ این‌که یک دفعه می‌بیند چه‌قدر این زن را دوست دارد. زنی که در تمام این سال‌ها خیلی معمولی در کنارش بوده به یک باره آن شب تصویر جدیدی از او شکل میابد. وقتی که می‌بیند که به آن آواز گوش می‌دهد و حالش دگرگون می‌شود.\nاتّفاقاً این صحنه را هم دو بار می‌بینیم.\nمصفّا: بله..و حالا دلش می‌خواهد به این زن ابرازِ علاقه کند. مثلاً وقتی از او می‌پرسد که چی شده و چه اتّفاقی افتاده خیلی دلش می‌خواهد که زن حرفش را بگوید؛ چون برایش مثل یک جور عشق‌بازی است؛ این‌که این زن یک سرّی را برایش بازگو کند؛ منتها آن چیزی که پیش‌بینی نمی‌کند این است که چیزی که قرار است بازگو شود همچنان چیزی است که نباید بازگو شود؛ یعنی فکر می‌کند چیزی بازگو می‌شود که به نزدیک‌تر شدن آن‌ها بینجامد. و از بخت بد چیزی تعریف می‌شود که موجب تحقیر او می‌شود. حالا در جریان این اظهارِ علاقه است که این پارچه خریدن و آوردن سند برای به‌نام کردن خانه و این‌ها جا می‌افتند. دوست دارد در این فرصت باقی مانده کارهای نکرده را انجام بدهد که یکی از این کارهای نکرده اظهار عشق به زن است و پیدا کردن چنین سطحی از رابطه ی خودش با زنش.\nدرباره‌ی داستانِ «مُردگان» هم زیاد صحبت می‌شود.\nحاتمی: اگر کسی یک سرفه هم کرده باشد، علی اگر از جایی خوانده باشد این سرفه را، آورده است که از کجا آمده.\nاین ذکرِ منبع که خیلی خوب است.\nمصفّا: ولی بدی‌اش این است که فوراً گفته می‌شود این اقتباس است و… در حالی که واقعاً اقتباس به معنای متداول نیست و من هم در تیتراژِ آخر آورده‌ام با نگاهی به این دو داستان.\nحاتمی: ولی در مقابل ملّتی که یک کلاغ چهل کلاغ می‌کند باید مراقب حرف زدن‌مان باشیم؛ چه برسد به ثبت در تیتراژ.\nکتابی هست که بخواهید روزی براساسش فیلم بسازید؟\nمصفّا: هست، امّا در خیالات.\n«یادداشت‌های زیرزمینی» داستایفسکی؟\nمصفّا: نه. آن کتاب را خیلی دوست دارم، امّا بیش‌تر دوست دارم «عقاید یک دلقک» را بسازم، ولی فکر نمی‌کنم شدنی باشد؛ مگر این‌که باز هم بروم سراغ این‌که فقط یک ایده‌ای از آن بگیرم و فیلم‌نامه‌ی خودم را بنویسم.\nدر بحث اقتباس، در فیلم‌های خارجی حتّا اسم ناشر هم در تیتراژ می‌آید.\nمصفّا: درستش هم این است که گفته شود.\nولی ما این‌جا اسمی از اصلِ کتاب هم نمی‌آوریم.\nمصفّا: خب البته می‌شد هم که نگوییم؛ چون هم کتابِ «دوبلینی‌ها» را در فیلم نشان می‌دهیم و هم جملاتی از روی کتاب خوانده می‌شود. یک پیشنهاد هم این بود که اسمِ کتاب را در پایان نیاوریم.\nاز فیلم استقبالِ خوبی در جشنواره شد. به فکرِ اکرانِ فیلم هستید؟\nمصفّا: به فکر اکرانِ فیلم هستم. صحبت‌هایی هم کرده‌ام که امیدوارم به نتیجه برسند، ولی همه‌چیز که دست من نیست و امیدوارم پخش‌کننده‌ها متقاعد شوند که فیلم می‌تواند در حدّی که ادعا دارد با تماشاگر رابطه برقرار کند.\nدر سالن مطبوعات هم استقبالِ خوبی از فیلم شد. سالن پُر بود. حتا روی پلّه‌ها هم نشسته بودند. تماشاگرانِ زیادی هم از سالن بیرون نرفتند.\nمصفّا: برای من هم جالب بود که تماشاگر بیش از حدّ انتظارم با قصه درگیر می‌شد.\nخانمِ حاتمی، شما هم بازیگرِ این فیلم بوده‌اید و هم طراح صحنه. شما برای اکران فیلم چه فکری می‌کنید؟\nحاتمی: نظر من همچنان روی تبلیغات فیلم است.\nحاضرید برای تبلیغات فیلم کار خاصی انجام بدهید؟\nمصفّا: منظورشان کارهای غیرِ معمول است.\nحاتمی: نمی‌دانم. مثلاً چی؟\nمثلاً یکی‌اش کار دیوید لینچ بود که برای فیلم «اینلند امپایر» فیلم را در سراسر امریکا با یک گاو می‌چرخاند و به هر شهری که می‌رسیدند آن‌جا نمایشش می‌دادند. هدفش هم این بود که بازیگر فیلم‌اش دیده شود و کاندیدای اسکار شود که نشد، اما فیلم توانست بودجه‌ی خودش را با همین روش بازگرداند… و البته فروشِ بلیت هم به نظر پاسخ‌گو نیست.\nحاتمی: نه بابا. آن‌جا آن قدر بازیگر با مردم عادی فاصله دارد که با دیدن‌اش در باجه‌ی بلیت ممکن است دیوانه شوند، ولی خب این‌جا چنین فاصله‌ای نیست…\nراستی خانم حاتمی، هیچ‌وقت وسوسه‌ی کارگردانی یا فیلم‌نامه‌نویسی نداشته‌اید؟\nنه، نداشته‌ام اما اگر به عنوان یک وظیفه، یا یک کار، سفارشی بهم داده شود انجامش می‌دهم. البته بستگی دارد که آسان باشد یا سخت.\nمثلاً این فیلم‌نامه را می‌ساختید؟\nواقعیتش این است که آدم باید برای ساخت خیلی به فیلم‌نامه نزدیک باشد و من هم ذهنم مثل آقای مصفّا کار نمی‌کند. من اصلاً در این وادی‌ها نیستم. مثل همان سئوال‌های‌تان درباره‌ی کارکرد سینما است که من خیلی نمی‌توانم جواب بدهم.\nمصفّا: فکر می‌کنم وسواس زیادی که دارند باعث می‌شود که نتوانند.\nخب، خیلی ممنون. امیدواریم «پلّه‌ی آخر» به زودی اکران شود و فیلمِ بعدی را هم به زودی شروع کنید.\nTags اخبار اخبار جديد در باره ليلا حاتمي بهترين تصوير ليلا حاتمي پله آخر تصوير اين ماه ليلا حاتمي تصوير جديد ليلا حاتمي تصوير ليلا حاتمي جديدترين تصوير ليلا حاتمي دانلود تصوير ليلا حاتمي دانلود تصوير هاي ليلا حاتمي عكس ليلا حاتمي عکس ليلا حاتمي علي مصفا فيلم پله آخر فيلم پله آخر با بازي ليلا حاتمي فيلم پله آخر ساخته علي مصفا گفتگو با ليلا حاتمي گفتگويي با ليلا حاتمي و علي مصفا به خاطر فيلم پله آخر گفتوگویی با لیلا حاتمی و همسرش ليلا حاتمي مختلف مشاهده جديد ترين تصوير ليلا حاتمي\nقبل پشیمانی شراره رخام از جراحی های زیبایی اش+عکس\nبعد طناز طباطبایی می گوید: “هیس” + عکس


۲۶ آذر ۱۳۹۲ - ۱۵:۲۷\nشرکت خودروسازی فرانسوی رنو برای از سرگیری فوری فعالیت خود در ایران اعلام آمادگی کرد.\n«ژیل نورماند» رییس بخش فعالیت های خودروسازی رنو در منطقه آسیا و اقیانوسیه برای از سرگیری سریع فعالیت خود در ایران، ابراز امیدواری و اعلام کرد: ما منتظر هستیم تا تحریم ها به طور موثری بر داشته شود و احتمالا این مسئله در ماه ژانویه (دی ماه) صورت خواهد گرفت.\nوی با تاکید بر تلاش این شرکت برای از سرگیری فعالیت در ایران در کوتاهترین زمان ممکن، افزود : مساله مهم انعطاف پذیری جریان های مالی است و تحریم هایی علیه جریان های مالی وجود دارد که به میزان قابل توجه ظرفیت توان صادرات به ایران و بازگشت پول را محدود می کند.\nرنو تا پیش از توقف فعالیت خود در ایران در ماه ژوئیه (تیر) به دلیل تشدید تحریم ها، یکی از فعالان مهم بازار خودروی ایران محسوب می شد.\nرنو در سال 2012 میلادی 103 هزار دستگاه خودرو در ایران فروخت.\nهمچنین شرکت فرانسوی پژو - سیتروئن نیز که در سال 2011 میلادی 458هزار دستگاه خودرو را در جمهوری اسلامی ایران به فروش رسانده بود در سال 2011 میلادی پس از اتحاد با شرکت آمریکایی «جنرال موتورز»، فعالیت خود را در ایران متوقف کرد.\nاین گزارش حاکی است که توافق صورت گرفته میان ایران و گروه 1+5 در ژنو به طور تلویحی به کاهش تحریم ها در بخش صنعت خودورسازی اشاره دارد و این امر مساله بازگشت دو شرکت خودروسازی به ایران را میسر می کند.\n«کارلوس غصن» مدیرعامل شرکت رنو در گفت وگو با خبرگزاری فرانسه گفت : ما هرگز از ایران خارج نشده ایم و تنها فعالیت های خود را به حالت تعلیق در آورده ایم.(ایرنا)\nآلمانی‌ها هم به تهران می‌آیند\nتحریم خودروی ایران امروز لغو می‌شود\nمدیران ارشد رنو و پژو فرانسه به ایران می‌آیند


تأثیرات فیس‌بوک و شبکه‌های اجتماعی روی مغز به روایت وزیر پیشین امور خارجه - خبرآنلاین\nکد خبر 759460\nایسنا نوشت: دبیر ستاد توسعه علوم و فناوری‌های شناختی با اشاره به اثرات شبکه‌های اجتماعی بر مغز گفت: خود را از ارتباطات با انسان‌ها محروم می‌کنند؛ زیرا این افراد با استفاده از نیمکره چپ به دور از احساسات و هیجانات انسانی قرار می‌گیرند.\nکمال خرازی در اختتامیه هفته آگاهی از مغز که شب گذشته در باغ کتاب تهران برگزار شد، شبکه‌های اجتماعی را یکی از تحولاتی دانست که در سال‌های اخیر ارائه شد و بر مغز ما تأثیرگذار است، وی افزود: از زمانی که اینترنت پا به عرصه وجود گذاشت و بعد از آن موبایل، توسعه پیدا کرد با شبکه‌های اجتماعی سر و کار داریم و این موضوع تحولات بزرگی را در زندگی جوامع بشری داشته است.\nوی شبکه‌های اجتماعی را یک فناوری با کاربردهای سودمند در حوزه‌های علمی توصیف کرد و یادآور شد: آخرین دستاوردهای هر موضوعی را می‌توان از همین شبکه‌های اجتماعی پیگیری کرد؛ اما علی‌رغم این کاربردهای سودمند، آسیب‌های اجتماعی نیز به مغز وارد می‌کنند.\nخرازی با اشاره به تحقیقات انجام شده در دانشگاه UCLA خاطرنشان کرد: مغز یک ارگان اجتماعی است که از اجتماع عظیمی از نورون‌ها تشکیل شده است و بیش از ۸۶ بیلیون نورون به هم متصل هستند و هر نورون چند هزار اتصال با نورون‌های دیگر دارد، از این رو یک ارگان اجتماعی محسوب می‌شود.\nدبیر ستاد توسعه علوم و فناوری‌های شناختی با بیان اینکه این امر باعث شده است که انسان‌ها با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؛ زیرا پیوندهای بین مغز بر مغز تأثیر می‌گذارند.\nوی با بیان اینکه هر یادگیری علاوه بر آنکه بر مغز تأثیر می‌گذارد، ساختار آن را تغییر می‌دهد، اظهار کرد: این اتفاقات در درون مغز می‌تواند با نقشه‌برداری از مغز کاملا نمایان شود. به عنوان مثال رانندگانی که مسیرهای زیادی را یاد گرفته‌اند، در نقشه‌برداری از مغزشان نشان می‌دهد که پیوندهای بیشتری در این ارگان بدن به وجود آمده است.\nخرازی با تأکید بر اینکه یادگیری باعث تغییر مغز می‌شود، گفت: هرچه بیشتر یاد می‌گیریم، مغز تواناتر و پیچیده‌تر می‌شود.\nوی با بیان اینکه ما در ارتباطات فرد به فرد سیگنال‌های زیادی دریافت می‌کنیم، ادامه داد: دانشمندان توانسته‌اند با استفاده از مغز خود، شبکه‌های اجتماعی را اختراع کنند ولی از سوی دیگر همین شبکه‌ها می‌توانند تأثیرات مثبت و منفی را بر مغز مخاطبان خود بر جای بگذارند.\nخرازی با بیان اینکه مغز ما از دو نیمکره چپ و راست تشکیل شده است، خاطرنشان کرد: نیمکره راست دریافت کننده سیگنال است و ارتباط با ارگان‌های تحتانی مغز را بر عهده دارد، ضمن آنکه مرکز احساسات هر فرد در این نیمکره قرار دارد. در نیمکره چپ نیز اطلاعات در آن ذخیره می‌شود و پیوند کمتری با مرکز احساسات فرد دارد؛ وقتی که با نیمکره چپ کار می‌کنیم، نسبت به احساسات بیگانه‌تر هستیم.\nخرازی با بیان اینکه زمانی که با شبکه‌های اجتماعی ارتباط داریم، با نیمکره چپ مغز کار می‌کنیم، گفت: کسانی که زمان بیشتری را برای شبکه‌های اجتماعی صرف می‌کنند، خود را از ارتباطات با انسان‌ها محروم می کنند؛ زیرا این افراد با استفاده از نیمکره چپ به دور از احساسات و هیجانات انسانی قرار می‌گیرند.\nدبیر ستاد توسعه علوم و فناوری‌های شناختی با تاکید بر اینکه اگر جوانان زمان بیشتری را در شبکه‌های اجتماعی بگذرانند از هیجانات انسانی به دور هستند از این رو دچار آسیب‌هایی می‌شوند؛ در این صورت بر طبق مطالعات اگر استفاده از این شبکه‌ها زیاد شود، سلامت هیجانی هر فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. از این رو جوانان باید مغز خود را با یادگیری تقویت کنند تا هیجاناتشان دچار آسیب نشود.\nوی با بیان اینکه اعتیاد زیاد به یک نوع رفتار هر فرد را از جامعه ایزوله می‌کند، گفت: فیس بوک هم یکی از این شبکه‌های اجتماعی است که خود صاحبان آن به افراد در برابر خطرات این شبکه‌های اجتماعی هشدار می‌دهند.\nبه گفته وی کسانی که بیش از حد از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند، از دنیا منزوی می‌شوند و یک جدایی از دنیای واقعی دارند، یادآور شد: شبکه‌های اجتماعی اکنون حساسیت‌های زیادی به وجود آورده‌اند، زیرا می‌توانند تأثیر گذار در رفتارهای فردی و اجتماعی شوند.\nفیلم | روحانی: فضای مجازی هست و خواهد بود\nفیلم | روحانی: این‌که همه فضای مجازی در اختیار یک پیام‌رسان باشد، درست نیست\nمتلک تصویری یک روزنامه به ضرغامی و علم‌الهدی!


فرانسوا آنگلرت، برنده جایزه نوبل فیزیک - کانون مجازی ایران\nفرانسوا آنگلرت، برنده جایزه نوبل فیزیک\nیه گفتگو مختصر خوب با فرانسوا انکرات ایشون نقش ویژه ای داشته تو کشف ذره بورن هیگز\nدر دومین روز از هفته اعلام برندگان جوایز نوبل 2013، آکادمی علوم سوئد، صد و هفتمین جایزه نوبل فیزیک را به‌طور مشترک به پیتر هیگز، فیزیکدان و نویسنده کتاب «ماورا صنایع خلاق» و فرانسوا انگلرت برای کشف ذره هیگز اهدا کرد.\nپیتر هیگز و فرانسوا انگلرت جایزه نوبل فیزیک امسال را قسمت کردند.آنها پژوهش 50 ساله خود در مورد ذره بوزون هیگز که کشف آن در سال 2012 یکی از مهمترین رویدادهای دهه‌های اخیر در حوزه فیزیک محسوب می‌شد.\nنوبل فیزیک، جایزه‌ای است که آلفرد نوبل، مخترع سوئدی آن را در جایگاه نخست وصیت‌نامه خود آورده است.\nاواخر قرن نوزدهم، بسیاری از مردم فیزیک را مهمتر از همه علوم می‌دانستند و شاید آلفرد نوبل نیز به همین دلیل آن‌را در صدر وصیت‌نامه خود ذکر کرده بود. پژوهش‌های آلفرد نوبل نیز ارتباط نزدیکی با فیزیک داشت.\nهر ساله در شاخه های مختلف فیزیک و علوم دیگر کنکاش هایی انجام می شود و به بهترین مقالات و کشفیات موجود در عرصه مورد نظر جایزه نوبل اهدا می شود البته گاهی این کنکاش ها نیاز به اثبات دارد و از عمر شخص پژوهشگر می گذرد.\n0 پاسخ در "فرانسوا آنگلرت، برنده جایزه نوبل فیزیک"


به سايت بابک يزدى خوش آمديد-از شبهاى واژه -Babak Yazdi\nاز شبهاى واژه\nتهيه و تنظيم: بابک يزدى\nتوضيح ١- اين مقاله قرار بود در يکى از شبهاى واژه خوانده شود، ولى بدليل طولانى، انتقادى، به پيشنهاد خود واژه‌ايها به شهروند داده شد.توضيح ٢- از همه دوستان براى انتقادى، فکاهى، کمدى و طنز بودن مقاله پوزش ميخوام٠ و قصد توهين به هيچ کس و هيچ اعتقادى نبوده و نيست.\nتوضيح ٣- در اين مقاله زبان نوشتارى به زبان گفتارى نزديک شده و خيلى خودمونى نوشته شده و طبعا خونده ميشه.چند شب قبل از مسافرت اخير دوست گرامى و ارجمندم نياز سليمى از من خواست که در مورد واژه نظرم را در چند کلمه و يا چند خطى بنويسم !!بهش گفتم آخه نياز جون ديوارى از من کوتاه‌تر پيدا نکردى، بيا و دست از سر کچل ما بردار، مگه من نظريه پردازم، منقدم، شاعرم، اديبم، کاريکلماتور، هنرپيشه، هنرمند و يا نميدونم موسيقيدونم که راجع به اينا و يا حتى يکيشون نظر بدم و يا بنويسم؟ تازه واژه قرار بود شبهاى ادبى! واژه باشه!، حالا که ماشاﷲ قربونش برم يک آش شعله قلمکارى شده که همه‌چى! و از جمله نخود لوبياى ادبى‌هم توش پيدا ميشه،نياز گفت بابک جون خودتو لوس نکن ديگه از همه خواستم تو هم چند خطى بنويس٠بالاخره از شما چه پنهون موندم گيج و منگ که بنويسم و يا ننويسم!! اگه ننويسيم که نيازجان سليمى ناراحت ميشه، خوب حقم داره، هرکار تا حالا ازش خواستيم نه نگفته خيلى زود و به موقع و به بهترين شکل و وجه ممکنم انجامش داده، اما اگه بنويسم اونوقت نه تنها نياز، که همه‌ى همکاراش در واژه (يعنى مجريان، برگزارکنندگان، و حتى واژه پردازها و واژه نگاران (البته منظور نرم افزار واژه‌نگار فارسى نيست) و واژه رو ها و واژه نشين‌ها (که شماها باشيد) نيز ناراحت ميشند. ولى بدليل اينکه خداوند تهارت و تعالى (ببخشيد تبارک و تعالى) منو که آخرى (يعنى ته تغارى ) بودم و هيچم قصد اومدن نداشتم به زور درست کرده (يعنى بدون سوال از من، نه بابا ننه از من پرسيدند و نه خود خدا، که عمو جون ميخواى درست بشى و بدنيا تشريف ببرى ؟ يا نه؟) و بقول شاعر:\nخلقت من از ازل يک وصله ناجور بود\nمن که خود راضى بدين خلقت نبودم زور بود\nلابد مال شماها يه جور ديگه بوده، يه توافقى باهاتون شده بوده،\nخلاصه: اى اجل گر من نميزادى اجاقت کور بود\nو بعدشم خودشون همينطورى يه اسمى رومون گذاشتن که تا بيست و يک سالگى که بنا به صلاح و مصلحت هى اسم عوض مى‌کردم (يعنى اسممو عوض ميکردن) با خود يدکش ميکشيدم.و منم طبيعتا به خواست لايزال او (يعنى خدا) مردم‌آزار شدم، به خاطر مردم آزاريمم که شده، که البته از خصلتهاى خدادادى منه، يعنى خواستم همه را ناراحت کنم! نه اينکه ادعاى طرفدارى از اکثريت را دارم! (البته منظورم سازمان اکثريت نيستا! هرچند اونام مثل من اکثريت مردمو يه جورى آزار دادن، چون اونا بعد از انقلاب طرفدار خط امام بودن و وليبرالها را مى کوبيدن و حالا طرفدار ليبرالها شدن و خط امام رو مى‌کوبند. البته اون وقت از توده‌ايها خط مى‌گرفتند، ولى حالا از کى نمى‌دونم، لابد از عليرضا نورى‌زاده. مقاله‌ى اخير فرخ نگهدار رو اگه تو ايران استار ديده‌باشيد خطاب به خاتمى ميگه: باباجون ما هنوز تو خط توايم ولى تو دارى از خط خودت خارج ميشى!!\nيه جوک براتون بگم؟ ميگن کيانورى قبل از انقلاب براى اينکه هم روسيه رو داشته باشه و هم خمينى رو، شبا که مردم شعار ميدادن : اﷲ اکبر، خمينى رهبر، کيانورى براى رضايت دو طرف شعار ميديده: اﷲ اکبرف خمينى رهبرف. خوشبختانه اکثريت توده‌ايها به ترور معتقد نيستند وگر امشب ممکن بود سالم به خونه نرسم. مى‌بينيد که جرأت نمى‌کنم به مسعود و مريم دهن کجى کنم وگرنه مثل ژان کريتين مى‌شدم. اينام که اخيرن بعد از انقلاب دونفريشون (انقلاب دو نفريم ديديم!) چون طرفدار زنا شدن، يه دفعه مريم عضدانلو، ميشه مريم رجوى! لابد اگه طرفدار مردا ميشدن، اونوقت مسعود رجوى ميشد مسعود عضدانلو. مهدى ابريشم‌چى که نه زورش رسيد انقلاب کنه و نه طرفدار زنا بشه. مثل اينکه زياد بيراهه رفتم. تصميم گرفتم اين وظيفه را انجام بدم تا هم از فحش و فضيحت واژه‌ايها و کفر و لعنتشون در اين دنيا برخوردار بشم و هم وظيفه‌ى مردم‌آزاريمو طبق فرمان باريق (ببخشيد بارى تعالى) انجام داده باشم تا در سر پل سراط سر ملائکه‌هاى اونم شيره بمالم و باپارتى بازيم که شده وارد اونجايى بشم که حوريا و غلمانا زيادن. تعدادشونم که لابد ميدونيد، آقاى دستغيب شهيد مرداب (ببخشيد محراب آمار دقيقشو داده، براى هر مومن هفتاد هزار کاخ، در هر کاخ هفتاد هزار قصر، در هر قصر هفتاد هزار خانه، در هر خانه هفتاد هزار اتاق ودر هر اتاق هفتاد هزار تخت، و در هر تخت هفتاد هزار حور و يا غلمان (بستگى به جنسيت مومن داره) حالا شما بريد آمارشو بگيريد که اگه مومن باشيد چند تا نصيبتون ميشه، آمار خونوادگيشم ميتونيد بگيريد، مثلن يه خونواده ٥نفرى چند تا بهش ميرسه (هر کميم آمار درستو بياره واژه بهش جايزه ميده). عدالت خدا را ببين اين همه حور و غلمان درست کرده واسه‌ى مومناش، مفت و مجانى تيمارشون ميکنه، اونوقت آفريقائياى بى دين کافر که مومن نيستند دارن از گشنگى ميميرن (مثل اينکه خيليشونم مسلمونند) .\nمن نميدونم اين حور و غلمانا از حالا تا روز رستاخيز که قراره نصيب ماهابشن و يا ماها نصيب اونا بشيم اگه بينشون فاصله و يه ديوار مثلن اسلامى باشه، که طبيعتن هست! تو اين مدت چى نار ميکنن؟؟ شايدم اين پديده‌ى Gay Lezbian که ميگن از همونجا آلردى شروع شده) چون خدا براى حورى و غلماناش فقط از روز رستاخيز به بعد فکر کرده و از حالا تا اون روز که معلومم نيست چقدر طول بکشه بدبختا سرشون بى کلاه س !!\nبعضى وقتا من به امام زمونم که فکر مى‌کنم، دلم به حالش ميسوزه. ميگم ١٤٠٠ سال بدبخت ته يه چاه چه زجرى ميکشه؟ تا روزى که بهش اجازه بدن زور (ببخشيد) ظهور کنه!! راسش خوب شد که امام زمونم نشديم. بايد خدا را شکر کنيد که امام زمون نشديد. باور نميکنيد به اين داستان گوش کنيد:يک آخوندى بود هر روز براى شکرگزارى مردم بدرگاه خدا يه کشف جديدى ميکرد. يه روز ميرفت بالاى منبر و ندا در ميداد که آهاى مردم !! مردم ميگفتند که چيه، چى شده؟؟ شيخ ميگفت بريد خدارا شکر کنيد، که خدا گوشاتونا زير بغلتون خلق نکرده!! مردمم فکرى ميکردنو و ميگفتن اه راست ميگه‌ها!! اگه اينطورى بود بايد صليب‌وار راه ميرفتيم. وگرنه خيلى صداها رو نمى‌شنيديم. فردا شيخنا با کشف جديد مى‌اومد که ايهاالناس !! مردم ميگفتن بله شيخرا (ببخشيد شيخنا) چى شده؟؟ و دوباره شيخ کشف جديدشو به سمع مردم ميرسوند که بعله، بريد خدا راشکر کنيد!!، که مثلن سوراخ بينى‌تون رو به بالا نيست، وگرنه بارون که مى‌اومد... خلاصه شما مردمم بايد خدارا شکر کنيد که امام زمون نشديد.!! کدومتون حاضريد ١٤٠٠ سال ته‌ى يه چاى نمور و تاريک بمونيد با وعده‌ى سر خرمنى که بله شما قراره يه روز بيايد و دنيا را نجات بديد!!. نمى دونم آيا پس از ١٤٠٠ سال خودتونو مى‌تونستيد نجات بديد. البته خانوما خيالشون راحته چون خدا تا بحال هيچ پست و مقامى بهشون نداده!! و همه‌ى پيغمبرا و اماماشو حتى غايبيشو هم از مردا انتخاب کرده، حسابشو بکنين ١٢٤٠٠٠ تا پيغمبر همه‌شونم مرد!!. خوب خداست ديگه، لابد يه صلاح و مصلحتى در کار پروردگار بوده ديگه!!!\n٭٭٭گفتم بدليل مردم آزاريم ويا شايدم واژه آزاريم تصميم گرفتم که چند کلمه‌اى يا چند خطى بنويسم، تا حد اقل نميدونم نيازو (نياز خودمو نميگما) خانم نياز سليمى را هم خوشحال و هم ناراحت کرده باشم. خوشحال، به خاطر اينکه نوشته‌ام، و ناراحت بخاطر اونچيزاى که نوشتم! که بالاخره همينطور که مى‌ببينيد، از چند خط و چند پاراگرافم فراتر رفت و حالا بيا ودرستش کن. البته اگر درست شدنى باشه! تاحالاش که از خود واژه هم بى در و پيکرتر، بى خط‌تر و گل و گشادتر شده، که مثل خود واژه اس در دست واژه‌ايها، يعنى غير قابل کردن شده جمع و جور شده. حتمن اينم کار خداس .\nو اما پس از اين مقدمه بريم سراغ واژه:\nمن ميدونم که واژه کى، چگونه، توسط چه کسانى و در کجا واژه شد. ولى با چه هدف، بر چه اساس، و برنامه، يا مرامنامه و اساسنامه‌اى، در خدمت چه کس، کسان و گروه و طبقه‌اى اگه راسشو بخواين، من که هيچ، خود واژه‌ايهام نميدونن، گويا اينطورى هم بهتره. هرکجا از اين چيزا بوده زودتر تقش در اومده، يا تق‌و لق‌تر شده. باور نمى‌کنيد انجمن ايرانيا نمونه‌ش، با اون همه آيين نامه و اساسنامه و دبدبه و کب کبه‌ش تو انتخاباتش ٢٠ نفرم شرکت نمى کنن. البته اينم يکى از دلايل همبستگى و اتحاد و نقطه قوت ما ايرونياست در خارج از کشور.خلاصه داشتم ميگفتم خود واژه‌ايهام که واژه را درسش کردن نميدونن واقعن براى چى درسش کردن. شايدم حق داشته باشن، مثل دو تا آدم عاقل و بالغ، و سالم و بى گناه که مثلن شب پيش هم ميخوابن و عشق و حالشونو ميکنن، و خوب بعدنم اين وسط يک بچه‌اى پيدا ميشه (چون بچه درست کردن ماهام کار خداست، کمتر خودمون تصميم ميگيريم)!! خب به اون دونفر چه ربطى داره که براى اين بچه تصميم بگيرن که چکاره بشه و کجا بره و چه بکنه، و آينده‌ش چى بشه!! بچه خودش بزرگ ميشه و خودش راه و روش خودشو انتخاب ميکنه و راهو از چاه تشخيص ميده.\nبالاخره واژه نه اينکه توسط افرادى نطفه‌ش شکل گرفته (که البته اينم کار خدا بوده) بلکه از تولدشم مدتها گذشته و دوران کودکيشم سپرى کرده و وارد دوران بلوغ شده. حالا بعضى وقتها شيطونيم ميکنه!! که تو اين سنين طبيعى هم هست. هنوز آينده‌شو انتخاب نکرده. گاهى بچپ ميزنه و گاهى براست (البته چپ زدنشو ما کمتر ديديم). و سردرگميشو بيشتر.\nواژه مثل قطارى شده که در حرکته و افراد مختلفى نيز سوارشن و هى مسافراى جديدى نيز سوار و پياده ميکنه. مقصد قطارم گويا هنوز کسى نميدونه. صرفا چون قطاره و در حرکت، و پيش ميره و گويا حرکت بهتر از ايستادنه، براى تفريح و وقت گذرونى‌هم که شده يه عده سوار و پياده ميشن. مسافراشم گاهن وبعضن اصلن به تيپ و قماش همم نمى‌خورن. باور نمى‌کنيد نمونه ميارم:\nآقاى زراسوندى پيدا ميشه و از درد و رنج مردم زحمت‌کش و زجر کشيده و فلک زده ايران و از دستهاى پينه بسته‌ى حاصل از رنج و کار ميگه و چه خوب هم مصيبتاشونا بازگو ميکنه!! اين يه مسافر٠\nمسافرى ديگه: آقاى «ف» مياد و بنام ايران و مليت و مام وطن شونه به شونه‌ى فاشيستا ميزنه و کم مونده که جنايتاى شاه و شيخو راست و ريست کنه!!\nخانم «ق» مياد و مجرى ميشه و با يک تير دو نشون ميزنه، هم برنامه‌ى مجرى گريشو خيلى خوب انجام ميده و هم بقول يکى از واژه نشينها نقش Fashion Show را اجرا ميکنه.\nموسيقى‌اى نواخته ميشه، شعرى سروده، نمايشى به اجراء در مى‌آد، داستانى خونده ميشه و نقدى قرائت.\nکودکى مى‌آد و به شکلى بسيار ماهرانه شعرى بلند از حافظ ميخونه، و با تشويق و کف زدنهاى بسيار حضار مواجه ميشه. و فقط يک نفر اعتراض ميکنه که اى بابا اين Child Abbuse ه . کودک در اين سن وسال بايد به بازى و تفريح بپردازه و نه اينکه در ذهن و مغز حساس و لطيفش، حافظ، قرآن، و يا نميدونم اصول کمونيسمو حقنه کنيم.\nبله واژه موفقه، حدود ٢٠٠ نفرى آدم جمع مى‌کنه، و همه‌ام کمابيش راضى ميرن، و خوشبختانه ملالى هم نداره، بعد از برنامه‌هام که کمابيش يه تعداد از ما بهترون نزد آقا رضاى ]Mama Bear رفته و عرقى و آبجويى و بعدشم شايد دوباره شعرى و بحثى، در پايان هم که نه تنها همه‌ى مشکلات ادبى، هنرى، موسيقى دنيا، که حتى تمام مشکلات ديگه‌ى دنيا رو از قبيل جداييها و طلاقها، دلايل شکست اردوگاه و آينده‌ى سوسياليسم وغيره رو در همون شب حل مى‌کنند.شبهاى واژه بسيار خوب شده و روز بروز بهتر و بيشتر مورد استقبال نيز قرار گرفته و ميگيره و شاهد جمعيت بيشترى نيز بوده است. شايد در ساليان گذشته به استثناى چند برنامه (يعنى بزرگداشت شاملو، اولين يادمان قتل عام زندانيان سياسى، شب شعر محمود دولت آبادى و اولين برنامه دکتر براهنى در تورنتو) واژه تونسته از نظر تعداد جمعيت شرکت کننده رکورد همه‌ى برنامه ها را بشکنه. حتى تونسته از يادمانهاى دو سال گذشته براى قتل عام زندانيان سياسى افراد بيشترى رو جمع کنه. و اين جاى خوشبختى و خوشحاليه. پس واژه موفق بوده و بايد به واژه پردازنش تبريک گفت، بويژه به خانم نياز سليمى که به باور من يکى از مهره‌هاى اصلى اين واژه‌اس و شايد بدون او اين قطار يه چرخش بلنگه و درجا بزنه.\nاما به نظر من بايد همينجا کمى مکث کنيم و مغرور تعداد زياد شرکت کننده نشيم. از خود سؤال کنيم که آيا هميشه تعداد زياد جمعيت معيار مثبت بودن و خوبى آن است ؟ و اگه چنين است آيا سوزان روشن‌ها و شهرام ک ها از واژه‌ايها موفقتر نبوده و نيستند؟ چون با اينکه بليط ورودى براى برنامه‌ى آنها حد اقل بيست برابر گرانتر از ورودى واژه است، جمعيت شرکت کننده در آن برنامه‌ها هم حد اقل بيست برابر جمعيت واژه است. البته شايد مقايسه‌ى اين چنينى به هيچ وجه درست نباشد ولى گويا اگر با اين منطق پيش برويم، هرکجا مسئوليت و تعهد بيشتر است جمعيت کمترى سرو کله‌شان پيدا ميشود و هرکجا مسئوليت و تعهدى نبوده و دم غنيمتيست ولوله‌ى جمعيتى است که بيا وببين. (البته من کسى را براى رفتن به چنين برنامه‌هايى ملامت نمى‌کنم، بلکه صرفن يک مقايسه است).\nيک نمونه از اين برنامه‌هاى پر جمعيت قبل از انقلاب هم يادم اومد و بد نيست که يادآورى کنم. شيخ احمد کافى را دوستانى که مثل من سنى ازشون گذشته بياد دارن. روضه‌خون ماهرى بود که در سالهاى قبل از انقلاب که ديکتاتورى به اوج خودش رسيده بود و زندوناى شاه هم وضعش بد نبود، اين آخوند معرکه گيريش گل کرده بود و چون صداشم خوب بود، هم آوازى مى‌خوند، هم مصيبتى. هم همه رو مى‌خندوند و هم همه رو ميگريوند. و هم با ٤تا فحش و بد و بيراه ودرى ورى به عمر، سنى‌ها، بهاييها، و کمونيست‌ها و همراه با احسنت و آفرين گفتن توده‌ى عوام مستمعينش بهشت برين رو براشون ضمانت مى‌کرد. پاى منبر اين آخوند هيچ وقت کمتر از ده‌هزار نفر نبود!! همه‌ام راضى برميگشتند، خنده و گريه شونو کرده بودن و بهشتشونم تضمين شده بود و احيانن ديدشونم زده بودن. حالا کيا معمولن دعوتش ميکردن؟ پولدارا، نزول خورا، کارخونه‌دارا و گردن کلفتاى شهرا، براى چى؟ براى پرداخت خمس و زکات، رشوه به اسلام و حلال کردن پولاشون، و توجيه بچاپ بچاپا و جناياتشون. بايد توضيح بدم که به هيچ وجه حتى سوزان روشن و احمد کافى رو هم نبايد مقايسه کرد ولى فقط ميخوام بگم که تعداد زياد جمعيت هميشه مثبت نيست. و برعکس تعداد کم هم هميشه نشونى منفى بودن نيست.\nحالا يه نمونم از برنامه‌هاى کم جمعيت شهرو ميگم:فراخوانى داده ميشه براى پيشگيرى از جنگ احتمالى بين دو طالبان (منظور طالبان ايران و طالبان افغانستانه) دو رژيمى که جفتشون ادعاى اسلامى بودنو دارن و جالبيش اينه که اخيرن طالبان ايران گفته که رژيم افغانستان آبروى اسلامو برده!! معلومه که اينا هنوز فکر مى‌کنند که با بيست سال جنايتى که کردن بازم براى اسلام آبرويى مونده!! خلاصه اين فراخوان براى پيشگيرى اين جنگ احتمالى داده ميشه، جنگى که اگر بوقوع مى‌پيوست يا بپيونده با جان حد اقل هزاران انسان سروکار داره، و اين ديگه مربوط به حزب ، گروه، سازمان، و طبقه‌ى خاصى نيست و بيشترين قربونى را از مردم محروم و زحمتکش و اسلام زده‌ى دو کشور ميگيره. و شاهديم که حتى يک دهم جمعيت واژه نيز به چنين فراخوانى جواب مثبت نمى‌دن. پس باز تکرار مى‌کنم به جمعيت زياد مغرور نشيم،درسته که واژه حزب، گروه و يا سازمان سياسى خاصى نيست و سخنگويى هيچ طبقه‌اى رو هم بعهده نگرفته، ولى واژه، واژه‌هاى ادبى، هنرى، فرهنگى و غيره رو باخود يدک ميکشه. واينا همه بار دارند و شايد يکى از دلايل شرکت کنندگان واژه، بار اين واژه‌ها باشه و انتظار اونا از اين واژه‌ها و نه خود واژه، هرچند واژه بايد اين بارها را به اين واژه‌ها بده. وگرنه اين واژه‌ها بدون واژه حد اقل در واژه بى‌بار ميشن. اين جاست که مسئوليت واژه زياد ميشه، که اين واژه ها را براى واژه نخواد، و در خدمت واژه‌ام نخواد. وگرنه واژه درخدمت واژه ميشه، درست مثل هنر براى هنر، ادبيات براى ادبيات و شعر براى شعر، و نه اينکه همه‌ى اينها در خدمت جامعه، مردم و در راستاى آزادى و رهايى اونا. ميبينيم که هنر براى هنر و شعر براى شعر و ادبيات براى ادبيات مسئوليت نمى‌خواد و تعهد لازم نداره و در نتيجه خطرى هم در بر نداره، هر چند در خدمت نظام نيست و لى چون برعليه اونم نيست بنابراين خنثى است. دوستان واژه‌اى: اگر يک نگاهى به روندگان و يا بقولى مشتريهاى واژه بيندازيم، در هر جلسه حدود ٧٠ تا ٨٠ مشترى پرو پا قرص و دائمى که تقريبا ٧٠ تا ٨٠ درصد مشتريهاى هميشگى واژه‌ام هستند مى‌بينيم. شايد متاسفانه يا خوشبختانه بايد گفت که همين ٨٠ - ٧٠ نفرم هستند که در هر کجاى شهربرنامه ايست که قرار است يا تصور براين است که قرار است از درد و رنج مردم سخنى به ميان آيد و يا براى شادى مردم گامى برداشته شود اين تعداد معدود که قابل ذکر و شمارشند حاضرند. اينها شعر و ادبيات و هنر و موسيقى را براى خودش نمى خواهند بلکه آنها را در راستاى نجات، آگاهى و آزادى مردم مى‌بينند. مى‌بينيم که اين درصد، جلسات چند سال اخير را در اين شهر تشکيل داده و مى‌دهند. البته داريم دوستان و رفقايى که به مناسبتهايى از شهرهاى دور و نزديک مثلن کيچنر، کينگستون، و يا حتى از اتاوا و مونترال هم بدين شهراومده و مياند که تعدادشان از انگشتان يک دست کمتر است. در هر جلسه واژه بطور استثناء بين ٢٠ تا ٤٠ نفر هم بستگى به شکل و محتواى برنامه‌ى اونشب واژه، غير از اين ٨٠ تا ٧٠ مشترى دائمى واژه مهمان داره. اين تعداد مشتريهاى واژه را من يک بار مصرف اسم مى‌زارم نه اينکه اينا يه بار مصرف واژه‌اند بلکه اين مهموناى عزيز يه بار واژه رو مصرف مى‌کنن (يعنى واژه ميشه يه بار مصرف براى اينا). البته ايراد که نداره هيچ خيلى هم خوبه و ايکاش اين يه بار مصرفا تعدادشون چند برابر دائمى بشه، ولى متاسفانه چنين نشده. اين يه بار مصرفا بيشتر بدين جهت شرکت ميکنند که يکى از بستگانشون در اون هفته‌ى بخصوص برنامه داره و يا مثلن دوست و يا همکارشون در اون روز آلتى از موسيقى رو مى‌نوازه و يا فلان گوشه‌ى برنامه رو بعهده داره. وگرنه همين واژه‌ى نيم بندم مسئله‌ى اونا نيست.\nحالا اگر قانون عرضه و تقاضا رو بخوايم در مورد واژه نيز بکار ببريم ، به نظر من بايد کمى واژه به مشتريهاى دائمى‌اش بيشتر برسه، ويا حداقل در صدى! هم شده، درصدى به مشترياش بپردازه و سهم بده.\nدوستان واژه‌اى : هنر متهد، ادبيات متهد، شعر متعهد و در خدمت مردم در واژه بوده، و هست، ولى نه به قدر کافى و مقدارى که انتظار مى‌رفته و بايد باشد، واژه سهمش را به مشتريهاى دايميش ادا نکرده و يا خيلى به ندرت ادا کرده.درست است که دکتر براهنى از ظلمى که بر آذريها و ترک زبانان رفته به درستى و بجا صحبت کرده است (بخاطر ترک بودن و ممطلع بودنش از اين مسئله)، ولى نياز سليمى کرد از جنايت ، ستم و قتل عام شهرهاى کردستان که بيشتر و بهتر از من فارس ديده، لمس کرده و اطلاع داشته، کمترنقش بازى کرده است. از سعيد سلطانپور که او نيز عليرغم مبارز، چريک و انقلابى بودن، کارگردان تئاتر نيز بوده کمتر در تئاترهاى واژه نامى به ميان آمده. از سعيدى سيرجانيها و فرج سرکوهيها عليرغم نويسنده بودنشون در واژه کمتر اشاره‌اى شده، و از شاعران دهن دوخته‌اى چون فرخى يزدى‌ها و يا عارف قزوينى‌ها در واژه کمتر ياد شده.\nدر يک کلام اگر موسيقى، ادبيات، تئاتر و اون چيزاى که واژه ظاهرن دست اندرکارشونه راهنر بناميم و بتونيم به سه بخش تقسيم کنيم (البته نمى‌دونم اين تقسيم بندى درسته يا نه ولى اگر بتونيم تقسيم کنيم :\n١- هنر در خدمت نظام و حاکميت\n٢- هنر خنثى ٣- هنر متعهد، مسئوليت‌دار و درخدمت مردم و راستاى نجات جامعه بايد گفت واژه اولى را قطعا شامل نميشه، يعنى در خدمت نظام نبوده ولى بين دومى و سومى در نوسان بوده و تا حدودى پاش در سومى در مواردى مى‌لنگيده، در شرايط کنونى که مبارزه اونم در داخل کشور با اون همه فشار و ديکتاتورى موجود داره به اوج خود مى‌رسه از واژه پردازان خارجى انتظار بس بيشترى ميشه داشت . به اميد موفقيت بيشتر واژه و واژه‌ايها.


نقد و بررسی بازی Observation – گیم اسکن\nخانه / نقد و بررسی بازی Observation\nتوسط منتقد گیم | نقد و بررسی | ۰ نظر | ۱۷ خرداد ۱۳۹۸\nدکتر «اِما فیشر» (Emma Fisher) خود را در موقعیت غریبی می‌یابد؛ تمام دستگاه‌های ایستگاه بین‌المللی «آبزرویشن» (Observation) از کار افتاده و خبری از بقیه‌ی خدمه نیست. اِما که رئیس بخش درمانی ایستگاه فضایی است، برای یافتن همکارانش دست به کار می‌شود؛ او هوش مصنوعی همه‌کاره‌ی ایستگاه، موسوم به «سم» (SAM) را دوباره راه می‌اندازد تا کمک حالش در این موقعیت پیچیده باشد. از حالا به بعد، شما در نقش سم، باید به اِما فیشر سردرگم و وحشت‌زده کمک بکنید تا اوضاع را به روال سابقش بازگرداند؛ ولی قضیه پیچیده‌تر و تاریک‌تر از این حرف‌ها است! با گیم اسکن و نقد بازی Observation همراه شوید.\nآبزرویشن یک بازی ماجرایی-معمایی اول‌شخص است که توسط استودیوی مستقل اسکاتلندی No Code ساخته شده است. بازی توسط شرکت Devolver Digital عرضه شده که این روزها به شرکت محبوب مستقل‌سازها تبدیل شده است. همان‌طور که بالا اشاره شد، بازی از میان یک آشوب آغاز می‌شود. شما در نقش سم که یک هوش مصنوعی است باید با فرمان‌هایی که اِما به شما می‌دهد، یک سری وظیفه که منجر به انجام مکانیک اصلی بازی (حل معما) می‌شود را انجام بدهید. در ابتدای کار، سم فقط قادر است از طریق دوربین‌های مداربسته‌ی CCTV ایستگاه فضایی در دالان‌های پیچ‌درپیچ ایستگاه حرکت بکند. در این بخش، وقتی اِما دستوری به شما می‌دهد، شما باید با حرکت دادن دوربین در بخش مورد نظر و زوم کردن روی هدف، با سرور، نمایشگر، مودم، دستگاه یا کنترل کننده‌های جورواجور ایستگاه ارتباط برقرار بکنید. معمولا هر بخش ایستگاه حداکثر با سه و حداقل با دو دوربین پوشش داده می‌شود و یافتن آبجکت‌های تاثیرپذیر و مهم محیط جز با جابه‌جا کردن زوایای دوربین ممکن نیست. این البته در منطق دسترسی بی‌وقفه‌ی یک هوش مصنوعی به تمام اجزای یک مجموعه در تضاد است. ولی تنها راه حلی بوده که سازنده‌ها برای وارد کردن مکانیک حرکت و تاثیر مستقیم کاربر روی شخصیت قابل بازی به آن رسیده‌اند؛ که البته خیلی هم خوب عمل می‌کند.\nمعماهای لپ‌تاپ از آسان‌ترین معماها هستند؛ مگر رمز ورود داشته باشند که در آن صورت باید در و دیوار را جستجو بکنید!\nسم با حرکت دادن دوربین و زوم کردن روی بخش‌های تاثیرپذیر محیط، وارد پروسه‌ی انجام کاری می‌شود که اِما از او خواسته است. از آنجایی که هیچ‌کدام از ما فضانورد نیستیم، معمولا انجام کار پیچیده‌ای که مربوط به تنظیمات ریز و درشت ایستگاه فضایی است، در ابتدا یک چالش بزرگ برای‌مان ایجاد خواهد کرد؛ این‌که هیچ ایده‌ای نداریم که قرار است چه کار بکنیم و با این نمودارهای عجیب و غریب و مختصات و معادلات پیچیده چطور کنار بیاییم! این به‌شکل خودکار، معما درست می‌کند و شما متوجه می‌شوید که برای انجام کاری که اِما ازتان خواسته، باید تبدیل به یک مهندس هوافضا بشوید که برای خودش یک چالش به حساب می‌آید! حقیقت این است که سر و کله زدن با این معماها که همراه با افکت‌های صوتی خیلی گیرا و یک سری مینی‌گیم و کلیدزنی (QTE) است، با وجود پیچیده بودن به‌شدت لذت بخش از آب درآمده است. به شکلی که کمی بعد این توهم به شما دست می‌دهد که واقعا داخل یک ایستگاه فضایی پیشرفته، در حال انجام عملیاتی پیچیده هستید! قطعا خیلی از عملیات‌های سازمانی مهندسی که داخل بازی، در قالب معماهای بازی می‌بینید، چندان پایه‌ی علمی مستحکمی ندارند؛ ولی براساس مکانیک و فرمول‌بندی رایج در ادبیات علمی تخیلی، به فکت‌هایی قابل باور تبدیل می‌شوند و اصلا نمی‌شود در واقعی نبودنشان شک کرد. علاوه بر این ویژگی خوب، معماها تنوع زیاد و خیلی خوبی دارند و اصلا خسته‌کننده و یک‌نواخت نمی‌شوند.\nربط دادن برخی از معماها به هم و پیدا کردن جواب نهایی از سخت‌ترین کارها است.\nبازی شش فصل دارد که با پشت سر گذاشتن آنها، گیم‌پلی و نحوه‌ی کنترل سم و به طبع آن درجه‌ی سختی معماها تغییر می‌کند. از جایی به بعد، شما قادر خواهید بود سم را با ربات‌های کروی موسوم به Sphere حرکت بدهید. استفاده از این ربات‌ها برای حرکت کردن، حس حضور در محیط ایستگاه را قابل لمس‌تر از قبل می‌کند. ولی برای کسانی که روی تصاویر و چرخش قاب دوربین حساسیت دارند، قطعا باعث حس و حال بدی خواهد شد. خود من از این دست کاربران که با بازی کردن بازی‌های اول‌شخص دچار حالت تهوع و سرگیجه می‌شوند و در اصطلاح Motion Sickness دارند، نیستم. ولی بازی کردن آبزرویشن در قالب یک ربات کروی باعث سرگیجه‌ام شده بود! در جاذبه‌ی صفر و در فضا، جهات جغرافیایی و خصوصا چپ و راست و بالا و پایین معنی خودشان را از دست می‌دهند؛ به همین خاطر گاهی در هنگام حرکت با ربات کروی، ممکن است جهات را قاطی بکنید و اگر مسیر حرکت‌تان را مشخص نکرده باشید، در راهروهای پیچ در پیچ ایستگاه گم خواهید شد! این مشکل خصوصا در راهپیمایی‌های بیرون از ایستگاه نمود بیشتری پیدا می‌کند. با این‌که کنترل ربات خوب و مناسب است ولی این مشکل، بخواهید یا نخواهید گریبان‌گیرتان خواهد شد؛ در یکی از ماموریت‌های بیرون سفینه بیش از نیم ساعت به دنبال یافتن چیزی بودم که اِما از من خواسته بود و این بدون جهت بودن فضا، زمان را از من دزدید! از طرف دیگر انجام برخی معماها به‌خاطر نامفهوم بودن چیزی که اِما از کاربر می‌خواهد و ترکیب این خواسته‌ی گنگ با شکل پیچیده‌ی معما، باعث می‌شود درجه‌ی سختی بازی در برخی مواقع به‌شدت زیاد بشود و به حل کردن معماهای «ماجرایی‌های کلاسیک لوکاس‌آرتز» شباهت پیدا بکند! تا جایی که برخی مواقع این حس به من دست می‌داد که سازنده‌ها واقعا فکر کرده‌اند ما یک هوش مصنوعی هستیم که همه چیز را در آنی به خاطر می‌سپارد و در آنی به اطلاعات دسترسی دارد! در نتیجه معماهای سخت و گنگ بازی این حس را در من ایجاد کرده بودند که خنگ‌ترین هوش مصنوعی کائنات هستم!\nبالا پایین است، پایین بالا؛ چپ راست و راست چپ!\nداستان در آبزرویشن، رکن اصلی و هویت بازی است. قصه، عالی آغاز می‌شود و میانه و پایانی محکم دارد. حضور در آبزرویشن و سر و کله زدن با معماهای محیطی که کاملا به اتمسفر تخیلی و علمی بازی می‌آیند، به روایت قصه و فضاسازی کمک کرده است. جزییات بسیار زیاد و سرگیجه‌آور طراحی محیط بازی و افکت‌های صوتی درجه یک، دلیل دیگری است تا کاملا محو فضای بازی بشوید. ولی مهم‌ترین و اصلی‌ترین برگ برنده‌ی آبزرویشن، شکل روایت قصه است؛ بازی از یک آشوب شروع می‌شود و شما در مقام سم، باید در حین پیش‌برد داستان در قالب حل معماها، به راز نهفته در وضعیت غریب آبزرویشن هم پی ببرید. پله پله جلو رفتن و تغییرات محیطی که به واسطه‌ی روند داستان ایجاد می‌شود هم تنوع خوبی به کلیت بازی داده است. از جایی به بعد حتی انگیزه‌های شما در مقام یک هوش مصنوعی با چالشی عجیب همراه می‌شود؛ این احساس به شما دست می‌دهد که می‌دانید سم به عنوان یک هوش مصنوعی در معرض تحول، چه تغییرات غریبی را با حس‌های جدیدش تجربه می‌کند.\nآنتاگونیست‌های اصلی بازی، کلاسیک و مدرن هستند. آنتاگونیست کلاسیک بازی در قالب یک موجود دوپا ظهور می‌کند و آنتاگونیست مدرن و اصلی بازی در قالب یک حس و حضور عنصری مرموز. عنصری که موتور محرکه‌ی اصلی وقایع بازی و انگیزه‌ای است تا در پایان به هویت آن پی ببرید. اصلا هم نمی‌شود حدس زد قصه‌ی بازی که پیچیدگی غریب و در عین حال جذابی دارد به کجا ختم خواهد شد.\nویژگی‌های علمی تخیلی ژانر در تار و پود قصه و محیط دست و پا شده توسط سازنده‌ها تنیده شده و چیزی کم و کسر ندارد. با این‌که ممکن است گرافیک بازی در برخی مواقع توی ذوق بزند یا انیمیشن چهره‌ی شخصیت‌ها اصلا همدلی برانگیز نباشد، ولی هیچ‌کدام این‌ها مانع لذت بردن و غوطه خوردن شما در دنیای این بازی نخواهد شد. صداپیشه‌ها هم عالی هستند؛ کسانی که برای اِما، سم و جیم الایس که سه نقش برجسته‌تر قصه هستند، نقش گفته‌اند کارشان را با میخکوب کردن مخاطب به قصه، به سرانجام رسانده‌اند! بودن در قالب سم و کمک کردن به اِما، اما یک حس غریب دیگر را هم در مخاطب شعله‌ور می‌کند؛ حسی پنهان که نویسنده‌ی بازی عمدا آن را در لایه‌های زیرین قصه مخفی کرده است. آری! این یک قصه‌ی عاشقانه است!\nبرای جمع کردن این نقد چیز خاصی نمی‌شود گفت! مگر این‌که میان‌تیتر بالا که تیتر اصلی نقد هم هست، اشاره‌ای دارد به موقعیتی که بازی در آن رخ می‌دهد؛ یک ایستگاه فضایی شش وجهی که بالای اتمسفر یک طوفان شش وجهی گرفتار شده است؛ طوفانی که به آن Hexagonal Cloud Pattern می‌گویند! یکی از شگفتی‌های منظومه‌ی شمسی که این بازی، شما را علاوه بر آشنا کردن با آن، با یک محصول معمایی درجه یک هم آشنا می‌کند که قطعا در تاریخ ویدئوگیم کم نظیر است!\nیک نمونه از چندین معمای پیچیده‌ی بازی؛ معماها سه‌بعدی نیستند و بیشتر روی صفحه‌ی نمایشگرها نقش می‌بندند.\nنقشه و واسط کاربری بازی در ابتدا پیچیده و گیج‌کننده به نظر می‌رسد؛ ولی یادگرفتن مکانیک‌ها و عادت به واسط کاربری، مشمول گذر زمان است.\nبخش کوچکی از آبزرویشن از نمای بیرونی.\nبعضی وقت‌ها سایه‌ها این شکلی و دندانه‌دار می‌شوند و نرخ تصویر کم می‌شود؛ ولی هیچ‌کدام این‌ها در برابر چیزی که بازی به شما می‌دهد مهم نیستند!\nتجربه‌ی یک داستان علمی تخیلی خیلی خوب در کنار بازی کردن یک ماجرایی معمایی عالی.


سفر در زمان؛ رویا یا واقعیت؟ | آرایش و زیبایی\nماهنامه عصر زمان: سفر در زمان، به ایده حرکت بین لحظه های مختلف در زمان گفته می شود که مشابه حرکت بین مکان های مختلف در فضا صورت می گیرد و در آن امکان ارسال اشیاء به زمان گذشته و آینده وجود دارد.\nسفر در زمان به عنوان یکی از مهیج ترین موضوعات مورد توجه ذهن انسان معاصر بیش از یک سده است که از یک طرف از سوی نویسندگان داستان های علمی- تخیلی و فیلمسازان و از سوی دیگر از طرف فیزیکدانان مورد بررسی قرار گرفته است.\nسفر در زمان بی شک از اساسی ترین گنجینه های علمی تخیلی است. رد سال ۱۸۹۵ «اچ. جی. ولز» با رمان معروف «ماشین زمان» مفاهیم علمی جدید را بنیان نهاد که در بیش از یک قرن به مهم ترین دغدغه ذهنی انسان تبدیل شده است. خارج از داستان های علمی- تخیلی، بسیاری از دانشمندان نیز در سده اخیر به دنبال نظریه هایی در تایید امکان یا حتی انجام این سفر مهیج بوده اند. در این میان نظریه «نسبیت عمومی» انیشتین بیش از همه حائز اهمیت است.\nدر حقیقت خاصیت نور در نسبیت عمومی، نسبیت خاص، جاذبه عمومی و مکانیک کوانتوم این فکر را ایجاد می کند که شاید سفر در زمان ممکن باشد. هر چند نتایج این نظریه ها تاکنون برای کسی یا چیزی امکان عقب و جلو رفتن در زمان را فراهم نکرده، اما به نویسندگان جدید اجازه داده است که با پایه های علمی تری در آثار خود به بررسی این مقوله بپردازند.\nسفر در زمان جا به جایی فرضی در دوره های مختلف زمانی به سمت گذشته یا آینده است. تا به امروز، بعضی از نظریه های علمی، سفر در زمان را امکانپذیر می دانند، اما تنها در شرایط سختی که هنوز با فناوری های کنونی دستیابی به آنها غیرممکن است.\nنظریه نسبیت خاصی که انیشتین در ۱۹۵۰ ارائه کرد، پدیده انبساط زمان را در بوته آزمایش می گذارد و به خصوص نشان می دهد ناظرانی که با سرعت نزدیک به سرعت نور (۲۹۹,۷۹۲,۴۵۸ کیلومتر بر ثانیه) جا به جا می شوند، می توانند انبساط زمان را درک کنند.\nبه نظر می رسد این پدیده که تاکنون با انجام آزمایش های متعددی بررسی شده است، بتواند در آینده دری را به سوی فرضیه جا به جایی در زمان بگشاید، اما لازم به یادآوری است که این سفر احتمالا به ایده سفر در زمان که در داستان های علمی- تخیلی دیده می شود، هیچ شباهتی ندارد.\nسفر در زمان در داستان ها و در تصور عمومی به عنوان تمحیدی شناخته می شود که هر دو روش سفر به آینده با سرعتی که هر دو روش سفر به آینده با سرعتی بسیار بالا و سفر به اعصار گذشته را در بر می گیرد. این در حالی است که از دیدگاه علمی، موضوع کمی پیچیده تر است.\nدر جست و جوی ماشین زمان\nماشین زمان کلاسیک که در سینما و در داستان های علمی- تخیلی استفاده می شود، ظاهری شبیه به یک خودروی معمولی یا دستگاهی در ابعاد یک اتاق کوچک دارد، به طوری که فرد وارد آن می شود، پارامترهای سفر را در دستگاه های ویژه ای تعیین، ماشین را روشن می کند و پس از چند ثانیه از صحنه خارج شده و وارد دوره زمانی مورد نظر خود می شود، در حالی که در عرصه فیزیک، آزمایش ایده آل سفر در زمان تنها برای بررسی نظریات علمی مانند نسبیت خاص، نسبیت عمومی و مکانیک کوانتوم استفاده می شود.\nنظریه های نسبیت انیشتین تا به امروز بزرگ ترین ابزارهایی هستند که ما برای فرض کردن و متصور شدن شرایط ممکن سفر در زمان در اختیار دارم. یکی از اصول بنیادی در این نظریه ها، ثابت سرعت نور در خلاء است. این اصل اجازه داده است که سه شرط مرتبط با امکان سفر در زمان را شناسایی کنیم.\n۱٫ در سرعت زیر سرعت نور در خلا، اجسام دارای جرم، چه در حالت سکون و چه در حالت شتاب بالای صفر، وجود دارند. این اجسام می توانند تنها در فضا و نه در زمان به عقب و جلو حرکت کنند. (در جهان ما جهت زمان از پیش تعیین شده است و از گذشته به آینده می رود).\n۲٫ در سرعت برابر با سرعت نور، فضا و زمان حذف می شوند، فوتون دارای جرم در این سرعت می تواند بدون «لختی» (اینرسی) حرکت کند. در سرعت نور، انقباض زمان، صفر و انبساط فضا نامحدود است. در این شرایط، شناسایی موقعیت جسم در ۴ مختصات غیرممکن است؛ مختصات زمانی متوقف می شود. بنابراین ساعت در سرعت نور به طور مرتب تنها یک زمان را نشان می دهد.\n۳٫ در سرعت فراتر از سرعت نور، جسم فرضی هم در حالت سکون و هم در حالت شتاب، تنها می توان یک جرم مجازی داشته باشد. این جسم می تواند در فضایی حرکت کند که هنوز وجود ندارد. در حقیقت قادر است در یک «فضای منفی» و در یک «زمان وارونه» حرکت کند و توالی زمانی اش از آینده به گذشته برود.\nسفر در زمان از طریق سیاهچاله ها\nسیاهچاله ها اجرامی فیزیکی هستند که در آنها ماده و میدان گرانشی در حداکثر تراکم و چگالی قرار دارد. در این سیاهچاله ها امکان ایجاد «پل های فضا- زمان» که همچنین با عنوان «پل انیشتین- روزن» شناخته می شود، وجود دارد.\nدر اینجا برای درک بهتر مفهوم «زمان تحت تاثیر گرانش»، فضا- زمان به عنوان یک ورقه کاملا لاستیک معرفی می شود که می تواند به آسانی خم و راست شود و «خمیدگی فضا- زمان» را بسازد. گرانش از بدشکلی این ورقه یا خمیدگی فضا- زمان پدید می آید. در حالی که زمان می تواند به عنوان شیب این ورقه که در نزدیکی لبه ها منبسط شده و کش آمده است، دیده شود.\nبر پایه نظریه های انیشتین، هیچ چیز نمی تواند در خلا فراتر از سرعت نور برود، اما در این نظریه ها، هیچ محدودیتی درباره شدت میدان گرانشی در بدشکلی فضا- زمان وجود ندارد. بنابراین، ساخت ماشینی برای سفر در زمان باید بر پایه فرضیه بدشکلی های فضا- زمان و نه نسبیت ها باشد.\nاستفان هاوکینگ سفر در زمان را امکان پذیر می داند\n«استفان هاوکینگ»، دانشمند انگلیسی و فیزیکدان دانشگاه «کمبریج» است که شهرت خود را به خاطر تحقیقاتی به دست آورده که در عرصه گرانش کوانتومی، «افق حوادث» و «تکینگی» فضا- زمان در سیاهچاله ها انجام داده است. وی در سال ۲۰۱۰ در فیلمی مستند با عنوان «جهان استفان هاوکینگ» که از شبکه «دیسکاوری» پخش شد، اظهار کرد که از چند راه می توان از مانع زمان عبور کرد.\nبه اعتقاد هاوکینگ، زمانی خواهد رسید که فضاپیماها به اندازه ای سریع خواهندشد که زمان را برای کسی که سوار آنهاست، آهسته خواهندکرد. این فضاپیما قادر است از تئوری انیشتین فراتر رود و در زمان سفر کند. حتی اگر این سفر در زمان تنها به سوی آینده با شد. این فضاپیما برای رسیدن به ۹۸ درصد از سرعت نور به ۶ سال زمان نیاز دارد. پس از رسیدن به این سرعت، طول یک روز در این فضاپیما برابر با طول یکسال در زمین خواهدشد. به این ترتیب، سرنشینان می توانند جلوتر از زمان حرکت کنند. این در حالی است که سفر به گذشته ممکن نیست، چرا که قانونی بنیادی را که بیان می دارد و «علت بر معلول مقدم است» را نقض می کند. درواقع، سفر به گذشته نوعی نابود کردن وجود خود است.\nهاوکینگ می افزاید که برای رسیدن به چنین شتاب و سرعتی، انسان باید در فضا باشد. سریع ترین سفر فضایی انسان ها، یعنی سفر آپولو ۱۰، با سرعت ۴۰ هزار و ۲۳۳ کیلومتر بر ساعت بوده است. در حالی که برای سفر به زمان باید با سرعتی ۱۰ برابر این سرعت در فضا حرکت کرد و برای عملی شدن آن، به فضاپیمایی بسیار بزرگ تر نیاز است، تا بتواند مقادیر زیادی سوخت را برای تامین انرژی مورد نیاز چنین سرعتی حمل کند. از نظر تئوری تنها می توانیم در طول عمر خود یک بار به سفری بسیار دوردست برویم؛ سفری کوتاه به مرز کهکشان راه شیری به تنهایی به ۸۰ سال زمان نیاز دارد.\nاین فیزیکدان انگلیسی معتقد است که در آن روز، نظریه نسبیت انیشتین منسوخ خواهدشد. این در حالی است که آزمایش هایی که تاکنون در بررسی این نظریه انجام شده، همگی مهر تایید بر پیش بینی های انیشتین بوده است.\nتایید نظریه انیشتین و رد امکان سفر در زمان\nگروهی از پژوهشگران دانشگاه علم و فناوری هنگ کنگ با انجام تحقیقاتی درباره فوتون های مجزای نور، ضمن تایید تئوری انیشتین درباره سرعت نور در خلا حرف آخر درباره احتمال تحقق رویای سفر در زمان را زدند.\nاین تیم تحقیقاتی نشان دادند همان طور که آلبرت انیشتین در نظریه نسبیت عمومی تعیین کرده بود، هیچ چیز سریع تر از نور نیست. در حقیقت احتمال انجام سفر در زمان با امکان حرکت سریع تر از سرعت نور ارتباط دارد.\nیک دهه قبل گروهی از دانشمندان پالس هایی از سرعت مافوق نور را کشف کردند. هر چند این کشف تنها یک اثر «اپتیکی» بود، این تردید را به وجود آورد که سرعت حرکت یک فوتون مجزا به چند روش می تواند از سرعت نور بیشتر شود. اکنون فیزیکدانان هنگ کنگی موفق شدند با دقت بالایی، سرعت حرکت یک فوتون مجزا را اندازه گیری کنند. نتایج این بررسی ها نشان داد حتی یک فوتون مجزا که واحد پایه نور است، مانند سرعت فاز امواج الکترومغناطیس محدود به سرعت نور است.\nآمار جالب از دور چهارم مرحله گروهی لیگ اروپا\nنوشته بعدی قدوس: شانس بالایی برای جام جهانی دارم\nنوشته قبلی هند، مطالبات نفتی ایران را پرداخت کرده است


ربنای شجریان می‌تواند باعث نزدیکی شود\n۲۴ خرداد ۱۳۹۵ - ۱۳:۰۹\nخبرگزاری ایلنا: محمد سریر؛ رئیس هیات مدیره خانه موسیقی گفت: وقتی خواست مردم، شنیدن ربنای شجریان در موقع افطار است، نباید در برابر آن مقاومت کرد. صداوسیما نباید با محروم کردن مردم، مقابل خواست آنها بایستد.\nمحمد سریر به ما گفت: محروم کردن مردم از شنیدن ربنای شجریان در تلویزیون، یکی از سیاست‌گذاری‌هایی بود که در آن به‌جای مقابله با یک شخص، با یک ملت مقابله می‌کنند. وقتی جامعه علایقی دارد، به‌خصوص در قضیه‌ای که از نظر فرهنگی و حتی معنوی تاثیرگذار است، چرا باید در مقابلش ایستاد و از چنین امکانی چشم‌پوشی کرد؟\nعضو شورای عالی پژوهش صداوسیما، در ادامه به نقش موسیقی در جذب مخاطب برای این سازمان اشاره کرد و گفت: موسیقی همیشه بخش جذاب و تاثیرگذاری در صداوسیما و به‌خصوص رادیو در ایران بوده که مخاطبان بسیاری را جذب این رسانه کرده است. سریر با بیان اینکه برای بررسی موضوع موسیقی در رادیو ابتدا باید نگاهی کلی به وضعیت موسیقی در ایران شود، گفت: متاسفانه امروز آثار بسیار زیادی منتشر می‌شود که جنبه‌های هنری آنها در قیاس با آنچه که در گذشته بوده یا انتظار می‌رود، در حد قابل قبولی نیست. او خاطرنشان کرد: در موسیقی امروز ایران، تعدادی از جوان‌های تازه‌نفس و جدید وارد بازار کار شده‌اند که چه در حوزه ساخت موسیقی و اجرای آن و چه در خواندن کارهای خوبی انجام می‌دهند؛ خوب از این جهت که این نوع فعالیت‌ها باید تداوم پیدا کند، ولی متاسفانه برخی از این آثار، آن کیفیتی را که در گذشته بوده و حداقل امروز از آن انتظار می‌رود، در خود ندارند.\nمحمدرضا شجریان ، موسیقی سنتی ، ربنای شجریان ، تلویزیون\nپشت پرده رواج بازار موقت اشتغال\nنرخ بیکاری 11.8 درصد شد\nخطر بیکاری ناگهانی 2 میلیون نفر\n«خداوندان اسرار» به کارگردانی «بنی‌اعتماد»\nدرباره ربنای شجریان می‌تواند باعث نزدیکی شود\n13:13 - 1395/03/24\nمن بخاطرپخش نشدن ربنای استادشجریان روزه نمی گیرم\n13:17 - 1395/03/24\nقطع ربنای شجریان کار غلطی بود، ربنا هویتی مستقل از شجریان پیدا کرده بود و توده مردم موقع افطار به شجریان فکر نمیکردند بلکه به وقت روحانی افطار می اندیشیدند.\n13:44 - 1395/03/24\nمنم به خاطرپخش نشدن ربنای استاد ازامشب موقعه خواب پتوسرم نمیندازم\n14:24 - 1395/03/24\nصدا وسیمای میلی ما اراده نداره از خودش که طبق میل مردم باشه .تحت سیطره گروه خاصی میباشه و طبق خواسته و میل آنان عمل میکنن .برای همینه مردم تمایلی به دیدن تلویزیون ندارن میرن سراغ ماهواره\n14:26 - 1395/03/24\nآقای سریراحتمالا صدای شجریان راباصدای وحی اشتباه گرفته\n14:51 - 1395/03/24\nبابا خواست مردم کیلو چنده کی به خواست مردم اهمیت میده؟\nهمینه که مردم هم از صدا و سیما بریدن\n23:34 - 1395/03/24\nمگر شرط قل قبولی روزه شنیدن صدای شجریان است که اینقدر امسال تو بوق شده است.\nشرط قبولی پاک ستی، . پاکدامنی، پاک دلی،\nپاک فکری، وپاک نیتی و با تقوی بودن است و هواداران آقای شجریان کجای این راهند؟\n05:02 - 1395/03/25\nخودش خواسته"هیچ اثری"ازش در صدا و سیما پخش نشه.\n11:25 - 1395/03/25\nان چند سالی که بود واین چندسالی که نیست چه اتفاقی افتاده اصلا خیلی از مردم رادیو گوش نمیدهند حالا ....


عرضه ذخایر گوشت منجمد گوساله به قیمت ۵۵ هزار تومان + سند – تازه خبری\n2- با توجه به پیش بینی افزایش مصارف پس از بازگشایی کسب و کارهای تعطیل شده ناشی از بیماری کرونا مقرر گردید شرکت پشتیبانی امور دام در اسرع وقت نسبت به ترمیم ذخایر (استان سیستان و بلوچستان و سایر مبادی تأمین) اقدام نماید.\n3- با پیشنهاد شرکت پشتیبانی امور دام مبنی بر عرضه ذخایر به قیمت تمام شده برای امکان جایگزینی موافقت و نرخ عرضه ذخایر گوشت منجمد گوساله، متوسط 55 هزار تومان (با تلورانس 5 درصد که در اختیار هیأت مدیره شرکت می‌باشد) تعیین شد.\nتبصره 1: با توجه به بند 1-2 جلسه نود و یکمین کارگروه تنظمی بازار برای آن دسته از محموله‌های تمدید تاریخ شده که تا قبل از تاریخ ابلاغ این مصوبه با نرخ قبلی تهاتر شده و کالا توسط بخش خصوصی تحویل شده است، اقدام بلامانع می‌باشد. اما برای سایر محموله‌ها، نرخ پایه تهاتر با محموله‌های بخش خصوصی با بیش از 6 ماه تاریخ مصرف نرخ حاشیه بازار محموله مشابه می‌باشد.\nتبصره 2: نرخ حاشیه بازار برای تهاتر، بر اساس پیشنهاد شرکت پشتیبانی امور دام و تأیید دبیرخانه کارگروه تنظیم بازار ملاک اقدام خواهد بود.\nدسته‌ها بلاگ برچسب‌ها alef، news، الف، جامعه خبری تحلیلی الف، خبر، شمثب.هق، قیمت گوشت منجمد ناوبری نوشته‌ها\nمغلوب ساختن پیشی جستن به تحریم یک دادگاه بین المللی برای کاوش آمریکا جنایات جنگی