سلام بر خورشيد...محسن مخملباف - پی سی سیتی\nسلام بر خورشيد...محسن مخملباف\nسلام بر خورشيد ( 1 )\nسفالگري، روز .\nاگر دستي ورزيده، گِلي ورزيده را شكل دهد تا بشود: بشقابي، كاسه اي، تُنگي كوزه اي! و اگر همان دست عاشقانه نقش نگار را بركاسه وكوزه قلمي كند و به ناز و نياز بنمايد، نگار به يار چه كرشمه خواهد فروخت؟\nنگار ما «خورشيد» تنها به لبخندي مليح و دزدانه قناعت مي كند، تا صاحب كارگاه كه «پدر خورشيد»ش مي نامند، نبيند و نرنجد و حرمتي از دست ندهد. اما آن دست، دست هاي عاشق و بي قرار تنها شاگرد كارگاه سفالگري، مگر رها مي كند! با دل خود شرط كرده است تا آنگه كه خاك گل كوزه گران شود، كوزه از گل خام ديگران بسازد و نقش خورشيدش را بر آن ترسيم كند. ليك بيهوده نپنداريم پدر خورشيد، اين پيرمرد تكيده، پيرهن پارگي از نالايقي به صد رسانده است. او روزگاري خود جوان بوده است و دلداة مادر دخترش خورشيد، و چه بسا همين نقش ها بر كاسه و كوزه مي زده است كه اكنون گريبان شاگرد كارگاه به چنگ خويش نمي گيرد و به خشم نمي درد و به پس پايي بيرون نمي راند. در يك كلام: او هم عشق را مي شناسد، زيرا كه روزي روزگاري عاشق بوده است.\nنقلِ رخِ خورشيد:\nپدرم عشق را مي شناخت، زيرا كه روزي روزگاري خود عاشق بود؛ عاشق مادرم. مادرم كه مرد و يا به روايتي رفت و گم و گور شد، پدرم خسته خاطر همي بود و جز به خدا نزدك نمي شد. روزها به رنج كارگاه بود و شب ها به كُنج دنج خانه؛ تا من بيدار شوم و بزرگ شوم و دل ببندم به شاگرد پدرم، «مهربان»، كه هيچ كس را نداشت و شب ها در كارگاه ما مي خوابيد تا به من دل ببندد. روزي كه پدرم از دلدادگي ما باخبر شد، كار دل ما از دست شده بود و ديگر از پدرم جز مدارا چه كاري مي آمد؟ پس با من و مهربان مدارا كرد پدرم.\nپدر خورشيد: (دست از كار كشان) كار دنيا تعطيل. با ناقه به حج مي رويم و كنار مقام ابراهيم عقد شما را مي خوانم؛ كه هم به دنيا رسيده باشيد، هم به آخرت. و بقّيت عمر خويش معتكف به كعبه مي نشينم تا دم مرگ. اما به دو شرط: اول آن كه دعا كنيد در اين راه بميرم و باز نگردم كه از گردش اين كوزه و روزگار خسته ام. دويم آن كه خورشيد بگويد از بين اين همه شاگردي كه سالياني دور و دير داشته ام و هر يك به بهانه اي جواب شده اند، چگونه دل به مهربان بست و نگذاشت او را با اين همه بهانه جواب كنم؟\nتصاويري از خورشيد و مهربان و سه بچه شاگرد ديگر كه در غياب پدر خورشيد در پي اش گذاشته اند تا به انتقام تنبيهي كه از پدرش شده اند، او را آزار كنند.\nبچة اول: بر پدرت لعنت خورشيد! (يك بافه از موي خورشيد را مي كشد، به غضب.)\nبچة دوم: بر پدرت لعنت خورشيد! ( بافه اي ديگر از موي خورشيد را مي كشد، به محكمي.)\nبچة سوم: بر پدرت لعنت خورشيد! ( طّرة موي خورشيد را مي كشد ، به سختي.)\nمهربان : بر خودت لعنت خورشيد! (و چين زلف از خورشيد مي كشد ، به نرمي اما.)\nخورشيد: باور مي كني پدر؟ چون مهربان گيسويم را به نرمي كشيد، دل به او دادم. مهر ما به همين آساني آمد.\nكاروان در راه، روز.\nكجاوه بر شتر، شترها در راه مكه. مهربان، افسار شتري در دست با پايي برهنه بر رمل باديه؛ چنان كه گويي با زنگ كاروان در رقص است.\nپدر خورشيد: همة مهرها به همين آساني مي آيند اما به همين سهلي نمي روند. جاي مادرت در اين سفر عزيز خالي. (و به خيالي گنگ مي رود.)\nنقلِ رخِ خورشيد: پدرم مرا براي مهربان صيغة محرميت خواند تا كعبه؛ كه در آن جا دوباره بخواند و دائم؛ مبادا بين راه نگاهي از بين ما بگذرد به حرام. تا به خاطر دارم پدرم همة عمر، همي رنج كشيد؛ اما از مادرم هيچ به خاطر ندارم. چند ساله بوده ام و در راهي ميرفته ايم؛ پدرم مي گويد: كربلا. كه حراميان به كاروان ما حمله آورده اند: زخمي به سينة پدرم، چنگي به موي مادرم و او را ربوده اند و ديگر كسي از او سراغي نگرفته است. پدرم مي گويد: مادرت مرد خورشيد، اين خيال را راغبترم.\nپدر خورشيد: مادرت مرد دخترم. گم و گور نشد. هي نگو كه حراميان او را ربودند.\nخورشيد: من سخني نمي گفتم پدر.\nپدر خورشيد: پس چرا مدام نجوا و طعنه تو را مي شنوم؟ اگر نگفته اي، پس حالي از شوي آتي ات بجوي. بپرس تشنه نباشد؟!\nخورشيد پرده از كجاوه كنار مي زند و سر بيرون مي برد. مهربان افسار شتر در دست از پيش كاروان همي رود.\nخورشيد: كسي آب نمي خواهد؟\nمهربان: (با ولع مي چرخد.) از كدام كوزه؟\nخورشيد: (كوزه اي با نقش خويش بيرون مي كشد. آهسته از شرم پدر.) اين كوزه!\nمهربان: (كوزه را مي گيرد.) عاقبت خاك گل كوزه گران خواهم شد. پس همان به كه كوزة بعدي از كوزة قبلي آب بنوشد.\nو كوزه را لاجرعه سر مي كشد؛ آن چنان كه گويي رخسار بر نقش نگار مي سايد كه ناگه صداي گنگ شيهة اسباني به گوش مي آيد. رنگ از روي مهوش خورشيد مي پرد. مي نگرد: غبار سواراني كه از خم تپه پيدا مي شوند. مهربان با ترس كوزة آب از دهان برميدارد. پدر خورشيد دست پس گوش مي گيرد و مي شنود.\nپدر خورشيد: اين همان صداست كه مادرت را برد. باز زخم كهنة سينه ام ميسوزد. باز در سرم هزار اسب به رفتار آمده اند.\nمهربان و ديگر شترباناني كه افسار شتري در دست دارند، دريافته اند كه واقعه اي رخ خواهد داد؛ اين است كه ناخودآگاه شتاب مي گيرند. بسياري از كجاوه ها به زير آمده، هروله كنان در باديه مي دوند. تك اول حراميان:\nگويي صحراي محشر است كه مادران كودكان خويش رها مي كنند، يا سعي صفا و مروه است كه مي روند و باز مي گردند. پيرمردي جامانده ملتمس است كه پسرانش او را با خود ببرند. زني متوحش و عقل از سر پريده از حراميان به حراميان پناه مي برد. شتري ترسيده كف به دهان مي آورد و بزغاله اي گريزان به چنگ حرامي خم شده بر اسبي ربوده مي شود و پيرمردي در پس يك گودال زير پاي اسبي هلاك مي شود. حسن ختام تك اول: مشك آبي به تيري از كمان رها شده، سوراخ! لكن اين كه از دست كدام حرامي نيزه اي بر سينه و زخم كهنة پدر خورشيد مي نشيند؟ پدر خورشيد كي مي ميرد؟ مهربان كي خورشيد را پاي پياده به پناه تپه اي مي گريزاند؟ كي اين گريز به چشم «خان كرد» سر دسته حراميان مي آيد كه با تني چند در پي آن ها مي گذارد؟ هيچ يك را از شتاب چپاول به خوبي نميدانيم. پس آرام، اي خشونت مقدر. صبور، اي حوادث پر راز. تك دوم حراميان:\nعبور طوفاني دوباره همه حراميان كه مردي يا زني زخم ناخورده باقي نگذاشته اند. براي غارت هرچه هست: از اطعمه و اشربه تا زر و ابزار زور ورزي. از گوسفند و بز و بزغاله و اشتران به خود رها شده، تا سجاده اي ابريشمين يا كاسه اي وكوزه اي به عشق قلمي شده.\nخورشيد و مهربان بر اين خاك نرم رمل باديه، پاي پياده تا كجا مي توانند دويد؟! يك حرامي آن ها را با نيزه نشانه مي رود، آن يكي با شمشير كشيده، اين ديگري با تيري نشانده در كمان. خان كرد اما كمند دستش را به حراميان مي كوبد تا آن ها را از زخمي كردن يا كشتن دخترك گريز پا و پسر همراهش باز دارد! بازمي دارد وكمند دور دست تابانده به هوا مي رهاند: اينك اين خورشيد! گرفتار در كمند خان و غلتان بر زمين گرم باديه. ترسان طرة آشفته موي به چادر مي كند، خان كرد به خيال كمند پنهان گيسو در دام خورشيد مي افتد: پاتك اول عشق!\nمهربان راه رفته را باز مي آيد و پيش خورشيد لرزان مي ايستد. حراميان آن ها را دوره كرده اند. خورشيد به انتظار است كه شمشيرها و نيزه ها فرود آيند تا او هم سرنوشت مادرش نشود! خان كرد روي خورشيد به روي خود برمي گرداند. پاتك دوم عشق: بادام چشم خورشيد، تير مژگان از كمان ابرو به دژ سنگي دل خان كرد رها مي كند.\nخان كرد: آوخ! نام نگارينت چيست پريرو؟\nخورشيد: (سيب گونه ها سپيد از خوف، سرخ از شرم.) خورشيد!\nخان كرد: قصد كجا داشتي صنم؟\nخورشيد غنچة لب ها مي گشايد و بوي هل به باديه مي پراكند.\nخورشيد: خداي خانه.\nخان كرد سرمست تماشا، عنان اختيار از كف نهاده ، عنان مي گرداند . پايان تك و پاتك.\nخان كرد: بتا! كنون عزم بتخانة ما كن كه خيالي در سر پخته ايم. (رو به حراميان) خورشيد روشنايي حرم ما، آن نوجوان، غنيمت ياران.\nكمند كشيده مي شود و خورشيد چون برگ خزاني در باد بر اسب خان كرد نهاده ميشود و مهربان به دستي بر اسبي ديگر ميخكوب و غافلگير.\nحراميان مي تازند و از كنار قافلة به يغما رفته و جنازه هاي بر خاك افتاده مي گذرند و در پي شتراني مي گذارند كه به اسارت رفته اند و در پشت تپه هاي رمل گم مي شوند. اكنون باديه مانده است و جنازه ها و ضجه زني كه از زندگي دور مي شود. اين ضجة خورشيد است به گلايه از خورشيد آسمان، كه تابيد تا بر كاروانيان آن رود كه رفت.\nچادر سراي حراميان، روز.\nدر ميانة سياه چادرهاي برافراشته، اهل و عيال خان كرد و ديگر حراميان مشغول زندگي: زني در كار تكان مشك. پيرزني نخ مي ريسد و پسركي شير مي دوشد و دختركي بر دار قالي شانه فرو مي كوبد. آن جا زناني نان به تنور مي برند و اين جا بچه هايي در پي بره اي شيرخواره گذاشته اند: بع، بع.\nبچه ها: گرگم وگله مي برم.\nحراميان به سركردگي خان كرد و اسارت خورشيد و مهربان چون گرد بادي از گرد راه مي رسند و آبادي حرامي را به چشم برهم زدني در مي نوردند؛ چنان كه اگر كسي نداند خواهد گفت: حراميان بر روستاي حراميان يورش بردند اما به جاي بردن بز و بزغاله و گوسفند و شتر، بر آن بز و بزغاله و گوسفند و شتر انباشتند و بر ميانة ميدان اشيايي ربوده شده تلنبار كردند: غارت معكوس.\nزنان از چادرها بيرون دويده دور اسب خان كرد جمع مي شوند و او پيش از آن كه پاي از ركاب گيرد؛ خورشيد از پشت اسب بركشيده ، بين زنان رها مي كند.\nخان كرد : خيرالنساء اين يكي خورشيد است. بخت را\nبگوي آسمان خان كامل شد.\nدو حرامي مهربان را كت بسته به پشت ديوار چوبي مشبك برده، چنان كه گويي به ضريحي دخيل بندند، از گردن ودست و پا به طنابي محصور مي كنند.\nحرامي يك: اين هنوز اول عشق است مهربان.\nازدحام زنان خان كرد و زنان ديگر حراميان بر گرد خورشيد . تشتي به زير پا، پاي خورشيد در آب؛ از خنكاي آب آهي عميق مي كشد. مهربان سربه زير كادر مي برد، خورشيد سر از كادر بالا مي آورد. حاليا عروس ما نيم بزك شده: لب ها و گونه ها به سرخابي، سرخ. دست و پنجه از حنا، حنايي. محراب ابرو به وسمه، كمان و چشم ها هم اكنون به ميلي كه از ميان سرمه دان بيرون كشيده مي شود، در قاب مژگاني سياه ، چون شب: ماه رخِ خورشيد تمام!\nهوكردن بچه هاي كوچك خان و ديگر خرده حراميان. همه با دست خورشيد را نشان كرده اند تا به سنگ نشانه روند كه به تشر دوحرامي كه صندوقچه اي را خِركش مي كنند، فراري مي شوند. دو حرامي صندوقچه را پيش پاي زنان مي نهند.. مهربان به خود مي پيچد و چاره اش نيست. دست ها را مي كشد، به خون مي افتند و رها نمي شوند. سر را و گردن را، به كبودي مي گرايند. قمرخاتون در صندوقچه را باز مي كند: لبالب از زيور آلات زنان، چشمك زنان. اين همه زيور از چند صد قافله و چندين هزار زن به يغما رفته است؟ خاموش باش اي ذهن پرسشگر. پوشيده ، اي چشم حيران؛ اينجا قلمرو خان حراميان است. اكنون گردنبندي، گوشواري، دستبندي، سينه ريزي، از سر آويزي، سهم توست خورشيد! بردار، ببين، ببند، بياويز، بريز، بپاش، ببخش، اما مپرس كه از كجا آمده است. مگو كه بر صاحبان آن ها چه رفته است. خورشيد همه را هم به دست و هم به پا پس مي زند.\nقمر: اكنون كه تو را وقت هست، پس مي زني؟ آنگاه كه ديگر تو را نه وقت است و نه بخت ، پيش مي كشي! ابله از روزگار رفتة ما عبرت بگير. مهتاب خاتون هم رفتار تو را داشت، چه سود ؟! اكنون به سنگي پاخورده مي ماند. (رو به مهتاب) نمي ماند؟!\nمهتاب: تو خامي خورشيد! اما قمر از پختگي سوخت. شبي كه او را به حجله ميبردند، دل از مردان مي برد و زهره اش از مردان آب مي شد. اكنون دل به مردان مي دهد و زهره از ايشان آب مي كند. (رو به قمر) نمي كند؟! (رو به خورشيد) تا زهره از روزگار نبرده اي، دل بده دُردانه.\nخيرالنساء: بنوش! شربتي شيرين است. (كوزه قلمي به رخسار خورشيد را بالا ميكشد.) شمايل روي اين كوزه از آن توست شوخ چشم؟ چه معشوق وار كشيده شده اي! محبوبي داشته اي؟\nآفتاب: كدام ما نداشت؟ مجنونِ ليلا پيش مجانين من عاقل مي نمود. از آن همه مجنون كو يكي به اين باديه؟! (صف حراميان مطيع را نشان مي دهد.)\nمهتاب: (در گوش خورشيد) اگر محبوب تو آن جوانك بَر و رو دار اسير است، كتمان كن. بگو برادر توست، يا غلام پدرت، يا شاگرد حجره اش؛ و الا خان حسودي كند، سر و همسر نمي شناسد.\nاختر: چه وقت پچ پچه است. اين نصيحت را در گوش ما يكان يكان كردي و خيري نديدي. (رو به مشاطه گان) بجنبيد خورشيد غروب كرد.\nخورشيد غروب مي كند.\nچادر سراي حراميان، شب.\nشب است. چه شبي اما. مرداني درآويخته به ساقيان و زناني دف بر كف كوبان و دختركاني آينه گردان؛ ـ چنان كه آينه هركه نمود، شاباشي به كيسة ايشان درمي اندازد ـ و معشوقي در بند مشاطه گان و عاشقي در بند حراميان.\nحرامي يك: باز امشب از خويشتنِ خويش مي ترسم كه يا شمع از مجلس خان فروكشم به هوشياري، يا هوشياري ام كُشم به مستي. (رو به مهربان) ما همه روزي چون تو دلي داشتيم و دلبري. تقدير از ما يك حرامي ساخت. به روزگار جابر نفرين! (شمشير به غلاف مي برد.)\nحرامي دو: (شمشير از غلاف بر مي كشد و هوا را مي شكافد و عربده مي زند.) ببين كنون به يك ضربت، حريف ده سر حرامي چون خودم مي شوم. حيف كه ديگر عاشق نيستم تا بر حراميان بشورم.\nحرامي سه: آن روز كه بايد اين زور نداشتيم؛ امروز كه بايد آن عشق نداريم.\nساقيان شب، حراميان روز. اسيران سالي پيش، خادمان سالي پس. شمشير به دستان هولناك صحنه هاي رزم، اكنون رقاصكان بزمند. مهربان نگران مي نگرد. روستاي حراميان، حلقه اي از چادرهايي كه سراپرده حرير خان كرد را چون نگيني در ميان گرفته. خان كرد مست و مدهوش بردوش حراميان به سراپردة حرير فرو برده مي شود. شور زناني كه شيريني و شادي مي پراكنند در شب چادر سرا. حالا نوبت خورشيد است كه به سراپردة حرير فرو برده شود. خورشيد دست ها و پاها عقب مي كشد؛ تا نرود: آي خداي كعبه او را مددي.\nخورشيد: آخر من امشب بايد بر مرگ پدر عزادار باشم!\nخير النساء: زفاف براي زنان كنايه از همين عزاداري است. اين شادماني سوگواري واژگونه است.\nزنان، خورشيد از پس خويش به زمين مي كشند و مي آيند.\nخورشيد: قرار بود عقد من و مهربان در كنار مقام ابراهيم مكرر شود.\nاختر: مقام خان كرد، كم از مقام ابراهيم نيست. اين همه خدم وحشم نمي بيني؟!\nو او را به چادر حرير فرو مي كنند. خورشيد از هرسو مي گريزد، زني سر راه دارد. پس مويان درمي ماند. خان كرد در خوابي گران از مستانگي. خيرالنساء هندوانه بر دست پيش مي آيد.\nخيرالنساء: من فالگير شوي خويشم. اين هندوانه چون هر شام به تفأل مي شكافم.\nهندوانه را بالا مي برد تا به زمين كوبد كه ناگه خورشيد شمشير از غلاف خان كرد بيرون كشيده، چادر مي درد و مفري مي جويد. زنان پس مي نشينند و خورشيد به سمت مهربان پيش مي دود.\nخورشيد: آي مهربان مرا بردار و بگريز. اين شمشير كه دست خالي نباشي.\nمهربان از پشت ديوار مشبك، شبكه ها را چنگ مي زند. وقتي خورشيد از اين سوي ديوار مشبك به او مي رسد، گويي يكي به ملاقات زنداني مُشرف به اعدامي آمده است. دو نيزه از حراميان دو سوي شانة او را مي خراشند. خورشيد زانو زده، به ضجه مهربان را ميخواند. زنان تا نزديك خورشيد پيش مي روند و از بيم شمشير نزديك تر نمي شوند.\nخورشيد: ما زنان حتي با شمشير كشيده جنگ با مردان نمي دانيم كه به اين روزيم. اين دستغالة موسي در دست زني عاجز چون من به چه كار آيد؟ اي كاش در دست تو بود اي مهربان مرد .\nزيور عروسي به اطراف مي پاشد. زنان زيور از خويش مي آويزند.\nمهربان: تا تقدير از من يك حرامي نساخته، شمشيرت را در قلب من فروكن. فرو كن خورشيد! من از حرامي شدن بيمناكم.\nخورشيد برمي خيزد و شمشير بالا مي برد تا بر سر خويش فرود آورد.\nمهربان: فرو نياور خورشيد! آن سر از دلدار من است. در اين دل فرو كن كه بي دلدار مي شود.\nخورشيد شمشير را برسر خويش فرو مي آورد. اما پيش از آن خيرالنساء هندوانه تفأل را روي سر خورشيد گذاشته كه به ضربة شمشير قاچ مي شود و شمشير در آن وا مي ماند. حراميان شمشير از دست خورشيد به بيم و حرمت مي ربايند.\nخيرالنساء: شگون بد از عروسي خان گذشت. (هندوانه را به يك فشار دو نيم ميكند.) بنگريد چه رسيده است! سرخِ سرخ! (گاز مي زند.) وه كه چه شيرين! مبارك است! (شادمان رو به اهل ضيافت) ديديد چه تفألي براي شويم خان زدم؟ وقت است مشتلق بخواهم. (مي دود.) در كدام خوابي خان؟ رويايي صادقه پيش روي داري. برخيز و بنگر. وقتِ وقت است. بخت، بخت است. مستي، ملنگ شو! مشتلقي اما.\nخان برمي خيزد و پرده حرير از چاك مي درد. مهربان مي غرد و ديوار مشبك تكان مي دهد تا شايد آن را درهم بشكند. زنان، خورشيد را به سوي چادر خان مي كشند. او برگرد سراپرده مي گريزد. زنان و مردم چادرسرا به همراه او گرد سراپرده مي چرخند.\nخورشيد: مرا حاجي كدام قبلة آلوده مي كنيد؟\nقمر: (به خورشيد) شبي كه من اسير شدم، حال و روز تو را داشتم. بند از بندم جدا ميكردند. لب هايم داغمه بسته بود. حتي مرگ را خوشتر مي داشتم.\nاختر: شب زفاف خوف انگيز است. ناآشناست. ترسي است از سر جهل، سر به مُهر، از سر راز. اين ربطي به قبلة خان كُرد ندارد.\nآفتاب: اين ربطي به هيچ قبله اي ندارد. خواهي ديد كه خان كرد با زنانش چه مهرباني ها مي كند؛ چه شور و شيدائي ها!\nخيرالنساء: من هم دل در گرو مهر كس ديگري داشتم، اما حالا اگر خان كرد دير كند، نگرانش مي شوم. پاهايم خواب مي رود. بيتابش مي شوم. چشم به راهش مي نشينم تا كي از غارت قافله اي بازگردد. با خود مي گويم اي خداي كعبه يكبار ديگر محبوب مرا باز مي گرداني؟\nخورشيد به سراپردة خان كرد فرو مي شود. ناگه تيري از كمان يك حرامي، چراغ سراپردة حرير را مي كُشد. زنان پشت سراپرده حرير كل مي كشند؛ شادمانه! و مهربان، چون اسبي رم كرده در حصار خويش به حراميان حمله مي برد. حراميان او را زير لگد و مشت و غلاف شمشير مي گيرند.\nحرامي يك: رفتار او به اسب مي برد.\nحرامي دو: دلربايي مي كند تا نرخ علاوه كند شوخ چشم.\nحرامي سه: كار ما رام كردن اسب سركش است. اينطور.\nبه مهربان دهنة اسب مي زند. زنان پشت سراپردة حرير كل مي كشند؛ فاتحانه! حرامي ديگر زين به پشت مهربان مي گذارد و بر او جست مي زند: هي! زنان پشت سراپردة حرير كل مي كشند؛ حسودانه! مهربان چون اسبي كه او را داغ بگذارند، سر به ديوار مشبك ميكوبد و مي نالد. اسبان چادرسرا شيهه كشان او را در اين داغ و درد همراهي مي كنند و پا به زمين مي كوبند. زنان پشت سراپردة حرير كل مي كشند؛ عزادارانه! و نقابي بر صورت مي آورند سياه ، چون شب. شب است؛ دراز، تاريك، موهوم، وصف ناشدني.\nسلام بر خورشيد ( 2 )\nچادر سراي حراميان، صبح.\nآيا خورشيد هر باديه چنين خونين مي دمد؟ آيا كارواني كه محمل بر مي بندد و در بستر خورشيد مي خرامد، و از اين كريوه به آن كريوه مي رود، چپاول كاروان ديروزي را نميداند كه بي خبر، خرامان، مست، سم گام شتر در رمل و باديه فرو مي كند و بر سنگ خاره مي سايد؟! آيا گلبانگ جرس را تنها خان كرد و حراميان مي شنوند كه سراسيمه برميخيزند و كفش وكلاه مي كنند و شمشير مي بندند و سپر برمي دارند و نيزه مي گيرند؟\nخان كرد: خورشيد خام، خوب مي خوابي كه خان به خود نبيني. به خيرالنساء ميسپارم تو را آداب زنانگي بگويد. دبير چادرسرا را گفته ام به تو سواد بياموزد. خوف دارم خنگ و خدنگ بماني خورشيد خاتون!\nخان مي رود و خورشيد از جاي خواب بيرون شده، مي نگرد. حراميان بر تن مهربان رخت رزم مي كنند و با دگنك و افسار از پي خويشش مي برند. اما از خورشيد زني جز تماشاي روزگار غدار چه كاري ساخته است؟ مردي از زيرچادر تو مي خزد. صندوقچه اي همراه دارد. خورشيد خود را به لحاف مي پوشاند.\nدبير: خود را نپوشانيد، دبير كور است.\nخورشيد: پس از كجا دانستي كه من خود را پوشاندم؟\nدبير: علم رفتار زنان مي دانم كه نخستينش مكر است و ريا و شوي دوستي نمايي. راحت باشيد و روي بگشاييد خاتون. دبير اخته است كه خان خاطر جمع باشد. حتي اگر به علم، كلان هم مي شدم و فلسفه مي بافتم، باز براي هر كاري در كائنات اخته بودم. عالمان عامل نيستند خاتون. (در صندوق را مي گشايد، مشتي پول روي تشك خالي مي كند. اسكناس و سكه است. به آن ها دست مي كشد.) اين اشرفي است. (بو مي كند.) طلا مينمايد، اما قسم به خاتون و خان كه نقره هم نيست.\nخورشيد: زني غارت شده را زر و سيم به چه كار آيد؟!\nدبير: (پوزخند مي زند.) اي خاتون! كه بار ديگر غارت نشويد. تا خود را بخريد و آزاد كنيد، از هفت دولت؛ كه دولت مقتدر پول است. حرف دبير به گوش جان بسپاريد. اين مهمترين علمي است كه بشر آموخته. همة علوم تفسير همين يكي درسند. پول ها را بشمريد خاتون. اين درهم است، اين يكي دينار. دبير ديّارالبشري نمي شناسد كه خود به درهم نفروشد. به درم نفروشد؛ به دينار مي فروشد. شما نمي فروشيد خاتون؟\nخورشيد: ياوه مي گويي؟\nدبير: خيال خان را نكنيد خاتون. اگر فروشنده ايد، نرخ مقرر كنيد، دبير طالب است. معامله نشد، چانه مي زنيم. درهم كسر و دينار علاوه مي كنيم. (به نجوا) دبير به همين سياق خان كرد را به سپاه بغداد فروخت. گمان مي بريد به چند؟ به دو پول سياه خاتون. تا او باشد ديگر چشم از چشمخانة كسي بيرون نكشد. آه خاتون كه دلم خون است. من صداي چشم هايم را به گوش هايم شنيدم كه زير پاي خان كور شد. (دست پس گوش مي برد.) شما نمي شنويد؟ . . . اين صداي سپاه بغداد است كه مي آيد. (پول ها را در صندوقچه مي ريزد.) آه خاتون كه دل دبير غصه دار هزار منظر نديده است. هركه را ديدم و نديدم خيالي شد در خاطرم كه چه وصفي داشت جمال آن خاتون. عاقبت اين هيزكوري به گور مي برم.\nاز زير چادر بيرون مي خزد. هردم صداي تاخت اسبان بيشتر به گوش مي رسد. خورشيد از چاك چادر مي پايد. گويي گردبادي از خم راه به چادرسرا مي وزد. از چادر بيرون مي زند كه بگريزد. به كجا اما ؟!\nاسب هاي بي سوار به تاخت سرمي رسند و هر يك سر بر آستان چادري بي صاحب ميسايند. اسب خان كرد جنازة آويزان او را مي آورد و ميانة ميدانچه مي اندازد. زن ها از چادرها بيرون مي زنند. خيرالنساء بر سر زنان خود را پيش پاي خان مي اندازد. زن هاي ديگر هر يك به هول و ولا بچه هاي خويش را ترك اسب نشانده به شتاب مي روند.\nآفتاب: يك عمر در انتظار چنين روزي بودم. نفرين بر تو اي خان. (پا به شكم اسب مي كوبد.) هي!\nقمر: مرا سر و همسري به يغما رفته هنوز منتظر است. فقط بگويم اين بچه ها را از كجا آورده ام؟ تف بر تو خان! (مي رود.) كجا مي روم؟ (نمي رود.) بروم كه ببينم شويم زن ديگري اختيار كرده؟ بروم كه انگشت نماي خلايق شوم؟! (پياده مي شود.)\nمهتاب: مانده ام تا ببينم لاشخورها چشم از سرت به نوك بيرون مي كشند. (مردة خان را مي زند.) تو مرا غريب وار كشتي، حالا خودت غريب وار شده اي. (براي غريب واري خان مي گريد.)\nخيرالنساء: ديشب دانستم كه آن شوخ چشم سركش خوش شگون است. مهتاب، چرا خاك بر سر خان مي كني؟ (با دست خاك بر مي دارد و مي پاشد.) خاك بر سر خود كن كه بي شوكت شدي.\nمهتاب: (خيرالنساء را مي زند.) خاطرت هست مرا مي زدي؟ خاطرت هست ذليل مرده؟!\nخورشيد نيمي از خود را زير رمل و نيمي ديگر را زير خاشاك باديه پنهان كرده است كه سپاه بغداد در پي «سردار» خويش سر مي رسد و به دمي دمار از روزگار حرم خان در ميآورد و خيمه و خرگاهش چو طوماري در هم مي پيچد.\nكاروان در راه ، روز\nنقلِ رخِ خورشيد: خورشيد وار، باديه اي، رباطي، واحه اي، كريوه اي نرفته فرو نگذاشتم تا كشته اي از پشته ها در پي مهربان به رو برنگردانم. مهر بود و مهرباني نبود. راه بود و كارواني نبود. القصه، تشنه، گرسنه، رنجور، خسته خاطر، روزي چند مبلغي وادي همي بريدم تا كارواني آمد محتاط و ترسان كه حتي از خورشيد مي گريخت. به حملهدار داستان غريبي ام را گفتم، مردّد بود و مرا نمي برد. عازم كربلا بود. گفتم هر چه باشد، مرا بشايد كه غريبم و بر گذر، و بر حسين گريستم تا دل حمله دار به من سوخت و مرا همراه كرد. همة راه او را دعا كردم.\nهنگامة غروب خورشيد است. چنان كه وقتي خورشيد كاروان به رباط مهر پاي مي نهد، مهرِ آسمان از آسمان پاي نور در مي كشد.\nرباط مهر و مرغزار مجاور، شب.\nاهل كاروان از كجاوه ها يك يك پايين مي سرند. چرا همه در چشم خورشيد آشنا مي نمايند؟ آه ، اين ها همگي زنان و دختركان خان كردند كه نالان و نزار چون اسرا به حجرههاي رباط زنداني مي شوند. ساربان جواني خورشيد متحير را به حجره اي هل مي دهد و دور از چشم ديگران از كوزه اش جرعه اي آب مي نوشاند.\nخورشيد: سلام بر حسين!\nساربان: سلام بر خورشيد!\nخورشيد: مرا از كجا مي شناسي؟\nساربان: زمين خدا گرد است.\nخورشيد: مگر ما عازم كربلا نيستيم؟!\nساربان: (قصد رفتن مي كند.) حمله دار مي بيند خاتون.\nخورشيد: (دست ها به در حايل مي كند.) نگويي نمي گذارم.\nساربان: (شتابناك) اين كاروان شما را به نجيبخانه بغداد مي برد و امثال مرا به قوّادي. در راه از آبياري به كار گماشته شده ام. (مويان) آه مادر كجايي؟ پريروز روزي پسرت قصد خانه خدا داشت، نرسيد و دم نزد؛ ديروز روز حرامي شد و دم فرو بست؛ امروزه روز او را به قوّادي مي برند. مرگ بر پسرت اگر ديگر نگريزد.\nخورشيد: (بر او بيش از خود ترحم آورده.) مگر تو همراه حمله دار نيستي؟\nساربان: او حمله دار نيست، دلال مهر و محبت است و من اسيري چون شما و خواهم گريخت. پيش از آن كه آفتاب برآيد.\nبيرون مي رود و در را قفل مي كند و پشت به حجره مي ايستد. ماه در آسمان است. خورشيد خود را پشت در رسانده، با ساربان نجوا مي كند.\nخورشيد: مرا با خود مي بري؟\nساربان: نمي ترسي؟\nخورشيد: مي ترسم كه مي گريزم. خوف و خطر اين جاست.\nساربان: پس بيدار بخواب. (رو به در مي چرخد و آهسته قفل در را باز مي كند. از لاي در) نام من مهربان است.\nخورشيد: آه ! من داغ يك مهربان به سينه دارم، بس است.\nساربان: مرا مهرباني ديگر صدا كن. مهربان تو را هم ديدم.\nخورشيد: كجا؟ چه بر سر او آمد؟\nساربان: گريخت. تيري به پايش نشست. لنگ مي زد، اما گريخت. گفت كه خواب ديده است به حج مي رسد. گفت كه مي رود تا خورشيد حرامي ربوده را باز بربايد.\nخورشيد: پس هنوز مرا مي خواهد؟\nساربان: بيش از پيش. در راه كه مي آمديم جاي يك پا را روي زمين ديدم. دانستم كه از اين منزل به سلامت گذشته و راه بغداد گرفته است.\nخورشيد: (برقي از شعف در چشمش خانه مي كند.) كي مي گريزيم؟\nساربان: ماه كه غروب كرد. شيهة اسب را كه شنيدي. اسب نه، صداي جغد. (ميرود و بازمي گردد.) لاي اين در را باز مي گذارم. از سوراخ ديوار بيرون بيا. ابريقي به نشانه بر در سوراخ مي نهم.\nساربان مي رود و خورشيد به آسمان مي نگرد. ماه خيلي زود در حال غروب كردن است. خورشيد مي نشيند. بي تاب است. دوباره برمي خيزد و در قاب پنجره مي ايستد. صداي جغد مي آيد. به آسمان مي نگرد. ماه گويي به يكباره چون فانوسي خاموش ميشود. خورشيد بيرون مي رود و از ايوان برآمده از حجره ها به دهليزي مي پيچد و در خم تاريكي به چيزي مي خورد. عقب مي كشد تا دوباره به ايوان رود. دستي از پشت او را ميگيرد. خورشيد مي چرخد و سارباني مي بيند مراقب بر حجره اي.\nخورشيد: نمازم فوت مي شود. مي روم وضو بسازم برادر.\nصدا: ابريق آن جاست. التماس دعا.\nخورشيد به نوري كه از شكستگي ديوار دهليز تو مي زند مي نگرد. ابريقي در نور به نشانه تعبيه كرده اند. خورشيد از نور مي گذرد و بر ترك اسب ساربان مي جهد. اسب به تاخت دور مي شود و به نيزار مي زند كه ناگه خورشيد غريوي بر مي كشد از نهاد و از قفا پس مي افتد. تيري بر پشت او نشسته است. ساربان او را با خود از نيزار به مرغزار مجاور ميگريزاند.\nساربان انگشت خورشيد در جوهر فرو مي برد و پاي اوراقي مي مالد و به دست وكيل مي دهد و كيسه اي زر مي گيرد و مي رود. خورشيد در بالين بيماري چشم مي گشايد و آب مي طلبد. زنان خان كرد در جامه اي ديگر كه گرد راه ندارد، با صورت هايي آراسته و بي نقاب وارد مي شوند. خيرالنساء قدحي آب به لب او مي برد. زنان ديگر مي كوشند بر درد او غلبه كنند و او را بر پاي خود ببرند.\nخورشيد: اين جا كجاست؟\nقمر: نجيبخانة بغداد!\nخورشيد: مگر من نگريخته بودم؟\nمهتاب: عقل از سرت چرا.\nخورشيد: منجي مهربان من چه شد؟\nخيرالنساء: تو را به مهرباني فروخت و خود به قوّادي رفت.\nخورشيد: آي، زخم پشتم دهان باز مي كند.\nزنان خورشيد را به پاي خود از بناي وهم انگيز و پيچاپيچ نجيبخانه عبور مي دهند.\nخورشيد: به كجا مي رويم؟\nآفتاب: به فروش، به كنيزي، روزي ما تماشاي تقدير است.\nقمر: اي كاش خريدار ما همان مجنوني باشد كه خان كرد ما را از چنگ او ربود.\nبازاري براي همه جور قماش. دكانداران متاع خويش به فرياد وصف مي كنند و خريداران، كالا و نرخ سبك و سنگين مي كنند. در ميدانچه مانند چهارسوق، زنان را به حراج گذاشته اند و مردم بازار دندان هاي ايشان شمرده يا قوزك پا اندازه مي كنند. زنان نقابي از تور به صورت آويخته اند.\nمشتري: (به شكم برآمدة قمر خاتون مي نگرد.) چند شكم زائيده اي؟\nقمر: سه شكم. اولي دختر، دومي دختر، سومي دختر!\nمشتري: دختر زا را حريف نيستم، گويي دو زن در هم شده باشند.\nخيرالنساء: ياوه گو ما زنيم و دختر مي زاييم. نه چون تو گاوميش مردي سبكسر. شوي ما اگر زنده بود تو را به جاي زين به يابويش مي بست.\nوكيل: (با چوبدستي بر سر خيرالنساء مي زند.) مشتري مي گريزاني خيره سر! درشتي به اندازه كن، مليحانه، نوبرانه. (با فرياد) الف ليله و الليل. مقبول، مليح، خاتون!\nداروغه اي سر مي رسد. پيرانه سر و ترشرو.\nداروغه: از شما دختركان كدام به اكراه شوهر مي دهند؟\nخورشيد: ما همه را .\nزن ها سر به چپ و راست تكان مي دهند كه نفي كرده باشند. خورشيد حيرت مي كند.\nداروغه: سخن از جانب خويش گوي، كه جرم تهمت در عدل خليفة بغداد هشتاد تازيانة دردناك است.\nوكيل: (مشتي اوراق از پر شال درمي كند.) اين جاي انگشت اوست. (دوباره انگشت او را جوهري مي كند و با اثر قبلي مقابله مي كند.) مرا وكيل بلا عزل خويش كرد تا او را به شوي دهم و طلب خويش تسويه كنم. يك كيسه زر دادم تا او را از كنيزي آزاد كردم.\nداروغه: (رو به خورشيد) همراه من به محكمه بيا تا تعزير شوي.\nوكيل: از او گذشتم. چه كنم داروغه، او اكنون مال التجارة من است و من از مال خود شاكي نيستم.\nداروغه: عدالت از او شاكي است. (رو به خورشيد) برويم.\nوكيل درهمي در دست داروغه مي گذارد تا برود، نمي رود. ديناري علاوه مي كند، مي رود. مردي مي آيد خوش جامه و ادا و خوبروي، كه عينكي بر يك چشم دارد. او كاتب يكي از جرايد بغداد است.\nكاتب: يا اب القوّاد با دختركان نجوا مجاز است؟\nوكيل: اين جا تا نقدي ندهي، بضاعتي نستاني! لاف بسيار شنيده ام. درمي چند بنماي تا روي از دختركان بردارم. (به فرياد) دلارام، گلندام، مليح، مهوش!\nنقلِ رخِ خورشيد: او درمي بنمود و ديناري بداد و روي از ما گشود و نظر در هر رويي به رويي كرد آشنا و غريب. اما دندان هاي ما را نخواست بشمرد و قوزك پاي ما را نخواست اندازه كند. چشم هايش را بست و به سخن ما گوش فرا داد تا محزون ترين سخنگو را طالب شود كه طبع شعر او فزوني گيرد و نثر او قوام.\nحجرة كاتب، شب.\nدري به حجره اي مهجور گشوده مي شود و خورشيد وكاتب در آستانه آن هويدا ميشوند. سگي به زنجير بسته بر تخت ميانة حجره براي كاتب پارس مي كند.كاتب از در به درون مي آيد و پايي بر سر او مي مالد.\nكاتب: آرام غزال، غزل آوردم. (به نيش پايي در از پسِ خورشيد مي بندد.) كاتب، قلم به شهرت، شهره گي به جيفة دنيا، جيفة دنيا، به اين حجره موريانه زده داد، كه آب اين جا باشد، نان آن جا، مطبخ آن سو، آبريزگاه اين سو و تختخواب ميانة اين هر چهار، كه هركجا خوابم ربود، ميانة راه نمانم. و اين غزالِ كلب آستان، ساعت شماطه دار تا از اوقات آدميان بيش از اين عقب نمانم. بنشين خاتون.\nو خود روي تخت مي لمد و زنجير از پاي سگ باز مي كند كه برود و پاي خورشيد به زنجير مي بندد. سگ از زير در بيرون مي خزد. خورشيد متحير اين مكان غريبه است.\nكاتب: جسارت نباشد خاتون. مقام زن در كلام كاتب، مقام مرد است بالمناصفه. اما در حجره و بيت همان به كه مرد سرور باشد و زن كلفت و معشوقه و ساقي. و اگر شوي كاتب بود، افزون بر آن منشي تندنويس؛ كه از خيال كاتب جا نماند. كتابت مي داني؟\nخورشيد: شكسته بسته، چيزي.\nكاتب: كفايت نمي كند. (پشت رحل تحرير مي نشيند و خامه بر مي گيرد.) پس خانه از غبار بروب و غذا به مطبخ طبخ كن و قصة خويش روايت كن كه كاتب حامي شما نساءالعالمين است و حريت خويش از بهر حريت شما از كف مي دهد.\nخورشيد به جارو و دستار همه جا را مي روبد و غبار مي گيرد. حالا در هيئت خدمه هر آن مشغول كاري است. غذا طبخ مي كند، جام و جامه مي شويد و شيشه به هاي دهان پاك مي كند و در عين حال راوي است.\nخورشيد: من زني رويا گريخته و دست از اميد شسته ام. قطاع الطريق مادرم را ربودند.\nكاتب: «حراميان» در لفظ خوش آهنگ تر از «قطاع الطريق» است.\nخورشيد: (دوباره به كاري مي رود.) محبوبي داشتم مهربان و پدري مهربان تر. به قصد خداي خانه مي رفتيم تا در كنار مقام ابراهيم . . . (بغضش مي گيرد.) خاك برايش خبر نبرد تا بداند حاليا خورشيدش خار و زار در مقام كنيز كلفتان است. حرامي مرا از مهربان ربود و حرامي از حرامي و اكنون چون متاعي بي بهاء ، گو ثمني بخس، در حجره كاتبي كه از روي روياي من امثال الحكم و چهل طوطي و كليله و دمنه مي نويسد.\nكاتب: هزار و يك شب غزلوار!\nخورشيد: (از شرم سر به دو دست سياه از دوده مي گيرد!) اين كتاب در خانه داشتيم، ورق زدم اما از حيا نخواندم؛ تا خود قصه اي از آن كتاب شدم.\nكاتب: در راه گفتي كه خان كرد تو را كرد سوگلي حرمسرا؟\nخورشيد: حرمي نبود، چادرسرا. (چهره از دو كف بيرون مي كشد. سياه است.) وقتي اسب ها بي صاحب برگشتند، زنان خانه و اسباب خويش به يغما بردند.\nكاتب: (جامي از مي به لب مي برد.) تو چه برداشتي؟\nخورشيد: جانم را .\nكاتب: چه كردي؟\nكاتب: به كجا؟\nخورشيد: به كربلا. كه از آن جا به مكه روم، نبود. حسين بر او درود باد، از اين سرزمين رفته بود. (اشك از ديده مي بارد.) زنجير از پاي من بردار و مرا روانة كعبه كن.\nكاتب: (با چشماني خمار از مستي) رو روايت رفته گو راوي. كاتب شاعر است نه حمله دار.\nخورشيد: (دوباره از پي كاري مي رود.) پدرم شاعر نبود، اما از شاعران بسيار ميگفت. دِعبل را مي شناسي؟ شاعري كه چهل سال چوبة دار خويش بر دوش مي كشيد، از آن شعرها كه مي گفت بهر آزادي مردمان.\nكاتب: من شاعرم، نه شعر پرست. از شعر نان مي خورم و از قصه قاتوق. و تو ششصد و هفتاد و هشتمين راوي هستي كه به اين جا آمده اي تا دستي برسر و روي حجره و صاحبش كشي. (خورشيد عقب مي كشد.) تا من از حال و روز تو قصه اي ساز كنم در خور ذوق جرايد يومية بغداد.\n(خورشيد خود را مشغول مي نمايد و گاه پنهان روي خويش از غبار مي آلايد. چنان كه مشاطه خاك سرخابانه بمالد و يا دوده وسمه كند.) شرح درد و فراق گو.\nخورشيد: (گريان) گفتم كه فراق را نبينم، ديدم.\nآب ديده، دود از چهره خورشيد مي شويد، زيباتر شده است. كاتب دست از كتابت برمي دارد و بقية جام را سر مي كشد. خورشيد دستار در دلو آلوده از آب غبار حجره ميچلاند و بي خيال مي نمايد، اما زير چشم كاتب را دارد.\nكاتب: فتح الفتوح ما شاعران، حُسن ختامي در غزلي است، يا حُسن وصالي در حرمي، بيتي، حجره اي . . .\nخورشيد به چرخشي تند، شمشير زنگ زده از ديوار مي كشد اما براي آن كه ننمايد مقصود كاتب را به وضوح دانسته، خود را مشغول پاك كردن آن نشان مي دهد.\nكاتب: (با حزم و احتياط) من از جنگ هاي نرفته افتخار شكست بسيار دارم. اين شمشير از بس نجنگيد، زنگيد، پوسيد، و ريخت.\nشمشير وا مي رود. خورشيد متحير است. شمشير مقوايي رنگ شده از آب وا رفته است. خورشيد مايوس از اميد به دل آمده، دوباره زمين به دستار از چرك مي آلايد.كاتب دوباره جامي سر مي كشد.\nكاتب: فصلي در اين شام اتفاق بياض افتاد بليغ و فصيح، كه نان و مي و خورش فرداي كاتب مهيا شود. اكنون وقت آن است كه شمع فروكُشيم.\nكاتب شمع فرومي كُشد و آستين از خورشيد مي كشد. دلو آب زباله در بين آن دو لپر مي زند.\nكاتب: من كنيزي كلفت ـ معشوقه خريدم؛ نه شاعري خدمه و جنگ آشنا.\nخورشيد: تو در خيال حريت نساء عالمي، من يكي بابت مستوره رها كن، نساء عالم پيشكشت!\nكاتب: (دست او را بيشتر مي فشارد.) توكنيز اين حجره اي، و نام تو و اين دلو زباله در ديوان محاسبات جزو اموال محرز كاتب ثبت است.\nخورشيد: (به ناچار تسليم مي نمايد.) پس بگذار خود را آن چنان كه كنيزي لايق چون توكاتب مردي بُوَد، آماده كنم.\nكاتب دست او رها مي كند و خورشيد مي چرخد و به دلو آبِ آنچه از حجره شسته و روفته است، سر تا به پاي خويش را مي آلايد. خورشيد آسمان انگار از قاب پنجرة حجره با نخي بالا كشيده مي شود؛ نظاره گر و نظرباز.\nسلام بر خورشيد ( 3 )\nچشمه سار، روز.\nزنجير پاي خورشيد در دست كاتب. اورا به سوي چشمه سار مي برد. خورشيد دلو در دست، آلوده البسه و سيه روي از دوده ، در پي كاتب روان. دختركاني كوزه بر سر و دوش از سوي چشمه باز مي گردند. سگ در قفاي كاتب موس موس مي كند.\nكاتب: (به طعنه) كلامي در جرايد بغداد از اين كلب آستان نياورده ام و اين چنين وفادار است چرا اين اندازه بهر حريت نسوان قلم مي زنم و بي وفايي مي بينم؟! (رو به خورشيد مي گردد.) در چه خيالي، خام دختر؟!\nخورشيد: در خيال گريخته مهربان؛ خداي مهربان؛ كه مرا نيست لابد و اين همه نامهرباني هست.\nكاتب: بي خيال! مرا درياب و اين چشمه سار و بيد مجنون را . (و كفي در آب ميبرد و به لب مي چشد.) مورمورت خواهد شد! كفي بنوش!\nخورشيد پاي در آب مي نهد. تصوير لرزاني از او در آب چشمه زير سايه بيد. كاتب از نوشيدن كف دستي كه دوباره به آب برده ، باز مي ماند.\nكاتب: (به هيجان آمده) اين چشمه سار همه ترا، آب تني شيرين قصه ها همه مرا.\nسگ از حسودي بالاي درخت مي پرد، غران. خورشيد به لج از چشمه بيرون مي رود، نالان. كاتب زنجير مي كشد، شادان. اينك اين خورشيد تا زانودر آب. شاخه اي از بيد بر موهاي او. دختركان قالي شوي، بساط خويش پس پس عقب مي كشند، اما نمي روند و در گوش هم به نجوايي، خنده اي، قصه را پي مي گيرند. خورشيد پا به كف چشمه مي كوبد تا گل آلود شود و از نگاه كاتب محجوب بماند.\nكاتب: به آب شو، مه روي سيمين ساقِ سنگدل. نقدينگي اوصاف و گنجينة لفظ و لغات من از وصف تو ته كشيد و سود توحاصل نشد سركش!\nزنجير مهار خورشيد، به درخت. دلو از آب چشمه و تلألو نور، لبالب. تصويرهاي كند: از هر دلو آب كه كاتب مي پاشد، خورشيد را نفس تنگ مي آيد و فريادي مي كشد كه چون خود تصوير كند است. شتك آب بر دختركان قالي شوي؛ كُند. عقب مي كشند؛ كند. سگ چو بختك از تصوير بيد بر تصوير خورشيد مي جهد؛ كند. خورشيد در آب چشمه غوطه مي خورد و چنان است كه لحظه اي ديگر غرق شود؛ كند. كاتب چون ناجي به نجات مي رود؛ كند. دختركان از حاشيه چشمه كوزه بر سر و قالي بر دوش مي گريزند؛ كند. كاتب با دلو بر سر خود و سگش آب مي ريزد.كندي تمام ، تندي دوباره به باد؛ باد در علفزار. سگ از جلو پارس كنان،كاتب از ميان خشمگين و دوان، خورشيد چون دختركان . اكنون پاك و پاكيزه از آب چشمه سار و از آفتاب چو خورشيد آسمان. به چاهي مي رسند. كاتب مي ايستد. سگ راه رفته را باز مي آيد و رو به خورشيد پارس ميكند. خورشيد گويي از حمله اي يا وهم خدعه اي عقب مي كشد.\nكاتب: زن و اژدها هر دو در خاك نِه\nجهان پاك از اين هر دو ناپاك به.\nو دلو به چاه فرو مي كوبد.\nچهار سوق، روز.\nفروشندگان وصاف قماش خويش. وكيل بر كرسي در ميانة ميدانچه. مشتري نقابداري كه بر جهاز جملي نشسته بر سر خيرالنساء چانه مي زند. كاتب ميانة زنجير مي كشد و سگ و خورشيد با خود از پس مي آورد.\nكاتب: اين غزل تو را، آن قصيده مرا. (پاي خورشيد از قفل زنجير رها مي كند و پاي خيرالنساء به زنجير مي كشد.)\nوكيل: سرانه مي طلبد. درهمي، ديناري، به كرامت شيخ.\nكاتب: سبك اگر باشد، قَبِلْتُ.\nوكيل: (به خيرالنساء) لبيك بگو خيرالنساء ؛ بختت گشود؛ خير پيش! (رو به كاتب) اين يكي را پس نمي گيرم شيخ. خوب همه جايش ورانداز كن. (قوزك پايش را به گودي عصا چون پاي اسبي كه به نعل كشند، بالا مي آورد.) مردانه و زبر است، دبه نياوري! (با عصا به گونه اش مي زند كه خيرالنساء از درد آه مي كشد و دندآن هايش هويدا مي شود.) از عقل و دندانش تهي است، دبه نياوري ! (خيرالنساء را به ضرب عصا مي چرخاند.) ظاهر و باطن؛ اما راهوار، ملنگ، خديمه، نديمه، نفيسه.\nوكيل وكاتب و مرد نقابدار بر سر قيمت و سرانه افزون به چانه مشغولند و سكة ريز و درشت بدل مي كنند كه خيرالنساء در گوش خورشيد نجوا مي كند.\nخيرالنساء : زنان جملگي به اول مشتري رفتند، الا من. و تو اول زني كه به دبه پس مي آورند. مرا آداب آزردگي مردان بياموز كه عمري جز اطاعت ايشان نياموخته ام.\nخورشيد: من صورت آلودم تا سيرت نيالايم.\nمرد نقابدار خورشيد را به مهار جمل كمند مي كند ودر پي خويش از دل مردم بازار ميبرد.\nنقلِ رخِ خورشيد: مرد نقابدار مرا با خود به بيتي برد، غريب. فرشش، همه طاق شال؛ تختش، همه تابوت؛ بويش، همه سدر و كافور و مردگاني در آن، همه چشم بازمانده به دنيا. مرد نقابدار به دلِ انگشت، پلك ايشان همه مي بست و نمي شد. من از خوف جيغ مي كشيدم. (تصويري از خورشيد جيغ كشان.) و شد آن هنگام كه مرد نقابدار نقاب از چهره همي دركشد.\nغرفه اي غريب، شب.\nخورشيد صيحه اي كشيده به حال مرگ خود را به در غسالخانه مي رساند؛ قفلي و كلوني و قفلي مكرر. خورشيد مي چرخد. مرد نقابدار پيش روي اوست. خوره از صورتش اسكلتي ساخته است.\nمرد نقابدار: در تنم خوره نيست. روزگاري بر اين صورت هم نبود. روزگاري كه دختر حاكم بغداد مرا به دل عاشق بود. من صاحب جمال بودم و او صاحب جلال. حاكم اين وصال را خوش نداشت؛ پس به جذامخانه ام محبوس كرد. اين داغ به صورتم از آن ايام ماند. (نقاب ، حجابِ چهره مي كند.) حريف اين كه ديدي، و حديث اين كه شنيدي.\nبه خورشيد يورش مي برد. خورشيد پس مي نشيند و در تابوتي ايستاده خِفت مي افتد و با هم به زمين واژگون مي شوند. خورشيد از دل ديوار سُست خشتي بيرون مي كشد و آن را از تيزي بر سر خويش عمود مي گيرد.\nخورشيد: پيش تر نشوكه اين خشت مرا چنان كند كه خوره هنوز با تو نكرده است.\nمرد نقابدار: (فانوسي از گِل ديوار به دست مي گيرد؛ چنان كه هيكلي را چراغ سر و صورت باشد.) تو اكنون مرا زوجه اي و من از تو به قاضي شكايت مي برم كه تمكين نميكني.\nخورشيد: و من از قاضي به خدا شكايت مي برم كه زني به كابين مهربان درآمده را هر شام به كابين نامهرباني مي فرستد.\nمرد نقابدار: قاضي از خدا نمي ترسد، من از مرده مردم. ما هر دو را اين اسباب معيشت است.\nيك صدا: (كه معلوم نيست از كجاست.) به سياست نشو، سياست مي شوي مردك!\nمرد نقابدار: عذر تقصير سردار.\nخورشيد سخت متحير و اميد از كف داده . مرد نقابدار مي غرد و به گوشه اي از غسالخانه مي رود و طاق شال از مرده اي برمي دارد و بر سنگ برآمده اي كه مردگان بر آن شستشو دهند، مي اندازد و از ابريقي آبي مي پاشد، شتك وار.\nمرد نقابدار. : گلاب است كه بوي سدر وكافور برود. (و ظرفي خرما از گنجه اي بيرون مي كشد و روي طاق شال مي گذارد.) اين خرماست. (و از جيبش نان وحلوايي بيرون مي كشد، رو به خورشيد.) شامي و شويي و خواب خوشي و خلاص. صبح فردا تو را خوفي نيست. زنان را تو بشوي و نيم از مزد بردار.\nمصمم به سمت خورشيد مي رود وچادر او را مي كشد. خورشيد كلوخ بر سر خويش مي كوبد؛ وامي رود و به اطراف مي پاشد. مرد نقابدار دريچة گنجه را مي بندد ودر دامن خورشيد مي آويزد و او را بر سنگ برآمده چون سفره اي پهن مي كند. مرده اي در تابوت مي نشيند. همان سردار فاتح چادرسراي خان كُرد است.\nسردار: چه ساعتي است؟\nمرد نقابدار: بخواب سردار. هنوز تا نيمه شب دانگي مانده است.\nسردار: آخر گرسنه ام.\nمرد نقابدار قفل غسالخانه مي گشايد. دو حاجب بر درگاهند. داروغه از ميان حاجبان تعظيم مي آورد.\nداروغه: شام سردار حاضر است.\nدوحاجب مجمعي مي آورند برطبقي كه از آن بخار طعام بلند است. سردار كه تپانچهاي در دست دارد، خود حجاب از مجمع شام كنار مي زند. بخاري فزونتر به هوا برميخيزد.\nسردار: (با لرزش) آه از سرما . . . من اين خوف از گور، به گور مي برم . . . (رو به مرد نقابدار) اين بار چندم است؟\nنقلِ رخِ خورشيد: مرد نقابدار عرض كرد سي و ششمين شب سه شنبه. سردار فرمود چند بار مانده؟ عرض شد الا اين يكي، سه شب سه شنبه ديگر. سردار فرمود اين دوا هيچ افاقه نكرد و كابوس مرگ از رويايش نمي رود و اگر هنوز مراسم غسل وتدفين مكرر مي كند، بدان خاطر است كه اجر مراسم پيشين محفوظ بماند. سردار شام خورد و مرد نقابدار او را بر سنگ برآمده غسل داد. پنبه به يك چشم و دوگوش و دهان فرو برد و كفن كرد و در تابوت گذاشت و سربازان او را به سراي سكوت تشييع مي كردند و من از ترسِ تنهايي، سايه به سايه برعقب ايشان همي شدم.\nسراي سكوت، شب.\nجوخه اي از سربازان به تشييع سردار مي روند. پيشاپيش جوخه طبل ريز و درشت. مرد نقابدار بيل بردوش و كلنگ بردست از پي جوخه، و خورشيد از پي تابوت. سردار سر از تابوت بيرون كرده از لاي كفن تشييع جوخه را مي پايد و از سرما مي لرزد و تپانچه بر سينه مي فشارد.\nنهايت كار: تابوت بر زمين. سربازان به احترام. گوركني تمام. سردار در گور. تلقين. لحد. و خاك در گور سردار. سردار احساس خفگي مي كند و تپانچه مي كشد. و چنان چون مرده اي مسلح در پي جان زندگان مي گذارد. سربازان هريك از خشم و خوف سردار به سويي گريزانند.\nسردار: در اين سر هنوز سوداي سرداري است. (تپانچه روي شقيقه سربازي به زمين خورده مي گذارد.) اين سر، سرخوشي ناكرده از دنيا برود؟! (سربازان ترسان گرد سردار حلقه مي زنند. سردار تپانچه روي سر سرباز ديگري مي گذارد.) اين سر، چه اندازه مي ننوشيده مي گذارد، اگر از دار دنيا برود سرباز؟!\nسرباز 1: (حرمت مي گذارد.) سر سردار سلامت!\nسردار نظر به روي خورشيد مي كند. تپانچه رو به مرد نقابدار مي برد.\nسردار: اين سر چه اندازه بي بي به نكاح نبرده و از دار لذت مي رود سرباز؟\nمرد نقابدار: پيشكش سردار باشد آن كيسة زر كه به كابين اين بي بي دادم.\nسردار: دوكيسه زر به او بدهيد.\nداروغه: خوره ارزاني ات باد كه اين خدعه سي بار مكرر كرده اي و سردار به خود نيامده است.\nدوكيسة زر به او مي دهند. سربازان سردار را جامة سرداري مي پوشانند.\nسردار: من از خوف مرگ، به مي و محبوب مي گريزم.\nنقلِ رخِ خورشيد: هركجا كسي از چيزي به من مي گريخت. خان كرد، از پيرانه سري؛ كاتب جريده بغداد، از حقارت شكست جنگ هاي نرفته؛ مرد نقابدار، از خوره و سردار، از مرگ؛ ومن از همه و هر چيز، به مهربان؛ كه نمي آمد. به مرگ، كه نبود. به خداي كعبه كه همي نمي نمود.\nكوي مي فروشان، نيمه شب.\nسردار و خورشيد را موكب ارابه اي است. ملازمان در پس و پيش وكنار آن ها را محافظند. مستان گذر تلو تلوخوران گاه راه بر شتاب موكب سردار و اسبان سواران ميبندند. سردار پياده مي شود و چوب سرداري اش را به چادر خورشيد مي گيراند و او را همراه خود مي كشد. داروغه خود را به سردار مي رساند.\nداروغه: جسارت است سالار، لكن خوف و خطر در پياله فروشي فراوان است. فدويان را همراه كنيد، جان نثاري كنند. به يك اشارة ابروي سردار، راستة باده فروشان قرق مي كنيم.\nسردار: عمري است سردار فاتح در پي خوف و خطر است داروغه. اگر از مرگ خوفناك است، بدان خاطر است كه در سراي مرگ، مرگي نيست تا از خوف آن به شوق زندگي آيد.\nداروغه: سردار بي سپاه را خرده مردمان بي خرد به جا نمي آورند؛ بدعت مي شود، رسم بزرگي متروك مي شود.\nسردار: اين مردم را اسب و سپاه و نشان و تپانچه به تعظيم مي آورد. (تپانچه را با غلاف به داروغه مي دهد.) بيم آن دارم به هر تيري يك ساقي يا لوتي از پاي اندازم. (نمد از اسب برداشته چون بالاپوش در بر مي كند. و كلاه از سر برمي دارد و نشان از شانه مي كند.) راستة پياله فروشان را به دست خالي فتح مي كنيم.\nداروغه: زور همراه نمي كنيد، زر همراه بريد. مردم دنيا جملگي خود فروشند. اختلافي اگر هست در قيمت است. (سردار بي رغبت شنودن مي رود.) پس بي بي را واگذاريد تا براي سردار به حرم بريم. مست مردمان و الوات در او طمع مي كنند؛ سردار مست است و بهانه مي دهد و كار از دست مي شود.\nخُمخانه ، ادامه .\nسردار، خورشيد از پي خويش مي كشد و به خمخانه مي شود و بر سريري مفروش در كنارة حوضي مي نشيند. مطربان جلوه كرده اند و آوازي حزين را نغمه رباب و ناله ني و چنگ همرهند.\nسردار: بنشين بي بي! (رو به ساقي) دو ساغر ما را ميهمان كن ساقي!\nساقي: (سبوكش و خم بر دوش پيش مي شود.) ميهمانسرا تعطيل است و ساقي اُرد از درهم و دينار نقد مي برد. (سردار مشتي سكه بر سرير مي ريزد. ساقي برمي دارد.) اين شاهدِ محجبه بهر چه حيلت آورده اي گور گريخته؟ پي شور و شر مي گردي شوربخت! (و ميرود.)\nسردار: اگر يكي كمان ابرو بر بادام چشم به سايه فروآوريم، زهره از همة سپاه برده باشيم؛ يكي از آن قشون در اين ميانه نيست تا جبروت ما به ساقي فاش گويد. دردا ودريغا بي بي كه آن همه جلال، از نشان سردار است نه از خود سردار. اين حقارت به شبي ما را ميكشت، اگر مي هوشياري مان نمي كشت.\nساقي دو قدح از باده پر مي كند. سردار جرعه اي مي نوشد.\nسردار: نوش بي بي.\nخورشيد: بي بي اهل اين باده نيست سردار.\nسردار: مرحبا بي بي! (رو به ساقي) شراب ارغواني! اين شاهد رقابت از ته آغاز ميكند. ما هم از شراب ارغواني مي آغازيم. (ساقي مي رود.) سردار نانجيب زن بسيار ديده است؛ آن چنان كه شماره نمي داند؛ اما هيچ يك از شراب ارغواني به مستي فرو نمي شد. مرا به جنگ مي خواني بي بي؟! (ساقي شراب ارغواني مي آورد و سردار پياله به لب مي برد، اما از خورشيد حركتي رويت نمي كند.) بهانه ميجويي بي بي يا رخصت مي طلبي؟!\nخورشيد: من از مي تقدير مدهوشم. به مي انگور نيازي ام نيست.\nسردار : عجبا ، عجبا .اين اول شاهد است كه سردار به فراموشخانه مي آورد و خويشتنداري زهاد پيشه مي كند. لابد اگر تو را به خلوت برم، نجيبي مي كني! (مي خندد) اين خدعه از بهر دلبري سردار پيش كشيدي گيس بريده؟ بنوش دهان گشوده! (خورشيد نمي نوشد.) بنوش تنگ چشم! (خورشيد نمي نوشد.) ترس از مستانگي؟! رجز بي مايه خواندي هرزه! من هزار پياله بنوشم هنوز مست نباشم! (جرعه اي مي نوشد. احساس تلخي مي كند. با فرياد) مزّه ، ساقي!\nساقي در پياله هايي پسته و فندق مي آورد. سردار از جيبش سكه درآورده، در مشت ساقي مي ريزد، دانه به دانه.\nسردار: ساقي اين سكه ها از چه ضرب كرده اند؟\nساقي: از زر و سيم.\nسردار: و تو اين مي ناب به زر و سيم مي فروشي؟ (مي خندد.)\nساقي: و با اين سيم چه مي خرم كه از آن مي مرا به باشد؟! اين مزاح سبك صد شام مكرر كرده اي و دريغ از پوزخندي و باز دست نمي داري. (به غمزه مي رود.) اين شام زود تن خارش ات آمده. (به فرياد) لوتي، لوتي!\nالوات طَرْفِ كله كج مي نهند و دستار بردست مي پيچند.\nسردار: سردار اين مزاح اگر هزار بار به قشون خويش مكرر مي كرد، از خنده ميمردند تا فرمان رسد، قشون نخندند. و اين ساقي خدنگ، سردار به لوتي مي ترساند! (باده مي نوشد.) بنوش بي بي كه اگر مرا خشم آيد، اول يقه از توگيرم به انتقام. نوش!\nخورشيد: نوشيدني نيست.\nسردار: مرحبا . . . مرحبا . . . ننوشي ها! تو از جبروت سردار باخبري و فرمان نميبري. من هزار مرد با تو يك زن از زهره برابر نديده ام. (ساغر به سرير مي شكند.) اگر سر بر بدن خويش مي خواهي بنوش بي بي!\nخورشيد: اگر سر بر بدن خويش نخواهم؟!\nسردار ساغر شكسته به آينه مي كوبد. تصوير ساقي فرومي ريزد. الوات هريك از گوشهاي دستار به دست پيش مي آيند و تا سردار بداند بر او چه مي رود، به هوا برآمده به پاشويه حوض فروكوفته مي شود. سردار به آن ها مي پيچد اما به كاري قادر نيست و هرگاه به سويي پرتاب مي شود. ساقي را بر او رحم مي آيد.\nساقي: خمّار! هريك از الوات را سكه اي اجرت ده و آينه را تاواني و خلاص. تو را حريف اين بي بي است. اگر تواني مستش كن و موي و ميانش گير و برو تا غائله اي در ميان نيفتاده است.\nسردار تلوتلوخوران از پاشويه برمي خيزد، دست در جيب كرده، هريك از الوات را سكه اي مي دهد تا سر خويش گيرند؛ و شاگرد پياله فروشي را مشتي سيم از مستي و ناداني به تاوان آينه اي. و برسرير مي سُرد.\nسردار: مرحبا بي بي! مرحبا! ننوشي ها! حتي اگر اين بار سردار به دست الوات مُرد هم ننوش! (رو به ساقي) ساقي تلخ وشِ مرد افكن. (صدايش از مستي كش مي آيد.) بي بي! هوشياري سردار به سبويي مي رود، اما تنهايي اش به قشوني نه. اين بار بنوش و مرا از تنهايي برهان.\nشاگردان آينه اي ديگر از جاي پيشين مي آويزند. ساقي در آينه خم مي مي آورد و به سبوي سردار مي ريزد. سردار در دم سرمي كشد و از مستي، سبو به سرير مي اندازد و ميشكند. ساقي سبويي ديگر پر مي كند.\nسردار: سر خم مي سلامت، شكند اگرسبويي. بنوش بي بي تا رازي از سردار بر تو فاش شود. (به نجوا) تو اولين زني نيستي كه پا بر دل سردار مي نهي. همسر سردار پيش از تو با او چنين كرد . (مويان) سردار اين هميان حقارت از روزگار آن زن بردوش مي كشد. (خشمگين) پيش شما زنان گماشته سرداران ارجح است كه با ايشان مي گريزيد؟\nو تصوير ساقي به ساغر از آينه فرو مي ريزد. الوات جام در دست از جاي جاي خمخانه برمي خيزند . دوباره سردار دستغاله اي در دست الوات. تا از خون به رنگ شراب مي شود. خورشيد از خوف غريو برمي آورد. الوات او را هم مي نوازند. ساقي ديگر باره ميانجي ميشود.\nساقي: مجنونِ بي ليلا! خام سر! ديو خوي! درشتي به طاقت كن. زود الوات را سكهاي مزد شست ده كه تو را هوش آوردند از آن مستي كه بضاعت خويش نمي دانستي؛ و آينه را به تاواني جاي خويش بياويز و سر خويش گير و برو. يك خر از ميان خران كم، به! خون خويش مباح كرده اي امشب.\nسردار بي خودانه تر از پيش هر يك از الوات را سكه اي مي دهد، اما چنان مست و مريض وار است كه الواتي را نشانه مي رود و الواتي ديگر را سكه اي عطا مي كند ودست آخر آنچه در جيب خود دارد به كف مي آورد و به دامان ساقي مي ريزد.\nسردار: (رو به ساقي) دو پيمانه مي قيرگون مردآويز هفت ساله. (ساقي دو پيمانه پر مي كند.) بنوش هرزه! اين شب بر من حرام كردي! (ملتمس و مويان) تو را به خدا بنوش!\nخورشيد: (غمزده وار) من از خانه بيرون شدم، خداي خانه مي جستم. سالياني رنج راه بردم و خداي خود ننمود، و مرا چنين تنها چون نانجيب زنان در دست الوات مردان و مست مردمان وا نهاد. تو سردار از بهر آن خدا چه كرده اي كه بيش از آنچه تو را داده ، ميطلبي؟\nسردار: (جام اول را نوشيده است.) من خدا از عادت بر لب آوردم؛ اما تو از بهر خدا چه نكردي، كه اين چنيني و باز به او مومني و به اين شراب خالقِ مستي و راستي كافري؟!\nخورشيد: طلب از خداي افزون مي كنم.\nسردار: هرزه زني كاسب تر از توشاهد نديده ام. جامي برلب آر تا سردار بدهي خدا تمام وكمال با تو تسويه كند. بهشت شداد بس است؟! كعبه مي طلبي؟! لبي ـ حتي چنان چون سگان ـ بر آب فرو كن، راه كعبه از تن سپاهيان بر تو فرش مي كنم و خود چون غلامي حلقه به گوش به بدرقه مي آيم. هرزه كاسب بس است يا علاوه كنم ؟!\nخورشيد: كاسب نيستم، عاشقم؛ به مهري كه مهربان شمه اي از اوست.\nسردار: نمي نوشي؟! (جام دوم سر مي كشد.) مرحبا ننوشي ها!\nتصوير ساقي در آينه هراسان مي چرخد و فرو مي ريزد. الوات برمي خيزند و سردار را پيش از آن كه بداند به هوا برده در حوض فرو مي كنند. خورشيد هراسان از معركه مي گريزد.\nنقلِ رخِ خورشيد: ذكر مستي سردار در افواه عوام افتاد و ديگر روز سراي پياله فروشان زير سُم ستوران سپاه بغداد با خاك يكسان شد و سردار چندي از سپاه عزلت گرفت به دلمردگي و سربازان همه جا در پي آن بي بي تجسس مي كردند؛ تا سردار سپرد براي سر بي بي جايزه مقرركنند و طايفة الوات و متكديان هركجا در پي بي بي مي گشتند و من از خوف به هيئت گدايان درآمدم و زبان سؤال گشودم و روزگاري چند به همراه ايشان به دنبال خويش مي گشتم و نمي يافتم. تا روزي دولتمندي همه گدايان شهر را آش نذري داد در كاسه هايي از گل پخته؛ مصور به تصوير همان بي بي. گدايان گفتند اين خدعه از سردار است كه بي بي جادوگر را بيابد. و من روي خويش به زغال چون زنگيان سياه كردم تا گدا مردم مرا به جا نياورند و رخت حبشيان پوشيدم و رد آن كاسه و كوزه ها پي گرفتم.\nسلام بر خورشيد ( 4)\nتيمچة سفالگران روز.\nخورشيد به تيمچة سفالگران پاي مي نهد و در هر سفالگري سري فرو مي برد. همه مهربان مي نمايند و لبخندي بر لب مي آورند.\nسفالگران: بفرما بي بي.\nاما هيچ يك مهربان او نيستند. تا به كارگاهي مي رسد كه يكسر نقش او بر كاسه و كوزه قلمي مي كنند. خورشيد چهره در نقاب چادر مي برد و در پناه كوزه اي بزرگ يك يك سفالگران را ورانداز مي كند. هيچ يك مهربان او نيستند. غلامكي از آن ميان ـ نامش عبدالله ـ به سخن مي آيد.\nعبدالله: كوزه مي خواستيد بي بي؟\nخورشيد: به چند اما؟\nعبدالله: يك كاسه و يك كوزه يك درهم.\nخورشيد: از چه هنگام اين نقش بر اين كوزه ها مي زنيد؟\nعبدالله: اين چهلمين هفته است.\nخورشيد: اين نقش از كجا آورده ايد؟\nعبدالله: خواجه دكان اين نقش به ما آموخت.\nخورشيد: خواجة دكان كدام شما است ؟ من هزار كوزه خريدارم از براي حبشه.\nپيرمرد: (سر از كار نقش برمي دارد.) خواجة ما هر عصر پنج شنبه به مسجد مي شود.\nخورشيد: شويم تاجر است؛ مرا نشاني بگوي تا اگر خدا بخواهد هر چه كوزه هست امشب به جمل بار كنيم.\nپيرمرد: (به خورشيد نگاه مي كند.) عبدالله با بي بي به مسجد شو. بيرون باش تا خواجه از دعا فارغ شود. تا خود نيامده پيش نرو بي بي، كه حواس تجارت ندارد. گمشدهاي دارد و در پي اش چهل عصر پنج شنبه به اين مسجد شده است.\nعبدالله چادر خاتون را مي گيرد و مي كشد و به همراه خود مي برد.\nپيرمرد: (به شاگردي ديگر) غلط نكنم اين بي بي روي از زغال سيه كرده بود تا زنگي بنمايد. مگر سياهي، همه چيزش به آن بي بي جادوگر مي برد. دكان را مراقب باش تا محتسب خبر كنم. اي بسا اين يك كار به همه كار عمرم بيارزد. (و شتابناك مي رود.)\nخورشيد در پي عبدالله به تيمچه مي رود.\nعبدالله: خواجة خوبي است بي بي. چانه بازاري كن، ارزان مي دهد. غلامانة مرا فراموش نكن. خواجة خوبي است بي بي، عاشق است. عاشق نقش كوزه ها. پايش شل است. (اداي شل ها را در مي آورد.) نذر كرده چهل عصر پنج شنبه دعا بخواند. مي گفت صاحب آن نقش يا خودش مي آيد و يا ديگر من از مسجد بيرون نمي شوم. ما شاگردها گفتيم اگر از مسجد بيرون نيايي، ما دكان بي خواجه را چه كنيم ؟ گفت بر سر خواجه اش خراب كنيد. من شما را در مسجد مي گذارم و برمي گردم. مي ترسم خواجة ما ديگر نيايد و شاگردها همه كوزه ها را غارت كنند. (به مسجد مي رسند.) داخل شو! هركه را نالانتر يافتي، خواجة مهربان ماست.\nعبدالله دوان دوان دور مي شود و خورشيد به مسجد مشرف مي شود.\nمسجد : صحن و شبستان، روز.\nمسجدي پر رونق است و خداخوان فراوان. خورشيد روي سياه از زغال به آب حوض مي شويد. چند نمازگزار حيران او را مي نگرند. خورشيد در پي مهربان همه جا را مي جويد. آن جا، يكي در هيئت مهربان به ركوعي طولاني است. خورشيد نزديك مي شود. جوان سر از ركوع برمي دارد اما مهربان نيست. آن جاي ديگر، كسي به همان قواره كه مهربان بود، در سجده اي طولاني. خورشيد نزديك مي شود. حتي صدايش به صداي مهربان مي برد تا سرانجام سر از سجده بر مي دارد و مهربان نيست. اين جا، آن جا، هرجا و هركس؛ اما مهربان نيست. خورشيد باز هم مهربانش را مي جويد. تا در گوشه اي پرت از يك شبستان، بر روي يك بوريا و درست در زير يك ستون از نور آفتاب، مهربان را به قنوت مي بيند .خورشيد ابتدا مات مي ماند و بعد از حال مي رود. مهربان نالان و اميدوار دعا مي خواند و نمي داند كه خورشيدش در يك قدمي او به زمين افتاده است. دوباره خورشيد به هوش مي آيد و برميخيزد و رو به روي مهربان مي ايستد. مهربان دست از قنوت پايين مي آورد كه خورشيد را مي بيند. لحظه اي درنگ مي كند ، دوباره دست به قنوت مي برد.\nمهربان: نگارا! تا ساعتي پيش از تو خورشيد را مي خواستم و اجابت نمي كردي، حال كه از تو خودت را خواستم، خورشيدم مي دهي. من اين ناز با تو مي كردم، به روز حشر عذابم نمي كردي؟!\nدست از قنوت برداشته بي اعتنا به خورشيد به ركوع و سجود مي رود و به تشهد مينشيند و سلام نماز مي دهد و به دستي كه از سه سو تا شانه بالا مي برد، شيطان از خويش مي راند و گيوه از كنار بوريا برمي دارد وشلان شلان مي رود. خورشيد او را صدا مي كند. مهربان مي ماند و مي گردد؛ و چنان كه وهمي پيش روي داشته باشد، خيره تر مي نگرد تا بداند چه بود آنچه او خورشيدش پنداشت. از ظلمت شبستان ستونة نوري مي تابد. چنان كه در شب تاري صبح برآيد، دلالت بر خورشيد تابان. مهربان صيحه اي مي كشد و از حال ميرود.\nيكي از مردم: (به فرياد) اين جا يكي حاجت گرفت!\nمردمان مسجد بر سر مهربان گرد مي آيند و او را به صحن مي برند و هركس تكه اي از جامة او را به تبرك مي برد. خورشيد در اين ميان باز از مهربان جدا مي ماند و هرچه تلاش مي كند، جمعيت او را به ساحل هيجان خود مي راند. به ناچار مي نالد.\nخورشيد: اي مردم من حاجت او بودم. چرا حاجت از حاجتمند دريغ مي كنيد؟!\nيكي از زنان: تكه اي از چادرت را به من مي دهي؟\nو به دندان چادر خورشيد جر مي دهد. حالا زنان مسجد بر سر خورشيد مي ريزند و او را بين خود فرو مي برند. چنان كه اگر كسي سر رسد، در جماعت شوريده ، نه از خورشيد نشاني مي بيند و نه از مهربان.\nنقلِ رخِ خورشيد: خادم مسجد مرا كفني داد كه چادر كنم و مهربان را كفني، تا پيرهن و از چنگ مؤمن مردمان رهانيد و ما از راه هاي نرفته و ناآشنا بر بام رباط و سراي بيخبر مردم دنيا، به دكان مهربان شديم. شاگردان همة كوزه ها برده بودند و عبدالله گريان بر دكان نشسته بود، كه چرا كوزه اي از آن همه او را نصيب نشد. مهربان او را وعده اي ديگر داد و روانه خانه اش كرد و در دكان بست و شد آن هنگامه كه من بودم و مهربان و خدايي كه از هر روزن و نوري خود به ما مي نمود و من از حال خويش بي خويش بودم و از دست مي شدم. مهربان قدحي آب از شكر شيرين كرد و به عرق برآميخت و به گلاب گل رويش مُطّيب كرد و جرعه جرعه در حلق من فروريخت و عمر از سر گرفتم.\nسفالگري مهربان، شب.\nخورشيد كاسه مي سازد و مهربان نقش او بر كوزه مي زند. هر دو گويي در لباس احرامند. از هر سوراخ ريز و درشتي نوري غريب به كارگاه مي تابد و فضايي سراسر وهم انگيز فراهم مي آورد.\nمهربان: هوا مسيح نفس است و حرم در پيش است و حرامي در پس. اگر برويم، برده ايم؛ وگر بخسبيم، مرده! من اين را به رويا ديده ام.\nخورشيد: (مي خسبد.) اين همه رويا كه در بيداري مي بينم بر من سنگين است. اكنون جز خواب خيالي ندارم. پاي من راهوار نيست.\nمهربان نيز بر كوزه اي، چنان چون نقش خويش مي خسبد.\nنقلِ رخِ مهربان: نخستين دشمني كه بر سر ما تاختن آورد ، خواب بود ؛ چندان كه پاسي از شب درگذشت و در زدند.\nدر مي زنند.\nمهربان: (از خواب مي پرد.) كيست؟\nداروغه: ما در پي يك بي بي هرزه و جادوگر آمده ايم؟ (باز هم در را مي كوبد.) در را بشكنيد!\nخورشيد از خواب گران سر برمي دارد. در دكان شكسته مي شود و داروغه و پيرمرد وارد مي شوند.\nپيرمرد: (خورشيد را نشان مي دهد.) مگر رنگش، خود اوست. در روز روشن، چون شب سياه بود؛ در شب سياه ، چون روز سپيد است. مراقب باشيد به جادو نگريزد.\nداروغه: اين همان شاهد بازاري است كه سردار از سراي سكوت به پياله فروشي برد و تا پاي جان چنان تحقير كرد، كه هزار فتح ديگرش غرور نبخشيد .\nچنان است كه خورشيد اين همه را هنوز به خواب مي بيند. مي كوشد بيدار شود.\nداروغه: (رو به پيرمرد) روزگار شام سياه ات سپيد كرد. (سكه اي پيش پاي او مياندازد.) بيا اين شام آخر را طوري به سر كن تا فردا شود. (به شحنه گان) آن ها را ببنديد و ببريد.\nشحنه مردان از كمين به در جسته، دست خورشيد و مهربان يكان يكان بر كتف ميبندند و از دكان مي برند.\nمهربان: (رو به پيرمرد) اين دكان به رسم يادگار از من تو را باشد، تنها اسم آن به خط خوش تعويض كن. بگو بر در دكان نام يهودا نويسند.\nمحكمة عوام، روز.\nميدانچه اي گود از سه سو و باديه اي از يك سو و پلكآن هايي از سنگ كه از هر سو بالا رفته است و خلقي انبوه گرد آمده اند. تشييع كنندگان مرده اي، تابوت بر زمين مي نهند تا پس از انجام كار خورشيد و مهربان، مردة خويش به خاك سپارند. پدران كودكان برسر و دوش نهاده اند تا تماشا آسانتر باشد. مهربان و خورشيد در همان كفن كه خادم داد، در ميانة ميدانچه، دست و پاي در زنجيرند. شاكيان سمت راست ميدان ايستاده اند و قاضي بر بالش ديبا تكيه زده، غلامي با پر طاووس باد گرم از او مي بَرد.\nقاضي: براي عبرت مردمان بغداد محاكمه مي كنيم، مكارة خاطية زانيه اي را خورشيد نام. (رو به خورشيد) سيه روي از قيامت نمي ترسي كه فساد در مردم انداختي؟!\nخورشيد: (با فرياد) اي كاش قيامت دروغ بود تا با مرگ من، مردم از مردم ديده ام يكسر به فنا مي رفتند. مرا ترس از قيامت اگر هست، بابت ديدار دوبارة مردم دنياست.\nقاضي: در ناصيه ات كفر مي بينم و زندقه. شاكيان پيش روي مردمان شكوه كنند، تا محكمه داد ايشان بستاند. (به فرياد) شاكي اول!\nحمله دار: (از صف شاكيان برمي خيزد.) من اين خاتون به كربلا مي بردم، از كاروان گريخت و اجرت نداد. (رو به خورشيد) پس از آن هيچ كجا از من به نيكي ياد كردي؟\nخورشيد: آري. هركجا كه خدا از ياد بردم.\nحمله دار: اكنون شنيده ام اين مردك (اشاره به مهربان) او را پا اندازي مي كرده است. اگر به قافلة منش همراه كنيد، او را به آن وادي گم كنم كه عرب ني نتواند انداخت؛ تا شهر بغداد از بد و بدي برهد.\nمردمان غريو تأييد سر مي دهند.\nخورشيد: (رو به مردمان) نيكا شهرا! كه بدت مهربان بود.\nقاضي: (سر از جيب تفكر برمي آورد.) اي كاش رحم روزگار چون تو شاهد زني نزائيده بود. شاكي دوم!\nكاتب: (از ميان شاكيان برمي خيزد.) زمين خدمت قاضي مي بوسم و عذر جسارت از حضار مي طلبم. واقع اين كه سالي در ديار عرب، عزب بودم. و روزگاري برمي آمد و ميشد و اتفاق ملاقات نسوان نمي افتاد. (خندةمردمان) هر شام دست بر گريبان عزلت، غم دل به آب ديده مي شستم و تا چندي مرا ادراري نبود تا متعه اي برگيرم.\nغريو شادي مردمان.\nقاضي: (متبسم در او نظر مي كند.) روضه رها كن!\nكاتب: از خامي خامه به دست شدم و مزد از جريدة يوميه ستاندم. درهم بردرهم مينهادم دينار مي زائيد. (خندة مردمان) پس چندين روزگار حجره به گل آراستم و دل و ديده در رويي بستم؛ متوقع كه در كنارم گيرد، كناره مي گرفت. دامن از او دركشيدم و به دست خويشتن رديف و قافيه ديگر كردم و خلاص. غزل دادم، قصيده گرفتم. باز متوقع كه در كنارم گيرد، اين يكي هم كناره گرفت. (مردمان از خنده بي خودند.) دانستم عيب از خامة كاتب است نه از بياض روي نگاران. اكنون نمي دانم . . . كساني مرا به زور در صف شاكيان گماشته اند. (غريو طعنه مردمان) اگر قاضي رخصت فرمايد كاتب از صف شاكيان به صفوف تماشاچيان بيرون شود.\nقاضي: بيرون شو! اما در جريده از قول ما بنويس، عدل، نازك دلي و لطيف طبعي نمي پذيرد. (كاتب بيرون مي شود.) شاكي سوم!\nمرد نقابدار: (از صف شاكيان برمي خيزد.) تا طايفه زنان روي خوش به روي خوشم مي نمودند، مرا ميل ايشان نبود. پايم سبك بود و هر شام جايي مي خفتم، تا خوره لب زيرين از پرة بيني ام در گذارند. (نقاب بالا مي زند كه چهره بنمايد، زنان مجلس از خوف نقاب در مي اندازند و صيحه مي كشند.) پس توبه كردم و از دنيا تا گورستان به عقبي نزديكي جستم. اكنون سالياني است ساكن سراي سكوتم وهر زني به نكاح آوردم، كابين گرفت و گريخت. چندان كه جستم، ايشان را نيافتم؛ الا اين يكي. كابين مرا پس دهد، نكاحش بر او مي بخشم. سر گور خويش مي گيرم.\nآهِ مردمان به همدلي.\nقاضي: شاكي چهارم!\nوكيل: (از صف شاكيان برمي خيزد.) جان اين مليحه در رهن من بود، تسويه نكرده گريخت؛ والسلام.\nنچ نچ مردمان به همرهي.\nقاضي: شاكي پنجم!\nسردار: (از صف شاكيان برمي خيزد.) من چهار كشور به زير سلطة بغداد آوردم و تمكين كرد، الا اين يكي شاهد؛ كه از بس خمر خورده بود، از سرداري به گماشته اش گريخت.\nغريو مردمان به ملامت.\nقاضي: شاكي ششم!\nعبدالله: (از صف شاكيان برمي خيزد.) مرا فريفت و به مسجد برد تا از كوزه ها سهمي نيابم و غلامانه به فراموشي نداد. مادرم مرا به اين خفت، هفت شام، شام نداد.\nغريو مردمان از سر فسوس .\nقاضي: شاكي هفتم !\nپيرمرد: (از صف شاكيان برمي خيزد . شكسته وار) يك عمر نان به عرق جبين خوردم وكس حرمت من نشكست، الا اين نانجيب زن ؛ كه كاري كرد تا مرا استاد اسناد يهودا داد. تف بر او باد.\nاف اف مردمان به لودگي.\nقاضي: ما سخن اين هفت شاهد شنيديم و اگر اين زانية مكارة سارقه و آن زاني و فاسق را به سنگسار تعزير مي كنيم، از آن روست كه فساد، زمين مردمان نيالايد و مردان، زن مردمان نربايند و زنان، شوي مردمان نفريبند و زنان، از شوي تمكين كنند. اكنون عدل خدا به دست شما مردم بغداد اجرا مي شود. ليكن از شما آن كسان سنگ مي زنند كه خود تن به زنايي نسائيده باشند و اگر قاضي دست بر چشم مي گذارد، از آن روست كه ترك كنندگان ميدان را به چشم خود نبيند كه اگر بيند حكم سنگسار برآنان واجب است و شما نيز نقاب بر چهره كشيد؛ تا كس، كس را بر ترك ميدان گواه نباشد. و لعنت خدا بر پاكان باد، اگر ميدان به پاي خويش ترك كنند. و بر ناپاكان باد، اگر ميدان به پاي خويش ترك نكنند.\nقاضي دست بر چشم مي نهد و مردمان نقاب بر چهره مي اندازند. بادي به هوا برميخيزد سرخ! و مردمان همگي يكسر ميدان را ترك مي كنند. وقتي قاضي دست از چشم برمي دارد، حتي يكي از شاكيان يا شحنه گان به ميدان نمانده است.\nقاضي: (با خود) چگونه تنها من يكي، از ميان خلق خدا لعنت او بر خود روا داشتم و به ميدان باز ماندم!\nنقلِ رخِ خورشيد: حاكم بغداد را آگهي دادند كه در ملك تو چنين منكري به رواج حادث شده است؛ چه فرمايي؟ فرمود: شاكيان باز آورند. و از دياري كه همه مرد بودند و زني در آن نبود، يك كرور مرد آوردند و از دياري ديگر كه همه زن بودند و مردي در آن نبود، يك كرور زن آوردند و در دو سوي ميدان به سنگ مسلح كردند؛ بي آن كه نقاب بر چهره كشند، تا مردمان از شرم همديگر ترك ميدان نتوانند و شد آن هنگام كه ما سنگسار شديم .\nسنگسار همگاني مردم منتخب، از پس اقدام شاكيان. مهربان و خورشيد زير باران سنگ دفن مي شوند كه پدر خورشيد نيزه بر پشت و احرام پوش سر مي رسد. گويي سنگ ها از او عبور مي كنند. خم مي شود و دست خورشيد و مهربان را مي گيرد. آن دو خونين و ناتوان دمي ديگر جان مي سپارند.\nپدر خورشيد: يك گام ديگر، رسيديد؛ اين خدا!\nو با دست به آن سمت ميدان كه به باديه ره مي سپرد، اشارت مي كند. خورشيد و مهربان به سمت اشارت رفته سر مي چرخانند؛ كعبه چرخان بر گرد خويش پيش مي آيد و بر ايشان طواف مي كند.\nمهربان: سلام بر . . .\nو مي ميرد.\nهاتف: (از غيب) سلام بر خورشيد!\n «ابراهيم ادهم» چهارده سال تمام سلوك كرد تا به كعبه شد، از آنك در هر مصّلاه جايي دو ركعت مي گزارد. تا آخر بدان جا رسيد خانه نديد. گفت: آه چه حادثه است . . . هاتفي آواز داد: . . . كعبه به استقبال ضعيفه اي شده است كه روي بدينجا دارد. ابراهيم را غيرت بشوريد. گفت: آيا كيست ؟ بدويد. رابعه را ديد كه مي آمد و كعبه (به) جاي خويش شد . . . نقل است كه وقتي ديگر به مكه مي رفت. در ميان راه كعبه را ديد كه به استقبال او آمد. رابعه گفت: مرا رب البيت مي بايد، بيت چه كنم ؟! » تذكره الاولياء ، باب 8 ، ذكر رابعه.


فن کویل دیواری میدیا سری MKG در ظرفیت های 300، 500 و 600 CFM.دارای راندمان و بازدهی بسیار بالا\nویژگی های فن کویل دیواری میدیا\nظرفیت - CFM 300-600\nنوع جریان مصرفی تک فاز\nدارای نمایشگر دیجیتال مجهز به ریموت کنترل\nخرید و قیمت فن کویل دیواری میدیا\nجنس کویل بکار رفته در تمامی مدل های سری MKG از آلیاژ مس تهیه شده است.به همین دلیل قابلیت انتقال حرارت بالای مس، در کوتاهترین زمان دمای سیال داخل کویل ها را به محیط منتقل می نماید. لازم به ذکر است که قطر لوله های بکار رفته در کویل به میزان 7 میلیمتر می باشد. یکی از ویژگی های فن کویل میدیا سری MKG در دو نوع چهار لوله و دو لوله تولید شده و در بازار موجود می باشند.\nزمانیکه فن کویل از نوع دو لوله باشد به این معناست که تنها از یک لوله برای ورودی آب به داخل کویل ها و یک لوله برای خروج آب از دستگاه بهره می برند. مزیت فن کویل های چهار لوله میدیا سری MKG اینست که می توان به طور همزمان از قابلیت سرد و گرم دستگاه بهره مند شد و در فضاهای متفاوتی با توجه به نیاز گرما و یا سرما به محیط منتقل نمود. گروه تولیدی میدیا جهت کنترل دبی آب و ثابت ماندن دمای مورد نظر از شیر سه راهی برقی در ساخت و تولید فن کویل دیواری میدیا سری MKG بهره می برد. فن کویل های دیواری میدیا دارای عملکرد در فشار بالا را دارا می باشد و میتوان در ساختمان های بلند قابلیت نصب و عملکرد مطلوب را دارند.\nعملکرد بی صدا و آرام این دستگاه که بدون ایجاد مزاحمت برای ساکنین، دمای محیط را به درجه دلخواه مطلوب می رساند. از دیگر مشخصات بسیار مهم و قابل ذکر فن کویل میدیا سری MKG می توان به دریچه ی خودکار توزیع هوا به جهت ایجاد هوای یکنواخت و مطبوع در فضا، قابلیت زمان بندی 24 ساعته اشاره نمود. پنل داخلی فن کویل میدیا دیواری از طراحی و تکنولوژی منحصر بفردی بهره می برد.\nشما عزیزان برای اطلاع از قیمت فن کویل دیواری میدیا می توانید با شماره های موجود در سایت تماس بگیرید.\nMKG300 300 15 - 20 مترمربع\nMKG500 500 30 - 35 مترمربع\nMKG600 600 35 - 40 مترمربع


فاصله ۳۷۵ درصدی نرخ رشد قیمت مسکن با اجاره | شعار سال\nتاریخ انتشار : ۲۴ خرداد ۱۴۰۰ - ۱۲:۲۷\nدر حالی که میزان مجاز اضافه اجاره‌بهای سالانه در کلانشهر‌های کشور جز تهران از سوی ستاد ملی کرونا ۲۰ درصد تعیین شد، اردیبهشت امسال نرخ رشد سالیانه اجاره در کل کشور ۳۶ درصد بود.\nشعار سال : سال گذشته ستاد ملی کرونا با توجه به اپیدمی ویروس کووید ۱۹ در مصوبه‌ای سقف مجاز افزایش اجاره بها در تهران را ۲۵ درصد، سایر کلانشهر‌ها ۲۰ درصد و دیگر شهر‌ها ۱۵ درصد اعلام کرد.\nروز گذشته ۲۳ خردادماه ۱۴۰۰ نیز در هفتاد و دومین جلسه ستاد ملی کرونا حداکثر سقف افزایش نرخ اجاره که صاحبخانه باید افزایش دهند دقیقا به همین میزان تعیین شد.\nبه هر ترتیب آمار‌های رسمی و گزارش‌های غیررسمی نشان می‌دهد که سال گذشته مصوبه ستاد کرونا چندان جدی گرفته نشده است. شاید یکی از دلایل عدم توفیق مصوبه میزان مجاز افزایش اجاره بها فاصله ایجاد شده بین نرخ رشد اجاره با نرخ رشد قیمت مسکن باشد. آمار‌ها نشان می‌دهد از اواخر سال ۱۳۹۶ که روند رشد لجام گسیخته قیمت مسکن تحت تاثیر بازار‌های موازی آغاز شد تاکنون قیمت مسکن در تهران ۴۶۵ درصد رشد داشته؛ در حالی که میزان افزایش نرخ اجاره بها در همین بازه زمانی حدود ۹۰ درصد بوده است.\nیک کارشناس بازار مسکن نرخ‌های دستوری را منجر به فرار سرمایه‌ها از این بازار دانست و گفت: به دلیل تورم دائمی سال‌های اخیر نه می‌توان پیش‌فروش کرد و نه پروژه‌ها را جلو برد. هر روز نرخ نهاده‌های ساختمانی تغییر می‌کند و هیچ نوع تصوری از بازدهی سرمایه در بخش ساخت‌وساز وجود ندارد. قوانین ضد تولید هم بر مشکلات افزوده و این مساله سازندگان را فراری داده است؛ به طوری که در حال حاضر تولید مسکن به حدود یک سوم تقاضای مطلق کاهش یافته که از دلایل جهش قیمت مسکن بوده و دود آن به چشم متقاضیان واقعی خرید و اجاره می‌رود.\nمجید نیک‌نژاد افزود: حوزه ساخت و ساز با چالش‌های متعدد مواجه شده‌است. وقتی با تورم ۴۹ درصد، حداکثر اضافه نرخ اجاره ۲۵ درصد اعلام می‌شود هیچ مالکی حاضر نمی‌شود خانه خود را اجاره بدهد. ۲۵ درصد هم مربوط به تهران و در سایر شهر‌ها حداکثر افزایش مجاز اجاره بها ۲۰ و ۱۵ درصد تعیین شده است.\nشعار سال، با اندکی تلخیص و اضافات، برگرفته از همشهری آنلاین، تاریخ انتشار: ۲۴ خرداد ۱۴۰۰، کد خبر: ۶۰۷۳۷۳، www.hamshahrionline.ir\nبرچسب ها: مسکن ، رهن و اجاره ، اجاره بها ، اجاره نشینی ، کرونا ، ساخت و ساز ، بازار مسکن ، مستاجر


هتل خانه JO&JOE Paris Gentilly؛ طراحی به سبک سورئال! - کانون معماران\nاختصاصی کانون معماران و شهرسازان: هتل خانه JO&JOE Paris Gentilly با پلانی باز در کشور فرانسه توسط گروه PENSON در سال ۲۰۱۹ طراحی شده‌است. مساحت این پروژه ۸۷۴۰۰۰ مترمربع است.\nپروژه JO & JOE Paris Gentilly دومین خانه با پلان آزاد از مجموعه PENSON و اولین هتل کم‌کربن (BBCA) در جهان است. این هتل دارای هفت طبقه و ۴۸۵ تخت‌خواب است. کانسپت طراحی این هتل ترکیبی از یک خانه باز، یک هتل و یک خوابگاه است. این هتل بسیار مدرن و نامتعارف است. در سپتامبر ۲۰۲۰، JO & JOE Paris Gentilly جایزه بهترین هتل گردشگری MIPIM 2020 را دریافت کرده‌است. دلیل دریافت این جایزه “پلان باز و مفهوم هنر خیابانی” بوده که توسط PENSON طراحی شده و به خوبی در این پروژه قابل رویت است.\nدلیل طراحی هتل خانه JO&JOE Paris Gentilly\nنام تجاری JO & JOE توسط PENSON و گروه Accor در سال ۲۰۱۶ به منظور ایجاد تغییر در شیوه اقتصادی هتلداری ایجاد شده‌است. PENSON یک تجربه کاربردی و برندساز برای JO & JOE ایجاد کرد تا برداشتی تازه از طراحی داخلی، ادراک حسی، فضای خدماتی و تجربه مشتری مداری را ارائه دهد. این هتل همانند یک مرکز فضای جمعی و با فاصله از جاذبه‌های مهم پاریس قرار دارد. PENSON در تلاش برای ایجاد یک فضای جمعی در خارج شهر بود؛ مکانی که میهمانان و افراد محلی می‌توانند در آن استراحت کنند، غذای لذیذ با منوی فصلی بخورند و از نوشیدنی‌ها لذت ببرند. با افراد جدید ملاقات کنند و مهمانی بگیرند و تجارب جدید را لمس کنند.\nدر قسمت لابی دیوار منحنی بار قرار دارد. ورودی از جهت خیابان مستقیماً به رستوران و بار منتقل می‌شود. پس از ورودی، لابی، پذیرایی، اتاق‌های استراحت و باغی دلربا در انتظار کاربران است.\nگروه PENSON قصد دارد مردم به طور طبیعی دور هم جمع شوند تا فضا سرشار از جریان آزاد و سازگار با محیط باشد. مبلمان موجود در رستوران به صورت متحرک طراحی شده‌است. قطعات سوار بر چرخ و میزهایی که اگر لازم باشد می‌توانند تا سقف ارتفاع بگیرند. PENSON یک دیوار نوشیدنی سلف سرویس نصب کرد. مانند هرجای دیگر در JO & JOE از سیستم کارت اعتباری برای خرید استفاده می‌شود. این کارت چندمنظوره برای آسانسورها، اتاق، غذا و نوشیدنی و سایر فضاهای هتل قابل استفاده است. سایر فضاهای اشتراکی، یعنی “Happy House” و آشپزخانه مخصوص رزرو میهمانان است و در طبقه‌های بالای هتل قرار دارد تا هرگونه سر‌وصدا را از اتاق‌های خواب دور کند.\nاتاق‌ها و طراحی خاص آن‌ها\nمحل اقامت PENSON قطعاً نباید خسته کننده باشد. PENSON از JO & JOE به عنوان فرصتی برای طراحی خارق‌العاده و غیرمنتظره استفاده کرد. فضای استراحت در JO & JOE در هر شکل و اندازه‌ای وجود دارد؛ مثل اتاق‌های خصوصی و مشترک. این تنوع در نوع محل اقامت، هتل را به سبک خوابگاه نزدیک می‌کند. راهروها به سمت اتاق‌ها با نقاشی‌های دیواری بزرگ، نور نئون و کف‌سازی با خطای دید نوری، سفر غیرمنتظره‌ای را برای میهمانان آغاز می‌کند. اتاق‌های “Together” قسمتی شبیه به خوابگاه هستند که گنجایش دوازده نفر را دارند و قابل استفاده برای گروه‌ها است. این اتاق‌ها دارای تخت‌خواب‌های سفارشی معروف به “اتاق در اتاق” هستند. این تخت‌خواب‌ها توسط PENSON طراحی شده‌اند تا به مهمانان اجازه داشتن حریم خصوصی را دهد.\nپارتیشن‌های چوبی بلند و چراغ‌های اختصاصی، به تخت‌های مدولار احساس عرصه خصوصی می‌دهند. اتاق‌های “Yours” برای مهمان‌های خانوادگی به سبک خانه، گنجایش دو تا شش نفر را دارد. دارای اتاق سرویس‌دهی برای پذیرایی از گروه‌های کوچکتر، از جمله خانواده‌ها است. در این هتل کابین‌ها فضاهای خنکی هستند؛ کابین‌های شخصی در اتاق‌های بزرگ‌تر قابلیت تبدیل شدن به فضایی کاملا خصوصی را نیز دارند. همگی این اتاق‌ها به دستشویی‌های عمومی دسترسی دارند. دنیای رویایی اتاق‌های ‘OOO’ (غیر متعارف) به دلیل هنرهای مختلفی که بر روی دیوارها و سقف‌ها کشیده شده، سورئال است. اتاق‌های خصوصی هتل دارای چشم‌اندازهای بی‌نظیری از شهر هستند. هر تخت‌خواب هر آنچه یک مسافر به آن نیاز دارد را داراست. تمامی تخت‌ها دارای پورت‌های شارژ USB، چراغ مطالعه، ملحفه‌های با کیفیت هستند. همه اتاق‌ها به “Happy House” در طبقه آخر دسترسی دارند و همه حمام‌ها به طور استاندارد از لوازم بهداشتی برخوردار هستند.\nمفهوم هنر خیابانی\nگروه PENSON برای به تصویر کشیدن شخصیت منحصربه‌فرد JO & JOE و طراحی التقاطی(آمیزه ای از چند روش)، آثار ۹ هنرمند داخلی و بین المللی را در طراحی خود قرار داد. هدف این هنرمند این بود که از مجوز هنری خود حداکثر استفاده را ببرد. کمی آزادانه عمل کند و تقریباً همه سطوح را با خلاقیت‌های خود بپوشاند. نتیجه یک تجربه حیرت‌انگیز، دیوانه‌وار و پر از رنگ در دکوراسیون داخلی شد. PENSON حتی یک نقاش شد و چندین کار هنری خلق کرد. مراقب تیم PENSON باشید که به طور مخفیانه در دیوار حمام خصوصی‌تان ظاهر می شود! آثار هنری JO & JOE Paris Gentilly ذاتاً بخشی از داستان طراحی منحصر به فرد آن است. برخی از آثار هنری با تنظیمات مختلف نور تغییر کرده و به تغییر فضاها در شب کمک می‌کنند.


نقاشی کندوی عسل با کیسه حبابدار - نازک\nنقاشی کندوی زنبور عسل با کیسه ی حبابدار یک نقاشی ساده و در عین حال زیباست که برای کودکان در سنین پنج تا هشت سال مناسب می باشد . برای این نقاشی به کیسه ی حبابدار ، رنگ گواش و یک برگه کاغذ و قیچی نیاز دارید . ابتدا کیسه ی حبابدار را به شکل کندوی زنبور برش بزنید . سپس به رنگ گواش آن را آغشته کنید .\nکیسه را روی روی برگه بگذارید و آن را چاپ کنید . برای زیبایی کار با یک مداد رنگی و یا ماژیک دور کار را دورگیری کنید و با یک تکه مقوا در کندو را بسازید و بچسبانید .\nبا فرو کردن انگشتان دست در رنگ و چاپ انگشتی هم زنبورهایی را بسازید و پس از خشک شدن ، آن ها را به زیبایی تزیین کنید .\nاین هم یک شیوه و روش بسیار ساده از نقاشی مناسب کودکان در سنین مهدکودک و پیش از دبستان و سالهای اولیه ابتدایی .\nمی توانید این فعالیت را به موازات تدریس استفاده کرد . مثلا وقتی که از فواید زنبور عسل و عسل با بچه ها صحبت می کنید در ادامه ی این بحث و گفتگو این نقاشی زیبا می تواند کار شما را اثربخش تر نماید و مفید واقع شود . امیدوارم که از ایده ی ساده ی من لذت برده باشید و لحظه های خوبی را در کنار بچه ها رقم بزنید .\nبرچسب ها : آموزش نقاشی با رنگ گواش ، آموزش نقاشی به کودک ، آموزش نقاشی به کودکان ، آموزش نقاشی کودکان ، انواع نقاشی ، روش جدید نقاشی کودک ، روش های جدید نقاشی ، کیسه حبابدار ، نقاشی با چاپ ، نقاشی با رنگ گواش ، نقاشی با کیسه حبابدار ، نقاشی با گواش ، نقاشی برای پیش دبستانی ، نقاشی برای کلاس اول ، نقاشی چاپی ، نقاشی خلاقانه ، نقاشی زنبور ، نقاشی کندو ، نقاشی لانه زنبور\n3 پاسخ به “نقاشی کندوی عسل با کیسه حبابدار”\nهاجر سادات می‌گه:\nآبان ۲۳, ۱۳۹۵ در ۳:۱۶ ق.ظ\nممنونم خوب بود .لطفا بیشتر از این کارها بزارید.\nسلام. مطالب سایتتون عالی بود و برای کار من خیلی مفید بود یک دنیا سپاسگزارم و بهترین ها رو براتون آرزو می کنم.


ويروس كرونا؛ و سياست عمربن‌خطاب در تعامل با بیماری طاعون - سنی آنلاین\nويروس كرونا؛ و سياست عمربن‌خطاب در تعامل با بیماری طاعون\nمنتشر شده در فروردین 31, 1399 @ 2:52 ب.ظ\nنویسنده: دکتر علی محمد الصلابی/ مترجم: عبدالناصر امینی\nاین روزها همه درگیرِ اخبار و شایعات وبای جهانی (کرونا) هستند که هر روزه حلقه‌ی گسترش آن وسعت می‌یابد. این وبا باعث مرگ تعداد زیادی شده، خصوصا در کشورهایی که خطر انتشارش بیشتر بوده است. از آنجایی‌که چنین بلایا از قضا و قدَر الهی است، از ما مسلمانان خواسته شده با توکل بر خدا و تسلیم‌بودن در برابر قضا و قدَر او، برای پیشگیری از این بلا و حفاظت خود از اسباب ابتلا به آن بکوشیم. در سیرت سیدنا عمر بن الخطاب رضی‌الله‌عنه عملکردی در تعامل با بیماری وبا روایت شده که در رابطه با قضیه‌ی (کرونا) برای ما سودمند است.\nدر سال هجدهم هجری حادثه‌ای وحشتناک اتفاق افتاد که مراجع و منابع تاریخی آن را «طاعون عِمَواس» نام نهاده‌اند. عمواس نام شهر کوچکی میان قدس و الرَّملة است و چون شیوع طاعون از این شهر آغاز شده بود، به طاعون عمواس معروف شد و سرتاسر شام را دربرگرفت.\nطبق معلومات بنده بهترین تعریفی که از این بیماری نقل شده از ابن حجر است که پس از ذکر آرای مختلف می‌گوید: این (معلوماتی) از اقوال اهل لغت، فقهاء و اطبّاء در تعریف آن بود و جانِ کلام آنکه: این بیماری در واقع ورمی است که از فشار خون یا انسداد خون در عضوی ایجاد می‌شود و آن را فاسد می‌کند. اما سایر بیماری‌های عمومی دیگری که از هوای آلوده پدید می‌آید، به علت سرایت همگانی و یا کثرت مرگ‌ومیر آن، به‌طور مجازی «طاعون» نام‌گذاری شده‌اند.\nشاید علت تفاوت قائل‌شدن بین طاعون و وبا صحت این حدیث نبوی باشد که ایشان خبر داده‌اند طاعون در شهر مدینه داخل نمی‌شود، لکن وبا داخل می‌شود. و در قرن‌های پیشین وبا در این شهر بروز کرده، اما طاعون دیده نشده است.\nقابل ذکر است که طاعون پس از نبردهای سنگین بین مسلمانان و رومی‌ها که افراد زیادی به قتل رسیده بود و تعفن آن فضا را دربر گرفته بود، پدید آمد و این امری‌ست که خداوند بر اساس حکمتی که او بهتر می‌داند آن را مقدر نمود.\n۱ـ بازگشت عمر از مرزهای حجاز و شام\nدر سال هفدهم هجری سیدنا عمر رضی‌الله‌عنه تصمیم گرفت برای بار دوم از شام دیدن کند. وی همراه با گروهی از مهاجرین و انصار حرکت کرد تا به منطقه‌ی سَرْغ حوالی مرزهای حجاز و شام رسید، در آنجا با تعدادی از سرلشکران خود ملاقات کرد و آنان خبر دادند که در شام بیماری طاعون شیوع پیدا کرده است. عمر رضی‌الله‌عنه پس از مشوره با همراهانش بازگشت.\nپس از بازگشت ایشان طاعون خطرناکی در شام شیوع پیدا کرد و به سبب همه‌گیری آن تعداد زیادی مُردند. ازجمله: أبوعبيدة بن الجرّاح (امیر شام)، معاذ بن جبل، يزيد بن أبي سفيان، حارث بن هشام (نیز گفته‌شده در یرموک به شهادت رسید)، سهيل بن عمرو، عتبة بن سهيل، و… سایر بزرگان قوم.\nاین بیماری همچنان ادامه داشت، تا اینکه عمروبن‌عاص رضی‌الله‌عنه به عنوالی والی شام مقرر شد. وی به مردم دستور داد از شهر خارج شده و به کوه‌ها پناه ببرند؛ مردم خارج شدند و مدتی نگذشت که خداوند این بلا را برطرف نمود. چون خبر به عمر رضی‌الله‌عنه رسید با این تدبیر عمروبن‌عاص مخالفت نکرد.\n۲ـ سفر مجدد عمر رضی‌الله‌عنه به شام و ترتیب امور\nعمر فاروق رضی‌الله‌عنه از وفات فرماندهان بزرگ و سربازان جان‌برکف خود به سبب طاعونِ شام، بسیار متأثر و غمگین شد. نامه‌های بسیاری از سوی امرای شام در رابطه با میراث فوتی‌ها و سایر موارد به وی رسید.\nایشان صحابه را گردهم آورد و از آنان مشوره خواست و در نهایت تصمیم گرفت شخصا به آن مناطق سرکشی کند و امورشان را نظم دهد. طبق نظر صحابه باید سفرش را از شام آغاز می‌کرد، به‌همین خاطر گفت: میراث مردم شام در حال ضایع‌شدن است، ابتدا از شام آغاز کرده و میراث‌شان را تقسیم خواهم کرد و آنچه را صلاح بدانم، آنجا اعمال می‌کنم و سپس به سایر شهرها می‌روم و امورشان را نظم می‌دهم.\nفاروق اعظم رضی‌الله‌عنه از مدینه حرکت کرد و علی‌بن‌ابیطالب را جانشین خود تعیین کرد. زمانی که به شام رسید، اموال را تقسیم نمود، لشکر را به دو گروه زمستانی و تابستانی تقسیم‌بندی کرد، ورودی‌های شهر شام را استحکام بخشید، والیان را مشخص کرد، عبدالله‌بن‌قیس را بر نواحی ساحلی و معاویه رضی‌الله‌عنه را بر دمشق به‌عنوان والی تعیین کرد. امور نظامیان، فرماندهان و مردم را مرتب کرد، میراث مردگان را بین زنده‌ها تقسیم کرد.\nچون وقت نماز فرارسید، مردم از وی خواستند بلال را دستور دهد تا اذان بگوید، وقتی بلال رضی‌الله‌عنه به دستور امیرالمؤمنین اذان گفت، همه گریستند و خود عمر رضی‌الله‌عنه بیشتر از همه گریست، زیرا اذان بلال یادآور ایام حیات رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم بود.\nعمر رضی‌الله‌عنه قبل از بازگشت به مدینه در میان مردم خطبه‌ای ایراد کرد: «ای مردم! من فرماندهان و والیان شما را مشخص کردم، و آنچه را بر عهده‌ی من بود انجام دادم و حقوق، اماکن و درآمد شما مشخص شد، سربازان اسلام در خدمت شما هستند و نیز اگر کسی احساس می‌کند امری از امور نیاز به رسیدگی دارد، بیاید تا به آن رسیدگی کنیم».\nقابل یادآوری است که طاعون عمواس حادثه‌ای بزرگ و خطیر بر مسلمانان بود، نزدیک به بیست‌هزار نفر- حدود نصف جمعیت شامِ آن زمان – فوت کردند. همچنین در آن شرایط حساس مسلمانان از حمله و یورش رومی‌ها نیز بیم داشتند، و اگر رومی‌ها از ضعف مسلمانان خصوصا تزلزلی که بر اثر طاعون در صف لشکر رخنه کرده بود، آگاه می‌بودند و حمله می‌کردند، مواجهه با آنان برای مسلمانان بسیار مشکل بود. اما چه‌بسا که یأس و ناامیدی در دل رومی‌ها اثر کرده بود و از حمله به مسلمانان صرف‌نظر کردند و زمین‌گیر شدند. خصوصا اطلاع یافته بودند که مردم شام و حوالی آن از حکومت اسلامی راضی هستند و با خاطری آسوده به پادشاه عادل آنان دست یاری دراز کرده‌اند. و رومی‌ها بدون کمک مردم شام هرگز نمی‌توانند بر مسلمانان پیروز شوند و دیگر اینکه سربازان رومی نیز از جنگ خسته بودند و به دنبال استراحت بودند و جرأت رویارویی با مسلمانان که در هر نبرد پیروز میدان بودند و آوازه‌ی‌شان ترس بر اندام همه می‌انداخت، را نداشتند.\n۳ـ حكم ورود و خروج از مناطقی که طاعون در آنجا انتشار یافته است\nرسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمود: «إذَا سَمِعْتُمْ بِهِ بِأرْضٍ، فلاَ تَقْدمُوا عَلَيْهِ، وإذَا وَقَعَ بِأَرْضٍ وَأَنْتُمْ بِهَا، فَلا تخْرُجُوا فِرَارًا مِنْهُ»؛ (هرگاه شنیدید در جایی (طاعون نازل شده) وارد آن نشوید و اگر در جایی واقع شد و شما آنجا بودید، پس برای فرار از طاعون از آنجا خارج نشوید).\nصحابه در رابطه با نهی از خروج و ورود به شهر طاعون‌زده اختلاف نظر داشتند، برخی به ظاهرِ حدیث عمل می‌کردند و برخی به تأویل آن باور داشتند. متأولین، خروج کسانی که در شهرشان طاعون نازل شده بود را مباح می‌گفتند. قبلاً تلاش سیدنا عمر رضی‌الله‌عنه برای بیرون کردن أبوعبيده از شام که در آن طاعون آمده بود را ذکر کردیم، اما ایشان عذرخواهی کرده (و باقی ماند). اما وقتی عمر رضی‌الله‌عنه از او خواست که مردم را از جایی که آب‌های آلوده داشت به جایی دیگر انتقال دهد، وی پذیرفت و این کار را انجام داد؛ البته نامه‌نگاری بین عمر و ابوعبیده رضی‌الله‌عنهما بعد از ملاقات یکدیگر در “سرغ” انجام شده بود و حدیث نهی از خروج و ورود به محل وباء را از عبدالرحمن بن عوف شنیدند و عمر به مدینه برگشت. چنین به نظر می‌رسد که طاعون تازه آغاز شده بود و همه‌گیر نشده بود، زمانی که عمر رضی‌الله‌عنه به مدینه رسید، اخبار مرگ و میرِ شدید به وی رسید.\nبرداشت عمر رضی‌الله‌عنه از جواز خروج از شهر طاعون‌زده از تعدادی دیگر از صحابه – معاصران ابوعبیده همچون: ابوموسی اشعری و عمروبن‌عاص- نیز نقل شده که آنان نیز همین دیدگاه را داشتند و اختلاف در خروج بود و در رابطه با نهی ورود به شهر طاعون‌زده همه اتفاق‌نظر داشتند.\nکسانی که قائل به مباح بودن خروج بودند، این اباحت را مشروط به آن می‌دانستند که شخص خارج‌شونده معتقد نباشد که خروجش، فرار از تقدیر الهی است و به سبب فرار از مرگ نجات یافته است، بلکه خروجش را یک ضرورت جهت تداوی تلقی کند؛ در چنین صورتی خروج برایش جواز دارد.\nاما عدم خروج ابوعبیده رضی‌الله‌عنه و عذرخواهی‌اش از عمر رضی‌الله‌عنه به‌خاطر مسائل طبی، اجتماعی، سیاسی و نظامی بود که دین دستور به تنظیم امور می‌دهد و باید فرمانده‌ای امین در رأس امور قرار داشته باشد، و ابوعبیده رضی‌الله‌عنه امین این امت بود و در پاسخ به علت عدم خروجش فرمود: «من در میان لشکر مسلمانان حضور دارم، خود را از آن‌ها بهتر نمی‌دانم.»\nهمچنین برخی از علما در رابطه با حکمت نهی از خروج گفته‌اند: اگر همه‌ی مردم برای خروج اقدام کنند، مصالح افراد ناتوان ضایع می‌شود، زیرا کسی باقی نمی‌ماند که به امور آنان در حال بیماری و یا پس از مرگ رسیدگی کند، پس اگر خروج مشروع باشد، توانمندان خارج می‌شوند و این سبب دل‌شکستگی ضعفا خواهد شد. همچنین گفته شده: یکی از حکمت‌های تهدید از فرار سربازان در جنگ، همین است که سایر سربازان دل‌شکسته شده و شکست می‌خورند.\nماندن “رخصت (مباح)” و خارج‌شدن نیز رخصت است. کسی که در محل بیماری بوده و مبتلا شود، خارج‌شدنش هیچ فایده‌ای ندارد، بلکه وی انتقال‌دهنده‌ی بیماری به افراد سالم خواهد بود. اما فردی که مبتلا نشده برای وی رخصت است و می‌تواند خارج شود، البته در صورتی که همه‌ی افراد سالم خارج نشوند و افرادی جهت مداوای بیماران باقی بمانند.\nاین بیماری مُهلک به علت نافهمی، به زندگی بسیاری از مردم سرایت کرد، حتی فاتحان بزرگی مبتلا شدند؛ اما سیدنا عمر رضی‌الله‌عنه با احتیاط کامل با آن تعامل کرد و با همراهانش به شام وارد نشد؛ کوشید افراد سالم را از این شهر خارج کند؛ پس از نابودی وبا مسئولیت (تدبیر امور) را شخصاً به عهده گرفت و به شام سفر کرد تا از نزدیک تبعات آن را سنجیده و مشکلات را حل کند؛ مرجع تمامی تعاملات وی شریعت و فقه اسلامی بود که اجتهاد کرد و دستورات را نافذ کرد و والیان را مأموریت داد.\nعمربن‌خطاب رضی‌الله‌عنه یقینا بهترین الگو و نمونه برای حاکمان و امرای بعد از خود است که چگونه با مشکلات و چالش‌ها مواجه شوند و آنها را مدیریت کنند. همچنین وی بهترین الگو در تعامل با بیماری‌های خطرناک است، زیرا دوری از اماکن انتشار بیماری و تلاش برای محدود کردن ساحه‌ی انتشار آن، از دانش و فهم خلیفه‌ی راشد عمربن‌خطاب رضی‌الله‌عنه در تعامل با بیماری‌های خطرناک است.\n۱- أحمد إبراهيم الشريف: دراسات في الحضارة الإسلامية، دار الفكر العربي، صفحة (253،254).\n۲- عبد الوهاب النجار: الخلفاء الراشدون، (1986)، دار القلم، بيروت، صفحة (224:222).\n۳- علي محمد الصلابي: سيرة أمير المؤمنين عمر بن الخطاب شخصيته وعصره، (2005)، مؤسسة اقرأ، القاهرة، صفحة (235:230).\n۴- محمد حميد الله: مجموعة الوثائق السياسية للعهد النبوي والخلافة الراشدة، (1985)، دار النفائس، ط5، (490).\n۵- محمد رشيد رضا: الفاروق عمر بن الخطاب، دار الكتب العلمية، بيروت، لبنان، صفحة (230).\n۶- محمد شراب: أبو عبيدة عامر بن الجراح، (1997)، دار القلم، صفحة (220،232،237).\nپیوند ثابت به مقاله: http://sunnionline.us/farsi/2020/04/18493


فارکس فروم در افغانستان ،استراتژی پرایس اکشن\n5- فراهم آوردن یک سیستم مناسب برای نظارت بر جریان دادوستد، عملیات بازار و فعالیت اعضا. یکی از بارزترین محصولات ما چیلر جذبی استراتژی پرایس اکشن گازسوز است که در سال 84 به نمایندگی انحصاری شرکت روبور ایتالیا، با مشارکت سازمان بهینه سازی مصرف سوخت به عنوان تنها تولید کننده چیلرهای جذبی گاز سوز در ایران ارائه شد و این محصول بیش از 2000 دستگاه در ایران، تولید و عرضه شد. در سال 87 به دلیل وجود تحریم ها تولید متوقف شد ولی ما عرضه این محصول را از کانال های دیگربه صورت 100 درصد خارجی تامین کردیم و خوشبختانه دوباره توانستیم در سال 93 این محصول تحت لیسانس را تولید و روانه بازار داخلی کنیم. این محصول به دلیل مصرف گاز از جایگاه بهتری نسبت به محصولات مشابه که از برق استفاده می کنند برخوردار است. آنان خواستار اين بودندکه ماده مذکور به طور شفاف و روشن بيان کند که «زن» و«مرد» در حقوق مدنى افغانستان در همه موارد داراى حقوق برابر ومساوى هستند، اين ماده مطابق نظرنمايندگان زن تغيير کرد و در نتيجه آنان پس از اين درارتقا به پستهاى بلند دولتى مانع حقوقى ندارند. به پيروى از اين دست آورد قانونى، زنان که از جنگ واز هرچه جنگسالاراست متنفر اندعلى رغم تهديدهاى گروه طالبان وسايرنيرو هاى شبه نظامى، آماده شرکت وسيع خود درانتخابات رياست دولت شدند و دريک روز نسبتاً سردبه پاى صندوقهاى رأى رفتند وبا ريختن رأى خودبه شخص موردنظر و غالباً به آقاى کرزى ثابت ساختند که آنان قلباً خواهان دموکراسى وحکومت قانون اند.آقاى کرزى پس از انتخابش به حيث نخستين رئيس جمهور منتخب مردم، سه نفراز زنان منور هريک دکتر مسعوده جلال را به حيث وزيرامورزنان وخانم صديقه بلخى را به حيث وزير شهداومعلولين وخانم آمنه افضلى را به حيث وزيرامورجوانان درکابينه اش شامل ساخت وخانم حبيبه سرابى سابق وزير امور زنان را بحيث نخستين والى زن درولايت هزاره نشين باميان منصوب کرد.\nمعاملات فارکس در افغانستان ،استراتژی پرایس اکشن\nباینری رولت آپشن الیمپ ترید اکسپرت فارکس سودده تضمینی اندیکاتور گزینه های. کدامیک از گزینه های زیر در مورد. مجله نیوزویک در سال ۲۰۱۴ مدعی شد ساتوشی ناکاموتوی واقعی را پیدا کرده است. این نشریه یک فرد ۶۴ ساله ژاپنی – آمریکایی به نام دوراین ناکاماتو را به عنوان مبدع اصلی بیت کوین معرفی کرد که در تحقیقات پیشرفته بعدی مشخص شد استراتژی پرایس اکشن این کشف پایه و اساسی نداشته است. ارز رمزنگاریشده پترو واحد پولی جدید ونزوئلا میشود. بورسی متکی بر کالاهای تجاری که با شاخص وست تگزاس اینترمدییت.\nاعتقاد تكنيكي‌ها بر اين است كه تشخيص روند امكان پذير بوده و استراتژی پرایس اکشن مي‌توان بر مبناي روند قيمت اقدام به سرمايه‌گذاري كرد و همراه با مشخص شدن تدريجي روند قيمت و با اقدام به خريد و فروش در زمان مناسب ، سود كسب كرد. با توجه به اين امر كه روش تحليل تكنيكي را مي توان براي دوره هاي زماني مختلف بكار برد، امكان دنبال كردن روند هاي بلند مدت و كوتاه مدت قيمت بطور همزمان وجود دارد. در نمودار بالا ( روند قيمت سهام IBM ) نشان دهنده رويكرد شوايگر نسبت به ماهيت روند قيمت ها است. روند كلي به سمت بالاست، ليكن محدوده‌هاي مناسب براي دادوستد ( Trading ) درون آن پراكنده است. مابين محدوده‌هاي دادوستد < برنگ قرمز- Trading Range >روندهاي رشدي < رنگ آبي- Trending Range >وجود دارند كه متاثر از روند رشد اصلي قيمت سهم در بلند مدت هستند. وقتي كه سهام بالاتر از محدوده داد و ستد قرار مي گيرد، روند رشد آن دوباره شروع مي‌شود. از طرف ديگر زماني كه سهام پايين‌تر از مرز پاييني محدوده داد و ستد قرار مي گيرد، روند نزولي قيمت سهم آغاز مي شود. اعتبار سازنده نیز می‌تواند در محاسبه بلاعوض در مشارکت در ساخت تاثیر داشته باشد؛ زیرا سازنده‌های معتبر و خوش‌نام معمولا وجه کمتری بابت بلاعوض پرداخت می‌کنند.\nزمان پایان ساخت پروژه تعیین شود و در صورت تخلف از این تاریخ تمهیدات لازم در نظر گرفته شود. یک کابل ۶ پین پیدا کنید و آن را به انتهای کارت گرافیک خود وصل کنید. . نداشته باشد می بایست مطابق شکل از کابل تبدیل استفاده کنید که در تصویر مشاهده می کنید.\nدر فصل ۱۰ و فصل آخر کتاب، استاندارد بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS) تبیین می‌شود و انطباق مستمر در قالب این استانداردها تبیین می‌شود. این استاندارد به عنوان بزرگ‌ترین رویداد حسابداری طی ۱۵۰ سال گذشته تلقی می‌شود. این استاندارد برای سرمایه‌گذاران و سهامداران، امکان دسترسی به اطلاعات مالی باکیفیت‌تر را فراهم نمود. راه‌اندازی و اجرای این استاندارد، چالش‌های فراوانی را برای کسب و کارها و شرکت‌ها ایجاد می‌کند و آموزش این استاندارد، هزینه‌ها و برنامه‌ریزی پروژه‌های شرکت‌ها، توجه به ملاحظاتی را ایجاب می‌کند که در این فصل مورد بررسی قرار گرفته‌اند. همچنین اثرات این استاندارد استراتژی پرایس اکشن بر فرایندها، کاکنان و برنامه‌های شرکت‌ها و ارزیابی‌ها نیز دیده شده است . با گذشت زمان شرکت‌های بزرگ هر یک بنا به نیاز خود زنجیره‌بلوک را توسعه داده‌اند و پلتفرم‌های زنجیره‌بلوکی خلق کرده‌اند تا پاسخگوی نیازهای صنایع مختلف باشند. فراهم می کند زندگی می کنند دودویی روند بلند مدت معاملات\nمعامله گران اغلب از RSI برابر 30 و 70 به عنوان اخطارهای خرید و فروش استفاده می کنند. پیش از این متوجه شدیم که حرکت RSI به زیر عدد 30 یک اخطار جدی برای ورود بازار به منطقه فروش های افراطی می باشد. در چنین زمان هایی معامله گران منتظر وقوع کف می باشند و روند قیمت را برای مشاهده اخطار خرید تعقیب می کنند. آنها زمانی که اندیکاتور قدرت نسبی عدد زیر 30 را نشان می دهد با دقت بیشتری عمل می کنند. خیلی از حالت های واگرایی و یا کف های دو قلو ممکن است در حالتی که اسیلاتور RSI حالت فروش هیجانی را نشان می دهد رخ بدهد. تقاطع RSI با عدد 30 نقطه ای است که برای خیلی از معامله گران اثبات چرخش بازار است و انتظار شروع روند صعودی را دارند. در مقابل در حالت خریدهای افراطی تقاطع با خط 70 را می توان به عنوان اخطار فروش تلقی نمود. دارید که برنامه نویسی های خود را بر روی میکروکنترلر یا مغز ربات خود\nدر بازار های مالی جهانی طلا،نفت،ارز خریداری کنید. ✅دوستان تنها بروکر معتبری که پیشنهاد میشه از سوی ما این بروکر است. 🔹برای راهنمایی میتوانید از آیدی استراتژی پرایس اکشن پشتیبان سوال های خودتون رو مطرح کنید. “حرکت بزرگ” ما را به مشکل بعدی منتهی می کند: حرکت های بزرگ، با توجه به تعداد محدوده های بالقوه ای برای تجارت، بسیار زیاد است. روش های سنتی تجزیه و تحلیل فنی از یک هدف سود استفاده می کنند که برابر با ارتفاع محدوده (مقاومت منفی حمایت) اضافه شده و یا از قیمت برش محاسبه می شود. در حالی که این هدف سودآوری منطقی است، دستاوردهای انفجاری اتفاق نمی افتد به همان اندازه که معامله گر تازه کار فکر می کند. در حالی که نمونه های تقسیم محدوده ای اغلب برای نشان دادن یک انفجار سهام یا کالایی و ایجاد درصد سود بالاتری استفاده می شود، به طور بالقوه صدها محدوده در ابزارهای مختلف در بازار های سراسر جهان مورد معامله قرار می گیرند، این احتمال وجود دارد که تعداد کمی از آنها را که در نهایت منفجر شوند احتمال آن زیاد نیست. و با توجه به دو مشکل دیگر با محدوده های ذکر شده در بالا، احتمالآن وجود دارد که معامله گر در تجارت زمانی که این حرکت در نهایت اتفاق می افتد.


استفاده از تیرچه و نکاتی در مورد کامپوزیت سقف:تیرچه خرمدژ\nهمه ما می‌دانیم که هیچ ماده ساختمانی وجود ندارد که بتواند نیروهای کششی را به جز فولاد تحمل کند. در این حالت، وجود بتن یا سایر موارد از این نوع، فشار تحمل را تقویت نمی‌کند، بلکه باعث افزایش بار مرده سقف می‌شود، بنابراین برای انجام این کار راهی به جز تقویت فولاد وجود ندارد.\nبتن در سقف ساخته شده با تیرچه بتنی پیش ساخته از ناحیه کششی خارج شده و فقط مقدار بتنی که باید فولاد کششی را نگه دارد، نگه داشته می‌شود (بتن موجود در پاشنه تیرچه).\nاستفاده از بتن در سقف‌های ساخته شده با تیرچه که با بلوک ساخته شده‌اند، باعث می‌شود که این نوع سقف‌ها از نظر اقتصادی بسیار مقرون به صرفه بوده و استفاده از آن در حال رشد باشد، در حال حاضر تیرچه‌های پیش ساخته ارزان‌ترین و با بالاترین کیفیت از این نوع هستند و می‌توانند برای دهانه‌های حداکثر 12 متر اجرا شود. شایان ذکر است که در صورت دریافت گواهینامه استاندارد، استفاده از این نوع تیرچه استاندارد از پیش ساخته شده مجاز است، در غیر این صورت توصیه نمی‌شود.\nانواع کامپوزیت مورد استفاده در سقف ساخته شده با تیرچه\nبسته به روش تولید آنها، دو نوع کامپوزیت از یکدیگر متمایز می‌شوند: مصنوعی و طبیعی. در کامپوزیت‌های مصنوعی، مرحله پراکندگی تقویت‌کننده از خارج به صورت مصنوعی اضافه می‌شود یا وقتی ذوب ماتریس با عوامل معرفی شده مصنوعی تعامل می‌یابد، شکل می‌گیرد. کامپوزیت‌های طبیعی شامل آلیاژهایی هستند که در آنها مراحل پراکندگی تحت فرآیندهای طبیعی تبلور اولیه، شکل می‌گیرد.\nکامپوزیت‌های طبیعی معمولی، از نوع آهن گرافیتیکی هستند. با استفاده از فن‌آوری‌های معمولی کامپوزیت‌های مصنوعی، می‌توان خواص کامپوزیت‌های طبیعی را نیز بهبود بخشید. با این حال، کامپوزیت‌های مصنوعی به عنوان موادی با خواص منحصر به فرد در نظر گرفته می‌شوند. چالش‌های موجود در ساخت کامپوزیت به دست آوردن پراکندگی یکنواخت پرکننده و ایجاد پیوند شیمیایی قوی بین ذرات اندازه میکرو و ماتریس پلیمر است که برای تامین مقاومت کششی بالا به دلیل استرس موضعی در کامپوزیت ضروری است.\nفعل و انفعالات متقابل بین فیلرها و ماتریس پلیمر نقش تعیین‌کننده‌ای در تعیین کیفیت و خواص کامپوزیت‌ها دارد. رزین وینیل استر، به عنوان یک پلیمر ساختاری، به دلیل این که رزین‌های ترشح شده با استفاده از ساختار شبکه‌ای که مقاومت بالایی در برابر رطوبت و مواد شیمیایی دارند و از خواص مکانیکی خوبی برخوردار هستند، به عنوان ماتریس پلیمری انتخاب شدند.\nبنابر این کامپوزیت‌های حاصل از کاربردهای بالقوه در ساخت و مصالح ساختمانی مانند مخازن، قطعات خودرو و کشتی‌های دریایی که به خواص مکانیکی برتر و یا مقاومت بالا در برابر محیط‌های خشن مانند اسید قوی یا پایه احتیاج دارند، استفاده می‌شوند.\nعلاوه بر این، گروه‌های عملکردی پلیمر اطراف نانو ذرات، این نانوکامپوزیت‌ها را قادر می‌سازد تا به عنوان کاندیداهای خوبی برای استفاده در ساختمان استفاده شود. بیشتر موارد تخریب غیرمستقیم سازه‌های بتنی مسلح، به ویژه در شرایط تهاجمی، مربوط به خوردگی آرماتور است.\nبه منظور بهبود قابلیت اطمینان و دوام سازه‌های بتن آرمه و در عین حال برای محافظت از آرماتور در برابر عوامل تهاجمی، ما استفاده از روبان را در منطقه گسترده اعضای خمشی پیشنهاد می‌کنیم، در نتیجه برای سازه‌های بتنی روبان دو لایه تولید می‌شود.\nبه طور خلاصه، سقف ساخته شده با تیرچه پیش‌ساخته بتنی که در کنار هم قرار گرفته‌اند و اجزای این نوع از سقف‌ها، بلوک‌ها و یا اجزاء پرکننده دیگری هستند که در بین تیرچه‌ها قرار داده می‌شوند و بتن بر روی سقف ریخته شده و تمام اتصالات را به روش یکپارچه ادغام می‌کند. بتن نیز در فشرده‌سازی سقف استفاده می‌شود.\nدر سازه‌های بتنی و با توجه به مصالح استفاده شده و نوع سقف انتخابی، می‌توان گفت برخی از مزایا وجود دارند که می‌توانند تحت تاثیر عوامل مختلفی باشند.\nبنابراین با توجه به موارد ذکر شده، مهم است که ابتدا هر دو نوع سقف مورد بررسی قرار گیرد و در مورد موارد مرتبط یادآوری شود. سقف‌های استیل فوم در جذب صدا بهتر از بتن هستند اما برای عایق‌کردن صدا به اندازه بتن مناسب نیستند.\nنتایج آزمایشگاه نشان داد که رفتار آکوستیک سقف با بلوک‌های پلی استایرن، معادل صدای ضربه به سقف، در هر دو نوع سقف را نشان می‌دهد. استروفیوم به تنهایی هیچ گونه خاصیت از بین برنده صدا را ندارد و برخی از ایده‌ها و برداشت‌های تخصصی در مورد اثر مثبت ضربه و صدا به دلیل عدم همخوانی و ناهماهنگی، صحیح نیست و حتی بعضی اوقات برعکس یافت می‌شود و برعکس آنها نیز در تقویت صدا موثر هستند و با افزایش عرض آنها، این نقص تشدید و تکثیر می‌شود.


تنبلی-تخمدان-و-راه-های-تشخیص-و-درمان-آن/ تخمدان پلی کیستیک/ علائم تنبلی تخمدان\nمجله سلامت, ژنتیک, سلامت زنان و مردان\nروند رشد فولیک ها به چه صورت است؟\nعلائم بالینی تنبلی تخمدان چیست؟\nتنبلی تخمدان و اثرات آن روی سیکل قاعدگی\nتنبلی تخمدان و اثرات آن روی سیستم بدن بانوان\nنکات مهم در رابطه با تنبلی تخمدان\nتنبلی تخمدان و راه های تشخیص و درمان آن به چه صورت است؟\nتنبلی تخمدان و راه های تشخیص و درمان آن: تنبلی تخمدان همان پلی کیستیک که یکی از بیماریهای رایج در بین زنان و دختران می باشد که نوعی بیماری ژنتیکی است. معمولا در دوران تخمک گذاری هر ماه حدود پنج تا شش فولیکول شروع به رشد می کند. در نتیجه، یکی از آنها بزرگ شده و فاکتور مهار کننده برای سایر فولیکولها ارسال می کند.\nدر واقع فولیکول های دیگر که در اطراف فولیکول بزرگ در حال بزرگ شدن می باشند، را از بین برده یا کوچک نگه می دارد. افرادی که دچار تخمدان پلی کیستیک هستند، معمولاً فولیکول های بزرگ شده نمی توانند فعالیت خود را به درستی انجام دهد. در نتیجه این روند، قادر نخواهند بود تا تخمک‌گذاری را به خوبی انجام دهند.\nدر واقع چند فولیکول به صورت نیمه رشد یافته بزرگ می شوند و این فولیکول‌ها نمی‌تواند تخمک گذاری خوبی داشته باشند. لازم به ذکر است که این فولیک ها به صورت کامل از بین نمی روند. با توجه به اینکه هر ماه تعدادی از فولیکول تولید می‌شود که این فولیکول‌ها بر روی تخمدان ها باقی می مانند. در نتیجه روی تخمدان ها پر از فولیکول های ریز و رشد یافت می‌شود.\nمعمولا وقتی در سونوگرافی تخمدان ها بررسی می شوند، حدود ۳ تا ۴ فولیکول ریز بر روی تخمک ها دیده می شود. وقتی که فردی دچار تنبلی تخمدان یا پلی کیستیک است در این حالت، تعداد فولیکول هایی که بر روی تخمدان وجود دارد بسیار زیاد است. به گونه ای که به حالت گردن بندی دور تخمدان را احاطه کرده اند.\nعلائم بالینی تنبلی تخمدان وجود هورمون های مردانه است. هر فولیکول ریز، یک هورمون مردانه آزاد می کند. وقتی که تعداد زیادی هورمون مردانه از این فولیکول‌ها آزاد می گردد، در نتیجه هورمون مردانه افزایش می یابد. در صورت عادی افرادی که سالم هستند و دچار تنبلی تخمدان نیستند، دارای مقداری هورمون مردانه هستند. این میزان نسبت به مردان خیلی کم بوده و به گونه‌ای در حالت استاندارد می باشد. افرادی که دارای تنبلی تخمدان می باشند، میزان هورمونهای مردان افزایش پیدا می‌کند.\nمطالعه بیشتر درمان ناباروری\nنشانه های وجود تخمدان پلی کیستیک در افراد:\nرشد موهای زائد و ضخیم در پشت لب و چانه\nهمچنین در بخش های خاصی از بدن میزان رشد موها افزایش پیدا میکند، مثلاً در اطراف سینه، ناف و زیر ناف موهای ضخیم تر رشد می نمایند.\nتنبلی تخمدان باعث افزایش مقاومت نسبت به انسولین نیز می‌شود. افرادی که دچار دیابت هستند باعث می شود تا چربی خون این افراد افزایش پیدا کند. به خاطر اینکه تخمک گذاری در این افراد درست انجام نمی گردد در نتیجه ممکن است فرد دچار دیرزایی و یا نازایی شود.\nافرادی که دارای پلی کیستیک هستند معمولاً سیکلهای قاعدگی نامرتبی دارند. همچنین مدت فاصله بین سیکل های قاعدگی طولانی هست. حتی اگر فرد دارو مصرف نکند در این حالت ممکن است۶ تا ۷ ماه پریود نشود.متاسفانه برخی از بانوان به خاطر این موضوع خوشحال می شوند. این مورد بسیار خطرناک است و ممکن است بعدها باعث بروز مشکلات بسیار جدی تر در بدن شود.\nمعمولا در صورت عادی به گونه‌ای است که وقتی هورمون های مردانه در یک مرد زیاد می شود در نتیجه آن فرد ممکن است دچار ریزش مو گردد. در زنان نیز همین‌گونه است، در واقع افزایش هورمون مردانه باعث ریزش مو در زنان می شود.\nحتی در برخی مواقع ممکن است به گونه ای مشابه با مردان شوند و کمی دچار کچلی و یا ریزش مو در بخش شقیقه ها و یا وسط سر گردند. این مورد معمولاً وقتی که زنان دچار تنبلی تخمدان هستند اتفاق می افتد. همچنین زیاد شدن هورمون های مردانه می تواند باعث چرب تر شدن سطح پوست و جوش های سر سیاه و یا اضافه وزن در بانوان گردد.\nتا به امروز علت اصلی بروز تنبلی تخمدان پیدا نشده است. ولی درمان کردن به موقع این مشکل می‌تواند احتمال ابتلا به دیابت و بیماری های قلبی را کاهش بدهد. معمولاً اکثر بانوان متوجه نمی شوند که به تنبلی تخمدان یا پلی کیستیک دچار هستند.\nحدود ۵ تا ۱۰ درصد بانوان در سنین باروری دچار این مشکل می شوند. کمتر از ۵۰ درصد این افراد مشکل را تشخیص می دهند و شروع به درمان می کنند. تنبلی تخمدان یا سندر تخمدان پلی کیستیک یک نوع بیماری خاموش است. به همین دلیل دقت کردن به نشانه های وجود این مورد بسیار حائز اهمیت است.\nمطالعه بیشتر بهترین متخصص هیستروسکوپی\nتشخیص به موقع تنبلی تخمدان بسیار حائز اهمیت است. در واقع درمان به موقع این مشکل می‌تواند از بروز مشکلات جدی تر جلوگیری نماید.\nانواع علت‌های وجود تنبلی تخمدان :\nداشتن چرخه قاعدگی نامنظم\nرشد مو در بخش های مختلف بدن\nایجاد یک حلقه تیره در اطراف گردن\nبزرگ شدن بی دلیل شکم\nپلی کیستیک یکی از شایع‌ترین دلایل ناباروری می باشد. حدود ۷۰ درصد افرادی که دچار پلی کیستیک هستند در باردار شدن مشکل دارند.\nداشتن چرخه قادگی نا منظم:\nدر واقع نامنظم بودن عادت ماهیانه و یا قطع شدن چند دوره قاعدگی، یکی از علائم اصلی تنبلی تخمدان است. با توجه به اینکه بحث قاعدگی یک علامت مهم و حیاتی می باشد و نشان دهنده این است که سوخت و ساز بدن در وضعیت خوبی قرار دارد یا نه. مثلا اگر بیش از اندازه لاغر باشید و یا اضافه وزن داشته باشید، این موارد می تواند چرخه قاعدگی را تحت تاثیر قرار بدهد. همچنین داشتن دوره های قاعدگی نامنظم از نشانه های عدم تعادل هورمونی می باشد.\nرشد مو در قسمت های مختلف بدن:\nیکی دیگر از علت‌های تنبلی تخمدان رشد مو های زائد در برخی نواحی بدن است. با توجه به اینکه تنبلی تخمدان باعث افزایش هورمون های مردانه می شود، در نتیجه رشد مو در زنان افزایش پیدا میکند.\nرشد کردن مو در بخش های غیر منتظره مثلاً نوک پستان، روی سینه، قسمت داخلی واژن و شکم که در حالت عادی در این بخش‌ها امکان رشد مو کم است می‌تواند از علت‌های تنبلی تخمدان باشد.\nایجاد جوش و آکنه:\nیکی دیگر از علت های تنبلی تخمدان ایجاد جوش و آکنه ها در صورت است.در واقع مقدار بالای آندروژن از علت های اصلی ایجاد آکنه است. با توجه به اینکه هورمون ها می توانند تولید سبوم را افزایش دهند. در نتیجه ترکیب شدن روغن اضافه با بافت پوست های قدیمی باعث می شود تا منافذ پوست بسته شود. باکتری هایی که بر روی سبوم قرار دارد می‌توانند باعث ایجاد التهاب شوند.\nایجاد یک حلقه تیره در اطراف گردن:\nتیره شدن پوست از علت های اصلی وجودتخمدان پلی کیستیک در زنان است. که به هیچ عنوان این تغییر رنگ پوست از بین نمی رود. معمولاً این تغییر رنگ بیشتر در زیر بغل و یا اطراف ناحیه تناسلی مشاهده می شود.\nبزرگ شدن بی دلیل شکم:\nمعمولا افزایش وزن به ویژه در اطراف شکم یکی از نشانه‌های اختلالات هورمونی است. تنبلی تخمدان می تواند باعث بروز مشکل در باروری گردد. در واقع عدم تعادل هورمونی باعث می‌شود تا توانایی تخمک گذاری کاهش پیدا کند.\nمطالعه بیشتر عوامل موثر در ناباروی\nهیچگونه درمان قطعی برای تنبلی تخمدان وجود ندارد. به خاطر این که این بیماری زمینه ژنتیکی دارد به همین دلیل نمی‌توان ژن تخمدانها را تغییر داد.\nاگر فردی دچار مشکلاتی در سیکل قاعدگی گردد، در این حالت از درمان های دارویی برای رفع مشکل استفاده می شود.\nاگر افرادی که دارای تنبلی تخمدان هستند دچار ریزش مو یا پرمویی شوند. در این حالت مصرف داروهای ضد هورمون مردانه می تواند باعث ایجاد تعادل در هورمون مردانه در زنان گردد.\nولی اگر تنبلی تخمدان باعث نازایی شده باشد در این حالت شروع به درمان های خاص می شود. تحریک تخمک ها برای بارور شدن با استفاده از درمان های خاص شروع میشود.\nافرادی که دچار پلی کیستیک هستند، باید کنترل وزن داشته باشند و همیشه زیر نظر پزشک باشند.\nمتاسفانه این بیماری تا آخر عمر همراه شما خواهد بود. به صورت کامل امکان درمان آن وجود ندارد ولی در صورت تشخیص به موقع، امکان کنترل آن وجود دارد.\nهچنین داشتن رژیم غذایی مناسب، انجام فعالیت‌های ورزشی مناسب و کم بودن استرس تاثیر زیادی بر روی وضعیت بیمار دارد. ورزش کردن به گونه‌ای از اضافه وزن جلوگیری می کند. افرادی که دچار بیماری pco هستند، باید از مصرف غذاهایی که شامل قند هستند پرهیز کنند. تا به دیابت دچار نشوند که تمام این عوامل در عملکرد صحیح تخمدان ها تاثیر زیادی دارد.\nافرادی که دچار تنبلی تخمدان هستند بهتر است در سنین پایین ازدواج کنند. در سریعترین زمان ممکن بارور شوند، چون وقتی که سن کم است در نتیجه تخمک ها به صورت زیاد تولید می‌شوند. متاسفانه با افزایش سن درصد باروری کاهش پیدا می‌کند.\nاگر دچار تنبلی تخمدان خفیف هستید می توانید با تغییر سبک زندگی، دوری از استرس، برنامه غذایی مناسب و ورزش از بروز مشکلاتی جدی تر جلوگیری کنید.\nتنبلی تخمدان و راه های تشخیص و درمان این بیماری در روند زندگی بانوان نقش اساسی دارا است.\nدر واقع سبک زندگی انسان ها تاثیر بسیار زیادی بر روی سلامتی دارد.\nعلائم نازایی قبل از ازدواج\nمهم ترین علل ایجاد ناباروری چیست؟\nبرچسب ها: تنبلی تخمدان, چرخه قادگی, فولیک ها, نازایی\nسارا, 1399/10/18 @ 10:09 پاسخ\nببخشید میخواستم بدون شما برای انجام IVFچقدر هزینه می گیرید؟\nدیجیتال مارکتینگ پیرایه, 1399/10/18 @ 10:25 پاسخ\nسلام خدمت شما لطفا برای اطلاع از قیمت ها به دایرکت ایسنتا مراجعه بفرمایید تا راهنمایی بشید.\nادرس ایسنتامرکز باروری و درمان ناباروری نیکان :https://www.instagram.com/ivfnikan/\nزهرا قدوسی, 1399/10/18 @ 10:17 پاسخ\nمن حدود دوماهه تحت نظر کلینیکتونم میخوام بدونم که چند درصد ممکنه با روش های تخصصی جنسیت بچم پسر باشه\nدیجیتال مارکتینگ پیرایه, 1399/10/18 @ 10:23 پاسخ\nسلام خدمت شما لازم به ذکر است که IUIدرصد کمتری توی انجام تعیین جنسیت داره اما با روش( ivf) 95 درصد شما میتونید جنسیت نوزاد را تعیین کنید .