رمان آنلاین از برزخ تا بهشت قسمت 61تا80 – داستان های نازخاتون | رمان آنلاین | داستان واقعی | دانلود رمان\nرمان آنلاین از برزخ تا بهشت قسمت ۶۱تا۸۰\nروز کذایی رسید. قرار بود ساعت چهار و نیم برویم پیش دکتر. با این که از قبل از حسام قول گرفته بودم که برای گرفتن جواب مرا هم ببرد، باز دلم شور می زد که بدون من برود و چیزی را از من پنهان کند.\nبرای همین تصمیم گرفتم منتظر حسام نشوم. نبودن کیمیا را که همراه رعنا برای خداحافظی به خانۀ عمۀ بهرام رفته بود بهانه کردم و از خانه بیرون زدم، بی آن که به ساعت دقت کنم. این بود که از وقتی رسیده بودم، یعنی ساعت سه، پشت در بستۀ مطب قدم می زدم و با خودم حرف می زدم و با هزار فکر جورواجوری که در سرم بود نبرد می کردم. هر چه به ساعت چهار و نیم نزدیک می شدم، اضطراب و تشویش دیوانه کننده تر می شد که ناگهان صدایی طلبکار از جا پراندم:\n– من نگفتم می آم دنبالت؟!\nبرگشتم، حسام بود، عصبی و ناراحت. بی اعتنا به حرفش گفتم:\n– چرا این در لعنتی رو باز نمی کنن؟\nانگار حرفم را نشنیده باشد، دوباره شمرده تکرار کرد:\n– پرسیدم مگه نگفتم می آم دنبالت؟\nسرسری و عصبی گفتم:\n– ترسیدم نیای.\n– نمی تونستی یه تلفن بزنی؟\nبی حوصله فکر کردم حالا چه موقع درس آداب معاشرت دادن است؟ آن قدر کلافه بودم که حوصله چانه زدن نداشتم. بی آن که جواب بدهم رویم را برگرداندم و دوباره شروع به قدم زدن کردم که صدای حسام را شنیدم که عصبی تر از قبل گفت:\n– خیلی ممنون از احترامی که قائل شدین، جواب به این مفصلی لازم نبود، یک جواب سرسری هم می دادین کافی بود!\nصدایش در راهروی بزرگ و خلوت می پیچید. خدایا چه موقعی را برای گله گذاری انتخاب کرده بود. رو برگرداندم که همین را بگویم ولی وقتی چشمم به صورت ناراحتش افتاد و دیدم به ستون کنار راهرو تکیه داده و عصبی پک های محکمی به سیگارش می زند، یک لحظه فکر کردم حتما از این که بیخودی تا خانه رفته ناراحت است. از این گذشته حق با او بود، چون تلفن نکرده بودم. چرا به فکرم نرسیده بود تلفن کنم؟ نزدیک رفتم و همان طور که انگشت های دستم بی اختیار درهم گره می خورد، گفتم:\n– این قدر دلم شور می زد که …\nتوی حرفم پرید:\n– که نمی تونستی یک تلفن بکنی، نه؟\nآشفته و تند گفتم:\n– نه، نمی تونستم چون اصلا به فکرم نرسید. من فقط فکرم توی این مطب لعنتی و ساعت چهار و نیم بود، ترسیدم که یادت بره.\nباز حرفم را قطع کرد و با طعنه گفت:\n– نه که تا حالا ده دفعه یادم رفته بود.\nراست می گفت تا به حال هیچ وقت بدقولی نکرده بود ولی با این همه من هم با لحن خودش، عصبی و شمرده گفتم:\n– امروز فرق می کرد.\nپک محکمی به سیگارش زد، با اخم هایی درهم چند لحظه توی چشم هایم نگاه کرد و بعد این بار او رویش را به سمت بیرون برگرداند و قدم زنان به سمت دیگر راهرو رفت. کفرم در آمد، با خودم گفتم:\n« توی این اوضاع و احوال به من درس اخلاق می ده، فکر می کنه من هم عمه ام برای اخم های درهمش ضعف کنم، اصلا به جهنم که … »\nصدای چرخیدن کلید در قفل حواسم را پرت کرد، درست بود، منشی مطب بود که در را باز می کرد. عصبانیت و حسام فراموشم شد. تنم یخ کرد و بی اختیار انگار در جهنم باز شده باشد، وحشت وجودم را گرفت. با صدایی که به ناله بیش تر شبیه بود، گفتم:\nصدای پای حسام که نزدیک شد، مثل کسی که می خواهد فرار کند سریع رو برگرداندم و دوباره بدون این که بخواهم با التماس گفتم:\nداستانهای نازخاتون, [۲۶٫۱۰٫۱۷ ۲۲:۰۱]\nحالا روبرویم ایستاده بود، نفس عمیقی کشید، کلافه دستی به سر و صورتش کشید و بعد شمرده گفت:\n– بله؟ حسام چی؟\nبا درماندگی فقط ملتمسانه نگاهش کردم، بی چاره حسام انگار خوبی و بدی جواب دست او بود. آهسته و شمرده گفت:\n– می خوای تو همین بیرون بمونی؟ می خوای برت گردونم خونه؟\nلبم را گاز گرفتم و سرم را به علامت نه تکان دادم.\n– با من می آی؟\nبا اشاره سر پذیرفتم.\nبا دستش در مطب را نشان داد و کنار ایستاد و انگار با خودش حرف بزند، زیر لب گفت:\n– اگه یادم هم می رفت به خاطر همین بود.\nنگاهی گذرا به حسام کردم و فکر کردم حدسم درست بود، قصد نداشته بیاید دنبالم که این قدر عصبانی است. راه افتادم، با قدم هایی کند و سست. چه کسی گفته ترس برادر مرگ است؟ ترس از مرگ وحشتناک تر است. بعد از چندین روز اضطراب این لحظات آخری کشنده بود. و من آن روز فهمیدم هیچ انتظاری دردناک تر و کشنده تر از وقتی نیست که تو به انتظار بنشینی تا یک ورق کاغذ، یک نوشته یا یک کلام کسی سرنوشت عزیزت را برایت مشخص کند. و من آن روز، توی آن مطب دردناک ترین انتظار عمرم را تجربه کردم. وقتی بالاخره دکتر آمد و نوبت ما شد، دوباره حسام آهسته در گوشم گفت:\n– می خوای بمونی بیرون؟\nنتوانستم جواب بدهم فقط سرم را بلند کردم، تمام توانم را جمع کردم، از جا بلند شدم و جلوتر از حسام وارد اتاق دکتر شدم. اتاقی که تا آخر عمرم تصویرش را فراموش نمی کنم. کنار حسام روی صندلی، روبروی میز نشستم و سرم را بالا گرفتم. به کاغذ های روی میز خیره مانده بودم، کاغذ هایی که قرار بود سرنوشت یک انسان را که عزیزترین کسم بود معلوم کند. بعد صدای دکتر را شنیدم که داشت حاشیه می رفت.\nاز پیشرفت علم می گفت و از درمان به موقع و …. خدایا چقدر حرف می زد، حرف های اضافی …. داشتم خفه می شدم. که دکتر نفس عمیقی کشید و دوباره ورقه ها را زیر و رو کرد، باز سرش را بالا گرفت. شنیدم که به حسام می گفت:\n– متاسفانه بیماری خواهر شما از آنچه ما فکر می کردیم حادتره …\nباز حاشیه رفت و بعد لا به لای اسم های قلنبه سلنبه ای که به کار می برد این جمله را شنیدم:\n– بهتره که بدون فوت وقت عمل بشن و بعد شیمی درمانی را ….\nدست هایم چنان مشت شد که ناخن هایم تا اعماق گوشت فرو رفت.\nشیمی درمانی یعنی سرطان. نفسم به شماره افناد، صدای گفتگویشان در سرم می پیچید بدون این که معنایشان را بفهمم. احساس می کردم که خونم آرام آرام از سرم پایین می آید و سرم یخ می کند. دکتر همچنان حرف می زد. سرم سنگینی می کرد. یکدفعه صدای دکتر را شنیدم که گفت:\n– مثل این که حال خانمتون خوب نیست؟\nدستی بازویم را گرفت. می خواستم بگویم من خانم کسی نیستم، من دختر خالۀ رعنایم، رعنا، مادر کیمیا، رعنا که برای من خواهر که نه عزیزترین کس است. ولی نمی شد. نمی دانم چرا نمی توانستم سرم را بالا نگه دارم. تقلا می کردم تا بتوانم. دستی سرم را به جایی تکیه داد. مطب نبود، توی ماشین نشسته بودم و همه جا شلوغ بود و پر از رفت و آمد. هیچ کس از آنچه اتفاق افتاده با خبر نبود، همه انگار عجله داشتند. ماشین ها و آدم ها تند تند از جلوی چشمم رد می شدند و من فکر می کردم میان این همه آدم در حال تلاطم و حرکت و رفت و آمد چند نفر غمی به این سنگینی به سینه دارند؟ از کجا معلوم آن خانم سرنشین ماشین کناری یا آن آقایی که با کمر خمیده دارد پیاده می رود یا … نتوانستم ادامه دهم. توی دلم گفتم:\n« نه نه، خدا نکنه! »\nخدا کند که هیچ کس، هیچ وقت کمرش از بار غصه خم نشود. ولی مگر می شود زنده بود و غصه نداشت؟ هنوز نفهمیده ای که رنج شرط اصلی زندگی است؟ تصویرها تند از جلوی چشمم می گذشت و صدای حسام که یکریز و بلند بلند صدایم می زد مثل مته تا عمق مغزم فرو می رفت.\nکاش ساکت می شد، ولی نمی شد. حالا دیگر صدایش فریاد شده بود و من داشتم دست و پا می زدم تا از افکاری که بی اختیار از مغزم می گذشت نجات پیدا کنم. مثل آن روز شده بودم که در دادگاه، فرید جلوی چشم همه بهم حمله کرده بود، مثل دو سال پیش، مثل آن وقت ها که تازه طلاق گرفته بودم، مثل آن روزها که پیش دکتر محمودی می رفتم. دکتر محمودی که می گفت نباید بغض کنم، باید گریه کنم، نباید سکوت کنم، باید حرف بزنم، اگر شده داد بزنم ولی سکوت نکنم. آره باید داد می زدم، باید ….\nتکان های محکم دستی کلافه ام کرده بود و از سیلی محکمی که توی صورتم خورد، گونه ام سوخت. حسام را دیدم که با حالت عصبی فریاد می زد. وحشت کردم، توی خیابان، جلوی مردم؟ ولی اطراف انگار خلوت بود، چرا؟ الان که همه جا شلوغ بود. سیلی محکم دیگری به صورتم خورد و صدای لرزان و عصبی حسام را شنیدم:\n– لعنتی حرف بزن!\nمی خواستم فریاد بزنم که « لعنتی خودتی » می خواستم من هم توی گوش او بزنم، که چشمم توی چشم هایش افتاد، توی چشم های مضطرب و پریشان حسام.\nآرام شدم، این حسام بود نه فرید. حسام … پسر عمویم … پسر خاله ام …. برادر رعنا …. رعنا؟ مادر کیمیا … رعنا که …. سرطان …. لب هایم تکان می خورد. تمام تنم را لرز گرفته بود. بی اختیار از لا به لای دندان های کلید شده ام به جان کندن گفتم:\n– چرا، رعنا؟\n– ماهنوش، ماهنوش جان، حرف بزن، حرف بزن، خواهش می کنم.\nخدایا چقدر دلم می خواست بفهمد که دوست دارم، حرف که هیچی، فریاد بزنم. دلم می خواست سوزش لعنتی گلو و چشمم اشک بشود، بلکه سنگ سنگینی که روی قلبم افتاده بود کنار برود و نفسم بالا بیاید. داشتم خفه می شدم …. دستم به سمت گلویم رفت که از خشکی داشت خفه ام می کرد و با زجر فقط گفتم:\nلیوان آب خنکی دستم بود و روبرویم را نگاه می کردم. ته یک خیابان، کنار یک پارک خلوت ایستاده بودیم و حسام پریشان و نگران روبروی من بود. بدنم سست بود. به سختی قرصی از کیفم در آوردم و به جان کندن گفتم:\n– حالم خوبه.\nحسام که آشفته کنار در باز ماشین ایستاده بود و نگاهم می کرد، با حالتی عصبی و حرص انگار حرف ها را می جوید، با طعنه و تندی گفت:\n– آره می بینم! …..\nرویم را برگرداندم، سرم را به پشتی تکیه دادم و چشم هایم را بستم و با باقیماندۀ نیرویم آهسته و بریده بریده گفتم:\n– دوباره لال نشدم، نترس.\nنفس عمیقی کشید، صدای فندکش را شنیدم، بوی سیگار فضای ماشین را پر کرد و بعد صدای قدم هایش را که دور می شد، شنیدم.\nچشم هایم را باز کردم. نگاهش کردم. فکر کردم خدا را شکر که می رود. دلم می خواست تنها باشم، می خواستم از اول به همه چیز فکر کنم، به همه چیز و به آینده، ولی تلاش بی حاصل بود.\nتوی سرم مدام فقط یک سوال چرخ می خورد، خدایا، چرا؟ چرا این بیماری را من نگرفته ام که چیزی برای از دست دادن ندارم؟ که اصلا دلیلی برای بودن ندارم؟ منی که تا قبل از آمدن رعنا و کیمیا خودم مرده بودم، منی که بود و نبودم هیچ تاثری در زندگی هیچ احدی ندارد، منی که سر رشته زندگی چنان از دستم در رفته است که از خدا می خواهم ولش کنم، منی که بارها در این چند سال مرگ را از تو خواسته بودم، منی که مرگم شاید برای خودم و اطرافیانم عروسی باشد، منی که نه به کسی وابسته ام نه کسی به من وابسته است؟\nداستانهای نازخاتون, [۲۶٫۱۰٫۱۷ ۲۲:۰۲]\nخدایا، چرا رعنا؟ چرا رعنا که وجودش سرشار از عشق است، که می داند از زندگی چه می خواهد. چرا رعنا که تمام ابزار خوشبختی را دارد، که وجودش پر از آرامش است، که دنیا را دوست دارد، که به جای زشتی های دنیا قشنگی ها را می بیند، که …. خدایا، چرا؟ چرا؟\nآن قدر توی غرقاب چراها دست و پا زدم که حسام برگشت، سرش را بالا گرفته بود. به چشم هایش نگاه می کردم که پریشان بود و عصبی، ولی معلوم بود تکلیفش را با خودش روشن کرده، چون لحنش مثل همیشه مصمم و آرام بود. پرسید:\nآهسته سرم را به نشانۀ آره تکان دادم، پرسید:\n– بهتر شدی؟ می خوای پیاده بشی، یکخورده راه بری؟\nباز هم سرم را به نشانۀ موافقت تکان دادم. ماشین را روشن کرد و حرکت کرد. بعد از چند لحظه آرام آرام شروع کرد به حرف زدن و من مثل مجسمۀ سنگی، ساکت و صامت نشسته بودم و همان طور که می شنیدم، با خودم می گفتم خدا را شکر که کسی هست که فکر کند و تصمیم بگیرد. همۀ سعی ام را برای متمرکز کردن حواسم می کردم تا معنای حرف های او را بفهمم. حسام می گفت و می شنیدم که تصمیم گرفته به بهرام زنگ بزند و موضوع را بگوید و فعلا باز هم رعنا و مادر و دیگران چیزی نگوید. راست می گفت اول باید بهرام را قانع می کرد که به جای رفتن رعنا خود بهرام برگردد و بعد تا آمدن بهرام مدارک را به چند دکتر دیگر هم نشان می داد و در این میان از من می خواست که فقط سکوت کنم. سرم را به نشانۀ موافقت تکان می دادم که گفت:\n– بگذریم که تو بر خلاف زن های دیگه یی …\nو انگار به خودش می گفت، اضافه کرد:\n– به تو باید گفت جان مادرت سکوت نکن.\n– من رو نزدیک خونه پیاده کن.\n– می خوام قدم بزنم.\n– والله قیافه ت که بیش تر شبیه اون هاییه که می خوان بخوابن.\n– خوابم نمی آد. بی حالیم به خاطر قرصیه که خوردم. پیاده م کن، مامان اینا فکر می کنن که تنها رفته م قدم بزنم، نمی شه با هم بریم خونه.\n– ا ، شما ورزشکارین که از ساعت دو تا هشت شب قدم می زنین؟\nمی دانستم که به خاطر خودم می خواست مرا وادار به حرف زدن کند ولی چقدر دلم می خواست پیاده م کند و تنهایم بگذارد. دوباره بی جان و خسته تکرار کردم:\n– پیاده م نمی کنی؟\nقاطع و بلند « نه » گفت و بعد شمرده و آرام اضافه کرد:\n– نه، اونم به چند دلیل، اول این که نمی بینی ساعت چنده؟ الان دیگه وقت قدم زدن نیست. دوم این که خاله الان حتما از دلواپسی کلافه شده، سوم این که رعنا و کیمیا هم برگشته ن و چهارم هم این که عشقت، عمه هم مطمئن باش همه را خل کرده، بس که غرغر کرده.\nو رو به من کرد و پرسید:\nنگاهش کردم و باز همان طور بی جان سرم را تکان دادم. داشتم به حرف هایش فکر می کردم که یکدفعه ماشین را نگه داشت. گیج و منگ اطراف را نگاه می کردم، سر کوچۀ خودمان بودیم. حسام گفت:\n– این یه خورده رو قدم بزن که هم دم در همدیگه رو ببینیم، هم یه هوایی به سرت بخوره از این خواب آلودگی در بیای.\nداشتم در باز می کردم تا پیاده شوم که گفت:\n– تند بیا، من دم در وایستادم.\nولی من که سست و گیج قدم برمی داشتم، هر چه سعی کردم نتوانستم تند بروم.\nآن شب بعد از ماه ها از شب هایی بود که فقط دلم می خواست بخوابم، خوابی که مرا از آن کابوس و هراس جدا کند، خوابی که بیداری نداشته باشد.\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۴۰]\nنمی دانستم چه روزهای وحشتناکی در راه است. مثل کسی که توی گردونه ای دوار افتاده باشد گیج بودم و نیمه جان، فقط نگاه می کردم و از زبان حسام از قضایا باخبر می شدم. خبرهایی که فقط سرگیجه ام را بیش تر می کرد و دلهرۀ عذاب آورم را تحمل ناپذیرتر.\nبه هر حال حسام با بهرام تماس گرفت و قرار شد که یک نسخه از مدارک را سریع برای بهرام بفرستد و از طرفی خودش هم این جا به چند دکتر دیگر مراجعه کند.\nو بهرام، دو روز بعد، یعنی چهار روز مانده به رفتن رعنا زنگ زد و گفت که تصمیم گرفته حداکثر تا دو هفته دیگر بیاید ایران تا با رعنا برگردد. رعنا و بقیه از این تصمیم ناگهانی خوشحال شدند، اما من!؟\nدر این مدت حسام به چند دکتر متخصص دیگر مراجعه کرد که همه فقط راه های درمانی پیشنهادیشان فرق داشت ولی نظرشان در مورد بیماری یکی بود. بالاخره حسام تشخیص دکتر فوق تخصصی را که همه تاییدش می کردند قبول کرد و نظرش را به بهرام گفت و آن وقت بود که خبردار شدیم دکترهای آن جا هم همان نظر را دارند. بهرام اصرار داشت که رعنا برگردد و آن جا دنبال معالجه برود ولی بعد از چند بار گفتگو بالاخره حسام قانعش کرد که ماندن رعنا هم به صلاح بچه است و هم خود رعنا و هم خود او.\nدو هفته بعد بهرام آمد و بدون اطلاع رعنا همراه حسام پیش دکتر رفت و متقاعد شد که تشخیص و شیوۀ درمانی دکتر شبیه شیوۀ درمانی بهترین دکتر آن جاست.\nدکتر تصمیم داشت اول رعنا را عمل کند و سینه اش را بردارد و بعد بنا به نیازی که تشخیص می داد، بین شش تا ده جلسه، ماه به ماه، شیمی درمانی و رادیو تراپی را ادامه بدهد.\nتحمل رنج این مدت که برای من مثل جان کندنی بی صدا بود، یک طرف، تحمل رنج گفتن حقیقت به خود رعنا به صلاحدید دکتر برای برداشتن سینه اش، یک طرف. غصه و رنج این سی – چهل روز چنان به جسم و روحم فشار آورده بود که طاقت این آخری را نداشتم.\nتشویش و دلهره از پا درم آورد و دچار تب و لرز شدم. تب و لرز شدیدی که یک هفته تمام مرا از پا انداخت و تنها کسی که فهمید سرما نخورده ام و فشار عصبی به این روزم انداخته، حسام بود که یکراست به جای دکتر عمومی، بردم پیش دکتر محمودی. و این بار آمپول های آرامبخش دکتر محمودی واقعا به دادم رسید.\nوقتی حالم بهتر شد که دیگر همه موضوع را فهمیده بودند و رعنا فردای آن روز قرار بود برای عمل برود بیمارستان. روحیه اش به نظرم حداقل از خود من بهتر آمد. از قرار، بهرام و دکتر با هم موضوع را برای رعنا توضیح داده بودند و حسام برای بقیه. حالا غم و دلهره و تشویش تمام فضای خانه را پر کرده بود ولی در این وضعیت انگار دست کم فشاری را که رویم بود با دیگران قسمت کرده بودم.\nدیگر مجبور نبودم عذاب پنهان کردن اضطرابی را که به من حال خفقان می داد تحمل کنم. درهم شکسته و پریشان از جا بلند شدم تا کیمیا را نگه دارم، چون رعنا به خاطر بیماری من و این که کیمیا پیش کس دیگری راحت نیست، وقت مراجعه به بیمارستان را عقب انداخته بود. من که دیگر جرئت نمی کردم به چشم های رعنا نگاه کنم، هر طور بود خودم را سرپا نگه می داشتم تا رعنا مطمئن شود که می توانم از کیمیا مراقبت کنم. در حالی که واقعا اگر حسام و بهرام نبودند، نمی توانستم کیمیا را که اولین بود از رعنا جدا می شد و بی قراری می کرد، نگه دارم. پریشانی دیگران، بی قراری و گریه های کیمیا و حال وخیم روحی خودم باعث شد که این بار خودم از حسام بخواهم من را پیش دکتر محمودی ببرد.\nو آن روز توی راه بود که با حرف های حسام به خود آمدم:\n– دکتر چی کار می کنه؟ فقط می تونه بهت قرص خواب آور بده که بخوابی، ولی آرامشی که تو دنبالشی با خواب به دست نمی آد. تا کی می تونی بخوابی؟ وقتی بیدار بشی باز اوضاع همینه. اگه قرار باشه ماهام حالا دنبال آرامش خودمون باشیم، تکلیف این بچه و تکلیف رعنا چی می شه؟\nسرم را پایین انداختم، به کیمیا که در بغلم خوابیده بود نگاه کردم. هنوز اشک هایش روی صورتش بود. بغضی سنگین به گلویم چنگ انداخت. باز صدای حسام را شنیدم:\n– ماهنوش، تو الان برای رعنا ناراحتی، می خوای اونو نجات بدی یا خودت رو؟\n– ببین این بچه الان بعد از مادرش فقط به تو انس گرفته. رعنا هم که می بینی همۀ زندگیش اینه. تو اگه برای رعنا ناراحتی، باید کمکش کنی دلش شور نزنه، آرامش داشته باشه. خودت که دیدی همۀ دکترها می گن مهم ترین چیز روحیه شه و بقیه ش هم دست خداست. تو خدا رو قبول داری یا نه؟\nسرم را به نشانۀ تایید تکان دادم و گفتم:\n– ولی …..\n– نه دیگه نشد، وقتی قبول داری دیگه اما و اگر، معنی نداره، داره؟\nراست می گفت کدام اما و اگر؟ پس عاجزانه از خدا کمک خواستم و به خانه برگشنم، بدون این که پیش دکتر محمودی بروم.\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۴۱]\nرعنا چند روز بعد از بیمارستان برگشت، ضعیف شدن روحیه اش بعد از عمل به وضوح پیدا بود. با وجود سفارش های فروان حسام، همان روز اول وقتی خاله و مادر خواستند لباس هایش را عوض کنند، خاله ضعف کرد و از حال رفت و من که جرئت نداشتم به صورت رعنا نگاه کنم چه برسد به بدنش، مجبور شدم به قرص هایم پناه ببرم. از آن روز به بعد چون خاله طاقت دیدن بدن رعنا را نداشت و رعنا هم به بهرام اجازۀ کمک نمی داد، مادر به کمک بانو خانم کارهای مربوط به پاکیزگی رعنا را انجام می داد و بعد از آن ساعت ها اشک می ریخت و دور از چشم خاله مدام می گفت:\n– الهی بمیرم چی به سر تن و بدن بچه م آورده ن!\nبی تابی های مادر طوری بود که حتی عمه هم دلش به رحم می آمد و برای اولین بار می دیدم عمه، مادر را دلداری می دهد و دعوت به آرامش می کند. رعنا دیگر به سختی می توانست از دست راستش استفاده کند، چون تا زیر بغل و کمی از عضله های بازویش را به خاطر پیشرفت بیماری تخلیه کرده بودند و این بیش تر باعث ضعیف شدن روحیه اش شده بود، چون نمی توانست کارهای کیمیا را انجام دهد، بغلش کند، و مسلم بود با اخلاقی که رعنا داشت این وضع چقدر برایش عذاب آور بود. در این میان، تنها کسانی که رفتارشان طبیعی بود حسام و بهرام بودند که آن ها هم به خاطر روحیۀ بد بقیه موفق نمی شدند جو خانه را از حالت ناراحت کننده ای که بود دور کنند. هر روز بعدازظهر وقتی بهرام رعنا را برای رادیو تراپی می برد، حسام با همه صحبت می کرد، با دلیل و منطق و گاهی توپ و تشر سعی می کرد و به همه بفهماند که گریه و زاری و بی قراری دیگران بیش تر روحیۀ رعنا را ضعیف می کند و این درست برخلاف سفارش دکتر است، ولی باز وقتی رعنا با حالتی رنجور و ضعیف برمی گشت، روز از نو روزی از نو. دوباره دعاهای پرسوز و گداز عمه بود و چشم های اشکبار خاله و مادر و سکوت ناراحت کننده دیگران و چهره های درهم و غمگین پدر و عمو.\nتوی این اوضاع نوبت اولین شیمی درمانی رسید و وضع از آن هم که بود بدتر شد. داروهای قوی که به رعنا تزریق می کردند اعصاب و وجودش را بیش از پیش تحلیل می برد و حالت های عصبی که رعنا موقع تزریق دارو پیدا می کرد آن قدر ناراحت کننده بود که هر کس همراهش بود بی طاقت می شد. رویا و لعیا که خودشان هم از شدت ناراحتی زیر سرم رفتند. ماهرخ و مادر از بس گریه و بی تابی کرده بودند، دکتر بخش، دیگر به آن ها اجازه نداد همراه باشند. تکلیف خاله هم که معلوم بود. چون بخش زنان بود، بهرام هم با وجود این که توی بیمارستان می ماند نمی توانست پیش رعنا بماند. این بود که مهشید که برای اولین بار آن قدر ساکت و آرام شده بود تمام مدت پیش رعنا بود و من، درهم شکسته و ویران با چه مصیبتی سعی می کردم برای فرار از فشار غمی که وجودم را بی طاقت می کرد سرپا بمانم. من بی چاره حتی اشک هم نداشتم که بتوانم کمی آسوده شوم. این بود که گهگاه مجبور می شدم از قرص هایم استفاده کنم. اوضاع خانه و وضع روحی من و بقیه از این مصیبت ناگهانی چنان به هم ریخته بود که فضا را غیر قابل تحمل می کرد و همه بدون این که جرئت کنند در مورد آنچه ازش می ترسیدند حرف بزنند، در وحشتی مدام به سر می بردند و یک ماه دیگر همین طور گذشت، ماهی که مثل قرنی عذاب آور و کند و تلخ بود.\nحدود پانزده روز به شیمی درمانی دوم مانده بود. موهای رعنا به شدت می ریخت و روحیه اش خراب تر از قبل شده بود و در این میان مدام به بهرام اصرار می کرد که برود. تا این که بالاخره بهرام راهی شد. دیگر کاری هم از دست او برنمی آمد، ولی همه حس می کردیم که اصرار بیش از اندازۀ رعنا به رفتن بهرام به خاطر ریزش وحشتناک موهایش بود. بهرام با روحیه ای آشفته و پریشان رفت و گفت سعی می کند حداکثر سه ماه دیگر برگردد. چهرۀ زرد و تکیده اش موقع رفتن هیچ شباهتی با موقع آمدنش نداشت.\nخداحافظی اش از رعنا بیش تر از یک ساعت طول کشید و وقتی از اتاق بیرون آمد، آن قدر پریشانحال بود که تقریبا از دیگران خداحافظی نکرد، با حالتی درهم شکسته فقط گفت مواظب رعنا باشید. و رفت، حتی صبر نکرد کیمیا را ببوسد.\nبا رفتن بهرام انگار حال روحی و جسمی رعنا بدتر شد. موها و ابروهایش کاملا ریخت. برای همین، همیشه کلاه بافتنی سرمه ای ظریفی به سرش می گذاشت، ولی چهره اش اصلا زشت و بدمنظر نشده بود. پوست سفید و درخشان و صورت ظریفش هنوز زیبا بود ولی با این همه از وقتی ریزش موهایش شروع شد تا وقتی کاملا موهایش ریخت روحیه اش روز به روز بدتر شد اما بدتر از روحیۀ رعنا، روحیۀ بقیه بود. با تمام سفارش های حسام و سعی ای که دیگران می کردند که جلوی کسی گریه و زاری نکند، چشم های خاله همیشه سرخ و پف کرده بود و عمه مدام با صدای بلند دعا می خواند و گریه می کرد و با دیدن کیمیا و رعنا سر تکان می داد.\nعمو و پدر هم با این که بهتر از دیگران رفتار خودشان را کنترل می کردند، بعد از ریختن موهای رعنا، دیگر نمی توانستند رنج و غم و دلواپیسیشان را پنهان کنند. این شد که برای اولین بار از زمانی که به یاد داشتم، خانۀ ما خلوت شد. همه برای این که رعنا آرامش داشته باشد، رفت و آمدشان را محدود کردند و در این خانۀ ساکت و ماتم زده هر چه مهشید و حسام سعی می کردند دیگر نه تنهاجوی شاد که حتی آرام هم نمی توانستند به وجود بیاورند.\nاین بود که وقتی توی آن اوضاع رعنا پیشنهاد رفتن به مشهد را مطرح کرد، با استقبال همه، خصوصا مادر و خاله روبرو شد و حسام هر طور بود ظرف دو روز بلیت تهیه کرد و چهار روز مانده به شیمی درمانی دوم، من و خاله و حسام و رعنا، یک سفر دو روزه رفتیم مشهد و به محض رسیدن هم به اصرار رعنا رفتیم حرم. من و خاله به رعنا کمک می کردیم و حسام کیمیا را می آورد. در طول راه تا حرم، رعنا چشم از گنبد برنمی داشت، بدون این که مژه بزند، گنبد را نگاه می کرد و اشک می ریخت. خاله هم پا به پای رعنا اشک می ریخت و زمزمه می کرد. من حال عجیبی داشتم، بعضی وحشتناک راه گلویم را گرفته بود و رعشه ای بی امان از هیجانی ناشناخته بهم دست داده بود.\nآخ، کاش من هم اشک داشتم. کاش این چشم های لعنتی خیس می شد. کاش می توانستم به جای گریه، زار بزنم، ولی نمی توانستم. با تمام فشاری که به روح و جسمم می آمد، حسی غریب باعث می شد ظاهری آرام بگیرم. می ترسیدم پریشانی ام رعنا را متوجه وخامت حالش بکند.\nتمام مدتی که رعنا و خاله زار می زدند، من نگاهم به ضریح خیره مانده بود. هر چه سعی می کردم حواسم را جمع و فکرم را متمرکز کنم، نمی شد.\nآن شب وقتی کیمیا خوابید، رعنا با آرامش خاصی، بعد از مدت ها، چند لحظه توی چشم هایش خیره شد، بعد آهسته و شمرده گفت:\n– ماهنوش، من دیگه خوب نمی شم.\nخواستم حرفی بزنم، دستش را آرام تکان داد و ادامه داد:\n– گوش کن! شاید بعدا دیگه این حال الانم رو نداشته باشم، دوست دارم تو بدونی ….\nچند لحظه ساکت شد و بعد باز آهسته ادامه داد:\n– ماهنوش، یادته همیشه عمه می گفت خدا هر وقت بخواد حاجت آدم رو بده، اول به دلش می ندازه که چی بگه بعد به دلش می ندازه که دعا کنه؟\nدلم لرزید. ولی با این حال با عجله پریدم وسط حرفش:\n– از عمه معتبرتر سراغ نداشتی!\nباز حرفم را قطع کرد، انگار فکرش جای دیگر بود، بدون توجه به حرف من ادامه داد:\n– ماهنوش، من امروز اصلا نتونستم بخوام که خوب بشم، توی تمام مدت فقط بی اختیار کیمیا جلوی چشمم بود، وقتی زار می زدم فقط به آیندۀ کیمیا فکر می کردم، ولی یکدفعه دلم آروم شد. آخرش فقط تونستم بگم خدایا بچه م رو حفظ کن.\nساکت شد. توی چشم هایم خیره شد و با آرامشی عجیب گفت:\n– بچه م رو به آقا سپردم.\nاو می گفت و من لحظه به لحظه احساس می کردم حال خفقانی که از عصر داشتم غیرقابل تحمل تر می شود، گلو و چشم ها و قلبم می سوخت، سوزشی غیرقابل وصف.\nدیگر نه جای تظاهر بود، نه حرفی برای دلداری و نه توان تحمل، طاقتم طاق شده بود. رویم را برگرداندم، از جا بلند شدم، خودم هم نمی فهمیدم چه کار می کنم و چرا. کیفم را برداشتم و فرار کردم. دیگر نمی توانستم حتی نیم نگاهی به چشم رعنا بیندازم.\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۴۲]\nماهنوش، ماهنوش کجا؟\n– برمی گردم.\nاز اتاق بیرون زدم. چیزی در وجودم می خروشید و حرف های رعنا را پس می زد. حال غیر عادی وصف ناپذیری بهم دست داده بود. تنم می لرزید، احساس می کردم تمام عضلات صورتم هم می لرزد و چشم هایم می سوزد. در آسانسور که باز شد، خاله و حسام را دیدم. خاله هراسان پرسید:\n– چی شده خاله؟ رعنا کو …\n– توی اتاقه، خوبه. خاله شما پیشش بمونین تا من بیام.\n– کجا می ری؟\nنمی دانم صورتم بود یا صدایم یا حالتم، هر چه بود، خاله بی حرف کنار رفت ولی حسام گفت:\n– من باهاش می رم.\nدلم نمی خواست بیاید، دلم می خواست تنها باشم. در آسانسور که بسته شد، بدون این که سرم را بلند کنم، گفتم:\n– من تنها می رم.\n– این موقع شب؟\n– تو بمون پیش رعنا.\n– گفتم می آم!\nآن قدر قاطع گفت و من حالم آن قدر خراب بود که ساکت شدم. از در هتل که بیرون آمدیم، حرم درست در انتهای خیابان روبرویمان بود، می درخشید و احساس می کردی که آن گنبد غرق نور، در سکوت و آرامش دارد صدایت می زند. و این بار من بودم که نمی توانستم چشم از گنبد بردارم.\nدر وجودم غوغا بود، غوغایی وصف ناپذیر، و در گوشم فقط صدای رعنا می پیچید:\n« ماهنوش، من دیگه خوب نمی شم. »\nو چشم های معصوم و پر از اشکش، چشم هایم را پر می کرد.\nصدای بوق ماشینی آمد و صدای بلند حسام و دستی که محکم مرا عقب کشید.\nبرگشتم. چرا حسام را درست نمی دیدم؟ چرا تصویر حسام در چشم هایم می رقصید؟ پلک می زدم. صورتم خیس شده بود. رو برگرداندم، رو به گنبد، رو به نور. انگار بی آن که راه بروم وجودم بی اختیار به آن طرف کشیده می شد. تقریبا با شتاب شروع شروع کردم به دوین. بند بند وجودم انگار فریاد می کشید:\n– خدایا، رعنا، خدایا، کیمیا.\nچقدر گذشت، نفهمیدم، کی از حسام جدا شدم و کی به حرم رسیدم، نفهمیدم، فقط وقتی به خودم آمدم که پنجه هایم در ضریح قفل بود و با صدای بلند زار می زدم:\nکم کم قلبم آرام شد، آرامشی غریب که باعث شد پنجه هایم سست و از ضریح جدا شود و بتوانم سرم را بالا بگیرم و حالا تازه با آرامش اشک بریزم. ناگهان تازه فهمیدم چه شده. من گریه کرده بودم، بعد از مدت ها بالاخره اشک راه خودش را باز کرده بود. یاد گفته ای از دکتر محمودی افتادم که می گفت:\n– اشک یعنی رقت قلب، رقت قلب یعنی سبک شدن دل و سبک شدن دل یعنی خلاصی روح و خلاصی روح یعنی شفا! شفا! شفا! رعنا!\nوجودم می لرزید، وحشت زده دوباره محکم به ضریح پنجه انداختم، با ناتوانی زانو زدم و سرم را به ضریح کوبیدم. وحشت داشت داغانم می کرد. خدایا، چرا من هم مثل رعنا نتوانستم خواسته ام را به زبان بیاورم؟ دستی به شانه ام خورد و صدای مهربانی گفت:\n– خدا صبرت بده. التماس دعا.\nسرم را بلند کردم، پیرزنی گریان، حایل بین من و جمعیت بود. لرزان از جا بلند شدم، دل شکسته صورتم را به ضریح فشردم و با تمام قدرتم خدا را صدا زدم. آرامشی که این بار به دلم مستولی می شد، آرامشی دردناک بود، آرامشی که برای من شیرین نبود، چون غمی سنگینی به قلبم فشار می آورد و من هم با تمام توان می خواستم احساسی را که داشتم پس بزنم و به خودم بقبولانم که اشتباه می کنم ولی …\nخسته و دهم شکسته از حرم بیرون آمدم و حسام را دیدم که دست به سینه با چشم هایی سرخ، چشم به گنبد دوخته و ایستاده. به نظرم آمد از ته دل مشغول راز و نیاز است. به خدا التماس می کردم ای کاش او توانسته باشد! نزدیک شدم، نگاهمان که به هم افتاد، دلم لرزید، چشم هایش پر از غم بود. یعنی او هم نتوانسته بود؟\nکنار هم راه افتادیم، ساکت و خسته.\nاز مشهد که برگشتیم، در آن یک ماه مانده به شیمی درمانی سوم، حال روحی رعنا همراه حال جسمی اش به مراتب بدتر شد و روحیه تاآرام و پر از تشویش همه جو خانه را تحمل ناپذیرتر از قبل کرد. این بود که به اصرار حسام قرار شد قبل از شیمی درمانی سوم برای دو – سه روز برویم شمال. رعنا که حالش خوب نبود، هر چه گفت که راه دور است و نمی تواند آن همه وقت بنشیند، حسام قبول نکرد و بالاخره شب راهی شدیم. با این که حسام صندلی عقب را با پتو و بالش آماده کرده بود و آهسته حرکت می کرد تا رعنا بتواند بخوابد، ولی معلوم بود که عذاب می کشد و راحت نیست.\nوقتی نزدیک صبح رسیدیم، هر سه از خستگی توی هال و جلوی شومینه بی هوش شدیم.\nنزدیک ظهر با صدای آهستۀ حسام بیدار شدم، کیمیا توی بغلش بود و می خواست برای خرید به شهر برود. رعنا هنوز خواب بود. کیمیا را برداشتم و همراه حسام برای خرید به شهر رفتم تا رعنا در سکوت بخوابد. این بار برخلاف دفعه قبل، طبیعت شمال به جای زیبایی به چشمم غمگین بود و دلگیر، و حال و هوای پاییزی جنگل ها به جای آرامش، اضطرابم را بیش تر می کرد. بیرون را نگاه می کردم، بدون این که واقعا چیزی ببینم و فقط به این فکر می کردم که چند ماه پیش که این جا بودیم چقدر همه چیز فرق می کرد و حالا … ؟ چطور توی این مدت کوتاه همه چیز به هم ریخته بود؟ خدایا، چطور فاصله و مرز بین بدبختی و خوشبختی این قدر ناچیز است؟\nصدای حسام که گفته بود « چیزی نمی خوای؟ » در ذهنم می پیچید. گیج نگاهش کردم.\n– می گم چیزی نمی خوای برای خودت، برای بچه یا رعنا؟\nگنگ نگاهش کردم و فقط سرم را تکان دادم. حسام چنگی به موها و پک محکمی به سیگارش زد و پیاده شد. کیمیا از بغلم درآمد و رفت پشت فرمان، همان طور سردرگم نگاهش می کردم، به صورت قشنگ و معصومش، به دست های تپل و کوچکش و به چشم هایش که سرشار از زندگی بود و آرامش. یاد رعنا افتادم و این فکر کشنده بی اختیار از مغزم گذشت که اگر رعنا خوب نشود؟ … اشک چنان به چشم هایم هجوم آورد که کیمیا را ندیدم، لبم را گاز گرفتم و چشم هایم را بستم، ناگهان صدای گریه کیمیا بلند شد، با وحشت توی چشم های من نگاه می کرد و گریه می کرد. بغلش کردم و زار زنان گفتم:\n– گریه نکن، قربونت برم، گریه نکن.\nولی صدای گریانم بیش تر او را می ترساند و گریه اش شدیدتر می شد. فقط محکم بغلش کردم و تکانش دادم و خودم هم زار زدم، یکدفعه در ماشین باز شد و صدای حسام را شنیدم که حیرت زده می گفت:\nدستم را دراز کردم و کیمیا را که وحشت زده گریه می کرد، به او دادم. صورتم را پوشاندم و سرم را روی زانوهایم گذاشتم و زار زدم. حسام سوار ماشین شد و با سرعت حرکت کرد و چند لحظه بعد نگه داشت، ضبط را خاموش کرد و پیاده شد. سرم را بلند کردم، انتهای یک خیابان فرعی کنار ساحل بودیم. حسام از ماشین دور شده بود و سعی می کرد کیمیا را ساکت کند. سرم را به پشتی تکیه دادم و چشم هایم را بستم و با خیال راحت زار زدم و بی اراده گفتم:\n– خدایا، آخه چرا؟ چرا رعنا؟!\nاسم رعنا آتش به جانم کشید و امانم را برید. غصه ای را که تمام وجودم را له کرده بود، فقط سعی می کردم با هق هق بی اختیاری که می دانستم از دور هم شنیده می شود. و اشکی به پهنای صورت آرام کنم، اشکی که در تمام بدبختی هایم این طور روان نشده بود و حالا می فهمیدم همیشه شرایطی حتی بدتر از آنچه ما به آن فکر می کنیم وجود دارد.\nدو – سه سال پیش چیزهایی را مصیبت می دانستم که در مقابل غم این روزها سر سوزنی ارزش نداشتند. صدای فریاد حسام را شنیدم که دست هایش را دو طرف دهانش گذاشته بود و از نزدیک دریا صدایم می زد. فوری با نگاه گشتم تا کیمیا را پیدا کنم. کنار پای حسام ایستاده بود و به موج ها نگاه می کرد. معلوم بود گریه اش بند آمده و حواسش پرت شده. از ماشین پیاده شدم. حسام با دست اشاره می کرد که بیا. سرم را تکان دادم که نمی آیم. باز فریاد زد و با حالتی آمرانه چندین بار با دست اشاره کرد. مجبور شدم که به سمتشان بروم. صورت خیسم را پاک کردم. اما اختیار چشم هایم دست خودم نبود، اشک هایم نمی خواست آرام بگیرد. نزدیک شدم، ولی با سر زیر انداخته که حسام گفت:\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۴۳]\n– گفتم منو نگاه کن!\nلحنش پرخاشگر و توبیخ کننده بود. پشتم را به او کردم تا برگردم، که گفت:\n– ماهنوش، باتوام! بس کن! می شنوی؟\nو من بیش تر از لحنم با صدایم پرخاش کردم، بلند فریاد زدم:\n– نمی تونم، نمی تونم، نمی فهمی؟\nباز کیمیا زیر گریه زد. بغلش کردم و این بار حسام فریاد زد:\n– ماهنوش خانم! این بچه و رعنا الان به جای اشک های تو و بقیه احتیاج به روحیه دارن، می فهمی؟ من رعنا رو آوردم این جا که یکسره چشمش به آبغوره گرفتن های دم به دم بقیه نباشه که پیشاپیش براش ختم گرفته ن. تو هم اگه عرضه این کار رو نداشتی، نمی اومدی. می فهمی؟ می فهمی یا نه؟\nفریاد می زد. حس کردم صدایش از بغض است که دو رگه شده نه از خشم، و داد می زند که گریه نکند. چقدر حالمان با هم فرق می کرد، من گریه می کردم که فریاد نزنم و او ….\nرویش را برگرداند و این بار من مجبور شدم برای آرام کردن کیمیا دور شوم. وقتی برگشتم داشت سیگار می کشید. با چهره ای مچاله و درهم، چهره ای که من خیلی کم از او دیده بودم. بدون حرف به سمت ماشین رفتم. او هم چند دقیقه بعد ساکت و بی صدا سوار شد و حرکت کرد و سر راه بقیه خریدهایش را کرد و به سمت ویلا آمدیم. وقتی جلوی در ایستاد و خواست پیاده شود، بی آن که نگاهش کنم، آرام گفتم:\n– دست خودم نبود، داشتم خفه می شدم.\nبرگشت و آهسته گفت:\n– منم دست خودم نبود.\nدر را باز کرد، پیاده شد و قبل از این که در رابندد، خم شد و گفت:\n– ببخشین …\nحالا دلم برای او هم می سوخت، برای او که سعی می کرد به تنهایی این همه بار را به دوش بکشد. چطور تا حالا فکر نکرده بودم رعنا خواهر او هم هست؟ واقعا اگر او هم می خواست روش من را در پیش بگیرد، به سر رعنا چه می آمد؟\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۴۴]\nدو روز بعدی، چون به خاطر حال رعنا روزها بیرون نمی رفتیم، سخت می گذشت، ولی برعکس شب ها که کنار شومینه تا نیمه شب می نشستیم و از گذشته ها حرف می زدیم، با شوخی های حسام و یادآوری خاطرات بچگی هایمان، که حالا شیرینی اش را بیش تر از هر زمانی احساس می کردیم، با زوایای مختلفی از روح یکدیگر آشنا می شدیم که تا به آن روز برایمان پنهان بود، مثلا من برای اولین بار آن جا شنیدم که زمانی حسام هم شعر می گفته و از رعنا برای تصحیح آن ها کمک می گرفته.\nرعنا به جای من گفت:\nقبلا هر بار چیزی در این مورد شنیده بودم و به شوخی بود و من هم شوخی بودن آن را باور کرده بودم و حالا شنیدن این حرف آن قدر برایم عجیب بود که حسام با اعتراض گفت:\n– چیه؟ چرا این جوری نگاه می کنی؟\n– خب براش عجیبه.\nحسام با لحنی بامزه گفت:\n– چی؟ قیافۀ من یا شعر گفتنم؟\nاین بار به جای رعنا خودم با تعجب گفتم:\n– شعر گفتن تو.\n– چرا؟ چیش عجیبه؟\n– من اصلا نمی تونم فکر کنم تو شعر بگی.\n– چرا؟ مگه شاعرا شاخ و دم دارن؟\n– خب راست می گه حسام. با روحیه یی که از تو می شناسه، تصور شعر گفتن ….\nحرف رعنا را قطع کرد و گفت:\n– ببینم مثلا اگه من همین الان هم شعر می گفتم، باید همیشه یک دفتر و قلم دستم بود، یه گوشه نشسته بودم، آه می کشیدم و لفظ قلم حرف می زدم تا بهم بیاد که شعر می گم؟\n– نه، آخه ….\nباز نگذاشت حرفم را ادامه بدهم و گفت:\n– آخه، چی؟\nمانده بودم چه بگویم، دلیلی که بتوانم بازگو کنم نداشتم. برای همین به جای جواب دادن، پرسیدم:\n– خب، پس چی شد که دیگه شعر نگفتی؟\nدراز کشید، سرش را روی پای رعنا گذاشت و گفت:\n– هیچی، از دست همجنس های شما، از هرچی شعر بود حالم به هم خورد.\nبه جای او از رعنا پرسیدم:\nکه خودش گفت:\n– یعنی این که از بس به هر کی گفتم سلام، فوری طومار طومار شعر و معر برایم از چشم و ابرو و پروانه و عشق و گل و بلبل نوشت، حالم از شعر به هم خورد.\nحرف حسام توی ذوقم خورد، آن قدر که ساکت شدم، چون یاد کار احمقانه ای افتادم که خودم هم زمانی کرده بودم، و برای فرار از آن حس حماقت سعی کردم مسیر صحبت را عوض کنم، در حالی که هنوز هم نمی توانستم تصور کنم که حسام حتی از شعر سر در بیاورد، چه برسد به این که شعر بگوید.\nهمان شب بود که رعنا گفت:\n– حسام، کاش امشب دوست هات هم این جا بودن.\nحسام یکدفعه سرش را بلند و با تعجب گفت:\n– ا ، نه بابا، چشم آقا بهرام روشن!\nرعنا با معصومیت خندید و گفت:\n– کاش الان بودن و شهاب « امشب در سر شوری دارم » رو می خوند.\n– فقط واسه همین؟ خب خودم برات می خونم تا بفهمی شهاب قارقار می کنه، آواز نمی خونه!\nو آن وقت در میان تعجب من و رعنا شروع کرد به خواندن:\nباز امشب در اوج آسمانم ……..\nصدایش شاید به گرمی صدای شهاب نبود، ولی برخلاف انتظار هر دوی ما گیرا بود و واقعا ما را وادار به سکوت کرد و آرام آرام من همان طور که زانوهایم را بغل کرده و به آتش خیره شده بودم، از غم سنگینی که به دلم چنگ می زد احساس کردم اشک به چشم هایم هجوم می آورد. این بود که کنار کیمیا دراز کشیدم و پتو را روی سرم کشیدم، که حسام خواندنش را قطع کرد و گفت:\n– خیلی ممنون از ابراز احساسات غلیظی که به خرج دادین! آدم وسط خوندن دیگران پتو می کشه سرش؟ پنبه بدم خدمتتون شاید پتو افاقه نکنه. با شمام ماهنوش خانم!\nدوست داشتم به او بگویم چرا صورتم را پنهان کرده ام و از او بخواهم که باز هم بخواند، که رعنا به جای من این کار را کرد و حسام غرغرکنان دوباره شروع کرد. آن شب با صدای حسام و در حالی که آرام آرام اشک می ریختم و به آینده فکر می کردم، خوابم برد و نفهمیدم آن ها تا کی بیدار ماندند.\nصبح که چشم باز کردم، رعنا همان طور که نیمخیز به مبل تکیه داده بود و زیر دستش یک ورق کاغذ بود، خوابش برده بود. نمی دانم چرا یکدفعه دلم لرزید. یعنی چی نوشته بود؟ آهسته از جا بلند شدم و با احتیاط سعی کردم کاغذ را از زیر دستش در بیاورم که چشم هایش نیمه باز شد و گفت:\n– ماهنوش، دوباره شعر گفتم.\nبرگه را به دستم داد و دوباره خوابید. تا وقتی که با صدای کیمیا هر دوی آن ها چشم باز کردند، من جلوی شومینه نشسته بودم و این چند خط شعر را می خواندم و به مفهومش فکر می کردم:\nقلب نیاز من کوبان، آسیمه این چنین دلتنگ\nچشم امید من پویا، بس قطره قطره دیدن را\nلب های تشنه ام پرسان، بس جرعه جرعه گفتن را\nدر می گشاید یک زن، رو می گشاید یک مرد\nبه دلیلی نامعلوم احساس می کردم که حسی آمیخته با اضطراب و یاس و امید و ناامیدی در واژه ها موج می زند. در این فکر بودم که صدای رعنا حواسم را پرت کرد، با لبخندی شیرین به حسام می گفت:\n– تو دیشب اون قدر قشنگ خوندی که من بعد از سالها دوباره تونستم شعر بگم.\nحسام که نیم خیز شده بود، دستش را دراز کرد و گفت:\nو کاغذ را گرفت و چند بار خواند و چند تا آفرین بلند گفت و اضافه کرد:\n– نه، حالا فهمیدم خواهر خودمی!\nو دیگر هر چه من اصرار کردم، کاغذ را به من برنگرداند و گفت:\n– مگه نشنیدی آبجی خانمم چی گفت؟ گفت با آواز خوندن بنده شعر گفته، نه واسه پتو سر کشیدن شما، سرکار خانم. تو که اصل سرمایه رو داری. رعنا همین طوری مفتکی حاضره واست دیوان دیوان شعر بگه. این چهار تا خط نوبرانه س و حاصل تلاش بنده. مال خودمه.\nآخر هم برگه را نداد، نه به من و نه به خود رعنا. همان روز به طرف تهران حرکت کردیم. ده روز بعد، رعنا برای شیمی درمانی سوم وقت داشت ….\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۴۸]\nحال رعنا روز به روز وخیم تر می شد. این درد طاقت فرسا را حرف ها و سفارش های رعنا در تنهایی برای من تحمل ناپذیرتر می کرد. قلبم پاره پاره می شد. تمام توانم در این عذاب فرساینده که راه فراری نداشت، تحلیل می رفت. ولی چه کار می شد کرد؟\nوقتی رعنا از کیمیا و از آینده می گفت و با چشم هایی آکنده از درد برای اطمینان از این که حرف هایش را درک کرده ام به چشم هایم خیره می شد، از غصه دیوانه می شدم، غصه ای که شاید هیچ دردی در این دنیا با آن برابری نکند. حتی وقتی خود آدم دودر روی مصیبتی باشد و پنجه در پنجه مرگ،\nآن قدر عذاب نمی کشد که ببیند عزیزش در مقابل چشمانش قطره قطره آب می شود و رو به فنا می رود و هیچ کاری از دست آدم برنمی آید، غیر از نگاه کردن به آن ویرانی.\nاوایل، اشک هایم را پنهان می کردم. حتی سعی می کردم تمام رنج و ترسی را که در وجودم هست از نگاهم پاک کنم، در چنین مواقعی بود که از حرف ها و رفتار تصنعی ام کلافه می شدم و از نگاه های رعنا خجالت می کشیدم، آن قدر که فرار می کردم، کجا؟ بیرون از اتاق چشم های هراسان و پر از درد دیگر عزیزانم بود و بیرون از خانه نگاه معصوم کیمیا. بعضی وقت ها از فشار غم و فرو خوردن بغض های سنگینی که گلویم را می سوزاند، به شدت احساس خفگی می کردم، خفگی ای که فکر می کردم نه با اشک که با فریاد هم از بین نمی رود، و بالاخره زمانی رسید که دیگر نتوانستم تحمل کنم.\nیک روز جمعه بعدازظهر، موقع خواب کیمیا، بردمش تا مثل همیشه پیش رعنا بخوابد. رعنا آرام بغلش کرد، دستی به موهایش کشید، بوسه ای طولانی به گونه اش زد و بعد یکدفعه گفت:\n– ماهنوش، ببرش.\nمتحیر نگاهش کردم، چشم هایش پر از اشک شد، رویش را به دیوار کرد و آهسته گفت:\n– ببرش. دیگه باید عادت کنه پیش تو بخوابه، نه من ….\nصدایش از رنج و غم می لرزید، ولی در عین حال لحنش مصمم بود. می خواستم حرفی بزنم، می خواستم مخالفت کنم، اصلا می خواستم فریاد بزنم که خدایا به کدام گناه مرا با این عذاب وحشتناک مدام تنبیه می کنی؟ ولی نتوانستم. او که رو به دیوار می گریست و بچه اش را با دست هایش از خود رو به من دور می کرد، عزیزی بود که دردش را به جان می خریدم و نمی توانستم غصه ام را با او تقسیم کنم. کیمیا را بغل کردم و از اتاق بیرون آمدم. از شدت رنج حال جنون داشتم. از پله ها سرازیر شدم. می خواستم به جایی بیرون از این خانه فرار کنم، جایی که بشود فریاد زد، اشک ریخت و ضجه زد. حسام روی مبل راحتی دراز کشیده بود و خاله و مادر، دو تایی، آهسته حرف می زدند و آرام اشک می ریختند.\nچانه ام چنان می لرزید که نمی توانستم درست حرف بزنم، خواستم کیمیا را به مادر بدهم که گریه کنان محکم به گردنم چسبید. خاله دستپاچه و هراسان پرسید:\n– چیه خاله؟ چته؟ چی شده؟\n– هیچی می رم بیرون، الان می آم.\nاز صدایم خودم هم ترسیدم. مثل صدای آدم هایی که لرز دارند، جویده جویده و مرتعش، انگار از ته چاه می آمد.\n– الان؟ سر ظهری؟ وایسا ماهنوش.\nفقط توانستم با دست اشاره کنم که ساکت شود، و بعد اتاق بالا را نشان دادم و باز رو به در راه افتادم. یکدفعه همه چیز به هم ریخت. خاله، مادر، حسام، عمه و بانو خانم دورم جمع شدند. تمام سعی ام را کردم تا صدایم درنیاید، گفتم:\n– بابا به خدا هیچی نیست.\nاشک توی چشمم حلقه زد:\n– دارم خفه می شم.\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۴۹]\nو صدایم توی هق هق شکست:\n– می خوام برم بیرون ….\nو از در بیرون زدم. صدای گریه آن ها را می شنیدم و صدای حسام را که با همان لباس راحتی، سوئیچ به دست، از خانه بیرون آمد و در ماشین را باز کرد و گفت:\n– صبرکن، بچه رو بده به من.\nکیمیا را بغل کرد و راه افتاد. جلوی دهانم را گرفته بودم که صدایم در نیاید و رویم را به سمت خیابان برگردانده بودم که کیمیا صورتم را نبیند، ولی وقتی که صدای گریه کیمیا، که سعی داشت بیاید بغل من، بلند شد و مجبور شدم رویم را برگردانم، دیگر نتوانستم خودم را خفه کنم، صدایم به زاری و التماس بلند شد.\n– تو رو خدا ببرش!\nدو دستی سرم را گرفتم و از شدت رنج خم شدم و دوباره به التماس گفتم:\n– حسام، ببرش!\nبی چاره حسام ایستاد، از ماشین پیاده شد و همراه کیمیا که گریه می کرد، دور شد. آن روز در آن خیابان خلوت آن قدر زار زدم که احساس کردم دیگر اشکی برایم نمانده و نفسم بالا نمی آید. چقدر گذشت، نیم ساعت؟ یک ساعت؟ نمی دانم. وقتی به خودم آمدم که حسام با کیمیا که در بغلش خواب بود، برگشت.\nو این بار وقتی کیمیا را در آغوش می گرفتم، احساس غریب دیگری داشتم، حسی مثل عذاب وجدان. خدایا، چطور می توانم مادر بچه ای باشم که مادرش عزیزترین عزیز من است؟ چطور در مقابل چشم های این عزیز، جگرگوشه اش را به خودم عادت بدهم. خدایا، از این درد با که می شود حرف زد، به کجا می شود پناه برد؟ اشک هایم بی صدا می ریخت و لب هایم از گزش دندان هایم می سوخت.\n– رعنا چی گفت؟\nصدای حسام بود، رو به من، و منتظر. او تنها کسی بود که حضورش که می توانستم این درد نگفتنی را به زبان بیاورم، و من می خواستم بگویم تا شاید کمی از این اندوه کم شود. لحظاتی نگاهش کردم، فکر کردم بی رحمی نیست که او را هم در این رنج سهیم کنم؟ ولی مغزم منتظر نشد، بغض گلویم را گرفت، باز صدایم لرزید، صورتم را برگرداندم و گفتم که رعنا در تمام این مدت، حتی در مشهد با اصرار از من خواسته سرپرستی کیمیا را قبول کنم. گفتم از بهرام قول گرفته بعد از او، تا سن قانونی، کیمیا را از ما جدا نکند و …. لرزیدم و اشک ریختم و گفتم، اختیار زبانم دست خودم نبود، می خواستم ساکت شوم. اصلا دلم می خواست خفه شوم، اما نمی توانستم. فشاری که بر من می آمد بیش تر از توانم بود. انگار دلم می خواست با گفتن این حرف ها سبک شوم یا دلداری شوم. دلم می خواست حسام بگوید که اشتباه می کنم، که رعنا اشتباه می کند، که همۀ این چیزها می گذرد، که ….\nولی حسام ساکت و بی صدا فقط سیگار می کشید، با پک های محکمی که انگار می خواست دود را تا اعماق وجودش فرو ببرد. بعد، از کلافگی دستی محکم به صورتش کشید، مثل این که او هم می خواست تمام شنیده ها را از مغزش بیرون بکشد. آه عمیقی کشید و فقط یک جمله گفت:\n– ماهنوش، رعنا خیلی درد می کشه. نذار دلش برای بچه ش هم شور بزنه.\nدنیا دور سرم چرخید، با حالتی درمانده و نگاهی ملتمسانه به حسام خیره شدم و بی اختیار فکرم به زبانم جاری شد:\n– اگه نتونم چی؟\nحسام نگاهی به کیمیا کرد، دستی آرام و پر از محبت به موهایش کشید و بعد دوباره نگاهش را به چشمانم دوخت و شمرده و آرام گفت:\n– می تونی ماهنوش، می تونی. یادته توی شمال چی گفتم؟ وقتی فقط به این فکر کنی که این بچه و رعنا با اون حالش، به تو احتیاج دارند، می تونی. همان طور که تا حالا تونستی.\nنفس عمیقی کشید، سیگاری دیگر روشن کرد و گفت:\n– به خودت نگو اگه نتونم، مدام بگو باید بتونم. همان کاری که من مدام می کنم.\nلبخند تلخی زد و ادامه داد:\n– اگه نتونم مال وقتیه که راه دیگه یی هم باشه، وقتی هیچ راهی نیست، فقط باید بگی می تونم.\nرویم را برگرداندم و به حرف هایش، و به تلخی دردناک حقیقتی که در آن ها بود، و به راهی که غیر از ادامه اش چاره ای نداشتم، فکر کردم. کیمیا را محکم به سینه ام فشردم و با چشم هایی خیس از اشک به آسمان دلگیر عصر جمعه خیره شدم، .وبا تمام وجودم از خدا یاری طلبیدم. حسام راست می گفت، چاره ای نبود. بایست از عهده اش برمی آمدم. ملتمسانه به آسمان خیره شده بودم و خدا را صدا می زدم تا کمکم کند که بتوانم …. و آن وقت با درهم شکستگی به خانه برگشتم تا مصممانه تلاش کنم.\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۵۰]\nاواخر آذر بود و رعنا سه روز بود که برای سومین شیمی درمانی بعد از عمل به بیمارستان رفته بود، سه روزی که هوا جور بدی گرفته و تیره و تار بود و مدام باران ریز و تندی می آمد و من به خاطر کیمیا نمی توانستم از خانه بیرون بروم.\nدلم بدجور گرفته بود، انگار تشویش دائمی ام با این هوا بیش تر شده بود، ولی آن روز تصمیم گرفتم وقتی حسام خاله را می برد بیمارستان تا جایش را با مهشید، که از شب قبل در بیمارستان مانده بود، عوض کند، من هم همراهشان بروم.\nوقتی رسیدیم کیمیا را که خواب بود، در ماشین پیش خاله گذاشتم و با عجله همراه حسام رفتم که تا بیدار نشده برگردم. جلوی آسانسور آن قدر شلوغ بود که هر دویمان تصمیم گرفتیم از پله ها برویم. طبقۀ سوم که رسیدیم نفسم هم مثل پاهایم دیگر بالا نمی آمد. به هر بدبختی بود، به ضرب متلک های حسام، دو طبقۀ دیگر هم بالا رفتم. هنوز وارد بخش نشده بودیم که صدای جیغ جگرخراش زنی مو بر تنمان راست کرد. هر دو خشکمان زد و ایستادیم. وحشت زده اطراف را نگاه کردم و چند پرستار را دیدم که به طرف اتاقی ته راهرو دویدند. یکدفعه حسام شروع به دویدن کرد. ناخواسته با قدم های لرزان دنبال حسام و صدای جیغ جلو رفتم. توی شلوغی راهرو و آدم هایی که جلوی در جمع شده بودند. به سختی راهی باز شد و من مهشید را دیدم که در میان دست های حسام فریاد می زند و به سر و صورتش می کوبد.\nمسخ شده جلو رفتم، چند قدم که برداشتم، در آن اتاق نیمه تاریک رعنا را دیدم که زیر آن همه سیم و دستگاه و لا به لای چند دکتر و پرستار، با چشم های آبی نیمه باز، آرام به دیگران نگاه می کند.\nمهشید همچنان جیغ می زد، با خودم گفتم:\n– کاش یکی خفه ش کند.\nصدایش که مدام تکرار می کرد « رعنا مرد! » دیوانه ام می کرد. با بدنی یخ کرده و خیس از دانه های عرق سردی که روی پیشانی و مهره های پشتم نشسته بود، فقط به آن چشم های آرام و صورت قشنگ نگاه می کردم.\nاز میان تنه هایی که به من می خورد به تخت رسیدم، دستم را روی دست سفید و ظریف رعنا که پر از سوزن و چسب و سیم بود گذاشتم و توی دلم گفتم:\n« این رعناست؟ »\nدستی را که دستم را گرفت با خشونت پس زدم، پیشانی بلند و صافش را بوسیدم. کی باور می کرد این همه جوانی و زیبایی زیر خاک برود؟ کی باور می کرد که رعنا بدون دیدن کیمیا چشم هایش را ببندد؟\nمی خواستم به مهشید بگویم که خفه شود، بگویم که رعنا زنده است، مگر چشم هایش را نمی بیند. می خواستم به رعنا بگویم که کیمیا را آورده ام آن پایین، اگر سرش را از پنجره بیرون ببرد، می تواند توی بغل خاله ببیندش که چه راحت خوابیده ….\nولی دست هایی کشان کشان از او دورم کردند، دست های بی رحمی که نمی گذاشتند لااقل از او خداحافظی کنم. نگاهمان همچنان در چشم های همدیگر بود که دستی ملافه ای روی صورت قشنگش کشید و با تخت از اتاق بیرون بردندش.\nصدایش در گوشم می پیچید و حرف هایش درهم و برهم در سرم می چرخید:\n– ماهنوش، من دیگه خوب نمی شم … بچه م را به آقا سپردم … باید عادت کنه بدون من بخوابه ….\nیاد کیمیا افتادم، یاد صورت قشنگش که کپی برابر اصل رعنا بود. یاد رعنا و دلشورۀ او برای بچه اش و …. رعشۀ عصبی بدنم را گرفته بود و به شدت می لرزیدم و از لای دندان های کلید شده ام دلم می خواست فقط فریاد بزنم خدایا، چرا؟ چرا رعنا؟ آن دست های لعنتی رهایم کرد و نگاهم به مهشید افتاد که بی تاب اشک می ریخت، و در حالی که داشت دست های من را در دست هایش می گرفت وحشت زده و زار زنان گفت:\n– ماهنوش، گریه کن، الهی فدات شم، گریه کن، ماهنوش! به خودت فشار نیار خواهرم گریه کن.\nولی من که دندان هایم از لرز به هم می خورد، ساکت و صامت به او خیره شدم، یکدفعه نگاهش وحشت زده شد و از ته دل ضجه زد و به التماس گفت:\n– به خاطر امانت عزیزی که داری گریه کن، ماهنوش!\nامانت؟ صورت معصوم کیمیا جلوی چشمم آمد، احساس کردم قلبم آتش می گیرد. حرف های رعنا در مغزم می پیچید. یادآوری حرف هایش چنان آتشم زد که از صدای ضجه ای که از گلویم خارج شد خودم هم وحشت کردم. دست هایم را روی صورتم گذاشتم و در حالی که صدای گریه های مهشید فضا را پر کرده بود، باز مثل آدم های مصروع فقط لرزیدم. در همین لحظه صدایی گفت:\n– خانم این جا بیمارستانه!\nو دستی بازویم را محکم فشار داد تا از جا بلندم کند. سرم را بلند کردم تا ببینم همان دست بی رحمی است که من را از رعنا دور کرد؟ نه، حسام بود که پریشان و بی صدا اشک می ریخت، و با صدای لرزان گفت:\n– ماهنوش، کیمیا اون پایین منتظره.\nبا دیدن اشکش بغضم ترکید و توان باقیمانده ام را از دست دادم و رنجور و درمانده سرم را به سینه اش تکیه دادم و زار زدم. صدای هق هق مردانه اش را که دیگر نتوانسته بود غصه اش را بی صدا قورت بدهد، می شنیدم. آره رعنا! آوار رفتن تو خیلی سنگین تر از آن است که بشود بی صدا له شدن زیر آن را تحمل کرد. باز صدایی گفت:\n– این جا بیمارستانه، ملاحظۀ مریض های دیگه رو بکنین.\nو من در حالی که کمرم زیر بار غصه خمیده بود، در میان دست های حسام و مهشید، به اجبار از اتاق رعنا بیرون رفتم. آخ، کاش می شد گریخت. بعضی وقت ها آدم حتی از خودش هم می خواهد فرار کند. اما ….\nروزهای پس از رفتن رعنا مثل این بود که آسمان هم عزا گرفته بود، ابری، تیره و سیاه بود و باران بی وقفه می بارید. و من به قولم عمل کردم، توی هیچ مراسمی نبودم، همراه کیمیا یکراست از بیمارستان به خانۀ مهشید رفتم و در تمام آن روزهای نفرین شده، تنهایی اشک ریختم و تازه در آن روزها عظمت قولی که به رعنا داده و به مسئولیتی که به گردن گرفته بودم پی بردم. کیمیا را در آغوش می گرفتم، به آینده فکر می کردم و اشک می ریختم و تازه حس سنگین قبول امانت عزیزی که از عزیزی دیگر به یادگار مانده بود دیوانه ام می کرد. من همراه کیمیا، در تنهایی، در سوگ رعنا به ماتم نشستم و به خاطر او و به خاطر کیمیا بغض و اشکم را فرو خوردم و بی صدا رنج بردم و درد کشیدم و این بار نه با رعنا که با خودم عهد کردم تا زمانی که زنده ام از کیمیای او، همان طور که می خواست نگهداری کنم.\nدر آن مدت، با این که از خانه دور بودم، هر شب از زبان مهشید که تا آن موقع آن قدر رنجور ندیده بودمش، از اوضاع خانه باخبر می شدم. خبر آمدن بهرام را هم از مهشید شنیدم. بهرام چهار روز بعد از رفتن رعنا آمد و به محض رسیدن، یکراست از فرودگاه سر خاک رعنا رفت. مهشید حتی وقتی تعریف می کرد، مثل باران اشک می ریخت:\n– ماهنوش، نمی دونی چه جوری بی صدا زار می زد، توی عمرم ندیده بودم مردی این طوری گریه کنه. فقط هم مدام می گفت: « رعنا جان، پس کیمیا چی؟! » از قبل هم ساکت تر شده و اون قدر در خودش غرقه که دل آدم کباب می شه.\nمی شنیدم که سراغ کیمیا را می گیرد، ولی برای دیدنش نمی آمد.\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۵۱]\nحسام را اما، پنج روز بعد بعد دیدم، با لباس سیاه و چهره ای آشفته و ریش نتراشیده، آمده بود مهشید را برساند. باورم نمی شد که حسام است، آن قدر پرشان و شکسته و غمگین بود که حتی جواب سلامش را هم نتوانستم بدهم چه برسد به گفتن تسلیت، دیدن آشفتگی اش مثل پریشانی رعنا عذابم می داد. این بود که به جای آن که حرفی به زبانم بیاید. اشک به چشم هایم آمد. کیمیا را به او دادم و قبل از این که اشک هایم سرازیر شود رو برگرداندم و رفتم توی آشپزخانه و دیگر در نیم ساعتی که حسام آن جا بود، بیرون نیامدم.\nفقط صدایش را می شنیدم که با کیمیا بازی می کرد. صدایی که دیگر سرحال و شاد نبود و این قلبم را به درد می آورد. وقتی می خواست برود صدا زد:\n– ماهنوش بیا کیمیا رو بگیر، دارم می رم.\nمهشید اصرار می کرد برای شام نگه اش دارد و من ساکت ایستاده بودم، بی آن که بتوانم به صورت حسام نگاه کنم. حسام رو به من کرد و گفت:\n– چیزی لازم نداری؟ اگر چیزی خواستی زنگ بزن.\nاز غمگینی صدایش دوباره انگار کسی دلم را چنگ زد. رعنا، غم تو با ما چه کرده بود؟ این حسام بود که این قدر درهم شکسته و خرد به نظر می رسید؟ باز چشم هایم به اشک نشست. بدون این که نگاهش کنم سعی کردم کیمیا را از او بگیرم، اما به هیچ عنوان از بغلش پایین نمی آمد. وقتی هم به زور این کار را کردم چنان گریه ای سر داد که حسام فوری برگشت و گفت:\n– بیا دایی جون، بیا، گریه نکن.\n– ماهنوش، لباسشو تنش کن، ببرمش یک دور بزنه، بیارمش.\nوقتی با کاپشن کیمیا برگشتم پرسید:\n– تو نمی آی؟\n– آره، با تو راحت تر برمی گرده خونه، من بیام باز همین وضعه.\n– راست می گه برو، خودتم یک بادی به سرت بخوره، این چند روز تنهایی توی خونه پوسیدی.\nلباسم را پوشیدم و راه افتادم، هر چند فکر می کردم پوسیدگی ام از روحم است، و با این چیزها خوب نمی شود.\nسوار ماشین که شدم، بوی آشنای سیگار و ادوکلن حسام که همیشه فضای ماشینش را پر می کرد، به طرز غریبی، باز مرا یاد رعنا انداخت. قبل از آمدن رعنا، شاید ماهی یک بار برای رفتن به مطب دکتر، سوار ماشین حسام می شدم. بعد از آمدن رعنا بود که ….. مثل فیلمی تند، گردش ها، خریدها، مسافرت ها و …. در ذهنم جان گرفت و وجودم را به آتش کشید، که تویش غرق بودم بیرونم کشید. برگشتم و نگاهش کردم. همان طور که کیمیا توی بغلش نشسته بود، آرام رانندگی می کرد. به نیمرخش دقیق شدم، با ریش نتراشیده، صورتش چقدر شبیه پدر و عمو بود، به نظرم آمد چقدر خسته است. گفت:\n– دوباره رفتی سراغ قرص هایت؟\nهمراه نفس عمیقی که از سینه ام بیرون آمد گفتم:\nسریع برگشت و نگاهم کرد، حتما می خواست مطمئن شود راست می گویم، و من برای اولین بار در نگاهش، مهربانی ای را دیدم که شبیه نگاه عمو بود، نه نگاه شیطان و شوخ حسام. برای همین هم احساسم به زبانم آمد و گفتم:\n– حسام، خیلی خسته یی، زیاد دور نرو. ما را بگذار، زودتر برو خونه.\nتوی صورت خسته اش لبخندی کم رنگ پیدا شد و گفت:\n– چیه باز چشام مثل نخود شده؟\nنفس عمیقی کشید و اضافه کرد:\nماشین را نگه داشت، پیاده شد و گفت:\n– خوردم، خورد!\nبعد سریع در ماشین را بست و همراه کیمیا دور شد.\nداستانهای نازخاتون, [۲۸٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۵۲]\nآن طرف خیابان یک مغازۀ بزرگ اسباب بازی فروشی بود. می دیدمش که با تمام خستگی با چه محبتی کیمیا را در آغوش گرفته، و باز دلم گرفت و اشک به چشمم هجوم آورد. حسام توی ذهنم همیشه مثل پدرم بود، استوار محکم، و حالا این پریشانی و درهم شکستگی اش چقدر آزار دهنده بود. راستی کشش خونی چه چیز عجیبی است. چطور آدم از رنج یک همخونش طاقت از دست می دهد و رنج می برد؟ همان طور که من حالا برای اولین بار بعد از رعنا حس می کردم که جدای درد خودم چقدر رنج و عذاب نزدیکانم طاقت فرساست، مثل گریه های مهشید، مثل دیدن بی تابی خاله و عمو و مادرم، و مثل دیدن حسام که نمی توانستم آشفتگی اش را تحمل کنم.\nهمان طور که دستم را ستون چانه ام کرده بودم و سرم را به شیشۀ ماشین تکیه داده بودم، خیره به آدم ها و ماشین ها نگاه می کردم و اشک هایم را که آرام آرام سرازیر شده بود پاک می کردم و با خودم می گفتم خدایا این چه مصیبتی بود که بر ما نازل شد؟ خدایا چه مصیبتی بود؟ با باز شدن در ماشین از جا پریدم و با عجله اشک هایم را پاک کردم. نگاهم به صورت خندان کیمیا افتاد. با عروسکی تقریبا اندازۀ خودش که محکم توی بغلش نگه داشته بود، با صدایی که از بغض و گریه، خش دار و گرفته بود، به کیمیا که ذوق زده نگاهم می کرد، گفتم:\n– چه عروسک قشنگی!\n– می خوای یکی هم برای تو بخرم؟\nکیمیا را توی بغلم گرفتم و پرسان نگاهش کردم. گفت:\n– که دیگه گریه نکنی!\nلحنش رنگی از لحن شیطنت بار حسام همیشگی داشت، ولی چشم هایش نه. لبخندی محو زدم و گفتم:\n– نمی دونم، ولی اگه خوبه، برای خودت هم یک ماشینی، تفنگی، چیزی بخر!\nاین بار با خنده ای توی صدایش گفت:\n– باشه من برای تو عروسک می خرم، تو برای من، هر چی صلاح می دونی.\nو بعد بلافاصله گفت:\n– نه، مهشید منتظره.\n– خوب، برای اونهام می گیریم.\n– دیگه الان حتما یک چیزی درست کرده.\nنمی دانم چرا ادامه می دادم:\n– اگه به خاطر تفنگه، وایسا، من بدون شام برات بخرم.\nاین بار با صدای بلند خندید و من از شنیدن خنده اش تعجب کردم، برای چند لحظه آن حالت غمگین چشم ها و صورتش عوض شد، احساس خوشحالی و آرامش و رضایت کردم از این که توانسته بودم برای چند ثانیه هم شده روحیه اش را عوض کنم. وقتی رسیدیم، موقع خداحافظی گفت:\n– ما باید بگیم مرسی که بردیمون بیرون، مگه نه کیمیا؟\n– نه، به خاطر تفنگه، مرسی!\nباز نگاهش کردم و فکر کردم پس حدسم درست بوده، برای یک لحظه فکرش عوض شده. برای همین لبخند زدم و گفتم:\n– خواهش می کنم. اگه پسر خوبی باشی، شاید ماشین هم برات خریدم.\nاز ته دل خندید، سرش را تکان داد و در حالی که در خانه را می بست گفت:\n– برین تو، سرما می خورین.\nو من در را بستم. دلم از قبل هم بیش تر گرفته بود، خیلی بیش تر.\nداستانهای نازخاتون, [۲۹٫۱۰٫۱۷ ۱۸:۰۷]\nاولین بار که سر خاک رعنا رفتم سیزده روز بعد از رفتنش بود، یک عصر جمعه دلگیر و سرد که هوا بین باریدن برف و باران بلاتکلیف بود. همراه حسام و کیمیا و مهشید بودم. وقتی رسیدیم، مهشید پیش کیمیا، که خواب بود، ماند و حسام همراه من آمد که لا به لای آن همه قبر، خاک رعنا را نشانم بدهد. در آن گورستان خلوت و دلگیر و ساکت با حالی زار به سمت مزار عزیزی می رفتم که هنوز نمی توانستم با واقعیت تلخ رفتنش کنار بیابم. لرزه بی امانی که به استخوان هایم افتاده بود قدم برداشتن را برایم مشکل می کرد. یک لحظه حس کردم دوست دارم برگردم.\nاز آمدنم پشیمان شده بودم. لا به لای این همه سنگ خاموش و سرد دنبال چه می گشتم؟ کاش اصرار نکرده بودم، کاش …..\nحسام ایستاد، نگاهی به من و سنگی سفید و بلند انداخت و بعد زانو زد. به دست های حسام که با گلاب سنگ سفید را می شست، خیره شدم و بعد به گل هایی که روی آن سنگ کنار هم گذاشت. و چشم هایم شعری را که با حروفی طلایی حک شده بود از زیر دست های حسام خواند:\n« در غمت ای گل خندان من ای هستی من …. »\nادامه اش را ندیدم. نگاهم بالاتر رفت: « بانو رعنا یزدان ستا … » نگاهم به آن اسم خوش خط طلایی خیره ماند و تار شد و حس کردم چشم هایم هم به شدت قلبم می سوزد. زانوهایم که خم شد دیگر گورستان ساکت نبود، انگار همۀ آن سنگ ها با هم این اسم را در گوشم فریاد می زدند:\n« بانو رعنا یزدان ستا. »\nو بغضم ترکید و فقط صدای خودم بود که ضجه زنان رعنا را صدا می زدم و به جای صورت قشنگ و سفیدش سنگ سفیدی را می بوسیدم که درست مثل قلب خودم یخ کرده و سرد بود. وقتی دست های حسام من را از آن سنگ سرد جدا کرد، با این که تمام بدنم یخ کرده بود و می لرزید، احساس کردم درون وجودم آتش گرفته و می سوزد. سرم را که بلند کردم، آسمان هم انگار تصمیم خودش را گرفته بود، چون آرام آرام برف ریزی می بارید که فضا را دلگیرتر از پیش می کرد.\n– ماهنوش، سرده، بریم؟\nصدای حسام بود. سرم را بلند کردم، ولی چشم هایم چنان لبریز از اشک بود که نمی دیدم.\n– سرما می خوری، لباست خیس شد.\nراست می گفت، دندان هایم به هم می خورد، ولی لرزشم از سرما نبود. همان طور لرزان و بریده بریده گفتم:\n– نه، سردم نیست.\n– باشه، سردت نیست، ولی برف گرفته.\nو سعی کرد از جا بلندم کند. دوباره سر بلند کردم و این بار التماس کردم:\n– تو رو خدا حسام، خواهش می کنم برو، می آم.\nسرم را که زیر انداختم، صدای عصبی اش را شنیدم که گفت:\n– خدایا چه گیری کرده ایم ما.\nبعد گرمای کاپشنش را که روی سرم انداخت حس کردم و باز شنیدم که گفت:\n– ماهنوش، اومدی ها!\nو رفت و من اشک ریزان و ساکت به سنگ سفید خیره شدم. خدایا، رعنا، تنها و غریب دور از کیمیا در این گورستان خاموش سفید از برف چه می کرد؟ چطور ممکن بود آن همه زیبایی و محبت و آرامش را زیر این همه خاک سرد دید و باور کرد؟ چطور باور می کردم آن همه عشق اسیر این زندان سرد شده؟ چطور رعنا که ساعتی از کیمیا دور نمی شد الان سیزده روز بود که ….\nصدای بوق ماشین به یادم آورد که کیمیا چند قدم دورتر است، می خواستم برای رعنا بگویم که جگرگوشه اش را همراهم آورده ام، که تمام سعی ام را می کنم تا مثل خودش مواظبش باشم، که نمی گذارم هیچ وقت هیچ کس از من جدایش کند، که تمام سفارش هایش را به یاد دارم و خیالش راحت باشد، ولی باز دلم گرفت. کدام مادر است که از سپردن جگرگوشه اش به دیگری خیالش راحت شود؟ چطور می توانستم بگویم که من جای توام؟ یک مادر برای کیمیا؟ جای رعنا، با آن همه وسواس؟ …\nباز بی اختیار صورتم را روی سنگ و اسم رعنا گذاشتم و زار زدم، روی سنگی که عطر گلاب و گل مریم با هم معطرش کرده بود، و از او معذرت خواستم و گفتم که همه سعی ام را خواهم کرد تا کیمیایش تنها نباشد، و ملتمسانه خواستم تا کمکم کند که بتوانم …\nاین بار وقتی دست های حسام من را از جا کند، دیگر مهلت نداد، فقط توانستم با صدای بلند رعنا را صدا کنم. قلبم از این که زیر آن برف تند و ریز در آن گورستان خلوت تنهایش می گذاشتم پاره پاره بود. به ماشین که رسیدیم هر دویمان از برف سفید و خیس شده بودیم. حسام عصبانی غرغر می کرد و مهشید با چشم هایی پر از اشک کاپشنش را به طرفم گرفته بود:\n– ماهنوش لباست رو عوض کن، سرما می خوری.\nو من به آن سنگ سفید که زیر برف مانده بود خیره شده بودم، و وقتی که از آن جا دور شدیم، باز بی اختیار با خودم گفتم خدایا، چرا؟ چرا رعنا؟ و باز این آرزو که کاش آن سنگ سفید، خانۀ من بود و رعنا کنار بچه اش می ماند، وجودم را احاطه کرد، آرزویی محال.\nوقتی از سر خاک برگشتیم، فضای خانه دلگیرتر و غمناک تر از گورستان به نظرم آمد. رعنا، از خانۀ خودمان هم غریبی می کنم. خانه ای که در تمام خاطراتش همراهم بودی، حالا من همراه بچۀ تو برگشته ام تا بدون تو، آن طور که تو می خواستی، از کیمیا نگهداری کنم و چه سخت است این برگشتن. رعنا، نمی دانی چقدر سخت است. در هال که باز شد، خاله و مادر و عمه با دیدن کیمیا و من از دیدن صورت درهم شکسته آن ها زیر گریه زدیم. خاله چنان پریشان با دیدن کیمیا توی سر و صورتش می زد که من فقط توانستم برای ممانعت از صدای گریه ام با دست جلوی دهانم را بگیرم و کیمیا را به حسام بدهم و بعد زار زنان صورتم را در آغوش مادر و خاله پنهان کنم و بغض فرو خوردۀ این مدت را بی اختیار از سینه ام بیرون بریزم. حرف های خاله که بی تاب برای رعنا زبان گرفته بود، وجودم را به آتش می کشید و قلبم را می سوزاند. این بود که وقتی عمو گریه کنان جلو آمد و من را در آغوش گرفت و گفت:\n– عمو جان، خوش آمدی، گریه نکن.\nبا دیدن صورت مهربان و خیس از اشک او، از غصه قلبم گرفت و حس کردم نفسم بالا نمی آید. بی اختیار دستم به طرفم گلویم رفت و صداها توی گوشم درهم و برهم شد.\nرمان آنلاین از برزخ تا بهشت قسمت۸۱تا۱۰۰


کریمی: هواداران در مورد مس سخت در اشتباه هستند – نوبرنیوز\nسرمربی تیم تراکتور معقتد است که هواداران این تیم اگر فکر می کنند صنایع مس می‌خواهد سرمایه گذاری 300 میلیاردی در تراکتور انجام بدهد و تیم را هم در تبریز نگه دارد، خیلی سخت در اشتباه هستند.\nبه گزارش ورزش سه، در شرایطی که تیم تراکتور همچنان با پنجره نقل و انتقالاتی بسته مواجه است و کمتر از یک ماه به شروع بازی های لیگ برتر باقی مانده، فیروز کریمی دو روز پیش طی گفت و گویی مفصل با رسانه باشگاه اعلام کرد که اگر او بود اجازه نمی داد تعداد زیادی از بازیکنان از تیم جدا شوند و به طبع آن شاید حتی تراکتور فاتح آسیا می شد؛ این مصاحبه طولانی بخش دومی هم داشت که امروز منتشر شد. در ادامه صحبت های کریمی در مورد شرایط تراکتور در حالی که هنوز نتوانسته قرارداد بازیکنان جدید خود را ثبت کند را بخوانید:\n*یکی از مهم ترین دغدغه‌های هواداران، بسته بودن پنجره نقل و انتقالات است…\nاگر هواداران ما فکر می‌کنند صنایع مس می‌خواهد سرمایه گذاری ۳۰۰ میلیاردی در تراکتور انجام بدهد و تیم را هم در تبریز نگه دارد، خیلی سخت در اشتباه هستند. هواداران یا باید از وجود تراکتور چشم پوشی و خداحافظی کنند که این امکان وجود ندارد و مردم ما هم این اجازه را نمی‌دهند و یا پای تیم بمانند و حمایت کنند. به عنوان اسپانسر، هیچ نهادی برای تراکتور ۳۰۰ میلیارد تومان هزینه نمی‌کند. اگر هر شخصی اسپانسری پیدا کند که ۳۰۰ میلیارد نه، فقط ۱۰۰ میلیارد تومان برای تراکتور هزینه کند، من در بین دو نیمه دیدار مقابل پرسپولیس دست او را می‌بوسم. هر کس با هر جایگاهی چنین وعده‌ای می‌دهد، به دنبال عوام فریبی است و چنین موضوعی امکان پذیر نیست.\nدر ابتدا آرزو می‌کنم که این ویروس منحوس از دنیا برود، چون خسته شدیم از بس همانند «زورو» یک ماسک به صورت‌مان زدیم. وجود طرفداران ما در استادیوم به اندازه کادر فنی مهم است. ما خیلی مظلوم واقع شدیم که همواره با پشت گرمی هزاران هوادار وارد ورزشگاه‌ها می‌شدیم، اما الان غریبانه به میدان می‌رویم. من پس از ۲۰ سال به تراکتور برگشتم و از شانس من، باز هم با مشکلاتی مواجه هستیم. در آن سال هم که من در تراکتور بودم، چنین مشکلاتی وجود داشت، اما کسی که ادعا می‌کند تراکتور را دوست دارد، باید در این روزها ادعایش را ثابت کند. با تمام وجود هستیم و از هواداران هم چنین انتظاری داریم.\nلینک کوتاه : https://nobarnews.ir/?p=226125


رعایت نکات بهداشتی در مدارس/ تهویه هوا و باز کردن پنجره‌ها - خبر خوان سلامت\nرعایت نکات بهداشتی در مدارس/ تهویه هوا و باز کردن پنجره‌ها\nبه گزارش خبرگزاری مهر، فاطمه ولی نژاد رئیس گروه سلامت نوجوانان، جوانان و مدارس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با اشاره به مصوبه ستاد ملی مقابله با کرونا مبنی بر بازگشایی مدارس در نیمه آبان ماه و به بهانه روز ملی بهداشتیاران و سفیران سلامت مدارس، وظایف این گروه را بسیار مهم خواند و گفت: بهداشتیاران در مدارس مسئول توجه، توصیه و نظارت بر رعایت پروتکل‌های بهداشتی هستند که این وظیفه در دوران همه‌گیری ویروس کووید ۱۹ نقش بسزایی پیدا می‌کند.\nوی در خصوص اصول کلی پیشگیری و کنترل بیماری کرونا، عنوان کرد: واکسیناسیون همگانی، شستشوی مرتب و صحیح دست‌ها، رعایت فاصله فیزیکی مناسب، استفاده از ماسک و رعایت بهداشت تنفسی و تهویه مناسب از مواردی است که برای بازگشایی مدارس باید به آنها توجه کرد.\nوی با بیان اهمیت وجود تهویه هوای مناسب در تمام قسمت‌های مدرسه، اظهار کرد: پنجره تمامی قسمت‌های مدرسه باید باز باشد تا هوا جریان پیدا کند. دانش آموزان و سایر کارکنان نباید در اتاق‌های بدون تهویه قرار گیرند. در زمان سرما و استفاده از وسایل گرمایشی نیز باید هر یک ساعت یک بار هوای کلاس‌ها تهویه و پنجره‌ها به مدت ۱۰ دقیقه باز شود. بنابراین دانش آموزان باید لباس مناسب به همراه داشته باشند.\nشناسایی ۸۶۳۳ بیمار جدید کرونایی/ ۱۳۲ نفر دیگر فوت شدند


شما اینجا هستید:خانهرویدادهاسایر\tاز سوی اداره کل ورزش و جوانان خراسان رضوی؛ مراسم تجلیل از هیات های برتر ورزشی استان خراسان رضوی در مشهد مقدس برگزار شد. در این مراسم از هشت هیات برتر این استان در بخش قهرمانی و دو هیات برتر در بخش همگانی که موفق به اخذ امتیازات مد نظر شده بودند، تجلیل شد.\nتبریک؛ فرا رسیدن روز خبرنگار مبارک! هفدهم مرداد ماه هر سال یادآور تلاش مردان و زنانی است که با سلاح قلم در عرصه ی خطیر اطلاع رسانی و انعکاس شایسته ی رویدادهای داخلی و خارجی تلاش می کنند.\nطی حکمی از سوی رئیس فدراسیون؛ فرهاد عصفوری به عنوان رئیس انجمن دوچرخه سواری منصوب شد محمود خسروی وفا با صدور حکمی فرهاد عصفوری را به عنوان رئیس انجمن دوچرخه سواری جانبازان و معلولین منصوب کرد.\nبالاتر از افتخار: از مجموعه فرمایشات مقام معظم رهبری: بالاتر از افتخار کسب مدال بالاتر از افتخار: از مجموعه فرمایشات مقام معظم رهبری\nاز 16 مرداد ماه آغاز شد؛ مرحله ی دوم کلاس بندی ورزشکاران کم توان ذهنی دور جدیدی از کلاس بندی ورزشکاران کم توان ذهنی از ابتدای تیر ماه در محل فدراسیون ورزش های جانبازان و معلولین آغاز شده است و مرحله ی دوم آن از روز شنبه، 16 مرداد ماه از سر گرفته شد.\nبه مناسبت ولادت حضرت معصومه و دهه کرامت برگزار شد؛ رقابت های فرهنگی ورزشی در استان خوزستان هیات ورزش های جانبازان و معلولین خوزستان به مناسبت ولادت حضرت معصومه و دهه کرامت، با همکاری بنیاد شهید و امورایثارگران مسابقات فرهنگی و ورزشی را برگزار کرد.\nدر زنجان برگزار شد؛ رقابت های نمایشی بوچیا برای آشنایی عموم مردم هیات ورزش های جانبازان و معلولین زنجان برای آشنایی بیشتر مردم با رشته ی بوچیا، اقدام به برگزاری رقابت های نمایشی بوچیا در سطح این شهر نمود.\nبا حضور جمعی از مسئولین استانی برگزار شد؛ مراسم بدرقه ملی پوشان اصفهانی اعزامی به بازی های پارالمپیک ریو 2016 هیات ورزش های جانبازان و معلولین اصفهان مراسم بدرقه ملی پوشان اعزامی به بازی های پارالمپیک ریو را برگزار کرد.\nرسانه ملی؛ پخش ویژه برنامه ورزش جانبازان و معلولین از شبکه ی سوم سیما ویژه برنامه ورزش شروعی دوباره این هفته به پخش عملکرد هیات البرز و حرکات ورزشی ویژه جانبازان و معلولین اختصاص دارد.\nهیات زنجان برگزار کرد؛ جشنواره فرهنگی، ورزشی "سلامت؛ سلطنت ناپیدا" اولین جشنواره فرهنگی، ورزشی"سلامت؛ سلطنت ناپیدا" به مناسبت ایام دهه ی کرامت در زنجان برگزار شد.\nبا حضور در کمپ ملی تیم های ملی جانبازان و معلولین؛ مشاورین معظم فرمانده کل قوا از اردوی والیبال نشسته بازدید کردند ظهر امروز امیر سهرابی و امیر دیانت فر، مشاورین معظم فرمانده کل قوا و معاونین محترم شهردار شهر تهران با حضور در کمپ تیم های ملی جانبازان و معلولین از تمرینات تیم ملی والیبال نشسته بازدید کردند.\nدبیر ستاد برگزاری روز ملی پارالمپیک اعلام کرد: جشنواره هنری روز ملی پارالمپیک برای سومین سال متوالی برگزار می شود علی اصغر هادی زاده، دبیر ستاد برگزاری روز ملی پارالمپیک از برگزاری جشنواره بزرگ پارالمپیک برای سومین سال متوالی خبر داد.\nبا حضور در کمپ تیم های ملی جانبازان و معلولین؛ رئیس ستاد اجرایی فرمان حضرت امام (ره) از تمرینات تیم ملی والیبال نشسته بازدید کرد دکتر محمد مخبر، رئیس ستاد اجرایی فرمان حضرت امام (ره)، عصر امروز با حضور در کمپ تیم های ملی از تمرینات تیم والیبال نشسته بازدید کرد.\nبه مناسبت میلاد امام رضا(ع) برگزار شد؛ رقابت های دوومیدانی قهرمانی استان خراسان رضوی هیات ورزش های جانبازان و معلولین خراسان رضوی به مناسبت ایام دهه کرامت و میلاد امام رضا(ع)، رقابت های دو و میدانی قهرمانی استان را برگزار کرد.\nبه مناسبت سالروز ورود آزادگان؛ همایش کوه پیمایی ورزشکاران جانباز و معلول هیات ارومیه هیات ورزش های جانبازان و معلولین ارومیه به مناسبت سالروز ورود آزادگان به میهن اسلامی برنامه کوه پیمایی را برگزار کرد.\nواحد آموزش فدراسیون برگزار می کند؛ دوره آموزش داوری ارتقا بسکتبال با ویلچر آقایان واحد آموزش فدراسیون ورزش های جانبازان و معلولین در راستای اجرای تقویم ورزشی سال 95 دوره آموزش داوری ارتقا در رشته بسکتبال با ویلچر را برگزار می کند.\nدر قدیمی ترین خیابان اصفهان برگزار شد؛ همایش ورزش همگانی جانبازان و معلولین شهر اصفهان روز گذشته و همزمان با اجرای طرح سه شنبه های بدون خودرو در اصفهان، بافت تاریخی صفویه اصفهان شاهد اجرای همایش همگانی ورزش جانبازان و معلولین بود.\nدبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام: ورزشکاران جانباز و معلول نماینده اقتدار ملت ایران در صحنه های بین المللی هستند عصر امروز دکتر محسن رضایی، دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام با حضور در کمپ تیم های ملی جانبازان و معلولین از تمرینات وزنه برداران اعزامی به بازی های پارالمپیک ریو بازدید کرد.\nگزارش تصویری؛ تمرینات تیم ملی وزنه برداری در حضور دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام تمرینات 6 ملی پوش اعزامی به بازی های پارالمپیک ریو در حضور دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام انجام شد.\nعکس: علیرضا کرمی


AS1Arabic Scale Converter\nموضوع: AS1Arabic Scale Converter\nThursday 7 January 2010 #1\nبا سلام خدمت اساتید نت آهنک این اولین تاپیک منه اگه اشکالی وجود داره منو ببخشید.\nدوستان من یک دستگاه AS1Arabic Scale Converter خریدم برای gem wk8 ولی هنوز نتوانستم وصلش کنم با به عبارتی کارش بیندازم لطف کنید راهنمایی کنید ممنون میشوم.\n2 کاربر برای این پست از Amoozesh تشکر کرده اند:\nThursday 7 January 2010 # ADS\nThursday 7 January 2010 #2\nنوشته اصلی توسط Amoozesh [ میهمان گرامی برای مشاهده لینک ها نیاز به ثبت نام دارید]\nاصلا کار این دستگاه چیه؟چه لزومی داره؟شما چند خریدی؟\nThursday 7 January 2010 #3\nدوست عزیز با این دستگاه شما میتوانید ربع پرده ها را تنظیم کنید.\nکاربران زیر از Amoozesh به خاطر این پست تشکر کرده اند:\nThursday 7 January 2010 #4\nمگر کیبرد شما این قابلیت را ندارد که شما این دستگاه را تهیه کردی؟یعنی جدا wk8 این قابلیت را ندارد؟\nFriday 8 January 2010 #5\nچرا ولی با این دستگاه کار شما را راحتتر میشود فقط با یک کلیک کار تمامه.\nThursday 14 January 2010 #6\nدوستان کسی نمیتونه کمکی بکنه؟\nThursday 14 January 2010 #7\nسلام دوست خوب از طریق میدی باید وصل بشه اگه درست یادم باشه.\nThursday 14 January 2010 #8\nخب مسلما از طریق پورت های midi امکان ارتباط وجود دارد و فکر میکنم که کاربر گرامی در تنظیمات midi مشکل دارند .\n2 کاربر برای این پست از HamedSedighi تشکر کرده اند:\nThursday 14 January 2010 #9\nکاملا درسته :دستگاه فوق یک عدد ورودی (in) یک عدد خروجی(out) و یکی به نام (Thru) داره. در پشت کیبورد هم این ورودی ها وجود داره . اولا نحوه وصل به کیبورد را نمیدونم یعنی ایا سه تای آنها باید وصل باشه یا نه ؟ در ثانی به گفته دوست عزیزم هم در تنظیمات هم مشکل دارم.\nFriday 15 January 2010 #10\nبالاخره با تلاش فراوان روش نصبش را یاد گرفتم در واقع میبایست تو کیبورد هم تعغیراتی میدادم. ولی برای کوک نیم پرده ها و تنظیمات آن هنوز بطور کامل به جائی نرسیدم اگه ممکنه در این قصمت من را یاری کنید. از دوستان فعال کمال تشکر را دارم. به امید موفقیت\nSaturday 16 January 2010 #11\nمنظورت از کوک نیم پرده چیه؟\nاین[ میهمان گرامی برای مشاهده لینک ها نیاز به ثبت نام دارید] را ببین . آیا یک چنین چیزی مورد سوالت هست؟\nSaturday 16 January 2010 #12\nاگر که نیاز فوق العاده ای به ربع پرده ها دارید چرا یک کیبرد شرقی صفت نمیگیرید؟که روی پانل اصلی با فشردن چند دکمه خیلی ساده مقیاس های شرقی را داشته باشید.\nدرست که wk8 کیبرد قوی ای است اما قدیمی هم است.\nچه ویژگی باعث شده که هنوز این مدل را داشته باشید؟\nSaturday 16 January 2010 #13\nهمین مدلی که داره قابلیت این کارو داره اگر آهنگهائی که میزنید بیشترشان در دو یا چند دستگاه ی ایرانی اجرا میشوند به درد میخوره وگرنه ه نظرم خرج اظافه کردید\nSaturday 16 January 2010 #14\nممنو ن از جوابهای شما میدانم که wk8 این امکان را داره که پرده ها را کوک کنم ولی من این دستگاه دوم را خریدم به دلیل که بلکه شاستی ها را منظور ربع پرده های از پیش تنظیم شده هایم را بطور مستقیم بتونم استفاده کنم نه اینکه هر دفعه مجبور بشم به منو وارد شوم خیلی وقتگیر هست. در ضمن از زحمات دوستان عزیز نهایت تشکر را دارم بخصوص دوست عزیز Arch\nOther Brand بالا\nIllustrate dBpoweramp Music Converter Reference 13.2\nآخرين نوشته: Monday 27 April 2009, 06:41 AM\nUse of Electronic Piano for Traditional Persian Music\nتوسط arian در انجمن NoteAhang English Music Discussion\nآخرين نوشته: Wednesday 22 October 2008, 08:06 AM


کاور باران Ferrino مدل Cover Rucksack 2\nکوله پشتی >لوازم جانبی >کاور باران Ferrino مدل Cover Rucksack 2\nکاور باران فرینو قابل استفاده برای کوله هایی با حجم 40 تا 90 لیتر\nسبز کاور کوله ferrino\nکاور باران کوله پشتی فرینو یک محصول با کیفیت و کاربردی از این کمپانی مطرح ایتالیایی می باشد. کاور کوله پشتی در واقع یکی از ملزومات ضروری برنامه های طبیعت گردی و کوهنوردی به حساب می آید زیرا در طی برنامه احتمال بارش باران و خیس شدن کوله و یا در معرض آسیب های گوناگون چون پارگی، خراشیدگی و ... ممکن است قرار بگیرد که با همراه داشتن روکش کوله پشتی فرینو این احتمالات بر طرف می شود. این کاور کوله Ferrino از جنس پلی استر مقاوم و ضد لغزش ساخته شده است. کمپانی Ferrino برای کوله پشتی ها با حجم گوناگون روکش کوله با ابعاد و سایز مختلف تولید کرده است. این کاور کوله پشتی کوهنوردی برای کوله هایی با حجم 40 تا 90 لیتر مناسب و قابل استفاده می باشد.\nاز دیگر عوامل همراه داشتن روکش ضدباران کوله پشتی تابش نور مستقیم آفتاب است زیرا تابش بیش از حد سبب مستهلک شدن کوله در طولانی مدت می شود. لبه های این کاور کوله فرینو دارای خاصیت الاستیکی و قابلیت کشسانی دارد و سبب می گردد دور تا دور کوله پشتی را به خوبی پوشش دهد و از احتمالات و آسیب ها بهتر جلوگیری کند. در صورتیکه به این کاور ضدآب کوله پشتی احتیاجی نبوده می توان آن را جمع کرد و درون کاور حمل خود قرار داد و در جیب کوله گذاشت و در هر زمان و هر مکانی از آن بهره لازم را برد.\nعلاوه بر مزیت و دوام محصول قیمت مناسب و مقرون بصرفه آن هم بسیار برای کاربران اهمیت ویژه ای دارد که قیمت روکش کوله پشتی فرینو هم از این قاعده مستثنی نیست. با خرید کاور کوله و همراه داشتن آن در طی برنامه از کوله پشتی خود و نگه داشتن آن با طول عمر طولانی محافظت نمایید.\nقابل استفاده برای شرایط بارانی و جلوگیری از آسیب کوله\nمناسب برای استفاده در کوله های 40 تا 90 لیتر\nدارای خاصیت الاستیکی در لبه های کاور\nساخته شده از پلی استر مقاوم و ضدلغزش\nحجم 40-90 لیتر


انتشار «الأخلاق النصیریّة فی تعریب الأخلاق الناصریّة» برگردانِ رکن‌الدین جرجانی | مؤسسه پژوهشی میراث مکتوب\nانتشار «الأخلاق النصیریّة فی تعریب الأخلاق الناصریّة» برگردانِ رکن‌الدین جرجانی\nمیراث مکتوب - انتشارات بریل (Brill) در کشور هلند یکی از باسابقه‌ترین و مهم‌ترین ناشران بین‌المللی در حوزه‌های مختلف علمی از جمله اسلام‌شناسی است. با توجّه به اهمّیّت و ارزش آثار اسلام‌شناسانۀ این انتشارات، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی درصدد برآمده است به‌منظور فراهم‌سازی زمینۀ دسترس آسان و ارزان محقّقان ایرانی به این آثار، بر اساس قراردادی رسمی با انتشارات بریل به چاپ برخی از منشورات منتخب این ناشر اقدام نماید.\nبه‌تازگی، نخستین اثر از آثار برگزیدۀ انتشارات بریل با عنوان الأخلاق النصیریّة فی تعریب الأخلاق الناصریّة در ضمن مجموعۀ «مطالعات ایرانی _ اسلامی» از سوی انتشارات پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی به چاپ رسید. این کتاب، ترجمۀ عربی کتاب اخلاق ناصریِ خواجه نصیرالدّین طوسی است که به قلم رُکن‌الدّین محمّد بن علی بن محمّد جُرجانی فراهم آمده و تعریب آن در سال ۷۱۳ هجری قمری به پایان رسیده است. این ترجمه، از وجوه گوناگون دارای اهمّیّت و شایان توجّه جدّی است، از جمله آن که می‌تواند به ما در فهم برخی از پیچیدگی‌ها و دشواری‌های متن فارسیِ اخلاق ناصری یاری رساند، و تلقّی و برداشت دانشمندی همچون جرجانی را از این متن فرا نماید. همچُنین، برگردان یادشده نمونۀ ترجمه‌ای کهن از یک متن کلاسیک را پیش‌روی ما قرار می‌دهد که بر دست مترجمی خِبره سامان یافته و به همین جهت برای مطالعات ترجمه در «دورۀ میانی اسلامی» و شیوۀ کار مترجمان در آن دوره بسیار مهم و قابل استفاده است.\nکتاب ارزشمند الأخلاق النصیریّة فی تعریب الأخلاق الناصریّة نخستین‌بار در سال ۲۰۱۵ میلادی به‌اهتمام آقای دکتر یُپ لَمیِر (Joep Lameer) و بر بنیاد یگانه دست‌نوشتِ تاکنون شناخته‌شدۀ آن که در کتابخانۀ دانشگاه لایدن نگهداری می‌شود، تصحیح گردید و با عنوان «The Arabic Version of Ṭūsī's Nasirean Ethics» از سوی انتشارات بریل در لایدنِ هلند منتشر شد. کتابی که اکنون در ایران زیر عنوان الأخلاق النصیریّة فی تعریب الأخلاق الناصریّة به طبع رسیده، حاصل بازچاپ (اُفسِت) طبع لایدن از همان کتاب است. عِلاوه بر متن کتاب که بدون هیچ تغییر و کاملاً مطابق با چاپ لایدن انتشاریافته، برگردان فارسی مقدّمۀ مصحّح و نیز پیشگفتاری در باب ویژگی‌های ویراست آقای لَمیِر و معرّفی ترجمۀ عربیِ دیگری از متن اخلاق ناصری نیز به طبع حاضر افزوده شده است.\nبه خواست و توفیق خداوند، دومین کتاب از سلسله آثار منتخب انتشارات بریل طی چند ماه آینده به چاپ خواهد رسید.\nمنبع: کلام پژوهی\nتاریخ ارسال : 2018-10-06 11:09:19


گیت فلزیاب دروازه ای و هر آنچه باید درباره آن بدانید. پاسخ به سوالات متداول درباره فلزیاب\nگیت فلزیاب دروازه ای و هر آنچه باید درباره آن بدانید\nfelezyabyazd مقالات فلزیاب GOLD DETECTOR , IKPV , walk-through metal detectors , آموزش گام به گام کار با طلایاب , اجاره طلایاب پالسی , اجاره طلایاب تصویری , السی القایی , تاریخچه گیت فلزیاب , تست عمق زنی فلزیاب , تصویری کردن انواع سیستم های پالسی , تکنولوژی گیت فلزیاب , ردیاب دروازه ای , ردیاب های چند ناحیه ای , روش کار گیت فلزیاب , عبور از گیت های فلزیاب خطرناک است , فروش لوازم جانبی طلایاب , فلزیاب امنیتی در برابر خطر , فلزیاب بازرسی , فلزیاب پالسی , فلزیاب خطرناک است ؟ , فلزیاب دروازه ای , کمپانی فلزیاب IKPV ایران , گیت فلزیاب , گیت فلزیاب امنیتی , گیت فلزیاب امنیتی در برابر خطر , گیت فلزیاب بازرسی , گیت فلزیاب دروازه ای , میدان مغناطیسی , نحوه کار گیت فلزیاب , نمایندگی طلایاب تهران\nگیت فلزیاب امنیتی در برابر خطر\nهر فردی که با هواپیما سفر کرده است، احتمالا از دروازه مغناطیسی گیت فلزیاب عبور کرده است. این دستگاه های امنیتی همچنین در مدارس، رویداد های ورزشی، ادارات دولتی و کنسرت ها بکار گرفته شده است. گیت فلزیاب بخشی از سیستم امنیت کلی محسوب میشود که شامل دوربین، در ورودی و پیج اظطراری است. دروازه امنیتی موثر و ایمن میباشد. وجود دوربین و در های کنترلی به امنیت شما می افزاید. این روش کار گیت فلزیاب میباشد.\nتاریخچه گیت فلزیاب\nدستگاه های فلزیاب را با طبعیت از قانون توصیف شده توسط یک فیزیکدان اسکاتلندی به نام جیمز کلرک ماکسول است. وی کشف کرد که مغناطیس و برق مرتبط هستند. بدین منظور با در جریان انداختن برق در سیم مسی ای که در اطراف یک تکه فلز بصورت فنری پیچیده شده است، فلز خاصیت مغناطیسی ایجاد میکند. هنگامی که یک پالس الکتریکی به یک سیم پیچ ارسال میشود، یک میدان مغناطیسی ایجاد میکند. هنگامی که این میدان به یک شیء فلزی برخورد میکند، آن را منعکس میکند که میتوان با استفاده از یک سیم پیچ دیگر تشخیص داده شود. اندازه و زمان پالس شناسایی شده برای تعریف اندازه و موقعیت شیء مورد استفاده قرار میگیرد.\nنحوه کار گیت فلزیاب\nمعمولا در فلزیاب ها از سیستم پالسی القایی ( PI ) استفاده میشود. سیستم های پالسی جریان ( پالس های قوی و ضعیف ) را از طریق سیم پیچ ارائه میدهد. هر پالس میدان مغناطیسی کوتاهی تولید میکند. هنگامی که یک قطعه فلز از میدان مغناطیسی عبور میکند، یک میدان مغناطیسی منعکس شده ایجاد میشود. این میدان مغناطیسی پس از واکنش از طریق کویل گیرنده، که به نوبه خود سیستم هشدار را تحریک میکند.پس از شروع چند میکروثانیه (میلیون ثانیه از ثانیه) طول میکشد و جریان را از طریق کویل اجرا می کند. به این جریان که حدوداٌ ۳۰ میکرو ثانیه طول میکشد پالس منعکس کننده گفته میشود.\nیک فلزیاب پالسی مبتدی، حدود ۱۰۰ پالس در ثانیه ارسال میکند که میتوان بستگی به مدل و شرکت سازنده بین ۲۵ تا بیش از ۱۰۰۰ پالس در ثانیه برسد.\nگیت فلزیاب ( walk-through metal detectors ) میدان مغناطیسی بزرگی را ایجاد میکند که تمام فضای داخل فلزیاب دروازه ای را پوشش میدهد. اگر فردی با وجود اشیاء فلزی از قبیل اسلحه، چاقو، مواد منفجره و .. از این ردیاب دروازه ای عبور کند، سیستم هشدار دستگاه که شامل سیستم اعلام خطر صوتی و چراغ خطر میباشد بصدا در می آید و بازرسان امنیتی را از وجود خطر آگاه میسازد. هنگام عبور از گیت فلزیاب بازرسی بایستی اشیاء فلزی مانند ساعت و کمربند و … را از خود جدا کنید.\nتکنولوژی گیت فلزیاب\nجدید ترین مدل این گونه ردیاب ها دارای مناطق چند گانه ای هستند که نه تنها یک زنگ هشدار را به صدا در می آورند بلکه قابلیت این را دارند تا محل دقیق اشیاء فلزی را به بازرسان اعلام نماید.\nگیت های فلزیاب گونه از ردیاب های چند ناحیه ای است که با استفاده از سیم پیچ های متعدد در اطراف دروازه منطقه های تشخیص جداگانه ای را ایجاد میکند. آنها قابلیت این را درند تا انواع اشیاء فلزی را در هر محیطی از داخل دروازه شناسایی کنند و به نمایش بگذارند. نور هشدار دهنده دستگاه این امکان را به فرد بازرس میدهد تا براحتی شیء را پیدا کند.\nعبور از گیت های فلزیاب خطرناک است ؟\nانجمن فیزیک بهداشت و سلامت مقاله ای در ارتباط با امنیت فرودگاه نوشت که میگفت : اگر چه میدان های مغناطیسی ایجاد شده توسط گیت فلزیاب دروازه ای نوعی تشعشع هستند، اما بدلیل اینکه قابلیت یونیزه شدن ندارند صدمات بیولوژیکی به بدن وارد نمیکنند. بنابراین حتی قرار گرفتن در معرض مکرر گیت های فلزیاب هیچ گونه خطر بیولوژیکی در بر نخواهد داشت. با این وجود استفاده از فلزیاب های دروازه ای یکی از موثر ترین راه ها برای امنیت مکان های پر رفت و آمد میباشد.\nجهت دریافت اطلاعات بیشتر در ارتباط با آموزش گام به گام کار با طلایاب و تست عمق زنی فلزیاب های IKPV در نمایندگی طلایاب تهران و کلان شهر ها با شماره ۰۹۱۲۰۸۱۴۰۴۲ تماس حاصل نمایید.\nفروش لوازم جانبی فلزیاب ( کویل، لوپ، دسته، پنل و … )، ارتقاء و بروزرسانی دستگاه های طلایاب درکمپانی فلزیاب IKPV ایران\nاجاره طلایاب تصویری و اجاره طلایاب پالسی


محدودیتهای منطقهای: برند FXTM از ارائه خدمات به ساکنان ایالات متحده، ژاپن، بریتیش کلمبیا،. QFX اولین نمایشگاه بین المللی فارکس و E- کارگزاران راهنمای تهیه برنامه معاملاتی Trading در قطر. المقال "اسهل طريقه لكسب المال عن طريق الانترنت" نشر بواسطة: talab123 بتاريخ: 2010-01-13.\nبا تصمیمات ناصحیح مثل پیمان سپاری ارزی، صنعت فولاد و صادرات حوزه فولاد دچار مشکل شده است. یک ستاره عصرگاهی، زمانی که اولین کندل استیک پس‌ازآن صعودی شود، می‌تواند یک الگوی بازگشتی نزولی باشد. شمع دوم به سمت بالا شکاف دارد و دارای بدنه باریک‌تری است. شمع سوم در پایین میانه اولین شمع بسته می‌شود. در مقابل، الگوی ستاره صبح، راهنمای تهیه برنامه معاملاتی یک الگوی بازگشتی صعودی است، به‌طوری‌که اولین کندل استیک بلند و مشکی است و توسط شمع کوچک‌تر با شکاف پایین‌تر و شمع سوم بلند سبز که بالاتر از نقطه میانی شمع اول بسته‌شده، ادامه پیدا می‌کند. HK50 در نمودار روزانه (D1) پس از بازگشت به بالاترین سطح طی سه ماه اخیر در انتهای سپتامبر در حال ریزش است.\nLow Risk Bonds · 3. FX or Foreign Exchange, is the فارکس world' s راهنمای تهیه برنامه معاملاتی largest financial market. برای درک بهتر چگونگی محاسبه قیمت مچینگ در ادامه با ۲ مثال بیان خواهد شد. ابتدا جدول مثال ۱ را در نظر بگیرید:\nچنانچه مشاهده میشود pPLL از یک ضربکننده ساده همراه با یک فیلتر پائین گذر به عنوان تشخیص دهنده فاز استفاده میکند. توجه کنید که بلوک تشخیص دهنده فاز میکوشد رفتاری همانند یک واحد محاسبه توان اکتیو را پیادهسازی کند. اگر سیگنال خروجی بلوک تشخیص دهنده فاز یعنی سیگنال برابر با صفر باشد آنگاه ولتاژ ورودی و سیگنال جریان مجازی دارای اختلاف فاز 90 درجه با هم خواهند بود. این مطلب بدان معنی است که زاوبه تخمین زده شده توسط PLL با مقدار واقعی آن برابر خواهد بود. گزینههای باینری - یک ابزار معاملاتی با قیمت و میزان سود ( Payout) از قبل مشخص. گزینه های باینری خطر رایگان است. مهمترین نکته در نمودار شمعی ژاپنی ارتباط بین قیمت پایانی و قیمت باز شدن است.\nو فعال شدن کامل قسمت « هات‌فارکس من » شما، معتبر خواهد بود.\nدارین نیوسام – تحلیلگر تکنیکالی مستقل: با توجه به شکست نزولی که در شاخص دلار رخ داده، قیمت انس طلا می‌تواند در معاملات راهنمای تهیه برنامه معاملاتی این هفته افزایش یابد. با سقوط شاخص دلار به پایین‌ترین سطح قیمتی در چهار هفته اخیر، قیمت انس طلا می‌تواند تا اوج ۱۲۱۸ دلار و شاید به اوج قیمتی چهار هفته اخیر در ۱۲۲۰ دلار هم دست یابد. سیستم معاملاتی فارکس و معاملات آن چگونه است؟. چگونه فارکس نرم افزار کار می کند.\nخودروسازی را سریع تر و کم هزینه تر می کند که اینقدر اهمیت فراوانی دارد. یکی از پس از سه هفته داد و ستد بدون هیچگونه ریسک، 10 بازرگان برتر از صندوق جایزه $6000 جوایز نقدی واقعی دریافت می‌کنند؛ در این میان، برنده نخست این رقابت صاحب $3000 خواهد شد.\nیکی از مهم ترین ویژگی های این ستاره پرتغالی سرعت بالایش است. تمرینات ویژه او در کنار بولت قهرمان صد متر جهان باعث شده تا سبک دویدنش حرفه ای تر از قبل شود. استارت به یاد ماندنی این بازیکن در بازی فصل پیش رئال برابر اتلتیکو مادرید نمونه خوبی برای اثبات سرعت بی نظیر این بازیکن است. رونالدو در این صحنه موفق شد با استارتی خارق العاده 96 متر را در 10 ثانیه طی کند. اشاره به همین صحنه می تواند برای همه کافی باشد. بدون شک داشتن چنین سرعتی آرزوی هر بازیکن فوتبال است و رونالدو در کنار توانایی های بالایش این توانایی را نیز داراست. از نظر فیزیولوژیکی داشتن تارهای عضلانی تند انقباض که یک عامل ژنتیکی به شمار می رود مهم ترین نقش را در سرعت بالای ورزشکاران دارد. البته به کار گیری مفید این تارها زمانی عملی است که بخوبی آنها را راهنمای تهیه برنامه معاملاتی در تمرینات به کار گرفته باشیم. آمادگی بالای قلبی تنفسی رونالدو در این مورد از دلایل دیگر موفقیتش به شمار می رود چرا که با این سطح بالای آمادگی توان لازم برای زدن چنین استارت هایی در هر لحظه از بازی را داراست. نداشتن آمادگی قلبی تنفسی یکی از مهم ترین عوامل بازدارنده فوتبالیست ها برای دویدن و حفظ سرعت در طول 90 دقیقه به شمار می رود. هزینه خدمتی که به وسیله مشاور سرمایه گذاری یا کارگزار در عوض ارائه مشاوره سرمایه گذاری یا مدیریت خرید یا فروش اوراق بهادار دریافت می‌گردد، کارمزد گفته می‌شود. کارگزاران بیشتر سود خودشان را از دریافت کارمزد یا کمیسیون برای معاملات مشتری به دست می‌آورند. مقدار کارمزد(. ) 5. در مرحله بعدی باید نوع سیستم عامل دستگاه هدف خود را تعیین نمایید. به عبارت ساده تر، اندروید یا آیفون بودن دستگاهی که قصد کنترل آن را دارید، باید در این مرحله انخاب نمایید. اگر دستگاه هدف شما، اندرویدی است، گزینه اندروید و اگر یکی آیفون است، گزینه اپل را انتخاب نمایید و سپس روی گزینه Next کلیک کنید.


stackideas آخرین به روز رسانی در 02 خرداد 1401\t بازدید: 3549\nچطور گزینه پاسخ و گزارش فعال کنیم؟من در سطح دسترسی گزینه هاشو فعال کردم ولی نمایش داده نمیشه.\nمن افزونه رو خریدم\nوقتی نصب می کنم\nتو مرحله اول نصب میشه ولی بعد ادامه نصب رو که میزنم به Initializing Media Files که میرسه هنگ می کنه\nHassan Seify Pejman\nسلام و عرض ادب افزونه بر روی جوملای خام براحتی نصب و راه اندازی شد. درصورت لزوم می توانید از طریق واتس اپ تماس حاصل فرمایید.\nسلام من افزونه رو خریداری کردم لینک دانلود مشکل داره گویا ممنون میشم بررسی کنید\nسلام بله حق باشماست مشکلی بود که رفع شد و الان براحتی امکان دانلود وجود دارد.\nماژول Multi Accessories with Checkboxes-ضمیمه کردن لوازم جانبی به محصول در پرستاشاپ


📰 منچسترسیتی با پیروزی برابر آرسنال ناکامی را فراموش کرد | مملکت‌آنلاین\nمنچسترسیتی با برتری خانگی برابر آرسنال به بحران هفته‌های اخیر خود پایان داد.\nبه گزارش مملکت‌آنلاین، در هفته پنجم لیگ برتر انگلیس، منچسترسیتی در اتحاد از آرسنال پذیرایی کرد و به پیروزی یک بر صفر رسید.\nدر دقیقه 23 رحیم استرلینگ سیتی را پیش انداخت و اندیشه‌های آرتتا نتوانست برابر گواردیولا راهگشا باشد.\nمنچسترسیتی با این پیروزی 7 امتیازی شد و آرسنال هم در امتیاز 9 باقی ماند.\nآرسنال لیگ برتر لیگ برتر انگلیس


بیماران دیابتی - موسسه آسیب های اجتماعی ستایشگران زاهدان\nنویسنده: عظیم جان ابادی چهارشنبه 87/2/25 ساعت 2:40 عصر\nاشکال در سیستم سوخت رسانی بدن را که به دلیل کمبود انسولین به وجود می آید "دیابت" می خوانند. انسولین هورمونی است که توسط پانکراس – اندام تولید کننده آنزیم گوارش – ساخت می شود و برای جذب انرژی مواد غذایی ضروری است . انواع دیابت عبارتند از :\n- سه تا چهار بار در هفته ورزش کنید. ورزش کردن به کنترل وزن شما کمک خواهد کرد. همچنین سلولها را به مصرف قند وادار می کند و از بیماریهای قلبی جلوگیری می نماید\nنویسنده: عظیم جان ابادی چهارشنبه 87/2/25 ساعت 2:13 عصر\nمحققان اعلام کردند رژیم غدایی سرشار از سوسیس و کالباس خطر ابتلا به دیابت نوع دوم را در مردان حدود 50 درصد افزایش می دهد .\nگروهی از پژوهشگران دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه هاروارد ، عادت غذایی هزاران مرد را بررسی کردند و دریافتند در کسانی که زیاد سوسیس و کالباس مصرف می کنند ، احتمال ابتلا به دیابت نوع دوم 46 درصد بیشتر از کسانی است که این مواد را کمتر مصرف می کنند .\nدکتر فرانکهو تهیه کننده گزارش این تحقیق که در مجله بهداشت " دیابتها " منتشر شده گفت" ما توصیه نمی کنیم این مواد غذایی به کلی از غذای مردم حذف شود ، بلکه پیشنهاد ما آن است که مردم تعداد دفعات مصرف این نوع گوشتها را کاهش دهند . "\nبه گفته دکتر "هو" کشیدن سیگار ، چاقی ، میزان مصرف چربی و تحرک جسمانی نیز در این تحقیق مورد توجه قرار گرفتند و بر این اساس تعدیلات صورت گرفته است . پس از این تعدیلات روشن شد که مصرف زیاد سوسیس و کالباس عامل مستقلی برای ابتلا به دیابت است .\nنویسنده: عظیم جان ابادی چهارشنبه 87/2/25 ساعت 11:43 صبح\nدر افراد دیابتی که انسولین یا داروهای کاهنده قند خون مصرف می کنند،هیپوگلیسمی(کاهش قند خون) مشکلی است که با ورزش پیش می آید. این هیپوگلیسمی (HYPOGLYCEMIA) بیشتر بعد از ورزش اتفاق می افتد، زیرا بعد از ورزش، کبد و ماهیچه نیاز به استفاده از گلوکز برای بازسازی گلیکوژن دارد که این بازسازی 30-24 ساعت طول می کشد. برای جلوگیری از این افت قند خون یا باید غذای بیشتری قبل از ورزش یا در حین یا بعد از آن مصرف کرد و یا دوز انسولین را با افزایش فعالیت ورزشی کاهش داد.\nنویسنده: عظیم جان ابادی چهارشنبه 87/2/25 ساعت 11:31 صبح\nفعالیت فیزیکی برای هر فردی مفید است، اما شما که به‌عنوان یک فرد دیابتی هستید،ورزش منظم سبب کنترل قند خون در بدن شما می‌شود؛ زیرا زمانی که ورزش می‌کنید، قند خون سریع‌تر به مصرف می‌رسد.\nتوجه داشته باشید که احتمال کاهش قند خون هنگام ورزش غیرقابل پیش‌بینی است، اماموارد زیر از جمله عواملی است که در افت قند خون هنگام ورزش موثر می‌باشند:\nنویسنده: عظیم جان ابادی چهارشنبه 87/2/25 ساعت 11:30 صبح\n9- با پزشک خود در خصوص کاهش انسولین تزریقی در روز کوهنوردی و روز بعد از آن مشورت نمایید


به نظر می رسد کوبینزا زخم های شدیدی دارد که چرا نمی خواهند او را بکشند، بابی واین – ابدوس نیوز\nبه نظر می رسد کوبینزا زخم های شدیدی دارد که چرا نمی خواهند او را بکشند، بابی واین\nژانویه 10, 2022 از abdoosnews\nرهبر سکوی ملی برای اتحاد، رابرت کیاگولانی سنتامو، از موقعیت نویسنده آن، کاکوئنزا روکیرا باشایا، به خاطر کارش تمجید کرد و گفت که اگر بتواند از نیروهای امنیتی محافظت کند، به طرز وحشیانه ای مورد ضرب و شتم قرار خواهد گرفت و قدرت بیشتری به او داده خواهد شد.\nکیاگولانی می‌گوید که وقتی سفیر کاسیانو وادری آکالولو در مسیر تبعید بود، او در بخش‌هایی از آروآ دستگیر شد.\nبه گفته دوستش در فیس بوک، کیاگولانی، او شرایطی را که در آن تحت درمان قرار گرفت و اینکه چگونه محافظانش او را شکنجه کردند و به زندان افتاد، توصیف کرد، اما هیچکس او را باور نکرد.\n“به نظر می رسد که برادرم کاکونزا در این زمان از سال یک قدم برداشته است، و من آن را آسان کردم زیرا مردانی که من را روی پشت بام محل اقامتم پیدا کردند، مرا در آغوش گرفتند و با تمام شانه ها، بازوها، بازوها به من زدند. پاها و همه و ساختن آن دشوار بود حتی اگر با گل و لای به دولت پوشانده شود.\nاین امر نشان می داد که آنها نمی توانند در برابر من مقاومت کنند زیرا روحیه من بسیار بد است که در چنین شرایطی نگهبانان می توانند التماس کنند که صبر کنند تا من به ظاهر خوب برگردم تا مرا به دادگاه بکشانند.\nدر آن زمان دکترهایی با شعبده باز بودند که به خانه من می آمدند و من را نگاه می کردند و نگاهم می کردند و دکتری هم بود که به من می گفت این درد سر است و یک بدنساز.\nکیاگولانی توضیح داد: «پس از مشاهده این حادثه، آنها با وکیل من مدارد سگنا و سفیر آسومان باسالیروا قرار گذاشتند تا در زندان گولو با من ملاقات کنند تا تأیید کنند که هنوز زنده هستم و بعداً به دادگاه منتقل شدم.\nاگرچه حکم دادگاه مبنی بر استرداد کاکوئنزا بدون هیچ گونه دستوری وجود داشت، اما دفاع تاکنون به دلایل نامعلومی از مداخله در دادگاه خودداری کرده است.\nما دانش آموزی را نمی پذیریم که در کتابخانه کلیسا، ناظر دولتی Ssebaggala، باردار باشد\nمایکل آبونکا: دولت باید هزینه های بیش از حد مدارس و مطالبات غیرمنطقی مدارس را کاهش دهد.


سریال «داستان ترسناک آمریکایی»؛ کابوس جهانی به نام ترامپ!\nسریال «داستان ترسناک آمریکایی»؛ کابوس جهانی به نام ترامپ!\n16-1-2018 سولو برترینها 42\nهفته نامه کرگدن - اسم نویسندگان به متن رجوع شود: درباره فصل هفتم داستان ترسناک امریکایی که از ترسی جدید صحبت می کند: ترس از ترامپ؛ ماجرای آن از زمانی شروع می شود که ترامپ رییس جمهوری امریکا شده است.\nرامین پیروزان: من همیشه یکی از طرفداران آنتولوژی «داستان ترسناک امریکایی» بوده ام، اما هیچ وقت چیزی برای گفتن در دفاع از این سریال ندارم. اگر یک نفر بپرسد داستان ترسناک امریکایی سریال خوبی است؟ در جوابش می گویم نه، اصلا سریال خوبی نیست و آن را تماشا نکن یا وقتت را برای تماشای این سریال هدر نده، اما خودم خیلی دوستش دارم. در این مطلب به بهانه فصل هفتم این سریال به سراغ آن رفته ایم. سوالی که مطرح می شود این است که فصل هفتم این سریال چه چیزی دارد که ما را به نوشتن درباره آن وادار کرده است؟ این سریال در هر فصل یکی از سنت های فیلم های ترسناک را به چالش می کشد.\nفصل اول با یک خانه تسخیرشده سر می شود، فصل دوم با یک تیمارستان، فصل سوم با جادوگران، فصل چهارم با یک سیرک و موجودات عجیب الخلقه اش، فصل پنجم با خون آشام ها به بهانه ترانه معروف هتل کالیفرنیا، فصل ششم از یک فرقه و مناسباتش می گوید و همه این ها قالب هایی برای فیلم های ترسناک تاریخ بوده اند. کمتر فیلم ترسناکی را پیدا می کنید که خارج از این قالب های مرسوم باشد؛ اما فصل هفتم کمی متفاوت است، نه این که به سراغ این قالب ها نرفته باشد که رفته است و در فصل هفتم از فوبیای دلقک صحبت می شود که اتفاقا این روزها به بهانه فیلم «این» و فروش بالایش فوبیای معتبری هم هست، اما به موازات این ترس از ترس جدیدی صحبت می کند: ترس از ترامپ.\nماجرای فصل هفتم از زمانی شروع می شود که ترامپ رییس جمهور امریکا شده است. شاید به نظر برسد فصل هفتم این سریال با وجود اسمش ضدامریکایی است. ترس از ترامپ به موازات ترس از یک دلقک، رییس جمهور ایالات متحده را به سخره می گیرد، اما در واقعیت فحوای کلام این فصل این است که باید از رییس جمهور امریکا و مناسبات بعد از او ترسید که این یکی کمی به روایی امریکایی نزدیک است. اوضاع نابسامان امریکا بعد از ترامپ باعث برگشتن فوبیاهای زنی می شود که به نظر قهرمان اصلی داستان است؛ زنی که زندگی آوانگاردی هم دارد و با آمدن ترامپ و فویباهایش زندگی اش متوجه خطر می شود. همزمان پسر جوانی شبیه مفهوم اسطوره ای ابلیس شروع به بهره گرفتن از ترس مردم از ترامپ می کند و برای تصاحب یک کرسی در شورای شهر بر ترس های مردم سوار می شود.\nرنگ موی غیرعادی پسر در مقایسه با رنگ موی عجیب رییس جمهور امریکا نشان از این دارد که این سریال قصد دارد در فصل هفتم با قصه ای نمادین نشان بدهد که یکی مثل ترامپ طی چه فعل و انفعالاتی تبدیل به رییس جمهور منتخب می شود و در این مسیر صفر تا صد چه راه هایی را طی می کند. موازی سازی این قصه با فوبیای دلقک این حرف را خیلی رو به مخاطب می زند. فصل هفتم سریال داستان های ترسناک امریکایی شبیه به یک پارودی برای «خانه پوشالی» شده است. این فصل شاید به ظاهر کمی جسورانه برسد، اما به نظر بیشتر در خدمت یکی مثل ترامپ است و ترس مردم از او را قوت می بخشد. در میان تمام فصل های این آنتولوژی، فصل هفتم قطع به یقین ضعیف ترین آن هاست.\nروشنک مشیری: تصور کنید در یک فروشگاه بزرگ و خلوت در ساعتی نزدیک به نیمه شب، چرخ دستی تان را می گردانید و ناگهان در کنار قفسه مواد غذایی دلقکی را می بینید که با ماسکی خندان چاقو به دست به شما نزدیک می شود. کولروفوبیا یا دلقک‌هراسی ترسی رایج در دنیاست. شاید همان قدر که ترس از فضای باز، فضای بسته، جمعیت، ارتفاع یا چیزهایی از این قبیل رایج است. سریال داستان ترسناک امریکایی در تازه ترین فصلش تصویری از این ترس را به نمایش می گذارد. ترسی که در امریکا و البته در بسیاری دیگر از نقاط دنیا با ظهور دونالد ترامپ به شکلی دیگر زنده شد. در قسمت اول سریال عده ای را می بینی که در خانه ای جمع شده اند و نتایج رای گیری را از تلویزیون دنبال می کنند. اضطراب، بی قراری و اندکی امید روح حاکم در اتاق است و با اعلام برنده شدن ترامپ، همه این ها به ناباوری، ترس و غمی بزرگ تبدیل می شود.\nآنچه که در این صحنه می تواند قلب های ما و امریکایی ها را به هم نزدیک کند، تجربه تا حدودی مشابه است که از سرگذراندیم. وقتی همه با ناراحتی و گیجی نمی خواهند نتیجه را باور کنند، می توانیم استیصالشان را درک کنیم. با ظهور ترامپ اقلیت ها، مهاجرها و رنگین پوست ها تکلیفشان روشن بود. ترامپ در سخنرانی های انتخاباتی اش خودش را به عنوان چهره ای ضد اقلیت ها و مهاجرها معرفی کرد و به طرفدارانش وعده امریکایی امن داد. در این فصل از سریال داستان ترسناک امریکایی، انتخاب ترامپ بهانه ای است برای انتقاد سازندگان این سریال از روح حاکم بر زندگی امریکایی. انتقادی از جامعه ای که ترامپ را به عنوان رییس جمهور انتخاب کرد.\nدر طول داستان دلقک هایی شبح وار دست به جنایت هایی واقعی می زنند و تلویزیون این جنایت ها را بزرگ و بزرگ تر جلوه می دهد. قربانی این جنایت ها هم اغلب اقلیت ها و مهاجران هستند. در جریان داستان کم کم دلقک ها نقاب از چهره بر می دارند و روشن می شود هرکدامشان نماینده کدام دیدگاه در جامعه امروز امریکایی هستند. همان طور که از اسم این فصل پیداست، داستان روایت فرقه ای است که می خواهد امریکا را نجات دهد، اما در اصل هرکدام علتی برای نابودی امنیت، آرامش و رویای آمریکایی است. در این داستان، این فرقه رویا را به کابوسی بزرگ تبدیل می کند. در یکی از قسمت ها پسرک سریال از دلقکی که نیمه شب در اتاقش ظاهر شده می پرسد که واقعی است یا دارد خواب می بیند؟ دلقک به او جواب می دهد آنچه دیده تنها یک کابوس است. این کابوس اما خیلی واقعی در خانه راه می افتد و دست به کارهایی می زند که هیچ کابوسی توانایی انجامشان را ندارد.\nالمیرا حسینی: من «داستان ترسناک امریکایی» را با فصل دو شروع کردم؛ جذاب، پرتنش و در عین حال خشن. همان زمان هم نوشتم که این سریال آرامش را از شما می گیرد و توصیه کردم برای این که بعد از تماشای آن بتوانید به زندگی عادی خود ادامه دهید، لازم است لا به لایش گریزی به سریال «دوستان» بزنید که هرچه دیده اید، بشوید و آرامش را به زندگیتان برگرداند؛ اما تاثیرات فصل هفتم داستان ترسناک امریکایی روی روح و روانتان را هیچ اسیدی نمی تواند پاک کند. آن قدر خشونت پشت خشونت می بینید که احساس خفگی بهتان دست می دهد و دائم با خود تکرار می کنید که این ها از کدام سیاره آمده اند؟ مگر می شود با دل راحت دست به چنین حرکاتی زد؟\nجدا از این که این فصل از سریال کشش چندانی در مخاطب ایجاد نمی کند، بی منطق بودن فضای داستان نیز آزاردهنده است. شخصیت مرد موآبی درست از آب درنیامده و شما اصلا نمی فهمید که چطور یک عده آدم عاقل و بالغ عقلشان را می دهند دست جوجه موآبی که رهبریشان کند؛ آدم هایی که سال ها زندگی آرام و آبرومندی داشته اند و اصلا معلوم نیست چطور یکباره دچار بیماری های روانی عجیب و غریب می شوند و افسار زندگیشان را دست یک بی عقل می سپارند. هرچند هم که سریال به گذشته افراد فلاش بک می زند و روند ظهور این روانی ها را بررسی می کند، باز هم دلیل درست و درمان و قانع کننده ای دستتان را نمی گیرد. چیزی که سریال انگشت خود را روی آن می گذارد، لوزرهای جامعه است که حالا احساس می کنند قدرتی دارند و می توانند کاری از پیش ببرند.\nفصل هفتم داستان ترسناک امریکایی آن داستان تئوری توطئه را و این که به هیچ کس نمی شود اعتماد کرد و همه دستشان در یک کاسه است، از فیلم های هالیوودی برداشته و زیرپوستی به ماجرا تزریق کرده است. نه می شود به روانشناس اعتماد کرد، نه پلیس، نه همسر و نه هیچ کس دیگر. گروه مرد احمق موآبی که در جامعه احمق تر از خودش در قامت یک مرد باهوش ظاهر می شود، همه را درگیر رویاهای خودش کرده است. جوجه موآبی همان مرد یک چشمی است که بر شهر کورها پادشاهی می کند. داستان ترسناک امریکایی در هیچ کدام از فصل هایش از نمایش خشونت بی پرده و روح خراش کم نگذاشته است. هرجا لازم بوده، عوامل سریال دست به دست هم داده اند و برایتان صحنه را به خون و کثافت کشیده اند؛\nاما چیزی که بیش از خشونت اعصاب آدمیزاد را مشوش می کند، همان اجرای بی منطق و هردمبیل آن است. ما آدم هایی را می بینیم که تا پیش از این آزارشان به پشه هم نرسیده است، سر ساعت به سر کار رفته اند و کارشان را دقیق و تمام و کمال انجام داده اند، با بدقلقی های رییس خود کنار آمده اند و در زندگیشان اتفاق غریبی رخ نداده است و همان مشکلات روزمره ای را داشته اند که بیشتر از نصف جمعیت دنیا با آن دست و پنجه نرم می کنند؛ حالا این آدم ها تبدیل به هیولاهای خونخواری شده اند که بدون ناراحتی رییسشان را در وان حمام تکه تکه می کنند، آدم های بی گناه را سلاخی می کنند و زنده زنده در تابوت می گذارند.\nاگر هم کسی این وسط دچار تردید شود و دلش بسوزد و بخواهد انتقاد کند، متهم می شود که به آرمان ها (کدام آرمان ها؟) بی اعتقاد است و خودش هم گرفتار نتیجه شومی می شود. گروه اصلی بازیگران همان ها هستند که در قسمت های قبلی هم آن ها را دیده اید، اما کم و بیش بازیگران دیگری هم به ماجرا اضافه شده اند. حسن این سریال که می توانید به آن اعتماد داشته باشید این است که در هر قسمت بازی های درست و استانداردی می بینید و کارگردان کار خود را به درستی انجام می دهد. کادربندی ها و توالی صحنه ها سر جای خودش است و نمی توانید انگ بدساخت بودن را روی این سریال بچسبانید. نکته همان است که گفتم؛ نمی شود نفرت و خشونت آزاردهنده و کور سریال را هضم کرد.\nدست روی هر آدمی که می گذارید، ترس های عجیب و غریب بزرگی دارد که در لحظه می تواند به خشونتی مهارنشدنی، بدل شود. ترس ها جزء لاینفک زندگی همه ما هستند و اگر قرار بود هرکدام از ما برای پس زدن ترس ها مانند شخصیت های این سریال دست به کار شویم، دنیای دیوانه دیوانه ما، از این هم اوضاع خراب تری داشت. اگر طرفدار فصل های قبلی داستان ترسناک امریکایی بوده اید، می توانید شروع به تماشای این فصل کنید. ممکن است برای شما نکات جذابی داشته باشد که از چشم من دور مانده است؛ ولی اگر تا به حال اقدام به تماشای این سریال نکرده اید و می خواهید این کار را انجام دهید، از فصل آخر شروع نکنید که بدجوری توی ذوقتان می خورد.\n• داستان ترسناک امریکایی جزو پرمخاطب ترین سریال های ژانر وحشت است که رایان مورفی و براد فالچاک آن را تهیه کرده اند و تاکنون هفت فصل آن روی آنتن رفته است. آخرین فصل این سریال با عنوان فرقه به ماجراهای مربوط به انتخابات ریاست جمهوری امریکا پرداخته است.\n• این فصل از سریال که از شبکه تلویزیونی اف ایکس پخش می شود، از پنج سپتامبر روی آنتن رفت و آخرین قسمت آن در ماه نوامبر به نمایش درآمد. سارا کاترین پلسن بازیگر امریکایی است که به خاطر ایفای نقش در مجموعه های مختلف تلویزیونی از جمله همین سریال کاندیدای چندین جایزه امی و جایزه گلدن گلوب شده، مهم ترین بازیگری بود که در فصل هفتم به این سریال بازگشت.\n• «داستان ترسناک امریکایی: فرقه» در سایت اینترنتی روتن تومیتوز که نقدهای سینمایی و تلویزیونی را بررسی می کند، 6.83 امتیاز از 10 امتیاز منتقدان را به دست آورده و امتیازش در متاکریتیک نیز 66 درصد است. براساس آمارهای منتشرشده، اپیزود اول این فصل بالاترین رای مثبت منتقدان را از مجموع 11 قسمت به خود اختصاص داد. قسمت اول فرقه 5.43 میلیون نفر بیننده داشته و پس از آن تعداد بینندگان با روندی نزولی به حدود چهار میلیون نفر در قسمت های پایانی رسید.\n• اولین قسمت از فصل هفتم سریال شب انتخابات نام دارد و مورفی در مصاحبه ای درباره انتخاب این نام گفته است: «برای خیلی ها آن شب خیلی ترسناک است!» او همچنین در مصاحبه دیگری گفته است: «این فصل نه در مورد ترامپ است و نه کلینتون، بلکه در مورد کسی است که انگشتش را در باد بالا می گیرد تا ببیند چه اتفاقی می افتد و از ترس و آسیب پذیری آدم ها استفاده می کند.»\n• ماجراهای فصل هفتم سریال داستان ترسناک امریکایی در شهر میشیگان می گذرد. مورفی گفته است که علت انتخاب این شهر وضعیت دوقطبی آن در زمان انتخابات بوده است. این که رقابت در میشیگان بسیار بالا بوده و کلینتون اطمینان داشته می تواند در این شهر برنده رقابت شود، اما در عمل این اتفاق نیفتاده و او شکست خورده است. به همین خاطر هم از نظر مورفی حال و هوای میشیگان کاملا با داستان همخوانی دارد.\n• به گفته شخصیت الی با بازی سارا پلسن در سریال برای نشان دادن همه ترس هایی طراحی و پرداخته شده که مردم پس از انتخابات اخیر امریکا داشته اند و مورفی به کمک این شخصیت که از خیلی چیزها از خون گرفته تا تابوت و گودال و... می ترسد، می تواند راجع به این وحشت عمومی حرف بزند.


لزوم ایجاد سیستم مدیریت بحران میان قدرت های اتمی\nکدخبر :: ۱۲۳۱۲۱ ۱۳۹۵/۰۶/۰۸ ۲۰:۵۵:۰۷ گروه: آسیای غربی و آفریقا\nلینک کوتاه : http://www.mojnews.com/fa/tiny/news-123121\nرییس جمهور قزاقستان ایجاد یک سیستم مدیریت بحران میان قدرت های اتمی اصلی جهان و تعهد آنها به معاهدات بین المللی امنیت هسته‌ای را خواستار شد.\nبه گزارش خبرگزاری موج، نورسلطان نظربایف، رییس جمهور قزاقستان در جریان سخنرانی در کنفرانس بین المللی با موضوع «جهان مبتنی بر امنیت اتمی» گفت: ما باید یک سیستم مدیریت بحران را میان قدرت های اصلی در جهان ایجاد کنیم. من از تمامی نمایندگان پارلمان حاضر در این کنفرانس که نماینده کشورها و مردمان خود هستند می خواهم تا دراین باره اقدام کنند.\nرهبر قزاقستان بر ضرورت برداشتن گامی نوین در کاهش و ممنوعیت کامل تسلیحات اتمی در جهان تاکید کرده و ادامه داد: باید کنترل بیشتری بر گسترش تسلیحات کشتار جمعی و تکنولوژی های جدید نظامی صورت بگیرد. من از تمامی کشورهای جهان می خواهم به تعهد خود برای دستیابی به معاهدات بین المللی بیشتر و ایجاد سازمانهایی برمبنای امنیت اتمی پایبند بمانند.\nنظربایف همچنین گفت: در عصر اتمی، دانشمندان برجسته و حتی آنهایی که در ایجاد انرژی اتمی دست داشتند، استراتژیست های نظامی و سیاستمداران باید این را بدانند که پیروزی در جنگ با استفاده از تسلیحات نظامی تنها وهم و خیال است. استفاده از سلاح اتمی متاسفانه آغازگر بحران های ژنتیکی از نسلی به نسل دیگر است.\nرییس جمهوری قزاقستان ادامه داد: بیست و پنجمین سالگرد تعطیلی سایت آزمایش اتمی «سمیپالاتینسک» در شرق کشور دلیل خوبی برای آغاز یک گام جدید در کاهش و ممنوعیت کامل تسلیحات اتمی است.\nتسلیحات اتمی امنیت هسته‌ای رییس جمهور قزاقستان قدرت های اتمی معاهدات بین المللی نورسلطان نظربایف\nلینک کوتاه: http://www.mojnews.com/fa/tiny/news-123121\nکلاهک هسته‌ای B - ۶۱ آمریکا تهدیدی برای صلح جهانی است\nپارلمان انگلیس درباره نوسازی تسلیحات اتمی این کشور تصمیم می‌گیرد