Νερό: Πολύτιμο αγαθό εν ανεπαρκεία - PDF\nΝερό: Πολύτιμο αγαθό εν ανεπαρκεία\nDownload "Νερό: Πολύτιμο αγαθό εν ανεπαρκεία"\n1 ΤΡΙΜΗΝΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΚΟΥΡΟΥΝΙΩΤΩΝ - ΕΓΡΗΓΟΡΙΑΝΩΝ ΧΙΟΥ ΧΡΟΝΟΣ 17 ος, ΤΕΥΧΟΣ 69, MAΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ ΤΙΜΗ 1 Πειραιώς 43, Αθήνα , FAX: , ΑΡΘΡΑ - ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ - ΕΜΒΑΣΜΑΤΑ - Πέτρος Μοσχούρης, Βασ. Γεωργίου Β αρ. 17, Πειραιάς Νερό: Πολύτιμο αγαθό εν ανεπαρκεία Δ εν έχει περάσει, φίλες και φίλοι αναγνώστες, πολύς χρόνος από τότε και το νερό τρέχει για μέρες στη λεκάνη χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται να το που τα χωριά μας επέκτησαν σύγχρονο δίκτυο ύδρευσης. Απο τότε επιδιορθώσει; που τα κορίτσια των χωριών της Αμανής φορτωμένα τις πήλινες στάμνες Φαντάζεστε τη μητέρα ή τη γιαγιά μας, που τόσο κόπο κατέβαλαν για να τους πήγαιναν στις κοινοτικές βρύσες για να τις γεμίσουν. Από τότε που οι φέρουν το νερό για τις ανάγκες του νοικοκυριού τους στο σπίτι τους από την νέοι Αμανίτες περίμεναν εκεί για να δουν την εκλεκτή της καρδιάς τους, να κοινοτική βρύση, να το σπαταλούν με την ίδια άνεση που το κάνουμε εμείς ανταλλάξουν λίγα γλυκόλογα μαζί της. Πολλά, εξ άλλου, απ τα ειδύλλια σήμερα; Φυσικά και ήταν αδιανόητο! ανάμεσα στα παληκάρια και τις νέες τών χωριών μας πλέχθηκαν στα αταθέτουμε, φίλες και φίλοι αναγνώστες αυτές τις σκέψεις, γιατί ακρόκρουνα των κοινοτικών υδραγωγείων. διακινείται στο διαδίκτυο (internet) η είδηση, πως στις προθέσεις Ούτε πέρασε πολύς τών κυβερνόντων μας, χρόνος από τότε που οι ανάμεσα στα πολλά και μανάδες και οι γιαγιάδες επώδυνα για το λαό μέτρα μας φορτώνονταν τους που έχουν επιβάλει, είναι μπόγους με τα άπλυτα να ζητήσουν να δηλωθούν ρούχα του νοικοκυριού λεπτομερώς και να τους και κατέβαιναν καταγραφούν όλες οι στα ποτάμια να τα πηγές της επικράτειας. μπουγαδιάσουν. Η δήλωση και η Η χρήση του νερού, καταγραφή αυτή δύο του πολύτιμου αυτού αναγνώσεις μπορεί να αγαθού, στις όχι και τόσο έχει. Η πρώτη, και κατά μακρινές εποχές γινόταν την άποψή μας η λιγότερο με σύνεση. Ήταν ο οδυνηρή, έχει να κάνει Οι ανάγκες για νερό καλύπτονται σήμερα με μερικά βήματα και με το άνοιγμα μιας βρύσης. Η κοπιώδης σωματικός κόπος που με την προσπάθεια προσπάθεια της μεταφοράς του νερού στο σπίτι με τις στάμνες και τις «σύκλες» σύντομα ξεχάστηκε. Η άνεση που μας προσφέρουν τα σύγχρονα μέσα μας έκανε ασυναίσθητα «σπάταλους» που καταβάλουν τα έκανε τους ανθρώπους στη χρήση αυτού του υπερπολύτιμου αγαθού. οικονομικά επιτελεία να της εποχής εκείνης στα εξοικονομήσουν με κάθε μέρη μας, αλλά και στα τρόπο πόρους για το σπάταλο κράτος και σκέφτηκαν να φορολογήσουν τις άλλα μέρη της Ελλάδας, να χρησιμοποιούν με φειδώ το νερό. α καλά της βιομηχανικής εποχής αργά αλλά σταθερά έφτασαν και στα πηγές. απομακρυσμένα και ως εκ τούτου αποκομμένα χωριά της Αμανής. Στα Η δεύτερη ανάγνωση δεν είναι απλά περισσότερο οδυνηρή, είναι εφιαλτική! μέσα της δεκαετίας του 30 ( ) τοποθετήθηκαν στους δρόμους τών Το νερό είναι ένα απαραίτητο αγαθό για την επιβίωση του ανθρωπίνου είδους. Κουρουνίων, και λίγο αργότερα και του Εγρηγόρου οι πρώτοι αμιαντοσωλήνες Τα παγκόσμια υδάτινα αποθέματα, σύμφωνα με τις εκθέσεις των οικολογικών για να μεταφέρουν το νερό από τη Βρύση του «Κλιάνη» αρχικά και του και περιβαλλοντολογικών οργανώσεων έχουν μειωθεί επικίνδυνα Με την Νεαμονίτη αργότερα, μέσα στο χωριό. Σε επίκαιρες θέσεις των οικισμών αλόγιστη και σπάταλη χρήση που κάναμε τη βιομηχανική εποχή φαίνεται πως τοποθετήθηκαν κοινοτικές βρύσες με «γούρνες» για να τροφοδοτούνται τα έχουμε εξαντλήσει αυτό το πολύτιμο αγαθό. Το νερό σε λίγα χρόνια θα είναι νοικοκυριά με νερό και να ποτίζονται τα ζωντανά. ότι πολυτιμότερο υπάρχει πάνω σ αυτό τον πλανήτη. Είναι γνωστή, άλλωστε, Σιγά-σιγά το ένα μετά το άλλο τα σπίτια του χωριού απέκτησαν τη δική η ρήση πως ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει για το νερό! τους βρύση. Στην αρχή οι πιο «προοδευτικοί» συνέδεαν τα σπίτια τους με Με δεδομένο αυτό το γεγονός, είναι βέβαιο πως όποιος ελέγχει τις πηγές του νερού το δίκτυο ύδρευσης και στη συνέχεια τους ακολούθησαν και οι άλλοι. Έτσι στο εγγύς μέλλον, θα είναι εκείνος που θα χει ακατανίκητη δύναμη. Η δήλωση και στις αρχές της δεκαετίας του 60 σχεδόν όλα τα σπίτια του χωριού διέθεταν η καταγραφή των πηγών, σύμφωνα μ αυτή την ανάγνωση, εκεί αποσκοπεί. μία, τουλάχιστον, δική τους βρύση. Οι περισσότεροι τοποθετούσαν τις βρύσες α πολιτικά και οικονομικά παιχνίδια όσο κι αν μας επηρεάζουν, στους εξωτερικούς χώρους των σπιτιών. δυστυχώς, δεν μπορούμε με τις μικρές μας δυνάμεις να τα αλλάξουμε. Οι εικόνες των σταμνοκρατούντων νεανίδων στις μέρες μας έχει περάσει Εκείνο που σίγουρα περνά από το χέρι μας είναι να κάνουμε τη μεγαλύτερη ανεπιστρεπτί. Σήμερα τα σπίτια των χωριών μας διαθέτουν βρύσες σε όλους δυνατή οικονομία στη χρήση του νερού. Κάθε φορά που το σπαταλάμε να του λειτουργικούς τους χώρους. Στην κουζίνα, στην τουαλέτα, στα μπαλκόνια, αναλογιζόμαστε πως κλέβουμε το νερό των παιδιών μας που πεθαίνουν στις αυλές. Οι ανάγκες για νερό καλύπτονται πλέον με μερικά βήματα και με διψασμένα. Υπάρχει γονιός που θα σκορπούσε το νερό ενώ γνώριζε πως το το άνοιγμα μιας βρύσης. Η κοπιώδης προσπάθεια της μεταφοράς του νερού παιδί του πεθαίνει από τη δίψα; Δεν ισχυριζόμαστε να επιστρέψουμε στην εποχή της στάμνας και της μιας στο σπίτι με τις στάμνες και τις «σύκλες» σύντομα ξεχάστηκε. Η άνεση που μας προσφέρουν τα σύγχρονα μέσα μας έκανε ασυναίσθητα «σπάταλους» στη κοινοτικής βρύσης. Μπορούμε όμως, να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες σε νερό, καταναλώνοντας πολύ μικρότερες ποσότητες. Η διαχείριση με σύνεση και χρήση αυτού του υπερπολύτιμου αγαθού. Έχουμε, άραγε, αναλογιστεί πόσες φορές ανοίγουμε τη βρύση του φειδώ του νερού που καταναλώνει ο καθένας μας είναι απολύτως αναγκαία στις σπιτιού μας και την ξεχνούμε ανοιχτή απασχολημένοι με κάτι άλλο; Έχουμε μέρες μας και πρέπει να γίνει για όλους μας τρόπος ζωής. Η σπατάλη του νερού αναλογιστεί πόσες φορές το καζανάκι της τουαλέτας μας είναι χαλασμένο υπονομεύει το μέλλον των παιδιών μας! Κ Τ Τ\n2 2 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΞΩΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ Η ΚΥΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ - Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΑΜΑΝΗΣ Μέρος τρίτο ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΥ ΓΗ ΧΑΡΑΝ ΜΕΓΑΛΗΝ Ήταν πλέον δεκαπέντε ετών η Κόρη και οι γονείς Της αναχώρησαν απ αυτή την ζωή. Οι ιερείς έκριναν καλό να Την παντρέψουν, ώστε να υπάρχει ένας σύζυγος που θα αναλάμβανε την προστασία Της, όπως άλλωστε απαιτούσαν τα έθιμα της εποχής και ώριζε ο Νόμος. Όμως ο Αρχιερέας Ζαχαρίας ήταν πληροφορημένος από τον Θεό ότι δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη κοπέλλα. Διέβλεπε με την Θεία Χάρι ότι η Μαριάμ ήταν ένα εκλεκτό σκεύος της εκλογής Του και αναζητούσε τον άνδρα εκείνο που μόνον κατ όνομα θα ήταν σύζυγός Της, στην πραγματικότητα όμως κηδεμόνας και προστάτης Της. Και, σύμφωνα με τις διατάξεις του Μωσαϊκού νόμου, ώφειλε να είναι συγγενής Της. Ο Θεός με θαυμαστό τρόπο υπέδειξε το πρόσωπο που θα αναλάμβανε αυτό το έργο. Ήταν ο πρεσβύτης Ιωσήφ, που απεκλήθη Μνήστωρ, συγγενής Της, προβεβηκώς ήδη στην ηλικία, εν χηρεία από την πρώτη του σύζυγο και πατέρας οκτώ παιδιών, μεταξύ των οποίων ο άγιος Ιάκωβος, που ωνομάστηκε Αδελφόθεος. Ο ίδιος ο άγιος Ιωσήφ, διηγείται η Ιερά Παράδοσις, λυπήθηκε πολύ όταν έμαθε ότι του έλαχε αυτός ο κλήρος, καθώς η σωφροσύνη και η ευσέβεια που τον χαρακτήριζαν, του προκαλούσαν την αιδώ να φαίνεται ως μνηστήρας (εξ ού και Μνήστωρ) και εν συνεχεία σύζυγος μιας νεαρής κοπέλλας. Ωστόσο υπήκουσε στο θέλημα του Θεού και Την παρέλαβεν «εις τα ίδια». Ο Αρχιερέας Ζαχαρίας, εν τω μεταξύ, και η σύζυγός του Ελισσάβετ, παρέμεναν άτεκνοι ενώ τα χρόνια περνούσαν και ήταν πλέον και οι δυό ηλικιωμένοι. Λίγον καιρό μετά την μνηστεία της νεαρής θυγατέρας του Ιωακείμ και της Άννας, κατά τον μήνα που ο Αρχιερέας του Ισραήλ έπρεπε να εισέλθη στα Άγια για να θυμιάση, κάτι που γινόταν μια φορά τον χρόνο, περί την 23η Σεπτεμβρίου με σημερινές ημερομηνίες, σύμφωνα με τις διατάξεις του Μωσαϊκου Νόμου που ήταν αρκετά λεπτομερείς σε τέτοια θέματα, του εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο οποίος του ανήγγειλε ότι η σύζυγός του θα έμενε έγκυος και θα γεννούσε γιό. Το παιδί αυτό θα έπαιρνε το όνομα Ιωάννης και θα γινόταν ο Πρόδρομος του Μεσσία. Ο ευσεβής Αρχιερεύς δίστασε να πιστέψη την είδησι, αναλογιζόμενος την προχωρημένη ηλικία τόσον του ιδίου, όσο και της συζύγου του Ελισσάβετ και εξέφρασε τους δισταγμούς του στον Αρχάγγελο. «Ιδού», του αποκρίθηκε εκείνος, «έση σιωπών και μη δυνάμενος λαλήσαι άχρις ής ημέρας γένηται ταύτα, ανθ ών ουκ επίστευσας τοις λόγοις μου, οίτινες πληρωθήσονται εις τον καιρόν αυτών», αφηγείται ο Ευαγγελιστής Λουκάς. (Λουκ.Α 19). Ο λαός περίμενε τον Αρχιερέα, συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής την διήγησί του, και απορούσαν γιατί καθυστερεί τόσο στο ιερό. Όταν εμφανίστηκε, δεν μπορούσε να μιλήση και κατάλαβαν ότι κάποια ουράνια οπτασία είχε δεί. Η Ελισσάβετ έμεινε πράγματι έγκυος και «περιέκρυβεν εαυτήν», λέει ο άγιος Απόστολος Λουκάς, κρυβόταν γιατί ντρεπόταν που σε τόσο προχωρημένη ηλικία είχε μείνει έγκυος. Τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της Ελισσάβετ, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ με εντολή του Θεού απόρρητη, γνωστοποιημένη μόνο σ αυτόν, όπως διασώζει η υμνολογία της Εκκλησίας μας (το προσταχθέν μυστικώς λαβών εν γνώσει, ψάλλουμε στον Ακάθιστο ύμνο) μετέβη στην Ναζαρέτ, στο σπίτι του Ιωσήφ και συνάντησε την νεαρή προστατευόμενή του και της απηύθηνε τον χαιρετισμό: «Χαίρε κε χαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού, ευλογημένη σύ εν γυναιξίν». Η συνετή Κόρη δεν δέχτηκε αβασάνιστα τον χαιρετισμό. Φρόντιζε μ επιμέλεια ν ασφαλίζη τον εαυτό Της, φοβούμενη μήπως πέση στην Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου ίδια παγίδα που είχε πέση κάποτε η Εύα και δέχτηκε την συμβουλη του αρχεκάκου όφεως, την ολέθρια συμβουλή που εισήγαγε τη φθορά και τον θάνατο στην Δημιουργία. Η Νέα Εύα, αντίθετα, «διεταράχθη επί τω λόγω αυτού και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος»: αναστατώθηκε σ αυτά τα λόγια και αναλογιζόταν τι μπορεί να σημαίνη αυτός ο χαιρετισμός. Και ο άρχων ο φωτοφόρος των νοερών ουσιών Τής ανήγγειλε την χαρμόσυνη είδησι, που για τόσους αιώνες προσδοκούσε το πολύπαθο γένος των ανθρώπων: το πλήρωμα του χρόνου είχε έρθει και Εκείνη ήταν το εκλεκτό σκεύος που θα διακονούσε το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας. «Μη φοβού Μαριάμ, εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν και καλέσης το όνομα αυτού Ιησούν. Ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυΐδ του πατρός αυτού και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας και της Βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος». (Λουκ. Α31-34) Πάλι όμως η αληθινά φρόνιμη Παρθένος «ανακρίνει» τα λόγια του Αρχαγγέλου, δίνοντας σε όλους τους πιστούς ένα μάθημα για το πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι απέναντι σε οράματα και σημεία και πόσο λίγη εμπιστοσύνη πρέπει να δείχνουν στην ικανότητά τους να διακρίνουν αν πράγματι προέρχονται από τον Θεό ή από αλλού Πώς θα γίνη αυτό, τον ρωτά, αφού δεν γνωρίζω άνδρα; («πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;») «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι», Της αποκρίθηκε ο Αρχάγγελος, «δι ό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού». Το μυστήριο είναι και θα παραμείνει μυστήριο και για τους ανθρώπους και για τους αγγέλους. Υπερβαίνει ασύλληπτα την ανθρώπινη λογική και όποιος προσπαθεί να κατανοήση τα μυστήρια τού Θεού με το πεπερασμένο ανθρώπινο μυαλό, είναι τυφλός και ασύνετος. Ο ιερός Αυγουστίνος, επίσκοπος Ιππώνος, είναι ένας μεγάλος άγιος της Εκκλησίας που έζησε τον 5ο αιώνα στην Βόρεια Αφρική. Θεωρείται δε και ένα από τα επτά μεγαλύτερα φιλοσοφικά αναστήματα όλων των εποχών (παγκοσμίως). Κάποτε, διηγούνται, προσπαθούσε να ερμηνεύση αυτό το άφραστο μυστήριο. Περπατούσε στην ακρογιαλιά εκείνη της Βόρειας Αφρικής και αναλογιζόταν το μυστήριο της ασπόρου συλλήψεως και δεν μπορούσε να το χωρέση ο νούς του. Κάποια στιγμή τον απέσπασε από τις σκέψεις του ένα παιδάκι που είχε έλθει στην παραλία, είχε ανοίξει μια λακκουβίτσα στην άμμο και μετέφερε μ ένα αυτοσχέδιο «φτυαράκι» ακατάπαυστα θαλασσινό νερό και το έρριχνε στη λακκουβίτσα Αυτό συνεχιζόταν για ώρα πολλή, ώσπου απέσπασε τον γηραιό επίσκοπο από τις σκέψεις στις οποίες είχε βυθιστεί. Παραξενεύτηκε, παρακολουθώντας το παιδάκι να κάνη ακατάπαυστα τόσην ώρα το ίδιο πράγμα: να παίρνη το θαλασσινό νερό και να γεμίζη την λακκουβίτσα, που είχε πια ξεχειλίσει. Το πλησίασε και το ρώτησε τι προσπαθούσε να κάνη. -Να, αποκρίθηκε το παιδί, θα μεταφέρω τη θάλασσα και θα την βάλω μέσα στη λακκούβα. Χαμογέλασε ο Άγιος και του αποκρίθηκε ότι αυτό που προσπαθούσε να κάνη ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθή, καθώς η θάλασσα είναι απέραντη και δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να χωρέση μέσα στη λακκουβίτσα, παρά ένα απειροελάχιστο μέρος της. -Κι όμως Αυγουστίνε, αποκρίθηκε το παιδί, πιο εύκολα μπορεί να γίνη αυτό που επιχειρώ εγώ, παρά αυτό που προσπαθείς εσύ, να χωρέσης στο πεπερασμένο λογικό σου το Μυστήριο του Θεού. Και με τα λόγια αυτά έγινε άφαντο Συνέχεια στη σελίδα 8 Αυλόγυρος Τρίμηνη Έκδοση των Απανταχού Κουρουνιωτών - Εγρηγοριανών Χίου ΚΩΔ. ΥΠ. ΤΥΠΟΥ Ιδιοκτήτης: Σύλλογος Κουρουνιωτών και Εγρηγοριανών Χίου Αττικής «Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος» Πειραιώς 43, Αθήνα Τηλ.: Fax: Εκδότης και υπεύθυνος σύμφωνα με το νόμο: Δημήτρης Γεντής Πρόεδρος του Συλλόγου Συντάσσεται από την Επιτροπή αποτελούμενη από τους: Iωάννη Ν. Ζαννή, Ισίδωρο Π. Κατσαρό, Γιώργο Β. Κεφάλα, Πέτρο Ι. Μοσχούρη, Στέλιο Γ. Μιχαλάκη Επιμέλεια έκδοσης: Πέτρος Ι. Μοσχούρης Διόρθωση δοκιμίων: Φωφώ Μαυρουκάκη-Κατσαρού Καλλιτεχνική επιμέλεια: Βασίλης Ι. Κυριακάκης, Τηλ.: Τυπογραφείο: Κοτσάτος Σταμάτης & Σία Ο.Ε. Μαρίνου Αντύπα 4, , Ηλιούπολη, Τηλ.: , Fax: Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν την προσωπική γνώμη εκείνων που τα υπογράφουν.\n3 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ 3 Στη μνήμη του ποιητή Φώτη Αγγουλέ Ας πάρουμε εδώ μια μικρή «γεύση από την ποίησή του: Ο δρόμος μας Ας μην ήρθατε πίσω, κι ας μη φτάσατε πουθενά, ο δρόμος μας αρχινά, απ εκεί που ο δικός σας τελειώνει. Μέσα στο κάτασπρο χιόνι μια ματωμένη γραμμή το δρόμο μας δείχνει ας ρίχνει σκοτάδι τριγύρω η νύχτα, ας ρίχνει Ακολουθούμε πιστά τα ματωμένα σας ίχνη Μην καρτεράτε Μην καρτεράτε να λυγίσουμε, μήτε για μια στιγμή μηδ όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι. Έχουμε τη ζωή πολύ πάρα πολύ, αγαπήσει. Η επιστροφή του Φώτη στη Χίο, το 1945, συνέπεσε με τον εμφύλιο και την τρομοκρατία από την οποία δεν εξαιρέθηκε ο ποιητής. Ωστόσο, κατάφερε, το 1946, να τυπώσει την ποιητική του συλλογή «Εντελβάις». Το 1948, μαζί με το φίλο του Μιχάλη Βατάκη, συλλαμβάνεται μέσα σε μια φουντάνα (στέρνα για να μαζεύει τα βρόχινα νερά) στο Βροντάδο, την οποία μετέτρεψε σε παράνομο τυπογραφείο. Τους κατέβασαν στη Χώρα, όπου τους διαπόμπευσαν. Τότε, προφανώς, έγινε και το παρακάτω γεγονός, που μου είχε διηγηθεί: ότι τότε, μόνο ένας Χίωτης, ο γιατρός Γιάννης Λαιμός, τόλμησε να τον χαιρετήσει από μακριά, σηκώνοντας το χέρι του και φωνάζοντάς του: Γεια σου Φώτη! Για τα χρόνια εκείνα, αυτή ήταν ηρωική πράξη, ο γιατρός όμως, ήταν αρκετά γνωστός και δυνατός παράγων για να φοβηθεί συνέπειες. Μαζί με άλλους Χιώτες που συνελήφθησαν O Φώτης Αγγουλές σε φωτογραφία του φωτογράφουφωτορεπόρτερ της ΑΥΓΗΣ Στέλιου Κασιμάτη ( ) μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια αντάρτικου, οδηγείται στο στρατοδικείο το οποίο τον δικάζει δώδεκα χρόνια ειρκτή. Έκτοτε αρχίζουν οι μεταγωγές του από φυλακή σε φυλακή. Ναύπλιο, Βούρλα, Κόρινθος, Κεφαλονιά, Αλικαρνασσός, Νοσοκομείο «Άγιος Παύλος», όπου χειρουργήθηκε στο στομάχι και Κέρκυρα, απ όπου αποφυλακίστηκε το 1956, αφού είχε συμπληρώσει τα δύο τρίτα της ποινής του. Μέρος δεύτερο (τελευταίο) Η πιο σκληρή στιγμή της φυλακής ήταν εκείνη που οι φύλακες έπαιρναν τους καταδικασμένους σε θάνατο συντρόφους τους και τους πήγαιναν για εκτέλεση. Μια τέτοια στιγμή έγραψε ο Φώτης: «Ώρα καλή συνταξιδιώτες, ώρα σας καλή, που φεύγετε απ την άβυσσο και για τον ήλιο πάτε, την αλυσίδα μου κρατώ μη σέρνεται και κροταλεί, ν ακούσω το τραγούδι σας, καθώς περνάτε. Βάλτε ρυθμό στο βήμα σας και στο τραγούδι σας θυμό ξυπόλυτοι περάσαμε της δυστυχίας τον ποταμό κι ήταν το ρέμα δυνατό και θυμωμένη η Λάμια κι είχε ριγμένα στο βυθό, κοπανισμένα τζάμια Ωρα καλή συνταξιδιώτες, ώρα σας καλή, κεντώ στο μισκόταδο έναν ήλιο για κονκάρδα, την αλυσίδα μου κρατώ, μη σέρνεται και κροταλεί, απόψε, που σταυρώνεται, σαν το Χριστό, η Ελλάδα». Συνέχισε να εργάζεται ως τυπογράφος στην τοπική εφημερίδα «Χιακός Λαός» όπου το 1958 τύπωσε την ποιητική του συλλογή «Πορεία στη νύχτα», που αποτελεί ανθολόγηση ποιημάτων του από παλαιότερες συλλογές του αλλά και καινούργιες. Το βιβλίο αυτό το στοιχειοθέτησε μόνος του. Η κοινωνική αδικία που κυριαρχούσε γύρω του δεν τον άφηνε αδιάφορο. Έγραψε σε ένα ποίημά του: «Στείρα και χέρσα μένει η γη στα χέρια του σατράπη. Εργάτη η γη γεννοβολά με τη δική σου αγάπη. Πάρτε τη γη και δώστε της ίδρω, χυμό να δώσει ψηλό το στάρι να γενεί, το στάχι να μεστώσει, να φορτωθεί η κληματαριά σταφύλι κεχριμπάρι, το μήλο αφράτο να γενεί, το σύκο μελωμένο, κι ότι θα βγει απ τα χέρια σας κι απ τη δουλειά σας βλογημένο, ν απλώσει να το πάρει το φτωχοπαίδι λεύτερο, χαρούμενο να το γευτεί, το δροσιστεί τ αχείλι του το κίτρινο, που τώρα φτει το σάλιο ματωμένο. Ν ανθοροούν οι λεμονιές και στ ανθινό τους χιόνι να γύρουν ν αποκοιμηθούν οι ανθρώπινοί σας πόνοι. Να χετε μια ζεστή γωνιά και καθαρή μια κλίνη, να ξημερώνει μια χαρά και να βραδυάζει μια γαλήνη». Το 1962 τύπωσε την τελευταία ποιητική συλλογή του με τίτλο «Φουτσιγιάμα». Στο μεταξύ, η κατάσταση της υγείας του, που ποτέ δεν ήταν καλή, χειροτέρεψε. Στην επιδείνωσή της συνετέλεσε η ασθένεια των τυπογράφων, που, το 1963, τον οδήγησε σε κλινική στα Μελίσσια. Με τη φροντίδα της ΕΔΑ μεταφέρθηκε σε κλινική του Ελληνικού, όπου έγινε η πρώτη μας συνάντηση. Δεν πρόφτασα να ξαναπάω στην κλινική εκείνη γιατί στο μεταξύ η υγεία του βελτιώθηκε και επέστρεψε στη Χίο, όπου τον ξανασυνάντησα το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, που είχα πάει στο νησί για δουλειές μου. Τον βρήκα στενοχωρημένο γιατί θα έπρεπε Tου Γιάννη Μιχαλάκη ν αδειάσει το φτωχό καμαράκι του το οποίο είχε υποσχεθεί να δώσει με μιαν ανιψιά του η οποία παντρευόταν και το χρειαζόταν. Ήταν ένα προσφυγικό χαμόσπιτο μέσα στο Κάστρο της πόλης με μοναδικά έπιπλα ένα ντιβάνι, ένα τραπέζι κια μια καρέκλα. Κάποια στιγμή τράβηξε κάτω από το κρεβάτι του μια ψαροκασέλα και άρχισε να τη σκαλίζει με αμηχανία. Ανάμεσα στα σκόρπια χαρτιά, διέκρινα τη φωτογραφία μιας ομορφογυναίκας. -Ποια είναι; Τον ρώτησα. Η πρώτη φυλάκιση του Φ. Αγγουλέ, το Η γυναίκα μου, μου αποκρίθηκε και συμπλήρωσε. «Μας χώρισε ο πόλεμος». Τότε μου αποκάλυψε και κάτι που τον βασάνιζε. Στην κλινική που είχε νοσηλευθεί είχε γνωρίσει μια γυναίκα που οι δικοί της την είχαν κλείσει μέσα για να της πάρουν την περιουσία και σκεφτόταν να την παντρευτεί. «Να την παντρευτείς!, συμφώνησα μαζί του. Ήταν τότε πενήντα δύο χρονών. Χωρίσαμε, αφού μου έδωσε την υπόσχεση ότι στο επόμενο ταξίδι που θα έκανε στην Αθήνα θα ερχόταν να τον φιλοξενήσω στο σπίτι μου και να τον βοηθήσω στις δουλειές του. Μερικά ποιήματά του είχαν μεταφραστεί, θα εισέπραττε και πνευματικά δικαιώματα και ήταν χαρούμενος. Τα ξημερώματα της 27ης Μαρτίου 1964 διάβασα σ ένα μονόστηλο της «Αυγής» ότι στο πλοίο «Κολοκοτρώνης», που ερχόταν από τη Χίο στον Πειραιά, είχε πεθάνει ο ποιητής Φώτης Αγγουλές. Στην τσέπη του είχε βρεθεί μόνο ένα εικοσάδραχμο! Οι γιατροί είπαν ότι πέθανε από οξύ πνευμονικό οίδημα. Αυτή τη φορά όμως, ο Φώτης δεν είχε χρειαστεί να ζητιανέψει το εισιτήριο της επιστροφής του, όπως είχε κάνει παλαιότερα, ούτε να πουλήσει την ταλαιπωρημένη καμπαρντίνα του. Τον είχε πάρει στα φτερά της η δόξα και η αναγνώριση. Τη σορό του στη Χίο συνόδεψαν η Έλλη Παπαδημητρίου, ο Γιάννης Ρίτσος και ο βουλευτής της ΕΔΑ Κώστας Δεσποτόπουλος. Η κηδεία έγινε με δημοτική δαπάνη ενώ ο Δήμος Χίου του απένειμε μεταθανάτια το αργυρό μετάλλιο της πόλης. Η σορός του είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στη μητρόπολη και την εκφορά της συνόδεψε η Δημοτική Φιλαρμονική! Τα «καλά» χρόνια, όταν ο Φώτης εργαζόταν, η αδελφή του τον είχε συμβουλεύσει να βάλει μερικά χρήματα στην άκρη, «για τα έξοδα της κηδείας» του. -Μη φοβάσαι αδρεφή, της είχε πει με το μικρασιάτικο ιδίωμά του. Όταν πεθάνω εγώ, θα μου κάνουν μια κηδεία, καλύτερη κι από του δεσπότη! Δικαιώθηκε ο Φώτης. Όπως δικαιώθηκε και στον τρόπο και τον τόπο του θανάτου του. Πριν είκοσι χρόνια είχε γράψει σ ένα ποίημά του: Αλήθεια πόνεσα πολύ. Μα εγώ δε θέλω να πεθάνω ένα σούρουπο τριαντφυλλί. Θέλω σε κάποιο ερημονήσι να μ έβρει η νύχτα ναυαγό, κι όλοι να μ έχουν λησμονήσει κι εγώ όλους να τους νοσταλγώ. Και να ναι η νύχτα σκοτεινή, και να ναι Θέ μου φρενιασμένη κι η τρικυμία που θα με δέρνει, κι έτσι πονώντας να πεθαίνω δίχως παρηγοριά καμμιά χωρίς μες στην ψυχή μου ελπίδα σαν το φτωχούλι το καλάμι στην ακροποταμιά, που άγρια το δέρνει η καταιγίδα».\n4 4 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Ο Δάσκαλος Παναγιώτης Δημητρίου Κομπιλήρης Το σχολικό έτος ήταν μία σημαντική χρονιά για το Δημοτικό Σχολείο Κουρουνίων. Ο δάσκαλος Κίμων Σπεντζάκης από τα Θυμιανά, που είχε υπηρετήσει στα Κουρούνια επί εννέα χρόνια, έφυγε από το χωριό και το σχολείο μας έμεινε μετέωρο. Αυτή ήταν επίσης μια κρίσιμη περίοδος στη ζωή μου που έχασα για λίγο τον προσανατολισμό και την αυτοπεποίθησή μου και είχα ανάγκη την καθοδήγηση και συμπαράσταση του δασκάλου στα πρώτα μου δειλά βήματα στο Δημοτικό Σχολείο. Σ αυτή την κρίσιμη καμπή εμφανίστηκε στο χωριό ο δάσκαλος Παναγιώτης Δημητρίου Κομπιλήρης και έδωσε νέα πνοή στο δημοτικό μας σχολείο. Ο νέος και εντυπωσιακός σε εμφάνιση δάσκαλος, προσπάθησε όσο ήταν δυνατό να καταλάβει τους μαθητές του και να τους διδάξει γράμματα, διαχρονικές αξίες και αρχές. Μας δίδαξε να σεβόμαστε τους γονείς μας και τους ηλικιωμένους και να χαιρετούμε, χωρίς παράληψη, όλους όσους συναντούσαμε στο δρόμο μας. Μας προέτρεψε να δείχνουμε έμπρακτα το σεβασμό προς τους γονείς μας με το να τους φιλούμε το χέρι κάθε πρωί, πριν φύγουμε από το σπίτι, και αυτό είχε έντονα τυπωθεί στη συνείδησή μου. Θυμάμαι την έκπληξη των γονιών μου μια μέρα που είχαν φύγει πολύ πρωί και δεν πρόφτασα να τους δω, όταν πήγα μετά το σχολείο στον κήπο μας στο Χιονούσικο όπου έσκαβαν, για να τους φιλήσω το χέρι, όπως μας είχε διδάξει ο αγαπημένος μας δάσκαλος. Τηρώντας τις ίδιες αρχές, ο δάσκαλος είχε φιλοξενήσει για λίγο καιρό τον πατέρα του στο σπίτι του στα Κουρούνια και όπως έμαθα, αργότερα ως ο μικρότερος γιός, ανέλαβε την γηροκόμηση των δικών του γονιών, Δημητρίου και Παναγιώτας. Για το σεβασμό στους ηλικιωμένους, μας είχε πει το περιστατικό από την κλασική περίοδο ενός γέροντα που πήγε στους Ολυμπιακούς αγώνες. Το στάδιο ήταν κατάμεστο από θεατές. Ο γέροντας πέρασε από τις κερκίδες που κάθονταν οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι, οι Θηβαίοι, αλλά κανείς δεν συγκινήθηκε να σηκωθεί και να του δώσει τη θέση του. Όταν όμως έφτασε στις κερκίδες που κάθονταν οι Σπαρτιάτες (Λακεδαιμόνιοι), όλοι σύσσωμοι σηκώθηκαν για να προσφέρουν τη θέση τους και το σύνολο των θεατών ξέσπασε σε χειροκροτήματα. «Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν το καλό», παρατήρησε Ο δάσκαλος Κομπιλήρης ως έφεδρος αξιωματικός το Τη φωτογραφία που είχε στείλει στο χωριό υπέγραφε: «Πώτης Δημητρίου Κομπιλήρης Ανθυπολοχαγός Πεζικού : Είμαι υπερήφανος διότι εγεννήθην Έλλην». ο γέροντας, «αλλά δυστυχώς μόνο οι Λακεδαιμόνιοι έμαθαν να το πράττουν με την θέλησή τους». Μας εμφύσησε με το παράδειγμά του αγάπη για την πατρίδα, περηφάνια για την καταγωγή μας, τον Ελληνικό πολιτισμό και τη Χριστιανική μας θρησκεία. Οι τοίχοι του παλιού σχολείου, που αργότερα έγινε μουσείο, ήταν διακοσμημένοι με πορτραίτα των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης. Συχνά μας υπενθύμιζε πως οι πρόγονοί μας προάσπισαν τις δικές μας ελευθερίες στους Περσικούς πολέμους και δημιούργησαν τον κλασικό πολιτισμό που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα. Στο μάθημα της Ιστορίας και στις εθνικές γιορτές της 25ης Μαρτίου και 28ης Οκτωβρίου ζωντάνευε τους αγώνες των ηρώων του 21 και της πρόσφατης ιστορίας μας που θυσίασαν τη δική τους ζωή για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι. Όταν την περίοδο στρατεύθηκε για να υπηρετήσει την θητεία του, έστελνε φωτογραφίες του με τη στολή του Έφεδρου Αξιωματικού που υπέγραφε: «Πώτης Δημητρίου Κομπιλήρης, Ανθυπολοχαγός Πεζικού: Είμαι υπερήφανος διότι εγεννήθην Έλλην». Η περηφάνια του ότι ήταν Έλληνας έγινε και δική μας περηφάνια, διότι ήταν ο δάσκαλός μας. Με καθοδήγηση του δασκάλου τα Χριστούγεννα του 1948 χειροτεχνήσαμε μία εκκλησία και το σπήλαιο της γεννήσεως και πήγαμε από σπίτι σε σπίτι στο χωριό και τραγουδήσαμε τα κάλαντα. Το ωραίο αυτό Ελληνικό έθιμο, το ξαναζωντάνεψε η παροικία του Νιούτον της Μασαχουσέτης το 1982, όταν τα παιδιά μου ήταν 4 και 6,5 χρόνων αντίστοιχα και το συνεχίζουμε χωρίς διακοπή για 31 χρόνια με τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Όλοι οι μαθητές πηγαίναμε ομαδικά στην εκκλησία τις Κυριακές και τις γιορτές. Με βαθιά γνώση και λατρεία προς την βυζαντινή μουσική (είχε φοιτήσει επί δύο χρόνια και στην Ιερατική Σχολή Κορίνθου), οργάνωσε σχολική τριφωνική χορωδία με συμμετοχή σχεδόν του συνόλου των μαθητών και κάναμε συχνές και πολύωρες πρόβες. Παραμένει αξέχαστη η καλλικέλαδη φωνή του εξαδέλφου μου Γιώργη Αντωνίου Ζαννή (που σήμερα ζει στην Αριζόνα των ΗΠΑ), που τον είχε διδάξει να ψέλνει μόνος του κάθε Κυριακή το «Σε υμνούμε, Σε ευλογούμε», με τη μαθητική μας χορωδία να συμμετέχει στο σύνολο της λειτουργίας τις Κυριακές και τις γιορτές. Ο δεσπότης Χίου Παντελεήμων Φωστίνης που κάποτε επισκέφθηκε το χωριό εντυπωσιάστηκε από αυτή τη χορωδία. Τα δικά μας συναισθήματα εκείνη την εποχή ήταν ανάμεικτα. Μας άρεσε η ενεργός συμμετοχή μας στη λειτουργία, αλλά είχαμε έντονη δυσαρέσκεια για τις συχνές πρόβες που χρειάζονταν για να συντονιστούμε. Μεικτές ήταν και οι Του Βασίλη Ι. Ζαννή Ο δάσκαλος Κομπιλήρης και οι μαθητές του το σχολικό έτος αντιδράσεις του εκκλησιάσματος που τους άρεσε μεν η μελωδία της χορωδίας, αλλά μεμψιμοιρούσε, διότι το υπερβολικό «τερέρισμα» παράτεινε πολύ τη διάρκεια της λειτουργίας. Ο δάσκαλος στο δεξιό αναλόγιο διάβαζε συχνά τους ψαλμούς. Τις κρύες μέρες του χειμώνα έβγαζε από τη μύτη και το στόμα πυκνό αχνό. Φάνταζε, έτσι, στους μαθητές του σαν μυθικός ήρωας. Οι εθνικές και σχολικές γιορτές συνοδεύονταν πάντοτε από ποιήματα, θεατρικές παραστάσεις και εθνικούς χορούς, όπου οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να επιδείξουν τα ταλέντα τους. Διδάγματα αρχών, συμπεριφοράς και υπευθυνότητας παίρναμε σε καθημερινή βάση στο σχολείο. «Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά» μας έλεγε. Συχνά μας έκανε επιθεώρηση κοιτώντας το πρόσωπο, τ αυτιά και τα ρούχα μας για να βεβαιωθεί ότι ακολουθούσαμε τους κανόνες υγιεινής που μας είχε διδάξει. Όσους έβρισκε με πλημμελή καθαριότητα τους έστελνε να πλυθούν στη βρύση του Δημήτρη Νεαμονίτη και τους ξαναεπιθεωρούσε όταν γύριζαν. Η πρακτική αυτή εφαρμοζόταν και τις κρύες μέρες του χειμώνα που το πλύσιμο με κρύο νερό είχε ως συνέπεια να μαργώνουν τα χέρια μας και χρειαζόταν η ζεστασιά της σόμπας για να συνέλθουν. Η θέρμανση του σχολείου γινόταν με ξυλόσομπα και ήταν υποχρέωση του συνόλου των μαθητών όλων των τάξεων να πηγαίνουν κατά καιρούς για συλλογή ξύλων, συνήθως στην Πάνω Παναγιά. Καθένας συνεισέφερε το «κατά δύναμιν» ανάλογα με το μπόι του. Θυμάμαι σε μια από αυτές τις εκστρατείες ένας μεγαλόσωμος μαθητής της 6ης τάξης κουβάλησε, για να αστειευτεί, ένα μικρό κλαδάκι πλατανιού που ήταν τελείως δυσανάλογο με το μπόι του και εμείς ζηλέψαμε για το έξυπνο αστείο που είχε επινοήσει. Ο δάσκαλος όμως δεν του χάρισε κάστανα. Περίμενε να γυρίσει και ο τελευταίος μαθητής από τη συγκομιδή και ενώπιον όλων εξέθεσε την ανάρμοστη συμπεριφορά του συμμαθητή τους ως «παράδειγμα προς αποφυγήν». Ακολουθώντας τις εκπαιδευτικές πρακτικές της εποχής του ο δάσκαλος απαιτούσε υπευθυνότητα και πειθαρχία από τους μαθητές του και δεν δίσταζε να μας επιβάλλει σκληρές τιμωρίες για παραλείψεις ή ανάρμοστη συμπεριφορά. Σε γενικές γραμμές μάς δίδαξε ότι «καθένας μας πρέπει να συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του». Αν κάποιος δείχνει έλλειψη σεβασμού προς τους άλλους, βλάπτει πρωτίστως τον εαυτό του. Μας δίδαξε ν αγαπάμε, να βοηθάμε και να μη ζηλεύουμε τους συνανθρώπους μας. «Ο φθόνος φθείρει τον φθονούντα» μας έλεγε.\n5 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ 5 Ο Δάσκαλος Παναγιώτης Δημητρίου Κομπιλήρης Σε μια εποχή που οι οικολογικές ευαισθησίες ήταν σπάνιες, μας δίδαξε ν αγαπάμε τα δένδρα και να προστατεύουμε αντί να χαλάμε τις φωλιές των πουλιών, όπως συνηθίζαμε μέχρι τότε. Ανέθεσε σε ομάδες παιδιών όλων των τάξεων, με ένα μαθητή της έκτης τάξης ως αρχηγό, να τα φυτεύουν με λουλούδια και να περιποιούνται τα διάφορα παρτέρια του σχολικού μας κήπου. Έκανε επιθεωρήσεις και επαινούσε τις ομάδες που είχαν τα ωραιότερα παρτέρια. Το ίδιο έκανε και για τις ακακίες του αυλόγυρου. Αρχηγός της δικής μου ομάδας ήταν ο Δημήτρης Α. Καρούσης που αργότερα μετανάστευσε στην Αυστραλία. Μ αυτόν τον τρόπο μας δίδαξε την έννοια της συλλογικής ευθύνης. Πάντα έδινε έμφαση στην άμιλλα και καταδίκαζε τον αθέμιτο συναγωνισμό. Μας ενέπνευσε την αγάπη για μάθηση. Σ ένα σχολείο με 50 μαθητές, με ένα δάσκαλο και ελάχιστα διδακτικά βιβλία πέραν του αναγνωστικού, μας έπεισε ότι το υπέρτατο αγαθό, που ονομάζεται παιδεία, ήταν προσιτό και σ εμάς, τους μαθητές των Κουρουνίων, εφόσον ήμαστε διατεθειμένοι να το επιδιώξουμε και να εργαστούμε σκληρά για να το αποκτήσουμε. «Τα αγαθά κόποις κτώνται» μας έλεγε. Μια μέρα συνέδεσε ένα καλαμάρι γεμάτο μελάνι μ ένα χειροποίητο χάρτινο αλεξίπτωτο και το άφησε να πέσει από το μπαλκόνι του σχολείου στο τσιμεντένιο δάπεδο που βρισκόταν στην είσοδο που οδηγεί στην εκκλησία χωρίς να σπάσει. Μ αυτό τον τρόπο μας δίδαξε την αρχή της λειτουργίας του αλεξίπτωτου και μας εξήγησε ότι η τριβή του αέρα μείωσε την ταχύτητα πτώσης και συνέβαλε στην ομαλή προσγείωση του καλαμαριού. Μια άλλη φορά κάναμε συλλογή αμύλου ξεπλένοντας καθαρισμένες πατάτες. Αξέχαστες μένουν οι εκδρομές που κάναμε στους λόφους της Αμανής, στης Γριάς την Πλάτσα, στον Μύλο, στον Καβαλλάρη, στην Πάνω και Κάτω Παναγιά. Πολλές είναι επίσης οι ωραίες αναμνήσεις από τις εκδρομές στη θάλασσα στ Αγαλάτου, όπου φτάναμε διασχίζοντας το ποτάμι με τις λυγαριές, τις καρυδιές και τα πλατάνια, και στη θάλασσα των Αγιασμάτων. Καθ οδόν προς τ Αγαλάτου, σταματούσαμε μερικές φορές και θαυμάζαμε τα «πελασγικά τείχη» που υπάρχουν στην τοποθεσία Λειβάδι. Το ενδιαφέρον του δεν εντοπίστηκε μόνο στους μαθητές του. Σ ένα χωριό όπου το αποκλειστικό επάγγελμα ήταν η γεωργία, οργάνωσε διαλέξεις για να διδάξει τους αγρότες τη χρήση και τους συνδυασμούς των λιπασμάτων. O δάσκαλος είχε πάντα στενή συνεργασία με τη σχολική εφορία, το κοινοτικό και εκκλησιαστικό συμβούλιο, τον ιερέα και τον πρόεδρο της κοινότητας. Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας, με πρωτοβουλία του δασκάλου, ο πρόεδρος της κοινότητας το 1951 Γιάννης Β. Βουρνούς ανέγειρε Ηρώον στον αυλόγυρο του σχολείου και ανέγραψε σε μαρμάρινη πλάκα τα ονόματα των Κουρουνιωτών που είχαν θυσιάσει τη ζωή τους στους εθνικούς αγώνες. Για καλή μας τύχη, τα σχολικά έτη και που ο Παναγιώτης Κομπιλήρης υπηρέτησε στο στρατό, τον αντικατέστησε ο εξαίρετος δάσκαλός μας Κωνσταντίνος Λουκόπουλος που είχε έντονη προσωπικότητα και μας ενέπνευσε αγάπη για τα γράμματα, τον αθλητισμό και τους λαϊκούς Ελληνικούς χορούς και τραγούδια. Τις σχολικές μου αναμνήσεις της εποχής του Κ. Λουκόπουλου θα επιχειρήσω να δημοσιεύσω σε μεταγενέστερο τεύχος. δάσκαλος Κομπιλήρης αγάπησε Ο τους μαθητές του και το χωριό και το 1951 παντρεύτηκε το πιο ωραίο κορίτσι των Κουρουνίων, την Ευγενία, κόρη του Παντελή και της Παρασκευής Κατσαρού. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, την Παναγιώτα, φιλόλογο, που παράλληλα με τα εκπαιδευτικά της καθήκοντα ανέλαβε και την έκδοση των βιβλίων του πατέρα της, και τον Δημήτρη, που σπούδασε Ιατρική O δάσκαλος Κομπιλήρης και η σύζυγός του Ευγενία Κομπιλήρη-Κατσαρού στο σπίτι τους στην Αθήνα, στις 21/03/2007. στην Αθήνα, έγινε δερματολόγος και εργάζεται στα Δημοτικά Ιατρεία Αθηνών. Ένα παράξενο περιστατικό που έχω στο μυαλό μου είναι όταν το 1951 είχε κληθεί να φύγει από τα Κουρούνια. Καβάλα σ ένα γαϊδουράκι πήρε τον ανήφορο προς τη Φρουλιά και εμείς, οι μαθητές του, ακολουθούσαμε πίσω του με λυγμούς και τον παρακαλούσαμε να μη φύγει. Σε κάποιο σημείο η πορεία σταμάτησε, ο δάσκαλος κατέβηκε από το γαϊδουράκι, έτρεξε, μας αγκάλιασε, και όλοι μαζί ξαναγυρίσαμε στο σχολείο και ο δάσκαλος παρέμεινε στα Κουρούνια μέχρι το τέλος του σχολικού έτους Στο τέλος του σχολικού έτους 1952 ο δάσκαλος χρειάστηκε να κάνει εγχείρηση στην Αθήνα και την περίοδο της απουσίας του παρακολουθήσαμε το δημοτικό σχολείο του Εγρηγόρου. Η δασκάλα του σχολείου, Καλλιόπη Τσόκου-Μίχαλου, μας καλοδέχθηκε και προσπάθησε να κάνει ότι καλλίτερο μπορούσε για μας. Όταν ο δάσκαλος γύρισε από την Αθήνα πήραμε με καθυστέρηση τα ενδεικτικά και απολυτήρια του Δημοτικού και αμέσως μετά έφυγε από το χωριό. Ο χρόνος είχε περάσει και δεν προφτάσαμε τις εισαγωγικές εξετάσεις για το Γυμνάσιο. Όμως ο σπόρος που είχε σπείρει ο Παναγιώτης Κομπιλήρης και ο αντικαταστάτης του Κων/νος Λουκόπουλος είχαν αρχίσει να ριζώνουν στην ψυχή μας. Τον Σεπτέμβρη του 1952 εγώ μαζί με το Βασίλη Ι. Βουρνού από τα Κουρούνια και τους Βασίλη Κεφαλλονίκα τον Παντελή Σκυριώτη και τον πατέρα του από τα Νενητούρια και ένα μουλάρι για συνοδεία, κάναμε την ιστορική ολονύκτια πορεία από τα Κουρούνια στην Χίο για να πάρουμε μέρος στις εισαγωγικές εξετάσεις για το Γυμνάσιο. Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η πορεία μας, αν οι δύο αυτοί εμπνευσμένοι και αφοσιωμένοι δάσκαλοι έλειπαν από τη ζωή μας. Τα χρόνια πέρασαν, οι μαθητές σκόρπισαν ανά την υφήλιο και ο καθένας με τα εφόδια και τα διδάγματα των πρώτων μας δασκάλων έφτιαξε τη δική του ιστορία. Σ ένα από τα ταξίδια μου στην Ελλάδα στις 21 Μαρτίου του 2007, περαστικός από την Αθήνα προς την Κρήτη, πήρα στο τηλέφωνο την σύζυγο του δασκάλου Παναγιώτη Κομπιλήρη, την Ευγενία, και ζήτησα να δω το δάσκαλό μου. Ο δάσκαλος σηκώθηκε από το κρεββάτι και με υποδέχτηκε στο σαλόνι του σπιτιού τους. Μου μίλησε με περηφάνια για την Ευγενία που τον φρόντιζε στα γηρατειά του και που την θεωρούσε ως «την καλύτερη σύζυγο και μητέρα του κόσμου», για τις σπουδές και την σταδιοδρομία των παιδιών του. Μου μίλησε και για τα υπόλοιπα χρόνια της καριέρας του στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Μάνη, την Αθήνα, την Γερμανία και την Τανζανία. Του υπενθύμισα ότι, όταν τελείωνε το σχολείο, τον βλέπαμε πάντα με ένα βιβλίο στο χέρι να διαβάζει και ευχόμαστε να γνωρίζαμε τόσα «όσα το μικρό του δαχτυλάκι» και ο δάσκαλος χαμογέλασε. Τον ρώτησα αν είχε καταγράψει τις εμπειρίες της ζωής του για να τις βάλουμε στο Μουσείο (το παλιό Δημοτικό Σχολείο) των Κουρουνίων. Με μετριοφροσύνη μου απήντησε ότι είχε συλλέξει λαογραφικά και γλωσσικά στοιχεία από την Μάνη και την Βόρειο Χίο και ότι είχε δημοσιεύσει διάφορα άρθρα και μελέτες σε εφημερίδες και περιοδικά της Καλαμάτας, της Χίου και των Αθηνών. Αναφέρθηκε στην εθελοντική του προσφορά για την προστασία των μνημείων του αρχαίου Λεύκτρου της Μάνης και στην πραγματεία του «Ες Λεύκτρον» και του υπενθύμισα τα «πελασγικά τείχη» του Λειβαδιού. Επίσης μου είπε ότι η κόρη του, Παναγιώτα, είχε αρκετό αδημοσίευτο υλικό που θα το ταξινομούσε και θα εξέδιδε στο μέλλον. Μου είπε ότι βρισκόταν πια στην δύση της ζωής του και ότι θα ήθελε να προλάβει να δει την έκδοση του βιβλίου του, ενός βιβλίου σελίδων, όπως το υπολόγιζε, που θα περιείχε όλα τα γραπτά του. Τα δύο παιδιά του δασκάλου έκαναν αγώνα για να πραγμα-τοποιηθεί αυτή του η επιθυμία. Το συγγραφικό έργο του πατέρα τους όμως ήταν πολύ μεγαλύτερο από όσο το υπολόγιζαν. Πρώτα εξεδόθη το 2009 η «Συλλογή λέξεων και φράσεων της Έξω Μάνης Γλωσσικές παρατηρήσεις και σχόλια», ένα λεξικό του μανιάτικου ιδιώματος με λήμματα (520 σελίδες). Το 2010, είκοσι μέρες πριν πεθάνει, ο δάσκαλος και συγγραφέας Παναγιώτης Κομπιλήρης ευτύχησε να πιάσει στα χέρια του άλλα τρία βιβλία του: το «Οδοιπορικό από την Καλαμάτα μέχρι τον Διρό κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960» (700 σελίδες), τους «Χειμωνανθούς Ποιήματα και πεζά» (620 σελίδες) και τα «Χιακά Λαογραφικά και γλωσσικά στοιχεία από τα Κουρούνια και το Άγιο Γάλας» (360 σελίδες). Η κόρη του, Παναγιώτα, μου είπε ότι υπολείπονται δύο τουλάχιστον ακόμη βιβλία του: «Το χρονικό της Κατοχής και του Εμφύλιου στην Έξω Μάνη» και το «Προάστιο της Έξω Μάνης» (για την ιδιαίτερη πατρίδα του). Kαι φυσικά, σύμφωνα με την επιθυμία του και παρά τις τεχνικές δυσκολίες, θα εκδοθούν και αυτά, όπως και τα προηγούμενα τέσσερα βιβλία του, στο αγαπημένο του πολυτονικό σύστημα και με την ιστορική ορθογραφία, τα οποία επί 35ετία εδίδαξε και τα θεωρούσε ως «την αρχοντιά της γλώσσας μας». Κατά την επίσκεψή μου, ο δάσκαλός μου μού μίλησε επίσης με σεμνότητα για τις υπηρεσίες του στην Πατρίδα κατά την διάρκεια του εμφύλιου σπαραγμού και αναφέρθηκε με πικρία σ ένα ακούσιο παράπτωμά του για το οποίο τιμωρήθηκε με μικρής διάρκειας εξορία στην Μακρόνησο. Όταν φοιτούσε στην Σ.Ε.Α.Σ. (Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Σύρου) παραβίασε κατά 3 ημέρες την χριστουγεννιάτικη άδεια που πήρε το 1948 για να επισκεφθεί την αγαπημένη του Χίο, γιατί αποκλείστηκε στο νησί λόγω κακοκαιρίας. Πέρασε από στρατοδικείο, αλλά αθωώθηκε παμψηφεί και μετά ως έφεδρος αξιωματικός υπηρέτησε την Πατρίδα κατά τις επιχειρήσεις στον Γράμμο και στην περιοχή Αχελώου Αγράφων. * * * * * * * * * * * * * * * Η επίσκεψη αυτή της 21ης Μαρτίου 2007 ήταν για μένα σαν προσκύνημα. Ήταν η ευκαιρία ν ανατρέξουμε στο μακρινό παρελθόν και ν ανταλλάξουμε ιστορίες από την ζωή μας των τελευταίων πενήντα πέντε χρόνων. Ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να δω το δάσκαλό μου, που έφυγε από την ζωή στις 5 Δεκεμβρίου του Ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, διότι στα κρίσιμα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας συνέβαλε με το παράδειγμά του στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μου. Ευχαριστώ θερμά την κόρη του, Παναγιώτα Π. Κομπιλήρη, για τις πολύτιμες παρατηρήσεις της και την διόρθωση του κειμένου. Βασίλης Ιωάννου και Μαρκέλλας Ζαννής\n6 6 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ Αφιέρωμα στα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Χίου * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * Η Χίος τραγουδά τη λευτεριά της ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ Του Γρηγόρη Δ. Σπανού Οι νεκροί του Αίπους δεν ξεχάστηκαν. Κάθε χρόνο από τότε μέχρι σήμερα ξανάρχονται στη μνήμη μας και τους τιμούμε. Ένας Ύμνος στους πεσόντες του Αίπους είναι το πρωτοχρονιάτικο χρονογράφημα του Αθανασίου Κυριαζή. «Μέσα εις τον πρωτοχρονιάτικον αλαλαγμόν, γράφει, και θόρυβον τών εφήμερων, αισθάνομαι την ψυχήν μου να αιχμαλωτίζεται από την μελαγχολικήν ανάμνησιν εκείνων, που εις την κορυφήν του Αίπους ονειρεύονται ακόμα το μεγαλείο της πατρίδος μας.»εμπρός εις τους έκπληκτους οφθαλμούς μου το μέγα Αίπος ανυψώνεται ως μυθική μετώπη κάποιου κολοσσαίου, μέσα εις το οποίον η Αθανασία έχει φυλαγμένα τα μοναδικά αριστουργήματα τών εκλεκτών ονειροπόλων της ζωής.»υπερήφανον, όπως η ψυχή των, απότομον και άκαμπτον, όπως η ανδρεία των, περιφρονεί την γην, όπου τα πλήθη έρπουσι τών μικρόψυχων, δια να χαιρετήσει τους αιθέρας εις την γαλανήν αγκάλην τών οποίων λικνίζονται τα ιδεώδη τών μεγάλων καρδιών.»εις τους πόδας του ασθμαίνει η ζωή τών ματαίων πόθων, η ταπεινή ζωή τών ασήμων στοχασμών και η ανθρωπότης οργιάζει εις τους εναγκαλισμούς τους ατελευτήτους των ετών, ως ευτελής της Ειμαρμένης ιερόδουλος.»μόνον το Αίπος, υπεράνω από τα γελοία επεισόδια τους φαύλου κύκλους της ζωής, κομίζει τους ωραίους ήρωάς του εις την ατάραχον γαλήνην και προκαλεί την άτολμον νεότητα εις μίαν ζηλευτήν ανάβασιν μέχρι τών αδύτων τών ευλογημένων τάφων των»η πρωτοχρονιά δεν φέρει δι αυτούς τα στοργικά φιλήματα τής μάνας και της αδελφής, ούτε τα δώρα των συντρόφων με τους οποίους άλλοτε εχαιρέτησαν τα έτη τρέφοντες την ελπίδα εις τα στήθη των και εις την καρδίαν των τον έρωτα.»τα έτη έρχονται να προσκυνήσωσι μόνον ευλαβώς τα είδωλά των και να περάσωσι επάνω από την ιεράν ανάμνησίν των, ως θωπεία αύρας τα πέταλα των κρίνων, ενώ η ιστορία και η δόξα γονυκλινείς παρά τους τάφους των παρδίδουσι τα ονόματά των εις τας ατελευτήτους γενεάς.»και όταν ακόμη κανείς από ημάς δεν θα υπάρχη, το δε σάρωθρον του χρόνου θα καθαρίση τον δρόμον της ζωής από τα πλήθη τών κοινών ανθρώπων, θα υψώνεται εκεί επάνω υπερήφανος η λιθίνη του Αίπους κιβωτός, η ιστορία της οποίας θα είναι πλέον θρύλος και οι ήρωες θεοί!»και είναι τούτο το πραγματικόν μνημόσυνον τών αθανάτων, όσοι περιεφρόνησαν τα έτη και έκλεισαν εις την ψυχήν των την ορθήν αντίληψιν της αιωνιότητος». Κι ο Μ. Α. Βασιλάκης, διευθυντής τότε των σχολών του Αγίου Μάρκου Βροντάδου, υπενθυμίζει στους πατριώτες το χρέος που έχουν απέναντι στους τιμημένους νεκρούς. «Ένα ωραίον και πολυτελές Μαυσωλείον σταις βραχώδεις του Αίπους ράχεις από λευκό μάρμαρο σαν την αγνή ψυχή τών παλληκαριών και σε μια στήλη θα σκαλίση η σμίλη του γλύπτου ένα υπερήφανο λιοντάρι το οποίον θα Ο Ανθυποπλοίαρχος Νικόλαος Ρίτσος. φανερώνη την λιονταρίσια ψυχή τών πολεμιστών». Εκλεκτοί ανάμεσα στους εκλεκτούς παραμένουν οι ήρωες Ρίτσος και Παστρικάκης. Η θυσία τους συγκίνησε βαθειά τη χιώτικη καρδιά, που, αφού τους έκλαψε, τους έκρυψε μέσα της και τους ζέστανε με τη θαλπωρή της εθνικής μνήμης, μνήμης που παραμένει αιώνια κληρονομούμενη από γενιά σε γενιά. Μονάκριβο γιο τον είχε ο γέρο Ρίτσος. Παιδάκι, μαθητή ακόμη στη σχολή Δοκίμων, τον περίμενε να δη στην ώρα του επισκεπτηρίου. «Κι επερίμενε με αγωνίαν εραστού, γράφει ο Νιρβάνας, την ώρα που θα επετρέπετο η επίσκεψις τών συγγενών. Κάποτε, συνεχίζει ο ίδιος, τον συνήντησα στην συνηθισμένην θέσιν. -Πάντα εδώ! Στον έρωτά σας, του είπα! -Τι να κάνω; Ευχαριστιέμαι να κοιτάζω το ωραίο καραβάκι σας». Παντρεμένος ύστερα, πατέρας ενός μικρού αγοριού. Μια ευτυχισμένη καινούργια οικογένεια. Κι έπειτα, όταν η πατρίδα τον κάλεσε, άφησε τον γέροντα πατέρα του, τη νεαρή σύζυγό του και το τρυφερό βλαστάρι του κι έτρεξε να εκπληρώση το χρέος του, γεμάτος ενθουσιασμό, όνειρα, φιλοδοξίες. Αυτά ακριβώς τα συναισθήματα είναι ολοφάνερα από γράμμα του νεαρού ανθυποπλοίαρχου που βιαστικά έστειλε στον πατέρα του από τη Μυτιλήνη. «Σεβαστέ μοι πατέρα! Ηυτύχησα σήμερον να πατώ επί του προσφιλούς εδάφους της Μυτιλήνης! Είναι ανέκφραστος η χαρά μου δότι εγώ τιμητικώς όλως διετάχθην να επιβώ του «Αβέρωφ» μετά του αγήματος και ήμην ο πρώτος όστις έστησα την ελληνικήν σημαίαν επί του Διοικητηρίου. Ο Τουρκικός στρατός έφυγε καταδιωκόμενος υφ ημών του υποφαινομένου και του κ. Δεμέστιχα, του οποίου είμαι υπαρχηγός και ευρισκόμεθα εις την πρώτην γραμμήν εστρατοπεδευμένοι μακράν της πόλεως εις την μαγευτικήν θέσιν Γέρρα. Ως εδώ, φιλοδοξώ να στήσω την κυανόλευκον σημαίαν μας και εις την Χίον, όπου μεταβαίνομεν απόψε και ελπίζω ότι ο μεγάλος Θεός και αι ευχαί σου πατέρα θα με βοηθήσουν προς εκπλήρωσιν του ιερού μου σκοπού. Μη στεναχορείσθε σας παρακαλώ, διότι με φυλάττει ο Θεός και αι ευχαί όλων σας, με τρέφουν δε αι μεγάλαι μας Νίκαι. Επεθύμουν εν εκτάσει να σας έγραφα τα της καταλήψεως, αλλά το καθήκον βλέπετε με καλεί αλλού. Ζήτω το Ναυτικό μας. Θα το μεγαλώσωμεν. 9 Νοεμβρίου. Μυτιλήνη. Σε προσκυνώ Ο υιός σου ΝΙΚΟΣ» Στοργικός γιος, ευσεβής Χριστιανός, φλογερός πατριώτης. Αυτά τα τρία στοιχεία συνθέτουν την προσωπικότητα του Ρίτσου. Χαρακτηριστικά που αναφαίνονται από την ανάγνωση της επιστολής. Ένας άνθρωπος που πιστεύει σε ιδανικά, όπως η Οικογένεια, η Θρησκεία, η Πατρίδα δεν μπορεί να γίνη διαφορετικά- γίνεται ήρωας. Κι ο Ρίτσος βρίσκει ένδοξο θάνατο, θάνατο που του ταίριαζε, πάνω στις βουνοκορφές του Αίπους. Κι όταν χτυπημένος θανάσιμα μεταφέρθηκε στο πρόχειρα συγκροτημένο νοσοκομείο, πριν πεθάνη, ρώτησε: -Νικούμε παιδιά; Νικούμε, κύριε ανθυποπλοίαρχε του απάντησαν και ξεψύχησε. Μεγαλόπρεπα κηδεύτηκε ο τιμημένος νεκρός. Ο Κ.Α. Σγουρός, συγγραφέας χιακής ιστορίας, τόσο είχε συγκινηθή κατά την κηδεία, ώστε δεν μπόρεσε να εκφράση τα λόγια που εντελώς αυθόρμητα του ήρθαν στη σκέψη του. Κατά την νεκρώσιμη ακολουθία μίλησε ο αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως, που, αφού σκιαγράφησε τον ήρωα, κατέληξε με τα εξής λόγια: «Συ δε ψυχή του γλυκητάτου Ρίτσου χαίρε. Αι ψυχαί των αειμνήστων Μητροπολίτου Πλάτωνος και τών ομήρων νέων ως και πάντων των αθώων Χίων γυναικοπαίδων τών τόσον σκληρώς κατά το αλησμόμητον εκείνο έτος 1822 σφαγέντων υπό των αγαρηνών τυράννων ελαφραί εκ χαράς κατά την συγκινητικήν ταύτην στιγμήν υπό του σεμνούς του ιερού τούτου ναού θόλους περιϊστάμεναι, θάλουσι παραλάβη την ψυχήν Σου εκεί όπου ο μέγας των Ελλήνων Θεός θα αναπαύση εν γαλήνη και ιλαρότητι Αν, γλυκύτατε Νικόλαε, ζων κατώκεις εν ενί οίκω ήδη θανών κατοικείς εις τα καρδίας πάντων ημών».\n7 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ 7 Η Χίος τραγουδά τη λευτεριά της Πράγματι ο Ρίτσος έμεινε ζωντανός στη μνήμη τών Χιωτών που τον θρήνο τους για το χαμό του τον έκαναν τραγούδι. Νοιώθοντας συντρίμμιa την καρδιά του στο άγγελμα θανάτου αγαπημένου ο Θ. Ρ. Πίτσος, ζώντας στη μακρυνή Κουένσα της Αιγύπτου, αφίνει ξέχειλο το ποτήρι της θλίψης μέσα από στίχους πικρούς σαν μοιρολόι. Ανέλπιστη η συμφορά. Αλησμόνητη η μορφή του. Όμως αλλοίμονο. Οι άγγελοι δεν μπορουν να ζουν κοντά μας. Και τέτοιος άγγελος ήταν ο Ρίτσος. Κι ο θρήνος συνεχίζεται μέσα στην ποίηση του Μ. Μελή και του συναδέλφου του τής Μυτιλήνης Νέη, που κι αυτή προηγουμένως είχε νοιώσει την παλληκαριά του ήρωα. Για υπέροχη αντρεία και φτερωμένα όνειρα μιλά το ποίημα τής Μαριέττας Δ. Πατριαρχέα (Μπέμπη). Αφιέρωμένο στην ηρωϊκή ψυχή του φίλου τους είναι τα ποιήματα του Στρατήγη «Η Χίος» και του Χ. Παϊδούση Dorian. Μυριανθοστόλιστο και μυριοδοξασμένο νησί. Μητέρα του ποιητή των ποιητών, του Ομήρου, και του δασκάλου των δασκάλων, του Κοραή. Νησί λουσμένο στο αίμα του. Όμως μέσα του κρύβει κι άλλο τίμιο θησαυρό. Τον τιμημένο μαχητή Ρίτσο. Γιατρός στο πολεμικό ναυτικό ο Παύλος Νιρβάνας μιλά για τον ήρωα συνάδελφό του μα και για το νησί που ήταν πατρίδα της μητέρας του. Χίος, για σένα έπεσε του Στόλου το καμάρι το πιο λαμπρό του Ναυτικού ανδρείο παλληκάρι, γόνος γενιάς ηρωϊκής, της σκλαβωμένης γής σου όταν αντίκρυσε, ευθύς θυμήθη τη σφαγή σου κι ώρμησε, όμορφο Νησί, για σε να πολεμήσει για τη δική σου λευτεριά το αίμα του να χύση. Δεν είναι μικρότερη η θλ.ίψη και η πίκρα για το θάνατο του λεβέντη της Κρήτης, του αρχικελευστή Ιω. Παστρικάκη. Μαθητής ακόμα στη σχολή Δοκίμων αποφασίζει γεμάτος ενθουσιασμό να μετάσχη εθελοντικά τών βαλκανικών πολέμων. Το ήθελε πολύ ο τεχνικός ήρωας να καταταγή στα ναυτικά αγήματα. Προς το σκοπό αυτό παρακάλεσε πολλές φορές τον υπουργό τών Ναυτικών ακόμη και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζένο, που τύχαινε να είναι νονός του. Ο υπουργός ζήτησε την συγκατάθεση του πατέρα του. Ο πατέρας γρήγορα συγκατατέθηκε κι έγραψε στο γιο του. «Όχι μόνον δίδω την συναίνεσίν μου αλλά και σου παραγγέλλω να μη ξεχάσης, οπουδήποτε σε τάξη η πατρίς, ότι είσαι Κρητικός!» Και ήταν γραφτό του να ποτίση με το αίμα του το δέντρο της χιώτικης ελευθερίας. Πάνω στις κορφές του Αίπους βρήκε το θάνατο στις 17 του Νοέμβρη. Κατά την επίσημη κηδεία του ήρωα, που έγινε στις 8 Φλεβάρη του 13, τον έμμετρο επικήδειο απήγγειλε ο ποιητής Φραγκόπουλος, όπως συνήθιζε σε ανάλογες περιπτώσεις. Θέμα του ο αποχαιρετισμός του γιου και της μάνας. Ο γιος ορκίζεται πάνω στα προγονικά όπλα ν αγωνιστή για την λευτεριά τών υποδούλων αδελφών. Η μάνα δίνει από καρδιά την ευχή στο παιδί της. Το παιδί πολεμάκαι πέφτει στο Αίπος επάνω. Τώρα το Αίπος χαιρετά τον μέγαν Ψηλορείτην κι αυτός το αντιχαιρετά το Αίπος απ την Κρήτη ο ένας τον εγέννησε και τ άλλο τον φυλάγει κι η Μάννα του περήφανη αποκουμπά στο πλάγι. Στο μνημόσυνο, που έγινε στον Αγιο Μάρκο του Βροντάδου, στις , μίλησαν ο αριστούχος της Θεολογίας Αλέξανδρος Παχνός, που κατόπιν διακρίθηκε στην πολιτική, ο Μάρκος Βασιλάκης, ο κατόπιν φωτισμένος ιερωμένος και ερευνητής της χιώτικης εκκλησιαστικής ιστορίας και στη συνέχεια ο γιατρός Γ. Πιταούλης απάγγειλε αυτοσχέδιο μικρό ποίημα. «Ας κοιμάται το γενναίο Κρητικόπουλο. Γλυκά θα το λικνίζει η μυροβόλος αύρα του νησιού και θα ποτίζη το μνήμα του η δρόσος. Κανείς δεν πρόκειται να χαλάση τον ύπνο του. Καθένας που θα φέρη τα βήματά του προς το μνήμα θα αποκαλύπτεται και συγκρατώντας την αναπνοή του θα χύνη τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης. Γελαστή η μορφή του ενώ εμείς θρηνούμε. Γελά γιατί βλέπει την Κρήτη και την Ελλάδα ελεύθερες, ντυμένες στα γαλανόλευκα, χαρούμενες. Βλέπει Το προρταίτο του Γιώργου Παστρικάκη, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος στη μάχη του Αίπους, βρίσκεται σε περίοπτη θέση στο Ναυτικό Μουσείο Χανίων όνειρα αιώνων να πραγματοποιούνται. Βλέπει τον «Αβέρωφ» να σκορπά τρόμο στους Τούρκους. Ησυχία ζητά ο ποιητής να μη μείνη ατέλειωτο τ όνειρο. Δεν χρειάζονται δάκρυα για τέτοιους νεκρούς, γιατί ζουν στην καρδιά του καθενός μας και δίνουν φωτεινό το παράδειγμα σε μας». Στο αντρειωμένο Κρητικόπουλο αφιερώνει ποίημά του ο Μ. Μελής. Σ αυτό που πρόταξε τα στήθη του στη μάχη σαν βράχος «που τον τρόμαξαν και του βουνού οι βράχοι». Μπορεί μια μάνα να έχασε το παιδί της, αλλά μια άλλη κέρδισε τη λευτεριά της. Αθάνατο στεφάνι θα στολίζη το μέτωπό του. Πολλές μητέρες θα ζήλευαν αυτή την τιμή. Αλλά ο λαϊκός ποιητής Σπύρος Ματσούκας ( ), ο αφωσιωμένος ψάλτης της πατρίδας του αφιερώνει μερικούς στίχους. Στο χώμα που κοκκίνισες, ήρωα, δάκρυα χύνω για μυστικά μνημόσυνα της εθνικής ψυχής. Και νοιώθω της Ελεθεριάς το ρόδο και το κρίνο να ευωδιάζη τους ψαλμούς μιας νέας προσευχής. Αλλ όπως ζευγαρωμένους ύμνησε η μούσα την αντρεία του Χρυσολωρά και του Ποθητού έτσι και η γενναιότητα του Ρίτσου συναπαντιέται με τη λεβεντιά του Παστρικάκη. Έτσι τούς είδε και τους ύμνησε κι ο Κώστας Χαλλιορής στο μικρό μα περιεκτικό ποίημά του. Πάνω στο Αίπος στέκονται φρουροί στη λευτεριά μας δεν χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου απ τη θωριά μας. Έχουν το χρόνο σάβανο τη δόξα μαξιλάρι κι αντί για μοσχολίβανο το χιώτικο θυμάρι. Τώρα θα πρέπει να πούμε δυο λόγια για άλλους ήρωες, λιγώτερο γνωστούς μα το ίδιο σπουδαίους με κείνους. Για τον πατέρα του Ρίτσου και τους γονείς του Παστρικάκη. Πόνεσε, έκλαψε ο πατέρας Περίοπτη θέση έχει και ο ανδριάντας του Γιώργου Παστρικάκη στο προαύλειο της σχολής Ναυτικών Δοκίμων στον Πειραιά για το χαμό του παιδιού του, αλλά δεν τον κυρίεψε η απελπισία. Στάθηκε σαν πραγματικός Έλληνας. Σε απάντηση συλλυπητηρίου γράμματος προς το δήμαρχο Κουβελά βλέπομε όλον τον υπέροχο ψυχικό κόσμο του πονεμένου μα ηρωϊκού πατέρα. Τέτοιοι πατέρες μόνο ήρωες μπορούν να γεννούν. «Αξιότιμε κ. Δήμαρχε, Το μανάκρβό μου παιδί εύρε ό,τι εζήτει η ωραία ψυχή του, τον ένδοξον δια την μεγάλη μας πατρίδα θάνατον, εις το υπό τόσων μαρτυρικών αιμάτων ποτισμένον έδαφος της μυροβόλου ιδιαιτέρας πατρίδος σας. Ως Έλλην αισθάνομαι όλην την τιμήν δια την μεγάλην θυσίαν, αλλά εις του πατρός του ταλαιπώρου την ψυχήν, δια την οποίαν δεν υπάρχει άλλο ίνδαλμα και άλλη στοργή, η πληγή είναι ατέρμονος βάθους και θα παραμείνη αιωνίως νωπή. Την τόσην οδύνην, το απύθμενον της ψυχής μου τρικύμισμα μαλάσσει και φέρει ούριον ανακούφισιν η πάνδημος όσον και ασθηματική συμμετοχή εις το πένθος μου ολοκλήρου της ευγενούς αδελφικής κοινωνίας της Χίου. Αι σπονδαί τών δακρύων άτινα τόσον αδρά έπεσαν επί του τάφου του πολύκλαυστου Νίκου μου, αποτελούσι βάλσαμον εις την ερειπωθείσαν ψυχήν μου. Θα είμαι υποχρεωμένος, Κύριε Δήμαρχε, εάν δεχθήτε δι υμάς και διαβιβάσητε προς το Δημοτικό Συμβούλιον και την φιλοπάτριδα κοινωνίαν της προσφιλούς μας Χίου τας ευχαριστίας εμού και της οικογενείας μου. Ευγνώμων δε εσαεί εάν ρίπτωνται επί του τάφου του Νίκου μου ολίγα άνθη, τα οποία πολύ ηγάπησεν εν τη ζωή η ωραία ψυχή του. Μεθ υπολήψεως Υμέτερος φίλος Αντ. Ρίτσος». «Ένα κλαδί από την δάφνην, θα πη ο Π. Νιρβάνας, που σκεπάζει τον νεκρόν του ήρωος, ανήκει τώρα σ εκείνον που τον εχάρισε στην Πατρίδα. Διότι τι άλλο εχάρισε κι αυτός παρά την ζωήν του; Κάτι περισσότερον μάλιστα. Την ζωήν της ζωής του». Συνεχίζεται Σημείωση: Όταν γράφτηκε αυτή η εργασία (1973) ίσχυε η πολυτονική γραφή και η ιστορική ορθογραφία. Για τεχνικούς λόγους το δημοσιεύουμε στη μονοτονική γραφή, διατηρήσαμε, όμως, την ιστορική του ορθογραφία.\n8 8 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ ΒΑΠΤΙΣΕΙΣ Τη Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2012, ο Γιάννης και η Μαρία Κοτσάτου, που ζουν στις ΗΠΑ, βάφτισαν το κοριτσάκι τους και του έδωσαν το όνομα Άννα-Χαρίκλεια. Στους ευτυχείς γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες ο «Αυλόγυρος» εύχεται να τους ζήσει. Tην Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012 ο Παναγιώτης Σπανός και η Βάσια Οικονόμου, απέκτησαν ένα χαριτωμένο αγοράκι. Στους ευτυχείς γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες ο «Αυλόγυρος» εύχεται να τους ζήσει. Tην Κυριακή 17 Ιουνίου 2012 ο Γιάννης και η Λόρα Ζαννή απέκτησαν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι. Στους ευτυχείς γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες ο «Αυλόγυρος» εύχεται να τους ζήσει. Την Κυριακή 17 Ιουνίου 2012, στον Ιερό ναό του Αγίου Νικολάου στο Νησί, στη Χίο, ο Στέλιος Τακτικός και η Ιωάννα Κουγιούλη, βάφτισαν το κοριτσάκι τους και του έδωσαν το όνομα Καλλιόπη. Στους ευτυχείς γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες ο «Αυλόγυρος» εύχεται να τους ζήσει. Tη Δευτέρα 27 Aυγούστου 2012 ο Στέλιος Ποδιάς και η Μάγια Κεφάλα, απέκτησαν ένα χαριτωμένο αγοράκι. Στους ευτυχείς γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες ο «Αυλόγυρος» εύχεται να τους ζήσει. Tη Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012 ο Σταμάτης και η Λίζα Κυριακάκη, απέκτησαν ένα χαριτωμένο αγοράκι. Στους ευτυχείς γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες ο «Αυλόγυρος» εύχεται να τους ζήσει Tην Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2012 ο Παύλος Κουσίδης και η Ελένη Καρούση βάφτισαν το κοριτσάκι τους και του έδωσαν το όνομα Δήμητρα. Στους ευτυχείς γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες ο «Αυλόγυρος» εύχεται να τους ζήσει. ΓΑΜΟΙ Το Σάββατο 9 Ιουνίου 2012, έκαναν στον Άγιο Νικόλαο στις Η.Π.Α το γάμο τους ο Ιωάννης Σαζακλής (Μιχαλάκη) με τη Νικολέτα Σκούφαλου,. Ο Αυλόγυρος τούς εύχεται κάθε ευτυχία στην καινούργια τους ζωή. Την Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012, έκαναν το γάμο τους ο Χρήστος Λαδάς με τη Δέσποινα Κοτσάτου. Ο Αυλόγυρος τούς εύχεται κάθε ευτυχία στην καινούργια τους ζωή.. ΚΗΔΕΙΕΣ-ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ Την Δευτέρα 20 Ιουνίου 2012, πέθανε στη Χίο η Ελευθερία Γεωργούλη από τον Εγρηγόρο. Στα παιδιά, τα αδέλφια και τούς άλλους συγγενείς ο Αυλόγυρος εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια. ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ Στις πανελλήνιες εξετάσεις που έγιναν τον περασμένο Ιούνιο πέτυχαν να εισαχθούν στα Ανώτατα και Ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα τής χώρας τα παρακάτω παιδιά τών συγχωριανών μας: Οικονομική ενίσχυση για τον «Αυλόγυρο» Οι παρακάτω συγχωριανοί και φίλοι μας προσέφεραν διάφορα ποσά για τον «Αυλόγυρο»: 1 Zαννής Δημήτρης 100$ ΗΠΑ 2 Κατσαρού Ρίτσα 50 3 Κεφάλας Μ. Μόδεστος 100$ ΗΠΑ 4 Λιάπης Δ. Σωτήρης 50$ΑUS 5 Λιάπης Σωτήρης & Χαρούλα 20 6 Λυκοπάντης Γεώργιος & Πελαγία Μιχαλάκης Δημήτρης & Κατερίνα 50 8 Σιταρά Λεμονιά 20 9 Σπανός Λευτέρης Χατζημανώλης Νίκος Χριστοφάκη Ειρήνη 50 Στη μνήμη Στυλιανού Ισ. Βορριά 12 Ανώνυμος Κεφάλας Ιωάννης & Ιωάννα 50$ ΗΠΑ 14 πρεσβ. Κεφάλα Μαρία & Κεφάλας Νικόλαος Λουκαϊδου Ελένη 40 Στη μνήμη Ελευθερίας Γεωργούλη 16 Σπανός Γεώργιος 50 Στη μνήμη Γεωργίου Κουμέντη 17 Κυριακάκης Ιωάννης 100 Στη μνήμη Ιωάννου Καλόγηρου 18 Γιαλούσης Δημήτριος & Μαρία Καλόγερος Νικόλαος & Οικ. Χαλκουσάκη Οικ. Κοτσάτου Γεωργίου Τακτικού Ι. Μαρία 50 Το Δ.Σ του Συλλόγου μας και η Συντακτική Επιτροπή της Εφημερίδας μας σας ευχαριστεί θερμά γιατί με τις προσφορές σας μπορεί να εκδίδεται τακτικά και απρόσκοπτα. * * * * * Οικονομική ενίσχυση για τον Φ.Ο.K. Οι παρακάτω συγχωριανοί και φίλοι μας προσέφεραν διάφορα ποσά για το Φιλοπρόοδο Όμιλο Κουρουνίων Χίου Κ Ο Ι Ν Ω Ν Ι Κ Α Π Ρ Ο Σ Φ Ο Ρ Ε Σ 1 Σύλλογος Κουρ/τών Εγρη/νών Χίου Ατ. 150 Το Δ.Σ του Φιλοπρόοδου Ομίλου Κουρουνίων Χίου σας ευχαριστεί θερμά για τις προσφορές σας. * * * * * Προσφορές για αγορά δικαιώματος αναγραφής ονομάτων στο νεκροταφείο Οι παρακάτω συγχωριανοί και φίλοι πρόσφεραν για την αγορά του δικαιώματος αναγραφής ονόματος των τεθνεώτων προγόνων τους τα παρακάτω ποσά. 1 Κατσαρός Ισίδωρος Σιταράς Γιάννης, Αννα και Μαρκέλλα Μιχαλάκης Γ. Δημήτρης, Γιαννης, Βαρβάρα Μιχαλάκης Β. Ισίδωρος 500$ΗΠΑ 5 Μιχαλάκη Κ. Ελένη 650 $ ΗΠΑ 6 Κεφάλας Ιωάννης & Γιάννα στη μνήμη Στ. Βορριά 50 $ ΗΠΑ Τα μέλη της Επιτροπής για την αναμόρφωση του Κοιμητηρίου σας ευχαριστούν θερμά για τις προσφορές σας και εύχονται ο Πανάγαθος Θεός δια πρεσβειών του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου να αναπαύσει τις ψυχές τους. * * * * * Οικονομική ενίσχυση για τον Πολιτιστικό Σύλλογο Εγρηγόρου Οι παρακάτω συγχωριανοί και φίλοι μας προσέφεραν διάφορα ποσά για τον Πολιτιστικό Σύλλογο Εγρηγόρου: Στη μνήμη Ιωάννου Καλόγηρου 1 Οικ. Λιάπη Σωτήρη 20 2 Οικ. Μιχαλάκη Γιάννη & Κατίνας 20 3 Οικ. Σιταρά Μάμα 50 4 Σπανού Στέλλα 20 5 Τακτικού Ι. Μαρία 50 6 Ψαρρά Μαρία 20 Το Δ.Σ του Πολιτιστικού Συλλόγου Εγρηγόρου σας ευχαριστεί θερμά γιατί με τις προσφορές σας. * * * * * Οικονομική ενίσχυση για τον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Εγρηγόρου Ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος, γιος τού Σπύρου Αναγνωστόπουλου και τής Μαρκέλλας, Σιταρά, πέτυχε να εισαχθεί στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Χριστόφορος Γκέκας, γιος του Χαράλαμπου Γκέκα και της Πόπης Κατσαρου, πέτυχε να εισαχθεί στο τμήμα Ηλεκτρολογίας των ΤΕΙ Λαμίας. Ο Κωνσταντίνος Καλίτσης, γιος του Αντώνη και της Ρένας Καλίτση, πέτυχε να εισαχθεί στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η Άννα Λιάπη, κόρη τού Σωτήρη και της Χαρούλας Λιάπη, πέτυχε να εισαχθεί στο τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η Αργυρώ Μήλιου, κόρη τού Σαράντη Μήλιου και της Δέσποινας Κεφάλα, πέτυχε να εισαχθεί στο τμήμα Βιομηχανικής Διοίκησης και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Πειραιά. Η Ιωάννα Μοσχούρη, κόρη του Πέτρου Μοσχούρη και της Πόπης Βορριά, πέτυχε να εισαχθεί στο τμήμα Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η Παναγιώτα Μουσγά, κόρη του Γιώργου Μουσγά και της Ανθής Ζαννή, πέτυχε να εισαχθεί στο τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων των ΤΕΙ Ηρακλείου Κρήτης. Ο «Αυλόγυρος» εύχεται σε όλους καλές σπουδές και καλή σταδιοδρομία. Να θυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι ο Αυλόγυρος δημοσιεύει τις κοινωνικές εκδηλώσεις των συγχωριανών μας που υποπίπτουν στην αντίληψη των μελών της συντακτικής επιτροπής. Είναι φυσικό, όμως, πολλά κοινωνικά γεγονότα να μη γίνονται γνωστά στα μέλη της συντακτικής επιτροπής. Αν θέλετε οπωσδήποτε να δημοσιευθεί κάποιο κοινωνικό γεγονός που σάς αφορά, παρακαλούμε να απευθύνεστε στα μέλη της συντακτικής επιτροπής τού Αυλόγυρου ή στα μέλη τού Δ.Σ. τού Συλλόγου ή στείλτε μας ένα γράμμα ή , στη διεύθυνση της εφημερίδας μας. Διόρθωση Στο προηγούμενο τεύχος του Αυλόγυρου, στη βάφτιση της Ιωάννας Ποδιά, γράψαμε από παραδρομή πως ανάδοχος ήταν μόνο η Ασπασία Φωτοπούλου ενώ το ορθό ήταν πως ανάδοχοι ήταν ο Μανώλης Παντελέων με τη σύζυγό του Ασπασία Φωτοπούλου. Για το λάθος μας αυτό ζητούμε την κατανόησή τους. Επιμέλεια: Ελένη Μαργέλου-Σπανού Ε υ χ α ρ ι σ τ ή ρ ι ο Σε όλους όσοι συμμετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο στο πένθος μας για την απώλεια του προσφιλούς μας συζύγου πατέρα και παππού Ιωάννου Καλόγηρου τους ευχαριστούμε θερμά. Η σύζυγος Τα παιδιά Τα εγγόνια Πόπη, Μάμας, Παναγιώτα Μαρία Παναγιώτα Μιχάλης Μαρία Γιάννης Παναγιώτα Μαρία Τάκης Αλεξάνδρα Οι παρακάτω συγχωριανοί και φίλοι μας προσέφεραν διάφορα ποσά για τον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Εγρηγόρου Στη μνήμη Ιωάννου Καλόγηρου 1 Δοντάς Μιχάλης 20 2 Ζαννίκου Αργ. Καλλιόπη Καζάς Χρήστος & Σταματία 20 4 Καρούσης Σπύρος 10 5 Μαναγούδης Μιχάλης 20 6 Μενδώνης Κώστας 30 7 Μίχαλος Μιχάλης 20 8 Μπόγη Μαρία 25 9 Μπόγης Γιώργος Οικ. Μαλλάς Μαρίας, Μαλλάς Νίκος & Μιχαήλ Οικ. Μεστούση Δημήτρη Οικ. Μιχαλάκη Θεόδωρου & Μαργαρίτας Οικ. Μπαχά Δημητρίου Οικ. Μπίλου Σταύρου Οικ. Ξυδιά Γεωργίου Οικ. Σιταρά Αργ. Βασίλη Οικ. Σιταρά Δημητρίου Οικ. Τσιαδή Χρ. Μιχάλη Παντελάκης Παντελής & Άννα Πίσσιας Ιωάννης Σιταρά Δέσποινα Σιταρά Καλλιόπη-Αναστασία Σιταράς Ιωάννης & Ευαγγελία Σύλα Αργυρώ Τακτικού Γ. Ειρήνη Τακτικού Ι. Μαρία Χαλκουσάκη Κική 20 Η εκκλησιαστική επιτροπή ευχαριστεί θερμά για τις προσφορές σας και εύχεται ο Σωτήρας Χριστός την εκκλησία του οποίου επί σειρά ετών υπηρέτησε ως ιεροψάλτης να αναπαύσει την ψυχή του.\n9 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ 9 ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΤΗΣ Πολλές συζητήσεις, γνώμες, ακόμα και ανόητοι κανονισμοί, γίνονται πότε-πότε σχετικά με το θέμα της μετάδοσης ασθενειών με τη Θεία Κοινωνία. Σκοπός μου δεν είναι να επεκταθώ στο ζήτημα αυτό και ούτε είμαι σε θέση να συζητήσω το δογματικό και θεολογικό θέμα του μυστηρίου. Απλώς αρκούμαι, προς το παρόν, να αναφέρω ότι όταν κοινωνώ, πιστεύω ότι λαμβάνω το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και ποτέ δεν σκέφθηκα ούτε προβληματίστηκα για την υγιεινή πλευρά αυτής της θρησκευτικής πράξεως. Ο σκοπός μου είναι να δείξω οτι ασθένεια και Θεία Κοινωνία ΟΥΔΕΝ το κοινόν έχουν. Όπως πολλοί από σας γνωρίζετε, ο πατέρας μου ήταν ιερέας κι εγώ μεγάλωσα, ούτως ειπείν, στην εκκλησία. Έμαθα να ψάλλω πριν καλά-καλά μάθω να μιλώ. Οι πιο μακρυνές ενθυμήσεις των παιδικών μου χρόνων γυρίζουν γύρω από τις ακολουθίες της εκκλησίας. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, περίπου 1935 με 1940, ο πατέρας μου ήταν ο εφημέριος στο Λωβοκομείο της Χίου, όπου υπήρχε η εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Ο πατέρας μου εκτελούσε όλες τις ακολουθίες για τους ασθενείς λεπρούς. Στο τέλος κάθε Θείας Λειτουργίας μετέδιδε στους Χανσενικούς ασθενείς τη Θεία Κοινωνία. Η επιστήμη έχει ξερριζώσει αυτήν την φοβερή ασθένεια εδώ και δεκάδες χρόνια, αλλά στην περίοδο της δεκαετίας του 1930, ήταν ακόμα μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ίσως, οι νεότεροι, να μη γνωρίζετε τα συμπτώματα και χαρακτηριστικά αυτής της εξαιρετικά μεταδοτικής ασθένειας, εκτός απ όσα μάθατε από το Ευαγγέλιο ή την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, όπου περιγράφονται περιστατικά και κανόνες για την απομόνωση των λεπρών, έτσι ώστε να βρίσκονται μακριά απο τα μελη της υγιούς κοινωνίας. Μερικά από τα χαρακτηριστικά της ασθένειας των λεπρών είναι η παραμόρφωση του προσώπου, συχνές απώλειες ορισμένων μελών του σώματος, Συνέχεια από τη σελίδα 2 Το μυστήριο είναι και θα παραμείνη μυστήριο και για τους ανθρώπους και για τους αγγέλους. Και ο Γαβριήλ αδυνατεί να το εξηγήση. Το μόνο που μπορεί να πή, είναι ότι «θα έλθη επί σε Πνεύμα Άγιο και θα σε επισκιάση δύναμις Υψίστου». Τα υπόλοιπα Εκείνος τα ξέρη. Ο νους των κτισμάτων αδυνατεί να τα συλλάβη. Και για να Της δώση ένα ακόμα σημείο, σαν πιστοποίησι των λεγομένων του, Της μεταφέρει την πληροφορία ότι η συγγενής Της Ελισσάβετ, η ηλικιωμένη και στείρα, ήταν έγκυος, ήδη στον έκτο μήνα της κυήσεως, «ότι ουκ αδυνατίσει παρά τω Θεώ παν ρήμα»: Γιατί τίποτα δεν είναι αδύνατο για τον Θεό! Τότε πλέον κάμφθηκαν οι ενδοιασμοί Της. Όπως ήξερε να μην δέχεται ο,τιδήποτε αβασάνιστα, έτσι γνώριζε και να υπακούη στο Θέλημα του Θεού, τον Οποίον είχε αγαπήσει πάνω απ όλα, χωρίς να πολυπραγμονή, ζητώντας να εξηγήση τ ανεξήγητα. Δέχεται να γίνη το όργανο της προαιώνιας Βουλής του Θεού, εκπροσωπώντας το ανθρώπινο γένος στο έργο της Σωτηρίας: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». «Δύναμις του υψίστου επεσκίασε τότε προς σύλληψιν τη Απειρογάμω, και την εύκαρπον Ταύτης νηδύν, ως αγρόν υπέδειξεν άπασιν ηδύν της θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν εν τω ψάλλειν αλληλούϊα», ψάλλουμε στους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Η εορτή του Ευαγγελισμού, δικαίως Παπά Γιάννης Μιχαλάκης Το μοναστηράκι της Ευαγγελίστριας βιγλίζει το Αιγαίο πάνω από τ Αγιάσματα. θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες της Εκκλησίας και έχει ονομαστεί δεύτερη Πασχαλιά. Και έχει ονομαστεί έτσι, όχι μόνον για το χαρμόσυνο νέο, το καλό άγγελμα που φέρνει, (ευ+αγγελία= το καλό άγγελμα, ο ευαγγελισμός) αλλά και για έναν ακόμα λόγο: κατά την Παράδοσι, η Ανάστασι του Χριστού ημερολογιακά έγινε 25 Μαρτίου. Η Σταύρωσις και ο Θάνατός Του έγινε 23 Μαρτίου, οπότε αναφέρεται στα αρχαία συναξάρια και η μνήμη του Αγίου Δημά, του ληστού του συσταυρωθέντος, που επρόκειτο να γίνη ο πρώτος οικιστής του Παραδείσου με το «μνήσθητί μου Κύριε εν τη Βασιλεία Σου». Αυτό υπαινίσσεται μάλλον και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στην γνωστή προφητεία του ότι «το ποθούμενο θα έρθη όταν πέσουν μαζί οι δυό Πασχαλιές» δηλαδή το Πάσχα και ο Ευαγγελισμός, κάτι που συνέβαινε με το παλαιό ημερολόγιο. Και το «ποθούμενο», η απελευθέρωσι από του Ηλία I. Μιχαλάκη π.χ. δακτύλων, μύτης και αυτιών. Εγώ γνώρισα προσωπικά μερικούς και ακόμα θυμάμαι την αγωνία στο πρόσωπό τους. Η εκκλησία του Αγίου Λαζάρου ήταν ανοιχτή για το κοινόν και πολλοί γείτονες την χρησιμοποιούσαν ως ενορία τους και ελάμβαναν μέρος στις ακολουθίες, μετελάμβαναν τών Αχράντων Μυστηρίων, μαζί με τους υπαλλήλους του ιδρύματος και φυσικά την οικογένειά μου, εμού συμπεριλαμβανομένου. Όλοι μας κοινωνούσαμε από το ίδιο δισκοπότηρο και κανείς ποτέ δεν αρρώστησε. Αλλά ο πατέρας μου; Έπρεπε να τελειώσει (καταλύσει) το υπόλοιπον της Θείας Κοινωνίας. Όχι μόνο δεν αρρώστησε, αλλά έζησε μέχρι τα εννενήντα του! Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Ο υπεύθυνος ιατρός του ιδρύματος ήταν άθεος και ήταν σαρκαστικός απέναντι στον πατέρα μου και διέδιδε οτι ο πατέρας μου στην πραγματικότητα κρυβόταν πίσω από το ιερό και έχυνε το υπόλοιπο της Θείας Κoινωνίας στο νεροχύτη! Για να το αποδείξει, μάλιστα, μια μέρα, μετά τη Λειτουργία, κρύφτηκε πίσω από μια κουρτίνα και παρακολούθησε τι θα κάνει ο πατέρας μου. Όταν είδε τον πατέρα μου να καταλύει το υπόλοιπο της Θείας Κοινωνίας ένα θαύμα έλαβε χώραν: Ο άθεος γιατρός έγινε πιστός! Επίλογος Το 1940 ο πατέρας μου προβιβάστηκε σε εφημέριο του Γενικού Νοσοκομείου της Χίου και εκτελούσε όλες τις ακολουθίες για τους ασθενείς στην εκκλησία του ιδρύματος, τον Άγιο Στέφανο, όπου και παρέμεινε μέχρι τέλους της ιερατικής του θητείας. Σ όλην αυτήν την περίοδο, ο πατέρας μου κοινωνούσε όλους τους ασθενείς, μερικοί από τους οποίους έπασχαν από μια ακόμα πιό μεταδοτική ασθένεια, τη φυματίωση! Είναι ανάγκη να συνεχίσω; Έζησα τη ζωή μου εμπνευσμένος από την πίστη του πατέρα μου. Αιωνία του η μνήμη! ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΥ ΓΗ ΧΑΡΑΝ ΜΕΓΑΛΗΝ την Τουρκική κατοχή, πράγματι έγινε σύμφωνα με την προφητεία του κορυφαίου διδασκάλου του Γένους. Το Πάσχα συνέπεσε με την εορτή του Ευαγγελισμού το 1912, οπότε και απελευθερώθηκαν τα εδάφη της Ηπείρου και της Μακεδονίας, στα οποία το είχε προείπη, καθώς και τα νησιά του Β.Α. Αιγαίου, μεταξύ αυτών και η πατρίδα μας. Και φέτος συμπληρώνεται ένας αιώνας από το ιστορικό αυτό γεγονός της εποποΐας του εθνικοαπελευθερωτικού πολέμου του 1912, γεγονός που οι Σύλλογοι των Κουρουνιωτών-Εγρηγοριανών ετίμησαν με την έκδοση του ημερολογίου του (Και ο υπογράφων δράττεται της ευκαιρίας να συγχαρεί θερμά και δημοσίως τον πρόεδρο, τα μέλη του ΔΣ και όλους τους συντελεστές της έκδοσης, τόσο για την πατριωτική τους πρωτοβουλία, όσο και για το εξαίρετο αποτέλεσμα). Αλλ ας επαναφέρουμε το λόγο στο προκείμενο. Στην μνήμη του κορυφαίου αυτού σωτηριολογικού γεγονότος είναι αφιερωμένο το μικρό μοναστηράκι της Ευαγγελίστριας στα Αγιάσματα, που ίδρυσε, ως γνωστόν, ο ιερομόναχος Μακάριος Σπανός και έζησε εκεί μαζί με την αδελφή του Μοναχή Καλλινίκη. Ας θυμηθούμε και το απολυτίκιο της εορτής: «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον Και του απ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις. Ο Υιός του Θεού, υιός της Παρθένου γίνεται Και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Δι ό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού.»\n10 10 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΙΟ Τα αποτελέσματα των Εθνικών εκλογών Σε σύντομο χρονικό διάστημα οι Έλληνες πολίτες κλήθηκαν δύο φορές να προσέλθουν στις κάλπες για να ασκήσουν τον εκλογικό τους δικαίωμα. Ο μεγάλος νικητής αυτών των εκλογών, όπως είναι γνωστόν, ήταν η αποχή. Από αυτό τον κανόνα δεν εξαιρέθηκαν ούτε τα χωριά μας, αντίθετα φαίνεται να ναι πρωταθλητές Η κίνηση των ψηφοφόρων στις εκλογές της 6ης Μαίου 2012 για το 15ο εκλογικό τμήμα Κουρουνίων ήταν: ΓΡΑΜΜΕΝΟΙ 391 ΨΗΦΙΣΑΝ 81 20,72% ΑΚΥΡΑ 2 2,47% ΛΕΥΚΑ 2 2,47% ΣΥΝΟΛΟ ΑΚΥΡΩΝ/ΛΕΥΚΩΝ 4 4,94 ΕΓΚΥΡΑ 77 95,05% ΑΠΟΧH ,28% Ακόμη μικρότερη ήταν η κίνηση των ψηφοφόρων στις εκλογές της 17ης Ιουνίου: ΓΡΑΜΜΕΝΟΙ 390 ΨΗΦΙΣΑΝ 75 19% ΑΚΥΡΑ 0 0% ΛΕΥΚΑ 0 0% ΣΥΝΟΛΟ ΑΚΥΡΩΝ/ΛΕΥΚΩΝ 0 0% ΕΓΚΥΡΑ % ΑΠΟΧH % Παρακάτω παραθέτουμε πίνακα με τα ποσοστά που πήρε το κάθε κόμμα ξεχωριστά. Το πρώτο δίστηλο αναφέρεται στις εκλογές του Μαΐου ενώ το δεύτερο αναφέρεται στα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου. Η πρώτη στήλη αναφέρεται στο αριθμό των ψήφων που πήρε το κάθε κόμμα και η δεύτερη στο ποσοστό του. ΠΑΣΟΚ 6 7,79% 23 30,67% Ν.Δ ,17% 31 41,33% ΚΚΕ 7 9,09% 4 5,33% ΛΑΟΣ 5 6,49% 0 0% ΣΥΡΙΖΑ 6 7,79% 8 10,67% ΚΟΙΝΩΝΙΑ 1 1,30% ΚΟΜ. ΦΙΛ/ΡΩΝ 1 1,30% ΔΗΜ. ΣΥΜ/ΧΙΑ 1 1,30% ΔΗΜ.ΑΡ. 9 11,69% 4 5,33% ΔΡΑΣΗ 5 6,49% ΔΗΜ. ΞΑΝΑ 1 1,30% 1 1,33% ΚΟΙΝ. ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΟΙΚ. ΠΡΑΣΙΝΟΙ 1 1,30% 1 1,33% ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 1 1,30% 1 1,33% ΟΧΙ 2 2,60% ΑΝΕΞ. ΕΛΛΗΝΕΣ 6 7,79% ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ 1 1,33% ΠΕΙΡΑΤΕΣ 1 1,33% Από τους παραπάνω πίνακες προκύπτει το θλιβερό συμπέρασμα πως στα χωριά μας ελάχιστοι πλέον συγχωριανοί μας, απ αυτούς που είναι εγγεγραμμένοι στους εκεί εκλογικούς καταλόγους, ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα. Και οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις διεξήχθησαν ομαλά στα Κουρούνια και τα αποτελέσματα, ιδιαίτερα στις εκλογές του Ιουνίου, που δεν υπήρχε σταυροδοσία, ανακοινώθηκαν πολύ σύντομα. Ευχή της στήλης είναι το κυβερνητικό σχήμα που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές να εργαστεί με σύνεση και υπευθυνότητα για να μπορέσουμε να βρούμε το δρόμο που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση. Πανηγύρι και εκλογές στα Κουρούνια Πολλοί ισχυρίζονται πως τίποτα το καλό δεν Πανηγύρι τ Αη Γιαννιού στα Κουρούνια τον περασμένο Μάιο. Από τη διαδικασία του σερβιρίσματος. πρόκειται να προκύψει από τις εκλογές, πως μιά από τα ίδια θα χουμε. Κι όμως το χωριό μας, τα Κουρούνια, ήταν το πρώτο μέρος της χώρα που ευεργετήθηκε από τις εκλογές! Όχι μη πάει ο νούς σας σε έργα υποδομής,, δρόμους επενδύσεις και τέτοια που καθημερινά ονειρεύεστε φίλοι συγχωριανοί. Αυτά φαίνεται, υπό τις παρούσες συνθήκες, πως θα παραμείνουν όνειρα. Απλά οι εκλογές της 6ης Μαΐου ήταν πολύ κοντά στο πανηγύρι του Αγίου Ιωάννου και αρκετοί συγχωριανοί μας, που πήγαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, το συνδύασαν να μείνουν και στο πανηγύρι του χωριού τους. Έτσι και περισσότερο κόσμο είχε και άτομα βρέθηκαν (που τόσο ανάγκη τα έχουν) να βοηθήσουν για τον καθαρισμό της εκκλησίας, την παρασκευή του φαγητού και το σερβίρισμα. Απ αυτήν εδώ τη στήλη έχουμε και άλλοτε υποστηρίξει πως το πανηγύρι της άνοιξης στα Κουρούνια είναι, από άποψης εποχής, ιδανικό. Η αναγέννηση της φύσης, της ελληνικής φύσης, και η πασχαλινή περίοδος βοηθούν τα μέγιστα στην ανάταση της ανθρώπινης ψυχής. Ευτυχείς όσοι έζησαν τη μοναδική ομορφιά της άνοιξης και το συνδύασαν με το πανηγύρι του χωριού τους. Να σημειώσουμε πως του χρόνου, το 2013, μπορεί να μην έχουμε εκλογές στις 6 Μαΐου, έχουμε, όμως, Πάσχα στις 5 Μαΐου. Τι θα λέγατε να συνδυάσουμε Πάσχα και πανηγύρι μαζί; Καλήν αντάμωση, λοιπόν, του Πάσχα του 13 στα Κουρούνια!!! ενημερωτικό Δελτίο που αναφέρεται στην πυρκαγιά που ξέσπασε κοντά στο χωριό τους τον περασμένο Ιούνιο. Το Ενημερωτικό δελτίο αναφέρει: ****************** Και πάλι παρανάλωμα του πυρός από τις ανεμογεννήτριες το Μελανιός Ο Σύλλογός μας έχει κατ επανάληψη επισημάνει τις δυσμενείς για το χωριό μας συνέπειες (συνεχής ακουστική όχληση και βάναυση περιβαλλοντική κακοποίηση), των ανεμογεννητριών, οι οποίες έχουν εγκατασταθεί, ως γνωστόν, με αναγκαστική απαλλοτρίωση και εγγύτατα στον οικισμό. Η πυρκαϊά που ξέσπασε σε αυτές την παρελθούσα Παρασκευή, 8η τρέχοντος, και μετέτρεψε σε κρανίου τόπο την περιοχή μας, για δεύτερη μάλιστα εντός τετραετίας φορά, αφού ανάλογο συμβάν έλαβε χώραν και την 8η Σεπτεμβρίου 2008, αποδεικνύει πλέον ότι το χωριό μας απειλείται και με ολοκληρωτικό από πυρκαϊά αφανισμό. Στις δύο αναφερόμενες περιπτώσεις συνυπήρξαν δύο ευτυχείς συγκυρίες, πρώτον έγκαιρος εντοπισμός από κατοίκους που βρίσκονταν λόγω τοπικών εορτών στο χωριό, και δεύτερον η φορά του ανέμου που έτρεψε προς τη θάλασσα τη φωτιά. Ποιος όμως εγγυάται ότι την επόμενη φορά δεν θα κατακαύσει το λιγότερο των διακοσίων μέτρων απέχοντα οικισμό; Καλούμε τις αρχές του τόπου, συμπεριλαμβανομένης και της δικαστικής εξουσίας, να παρέμβουν, ώστε να εφαρμοστεί ο νόμος όσον αφορά, πρώτον, την απόσταση από κατοικημένες περιοχές των ανεμογεννητριών και, δεύτερον, την τήρηση των μέτρων ασφαλείας για την πρόληψη των εξ αυτών πυρκαϊών. Το Διοικητικό Συμβούλιο Ξεχασμένοι τόποι Όσοι ισχυρίζονται πως τα χωριά της Αμανής δεν είναι πια ξεχασμένο τόποι, «πλανώνται πλάνην οικτράν» Αρκεί η παρακάτω φωτογραφία για να αποδείξει πως τα χωριά μας μόνο ο Θεός τα θυμάται. Η κατολίσθηση που βλέπεται έγινε τον περασμένο χειμώνα στη δυτική πλαγιά του Κουρουνιώτικου φαραγγιού, πάνω από τον επαρχιακό δρόμο Κουρούνια-Νενητούρια, στη θέση Κυνάγρια. Πυρκαγιά στο Μελανιός Την Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012 ξέσπασε πυρκαγιά σε αγροτική περιοχή κοντά στο Μελανιός. Συγκεκριμένα η πυρκαγιά εκδηλώθηκε κοντά στις ανεμογεννήτριες. Οι ισχυροί βόρειοι άνεμοι που έπνεαν εκείνη την ημέρα στην περιοχή συνετέλεσαν ώστε σύντομα η πυρκαγιά να πάρει διαστάσεις και χρειάστηκαν εννέα πυροσβεστικά οχήματα με 27 άντρες, 10 άντρες πεζοπόρο τμήμα, ένα όχημα των εθελοντών πυροσβεστών της Κεράμου με 3 άντρες και ένα όχημα της Δημοτικής Ενότητας Αμανής με 2 άντρες και με τον Αντιδήμαρχο Αμανής, για να τη θέσουν υπό έλεγχο αργά το βράδυ της ίδιας μέρας. Στην προσπάθεια κατάσβεσης συνέβαλαν επίσης, ένα όχημα του Αστυνομικού τμήματος Βολισσού, μία υδροφόρα του Δήμου καθώς επίσης και στρατιώτες από το φυλάκιο του Μελανειούς. Μόνο ως ανησυχητικό μήνυμα μπορεί να εκληφθεί η δεύτερη πυρκαγιά στην Αμανή, πριν καλά-καλά ξεκινήσει το καλοκαίρι.. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει να καταστραφούν ολοκληρωτικά τα χωριά μας από μια τρίτη πυρκαγιά μεσούσης της θερινής περιόδου πρέπει να μας κάνει όλους ιδιαίτερα προσεκτικούς. Ιδιαίτερα όσους είναι εντεταλμένοι να μας προστατεύουν από τις φωτιές Ανακοίνωση για τη φωτιά στο Μελανιός Από το Σύλλογο του Μελαν(ε)ιούς «Η ΜΕΛΑΙΝΑ ΑΚΡΑ» πήραμε το παρακάτω Απειλητικός στέκεται πάνω από τα κεφάλια των διερχόμενων οδηγών ο βράχος της κατολίσθησης Τα μηχανήματα της περιφέρειας καθάρισαν τόσο δρόμο όσο για να διέρχεται το λεωφορείο της γραμμής. Για το άλλο μισό του δρόμου και για το βράχο, που στέκεται απειλητικός πάνω από τα κεφάλια των διερχόμενων οδηγών, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να καθαρίσει παρ ότι έχουν περάσει πάνω από οκτώ μήνες. Ας μην επικαλεστούν για την αδράνειά τους την κρίση. Πολιτική βούληση χρειάζεται πρωτίστως! Γιατί το κόστος αποκατάστασης είναι σχετικά μικρό αν χρησιμοποιηθούν μηχανήματα του Δήμου ή της Περιφέρειας. Κάνουμε έκκληση, λοιπόν, στην Περιφέρεια, στο Δήμο ή σε όποιον άλλον φορέα έχει αρμοδιότητα να δρομολογήσουν σύντομα τα απαραίτητα έργα πριν θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα.\n11 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ 11 ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΙΟ O άνθρωπος που αγαπούσε τα δέντρα Η εποχή μας χαρακτηρίζεται, κατά γενική ομολογία, από ατομικισμό. Χαρακτηριστικό του νεοέλληνα είναι ο ωχαδερφισμός. Η αδιαφορία για προσφορά, σε οτιδήποτε είναι δημόσιο ή κοινοτικό Γιάννης Χρ. Βορριάς είναι καθημερινό βίωμα. Η κρίση που διερχόμαστε δεν είναι καθόλου άσχετη με την αμαρτωλή πτώχευση των αισθημάτων για προσφορά. Σαν επιστέγασμα, οι άνθρωποι που διακατέχονται από αλληλεγγύη, δέχονται συνήθως ανυπόστατη κριτική και αποκαλούνται γραφικοί από πικρόχολους ατομικιστές, που φτάνουν στο σημείο να θεωρούν ότι η προσφορά προσωπικής εργασίας τους αφαιρεί οικονομικούς πόρους, δηλαδή μεροκάματα. Ευτυχώς όμως, γιατί η ιδεολογία της προσωπικής εργασίας, όπως και κατά το παρελθόν, αλλά και σήμερα δεν έχει εκλείψει. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν και εξακολουθεί να είναι ο Γιάννης Χρ. Βορριάς. Πόσοι άραγε γνωρίζουν την αγάπη του για τα δέντρα; Την δεκαετία του 1960, όταν δούλευε ως εισπράκτορας στα λεωφορεία, πριν μεταναστεύσει στην Αμερική, το 1972, φύτευσε και περιποιήθηκε αρκετά δεντράκια σ εξωκκλήσια. Ακόμη, στόλισε με δεντράκια την πλατεία του πάνω χωριού και φύτεψε ακόμη περισσότερα σε διάφορα σημεία, παράπλευρα του δημόσιου δρόμου. Πόσοι, άραγε, γνωρίζουν, ότι τα δυo μεγάλα δέντρα, έξω από την παιδική χαρά, εκεί που παρκάρουμε τα αυτοκίνητα, είναι έργο δικό του; Ο Γιάννης δεν περιορίστηκε όμως μόνο σ αυτά. Αυτόβουλα καθαρίζει όσο μπορεί τα παλιά μονοπάτια παρά την ηλικία του. Είναι άνθρωπος της προσφοράς και το δείχνει σε κάθε περίσταση που ξεκινήσαμε οποιοδήποτε κοινοτικό έργο. Στην εποχή μας, που ο εθελοντισμός είναι μόνιμα επιζητούμενη πράξη, άνθρωποι με τα χαρακτηριστικά του Γιάννη αποτελούν προπομπούς. Γ.Β.Κ. Ήλιος κόκκινος ζεσταίνει την ψυχή μας Ο χρόνος γίνεται πέπλο λησμονιάς, που σκεπάζει τις μορφές και τις μνήμες. Οι άνθρωποι ξεχνούν αυτούς που φεύγουν, τους λησμονούν. Μόνο το έργο τους είναι εκείνο που μένει και τους κρατά ανάμεσά μας. Πέρασαν, ήδη, τέσσερα χρόνια από τότε που χάσαμε πρόωρα έναν από τους σπουδαιότερους νέους δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού, το Μάριο Τόκα. Χρόνος ικανός να μας κάνει να τον ξεχάσουμε, κι ας έχουμε σιγοτραγουδήσει μελωδίες του, ενδεχομένως και χωρίς να γνωρίζουμε πως είναι δικές του. Μερικοί ταλαντούχοι δημιουργοί, όμως, όπως ο Μάριος Τόκας, φαίνεται πως φρόντισαν να ζήσουν και μετά το θάνατό τους, αφού άφησαν πίσω τους σημαντικό αδημοσίευτο καλλιτεχνικό έργο. Ένα μέρος αυτού του έργου είδε πρόσφατα (τον περασμένο Ιούνιο) το φως της δημοσιότητας. Συγκεκριμένα κυκλοφόρησε ένας ψηφιακός δίσκος με δώδεκα τραγούδια του συνθέτη, που δεν είχε προλάβει να κυκλοφορήσει, με τον τίτλο Ήλιος κόκκινος. Την παραγωγή του δίσκου επιμελήθηκε ο προσωπικός του φίλος και επί σειρά ετών παραγωγός του Ηλίας Μπενέτος. Η επιλογή των τραγουδιών έγινε από το πλούσιο αρχείο του καλλιτέχνη, το οποίο είχε εμπιστευθεί στη σύζυγό του Αμαλία. Ο φίλος και παραγωγός μελέτησε με αγάπη και σεβασμό αυτό το αρχείο για μια διετία και διάλεξε δώδεκα καταπληκτικά τραγούδια που περιέχονται σ αυτό το δίσκο. Σπουδαίοι ερμηνευτές, με τους οποίους στο παρελθόν είχε συχνά συνεργαστεί ο συνθέτης (Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Πάριος, Πασχάλης Τερζής) ανέλαβαν να τα ερμηνεύσουν. Μαζί τους και ο νεότερος Γιάννης Κότσιρας, που ήταν επιθυμία του Τόκα να συνεργαστεί μαζί του. Μια συνεργασία που έμελε να γίνει μετά θάνατον. Ο δίσκος πήρε τον τίτλο του από το ομώνυμο τραγούδι τους στίχους του οποίου έχει γράψει η δική μας γράμματα που πήραμε H στιχουργός του «Ήλιος κόκκινος» Ευγενία Βορριά-Ασλανίδη Ευγενία Βορριά-Ασλανίδου (το ερμηνεύει ο Γιάννης Κότσιρας). Στίχοι τρυφεροί, που εμπεριέχουν το πάθος του αποχωρισμού και έχουν την ευγένεια που χαρακτηρίζει την Ευγενία. Στίχοι έντονα επηρεασμένοι από το νησί μας. Ο περιορισμένος χώρος δεν μας επιτρέπει να δημοσιεύσουμε όλα τα λόγια του τραγουδιού. Δημοσιεύουμε την πρώτη στροφή και το ρεφρέν, που είναι αντιπροσωπευτικά της ποιότητας των στίχων και της ευαισθησίας της Ευγενίας. Στις ακτές του Ομήρου και του έρωτα Μοιραστήκαμε λόγια αφανέρωτα Με τη θάλασσα Φυλακτό με κοχύλια σου έφτιαξα Σου πα φεύγω και πάνω σου έκλαψα Σε αγάπησα Ήλιος κόκκινος πίσω απ τα Ψαρά Μια παράταση να χει λαχταρά Μες στα μάτια σου το δα καθαρά. Ήλιος κόκκινος πίσω απ τα Ψαρά Σβήνει χάνεται μέσα στα νερά Να σε γνώριζα άλλη μια φορά Δίκαια, πιστεύουμε, όλοι εμείς στον Αυλόγυρο, νοιώθουμε μια κρυφή περηφάνια για τη δική μας Ευγενία. Να σαι καλά Ευγενία μας. Οι στίχοι σου μας ζέσταναν τη ψυχή σε μια εποχή που στα καλλιτεχνικά δρώμενα περισσεύει ο χειμώνας. Από τον καθηγητή Δρ. κ. Κώστα Φραγκομίχαλο, Επίτιμο Σχολικό Σύμβουλο Φιλολόγων, πρ. Πανεπιστημιακό, πήραμε το παρακάτω γράμμα που αναφέρεται στο κύριο άρθρο του προηγούμενου «Αυλόγυρου». Ο κ. Φραγκομίχαλος γράφει:, Φίλτατε κ. Διευθυντά Το κύριο άρθρο του προηγούμενου Αυλόγυρου με τίτλο «Η επιλογή των αρίστων», (στο οποίο εύστοχα επισημαίνεται ότι, σε αντίθεση με ό, τι συμβαίνει σήμερα στα πολιτικά μας πράγματα, παλαιότερα στις υγιείς ηθικά και πολιτικά κοινωνίες της νήσου και της χώρας μας, όπως λ.χ. συνέβαινε και στις κοινότητες της Αμανής, δεν αποτολμούσαν ανίκανοι, τυχάρπαστοι και ανυπόληπτοι να διεκδικήσουν ηγετικές θέσεις, καθώς οι συντοπίτες τους ενεργώντας ως υπεύθυνοι πολίτες ούτε επέτρεπαν ούτε ανέχονταν κάτι τέτοιο), ανακάλεσε στη μνήμη μου τον ακόλουθο Αισώπειο μύθο, τον οποίο παραθέτω -στο πρωτότυπο, καθώς η φρασεολογία του είναι κατανοητή- και αφήνω τις όποιες περαιτέρω σκέψεις σε εσάς και τους αναγνώστες σας. -«Κάμηλος ποταμόν διέβαινεν οξύ ρέοντα. Αφοδεύσασα δε και την κόπρον ευθύς έμπροσθεν αυτής ιδούσα δια το οξύ του ρεύματος είπεν : Τι τούτο; Τα εξόπισθέν μου έμπροσθέν μου ορώ διερχόμενα. Επιμύθιον : Τη πόλει, ης έσχατοι και άφρονες κρατούσιν αντί των πρώτων και φρονίμων, ο μύθος αρμόζει» Με ιδιαίτερη εκτίμηση Κ.Ε.Φραγκομίχαλος Σεβαστέ κ. Καθηγητά, Για τα καλά σας λόγια για το κύριο άρθρο του προηγούμενου «Αυλόγυρου» θερμά σας ευχαριστούμε. Είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά για μάς κείμενά μας να γίνονται ερέθισμα σε ευρυμαθείς ανθρώπους, όπως εσείς, για να ανασύρουν από τη μνήμη τους διαμάντια της κλασικής γραμματείας και δημοσιοποιώντας τα να τα υπενθυμίζουν στους μεγαλύτερους και να τα γνωρίζουν στους νεότερους. Με τις μικρές μας δυνάμεις προσπαθούμε να αφυπνίσουμε τη μεγάλη υγιή αλλά υπνώτουσα πλειοψηφία των συμπολιτών μας. Γιατί πιστεύουμε πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου ο τόπος μας να αλλάξει πορεία. Να απαλλαγεί από τους σπιθαμιαίους πολιτικούς ηγέτες που μας κυβερνούν και να αναδείξουμε στους ηγετικούς θώκους τούς αρίστους. Αυτής της πορείας οι πνευματικοί άνθρωποι οφείλουν να είναι οδηγοί.\n12 12 ΑΥΛΟΓΥΡΟΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΗΝ Ο.Χ.Σ.Α Eκδρομή του Συλλόγου σε Δελφούς Όσιο Λουκά Όπως κάθε άνοιξη έτσι και φέτος ο Σύλλογός μας πραγματοποίησε την Κυριακή 20 Μαΐου ημερήσια μορφωτική εκδρομή στους Δελφούς και στο Μοναστήρι του Οσίου Λουκά. Η εκδρομή αυτή έχει διπλό σκοπό. Αφ ενός, στο πλαίσιο των προσπαθειών που καταβάλει το συμβούλιο του Συλλόγου να ανεβάσει το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο των μελών του Το επιβλητικό κτίσμα του καθολικού της ιεράς μονής του Οσίου Λουκά που έγινε η αρτοκλασία προς τιμήν του προστάτη των Κουρουνίων Αγίου Ιωάννου γίνεται επίσκεψη σε ένα σημαντικό αρχαιολογικό χώρο, και αφ ετέρου για να τιμήσει τη γιορτή του προστάτη των Κουρουνίων, Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, γίνεται επίσκεψη σε κάποιο μοναστήρι ή προσκύνημα, όπου γίνεται και η αρτοκλασία προς τιμήν του Αγίου. Η επίσκεψη στους Δελφούς περιελάμβανε ξενάγηση στο σημαντικό μουσείο του αρχαιολογικού χώρου, καθώς και περιήγηση στον ευρύτερο χώρο των Δελφών που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους τόσο της Ελλάδας όσο και παγκόσμια. Η κούραση από την πολύωρη ξενάγηση (κράτησε σχεδόν όλο το πρωϊνό) άνοιξε την όρεξη των εκδρομέων κι έτσι απόλαυσαν το πλούσιο και γευστικότατο φαγητό τους στο εστιατόριο «Επίκουρος» με την καταπληκτική θέα. Ενθουσιώδη τα σχόλια των μελών και των φίλων του Συλλόγου για την ποιότητα του φαγητού, την άψογη εξυπηρέτηση και φυσικά τη φανταστική θέα. Πλησίαζε τέσσερις το απόγευμα όταν το πούλμαν έφτασε στο κτηριακό συγκρότημα του μοναστηριού του Οσίου Λουκά. Το μοναστήρι του Οσίου Λουκά είναι ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα της πατρίδας μας, που το επισκέπτονται χιλιάδες προσκυνητές κάθε χρόνο. Στο καθολικό έγινε η ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΑΥΛΟΓΥΡΟ» Υπενθυμίζουμε στους αναγνώστες μας πως ο Αυλόγυρος εκδίδεται και διανέμεται δωρεάν. Τα οικονομικά του Συλλόγου μας, όμως, είναι τέτοια που δεν μας επιτρέπουν να μη δεχόμαστε, τις αυθόρμητες και μερικές φορές συγκινητικές προσφορές των αναγνωστών μας. Όσοι, λοιπόν, επιθυμείτε να προσφέρετε κάποιο ποσόν για τα λειτουργικά έξοδα της έκδοσης, μπορείτε να το κάνετε καταθέτοντάς το στους παρακάτω λογαριασμούς: Για καταθέσεις σε Ευρώ ( ) Αρ. λογαριασμού: ΙΒΑΝ GR BIC : PIRBGRAA Στην τράπεζα Πειραιώς Για καταθέσεις σε Δολάρια ($) USA Αρ. λογαριασμού: ΙΒΑΝ GR BIC : PIRBGRAA Σε όλες τις τράπεζες Να σημειώσουμε πως αν επιθυμείτε να δημοσιευθεί το όνομά σας στις προσφορές για τον Αυλόγυρο, θα πρέπει οπωσδήποτε να δηλώνετε το όνομα του καταθέτη όταν κάνετε την κατάθεση. Τα μέλη του Δ.Σ. και τα μέλη της συντακτικής επιτροπής σας ευχαριστούν θερμά για τις μέχρι σήμερα προσφορές σας. αρτοκλασία και στη συνέχεια, στο προαύλιο του μοναστικού συγκροτήματος, έναν πολύ όμορφο και γαλήνιο χώρο, οι εκδρομείς είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν το απογευματινό τους καφεδάκι. Η επιστροφή στη δαιδαλώδη πόλη των χιλίων προβλημάτων και εκκρεμοτήτων, μετά από μια τόσο όμορφη εκδρομή, είναι πάντα οδυνηρή. Μόνη παρηγοριά η ελπίδα πως σύντομα ο Σύλλογος θα διοργανώσει μια νέα εκδρομή, μικρή απόδραση από το άγχος της καθημερινότητας. Συναυλία στα Κουρούνια με τη Χορωδία Χίου Φέτος, φίλες και φίλοι αναγνώστες, συμπληρώνονται εκατόν χρόνια από τη απελευθέρωση της Χίου από τον τουρκικό ζυγό. Ο Σύλλογός μας, συμμετέχοντας στις εορταστικές εκδηλώσεις γι αυτή την τόσο σημαντική για το νησί μας επέτειο, συνδιοργανώνει με την Αντιπεριφέρεια Χίου μεγάλη Συναυλία στα Κουρούνια με τη καταξιωμένη Χορωδία Χίου. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Αυγούστου 2012, στις 8,30 το βράδυ, στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου Κουρουνίων. Για την κάλυψη των εξόδων της διακίνησης και της φιλοξενίας των μελών της Χορωδίας ο Σύλλογος όρισε το συμβολικό ποσόν των πέντε ευρώ για κάθε πρόσκληση. Ελπίζουμε να είστε όλοι εκεί. Ο Αυλόγυρος στο επόμενο τεύχος του θα κάνει εκτενές αφιέρωμα στην εκδήλωση αυτή. Η αφίσα για την εκδήλωση της Συναυλίας της Χορωδίας Χίου στα Κουρούνια ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ Ο πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου μας σας ποσκαλούν την Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012 στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην οδό Πειραιώς και Θερμοπυλών (απέναντι από την πλατεία Κουμουνδούρου κοντά στην αίθουσα του Συλλόγου) σε κοινό εκκλησιασμό και αρτοκλασία για να τιμήσουμε τις εορτές της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Μετά την αρτοκλασία ο Σύλλογος θα προσφέρει κεράσματα στα μέλη και τους φίλους του στην αίθουσα. ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ Το Δ.Σ. του Συλλόγου μας σας προσκαλεί στη μορφωτική επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών για να θαυμάσουμε τη συλλογή εκθεμάτων του ναυαγίου των Αντικηθύρων, όπου, ως γνωστόν, υπάρχει και ο περίφημος μηχανισμός των Αντικηθύρων, που θεωρείται ο πρώτος υπολογιστής του κόσμου. Η επίσκεψη θα γίνει την Κυριακή 4 Νοεμβρίου, στις 11 το πρωί και περιλαμβάνει ξενάγηση από επαγγελματία ξεναγό. Η είσοδος είναι ελεύθερη


"50 αποχρώσεις": μπορεί να επαναληφθεί η πλοκή της ταινίας στη ζωή;\nΗ ηθοποιός Dakota Johnson ήταν 24 ετών όταν έπαιξε το 22χρονο Anastacia Steel\n“Νέοι, ψηλοί και πολύ όμορφοι. Σε ένα υπέροχο γκρι κοστούμι και ένα λευκό πουκάμισο με μια μαύρη γραβάτα. Έχει ατίθασες σκοτεινές χάλκινες τρίχες και τρυπημένα γκρι μάτια, που με παρακολουθούν προσεκτικά. Χρειάζεται λίγος χρόνος για να ξανακερδίσω το δώρο της ομιλίας. «Όχι, συνέβη …» – μουρμουρίζω. Αν είναι πάνω από τριάντα, τότε είμαι ισπανός πιλότος. Ασυνείδητα, κρατώ το χέρι μου σε αυτόν. Όταν τα δάχτυλά μας αγγίζουν, ένα παράξενο, μεθυστικό ρίγος τρέχει μέσα στο σώμα μου. Τραβώντας πίσω το χέρι μου σε αμηχανία. Πιθανώς ηλεκτροπληξία. Οι βλεφαρίδες μου χτυπάνε το ρυθμό της καρδιάς μου. “\nΣε μια τέτοια συναισθηματική κίνηση, κατά κανόνα, η σχέση αρχίζει. Οι άνθρωποι βλέπουν ο ένας τον άλλον και υπάρχει η αίσθηση ότι εδώ είναι – το δεύτερο μισό μου, το ιδανικό (αρσενικό ή θηλυκό) βρίσκεται! Στο φυσιολογικό επίπεδο που ξεκινά να δρα πολύ χημεία αγάπη, που ακολουθείται από την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων των ορμονών στο αίμα, τα οποία δίνουν μια αίσθηση ευφορίας και συναισθηματική κατάσταση του ανύψωσης και πτώσης στην αγάπη. Το ορμονικό κοκτέιλ ισχύει για 18 μήνες (κάποιος έχει περισσότερα, κάποιος έχει λιγότερα). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι εταίροι μαθαίνουν να δέχονται ο ένας τον άλλον όπως είναι. Το ζευγάρι συνειδητοποιεί ότι είναι καλό γι ‘αυτήν όχι μόνο να έχει σεξ, αλλά και να μιλάει, να είναι σιωπηλός … Στη συνέχεια, η ευφορία αρχίζει να εξαντλείται και βαθμιαία έρχεται στο μηδέν. Εάν οι εραστές για τους εν λόγω 18 μήνες καταφέρουν να αναπτύξουν κοινά ενδιαφέροντα, χόμπι, παιδιά, στο τέλος, η σχέση θα συνεχιστεί, αλλά σε μια πιο σταθερή και πιο ήρεμη μορφή.\n“Είσαι ομοφυλόφιλος, κύριε Γκρέι;” Αναστενάζει απότομα και φωνάζω με τρόμο. Γιατί διαβάζω τα πάντα; Πώς μπορείτε να εξηγήσετε τώρα ότι οι ερωτήσεις δεν είναι δικές μου; Ω, αυτή η Κέιτ! Βρήκε τι να ρωτήσετε! “Όχι, Anastacia, δεν είμαι γκέι.” Τα φρύδια έφθασαν με έκπληξη, στα μάτια με κρύο λάμψη. Φαίνεται άβολα. “Λυπάμαι. Εδώ είναι γραμμένο “. Για πρώτη φορά με κάλεσε με το όνομά του. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει και τα μάγουλά μου ξανάρχισαν ξανά. Προσπαθώ και πάλι να κάνω ένα ανυπότακτο σκέλος πίσω από το αυτί μου. “\nΣε αμηχανία, υπάρχουν πολλοί λόγοι: έλλειψη αντιμετώπισης, εξαπάτηση, ψεύδος, αδυναμία ελέγχου … Και πότε θα σταματήσουμε να ελέγχουμε τον εαυτό μας; Συμπεριλαμβανομένων όταν ερωτευόμαστε, όταν τα συναισθήματα υπερισχύουν της λογικής. Πολύ συχνά το κορίτσι λυπάται όταν φοβάται: “Τι σκέφτεται για μένα; Γιατί είναι κοίταξε; «Απελευθερώστε το μυαλό σας από τέτοιες σκέψεις, δεν λύνει τα εσωτερικά προβλήματα κατά τη συνεδρίαση, δεν προβλέπουν την ανάπτυξη των σχέσεων κατά τα επόμενα χρόνια, να απολαύσουν αυτό που συμβαίνει εδώ και τώρα, με το αυτοκίνητο από τον εαυτό εικασίες και φαντασιώσεις, φυσικά! Πολύ συχνά ένα κορίτσι που πηγαίνει σε μια πρώτη ημερομηνία, παρουσιάζεται ως σύζυγος αυτού του τύπου. Αυτό δημιουργεί το φόβο να κάνει κάτι λανθασμένο, έτσι ώστε να μην καταστρέψει την ψευδαίσθηση που γεννήθηκε στο μυαλό και ως συνέπεια – αμηχανία. Όσο λιγότερο είστε έτοιμοι για την πραγματικότητα, τόσο πιο νευρικό το νευρικό σύστημα είναι ενθουσιασμένο.\n«Υπό το άγρυπνο και, ειλικρινά, αλαζονική ηγεσία της Kate πόδια και τις μασχάλες μου τέλεια ξυρισμένο, βγαλμένα φρύδια, και είμαι όλα κάπως μουτζούρες. Δεν είναι πολύ ωραία, αλλά η Kate με διαβεβαίωσε ότι στην εποχή μας οι άνδρες το περιμένουν αυτό από τις γυναίκες. Αναρωτιέμαι τι άλλο περιμένει από μένα; ”\nΜια κοπέλα που πηγαίνει σε μια ημερομηνία πρέπει να είναι σίγουρη στον εαυτό της, γι ‘αυτό πρώτα απ’ όλα θέτει την εμφάνισή της σε τάξη. Ποια είναι η πρώτη ημερομηνία; Πρόκειται για μια συνάντηση για τη διερεύνηση γεγονότων και για τον έλεγχο των ορίων του τι επιτρέπεται. Η συνάντηση δεν είναι επίσημη, επιχειρηματική, αλλά όχι ιδιωτική. Αλλά αν κάποιος βλέπει σας ως σεξουαλικό αντικείμενο, τότε δεν χρειάζεται ένα μακρύ πρελούδιο και μια περίοδο μπουκέτων καραμελών. Φυσικά, την πρώτη φορά, ανεξάρτητα από το πόσο ένας άντρας θέλει, κανείς δεν πρέπει να σπεύσει στο λαιμό του και να κάνει σχέδια για ένα κοινό μέλλον. Υπάρχουν οι κύριοι κανόνες επικοινωνίας: να ακούτε όχι μόνο τον εαυτό σας, να χαμογελάτε, αν θέλετε την ειλικρίνεια από την πλευρά του, να μας πείτε για τον εαυτό σας. Και, φυσικά, να θυμάστε ο πρώην συνεργάτης δεν είναι απαραίτητη, καθώς και η φόρτωση των πιθανών προβλημάτων εταίρος -. Η απλήρωτη υποθήκη, πεινασμένα παιδιά, κλπ Όσο για το σεξ στο πρώτο ραντεβού, είναι ο καθένας αποφασίζει για τον εαυτό του. Το κύριο πράγμα είναι να νιώθεις τον σύντροφο.


Hotel le Lavoisier από 136€. Ξενοδοχεία σε Παρίσι - KAYAK\n21, rue Lavoisier, 75008 Παρίσι, Γαλλία\nΣχετικά με την τοποθεσία Hotel le Lavoisier\nΑυτό το κατάλυμα (Hôtel le Lavoisier, Παρίσι) βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και απέχει μόλις 4 λεπτά με τα πόδια από: Λεωφόρος Montaigne και 13 λεπτά με τα πόδια από: Galeries Lafayette (πολυκατάστημα). Στις σημαντικές παροχές περιλαμβάνονται δωρεάν εφημερίδες στο λόμπι, υπηρεσίες στεγνοκαθαριστηρίου/πλυντηρίων και ρεσεψιόν όλο το 24ωρο.\nΦωτογραφίες από το Hotel le Lavoisier\nΔιαθέσιμα δωμάτια στο Hotel le Lavoisier\nΠαροχές στο Hotel le Lavoisier\nΚριτικές για το Hotel le Lavoisier\n21, rue Lavoisier, 75008 Paris\nHotel le Lavoisier: Συχνές ερωτήσεις\nΠού βρίσκεται το Hotel le Lavoisier;\nΤο Hotel le Lavoisier βρίσκεται στη διεύθυνση 21, rue Lavoisier, περιοχή 8ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού, 2,6 χλμ. από το κέντρο της πόλης Παρίσι. Το κοντινότερο αξιοθέατο στο Hotel le Lavoisier είναι: Λεωφόρος Ηλυσίων Πεδίων.\nΠότε είναι το check-in και το check-out στο Hotel le Lavoisier;\nΣτο Hotel le Lavoisier, το check-in γίνεται στις 14:30 και το check-out στις 12:00.\nΠροσφέρει το Hotel le Lavoisier δωρεάν Wi-Fi;\nΝαι, το Hotel le Lavoisier προσφέρει δωρεάν Wi-Fi.\nΠροσφέρει το Hotel le Lavoisier δωρεάν πάρκινγκ;\nΌχι, το Hotel le Lavoisier δεν προσφέρει δωρεάν πάρκινγκ.\nΠροσφέρει το Hotel le Lavoisier δωρεάν μεταφορά αεροδρομίου;\nΌχι, το Hotel le Lavoisier δεν προσφέρει δωρεάν μεταφορά αεροδρομίου.\nΠόσο απέχει το Hotel le Lavoisier από το αεροδρόμιο;\nΤο Hotel le Lavoisier απέχει 13,8 χλμ. από το Παρίσι Paris-Le Bourget.\nΈχει πισίνα το Hotel le Lavoisier;\nΌχι, το Hotel le Lavoisier δεν έχει πισίνα.\nParis - Malesherbes/Madeleine 1 bedroom0,08 χλμΘέα στην πόλη, Κουζίνα, κουζινίτσα+162€\nHotel Monsieur8.6 Εξαιρετικό (875 κριτικές)0,11 χλμΚέντρο ευεξίας και σπα, Γυμναστήριο, Μπαρ/Σαλόνι+160€\nSaint Augustin8.2 Εξαιρετικό (13 κριτικές)0,11 χλμ+216€\nMaison Astor Paris, Curio Collection by Hilton8.3 Εξαιρετικό (75 κριτικές)0,13 χλμΓυμναστήριο, Εστιατόριο, Μπαρ/Σαλόνι+190€\n25% φθηνότεροHotel Park Lane Paris8.5 Εξαιρετικό (1.646 κριτικές)0,13 χλμΓυμναστήριο, Μπαρ/Σαλόνι, Υπηρεσία δωματίου+102€\n17% φθηνότεροHotel Haussmann St Augustin8.7 Εξαιρετικό (257 κριτικές)0,16 χλμΜπαρ/Σαλόνι, Υπηρεσία δωματίου, Δωρεάν Wi-Fi+113€\n14% φθηνότεροPetit Madeleine Hotel8.5 Εξαιρετικό (405 κριτικές)0,16 χλμΥπηρεσία δωματίου, Δωρεάν Wi-Fi, Aίθουσα συνεδριάσεων+116€\n4% φθηνότεροHotel Elysees 88.7 Εξαιρετικό (196 κριτικές)0,19 χλμΥπηρεσία δωματίου, Δωρεάν Wi-Fi, Καφετιέρα+130€\nChamps Elysees-Large,beautifully appointed studio-apartment sleeps 2 to 59.5 Εξαιρετικό (9 κριτικές)0,17 χλμΚουζίνα, με κλιματισμό, Καφετιέρα+179€\nCharming & Comfortable Apartment Close to Palais De L'Elysée with Air Co System9.4 Εξαιρετικό (15 κριτικές)0,2 χλμ+215€\nHotel Bowmann9.1 Εξαιρετικό (343 κριτικές)0,2 χλμΚέντρο ευεξίας και σπα, Γυμναστήριο, Εστιατόριο+312€\nΑναζητήστε εκπτώσεις για το Hotel le Lavoisier στο Παρίσι με την KAYAK. Αναζητήστε τη φθηνότερη προσφορά ξενοδοχείου για το Hotel le Lavoisier στο Παρίσι. Η KAYAK ψάχνει σε εκατοντάδες ταξιδιωτικές ιστοσελίδες για να σας βοηθήσει να βρείτε και να κάνετε κράτηση στο Hotel le Lavoisier με την προσφορά που σας ταιριάζει καλύτερα. από 136€/βράδυ (οι πιο πρόσφατες τιμές για το ξενοδοχείο).


Διπλασίασε τις νίκες το αντρικό - Βίντεο - Φοίνικας Πειραιά\nHome•Διπλασίασε τις νίκες το αντρικό – Βίντεο\nΜε νίκη συνέχισε η ανδρική μας ομάδα το πρωτάθλημα της Α’ Εσκανά για την 2η αγωνιστική, επικρατώντας επί του δυνατού ΑΟΝΑ με 70-64.\nΤο παιχνίδι ήταν ντέρμπι με τις ομάδες να μην μπορούν ξεφύγουν στο σκορ. Καθοριστικός χρόνος για το αίσιο αποτέλεσμα, το δ’ δεκάλεπτο που μπήκαν οι βάσεις της νίκης.\nΕπόμενος αγώνας την επόμενη Δευτέρα (25/10) με αντίπαλο την Ένωση Νέας Περάμου εντός έδρας.\nΠηγή βίντεο: Moschatotavros Sporty


RUNNING TIPS Archives - Σελίδα 5 από 13 - Runster\nΑυτές οι ασκήσεις σχεδιάστηκαν για να προετοιμάσουν ειδικά τις μυϊκές ομάδες που χρησιμοποιούνται κατά την διάρκεια του τρεξίματος. Εκ... Read More...\n3 κοινές παγίδες που σε οδηγούν σε μία απογοητευτική επίδοση. ΠΑΓΙΔΑ 1η: Έχεις θέσει λάθος ρυθμό-στόχο Πολλοί αθλητές έχουν δυσκολία σ... Read More...\nΈχεις μόλις κάποιους μήνες που ξεκίνησες να τρέχεις και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Ήδη �... Read More...\nΠοιος είναι ο καλύτερος τρόπος για απώλεια βάρους με το τρέξιμο; Το να απαντήσεις αυτήν την ερώτηση είναι πιο δύσκολο απ’ ό,τι ίσως νομίζ... Read More...\nΧρησιμοποιείς το τρέξιμό σου. Το χρησιμοποιείς για να νιώσεις καλύτερα. Το χρησιμοποιε�... Read More...


Δεν ενθουσίασε αλλά νίκησε – Επιστρέφει αήττητη απ' την Γερμανία η Εθνική - Newsit.gr\nNewsit / Αθλητικά / Δεν ενθουσίασε αλλά νίκησε – Επιστρέφει αήττητη απ’ την Γερμανία η Εθνική\nΔεν ενθουσίασε αλλά νίκησε – Επιστρέφει αήττητη απ’ την Γερμανία η Εθνική\nΔημοσιεύθηκε: 21.08.2011 | 17:24\nΗ Γαλανόλευκη ολοκλήρωσε αήττητη τις υποχρεώσεις της στο τουρνουά του Μπάμπεργκ, επικρατώντας του Βελγίου με 70-61. Δυσκολεύτηκαν σε αυτό τον αγώνα οι διεθνείς, αφού είχαν κακή “εκκίνηση”, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το... γνωστό. Τελαυταίες δοκιμές στο "Ακρόπολις".\nΣτο δεύτερο μέρος η Εθνική… παγίωσε μία διαφορά δέκα πόντων. Στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου η Ελλάδα έφτασε και στο +18 (63-45) για να… χαλαρώσει στην συνέχεια και έτσι να πλησιάσουν οι Βέλγοι σε απόσταση έξι πόντων (63-57) τέσσερα λεπτά πριν το τέλος. Ένα καλάθι του Κουφού κι ένα τρίποντο του Φώτση, σε συνδυασμό με την άμυνα έδωσαν τη νίκη στην Γαλανόλευκη.\nΕπόμενο ραντεβού για τους διεθνείς μας το τουρνουά “Ακρόπολις» (23-25/08), το τελευταίο τεστ για την εθνική πριν από το Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας.


Αποφόρτιση Συναισθηματικού Σωματοποιημένου πόνου για Ρεφλεξολόγους Tickets, Sat, Sep 23, 2017 at 5:00 PM | Eventbrite\nΑποφόρτιση Συναισθηματικού Σωματοποιημένου πόνου για Ρεφλεξολόγους\nSat, September 23, 2017, 5:00 PM – 6:00 PM EEST\nΑποφορτίστε τον Σωματοποιημένο Συναισθηματικό Πόνο κατά τη διάρκεια της Ρεφλεξολογικής συνεδρίας και αυξήστε τα θεραπευτικά αποτελέσματα σας με το το καινοτομικό εργαλείο αποκλειστικά για Ρεφλεξολόγους, δημιουργημένο από τους εμπνευστές της ψυχολογικής μεθόδου, Expansion Method.\nΑποφόρτιση Σωματοποιημένου Συναισθηματικού Πόνου – Εργαστήριο εκμάθησης τεχνικών ψυχολογικής αποφόρτισης.\nΕκμάθηση των Affirmations .\nΑποκατάσταση συναισθηματικής αρμονίας.\nΑπελευθέρωση σωματοποιημένου συναισθηματικού πόνου.\nΣυναισθηματική Αποκωδικοποίηση του σώματος: Περιοχές του Σώματος.\nΤο πρόγραμμα απευθύνεται αποκλειστικά σε επαγγελματίες Ρεφλεξολόγους.\nΣκοπός του προγράμματος είναι η αναβάθμιση των θεραπευτικών αποτελεσμάτων που προσφέρουν οι επαγγελματίες Ρεφλεξολόγοι, μέσω της εκπαίδευσης στη συναισθηματική αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου σώματος, των οργάνων, των συστημάτων και των μελών του και της εκμάθησης τεχνικών θεραπείας που βασίζονται στη θεωρία της Expansion Method στην απελευθέρωση σωματοποιημένων αρνητικών συναισθήματων.\nΜόνο για επαγγελματίες Ρεφλεξολόγους, απόφοιτοι από αναγνωρισμένη σχολή.\nΔΕΝ επιτρέπεται οι συμμετοχή ανθρώπων που έχουν διαγνωστεί ως ψυχικά ασθενείς και/ ή κάνουν χρήση Ηρεμιστικών ή Αγχολυτικών φαρμάκων.\nΔΟΜΗ & ΔΙΑΡΚΕΙΑ\nΑριθμός συμμετεχόντων: 5 έως 25.\nOnline Διάρκεια: 3-4 εκπαιδευτικές ώρες.\nΒιωματικό Εργαστήριο Διάρκεια: 16 ώρες\nΑργύρης Μάρδας Στραβελάκης – Εμπνευστής και δημιουργός της Expansion Method και της ενεργειακής δονητικής θεραπείας Δονητική Διεύρυνση. Συγγραφέας, Εισηγητής, Σεναριογράφος, Θεραπευτής. Αναλυτικό βιογραφικό.\nΑγγελική Αρβανίτη – Πολιτισμολόγος και ολιστική θεραπεύτρια.\nΑθανάσιος Λυμπεριάδης – Ολιστικός θεραπευτής, με ειδίκευση στην εργασιακή ψυχολογία, πρόεδρος του ICEM, ρεφλεξολόγος.\nΑποφόρτιση Συναισθηματικού Σωματοποιημένου πόνου για Ρεφλεξολόγους at Amfitritis 28


Κικίλιας: Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί τα εθνικά θέματα για εσωτερική κατανάλωση – Politis Online\nΚικίλιας: Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί τα εθνικά θέματα για εσωτερική κατανάλωση\n“Κάθε χώρα διέπεται από ισχύ και συμφέρον. Όσο εκχωρείς κυριαρχικά σου δικαιώματα και υποχωρείς -και το κάνει ο κ. Τσίπρας γιατί το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η καρέκλα κι η εσωτερική πολιτική σκηνή- τόσο οι απέναντι αποθρασύνονται. Το κάνει για τα Σκόπια, το κάνει για τα Ίμια, το κάνει για τα κυριαρχικά δικαιώματα της ΑΟΖ της Κύπρου, το κάνει για τους τσάμηδες, που ξαφνικά εγείρουν αξιώσεις από την Ελλάδα”.\nΠρόσθεσε πως η ΝΔ έχει μια εθνική στάση, επισημαίνοντας πως “ο κ. Κοτζιάς πριν από ένα μήνα, έδειχνε με το δάχτυλο τους πολιτικούς αντιπάλους και θριαμβολογούσε για την επιτυχία της επίσκεψης Ερντογάν στη Θράκη και πως ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει πολυδιάστατη και πολυσύνθετη εξωτερική πολιτική κι έχει επιτυχίες”.\n“Τώρα τι έχει να πει που το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, λέει ότι τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος; Κι εμείς απαντήσαμε, ότι οι Τούρκοι δεν ξέρουν γεωγραφία! Οι Τούρκοι μας είπαν ότι τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος και οι κύριοι της κυβέρνησης, απάντησαν δια του υπουργείου Εξωτερικών, ότι οι Τούρκοι δεν ξέρουν γεωγραφία. Αυτή είναι σοβαρή, στιβαρή εθνική πολιτική;” διερωτήθηκε ο τομεάρχης της ΝΔ.\nΣημείωσε μάλιστα πως οι γκρίζες περιοχές του Αιγαίου πολλαπλασιάζονται η μία μετά την άλλη, με την ενδοτική πολιτική “του δε μιλάω και δεν διεκδικώ τα δικαιώματά μου”.\nAλέξης ΤσίπραςΕθνικά θέματαΚικίλιαςΝΔ\nΣε Παρίσι και Λονδίνο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος με στόχο την προσέλκυση επενδυτών