هزاران نفر طی نامه ای به دبیر کل سازمان ملل، خواستار تلاش برای آزادی امید کوکبی شدند | تایمز اسرائیل\nهزاران نفر طی نامه ای به دبیر کل سازمان ملل، خواستار تلاش برای آزادی امید کوکبی شدند\nهزاران تن طی نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل، از او خواستند تا از ابزارهای ممکن و موجود برای آزادی امید کوکبی استفاده کند.\nنویسنده تحریریه تایمز اسرائیل\t08:57 ,2016 آوریل 28 0 Edit\nامید کوکبی، نخبۀ جوان فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی شریف و دانشجوی دکترای فیزیک اتمی\nدر ادامه واکنش ها نسبت به وضعیت وخیم جسمانی امید کوکبی، یکی از نخبگان زندانی در ایران، هزاران فعال سیاسی و مدنی از ایران و خارج، طی نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل، از او خواستند تا از ابزارهای ممکن و موجود برای آزادی این دانشمند اتمی استفاده کند. همزمان هيجده تن از برندگان جايزه نوبل در نامه ای سرگشاده خطاب به رهبر جمهوری اسلامی خواستار آزادی این زندانی سیاسی شده اند. ده‌ها استاد دانشگاه‌های آمریکا، مکزیک و کانادا نیز در نامه‌ای به حسن روحانی، با ابراز نگرانی از وضعیت برخی زندانیان سیاسی بیمار، خواستار بستری شدن فوری آنها شدند.\nامید کوکبی، نخبۀ جوان فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی شریف و دانشجوی دکترای فیزیک اتمی با گرایش لیزر در دانشگاه تگزاس آمریکا بود، که شش سال پیش هنگامی که برای دیدار با خانواده به ایران آمد، هنگام ترک کشور در فرودگاه بازداشت شد. وی پانزده ماه تحت فشار و بازجویی بود تا پیشنهاد همکاری با دستگاه‌های نظامی – امنیتی جمهوری اسلامی در یک پروژه نظامی را قبول کند، که از این امر خودداری نمود، تا اینکه توسط دادگاه انقلاب به اتهام “ارتباط با دولت های متخاصم”، به ده سال حبس محکوم گردید.\nوی چندی پیش در زندان به سرطان کلیه مبتلا و دچار بحران حاد گردید، تا اینکه فعالان ایرانی و بین المللی، خواستار آزادی وی شدند.\nدر همین راستا، در نامه‌ای که به امضای ۱۶ هزار تن رسید، از بان گی مون، دبیرکل سازمان ملل خواسته شد تا از تمامی ابزارهای ممکن و موجود برای آزادی امید کوکبی استفاده کند. به گزارش رادیو فردا، امضاکنندگان از بان گی مون خواسته‌اند که به عنوان بالاترین مقام رسمی سازمان ملل متحد و برای «پاسداشت انسانیت» واکنشی مناسب به «بی‌عدالتی حکومت ایران» در مورد امید کوکبی، فیزیک‌دان زندانی، نشان دهد.\nهمچنین هيجده تن از برندگان جايزه نوبل در نامه سرگشاده ای خطاب به علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی خواستار آزادی اميد کوکبی شدند.\nنامه سرگشاده ای که به امضای هيجده تن از فيزيکدانان نامدار جهان رسيده، برای چندمين بار از رهبر جمهوری اسلامی می خواهد که اميد کوکبی را پس از سه سال و هشت ماه، بی درنگ از زندان آزاد کند.\nميشل اروين از انجمن فيزيکدانان آمريکا به راديو فردا گفت که تقاضاهای مکرر برای آزادی آقای کوکبی تا کنون بی پاسخ مانده ولی اميد است که اين تلاش جديد، ثمربخش باشد.\nهمزمان ده‌ها استاد دانشگاه‌های آمریکا، مکزیک و کانادا، در نامه‌ای به حسن روحانی، رئیس دولت ایران، با ابراز نگرانی از وضعیت برخی زندانیان سیاسی بیمار، خواستار بستری شدن فوری آنها شدند.\nمتن نامه سرگشاده به رئیس‌جمهوری ایران، هشتم اردیبهشت‌ماه در وب‌سایت گاردین منتشر شده که نویسندگان نامه به حسن روحانی، متذکر شده اند مقام‌های قضائی رژیم ایران، “هیچ احترامی برای اصول اولیه حقوق بشر، قانون اساسی جمهوری اسلامی یا حتی مقررات و ضوابط خود قائل نیستند.”\nاستادان دانشگاه‌های شمال آمریکا، پیشنهاد کرده‌اند در صورتی که آزادی فوری زندانیان سیاسی بیمار میسر نیست، گروهی از پزشکان مستقل از داخل ایران، یا از سوی سازمان‌های فرادولتی مانند «پزشکان بدون مرز»، «هلال احمر/صلیب سرخ» و سازمان ملل، به وضعیت آنها رسیدگی کنند.\nگفتنی است، طیف وسیعی از زندانی سیاسی و عقیدتی در ایران، همچون سعید حسین‌زاده، افشین سهراب‌زاده، حسین رونقی ملکی، علی معزی، زینب جلالیان، بهبود قلی‌زاده، علیرضا گلی‌پور، نرگس محمدی، محمدصدیق کبودوند، شهرام رادمهر، مسعود عرب‌چوبدار، رمضان احمدکمال، عیسی سحرخیز، عبدالفتاح سلطانی و …، دچار بیماری های سخت و نگران کننده بوده، اما همچنان در حبس به سر می برند.


startup weekend interview classor » وبلاگینا\nمصاحبه با استارتاپ ویکندی‌ها: دانیال سعد، مدیر ایده کلاسور\nنوشته آرش زاد • 02 مهر 1391\nهمان‌طور که می‌دانید، رویداد استارتاپ ویکند تهران که در شهریور گذشته برای اولین بار در ایران برگزار شد، میزبان تعدادی از فعالان حوزه کسب و کار، طراحان و برنامه‌نویسان وب و علاقه‌مندان به راه‌اندازی پروژه‌های نوین در بازار ایران بود. وبلاگینا تصمیم گرفته است تا با مدیران گروه‌های برتر این رویداد مصاحبه‌های جداگانه‌ای را انجام دهد و گفتگویی را پیرامون اتفاقات رخ داده طی ۳ روز برگزاری این مراسم منتشر نماید.\nاولین مصاحبه از این سری که قرار است هر یکشنبه در وبلاگینا منتشر شود، با دانیال سعد مدیر گروه ایده کلاسور که رتبه سوم استارتاپ ویکند تهران را کسب کرده است، انجام شده است.\nلطفا ابتدا خود را برای کاربران وبلاگینا معرفی کنید\nمن دانیال سعد هستم. ۲۴ سال سن دارم. دانشجوی رشته صنایع در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال هستم و به‌صورت پاره وقت در یک شرکت آلمانی-ایرانی در ایران مشغول به کارم.\nچطور وارد استارتاپ ویکند شدید و چگونه از برگزاری آن اطلاع پیدا کردید؟\nیک روز در گوگل ریدر مشغول خواندن خبرها بودم که مطلبی را درباره برگزاری استارتاپ ویکند در یکی از سایت‌ها دیدم. قبل از آن در هیچ یک از کنفرانس‌ها یا رویدادهای این چنینی در ایران شرکت نکرده بودم. بنابر این سایت فارسی و انگلیسی برنامه را بررسی کردم. تعدادی از مربیان حاضر در مراسم را از قبل به شکل دورا دور می‌شناختم و اکثرا وبلاگ آن‌ها را دنبال می‌کردم و نهایتا این موضوعات باعث شد تا در برنامه ثبت‌نام کنم.\nایده‌تان را قبل از شرکت در استارتاپ ویکند در ذهن داشتید یا بعد از ثبت‌نام به‌دنبال ایده گشتید؟\nمن از روزی که ثبت‌نام کردم به‌دنبال ایده می‌گشتم. حدود یک هفته قبل از شروع رویداد، ۵، ۶ ایده را انتخاب کرده بودم و بعد، آن‌ها را طبقه‌بندی نمودم. آن‌هایی را امکان اجرای‌شان وجود داشت را از فهرست بیرون کشیدم و با دوستانم درباره‌شان صحبت کردم که کدام‌شان شدنی است و کدام‌شان نیاز است.\nنهایتا دو ایده انتخاب شدند که یکی کلاسور بود و دیگری، ایده‌ای شبیه به شبکه Linkedin که مربوط به یک بانک مشاغل و افراد حرفه‌ای کسب و کارها بود. سرانجام هم کلاسور را در استارتاپ ویکند تهران مطرح کردم و قبول شد.\nبرای ارائه ۶۰ ثانیه‌ای روز اول از قبل تمرین کرده بودید؟\nبله. استارتاپ ویکند تجربه دوم من در زمینه کار آفرینی در تابستان امسال بود. قبل از آن در دوره Get Educated که توسط دانشگاه تهران برگزار می‌شد شرکت کردم. برنامه آن دوره درباره این موضوع بود که چطور می‌شود یک ایده را به مرحله اجرا رساند و آن‌جا تجربه‌ای را در این زمینه کسب کرده بودم. از طرفی مدتی است که خودم به مقالات مرتبط با کسب و کار و این‌که چطور می‌توان یک ایده را در مدت کوتاهی برای سرمایه‌گذار تعریف کرد، علاقه‌مند شده‌ام و از قبل مطالبی را درباره آن‌ها خوانده بودم. در اصل استارتاپ ویکند جایی بود که آن‌ها به‌طور عملی آزمایش کردم.\nبعد از ارائه چه اتفاقی افتاد و چه کارهای دیگری انجام دادید؟\nمن پشت کارت ویزیتم شماره ایده و اسمش را نوشتم و به هر کسی که سوال می‌کرد دادم تا اگر بخواهد رای بدهد، یادش بماند. از طرفی با مدیر برخی ایده‌ها که از آن‌ها خوشم آمده بود، صحبت کردم.\nتیم‌تان را چطور تشکیل دادید؟\nبعد از رای‌گیری به ما گفته شد که تخصص‌هایی که لازم دارید را بنویسید. من قبل از آن برخی کارها را برای راه‌اندازی یک سایت به‌صورت شخصی انجام داده بودم اما به‌صورت تخصصی اطلاعی درباره اینکه چطور باید یک تیم را جمع‌آوری کرد، نداشتم.\nیکی از بزرگ‌ترین شانس‌هایی که آوردم این بود که ۳ نفر از بچه‌هایی که به تیم من آمدند، قبلا تجربه کاری مشترکی را باهم داشتند و خودشان صاحب شرکت بودند و می‌دانستند که کار باید چطور انجام شود. بقیه افراد تیم هم هر کدام به‌صورت شخصی تجربه مورد نیاز را در زمینه کاری خود داشتند. در واقع می‌توانم بگویم که تیم خود به خود جمع شد!\nما ۸ نفر بودیم. خودم حرفه‌ام کسب و کار بود. سه نفر از بچه‌ها در زمینه مارکتینگ کار می‌کردند. سه نفر دیگر از بچه‌ها کارهای فنی را به عهده داشتند و یک نفر وظیفه طراحی سایت و کدنویسی HTML را انجام می‌داد.\nروز دوم استارتاپ ویکند را چطور شروع کردید؟\nما اسم پروژه را از قبل انتخاب کرده بودیم. هنگام خوردن صبحانه درباره رابط کاربری پروژه با بچه‌ها صحبت کردیم. اول در نظر داشتیم تا طرح را به‌شکل ستونی پیاده کنیم اما نهایتا تصمیم بر این شد که ظاهر کار را شبیه به طرح مترو درآوریم و در همان زمان، موضوع طراحی UI تمام شد!\nبا آغاز کار در کلاس‌ها هم، افراد هر کدام وظیفه خود را انجام دادند. بچه‌های مارکتینگ در زمینه مشخص کردن مواردی مواردی مانند نقطه سر به سر پروژه و پیدا کردن مشتری، بررسی‌ها را شروع کردند و بچه‌های فنی نیز کارشان را آغاز کردند و پروژه را روی سرویس Trello بردیم.\nما یک شانس خیلی بزرگ آوردیم. آن‌هم این بود که مربیانی که اول به ما سر زدند خیلی به ما کمک کردند. ما یک مقدار گُم شده بودیم و فضا را خیلی بزرگ می‌دیدیم. دو سه نفر از مربیان با راهنمایی‌هایی که کردند، اقیانوس عمیقی که اول در ذهن داشتیم را به یک استخر معمولی تبدیل کردند که می‌توانستیم در آن شنا کنیم.\nمربی‌ها را چطور مدیریت کردید؟ یعنی چطور از اطلاعات‌شان استفاده کردید؟\nبچه‌ها با این موضوع خیلی مشکل داشتند. من جلوی درب نشستم. در واقع درب که باز می‌شد، من اولین نفری بودم که به سراغ مربی‌ها می‌رفتم. مربیان کسب و کار را خودم با آن‌ها صحبت می‌کردم. مربیان فنی دیگر را نیز به همان بخش مرتبط به افراد تیم هدایت می‌کردیم تا فقط با آن‌ها گفتگو کنند.\nبه‌نظرم گروه‌هایی که از مربیان گله داشتند، بلد نبودند ارتباط با مربیان را مدیریت کنند. من حتی چند نفر از مربیان را روز قبل، از توییتر رزور کرده بودم و در آن‌جا با آن‌ها تماس گرفته بودم.\nبا وجود دیدن فعالیت‌های گروه‌های دیگر، شانس برد ایده خود را چقدر می‌دیدید؟\nما امید داشتیم مقام اول را کسب کنیم. البته امید ما منطقی بود به دلیل اینکه ایده پروژه ما شدنی و قابل پیاده‌سازی بود. بچه‌های ما خیلی خوب کار کرده بودند و UI و دموهایی که آماده کرده بودیم هم خوب بودند. ما اساس استارتاپ که از نیاز به سمت راه‌حل برویم را هم رعایت کرده بودیم.\nبعد از آن رقیبان احتمالی را شناسایی کردیم. ایده‌های دخل و خرج، لنزکده، بیمه آنلاین و کجا بریم از جمله پروژه‌هایی بودند که در فهرست ما وجود داشتند. دو تا از ایده‌ها را هم به‌عنوان ایده‌های سورپرایز (Wonder Hit) در نظر گرفته بودیم که ممکن بود بر خلاف تصور، اول شوند. یکی از آن‌ها خبر خوش بود و دیگری ایده Langgo.\nطی برگزاری رویداد، به رقیبان‌تان سر زدید؟\nمن به یکی دو تا از گروه‌ها سر زدم. خبر خوش درب کلاس خود را بسته بود. با گروه Langgo و دخل و خرج صحبت کردم و نگاهی هم به بچه‌های دیوار شهر انداختم. اما به‌صورت کلی ما زیاد گروه برون‌گرایی نبودیم.\nکار گروهی تیم‌تان را طی این مدت چطور دیدید؟\nاین عجیب غریب‌ترین کار گروهی بود که من تابحال انجام داده بودم!\nیعنی خوب! من اصلا چنین انتظاری نداشتم. یکی از مهم‌ترین دلایلی که کلاسور مقام آورد، بچه‌های گروه بودند. همه با تجربه بودند و می‌دانستند من به‌عنوان مدیر تیم چه انتظاری از آن‌ها دارم و خودشان کارشان را بلد بودند و انجامش می‌دادند. من حتی خیلی از وظایف را اصلا تعیین نکرده بودم.\nچند نفر از اعضای تیم‌تان تهرانی بودند و چند نفر از شهرستان‌های دیگر آمده بودند؟\n۳ نفر از اعضا از مشهد آمده بودند و بقیه تهرانی بودند.\nبرای ارائه روز آخر چه کارهایی انجام دادید؟\nما می‌دانستیم که در آن روز یک ارائه خواهیم داشت. اول در نظر داشتیم مثل Dropbox یک فیلم درست کنیم اما بعد به این نتیجه رسیدیم که این موضوع کار خیلی سخت و زمان‌گیری است. بعد از آن از دو نفر از مربیان سوال کردیم که چطور می‌شود ایده‌ها را ارائه داد. مجموع همه این‌ها، ۳ دقیقه اولی ارائه شد که من خودم صحبت کردم. دو دقیقه بعدی هم دوست من درباره اپلیکیشن پروژه ارائه خود را عرضه کرد.\nالبته ما ۴ بار ارائه خودمان را تغییر دادیم. دفعه اول، زمانی که ارائه را نوشتیم یکی از مربیان آن‌را به‌طور کلی تغییر داد و گفت جمله‌هایتان خیلی طولانی است. بار دوم جملات را اصلاح کردیم اما به‌نظر خودمان خوب نبود و دوباره آن‌ها را تغییر دادیم. نهایتا پس از چند مرتبه تغییر، به ارائه نهایی رسیدیم که باز خودم آن‌طور که باید از آن راضی نبودم.\nآن زمان یک بد شانسی هم آوردیم. رزولوشن سیستم ما به پروژکتور مراسم نمی‌خورد و یک مقدار هم استرس داشتیم. بعد از اجرا تعدادی از دوستان به من گفتند که اگر کمی ارائه‌تان بهتر بود شاید مقام اول یا دوم را کسب می‌کردید.\nبه‌عنوان گروه سوم این رویداد، داوری استارتاپ ویکند را چطور دیدید؟\nمن بر سر داوری کمی بحث دارم. موضوع اینجاست که برای نوع داوری، باید فهرستی در اختیار ما قرار می‌دادند که فرضا شما باید این موارد را در پروژه خود داشته باشید. منظورم معیارهای داوری است. من خودم یک سری موضوعات را مشخص کرده بودم و می‌دانستم هر یک از داوران، بیشتر به چه چیزی اهمیت می‌دهند اما طبیعتا اگر می‌دانستم نمره‌دهی‌ها به چه شکلی خواهد بود، خیلی بهتر می‌شد و خیلی دوست داشتم نمره ایده خودم را هم بدانم.\nبه‌نظر شما افرادی که قصد شرکت در استارتاپ ویکند را دارند، باید در چه سطحی باشند تا بتوانند در آن حضور پیدا کنند؟\nزمانی که برای اولین بار وارد استارتاپ ویکند می‌شوید، ناگهان به محیطی می‌روید که از هر تخصصی، افراد مختلفی وجود دارند. به نظرم بچه‌هایی که در این دوره شرکت کرده بودند، همه کارشان را از نظر فنی بلد بودند. برنامه‌نویس‌ها واقعا خوب بودند و سایر افراد هم همین‌طور. از طرفی باید دید که این‌گونه تخصص‌ها در مدیریت یک تیم چقدر می‌تواند تاثیرگذار باشد و باید چه ارتباطی با سطح فرد داشته باشد.\nدر این رابطه، شرکت کننده‌ای داشتیم که با ۱۷ سال سن توانست برای ایده‌ش رای کسب کند و تیمش را مدیریت نماید.\nدقیقا. به‌نظر من مدیریت و رهبری در استارتاپ ویکند به تخصص ربط نداشت. نمونه‌ش خانم متین بودند که با ۱۷، ۱۸ سال سن تیمی را مدیریت کردند که من اگر قرار بود آن را مدیریت کنم وحشت می‌کردم!\nبه‌نظرم می‌شود از افرادی که قصد شرکت در این رویداد را دارند، یک سری ملزومات را طلب کرد. مثلا چند کتاب و مقاله مرتبط با این زمینه را مطالعه کنند. به‌طور مثال نکته‌ای که وجود داشت این بود که خیلی از بچه‌ها با مفهوم MVP یا موارد مشابه دیگر آشنا نبودند. شاید یکی از دلایلی که برخی از بچه‌ها از طرف راه حل به سمت ایده رفته بودند همین موضوع بود که مربوط به عدم اطلاع آنان می‌شد.\nدر حال حاضر پروژه‌تان در چه وضعیتی قرار دارد؟\nفعلا در خواب زمستانی به سر می‌برد! ما دموهای قبلی و MVP خود را داریم. ایده هم کمی کامل‌تر شده است اما فعلا بنا به دلایلی نمی‌خواهیم کار را شروع کنیم. هیجان بعد از استارتاپ خیلی زیاد است. به‌نظرم اگر کمی زمان بگذرد، این جو نیز کمی آرام‌تر می‌شود و می‌توان بهتر فکر کرد.\nبه‌عنوان کسی که در این رویداد شرکت کرده است، برای بقیه افرادی که بعدا قصد شرکت در این مراسم را دارند چه توصیه و پیشنهادی دارید؟\nاول از همه قبل از اینکه بخواهند در چنین برنامه‌هایی شرکت کنند، حتما یک سری مطالب را بخوانند و همین‌طور ویدیوهای اجراها را مشاهده کنند و ببینند ایده‌های برنده چه نکاتی را داشتند. شاید بد نباشد کتاب کم حجمی که آقای غانم زاده با نام Lean Startup نوشته‌اند را مطالعه کنند. من خودم این کتاب را پرینت گرفته بودم و روز دوم چند نفر از بچه‌های تیم آن‌را خواندند. خیلی از افرادی که با این موارد آشنا بودند، کارها را بهتر انجام دادند. حتی اگر می‌توانند، در صورتی که تیم دارند، قبل از شروع مراسم یک بار به‌صورت آزمایشی در مدت زمان کوتاهی یک ایده فرضی را اجرا کنند.\nامیدوارم استارتاپ ویکند تهران بتواند از دانشگاه‌های ایران هم استفاده کند و آن‌را محدود به کار آی‌تی نکنند چرا که بازار ایران، بازار دست نخورده و پر از فرصت است.\nاز اینکه در این مصاحبه شرکت کردید از شما ممنونیم.\nموارد مرتبط استارتاپ استارتاپ ویکند تهران ایده ایران دانیال سعد رویداد Startup Weekend Tehran مصاحبه\nمصاحبه با استارتاپ ویکندی‌ها: یاسمن متین، مدیر ایده لنگو…\nمصاحبه با سلمان جریری، اولین وبلاگ‌نویس وب ایران…\nمصاحبه با چهره‌های مطرح وب فارسی…\nجالب بود. از این مصاحبه ها بازم بزارین!\nBebakhshid keyboard farsi nadarm , mage teame langgo chejoori bood ke modiriatesh sakht bood?\nاین برنامه بسیار مفید و رخداد بزرگی برای وب ایران بود. واقعا باید از همگی مجریان و عوامل برگزاری آن در ایران تشکر کرد. اما به نظر من چیزی را در مورد وب ما تغییر نداده است. یعنی فکر می‌کنم مهمترین علت پس‌رفت و رکود وب ایران عوامل زیر می‌باشند که بسیار ریشه‌ای هستند:\n– عدم وجود فرهنگ اینترنت و زندگی آنلاین در کشور. طوری که عموم مردم اینترنت را فقط ابزار تفریح تصور می‌کنند و آن را جدی نمی‌گیرند.\n– فضای سانسور و امنیتی که متاسفانه برای بسیاری ایده‌های خوب شهامت ابراز وجود نمی‌گذارد.\n– عدم وجود سرمایه‌گذاران و سرمایه‌گذاری جدی در وب ایران\n– نفوذ کم اینترنت در کشور و نبود مخاطب کافی\nو … بسیاری مشکلات ریشه‌ای دیگر.\nتا زمانی که این مشکلات باقی هستند، وضعیت وب ایران تغییر محسوس و مثبتی نخواهد داشت.\nوب ما که فعلا برای بیشتر کاربران عامی فقط شده محل بازی‌های آنلاین، وقت‌کُشی در فیس‌بوک و دانلود فیلم و موزیک به طور غیرقانونی. همین!\nخوب بود خسته نباشید .\nمیخواستم بدونم چطوری میشه از جزئیات ایده های ارائه شده مطلع شد. مثلا همین ایده ای که ایشون دادند و مقام اوردند دقیقاً چی بوده؟\nآیا شما گزارش کامل و مفصلی از این ایده ها در وبسایت خوبتون ارائه کردید؟\nچطوری میشه اطاعات بیشتری در این مورد کسب کرد.\nخیلی متشکر از ایده ی ناب استارتاپ ویکند. امیدوارم که چنین برنامه هایی حتی برای کارهای تولیدی در کشورمان ادامه داشته باشد.\nاز آنجا که طلانگر نیز با ایده ی استارتاپ ویکند مرتبط بود خواستم شما را نیز در جریان وبسایت طلانگر که ایده ی برتر جشنواره کسب و کار شریف است قرار دهم. http://www.talanegar.com متشکر از شما و فعالیتهای مفیدتان\nآقا دنیال لطف کردند نام من توی این گروه نبردند ، من به خاطر یه سری افکار شخصی خودم از گروه ایشون جدا شدم و به گروهی دیگه رفتم !\nبابا شما که اصلا نگفتی این ایده چی بود؟ یه ساعته دارم میخونم آخرشم هیچی. آقای آرش زاد . ای بابا . اه.\nخوب راست میگن!ایدشون چی بود؟\nراجع به استارت اپ ویکند کمی توضیح میدید که چیه؟\nخیلی عالیه که با این سن کم مدیر چنین گروهی باشی!\nمثل همه مصاحبه های دیگه تون عالی بود.\nمرسییی مفید بود


کاغذ دیواری ها برای فضای شما چه می کنند؟\nآیا می توانید باور کنید که کاغذ دیواری در شیراز بیش از 2000 سال است که وجود داشته است؟ مورخان به ما می گویند که چین اولین کشوری بود که کاغذ را اختراع کرد، آن را با دست رنگ کرد و برای نمایش به دیوار چسباند... در اوایل سال 100 قبل از میلاد!\nدر حدود قرن پانزدهم، کاغذ دیواری در شیراز -راه خود را به اروپا باز کرد، و بعداً، به ایالات متحده در طول این قرن‌ها، به عنوان راهی برای جدا کردن اتاق‌ها، تغییر ظاهر اندازه اتاق، برای نمایش صحنه‌های عجیب و غریب و دوردست مورد استفاده قرار گرفت. مکان ها و حتی برای نمایش تحصیلات یا ثروت.\nتاریخچه کامل والپیپرها جذاب است، اما امروز، نمی‌خواهم خیلی به عقب نگاه کنیم. می خواهم منتظر نحوه استفاده از کاغذ دیواری در شیراز در خانه های امروزی خود باشیم. چون این روزها…\nدر پست اخیرم در مورد زیبایی ساحلی پر جنب و جوش ما، 5 ویژگی طراحی را که برای هر یک از طرح های مشتریانمان شخصی سازی می کنیم، به اشتراک گذاشتم. یکی از مهم ترین ویژگی های آن لیست؟ عامل عجب!\nعامل wow را می توان به عنوان یک لمس جسورانه از غیر منتظره تعریف کرد. این عنصری است که شما را دو چندان می‌کند، اتاق را بالا می‌برد و واقعاً بی‌نظیر است.\nاگر به پروژه‌های ما نگاه کنید، تقریباً در هر کجا می‌توانید فاکتور شگفت‌انگیز را بیابید - در پارچه‌های پر جنب و جوش که مبلمان را می‌پوشاند، به‌عنوان آثار هنری بیانیه، به‌عنوان سایه‌های رومی سفارشی با تزئینات پیچیده، و مورد علاقه شخصی، به عنوان کاغذ دیواری در شیراز طرح‌دار زیبا.\nکاغذ دیواری در شیراز مناسب چه کاری می تواند برای فضای شما انجام دهد؟\nرنگ: کاغذ دیواری در شیراز می تواند رنگی را به فضای خنثی اضافه کند یا رنگ های دیگر اتاق را هماهنگ کند.\nبافت: بافت می‌تواند عمق بصری ایجاد کند، فضا را نرم‌تر کند و حس ارگانیک‌تری به آن بدهد.\nالگو: الگوی مناسب می‌تواند فضای اتاق را بزرگ‌تر کند، انرژی آرام‌بخش یا هیجان‌انگیزی به آن اضافه کند و فوراً علاقه ایجاد کند. بیشتر کاغذ دیواری در شیراز طرح دار را می توان به دو دسته هندسی یا گیاهی طبقه بندی کرد.\nشخصیت: شخصیت احساسی است که یک کاغذ دیواری در شیراز دارد. توصیف این یکی دشوارتر است، اما دقیقاً منظور من را در مثال های زیر خواهید دید.\nبهترین مکان ها برای افزودن کاغذ دیواری در شیراز در خانه شما کجاست؟\nواقعاً جایی نیست که از کاغذ دیواری در شیراز استفاده نکنیم. به طور جدی. اما به جای اینکه به شما بگوییم، نشان دادن شما از طریق عکس‌های تازه از پروژه‌های اخیراً تکمیل‌شده‌مان آسان‌تر است. برخی از این موارد حتی هنوز در وب سایت نیستند، بنابراین این شانس شماست که نگاهی پنهانی داشته باشید!\nچگونه از کاغذ دیواری در خانه مشتریان خود استفاده می کنیم؟\nابتدا، بیایید با کاغذ دیواری در شیراز الهام گرفته از هندسی شروع کنیم. اینها می توانند اشکال هندسی نرم و سینوسی و همچنین اشکال و الگوهای با خط سخت داشته باشند.\nاین اتاق پودری به طور جدی یکی از فضاهای کوچک مورد علاقه ما است و کاغذ دیواری در شیراز چیزی است که همه آن را گرد هم می آورد. ظاهر بافت را اضافه می کند، فضا را عمیق تر می کند و به طرز خیره کننده ای از نزدیک یا دور پیچیده است. دیدن آن در عکس دشوار است، اما درخشش ظریفی نیز در کاغذ دیواری در شیراز وجود دارد که کاملا مکمل دیوارکوب های برنجی، سخت افزار و آینه است. واقعا عجب!\nزیمبا یک بیانیه گرافیکی شیک در انباری پیشخدمت مشتریان ما دارد. اگرچه این الگو به اندازه اتاق پودر قبلی هندسی است، شخصیتی که به اتاق اضافه می کند کاملاً متفاوت است. در اینجا، فضایی داریم که احساس سرگرمی، پر انرژی و پر از حرکت دارد.\nReply · Share · 50 Views · Report · 1


قیمت زالوی طبی و پزشکی - wormsell.com\nخانه / زالو / قیمت زالوی طبی و پزشکی\nقیمت زالوی طبی و پزشکی\nدر بزاق زالوی طبی و پزشکی دو ترکیب به نام های هیرودین و هپارین وجود دارد که باعث روان تر شدن خون و جلوگیری از انعقاد خون می گردد. مناسب ترین قیمت زالوی طبی در مرکز پرورش زالوی طبی رمضانی.\nدر بزاق زالو های پرورشی طبی و پزشکی نوعی مواد فیبرینولیتیک وجود دارد که از عمل فیبرین در خون انسان جلوگیری می کند.\nبعلاوه در بزاق این گونه زالوی طبی ترکیبات ضد ایجاد پلاکت نیز وجود دارد.\nمرکز تکثیر زالوی طبی و پزشکی رمضانی با بهره گیری از روایات اهل بیت و تجربه کشور های صاحب نام در عرصه پزشکی همچون فرانسه و المان و انگلیس و امریکا و بکارگیری بهترین روش های تولید و پرورش روز دنیا اقدام به تولید استریل این گونه کرده است.\nپیشینه درخشان استفاده درمانی از این موجود اعجاب انگیز در ایران قدمتی طولانی دارد.\nنکته جالب اینجاست که تا به الان هیچگونه عوارض منفی و مضراتی برای این روش درمانی شناخته نشده است.\nکلیه کلینیک های درمانی و مراکز زیبایی با اطمینان کامل از مراحل تولید از جمله قرنطینه، تولید مثل و رشد کاملا استریل و با بکارگیری بهترین روش های تولید و پرورش روز دنیا ،می توانند نیاز های خود را از این مرکز تهیه فرمایند.\nبرچسبقیمت زالوی طبی\nقبلی خریدار و فروشنده زالوی طبی هفت رنگ\nبعد خرید و فروش زالوی طبی و درمانی\nقیمت زالو طبی فروشی در اصفهان\nقیمت روغن زالوی طبی اصل مرغوب\nقیمت نژاد زالو طبی اصل شمال


پسامدرنیسم --- post modernism - فلسفه - انجمن نواندیشان\nپسامدرنیسم --- post modernism\nتوسط Anarchist، 26 فروردین 1390 در فلسفه\nلطفا در تالار گفتگوی ویژه تاپیک ارسال نکنید...\nحقایق توهماتی هستند که فراموش کرده اند چیزی جز توهم نیستند\nپسامدرنیسم در جهت سنت نیست ولی خب ممکنه به گوشه هایی از اون یا شبیه سازی از اون که به افراط از طرف مدرنیته طرد شده برگرده\nو یا هیچ انگاری مطلق\nپسامدرنیسم یا پست مدرنیسم یکی دیگر از فلسفه های غربیست که از اواخر دهه ی پنجاه قرن بیستم به عرصه آمد . این فلسفه بیانگر گذار از مرحله مدرن و دوره ی روشنگری است و همچنین نقد گسترده و مرز ناشناسی نسبت به اندیشه ی روشنگری ارائه می دهد . در واقع پست مدرنیسم یک اندیشه ی انتقادی بوده و بیشتر از آنکه دست به اثبات و راه حل تازه ای برای زندگی بهتر و همچنین رفع مشکلات مدرنیسم ارائه دهد به نفی و ریشه کن کردن ارزش های جهانگستر دوران مدرن می پردازد . به عبارتی واضح تر نقد همه جانبه ی مفاهیمی چون آزادی ، حقیقت ، عدالت و مخصوصاً عقلانیت و خود فلسفه جزو اصول و تحلیل های این مکتب بوده و هست . با اینوصف جای بسی سوال و مداقه ی بیشتر است که از این متفکران پست مدرن بپرسیم : اگر عقلانیت و حقیقت خالی از هرگونه وجه کلی نگرانه ای است و اساساً هیچ ملاکی برای اثبات و صحت عقلانیت درکار نیست چگونه می توان به اندیشه های اینان و یا خود پسا مدرن اعتماد کرد ؟\nپست مدرنیسم همانطور که از نامش پیداست یعنی گذار از مدرنیته و عصر روشنگری . و البته بلافاصله پس از این مفهوم سوالی به ذهن می آید مبنی بر اینکه : چرا باید از مدرنیته گذر کنیم و آنچه در ورای زندگی مدرن است چیست ؟ عصر روشنگری به دنبال رهایی از مفاهیم خشک کلیسای کاتولیک و استبداد دینی بوده و پس از جنبش پروتستان و انقلاب صنعتی بود که مفاهیمی چون آزادی ، حقیقت و عقلانیت چهره ای دیگر به خود گرفته و از نوع بازسازی شدند . این مفاهیم خود بیانگر نوعی اخلاق اند و هرچند غرب دچار پلورالیسم ارزشی است ولی با اینوصف مدرنیسم با یک اخلاق جهانگستر و مفاهیمی کلی مخالف نیست . اما پست مدرنیسم می خواهد فراتر از این مفاهیم رفته و به عبارتی مطلق انگاری را نقض کرده و نسبیت گرا شده و تمامی مفاهیم کلی را در چارچوب موقعیت ها ارزیابی کرده و بپذیرد . خود این نسبیت باوری البته موضع نادرستی درباره ی مفاهیم کلی و مطلق نیست اما نسبیت باوری مطلق هم پذیرفتنی نمی باشد . بنابراین می بینیم که نیچه به عنوان یکی از پیش قراولان پست مدرنیسم و هم یک فیلسوف اگزیستانسیالیسم پیرو قدرت باوری بوده و انسانها را به دو دسته تقسیم می کند . او قشربندی و نظام طبقاتی را گریز ناپذیر می دانست برخلاف مارکس . به عقیده ی او دسته ای قوی هستند و دسته ای ضعیف که این دسته باید کار کنند برای قوی ها . نیچه معتقد بود جهان خالی از معناست و اساساً ما انسانها باید پذیرای این حقیقت باشیم و اما برای ادامه زندگی این ما هستیم که باید به جهان معنا و مفهوم دهیم . اما نیچه گویا فارق از این بوده که تفکیک انسان از جهان کاری اشتباه است . زیرا انسان یکی از اجزا به عمل آمده از سوی جهان است و جدای از آن نیست بنابراین حتی اگر بپذیریم که انسان به جهان معنا می دهد جز این نیست که بگوییم جهان خود به خویشتن معنا می دهد . اما چه چیز سبب شده تا نیچه قائل به این تفکیک شود ؟ شاید تنها به این خاطر که او انسان را دارای آگاهی می دانست و اما جهان را خیر . ولی به هرحال بسیار واضح و روشن است که بدانیم انسان از جهان جدا نیست و جزوی از آن است . از سویی دیگر نیچه به عنوان یکی از پیامبران پست مدرنیسم هیچگاه به ما نمی گوید چرا عده ی کمی از انسانها می توانند ابر مرد شوند و عده ی بیشماری دیگر باید گله وار در خدمت آن عده ی قلیل باشند ؟ و همین نگرش بود که سبب شد حزب نازی توجیه فلسفی برای گستردگی خویش داشته باشد و راسیسم و نژادباوری و کشتار انسانهای بیگناه را پیشه ی خود سازد زیرا عدالت در نزد نیچه حقیقتی جهانگستر نیست و بسته به این است که از جانب چه کسی اعمال شود . یعنی عدالت مفهوم خود را از فاعل خویش می گیرد نه فعل و عمل انجام شده . هرچند ما اندیشه ی نیچه را علت نازیسم و فاجعه ی جنگ جهانی دوم نمی دانیم با اینوصف این اندیشه در عمل و در گذار از ذهنیت و ورود به واقعیت عینی جز این هم نتیجه ای دربر ندارد . از دیگر اندیشمندان پست مدرنیسم یکی هم هایدگر است که این یکی نیز در جهت نقد تکنولوژی کوشیده است هرچند رویکردش بیشتر در جهت شناخت اگزیستانس ( وجود ) بوده . و باز می توان از مهمترین اندیشمندان پست مدرنیسم نام برد چون ژان فرانس لیوتار ، ژاک دریدا و میشل فوکو . که از این میان به عقیده ی من میشل فوکو قویترین و بحث انگیزترین فیلسوف پسا مدرن بوده که الهامات بسیاری هم از نیچه گرفته . از جمله در انتشار تئوری هایش در زمینه ی قدرت . مساله ی بعدی مساله ی گذار از مدرنیسم است . پست مدرن یک مفهوم جدید است و هم یک فلسفه ی تازه اما بر پایه ی کدام فلسفه ترتیب داده شد ؟ پسا مدرنیسم جز بر پایه ی مفاهیم فلسفه ی مدرن و روشنگری نمیتوانسته شکل بگیرد . و تنها با نقد و رویکرد انتقادی که پیش شرط پدید آمدن خودش بوده روی کار آمد . در اینجا به یاد هگل می افتیم که می گفت تمام فلسفه های بعدی بر پایه ی فلسفه های پیشین شکل می گیرند . در اینجا نیزاندیشه ی مدرن برنهاده و اندیشه ی پسامدرن برابرنهاده است یعنی از دل مدرنیسم است که پست مدرن به وجود می آید و جز این نیست و اما همنهاد و نتیجه ی بعدی را باید در پسا پست مدرنیسم بجوییم . دراینجا لازم است که از برداشت غلطی که برخی از پست مدرنیسم می کنند بگوییم . زیرا بسیاری این فلسفه را با نهیلیسم مطلق یعنی پوچ انگاری محض اشتباه گرفته و گمان می کنند از آنجا که این نحله ی فلسفی به نسبیت گرایی باور داشته و تمامی چارچوب های جهانگستر را ویران می کند پس می توانیم از این مفهوم فروریزی ارزش ها و اخلاق به طور کلی را استنباط کنیم . درصورتی که نباید از یاد برد که پست مدرنیسم به رغم ساخت شکنی و فروریزی برخی عرفیات عقلانی اما به هیچ رو فلسفه ای در جهت بارور سازی نطفه ی نهیلیسم مطلق نیست . هرچند این فلسفه در نقد فراگیر از عقلانیت و حقیقت دچار تناقض گویی است زیرا خود را هم نقد کرده و زیر این سوال می برد که اگر عقلانیت کلاً قابل نقد است و حقیقتی درکار نیست و تنها از بوته ی چشم اندازباوری می توانیم همه چیز را ارزیابی کنیم پس تئوری های خودشان هم نقض شده و خالی از حقیقت و عقلانیت می شوند ، با اینوصف پست مدرنیسم تنها به دنبال حقیقتی ناب تر است هرچند خود حقیقت را در وجه کلی آن انکار کند . بنابراین اگر کسانی از این مکتب فلسفی به عنوان پشتوانه ای در جهت تبلیغ و باور و خودفریبی نهیلیسم مطلق و نابودی کلی ارزش ها استفاده می کنند لازم است بدانند به فلسفه ی خوبی مراجعه نکرده اند . در بادی امر معتقدان به نهیلیسم مطلق هم خود به دنبال حقیقتی به نام نهیلیسم مطلق می گردند و لازم است بدانند که نهیلیسم مطلق خود نفی کننده ی خویش است چراکه حقیقت را باور ندارد در حالی که خود را به عنوان یک حقیقت می داند . پس اگر حقیقتی نیست خود نهیلیسم مطلق هم حقیقت ندارد . بنابراین انسان مفر و گریزگاهی از حقیقت باور ندارد چه در اندیشه ی مدرن و چه در پست مدرن و چه در نهیلیسم مطلق و چه هر مکتب دیگر .\nارسال شده در 14 تیر 1390\nنقطه عزيمت مدرنيته؛ تعريف جديد از عقل\nقبل از شروع بحث تذكر يك نكته ضروري است و آن اين كه انگيزه ما از طرح اين بحث ايجاد يك اسكلت (Platform) براي آموزش در اين عرصه مي‌باشد زيرا با وجود چاپ كتاب‌هاي متعدد هنوز سردرگمي خاصي در اين عرصه ديده مي‌شود و نظرات متفاوتي در اين زمينه وجود دارد؛ مرحوم شريعتي نقد اسكولاستيك را نقطه عطف مدرنيته مي‌داند كه داراي سه وجه است: 1- قياس ارسطو، 2- نظريه خلق الساعه بودن انسان، 3- هيئت بطلميوس.\nمدرنيسم به جاي قياس، استقرار را حاكم ساخت، به جاي بطلميوس گاليله و كپرنيك را و به جاي نظريه ”خلق الساعه“ نيز ”تكامل“ (Transformism) را جايگزين نمود. برخي ديگر نقطه عطف آن را\n، انقلاب كبير فرانسه، انقلاب صنعتي انگليس يا انقلاب اكتبر مي‌دانند. برخي ديگر انقلاب اكتبر را همچون قيفي مي‌بينند كه انقلاب صنعتي انگلستان، انقلاب فلسفي آلمان و انقلاب كبير فرانسه را در آن ريختند و خروجي‌اش مدرنيته شد و اين منجر به دموكراسي نوين خلق گرديد. از نظر شما مدرنيسم از چه زماني شروع شد و نقطه عطف آن چه هنگام بود؟ عده‌اي از مدرنيست‌ها معتقدند كه در پسِ مدرنيته، عقلانيت يونان وجود دارد و ما بدون فهم عقلانيت يونان نمي‌توانيم مدرنيته را درك كرده و بومي كنيم. نظر شما در اين خصوص چيست؟ پرسش ديگر در مورد بحث پايان مدرنيته است كه عده‌اي از پايان مدرنيته و آغاز پورسه‌اي جديد به نام پست مدرنيسم سخن مي‌گويند. بفرماييد تعريف پايان يك پروسه و آغاز پروسه ديگر چيست؟ آيا اين يك شالوده‌شكني است؟\n* نخستين پرسش پيرامون نقطه عطف مدرنيته بود. به نظر من مدرنيته را در شاخه‌هاي مختلف مي‌توان بررسي كرد؛ از منظر فلسفي، سياسي، تكنولوژيك و ... . شايد اگر از نظر منظر سياسي وارد بحث بشويم انقلاب كبير فرانسه، نقطه عطف مدرنيته است، هرچند شروع آن با نظريه پردازاني مانند هابز است، اما در انقلاب كبير فرانسه بود كه به صورت جرياني اجتماعي درآمد و بدين گونه عموم مردم براي نخستين بار وارد نظريه سياسي شدند. در عرصه فناوري، تحولات تكنولوژيك در انگليس، نقطه عطف مدرنيته بود. از نظر فلسفي، به نظر من دكارت نقطه عطف گرايش فلسفي مدرنيته است و نگرش فلسفي به مدرنيته با دكارت شكل مي‌گيرد. نقطه عزيمت آن نيز تعريف جديد از عقل است. در تفكر اروپايي اين نگاه مديون دكارت است، هرچند جريان‌هايي پيش از دكارت نيز همانند كارهاي كپرنيك يا كپلر در عرصه هيئت قرار داشته‌اند، ولي جمع‌بندي آن و ايجاد نقطه عزيمت در مدرنيته به لحاظ فلسفي توسط دكارت صورت گرفت.\nنگرش فلسفي و نگرش سياسي به مدرنيته داراي شاكله‌هاي نسبتاً متشابهي مي‌باشند. من ابتدا مدرنيته را از منظر دكارت بيان مي‌كنم و سپس به نظر هابز مي‌پردازم. تلاش من اثبات وجود يك نماي كلي از جهان در پس و پشت هر دو نظريه معطوف به مدرنيته است.\nدر پاسخ به پرسش دوم هم بايد بگويم به نظر من بين دوره‌هاي مختلف، گسست وجود دارد و نمي‌توان تفكر مدرن را دنباله تفكر يونان به حساب آورد. اعتقاد بنده به نظريه گسست معرفتي است و معتقدم كه در دوران مدرن، عقلانيت جديدي شكل مي‌گيرد كه در مجموع هيچ تشابهي با يونان ندارد. حال اگر بحثمان را خلاصه كنيم، با استفاده از نظريه پارادايم توماس كوهن، معتقدم پارادايم تفكر بشري تغيير مي‌كند و مقايسه امكان‌پذير نيست.\nبرگرديم به دكارت و نقطه عطف مدرنيته، عمده نظريه دكارت، تأسيس عقلانيت جديد است. اين عقلانيت جديد در دكارت از شكاكيت او نشأت مي‌گيرد، با اين استدلال كه ما بايد در همه كس و همه چيز شك بكنيم و خود به يك نقطه بديهي يا امري مبرهن برسيم كه بر مبناي آن سامان فكري خود را شكل دهيم. اين نقطه بديهي همان اكسيوم اوليه دكارت است. دكارت ديالوگي هم با دوره ماقبل خود دارد، زيرا نمي‌تواند يكباره از ماقبل خود جدا شود.\nدكارت نظريه معروف خود را بر اين اساس مطرح مي‌كند كه دو جوهر مستقل وجود دارد و اين دو جوهر كاملاً از هم متمايزند. يكي از آنها را انديشه و ديگري را بعد مي‌نامد. او اين موضوع را از همان اكسيوم ”من مي‌انديشم پس هستم“ نتيجه مي‌گيرد. از اثبات هست بودن خود نتيجه مي‌گيرد كه ديگران نيز هستند. از ”من مي‌انديشم پس هستم“، دو وجه ”انديشه“ و ”بُعد“ يا ”عين“ و ”ذهن“ را نتيجه مي‌گيرد و در سير تأملات خود به جدايي ”عين“ از ”ذهن“ مي‌رسد؛ اين مسئله اساس مدرنيته است. در تفسير دكارتي نقطه عزيمت اينجاست كه فاعل شناساگر و موضوع شناسايي دو ماهيت مستقل از هم دارند و اين اساس مدرنيته دكارتي است و با اين نقطه عزيمت است كه مدرنيته به لحاظ فلسفي شكل مي‌گيرد؛ چيزي كه تا قبل از آن وجود نداشته است، سپس در تمام دوره مدرن نحوه رابطه ”سوژه“ و ”ابژه“ دغدغه اصلي مدرنيته مي‌شود. البته نقدهاي متفاوتي به آن وارد مي‌شود و به نظر من پاشنه آشيلي است كه در نهايت در قرن بيستم زير سؤال مي‌رود. پست مدرنيسم به لحاظ فكر فلسفي‌اش – حداقل به لحاظ معرفت شناسي – از نقدهاي وارد شده بر دكارت در همان نقطه استدلال ”عين“ و ”ذهن“ شكل مي‌گيرد؛ يعني انديشه پست مدرن اين اصل اوليه را كه ذهن يا فاعل شناسا و موضوع شناسايي كاملاً از هم متمايزند رد مي‌كند. به نظر من اين نكته اساس تفكر پست مدرنيته است. قبل از آن در خود هابز هم اين مشكل وجود دارد. سؤالي كه براي هابز وجود داشت اين بود كه اگر ”ذهن“ و ”عين“، دو جوهر متفاوت‌اند و هيچ وجه اشتراكي ندارند، چگونه ذهن مي‌تواند با عين رابطه برقرار كند و آن را بشناسد يعني اگر من با موضوع شناسايي خود كه پديده‌هاي هستي هستند، دو جوهر متفاوتيم و كاملاً از هم استقلال داريم، پس چگونه مي‌توانيم با آن رابطه برقرار كنيم؟ مثلاً در فرهنگ ما، من و جن چنانچه داراي دو جوهر متفاوت باشيم، نمي‌توانيم با هم رابطه‌اي برقرار كنيم. فقط مي‌توانيم در مورد جن خيال‌پردازي كنيم. دكارت براي اين موضوع هيچ پاسخ قانع كننده‌اي ندارد. او يك اصل متعارف را مطرح مي‌كند و مي‌گويد: ”چون هم ”ذهن“ و هم ”عين“ را خدا آفريده و خدا كار عبث نمي‌كند و نمي‌خواهد بندگانش را فريب دهد، پس حكمت خدا در اين است كه ما همديگر را بشناسيم.“ ولي به نظر من اين توجيه كردن قضيه است چرا كه دكارت قبلاً گفته بود: ”در همه چيز بايد شك كرد.“ پس نمي‌توان پاي خدا را در اينجا وسط كشيد و اين توجيه غيرمعقولي است، ولي در پشت اين حرف استدلالي وجود دارد كه يكي ديگر از شاكله‌هاي تفكر مدرن دكارتي است. آن هم بدين مفهوم كه در پشت هستي يا بُعد (پديده‌هاي عيني) ساختاري رياضي‌گونه وجود دارد و اين ساختار هماهنگ، آفريده خداست. تصور دكارت از ساختار رياضي‌گونه عمدتاً همان هندسه اقليدسي است. دكارت معتقد است از سويي ديگر ذهن ما هم داراي ساختاري رياضي‌گونه است. به همين جهت شناسايي بين ذهن و عين صورت مي‌گيرد. اما به نظر من اين راه حل نيز يك مشكل اساسي ديگري را به وجود مي‌آورد و آن اين است كه در صورت پذيرش استدلال فوق، عين و ذهن ديگر دو جوهر متفاوت نيستند، يعني تناقض از جاي ديگري سر برمي‌آورد. البته دكارت در ابتدا نمي‌خواسته چنين نتيجه‌اي بگيرد. او معتقد بود كه بايد اين پوسته ظاهري حهان را برداريم و قانونمندي عام پشت آن را شناسايي كنيم، دليل آن هم حضور انديشمنداني چون كپلر، كپرنيك، گاليله و نيوتن است.\nتوضيح بيشتري در خصوص اين ساختار رياضي‌گونه اين كه نيوتن معتقد بود كه ساختار رياضي‌گونه تمام منظومه شمسي را كشف كرده است. او ادعا مي‌كند اگر شما وضعيت فعلي يك نقطه را به من بدهيد و سرعت آن را هم براي من مشخص كنيد، من به شما مي‌گويم كه ميلياردها سال ديگر موقعيت آن كجاست يعني در جهان، نظم خدشه‌ناپذيري وجود دارد كه ما مي‌توانيم آن نظم را بشناسيم، نظمي ساعت گونه كه خدا آفريده است. يك بار آن را كوك كرده و حال خودش كار مي‌كند و ديگر نيازي به دخالت او در اين قضيه هم نيست.\nپس اولين نكته در فكر فلسفي مدرن دكارتي اين است كه سوژه و ابژه مهم است و دوم اين كه اعتقاد به ساختار رياضي‌گونه هستي وجود دارد و منظور از رياضي هم رياضيات اقليدسي و مكانيك نيوتني است كه به نظر من خود، ريشه‌هايي در تفكر اقليدس دارند.\nدر همان ”من مي‌انديشم پس هستم“ دكارت هم يك ساختار رياضي‌گونه وجود داشته، چون قبل از طرح نظرات جديد همچون هندسه افرادي مانند لوباچفسكي در قرن 19 و 20، هندسه اقليدسي يك هندسه منسجم و مبرهن بوده است و كاملاً استنتاجي و داراي قانونمندي غيرمرتبط با ذهن مخاطب است و با يك اكسيوم بديهي كه تعريف نقطه است امكان مي‌يابد.\nپست مدرنيسم مي‌گويد اصل اوليه ”من مي‌انديشم“ غلط است و در نتيجه جدايي سوژه و ابژه نيز غلط است و اين موضع در\nبه اوج خودش مي‌رسد. در نتيجه ”جدايي سوژه و ابژه“ و ”ساختار رياضي‌گونه هستي“ اساس مدرنيته هستند. از اين دو موضوع يك نتيجه سومي نيز به اين مضمون به دست مي‌آمد كه ذهن شناسنده اگر قوانين متدولوژيك را خوب رعايت بكند، مي‌تواند علم را در شكل في نفسه آن بشناسد و همه هم آن را به يك گونه بشناسند. ما اگر مشكل متدولوژي را حل كنيم، به يك نتيجه مي‌رسيم، و اين كه در تمام اين كارها يك نوع عقلانيت وجود دارد، حقيقت مترادف با يك شكل از عقلانيت است و عقل يكي است. اين چند محور مبناي فكر فلسفي مدرن مي‌باشد.\nپست مدرنيته سه مؤلفه مدرنيته الف – ”جدايي سوژه و ابژه“، ب – ”ساختار رياضي‌گونه هستي“ و ج- ”وجود يك عقل براي همه تاريخ و همه انسان‌ها“ را زير سؤال مي‌برد. به عنوان نمونه؛ توماس كوهن در ساختار انقلاب‌هاي علمي اعتقاد دارد كه در دوره‌هاي مختلف، پارادايم‌هاي متفاوتي بر علم بشر حاكم است و در درون اين پارادايم‌ها، تصوري كه از عقل وجود دارد متفاوت است و همچنين اين پارادايم‌ها قابل مقايسه نيز هستند. به همين جهت هيچ دو عقلي در طول تاريخ با هم قابل مقايسه نيستند اين مشكل زباني ماست كه مي‌انديشيم يك عقل وجود دارد.\nطرفداران گسست معرفتي كه به ساختارگرايان فرانسوي معروف‌اند، از جمله فوكو اعتقاد دارند در دوره طولاني تاريخ بشر يك خط معرفتي كه مدام به انباشت دانش بشر منجر شده باشد، وجود ندارد. بلكه تاريخ تحول بشر دوره‌هاي متفاوتي دارد كه اين دوره‌ها گسست پيدا كرده است يعني اپيستمه دوران مدرن، با اپيستمه دوران ماقبل خود و اپيستمه يونان فضاهاي بسيار متفاوتي دارند. يعني خط سير تفكري آن، يك خط سير ممتد و انباشت شده نيست.\n- شما مي‌گوييد دكارت، اقليدسي فكر مي‌كرد، از سويي هندسه اقليدسي در يونان حاكميتي فراگير داشت، پس چگونه مي‌توان ادعا كرد مدرنيته كاملاً از يونان متفاوت است؟\n* منظور من اين نيست كه هيچ ارتباطي نبوده، بديهي است كه انسان تاريخ فلسفه را مطالعه كرده و از آن تأثير پذيرفته، ولي آنها را وارد يك منظومه جديد نموده كه در اين منظومه كاملاً با شكلي كه در منظومه قبل وجود داشت متفاوت است. به طور مثال همواره چه در يونان، چه در قرون وسطي و چه در دوران مدرنيته به مفاهيمي چون فضيلت، خير و نيكي توصيه شده است و هم منظور و هدفشان سعادت بوده است، ولي تصور آنها از سعادت و رستگاري در منظومه‌اي كه ارائه مي‌كردند، متفاوت است، يعني هندسه اقليدسي در منظومه فكري دكارت با آنچه در يونان و قرون وسطي استفاده مي‌شد، متفاوت است.\n- جمله ”من مي‌انديشم پس هستم“ برگرفته از ”قياس مساوات“ – كه داراي صغري، كبري و نتيجه است – مي‌باشد، بنابراين گسست كاملي از عقلانيت يونان مشاهده نمي‌شود؟\n* گسست، ادعاي پست مدرنيست‌ها است. دكارت چنين نظري ندارد. به اعتقاد او خط معرفتي بشر يك خط ممتد است، يعني با قرون وسطي اطلاعات بشر انباشته‌تر مي‌شود و وارد دوره مدرن مي‌شود. به همين ترتيب مي‌توان گفت كه در دوره مدرن اطلاعات انباشته‌تر مي‌شود و وارد پست مدرنيسم مي‌شود. پست مدرنيست‌ها معتقدند كه تحول فكر بشر يك تحول خطي نيست، بلكه به دوره‌هاي مختلف تقسيم مي‌شود، در اين دوره‌هاي مختلف ساماني شكل مي‌گيرد كه با دوره‌هاي ديگر متفاوت است. مثلاً مفهوم نيرو در مكانيك نيوتني با مكانيك اينشتيني كاملاً متفاوت است. به همين ترتيب مفاهيمي نظير فاصله، زمان و مكان نيز اين چنين است، ولي ما اين واژه‌ها را به كار مي‌بريم. گسست نه بدان معناست كه اينشتين از آنچه در تفكر نيوتن است بهره‌اي نمي‌برد، بلكه به اين معني است كه مجموعه سيستم او متفاوت است. واژه‌ها مشترك است كه دليل آن نيز ساختار زبان است يعني با وجود به كارگيري مكانيك نيوتني در انديشه‌هاي اينشتين، پارادايم‌هاي هر كدام كاملاً متفاوت است. به عنوان مثال در تفكر نيوتني، زمان مفهومي‌خطي است كه به جاي استقرار ذهن شناسنده بستگي ندارد، اما در مفهوم اينشتين، سرعت، مكان و زمان به جاي استقرار بيننده ربط دارد و حتي با تغيير سرعت بيننده، سرعت پديده هم تغيير مي‌كند. مكانيك نيوتني مي‌گويد: ”فاعل شناسا كاملاً مستقل از موضوع شناسايي است و مي‌تواند آن را في نفسه بشناسد.“ پست مدرنيسم‌ها اين موضوع را باور ندارند و مي‌گويند: ”اين دو از هم مستقل نيستند، مثلاً در فيزيك جديد وقتي شما مي‌خواهيد در اتم‌ها موضوع را بررسي كنيد، حضور خود وسيله شناسايي شما كه ضروري هم هست، روي آن پديده تأثير مي‌گذارد و كيفيت آن را تغيير مي‌دهد. يعني شما ناچار به استفاده از دستگاهي براي شناسايي هستيد. بنابراين پديده مستقل از شما قابل شناسايي نيست، دست كم وسيله شما روي تركيب اتم‌ها تأثير مي‌گذارد.\nبه عنوان نمونه اصل ”عدم قطعيت“ هايزنبرگ مي‌گويد: ”وقتي بخواهيد سرعت را به دست آوريد، مكان را از دست مي‌دهيد و وقتي بخواهيد مكان را كسب كنيد، سرعت را از دست مي‌دهيد. در سطح الكترون‌ها اصلاً نمي‌توان سرعت و مكان را در آن واحد با هم شناخت و به همين جهت شما فقط مي‌توانيد بگوييد الكترون در اين طيف وجود دارد، ولي ادعاي نيوتن اين بود كه ”من با استفاده از موقعيت كنوني نقطه، موقعيت آن را در سال‌هاي بعد نشان مي‌دهم.“ پست مدرنيست‌ها اين نوع عقلانيت را زير سؤال مي‌برند.\n- به نظر شما گسستي كه مي‌گوييد بين مدرنيته و دنياي ما قبل آن وجود داشت، قابل تعميم به مدرنيسم و پست مدرنيسم هست يا خير؟ تويين‌بي مي‌گويد پست مدرنيسم دنياي پس از مدرنيسم است، يعني بين دو دنيا انقطاع و جدايي قائل است، اما اشخاصي چون رامين جهانبگلو مانند گيدنز آن را دنيايي در امتداد مدرنيته يا مدرنيته متأخر مي‌نامند.\n* به نظر من پست مدرنيسم هنوز در ابتداي راه است و ما هنوز در دوره مدرن ايستاده‌ايم. طرفداران پست مدرنيته افق‌هايي را در دوردست مد نظر قرار داده‌اند و چندان قطعي نمي‌توان در مورد آن سخن گفت. در همين حد مي‌توان در مورد پست مدرنيسم سخن راند، زيرا ما هنوز وارد آن مرحله نشده‌ايم تا بتوانيم به طور كامل آن را شناسايي كنيم. ما در دوره مدرنيسم گرايش‌هايي را مشاهده مي‌كنيم كه حدس زده مي‌شود به آن سمت مي‌رود و به آن پست مدرنيسم مي‌گويند. من معتقدم هنوز همه توانايي‌هاي مدرنيته به انجام نرسيده است. روندي درون مدرنيته در حال شكل‌گيري است كه مي‌گويند منجر به يك تحول كيفي خواهد شد و اسمش را پست مدرن مي‌گذارند، ولي هنوز با شرايط قابل تحليل شدنش خيلي فاصله دارد. اين فاصله هم در غرب و هم در كشورهاي جهان سوم – البته به ميزان بسيار بيشتر – وجود دارد.\n- آيا طرفداران مدرنيسم، ماركسيسم را به عنوان انديشه دوران مدرن قبول دارند؟\n* مبناي مدرنيته بر جداسازي ذهن شناسنده و عين شناسايي است و ذهن مي‌تواند عين را – اگر درست به كار گرفته شود – همان‌طور كه هست شناسايي كند و قانونمندي‌هايش را استخراج كند. اساس تفكر دكارتي بحث اپيستمولوژيك است؛ يعني اعتقاد اوليه‌اش اين است كه انسان موجودي آگاه است كه با به كار بردن دقيق آگاهي‌اش امكان شناسايي عين برايش ايجاد مي‌شود. با اين تعبير ماركسيسم يك فلسفه دوران مدرن است. به اعتقاد\n، اگر طبقات اجتماعي و نيروهاي اجتماعي، ذهنيتشان را درست به كار ببرند، مي‌توانند قانونمندي‌هاي پديده‌هاي عيني را بشناسند و آنها را تغيير دهند. ماركسيسم جرياني فكري و متكي به فلسفه آگاهي است و قائل به وجود رابطه‌اي معرفت‌شناسانه بين انسان و اشيا است. پست مدرنيست‌ها دقيقاً در جهت عكس آن معتقد به وجود رابطه‌اي آنتالوژيك بين پديده‌ها و اذهان هستند و اين كه بر مبناي يك وجودشناسي يك اپيستمولوژي شكل مي‌گيرد. ماركس به اين موضوع اعتقاد ندارد و معتقد است اگر ما ذهنيتمان را درست به كار ببريم، مي‌توانيم قانونمندي‌هاي پديده‌هاي اجتماعي را بشناسيم و عمل كنيم، البته به اين موضوع يك نقد هم وارد مي‌كند كه برخي معتقدند از اين زاويه ماركس، ضربه‌اي هم به عقل مدرن زده است، هرچند به آن اعتقاد دارد. اعتقاد ماركس اين است كه مي‌گويد تنها ايدئولوژي ماركسيسم يا طبقه كارگر است كه مي‌تواند به اين آگاهي اصيل برسد و بقيه طبقات نمي‌توانند. تنها يك نيروي اجتماعي وجود دارد كه مي‌تواند به آگاهي واقعي برسد؛ آگاهي‌اي كه منافع همه را در نظر بگيرد و مستقل از فاعل‌شناسايي باشد. آگاهي‌اي كه بورژوازي ارائه مي‌كند از نظر ماركس آگاهي كاذب است و در رابطه با منافع خودش است. او تفسيري از هستي ارائه مي‌كند كه در واقع قانونمندي عام هستي نيست، بلكه بيانگر منافع طبقه خاص بورژوازي است. به هر حال چارچوب تفكر ماركس، دكارتي است چرا كه معتقد است بورژوازي ”آگاهي“ را خوب به كار نمي‌گيرد و اگر ما آن را خوب به كار بگيريم مي‌توانيم به ”رهايي“ برسيم. يعني فلسفه ”رهايي“ او متكي به يك تئوري ”آگاهي“ است، به همين دليل مي‌توان او را شاگرد\nدانست چرا كه فلسفه آگاهي، فلسفه هگل است. ماركس از اين منظر به مدرنيته نقد وارد مي‌كند و مي‌گويد: ”تمامي طبقات اجتماعي -جز پرولتاريا– تحت تأثير يك ايدئولوژي كاذب قرار دارند. به همين جهت نمي‌توانند به ”آگاهي“ اصيل برسند. ”از نظر ماركس *****هايي بين ذهن شناسنده و عين شناسايي وجود دارد كه همانا ”ايدئولوژي كاذب“ است و از منظر اين ايدئولوژي كاذب، طبقات اجتماعي، پديده‌هاي هستي را به طريق خاصي، تفسير (Represent) مي‌كنند كه منافع برخي طبقات باقي مي‌ماند و منافع برخي از بين مي‌رود. در اين بين ماركسيسم يا طبقه كارگر داراي ايدئولوژي كاذب نيست. ماركس معتقد است كه ايدئولوژي كاذب يك ايدئولوژي فراگير است كه حيطه آگاهي ما را منحرف مي‌كند.\nماركس به همراه\nو فرويد مباني خاصي را به وجود آوردند كه عقل مدرن را به چالش كشيد. نيچه سوژه آگاهي را كه اساس كار دكارت بود با نظريه (Perspectivism) زير سؤال برد.\nنيچه معتقد بود كه ما همواره از منظر ويژه‌اي به پديده‌ها مي‌نگريم و مي‌توانيم پرسپكتيو را عوض كنيم، ولي نمي‌توانيم بيرون پرسپكتيو بايستيم، يعني ما همواره از يك ”منظر“ به پديده‌ها نگاه مي‌كنيم.\nفرويد نيز ضمير ناخودآگاه را مطرح مي‌كند. او عقلانيت مدرن را بدين گونه زير سؤال مي‌برد كه مي‌گويد: ”در پسِ ضمير آگاه ما يك ضمير ناخودآگاه وجود دارد كه ناشي از پيچيدگي‌هاي رواني و سركوب‌هاي شكل گرفته در طول زندگي ماست. آن ضمير ناخودآگاه تأثير بسزايي در تعيين سمت و سوي آگاهي ما دارد و پديده‌هاي آگاهي ما كه آگاهي ما با آنها ارتباط برقرار مي‌كند در واقع با ارجاع به آن ضمير ناخودآگاهند كه تأويل‌پذيرند.” اين سه نظريه يعني 1- ”ايدئولوژي كاذب“ ماركس، 2- ”پرسپكتيويسم“ نيچه، 3- ”ضمير ناخودآگاه“ فرويد انتقادهاي اساسي به حوزه مدرن وارد كردند.\n- ماركس هم مي‌گويد: ”عقل يك حاسه تاريخي است.“\n* ولي ماركس در نهايت يك فيلسوف حوزه آگاهي است يعني به اصلاح آگاهي اعتقاد دارد. وقتي آگاهي اصلاح شد، مي‌توان عين را همان‌گونه في‌نفسه شناخت. اما فيلسوف‌هاي پست مدرن اساساً اين موضوع را قبول ندارند و اعتقادشان بر اين است كه آگاهي لايه بالاي رابطه ما با پديده‌هاي هستي است. لايه پاييني آن يك رابطه آنتالوژيك است. بر مبناي اين وجودشناسي است كه آن آگاهي شكل مي‌گيرد به عبارتي معرفت‌شناسي بر يك وجودشناسي سامان پيدا كرده كه آن وجودشناسي اساس استقلال ذهن از عين را زير سؤال مي‌برد.\n- آيا مي‌توان محدوديت‌هايي را كه\nبه عقل مدرن وارد آورده در زمره اين انتقادها ارزيابي كرد؟\n* از مدرنيسم تفاسير متفاوتي ارائه شده كه نقطه عزيمت آن دكارت است، ولي به هر حال از سوي فيلسوفان مدرن تعابير ظريف ديگري هم ارائه شده كه به نحوي تلاش كرده‌اند نقاط ضعف تفكر دكارتي را بپوشانند. به لحاظ فلسفي همه آنها در چارچوب مدرنيته مي‌گنجند ضمن اين كه با دكارت اختلاف دارند. از جمله؛ هگل و كانت كه بين قرائت اين دو نيز تمايزاتي وجود دارد، اما هر دو به يك معنا، تأويل از دكارت را ارائه مي‌دهند يعني اين تعبير در دو شاخه كانتي و هگلي جلو رفته است كه نقطه عزيمت آنها دكارت است. يكي از اين نقاط عزيمت ”تكيه بر عقل انساني“ است. حوزه بحث كانت در اينجا حوزه معرفت‌شناسي است. كانت فيلسوفي معرفت‌شناس است و تلاش دارد تا بگويد كه ذهن شناسنده چگونه مي‌تواند عين را بشناسد و اين شناخت به گونه‌اي باشد كه حداقل عناصر بيرون از حيطه آگاهي در آن دخالت داشته باشد؛ به عنوان مثال در مسيحيت هرچند انسان ذهن خود را به كار مي‌برد و پديده‌ها را بررسي مي‌كرد، اما متافيزيك (كتاب مقدس) وجود داشت و همه شناخت‌هاي حسي به نحوي به كتاب مقدس و كليسا ارجاع داده مي‌شد و با ارجاع به آنها مشروعيت مي‌يافت؛ يك داور نهايي بيرون از رابطه ذهن و عين كه ذهن و عين بايد دستاوردهاي خود را با آن مي‌سنجيدند. فيلسوف‌هاي مدرن آن را كاملاً حذف كردند و دكارت به اين معنا فيلسوف آگاهي است، يعني كليسا و كتاب مقدس يا به طور كلي يك توجيه بيرون از عقل براي موجه كردن رابطه انسان و عين شناسايي را حذف مي‌كند و رابطه آگاهي را رابطه مسلط انسان و پديده‌هاي هستي مي‌داند. اين نيز يك معنا از فيلسوف دوره مدرن است و كاملاً با دوره پيش از خودش متفاوت است. عقل قرون وسطا پديده‌ها را تنها با رابطه مستقل عين و ذهن مرتب نمي‌كرد، اين رابطه بايد پديده‌ها را به اكسيوم‌هاي كتاب مقدس و كليسا ارجاع مي‌داد. كانت اين مسئله را نمي‌پذيرفت و معتقد بود كه ”من به عنوان ذهن شناسنده و عين، بيرون از آن دستگاه‌هاي مرجع مي‌توانيم رابطه برقرار كنيم.“ در اواسط زندگي كانت يك نشريه از وي سؤال مهمي مي‌پرسد كه ”ويژگي دوره يا عصر روشنگري به نظر شما چيست؟“ پاسخ كانت به اين پرسش به يكي از منابع كلاسيك مدرنيسم تبديل شد. كانت مي‌گويد: ”ويژگي انسان دوره عصر روشنگري – يا به تعبير من دوره مدرن – بلوغ انسان براي نخستين بار است. تبعات اين حرف بسيار وحشتناك است. انسان زماني كه بالغ مي‌شود، ديگر به كفيل نيازي ندارد، خوب و بد، كسي نمي‌تواند كجا رفتن يا چه كار كردن را برايش مشخص كند و انسان روي پاي خود – عقل خود – مي‌ايستد و خير و صلاح خودش را تشخيص مي‌دهد. اين درست مثل همان سخن ”من مي‌انديشم پس هستم“ است و به نحوي تفسير آن است. اين موضوع به ”عقل خودبنياد“ تعبير شد و به اين معنا كانت يك فيلسوف مدرن است. بعدها در دوران مدرن، گرايش‌هاي متفاوتي بر مبناي اين تفسير كانت از عقل شكل مي‌گيرد. كانت سه عقل براي انسان متصور است: 1- عقل نظري 2- عقل عملي 3- عقل زيبايي‌شناسانه. او مي‌گويد ما بايد بياموزيم كه هر كدام از اين عقل‌ها را در جاي مناسب خود به كار ببريم. مشكل زماني ايجاد مي‌شود كه ما اين عقل‌ها را درهم بياميزيم. كانت در كتاب خود با عنوان ”سنجش خردناب“ مي‌نويسد كه انسان بايد بياموزد كه چگونه عقلش را به كار برد، چرا كه پيش از آن حيطه‌هاي مختلف را در هم ادغام مي‌كرد و دستگاه‌هاي بيرون از عقل مانند كليسا را وارد حيطه عقل مي‌كرد.\n- آيا مي‌توان گفت كه انسان عقلانيت داشت، ولي روش درست تعقل را نمي‌دانست.\n* بله، البته اين بدين معناست كه اگر تا به حال نمي‌دانسته، پس اين عقل را نداشته و حالا مي‌خواهد بياموزد كه چگونه عقل را درست به كار ببرد. عقل داشته، اما اين عقل مدرن را نداشته است. موضوع عقل نظري پديده‌هاي تجربي است. كانت هم به تعبيري به اين موضوع معتقد است كه عقل نظري در مورد ”پديده‌هاي كمي“، عقل عملي در مورد ”خوب و بد و بايد و نبايد“ و عقل زيبايي‌شناسانه در حيطه ”زيبايي‌شناسي“ به كار مي‌رود و براي هر كدام حيطه‌اي در نظر مي‌گيرد. كانت معتقد است كه ما اين سه عرصه را درهم مي‌آميزيم، در حالي كه اگر هر كدام را به جاي خود به كار بريم مشكل به وجود نمي‌آيد.\nهم در شاخه فلسفه تحليلي (هابز، هيوم، لاك، بركلي و ...) و هم در شاخه فلسفه آلماني (دكارت،\n، لايپ نيتز و ...) با معضلاتي – نظير قانون عليت – روبه‌رو بودند كه كانت سعي مي‌كند اين معضلات را پاسخ گويد و به ”انقلاب كپرنيكي كانت“ معروف است. او مي‌گويد: ”از ابتداي دوره مدرن تا به حال فكر مي‌كرديم كه ذهن يك لوح سفيد است و مقابل عين قرار مي‌گيرد و مانند آيينه‌اي كه زنگار نداشته باشد، عين در درونش منعكس مي‌شود. با اين تحليل بسياري از چيزها جواب داده نمي‌شد – نقد هيوم بر قانون عليت – پس اين پيش فرض را بايد تغيير دهيم.“ كانت مي‌گويد: ”ما در گذشته ذهن را منفعل و تسليم عين مي‌دانستيم، حال مي‌گوييم ذهن در روند شناخت منفعل نيست، بلكه فعال است و در روند شناخت تأثير دارد.“ – البته هنوز در حيطه شناخت است و وارد بحث آنتالوژيك نشده – كانت چيزي خارج از عقل انسان را وارد اين روند نمي‌كند و معتقد است ذهن انسان ساختاري خاص دارد كه مقولاتي دوازده‌گانه بر آن حاكم است. اين مقولات در واقع چهار مورد است كه شامل؛ كميت، كيفيت، جهت و نسبت مي‌باشد. هر كدام از اينها سه زيرمجموعه دارند. ساختار ذهن ما جهان را از طريق اين مقولات شناسايي مي‌كند. عقل نظري در واقع شناخت اين مقوله‌هاي چهارگانه است و جهت بررسي پديده‌هاي عيني به كار مي‌رود. خدا با اين عقل، قابل شناسايي نيست. ذهن نظري با كميت يا كيفيت سر و كار دارد، اما عقل زيبايي‌شناسانه كاملاً مستقل است. شناخت خدا در حوزه عقل عملي است. اگر عقلانيت به طور كامل و به جاي خود به كار رود، همه چيز قابل شناسايي است. اين موضوع بعدها در مدرنيته گسترش پيدا كرد. به طور نمونه در حال حاضر ”هابرماس“ از طرفداران جدي كانت در اين بخش از نظرياتش است و بسياري از محورهايي كه در مدرنيته مطرح مي‌كند با اتكا به اين نگاه كانت به عقلانيت است، ولي بحثي كه در اينجا پيش مي‌آيد اين است كه در عقل نظري شيء في‌نفسه، قابل شناخت نيست، چرا كه معرفت يا دستگاه ساختاري عقلي ما به گونه‌اي است كه همواره شيء را از اين ساختار مي‌گذراند و به گونه‌اي كه ذهن ما آن را مي‌پذيرد، مي‌شناساند. در واقع همواره يك حوزه غيرقابل شناخت در هستي براي انسان وجود دارد چرا كه به هر حال شما نمي‌توانيد بيرون از اين مقولات پديده‌هاي هستي را بشناسيد. اينجا من جمله معترضه‌اي را بگويم – كه خيلي براي ما در مدرنيته مهم است و هايدگر از اينجا انتقادهاي اساسي را به مدرنيته وارد مي‌كند – و آن اين است كه اين مقولات دوازده‌گانه كه در چهار حوزه سه‌تايي تقسيم‌بندي مي‌شود، در واقع اساس هندسه اقليدسي و مكانيك نيوتني است. يعني از زاويه‌اي سخن كانت با دكارت مشترك است كه ”هستي ساختاري رياضي‌گونه دارد و ذهن ما هم ساختاري رياضي‌گونه دارد و اين دو مي‌توانند همديگر را بشناسند.“\nدر واقع برداشت مدرنيته در شاخه فكر فلسفي از هستي نوعي بازنمايي رياضي گونه پديده‌هاي هستي است و اين يكي از شاخص‌هاي مهم مدرنيته و تفكر فلسفي مدرن است كه بعدها به چالش كشيده مي‌شود. با اين تحليل كه ما در واقع يك تصوير از جهان را ارائه مي‌كنيم. يعني جهان اين‌گونه نيست و اين تنها تصويري از جهان است. دوربين ما با اين درجه از حساسيت اين‌گونه جهان را تصوير مي‌كند. اگر دوربين ما حساسيت ديگري داشت، جهان به نوعي ديگر تصوير مي‌شد. اين يك نظريه تصويري از جهان است كه تصويري از جهان ارائه مي‌كند و در همين جاست كه پست مدرنيست‌ها نقد خود را وارد مي‌كنند و مي‌گويند كه با توجه به تغيير اين ساختار رياضي‌گونه، جهان تصويري ديگر پيدا مي‌كند. همان‌گونه كه بطلميوس و تفكر يوناني، قرون وسطا و عصر جديد تصويري ديگر از جهان ارائه مي‌كنند، اين تصاوير غير قابل قياس‌اند. ممكن است اشتراكات ظاهري داشته باشند،اما كل آنها متفاوت‌اند.\n- در واقع اين باور بايد وجود داشته باشد كه جهان خارجي وجود دارد، اما يونان يك تصوير ارائه مي‌دهد، فيزيك جديد يك تصوير و ... پس اساس مدرنيته، هستي محور است؛ يعني يك واقعيت به نام جهان خارجي را قبول دارد.\n* حتي مي‌توان گفت ممكن است اساس فكر بشر هستي محور باشد.\n- پس چرا در مدرنيته اين موضوع از ذهن شروع مي‌شود، ”من مي‌انديشم پس هستم“ يعني هستي را نتيجه فكر مي‌گيرد.\n* هايدگر هم همين نقد را مي‌كند و مي‌گويد: ”من هستم پس مي‌انديشم“ انتقاد آنتالوژيك او اين است كه مدرنيست‌ها از يك حوزه معرفت‌شناسانه يعني ”من مي‌انديشم“ هستي را نتيجه مي‌گيرند، اما هايدگر مي‌گويد: ”من اول هستم بعد مي‌انديشم“\n- علم هم ثابت كرده كه پنج مرحله تكامل پيش از پيدايش بشر بوده است. پس از آن بود كه بشر به وجود آمد و فكر و ذهنش شكل گرفته است و آن را بديهي مي‌گيرند.\n* وقتي همين بديهي مي‌خواهد به سامان فلسفي تبديل شود، نياز به يك استدلال منطقي دارد تا در درون خود سازگار باشد و همچنين سيستمي روي آن ساخته شود كه سازگار باشد.\n- نقد اساسي ديگري كه بر تفكر دكارت وارد مي‌شود اين است كه او همان‌گونه كه شك كرد مي‌توانست به شك خود ادامه دهد، اما متوقف شد.\n* هگل و كانت به گونه‌هاي مختلف سعي نموده‌اند تا اين ايرادات را رفع كنند، ولي پست مدرنيست‌ها معتقدند اين ايرادات رفع نشده‌اند، چرا كه نقطه عزيمت اصلي غلط است.\nهمان‌گونه كه دكتر نصر پاي خدا را وسط مي‌كشد، كانت هم شايد مي‌خواست همان‌كار را كند، اما مشكلي وجود داشته چرا كه آنها بلافاصله بعد از قرون وسطا بودند و در آن زمان به شدت نسبت به كليسا دافعه وجود داشت و نمي‌خواستند پاي خدا كه همراه كليسا بود وسط بيايد.\nپيش از اين به بازخواني قرائت كانت از مدرنيته پرداختيم. قرائت مهم ديگري كه از مدرنيته وجود دارد، روايت هگل است كه در اينجا آن را مطرح مي‌كنيم. در قرائت‌هاي ديگر مدرنيته و همين‌طور در انتقادات پست مدرنيست‌ها نسبت به اين دو روايت، نگرشي وجود دارد. به طور مثال، مكتب فرانكفورتي‌ها – به خصوص هابرماس – بسيار متأثر از هگل مي‌باشند و معتقدند بدون شناخت هگل نمي‌توان او را شناخت. هابرماس گرايش هگلي از ماركس را ارائه مي‌دهد كه همان ماركس جوان است. دغدغه‌هاي هگل همان دغدغه‌هاي كانت است. هگل هم به دنبال پاسخي به رابطه عين و ذهن مي‌باشد. اين موضوع دغدغه اساسي مدرنيته و بيشتر فيلسوفان آلماني است. هر چند پاسخ هگل پيچيده‌تر از كانت است، ولي اين به آن معنا نيست كه از كانت تأثير نگرفته باشد. از هگل پرسيدند كه چگونه افق‌هاي بسيار دور را مي‌بيني، گفت: من انسان بزرگي نيستم، اما بر دوش انسان‌هاي بزرگي چون دكارت و كانت ايستاده‌ام و به اين دليل افق‌هاي بسيار دور را مي‌بينم. اين سخن، هم به جهت تمثيلي و هم تحليلي به نظر من جذاب و مهم است. هگل به عبارتي خود را محصول مجموعه دستاوردهاي تفكر غرب مي‌داند. نگاه او قرائتي از مدرنيته است كه نوعي تفسير تاريخي را نيز وارد كار خود مي‌كند،اما كانت بحثي كاملاً معرفت‌شناسانه مطرح كرده و معتقد بود كه ذهن يك ساختار مشخص دارد. اين ساختار مشخص، اين توانايي را به ذهن مي‌دهد كه پديده‌ها را به نحوه خاصي ببيند و اگر عقل را به درستي و در چارچوب همان تقسيم‌بندي سه‌گانه (عقل نظري، عملي و زيبايي‌شناسانه) به كار ببريم به معرفت و شناختي درست، مي‌رسيم. كانت نگاه تاريخي جدي ندارد و معتقد است انسان در تمام دوران‌ها، در صورت درست به كار بردن عقل مي‌تواند به معرفت حقيقي برسد اما هگل براي نخستين بار به عقل نگاهي تاريخي مي‌كند. هگل تلاش مي‌كند بين مدرنيته و سنت رابطه‌اي برقرار سازد و مدرنيته را نوعي تداوم سنت يا قرائتي از سنت مي‌بيند. او ديالكتيكي ميان سنت و مدرنيته برقرار مي‌كند. اين مسئله در زمان حاضر نيز داراي اهميت است. هگل به طنز مي‌گفت: ”اگر خدا مي‌خواست فكر بكند، مثل هگل مي‌انديشيد.“ اين سخن يك لايه دروني دارد. هگل معتقد است كه مجموعه دستاوردهاي ذهن بشر تا دوره خود را جمع‌بندي مي‌كرده و گرد آورده است. در جاي ديگر مي‌گويد: ”با هگل تحقق عقل در تاريخ به انتها مي‌رسد.“ هگل يك جريان عقلاني را به سرانجام منطقي خود رساند،او اوج قله تفكر بشر است. به همين دليل روايت هگلي از مدرنيته به دليل رابطه‌اي كه با سنت و كل فكر بشر ارائه مي‌كند داراي اهميت است. كانت چنين كاري نكرد، چرا كه او عقل را تاريخي نمي‌ديد. كانت عقل شناسا را مورد توجه قرار داده و معتقد بود چنانچه ساختار ذهن بشر درست به كار برده شود، پديده‌ها نيز درست فهميده مي‌شوند.\nنكته مهم ديگر، تصور ديالكتيك در انديشه هگل است. تفسيري كه ما از ديالكتيك داريم بر اين اساس است كه ديالكتيك مفهومي وجودشناسانه آنتالوژيك است و هگل را هم با اين نگاه بررسي مي‌كنيم، در حالي كه بايد نگاهي معرفت‌شناسانه (اپيستمولوژيك) به ديالكتيك داشت. به نظر من اين نوع نگاه به ديالكتيك هگل، درست‌تر است. قرائت آنتالوژيك از ديالكتيك كه در انديشه و آثار انگلس و تفسير ارتدوكسي از ماركسيسم وجود دارد، به اين مفهوم است كه ديالكتيك، قانونمندي عام پديده‌هاي طبيعي است – يعني تمام پديده‌ها در اين قانونمندي حركت مي‌كنند – در صورتي كه ما اين قانونمندي را بشناسيم و هماهنگ آن عمل كنيم، ديالكتيكي عمل كرده‌ايم. در غير اين صورت يا دچار نوعي دترمينيسم جزم‌گرا شده‌ايم و يا از مسير ديالكتيك خارج شده‌ايم. از آنجا كه تصور آنتالوژيك از ديالكتيك به جبريتي قدرتمند منتهي مي‌شود. تصور هگل از ديالكتيك، آنتالوژيك نيست، اما در نگاه انگلسي به ماركسيسم، اين جبريت وجود دارد. در چارچوب رويارويي عين و ذهن – كه دغدغه اساسي فلسفه آلماني است – تعبير دوم مطلوب‌تر است. در اين تعبير، ديالكتيك نوعي رابطه سوژه و ابژه است و نه يك قانونمندي عام. در اين تعبير فاعل شناسايي حذف نمي‌شود و ديالكتيك، رابطه عين و ذهن است و اين رابطه ديالكتيك نام دارد. يعني ما همواره به عنوان ذهن شناسنده در برابر يك پديده قرار مي‌گيريم و تعبيري از آن را ارائه مي‌دهيم. هگل معتقد است كه همواره با عينكي به پديده‌ها نگريسته مي‌شود. كه همانا ”منِ تاريخي“ كه در هر دوره از تاريخ با يك سطح از عقلانيت با پديده‌ها برخورد مي‌كند و از آن پديده‌ها تصويري جديد ارائه مي‌دهد. ذهنيتي كه در اثر برخورد فاعل شناسا با عين به وجود مي‌آيد و در اثر برخورد اين ذهنيت با پديده‌ها، ذهنيتي جديد شكل مي‌گيرد كه هگل اين رابطه را ديالكتيك مي‌نامد. رابطه ديالكتيكي، رابطه ”عقل دوران“ با پديده‌هاي عيني است.\n- يعني در واقع هگل – برخلاف كانت – ذهن و عين را ايستا نمي‌داند.\n* هگل به هيچ وجه دستاوردهاي ذهن بشر را نفي نمي‌كرد،بلكه معتقد بود در هر زماني، ذهن به درك دوران خود مي‌رسد. كلمه‌اي كه هگل به كار مي‌برد ”رفع“ است. يعني در برخورد با پديده آن را ارتقا دهيم. در ديالكتيك هگل برخورد ”نفي“اي صورت نمي‌گيرد، بلكه برخورد ”رفعي“ است. به عنوان مثال ذهن قرون وسطايي، دستاوردهاي ذهن يوناني را نفي نكرده، بلكه آن را رفع نموده است. به همين جهت هگل مي‌گويد: ”من نهايتِ تحقيقِ عقلم“، يوناني‌ها مفهومي‌به عنوان (Arete) دارند كه در زبان فارسي آن را ”فضيلت“ ترجمه كرده‌اند. البته من آن را ترجمه درستي نمي‌دانم، زيرا فضيلت بار اخلاقي خاصي دارد كه (Arete) فاقد آن است. يوناني‌ها رسالت انسان را تحقق (Arete) مي‌دانند. در افسانه‌هاي قديمي‌يوناني از جمله – منظومه ايلياد و اديسه- محور تلاش قهرمانان تحقق (Arete) است. در ايليا و اديسه، ”پاريس“ از تروا به آتن مي‌رود و هلن را – كه زن زيباي يك سردار بوده است – به تروا مي‌برد. آتني‌ها به تروا لشكركشي مي‌كنند تا او را بازپس گيرند. در اين جنگ در هر دو سو قهرمانان بزرگ يونان قرار دارند. تمامي اينها در يك نبر قهرمانانه به دنبال تحقق (Arete) هستند؛ يعني بدون شركت در جنگ نمي‌توانند (Arête) را تحقق بخشند. ما اگر بخواهيم با مفهوم ”فضيلت“ به اين موضوع بنگريم، پاريس گناهكار است، اما در مفهوم (Arete) زيبايي حق انسان است و تصاحب آن نيز فضيلت به شمار مي‌رود. آنها نوعي برداشت زيبايي‌شناسانه از دين داشتند. شايد اين نوع نگاه هم نوعي اخلاقيات تلقي شود، اما نه با مفهوم قرون وسطايي آن. انسان در اين تعريف، كسي است كه بتواند اراده‌اش را بر هستي تحقق بخشد و زيبايي را در تمام ابعادش تصرف كند.\n“ از اين موضوع بسيار تأثير پذيرفته است. از اين رو وي انسان برتر را كسي مي‌داند كه اراده‌اش را محقق مي‌كند و با اخلاق زبونانه و برده‌وار ضعف خود را نمي‌پوشاند. نيچه در عرصه كشمكش تروا و آتن، هيچ كس را به خاطر رفتارش شماتت نمي‌كند و معتقد است همه در راستاي تحقق (Arete) گام برداشته‌اند. دغدغه انسان يوناني، تحقق (Arete) است. شما به مفهوم واژه‌ها در طول تاريخ دقت كنيد،به طور مثال وقتي با واژه ”خوب“ برخورد مي‌كنيم، فكر مي‌كنيم كه چيزي همواره خوب بوده، در حالي كه اين ساختار زبان است كه يك مفهوم ثابت از اين واژه ارائه مي‌دهد و تصور گذشتگان از خوب با ما متفاوت بوده است. هگل اين مفهوم – مفهوم (Arete) متعلق به قرن 12م – را وارد مدرنيته مي‌كند. تفكر يوناني با\nبه اوج خود مي‌رسد، به همين جهت غربي‌ها ريشه مدرنيته را در يونان مي‌يابند. افلاطون نمونه‌اي كامل از دستاورد ذهن يوناني است. او چهار مفهوم را وارد مفهوم (Arete) مي‌كند؛ شجاعت، عدالت، دانايي و خويشتنداري اين موضوع به نوعي جمع‌بندي همه تاريخ يونان است.\n- افلاطون به چه صورت اين چهار عنصر را از عقلانيت استخراج مي‌كند؟\n* ما نبايد تصوري ثابت از عقلانيت داشته باشيم. عقل يك توانمندي ثابت و مستمر در انسان نيست. بلكه انسان يك سوژه است كه از برخورد ذهنيت او با عين، تصويري ايجاد مي‌شود كه به آن تصوير، عقلانيت مي‌گويند و به اين عقل نيز عقل ديالكتيكي – البته در مفهوم هگلي آن – مي‌گويند. هم‌اكنون نيز من با اتكا به ذهن هگلي، تصوير يونان و افلاطون را ارائه مي‌دهم. در واقع اين تفسير، تفسيري هگلي از يونان است.\n- عقل تاريخي – كه در يك سطح عمومي مطرح است – چه رابطه‌اي با عقل فردي دارد؟ آيا لزوماً تك تك افراد آن جامعه با اين عقل مي‌انديشيدند يا اكثريت جامعه اين‌گونه بودند؟\n* من از موضع هگل به اين پرسش پاسخ مي‌دهم. هگل معتقد است اين عقلانيت تاريخي به وجود مي‌آيد و يك نفر به عنوان نماينده آن را بيان مي‌كند. متفكران ديگر نيز به نسبت‌هايي آن را بيان كرده و مي‌كنند. هگل مي‌گويد: ”من انتهاي تاريخم.“ اما او مراحل ديگر تاريخ را نفي نمي‌كند، بلكه خود را برآيند تاريخ مي‌داند. نكته ديگر اين كه عقل همان گونه كه به لحاظ تئوريك مطرح مي‌گردد، مي‌تواند به لحاظ عملي هم اجرا شود. هگل مي‌گويد: ”كارهايي كه من در عرصه انديشه انجام داده‌ام، ناپلئون در عرصه عمل انجام داده است.“ يعني ”تاريخ قهرمان خودش را مي‌آفريند.“\nبحث اصلي من اين بود كه وقتي افلاطون عقل يوناني را مطرح مي‌كند، در واقع همه را در خودش تعريف و جمع‌آوري مي‌كند. هگل معتقد است اگر تصور افلاطوني از (Arete) شكل نمي‌گرفت، مسيحيت امكان ظهور نمي‌يافت. يعني مفهوم (Arete) بايد به دستاورد افلاطوني مي‌رسيد تا در گام بعدي مسيحيت شكل مي‌گرفت. به سخن ديگر، مسيحيت از يك ديالكتيك تاريخي برخاسته است.\n- آيا منظور از مسيحيت، ”مسيحيت انجيل“ است يا ”مسيحيت تاريخ“؟\n* هگل فيلسوف تاريخ است و كاري با انجيل ندارد. منظور او همان مسيحيتي بود كه شكل گرفت و به وجود آمد. به عنوان مثال در دوره هومر، براي انسان يوناني مفهوم فرديت معنايي ندارد، بلكه مفهومي‌از فضيلت در ذهن اوست كه همه بايد به آن بيوندند، اما كم‌كم در تفكر يوناني شهروند، مفهومي قدرتمند مي‌شود – تا حدي كه يوناني‌ها انسان را حيواني اجتماعي مي‌دانستند – از نظر هگل، سير نگاه هومري به انسان نيازمند، گذراندن روندي است كه مسيحيت عامل ضروري آن است. هگل معتقد است كه مسيحيت چيزهايي همچون وجدان معذب – وجداني كه دچار اين عذاب شود كه هيچ كس در اين دنيا نمي‌تواند كمكش كند و هميشه در اين انديشه باشد كه آيا رستگار خواهد شد يا نه – را بر عقل يونان افزود: اين فرد بايد از مفهوم شهروند يوناني كنده شود و مفهوم گناه و وجدان معذب در وي شكل بگيرد تا فرديت تشكيل يابد. اين فرديت در نهايت مبناي\nخواهد شد. عقل دوران جديد، داراي بارقه‌هاي ديني است و عقل قرون وسطا بخش ضروري از تحقق عقل خداست. مقصود هگل از ”عقل خدا“ اين است كه در هر دوره‌اي خدا نيز مانند عقل دوران مي‌انديشد. پس عقل خدا در هر دوره‌اي به گونه‌اي تحقق مي‌يابد كه مثلاُ در قرون وسطا بدان گونه است. با اين ديالكتيك است كه ما دائماً به سمت آن ايده مطلق حركت مي‌كنيم و اين حركتي است كه با رابطه ديالكتيكي سوژه و ابژه امكان‌پذير است. به هگل از اين منظر نيز به عنوان يك فيلسوف حوزه آگاهي انتقاداتي وارد است، زيرا وي بحث را در حوزه معرفت دنبال مي‌كند و به تحولات اجتماعي آنچنان وقعي نمي‌نهد، بلكه تأثير تحولات اجتماعي را روي ذهن بشر بررسي مي‌كند. از اين رو عقل، مفهومي تاريخي است. رابطه بين سنت و مدرنيته رابطه‌اي ديالكتيكي است و مبتني بر نفي يا پذيرش صد درصد نمي‌باشد.\n- پس اين گفته كه ”ريشه مدرنيته در عقلانيت يونان“ است، از همين مفهوم سرچشمه مي‌گيرد؟\n* بله، نكته‌اي كه در مورد فلسفه يوناني بايد گفت اين است كه آثار افلاطون – كه بسياري از آنها، نقل قول‌هايي از\nاست – به شكل مكالمه و گفت‌و‌گو است. يعني ديالكتيك و گفت‌و‌گو دو مفهوم در هم تنيده‌اند. سقراط معتقد بود كه همانند ”ماما“ كاري مي‌كند كه در گفت‌و‌گو چيزي نمي‌آفريند، بلكه كاري مي‌كند كه طرف مقابل، خود به حقيقت اعتراف كند.\nاز اين رو ديالكتيك نوعي رابطه عين و ذهن است و بر اساس تصور انسان هر دوره، از وضعيت همان دوره شكل مي‌گيرد. اين رابطه متكي بر يك سنت است؛ البته نه به مفهوم نفي آن سنت، بلكه به مفهوم توضيح سنت. اين نوع نگاه به مدرنيته – كه سنت را نفي نمي‌كند، وامدار فكر و انديشه هگل است.\n- آيا اين نگاه هگل به اشيا يعني نگاهي كه ذهن صرفاً منفعل و تابع عين نباشد – نگاه عينك‌گونه – و نفي نگاهي كه در آن ذهن، منفعل و تابع عين است – نگاه آيينه‌گونه – متأثر از كانت و انديشه وي نبود؟\n* هگل خود معتقد است كه بر دوش امثال كانت سوار است. در ادامه بحث در مورد نگاه به مدرنيته و عدم نفي و رد سنت به نظرات عباس ميلاني مي‌توان اشاره كرد. او در كتاب ”تجدد و تجددستيزي“ مي‌نويسد: ”مدرنيته بر نفي سنت شكل نگرفته، بلكه با يك قرائت از سنت شكل مي‌گيرد و ما ناگزيريم بر دوش سنت سوار شويم. مدرنيته به معناي كنار نهادن يكباره سنت نيست. ما بايد قرائتي مدرن از منابع سنتي خود ارائه دهيم.“\n- ديالكتيكي كه قانونمندي عام هستي باشد، چنين رابطه‌اي را برنمي‌تابد، بلكه ديالكتيكي كه براي سوژه نقشي، قائل باشد چنين كاربردي دارد. ماركس شاگرد هگل است.\nدو تأويل از ماركس وجود دارد. نخست، تأويل ارتدوكسي و كلاسيك كه عمدتاً متأثر از انگلس و تأويل دوم نيز كه هگلي و ديالكتيكي است و فرانكفورتي‌ها بسيار از آن تأثير پذيرفته‌اند. به طور مثال اين انديشه كه ما در هر دوره عقلانيتي داريم كه صحيح است و بايد با آن وضع موجود را نقد كنيم، اساس كار هابرماس است. هابرماس معتقد است كه تنها وجه روشنگري، ”عقلانيت ابزاري“ نيست، بلكه وجه ديگري از عقلانيت نيز وجود دارد كه اگر آن را به عنوان ”عقلانيت سوژه ذهنِ شناسا“ي خود انتخاب كنيم و رابطه ديالكتيكي برقرار كنيم، مي‌توانيم وضع موجود سرمايه‌داري – را نقد كنيم. او اين عقلانيت را در زبان جست‌وجو مي‌كند و آن را ”عقلانيت تفاهمي“ نام مي‌نهد.\nهابرماس كنش تفاهمي، كنش ارتباطي و يا منطق مكالمه را مطرح مي‌كند. يعني معتقد است كه حتي در منطق مكالمه نيز بارقه‌هاي ديالكتيكي عين و ذهن وجود دارد. تمام تلاش وي نقد وضع موجود به وسيله يك عقلانيت خاص است و اين موضوع نيز متأثر از هگل است، چرا كه بين عين و ذهن قائل به ديالكتيك مي‌باشد هابرماس بر اين باور است كه به جاي عقلانيت ابزاري – كه حافظ وضع موجود است – بايد به عقلانيت ديگري – كه نقاد وضع موجود باشد – دست يافت و اشاره مي‌كند كه اين موضوع در ”زبان“ امكان‌پذير است كه همان منطق مكالمه مي‌باشد.\n- آيا هگل به حضرت مسيح جايگاهي الهي مي‌بخشد و آن را تلفيقي از راه انبيا و بشر مي‌داند يا اين كه او را نيز همچون فيلسوفي، با ديدي تاريخي مي‌نگرد؟\n* هگل به مسيح به عنوان يك پديده تاريخي نگريسته و او را مفهومي‌مي‌داند كه در شرايط خودش شكل گرفته و بشر را يك گام به جلو برده است.\n- آيا هگل بار اصالت را بر يكي از وجوه عين و يا ذهن قرار نمي‌دهد؟\n* خير، او اصالت را متوجه ”رابطه عين و ذهن“ دانسته و خود را نهايت تفكر بشر مي‌داند.\n- با توجه به تكثري كه در عرصه شناخت وجود دارد – چرا كه وقتي شناخت از انفعال بيرون بيايد، متكثر مي‌شود و به همين دليل فهم يكساني حاصل نمي‌شود – هگل را چگونه مي‌توان تبيين كرد؟\n* هگل نيز به شناخت‌هاي متكثر معتقد است، اما مي‌گويد يك نفر يا يك گروه برآيند همه شناخت‌ها مي‌شود و اعتقاد دارد كه در هر دوره‌اي نيز اين اتفاق افتاده است. به عنوان مثال در عرصه فكر سياسي، ماكياولي فضيلت را در تبعيت از قدرت مي‌بيند و از واژه ”تقوا“ (Virtue) نام مي‌برد.\nوي براي صدها فيلسوف حاشيه‌اي نيز نقش قائل است. از نظر هگل تاريخ شبيه به پازلي است كه هر كس گوشه‌اي از آن را پر كرده، ولي كسي مثل او آن را مرتب نموده و به نحوي سامان داده كه توانسته قطعه آخر را بگذارد. اين ديدگاه در كتاب ”پديدارشناسي روح“ مطرح شده است. اين نگاه قرائتي تاريخي از مدرنيته بود كه توسط هگل ارائه شد.\n- آيا دكتر شريعتي نيز از هگل تأثيراتي گرفته بود؟\n* عقل تاريخي با هگل شكل مي‌گيرد و با ماركس، اجتماعي مي‌شود. يعني ماركس سعي مي‌كند عقل سوبژكتيو هگل را ابژكتيو كند. هگل عقل تاريخي را تعريف كرد، كه شامل 200 مقوله مي‌شد.\nبه نظر او هگل ”واقعيت، عقلاني است“ و اين جمله در شاگردانش از جمله چپ و راست دو تفسير را در پي داشته، شاگردان ارتدوكس او معتقد بودند كه آنچه واقعي است عقلاني نيز هست و ما نبايد آن را تغيير دهيم. گروه ديگر اعتقاد داشته‌اند كه آن چيزي واقعيت است كه توسط عقل پذيرفته شود. اين بحث مبناي كار ماركس و هگلي‌هاي چپ است. هابرماس نيز مي‌گويد: ”چون در زندگي روزمره ما زبان را به كار مي‌بريم، پس عقلانيت مفاهمه‌اي وجود دارد. اگر ما اين عقلانيت را به همه شاخه‌هاي زندگي تسري دهيم،آنگاه از عقلانيت ابزاري و يا از خودبيگانگي رها مي‌شويم.“ هابرماس، از سخن هگل چنين برداشت كرده كه واقعي بودن، دليل بر عقلاني بودن نيست. آنچه با عقل مي‌خواند واقعي و مابقي اضافي است. در حالي كه ماركس تلاش مي‌كرد اين عقلانيت را از روند تحول اجتماعي به دست آورد، نه از روند تحول ذهن بشر. به نظر من در مورد هگل، ماركس و ديگر انديشمندان بيش از آن كه به انديشه‌هايشان اهميت بدهيم، بايد به پيچيدگي ذهن آنها اهميت بدهيم تا آن پيچيدگي‌ها به جامعه ما نيز انتقال يابند تا ما از آن پيچيدگي‌ها براي رفع مشكلات پيچيده جامعه، به سنتزي بومي‌برسيم. پيچيده ديدن و چندگانه پاسخ دادن، در برخورد با پديده‌ها، ويژگي انديشه هگل است. او به هيچ پديده‌اي، پاسخ ساده رياضي‌گونه نمي‌دهد.\n- به نظر مي‌آيد كه ماركس در حوزه مدرنيسم نمي‌گنجد، چرا كه مدرنيزم ذهن محور است و از ذهن شروع مي‌كند – در حالي كه ماركس مي‌گويد ماده ازلي – ابدي از اركان ماركسيسم است و آن را، هستي محور مي‌كند. اما هستي را مساوي با ”ماده متكامل“ مي‌گيرد و اين قاعده را به هم مي‌زند. شايد همين كه ماركس مي‌گويد ما مخروط ايدئاليستي هگل را برگردانده و از قاعده گذاشتيم؛ با اين تحليل است كه دكارت، كانت و هگل از ذهن شروع مي‌كنند. اما ماركس از عين آغاز مي‌كند، در عين حال كه ماركس تأثير متقابل ذهن و عين را قبول كرده و حتي به دنبال آن تأثير روبنا بر زيربنا را هم مي‌پذيرد. خود مدرنيست‌ها نيز جايگاه والايي براي ماركس قائل نيستند و از ماركسيسم نفرت دارند و آن را توهم سرخ مي‌نامند. شما اغلب ماركسيسم را هم جزء مدرنيسم به حساب مي‌آوريد، اما با اين تعريف گمان مي‌رود كه نمي‌توان جايگاهي در مدرنيزم براي آن قائل شد.\n* عقلانيت مدرني كه من پيش از اين دو شكل كانتي و دكارتي آن را توضيح دادم، با سه چالش اساسي روبه‌رو شد. نخست عقد ماركس ”ايدئولوژي كاذب“ دوم نقد نيچه ”پرسپكتيويسم“ و در نهايت نقدي كه فرويد ”ضمير ناخودآگاه“ بر آن وارد داشت. ماركس به يك معنا، فيلسوفي مدرن است. او به هيچ وجه مدرنيته و عقلانيت مدرنيته را نفي راديكال نمي‌كند، بلكه ناقد مدرنيته است، يعني بخش‌هايي از آن را نقد مي‌كند و وجه‌هاي ديگري از آن را داراي جنبه مثبت مي‌داند و معتقد است كه بايد آن را بپذيريم. ماركس با نگاه هگلي يا ترفيع‌گرايانه‌اي كه به مسائل دارد، انسجامي‌منطقي داشته و به اين معنا ناقد مدرنيته هم هست، ولي نافي عقلانيت مدرن نيست. اين كه چرا گفته مي‌شود ماركس فيلسوف مدرن است، دلايل آن را مي‌توان ذكر كرد؛ نخست اين كه به لحاظ سامان فلسفي، دغدغه اساسي و محور تفكر ماركس رابطه سوژه و ابژه است. البته اين سخن عامي است و ممكن است بسياري از مكاتب علمي‌را نيز دربر بگيرد. ماركس به عنوان شاگرد هگل و به دليل تأثيري كه از هگل گرفته بود، اين مسئله را در حيطه فلسفه آگاهي مطرح مي‌كند، يعني در كليت تفكرش به اين اعتقاد دارد كه سوژه و ابژه از نگاه معرفت‌شناسانه (اپيستمولوژيك) مي‌توانند از هم مستقل باشند. سوژه مي‌تواند با به دست آوردن آگاهي درست به حقيقت نهايي برسد، چيزي كه اساس دغدغه فكري دكارت نيز بود. حقيقت، واحد است و سوژه مي‌تواند آن را كسب كند. او اعتقاد دارد كه انسان مي‌تواند به آگاهي راستين و اصيل از واقعيت برسد؛ چيزي كه پست مدرن‌ها اصلاً به آن اعتقاد ندارند. به اين معنا او فيلسوف پست مدرن نيست، بلكه فيلسوفي مدرن است. ولي نسبت به عقل مدرن انتقادهايي نيز دارد. ماركس جزو هگلي‌هاي چپ است، يعني تصويري راديكال و چپ از هگل ارائه مي‌كند. من پيش فرضي را كه پيش از اين به آن اشاره كردم، تكرار مي‌كنم. آن پيش فرض اين بود كه ديالكتيك در نظر طرفداران هگلي‌هاي چپ، بحثي اپيستمولوژيك و نوعي رابطه سوژه و ابژه است. شما همواره با يك ايده، ذهنيت يا عقلانيتي با وضع موجود روبه‌رو مي‌شويد و تصوري از آن به دست مي‌آوريد. آن تصور ايده، ذهنيت يا عقلانيت شما را يك درجه بالاتر مي‌برد، يعني دوباره با عين رابطه برقرار مي‌كند و اين، اساسِ سخن هگل است. از ماركس تفاسير مختلفي وجود دارد. تفسيري كه من از ماركس ارائه مي‌دهم، تفسير كم‌تناقض‌تري مي‌باشد؛ نخست اين كه اين تفسير كاراتر است. دوم اين كه جذاب‌تر است - اين بخش سليقه‌اي است – و سوم اين كه تناقض‌هاي آن كمتر است. به اعتقاد ماركس اين سوژه – اعم از اين كه فرد باشد يا يك فرد تاريخي – تحليل و تصوري از وضع موجود و وضعيت مطلوب دارد. او در تقابلي كه بين اين وضعيت مطلوب و وضعيت موجود ايجاد مي‌كند، به نوعي وضعيت موجود را نقد مي‌كند. در تفكر ماركس، ديالكتيك بين وضعيت مطلوب و وضعيت موجود وجود دارد. او تلاش مي‌كند كه وضعيت مطلوب را پايگاهي قرار بدهد تا از طريق آن، وضعيت موجود را نقد كند، بسنجد يا بهتر است بگوييم كه ترفيع بدهد. اين مسئله جوهر اساسي دغدغه ماركس است. حال اين كه آن وضعيت مطلوب – آن سامان ايده‌اي را كه معتقد است سوژه شناسا بايد داشته باشد و با آن وضع موجود را نقد كند – از كجا به دست مي‌آورد، تفسيرهاي مختلفي از ماركس شده است. به عنوان مثال، لوكاچ، فرانكفورتي‌ها و مشخصاً هابرماس، هر كدام در اين زمينه نظري دارند. همچنين آدورنو و لنين نيز هر كدام نظري دارند. اين كه سوژه شناسا مي‌تواند وضعيت موجود را به صورت مطلوب تغيير بدهد، به يك معنا همان سخن دكارت است، مبني بر اين كه سوژه و ابژه از هم مستقل‌اند و سوژه مي‌تواند سيطره‌اش را بر ابژه اعمال كند؛ كاري كه با مكانيك نيوتني و عقل هگلي تحقق پيدا مي‌كرد. هگل مي‌گفت كه وقتي با يك ذهنيت با عين روبه‌رو مي‌شويد با آن به چالش كشيده مي‌شويد و تصوري از عين روي ذهن شما تأثير مي‌گذارد. ماركس معتقد است كه ذهن ما سعي مي‌كند كه در عين تغيير ايجاد كند، يعني مبنا را روي كار قرار مي‌دهد. مفهومي‌كه تحت عنوان پراكسيس مطرح مي‌كند؛ يعني سوژه مي‌خواهد كه در ابژه تغيير عملي به وجود آورد. در اينجا ماركس با فيلسوفان آگاهي فاصله مي‌گيرد. ماركس معتقد است اين رابطه فقط رابطه‌اي معرفت‌شناسانه نيست و مي‌گويد من يك تصور آگاهي در جهان دارم كه بر اساس آن مي‌خواهم در جهان عمل بكنم. او برخورد سوژه و ابژه را مي‌پذيرد و تصوري را هم كه فرد از ابژه دارد مي‌پذيرد. ماركس معتقد است كه رابطه سوژه با ابژه رابطه‌اي بر مبناي مفهوم كار است. فرد در اين رابطه سعي مي‌كند كه در ابژه تغيير ايجاد كند. همين درگيري عملي با ابژه، ذهنيت فرد را تغيير مي‌دهد. اين نگاه با نگاه\nمتفاوت است. ماركس استقلال سوژه و ابژه را مي‌پذيرد، ولي هايدگر و فيلسوف‌هاي پست مدرن به نقطه عزيمت اين بحث به گونه‌اي ديگر مي‌نگرند.\nاين يك تفسير از انديشه ماركس است با آن سه ويژگي كه مطرح كردم. سخن دوم ماركس اين است كه طبقات اجتماعي متفاوتي هستند كه هر كدام دستگاهي ايدئولوژيك دارند. ايدئولوژي به معناي باور ذهني حق و باطل است. هر طبقه اجتماعي – طبقه بورژوا، خرده بورژوا، كشاورز و ... - يك نظام ايده، يك باور ذهني از جهان دارد. ماركس معتقد است كه هر طبقه اجتماعي، يك دستگاه ايدئولوژيكي از وضعيت اجتماعي دارد. سؤال اينجاست كه آيا طبقه مسلط كه در سرمايه‌داري، طبقه بورژوازي است، تنها عامل استقرار و باز توليد قدرت و تداوم آن، دستگاه‌هاي سركوب از جمله پليس، دستگاه‌هاي قضايي، نظامي و امنيتي است؟\nبه نظر من برجستگي دوم كار ماركس – كه در ايران خيلي كمتر به آن پرداخته شده – اين است كه اين مسئله را نفي مي‌كند. در بسياري از مواقع و به خصوص زماني كه سرمايه‌داري مسلط است، چيزي كه سلطه را باز توليد مي‌كند، دستگاه‌هاي ايدئولوژيك طبقه مسلط است. يعني طبقه مسلط فقط سلطه نظامي و سياسي خود را اعمال نمي‌كند. چيزي كه باعث مي‌شود طبقات ديگر، هژموني طبقه مسلط را بپذيرند، سلطه دستگاه‌هاي ايدئولوژيك طبقه مسلط است. اين تفسير در رابطه اپيستمولوژيك و ديالكتيك هگلي هم مي‌گنجد. طبقه سرمايه‌دار تنها به وسيله پليس قدرتش را بازتوليد نمي‌كند. طبقه سرمايه‌دار مي‌تواند دستگاه ايدئولوژيك خود را به ديگر طبقات اجتماعي نيز تحميل كند. فرد، تحت سيطره دستگاه ايدئولوژيك طبقه سرمايه‌دار قرار مي‌گيرد و در واقع در درون يك نظام مفهومي و هنجاري قرار دارد كه در تسلط دستگاه ايدئولوژيك طبقه مسلط است. ماركس اين مسئله را با عنوان ”ايدئولوژي كاذب“ مطرح مي‌كند. بورژوازي، دستگاه ايدئولوژيكي مي‌سازد كه منافع خودش را تأمين مي‌كند و آن را به صورت ايدئولوژي راستين به طبقات ديگر تحميل مي‌كند و طبقات اجتماعي نيز آن را به عنوان نظام راستين طبقاتي مي‌پذيرند، در صورتي كه يك ايدئولوژي كاذب است. عامل اصلي سلطه طبقه سرمايه‌دار ايجاد ايدئولوژي كاذب و تحميل آن به عنوان يك دستگاه ايدئولوژي راستين مي‌باشد. فرد در درون تصويري كه سرمايه‌داري از واقعيت ساخته، الينه و از خودبيگانه مي‌شود و به گونه‌اي عمل مي‌كند كه سرمايه‌داري خواهان آن است. ماركس معتقد است كه بايد تمام تلاش ما اين باشد كه اين ايدئولوژي كاذب را به چالش بكشيم. يعني هژموني ايدئولوژيك سرمايه‌داري را زير سؤال ببريم. كاري كه فيلسوفان ديگر از جمله ماركوزه، هابرماس، لوكاچ و اريك فروم كردند. در اينجا وظيفه يك روشنفكر، حزب و يا طبقه اين است كه آن ايدئولوژي كاذب را به چالش بكشد. به همين دليل هسته درگيري ما در صحنه ايدئولوژيك رخ مي‌نمايد؛ يعني هژموني ايدئولوژيك سرمايه‌داري عامل استمرار نظام سرمايه‌داري است. وظيفه ديالكتيك، حذف اين ايدئولوژي كاذب است و اين وظيفه‌اي است كه سوژه عمل كننده اجتماعي بايد به عهده بگيرد. حالا اين كه اين سوژه كيست و اين دستگاه ايدئولوژيك چيست، در اين زمينه تفاسير مختلفي وجود دارد.\nگفت و گو با دكتر احمد خالقي- مجله چشم انداز


مبانی اخلاق\nعلم اخلاق یعنی معرفت نفس..\nسوأل «من کیستم؟» مهمترین سوأالی است که در زندگی هر فردی ایفای نقش می نماید.\nپاسخ این سوأل ما را به بهترین نحو به سوی معارف دیگر می برد و موجبات ایجاد علم صحیح، در ابواب دیگر را مطرح می نماید.\nمعرفت نفس، مفتاح تمام معارف...\nمعرفت نفس، مفتاح تمام علوم و دوازۀ تمام تمدّنهاست. کسانیکه از این راه وارد نشوند و از این منظر به عالم نظاره ننمایند، بهره و نتیجه ای نخواهند برد.\nانسان خلاصۀ تمام عالم خلقت ...\nانسان دارای ابعاد متفاوت و مختلفی به وزان عالم خلقت است. اگر در عالم خلقت، عالم طبیعت است، به موازات آن در انسان بُعد مادّی و جسم عنصری است. اگر در عالم خلقت، عالم برزخ است، به موازات آن در انسان، بُعد وهمی و خیالی است. اگر در عالم خلقت، عالم کامل قیامت است، به موازات آن در انسان بُعد کامل عقلانی است؛ و بالاخره اگر در عالم خلقت، عالمی لاهوتی و فوق عوالم مذکور است، به موازات آن در انسان نیز بُعد فوق عقلی بوده و بدین روی انسان قدرت درک تمام عوالم و احاطۀ علمی و وجودی به تمام مراتب را داراست.\nانسان مانند جهان، دارای یک زمین و هفت آسمان...\nانسان مانند جهان، دارای یک زمین و هفت آسمان است. زمین انسان، همین بدن مادّی و قابل رؤیت است؛ و آسمانهای هفتگانۀ او به ترتیب عبارتست از: طبع، نفس، قلب، روح، سرّ، خفی و أخفی. از طبع تا سرّ برای هر انسانی ملموس و قابل ادراک است، ولیکن دو باطن خفی و أخفی تنها برای اولیای الهی و سفرای به کمال رسیدۀ حقّ، مشهود میباشد. در این بین بُعد «نفسانی» انسان بسیار مهم بوده و تهذیب و تزکیۀ آن بسیار حیاتی می باشد. از این رو علم اخلاق و معرفت نفس بیشتر به این باطن از بطون هفتگانۀ انسان توجّه دارد و معرفت بطون دیگر پس از این مرتبه حائز اهمّیّت خواهد بود.\nقوای اصلی نفس، چهار قوّه است...\nقوای نفس عبارتند از قوّۀ شهویّه که اعتدال آن عفّت است. پس از آن قوّۀ غضبیّه که اعتدال آن شجاعت است. سپس قوّۀ عقلیّه که اعتدال آن حکمت است. و سرانجام قوّۀ عملیّه که اعتدال آن عدالت میباشد. هر یک از قوا را افراط و تفریطی است که تزکیه در اینجا به معنای پرهیز از افراط و تفریط آنان و اتّصاف جان، به اعتدال این قواست.\nعفّت، اعتدال قوّۀ شهویّه...\nعفّت یعنی قوّۀ شهویّۀ انسان، تحت تدبیر و فرمانروایی عقل، به جذب منافع و لذائذ بپردازد و جان را با جلب و جذب بجا و به اندازۀ آنان، حفظ نماید.\nشجاعت، اعتدال قوّۀ غضبیّه...\nشجاعت یعتی قوّۀ غضبیّۀ انسان، تحت تدبیر و فرمانروایی عقل، به دفع شرور و ناملایمات بپردازد و جان را از ضررها و تلخیها برهاند.\nحکمت، اعتدال قوّۀ عاقله...\nحکمت یعنی قوّۀ عاقله در جای خویش و به اندازۀ خویش، اعمال نظ نموده و امر دیگر قوا را هدایت و راهنمایی نماید و جملگی را به سوی مصلحت حقیقی خویش رهنمون کند.\nعدالت سرسلسلۀ تمام فضائل...\nعدالت سرسلسلۀ تمام فضائل و مناقب بشری بوده و هر خیر و خوبی در ذیل او تعریف میگردد.\nبدین روی قرآن رستگاری را در تزکیۀ نفس می داند ...\nوَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها (1)وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها (2)وَ النَّهارِ إِذا جَلاَّها (3)وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها (4) وَ السَّماءِ وَ ما بَناها (5) وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها (6) وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها (7) فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها (8) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها (9) وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها (10)\nبه خورشيد و گسترش نور آن سوگند، (1) و به ماه هنگامى كه بعد از آن درآيد، (2) و به روز هنگامى كه صفحه زمين را روشن سازد، (3) و به شب آن هنگام كه زمين را بپوشاند، (4) و قسم به آسمان و كسى كه آسمان را بنا كرده، (5) و به زمين و كسى كه آن را گسترانيده، (6) و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را(آفريده و) منظّم ساخته، (7) سپس فجور و تقوا(شرّ و خيرش) را به او الهام كرده است، (8) كه هر كس نفس خود را پاك و تزكيه كرده، رستگار شده؛ (9) و آن كس كه نفس خويش را با معصيت و گناه آلوده ساخته، نوميد و محروم گشته است! (10)\nمراتب بالاتر پس از تزکیه نفس جایز و سودمند خواهد بود.\nپس از معرفت و تزکیۀ نفس، باید به پرورش ابعادی چون قلب و. روح پرداخت که این مرتبه نیز دارای خصوصیّات و تدابیر خاصّ خود می باشد. انشاء الله همۀ ما به کلاس بالاتری در این حیطۀ ضروری راه یابیم...\nمعرفت نفس عبارتست از:\nشناخت استعدادها و سرمایه های خود،\nو شناخت منجیات (عوامل نجات)و مهلکات (عوامل هلاک)خود.\nمراتب باطنی، مراتبی ورای این ظاهر مادّی و جسم طبیعی است که لایه های متعدّدی داشته و هر یک از این لایه های باطنی مختصّات خاصّ خود را داراست. این لایه ها به وفق نظام بیرونی هفت لایه است؛ که نامهای آن به ترتیب، طبع، نفس، قلب، روح، سِرّ، خفی و أخفی است.حضرا میر (علیه السّلام) در دعایی به برخی از این لایه ها و خصوصیّات آنها اشاره می نماید، که فرمود:\n«اللّهمّ نوّر ظاهرى بطاعتك، و باطنى بمحبّتك، و قلبى بمعرفتك، و روحى بمشاهدتك، و سرّى باستقلال اتّصال حضرتك يا ذا الجلال و الاكرام.»\n«طبع» اولین آسمان و باطن انسان است که بیشترین تأثیر و تأثّر را از جسم مادّی گرفته و بهترین و عالیترین حالت آن در وضعی است که «اعتدال» مزاج و طبع نام دارد و دوری از این حال آرمانی، به منزلۀ افراط و تفریط آن بوده و حالت نامناسبی را برای انسان فراهم می آورد.\n«نفس» دومین آسمان و باطن انسان است که از قوای متعدّدی برخوردار است. قوایی چون قوّۀ «شهویّه» ، قوّۀ «غضبیّه» و قوّۀ «عقلیه» است که اعتدال این قوا، بهترین و آرمانی ترین حالت نفس می باشد. اگر قوای نفس در اعتدال باشند، زمینۀ بسیار مطلوبی برای رشد مادّی و معنوی انسان را فراهم می آورد، و گویی انسان در سکوی پرتاب به افقی متعالی قرار می گیرد.\nمرتبۀ «قلب» در انسان مقام ظهور و بروز معارف حقّۀ الهیّه، به صورت تفصیلی است. این مرتبۀ باطنی انسان، معلّق و منقلب بین «نفس» و «روح» است. «نفس» بُعدی در انسان است که روی به عالم مادّی دارد و تمام تمایلات و رویکردش، مادّی و حیوانی است. از سویی دیگر «روح» بُعدی در انسان است که روی به عالم معنا و عالم عِلوی دارد و تمام تمایلات و رویکردش، معنوی و الهی است. «قلب»، در بین این دو مرتبه، همواره در حال تقلّب و دگرگونی بوده و گاهی به این و گاهی به آن سوی رو می نماید. «قلب سلیم» قلبی است که در روی آوردن به هر یک، رویکردی بجا و به اندازه داشته و «قلب مریض» در حالتی غیر از این است.\n«روح» مرتبه ای از باطن انسان است که روی به عالم معنا و عالم الهی دارد و\nمرتبۀ پنجم و آخرین مرتبه ای است که انسانهای عادّی، از آن باخبر بوده و هر کس می داند که در نهان و سِرّ خویش، چه پنهان دارد. پس از این مرحله تنها برای اولیاء و انبیای الهی قابل درک بوده و انسانهای عادّی با وجود بهره مندی از آن دو مرتبه، از آنان بی خبرند.\nمرتبۀ قابل درک برای اولیای الهی\nمرتبۀ قابل درک برای انبیاء\nعبارتند از «قوّۀ شهویّه»، که اعتدال آن «عفّت»، جانب افراط آن «شَرَه»، و جانب تفریط آن «خمود» است.\nو «قوّۀ غضبیّه»، که اعتدال آن «شجاعت»، جانب افراط آن، «تهوّر»، و جانب تفریط آن «جُبن» است.\nو «قوّۀ عقلیّه»، که اعتدال آن «حکمت»، جانب افراط آن «جربزه»، و جانب تفریط آن «جهل» است.\nبه طور خلاصه «عفّت»، «شجاعت» و «حکمت»، سه ملکۀ فظیله برای نفس اند که اعتدال ، وجه مشترک آنهاست.\nبنابرایت صفت «عدالت»، سرسلسلۀ تمام فضائل و مناقب است و تمام فضائل دیگر تحت او تعریف میگردند.\n«لا يعجبكم إسلام رجل حتّى تعلموا كنه عقله».\nمسلمانى مردى شما را بشگفت نيارد تا كنه عقل وى بدانيد.\n«لَيْسَ الْعَاقِلُ مَنْ يَعْرِفُ الْخَيْرَ مِنَ الشَّرِّ؛\nوَ لَكِنَّ الْعَاقِلَ مَنْ يَعْرِفُ خَيْرَ الشَّرَّيْن».\nعاقل آن كسى نيست كه تنها نيكى را از بدى تشخيص دهد، بلكه عاقل كسى است كه\nوقتى در میان دو بدى قرار ميگيرد، آن را كه خطرش كمتر و شرّش خفيف تر است بشناسد، و با تن دادن به شرّ كوچكتر خود را از شرّ بزرگتر مصون نگاه دارد.\nالامام العسكري علیه السّلام:\n«ليست العبادة كثرة الصّيام و الصّلاة، و إنّما العبادة كثرة التّفكّر في أمر الله».\nعبادت به بسيارى نماز و روزه نيست، بلكه به بسيار انديشيدن در كار خدا (و عظمتهاى آفرينش جهان و اسرار آفرينش انسان) است.\nالامام علي علیه السّلام:\n«لا ترى الجاهل إلا مفرطا أو مفرّطا».\nنادان را جز افراط كار يا تفريط كار نبينى.\n«صفات» انسان عبارتست از\n«ملکات» انسان عبارتست از همان صفات انسانی به علاوۀ رسوخ در نفس. یعنی ملکات صفات راسخ و پایدار نفس اند.\nصفات حسنه، صفاتی هستند که در ذیل سه صفت عفّت، شجاعت و حکمت تعریف میگردد، و ریشه در آنان دارد.\nبه عنوان نمونه صفات حسنۀ «»«»«» ریشه در «عفّت» داشته،\nو یا صفات «»«»«» ریشه در «شجاعت دارد و »\nصفات حسنۀ «»«»«»، ریشه ای در حکمت را داراست.\nصفات رذیله صفاتی هستند که در ذیل صفات افراط و تفریطی قوای سه گانۀ نفس تعریف میگردد.\nوقتی اعتدال سه قوّۀ شهویّه، غضبیّه و عقلیّه، به ترتیب سه صفت عفّت، شجاعت و حکمت است، میتوان بی تردید این سه را افضل صفات و ملکات قرار داد.\nولی اگر کمی دقیق شویم، به وضوح می بینیم که در ذات این سه صفت، صفتی جلوه گر است که میتواند بالاتر از این سه صفت قرار گیرد؛ و آن صفت «عدالت» است.\n«عدالت» صفتی است که به تنهایی میتواند بالاترین صفات و ملکات باشد و زمینه را برای نزول مواهب بیشمار الهی مهیّا نماید.\nانسان موجودی است که در عالم آخرت به وفق «عقاید» و «اعمال» خود «محشور» میگردد. انسانی که در دنیا، عقاید و اعمال خود را به وفق دو منبع غنی «عقل» و «وحی»، قرار ندهد، در قیامت حشری غیر انسانی خواهد داشت.\nحشری غیر انسانی میتواند یکی از این سه حالت باشد:\n1- حشر شیطانی، 2-حشر حیوانی و 3- حشر انسانی ناموزون.\nآیات و روایات بسیاری در تبیین این سه نوع حشر غیر انسانی وارد شده است که صور و کیفیّات پرشماری را به خود اختصاص داده است.\nبه عنوان مثال، انسان رباخوار، که در آخرت به صورت ناموزون متشّنج، وارد عرصۀ محشر میگردد.\nانسان موجودی است که در عالم آخرت به وفق «عقاید» و «اعمال» خود «محشور» میگردد. «حشر انسانی» هنگامی محقّق میگردد که انسان عقاید و اعمال خود را به وفق عقل و وحی تنظیم نماید.\nانسانی که طالب حشر انسانی است باید مو به مو باورها، گفتارها، کردارها و نیّات خود را به وفق این دو منبع غنی قرار دهد.\nانسانی که طالب حشر انسانی است باید در تمام ابعاد فردی، خانوادگی و اجتماعی مطابق این دو منبع غنی برنامه ریزی نماید.\nانسانی که طالب حشر انسانی است باید با استفادۀ دقیق از این دو منبع، معیارها و شاخصهای حقّ و باطل را بشناسد و در هنگام آزمایشها و تقابلها انتخاب صحیح و اقدامات بجا و به اندازه داشته باشد.


نام و چهره مهران غفوریان که این هفته ۴۲ساله شد، خیلی‌ها را به یاد سال ۸۰ و مجموعه ماندگار «زیر آسمان شهر» می‌اندازد.\nتاریخ درج خبر : ۰۵ شهریور ۱۳۹۵\nبه گزارش گیلان تایمز، نام و چهره مهران غفوریان که این هفته ۴۲ساله شد، خیلی‌ها را به یاد سال ۸۰ و مجموعه ماندگار «زیر آسمان شهر» می‌اندازد.\nدر روزگاری که سریال‌های روتین طنز هنوز جایگاه خود را در شبکه‌های سیما پیدا نکرده بودند، او با «زیر آسمان شهر»ش، توانست قاپ مخاطبان آن دوران را بدزدد. حضور غفوریان اما به تلویزیون محدود نماند و سال ۸۳ با فیلم سینمایی «شارلاتان» راه پرده نقره‌ای سینما را در پیش گرفت و تا امروز در ۱۷ فیلم سینمایی مانند کلاهی برای باران، زن بدلی، دختر میلیونر، شیر و عسل، حلقه‌های ازدواج و مجرد ۴۰ ساله ایفای نقش کرده است.\nتولیدات سینمایی در هفته ای که گذشت؛ مهران غفوریان به…\n«عصبانی نیستم» از چهارشنبه اکران می‌شود/ ۸ فیلم تازه…\nهفته‌ای کم رونق برای تولیدات سینمایی ایران/ تب و تاب…


زراعت و باغداری چه تفاوتی دارند - ❤ اسک 98\nزراعت و باغداری چه تفاوتی دارند را از سایت اسک 98 دریافت کنید.\nتفاوت بین زراعت و باغداری\nزراعت در مقابل باغبانی\nکشاورزی ، کشاورزی ، باغبانی ، زراعت و غیره بعضی از واژگانی است که برای توصیف فرآیند مربوط به آماده سازی زمین برای پرورش و پرورش گیاهان و محصولات زراعی به کار می رود. از این میان ، دو اصطلاح که برای افراد لاغر بسیار گیج کننده است زراعت و باغبانی است اگرچه بسیاری از افراد باغبانی را به خاطر اینکه آن را با باغبانی مرتبط می کنند به یاد می آورند. علیرغم شباهت های فراوان ، زیرا زراعت و باغداری روش هایی هستند که با کشت گیاهان در زمین سروکار دارند ، اما بین این دو علم تفاوت های کافی وجود دارد که در این مقاله به آنها اشاره می شود.\nزراعت علمی است که با رشد کامل محصولات کشاورزی به روشی کلان تر از کشاورزی عادی سروکار دارد. جوهر زراعت این است که با شیوه های کشاورزی مؤثرتر و کارآمدتر باشد. متخصصان زراعت نگران بهبود عملکرد زراعت برای افزایش سود کشاورزان و در عین حال حفظ جو و مواد مغذی موجود در خاک هستند. اصطلاح زراعت از یونانی Agro آمده است که به معنی میدانی و اسمی به معنای مدیریت است. این علم شامل بررسی خصوصیات خاک که بذرها در آن کاشته می شوند و تعامل خاک با گیاهان است. این منظور به منظور بهبود بهره وری کشاورزان است اما به روش های رشد محصولات زراعی توجه می کند. همچنین به بررسی اقلیم و عواملی که در محصولات زراعی تأثیر می گذارند می پردازد. این روش چگونگی کنترل علفهای هرز و آفات را برای افزایش تولید محصول می آموزد. متخصصان زراعی دانشمندانی هستند که بیشتر به کیفیت و خصوصیات خاک و چگونگی بهبود عملکرد برای کشاورزان ضمن حفظ محیط زیست در همان زمان توجه دارند.\nباغبانی علم و هنر گیاهان در حال رشد است که به شدت در مقیاس کوچکتر از کشاورزی انجام می شود. شما باغبانی میوه و سبزیجات می خورید. این روشی است که بیشتر بر ارزش افزوده محصولات زراعی نسبت به غلات و غلات تمرکز دارد. گیاهان زینتی ، گل ها ، میوه ها ، آجیل های سبزیجات و غیره در تکه های کوچکی از زمین با استفاده از شیوه های باغبانی پرورش می یابد. باغبانی را می توان در خانه همانطور که در باغداری انجام می شود ، تمرین کرد ، یا می تواند بسیار بزرگ باشد ، همانطور که در مورد یک شرکت چند ملیتی در حال رشد میوه یا سبزیجات برای مصرف انسان در سراسر جهان است. گیاهانی وجود دارد که به دلیل زیبایی و طبیعت زینتی خود پرورش می یابند.\nشاخه باغداری که با میوه ها سرو کار دارد ، پومولوژی نامیده می شود در حالی که شاخه ای که با سبزیجات سرو می شود ، زراعت نامیده می شود. شاخه باغداری که منحصراً با گل سر و کار دارد ، گل فروشی نامیده می شود. همچنین باغبانی چشم انداز وجود دارد که به طراحی و نگهداری مهد کودک ها در منازل و مشاغل می پردازد. همچنین در زمینه طراحی مسیرهای استراحت و تفریحی مسیرها ، پارک های عمومی ، زمین گلف و غیره نیز نگران است.\nباغبانی در مقابل زراعت\nزراعت علمی است که می توان به کشت و زراعت به صورت جامع نگاه کرد. این اصطلاح عمومی است که شامل کلیه روشهای بهبود عملکرد و کیفیت محصولات زراعی و در عین حال حفظ محیط و کیفیت خاک می باشد.\nباغبانی عمل پرورش گیاهان زینتی ، میوه و سبزیجات در مقیاسهای مختلف از باغچه در منازل و مزارع عظیم برای MNC است. باغبانی در دسته های مختلفی از جمله کاشت گل ، کشت گیاهان زینتی ، رشد میوه ، رشد سبزیجات ، طراحی و ساخت باغها و پارک های عمومی و غیره تقسیم بندی شده است.\nدر این بخش آمار حاصل از طرح‌های آمارگیری مربوط به فعالیت‌های باغداری، زراعت و پرورش قارچ خوراکی ارائه می‌شود. برخی از این اطلاعات شامل تعداد بهره‌برداری‌های دارای فعالیت باغداری، تعداد بهره‌برداری‌های دارای فعالیت زراعت، مقدار تولید محصولات باغی و زراعی، مساحت باغ و قلمستان، مساحت اراضی زراعی، تعداد واحدهای پرورش قارچ خوراکی، مقدار نهاده‌های مصرف شده در واحدهای پرورش قارچ خوراکی، مقدار تولیدات و ضایعات قارچ دکمه‌ای و صدفی و ... هستند.\nفعالیت‌های زراعت و باغداری زیربخش‌های مهم کشاورزی هستند که مجموعاً 71 درصد از ارزش افزوده بخش کشاورزی را به خود اختصاص داده‌اند.\nطرح آمارگیری باغداری در سال‌های 1386 و 1389 با استفاده از چارجوب سرشماری عمومی کشاورزی 1382 و در سال‌های 1394 و 1396 با استفاده از چارچوب سرشماری عمومی کشاورزی 1393 به مرحله اجرا درآمده و نتایج آن منتشر شده است.\nطرح آمارگیری زراعت برای اولین بار در سال 1371 با استفاده از چارچوب سرشماری 1367 و برای دومین بار در سال 1397 با استفاده از چارچوب سرشماری کشاورزی 1393 اجرا شده است.\nسرشماری از واحدهای پرورش قارچ خوراکی در سال‌های 1380، 1385، 1391 و 1396 اجرا و نتایج آن منتشر شده است.\nطرح آمارگیری از بهره‌برداری‌های تولید گل و گیاه زینتی در سال‌های 1376 و 1380 اجرا شده است.\nمدیر محترم سایت www.amar.org.ir لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.\nحح 21 روز قبل\nکسی جواب این سوالو بلده؟\n(تفاوت باغداری با زراعت چیست؟دو مورد)\nدرمانگاه رسول اعظم شیراز\nشهرهای قرمز استان مازندران\nایا روسیه واکسن کرونا را کشف کرده\nانیمیشن کفش قرمزی وهفت کوتوله دوبله فارسی\nکرم کلوتریمازول واژینال\nچگونه بسته اینترنتی همراه اول بخریم\nمیل جنسیم خیلی بالاست نی نی سایت


صالحین آذربایجان غربی معرفتی از احکام دیه چه می‌دانید؟ - صالحین آذربایجان غربی\nمعرفتی از احکام دیه چه می‌دانید؟\nدر این مقاله از بخش احکام قضایی چند پرسش و پاسخ را از مسائل مربوط به دیه انتخاب کردیم که تقدیم می کنیم\nسوال: کسی که از سوی پدر یا مادر فرزندی، اجازه دارد برای تأدیب فرزندشان، (که از سن بلوغ هم گذشته) او را کتک بزند (در حدی که موجب دیه نشود)، آیا می‌تواند چنین کند؟\nدر فرض سۆال که پس از رسیدن به سن بلوغ است، جایز نیست و اجازه پدر یا مادر تأثیر ندارد. اما برخی از فقها (آیة الله مکارم شیرازی دام ظله)، در صورت ضرورت این امر را جایز می‌دانند و می‌گویند باید طوری باشد که آسیبی به بدن نرسیده، حتی سرخ و کبود نشود.\nپاسخ مراجع عظام تقلید نسبت به این سۆال، چنین است: (استفتا از دفاتر آیات عظام: خامنه‌ای، سیستانی، مکارم شیرازی، صافی گلپایگانی (مد ظلهم العالی) توسط سایت اسلام کوئیست انجام گرفته است)\nاگر تادیب غیر بالغ متوقف بر زدن باشد، پدر یا شخص دیگری با اجازه پدر می‌تواند او را تنبیه کند و احتیاط واجب آن است که بیش از سه ضربه نباشد و این کار را از روی شفقت و دلسوزی انجام دهد به نحوی که موجب قرمزی یا سبزی یا سیاهی بدن او نشود. ولی اگر بالغ باشد بنا به احتیاط واجب زدن او جایز نیست.\nسوال: دیه سیلی زدن به دیگری و سرخ یا سیاه شدن صورت، چه مقدار است؟\nاگر دو نفر با یکدیگر شوخی می‌کنند (غیر عمدی) و یا دو رقیب در ورزش با یکدیگر در حال ورزش و یا مرد زن خود را بزند، و … در پوست، قرمزی و یا سبزی به وجود آید: الف. حدّ دیه چه قدر است؟ (مقدار دیه با پول) ب. اگر در این صورت، سبز نگردد بلکه فقط قرمز باشد، در این صورت دیه واجب است؟ ج. اگر طرف مقابل؛ یعنی کسی که ضرر کشیده به سبب این سبزی شدن گوشتش و یا قرمز شدن گوشتش حلالیت بدهد، و دیه نخواهد، بازهم دیه واجب می‌شود؟ د. برای تعیین دیه، رفتن پیش قاضی واجب است؟\nاگر صدمه به سر وارد شده باشد؛ ظاهر آن است که مقدار دیه به تفاوت قیمت انسان سالم و معیوب تعیین می‌شود. (امام خمینی، تحریر الوسیلة، ج ۲، ص ۵۹۶)\nدر احکام دیه سیلی زدن و مانند آن، بین مرد و زن و کوچک و بزرگ و همچنین بین اجزاى بدن- دیه مقرّرى داشته باشد یا نه- و رنگ تمام صورت را گرفته باشد یا نه، اثر آن مدتى باقى بماند یا نه، فرقى ندارد. (امام خمینی، تحریر الوسیلة، ج ۲، ص ۵۹۶)\nج. اگر صاحب حق (کسی که آسیب دیده است) حلالیت بدهد و پرداخت دیه را نخواهد، پرداخت دیه واجب نیست و از گردن آسیب زننده ساقط می‌شود. (بهجت، محمد تقی، استفتاءات، ج ۴، ص ۵۰۴)\nد. اگر نوع آسیب و مقدار دیه را بتواند خودش دقیقا تشخیص داده و قیمت آن را محاسبه کند، نیازی به رفتن نزد قاضی نیست و خودش می‌تواند دیه را بپردازد. اما اگر توانایی این امر را ندارد، لازم است جهت اینکه حق طرف مقابل ضایع نشود، به افراد خبره (مانند قاضی و دادگاه‌های مربوطه) مراجعه نماید.\nپاسخ مراجع عظام تقلید نسبت به این سۆال، چنین است: (استفتا از دفاتر آیات عظام: خامنه‌ای، سیستانی، مکارم شیرازی، نوری همدانی (مد ظلهم العالی) توسط سایت اسلام کوئیست انجام گرفته است)\nسوال: آیا دیه سقط جنین عمدی باید به حاکم شرع پرداخت شود یا به وارث جنین؟\nسوال: اینجانب معلم هستم آیا تنبیه بدنی دانش آموزان چنانچه در جهت تعلیم و تربیت آنان باشد اشکال شرعی دارد یا خیر؟\nتنبیه اگر موجب قرمز شدن و یا سیاه شدن بدن طرف گردد موجب ضمان دیه است. (استفتاثات امام (ره), ج۳, ص۴۷۵ و۴۷۶)\nسوال: در منازعه دو طفل، سر یکی از آنها بوسیله پرتاب سنگ دیگری مجروح شده و مقداری هم خون آمده، اولاً دیه‌اش چقدر است؟ و ثانیاً اگر ولی طفل مذکور عفو کرد از ولی ضارب رفع تکلیف می‌شود یا خیر؟\nدیه آن دو شتر است، و بر عاقله است، و مال طفل مجروح است، و ولّی او حق عفو ندارد مگر آنکه مصلحت طفل در عفو باشد. (استفتاثات حضرت امام (ره), ج۳, ص۴۶۲)


مطالعه ای برای بررسی نقش ژنی که موجب دنتینوژنز ایمپرفکتا می شود – پریوایمپلنت لیزر\nHome / خبرها / مطالعه ای برای بررسی نقش ژنی که موجب دنتینوژنز ایمپرفکتا می شود\nمطالعه ای برای بررسی نقش ژنی که موجب دنتینوژنز ایمپرفکتا می شود\n۱۳۹۷ آبان ۱۶\tخبرها\n۷ نوامبر ۲۰۱۸- محققان کالج دندانپزشکی دانشگاه تگزاس A & M، یک کمک هزینه ی ۵ ساله به مبلغ ۱٫۷ میلیون دلار از موسسه ملی تحقیقات دندانپزشکی و کرانوفاسیال برای بررسی اشتباهی که در سطح مولکولی در ژن سیالوفسفوپروتئین دنتین (DSPP ) رخ می دهد و باعث dentinogenesis imperfecta (DGI) می شود، دریافت کردند.\nپرفسور Yongbo Lu، استادیار علوم بیومدیکال گفت: در این بیماری، مینای دندان در برخی از دندان ها، در سن بسیار پایین کاملا از بین می رود و دنتین در معرض دید قرار می گیرد و دندان ها قهوه ای بنظر می رسند. در این بیماران ممکن است تمام دندان ها دچار این مشکل شوند، که در این صورت درمان به چالش بزرگی برای متخصصین دندان پزشکی تبدیل می شود. علاوه بر این، بار مالی شدیدی به خانواده ی بیمار تحمیل می شود.\nDGI موجب تغییر شکل و تغییر رنگ دندان ها می شود، این دندانها به راحتی فرسایش یافته و اغلب خرد می شوند. چنانچه این بیماری درمان نشود، منجر به رنج فیزیکی و عاطفی شدیدی می گردد. در DGI نوع II محوطه ی پالپ دندان از بین می رود و در نوع III دندان ها از طریق بزرگ شدن محفظه پالپ و نازک تر شدن دنتین تحت تاثیر قرار می گیرند. به گفته محققان، یک نفر از هر ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ نفر در ایالات متحده به DGI مبتلا هستند.\nدرمان ممکن است با روش های ترمیمی و استفاده از پروتزهای دندانی آغاز شود تا از سایش شدید دندان ها جلوگیری گردد. چنانچه دندان ها از بین بروند، ممکن است از ایمپلنت های دندانی برای جایگزینی دندانها استفاده شود. با این حال، این گزینه ها ممکن است بیش از ۲۰،۰۰۰ دلار برای هر بیمار، هزینه داشته باشد که هزینه های نگهداری و درمان مجدد را شامل نمی شود.\nبرای جلوگیری از این نتایج، پرفسور Lu امیدوار است که بتواند تأیید کند که پروتئین جهش یافته ی DSPP که در شبکه ی اندوپلاسمی تجمع یافته است، باعث DGI می شود، چرا که شبکه ی اندوپلاسمی به عنوان سیستم تولید و بسته بندی سلول عمل می کند. دوم اینکه او و همکارانش می خواهند بدانند که آیا مولکول های کوچک می توانند این پروتئین جهش یافته را از شبکه ی اندوپلاسمی پاک کرده و با این بیماری مقابله کنند.\nبه طور خاص، محققان یک مولکول کوچک به نام ۴ فنیل بوتیرات (۴-PBA) را بر روی مدل های موش که برای تقلید نقص های دندانی DGI انسانی پرورش یافته اند، آزمایش خواهند کرد. همین مولکول برای درمان کودکان مبتلا به اختلالات چرخه اوره استفاده شده است. هدف محققان تولید قرصی است که مانع از شروع DGI شود.\nپرفسور Lu می گوید: ما انتظار داریم که درمان با ۴-PBA بصورت کوتاه مدت باشد نه برای تمام عمر، اما پیش بینی زمان مناسب برای استفاده از این دارو چالش برانگیز است، چرا که دندانهای مختلف در زمانهای مختلف توسعه می یابند.\nپرفسور Chunlin Qin استاد علوم بیومدیکال و محقق اصلی این تحقیق می گوید: رویش تمام دندان ها ممکن است بیش از ۱۰ سال طول بکشد. اولین دندان مولر دائمی که یکی از مهم ترین دندانها است، در حدود ۶ سالگی از لثه بیرون می آید. برای حفظ ساختار طبیعی این دندان، باید دارو، یا همان مولکول کوچک را قبل از بیرون آمدن این دندان به کودک بدهیم .\nپرفسور Chunlin Qin افزود: مولکول های کوچک یکی از موضوعات داغ در تحقیقات پزشکی و درمان بیماری ها هستند. آنها ممکن است به عنوان آگونیست یا آنتاگونیست برای تنظیم مولکول های کلیدی در مسیر های مرتبط با بیماری های خاص، بکار روند.\n4 فنیل بوتیرات (4-PBA) پروتئین جهش یافته ی DSPP دنتینوژنز ایمپرفکتا\t۱۳۹۷-۰۸-۱۶