ΣΥΔ: «διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας»\nΤο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, συμμετέχει στην Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και τη Τρανσφοβίας, ως μία αφορμή για τη συνεχή διεκδίκηση και αγώνα για τα τρανς δικαιώματα και της κατάργησης των διακρίσεων για λόγους ταυτότητας φύλου.\nΥπενθυμίζουμε ότι η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας είναι η ιστορική επέτειος της 17ης Μαΐου του 1990, όταν η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε από τον κατάλογο των «ψυχικών διαταραχών» (ICD), από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO). Μέχρι σήμερα όμως ακόμη δεν έχει αφαιρεθεί από τον σχετικό ταξινομητικό κατάλογο η καταχώρηση για την ονομαζόμενη «διαταραχή ταυτότητας φύλου», επιφέροντας στα διεμφυλικά / τρανς άτομα, πέραν των διακρίσεων και των αποκλεισμών που αντιμετωπίζουν, έναν επιπλέον στιγματισμό.\nΜε αφορμή την ημέρα αυτή, η Transgender Europe (TGEU), πανευρωπαϊκή οργάνωση ομπρέλα για τα τρανς δικαιώματα της οποίας το ΣΥΔ είναι μέλος, δημοσιεύει για πρώτη φορά τον Ευρωπαϊκό Κατάλογο και Χάρτη για τα Τρανς Δικαιώματα. Ο χάρτης αυτός δείχνει ότι σε 24 χώρες στην Ευρώπη η υποχρεωτική στείρωση είναι προαπαιτούμενη για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, ενώ 16 χώρες δεν παρέχουν καμία δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ατόμων.\nΌπως αναφέρεται στο σχετικό δελτίο τύπου της TGEU: «τούτο έχει ως επίπτωση τα τρανς άτομα να παραμένουν αποκλεισμένα από την ενεργή συμμετοχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή. Η εύρεση εργασίας, το άνοιγμα ενός τραπεζικού λογαριασμού, να ταξιδέψεις με ένα αεροπλάνο, όλα όσα θεωρούνται απλές διαδικασίες για όλους τους συνανθρώπους μας, μπορούν να γίνουν εμπόδιο ή ακόμη και αδύνατα».\n«Βιώνω τόσες πολλές διακρίσεις, παρενοχλήσεις και βία που αυτό έχει γίνει μέρος της καθημερινής μου ζωής», αναφέρει ένα από τα 6771 τρανς άτομα που συμμετείχαν στην πανευρωπαϊκή έρευνα που διοργάνωσε η EU Fundamental Rights Agency και παρουσίασε σήμερα με την ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας στην Χάγη. Πρόκειται για την μεγαλύτερη έρευνα που έγινε στις χώρες της Ευρώπης για τις διακρίσεις και την βία που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, αμφί και τρανς (λοατ) άτομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Κροατία. Στην έρευνα της FRA αποκαλύπτεται ότι τα διεμφυλικά άτομα αντιμετωπίζουν στον μεγαλύτερο βαθμό τις διακρίσεις και την βία, ενώ η εύρεση εργασίας είναι δύο φορές πιο δύσκολη απ’ ότι στο υπόλοιπο λοατ πληθυσμό.\nΠαράλληλα η FRA συστήνει για τον σεβασμό και την διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των διεμφυλικών ατόμων: «οι ευρωπαϊκές δράσεις στο πεδίο της ισότητας των φύλων απαιτείται να καλύπτουν πλήρως τα θέματα που σχετίζονται με τις διακρίσεις με έδαφος την ταυτότητα φύλου».\nΜπορείτε να δείτε εδώ τα αποτελέσματα της έρευνας της FRA και εδώ τον Χάρτη των Τρανς Δικαιωμάτων.\nΤο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, επισημαίνει ότι πέραν της νομοθεσίας για τις πράξεις μίσους που ψηφίστηκε στις 6 Μαρτίου 2013 και καλύπτει την ταυτότητα φύλου, δεν υπάρχει άλλη νομοθεσία που να προστατεύει τα τρανς άτομα από τις διακρίσεις, την μισαλλοδοξία και τους αποκλεισμούς.\nΤα διεμφυλικά / τρανς άτομα αντιμετωπίζουν στη χώρα μας στο μέγιστο βαθμό τους αποκλεισμούς από την εκπαίδευση, την εργασία, την υγεία, την ασφαλιστική κάλυψη. Δεν υπάρχει νομοθεσία για την προστασία από τις διακρίσεις και τον ρατσιστικό λόγο μίσους, ενώ δεν δίνεται η δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ατόμων παρά μόνο μετά από επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου και στείρωση κατά παράβαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους.\nσπάμε τη σιωπή,\nτρανς ισότητα τώρα!\nΖαν Μωρέας 17, Κουκάκι, Αθήνα, 11741.\n19/05/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΟι τρανς γυναίκες είμαστε εδώ και τα θέλουμε όλα\nτου Δημήτρη Αγγελίδη Φωτογραφία: Μάριος Βαλασόπουλος\nΗ Μαρίνα Γαλανού, πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, αλλάζει την πολιτική ατζέντα.\nΑυτή η δυναμική και το κυριότερο αποτελεσματική γυναίκα ανέδειξε τα τελευταία χρόνια με επιμονή τα άπειρα προβλήματα των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων και τρανς συμπολιτών μας. Επεμβαίνει στους θεσμούς, κάνει διάλογο χωρίς σκόντο με τα κόμματα, βγάζει από το περιθώριο την κοινότητά της\nΜε τον δυναμισμό, το πείσμα και τη μεθοδικότητά της, η Μαρίνα Γαλανού κατάφερε να βάλει τα δικαιώματα των τρανς από το περιθώριο του δημόσιου λόγου στην πολιτική ατζέντα. Τέσσερις ερωτήσεις έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια στη Βουλή για τρανς θέματα, εξέλιξη σχεδόν κοσμογονική, αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι πριν από δύο χρόνια δεν είχε γίνει ούτε μία. Μάλιστα, φέτος τον χειμώνα η ίδια πάτησε δύο φορές το πόδι της μέσα στο κοινοβούλιο για να συναντηθεί με βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ μαζί με εκπροσώπους του Λεσβιακού, Ομοφυλόφιλου, Αμφιφυλόφιλου και Τρανς (ΛΟΑΤ) Κινήματος. Το σημαντικότερο, στις 6 Μαρτίου, η Βουλή ψήφισε τροπολογία που εισάγει επιτέλους την ταυτότητα φύλου στη διάταξη του Ποινικού Κώδικα για τα εγκλήματα μίσους – πρώτη φορά που το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει επισήμως την ύπαρξη των τρανς.\nΑν προσθέσουμε την αρθρογραφία της για τρανς θέματα στην «Αυγή» και αλλού, τις εκδηλώσεις και την εκδοτική δραστηριότητα του «Πολύχρωμου Πλανήτη», του μοναδικού ελληνικού βιβλιοπωλείου και εκδοτικού οίκου με αμιγώς ΛΟΑΤ θεματολογία, και τα συσσίτια που πραγματοποίησε το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, του οποίου υπήρξε η ψυχή από την ίδρυσή του το 2010 (πριν από μερικές ημέρες επανεξελέγη πρόεδρός του και για τα επόμενα δύο χρόνια), μπορούμε να πούμε πως η Μαρίνα Γαλανού βρίσκεται στην πιο μαχητική και γόνιμη περίοδό της.\nΔεν είναι πολύ γνωστό, αλλά θύματα των αστυνομικών επιχειρήσεων-σκούπα έχουν υπάρξει και αρκετές τρανς γυναίκες μαζί με τις ιερόδουλες, τους μετανάστες, τους τοξικοεξαρτημένους, τους αστέγους.\n«Δυστυχώς ο Τύπος ελάχιστες φορές δημοσιεύει έστω πέντε γραμμές για τρανς θέματα. Από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο, υπήρξαν στοχευμένες επιχειρήσεις της αστυνομίας σε συνεργασία με ανθρώπους που φορούν ιατρική μπλούζα κατά τρανς γυναικών. Τις προσήγαγαν χωρίς επαρκή αιτιολογία, με μόνο κριτήριο την περιοχή όπου βρίσκονταν. Νιώθω απέχθεια γι’ αυτές τις πρακτικές, αλλά αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι η ανάγκη να καταργηθεί η απαράδεκτη ρατσιστική υγειονομική διάταξη Λοβέρδου που τις επέτρεψε, κάτι που μαθαίνω ότι είναι ζήτημα ελάχιστου χρόνου. Και νιώθω αποτροπιασμό για το γεγονός ότι, μετά απ’ όλα αυτά, ο Λοβέρδος εξελέγη ξανά βουλευτής».\nΓια τη Χρυσή Αυγή τι νιώθετε;\n«Ανησυχώ πολύ. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης, οι νεοναζιστικές οργανώσεις ή τα κόμματα είναι εκτός νόμου. Η άποψή μου είναι ότι πρέπει να τεθεί εκτός νομιμότητας όχι αύριο, χθες. Οσο καθυστερεί, τόσο η κατάσταση θα χειροτερεύει και θα εξαπλώνονται ο ρατσιστικός λόγος και η μισαλλοδοξία. Και όσοι διατυπώνουν έναν κούφιο αντιρατσιστικό λόγο, χωρίς να προχωρούν σε πράξεις, είναι συνυπεύθυνοι. Επιβεβαιώνουν τις υποψίες ότι η Χ.Α. τους βολεύει, είναι ένα ανάχωμα, η χρυσή εφεδρεία τους».\nΣε συνέντευξή σας στη Ρούλα Γεωργακοπούλου, στον «Ταχυδρόμο» το 2008, είχατε χαρακτηρίσει ιστορικό λάθος «να στεκόμαστε πίσω από την Αριστερά προσδοκώντας χείρα βοηθείας και αυτή καιροσκοπικά να πετάει πότε πότε ένα ξεροκόμματο και ούτε καν ξεροκόμματο». Σήμερα, θα αλλάζατε κάτι σ’ αυτή τη δήλωση;\n«Η δήλωση απαντούσε στην εξής ερώτηση: “Στη μεταπολίτευση πάντως το τότε ομοφυλοφιλικό κίνημα είχε δώσει ‘το δαχτυλίδι’ στην ανανεωτική αριστερά”. Αυτό είναι αλήθεια. Το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ) είχε στηριχτεί στην παρακαταθήκη του Μάη του ’68 και η ρητορική του ήταν καθαρά πάνω στις γραμμές της Αριστεράς. Παρ’ ότι παράχθηκε τότε μέσω του περιοδικού “Αμφί” σημαντική πρωτότυπη θεωρητική δουλειά, και σήμερα ακόμη επίκαιρη, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η προσέγγιση ήταν λάθος για το νεοσύστατο κίνημα. Δεν του επέτρεψε να έχει τη δική του ανεξάρτητη έκφραση και δυναμική. Το αποτέλεσμα ήταν το πράγμα να ξεφουσκώσει, όταν έφυγαν από το προσκήνιο κάποια ιστορικά στελέχη όπως ο Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, ο εκδότης του “Αμφί” –τον οποίο χάσαμε πρόσφατα- και όταν στην πολιτική σημειώθηκαν οι πρώτες μετατοπίσεις. Δεν θα άλλαζα λοιπόν λέξη: “το ΛΟΑΤ κίνημα πρέπει να είναι εξωστρεφές προς όλες τις κατευθύνσεις και να απαιτεί να υιοθετείται η ατζέντα του από όλο το πολιτικό φάσμα”. Ωστόσο, θα συμπλήρωνα ότι εδώ και δυο-τρία χρόνια η προσέγγιση της Αριστεράς στα ΛΟΑΤ θέματα είναι πιο συστηματική και έχουν γίνει θετικά βήματα. Για πρώτη φορά λειτουργεί στο πλαίσιο του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ Ομάδα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου, όπου γίνεται σοβαρή δουλειά, ενώ έχουν γίνει τρεις επερωτήσεις για αμιγώς τρανς θέματα και άλλες δύο για ΛΟΑΤ θέματα όπου δεν λείπει η διάσταση της ταυτότητας φύλου. Επιπλέον, κατατέθηκε τροπολογία από βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς για τη νομοθεσία για τα εγκλήματα μίσους. Επιμένω όμως ότι το ΛΟΑΤ κίνημα πρέπει να στρέφεται προς όλες τις κατευθύνσεις».\nΣας ενόχλησε ο σεξισμός του Σκουρλέτη, που χαρακτήρισε «τρανσέξουαλ» την πολιτική της ΔΗΜΑΡ;\n«Προφανώς ενόχλησε και αντιδράσαμε. Αλλά μη μείνουμε στον Σκουρλέτη. Ο πολιτικός λόγος από όλο το φάσμα βρίθει σεξιστικών αναφορών και προκαταλήψεων. Μήπως ο Τύπος δεν συμβάλλει σ’ αυτό τα μέγιστα; Δες το κατάπτυστο κείμενο που δημοσίευσε το “Βήμα”, όταν πήγαμε στη Βουλή να συναντήσουμε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ. Για να να αναδείξω το αίτημα του σωματείου μας να μπορούν να αλλάζουν οι τρανς τα έγγραφα ταυτότητας και να αναγράφουν το φύλο που επιθυμούν, δεν δέχτηκα να παραδώσω την ταυτότητά μου στην είσοδο της Βουλής. Ηταν φυσικά μια συμβολική κίνηση: τα στοιχεία μου είναι γνωστά, είμαι πρόεδρος σωματείου και ιδιοκτήτρια βιβλιοπωλείου και γνώριζα ότι οι βουλευτές έχουν τη δυνατότητα να περνούν επισκέπτες χωρίς να χρειάζεται ταυτότητα. Δεν περίμενα ποτέ από μια εφημερίδα με δημοκρατικές αντιλήψεις να επιτεθεί στους βουλευτές επειδή έβαλαν στη Βουλή τρανς χωρίς ταυτότητα. Λες και ο κίνδυνος είναι αυτός και όχι οι φασίστες που φέρνουν και τους ομοϊδεάτες τους από τη Γερμανία να περιφέρονται».\nΕίναι πράγματι τόσο σημαντική η αλλαγή των εγγράφων ταυτότητας;\n«Είναι, διότι από εκεί ξεκινά ο Γολγοθάς του εξευτελισμού στην καθημερινότητα. Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια που πήγε μια τρανς να παραλάβει δέμα από το ταχυδρομείο και ο υπάλληλος περιέφερε την ταυτότητά της στους άλλους και φώναζε: “Τη βλέπετε αυτή; Δεν είναι αυτή, είναι αυτός!”. Στην καλύτερη περίπτωση, θα σε κοιτάξουν καλά καλά και θα πάρουν ειρωνικό ύφος. Σκέψου να πρέπει να το αντιμετωπίσεις κάθε φορά που πας σε τράπεζα, σε νοσοκομείο, να νοικιάσεις ένα σπίτι. Σε άλλες χώρες, αλλάζουν τα έγγραφα με απλή δήλωση, χωρίς να απαιτούνται φάρμακα ή επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου. Το ζήτημα δεν είναι ιατρικής φύσης, είναι θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων».\nΠοιες άλλες διεκδικήσεις έχετε στην ατζέντα;\n«Στις 6 Μαρτίου ικανοποιήθηκε ένα πάγιο αίτημά μας, να συμπεριληφθεί η ταυτότητα φύλου στη διάταξη του ποινικού κώδικα για τα εγκλήματα μίσους. Για μας είναι μια μεγάλη νίκη, γιατί μέχρι τότε δεν υπήρχαμε πουθενά για το ελληνικό κράτος. Τώρα ξεκινήσαμε καμπάνια για να προστεθεί στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο κ. Ρουπακιώτης η ταυτότητα φύλου ως κατηγορία που προστατεύεται από τη ρατσιστική ρητορική μίσους. Τώρα ξεκινήσαμε καμπάνια για να προστεθεί η ταυτότητα φύλου ως κατηγορία που προστατεύεται από τη ρατσιστική ρητορική μίσους στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο του κ. Ρουπακιώτη, το οποίο μάθαμε με θλίψη ότι αποσύρθηκε πριν καν δοθεί στη δημοσιότητα. Αποδεικνύεται στην πράξη ότι οι αντιρατσιστικές κορόνες της κυβέρνησης ήταν κούφια λόγια. Και εκκρεμεί πάντα το ζήτημα της σχολικής εκπαίδευσης – θέλουμε σχολεία που προωθούν την ισότητα και αφήνουν τη διαφορετικότητα να αναπτυχθεί. Σχετική ερώτηση κατέθεσαν πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, στο θέμα της εκπαίδευσης είμαστε πολύ πίσω. Είχαμε δημοσιοποιήσει την καταγγελία τρανς μαθήτριας που της έκανε τον βίο αβίωτο ο διευθυντής του σχολείου. Και θα αναφερθώ στη 10η Μαρτίου, επειδή είναι από τις ημερομηνίες που μας πληγώνουν. Είχαμε ραντεβού, μαζί με γκέι οργανώσεις, με τη νομική σύμβουλο του Παρατηρητηρίου για την Ενδοσχολική Βία. Όταν έμαθε ότι θα παραβρίσκεται τρανς στο ραντεβού, το ακύρωσε, “για προσωπικούς”, είπε, “λόγους”. Έχουμε καταθέσει αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη».\nΉσασταν από τα πρώτα σωματεία που οργάνωσαν συσσίτια για τα μέλη τους. Οι τρανς πώς αντιμετωπίζουν την κρίση;\n«Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα τώρα με την κρίση. Αλλά έχουν τους φίλους τους, την οικογένειά τους, το σόι τους – στην ανάγκη θα βρουν οι περισσότεροι ένα πιάτο φαΐ. Όμως οι τρανς και από τις οικογένειές τους ακόμα είναι διωγμένες. Πάνε στην εκκλησία ή στον δήμο να πάρουν τρόφιμα και τις κοροϊδεύουν οι άλλοι που περιμένουν στη σειρά. Δεν έχουν πού να ακουμπήσουν. Ετσι φτιάξαμε μια μικρή ομάδα που ανέλαβε να μαγειρεύει κάθε μέρα και σύντομα δίναμε φαγητό σε περισσότερα από είκοσι άτομα. Ξεκινήσαμε τον περσινό Φεβρουάριο και σταματήσαμε τον Νοέμβριο, δεν μπορούσαμε να το καλύψουμε οικονομικά. Σήμερα μοιράζουμε μόνο ξηρά τροφή σε περίπου 25 άτομα κάθε μήνα, μη φανταστείς, ελάχιστα πράγματα. Κάνουμε έκκληση στον κόσμο να βοηθήσει, γιατί στην αρχή η ανταπόκριση ήταν συγκινητική, αλλά έχει ατονήσει».\nΣας έχουν αρνηθεί βοήθεια για τα συσσίτια όταν μαθαίνουν ότι προορίζεται για τρανς;\n«Βέβαια. Κάποια στιγμή, με πήραν από μια οργάνωση, μου είπαν “ελάτε να σας δώσουμε”. Πήγα, ήταν ένας κάπως ηλικιωμένος. Με είδε, με περιεργάστηκε από πάνω μέχρι κάτω. Μου λέει “συγγνώμη, τι είναι αυτό το ‘διενηλική’, πώς το λέτε;”. Του λέω “διεμφυλική, τρανς, τρανσέξουαλ, τραβεστί”. Γούρλωσε τα μάτια, έμεινε κόκαλο. Και τι μου λέει; “Εμείς δίνουμε τρόφιμα σε ηλικιωμένους και σε παιδάκια. Σε ανθρώπους”. Κατάλαβες τι είπε; Του έκανα το γραφείο αγνώριστο. Το ανέβασα στο φέισμπουκ και όλοι λυπήθηκαν πολύ. Αλλά δεν είδα να κάνουν τίποτα στη συνέχεια, εκτός από πολύ μετρημένες εξαιρέσεις. Μου έρχεται να τους πω “εσείς φροντίσατε να είναι στο περιθώριο και να δουλεύουν στην πορνεία οι τρανς – πρέπει να τις αφήσουμε να πεθάνουν κιόλας;”. Γιατί και οι απόπειρες αυτοκτονίας τους έχουν αυξηθεί και βλέπεις σε πολλές πια τάσεις αυτοκτονίας».\nΕίναι μονόδρομος για τις περισσότερες τρανς η πορνεία;\n«Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με την πορνεία. Θέλουμε όμως να καταπολεμήσουμε την εξαναγκαστική πορνεία, που προβάλλει σαν μόνη λύση όταν σε αποκλείουν από παντού. Υπάρχουν βέβαια και τρανς επιχειρηματίες, υπάλληλοι ταχυδρομείου, φαρμακοποιοί, γιατροί. Ομως πολλές από αυτές έχουν επιλέξει να μην είναι ορατές. Προσπαθούμε να τις πείσουμε να μην κρύβονται, διότι αυτό θα βοηθήσει και τις υπόλοιπες. Οσο περισσότερο ορατές γινόμαστε και μιλάμε για τα θέματά μας, καταλαβαίνει ο κόσμος ότι δεν πρόκειται για θηρία αλλά για κανονικούς ανθρώπους που διεκδικούν το αυτονόητο».\nΚάτι τέτοιο είχατε στο μυαλό σας όταν ξεκινούσατε τον «Πολύχρωμο Πλανήτη» πριν από εννιά χρόνια; Να υπάρξει μεγαλύτερη ορατότητα;\n«Όταν το 2004 έφυγα από την τότε συλλογικότητα όπου είχα δραστηριοποιηθεί, το ΣΑΤΤΕ, το ίδιο απόγευμα ανακοίνωνα σε παρέα φίλων μου στο Πασαλιμάνι τη δημιουργία του “Πολύχρωμου Πλανήτη”. Ηταν 17 Ιουλίου του 2004. Ο ένας ήταν ο σύντροφός μου, ο Θάνος, ο άλλος ένας φίλος. Σίγουρα θα σκέφτηκαν “τρελή είναι αυτή”. Τον Νοέμβριο του 2004 ο Π.Π. ήταν ήδη ανοικτός και είχαμε κάνει την πρώτη μας έκδοση, το βιβλίο του Λουκά Θεοδωρακόπουλου, ενώ είχαμε κλείσει συμβόλαια για άλλα τρία. Είμαι από τους ανθρώπους που άμα αποφασίσουν κάτι δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει. Ηθελα να συγκεντρωθεί σε έναν χώρο όλη η γκέι, λεσβιακή, αμφί και τρανς λογοτεχνία, δοκίμια και ποίηση, και επιπλέον να γίνει ένας εκδοτικός οίκος που θα φιλοξενεί τη ΛΟΑΤ έκφραση και τον πολιτισμό. Να γνωριστούμε μεταξύ μας και να ξεπεράσουμε επιτέλους τη “ροζ” εικόνα που διαχέεται στα μίντια, να μιλήσουμε για τη σημαντική συνεισφορά της δικής μας έκφρασης στη λογοτεχνία».\nΉσασταν πάντα έτσι δυναμική;\n«Ήμουνα. Όταν πήγαινα Δημοτικό, κάτι είχε γίνει την ώρα της προσευχής και μας οδήγησαν στο γραφείο του διευθυντή να μας χτυπήσει με τον χάρακα. Εγώ αντέδρασα. Εν μέσω χούντας αυτό, ε; Βουτάω τον χάρακα και του κάνω το γραφείο λαμπόγυαλο. Και του φωνάζω: “θα σε πάω στο υπουργείο” – προφανώς το είχα ακούσει από κάποια θεία. Εγώ το διαφορετικό δεν το θεωρούσα κακό, δεν μας το ’χαν περάσει από το σπίτι έτσι. Σ’ αυτό ήμουν πολύ τυχερή, βασίλισσα. Όταν έβλεπα κάτι άδικο, θα ήμουν εκεί να βοηθήσω και να υπερασπιστώ. Από εκεί προέρχεται η αγωνιστικότητα – βλέπεις την καθημερινή αδικία και καταλαβαίνεις ότι δεν πρέπει να βάλεις το κεφάλι κάτω».\n17/05/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΣχεδόν τα δύο τρίτα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τολμούν να κρατήσουν το χέρι του συντρόφου τους, μπροστά σε δημόσιο κοινό, αναφέρει ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, σε έκθεσή με την αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας.\n«Ο φόβος, η απομόνωση και οι διακρίσεις είναι ένας “κοινός τόπος” σε αυτή την κοινότητα, που ονομάζεται LGBT, (από τα αρχικά στην αγγλική γλώσσα, των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ)», αναφέρεται στην έκθεση, όπου ταυτόχρονα σημειώνεται, ότι είναι καιρός για την προώθηση και προστασία των δικαιωμάτων τους.\nΣύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας online έρευνας, που διεξήγαγε ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συν την Κροατία, δύο στους τρεις ερωτηθέντες στην έρευνα απάντησαν ότι φοβόντουσαν να εμφανιστούν από κοινού δημοσίως. Μεταξύ των ομοφυλόφιλων το ποσοστό, είναι περίπου στα 3/4 αυτών.\nΣχεδόν το 30% των 93.000 συμμετεχόντων σε αυτή τη μελέτη δήλωσαν ότι ήταν θύματα βίας ή κακοποίησης κατά τα τελευταία πέντε χρόνια. Μεταξύ των 7.000 τρανσέξουαλ, το 30% ανέφερε ότι είτε δέχτηκε επίθεση ή απειλήθηκε με βία πάνω από τρεις φορές κατά τους τελευταίους 12 μήνες.\nΣυχνά, οι διακρίσεις αρχίζουν στο σχολείο, αναφέρει ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Δύο στους τρεις ομοφυλόφιλους, έχουν «καλυμμένο» το σεξουαλικό τους προσανατολισμό, καθώς είναι στόχος αρνητικών σχολίων ή συμπεριφορών.\nΑκόμη και σε ευρωπαϊκές χώρες που θεωρούνται «ανεκτικές», ορισμένοι αισθάνονται ότι υφίστανται διακρίσεις και συχνά δέχονται λεκτική βία. «Είναι κυρίως λεκτική κακοποίηση εκ μέρους των νέων», τονίζει ένας ομοφυλόφιλος που ζει στο Βέλγιο.\nΣτην Ολλανδία που ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε τους γάμους ομοφυλοφίλων το 2001, σχεδόν το 20% των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνουν ότι έχουν υποστεί διακρίσεις, οι οποίες αφορούν την πρόσβαση σε υπηρεσίες, όπως η υγεία, η εύρεση ενός διαμερίσματος, η κοινωνική έξοδος, η συμμετοχή σε αθλητικά σωματεία ή η εργασία σε τράπεζες.\n*Από το 1948 μέχρι το 1990, η ομοφυλοφιλία ήταν καταχωρημένη από την Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στα ψυχικά νοσήματα αλλά στις 17 Μαΐου του 1990, η γενική συνέλευσή του, με ψήφισμά της τόνισε ότι «η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ψυχική νόσο, διαταραχή, ή ανωμαλία».\nΗ ιστορία του «ροζ τριγώνου». Με αφορμή τις νεοναζιστικές επιθέσεις σε ομοφυλόφιλους στο κέντρο της Αθήνας\nΤο άρθρο δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβρη 2012. Σήμερα, παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας το αναδημοσιεύουμε.\nτου Χρήστου Χρυσανθόπουλου\nΤο ναζιστικό κράτος, σύμφωνα με τα λόγια του Αδόλφου Χίτλερ, είχε σκοπό «να προωθήσει τη νίκη του καλύτερου και ισχυρότερου και να απαιτήσει την υποταγή των κατωτέρων και ασθενέστερων». Με βάση την «επιστήμη» της ευγονικής- η μελέτη για τη βελτίωση της κληρονομικότητας μέσω επιλεκτικής αναπαραγωγής- οι Ναζιστικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι έχουν νόμιμο δικαίωμα να αναλάβουν δράση εναντίων όσων θεωρούσαν ότι θα έβλαπταν την «Άρια» φυλή. Οι Ναζί χρεώνουν στην ομοφυλοφιλία, την αποδυνάμωση της Γερμανίας με διάφορους τρόπους. Κατηγορήθηκαν για τη μείωση των γεννήσεων και θεωρήθηκε ότι θα μπορούσαν να φέρουν σε δύσκολη θέση το κράτος για τους ιδιοτελής τους σκοπούς καθώς, επίσης ήταν επικίνδυνοι για τη δημόσια ηθική και συνέβαλαν στην παρακμή της κοινότητας. Οι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζονταν ως μια μολυσματική επιδημία για τους ευάλωτους νέους του έθνους. Για το καλό του κράτους, λοιπόν, οι Ναζί υποστήριξαν με θέρμη θεωρητικά και πρακτικά την εξάλειψη της ομοφυλοφιλίας. Η ευγονική λογική των Ναζιστών, προσπάθησε να αξιοποιήσει όλα τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις σχετικά με την ομοφυλοφιλία ώστε να βρει λαϊκό έρεισμα αυτή η επίθεση.\nΗ γερμανική ομοφυλοφιλική κοινότητα ένιωσε τον αντίκτυπο του νέου καθεστώτος τις πρώτες κιόλας εβδομάδες μετά το διορισμό του Χίτλερ ως καγκελάριου. Το Φεβρουάριο του 1933 η αστυνομία με τη συνδρομή και του στρατού έκλεισε όλα τα ομοφυλοφιλικά μπαρ και απαγόρευσε την κυκλοφορία και πώληση εντύπων σεξουαλικού περιεχομένου. Τους επόμενους μήνες όλα τα σημεία συγκέντρωσης ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών έκλεισαν διαταράσσοντας έτσι την δημόσια ζωή τους. Στις 6 Μαρτίου 1933 Ναζιστικές ομάδες φοιτητών και άλλοι υποστηρικτές τους λεηλάτησαν το Ινστιτούτο Magnus Hirschfeld που δραστηριοποιούνταν στη μελέτη της σεξουαλικής επιστήμης και ήταν το πλέον ορατό σύμβολο του Βερολίνου σχετικό με τη σεξουαλική μεταρρύθμιση. Ανθρωπιστικές και άλλες οργανώσεις για τα δικαιώματα των ανθρώπων διαφορετικής σεξουαλικότητας σταμάτησαν τις δράσεις τους. Το 1934 ιδρύθηκε στην Γκεστάπο ένα ειδικό τμήμα σχετικά με τους ομοφυλόφιλους και διέταξε να συγκροτηθούν «ροζ λίστες» για όλη τη Γερμανία.\nΣτις 28 Ιουλίου 1935 εκδόθηκε, και τέθηκε σε εφαρμογή την 1 Σεπτεμβρίου 1935, το νέο αναθεωρημένο άρθρο 175 του γερμανικού ποινικού κώδικα που τόνιζε ότι οι «άσεμνες περιπτύξεις» μεταξύ αντρών αποτελούσαν εγκληματική ενέργεια. Η αναθεώρηση του νόμου άνοιξε το δρόμο σε νέες δικαστικές ερμηνείες και στη γενική ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Μέχρι το 1938, τα γερμανικά δικαστήρια έκριναν ότι κάθε επαφή μεταξύ ανδρών θεωρείται σεξουαλική πρόθεση, ακόμη και το κοίταγμα ή το άγγιγμα θα μπορούσε να αποτελέσει λόγο για τη σύλληψη και την καταδίκη των εμπλεκομένων. Οι συλλήψεις, αρχικά, γίνονταν με επιλεκτικές εφόδους της αστυνομίας σε σπίτια ομοφυλοφίλων, που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε μια ευρεία πρακτική. Οποιοσδήποτε ήταν ύποπτος για παράβαση του άρθρου 175 θα έπρεπε να ανακριθεί, πολύ συχνά με τη χρήση βίας και να φωτογραφηθεί. Κάτω από μεγάλη ψυχολογική και σωματική πίεση οι συλληφθέντες αναγκάζονταν να δώσουν ονόματα και διευθύνσεις άλλων γνωστών τους ομοφυλόφιλων. Συχνά μετά τις εφόδους της Γκεστάπο σε σπίτια υπόπτων, ο εντοπισμός μιας ατζέντας με ονόματα και διευθύνσεις ήταν αρκετό στοιχείο για να οδηγήσει αρκετό κόσμο στη φυλακή. Οι ομολογίες και οι δηλώσεις των υπόπτων γίνονταν ύστερα από εξαιρετική σωματική πίεση και δεδομένου ότι όλοι «ομολογούσαν» το έγκλημά τους, δεν είχαν το δικαίωμα δεύτερης ακρόασης ή μιας δίκαιης δίκης για την περίπτωση τους.\nΜεταξύ 1933 και 1945 υπολογίζεται ότι 100.000 ομοφυλόφιλοι συνελήφθησαν και από αυτούς περίπου οι 50.000 καταδικάστηκαν. Οι περισσότεροι από αυτούς πέρασαν τα χρόνια τους στις φυλακές και περίπου 10.000 βρίσκονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν γνωρίζουμε πόσοι από αυτούς εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά οι μελετητές εκτιμούν ότι το 60% των συγκεντρωμένων θανατώθηκαν. Όλοι οι κρατούμενοι των στρατοπέδων φορούσαν διακριτικά σύμβολα στις στολές τους. Οι καταδικασμένοι για ομοφυλοφιλία στην αρχή διακρίνονταν με μια μαύρη κουκίδα και την ένδειξη 175 στο πίσω μέρος των χιτωνίων τους και στη συνέχεια έκανε την εμφάνιση του το «ροζ τρίγωνο» πάνω στις στολές τους. Οι συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα ήταν άθλιες και πολύ έχασαν τις ζωές τους από πείνα, εξάντληση, έκθεση στο κρύο και βάναυση μεταχείριση. Οι άντρες με τα ροζ τρίγωνα αντιμετωπίζονταν ιδιαίτερα αυστηρά από τους φύλακες αλλά και τους άλλους κρατούμενους των στρατοπέδων, εξαιτίας των ευρέως διαδεδομένων προκαταλήψεων σχετικά με αυτούς. Όπως ισχύει και με άλλους κρατούμενους πολλοί ομοφυλόφιλοι ήταν θύματα σκληρών ιατρικών πειραμάτων. Ο ιατρός Carl Vaernet, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, δημιούργησε ένα πείραμα και πραγματοποιούσε εγχειρίσεις εισαγωγής μια κάψουλας τεστοστερόνης με σκοπό να μετατρέψει τις ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές προτιμήσεις των κρατουμένων σε ετεροφυλοφιλικές. Πολλοί ομοφυλόφιλοι, επίσης, κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, ευνουχίστηκαν.\nΣτις αρχές του 1945, με τη σταδιακή ήττα και υποχώρηση του Ναζισμού στην Ευρώπη, εκατοντάδες χιλιάδες των κρατουμένων στρατοπέδων συγκέντρωσης απελευθερώθηκαν. Η Συμμαχική Στρατιωτική κυβέρνηση της Γερμανίας καταργεί πολλούς νόμους και διατάγματα. Αμετάβλητη, ωστόσο, έμεινε η από του 1935 ναζιστική αναθεώρηση του άρθρου 175. Κάποιοι ομοφυλόφιλοι συνέχισαν να βρίσκονται στις φυλακές, ανεξάρτητα από το χρόνο που ήταν έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ναζιστική εκδοχή του άρθρου 175 παρέμεινε στα βιβλία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία), έως ότου ο νόμος αναθεωρήθηκε το 1969 για την αποποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων μεταξύ ανδρών άνω των 21 ετών.\nΟι συνεχείς νομικές και κοινωνικές απαγορεύσεις κατά της ομοφυλοφιλίας στην Γερμανία παρεμπόδιζαν την αναγνώριση των Ναζιστικών ομοφυλόφιλων θυμάτων. Τον Ιούνιο του 1956, σύμφωνα με τον ομοσπονδιακό νόμο για τα θύματα του εθνικοσοσιαλισμού και την Αποκατάσταση της Δυτικής Γερμανίας οι ομοφυλόφιλοι έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να λάβουν αποζημίωση. Η πρώτη δημόσια αναφορά στη μνήμη των ομοφυλόφιλων που δολοφονήθηκαν από τους Ναζί, πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαΐου του 1985 στην ομιλία του Προέδρου της Δυτικής Γερμανίας, Richard von Weizscker, για την τεσσαρακοστή επέτειο από το τέλος του πολέμου. Τέσσερα χρόνια μετά την επανένωση, η Γερμανική Κυβέρνηση κατήργησε το άρθρο 175. Το Μάιο του 2002, το γερμανικό κοινοβούλιο συμπλήρωσε την νομοθεσία για την απονομή χάριτος σε όλους τους ομοφυλόφιλους που καταδικάστηκαν βάσει του άρθρου 175 κατά τη διάρκεια του Ναζισμού.\nBeck, Gad, An Underground Life: Memoirs of a Gay Jew in Nazi Berlin, Madison: University of Wisconsin Press, 1999\nGiles, Geoffrey J., «Legislating Homophobia in the Third Reich: The Radicalization of Prosecution against Homosexuality by the Legal Profession», German History 23, no. 3 (2005): 239-254\nGiles, Geoffrey J., Why Bother About Homosexuals?: Homophobia and Sexual Politics in Nazi Germany, Washington, DC: United States Holocaust Memorial Museum, 2001\nHerzog, Dagmar (ed), «Sexuality and German Fascism», Special issue, Journal of the History of Sexuality 11, nos. 1/2 (January/April 2002)\nHirschfeld, Magnus, The Homosexuality of Men and Women, Amherst, NY: Prometheus Books, 2000\nOosterhuis, Harry, Hubert Kennedy (ed), Homosexuality and Male Bonding in Pre-Nazi Germany: The Youth Movement, the Gay Movement, and Male Bonding before Hitler’s Rise: Original Transcripts from Der Eigene, the First Gay Journal in the World, New York: The Haworth Press, 1991\nPlant, Richard, The Pink Triangle: The Nazi War Against Homosexuals, New York: H. Holt, 1986\nSeifert, Dorthe. «Between Silence and License: The Representation of The National Socialist Persecution of Homosexuality in Anglo-American Fiction and Film», History & Memory, 15, no. 2 (2003): 94-129\nSteakley, James D., The Homosexual Emancipation Movement in Germany, Salem, NH: Ayer Company Publishers, 1975\nTamagne, Florence, A History of Homosexuality in Europe: Berlin, London, Paris, 1919-1939, Volume I & II, New York: Algora, 2006\nYoung, Ian, Gay Resistance: Homosexuals in the Anti-Nazi Underground, Toronto: Stubblejumper Press, 1985\n8-11 Μαΐου Queer Festival στο Εμπρός! Όλο το πρόγραμμα\nΟι συζητήσεις που κάναμε για την έννοια του queer ξεκινούσαν συνήθως από τη σεξουαλικότητα, και προσπαθούσαν να προσδιορίσουν το πολιτικό στις έμφυλες πρακτικές.\nΜε την λέξη queer συνήθως αντιλαμβανόμαστε ομάδες που συνδέονται με σεξουαλικές συμπεριφορές που αποκλίνουν απο το “κανονικό”, όπως οι ομοφυλόφιλ@, οι αμφιφυλόφιλ@, οι διεμφυλικ@, και οι παρενδυτικ@.\nΚαταλάβαμε οτι η έννοια του queer ξεπερνάει την συνδεσή της με την σεξουαλικότητα, καθώς σχετίζεται με επιθυμίες που υπερβαίνουν τα όρια της κυρίαρχης αφήγησης και της “ορθής” συμπεριφοράς. Η επιθυμία δεν συνιστά μιά ελεύθερη φυσική παραγωγή: είναι διαμεσολαβημένη άρα υπόκειται σε έλεγχο, συχνά είναι αντικείμενο καταστολής, εκφράζει κι αναπαράγει ακριβώς αυτήν την εξουσία που την καταστέλλει.\nΟπότε κάτω απο ποιές συνθήκες “γινόμαστε” queer και τι αντίκτυπο έχει;\nΠώς παρεισφρύουν πατριαρχικές δομές μέσα στην πολιτική σκέψη και δράση ομάδων που στόχος τους είναι η κατάλυση των κάθετων δομών εξουσίας; Μπορούμε να διαμορφώσουμε την πολιτική σκέψη και δράση μέσα απο την εμπειρία των queer πρακτικών και αφηγήσεων;\nΣτην Αθήνα αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα, βιώνουμε καθημερινά την κανονικοποίηση της βίας, τον εκθειασμό του αυταρχισμού και του αποκλεισμού, την πλήρη αναβίωση πρακτικών και λόγων της πατριαρχίας, τον άκρατο ρατσισμό απέναντι σε οποιονδήποτε άνθρωπο έχει ξεφύγει από την ηθική της σεξουαλικής, θρησκευτικής, φυλετικής, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κανονικοποίησης.\nΑνοίγουμε τον χώρο του ΕΜΠΡΟΣ στις ατομικές και ομαδικές “queer” προσπάθειες που συμβαίνουν στην Αθήνα. Στα διαφορετικά ρεύματα σκέψης και δράσης που προχωρούν πέρα από ομοκανονικότητες και ετεροκανονικότητες και κάνουμε ένα ζωντανό διάλογο.\n15:00-18:00 Workshop: ο κύκλος της αλλαγής,\nΣταυρούλα Παπαδόδημα Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια. Όλοι έχουμε κάνει κατά καιρούς αλλαγές στη ζωή μας περνώντας από διάφορες φάσεις,άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι. Σε αυτό το workshop δουλεύοντας ομαδικά θα δούμε μαζί τα στάδια της Αλλαγής και πώς μπορούμε να πετύχουμε τις αλλαγές που εμείς επιθυμούμε.\n19:00-21:00 Αρχιτεκτονική, χώρος, φύλο, σεξουαλικότητα, queer, παρουσία\nπειραματικό πάνελ-συζήτηση: Φοίβος Καλλίτσης – Αρχιτέκτονας, Nova Melancholia (Βασίλης Νούλας & Βίκη Κυριακοπούλου) – Σκηνοθέτες, Andrea Gilbert – Κριτικός Τέχνης, Επιμελήτρια εκθέσεων/Οργανώτρια του Athens PRIDE, Γεωργία Σολδάτου – Αρχιτέκτονας, Κώστας Πλέσσας – Εικαστικός, Χριστίνα Θωμοπούλου – Εικαστικός\nΕις μνήμην του Γιώργου Μαρνελάκη\n21:00-21:30 Queers – Αδερφές – Πούστηδες– Λεσβίες – Ανώμαλοι – Γκέι – Ομοφυλόφιλες.\nΟι λέξεις που φοράμε και τι λένε για μας, παρουσίαση Λύο Καλοβυρνάς. Οι λέξεις δεν περιγράφουν πραγματικότητες μόνο· τις (συν)δημιουργούν. Μια κουβέντα με τον Λύο Καλοβυρνά για τις λέξεις που φοράμε, που μας φοράνε, που θα θέλαμε να φορέσουμε ή να βγάλουμε από πάνω μας.\n21:30-22:00 Re-naissance, Trauma-naissance (απόπειρα pieta’),\nperformative παρουσίαση απο το σχήμα Bodarch (Πέτρος Πέτρου, Στέλλα Χατζηπαναγιώτου) «…όταν ο Πλάτωνας, σε συμφωνία με τις ανατολικές παραδόσεις, λέει πως ο έρωτας δέν είναι τίποτε άλλο παρά η έλξη που δοκιμάζουν μεταξύ τους δύο μέρη που είχαν υποστεί έναν διαχωρισμό, αφού πρώτα, άλλωτε ήταν ενωμένα, δέν κάνει τίποτε άλλο απο το να περιγράφει, μ’ένα σχήμα θαυμαστής ποιητικής ομορφιάς, την πιό μεγαλεπήβολη απόπειρα υπερνίκησης του τραύματος της γέννησης μέσω του αληθινά «πλατωνικού» έρωτα, του έρωτα του παιδιού για την μητέρα» Otto Rank από το βιβλίο Ο μύθος του ανδρογύνου του Jean Libis. Σύλληψη-ερμηνεία Bodarch (Πέτρος Πέτρου, Στέλλα Χατζηπαναγιώτου).\n22:30-23:40 The Ballad of Genesis and Lady Jay (2011), προβολή ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία Marie Losier.\n23:45-01:15 Gendernauts (1999), προβολή ταινίας, σκηνοθεσία Monika Treut.\n17:00-20:00 Workshop: “πολλαπλες αντανακλασεις”,\nθεατρικό παιχνίδι, Δέσποινα Μαραγκουδάκη, ηθοποιός- εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Αντικείμενα και ρούχα που ορίζουν «ποιός είμαι;». Λέξεις και φράσεις που ξεκαθαρίζουν «ποιός είσαι». Ένα θεατρικο παιχνίδι ενηλίκων για την αναζήτηση του φαίνεσθαι και του είναι.\n18:00-19:00 Διασυρμός γυναικών θετικών στον HIV, παρουσίαση Μαριανέλλα Κλώκα Βήματα προς την κατάργηση της υγειονομικής διάταξης 39α”.\n19:00-22:00 Workshop: BALLERINAS ή αλλιώς H Tέχνη του να μην Παίρνεις τον Εαυτό σου στα Σοβαρά,\nαπο τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Ευριπίδη Λασκαρίδη (σε χώρο κοντά στο θέατρο Εμπρός, που θα ανακοινωθεί προσεχώς). Στο workshop θα εξερευνηθούν μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους η μεταμόρφωση και η γελοιότητα μπορεί να χρησιμοποιηθούν σαν δημιουργικά θεατρικά εργαλεία για το χτίσιμο μίας περσόνας.\nσύλληψη-ερμηνεία Λία Γιαννάκου από το προσωπικό της έργο «pAsoumi» θα μιλήσει για «τους 13 αστερισμούς του Ναζκ». Είσοδος κεφάτη και καρδιά ανάλαφρη.\n20:00-21:00 Περί Ζώων (Ελφρίντε Γιέλινεκ), σκηνοθεσία Ευγενία Τζιρτζιλάκη\nAνάγνωση του πρώτου μέρους του θεατρικού έργου της Ελφρίντε Γιέλινεκ σε ομαδική μετάφραση Μαρίας Ρούσσου, Λίνας Φιλοπούλου και Ευγενίας Τζιρτζιλάκη. Το έργο θίγει τα θέματα της ερωτικής αγάπης,της πορνείας, του τράφικινγκ και της θρησκείας. Τα θέματα αυτά που εμφανίζονται με αυτή τη σειρά, κλιμακώνουν τη βία και την εξουσία πάνω στη γυναίκα ώς ψυχισμό και σώμα, εκθέτοντας τη βία αυτή ώς στοιχείο δεμένο με την κουλτούρα μας, με την κατανόησή μας του κόσμου, την κοινωνία και την θρησκεία μας. Ερμηνεύουν οι: Ερμιόνη Δόβα, Ελένη Οικονόμου, Κώστας Κοράκης, Νίκος Γιαβρόπουλος.\n21:00-21:30 Το ακατανόμαστο φύλο,\nΑποστόλης Αρτινός. Μέσα από αναφορές στη ψυχαναλυτική και τη σύγχρονη μεταφεμινιστική σκέψη, το «θηλυκό» και γκέι «φύλο». Ένα φύλο που εξαντλείται στην αποφατικότητά του, στην αδυνατότητα της ονοματοδοσίας του. Ο Αποστόλης Αρτινός είναι συγγραφέας και επιμελητής εκθέσεων σύγχρονης τέχνης.\nσύλληψη-ερμηνεία Pierre Magendi. Μια μελέτη-σόλο που εξερευνά την αλήθεια των συναισθημάτων και την προσποίηση της καλλιτεχνικής επικοινωνίας μέσω του καραοκέ και του πλεϊμπακ.\n22:30-23:00 Α-Δελφικές Εορτές,\nKώστας Τσιούκας-Ντόρα Οικονόμου. Μιά αδελφοποίηση μεταξύ Σύδνευ και Αθήνας, με τον Κώστα Τσιούκα χορευτή χορογράφο κάτοικο Αθήνας, και την Ντόροθυ Οικονόμου, γλωσσολόγο κάτοικο Σύδνευ. Μιά λίστα με queer καταστάσεις και πρόσωπα με 70s μουσική.\n23:30-0:45 Die Bettwurst (1971), προβολή ταινίας, σκηνοθεσία Rosa Von Praunheim.\n01:00-02:00 The Raspberry Reich (2004), προβολή ταινίας, σκηνοθεσία Bruce LaBruce.\n17:00-18:30 Queer Αισθητική: Διάφωνα ΑΠΕΝΑΝΤΙ,\nπάνελ συζήτησης με τη Νίνα Ράπη, θεατρική συγγραφέα και τον Γιώργο Σαμπατακάκη, Επίκουρο Καθηγητή, Πανεπιστήμιο Πατρών. Συντονισμός συζήτησης: Caroline May, εικαστικός.Παρουσίαση/συζήτηση για την queer αισθητική στο θέατρο και αλλού – θεωρητικά, πρακτικά, δυνητικά. “Το Queer δεν προσδιορίζει μια θετικότητα, αλλά μια τοποθέτηση απέναντι σε οτιδήποτε κανονιστικό.” David Halperin\n18:30-20:00 Workshop LGBTQ κοινότητα & Ορολογίες, ομάδα Art-act.\n20:00-20:30 A queer history of computing,\nΗλίας Μαρμαράς. Μιά απόπειρα να γίνουν ορατές εκείνες οι πλευρές της ιστορίας που συχνά ξεχνιούνται ή σβήνονται και μιά κριτική στην πεποίθηση που θέλει την τεχνική και τη σεξουαλικότητα διαχωρισμένες.\n20:30-21:00 Ψάχνοντας τις διαφορές, βρίσκοντας τις ομοιότητες.\nΜε αφορμή τις δράσεις της Χρύσας Τσαμπάζη, και ιδιαίτερα την περφόρμανς 20 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΕΣΒΙΑ. ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΠΕΡΑ στην οποία συμμετείχε, ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας θα προσπαθήσει να μετατοπίσει τα κέντρα βάρους από τη διαφορά στην ομοιότητα, και από το σύνολο στο άτομο. Ή και αντίστροφα. Σύλληψη-ερμηνεία Αλέξιος Παπαζαχαρίας\n21:30-22:00 Actual wording,\nομάδα χορού Carnation. To Actual wording είναι το αποτέλεσμα της έρευνας της ομάδας χορού Carnation, η οποία αφορά στην άμεση μετάφραση του ήχου σε κίνηση και του αντιληπτικού αποτελέσματος που αυτή παράγει, κάτω από μια πολύ συγκεκριμένη συνθήκη: οι θεατές δεν έρχονται σε επαφή με τον ήχο, σε αντίθεση με τις χορεύτριες, διαμέσω ενός δέκτη και ακουστικών, λαμβάνουν από έναν πομπό κοινό ηχητικό σήμα.\n22:00-22:30 Adieu. Επικήδειος για τον Emmanuel Lévinas,\nομάδα Nova Melancholia (σκηνοθεσία Βασίλης Νούλας, ερμηνία Βίκυ Κυριακουλάκου). Performance πάνω στο κείμενο του Ζάκ Ντεριντά.\n22:30-23:00 Ματωμένες καρδιές\nΥπάρχει η αγάπη για όλες τις ματωμένες καρδιές, ακόμα και σε μιά Κυψέλη. Ένα μελόδραμα απο την Βίκυ Κυριακουλάκου και τον Κώστα Τσιούκα.\n23:00-23:30 BANANA SPLIT\nΟ Ευριπίδης Λασκαρίδης θα παρουσιάσει στη σκηνή του ΕΜΠΡΟΣ, δείγμα της νέας του δουλειάς με τίτλο BANANA SPLIT. Αντλώντας από την μεταμόρφωση και τη γελοιότητα -δύο από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του Queer Performance- θα διασκεδάσει το κοινό δοκιμάζοντας να κατοικήσει ένα τελείως ξένο σώμα για 20′ λεπτά. Στο τέλος της Performance θα ενταχθεί η έναρξη της προβολής του ντοκιμαντέρ της Mary Jordan, Jack Smith and the Destruction of Atlantis, μέσα από το οποίο μπορεί κανείς να γνωρίσει τον πατέρα του Queer Performance. Ο Τζακ Σμιθ ασυμβίβαστος και αντιεμπορικός είναι λιγότερο γνωστός αλλά είναι ο άνθρωπος που επηρέασε βαθιά τον Andy Warhol, την Laurie Anderson, τον Robert Wilson και πολλούς άλλους. Σύλληψη – ερμηνεία: Ευριπίδης Λασκαρίδης, κοστούμι: Άγγελος Μέντης, μουσική: Γιώργος Πούλιος\n23:30-1:05 Jack Smith and the Destruction of Atlantis (2006), προβολή ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία Mary Jordan.\n01:15-02:00 Flaming Creatures (1963), προβολή ταινίας, σκηνοθεσία Jack Smith.\n‘Ολη την ημέρα: Βιβλία και κείμενα ανταλλαγής για το φύλο και τη σεξουαλικότητα.\n11:00-14:00 WORKSHOP Εκπαίδευση, φύλο και σεξουαλικότητα.\n14:00-16:00 WORKSHOP Νέες μορφές οικογένειας.\nΔημιουργία παραμυθιών για την ποικιλομορφία της γονεϊκότητας, από τις RAINBOW FAMILIES.\n18:00-19:00 Να γράφεις, να γράφεσαι και η έκδοσή σου\n(αφήγηση) Μαρία Σαρρή. Για πολλούς πολιτισμούς η πιό προσφιλής επιφάνεια για τις εγγραφές της εξουσίας είναι το γυναικείο κορμί. Καλυμμένο ή τελείως γυμνό πάντα λειτουργούσε ως ένα ζωντανό κείμενο προβολής των ιδεών για το κάλλος και τα ήθη όπως γίνονται αντιληπτά απο τα πατριαρχικά συστήματα. Οι γυναίκες πάντα υπήρξαν το χαρτί ή ο καμβάς και μόνο πρόσφατα έγινε ξεκάθαρο οτι έχουν το ρόλο του δημιουργού, δηλαδή του ενεργητικού, του γραφέα. Μια αφήγηση για την γραφή μέσα απο παραδείγματα εξιστορήσεις και εικόνες.\n19:00-19:30 Η ποντιακότητα ως queering,\n(παρουσίαση) Άκης Γαβριηλίδης. Στην παρουσίαση, θα εξεταστεί κατά πόσον η έννοια του queering, δηλαδή της υπονόμευσης ή αποσταθεροποίησης των μονοσήμαντων εντάξεων, μπορεί από το πεδίο των σεξουαλικών ταυτοτήτων να επεκταθεί και σε εκείνο των εθν(οτ)ικών.\n19:30-21:00 “Σεξουαλική εργασία, φύλο και μετανάστευση”, πάνελ με τις Πάολα Ρεβενιώτη, Λιόπη Αμπατζή, Νέλλη Καμπούρη. Μια συζήτηση γύρω από τη σχέση της σεξουαλικής εργασίας με τη μετανάστευση και το φύλο. Μια προσπάθεια να σκεφτούμε την πορνεία με όρους εργασίας και όχι trafficking ή εξαναγκασμού. Η συζήτηση περιλαμβάνει προβολή του βίντεο “Ανδρική Πορνεία στην Ελλάδα’ από The PaolaProject.\n21:00-22:00 Μαμά 2U και Public Idiot,\nPerformance, Ομάδα Αμάλγαμα. Προβολή αποσπασμάτων και συζήτηση για την έμφυλη-γυναικεία ταυτότητα στην ελληνική πραγματικότητα. Με τα έργα Μαμά 2U και Public Idiot η ομάδα Αμάλγαμα διερευνεί δημιουργικά τις θεωρίες της κοινωνικής κατασκευής του φύλου και της επιτελεστικής υλοποίησης αυτού. Στο έργο Μαμά 2U ο κύριος άξονας επιρροής είναι οι αναλύσεις της Τζούντιθ Μπάτλερ, όπου η έννοια του φύλου θεωρητικοποιείται ως παραστασιακή επιτέλεση, δηλαδή ως ένα κοινωνικό δράμα που αποκρυσταλλώνεται στο χρόνο, μέσω της επιτελεστικής επανάληψης (performative reiteration) σωματικών πρακτικών. Στο έργο Public Idiot παρουσιάζονται μορφές έμφυλων γυναικείων ταυτότητων στον «δημόσιο» και τον «ιδιωτικό» χώρο.. Αρκετά συχνά στο έργο, οι ιδιωτικές ενέργειες λαμβάνουν χώρα σε δημόσιους χώρους με αποτέλεσμα οι «νομιμοποιημένες» μορφές της δημόσιας παρουσίας της ελληνίδας γυναίκας να αποκτούν ένα «άλογο» χαρακτήρα και να παραπαίουν ανάμεσα στο γελοίο και στο ανοίκειο.\n22:00-23:00 Ρεσιτάλ, (performance) Magendie Pierre+ group.\nΤο ρεσιτάλ είναι ένα είδος παράστασης όπου ένας αναγνωρισμένος καλλιτέχνης επιστρέφει στα έργα που υπήρχαν σταθμοί της καριέρας του μέσω μιάς ελεύθερης σύνθεσης όπου εναλλάσσονται στιγμές βιρτουόζικης εκτέλεσης και εξομολόγησης προς το κοινό. Αυτό το Ρεσιτάλ παίζει με τους κώδικες και τους κανόνες ένος τέτοιου σόου και χρησημοποιεί μία παράλογη αφήγηση που συνδέει σκηνές άσχετες μεταξύ τους ώστε να πλάσει έναν καινούριο κόσμο, μια καινούρια πραγματικότητα.\n23:00-23:30 ΤΕΟ Drag Show.\n23:30 Bella Fuzz (live μουσική) και μετά ΠΑΡΤΥ!\n-The Ballad of Genesis and Lady Jaye, (2011) σκηνοθεσία Marie Losier\n-Jack Smith and the Destruction of Atlantis, (2006) σκηνοθεσία Mary Jordan\n-Born in Flames (1964) σκηνοθεσία Lizzie Borden\n-The Raspberry Reich (2004) σκηνοθεσία Bruce LaBruce\n-Flaming Creatures (1963) σκηνοθεσία Jack Smith\n-Gendernauts (1999) σκηνοθεσία Monika Treut\nΑντωνάκης Χριστοδούλου, Φωτεινή Παπαχατζή, Δημήτρης Χαλάτσης, Ντόρα Οικονόμου, Λίλη Ζιούβα, Βασιλεία Στυλιανίδου, Μάγια Μπόντζου.\nΕγκατάσταση video και Υλικού έρευνας περί Αρρενωπότητας από την ομάδα qv zine.\nΑρχειακό Υλικό, εκπλήξεις κι άλλα δώρα για όλα τα παιδιά.\nΠερισσότερα: εδώ και εδώ\n06/05/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΤζέισον Κόλινς: Ο πρώτος εν ενεργεία αθλητής των ΗΠΑ που δηλώνει ομοφυλόφιλος\nΑίσθηση έχει προκαλέσει στις Ηνωμένες Πολιτείες η δημόσια δήλωση του Τζέισον Κόλινς, ότι είναι ομοφυλόφιλος. Ο ύψους 2.13 σέντερ των Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, είναι ο πρώτος εν ενεργεία επαγγελματίας αθλητής στις ΗΠΑ που δηλώνει δημοσίως κάτι τέτοιο.\nΗ δήλωση του 34χρονου Κόλινς έρχεται μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Sports Illustrated, στο τεύχος με ημερομηνία 6 Μαΐου, που πλέον θεωρείται ιστορική.\nΣτο άρθρο του στο SI ο Τζέισον Κόλινς, ο οποίος μετράει 14 χρόνια επιτυχημένης επαγγελματικής καριέρας στο ΝΒΑ, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Είμαι ένας 34χρονος σέντερ του ΝΒΑ. Είμαι μαύρος. Και είμαι γκέι».\n«Δεν ήταν στα σχέδιά μου να είμαι ο πρώτος δηλωμένος ομοφυλόφιλος σε ένα ομαδικό άθλημα στις ΗΠΑ. Αλλά από τη στιγμή που είμαι, είμαι χαρούμενος που ξεκινάω αυτή τη συζήτηση» πρόσθεσε.\nΠολλά τα μηνύματα στήριξης\n«Είμαι υπερήφανος για τον Κόλινς. Μην πνίγεις αυτό που είσαι, λόγω της άγνοιας των άλλων» έγραψε στο twitter o σούπερ σταρ των Λέικερς και του ΝΒΑ, Κόμπι Μπράιαντ.\n«Ειλικρινά ελπίζω ότι ο κόσμος θα ΣΕΒΑΣΤΕΙ τον Τζέισον Κόλινς για την απόφασή του να αποκαλυφθεί. Είμαι χαρούμενος που τώρα πιο θα χαλαρώσει και δεν θα φοβάται γι΄αυτό που είναι» επισήμανε ο Τόνι Πάρκερ, των Σπερς και της εθνικής Γαλλίας.\nΜία από τις πρώτες αθλήτριες παγκοσμίως που είχε μιλήσει ανοιχτά για τις σεξουαλικές της προτιμήσεις, ήταν η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα. Μέσω twitter έστειλε το δικό της μήνυμα: «Ει, Τζέισον Κόλινς, είσαι πλέον ακτιβιστής!!! Και πίστεψέ με, θα κοιμάσαι πολύ καλύτερα τώρα. Η ελευθερία είναι πράγματι γλυκό συναίσθημα».\nΤο άρθρο του Τζέισον Κόλινς\n(μετάφραση sport 24)\nΆρχισα να σκέφτομαι να μιλήσω το 2011, κατά τη διάρκεια του lockout\nΤο ταξίδι της αυτογνωσίας άρχισε από το Los Angeles και με έχει οδηγήσει σε δύο πολιτειακούς τίτλους στο γυμνάσιο, στο φάιναλ φορ του NCAA και 9 φορές στα playoffs των 12 σεζόν που έχω παίξει στο ΝΒΑ. Έχω παίξει σε 6 ομάδες και σε δύο τελικούς του ΝΒΑ. Εάν βρίσκεσαι σε αυτό το πρωτάθλημα και δεν υπήρξα συμπαίκτης σου, σίγουρα έχω υπάρξει συμπαίκτης κάποιου συμπαίκτη σου. Η συμπαίκτης κάποιου συμπαίκτη, συμπαίκτη σου. Πλέον είμαι ελεύθερος, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Εχω φτάσει στο σημείο της ζωής μου στο οποίο μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Και αυτό που θέλω είναι να συνεχίσω να παίζω μπάσκετ.\nΑγαπώ ακόμα το παιχνίδι και έχω κάτι να προσφέρω. Οι προπονητές και οι συμπαίκτες μου το αναγνωρίζουν αυτό. Παράλληλα όμως θέλω να είμαι αυθεντικός και ειλικρινής. Γιατί αποκαλύπτομαι τώρα; Για την ακρίβεια, άρχισα να το σκέφτομαι το 2011, κατά τη διάρκεια του lockout. Είμαι λάτρης της ρουτίνας και όταν η κανονική περίοδος τελειώνει αμέσως αφιερώνομαι να προετοιμαστώ για την επόμενη σεζόν. Ωστόσο, το lockout μου χάλασε τις συνήθειες. Με τη σεζόν να καθυστερεί, προπονήθηκα, εξασκήθηκα αλλά το μπάσκετ σταμάτησε να αποτελεί τον αντιπερισπασμό που ήταν πάντα για μένα.\nΑποκαλύφθηκα για πρώτη φορά στη θεία μου την Teri, μία ανώτατη δικαστή στο San Francisco και η αντίδρασή της με εξέπληξε. “Εδώ και χρόνια ήξερα ότι είσαι gay” μου είπε. Από τη στιγμή εκείνη ένιωσα άνετα μέσα στο κορμί μου. Με στήριξε και αισθάνθηκα ανακούφιση. Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στον φούρνο και ψήνεστε. Κάποιοι από εμάς αποδέχονται τη σεξουαλικότητά τους αμέσως και άλλοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να μαγειρευτούν. Εγώ ξέρω. Ψηνόμουν επί 33 χρόνια.\nTo Gay Parade της Βοστώνης\nΌταν ήμουν μικρότερος έβγαινα με γυναίκες, αρραβωνιάστηκα κιόλας. Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να ζήσω με ένα συγκεκριμένο τρόπο, έπρεπε να παντρευτώ με μία γυναίκα και να μεγαλώσω παιδιά μαζί της. Συνέχισα να λέω στον εαυτό μου ότι ο ουρανός είναι κόκκινος, ενώ γνώριζα ότι είναι μπλε… Το συνειδητοποίησα ότι πρέπει να το πω ανοιχτά όταν ο Joe Kennedy, ο παλιός συγκάτοικός μου στο Stanford και τώρα μέλος του Κονγκρέσου, μου είπε ότι πήρε μέρος στην παρέλαση των gays το 2012, στη Βοστώνη.\nΕίμαι παθολογικά ζηλιάρης και όταν άκουσα αυτό που έκανε ο Joe με γέμισε φθόνο. Ημούν περήφανος για αυτόν και εκνευρισμένος που σαν εσωστρεφής gay δεν μπορούσα καν να τον στηρίξω ως θεατής. Εάν με ρωτούσαν, θα έπρεπε να πω μισές αλήθειες. Τι ντροπή να πρέπει να πεις ψέματα για μία γιορτή περηφάνειας… Θέλω λοιπόν να κάνω το σωστό και να μην κρύβομαι πια. Θέλω να παρελάσω με ανοιχτό μυαλό, αποδοχή και κατανόηση. Θέλω να ανέβω στο βήμα και να πω: “Είμαι και εγώ”!\nΟ πρόσφατος βομβαρδισμός στον μαραθώνιο της Βοστώνης ενίσχυσε την αίσθηση ότι δεν θα έπρεπε να περιμένω για τις κατάλληλες συνθήκες. Τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν σε μία στιγμή, οπότε γιατί να μην ζούμε με ειλικρίνεια; Όταν είπα στον Joe πριν από μερικές εβδομάδες ότι είμαι gay, χάρηκε που τον εμπιστεύτηκα. Μου ζήτησε να τον ακολουθήσω στην παρέλαση και θα το κάνουμε μαζί στις 8 Ιουνίου. Κανείς δεν θέλει να ζει με φόβο και εγώ πάντοτε φοβόμουν να πω το λάθος πράγμα. Δεν κοιμάμαι καλά, αλλά κάθε φορά που το λέω σε κάποιον κοιμάμαι καλύτερα.\nΧρειάζεται τεράστιο απόθεμα ενέργειας να κρατάς ένα τέτοιο μυστικό. Έχω περάσει πολλά μίζερα χρόνια, μεγάλα διαστήματα που ζούσα ένα λάθος. Ήμουν βέβαιος ότι ο κόσμος μου θα διαλυόταν εάν όλοι γνώριζαν, αλλά όταν αποδέχτηκα τη σεξουαλικότητα μου αισθάνθηκα ολόκληρος για πρώτη φορά. Γι αυτό έπρεπε να το αποκαλύψω εγώ, όχι το TMZ.\nΜήνυμα προς τον Shaq: Το flopping που έκανα δεν έχει σχέση με το ότι είμαι gay\nΟ Jason Collins μιλάει στη συγκλονιστική εξομολογήση του για τις αντιδράσεις των δικών του ανθρώπων, για την έκπληξη του Jarron που “ποτέ δεν το είχε υποψιαστεί” και εν συνεχεία περνάει και στο κεφάλαιο ΝΒΑ. “Στο γήπεδο κερδίζω φάουλ και κάνω. Αυτά πάντα τα έκανα καλά. Τη σεζόν 2004-05 τα 322 φάουλ που έκανα ήταν τα περισσότερα στο ΝΒΑ. Μπαίνω στο παρκέ γνωρίζοντας ότι έχω έξι σκληρά φάουλ να κάνω. Κάνω σκριν για παίκτες όπως ο Jason Kidd, o John Wall και ο Paul Pierce, προκειμένου να μείνουν ελεύθεροι. Θυσιάζω τον εαυτό μου για τους άλλους παίκτες, τους προσέχω όπως τον μικρότερο αδερφό μου.\nΔεν φοβάμαι να αντιμετωπίσω κανέναν, λατρεύω να παίζω με τους καλύτερους. Παρ’ ότι ο Shaquille O’ Neal είναι hall of famer, ποτέ δεν απέφυγα την πρόκληση να τον νευριάσω (μήνυμα προς τον Shaq: Το flopping που έκανα δεν έχει καμία σχέση με το ότι είμαι gay). Δεν είμαι υπερήφανος για αυτό που θα πω, αλλά κάποτε έκανα τόσο σκληρό φάουλ σε κάποιον που έφυγε με φορείο από το γήπεδο. Πηγαίνω κόντρα στο gay στερεότυπο και για αυτό πιστεύω ότι οι περισσότεροι παίκτες θα σοκαριστούν ότι είμαι gay.\nΗ συνεισφορά μου δεν φαίνεται στη στατιστική και εγώ δεν ενδιαφέρομαι για τα στατιστικά. Αυτό που μετράει είναι οι νίκες και θέλω να με αξιολογούν σαν παίκτη ομάδας. Η αφοσίωση στην ομάδα είναι ο πραγματικός λόγος που δεν το είπα νωρίτερα. Υπέγραψα στη Βοστώνη τον περασμένο Ιούλιο και αποφάσισα να αφοσιωθώ στους Celtics και να μην αφήσω τα προσωπικά μου να αποτελέσουν περισπασμό. Οταν πήγα στην Washington ήμουν έτοιμος να το αποκαλύψω στον Τύπο, έπρεπε όμως να περιμένω να ολοκληρωθεί η σεζόν.\nΦόρεσα το 98 για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά gay, που έγινε το 1998\nΜία μικρή κίνηση που έκανα στην κοινότητα των gay ήταν ο αριθμός 98 που φόρεσα στους Celtics και στους Wizards. Ο αριθμός αυτός έχει μεγάλη σπουδαιότητα στην κοινότητα των gay για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα ομοφυλόφιλου που έγιναν το 1998, όταν ο Matthew Shepard, ένας φοιτητής στο Wyoming, απήχθη και βασανίστηκε μέχρι θανάτου. Η προσπάθεια μου να κρύψω τη σεξουαλικότητα μου έγινε ανυπόφορη τον περασμένο Μάρτιο, όταν ακούστηκαν απόψεις υπέρ και κατά των γάμων των ομοφυλοφίλων. Ήταν η ευκαιρία μου να ακουστώ αλλά δεν μπορούσα να πω κάτι. Όχι όσο έπαιζα.\nΕίμαι χαρούμενος που αποκαλύπτομαι το 2013 και όχι το 2003. Το κλίμα έχει αλλάξει, η κοινή γνώμη. Η διπλή ζωή μου με έχει αποτρέψει από το να πλησιάσω κάποιον από τους συναθλητές μου. Εξ αρχής προσπαθούσα σκληρά να ενεργώ σαν straight αλλά με την πάροδο των ετών χρειαζόταν ολοένα και λιγότερη προσπάθεια. Ελπίζω οι παίκτες και οι προπονητές να δείξουν σεβασμό. Με έχουν ρωτήσει πως περιμένω να αντιδράσουν οι παίκτες σε αυτήν την ανακοίνωση. Η απάντηση είναι ότι δεν έχω ιδέα. Είμαι πραγματιστής, ελπίζω για το καλύτερο, αλλά σχεδιάζω για το χειρότερο.\nΠοτέ δεν υπήρξε θέμα η συμπεριφορά μου στα αποδυτήρια\nΑυτό που σκέφτονται όλοι είναι ότι οι gay συμπεριφέρονται αντι-επαγγελματικά στα αποδυτήρια. Πιστέψτε με, έχω κάνει αρκετά ντους σε 12 σεζόν και η συμπεριφορά μου δεν υπήρξε ποτέ θέμα, ούτε πρόκειται να είναι. Η διαγωγή μου δεν πρόκειται να αλλάξει. Πάντοτε πίστευα πως “ότι συμβαίνει στα αποδυτήρια, μένει στα αποδυτήρια”. Την ώρα που τα γράφω όλα αυτά, δεν έχω μιλήσει σε κάποιον από το ΝΒΑ. Δεν ξέρω τι θα πουν οι άλλοι για μένα. Ίσως να μιλήσουν για τον χαρακτήρα μου και τον τύπο ανθρώπου που είμαι.\nΌσον αφορά τους θεατές, δεν με ενδιαφέρει αν θα με πειράξουν. Με έχουν αποδοκιμάσει στο παρελθόν, όλα όμως μπορούν να θεραπευτούν από τις νίκες. Είμαι βετεράνος και έχω αποκτήσει το δικαίωμα να ακουστώ. Έχω αποτελέσει το παράδειγμα του ότι οι gay παίκτες δεν είναι διαφορετικοί από τους ετεροφυλόφιλους. Ποτέ δεν επιδίωξα την προβολή και παρ’ ότι αποκαλύπτομαι στον κόσμο, σκοπεύω να διατηρήσω την ιδιωτική μου ζωή. Ελπίζω οι fans να σεβαστούν ότι σηκώνω το χέρι.\nΣτην οικογένεια του ΝΒΑ απλά τυγχάνει να είμαι ο πρώτος που βγαίνει προς τα έξω\nΟ Doc Rivers λέει: “εάν θέλεις να φύγεις γρήγορα, φύγε μόνος σου. Εάν θέλεις να προχωρήσεις περισσότερο, μπες σε μία ομάδα”. Το να ανοιχτείς δεν θα αφοπλίσει τελείως την προκατάληψη αλλά είναι ένας καλός τρόπος να ξεκινήσεις. Το να είσαι gay δεν αποτελεί επιλογή. Είναι σκληρός δρόμος και πολλές φορές μοναχικός. Πρώην παίκτες όπως ο Tim Hardaway, που έχουν πει ότι απεχθάνονται τους gay (και μετά τους στήριξαν για τα δικαιώματά τους) δίνουν τροφή στην ομοφοβία. Ο Tim είναι ενήλικας και έχει άποψη. Ο Θεός να ευλογήσει την Αμερική. Πάντως, εάν βρεθώ απέναντι σε κάποιον στενόμυαλο παίκτη, θα του κάνω ένα καλό σκριν και θα προχωρήσω.\nΤο καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να σταθείς για αυτά που πιστεύεις. Είμαι χαρούμενος που σταμάτησα να κρύβομαι και να επικεντρωθώ στη 13η σεζόν μου στο ΝΒΑ. Κάποιοι επιμένουν ότι ποτέ δεν γνώρισαν κάποιον gay. Οι παίκτες του ΝΒΑ δεν μπορούν πλέον να το πουν αυτό. Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι μία οικογένεια. Και σχεδόν σε κάθε οικογένεια που γνωρίζω, κάποιος αδερφός, μία αδερφή ή μια ξαδέρφη είναι gay. Στην οικογένεια του ΝΒΑ απλά τυγχάνει να είμαι ο πρώτος που βγαίνει προς τα έξω…\n30/04/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΣ.Υ.Δ.:«Καλό ταξίδι Λουκά…»\nΤο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), στέκεται με σεβασμό και τιμά τη μνήμη του Λουκά Θεοδωρακόπουλου, κορυφαίου αγωνιστή για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, λεσβιών, αμφί και τρανς ατόμων.\nΟ Λουκάς Θεοδωρακόπουλος υπήρξε συνιδρυτής του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλόφιλων Ελλάδας (Α.Κ.Ο.Ε.) το 1976, και εκδότης του εμβληματικού περιοδικού της κοινότητάς μας «ΑΜΦΙ» κατά την περίοδο 1978-1984.\nΥπήρξε σπουδαίος Ποιητής, από τους καταξιωμένους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς και τα ποιήματά του κοσμούν πολλές έγκυρες ανθολογίες ελληνικής ποίησης, έξοχος πεζογράφος και μεταφραστής πολλών σπουδαίων συγγραφέων και στοχαστών.\nΜα πάνω απ’ όλα θα μείνει στη θύμηση και τη καρδιά μας, ως ένας από τους πρώτους που άνοιξαν το δρόμο και πήραν πάνω τους βαρύ φορτίο στον αγώνα για την πραγματική απελευθέρωση.\nΙδιαίτερα για τα τρανς άτομα στάθηκε πάντα στο πλευρό τους και υπήρξε πάντα ακούραστος υποστηρικτής και ένθερμος συνοδοιπόρος.\nΤου χρωστούμε ευγνωμοσύνη.\nΚαλό σου ταξίδι Λουκά…\n“Roughcut”: ένα ακατέργαστο “διαμάντι”, σε σκηνοθεσία Ελιάνας Αμπραβανέλ\nΗ Μπάμπι είναι μια Φιλιππινέζα επαγγελματίας κομμώτρια. Στα 40 της πλέον, εργάζεται στο κέντρο της Αθήνας εδώ και τέσσερα χρόνια. Εργαζόμενη, μητέρα, σύζυγος και κόρη εξ αποστάσεως, η Μπάμπι είναι υποχρεωμένη να υιοθετεί μια σειρά από ρόλους. Αυτό που τη διαφοροποιεί, ωστόσο, από τις υπόλοιπες μετανάστριες εργάτριες είναι ότι είναι τρανς: μια γυναίκα με ανδρική βιολογική ταυτότητα. Το Roughcut, πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά της Ελιάνας Αμπραβανέλ, αφηγείται την ιστορία της και πρωτοπροβλήθηκε στο φετινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ενόψει της αθηναϊκής πρεμιέρας του ντοκιμαντέρ την Κυριακή, 28 Απριλίου, στα πλαίσια του 7ου “Outview” Gay & Lesbian Φεστιβάλ, καθώς και της εξόδου του την ερχόμενη Πέμπτη στο “Δαναό”, σε ενιαίο πρόγραμμα με το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Παναγιώτη Ευαγγελίδη Λάμπουν στο σκοτάδι, κουβέντιασα με την Ελιάνα Αμπραβανέλ.\nΠώς γνωρίσατε την Μπάμπι και γιατί την επιλέξατε ως “ηρωίδα” του ντοκιμαντέρ σας;\nΤην Μπάμπι την γνώρισα εντελώς τυχαία, μέσω μιας κοινής φίλης. Με ενδιαφέρουν οι “πραγματικές” ιστορίες με δυνατούς χαρακτήρες που παίρνουν την ζωή στα χέρια τους και δεν αφήνουν καμιά δυσκολία, όποια κι αν είναι αυτή, να τους ρίξει. Και η Μπάμπι ανταποκρίνεται στους πολλαπλούς ρόλους που της επεφύλαξε η ζώη σαν μια πραγματική πρωταγωνίστρια, μια σταρ ταινίας fiction.\nΠώς προέκυψε ο τίτλος του ντοκιμαντέρ;\nRoughcut είναι μια κουπ μαλλιών: κοντό αγορίστικο κόψιμο με μερικές θηλυκές μακρύτερες τούφες μαλλιών ανάμεσα. Επίσης rough cut (αν και δύο λέξεις) είναι η πρώτη version μιας ταινίας στο μοντάζ, πριν το τελικό αποτέλεσμα. Εκφράζει, όμως, και τα διαμάντια στην ακατέργαστη μορφή τους. Νομίζω όλες οι ερμηνείες του τίτλου ταιριάζουν στην ιστορία και στην ηρωίδα μου με τον ένα η άλλο τρόπο.\nΚερδίσατε εύκολα την εμπιστοσύνη της, ή δυσκολεύτηκε να σας ανοιχτεί;\nΤα πράγματα ήρθαν πολύ φυσικά. Στην αρχή της γνωριμίας κάναμε συζητήσεις γενικότερες για τις Φιλιππίνες και την ζωή της εκεί, χωρίς να κινηματογραφούμε. Εκ των υστέρων μου εξομολογήθηκε πως νόμιζε ότι επρόκειτο να χρησιμοποιήσουμε την ιστορία της σαν βάση για σενάριο ταινίας μυθοπλασίας. Όταν κατάλαβε ότι επρόκειτο να είναι η ίδια πρωταγωνίστρια στο ντοκιμαντέρ, είχαμε πια αποκτήσει οικειότητα και δέχτηκε αμέσως.\nΠώς καταφέρνει να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πολλαπλών της ρόλων (επαγγελματίας κομμώτρια, σύζυγος, μητέρα), χωρίς να συντρίβεται υπό το βάρος τους;\nΗ ηρωίδα μου δεν λυγίζει εύκολα. Καταρχήν ξέρει ότι είναι ο στυλοβάτης μιας πολυπληθούς οικογένειας στις Φιλιππίνες, είναι ταγμένη στον σκοπό της και ανταποκρίνεται στις καθημερινές απαιτήσεις με αποφασιστικότητα και συγχρόνως κέφι για ζωή. Οι δυσκολίες για την Μπάμπι δεν είναι συνυφασμένες ούτε με γκρίνια, ούτε με γκαντεμιά.\nΣε ποιο βαθμό είναι γνωστή η σεξουαλική της ταυτότητα στον επαγγελματικό, φιλικό και ευρύτερο κοινωνικό κύκλο της στην Ελλάδα και κατά πόσο αυτό επηρεάζει τις σχέσεις της με τους ανθρώπους;\nΠαρά την θηλυκή της εμφάνιση, η ηρωίδα μου δεν κρύβει την ανδρική της βιολογική ταυτότητα. Δεν είναι κάτι που εμποδίζει την καθημερινότητά της, γιατί έχει αποφασίσει εδώ και πολλά χρόνια πώς αισθάνεται και πώς θέλει να αντιμετωπίσει την διαφορετικότητά της. Το πρόβλημα υπάρχει στους άλλους πιστεύω, εκείνοι έχουν καμιά φορά δυσκολία στο να αποδεχτούν έναν διαφορετικό άνθρωπο.\nΗ άδεια παραμονής της έχει λήξει. Βάσει της τυπικής “νομιμότητας”, είναι, επομένως, “παράνομη”, σε μια συγκυρία, κατά την οποία η καταπολέμηση της “ανομίας”, όπως αυτή κάθε φορά προσδιορίζεται, είναι διακηρυγμένος στόχος της κυβέρνησης. Την φοβίζει αυτό; Την εξοργίζει; Σκέφτεται να επιστρέψει στις Φιλιππίνες, αν και όταν έχει τη δυνατότητα;\nΤα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ κράτησαν πάνω από τρία χρόνια- υπήρξε πράγματι ένα διάστημα στην αρχή, κατά το οποίο τα χαρτιά της δεν είχαν ανανεωθεί και αυτό την στεναχωρούσε πολύ. Ευτυχώς τώρα δεν αντιμετωπίζει πλέον κανένα τέτοιο θέμα. Βέβαια και σκέπτεται να επιστρέψει κάποια στιγμή στην πατρίδα της, όταν της το επιτρέψουν οι συνθήκες, αλλά λόγω χαρακτήρα δεν αφήνει τον εαυτό της να νοσταλγήσει.\nΆλλαξε κάτι στη ζωή της μετά την κυκλοφορία της ταινίας; Η ίδια έμεινε ικανοποιημένη από τον τρόπο, με τον οποίο αποτυπώσατε την ίδια και τη ζωή της κινηματογραφικά;\nΔεν νομίζω ότι άλλαξε τίποτα στην ζωή της δραματικά. Η Μπάμπι χάρηκε για την κυκλοφορία της ταινίας, όπως και όλοι οι συντελεστές, γιατί οι δυσκολίες για την ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ ήταν μεγάλες και οι χρηματικές δυνατότητες πολύ μικρές. Το αποτέλεσμα της άρεσε, αν και, όπως μου εκμυστηρεύτηκε, βλέποντας τον εαυτό της στην οθόνη, είδε μερικά λάθη που κάνει στην ζωή της.\nΤο ντοκιμαντέρ σας ξεκινά το αθηναϊκό του “ταξίδι” από το φεστιβάλ “Outview” την Κυριακή 28 Απριλίου, συνεχίζοντας, την επόμενη βδομάδα, στον “Δαναό”, σε κοινό πρόγραμμα με το εξαιρετικό Λάμπουν στο σκοτάδι του Παναγιώτη Ευαγγελίδη. Πόσο έτοιμο είναι το κινηματογραφικό κοινό να παρακολουθήσει, να εκτιμήσει και να προβληματιστεί πάνω σε ταινίες που ξεφεύγουν από τη συμβατική θεματολογία και οπτική;\nΜα νομίζω πως το κοινό επιζητά να δει ταινίες και ειδικά ντοκιμαντέρ που δείχνουν μια άλλη οπτική γωνία της πραγματικής ζωής που καμιά φορά δεν φαντάζονται ότι υπάρχει. Για δύο ώρες τους δίνεται η δυνατότητα να “ζήσουν” από κοντά μια ιστορία (στην περίπτωσή μας είναι δύο οι ταινίες και δύο οι ιστορίες) που μπορεί να υπάρχει δίπλα τους και να μην το έχουν αντιληφθεί. Η ταινία του Παναγιώτη Ευαγγελίδη “They glow in the dark” είναι σπάνιας ευαισθησίας και ωριμότητας, μια ιστορία που νομίζω θα αγγίξει όλους τους θεατές. Και πρέπει να πω πως είμαι πολύ χαρούμενη και με τιμά το γεγονός πως θα “κάνουν παρέα” οι δύο ταινίες στο Δαναό ξεκινώντας από την Πέμπτη 2 Μαΐου και για δύο εβδομάδες.\nΤο Roughcut προβάλλεται την Κυριακή, 28 Απριλίου, στις 8 το βράδυ, στην Αίθουσα 1 του Ινστιτούτου Θερβάντες (Μητροπόλεως 23) και από την ερχόμενη Πέμπτη, 2 Μαΐου, στον κινηματογράφο “Δαναό” (Λεωφόρος Κηφισίας 109), σε ενιαίο πρόγραμμα με το Λάμπουν στο σκοτάδι του Παναγιώτη Ευαγγελίδη.\n26/04/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΗ Γαλλία θεσμοθετεί τον γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων\nΨηφίζεται το απόγευμα της Τρίτης σε δεύτερη και τελική ανάγνωση στη γαλλική Εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο που θεσμοθετεί το γάμο των ομοφυλοφίλων και την υιοθεσία από πρόσωπα του ιδίου φύλου. Η ψηφοφορία θεωρείται ιστορική, αφού το νομοσχέδιο έφθασε στην τελική ευθεία χωρίς να υποστεί σοβαρές αλλοιώσεις, παρά τις αντιδράσεις μέσα και έξω από τη Βουλή καθ’ όλη την διάρκεια των συζητήσεων.\nH κυβερνητική πλειοψηφία έχει παραμείνει ενωμένη γύρω από το θέμα, έτσι αναμένεται ότι χωρίς εκπλήξεις θα δοθεί στις 18:00 το απόγευμα η τελική θετική έγκριση.\nΗ Γαλλία θα είναι η 9η χώρα στην Ευρώπη που θα επιτρέπει το γάμο στους ομοφυλόφιλους και η 14η στον κόσμο.\nΩστόσο, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει δηλώσει ότι θα καταθέσει άμεσα, την Τετάρτη ή την Πέμπτη, προσφυγή στο Συνταγματικό Συμβούλιο. Το επιχείρημα είναι ότι ο νόμος θα προκαλέσει «την απώλεια των σημείων αναφοράς γύρω από τη γονική σχέση» της γαλλικής κοινωνίας και «θα επηρεάσει βαθύτατα την ψυχολογία των ατόμων και την ψυχολογία του μέλλοντος». Καλεί εξάλλου τους οπαδούς της να μην καταθέσουν τα όπλα αλλά να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις.\nΤο τελευταίο διάστημα στη Γαλλία πραγματοποιούνται διαδηλώσεις υπέρ και κατά του νομοσχεδίου κάτι που αναμένεται να γίνει και σήμερα. Την ίδια ώρα η αστυνομία έχει ενισχύσει την παρουσία της σε πολλές συνοικίες του Παρισιού στις οποίες συχνάζουν ομοφυλόφιλοι έπειτα από επιθέσεις που είχαν «πολύ πιθανόν ομοφοβικά» κίνητρα.\nΟι διαδηλώσεις κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων δεν ξεκίνησε από τα κόμματα και έντονη συμμετοχή είχαν οι καθολικές οικογένειες που κατέβηκαν στους δρόμους με τα παιδιά τους. Ονόμασαν το κίνημά τους «Διαδήλωση για όλους» σε αντιστοιχία με την ονομασία του νομοσχέδιου «Γάμος για όλους».\nΑργότερα, ακροδεξιές ομάδες εισχώρησαν στις πορείες. Ακολούθησαν πριν από δέκα ημέρες επεισόδια και συγκρούσεις με τη γαλλική αστυνομία, επιθέσεις με ξυλοδαρμούς ομοφυλόφιλων, απειλές και παρενόχληση βουλευτών που υποστήριζαν το νομοσχέδιο.\nΜόλις τη Δευτέρα, παραμονή της ψηφοφορίας, ο πρόεδρος της Βουλής, Κλοντ Μπαρτολόν δέχθηκε επιστολή με πυρίτιδα στο εσωτερικό και ένα απειλητικό κείμενο που τον καλούσε να αναβάλει τη σημερινή ψηφοφορία.\nΟι αποστολείς έχουν υπογράψει ως «Αλληλεπίδραση δυνάμεων τάξης» με το ακρωνύμιο IFO (Interaction des Forces de l’ordre) και δηλώνουν στο κείμενό τους: «Οι μέθοδοί μας είναι πιο ριζοσπαστικές και αποτελεσματικές από τις διαδηλώσεις, θέλετε πόλεμο, τον έχετε».\nΠρόκειται για μια μικρή ομάδα που, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει στείλει παρόμοια επιστολή σε δικαστή της πόλης Μπορντό και σε δημοσιογράφους.\nΣτην άλλη όχθη, οι ενώσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων αναμένουν τη σημερινή ψηφοφορία με ένα μεγάλο αίσθημα ανακούφισης. Έχουν ήδη δώσει ραντεβού στις 19:00 (ώρα Ελλάδας) έξω από τη Βουλή για να γιορτάσουν και να βαδίσουν στη συνέχεια προς το Δημαρχείο. Δεν θα κραδαίνουν αυτή τη φορά κλειδιά όπως το 2001 όταν πρωτοεξελέγη δήμαρχος ο Μπερτράν Ντελανόε, ομοφυλόφιλος και ο ίδιος, αλλά θα κρατούν μια μικρή καρδιά, σύμβολο της προσδοκώμενης ευτυχίας.\nΤο κυβερνόν Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι σύμμαχοί τους στην Εθνοσυνέλευση ψήφισαν το νομοσχέδιο με 331 υπέρ – 225 κατά, δίνοντας τη δυνατότητα στα ζευγάρια του ίδιου φύλου το νόμιμο δικαίωμα να παντρεύονται και να υιοθετούν παιδιά!\nΓαλλία: «Ναι» στο γάμο ομοφυλοφίλων\nΠαρίσι: Χιλιάδες στου δρόμους υπέρ του γάμου ομοφυλοφίλων\nΜεγάλη διαδήλωση κατά του γάμου των ομοφυλόφιλων στο Παρίσι\n23/04/2013 | 0 σχόλια | View Post\n“Λέγε με Κούτσου”: ένα ντοκιμαντέρ για τη συνεχιζόμενη μάχη εναντίον της ομοφοβίας στην Ουγκάντα\nΗ Ουγκάντα είναι μία από τις 76 χώρες στον κόσμο, όπου η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη. Σα να μην έφτανε αυτό, από το 2009 έχει εισαχθεί προς συζήτηση στη Βουλή της χώρας ένα δρακόντειο νομοσχέδιο, το οποίο προτείνει την επιβολή της θανατικής ποινής στους οροθετικούς γκέι άντρες και τριετή φυλάκιση σε όσους δεν καταδίδουν έναν δηλωμένο ομοφυλόφιλο. Το νομοσχέδιο αυτό έχει, ευτυχώς, μέχρι σήμερα μείνει στα χαρτιά, κυρίως χάρη στις άοκνες προσπάθειες του LGBT (lesbian, gay, bisexual, trans-gender) ακτιβιστή Ντέιβιντ Κάτο, του πρώτου ανοιχτά δηλωμένου γκέι στην Ουγκάντα, και του συνταξιούχου Αγγλικανού επισκόπου Κρίστοφερ Σενιόντζο. Ο Ντέιβιντ Κάτο δολοφονείται τον Ιανουάριο του 2011.\nΤο ντοκιμαντέρ Λέγε με Κούτσου, σε σκηνοθεσία Κάθριν Φέρφαξ- Ράιτ και Μάλικα Ζουχάλι- Ουόρολ, καταγράφει τον τελευταίο χρόνο της ζωής και του έργου του γενναίου αυτού ακτιβιστή. Έχει προβληθεί σε δεκάδες κινηματογραφικά φεστιβάλ παγκοσμίως, κερδίζοντας πολυάριθμα βραβεία, ενώ η ελληνική του πρεμιέρα έγινε στο φετινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας. Το Λέγε με Κούτσου είναι το opening film του “Outview” LGBT Φεστιβάλ, το οποίο ξεκινά την Πέμπτη, 18 Απριλίου, στο Ινστιτούτο Θερβάντες. Με αφορμή την αθηναϊκή πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ, κουβέντιασα με μία εκ των σκηνοθετριών του, την Μάλικα Ζουχάλι- Ουόρολ.\nΠώς, κατ’ αρχήν, αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτό το ζήτημα;\nΜαζί με την Κάθριν ερευνούσαμε LGBT ιστορίες ανά τον κόσμο, συνειδητοποιώντας ότι σε κάθε κοινωνία υπάρχουν διαφορετικές εμπειρίες. Σημαντική έμπνευση υπήρξε η περίπτωση του Βίκτορ Μουκάσα, ενός τρανς LGBT ακτιβιστή από την Ουγκάντα, ο οποίος μήνυσε τον Γενικό Εισαγγελέα για αστυνομική παρενόχληση, όταν το σπίτι του δέχτηκε επιδρομή από την αστυνομία το 2008, και κέρδισε την υπόθεση. Αυτό απέδειξε ότι υπήρχε στη χώρα ένα δικαστικό σύστημα αρκετά ανεξάρτητο, ώστε να επιτρέπει στα μέλη της τοπικής LGBT κοινότητας να διεκδικούν και να επανακτούν τα συνταγματικά τους δικαιώματα. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και Μ.Μ.Ε. εξίσου ανεξάρτητα, που είναι διατεθειμένα να καλύψουν ειδησεογραφικά τέτοιες υποθέσεις.\nΠώς γνωρίσατε τον Ντέιβιντ Κάτο;\nΟ Ντέιβιντ ήταν ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο μιλήσαμε πριν φτάσουμε στην Ουγκάντα. Ένας ανοιχτός και ζεστός άνθρωπος, ο οποίος αντιλαμβανόταν τον ρόλο που τα Μ.Μ.Ε. έπρεπε να διαδραματίσουν. Μας έφερε σε επαφή με άλλους, οι ιστορίες των οποίων ένιωθε ότι είναι σημαντικές, και μας βοήθησε να οικοδομήσουμε σχέσεις με άλλα μέλη της κοινότητας.\nΗ δολοφονία του θα πρέπει να σας προκάλεσε σοκ…\nΠερνούσαμε πολύ καιρό μαζί του. Αισθανόμασταν ότι είχαμε αρχίσει να τον γνωρίζουμε πολύ καλά. Όταν δολοφονήθηκε, νιώσαμε σαν να δολοφονήθηκε ένας φίλος. Ο αντίκτυπος του θανάτου του ήταν τέτοιος, που διακόψαμε για κάποιο διάστημα τα γυρίσματα. Το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να θρηνήσουμε την απώλειά του. Η συνέχιση της κινηματογράφησης, όμως, ήταν ηθική υποχρέωση απέναντί του.\nΚατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αισθανθήκατε απειλή είτε από τις Αρχές, ή από μεμονωμένα άτομα;\nΩς επί το πλείστον, δε νιώθαμε απειλή, ήμασταν προστατευμένες. Μέλη της τοπικής LGBT κοινότητας, όμως, δέχονται απειλές.\nΠώς είναι η κατάσταση σήμερα, τόσο σε θεσμικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο της κοινωνίας; Ποια είναι η στάση των Μ.Μ.Ε.;\nΤο νομοσχέδιο ακόμη εκκρεμεί. H ελευθερία του Τύπου στην Ουγκάντα είναι ισχυρή. Το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας δεν είναι ευαίσθητο, δεν προκαλεί ντροπή, δε συγκαλύπτεται, ούτε είναι αμφιλεγόμενο, ενώ οι ομοφοβικοί πολιτικοί που πρότειναν το νομοσχέδιο ήταν περήφανοι που είχαν το δικαίωμα να “περάσουν” όποιον νόμο ήθελαν. Υπάρχουν, επίσης, ανεξάρτητες εφημερίδες που υποστηρίζουν την LGBT κοινότητα. Σε ό,τι αφορά την κοινωνία, η ομοφοβική στάση διαρκώς αλλάζει. 10-15 χρόνια πριν δεν υπήρχε. Παλαιότερα η ομοφυλοφιλία θεωρείτο απλώς παραξενιά, σήμερα είναι κάτι το διαβολικό. Αυτό οφείλεται στην άνοδο του χριστιανικού φονταμενταλισμού- τόσο του εγχώριου, όσο και του εισαγόμενου, ευαγγελικής προέλευσης, από τις Η.Π.Α. Τα επίπεδα της ομοφοβίας συναρτώνται με το κατά πόσο το ζήτημα συζητείται. Όσο περισσότερο συζητείται, τόσο πιο επικίνδυνο γίνεται και, συνακόλουθα, τόσο πιο θορυβώδης γίνεται και η αντίθεση σε αυτό.\nΒοήθησε σε κάτι το ντοκιμαντέρ; Ποιος είναι ο απώτερος στόχος σας;\nΔύσκολο να εκτιμήσω ποιος είναι ο αντίκτυπος της ταινίας. Η LGBT κοινότητα, πάντως, έχει δυναμώσει πολύ και έχει εμπλακεί περισσότερο στη συζήτηση σχετικά με το νομοσχέδιο, ενώ έχει και την υποστήριξη μελών του Κοινοβουλίου. Αρκετοί ακτιβιστές έχουν, ωστόσο, αναγκαστεί να φύγουν- είναι πολύ επικίνδυνο να συνεχίζεις να μένεις στην Ουγκάντα. Για μας το πιο σημαντικό ήταν να κάνουμε μια καλή ταινία, που θα διευκόλυνε τους θεατές να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες, όχι γιατί είναι γκέι ή μαύροι, αλλά γιατί είναι άνθρωποι: μια ανθρώπινη ιστορία για ένα ζήτημα καθολικού ενδιαφέροντος. Θέλαμε, επίσης, να καταδείξουμε την ανηθικότητα των διώξεων και να τροφοδοτήσουμε τη συζήτηση, ενώ συνεργαζόμαστε και με οργανισμούς και φορείς με πιο ξεκάθαρους στόχους, όπως η Διεθνής Αμνηστία.\nΤο ντοκιμαντέρ Λέγε με Κούτσου θα προβληθεί στα πλαίσια του Φεστιβάλ “Outview”, που φιλοξενείται στο Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23), την Πέμπτη, 18 Απριλίου, στις 9 το βράδυ, Αίθουσα 1. Επαναληπτική προβολή: Δευτέρα, 22 Απριλίου, 22:15, Αίθουσα 2\n18/04/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΣ.Υ.Δ. – Αθώωση τρανς γυναικών που στοχοποιήθηκαν κατά τις επιχειρήσεις ‘Ξένιος Δίας’. Δίχως καμία νομική βάση οι συλλήψεις λόγω ταυτότητας φύλου.\nΤο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένο Σωματείο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των διεμφυλικών / τρανς ατόμων και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», μη κυβερνητική οργάνωση με αντικείμενο την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που παρέχει νομική, ιατρική, εκπαιδευτική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη σε ευάλωτα άτομα και ομάδες, με το παρόν δελτίο τύπου, ενημερώνουν για την αθώωση τρανς γυναικών που στοχοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων «Ξένιος Δίας» .\nΣυγκεκριμένα την Τρίτη 3.4.2013 αθωώθηκε και η τελευταία τρανς γυναίκα που είχε συλληφθεί κατά την περίοδο που διεξάγονταν οι επιχειρήσεις της αστυνομίας που συνοδεύονταν με υποχρεωτικές εξετάσεις hiv.\nΤο δικαστήριο αποδέχτηκε την επιχειρηματολογία της υπεράσπισης ότι η σύμπτωση της ιδιότητας του τρανς ατόμου με την παρουσία του σε συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο δεν μπορεί να σημαίνει ότι το άτομο ασκεί σεξουαλική εργασία, πόσο δε μάλλον ότι «παρενοχλεί» τους περαστικούς. Αντίθετα, η παραπομπή του ατόμου, όμως, σε δίκη με μόνη τη σύμπτωση των ανωτέρω, σημαίνει ότι ποινικοποιείται η ταυτότητα φύλου της, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό σε μια ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία.\nΤην υπεράσπιση των τρανς γυναικών είχε αναλάβει η δικηγόρος Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, Πρόεδρος της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες».\nΜετά αυτών, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», δηλώνουν ότι θα κινηθούν άμεσα νομικά κατά παντός υπευθύνου που στοχοποίησε κατά παράνομο τρόπο τρανς άτομα χωρίς καμία επαρκή αιτιολογία. Θα ακολουθήσει ξεχωριστό κοινό δελτίο τύπου των ΣΥΔ-Πλειάδες, γι’ αυτό το θέμα, σύντομα.\nΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΏΝ (Σ.Υ.Δ.)\nΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – «ΠΛΕΙΑΔΕΣ»\nΒουλγαροκτόνου 42, Αθήνα, ΤΚ 11472\n15/04/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΗ γαλλική Γερουσία ενέκρινε σήμερα τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ψήφιση σχετικού νόμου ύστερα από διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων υπέρ και κατά μίας τέτοιας απόφασης.\nΗ εξέλιξη αυτή θεωρείται η σημαντικότερη κοινωνική μεταρρύθμιση στη Γαλλία μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής το 1981 και αποτέλεσε κομβικής σημασίας δέσμευση στην προεκλογική εκστρατεία των κυβερνώντων σοσιαλιστών του προέδρου Φρανσουά Ολάντ.\nΩστόσο, σε αυτήν αντιτίθενται οι συντηρητικών πεποιθήσεων Γάλλοι σε μία κυρίως Καθολική χώρα, καθώς και οι γάλλοι μουσουλμάνοι και χριστιανοί ευαγγελιστές.\nΗ πρόταση νόμου που εγκρίθηκε δι’ ανατάσεως της χειρός με μικρές τροποποιήσεις θα επιστρέψει τον Μάιο στην Εθνοσυνέλευση, όπου οι σοσιαλιστές διαθέτουν την απόλυτη πλειοψηφία. Ύστερα από την τελική της έγκριση εκεί, πρόκειται να τεθεί σε ισχύ στα μέσα του χρόνου.\nΗ Γαλλία έρχεται έτσι να προστεθεί στην λίστα με τις 11 χώρες- περιλαμβανομένων του Βελγίου, της Πορτογαλίας, της Ολλανδίας, της Ισπανίας, της Σουηδίας, της Νορβηγίας και της Νότιας Αφρικής- όπου επιτρέπεται ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.\n12/04/2013 | 0 σχόλια | View Post\n«Nαι» από την Ουρουγουάη στο γάμο ομόφυλων ζευγαριών\nΜε ισχυρή πλειοψηφία δύο τρίτων ενέκρινε η Βουλή της Ουρουγουάης την επέκταση του δικαιώματος του γάμου και στα ομόφυλα ζευγάρια. Η χώρα γίνεται έτσι η δεύτερη στη Λατινική Αμερική (μετά την Αργεντινή) και η 12η στον κόσμο, που θεσμοθετεί σε πλήρως ισότιμη βάση τον γάμο των ομοφυλόφιλων.\nΠλήθος υποστηρικτών που είχαν συγκεντρωθεί στα θεωρεία του Κοινοβούλιου ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.\nΟ πρόεδρος της χώρας, Χοσέ Μουχίκα, αναμένεται να κυρώσει το νόμο μέσα σε δέκα ημέρες και οι πρώτοι γάμοι αναμένονται το καλοκαίρι.\nΗ νομοθεσία είχε ήδη εγκριθεί από τη Βουλή, αλλά ορισμένες τροποποιήσεις που επήλθαν στη Γερουσία απαιτούσαν τη νέα ψήφο των βουλευτών.\nΑνάμεσα στις αλλαγές ήταν η πρόβλεψη για τέλεση γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια που έρχονται από το εξωτερικό στην Ουρουγουάη για να παντρευτούν, με βάση τα όσα ισχύουν και για τα ετερόφυλα αλλοδαπά ζευγάρια.\nΜε το νομοσχέδιο επέρχονται αλλαγές στο γάμο (για όλα τα ζευγάρια) που ίσχυαν από το 1912. Σε αυτές είναι η αύξηση του ορίου ηλικίας στα 16 και για τα δύο φύλα (αντί για 12 για το κορίτσια και 14 για τα αγόρια).\nΟμοφοβία ενάντια στην ομοφοβία, σημειώσατε Χ.\nΜε τα φώτα νυσταγμένα και… στραβά μας βρήκε η περασμένη εβδομάδα. Βλέπεις η περασμένη εβδομάδα είχε απ’ όλα. Ομοφοβικές διαφημίσεις, υγιέστατες αντιδράσεις, τρελαμένους ακτιβιστές και ακτιβίστριες εκτός εαυτού με αυτά που είδαμε στις τηλεοράσεις μας, LGBT κόσμο να χλευάζει τις ακτιβίστριες, γιατί λέει είναι υπερβολικές και στο τέλος έρχεται η αποκορύφωση: ο κος Απόστολος Κενανίδης, πρόεδρος της ΟΦΑΕ, να δηλώνει σε δημοσιογράφο “ποιος πούστης έβγαλε αυτή τη διαφήμιση να πάμε να του κατεβάσουμε τα σώβρακα και να τον γαμήσουμε” και ότι “εμείς δεν είμαστε ομοφυλόφιλοι, είμαστε άνθρωποι βιοπαλαιστές”…\nΝαι αγάπη μου, καλά κατάλαβες, ο νταλικέρης είναι βιοπαλαιστής, ενώ εσύ είσαι απλά ανώμαλη. Αλλά ας τα πάρουμε όλα με μια σειρά.\nΑγαπητέ κε Κενανίδη,\nθέλω να σας ενημερώσω ότι υπάρχουν και νταλικέρηδες που είναι αδελφές, προϊσταμένες, πουστάρες, που θα έλεγε και η Μαρκορά. Και αν θέλετε ζητήστε τα στοιχεία μου από το περιοδικό να μου στείλετε και εμένα εξώδικο. Δεν ξέρω αν είναι πολλοί ή λίγοι, αλλά σίγουρα υπάρχουν και μπορώ να σας το υπογράψω κιόλας. Αυτό όμως αγαπητέ δε πάει να πει κάτι. Κάνει καλά τη δουλειά του κάποιος ή κάποια; Ε τότε δε σου πέφτει λόγος για τη σεξουαλική του ταυτότητα και τη ταυτότητα φύλου του. Και στο κάτω κάτω, ένας gay μπορεί να είναι πολύ πιο αποδοτικός στην εργασία του και περήφανος, ενώ εσένα να μη σου πέφτει λόγος και πάλι.\nΤο να θίγεται κάποιος επειδή τον είπαν αδερφή είναι θέμα στερεότυπου και μίσους προς ότι χαλάει την εικόνα του πανίσχυρου αρσενικού. Μίσος και ενδόμυχος αντιφεμινισμός. Και το συναντάμε σε όλα τα ταξικά και μορφωτικά επίπεδα. Α, και για να μη το ξεχάσω, εκεί που αναφέρεις ότι οι νταλικέρηδες θέλουν να κατεβάσουν τα σώβρακα από τους πούστηδες και να τους γαμήσουν, αυτό δε τους κάνει επ’ ουδενή στρέιτ. Πούστης είναι και αυτός που γαμιέται και αυτός που γαμάει, το ‘πιασες;\nΓιατί όμως βρε πουλάκι μου όλος αυτός ο φόβος και το μίσος;\nΠολύ απλά γιατί έτσι μας μάθανε. Και εσένα και εμένα. Βλέπεις στην ίδια κοινωνία μεγαλώσαμε. Τα ίδια σκατά βλέπαμε στην κάργα ομοφοβική ελληνική τηλεόραση. Τα ίδια στερεότυπα μας γαλούχησαν. Η διαφορά μας είναι ότι εσύ τα αναπαράγεις κε Κενανίδη και είσαι ομοφοβικός όσο δε πάει. Σκέψου απλά ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν νέοι και νέες που δεν έχουν καταλάβει καλά καλά ποιοι και ποιες είναι και νιώθουν ότι είναι ανώμαλοι και ανώμαλες ακούγοντας τις δηλώσεις σας. Και σε αυτό βοηθάνε τα σχολεία, οι “χιουμοριστικές” διαφημίσεις και τα φαλλοκρατικά και ομοφοβικά θρησκευτικά δόγματα.\nΟι ισχυρισμοί σας και το εξώδικό σας ξέρετε ότι δε στέκει λογικά. Και ξέρετε ότι κανένα δικαστήριο δε θα σας δικαίωνε. Να ξέρετε όμως ότι gay νταλικέρηδες υπάρχουν και θα υπάρχουν. Και επίσης να ξέρετε ότι και αυτοί είναι σκληρά εργαζόμενοι και βιοπαλαιστές. Ακόμα πιο σκληρά από εσάς, γιατί έχουν να αντιμετωπίσουν και όλον αυτό τον ακραίο ρατσισμό από τον κλάδο τους και το σύνολο της κοινωνίας μας.\n08/04/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΣΥΔ: «Προκαταλήψεις στον δημόσιο λόγο»\nΤο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των διεμφυλικών / τρανς ατόμων, με την παρούσα ανακοίνωση, εφιστά την προσοχή και στέκεται απέναντι στην διάχυση των προκαταλήψεων και υποτίμηση μειονοτήτων δια του πολιτικού λόγου, ιδιαίτερα όσον αφορά την ταυτότητα και έκφραση φύλου.\nΑφορμή η λεκτική αντιπαράθεση του εκπρόσωπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, κυρίου Πάνου Σκουρλέτη με τον εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Αριστεράς, κύριο Ανδρέα Παπαδόπουλο, όπου ο πρώτος απεκάλεσε τα στελέχη του έτερου κόμματος «μεταλλαγμένους – τρανσέξουαλ» σε πρωινή εκπομπή (το σχετικό βίντεο εδώ).\nΠέραν του ότι είναι λανθασμένη η χρήση στα ελληνικά του παραπάνω όρου (τρανσέξουαλ), καθώς ο όρος αυτός σχετίζεται με το βιολογικό φύλο και όχι με την ταυτότητα φύλου του ατόμου (η σωστή ορολογία στα ελληνικά είναι διεμφυλικός/ή ως μετάφραση του αγγλικού transgender ή πιο απλά τρανς άτομα), η συνωνυμική ταύτιση με το «μεταλλαγμένο» δεικνύει σύγχυση ή/και άγνοια για την έννοια της ταυτότητας και έκφρασης φύλου, και περαιτέρω ο τρόπος έκφρασης δηλώνει υποτίμηση προς μία ευάλωτη μειονότητα που στερείται των στοιχειωδών δικαιωμάτων της.\nΘεωρούμε ότι το περιστατικό αυτό είναι ένα ανάμεσα στα πολλά που αποδεικνύουν ότι οι προκαταλήψεις αλλά και η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας σε θέματα που αφορούν την σεξουαλικότητα και –κυρίως– την ταυτότητα και έκφραση φύλου είναι βαθιά ριζωμένες στην ελληνική κοινωνική ζωή και εμφιλοχωρούν στον δημόσιο λόγο όλου του κοινωνικού και πολιτικού φάσματος.\nΤο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), πέραν των θεσμικών νομοθετικών διεκδικήσεων της τρανς κοινότητας, παράλληλα εργάζεται για την κατανόηση της έκφρασης και ταυτότητας φύλου και την άρση των προκαταλήψεων στο επίπεδο της κοινωνίας και θεωρεί ότι είναι απαραίτητη η έναρξη ενός ευρύτερου δημόσιου διαλόγου για τον σκοπό αυτό.\n04/04/2013 | 0 σχόλια | View Post\nH ελληνίδα «FEMEN»\nτης Κατρίν Αλαμάνου\nΗ Ελίζα Γκορόγια, φοιτήτρια στο Λονδίνο, έδειξε έμπρακτα την υποστήριξή της στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, την Κυριακή, στην πρωτεύουσα της Μ. Βρετανίας. Γυμνόστηθη, στο ύφος της διαμαρτυρίας των FEMEN, «έκλεψε» την παράσταση με τη φωτεινή της παρουσία, απέναντι σε ομοφοβικούς. Στο σώμα της είχε γραμμένο: «In Gay We Trust».\nΗ Ελίζα Γκορόγια -μελος της Γραμματείας της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας, στέλεχος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι και ένα από τα μέλη του προεδρείου του World Without Nazism- ήταν μία από τους διαδηλωτές που διαμαρτυρήθηκαν εκφράζοντας την αντίθεσή τους απέναντι σε διαδήλωση συντηρητικών, που φώναζαν συνθήματα κατά του γάμου και της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια.\nΌπως αναφέρει η κα Γκορόγια στο Tvxs, οι ομοφοβικοί που διαδήλωναν κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων είχαν βάλει μικρά παιδιά παρατεταγμένα να φωνάζουν συνθήματα. «Εγώ με έναν άλλο ακτιβιστή ανεβήκαμε στη δική τους εξέδρα πίσω από τον κεντρικό ομιλητή και φωνάζαμε ‘shame on you’ και ‘no bigots here’». (σε ελεύθερη μετάφραση: ‘όχι φανατισμένοι ομοφοβικοί εδώ’, ‘ντροπή σας’).\n«Επειδή δεν ήμουν εντελώς γυμνή δεν μπορούσαν να με μετακινήσουν», εξηγεί. Αντ’ αυτού, οι anti-gay διαδηλωτές «με κάλυπταν με τεράστιες σημαίες για να καλύψουν τη γύμνια μου», επισημαίνει.\nΜάλιστα, δεν δίστασαν να εμπλέξουν τα παιδιά που είχαν αναγκάσει να συμμετάσχουν ενεργά στη διαδήλωση. «Μετά έβαλαν τα παιδιά να φωνάζουν προς εμένα το ίδιο σύνθημα που φώναζα εγώ, ‘shame on you’ (ντροπή σου)». «Δεν με σταμάτησαν και δεν με ακούμπησαν. Με κάλυπταν μόνο με σημαίες», υπογραμμίζει.\n«Το θεωρώ συμβολικό ότι κάλυπταν τη γύμνια μου με σημαίες – ένα άλλο σύμβολο μισαλλοδοξίας», αναφέρει χαρακτηριστικά.\nΌταν κατέβηκε από την εξέδρα, η Ελίζα Γκορόγια είπε ότι «πάντα όταν συντελείται πρόοδος σχετική με ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχει μία συντηρητική μερίδα της κοινωνίας που αντιστέκεται, αν και έχει ήδη χάσει. Τους βλέπουμε σε όλες αυτές τις φωτογραφίες από τις διεκδικήσεις ισότητας των γυναικών, των μαύρων κτλ και μας φαίνονται κωμικοί τώρα πια. Στη φωτογραφία του σήμερα, επέλεξα να στέκομαι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», δήλωση που δημοσιεύθηκε στο PinkNews.\nΌπως αναφέρει η ίδια το Tvxs για την ενέργειά της να εμφανιστεί ημίγυμνη, στο ύφος διαμαρτυρίας FEMEN: «Το έκανα ως αναφορά στην Τυνήσια FEMEN, Amina, που εξαφανίστηκε και γιατί ως γνωστόν οι Χριστιανοί μισαλλόδοξοι μισούν πολύ λίγα πράγματα περισσότερο από μία γυμνή γυναίκα με άποψη».\nΗ Ελίζα Γκορόγια μετά από τη διαμαρτυρία της a la FΕΜΕΝ, έγραψε στο Τwitter ότι με αυτή της την ενέργεια αισθάνθηκε ότι βρέθηκε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.\nΟι διαδηλώσεις υπέρ και κατά του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων\nΤο απόγευμα της Κυριακής, αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν εναντίον αλλά και υπέρ του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων στην Trafalgar Square του Λονδίνου.\nΗ διαδήλωση εναντίον της ισότητας του γάμου ξεκίνησε στις 14:00. Πάνω από είκοσι μικρά παιδιά αναγκάστηκαν να σταθούν μέσα στο κρύο, φωνάζοντας συνθήματα κατά των gay και κρατώντας πανό ενάντια στον γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Άλλοι διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα κατά της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Οι διοργανωτές ισχυρίστηκαν ότι συμμετείχαν στη διαδήλωση περίπου 2 χιλιάδες άτομα.\nΠαρότι λιγότεροι σε αριθμό, οι διαδηλωτές υπέρ της ισότητας εξέφρασαν την αντίθεσή τους με πολύχρωμες σημαίες του gay κινήματος και φωνάζοντας «ντροπή σας», «όχι στους μισαλλόδοξους».\nΗ διαμαρτυρία αυτή υποστηρίχθηκε από την «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ουμανιστών», που περικλείει στου κόλπους τις πάνω από 80 Ενώσεις Ουμανιστών, καθώς και την «Ουμανιστική Ομοσπονδία για τα δικαιώματα των gay & λεσβίων».\nΦωτογραφίες: Nicolas Chinardet\n26/03/2013 | 0 σχόλια | View Post\n«Καμία διαφορά» στα παιδιά που μεγαλώνουν με γκέι γονείς\nΗ νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ομοφυλόφιλων θα ήταν προς το συμφέρον των παιδιών που μεγαλώνουν με γκέι γονείς, καταλήγει σε νέα έκθεσή του ο Αμερικανικός Σύλλογος Παιδιατρικής.\nΗ έκθεση, η οποία δημοσιεύεται στην έγκριτη επιθεώρηση Pediatrics, διαπιστώνει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν με ομοφυλόφιλους γονείς αναπτύσσονται εξίσου φυσιολογικά. Αυτό σημαίνει ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονιών, βιολογικών ή θετών, δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση και την κοινωνικοποίηση των παιδιών.\n«Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά ευημερούν όταν έχουν δύο γονείς που τα αγαπούν και μπορούν να προσφέρουν ένα σωστό περιβάλλον. Δεν υπάρχουν διαφορές ανάλογα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό» δήλωσε ο Δρ Μπένζαμιν Σίγκελ, καθηγητής Παιδιατρικής και Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και μέλος της συντακτικής ομάδας.\nΗ έκθεση βασίστηκε στις μερικές εκατοντάδες έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα για το θέμα, καθώς και σε γνωμοδοτήσεις ανεξάρτητων παιδοψυχιάτρων.\nΜια από τις μελέτες εξέταζε 44 περιπτώσεις εφήβων τους οποίους μεγάλωναν ζευγάρια γυναικών στις ΗΠΑ σε καθεστώς «παρόμοιο με το γάμο». Η σύγκριση με 44 εφήβους που μεγάλωναν με ετεροφυλόφιλα ζευγάρια δεν εντόπισε διαφορές ως προς τα επίπεδα αυτοεκτίμησης, κατάθλιψης, άγχους και σχολικών επιδόσεων.\nΜια άλλη έρευνα παρακολούθησε την υγεία παιδιών τα οποία μεγάλωναν 154 λεσβίες μητέρες -70 ζευγάρια και 14 γυναίκες που ανέλαβαν μόνες την ανατροφή των παιδιών τους. Στην ηλικία των 17 ετών, τα παιδιά αυτά παρουσίαζαν άριστες κοινωνικές και ακαδημαϊκές επιδόσεις και λιγότερες επιθετικές συμπεριφορές.\nΗ έκθεση επισημαίνει ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν επαρκείς μελέτες για τα ζευγάρια ομοφυλόφιλων ανδρών, δεδομένου ότι λίγοι γκέι άνδρες στις ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει παιδιά. Υπάρχουν όμως ενδείξεις ότι τα ζευγάρια αυτά δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές από τα ζευγάρια λεσβιών ως προς την ικανότητα ανατροφής παιδιών.\nΗ έκθεση δημοσιοποιείται την ώρα που το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ επανεξετάζει πρόσφατο νόμο (DOMA) ο οποίος απαγορεύει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αναγνωρίζει τους γκέι γάμους.\nΟ Δρ Σίγκελ της συντακτικής ομάδας διαβεβαίωσε ότι η έκθεση δεν είναι πολιτικοποιημένη και η χρονική στιγμή της δημοσίευσής της είναι συμπτωματική.\n22/03/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΟμοφοβία και τρανσφοβία: η αόρατη μορφή βίας\nένα ανεπίκαιρο, μα πάντα επίκαιρο θέμα\nτης Ειρήνης Πετροπούλου\nΔικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια, ελευθερία της έκφρασης, απαγόρευση των διακρίσεων, αυτά είναι μερικά από τα δικαιώματα και ελευθερίες που αναφέρονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Δικαιώματα που εύκολα μπορούν να καταστρατηγηθούν όταν ένα κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες από τις πράξεις βίας που προκαλούνται από προκατάληψη ή που διαπράττονται με κίνητρο την προκατάληψη ή που δεν λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για την καταπολέμηση των προκαταλήψεων, την προστασία των θυμάτων και τη θέσπιση αυστηρών μέτρων τιμωρίας για τους ενόχους. Η λήψη κάποιων μέτρων, σε θεσμικό επίπεδο, συμβάλλει στην εξασφάλιση της ισότητας, της κοινωνικής αναγνωσιμότητας, της ορατότητας και της διασφάλισης των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών.\nΤο πρόσωπο της βίας, λένε, είναι οικείο. Έχει το πρόσωπο κάποιου συγγενή ή της γειτόνισσας, του δασκάλου ή του τοπικού άρχοντα (πολιτικού και μη) που, στο όνομα των «χρηστών ηθών», μπορεί εύκολα να στοχοποιήσει μη αρεστές ομάδες ανθρώπων. Το μη αρεστό μεταφράζεται σε έναν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και μια διαφορετική από τη βιολογική ταυτότητα φύλου. Η ομοφοβία και η τρανσφοβία δεν έχει πάντα να κάνει με φαινόμενα σωματικής βίας. Αφορά και περιπτώσεις εκφοβισμού σε χώρους όπως είναι τα σχολεία, το περιβάλλον εργασίας, ή σε ιδιωτικούς χώρους που συχνά περνά απαρατήρητη και περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα από αρνητικές εμπειρίες από η λεκτική κακοποίηση, η παρενόχληση με περιπαιχτικά και καθόλου κολακευτικά σχόλια, ο εξοστρακισμός και οι σωματικές επιθέσεις.\nΈνα άλλο φαινόμενο βίας είναι η ρητορική μίσους από πολιτικούς ή θρησκευτικούς ηγέτες και οργανωμένες ομάδες (π.χ. ακροδεξιές ομάδες). Η βία έχει αρχίσει να διαδίδεται με συχνότητα και στο χώρο του διαδικτύου, όπου είναι περισσότερο γνωστή ως κυβερνο-έγκλημα. Ένα απλό παράδειγμα τέτοιων εγκλημάτων είναι η δημιουργία ιστοσελίδων που υποδαυλίζουν το μίσος και τη βία και οι οποίες δημοσιοποιούν προσωπικά στοιχεία ατόμων αναφορικά με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό και την ταυτότητα και έκφραση φύλου.\nΟι όροι ομοφοβία και τρανσφοβία, ειδικότερα, αφορούν κάθε πράξη βίας, κακοποίησης, λεκτικής παρενόχλησης, απειλής, προπηλακισμού κλπ κατά των λεσβιών, των γκέι, των αμφί και τρανς προσώπων (LGBT – ΛΟΑΤ) που έχει ως σκοπό ν’ αποθαρρύνει την οποιαδήποτε ορατότητα τους. Στον όρο «ομοφοβία» έχω περιλάβει τις λεσβίες και τα αμφισεξουαλικά άτομα για χάρη συντομίας και στον όρο «τρανσφοβία» όλα τα διαφυλικά και διεμφυλικά πρόσωπα (άντρες και γυναίκες) των οποίων το βιολογικό φύλο δεν ταιριάζει με το ψυχολογικό.\nΤόσο η ομοφοβία όσο και η τρανσφοβία δείχνουν μη-ανοχή και μίσος για κάθε διαφορετική από την ετεροκανονική σεξουαλικότητα. Μάλιστα, η βία χρησιμοποιείται ως μέσο παραδειγματισμού για κάθε σεξουαλική πράξη που δεν έχει αναπαραγωγικό χαρακτήρα και δεν αφορά αντίθετα φύλα. Ακούμε συχνά ότι η βία, απ’ όπου και αν προέρχεται, είναι καταδικαστέα. Αυτό που δεν ακούμε είναι ότι αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στη ψυχή του θύματος και ότι δημιουργεί τέτοιες συνθήκες ώστε τόσο το θύμα όσο και η κοινότητα του ν’ αλλάζουν συμπεριφορά εφόσον αισθάνονται ότι φταίνε γι’ αυτό που έγινε. Θα αναφέρω μερικά μόνο παραδείγματα ώστε να γίνει κατανοητή η αρνητική επίδραση στη ψυχολογία του θύματος. Τα στοιχεία προέρχονται κυρίως από την αγγλική οργάνωση Stonewall,την αμερικάνικη National Organization of Women και τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Δύο Φύλλων:\nΟι ΛΟΑΤ μαθητές και μαθήτριες έχουν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες ν’ αφήσουν το σχολείο.\nΗ πιθανότητα απόπειρας αυτοκτονίας είναι 4 φορές μεγαλύτερη.\nΤο 47% των νεαρής ηλικίας ΛΟΑΤ ατόμων είναι άστεγα.\nΤο 80% των θυμάτων δεν καταγγέλλει το περιστατικό.\nΟι θύτες είναι ως επί το πλείστον άτομα κάτω των 30 ετών.\nΤο κόστος της ενδοοικογενειακής βίας ανέρχεται σε 16 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Ένα ευρώ πρόληψης γλυτώνει 90 ευρώ περίθαλψης.\nΌταν το θύμα δεν μιλά, είναι σα να στέλνει στην υπόλοιπη κοινωνία το μήνυμα ότι δεν κακοποιείται.\nΈνα άλλο σημαντικό θέμα είναι και η ενδοσχολική βία (bullying). Έρευνα του Πανεπιστημίου Cornell του 2004 έδειξε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα, στο σύνολο του, προτιμά ν’ αγνοεί το πρόβλημα παρά ν’ αντιδράσει παρεμβατικά, προληπτικά και αποτρεπτικά. Η Αγγλία ήταν μια από τις πρώτες χώρες στο κόσμο που εντόπισε τη σοβαρότητα του προβλήματος. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 θέσπισε ειδικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της ενδοσχολικής βίας με εφαρμογή anti-bullying πολιτικής στα σχολεία. Παρόλα αυτά:\nΟι εργαζόμενοι στον τομέα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θεωρούν ακόμα και σήμερα ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά και ή δεν δίνουν σημασία στη σοβαρότητα τους ή δεν επιθυμούν την οποιαδήποτε ανάμιξη, πόσο μάλλον την αντιμετώπιση τους. Επίσης, επικαλούνται ως δικαιολογία την αντίδραση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για τον απόηχο του περίφημου Section 28 του 1988*\nΟι διευθυντές των σχολείων ναι μεν είναι νομικώς υπόχρεοι να λαμβάνουν μέτρα για την αντιμετώπιση και την πάταξη των φαινομένων ενδοσχολικής βίας, δεν το κάνουν (δυστυχώς) όλοι παρά το γεγονός πως υπάρχει εγκύκλιος από το 1999 που ενθαρρύνει μαθητές και μαθήτριες να καταγγέλλουν τα περιστατικά βίας.\nΗ Διάταξη 28 ή Section 28 είχε ως συνεπακόλουθο:\nΑ) Να μην λαμβάνουν καμία ενημέρωση ή επιμόρφωση οι εκπαιδευτικοί πάνω σε θέματα αναγνώρισης και αντιμετώπισης των περιστατικών ενδοσχολικής βίας, πόσο μάλλον της ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας στα σχολεία και\nΒ) Τα LGBT άτομα να θεωρούνται «αόρατα» για το σχολικό περιβάλλον και να μην έχουν καμία υποστήριξη.\nΑνάλογη αντιμετώπιση με την ενδοσχολική βία είχε και το μείζων θέμα της ενδοοικογενειακής βίας. Όπως έχει αποδειχτεί, όχι απαραίτητα και μόνο στην Αγγλία αλλά και σε άλλες χώρες της υποτιθέμενης προηγμένης Ευρώπης, η έγκαιρη ανίχνευση των προβλημάτων αυτών και η αποτελεσματική κάλυψη τους από το δικαιϊκό σύστημα, όχι μόνο συμβάλει στην αναγνωριστικότητα, αλλά και στην ορατότητα τους.\nΑς έλθουμε, τώρα, στην ελληνική πραγματικότητα.\nΕίμαστε από τις λίγες χώρες που δεν έχουμε σπουδές φύλου στα πανεπιστήμια και σα να μην έφτανε αυτό, οι στερεοτυπικές μισογυνίστικες αντιλήψεις και το φτηνό χιούμορ είναι διάχυτες από την καθημερινότητα μας μέχρι τις διαφημίσεις που προβάλλονται στις τηλεοπτικές ζώνες μεγάλης ακροαματικότητας. Η έρευνα είναι κάτι σαν «απαγορευμένη» δραστηριότητα, αν και θα μπορούσε να δώσει σαφή και τεκμηριωμένη εικόνα πάνω στο φύλο, την εργασία, το σεξουαλικό προσανατολισμό, τη ταυτότητα φύλου και το πώς βιώνουμε τη βία και πώς αντιδρούμε σε αυτήν. Τέλος, φαίνεται η απουσία στοχευμένων δομών οι οποίες θα συνέβαλλαν θετικά στην εξάλειψη της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας με ιδιαίτερη μέριμνα στην προστασία των θυμάτων και των μαρτύρων.\nΜην ξεχνάμε ότι:\nΟ θύτης λειτουργεί κλιμακωτά. Θα ξεκινήσει με μια απλή φράση ή βλέμμα αποδοκιμασίας και θα προχωρήσει σταδιακά σε πιο σοβαρή ρατσιστική-φοβική συμπεριφορά.\nΗ βία δεν είναι κάτι απλό, ούτε κάτι που θα το πάρουμε ελαφρά. Είναι παραβατική συμπεριφορά η οποία πρέπει να καταγγέλλεται και να τιμωρείται.\nΤο θύμα πρέπει να προχωρά στη καταγγελία των συμβάντων γιατί: α) μιλώντας ενθαρρύνει άλλα θύματα να κάνουν το ίδιο και β) μιλώντας ο θύτης ή θα πιαστεί στα δίχτυα του νόμου ή θα συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα των πράξεων του και θα αλλάξει συμπεριφορά.\nΚλείνοντας αναφέρω ότι έχουμε στα χέρια μας κάποια όπλα. Δεν είναι το άπαν, αλλά είναι κάτι από το οποίο μπορούμε να πιαστούμε.\nΚαταγγέλλουμε ΠΑΝΤΑ το περιστατικό στην αστυνομία ή καλούμε το 100 ή τη Γραμμή Καταγγελιών της ΕΛΑΣ στον αριθμό 11414. Αργότερα προχωρούμε στη κατάθεση μήνυσης κατά αγνώστων (αν δεν υπάρχει σύλληψη του δράστη) ή του ίδιου του δράστη.\nΚαταγγέλλουμε το περιστατικό στη γραμμή SOS 15900, στη γραμμή 1528 για άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και στις LGBT οργανώσεις οι οποίες έχουν επιφορτιστεί με τη καταγραφή των περιστατικών.\nΠηγαίνουμε στο νοσοκομείο ώστε να έχουμε στα χέρια μας κάποια ιατρική βεβαίωση των τραυμάτων.\nΖητάμε τα στοιχεία των μαρτύρων (αν είμαστε σε θέση να το κάνουμε).\nΗ καταγραφή παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο: α) βοηθά στην αντιμετώπιση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας, β) βοηθά τις LGBT οργανώσεις να προτείνουν αποτελεσματικούς τρόπους καταστολής και εξάλειψης της βίας και γ) βοηθά στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.\n* Section 28: Διάταξη του νόμου «Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης» του 1988 ως μέρος των ευρείας κλίμακας κοινωνικών μεταρρυθμίσεων της τότε Κυβέρνησης Μάργκαρετ Θάτσερ, όπου «απαγόρευε στις τοπικές αρχές την προβολή, προώθηση ή έκδοση υλικού για την σκοπούμενη προώθηση της ομοφυλοφιλίας ή την προβολή της ομοφυλοφιλίας ως αποδεκτής οικογενειακής σχέσης στα σχολεία». Η διάταξη αυτή ανάγκασε πολλές LGBT φοιτητικές ομάδες και οργανώσεις να διακόψουν ή να αναστείλουν τις δραστηριότητες τους. Καταργήθηκε στις 21 Ιουνίου 2000 στη Σκωτία και στις 18 Νοεμβρίου 2003 στην υπόλοιπη Αγγλία και Ουαλία με τη Διάταξη 122 (Section 122) στην αναθεώρηση του νόμου Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 2003. Το 2009 ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας David Cameron ζήτησε δημοσίως συγγνώμη όχι μόνο γιατί το κόμμα του εισήγανε τη συγκεκριμένη διάταξη, αλλά και γιατί ο ίδιος ήταν αρχικώς αντίθετος στην κατάργηση της.\n20/03/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΔελτίο τύπου για το περιστατικό διάκρισης λόγω ταυτότητας φύλου από τη νομική σύμβουλο του Παρατηρητηρίου Πρόληψης της Σχολικής Βίας & Εκφοβισμού\n“Προσβλητική συμπεριφορά διάκρισης του Παρατηρητηρίου Πρόληψης της Σχολικής Βίας & Εκφοβισμού του Υπ. Παιδείας κατά ΛΟΑΔ οργανώσεων”.\nΜε το παρόν δελτίο τύπου ενημερώνουμε για σοβαρό περιστατικό διάκρισης για λόγους ταυτότητας φύλου από μέρους εκπροσώπου του Παρατηρητηρίου Πρόληψης της Σχολικής Βίας & Εκφοβισμού του Υπ. Παιδείας κατά ΛΟΑΔ οργανώσεων.\nΣυγκεκριμένα, την Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013, εκπρόσωποι λοαδ οργανώσεων είχαμε ραντεβού με την νομική σύμβουλο του Παρατηρητηρίου, κυρία Μαυροπούλου. Όταν η κυρία Μαυροπούλου έμαθε ότι ανάμεσα στα τέσσερα πρόσωπα των οργανώσεων βρίσκεται ένα διεμφυλικό πρόσωπο, απαίτησε να πραγματοποιηθεί η συνάντηση μόνο με ένα από τα τέσσερα πρόσωπα (τον εκπρόσωπο της “Ομοφοβίας στην Εκπαίδευση”), ειδάλλως την ακυρώνει για “προσωπικούς λόγους”.\nΑναλυτικά: Μία ώρα πριν τη συνάντηση, μας πήρε τηλέφωνο η γραμματέας της κυρίας Μαυροπούλου για να σημειώσει τα ονόματα που θα δώσει στην είσοδο. Από τη μεριά μας, της είπαμε να ενημερώσει την είσοδο, εάν κρίνει ότι χρειάζεται (για λόγους ταυτότητας), ότι το ένα από τα τέσσερα πρόσωπα είναι διεμφυλική / τρανς γυναίκα.\nΌταν η γραμματέας άκουσε ότι θα υπάρχει διεμφυλικό πρόσωπο ανάμεσά μας, έδειξε εμφανή δυσαρέσκεια και ταραχή, και είπε ότι “θα έπρεπε να έχουμε ενημερώσει γι’ αυτό” και ότι δεν ξέρει τι θα γίνει τελικά. Επικοινωνήσαμε με την κυρία Μαυροπούλου και αυτή μας είπε να καλέσουμε σε πέντε λεπτά. Μετά από αρκετές προσπάθειες, κι ενώ ήμασταν στο δρόμο προς το Υπουργείο, καταφέραμε να μιλήσουμε μαζί της.\nΣτο τηλεφώνημα αυτό μας είπε ότι, παρά το ότι είμαστε σε επικοινωνία ήδη κάποιες εβδομάδες πριν για το συγκεκριμένο ραντεβού, τελικά δεν δέχεται να κάνει συνάντηση με πάνω από ένα άτομο, και πρότεινε να συναντηθεί με τον εκπρόσωπο της “Ομοφοβίας στην Εκπαίδευση”. Τόνισε ότι αν δεν γίνει αυτό δεκτό, ακυρώνει τη συνάντηση “για προσωπικούς λόγους”.\nΤης εξηγήσαμε ότι αυτό είναι προσβλητικό και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Εξηγήσαμε ότι ήταν εξαρχής γνωστό ότι στο ραντεβού θα είναι άτομα από ΛΟΑΔ οργανώσεις, ότι ερχόμαστε ως κοινωνικοί φορείς που μας απασχολεί εξαιρετικά έντονα το θέμα της ενδοσχολικής βίας, του κοινωνικού αποκλεισμού και των διακρίσεων, με καταγεγραμμένες και πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις και προτάσεις, σύμφωνες με αυτά που γίνονται σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.\nΤην ματαίωση αυτής της τόσο σημαντικής για εμάς συνάντησης, κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να την δικαιολογήσουμε, θεωρούμε δε ότι η συμπεριφορά αυτή έχει καταφανή χαρακτηριστικά τρανσφοβικής διάκρισης.\nΗ κυρία Μαυροπούλου επέμενε ότι παρ’ όλα αυτά προτιμά να ακυρώσει τη συνάντηση. Πράγμα που τελικά έγινε.\nΠέρα από την προσβολή που δεχτήκαμε, μένουμε με σοβαρά ερωτήματα πλέον για την λειτουργία αυτού του «Παρατηρητηρίου», το οποίο αρχικά χαιρετίσαμε ως ένα θεσμό ελπιδοφόρο. Ενώ ο σκοπός του εμφανίζεται ότι είναι η πρόληψη και καταπολέμηση της σχολικής βίας και εκφοβισμού, και ενώ υπάρχουν καταγεγραμμένες πρόσφατες καταγγελίες σχολικής βίας και εκφοβισμών για λόγους ταυτότητας φύλου (εδώ), παραταύτα εκπρόσωπός του δείχνει εμφανή δυσανεξία και δυσαρέσκεια να συναντηθεί με εκπρόσωπο της τρανς κοινότητας.\nΘεωρούμε αυτό το συμβάν σοβαρό περιστατικό διάκρισης για λόγους ταυτότητας φύλου και προφανούς τρανσφοβικής συμπεριφοράς που εν τοις πράγμασι ακυρώνει και καταπατά τους σκοπούς του Παρατηρητηρίου Πρόληψης της Σχολικής Βίας & Εκφοβισμού του Υπ. Παιδείας.\nΚαλούμε το Υπουργείο Παιδείας, να λάβει σοβαρά υπόψη του το συμβάν και να επανεξετάσει την λειτουργία ενός τόσο σοβαρού θεσμού, σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά και διεθνή στάνταρντς.\n– Ομοφυλοφυλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ)\nhttp://www.olke.org e-mail: info@olke.org\n– Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ)\nhttp://www.transgender-association.gr e-mail: transgender.support.association@gmail.com\n– ColourYouth-Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας\nhttp://www.colouryouth.gr/ e-mail: info@colouryouth.gr\n– Ομοφοβία στην Εκπαίδευση\nwww.omofovia.gr , e-mail: info@omofovia.gr\n– Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας (ΛΟΑ)\nhttp://ww.loa.gr e-mail: lesbiangroup@hotmail.com\n– Athens Pride – Φεστιβάλ Υπηρηφάνειας\nhttp://www.athenspride.eu e-mail: info@athenspride.eu\n– Thessaloniki Pride\nwww.thessalonikipride.com e-mail: contact@thessalonikipride.com\n– Σύμπραξη για το Κοινωνικό Φύλο\nhttp://reocities.com/sympraxis/ e-mail: sympraxi.gender@gmail.com\n– «Σύνθεση – Ενημέρωση, Ευαισθητοποίηση, Έρευνα για το HIV / AIDS»\nhttp://www.10percent.gr/ e-mail: info@10percent.gr\n– Θετική Φωνή – Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας\nhttp://www.positivevoice.gr e-mail: info@positivevoice.gr\n– Act Up ΔΡΑΣΕ HELLAS\nhttp://actupathens.blogspot.gr/ e-mail: actup@otenet.gr\n– Kόσμος χωρίς Πολέμους και Βία\nwww.kosmosxorispolemous.gr e-mail: info@kosmosxorispolemous.gr\n– Lesb.Equal.-Λεσβίες για την Ισότητα\nhttp://lesbianbimafia.blogspot.gr/ e-mail: penguinas2005@yahoo.gr\n– HOMOphonia – Thessaloniki Pride.\nwww.thessalonikipride.com.gr e-mail: homophonia.thess.pride@gmail.com\n– Οικογένειες «Ουράνιο Τόξο»\nhttp://ouraniotoksofamilies.blogspot.ch/ e-mail: xaris1789@hotmail.com\n– Good As You(th)\nhttp://www.goodasyouth.com/ e-mail: good_as_you_thess@hotmail.com\nhttp://queertrans.espiv.net e-mail: contactqueertrans@espiv.net\n– Proud Press\nhttp://proudpress.blogspot.gr/ e-mail: webmaster.proudpress@gmail.com\n– lgbt / Κόκκινο\nhttp://www.kokkino.org/ e-mail: lgbt@kokkino.org\n14/03/2013 | 0 σχόλια | View Post\nΗ ζωή ενός ομοφυλόφιλου στην Κίνα\nO Xiao Bin είναι ομοφυλόφιλος παντρεμένος με μία γυναίκα εδώ και επτά χρόνια. Η ζωή του δεν διαφοροποιείται ουσιαστικά από αυτή του 90% των ομοφυλόφιλων στην Κίνα. Η κινεζική κοινωνία σταδιακά αλλάζει, ωστόσο οι ομοφυλόφιλοι ζουν ακόμα στη σκιά. Ο 42χρονος Τσιάο αποκάλυψε την προσωπική του ιστορία στο Spiegel με την προϋπόθεση πως το όνομά του θα άλλαζε.\nΕνώ η γυναίκα του Xiao είναι στην τουαλέτα, ο Lian εραστής του Xiao τον πλησιάζει. Ο Xiao τον αγκαλιάζει. Στη συνέχεια ο Lian φεύγει και πάλι στα κρυφά. Ο Lian είναι υπάλληλος στο εστιατόριο του Xiao, ένα μικρό εστιατόριο που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το διαμέρισμά του στην πόλη Tianjin.\nΟ Xiao πίστευε πως θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα μυστική τη σχέση του με τον Lian, ωστόσο όλα αποκαλύφθηκαν όταν μια μέρα η γυναίκα του του είπε «φαίνεσαι πολύ πιο ευτυχισμένος όταν βρίσκεσαι με αυτόν τον άνθρωπο στο κρεβάτι».\nΣύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου Qingdao στην Κίνα υπάρχουν πάνω από 30 εκατομμύρια ομοφυλόφιλοι, άνδρες και γυναίκες. Το 90% των ομοφυλόφιλων ωστόσο συνεχίζει να έχει εικονικούς γάμους. Μερικοί έχουν και παιδιά. Όταν ο Xiao αποφάσισε να παντρευτεί τη Hong Zhao είχε ως στόχο να παραμείνει πιστός σε αυτά που ορίζει η κοινωνία της Κίνας και να κάνει ευτυχισμένους τους γονείς του. Δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο δύσκολη θα γινόταν η ζωή του με αυτήν την απόφαση.\nΟ Xiao θυμάται την πρώτη φορά που προσπάθησε να αποκαλύψει την αλήθεια στον πατέρα, τότε που ήταν ακόμα νεαρός. Μόλις είχε χωρίσει με την τότε κοπέλα του όταν ο πατέρας του προσπάθησε να μάθει τι είχε συμβεί. Όπως σημειώνει ο Xiao ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τις κοπέλες και αυτό είχε προκαλέσει ερωτηματικά στους γονείς του. Κατά τη διάρκεια της έντονης κουβέντας με τον πατέρα του, ο Xiao χάνει την υπομονή του και αποκαλύπτει την αλήθεια…\n«Είμαι ομοφυλόφιλος. Δεν μου αρέσουν οι γυναίκες», του είπε. «Μην προσπαθείς να ξεφύγεις, μην ψάχνεις για δικαιολογίες», του απάντησε ο πατέρας μη θέλοντας να πιστέψει την αποκάλυψη του γιου του. «Βγαίναμε τέσσερα χρόνια και δεν έχω αγγίξει ούτε το χέρι της», συνέχισε ο Xiao. Ακολούθησε η έκρηξη του πατέρα. «Έξω. Φύγε έξω από το σπίτι μου!» του φώναξε.\nΟ Xiao φοβήθηκε πως η οικογένειά του δεν πρόκειται να του μιλήσει ποτέ ξανά. Ήθελε να ξεχάσει την οργή του πατέρα του, τα δάκρυα της μητέρας του. Τα συναισθήματά του ήταν αντικρουόμενα. Από τη μία ο Xiao ένιωθε οργή και θλίψη από την άλλη ένιωθε ελεύθερος. Σχεδίαζε να μην επιστρέψει ποτέ πίσω.\nΣε πολλές χώρες η καταπίεση που δέχονται οι ομοφυλόφιλοι προέρχεται από τη Θρησκεία. Στην Κίνα η πηγή της καταπίεσης είναι η οικογένεια. Ο γάμος και η πατρότητα αποτελούν βασικούς στόχους για κάθε άνδρα στην Κίνα και άρα ο ομοφυλόφιλος, σύμφωνα με τους κοινωνικούς κανόνες, δεν εκπληρώνει το καθήκον του.\nΥπήρχαν στιγμές που ο Xiao απολάμβανε την ελευθερία του μακριά από το πατρικό του και την οικογένειά του. Γνώρισε και εντάχθηκε στην ομοφυλοφιλική κοινότητα του Πεκίνο, ωστόσο υπήρχαν και φορές που ήθελε μια άλλη ζωή. Ήθελε να αλλάξει. Δούλεψε σε εκκλησία πιστεύοντας πως ο Θεός θα μπορούσε να τον «θεραπεύσει». Στη συνέχει ταξίδεψε για να βρει τον εαυτό του. Χωρίς χρήματα πλέον επιστρέφει στο σπίτι του. Περίμενε πως οι γονείς του θα τον διώξουν και πάλι, όμως τελικά η υποδοχή που του επιφύλαξαν ήταν πολύ θερμή. «Μπορώ να αλλάξω» τους είπε συγκινημένος.\nΑκολούθησε ο γάμος με τη Hong. Και για τους δύο ήταν μια ελπίδα για μια καινούργια καλύτερη ζωή. Η Hong ήθελε να αφήσει πίσω τα δύσκολα παιδικά χρόνια που είχε και ο Xiao πίστευε πως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να «θεραπευτεί» οριστικά. Τελικά όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως περίμεναν. Σε επτά χρόνια γάμου οι ερωτικές επαφές τους ήταν ελάχιστες, ενώ και τα ευρήματα της Hong που μαρτυρούσαν την ομοφυλοφιλία του συζύγου της παρέμειναν κρυφά. Οι δυο τους ποτέ δεν μίλησαν για αυτά.\nΠριν από τέσσερα χρόνια ο Xiao γνώρισε τον Lian. Συχνά ονειρευόντουσαν πως κάποια μέρα δεν θα χρειάζεται πλέον να κρύβονται. Όπως αναφέρει το Spiegel στο δημοσίευμά του υπάρχουν ενδείξεις πως η κινεζική κοινωνία σταδιακά αλλάζει. Τον Οκτώβριο του 2012 στην πόλη Ningde έγινε ο πρώτος γάμος ομοφυλόφιλων στη χώρα. Πλήθος κόσμου συνέρρευσε κυρίως από περιέργεια. Κάθε χρόνο πραγματοποιείται στη Shanghai η «παρέλαση υπερηφάνειας», ενώ οι οργανώσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων συνεχώς αυξάνονται.\nΩστόσο η κοινωνία παραμένει βαθιά διχασμένη, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό. «Θα χρειαστούν δεκαετίες για να αποδεχτεί η κοινωνία του ομοφυλόφιλους», δηλώνει ο Stephen Leonelli επικεφαλής της μεγαλύτερης οργάνωσης για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων στο Πεκίνο.\nΓια τον Xiao όμως τότε θα είναι αργά. Όταν η γυναίκα του ανακάλυψε την ερωτική σχέση που είχε με τον Lian σκέφτηκε πως θα τον αφήσει. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν συνέβη. «Δεν είσαι ομοφυλόφιλος. Είσαι συναισθηματικά ανώριμος. Θα περιμένω μέχρι να είσαι έτοιμος για εμάς», του είπε. Ο Xiao σκέφτηκε το διαζύγιο ωστόσο φοβήθηκε την αντίδραση της οικογένειάς του αλλά και την αντίδραση της κοινωνίας. Στην Κίνα οι διαζευγμένες γυναίκες αντιμετωπίζονται ως «ελαττωματικό προϊόν», όπως σημειώνει το Spiegel, και δύσκολα μπορούν να βρουν νέο σύζυγο και να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.\n«Μπορείς να κοιμάσαι με άλλους άντρες αν θέλεις», πρότεινε ο Xiao στη σύζυγό του. «Δεν έχει σημασία πως θα το αντιμετωπίσω. Πάντως δεν πρόκειται να το αντιμετωπίσω με τον ίδιο τρόπο με εσένα», του απάντησε. Κανείς από τους δύο δεν είχε τη δύναμη να διαλύσει το γάμο.\nΗ Hong είχε πλέον την επιθυμία για ένα παιδί, ωστόσο ο Xiao σκέφτηκε το μέλλον του παιδιού μέσα σε μια οικογένεια όπως τη δική του. Τι θα συμβεί στο παιδί; διερωτήθηκε και αποφάσισε πως δεν πρέπει να κάνουν παιδί. Λίγες εβδομάδες αργότερα έμαθε πως έχει AIDS. Η πρώτη σκέψη του όπως αναφέρει ήταν η Hong. Ευτυχώς αυτή δεν είχε προσβληθεί από τον ιο.\nΤο ποσοστό των ομοφυλόφιλων που έχουν προσβληθεί από τον ιο του HIV (5%) είναι διπλάσιο από το μέσο όρο στην κοινωνία, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Υγείας της χώρας. Η Hong και πάλι όμως δεν απομακρύνθηκε. Πηγαίνει ακόμα μια φορά την εβδομάδα στο σπίτι του συζύγου της και ξαπλώνει δίπλα του. Ο Xiao συνεχίζει να είναι επίσης με τον Lian. Μερικές φορές σκέφτεται πως θα ήθελε η Hong να τον είχε μισήσει και να τον είχε διώξει από τη ζωή της. Έτσι δεν θα ένιωθε και αυτός ένοχος για ό,τι έχει συμβεί.\n13/03/2013 | 0 σχόλια | View Post