Outras tres mortes en hospitais elevan a 515 as vítimas mortais en Galicia con COVID-19\nOutras tres mortes rexistradas nas últimas horas en hospitais galegos elevan a 515 as vítimas mortais que se cobrou en Galicia a crise sanitaria do coronavirus.\nFontes sanitarias informan de que faleceron unha muller de 88 anos e un home de 92 que estaban taksim sex shop ingresados no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi) e unha muller de 95 que estaba ingresada no tamén centro de vigués de Povisa. Todos eles tiñan patoloxías previas.\nTamén nesta xornada, Sanidade informou de tres mortes en hospitais galegos: dúas mulleres de 90 e 83 anos, respectivamente, que estaban ingresadas no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO) e un home de 92 anos que estaba ingresado no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC). Todos tiñan tamén patoloxías previas.\nCoa última actualización, o número de falecidos en atención hospitalaria ascende a 394, entre os que está unha persona que recibía atención hospitalaria no seu domicilio.\nPor áreas, rexistráronse 111 mortes na área sanitaria da Coruña, 79 na área de Vigo, 79 na área sanitaria de Ourense, 62 mortes na área sanitaria de Santiago, 23 na área de Ferrol, 25 na área de Lugo e 15 na área sanitaria de Pontevedra. sex shop\nEn canto aos falecidos en residencias, Sanidade informou este sábado de que sobe de 116 a 121 o número de falecementos rexistrados dentro dos centros xeriátricos. sex shop\nEn concreto, informou de cinco mortes este sábado: unha na residencia Concepción Arenal (A Coruña), unha de DomusVi Matogrande (A Coruña), unha do centro residencial Portazgo (A Coruña), unha da residencia As Fragas (Pontedeume) e unha de DomusVi Cangas. En total, o número de falecidos en centros xeriátricos elévase, así, a 121, fronte aos 116 que se contabilizaban na pasada xornada. sex shop\nMentres, concretou que ascenden de 113 a 116 as persoas vinculadas a centros residenciais que morreron en hospitais ou residencias integradas.\nCon este balance, o número de persoas vinculadas con estes centros que faleceu en Galicia polo COVID é de 237, un 46,2% do total de vítimas mortais do coronavirus rexistrados na comunidade. sex shop\nDesde que empezou a pandemia, morreron 22 maiores dentro do centro DomusVi de San Lázaro, 20 no DomusVi de Cangas, outros 20 na residencia A nosa Señora da Esperanza, 11 na DomusVi do barrio vigués de Barreiro, e 5 na residencia Moledo (Vigo). sex shop\nTamén se produciron 9 no Portazgo (A Coruña), un no Fogar Bellolar, outro na residencia de Castro Caldelas, 7 en Remanso Claudina-Somoza (A Coruña), cinco na DomusVi Matogrande (A Coruña), tres na Santa Teresa de Jornet (A Coruña), izmir sex shop un na Caser A Zapateira (Culleredo), un en San Carlos de Celanova, dous na residencia Divino Maestro (Ourense), 3 na residencia San Pedro de Crecente, tres nas Fragas de Pontedeume. sex shop\nFinalmente, faleceu tamén un usuario na residencia de Bande, un na de Foz, outro na nosa Señora de Fátima (O Barco de Valdeorras), dúas na residencia DomusVi Concepción Areal da Coruña, un residente no centro San José de Ourense, e outro na Fundación José Otero de Santiago. sex shop


Greenpeace denuncia que residuos electrónicos europeos, estadounidenses e xaponeses están a contaminar Ghana | Consumer\nGreenpeace denuncia que residuos electrónicos europeos, estadounidenses e xaponeses están a contaminar Ghana\nAs mostras analizadas revelan altas concentracións de chumbo, ftalatos e dioxinas cloradas\nData de publicación: Mércores, 06 de Agosto de 2008\nO informe “Contaminación química nos emprazamentos de reciclaxe e xestión de residuos electrónicos en Ghana”, presentado esta semana por Greenpeace, revela que existe unha contaminación severa por sustancias perigosas nos despezamentos de residuos electrónicos do citado país africano. A maioría destes residuos proceden de Europa, Estados Unidos e Xapón.\nA organización ecoloxista ha levado a cabo varias análises de chans e sedimentos recolleitos en dous desas instalacións. “Moitas das sustancias que detectamos son altamente tóxicas, algunhas poden afectar o desenvolvemento do sistema reprodutor dos nenos e outras poden alterar o seu desenvolvemento cerebral e do sistema nervioso”, afirmou Kevin Brigden, da Unidade Científica de Greenpeace Internacional. “En Ghana, China e India, os traballadores, que moitos deles son nenos, exponse a niveis relevantes destas sustancias tan perigosas”, engadiu Brigden.\nInvestigadores de Greenpeace visitaron dúas plantas de reciclaxe de residuos electrónicos en Ghana. Algunhas das mostras recollidas contiñan metais tóxicos, entre os que se atopaba chumbo en cantidades 100 veces superiores ás mostras de chans e sedimentos non contaminados. Tamén se detectou que na maioría das mostras aparecían outras sustancias químicas como os ftalatos, coñecidos por alterar a reprodución sexual. Ademais, unha das mostras analizadas presentaba altos niveis de dioxinas cloradas, cuxa consecuencia máis importante no corpo humano é o cancro.\nUnha das mostras analizadas presentaba altos niveis de dioxinas cloradas, cuxa consecuencia máis importante no corpo humano é o cancro\n“A contaminación química que se detectou en Ghana é similar á que xa detectara Greenpeace en anteriores análises realizadas en China e India, en lugares onde se realizaba a queima ao descuberto de residuos electrónicos”, asegurou a organización ecoloxista. A Ghana chegan por barco colectores cheos de computadores, monitores e televisores usados, a miúdo estragados, procedentes, entre outros, de países europeos, e etiquetaxes de forma fraudulenta como “bens de segunda man”.\nA maioría da carga que levan os colectores acaba en despezamentos, onde serán apisonados e queimados por traballadores, moitos deles nenos, utilizando, en ocasións, as súas mans sen ningún tipo de protección, denuncia a organización, que advirte de que esta práctica non só contamina o medio ambiente senón que, ademais, expón aos empregados a partículas de po e fumes potencialmente tóxicos.\nPrincipais sustancias atopadas\n– Chumbo : Úsase cumpridamente nos produtos electrónicos como compoñente principal de soldaduras (en aliaxe con estaño), e como óxido de chumbo no cristal dos tubos de raios catódicos en televisións e monitores, así como en baterías. Os seus compostos tamén foron utilizados como estabilizadores nalgúns cables de PVC e noutros produtos. O chumbo é altamente tóxico para os humanos, e tamén para animais e plantas. Pódese acumular no organismo mediante a exposición reiterada e ter efectos irreversibles sobre o sistema nervioso, en particular durante o seu desenvolvemento na infancia.\n– Cadmio: Presente nos aparellos electrónicos, tanto como cadmio metálico, nalgúns interruptores e xuntas de soldadura, como compostos de cadmio en pilas recargables, estabilizadores UV en antigos cables de PVC, ou como nos revestimentos fosforescentes dos vellos tubos de raios catódicos. Do mesmo xeito que o chumbo, o cadmio pode acumularse no corpo ao longo do tempo, polo que a exposición causa a longo prazo danos aos riles e á estrutura ósea. Sábese que o cadmio e os seus compostos son cancerígenos para o ser humano, principalmente mediante a inhalación de vapores e partículas de po contaminadas.\n– Ftalatos: Úsanse comunmente para abrandar plásticos, principalmente PVC. O ftalato DEHP é capaz de interferir no desenvolvemento dos testículos en idades temperás. En Europa, tanto o DEHP como o DBP están clasificados como “tóxicos para a reprodución”. A UE prohibiu o uso de seis ftalatos en xoguetes e artigos infantís.\n– Antimonio: Metal usado en varias aplicacións industriais, entre elas como retardante de chama (trióxido de antimonio) e como trazador en soldaduras metálicas. A exposición a altos niveis de antimonio, presentes en partículas de po ou vapores, no lugar de traballo, pode levar severos problemas de pel e outros efectos negativos sobre a saúde.\n– PCB (bifenilos policlorados): Ata finais dos anos 70 usábanse frecuentemente para o illamento de fluídos nos transformadores e condensadores eléctricos, así como retardante de chama na PVC e outras aplicacións dos polímeros. Os PCB son sustancias químicas sumamente persistentes e bioacumulativas, que se dispersan con rapidez no medio ambiente e acumúlanse en concentracións elevadas no corpo dos animais. Entre os seus efectos destacan a supresión do sistema inmunológico, afeccións no fígado, desenvolvemento de cancro, danos ao sistema nervioso, cambios conductuales e dano ao sistema reprodutor masculino e feminino.\n– Clorobencenos: Usados como disolvente en formulacións de PCB (historicamente en transformadores), e pódense xerar tamén durante a combustión da PVC. Estas sustancias químicas son relativamente persistentes e bioacumulativas. Os efectos por exposición dependen do tipo de clorobenceno, pero os máis comúns inclúen danos sobre o fígado, a tiroides e o sistema nervioso central. O hexaclorobenceno (HCB) é a sustancia química máis tóxica e persistente deste grupo.\n– PBDE(polibromodifenil éteres): Son un tipo de retardante de chama bromado que se utiliza para previr a propagación do lume en gran variedade de materiais, incluíndo fúndalas e os compoñentes de moitos produtos electrónicos. Son sustancias químicas persistentes no medio ambiente e algunhas son sumamente bioacumulativas, capaces de afectar o desenvolvemento cerebral.\n– Trifenilfosfato (TPP): Retardante de chama organofiosforado que se utiliza nos aparellos electrónicos, por exemplo, nas carcasas dos monitores de computador. O TPP é moi tóxico para a vida acuática e un inhibidor importante dun sistema encimático clave do sangue humano. Nalgúns individuos provoca dermatitis por contacto e é un posible disruptor endocrino.\nelectrónicos ghana-gl Greenpeace-gl plomo-gl residuos


Un incendio no aeroporto de Alacante obriga a desaloxar pasaxeiros | Noticias de Galicia | CRTVG\nUn incendio obriga a desaloxar e pechar ao tráfico aéreo do aeroporto de Alacante\nPublicado o 15/01/2020 18:50\nNon se rexistraron danos persoais no aeroporto de Alacante-Elxe. Por precaución, procedeuse ao desaloxo de pasaxeiros e traballadores inmediatamente despois de que comezara a arder unha das cubertas da terminal de embarque. Tamén se cancelaron a maioría dos 125 voos programados para este mércores. Os afectados contan que viron fume e que os desaloxaron. Esperaron durante horas sin que ninguén os informara sobre os seus voos.\nO lume orixinouse ás dúas e media da tarde por causas aínda descoñecidas. Unha traballadora do aeroporto conta que se puido orixinar por mor dunhas obras que se están realizando no falso teito da terminal.\nOs bombeiros conseguiron controlar as lapas pouco despois, pero AENA informa que os labores de extinción e ventilación do intenso fume continuarán, polo menos ata as dez e media da noite.\nRescatan o cadáver do pescador desaparecido en Laredo\nRafa Nadal segue arrasando en Roma\nO Guerdés cae con claridade na cancha do Bera Bera\nReed lidera o US Open e Cabrera Bello e Rahm seguen na loita\nEndurecen restricións en catro rúas de Ourense\nTere Abelleira e Peke xogan hoxe con España diante de Moldavia


Juniper colonic: matices de plantación e coidado > O xardín\nJuniper é unha fermosa planta de coníferas, valorada non só pola súa aparencia, senón tamén polas súas propiedades medicinales.\nHoxe hai moitos tipos deste arbusto, que permite a todos elixir a variedade que lles atraerá. Juniper colonoide - un dos arbustos máis antigos, beleza sorprendente e despretensioso no coidado.\nJuniper colonic: descrición e variedades\nComo plantar un arbusto: consellos e trucos\nO xinibre do colón ten varias variedades: xinete chinés, común, virxe e rochoso. Diferéncianse en aparencia, país de orixe e hábitat, pero son similares na súa forma kolonovidnoy e alta. Todos eles pertencen á familia de cipreses, crecen ben en climas templados. Esta cultura ten propiedades bactericidas. Os aceites esenciais de Juniper axudan na loita contra as enfermidades respiratorias.\nOutros tipos de enebro úsanse no deseño da paisaxe: horizontal, chinés, siberiano.\nAs follas dos arbustos mozos teñen a aparencia de agullas e ao longo do tempo cambian a escala. As agullas novas teñen unha cor verde azulada, agullas afiadas. Os froitos do ginás colónico son colmillos azulados ou grises. Debido á densidade das escalas, os conos non se poden abrir por completo.\nÉ importante! Tras transplantando a planta, debes ter en conta o sistema raíz central do arbusto. Despois de todo, se a raíz está danada, o enebro crecerá inestable e débil.\nPreparándose para plantar o enebro, ten que elixir o lugar e o tempo axeitados, así como atopar un solo axeitado.\nO zimbro común é kolonovidny refírese a arbustos, pouco esixentes para o chan. É axeitado para case calquera chan - de azedo a alcalino. O mellor de todo é que a planta sobrevive en chans soltos e soltos, pode crecer en terreo pedregoso.\nCómpre salientar que o arbusto non lle gustan as zonas moi húmidas, polo que non debería plantalo nas terras baixas. Recoméndase engadir a drenaxe de grandes cantos, ladrillos esmagados e area no buraco.O espesor da capa de drenaxe debe ser de aproximadamente 20-25 cm.\nJuniper adora espazo soleado e ben ventilado. Só se permite un pequeno ton de sombreamento; é mellor que o sol brille ao longo do día. Depende desta densidade de agullas, ramas e plantas decorativas. O mellor momento para plantar un enebro é a primavera. Ao mesmo tempo, non é necesario esperar o clima cálido, pode plantar un arbusto inmediatamente despois de que a neve se derrita. A planta, plantada no outono, pode non ter tempo para aclimatarse e establecerse no lugar antes do arrefriado do inverno.\nPlantando plantas no lugar, hai que respectar a distancia entre eles a 1,5-2 metros. Antes de colocar-los no chan, o sistema raíz debe ser embebido con auga.\nA profundidade do foso para o cultivo dependerá principalmente do tamaño do frasco da terra e das raíces da planta. Recoméndase cavar un buraco que será 2-3 veces maior que un coma de barro. A profundidade debe ser de aproximadamente 70 cm para grandes arbustos.\n¿Sabes? Unha hectárea de enebro é capaz de evaporar ata 30 kg de fitoctídeos, que poden limpar a atmosfera do xardín a partir de organismos nocivos e dolorosos. Onde o zimbro crece, o aire sempre está máis limpo.\nNo fondo do buraco, unha capa de drenaxe está necesariamente colocada, o sistema raíz é cuberto cunha mestura de turba, area e céspede. Se a planta é grande, o pescozo da raíz debe sobresalir aproximadamente 5-10 cm do burato. En arbustos máis novos, pode estar a nivel do chan.\nEscollendo a plantación de xinâmio colónico, é importante prestar a atención suficiente para coidalos. A pesar de que a planta é despretensiosa, o rego e os fertilizantes aínda deben estar presentes no proceso de crecemento.\nO ciprés, o piñeiro de montaña, o abeto, a abetos son tamén considerados despretensiosos.\nRego de ginebre é suficiente 2-3 veces por tempada, se o verán está quente e seco. Un arbusto adulto necesita uns 10-30 litros de auga. Tamén pode pulverizar a planta desde unha botella de pulverización, pero só á noite.\nNa primavera, o chan baixo o enebro pódese fertilizar con nitroamorfos: un metro cadrado necesitará 45 g da sustancia. No verán, se a árbore crece lentamente, alimentarase con materia orgánica e fertilizantes minerais unha vez ao mes, non máis.\nÉ importante! En ningún caso poden fertilizarse as especies de coníferas con humus e excrementos de aves, xa que poden queimar o sistema radicular da árbore e que a planta morrerá.\nO juniper pode propagarse tanto por sementes como por medio vexetativo.\nPode recoller as sementes de arbustos a partir do segundo ano da súa vida. Isto faise nunha fase en que as bagas comezan a escurecer. O material de recolección recolleito debe estratificarse. Para iso, a caixa de madeira está cuberta cun substrato humedecido de area, turba e musgo, e as sementes aparecen na parte superior. Todo o inverno, as caixas deberían estar na rúa, quedando baixo a neve durante toda a tempada de frío - uns 120-150 días. Esas manipulacións son necesarias para acelerar o proceso de xerminación. Se non realizas este procedemento, as sementes subirán só un ano despois de sementalas no chan.\nEntón, en mayo, as sementes estratificadas son eliminadas da caixa e sementadas no chan preparado. A partir de agora, cómpre coidar da planta no modo estándar: auga, eliminar as herbas daniñas, soltar os corredores. Cando as mudas crecen ao tamaño desexado, poden ser transplantadas a un lugar permanente.\nUn método máis simple e eficaz de reproducir o xinâmio colónico considérase enxerto. Na primavera, tes que elixir unha árbore adecuada e cortar coidadosamente un novo disparo a partir del, capturando un fragmento da planta nai. O mango debe ter uns 10 cm de lonxitude.\nO brote é eliminado das agullas e colócase durante un día nunha mestura que estimula o enraizamento. Despois diso, o tallo colócase nunha mestura de turba e area, humedecida con auga e cuberta de envoltura de plástico. O recipiente no que se sitúa a mestura e as cortes de turba debe quedar en sombra parcial e non baixo o sol abrasador. Periódicamente, a película debe ser eliminada para que a planta estea saturada de osíxeno. O chan tamén ten que ser humedecido de vez en cando, evitando que se seque. Logo de 1-2 meses, o brote arráncase, despois do cal pode plantarse nun lugar permanente.\n¿Sabes? Os habitantes da antiga Rusia fixeron pratos de casca de enebro. Foi distinguida polo feito de que mesmo no día máis quente o leite non estaba agrio nela.\nAs enfermidades e as pragas poden afectar negativamente o xinâmio colónico. Consideremos algúns deles con máis detalle.\nMushroom Schutte. Se ao comezo da nova tempada, as agullas antigas marrón ou laranxa e non se desmoronan, isto significa que a árbore está afectada polo cogumelo Schutte. Co paso do tempo, os pequenos crecementos redondos de cor negra pasarán a ser notables no arbusto. A razón pode estar no exceso de humidade que este cogumelo ama. É necesario, no menor tempo posible, eliminar as ramas afectadas e queimalo e a propia planta debe ser pulverizada con preparados que conteñen xofre e cobre.\nEnfermidades fúnxicas. Son evidenciados por varios tipos de crecemento na árbore, xeralmente son úlceras vermellas ou lonxitudinais no tronco. Para evitar o problema, cómpre usar drogas que están compostas de cobre.\nÁfido Ela adora os arbustos máis novos, que aínda teñen agullas delicadas. Se hai moitos insectos, pode debilitar a planta e deter o seu crecemento. Para desfacerse dos parasitos, necesitas expulsar as formigas no tempo, que se tornan a causa dos pulgões. O propio Juniper debe ser pulverizado con insecticidas "Aktara", "Deciss", "Fufanon".\nShchitovka. Golpes redondos marróns sobre brotes e agullas novas - esta é unha costra. Debido a eles, os brotes novos están dobrados, a casca morre.Se hai un pequeno número de parasitos, poden eliminarse manualmente, pero se hai unha derrota masiva, deberían ser aplicados por Aktaroy, Aktellik ou outros insecticidas.\nÁcaros araña Un sinal da presenza dunha praga semellante é unha tea de tea fina, que lentamente e gradualmente cobre todo o arbusto. Non se pode ver a táctica directa a simple vista. Como medida preventiva, pode enxaguar periódicamente a árbore con ducha fría, porque estes ácaros non toleran a humidade. Se xa se instalaron nunha árbore, podes desfacerse deles coa axuda de acaricidas: "Fufanona", "Fitoverma", "Vermitek".\nJuniper crece con facilidade. Unha vez instalado no xardín, a planta decorará o territorio por un longo tempo e agradará ao xardineiro.\nMira o vídeo: Como Plantar O Cultivar Gengibre En Casa Con Exito. La huertina de toni (Marzo 2020).\nRevista Pan Amarelo © Copyright 2020 | Como plantar e cultivar un zimbro columnar


Declaración institucional no Día internacional para a eliminación da violencia de xénero audio\nO Goberno galego, con motivo do Día internacional para a eliminación da violencia de xénero, considera de xustiza lembrar ás mulleres asasinadas pola violencia de xénero, a punta do gran iceberg que supón a violencia machista, unha violencia que sofren milleiros de mulleres, de nenos e nenas, e que supón un gravísimo atentado contra os seus dereitos máis elementais. O noso máis sentido recordo ás mulleres asasinadas en España, aos nenos e... Máis información\nO programa “Un Nadal de Contos” comeza mañá mércores cunha historia sobre os petróglifos na Aula GaliciaAberta audio\nEsta nova proposta de contacontos da Secretaría Xeral da Emigración desenvolverase tódolos mércores e sábados ata o próximo 26 de decembro As sesións correrán a cargo de Polo Correo do Vento. A Secretaria Xeral da Emigración desenvolverá dende mañá o programa “Un Nadal de Contos” destinado ás e aos máis pequenos dentro da Aula GaliciaAberta. A iniciativa, que consistirá en dez sesións de contacontos levados a cabo por Polo Correo do Vento,... Máis información\nO Lar Gallego de Sevilla ofreceu un concerto acústico de Amancio Prada para manter a confraternización das e dos galegos e sevillanos audio\nO Lar Gallego de Sevilla celebrou un Festival Fai un Sol moi especial nesta ocasión, adaptándoo á actual pandemia da COVID-19, o que motivou o desenvolvemento dun concerto acústico de Amancio Prada no Teatro Salvador Távora de Sevilla. O obxectivo da iniciativa desta entidade, nada no 1956, é continuar a manter a confraternización entre as e os galegos e sevillanos e fomentar a cultura galega. O presidente do colectivo, José A. Otero,... Máis información\nA Secretaria Xeral da Emigración anuncia a posta en marcha dun concurso dentro do programa “Un Nadal de Contos” da Aula GaliciaAberta audio\nO concurso terá como tema cada un dos dez contacontos que se emitirán dende o próximo mércores 25 deste mes ata o 26 de decembro. Os nenos e nenas interesados deberán enviar as súas creacións relacionadas con cada un dos contacontos ao correo aulagaliciaberta.emigracion@xunta.gal. A Secretaría Xeral da Emigración anunciou a posta en marcha dun concurso dentro do programa “Un Nadal de Contos” da Aula GaliciaAberta que comezará a emitirse o... Máis información\nA Xunta invita á cidadanía a sumarse á andaina virtual 'Camiño ao respecto' e amosar o seu rexeitamento á violencia de xénero audio\nA Secretaría Xeral da Emigración súmase á iniciativa e anima ás galegas e galegos do exterior a participar na Andaina virtual. As persoas interesadas poden apuntarse á iniciativa, enmarcada nos actos do 25-N, Día internacional para a eliminación da violencia de xénero, a través do enderezo web: www.caminoaorespecto.gal. Máis de 1.300 persoas formalizaron a súa inscrición aínda que o prazo seguirá aberto ata o próximo 27 de novembro. A Xunta... Máis información\nMiranda recibe a dous universitarios galegos do exterior cunha bolsa BEME que lles permitirá establecerse en Galicia audio\nO secretario xeral da Emigración recordou que dende a posta en marcha deste programa tiveron a posibilidade de acceder a esta iniciativa 500 mozos e mozas galegas de diferentes países. O obxectivo do mesmo é atraer aos galegos e galegas que viven fóra e que desexan completar aquí a súa formación especializada, de xeito que poidan traballar en Galicia e fixar definitivamente aquí a súa residencia. O secretario xeral da Emigración, Antonio... Máis información\nMiranda anuncia o desenvolvemento dun programa de contacontos en Nadal dentro da Aula GaliciaAberta audio\nO secretario xeral da Emigración adiantou a través dunha videoconferencia emitida en directo a través do Facebook Live de GaliciaAberta que a nova proposta comezará a emitirse o próximo mércores, día 25. As sesións, baixo o título “Un Nadal de contos”, correrán a cargo de Polo Correo do Vento, transmitíndose mércores e sábados ás 20 horas da tarde de España ata o próximo 26 de decembro. O secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez... Máis información\nO secretario xeral da Emigración analiza coa colectividade galega de EE.UU. e México a actual situación da covid-19 nestes países norteamericanos audio\nAntonio Rodríguez Miranda destacou que durante o encontro tamén coñeceu como se está a vivir o proceso post electoral nos Estados Unidos. O secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda, mantivo hoxe unha reunión de traballo coa colectividade galega de México e EE.UU. co obxectivo de coñecer como están a afrontar a situación que xera a actual pandemia da covid-19 e que é especialmente grave no caso dos Estados Unidos. No encontro... Máis información


O PP non quere unha Lei da Memoria Histórica en Galicia | Historia de Galicia\nA Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) recupera dous corpos de asasinados polo franquismo na Pobra do Brollón (Lugo) / ARMH\nO PP non quere unha Lei da Memoria Histórica en Galicia\npor Redacción · 22 Mar, 2017\nO PP non quere poñer en marcha unha política pública sobre a memoria histórica fundamentada na defensa dos dereitos humanos e, especificamente, do dereito á verdade, á xustiza e ás garantías de non repetición. Unha política pública con carácter “transversal” que dependa orgánicamente da Presidencia ou Vicepresidencia da Xunta.\nEntre outras cuestións, a proposición non de lei defendida polo deputado nacionalista Luís Bará reclamaba a elaboración dunha Lei galega de memoria histórica que amplíe os dereitos recoñecidos pola lexislación estatal, así como a derrogación de Lei de Amnistía de 1977 ao considerar que é “o principal obstáculo para a apertura de investigacións e procedementos penais sobre violacións graves dos dereitos humanos”.\nEste foi o principal punto de diferenzas entre os partidos con representación no Parlamento galego durante o debate no Pleno. Así, mentres que En Marea tamén apostou pola derrogación desta norma ao considerar, segundo sinalou a parlamentaria Ánxeles Cuña, “que cobre crimes contra a humanidade”, tanto PSdeG como PPdeG rexeitaron a supresión desta lei.\nLei da Amnistía\nEn concreto, a primeira en mostrarse contraria a este punto foi a deputada socialista Concepción Burgo, que argumentou que esta norma permitiu que “centos de opositores” ao franquismo puidesen saír do cárcere. Cuestión que compartiu o deputado popular Aurelio Núñez, que subliñou que as persoas que viviron o golpe de estado defendían esta lei que supuxo un avance “incontestable” e “un camiño sen retorno cara á democracia”.\nPrecisamente, este punto foi votado por separado, co rexeitamento do PPdeG, a abstención do PSOE e os apoios do BNG e En Marea.\nCon todo, o tres grupos da oposición coincidiron o ao criticar a falta de medidas a favor da memoria histórica do Goberno presidido por Alberto Núñez Feijóo. Así, en primeiro lugar, o nacionalista Luís Bará censurou que todas as iniciativas neste sentido postas en marcha polo bipartito, como o proxecto de investigación ‘Nomes e voces’ ou a declaración da Illa de San Simón como Illa da Memoria foron “arrasadas e desmanteladas polo PP”.\nNeste sentido, a deputada socialista Concepción Burgo tamén criticou que “con Feijóo se desarticulase todo o feito polo bipartito” e “deixouse de cumprir a Lei de Memoria Histórica”. “Díxose que non, non votaron a favor, de forma que centos de homes e mulleres galegas seguen nas cunetas, iso é o que conseguiu facer a política do PP”, sinalou.\nPola súa banda, a parlamentaria de En Marea Ánxeles Cuña asegurou que o desenvolvemento de política pública sobre a memoria histórica “debe ser a misión principal” dun Goberno.\nFronte a iso, tras sinalar que “a primeira condena expresa ao franquismo fíxose en 2002” por impulso do PP no Congreso, o parlamentario Aurelio Núñez, lembrou as medidas postas en marcha polos populares nesta materia como a declaración institucional elaborada o ano pasado con motivo do 80 aniversario do golpe militar.\nCamilo de Dios na recuperación do corpo do seu irmán, Perfecto de Dios/ memoriahistorica.org\nCríticas da CRMH\nTamén a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña (CRMH) lamentou que o Parlamento Galego rexeitara esta proposición e considerou que, mentres goberne o Partido Popular, a Memoria Histórica “ficará enterrada e as vítimas serán ignoradas e silenciadas”. “Despois do resultado das votacións desta mañá, queda en evidencia unha vez máis o nulo interese do PP, tanto no país coma a nivel de Estado, por avanzar cara ás políticas públicas de recuperación e reparación que se demandan mesmo desde organismos internacionais”, indicou nun comunicado.\nA CRMH tamén criticou a actitude do PSOE, partido que foi quen de sacar adiante unha lei semellante hai uns días en Andalucía, e que pediu votar por separado os puntos do texto da proposición referentes a derrogación da Lei de Amnistía –o texto entendía á súa “incompatibilidade dos efectos da lei de amnistía coas obrigas internacionais adquiridas polo Estado español”-; e a anulación das sentenzas ditadas polos tribunais franquistas e no que se apelaba á “ilexitimidade das condenas e sancións ditadas polas xurisdiccións especiais durante a Guerra Civil e por calquera órgano penal ou administrativo durante a Ditadura”.\nSe atopou algún erro nesta noticia, por favor avísenos seleccionando o texto ou palabra en cuestión e presionando Ctrl+Entrar.\nSeguinte A Guerra Civil Española contada por un comandante que loitou pola República\nAnterior Demos, Santa Compaña, exhorcismos e sacrificios… A visión da Lanzada de Cuarto Milenio


Aquel zoqueiro (23) | Galicia Digital\nAquel zoqueiro (23)\n-Eu a vaca cómprocha, no que valla: Moito, se é de clase; e pouco, se resulta de pouco leite, así que terei que levala uns días..., á proba!\nNisto, María Manuela, que sabía ben dos sitios, enseguida atopou unha canada..., ¡e púxose a muxir no Celestino, para facerlle a demostración ao xateiro! Algún dos presentes seguro que se mexou por si da risa que nos entrou, pois o espectáculo era xocoso, ademais de obsceno; ¡pero o caso é que Celestino levantaba a pata para que María Manuela puidese muxilo con comodidade por entre as pernas!\nO regateo foi inevitable porque aquela canada, por moito que muxise a patroa, seguía baleira. E así estiveron moito tempo, pois nin María Manuela baixaba no prezo nin o xateiro, meu pai, subía da súa oferta. Estando nestas, presentouse o tío Senén, o Arxentino, ben vestido e de sombreiro, cunha leontina de ouro cruzándolle o chaleque.\n-¡Ai, meu Farruquiño, que oportuno chegaches! E parece que vés rico...\n-Si, muller, aquí estou, que xa fixen as Américas..., ¡e tardábame por verte!\n-¿Como puido ser que te fixeses rico..., co folgazán que eras?\nChuchas, abrazos, e unha xolda indescritible entre tódolos presentes. O xateiro, malograda a operación, apartouse a un lado. E María Manuela, que nin sabía se rir ou chorar, con aquela emoción do retorno do seu home, proseguía, exaltada:\n-¡Ai, Farruquiño da alma, que xa non contaba con verte; tantos anos, e despois veu a Guerra, sen cartas túas...! E logo estas veciñas, que chegaron a dicirme que se non escribías era porque botaras por aló nunha concubina...!\nO indiano, dándolle ao seu acento americano:\n-¡Muller, ti es o meu único amor, que aquí me tes, disposto a morrer nos teus brazos, vítima das túas apertas! ¡Mira para aquí, olla para este fardel, cheíño de moedas, cheíño de ouro...! Pero como non sei mentir, que diso sego sendo o de marras, pois..., que si, que foi certo que vivín cunha muller, cunha viúva, pero non te enfades comigo, que ese foi un traballo coma outro calquera, que bastante é aturar unha vella, que non sabes cando nin canto che vai deixar!\nMaría Manuela, comprensiva e agradecida:\n-Meu Farruco, xa que o fixeches por min..., ¡terei que agradecercho! Daquela dáme ese saquiño, que llo vou mostrar ao xateiro..., ¡para que rebente coa envexa!\nA vaca, en vista de que non lle facían caso, aló que se foi para unha corte, para deixar nun lugar axeitado a manta e maila colmeira. O xateiro tamén se escapuliu por onde puido, e alí, xunta a nós, diante da lareira, só quedaron aqueles ricachos, ¡dándolle bicos e apertas ao saco da herdanza, ao das, supostas, moedas!\nO agasallo da María de Mirón. Ao outro día, volta á novena de ánimas! Ben que lles rezabamos, ben, pero..., ¿e se precisaban máis? Foi o que me dixo miña avoa para axudarme a vencer a modorra, que era demasiado ruar para min despois de traballar, ou de facer que traballaba, no ripeiro.\n¡Para subir ao convento, acotío, nove días seguidos, xa fai falta devoción!\nNeste segundo día as ánimas mostráronse agradecidas e deparáronme un bo agasallo por intermedio da María de Mirón. ¡Coido que debe pasar á Historia da nosa bisbarra, á súa historia intra, e non só polo meu agradecemento! Aquela María suave non sería, pero sueva, si, ¡a Deus grazas! Nacera na casa de Mirón do Escouredo, ¡un nome suevo, ao cento por cen! E seu irmán, coidando que máis se espelía se lle daba emancipación, mercou a casiña da señora Panceira, que estaba, ¡antes da Concentración!, da parte de arriba do Escouredo.\nPara leva-lo mollo pola vía, cómpre dicir que a Panceira gozaba dese cualificativo en tanto en canto se pasou a vida polas casas de fóra, sachándolles os hortos, chovese ou fixese sol, a cambio dun codeliño de pan duro, ¡e sen dentes, miña pobre! "Roelo non podo, pero vouno chupando!", que era o seu agradecemento cando llo daban. Meu avó contaba que de moza foi máis espigadora cá Rutz aquela da Biblia, e que recorría tódolos pallares, día por noite, facendo mañuzos coas espigas tronzadas e/ou abandonadas; metíaos no seu alboio, e despois, ao longo do ano, debullaba, ¡á man!, para cambia-la gra ás veciñas do lugar, graos por fariña moída. Ela mesma amasaba e roxaba o seu forniño, pero cunha colleita tan dosificada éralle inevitable saír de sacha aos hortos da veciñanza.\nInstalada María no alboio da señora "Panceira", ¡que Rutz sexa con ela!, a diferenza da súa antecesora, esta especializouse en gardar ovellas, actividade que non lle impedía soutar os sete soutares, fosen landras ou castañas, que as moía á man, cunhas pedriñas, de ben secas, e dicíase que as papaba en papas, co leite das súas ovellas. No intre en que pasamos polo seu curral berrounos desde o seu ventanuco:\n-Á volta parade aquí, que teño un regalo para o Pepiño...\n-Muller, nada tes que regalarnos, que todo che fai falta, ¡e xa che chegase...!\nDesculpouse miña madriña, pero ela insistiu, así que non quixo desairala, pois desairar a un pobre é un pecado dos grandes. Pola miña parte, agradecido tamén, pero á vez molesto porque aquilo de "Pepiño" nunca me gustou, por afectuoso que soase, que a min bautizáranme de Xosé María, así que, por cativo que fose, o meu nome era meu, ¡a única cousa realmente miña! O vulgo dicíalle, referíndose á María, "Esa toia de Mirón", pero no meu pensamento e na miña expresión sempre foi "A señora María de Mirón". Ela, que seguramente non era tan "toia" como a facían, sempre se mostraba afectuosa comigo, e de aí viría aquela xenerosidade súa do regalo prometido.\n-Esta pobre muller é tan boa e tan simple que é capaz de regalarche un año, e nese caso non a podes decepcionar, que xa llo teremos en conta, que algo lle poderemos dar nós que compense a súa doazón. ¿Entendíchelo?\nPor suposto que o entendera, e eu estaba na mesma intención, que camiño da novena das ánimas non era cousa de andar con egoísmos nin demais malicias. ¡Xa, xa! Aínda ben non pasamos as casarías do Escouredo cando se me veu á imaxinación a malicia daquela escena que contaban do Día do Santo, do ano anterior. Fora o primeiro día da festa, que sempre se volvía para as casas con noite pecha, para cear todos xuntos, e os mozos volver á verbena, ¡salvo que pagasen o real da cama! Á toia acompañáraa o Ovidio da Porteira, supoño que por entón aínda solteiro. E nada máis pasar a ponte de Ribón, alí nun souto escuro coma a boca do lobo, que confinaba co camiño da Misa...\nContaban que Ovidio fixera equivocarse de carreiro á María, apartándose uns metros da corredoira normal, habitual..., ¡para xogar á lebre escura! Os informantes deran toda clase de detalles: que por ir detrás da parella, decatáronse do extravío...; que a noite era escura...; que había unha parede que lles facilitou un acercamento discreto... En definitiva, que despois da xogada, Ovidio botou a correr, subíndose os calzóns, mentres a pobre da María lle berraba aquilo de: "Ai, Ovidio, e será para ben?".\nPara ilustrar aos cativos tamén era un experto aquel Balbino, un sobriño da María, un carpinteiro que volvera medio podre da guerra, ¡e non precisamente de carpintear, e iso que dicía que o tiveran dándolle ao cepillo! Conservaba, e mostrábanos aos cativos, unhas fotos dunhas rapazas lixeiras de roupa, das que aseguraba que foran as súas "madriñas de guerra". ¡Miñas pobres, que ata se quedaron sen roupa, "para mercarlle os seus agasallos"! ¡Iso dicía el!\nCo Ovidio, milagrosamente, non pasou nada, que á vista estaba, pero aquel nome quedoume proscrito, polo menos en tanto en canto non lin uns poemas substanciosos, morais, doutro Ovidio, que por certo non se parecían en nada aos falares daquel matón que alternaba pola parroquia.\nCasualmente, ¡e xa ían moitas!, alí en Ribón cruzou o camiño, saltando unha parede, mesmo diante nosa, e nin con iso un simple, ¡Ola!, o Cesteiro da Nogueira, que seguramente andaba buscando materia prima. O único que comentou miña madriña foi ben expresivo:\n-O que fai un cesto fai un cento..., se lle dan bringas e tempo!\n-¿É unha adiviña ou un refrán, que nunca tal oín?\n-Meniño, xa me parecía que ese rapaz non ten no plantío da súa casa nin a metade do material que precisa para tantos ataños como leva ás feiras...\nNa miña absoluta inocencia:\n-¡Andará ás troitas, por aquí, no Ribón, e como aínda choveu pouco, igual as pilla coa man.\n-¡Se non conservas a túa inocencia, que Deus te pille confesado!\nAo Pombal saíronnos os cans, pero a madriña quedouse queda, e de seguida se aburriron do seu ladrar.\n-¡Non son da Falange, que ladran pouco...! Susurrou.\nQuedei sen resposta porque nin sequera cheguei a preguntar, pois naquel intre soaron as campás dando o último aviso da novena, así que a madriña acelerou os seus andares, e non era cousa de entretela coas miñas impertinencias.\n¡Á volta, o regalo! Pero non, non era un año, senón dous..., ¡dous xoguetes! Díxonos María:\n-Atopeinos aí arriba, no Zarro Novo, e tróuxenos no mantelo pensando en darllos ao Pepiño, tan pronto o vise, que se me fai que é moi listo, ¡e tódolos listos son argalleiros!\nDémoslle as grazas, por suposto, pero a cousa deixounos intrigados. A avoa tamén recolleu no seu mantelo aquelas dúas cousas metálicas, que non eran pelotas porque non eran redondas, e logo que tiñan unha especie de gancho, como para colgalas:\n-Meu neno, como non sabemos para que serven, nin que se fai con estas cousas, vouchas levar eu, así, co mantelo recollido, e se teu padriño non entende estes aparellos, o Zoqueiro se cadra si, ¡co argalleiro e co mañoso que é!\nAqueles ¿xoguetes?, o que é perder non os perdemos, pero a min duráronme pouco pois nada máis chegar ao noso pendello a madriña empezou a soltar da súa cintura o mantelo para ensinarllos ao Zoqueiro. ¡Raios do ceo, pois o tío Xosé, sen dicir palabra, tirou a ferramenta que estaba usando e botou cadansúa man aos artefactos.\n-Señora, tráiame un cesto, de présa!\nSeguidamente pousou, colocou, amodo, aquelas argalladas no cesto, e díxonos:\n-Avisade de inmediato ao patrón, e que veña cunha aixada...!\nCando apareceu meu padriño coa ferramenta requirida:\n-¡Ai tocaio, tocaio, que cerca tiveches da morte, asemade, á túa muller e mailo neto!\nMeu avó decatouse de que ía o conto, ao instante, nada más ver aqueles ¿xoguetes?, e díxolle ao Zoqueiro:\n-Vén tras miña, pero máis engorde que se levases un cesto de ovos para a feira de Mosteiro. Salvo que sexas doutra opinión, entendo que isto debe quedar entre nós, pois dicirllo á Garda Civil só nos pode traer desconfianzas, e se cadra unha malleira para que lles digamos unha mentira acerca destas bombas...\n-E ata terás razón, que esta verdade é tan incrible que ninguén a vai crer.\nDespois, dirixíndose á avoa:\n-Vostede convenza no neno para que peche a boca, que á volta deste recadiño xa lles explicaremos a parte divertida. ¡Daquela, abur!\nPero de "abur", nada, que aquilo de quedarme sen os xoguetes da María non me cocía no corpo, así que, dicíndolle á madriña que ía facer "de cuerpo", no horto de Tras da Caseta, funos seguindo, de lonxe, ao caladiño, para que non me descubrisen se miraban para atrás, pero non o fixeron. De chegados á Regueira de Maxide, alí nun barranco, meu padriño cavou unha especie de sepultura, aínda máis fonda cás que facía Afonso, o enterrador de Montecubeiro. O Zoqueiro depositou aló abaixo os dous xoguetes, as dúas argalladas, e colleu a aixada para darlles abundante terra aos "cadáveres"; foi nese momento cando me deixei ver, que por certo non se escandalizaron nin me roñaron. A explicación deuma o tío Xosé:\n-Rapaz, tivestes a vida colgada dun fío, e seguramente lla debes ao mantelo de túa madriña... Isto que acabamos en enterrar son dúas bombas de man, piñas, que tamén se lles chama así, que tanto as puideron abandonar no monte os fuxidos coma os gardas ou os falanxistas; vese que alguén as puxo no chan para telas cerca e lanzalas no seu momento contra un inimigo próximo, pero algo imprevisto debeu pasar para que botase a correr sen darlle tempo a recoller estas bombas de man, estas armas tan perigosas. De seguro que pensaba volver, pero nisto atopounas esa María do Escouredo... Maldita guerra, que nola trouxeron ata a propia cociña; pero agora imos ao práctico: ¿Fixeches a primeira comuñón?\n-¡Si, tío; descantiá!\n-Daquela tes que xurarnos por Deus bendito que disto, deste sitio, non dirás nin media palabra, nin sequera á túa madriña, que é un secreto de homes, de nolos tres... Estas bombas, de enterradas, así de fondas, e máxime neste barranco húmido, á volta de vinte ou de trinta anos estarán podres por culpa da ferruxe, co cal non farán dano a ninguén..., ¡salvo que metan unha estrada por este barranco, pero iso non se lle ocorre nin ao tolo do Pacio!\nDe volta á casa explicáronlle a miña madriña todo o relativo ás "piñas", excepto o lugar do seu soterramento.\n-¿Así que eran bombas..., da guerra? ¡Foi un milagre...!\n-¡Si, señora, e vostede e mailo cativo, con esa María, tres anxos, que se tal non fosen, arestora esa novena das ánimas iría por vostedes; por vostedes! A ver, xa que é un anxo, rece un anaco.


Gaudí, sempre Gaudí\narquitecto da totalidade\ncon pequenos fragmentos\nalicatando o nada\nsinto un bombeo incesante de turbinas case en off\ne un machacón zumbido de maquinaria mal engrenada\nouveando contra a resistencia de metais enferruxados.\ndecátome de pronto que non é o meu corazón\namarrándose aos restos do último naufraxio...\né a marea que sobe e sobe\nanda á procura dos barrios máis altos da cidade...\nquere patinalos de bicos negros de arneirón\nquere enterralos en sepulcros tallados en tatuaxes\nde minuciosa voluptuosidade\namarellesbravos: Despois do ultimatum\nCantos de Monzo\nVOU CAMIÑANDO Á BEIRA DO MAR\npor unha praia longa e neboenta\nAO LONXE ALGUÉN CAMIÑA CARA MIN\nsó é un punto agrandándose a medida que se aproxima\nCADA VEZ A MAIOR VELOCIDADE\nagora distingo que é un humano melenudo\nE VÉN COMO UNHA BALA AO MEU ENCONTRO\ncando por fin conseguimos ollarnos\nNON ME DÁ TEMPO DICIR NADA\nen cuestión de segundos colisionamos\nO IMPACTO É PERFECTAMENTE SILENCIOSO\nde novo volvín bater coa miña sombra\nPARA CONSEGUIR VIVIR EN ESTADO DE ASOMBRO\né a uña e media\nteño que marchar!\ndebo estar xogando a\nnun sopor en patetismo de mapoulas\nnun fío fósforo láser\nendereitar a forza de fé\nesa curvatura retorcida do horizonte\npor onde sempre te irás\nen tiras cómicas\nA CIDADE IMPROVISA UN OUVEO MECÁNICO\nPARECE QUE NADA SUCEDE\nna media noite\nesqueceu os calendarios\na gran máqina\nfai cómputo de erros\ne a miña voz esvara serpe\no que se oculta é sempre o mesmo. cuestións de amor e sexualidade\n....Cando a carpa do circo se retira\ntodo o que queda é un gran cero\nLa caverna: Cero: preciosa meditación de Mikel Caverna sobre o valor incalculable do cero.\no céo leva o pelo solto\ncando chove /\nun avión fai análise sintáctica\npor entre as nubes\npero non dá co suxeito\nnin é impersoal\nnin está elidido\na bala desobedece\ne impacta na alma do asasino\nproducíndolle un furado de nada\no mundo en movemento\né un bo alumno de astronomía comparada\nas ramiñas do niño\nqueren ser flores con ás\nos ollos son ríos de lesións\nnas pernas dunha colisión múltiple\ntomo lista das árbores da terra\nfaltan as máis vellas\nas espoliadas para imprimir\na tontería humana\na dinastía astrolóxica do universo\ndimitiu en pleno\nas velas inchadas da miña nave\npeitean as guedellas do vento\ncoas miñas xemas\nremando no lume\ne deixo de esfumarme\ncomía patacas frixidas\nque morreran de risa\nlimpa xoias alleas\npero non tezas tapetes ao futuro con elas\nun eco de luz desangra o ar\ne nacen palabras de carne\nfóra da granxa\no canto feminino\nxerou todos os cantos\nxerou todas as falas\ntodos os ríos\ntodo o que murmura\ntodo o que se queixa\nnace na banda\nfeminina do universo.\nSó existe aquilo\nao que lle damos\nNon entendo todo o que penso\nNin escribo todo o que entendo\nNin publico todo o que escribo\nO horror é unha cuestión de enfoque\n( a non ser que se impoña pola súa masa\nao xeito fascista)\nigual que a felicidade\ne todo o demáis.\nO viño hai que facelo /\nO vinagre faise só.\nO tempo non conta nada\npero á final\na idade é o único que conta.\nO varón sempre quere\ncarne fresca no prato.\nSer terrible é unha condición\nnon unha esencia irreversible.\nSó hai que enfocar correctamente.\nÉ dicir, de maneira favorable.\nComo a navegación a vela.\nE cando non hai vento\nque propulse a nave,\nun déixase ir ao pairo,\nque é como ando eu hoxe.\nLibre de toda influencia negativa.\nE non me refiro a ninguén en particular.\nO viño tinto sementa poesía no corazón\nnegrura na alma:\nse tentas focar a cuestión\nque hai tempo\nque o obxectivo\nprefire ir desenfocado.\nBebín co meu amigo\ndúas copiñas de máis\ne síntome que nindiola,\nfóra da misa\ne dos confesionarios.\nAos curas que lles dean polo cú\ne a todo o obispado.\nDesprazándonos en s\nalonxámonos de toda doctrina\ne pódoche asegurar\nque aí vívese coma deus\ná hora do aperitivo\nsen ósos nin espiñas.\nBusca a vida nas pantallas\ne darás con ela electrocutada.\nXa que non falamos do mesmo tema\nnin compartimos idioma\nque non me mandes máis mensaxes,\nteño colapsada a caixa de correo\ne perdín a clave.\nconsidérao como queiras\nche demostre o contrario\nsempre terás ao teu favor\no beneficio da dúbida\nconcentración na Praza de América\namarellesbravos: SOLICITUDE DIRIXIDA A.....


Resumo da primeira volta dos nosos conxuntos -E.F.F. Rosalia\nHome>>Liga Promesas Galega>>Resumo da primeira volta dos nosos conxuntos\n19 Decembro, 2018\tLiga Promesas Galega 132 Visualizaciones\nChegado ó ecuador das competicións na nosa primeira tempada como clube se algo temos claro é que a demanda de fútbol femenino na nosa provincia é moito máis alta do que a xente pensa. A 7 de xullo, casi sen tempo para organizarnos, tomouse a decisión amistosa por ambas partes de separar o noso camiño da AD Bosco e establecernos como clube.\nNon era unha decisión sinxela, pero a nosa idea principal era a de ter dous equipos, un na Liga Promesas e outro na Liga de fútbol 7 de Vigo.\nA mediados de agosto saltou unha nova lebre, a desaparición da UD Ourense Feminina. Truncábasenos así a aspiración principal ca que nacera este proxecto, a de ter un conxunto feminino de referencia para poder enfocar as nosas xogadoras. Dous días de auténtica locura para decidir si crear equipo senior ou non… decidimos que si, tocaba crear un equipo de fútbol 11 en 12 días, inda que do desaparecido clube solo chegaron dúas xogadoras (Zaira e Andrea).\nComezou setembro e comezou o equipo promesas a adestrar… nova sorpresa, o número de xogadoras que comezou a chegar era tan elevado que tivemos que facer dous equipos. Todo un orgullo para nós na nosa primeira tempada poder contar con 49 xogadoras con licencia a día de hoxe.\nA valoración deportiva, a nós como directiva non nos pertence facela. O noso obxectivo deportivo xa se cumpre cada vez que vemos un equipo do Rosalía competir e desfrutar do fútbol… pero o fútbol é competición e esa parte competitiva consideramos que a temos nas mellores mans, por eso pedímoslle a cada un dos nosos adestradores que fixeran unha valoración desta primeira volta que ven de rematar.\nDeixámosvos ca valoración do seu adestrador Alonso Méndez\nA valoración desta primeira volta é moi boa. Ca sensación de que a progresión a nivel individual e grupal vai na dirección que nos vai permitir seguir medrando a nivel competitivo e sobre todo de disfrutar máis da competición nesta segunda volta.\nO nivel competición atopamos rivales cunha superioridade máis que notable a nivel individual, pero que soupemos contrarrestar con outros mecanismos máis a nivel colectivo. Non me cabe a menor das dúbidas que algún susto ós de arriba lles imos dar.\nPor parte do corpo técnico mostrar o orgullo do compromiso demostrado polas nosas xogadoras e a maneira de entender o fútbol que nos permite seguir ilusionados con facer grandes cousas no futuro.\nEsta é a valoración que nos deixa da primeira volta a súa adestradora Alba Rodríguez\nLiga nova, non coñecíamos aos rivais e tíñamos moitísima ilusión por comezar esta nova competición despoís de tan só un ano de experiencia competitiva xuntas.\nDende o primeiro partido ata o derradeiro desta primeira volta, demostramos que somos un equipo, que xogamos todas para todas e que a ilusión do primeiro día segue intacta.\nNa parte máis deportiva, pleno de victorias, o que non quita as moitas gañas de seguir aprendendo e mellorando día a día.\nCon respecto á segunda volta, estámola esperando con gañas e seguramente todos os equipos den un paso adiante e se note a melloría.\nPola nosa parte, tentaremos seguir mellorando e competindo ao nivel que o estamos a facer.\nPor último, esperamos tamén a pronta recuperación de Xiana Cuquejo para poder desfrutar todas xuntas do que máis nos gusta, o FÚTBOL\nValoración do míster Juanma Bello\nChegados ó ecuador desta competición da liga gallega promesas feminina na que tanto xogadoras como eu mesmo somos novatos podo dicir que estamos superando as expectativas iniciais con creces, cun balance de duas victorias e cinco derrotas e o que é máis positivo encaixando moi poucos goles.\nPara a segunda volta espero que sigamos na mesma línea de divertirse e aprender partido a partido para chegar ó final da liga con boas sensacións e sobre todo con moitas gañas de mellorar, si é así, seguro que se reflexará con resultados positivos como ata o de agora.\nAnterior Convenio de colaboración con Clube Deportivo Velle\nSiguiente Visitounos Vero Boquete


A Brilat empeza a concretar as súas próximas misións: serán Mali e Líbano simultáneas en novembro de 2018 - Pontevedra Viva\nMércores 7 de Xuño, 2017 ás 18:43 do Mércores 7 de Xuño, 2017\nO xeneral Antonio Romero Losada estreouse este mércores presidindo a primeira parada militar da Brilat Galicia VII desde que asumiu o seu mando o pasado mes de abril e fíxoo no que cada ano é o acto central da base General Morillo, o anivesario do primeiro aerotransportable e, por tanto, da Brigada. O acto serviu, así mesmo, para anunciar que se están concretando os detalles das próximas misións internacionais dos militares pontevedreses. Serán en novembro do ano 2018.\nO xeneral xa anunciara o día que asumiu o mando que irían a Afganistán, Mali ou Líbano en 2018 e agora concretou que serán Líbano e Mali en novembro do ano próximo. Segundo indicou, "aún no ha empezado el adiestramiento específico para esas misiones", pois queda aínda máis dun ano, pero "ya está perfilado". Queda moito tempo e pode haber algún cambio, pero prevese que sexan dúas misións simultáneas.\nEn Líbano asumirán tarefas de vixilancia para que se cumpran os acordos de Nacións Unidas e en Mali participará na instrución do exército do país. Son misións que esixen "un esfuerzo grande" por parte dos efectivos militares, pero o xeneral Romero está "convencido de que lo harán de maravilla". Ademais, recorda que son misións coñecidas nas que a Brigada xa estivo no pasado e "no van a sorprender a nadie".\nA Brigada está moi preparada e, cando chegue o momento, os efectivos para despregar farán o adestramento específico, pero, de momento, están centrados noutros mesteres. En poucas semanas comezará unha nova operación Centinela Gallego de prevención e disuasión dos incendios forestais en colaboración coa Xunta de Galicia.\nSegundo indicou o xeneral Romero, xa está todo previsto e tan só están a ultimar os detalles. A misión será "similar a otros años", aínda que cabe a posibilidade de que se aumenten en dúas as patrullas que se despregarán polos montes galegos para disuasir aos incendiarios e alertar dos lumes que poidan iniciarse.\nA parada militar celebrouse ao mediodía na base General Morillo de Figueirido baixo un sol de xustiza e incluíu o desfile de 1.500 militares da Brigada e 46 condecoracións. Ademais, nomeouse cabaleiro Azor ao empresario de Pontevedra Jorge Pedrosa Silva e o coordinador xeral da Confraría do Cristo da Unción e A nosa Señora da Serenidade, José Fernández Gómez.\nTrátase dun recoñecemento de carácter extraordinario que a Brigada outorga a aquelas persoas, civís ou militares, que "no seu quefacer diario e desde o máis absoluto desinterese demostrasen unha intensa relación persoal" coa Brilat que contribuíse ao recoñecemento público da unidade ou ao seu "coñecemento e aprecio por parte da sociedade" ou que prestase " apoio e servizos" persoais que contribuísen ao logro dos seus fins.\nAdemais, a quen acudiu á base como público chamoulles a atención a presenza de elementos de seguridade no acceso ao acuartelamento que non eran habituais neste tipo de actos, tales como un cabalo de frisia instalado xusto ás portas da base.\nCon todo, o nivel de alerta antiterrorista aplicado para a instalación militar, que se indica nun punto visible da caseta de acceso, está nun tramo baixo, o 'Alfa Plus' e fontes oficiais da Brigada aseguraron que non se está aplicando ningunha medida de seguridade extraordinaria polos últimos atentados, senón que seguen nos mesmos niveis de meses atrás. Nos últimos meses xa se empezou a colocar este tipo de elementos de seguridade noutros puntos de acceso á base e este mércores instalouse o da porta principal.\nLI aniversario da Brilat\nA Brilat ultima en Zaragoza a preparación para a súa inminente misión en Líbano con militares de Brasil e Serbia


Comercios de emigrantes. Xeografía comercial\nDúas memorias e dúas patrias\nContaba Eduardo Galeano que a primeira vez que foi a Galiza os seus amigos levarano ao río do esquecemento e contáronlle que os lexionarios romanos, cando quixeron invadir o país, non pasaron o río polo temor a que, unha vez pasado o río, esqueceran de onde viñan e quen eran.\nDécimo Xuño Bruto pasou o primeiro e foi chamando un por un os seus lexionarios para probar que atravesar o río non significaba a perda da memoria.\nGaleano quedou abraiado coa historia, espantado que dirían os portugueses que son tamén parte dela. Pensou nel, exiliado, e no grande río que cruzara, o océano Atlántico, e a cantidade de cousas que tería que esquecer. Pero dando unha volta polas pequenas vilas de Pontevedra e Ourense, descubriu cafés, tabernas, cafetarías que se chamaban Uruguay, Venezuela, Mi Buenos Aires querido.\nContaba Galeano que todos eses bares e cafetarías eran de galegos que regresaran de América (e tamén de Europa) e sentían agora a nostalxia ao revés.\nMarcharan das súas aldeas, exiliados coma min conta Galeano, e despois de anos de emigración, e agora de volta na súa terra de orixe, non esqueceran nada. Nin ao marcharen, nin ao estaren, nin ao voltaren: nunca esqueceran nada malia o inmenso océano ou os quilómetros que tiveron que percorrer. Agora tiñan dúas memorias e dúas patrias.\nTEXTOS E FOTOS DE: Xurxo Martínez Crespo\nA Ribeira do Ulla en Madrid Argentino restorán Vigo Babilonia Café em Noia Bar A Nosa Terra Barakaldo\nBar Amberes A Coruña Bar América- A Coruña Bar Bombay en Fene Bar Carballiño en México DF\nBar Coruña Barakaldo Bar Finisterre Madrid Bar Hamburgo Boiro Bar Jalisco na Coruña\nBar Liverpool en Fene Bar Londres Compostela Bar Manaus en Carballo Bar Maracaibo Santiago\nBar Montecarlo Ferrol Bar O' francés Ferrol Bar Oxford Ultramar Bar Paris em Noia\nBar Suíza Carballo Bar A nosa terra Bar Amberes Bar América\nBar Bombay Bar restaurante coruña Barbería vigo en Caracas Bocadillos Casa Rua Madrid\nBristol A Coruña\ncafé Chévere A Coruña Café América\nCafé bar Alemania A Coruña Café bar América Ferrol Café bar Asterdam a Coruña Café bar Berna Ferrol\nBrasila Ronda de Nelle, a Coruña Café bar Buenos Aires Ferrol Café bar Burdeos a Coruña Café bar Burdeos a Coruña\nCafé bar Caracas A Coruña Café bar Chamonix en Vigo Café bar Dover en Ferrol Café bar Florida en Boiro\nCafé bar Habana A Coruña Café bar London Bridge en Narón Café bar Los Alpes A Coruña Los Alpes Paiosaco A Coruña\nCafé bar Manila A Coruña Café bar Maracaná A Coruña Café bar Montevideo A Coruña Café bar Montevideo Carballo


Betanzos - Castelao, Blanco Amor e Seoane eran os seus amigos, pero dos de verdade\nÁnxel arcay barral\nestudoso de lópez garcía-picos\nTraballou nunha farmacéutica, foi cobrador do Centro Galego de Bos Aires, e ata futbolista. Pero García-Picos, betanceiro ante todo, nunca deixou de ser un músico tenaz que, de Arxentina a Francia, sempre pensou en Betanzos. Arcay Barral, igual de betanceiro ca el, é o estudante de Historia que, logo dun ano de investigación, acaba de presentar, con resultado\nde matrícula de honra, o Relato de Vida de O Chapa.\nÁnxel está orgulloso do seu paisano. Carlos, se vivira, estaría orgulloso do seu veciño de A Magdalena. Un e o outro, Arcay Barral e López García-Picos, fuxen das ostentacións.\nPor que Carlos López García-Picos?. Por que O Chapa?\nDentro dos Métodos de Investigación Histórica, chama a miña atención o Relato de Vida, que é como trazar a biografía dunha persoa desde o punto de vista histórico. Esta investigación duraba un ano, así que tiven claro que ía traballar sobre alguén de Betanzos, e empecei a pensar en personaxes, a comentar o tema coa xente, e a maioría suxería os García Naveira ata que un día, falando coa miña nai, xurdiu O Chapa, e tendo en conta que non había nada escrito sobre él agás algún artigo de prensa... Consultei coa profesora, tirei do fío e, pouco a pouco, reconstruín a súa vida...\nChegou a falar con el sobre este asunto, do seu interese?\nNon. El faleceu en decembro de 2009 e a miña investigación comezou en xullo de 2010. Eu falaba con el, pero nunca sobre a súa vida. É máis, é algo que recollo no traballo, en Betanzos ninguén sabía quen era López García-Picos, o que tiña detrás, a xente coa que se relacionou... O propio tribunal que valorou o estudio puxo de manifesto a importancia que pode chegar a ter esta figura cando se coñeza toda a súa obra.\nPor que cree que Betanzos non coñece a Carlos López García-Picos? En que medida pode ter influido o seu carácter reservado e moi coidadoso da vida privada, a súa personalidade?\nEra moi humilde pero, o mesmo tempo, tiña esa chulería... esa soberbia que facía imposible discutir con él sobre algúns temas, como a música, porque deixaba claro que ninguén sabía máis que el. Nas entrevistas orais coa familia, tanto cos de Betanzos como cos da Arxentina, todos insisten en que nunca lle importaron os cartos, que se quixera ser rico o seu final non sería o mesmo, pero el era así, á súa maneira...\nVostede trata de fuxir do relato habitual, do que sempre se contou de García-Picos.\nSi, por iso falei coa xente que conviviu con él, na Arxentina ou en Betanzos, desde os alumnos aos que lles deu clase de música, como Pedro Grela ou Fátima Carro, ata os amigos, como Carlos González, ou emigrantes que coincidiron con él en Bos Aires.\nNon desbota a posibilidade de ampliar o seu traballo e falar coa súa única filla, Teresa.\nA miña intención é seguir e, si, interésame coñecer as opinións de Teresa, e a de Javier Etcheverría, que tamén foi unha persoa moi importante na súa vida, que se preocupou de que ao final dos seus días non lle faltase de nada.\nQué é o que máis lle chama a atención do que puido atopar ata o de agora da súa vida?\nA súa relación coa intelectualidade galega. Foi amigo de Castelao, de Seoane e de Blanco Amor, que foi quen en teroría buscou os cartos para que puidera ir a París. Ademáis, eran amigos de verdade, non coñecidos cos que pode coincidir un día no Centro Galego de Bos Aires. E iso ao mellor os betanceiros non o saben...\nPero aquela frase de Castelao, na cama do Sanatorio do Centro Galegao de Bos Aires: Ti has chegar moi lonxe, rapaz, está na memoria individual de moitos betanceiros.\nDalgún sí, pero non de moitos. A maioría, aínda que estou seguro que o coñecía de vista, non imaxiña o que había detrás.\nQue puido saber da súa estancia de seis anos en París?\nAta agora, pouco: onde e con quen estudiou. Tamén puiden confirmar que sempre estivo moi relacionado coa colectividade galega, e que durante a súa estancia en París achegóuse en varias ocasións ata Betanzos. Unha desas veces coñeceu a Antonio Fafián, que logo foi alumno seu en Os Rumorosos, e á súa curmá Tonecha, coa que tamén falei. En calquera caso, en París está todo dixitalizado, e aínda que non será fácil atopar detalles, o seu expediente académico debería estar alí.\nEn Francia, foi alumno dos grandes músicos de Europa.\nDos mellores. Jacob Fisher, discípulo de Rimski Korsakov. Messiaen, Milhaud, Wissmer...\nCon que figura da intelectualidade tivo mais relación?\nPenso que con todos, pero Blanco Amor foi quen, ao parecer, xuntou os cartos para que fora a París. Iso non o fai calquera.


OUTRA FIESTRA DE OPORTUNIDADE?\nPor Samuel Hadas\nOptimismo, escepticismo, cautela, esperanza, desconfianza, horizonte político, fiestra de oportunidade, son palabras da xerga diplomática de Oriente Medio de uso frecuente nos últimos días. A confusión está á orde do día e incluso os iniciados tropezan con dificultades cando de previsións se trata. Poucas cousas parecerían nestes intres máis afastadas que acadar estabilidade ou sequera unha calma temporal en Oriente Medio, unha atormentada rexión que en toda a súa historia coñeceu contados tempos de paz, abrumada hoxe polo terrorismo fundamentalista relixioso, o atraso económico e social e inacabables conflitos.\nO campo minado vaise expandindo na rexión. A crise en Iraq estende as súas ramificacións a toda a rexión, os designios hexemónicos do réxime teocrático de Irán na rexión, o conflito palestino-israelí, a explosiva situación en Líbano, o xenocidio en Sudán, obrigaron á comunidade internacional a reactivar os seus esforzos na procura de solucións aos problemas que agobian a Oriente Medio. A chegada á rexión do novo secretario xeral da ONU, Ban Ki Mun, da secretaria de Estado de EE.UU., Condoleezza Rice (a cuarta en catro meses) e, a semana próxima, da chanceler de Alemaña, Angela Merkel, que ocupa a presidencia da Unión Europea, exemplifican a súa convicción da necesidade urxente de desactivar as crises máis candentes e reactivar o proceso de paz palestino-israelí, revisando as súas opcións e intentando incrementar a súa implicación.\nNeste contexto debe verse tamén a 19.ª cume da Liga Árabe, que tivo lugar na capital saudí, Riad. Aínda que historicamente a Liga estivo máis ben asociada a fracasos que a éxitos, esta vez agardabase unha contribución máis positiva cás inefectivas reunións que lle precederon. Eis que as expectativas fosen promisorias. “Os cidadáns árabes se fixeran á idea de que os cumios árabes non traen beneficios”, escribira antes do evento un xornalista libanés. Pero o feito de que o cumio tivera lugar en Arabia Saudí, que ultimamente vén desenvolvendo un papel fulcral nos intentos de superar as endémicas crises da rexión, foi interpretado coma un sinal promisoria.\nA axenda da reunión incluíu os temas máis preocupantes, pero foi nos corredores e non nas sesións plenarias onde se discutiron os máis acuciantes. E aínda que houbo acordos, é evidente que as discordias seguirán á orde do día despois de acabada. A fronte moderado, o así chamado cuarteto árabe (Arabia Saudí, Exipto, Xordania e os Emiratos), logrou que o cumio refrendara a iniciativa saudí do 2002, un significativo viraxe na política árabe para Israel respecto a aquela adoptada nun cumio anterior, a de Jartum de 1967 (o rexeitamento total ao recoñecemento e negociacións con Israel), que doce anos despois motivou un prolongado boicot árabe a Exipto por ter asinadao un acordo de paz con Israel. Tiveron que transcorrer catorce anos máis para que Israel e a OLP se recoñecesen mutuamente e iniciasen o proceso de paz palestino-israelí e pouco máis para que tamén Xordania asinase a paz con Israel.\nPero desde entón a fiestra de oportunidade foi aberta e pechada unha e outra vez e palestinos e israelís seguen sumidos na violencia e a desesperanza. A iniciativa saudí propugna a creación dun Estado palestino nos límites de 1967, a cambio da normalización de relacións con Israel, que no momento oportuno rexeitou a iniciativa, entre outros motivos, pola esixencia do retorno dos refuxiados palestinos ao seu territorio, o que modificaría substancialmente o balance demográfico do país. Israel xa non rexeita categoricamente o plano, pero expresou obxeccións e esixe modificacións. Pero o cumio de Liga Árabe, ao ratificar o plano, anunciou que non introducirá modificacións nas súas cláusulas. A súa posición non se endureceu pero tampouco se moderou. Na parte palestina vemos unha ambivalencia intencional por parte de Hamas, que encabeza o seu Goberno e que continúa opoñéndose a todo o que signifique recoñecemento e acordo co inimigo sionista. Pero diante do temor de terse que enfrontar cos saudíes (que poucas semanas atrás lle impuxeron o acordo co presidente Mahmud Abas), decidiu “non estorbar as resolucións do cumio”.\nDiscípulos de Henry Kissinger, que na súa mediación no conflito árabe-israelí, acuñou a súa famosa “ambigüidade construtiva”? A ambigüidade de Hamas ten pouco de construtiva, por canto as súas posicións de total rexeitamento a Israel non se modificaron. Pode entón crearse un novo horizonte político? Dificilmente, mentres o Goberno palestino siga sen recoñecer a Israel. Sen compromisos e sen negociacións non haberá paz. Pero outros problemas non menos candentes ocuparon aos líderes que participaron no cumio árabe, como a crise de Iraq, a busca de fórmulas para pacificar Líbano, a guerra fría chií-sunnita, e, sobre todo, a ameaza representada polas pretensións hexemónicas de Irán, temas en que as divisións son moi profundas. Eis os acordos logrados foron posibles só sobre a base dun baixo denominador común.\nConclusión: será máis que difícil ver aos países árabes superando as discordias que impiden a estabilización de Oriente Medio. As desavinzas na familia seguirán marcando as relacións, e os conflitos e os problemas seguirán sen resolución.


Desenvolven un sistema de liberación controlada de herbicidas para uso agrícola | Consumer\nDesenvolven un sistema de liberación controlada de herbicidas para uso agrícola\nO novo método permite un efecto máis duradeiro do composto e unha menor contaminación da contorna\nO Instituto de Recursos Naturais e Agrobiología de Sevilla, adscrito ao Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), creou e patentou un sistema de liberación controlada de herbicidas para aplicacións agrarias. Este sistema permite encapsular o herbicida nun complexo de liposomas e arxila, que retén e libera lentamente o praguicida. As súas vantaxes son un efecto máis duradeiro do composto e unha menor contaminación da contorna, xa que o praguicida non é arrastrado pola auga.\nOs investigadores explican que un dos efectos indeseados da aplicación de praguicidas e herbicidas na agricultura é a contaminación dos acuíferos, xa que parte do composto é arrastrado pola auga de rega ou a choiva ao longo do perfil do chan (lixiviación). Outro problema é que ao dispersar os praguicidas por fumigación se volatilizan parte das súas moléculas. O novo método permite encapsular e liberar lentamente os praguicidas de forma que non só se evita a lixiviación, senón tamén a volatilidade das moléculas, aseguran os expertos.\nEste sistema consiste en encapsular o praguicida en vesículas ou liposomas de lecitina, que á súa vez se fixan sobre a superficie de arxila, segundo explicou Tomás Undabeytia, investigador principal deste proxecto. O produto final é un complexo que axunta liposomas, praguicida e arxila e que, a primeira vista, ten un aspecto de arxila en po. Ese complexo, que se aplica disperso en auga, permite que o composto químico libérese lentamente, xa que queda fixado á arxila. Isto tamén evita que o composto sexa arrastrado pola auga de rega ou pola choiva ás capas do subsolo e aos acuíferos, detallou o científico.\nEsta formulación pódese aplicar a moléculas de praguicidas de calquera natureza, tanto hidrofóbicas, como acedas e básicas, o que reduce moito as complicacións, segundo apuntaron os autores do traballo. E é que os expertos saben que cando se fala de praguicidas, hai que ter moi en conta a interacción entre os tipos de compostos químicos e os diferentes tipos de chans. Así, en España unha gran parte dos chans de interese agrícola son calcáreos. Estes chans, cun pH superior a 7, non reteñen ben os herbicidas aniónicos, o que quere dicir que en canto hai un exceso de auga, enseguida lixivia todo o praguicida ás capas inferiores do chan. De aí a importancia dun sistema de liberación lento.\narxila auga composto sistema de liberación controlada de herbicidas uso agrícola


Esas endiabladas mates: mayo 2010\nVaia coa Estatística!\n"Se se reúnen suficientes datos, pódese demostrar calquera cousa coa axuda da Estatística."\n(Lei de Williams e Holland)\nComo todos sabemos, a Estatística xoga cada vez un papel máis importante na vida cotiá. Os cidadáns están expostos a tal cantidade de datos e información que, ás veces, se poden ver enganados. Por iso, é necesario contar cun sentido crítico de carácter estatístico e non se deixar impresionar por certas deducións, resultado dunha análise manipulada e dirixida a obter as conclusións desexadas por certas persoas ou entidades.\nA continuación, veremos algúns exemplos de medias e estatísticas que poden dar lugar a situacións paradoxais e divertidas se facemos un uso inapropiado dos datos ou interpretamos estes maliciosa e erroneamente.\nUn home tiña medo de viaxar en avión por mor dos secuestros aéreos. Mirando unhas estatísticas, atopou que a probabilidade de que houbese unha bomba no seu voo era de 1 entre 1.000, mentres que a probabilidade de que houbese dúas era 1 entre 100.000. Polo tanto, o que fixo foi tomar o avión levando el mesmo unha bomba.\nO 20% das persoas morre a causa do tabaco. Polo tanto, o 80% das persoas morre por non fumar. Así, queda demostrado que non fumar é peor que fumar.\nA Cidade do Vaticano ten unha superficie de medio quilómetro cadrado. Como consecuencia, na Cidade do Vaticano hai dous Papas por quilómetro cadrado.\nDado que é sumamente raro ver a un velliño artrítico comendo chicle, podemos concluír que mascar chicle evita a artrite.\nA probabilidade de ter un accidente de tráfico aumenta co tempo que pasemos en ruta. Entón, canto máis rápido circulemos, menor será a probabilidade de sufrir un accidente. Á súa vez, o 33% dos accidentes mortais involucran a alguén que bebeu. Polo tanto, o 67% restante foi causado por persoas sobrias. Á vista destes datos, parece claro que a forma máis segura de conducir é indo a toda velocidade e bébedo.\nUn científico vai a unha escola para examinar a todos os alumnos. Primeiro mide a altura de cada un deles e logo failles unha proba de lectura. Ao analizar os datos descobre que os que mellor len son os que miden máis. Razoamento: os altos son máis intelixentes cós baixos.\nUn estudo fixo ver que en certa poboación europea produciuse un forte crecemento da poboación e un notable incremento do número de niños de cegoñas. Isto demostra que son as cegoñas as que traen os nenos ao mundo.\nA taxa de natalidade é o dobre que a taxa de mortalidade. Polo tanto, unha de cada dúas persoas é inmortal.\nA maioría dos zurdos son novos. De aquí dedúcese que se queres chegar a vello, terás que ser destro.\nEspero que sexades capaces de comprender a importancia de non se lanzar a sacar implicacións de tipo causal cada vez que se ten noticia dunha correlación estatística, pois xa vedes as barbaridades que se chegan a dicir.\nPara rematar, aquí vos deixo unha famosa cita de Darrel Huff, incluída no seu libro "Como mentir con estadísticas" (premendo na ligazón do título podedes ler un extracto desta obra):\n"Se queres demostrar algo absurdo, toma unha chea de datos, tortúraos ata que digan o que queres demostrar, e á confesión así obtida chámalle estatística."\nPublicado por Isabel ás 22:34 Enlaces a esta entrada\nEste libro conta a historia de Christopher Boone, un adolescente algo especial: padece a síndrome de Asperger, unha forma severa de autismo, caracterizada pola agorafobia e as múltiples teimas do enfermo, así como pola súa dificultade para relacionarse cos demais e a súa capacidade para destacar con brillantez nalgún tema da súa preferencia (no seu caso, as Matemáticas).\nA novela, primeira incursión do británico Mark Haddon na literatura non infantil, xunta unha emotiva historia sobre un mozo extremadamente peculiar cunha narración de suspense, dosificando maxistralmente a información e levando ao lector de sorpresa en sorpresa, a pesar de que o contado non sexa nada do outro mundo.\nDado que os feitos están narrados polo propio protagonista, o libro resulta fácil de ler e moi ameno, sendo o leitmotiv do relato o asasinato do can da súa veciña, o cal pretende resolver mentres vai anotando os resultados das súas pescudas en follas, a modo de redacción para a súa profesora de Educación Especial.\nPero esta novela non é allea en absoluto ás Matemáticas. Para a numeración dos capítulos séguese a orde crecente dos números primos (os favoritos de Christopher). Nos momentos de maior desasosego, son os cálculos numéricos continuados os que achegan a orde e o consolo ao atormentado mozo. Tamén a capacidade de calcular as potencias de base 2 se converte en termómetro da perturbación, xa que cando está alterado só é capaz de chegar ata 2 elevado a 25.\nEn definitiva, o autor constrúe unha historia na que nada sobra, cunha enorme coherencia e cun ritmo conseguidísimo, sendo outro gran acerto a axustada extensión do libro, que posibilita ler este nunha soa tarde. Aínda que, realmente, o seu maior logro sexa o que ese mozo nos pode ensinar sobre nós mesmos.\nPublicado por Isabel ás 11:30 Enlaces a esta entrada\nAínda máis difícil\nAínda que á maioría dos mortais xa nos resulta máis ou menos complicado resolver o famoso cubo de Rubik, existen persoas que non se contentan con conseguilo, senón que, querendo rizar o rizo, fano en menos de 42 segundos, con 15 libros sobre a súa cabeza e recitando de memoria os 100 primeiros díxitos do número pi. Alguén dá máis?\nSe a alguén lle interesa saber como se resolve paso a paso este puzzle dunha forma máis convencional, visitade esta ligazón, onde a explicación dada é bastante clara. Pero, se o que queredes é xogar, nesta páxina podedes facelo gratis, sen máis que premer sobre a icona do cubo.\nPublicado por Isabel ás 12:45 Enlaces a esta entrada\nEtiquetas: curiosidades, vídeos, xogos\nUn matemático na cama\nRené Descartes, viva imaxe do Racionalismo, foi tamén un gran comodón, xa que tiña unha obsesiva afección a permanecer tombado na cama tanto tempo como podía. A súa saúde fráxil na infancia, a temperá morte da súa nai, o consentimento da súa rica familia, etc., contribuíron a que o neno René desenvolvese unha especial predilección pola posición horizontal, que co paso dos anos iría perfeccionando e ampliando.\nPor sorte, non sentía unha gran necesidade de durmir, así que dedicou as súas longas estadías na cama a pensar... e pensou moi ben. Non só foi un eminente filósofo, que pasou á historia pola súa famosa sentencia "Penso, logo existo" (os seus adversarios intentaron cambiala por "Durmo, logo penso"), senón que, ademais, o seu nome quedou unido ao da Xeometría Analítica e á idea de identificar puntos do plano ou do espazo con pares ou ternas de números, respectivamente.\nComo todo gran científico, ten a súa propia lenda. En efecto, uns din que soñou a súa xeometría de coordenadas, e outros, que a inventou observando o voo dun paxaro preto dun recuncho do teito (así podía situar o paxaro coñecendo a súa distancia ao teito e ás dúas paredes que formaban o recuncho).\nPero este xenio foi vítima mortal dun erro persoal nun cálculo de coordenadas. Cando en 1649 a raíña Cristina de Suecia invitouno a trasladarse á súa corte, Descartes non tivo en conta que as coordenadas de Estocolmo son máis próximas ao Polo Norte que as doutras cidades máis ao sur, nin tampouco sabía que os invernos suecos non son bos compañeiros de viaxe para estar tantas horas na cama. Ademais, á raíña gustáballe recibir leccións de Filosofía e de Matemáticas tres veces á semana ás 5 da madrugada. Frío na cama e madrugadas xeadas fixeron que a súa estadía en Suecia durase apenas uns meses, xa que morreu de pulmonía en 1650. É unha mágoa que Descartes non nacese e vivise en Cuba ou Brasil, pois posiblemente entón a súa obra tería sido moito máis extensa.\nEsta curiosa biografía de René Descartes foi extraída do libro "El club de la hipotenusa" de Claudi Alsina.\nPublicado por Isabel ás 15:37 Enlaces a esta entrada\nEtiquetas: curiosidades, matemáticos\nTeorema de Pitágoras?\nSeguramente, cando escoitades falar de Pitágoras, case sempre sexa facendo referencia ao seu famoso teorema:\n"O cadrado da hipotenusa dun triángulo rectángulo é igual á suma dos cadrados dos seus catetos".\nPero, sabíades que este resultado xa era coñecido máis de 1500 anos antes de que o gran matemático grego o demostrase?\nEn efecto, os exipcios, grandes mestres da Arquitectura na Antigüidade, descubriron que podían construír un ángulo recto utilizando unha corda dividida en 12 partes iguais mediante unha serie de nós, xa que dispoñendo esta en forma de triángulo cuxos lados fosen 3, 4 e 5 partes (triángulo sagrado exipcio), o ángulo oposto ao lado maior medía sempre 90º.\nEvidentemente, tratábase dun pobo cun gran sentido práctico, ao que non importaban demasiado as reflexións teóricas nin as demostracións.\nPor outra banda, os babilonios sabían da existencia de números que verificaban o teorema de Pitágoras, xa que nunha táboa de arxila descifrada no século XIX se atoparon varias ternas de números enteiros que se corresponden cos lados dun triángulo rectángulo: (3,4,5), (5,12,13), (6,8,10), (7,24,25), (12,16,20) ... Esta táboa é coñecida como Plimpton 322 e o seu aspecto é este:\nAínda que algúns din que os chineses conseguiron probar o teorema antes que Pitágoras, o certo é que este resultado é un dos que contan cun maior número de explicacións diferentes (certos autores falan ata de mil), entre outros motivos porque na Idade Media esixíase unha nova demostración do mesmo para alcanzar o grao de "Mestre das Matemáticas". Se sentides curiosidade e queredes coñecer algunhas das máis famosas podedes ir a esta ligazón.\nImaxinádesvos como ía gozar a SGAE si existise naquela época?\nPublicado por Isabel ás 20:05 Enlaces a esta entrada\nEtiquetas: historia das Matemáticas, teoremas, Xeometría\nPuzzle ou paradoxo?\nEres capaz de resolver este misterio, coñecido como o paradoxo de Curry?\nPublicado por Isabel ás 13:07 Enlaces a esta entrada\nEtiquetas: paradoxos, Xeometría, xogos\nA semellanza ten ritmo\nO grupo musical Les Luthiers é capaz de poñer música a calquera texto, así que as Matemáticas non ían ser menos.\nA continuación déixovos un vídeo no que estes xenios do humor musical atrévense nada menos que co Teorema de Thales, conseguindo que este resulte moito máis ameno e fácil de dixerir que cando os profes o explicamos en clase. Poderei aprender a cancionciña?\nPor certo, se queredes a letra da canción, premede aquí.\nEtiquetas: humor, música, teoremas, vídeos, Xeometría\nAbraham de Moivre (Vitry-le-François, 1667 – Londres, 1754) foi un matemático francés que pasou á posteridade fundamentalmente pola fórmula que leva o seu nome e polos seus traballos no campo da probabilidade e da inferencia estatística.\nPero, aínda que a súa vida e obra son dignas de destacar, a súa morte resulta moito máis interesante, sendo esta un deses relatos a medio camiño entre a realidade e a lenda urbana que, sen dúbida, dan que pensar.\nEn efecto, dise que sendo xa un ancián, De Moivre caeu na conta de que necesitaba durmir 20 minutos máis cada día. Tras calcular a data na que acumularía 24 hora de sono consecutivas, anunciou esta como o día da súa morte, tal e como así ocorreu finalmente. A causa oficial quedou rexistrada como "somnolencia". Era o 27 de novembro de 1754 e De Moivre tiña 87 anos.\nPublicado por Isabel ás 19:27 Enlaces a esta entrada\nComo calquera outra magnitude, o tempo sempre foi obxecto de estudo por parte dos matemáticos, así que algúns deles decidiron dedicar parte do seu enxeño a deseñar reloxos que lles fixesen sentir orgullosos da súa profesión. A verdade é que algúns son realmente orixinais, pero, sodes capaces de ler a hora neles?\nPublicado por Isabel ás 21:32 Enlaces a esta entrada\nEtiquetas: curiosidades, fotopelículas\nSaben Matemáticas as abellas?\nEste feito xa foi constatado por Pappus de Alejandría, matemático grego que viviu do ano 284 ao 305. A súa afirmación baseábase na forma hexagonal que imprimen ás súas celas as abellas. Cando gardan o mel, estes insectos teñen que resolver varios problemas. En efecto, necesitan conservar o mel en celas individuais, de tal xeito que estas formen un mosaico sen ocos nin saíntes, pois hai que aproveitar o espazo ao máximo. Isto só é posible facelo utilizando triángulos, cadrados e hexágonos. Por que elixiron entón os hexágonos, se son máis difíciles de construír?.\nA resposta é un problema isoperimétrico (do grego "igual perímetro"). Pappus demostrara que, entre todos os polígonos regulares co mesmo perímetro, encerran máis área aqueles que teñen maior número de lados. Por iso, a figura que encerra maior área para un perímetro determinado é o círculo, que posúe un número infinito de lados. Por iso as abellas constrúen as súas celas de forma hexagonal, xa que, gastando a mesma cantidade de cera, conseguen maior superficie para gardar o seu mel.\nA pregunta é: e quen lle ensinou isto ás abellas?....\nPublicado por Isabel ás 16:51 Enlaces a esta entrada\nEtiquetas: curiosidades, Xeometría\nSeguro que todos estamos fartos de escoitar iso de que as Matemáticas son aburridas, ou o que é peor, que a maioría das cousas que ensinan os profes non acaban valendo de nada na vida cotiá.\nO certo é que moitas veces somos os propios docentes os verdadeiros culpables de que os nosos alumnos acaben pensando desta forma, pois deixamos pasar a oportunidade de mostrarlles esoutra cara divertida, amena, curiosa e sorprendente das Matemáticas. Pero iso si, sempre temos unha boa desculpa a man: os temarios son demasiado extensos e "non hai tempo para perder o tempo"; esta é unha ciencia exacta e seria, non unha desas materias "ligths"; os rapaces deixarían de respectarnos se baixásemos a garda en clase e nos dedicásemos a contar algunha que outra anécdota relacionada coa Historia das Matemáticas ou a ver vídeos de cando en vez; non ten sentido incluír nas nosas programacións lecturas para realizar e comentar cos alumnos, pois iso corresponde aos profesores de Literatura...\nEn fin, está claro que non hai peor cego que o que non quere ver, así que moitos seguirán a pensar así por moito que se lles diga. Con todo, se con este blog consigo que só un deses estudantes que ata o de agora consideraba as Matemáticas como unha tortura deixe de facelo, todo este traballo de recompilación terá valido a pena.\nPublicado por Isabel ás 21:39 Enlaces a esta entrada


ED517J - Inscrición para as probas libres de módulos profesionais de ciclos formativos de formación profesional ao abeiro da Lei orgánica 1/1990. - Sede Electrónica - Xunta de Galicia\nED517J - Inscrición para as probas libres de módulos profesionais de ciclos formativos de formación profesional ao abeiro da Lei orgánica 1/1990.\nConvocatoria 2016 Prazo pechado: 05/05/2017 - 15/05/2017\n1. Esta orde ten por obxecto establecer en centros públicos a realización de dúas convocatorias de probas libres para a obtención de títulos de formación profesional actualmente extinguidos dos establecidos ao abeiro da Lei orgánica 1/1990, do 3 de outubro, de ordenación xeral do sistema educativo, co fin de permitir finalizar os estudos e lograr a titulación ao alumnado que cursase as ensinanzas dos devanditos títulos na Comunidade Autónoma de Galicia.\nA relación de ciclos formativos para os cales se convocan probas libres de módulos profesionais de títulos extinguidos no curso académico 2016/17 e a dos centros públicos en que se realizarán as devanditas probas figuran no anexo II desta orde.\n5. O alumnado con módulos pendentes diferentes ao de FCT tras a realización de calquera das dúas convocatorias previstas de probas libres e que desexe finalizar os seus estudos poderá matricularse, de ser o caso, nas ensinanzas do título equivalente establecido ao abeiro da Lei orgánica 2/2006, do 3 de maio, de educación, para o cal se aplicará o réxime de validacións de módulos establecidos no real decreto correspondente.\nPersoas que estén en posesión dun título de técnico ou de técnico superior extinguido.\nb) Ter formalizada en cursos académicos anteriores a matrícula nalgún centro educativo de Galicia e nun ciclo formativo actualmente extinguido, derivado da Lei orgánica1/1990, do 3 de outubro, de ordenación xeral do sistema educativo, dos cales se convocan probas libres de módulos profesionais.\ne) Ter consumido algunha convocatoria nalgún módulo do ciclo formativo para o cal solicita a realización da proba.\nOrde do 2 de maio de 2016 pola que se convocan probas libres de títulos extinguidos dos establecidos ao abeiro da Lei orgánica 1/1990, do 3 de outubro, de ordenación xeral do sistema educativo (DOG nº 94 do 19 de maio de 2016).\nReal Decreto 1147/2011, do 29 de xullo, polo que se establece a ordenación xeral da formación profesional do sistema educativo (BOE nº 182, do 30 de xullo de 2011).\n05/05/2017 - 15/05/2017\nEsta orde entrará en vigor o día seguinte ao da súa publicación no DOG e os prazos de presentación de solicitudes serán os seguintes: Primeira convocatoria: do 5 ao 15 de xullo de 2016. Segunda convocatoria: do 5 ao 15 de maio de 2017.\nSoamente se o centro onde se presenta a solicitude non coincide co centro onde estivese matriculado/a con anterioridade, á solicitude de inscrición (anexo I) deberáselle achegar a seguinte documentación:\na) Copia do DNI ou NIE da persoa solicitante, no caso de non dar o consentimento para a comprobación dos datos de identidade no sistema de verificación do Ministerio de Facenda e Administracións Públicas, de conformidade co artigo 2 do Decreto 255/2008, do 23 de outubro.\nb) Certificación academica relativa aos requisitos de acceso.\nc) Certificación da superación da proba de acceso ao ciclo formativo (acceso mediante proba).\nd) Certificado da superación da proba de acceso á universidade para maiores de 25 anos (acceso mediante proba).\ne) De ser o caso, certificación acreditativa de módulos xa superados ou unidades de competencia acreditadas.\nAs solicitudes de inscrición para participar nas probas libres obxecto desta orde presentaranse nas secretarías dos centros públicos que ofrecesen as correspondentes ensinanzas no momento da súa extinción e irán dirixidas á dirección do centro educativo, de acordo co seguinte:\na) As persoas aspirantes que cursasen o ciclo formativo nun centro público deberán presentar necesariamente a solicitude no mesmo centro en que estivesen matriculadas. En caso de non ofrecerse o ciclo formativo no momento da extinción, rexerase polo disposto na alínea b).\nNo caso de remitirse a solicitude por correo, o envío deberá ser certificado, co selo de Correos na primeira folla do formulario, para garantir que a data de remisión e anterior á de peche da convocatoria.\nO modelo de solicitude axustarase ao establecido no anexo I desta orde. Estará dispoñible na Guía de procedementos e servizos, no enderezo https://sede.xunta.es, nas xefaturas territoriais da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, e na páxina web http://www.edu.xunta.es/fp. Xuntarase a documentación acreditativa que corresponda.\nA sede electrónica da Xunta de Galicia ten ao dispor das persoas interesadas unha serie de modelos normalizados dos trámites máis comunmente utilizados na tramitación administrativa, que poderán ser presentados en calquera dos lugares e rexistros establecidos no artigo 38.4 da Lei 30/1992, do 26 de novembro, de rexime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común.


O recuncho do Marcelino - TERRACHAXA\nEn xuño de 1977 o Chavito e os seus irmáns decidiron ampliar a actividade comercial da Casa dos Marios coa inauguración dun gran almacén na rúa Xardíns, situado no mesmo emprazamento onde anteriormente estivera o vello ultramarinos do meu avó Mario Xosé. Tratábase de concentrar no mesmo lugar toda a mercancía espallada por garaxes alugados en Vilalba, que manterían posteriormente, mais co único uso de gardar os camións e furgonetas que utilizaban acotío para percorrer os diferentes roteiros de distribución polas provincias de Lugo e da Coruña. O responsable de organización era o meu tío Cándido, considerado por todos o máximo estratego da familia e que nos deixaría prematuramente un ano despois.\nOs tres irmáns -Mario, Cándido e Ramón- apostaron por impulsar o negocio, inspirados polo crecemento que estaban a ter Manolo e Roberto Tojeiro, os seus competidores das Pontes, cos que mantiñan unha cordial amizade e coincidían no mesmo planeamento vital, o de situar á familia e ao traballo como principais prioridades. Con esta idea, o Chavito ingresou no Colexio Oficial de Axentes Comerciais de Lugo o 30 de xullo de 1970, un día despois de chegar eu a este mundo. O feito de formar parte da entidade permitiulle acceder aos numerosos cursos de formación que alí se impartían e tamén asistir aos eventos promovidos pola Cámara de Comercio provincial, que lle axudaron a coñecer a moitas persoas influentes do momento, e que no futuro serían clientes ou provedores da nosa empresa familiar.\nO crecemento pasaba inevitablemente polo reforzo do persoal e, con esta finalidade, na primavera de 1977 lanzaron varias ofertas de traballo, especialmente orientadas a crear un equipo administrativo sólido e de confianza, ademais de contratar a máis operarios e condutores. Nas oficinas que se abriron na entreplanta do almacén comezaron a traballar Emilio Guizán, Esther Álvarez e Pedro Martínez (Pardeiro), e na parte de abaixo montouse o despacho de xerencia -que compartían Cándido e o meu pai- e tamén a zona de atención ao público, que máis adiante sería coñecida por todos como “o recuncho do Marcelino”.\nNado en Vilalba o 8 de outubro de 1959, Marcelino Criado Currás formaba parte dunha familia numerosa moi coñecida e respectada na capital chairega. Orfo de pai, o Generoso da droguería, comezou na Casa dos Marios ao cumprir a maioría de idade, cando decidiu que non quería estudar máis. Foi daquela cando a súa nai lle dixo que o outro camiño era “aprender un oficio” e animouno a que se presentase a varias das ofertas laborais que por aquela época xurdían de cando en vez en Vilalba, un pobo que se atopaba en aparentes ventos de expansión. Un día de finais de setembro entrevistouse co meu pai e, ao seguinte, comezou o seu quefacer no almacén como aprendiz.\nEra un rapaz ledo, de amplo sorriso. Alardeaba coa brincadeira de que o bautizaran como Marcelino en homenaxe ao futbolista galego do Real Zaragoza, que formara parte da temible dianteira coñecida como “os cinco magníficos”, e que pasara do Numancia de Ares ao Galicia de Mugardos, e de aí saltara ao Racing Club de Ferrol, en Segunda División, con tan só dezaoito anos. Posteriormente, chegaría a xogar dez tempadas no conxunto maño, entre 1958 e 1969.\nO noso Marcelino era un ser social por natureza, tiña un especial don de xentes. Facíase querer coas súas chanzas e co seu carácter retranqueiro. Foi tal o grao de confianza depositado nel por parte do Chavito, que, co transcorrer do tempo, case pasou a ser un membro máis da familia. Na miña primeira adolescencia eu tiña o costume de achegarme cada atardecer polo almacén, pois gustaba de ver a actividade que alí se desenvolvía, coa descarga de camións, o lanzamento de ofertas e a preparación de pedidos para confeccionar os roteiros semanais de distribución. Lembro un día no que me agasallou cun pequeno coche de Guisval (unha colección que se fixera moi popular na época co rítmico slogan musical “miniaturas en metal”), que gardaba como lembranza do seu pai. Aquel xesto conmoveume e conservei sempre o xoguete coma se fose un tesouro. Marce ensinoume a tallar a madeira con navalla e a facer pulseiras de coiro. A través del coñecín o reggae de Marley e a poesía de Dylan. E compartiamos a nosa querenza polos reloxos dixitais Casio. Cada mañá presentábase no traballo montado nunha bicicleta “de carreiras” de cor laranxa, que me deixaba para pasear mentres el ficaba na oficina, e unha vez por semana íamos xuntos tomar un refrixerio, normalmente no bar Insua ou no Torrelavega. Fumador empedernido, alternaba Ducados con Winston.\nTras unha breve paréntese para facer o servizo militar, Marcelino volveu á Casa dos Marios e permaneceu connosco até 1989, cando eu xa estaba a estudar xornalismo en Madrid. Nesas datas comunicoulle ao meu pai o seu desexo de marchar coa súa parella a vivir en Barcelona, onde aínda residía unha importante colonia de chairegos, para emprender unha vida xuntos e forxar un futuro mellor en Catalunya. De todos os xeitos, sempre mantivemos o contacto e, cada vez que volvía a Vilalba, pasaba pola tenda para saudar ao Chavito e tomar unha cervexa xuntos. Deixounos de súpeto un día de San Ramón, cando regresaba para celebrar as festas en familia. Ironías do destino, nas emisoras de Barcelona soaba a letra de Loquillo: “Mi amigo murió en un accidente de circulación, como un triunfador…”. Contaba trinta e tres anos. O meu pai queríao coma un fillo, nunca o esqueceu; eu tampouco, pois foi o irmán maior que nunca tiven. E cada 31 de agosto adoitaba pedir un brinde por Marce, “alí onde esteas”.