Lecturas, exposicións e intercambios de exemplares para conmemorar o Día do Libro - Nós Televisión\nLecturas, exposicións e intercambios de exemplares para conmemorar o Día do Libro\nA rede de Centros Cívicos prepara un amplo programa de actividades para desenvolver en Santa Marta, Vite, Fontiñas e Conxo, nunha xornada dedicada a Hans Christian Andersen\nO escritor danés Hans Christian Andersen será o gran protagonista do Día do Libro en Compostela. O Concello baseará a celebración na figura do autor de obras como ‘A sereíña’ a través dunha exposición que ficará no centro sociocultural de Vite todo o mes. Así e todo, farase unha lectura dos clásicos de Andersen o día 25 en Fontiñas. Por outra banda, o CSC de Vite converterase o día 21 no ‘Nautilus’. Ambientarase a biblioteca como se fose a do emblemático submarino deseñado polo escritor francés Jules Verne.\nO Día do Libro rende homenaxe a Andersen e Verne\nUnha das actividades máis salientábeis desta xornada é a “solta de libros”. O 24 de abril en Fontiñas e o 25 en Vite, as bibliotecas dos centros cívicos agasallarán á cidadanía cos excedentes obtidos nas campañas de doazón. Nesta liña, do 16 ao 27 de abril haberá unha Feira do Troco de Libros no barrio de Santa Marta.\nArtigo anteriorA Deputación cofinanciará as obras de reforma da cuberta e a bancada de Riazor\nSeguinte artigoCompostela, á procura de novas rutas aéreas internacionais


Linguas do mundo - Palenquero - Información xeral sobre o palenquero\nInformación xeral sobre o palenquero\nNa comunidade de San Basilio de Palenque (Colombia), situada a uns 60 kilómetros da coñecida Cartagena de Indias, fálase un dos máis antigos sistemas de comunicación de base afrohispánica: o crioulo palenquero. Este crioulo, recoñecido coma lingua oficial no territorio, non posee autoglotónimo, pois os propios falantes da comunidade identifícano como “lengua”, frente a lingua dominante na rexión que recoñecen como «kateyano». No obstante, débese sinalar que os investigadores adoptaron o heteroglotónimo derivado do xentilicio da rexión colombiana onde fálase o crioulo, logo, refírense ó crioulo como «palenquero». Este código lingüístico crioulo foi identificado como tal a finais dos anos 60, cando Bikerton e Escalante (1970) e Granda no 1968 percatáronse, por vez primeira, do interese lingüístico desta comunidade.\nA orixe do palenquero hai que buscala séculos atrás, en concreto, no século XV, cando a importación de escravos do Congo e Angola increméntase considerablemente. Estes escravos cimarrones fuxiron do porto español de Cartagena de Indias en busca da liberdade perdida có réxime escravista e, refuxiáronse nos palenques da costa norte de Colombia. Así, o término palenque fai mención ó lugar afastado e de difícil acceso onde protexéronse os escravos africanos dos colonos. Estes escravos procedían de tribus étnicas e lingüísticas diferentes ―os lingüistas identificaron duas linguas bantús, kikóongo e kimbundu, coma as que poideron manexar os negros cimarrons dos séculos XVI e XVII― de ahí a necesidade de crear unha fala común, un instrumento de comunicación simplificado e intelixible para todos os integrantes do palenque. Desta forma orixínase un pidgin afrocaribeño ―na medida que as linguas africanas entran en contacto có español do Caribe colombiano― que pasa de xeración en xeración e, configúrase coma a “lingua” da comunidade de San Basilio de Palenque. Hoxe, a meirande parte dos investigadores coinciden en que o palenquero non é o resultado dunha evolución local, senon que, probablemente, é o resultado de contactos lingüísticos con raíces nun pidgin afroportugués traído a Cartagena polos escravos procedentes do litoral occidental de África.\nSegundo a última enquisa feita no Programa de Protección á diversidade etnolingüística do Ministerio de Cultura de Colombia, o palenquero conta cun número cada vez máis reducido de falantes: un 18% da poboación de San Basilio de Palenque (cuantificada en 7.730 habitantes) fala e entende a “lengua”, mentres co 32,1% (2.481) xa non comprende nin fala palenquero. Asimesmo, hai que ter presente que a maior parte dos falantes da lingua da rexión colombiana sitúanse nunha franxa de idade comprendida entre os trinta e os sesenta anos (79,4%). O número de falantes vaise ver reducido drásticamente entre a xuventude, pois entre os 15- 29 anos a porcentaxe de falantes do crioulo diminue ó 18,8%. A ruptura da transmisión xeracional da “lengua” do Palenque preocupa a comunidade, en tanto que augura a extinción do crioulo máis antigo do Caribe.


O BNG leva ao Parlamento Galego unha iniciativa en defensa da sanidade pública en Soutomaior - Radio Redondela 94.9FM\nUnha delegación do BNG formada polos concelleiros Olalla Obelleiro e Manu Lourenzo, xunto co responsable local, Diego Moreira, trasladaron aos Parlamento unha iniciativa para a defensa da sanidade pública no concello de Soutomaior. Na iniciativa solicítase ao SERGAS a inmediata incorporación de “novos médicos e de máis recursos para a sanidade pública do municipio que eviten a saturación que están a vivir os veciños da localidade”.\nPola súa banda, a Portavoz Nacional do BNG, Ana Pontón sinalou que “coñecemos os problemas que está a haber en Soutomaior e non podemos quedar parados ante este desmantelamento da sanidade pública. A sanidade pública é o único garante dun dereito fundamental como é o dereito a saúde, e coa saúde das persoas non se xoga”.\nPrevAnterioresPresentacións literarias e citas infantís na Feira do Libro que inaugura mañá Ledicia Costas\nSeguintesUn xoves de literatura e músicaNext


O alcalde considera “intolerable” que o Ministerio rexeite as alegacións sobre a intermodal\nO alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome considera “intolerable” que o goberno central rexeite as alegacións realizadas por Democracia Ourensana e por diferentes asociacións e entidades da nosa cidade ao estudio informativo da estación intermodal.\nO Concello de Ourense volverá agasallar este verán cun libro a todos os nenos e nenas da cidade, de 0 a 18 anos de idade. Será un exemplar á súa escolla, por importe de até 20 euros que poderán retirar en calquera das librarías da cidade.\nO BOP publica unha modificación das bases para 12 prazas de bombeiro\nO Boletín Oficial da Provincia de Ourense recolle hoxe unha modificación das bases específicas para a provisión por oposición de 12 prazas de bombeiro-condutor do Concello de Ourense.\nO Concello organizará, durante o mes de marzo na sala Valente, unha gran exposición con máis de 50 personaxes tradicionais do Entroido ourensán.\nCinco rúas do barrio da Ponte cambian de sentido\nA próxima apertura da nova estación de autobús no barrio da Ponte fai preciso implementar cambios na ordenación do tráfico na súa contorna, coa finalidade de acadar a máxima seguridade viaria. Así, desde o domingo, día 31 de xaneiro, cambian de sentido as 5 rúas adxacentes á rúa de Eulogio Gómez Franqueira.\nO Concello de Ourense reservará prazas para as persoas con discapacidade nas bolsas de emprego\nO Concello de Ourense disporá dunhas novas bases xerais para a contratación de persoal funcionario interino e temporal que, por vez primeira, contemplan a reserva de prazas para persoas con discapacidade. A proposta destas bases, elaboradas polo Coordinador Xeral, Francisco Cacharro, foron aprobadas pola maioría dos representantes dos traballadores logo de acadarse un acordo coa Mesa Xeral de Negociación, sen votos en contra.\nO Concello inicia este martes o acondicionamento de espazos no Pino\nA Concellería de Infraestruturas do Concello de Ourense inicia, este martes 26 de xaneiro, a execución da obra de acondicionamento de espazos na estrada de Vigo, entre os números 85 e 89.\nO orzamento desta obra é de 48.252,91 euros, e a actuación consistirá principalmente na mellora dos pavimentos deste barrio do Pino, na marxe esquerda da calzada, aplicando una capa de formigón, mellorando a accesibilidade e ordenando as zonas peonís e de estacionamento.\nA duración máxima estímase en dous meses. Mentres duren as obras non se poderá estacionar os vehículos na zona.\nPáxina 7 de 73


5 de setembro de 1526: As velas dun barco recórtanse no horizonte, fronte a unha illa solitaria do Pacífico occidental. Os nativos saen do palmeiral cara á praia, con curiosidade. O lugar é Guam, hoxe no arquipélago das Marianas, no corazón da Micronesia. E o buque é a nao Santa María de la Victoria.\nMentres os indíxenas se preparan para recibir á nave, a situación a bordo do barco é dramática. A tripulación está esnaquizada pola sede e polo escorbuto. Entre as numerosas baixas, destaca a dun dos seus capitáns, Juan Sebastián Elcano, quen só tres anos atrás tiña circunnavegado a Terra na famosa expedición de Magalhães.\nA nave aproxímase á costa e, dunhas augas de cor esmeralda, xorde un mar de canoas, unha turba de aborixes dispostos á abordaxe. O escribán do buque, Andrés de Urdaneta, narra no seu diario a tensión do momento, malia que os mariñeiros “prefiren morrer a mans dos salvaxes que prolongar a súa agonía na nave Vitoria”.\nDe súpeto, nunha das canoas, érguese un home de longas melenas e aspecto terrible. E fala: “Bos días, señores; véxovos en boa hora”. E continúa o seu saúdo: “Bos días, capitán, mestre e toda a súa boa compaña”. Os exploradores españois quedan abraiados ao escoitar a un nativo falando en cristián: “Eu son galego, vigués máis concretamente, e o meu nome é Gonzalo de Vigo“. Atónita, a tripulación observa ao home. Estamos en 1526. Como é posible que haxa un indíxena que di ser de Vigo, nunha illa perdida do Océano Pacífico? Moitos cren vivir unha alucinación, produto da febre.\nAsí o narra Urdaneta: “De entre aqueles indios, ergueuse un que comezou a saudar á moda de España; viña case espido, co cabelo chegándolle ás nádegas. Todos se marabillaron e dicíndolle que subise a bordo, non se atrevía el, se non lle daban antes Seguro Real”. A fórmula de ‘Seguro Real‘ supoñía o perdón automático para todo crime, en caso de subir a un buque militar. Como necesitaban auga e comida, a graza foille concedida.\n“En boa hora chegades, señor capitán, mestre e a compaña”, dixo o falso aborixe ao chegar: “Señores: Eu son un dos da Armada do capitán Magalhães; son galego, chámome Gonzalo de Vigo e coñezo moi ben a lingua destas illas”. Con estas exactas palabras, igual que os primeiros saúdos, recolle Urdaneta o encontro.\nO inesperado robinsón decidiu entón contar a súa asombrosa peripecia. Tratábase dun fuxitivo da expedición anterior, a que comezou Magallanes e rematou El Cano. Desertara en 1521, cinco anos antes deste reencontro, xunto a dous portugueses, fartos da sede e do escorbuto na súa nave, a ‘Trinidad’. Así que escaparon en Guam. “Estando naquela illa -prosegue o escribán- mataron os indios aos seus dous compañeiros, por certas tolemias que cometeron”.\nGonzalo de Vigo, pola contra, quedou a vivir cos nativos e aprendeu a súa lingua e costumes. Anos despois, viña de darse unha casualidade incrible. No medio dun mar case infinito de illas, unha nova nave europea visiba a mesma praia. E así un galego se converteu no primeiro ‘robinson‘ do Pacífico.\nEn Inglaterra e Estados Unidos, onde as historias de náufragos sempre tiveron gran éxito, Gonzalo de Vigo ten unha alta consideración. Foi o primeiro ‘castaway‘ do océano Pacífico, dous séculos antes de que Daniel Defoe situase a súa novela ‘Robinson Crusoe’ nunha illa fronte a Chile.\nGrazas ao escribán Urdaneta temos algúns datos sobre o noso personaxe. “Gonzalo de Vigo é natural de Vigo, que é en Galicia, foi de cho con Magallanes, e é fillo de Rodrigo Álvarez e de Isabel Martínez“, apunta no seu diario o cronista. O nome completo, Gonzalo Álvarez Martínez, polo común dos seus apelidos, fai difícil atopar o seu rastro. E tampouco sabemos se sobreviviu e regresou a Sanlúcar de Barrameda coa nao ‘Victoria’.\nPero Urdaneta anota as historias que vai contando Gonzalo de Vigo, para publicalas logo, ao seu regreso a España, na obra na que narra a formidable aventura da segunda circunnavegación da Terra: “Relación escrita e presentada ao Emperador por Andrés de Urdaneta dos sucesos da armada do comendador Loaísa, dende o 24 de xullo de 1525 ata o ano de 1535, entregada o 26 de febreiro de 1537“.\nAsí sabemos que o propio Gonzalo de Vigo narrou aos expedicionarios a súa vida en Guam, onde rematou por afacerse a aquela vida como un indíxena máis: “A illa é de regular altura, cume raso e despoada, porque os naturais viven xunto ao mar. Os indios son malos, e andan todos espidos, sen ter cousa algunha sobre si. Son ben dispostos, de cabelos longos e barba cumprida. Veneran aos seus mortos, de xeito que cando enterran a un home principal e ven que xa se consumiu, sacan os ósos e adóranos. En cada aldea hai un rei, e fan a guerra os uns aos outros. Non teñen instrumentos de ferro. As súas armas son tirapedras e paus. Comen froita, arroz, os moitos peixes que pescan e aceite de coco”.\nAs historias de Gonzalo de Vigo son de gran utilidade aos expedicionarios. O náufrago convértese de inmediato no intérprete cos indíxenas para que intercambien froita e auga cos españois. Como compensación, reciben abelorios de cristal, que tamén cambian por algunhas pezas de ouro. A partir de aquí, o galego continuaría unido á expedición.\nOs españois foron pouco agradecidos coa hospitalidade de Guam, a pesares da actitude pacífica dos seus habitantes, grazas á mediación de Gonzalo de Vigo. Unha vez repostos os enfermos, deciden continuar viaxe. Antes, rouban os paxaros que os nativos tiñan en gaiolas e aproveitan a oportunidade de consumir carne: Ásanos para papalos. “Os da nave -di Urdaneta– tomaron moitos palomos, que os tiñan os indios en gaiolas, e eles non os comían”. E tanto que non os comían: en realidade, eran as súas mascotas.\nPara finalizar a faena, secuestran aos últimos doce aborixes que comerciaban a bordo no momento de levar ancoras. Lévanos de escravos “para que lle desen á bomba [de achicar], que no barco estaba a entrar moita auga”. Urdaneta aclara, afortunadamente, que “o galego veu connosco, pola súa propia vontade”.\nMáis tarde, Gonzalo de Vigo converteríase nun heroe ao alcanzar as Molucas. Alí comezou unha guerra cun pequeno destacamento portugués que defendía as illas. Cada bando aliouse con diferentes poboados e reis locais. Urdaneta narra como o galego exerceu sempre como intérprete, e mesmo nunha ocasión chegou a ser tomado como refén por unha tribo. “Cando estaban a piques de matalo coas súas machadas, Gonzalo pegoulles dous empurróns e saíu correndo, conseguindo chegar ao bote, onde os seus compañeiros esperábano. Os indios, temendo as nosas armas, deixaron a persecución”.\nAs illas Molucas eran, precisamente, o obxectivo da expedición que partira desde España un ano antes. Todo comezara o 24 de xullo de 1525, no porto da Coruña. No medio dun balbordo formidable, sete naves, cunha tripulación de 450 homes, fixéronse á mar co obxectivo de alcanzar este arquipélago, rico en especias, e que tamén se disputaba Portugal. A ruta faríase polo recentemente descuberto Estreito de Magalhães, do que se tiñan noticias desde 1521. Para garantir o éxito da aventura, viaxou Juan Sebastián Elcano como un dos comandantes da expedición, dirixida por García Jofre de Loaísa.\nPero a ledicia da despedida coruñesa será a última boa noticia da viaxe. Todo remata nun desastre, a pesar de que durante a travesía se fixeron importantes descubrimentos xeográficos. A metade das embarcacións non chegaron nin ao Pacífico, e só a nave ‘Victoria’ alcanzaría as Molucas, despois da morte de Elcano e, tamén, do almirante Loaísa. Por esta razón, foi este buque o que recolleu a Gonzalo de Vigo.\nO escribán Urdaneta narra as penalidades que padeceron durante a travesía do Pacífico: “Era tanta a sede que tiñamos, que os máis de nós non podiamos comer, porque nos afogabamos; e nisto lembrei eu que quizais me remediaría cos meus propios ouriños e así o fixen; logo que bebín sete ou oito grolos deles, sentín como se tivese comido e bebido”.\nA morte viaxaba na nao ‘Victoria’, cobrándose vidas un día tras doutro. O 6 de agosto falecería Juan Sebastián Elcano. E a estampa que retrata Urdaneta é dramática: “Toda a xente morreu de medrarlle as enxivas de tal xeito que non podían comer nada e tiñan unhas dores terribles; eu vinlle sacar a un home un dedo de carne das enxivas e, ao día seguinte, telas tan crecidas coma se non lle sacase nada”. O escorbuto facía estragos e aínda se descoñecía a necesidade de consumir vitamina C para evitalo.\nRepostos en Guam, a guerra contra os portugueses nas Molucas rematou por esnaquizar á tripulación. Tras o longo conflito, que durou un ano, os portugueses rendéronse e as Molucas quedaron baixo dominio español, cunha pequena dotación. Non sabemos se Gonzalo de Vigo quedou alí ou se volveu a España coa nave Vitoria. Urdaneta non o volve a nomear e a súa vida non deixou máis pegadas.\nPero, se fixo a viaxe de volta, tivo poucas oportunidades de sobrevivir. Só 24 homes chegaron vivos á metropoli. Ao desembarcar, o rei Carlos V agradeceulles o esforzo. Pero lles comunicou que as Molucas foran cedidas a Portugal, tras un arranxo económico. A guerra fora para nada.\nDesta formidable epopea, queda a historia de Gonzalo de Vigo, o primeiro robinson do Pacífico. Un galego que viviu unha das aventuras máis grandes, e máis abraiantes, que xamais coñeceu un ser humano.


‘El Modelo de Rodeiro’, primeiro bus de Camba - Faro de Vigo\nUn dos autobuses de ‘El Modelo de Rodeiro’ en 1938. | // ARQUIVO CONCELLO DE TEO\nA principios dos anos trinta do pasado século, Gumersindo Hermida Vázquez, O Suíme, un emigrante retornado de Cuba, poñía a andar a que debeu ser a primeira empresa de autobuses que funcionou nas terras de Camba. El Modelo Rodeiro, que así se chamaba, levaba o nome da empresa que este emprendedor explotara con éxito en La Habana, chegando a ter aquí tres autobuses que facían as liñas de Rodeiro a Santiago, todos os xoves, con parada na Casa Abeledo de Lalín; de Compostela a Ponte Ledesma, polas minas de Fontao e tamén carrexaban xente, mercadorías e gando ás entón concorridas feiras e romarías da contorna, ou ás augas do Carballiño de onde tamén traían botellas e garrafas por encargo.\nDa empresa tivemos coñecemento ao ollar unha foto que se garda no arquivo municipal de Teo, na que aparece un ómnibus que loce o rótulo El Modelo de Rodeiro, coa matrícula PO-5556, carrozado no ano 1938 nos talleres de Carrocerías Iglesias de Luou (Teo-A Coruña) que entre 1930-50 equipaba a moitas empresas galegas de transporte de viaxeiros. Coa axuda de varios amigos e informantes, puidemos coñecer a curiosa historia desta empresa de viaxeiros que foi das pioneiras da comarca de Deza e do seu fundador, que imos tentar resumir aquí.\nRodeiro na década de 1960 era parada na liña de Lalín a Monforte. | // ARQUIVO DEPUTACIÓN PROVINCIAL\nAvelina e o seu fillo José Luis\nPuido ser un dos homes máis ricos de Rodeiro, pero "para iso non tiña cabeza"\nNo país caribeño, Gumersindo explotou a partir dos anos vinte unha empresa de autobuses, quizais coa denominación de El Modelo, que funcionou polo menos unha década. Logo de enviuvar e coa compaña da súa filla Ilda, volta da emigración cubana cara a 1932 poñendo a andar a referida empresa de viaxeiros en Rodeiro, que se ten pola pioneira no transporte nas terras de Camba. El Modelo de Rodeiro funcionou durante uns poucos anos, como xa se indicou, ao igual que unha taberna coa mesma denominación, que pararon a súa actividade nos primeiros anos da posguerra. Temos referencias de que O Suíme vendera parte da empresa a un veciño de Saa, en Pescoso, a quen non lle puido pagar en prazo, polo que lle foron embargadas as propiedades, o que fixo que a familia do debedor ficara arruinada e comezara unha nova vida en Barcelona. O que sabemos con certeza é que a mediados dos anos corenta O Suíme emigrou novamente, desta vez a Venezuela, coa que entón era a súa compañeira Encarnación Calvo –coñecida aquí por A Ferrolana–, da que tería unha filla tamén chamada Encarnación. Non temos constancia de como lles foi aló, pero logo duns poucos anos volveron para Rodeiro, onde fixeron casa para vivir na estrada que vai para Río. Aquí finaría Gumersindo un 19 de febreiro de 1979, cando contaba 82 anos de idade, sendo soterrado no camposanto de Rodeiro. Emigrante, emprendedor e aventureiro, puido ser un dos homes máis ricos de Rodeiro, se soubera e quixera administrar os moitos cartos que fixo na súa longa vida, “pero para iso non tiña cabeza”, segundo nos contan os seus descendentes.\nOutras firmas en Camba\nOutra empresa de transportes tivérona en sociedade Vicente Calviño e Manuel Lamazares, O Mejicano, da Casa Grande da Devesa aló polos anos corenta do pasado século. Ían ás feiras e festas da contorna. Era un ómnibus mixto, que levaba gando e xente para as feiras. Abaixo porcos e ovellas, xente sentada e gando vacún no medio e arriba tamén ían os máis mozos, aves e mercadorías variadas. Tamén ían ás romarías dos santuarios do San Miguel de Buciños na Barrela, ao Faro ou ao Corpiño. Nos anos setenta a empresa vendéronlla a Meixide de Agolada.\nPara Calviño e Lamazares, traballaba de chófer Leopoldo López de Negrelos, coñecido por O troiteiro de Barbeitos, do que temos noticias de que chegou a ter un autobús a medias con Lareu de Rodeiro, un veciño que foi alguacil, que viñera de Anzo, en Lalín, onde a familia tamén tiña autobuses.\nNos 40. O Chus vírase mesturado na morte violenta dun viaxante xogando ás cartas\nPor eses anos tamén temos coñecemento dunha empresa que tivo Jesús Fernández, coñecido por O Chus, herdada do seu pai, veciño de Aboldrón en Camba. O Chus, que morreu hai poucos anos, estaba casado cunha das Carpinteiras e tiveron un bar onda a consistorial de Rodeiro, no mesmo lugar no que anos máis tarde tivo parada O Celta que ía de Monforte a Santiago por Chantada, Rodeiro e Lalín. O autobús, que carrexaba xente para as feiras e festas, botou uns anos parado a medidos dos corenta logo de que O Chus se vira mesturado nunha morte violenta en Rodeiro. Cóntase que morrera un viaxante xogando ás cartas no café logo dunha discusión con pelexa que levou aos outros tres participantes á cadea.\nMesmo fronte ao café-bar do Chus paraba, na Casa do Mazás, o Auto Industrial, e na do Borraxeiro, a Empresa Monforte, que cos anos pasarían a formar parte da empresa Monbús, do sarriao Raúl López.\nTamén nos anos da posguerra andaban no transporte do leite os Frade de Río, que levaban xente e facían viaxes ao Ribeiro e tiñan os garaxes onda o campo da feira de Río... Aínda que dista, a cousa vai de ómnibus.


BNG alerta de lentitude na vacinación, ritmo de inmunización por debaixo do anunciado pola Xunta - Novas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG alerta de lentitude na vacinación, ritmo de inmunización por debaixo do anunciado pola Xunta\nMontse Prado acadou o apoio unánime da proposta nacionalista para actualizar a estratexia de vacinación dos vindeiros meses e desagregar os datos dos grupos de prioridade e lugares de vacinación\nPide atender aos colectivos máis vulnerables e os que están en primeira liña da loita contra a COVID como os traballadores de traballadoras do Servizo de Axuda no fogar\n08 abr. 2021 - 18:56\nSanidade ParlamentoGalego Coronavirus Vacinación\nA portavoz de sanidade do BNG, Montse Prado, a través dunha proposición non de lei, alertou da “lentitude” na campaña de vacinación contra a COVID 19, iniciada o 27 de decembro, ao que sumou un “ritmo de inmunización por debaixo do anunciado pola Xunta de Galiza”. A deputada advertiu que hai grupos de poboación “moi vulnerábeis pendentes aínda de recibir a primeira dose”.\nApoio unánime á proposta nacionalista\nA iniciativa do BNG para que a Xunta presente na Cámara galega “ a actualización da estratexia de vacinación para os vindeiros meses, coa priorización de grupos, lugares para a administración de vacinas, papel da Atención Primaria e reforzo de persoal así como a publicación de todos os datos desagregados referidos ao proceso de vacinación: grupos de prioridade, e lugares de lugares de vacinación”, foi aprobada por unanimidade na comisión de sanidade celebrada hoxe no Parlamento galego.\nGrupos vulnerábeis e esencias pendentes da primeira dose\nNa defensa da iniciativa, Prado lembrou que os atrasos de vacinación e o Plan de vacinación da Xunta de Galiza estableceu a progresiva administración da vacina a grupos de poboación en risco de contaxio por estar en primeira liña de loita contra o virus ou desenvolver actividades esenciais, “grupos vulnerábeis, como maiores de oitenta anos ou grandes dependentes”, e a partir de aí por grupos de idade. Sen embargo, recalcou, a realidade é contraria a propaganda da Xunta xa que grupos prioritarios como “o Servizo de Axuda no Fogar, SAF”, encadrado no grupo 3 da estratexia de vacinación, que debía ser inmunizado inmediatamente despois do persoal das residencias de maiores e persoal sanitario que traballa en primeira liña contra a COVID, “continúan agardando a seren vacinados”. Un colectivo, explicou a nacionalista, con máis de 24.000 persoas que se enfrontan á COVID19 nos fogares de persoas dependentes.\nA nacionalista lembro que a CIG ven de denunciar esta situación sobre todo en grandes concellos como o de Vigo con máis de 350 traballadoras/es do servizo no que “unicamente arredor dun 10% foron vacinadas/os, algunhas/os coas dúas doses pero outras/as só coa primeira”.\nPrado engadiu que tampouco están sendo vacinados “grupos de dependentes, ou maiores de 80 anos dos que 26.638 aínda non recibiron ningunha dose e con dúas doses non alcanza o 40%”, seis puntos por debaixo da media estatal.\nNa súa intervención tamén aludiu ás persoas afectadas de cancro, transplantadas, en diálise, con VIH ou con inmunodeficiencias sobre as que non existe información de cando se procederá a súa vacinación. Estas persoas, dixo, están a vivir unha situación de grande incerteza e desesperación tras o autoconfinarse dende o inicio da pandemia debido ao seu “elevadísimo risco de contaxio”.\nO persoal sanitario do Instituto Social da Mariña en Galiza, médicas, [email protected], auxiliares de clínica, foi vacinado hai uns días tras denunciar a situación á que sumou o persoal do Servizo de Vixilancia Aduaneira (SVA) e Servizo de Gardacostas.\nPor outra parte, explicou que a actualización 3 da Estratexia estatal de vacinación, establece un novo punto 6 para definir os colectivos en activo cunha función esencial e un Grupo 6A para as Forzas e Corpos de Seguridade, Emerxencias e Forzas Armadas, incluíndo Garda Civil, Policía Nacional, Autonómica e Local, Bombeiros, técnicos das Forzas e Corpos de Seguridade, profesionais de Protección civil, Emerxencias e Forzas Armadas. Do mesmo xeito no Plan de Vacinación da Xunta, o Grupo 6 mantén a definición estatal e o 6. A inclúe as Forzas e Corpos de Seguridade, Emerxencias e Forzas Armadas. En opinión da deputada, “O persoal do Servizo de Vixilancia Aduaneiro e de Gardacostas debería estar no grupo 6A, pola equiparación de funcións”.\nPrado afirmou que o ritmo de vacinación é diferente segundo áreas sanitarias porque en Galiza “non se está facendo tan ben como afirma a Xunta e o PP” e para evidenciar a falta de persoal, organización e loxística no proceso de vacinación, amosou diversas fotografías con “centos de persoas amoreadadas e sen distancia formando numerosas colas”. Finalmente reclamou seguir de maneira “escrupulosa” os criterios para que as vacinas cheguen aos colectivos fixados no Plan de Vacinación e unha maior planificación e organización para non poñer en risco á poboación.\nBNG recrimina á Xunta que se negue a manter os servizos prometidos inicialmente no novo centro de saúde de Bouzas\nAna Pontón pide que a reunión Feixóo-Abalos conclúa “con investimentos, prazos concretos e licitacións no BOE”


Volven os bailes dos domingos á sala Bahía de Foz |\nHome Concellos Foz Volven os bailes dos domingos á sala Bahía de Foz\nFoz, 9 de abril de 2022. O Concello de Foz recupera este domingo os bailes na Sala Bahía. Anunciárono este mércores o alcalde, Fran Cajoto, e a concelleira de Asuntos Sociais, Ana Rojo.\nA concelleira de Asuntos Sociais indica que “despois destes dous anos duros de pandemia xa tocaba retomar o baile dos domingos na Sala Bahía, unha celebración habilitada especialmente para as persoas maiores do noso concello. Emprazámosvos a todas e todos este domingo a desfrutar -iso si, con máscara- das cumbias e pasodobres que bailades como ninguén”.\nO Concello de Foz anuncia o cartel dos bailes programados para o mes de abril, que comezan xa este domingo 10 co grupo D’Cano, en horario de 18 a 21 horas. “Para o primeiro baile quixemos traer unha actuación un pouquiño máis grande”, indica Fran Cajoto. O domingo 17 actuará o dúo Sabrosura e o 24 o dúo Vivarium. Establécese unha entrada de 5 euros que se mercará na mesma porta de acceso.\nO Concello segue a traballar noutras actuacións para desfrute dos maiores, como a recuperación do Bar dos Xubilados, que se pechara no anterior mandato. O Concello anuncia que nun breve prazo se retomarán as obras, paradas temporalmente pola necesidade da modificación de todo o cableado interior para a conexión independente do local.\nActividades para todos os gustos e todas as idades na Semana Santa cervense


Sánchez Bugallo pide á cidadanía comprensión e colaboración ante as novas restriccións da Xunta, nun mes, indica, decisivo para conter a pandemia – PSdeG-PSOE Santiago de Compostela\nSánchez Bugallo pide á cidadanía comprensión e colaboración ante as novas restriccións da Xunta, nun mes, indica, decisivo para conter a pandemia\nO alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo fai un chamamento á cidadanía para que sexa comprensiva coa adopción das medidas da Xunta publicadas hoxe no DOG, na que se extenden as restriccións sanitarias a Santiago, que cualifica de “bastante razoables”. O rexedor pide “afrontalas con serenidade e confianza”, e con “responsabilidade e espíritu de colaboración”, pois “vai depender de todos que obteñan os froitos” que se procuran, que neste caso é “impedir unha extensión do virus”.\nSánchez Bugallo é “consciente dos problemas” que crean estas novas medidas “nalgúns sectores”, pero entendeunas, non polo actual contexto onde sinala, os contaxios “non son especialmente alarmantes”, senón polo “o escenario que vén co arranque do curso escolar; co comezo da actividade en escolas infantís, centros de primaria e secundaria, universidade e centros de formación profesional, onde, engadiu, unha “porcentaxe elevada” do alumando ven doutras zonas, algunha delas afectadas por brotes. O alcalde advirte que será “decisivo” ser “capaces de conter a pandemia este mes e rematalo en condicións razoablemente boas”; o que, indicou, “colocará” a Santiago “en mellores condicións” para afrontar outubro, novembro e decembro. “Se pola contra, engadiu, se producise unha deterioración significativa, isto obrigaría a tomar medidas moito máis restritivas que condicionarían”o resto do ano.\nTamén tivo palabras para o sector turístico e hostaleiro, os máis perxudicados, dixo, de forma directa. Rexeitou que as restriccións impostas pola Xunta vaian supor “un xaque” ao sector, e animounos a pensar no Ano Santo 2021. “É moi importante que en Santiago conteñamos a pandemia, porque nos vai a permitir unha recuperación máis rápida e sostida”, reiterou. Sánchez Bugallo avogou por ir paso a paso, pequenos pasos firmes, xa que “de nada serve tentar correr se logo hai que volver á casilla de saída ou máis atrás aínda”.\nSobre as causas dos novos brotes xurdidos en Santiago, apuntou á mobilidade, “á que é dificil porlle cancelos”, cunha “liña clara” entre A Coruña, Melide e Santiago. Tamén incidiu na volta das vacacións e a reincorporación a actividades económicas, o cal “incrementa o risco potencial”, de aí a “responsabilidade individual” que solicita á cidadanía, para afirmou, non “relaxarse” nin “descoidarse” fóra da xornada laboral.\nO alcalde confirmou que, de momento, o Concello non vai pechar os parques públicos,nos que se incluen os infantís, nin tampouco as instalacións deportivas ao aire libre. Iso sí, pídelle concienciación á xente máis moza. Tamén pide “que ninguén saia do seu domicilio tendo unha orde de confinamento”, tampouco para ir ao supermercado á compra, posto que para iso habilitáronse servizos e buscarase unha solución”. Sánchez Bugallo empraza ás persoas afectadas, a que soliciten axuda ao Concello a través do teléfono 010.\nSobre as denuncias e sancións por incumprimento das medidas sanitarias, o rexedor lembra que “teñen que ser tramitadas pola Xunta”, e que a policía local funciona “como órgano colaborador”. En todo caso amosou “total colaboración” para que se cumpran e anunciou un reforzo do control das festas e botellóns.\nSobre as restriccións de aforamente, de 60 persoas en espazos pechados e 100 persoas en espazos abertos, pide a consellería de Sanidade que repense esas cifras. Pon o exemplo do Multiusos de Sar, con 5.000 localidades no que só poderían estar 60 persoas, ou do estadio Vero Boquete de San Lázaro,con 16 entradas e capacidade para 16.000 persoas, no que so poderían estar 100, se se considera un recinto aberto. Respecto ao brote do Multiusos Fontes do Sar, sinalou que as medidas “están tomadas”. Ao cumprimento da normativa sanitaria súmase agora a obrigatoriedade da máscara en todas as salas e a cancelación das clases dirixidas por monitores.


Non temos para manter patrimonio e gastamos en pasarelas? - - Bloque Nacionalista Galego de Betanzos - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nO Concello de Betanzos, co Pasatempo e o Casco Histórico totalmente abandonados, co noso patrimonio por completo a caer decidiu que as prioridades de investimento pasan por unhas cámaras, que por certo xa ían mercar con cargo ao Plan de obras e servizos do ano pasado, para poder instaurar o parking express no Casco Vello.\nO goberno local, co único voto en contra do BNG, decidiu que a prioridade en canto a investimento no patrimonio sexa amañar a pasarela que une a parte nova coa parte vella do Pasatempo.\n15 Xan 2018 ás 17:55\npasatempo pos patrimonio casco-historico\nA Asociación de Amigos do Pasatempo explícanos as urxencias do parque\nO Pleno de decembro decidiu os gastos de investimento para o vindeiro ano que se van pagar con cargo aos cartos que achegue a Deputación a través do POS+ e que os concellos teñen que decidir en que gastar. O Concello de Betanzos, co Pasatempo e o Casco Histórico totalmente abandonados, co noso patrimonio por completo a caer decidiu que as prioridades de investimento pasan por unhas cámaras, que por certo xa ían mercar con cargo ao Plan de obras e servizos do ano pasado, para poder instaurar o parking express no Casco Vello.\nO goberno local, co único voto en contra do BNG, decidiu que a prioridade en canto a investimento no patrimonio sexa amañar a pasarela que une a parte nova coa parte vella do Pasatempo. Pese a que dende o BNG, como nos advertiran desde asociación de amigos do Pasatempo, lles indicamos que o peso desta pasarela estaba prexudicando elementos históricos do Parque.\nEn total van gastar 750 mil euros e nin un só euro vai a consolidar ou rehabilitar ningún elemento do Parque aínda que se encontra nunha situación extrema. Non se inviste tampouco no Casco Histórico que está totalmente abandonado e coas casas a caer. Iso si, despois vemos como día si e día tamén o alcalde se queixa de que non ten fondos para intervir no noso patrimonio. Cando, esperemos que non, caia outro elemento do Parque do Pasatempo, ou como sucedeu coa casa Gótica -por certo despois de anos prometendo a súa reconstrución, seguen sen reservar orzamento para facelo- ou a fábrica da luz escoitaremos de novo na prensa ao goberno e quen o apoia falar da traxedia que supón e da súa imposibilitade para actuar.\nPois ben, gobernar é cuestión de marcar prioridades e dende o BNG pensamos que a prioridade se ten que pór sobre o que nos fai diferentes e únicos. Sobre o que pode e debe ser a nosa principal fonte de riqueza, como o foi en Allariz por exemplo, e que hai que escoitar á veciñanza e aos colectivos antes de tomar decisións que poden mesmo ser prexudiciais ademais de supor un gasto inútil. Seguimos despois de 3 anos de goberno esperando ver un cambio de formas e prioridades. Un desexo pendente para o ano novo.\nArtigo publicado orixinalmente no xornal "Betanzos e a súa comarca" do mes de xaneiro de 2018.


Suíza: Desembarco nunha estrada entre Sisikon e Flüelen - TELES RELAY\nPÁXINA PRINCIPAL » internacionalmente »Suíza: caendo nunha estrada entre Sisikon e Flüelen\nCaendo nun camiño entre Sisikon e Flüelen\nA estrada permaneceu pechada ata medianoche. Imaxe: Google Maps\nUns cinco metros cúbicos de rocha caeron a noite do venres na estrada principal desde Sisikon (UR) ata Flüelen (UR). Ninguén resultou ferido, pero a estrada foi pechada por varias horas, dixo a policía cantonal Uri.\nCara a 18h30, as rochas separáronse da parede de dez metros de altura diante do porto sur dunha galería de estradas e roldaban a estrada. "Tivemos a sorte" porque non houbo vítimas ou danos materiais, dixo un membro da Oficina Federal de Estradas (FEDRO), entrevistado pola axencia de noticias Keystone-ATS.\nA estrada permaneceu pechada ata medianoche. O pavimento foi despexado. Os expertos inspeccionaron o sitio e declararon a zona segura. En decembro de 26, ocorreu un deslizamento de terra no mesmo tramo de estrada, pero na porta norte da galería de protección. (Sa / NXP)\nCreado: 12.01.2019, 00h55\nEste artigo apareceu primeiro https://www.24heures.ch/suisse/eboulement-route-sisikon-flueelen/story/19745562\nPERSOAS E VIDA11 348\nVídeo máis2 242\nA sonda espacial Cassini da NASA viu novas precipitacións sobre Titán, a lúa de Saturno - BGR\n4 das nosas bolsas favoritas de portátil só obtivo grandes descensos limitados polo tempo - BGR\nPersoas: Elvis estaría vivo? Os expertos confirman: a voz gravada de 4 anos despois da súa morte é propia\n"The Reader's World" - Sociedade: Anger en "Vests amarelos"\nSuíza: Referendo contra a lei de armas en Berna


A praza de María Pita foi escenario hoxe da presentacióndo Campionato de España da clase J70, que se realizará en augas coruñesas desde o venres até o domingo organizado por Mariña Coruña e o Real Club Náutico, e que será selectivo para poder participar no Campionato de Europa e no Campionato de Mundo. No acto estiveron presentes o tenente de alcaldesa, Juan Ignacio Borrego, a concelleira de Deportes, Mónica Martínez, o regatista e presidente do comité organizador, Chuny Bermúdez de Castro, o presidente da Autoridade Portuaria, Martín Fernández Pardo e persoas representantes das entidades organizadoras e patrocinadoras do evento.\n"A Coruña será pois referente da vela de alta competición esta fin de semana. A vela en particular, e os deportes náuticos en xeral, son para o Goberno da nosa alcaldesa, Inés Rey, un investimento de cidade, un compromiso para que a veciñanza da Coruña, e especialmente a xente máis nova, viva de cara ao noso pavillón azul, aquel que nos brinda un océano de oportunidades que están ao alcance da nosa man e da nosa mirada. Temos o deber de volver a cara ao mar, como cidade mariñeira que somos", dixo Martínez. E lembrou que nos meses de xullo, agosto e setembro a Concellería de Deportes porá en marcha por vez primeira o programa Coruña no mar. Serán cursos de iniciación e perfeccionamento de distintas actividades náuticas para que a cidadanía sexa protagonista activa no coñecemento e respecto ao mar.\nO tenente de alcaldesa deulles a benvida á cidade a todas as persoas participantes e destacou que o evento deportivo "é unha oportunidade para que a Coruña se converta nun referente na práctica dos deportes náuticos".\nPola súa banda, o regatista e presidente do comité organizador, Chuny Bermúdez de Castro, expresou a súa satisfacción de que sexa a súa cidade a anfitrioa do campionato e animou a todas as coruñesas e coruñeses a gozar dunha regata que "é a mellor maneira de promocionar a nosa costa, o sector náutico, é unha cidade que se vende por si sola".


85 ideas de Regalos para este Nadal | MaisTendencia\nEstás en MaisTendencia » Celebra » 85 ideas a un só click para saber que agasallar este Nadal\nOs agasallos de Nadal son os máis agardados. Quen máis e quen menos espera recibir un ou varios presentes nestas datas. Por iso, convén que a elección sexa o máis axeitada posible en función do destinatario.\nCatálogo virtual de regalos para este Nadal\nA Asociación de Comerciantes, CCA Ourense Centro, que representa o comercio de proximidade do centro de Ourense ven de editar un catálogo virtual que recompila preto de 100 ideas (85 en concreto) para agasallar a familiares e amigos este Nadal.\nEste catálogo virtual ten a intención de facilitarnos a tarefa de acertar cos nosos regalos de Nadal á vez que de promocionar o comercio de proximidade na cidade.\nAs propostas son moi variadas: Hai artigos de regalo para deportistas, (dende os que se decantan pola práctica de deportes de inverno ata para os que prefiren facer ximnasia na casa e quentiños); complementos, como gafas de sol; perfumes ideais para papá e mamá; bonos para regalar un peiteado, unha masaxe ou un tratamento de estética á parella; botellas de excelente viño para o amigo sibarita; artigos de bebé para os que estrean paternidade; beléns, nacimentos e outras pezas decorativas pensadas para inundar o fogar de espirito navideño; e moito máis.\nTodas están ordenadas en función do prezo do artigo, ata 20, 50, 100, 200 e 500 euros, polo que poderás adaptar as opcións á túa capacidade adquisitiva.\nEstas son algunhas, pero entra neste enlace se queres atopar máis.\n← ¿A tiempo de ahorrar en el menú navideño? -Sí, con estos consejos Entrevista a Sergio Pazos:\n«Gustaríame que os políticos fosen de proximidade, como o comercio» →


A III andaina de Rairiz de Veiga percorrerá rutas de 11 e 26 quilómetros pola contorna natural do municipio - Diputación Provincial de Ourense\nA III andaina de Rairiz de Veiga percorrerá rutas de 11 e 26 quilómetros pola contorna natural do municipio\nBaixo o lema "O agarimo da natureza" terá lugar o domingo, 28 de maio.\nOurense, 19 de maio de 2017.- A terceira edición da andaina do Concello de Rairiz de Veiga celebrarase o vindeiro domingo, 28 de maio, baixo o lema, "O agarimo da natureza", ofrecendo aos participantes dúas posibles rutas: unha longa de 26 quilómetros e unha curta de 11 quilómetros. A presentación do evento tivo lugar esta mañá no Pazo Provincial, acto no que participou o deputado provincial de Deportes, Juan Anta; a alcaldesa e a concelleira de Rairiz de Veiga, Josefa Asunción Morgade e María del Carmen Prieto, respectivamente; e os organizadores da andaina, Julio Domínguez e Ana Belén Míguez.\nA Deputación de Ourense colabora con esta iniciativa "que fomenta a práctica do deporte e pon en valor o entorno natural do municipio de Rairiz de Veiga, sendo unha gran oportunidade para coñecer as súas potencialidades turísticas", dixo o deputado provincial de Deportes, quen felicitou ao Concello de Rairiz de Veiga por "organizar este tipo de eventos que, a través do deporte, promocionan a provincia de Ourense".\nA proba, de dificultade media-baixa, comezará ás 9.00 horas desde A Saínza, aínda que a entrega de dorsais efectuarase 30 minutos antes de comezar. A ruta percorrerá os lugares máis emblemáticos do municipio desde as aldeas elevadas sobre o val da Limia ás veigas asoladas de Ponte Liñares, espazos todos eles, que albergan unha bio-diversidade única. No camiño, os participantes toparanse con pequenos anacos de historia, coma o campo de A Saínza, onde cada ano se pon en escena o enfrontamento entre mouros e cristiáns. Moi preto de alí perdura dende fai centos de anos a enorme presenza de A Carballa da Rocha, árbore declarada Monumento Natural no 2006, tal e como explicou a alcaldesa de Rairiz de Veiga.


Torre Berenguela da catedral de Santiago\nO Camiño de Santiago en 5 tramos\nO Concello de Fene organiza unha peregrinación a Santiago de Compostela en cinco fins de semana. Percorreráse o camiño do norde, saindo desde Vilalba. Realizaráse cada sábado un tramo. A chegada a Compostela coincidirá co 9 de maio.\nDulce López Rivera\nVersos de Dulce López Rivera na conmemoración do Día da Muller en Fene\n“Neste inverno arborado e tristurento\nacubíllome nos eidos da palabra\nSae do teu soño de violetas\ne ven falar das que contigo partiron,\ndas que mortas de cansazo\nlevitan na escura desmemoria.\nEscena do documental\nHonduras, a batalla pola dignidade\n“Honduras, la batalla por la dignidad” É o titulo dun documental de Angel Palacios que se proxecta esta tarde na biblioteca da Praza de España de Ferrol, promovido pola Asociación Fuco Buxán, ás 20 horas. Vai ser a cooperante en Honduras, a ferrolana María Castro Serantes , quen vivíu todo o proceso do golpe de estado neste país, a que presente o acto. Esta mañán falou en radiofusión do documental que califica de "interesante, e que pasa do drama ao humor , con moita ironía". Do autor dí que é un home comprometido que está aló onde a "dignidade" chama por el.\nVista da ría dende Magalofes\nMagalofes precisa a auga\nO alcalde de Fene interesouse esta mañán polos proxectos da auga a Magalofes e a auga e o alcantarillado para o lugar de San Marcos e a parte alta de Sillobre. Iván Puentes e Manuel Pico, en representación dos veciños, reuníronse co Conselleiro de Medioambiente, Agustín Hernández, para retomar estes proxectos que estaban comprometidos polo anterior goberno galego.


O afán que uniu a todos en Lalín - Faro de Vigo\nInstante da presentación do libro adicado á Feira do Cocido, onte, no vestíbulo da casa consistorial de Lalín. | // BERNABÉ/JAVIER LALÍN\nLalín | 22·04·22 | 04:01\nAs vésperas da edición 2022 da Feira do Cocido de Lalín tiveron onte unha xornada centrada na escrita. O vestíbulo do Concello foi o lugar escollido para a presentación do libro adicado á Feira do Cocido coordinado por Daniel González Alén. Trátase dunha obra composta por máis de 400 páxinas ilustradas con preto dun millar de fotografías, adicadas a tódalas edición celebradas dende 1969, coas súas actividades e protagonistas. Tamén se inclúe unha sección cos principais acontecementos habidos nestes máis de cincuenta anos en que o progreso do municipio foi parello ao do certame gastronómico, que pasou de comarcal a internacional. Na presentación estiveron entre outros o alcalde José Crespo e a concelleira de Cultura Begoña Blanco. Os asistentes ao acto protocolario foron agasallados cun exemplar do libro, que xa se pode consultar na súa particular edición dixital completa.\nDaniel González Alén destaca que o traballo “levoume polo miúdo uns seis meses e menos mal que houbo un aprazamento da feira porque se non non sei cómo fariamos. En teoría ía ser unha ampliación e posta ao día do que fixeramos no 2008”. Un esforzo no que tamén implicou a varios membros da súa familia para poder chegar aos prazos previstos. Ademais, destaca que “encargáronme o traballo pero non recibín nunca nin sequera un consello ou unha suxestión do que tiña que poñer ou non” para evitar calquer malentendido que puidera xurdir neste caso en concreto.\nEn canto á tarefa de documentación levada a cabo neste opúsculo de grandes dimensións, o seu coordinador recoñece que “os primeiros anos foron complicados de estudar por falta de documentación. Naqueles tempos non se lle daba moita importancia e a prensa non falaba apenas de nós e facían algunhas páxinas extraordinarias que pagaba o Concello ou os escasos anunciantes. Tampouco hai un arquivo fotográfico decente porque daquela a impresión dos xornais era en madeira”. González Alén engade que “tamén houbo problemas de documentación nas últimas edicións pero porque hai un exceso de fotografías, sobre todo das que non interesan. Hai moita foto dos políticos e veste negro para facer unha escolma interesante. Nos últimos tempos na Feira do Cocido hai un postureo brutal, sobre todo dos políticos que veñen ata Lalín, por suposto”.\nInquirido sobre cál foi a celebración máis sobranceira de todas as feiras do cocido, o coordinador do libro lembra que “hai varias edicións fundamentais porque houbo unha época polos anos 90 que se empezou a tomar moi en serio a Feira do Cocido. Tamén porque se lle sacaba un proveito político e sen política neste mundo pois non hai case nada. O labor neses anos 90 de Agustín López Torres foi importante. Tamén foi moi notable o ano do 25 aniversario que se reservou a Cuíña como pregoeiro e que correu coa organización Manolo Senande”. Aínda que tamén houbo tempos escuros na historia do evento lalinense porque “nos anos 70 a feira incluso perigou porque non se lle daba importancia. Era algo folclórico e secundario ata que se decataron de que podería ter importancia, como ao final pasou. Ninguén pensou ao principio que ía ter a repercusión que ten”.\nO libro conta coa maioría de pregóns porque “dos primeiros anos non temos os pregóns. Témolos a partires dos anos 90. Tamén e certo que Cunqueiro e toda esta xente non precisaban escribilos porque eran oradores de primeira fila que non escribían nada. Tamén non había esa ansia de gardar nada porque non lle daban importancia. Nos últimos anos si que se ven uns altibaixos brutais porque as veces búscanse máis os personaxes famosillos e tamén é certo de que as calidades deixan moito que desexar. Algúns non pasan de chascarrillos”, afirma o escritor lalinense Daniel González Alén.\nSobre a calidade dos pregoeiros, o coordinador da obra sinala que “non me quixera meter nese compromiso porque quedaría bastante mal. Nin polo libro anterior, nin por este, nin por outros que houbo polo medio teño cobrado nada. Non quería quedar moito peor citando porque tería que citar antes a todos os que axudaron neste traballo, que foron moitos. Tamén notei que nos últimos tempos é complicado pedir axuda porque algúns declinan meterse en estes asuntos. Algún coida que non é independente dabondo para facelo”, remata o cronista.\n“Fan mal os que ás veces non empuxan neste evento”\nO coordinador do libro adicado a Feira do Cocido de Lalín está satisfeito co traballo feito pero tamén engade que”o resultado pódese mellorar pero supoño que todos estes tipos de traballos pasarán ao dixital. Se cadra dentro duns anos vai ser complicado publicar un libro con máis de 400 páxinas e haberá que ir a unha edición dixital e agardando que a feira volva polos seus fueros”. Daniel González Alén mira cara o futuro con optimismo no que se refire a afamada celebración gastronómica da capital dezá: “Hoxe a Lalín coñéceselle pola Feira do Cocido porque Lalín e o cocido son sinónimos. Nese sentido todo o que se faga en Lalín en diante vai estar mediatizado pola feira. Xa ves que cousas como o rali ou a petanca danlle ao Cocido un plus de calidade importante”. O cronista lalinense pensa que a feira “non vai defraudar nunca. Así como hoxe en día a relixión vai perdendo o da gastronomía, o de papar vai a máis. E logo por riba se queres o deporte que está nun segundo plano. Entón, nós en Lalín temos esa sorte porque moita da evolución da filosofía da feira está na propia evolución da gastronomía a todos os niveis”. E abunda sinalando que “antes comíase para ir tirando, para ir vivindo, e agora cómese por pracer ou por turismo. Agora a comida é unha relixión. Nese sentido iranlle aumentando cousas novas á Feira do Cocido que teñen unha repercusión mediática brutal. Fai 50 anos Lalín era unha vila de medio pelo. Coñecíase moito máis Melide, O Carballiño, Chantada ou A Estrada. Hoxe a Lalín coñécese por este feito gastronómico pero sobre todo porque hoxe brila na súa contorna”. González Alén remata facendo un chamamento á unidade ao redor dunha feira que non deixa de medrar dicindo que “fan mal os que ás veces, tratando de arrimar a ascua á política, non empuxan neste evento, porque esta feira e todo o que conleva é un labor colectivo con todo o mundo implicado. Os lalinenses sentímola sempre moi nosa”.


DETECTORES ATLAS CMS LHCb ALICE TOTEM LHCf MoEDAL ATLAS O detector ATLAS (A Toroidal LHC ApparatuS) é o máis grande detector na Física de Partículas adicado a propósitos xerais (designado para "ver" un amplo rango de partículas e fenómenos producidos nas colisións no LHC). Mide 46 metros de longo, 25 metros de alto e 25 metros de ancho; pesa 7000 toneladas e consiste en 100 millóns de sensores para medir as partículas que xurdirán das colisións protón-protón no LHC. A primeira peza do ATLAS foi instalada no 2003 e derradeira peza foi baixada en marzo de 2008, completándose así o xigantesco puzzle.\nATLAS podería dar resposta á misteriosa "materia e enerxía escura" e buscar dimensión extra no espazo-tempo Está deseñado para ser quen de descubrir novas partículas e novos fenómenos esperados como extensións do Modelo Estándar como a supersimetría, e ser quen de observar o Bosón de Higgs .\nSe o campo de Higgs non é a resposta buscada para entender a masa das partículas, agárdase que o experimento ATLAS guiará aos físicos na correcta dirección.\nAlgúns cálculos ... ATLAS é unha colaboración mundial que implica a uns 2100 científicos e enxeñeiros de 167 institucións de 38 países. Son: Arxentina, Armenia, Australia, Austria, Azerbaian, Belarrusia, Brasil, Canadá, Chile, China, Colombia, República Checa, Dinamarca, Francia, Xeorxia, Alemaña, Grecia, Hungría, Israel, Italia, Xapón, Marrocos, Holanda, Noruega, Polonia, Portugal, Romania, Rusia, Serbia, Eslovaquia, Eslovenia, España, Suecia, Suíza, Taiwan, Turquía, Reino Unido e EEUU.


Lalín avanza na planificación de iniciativas de apoio ao comercio local a través da estratexia Lalín Ssuma 21 | Noticias Vigo\nLalín avanza na planificación de iniciativas de apoio ao comercio local a través da estratexia Lalín Ssuma 21\nEn canto a mediadas máis sostibles, estase a traballar na posta en marcha dun servizo de axuda técnica especializada e individualizada nos comercios para ver en que puntos da xestión da súa actividade poden mellorar e actuar en consecuencia\nPublicado por Noticias Vigo o día 19/09/2018 na sección de Galicia\nEste luns tivo lugar na sala de prensa do Concello de Lalín unha nova reunión de traballo enmarcada dentro do proxecto para a comercialización e innovación do comercio local incluído dentro da estratexia Lalín Ssuma 21, cofinanciada nun 80% por FEDER no marco do Programa Operativo de Crecemento Sostible (POCS) 2014-2020″.\nNa xuntanza participaron o tenente de alcalde, Nicolás González Casares, e o concelleiro de Comercio e Emprego, José Manuel Fernández, xunto con responsables da asesoría técnica contratada para esta iniciativa, representantes da Asociación de Empresarios de Deza (AED), da asociación “Dtendas Lalín” e numerosos comerciantes a título individual. Como explicaron Casares e Fernández, no encontro falouse das liñas mestras do plan de marquetización e saíron á palestra varias das acción que se van poñer en marcha. Estas accións entran agora nunha fase de avaliación e planificación e todas elas teñen o obxectivo fundamental de promocionar e colaborar co comercio local.\nOs membros do Goberno aseguraron “ser conscientes das dificultades que atravesa o pequeno comercio, no só en Lalín, senón en todas as vilas”, polo que, explicaron, “con estas accións buscamos, dalgún xeito, colaborar a través das ferramentas e as iniciativas adecuadas para axudar a que o pequeno comercio saia a flote desta crise tan forte”.\nFundamentalmente, as iniciativas nas que se avanzou onte pasan pola activación dunha potente campaña de Nadal enfocada, principalmente, ao fomento do uso do aparcadoiro Aldea Grande e a promover unha imaxe positiva do comercio local. Tamén se tratarán de poñer en marcha nesta época do ano innovadoras accións de decoración.\nPor outra banda, como accións máis sostidas e directamente relacionadas co plan de comercio, estase traballando para elaborar un servizo de axuda técnica especializada e individualizada nos comercios para ver en que puntos da xestión da súa actividade poden mellorar de tal xeito que se incrementen as vendas nos seus negocios.\nGonzález Casares e José Manuel Fernández sinalaron que a idea fundamental deste tipo de iniciativas máis sostidas é colaborar amplamente dende o ámbito municipal na modernización e transformación do pequeno comercio.\nElena Muñoz presenta o Plan integral de apoio ao…


Galicia perde un mestre – IEM\nData 31 Marzo 2011\nDeixamos este artigo escrito polo membro da Xunta de Goberno do IEM Xulián Maure e publicado por varios medios de prensa en relación coa recente desaparición do profesor e tradutor Valentín Arias López.\n“Algún día Galicia coñecerá a súa historia e saberá canto lle debe ao laborador desta terra que hoxe nos deixou un pouco orfos. Valentín Arias deixa detrás del unha inxente obra da que, como amigo, fun testemuña singular. Deixa miles de páxinas traducidas á nosa lingua, el o máis produtivo dos nosos tradutores. Deixa en centos de mestres compañeiros o signo de distinción de amantes da cultura propia. Esta marca queda xa en milleiros de alumnos que hoxe son pais e nais de familia e perpetúan, ademais da súa formación intelectual, os sentimentos máis nobres dos valores colectivos.\nAdemais de traducir centos de títulos de outras linguas ó galego, elaborou ducias de libros de texto na nosa lingua e foi mestre de corrección de estilo para varias editoriais; os cen primeiros títulos de Edicións Xerais de Galicia levaron a garantía de pasar polas súas mans.\nOutros falarán da súa militancia no galeguismo político, do colaborador nos xornais en lingua galega, do experto en temas agrarios, do xerente da editorial Galaxia… a min quédame, co recordo de mestre e tradutor, a súa imaxe de pai de familia que traballa arreo para sacala avante, co mesmo amor que traballa para sacar a sociedade galega do profundo sono do seu propio descoñecemento. Recorreu Galicia dando cursos de lingua e cultura galegas para os colectivos máis variados, onde transmitía cunha sinceridade engaiolante os valores e posibilidades da nosa sociedade. Pero sobre todo Valentín Arias será recordado por centos de alumnos que tiveron a sorte de escoitalo nos cursos de animación á lectura en ducias de colexios repartidos pola nosa terra.\nSempre soñou cunha Galicia chea de lectores, homes e mulleres libres, capaces de facer da súa terra unha gran cidade-aldea. Que a súa lembranza agrande a nosa conciencia de nós!”\nEtiqueta:muerte valentin arias lopez\nA Sección Marítima do IEM na celebración da Reconquista de Vigo.


PressReader - La Voz de Galicia (Viveiro) - Especial1: 2017-04-14 - «Celebramos a festa do viño»\n«Celebramos a festa do viño»\nO alcalde define a feira como o auténtico certame dos caldos artesáns da Ribeira Sacra\nJulio Álvarez Núñez define a feira de Quiroga como a «auténtica festa do viño». Considera este produto como un elemento dinamizador clave para a economía da comarca. No tocante aos proxectos nos que traballan actualmente destaca o interese de Quiroga, Ribas de Sil e O Courel en conseguir a declaración da comarca como parque xeolóxico.\n—Preséntase con moita animación, porque as previsións meteorolóxicas apuntan a que teremos bo tempo. Polas novas que teño, a ocupación é do 100% nos aloxamentos.\n—¿Que filosofía ten o certame?\n—Máis que unha feira, xa se pode considerar como unha festa. Estes certames foron o xerme da posta en marcha da denominación de orixe Ribeira Sacra, que está moi ben dirixida e que ademais permitiu proxectar os nosos viños en todo o mundo. A nosa feira ten como finalidade resaltar o viño artesán. Hai que ter en conta que este produto é o principal recurso non só da comarca, senón de toda a Ribeira Sacra.\n—Preséntenos o viño de Quiroga.\n—O noso viño é singular, é o Quiroga de toda a vida. O noso interese por potenciar ese carácter artesán fixo que puxeramos en marcha a Confraría. Ten como característica principal que a uva desta zona madura antes que as demais, debido ao noso microclima. Ten menos acidez e máis graduación. Os nosos viños son plurivarietais, e aquí hai que diferenciar dúas zonas, a de Montefurado e o resto.\n—¿Pódese dicir que os caldos de Quiroga son maiores de idade?\n—O noso viño comercialízase no mercado autonómico, nacional e internacional. O 90% da uva que se produce en Quiroga véndese a outras adegas da Ribeira Sacra.\n—¿Que obxectivo pretenden coa celebración do certame celtibérico de bandas?\n—Manter os costumes e a tra- dición, porque isto forma parte da identidade dun pobo. Quero destacar o traballo arduo e interesante de Xosé Lois Foxo, que sempre se implicou coa nosa comarca, tratando de manter vivo o espírito deste xénero musical. De feito, mañá será o encargado de inaugurar oficialmente a feira do viño.\n—¿En que actuacións traballan nestes intres no municipio?\n—Agora mesmo, a nosa obra máis emblemática é a posta en marcha do centro multifuncional da Ribeira. Confiamos en que non xurdan máis atrancos e que o poidamos por en marcha no mes de maio. Investimos un total de 350.000 euros e contará con varias plantas, dirixidas a atención á persoas con risco de exclusión social, unha especie de centro de día para per- soas que se adapten a este perfil, e un local cultural e social para os veciños da parroquia.\n—¿Confía en que o xeoparque comarcal sexa realidade?\n—É o que desexamos. Os tres municipios que formamos a comarca Quiroga, Ribas de Sil e O Courel estamos traballando na elaboración do proxecto diste xeoparque, co fin de que cando se abra o prazo, presentar a nosa candidatura. Temos todos os elementos que nos converten en serios candidatos para que o xeoparque natural sexa unha realidade. Sería beneficioso non so para a Ribeira Sacra, senón para toda Galicia, porque atraería a numeroso público.\n—Convídoos para que veñan gozar de Quiroga, un municipio de interese turístico. Temos un gran potencial paisaxístico, natural, artístico e histórico importante, aparte de contar entre outros, cun museo xeolóxico único no noroeste español. Esperámolos a todos esta fin de semana.\n«Queremos manter as costumes e as tradicións, porque forman parte da identidade dun pobo»\nFOTO BEA DEL PONT\nJulio Álvarez é o alcalde de Quiroga


Nos anos 20 do século pasado o derradeiro representante da familia Taboada ten que abandonar o pazo e mudarse a Santiago. A partir de aquí comeza un proceso de cambio de propietarios que desemboca no paulatino deterioro da construción. No ano 2002 é comprado polo Concello de Lalín coa intención de salvalo da ruína e preservalo como referencia histórica da comarca. En 2009 é declarado BIC (Ben de Interese Cultural), na categoría de monumento histórico. No ano 2011, comezan as obras de restauración en colaboración co Ministerio de Fomento, a Consellería de Cultura e a Deputación de Pontevedra. A inauguración oficial do pazo para o desfrute público ten lugar a finais do ano 2014 coa súa posta en valor como contedor cultural e referencia arquitectónica da comarca de Deza.\nNo edificio principal cabe destacar a beleza da solaina na fachada posterior, a lareira no interior e o escudo coas armas dos Churruchaos, Mosquera, López de Lemos, e Taboada na fachada principal.\nAcolle o Centro de Xestión do Coñecemento Arqueolóxico, vinculado ao Museo Provincial de Pontevedra, que conta entre outras con área de exposición dos achados e laboratorio de tratamento e catalogación dos mesmos.\nTamén nas dependencias do pazo se atopa o Museo Galego da Marioneta, referencia museística única en Galicia que conta con dúas salas de exposición de monicreques e marionetas, así como unha das bibliotecas especializadas mais completas de España. (Atención: as exposicións do Museo da Marioneta non están dispoñibles neste momento)\nSala Loriga, espazo adicado á memoria do fillo ilustre Joaquín Loriga Taboada, nado neste mesmo Pazo e gran referente da aviación española, un dos fitos máis importantes da súa traxectoria é o voo Madrid - Manila no 1926 xunto con Esteve e Gallarza formando a Patrulla Elcano.\nAdemais existen espazos multifuncionais, como o antigo salón nobre, no que campan as restauradas pinturas e os blasóns do teito, e onde se levan a cabo distintos eventos culturais como actuacións musicais e teatrais, conferencias, exposicións temporais, etc.\nCoordenadas: 42°40'48.1"N 8°11'30.0"W


Salomé foi presentada hoxe polo alcalde do Concello de Tui, Antonio Feliciano Fernández Rocha; o concelleiro de Cultura, Moisés Rodríguez Pérez; a directora do CDG, Blanca Cendán, e a actriz María Salgueiro, quen interpreta o papel de Herodías como parte do elenco que encabezan María Mera como Salomé e Pepe Penabade como Herodes e do que tamén forman parte Hugo Torres, Alberte Cabarcos e Marcos Correa.\nAs entradas para a función de Salomé en Tui poden adquirirse desde a páxina web www.culturatui.info (ata ás 13:00h do día da función), así como no despacho de billetes do Teatro Municipal desde unha hora antes do inicio da representación. O prezo das localidades é de 8 euros, cun desconto de 3 euros para persoas en paro, discapacitados, estudantes, xubilados, usuarios do carné xoven, familia numerosa e menores de 12 anos.\nDespois da súa estadía en Tui, o espectáculo exhibirase sucesivamente no Teatro Principal de Pontevedra (22 e 23 de febreiro), Pazo da Cultura de Narón (25 e 26 de febreiro), Teatro Rosalía da Coruña (4 de marzo), Teatro Principal de Ourense (12 e 13 de marzo) e Teatro Jofre de Ferrol (17 e 18 de marzo). Finalmente, o período de exhibición de Salomé rematará no Salón Teatro, onde do 23 ao 26 de marzo se desenvolverán outras catro novas funcións.


O sábado 11 comezará una edición reducida e axeitada á "nova normalidade" das Festas de San Bieito - O Porriño\nO sábado 11 comezará una edición reducida e axeitada á “nova normalidade” das Festas de San Bieito\nO programa festivo recolle sete eventos. Comezará o sábado 11 coa actuación da arpista Marta Quintana, prevista ás 21 horas na praza de San Bieito. Ese mesmo día, de noite, haberá sesión de cinema na rúa, coa proxección da película galega “O que arde”, dirixida por Óliver Laxe e que valeulle a unha das protagonistas, Benedicta Sánchez, para gañar o premio “Goya” á mellor actriz revelación. O pase da película realizarase o sábado 11 na praza de San Sebastián, a partir das 23 horas.\nJulia e Marcelo de Faia Educación Ambiental serán os encargados de realizar esta visita coas explicacións pertinentes respecto desta materia. Require de inscrición previa a través do correo electrónico cultura@oporrino.org (hai que descargar o documento de inscrición ).\nDEIXAMOS ENLACE PARA DESCARGAR\nVisita guiada ao cultivo de vimbeiras de Julia de la Cal\nOs menores de idade deberán ir acompañados dun adulto responsable dos mesmos. A inscrición levarase a cabo por orden de remisión dos correos electrónicos, ata un máximo de 30 participantes. Para participar nesta actividade é obrigatorio o uso de máscara. É recomendable levar gorro e auga.\nO luns, ás 20 horas haberá tamén un concerto musical a cargo do dúo “Lagoa Folk”, na praza de San Bieito. E o remate da programación será unha tirada de fogos artificiais, a partir das 23 horas.\n06/07/2020 in Cultura e festas\nTerceira quenda do mercado ambulante despois do estado de alarma\n"Urbaser" comezou hoxe a prestar o servizo de limpeza viaria no Porriño


Teoría da prospección de Kahneman: o peso emocional das nosas decisións. - PsicoPico\njob dating salon de l'agriculture https://psicopico.com/vancouver-hookup-sites/\nA psicoloxía cognitiva ten gran protagonismo na toma de decisións, máis aló da pura estatística e a probabilidade na percepción de risco como se cría até fai relativamente pouco. A nosa experiencia é a que realmente nos guía na resolución de problemas dentro da incerteza que leva.\nTeoría da prospección de Daniel Kahneman: decidimos en función de relacións causales.\nTendemos a sobrevalorar as probabilidades de que suceda algo pouco probable (como ter un accidente de avión) e a subestimar aqueloutras máis probables de suceder (ter o accidente collendo o coche despois de beber alcol). Esta foi a base da teoría da prospección (ou da expectativa) desenvolvido por Kahneman e o seu fiel compañeiro Tversky en 1979 e que forma parde das teorías máis importantes sobre economía conductual.\nAntes desta nova teoría críase que as decisións de risco tomábanse en función do criterio do valor esperado. As persoas decántanse por tomar as decisións daquelas apostas que teñen unha ganancia media máis elevada en termos de probabilidade independentemente do contexto no que se atope.\nA experiencia dinos que isto non sucede na vida real. En determinadas ocasións, as persoas non cambiamos o noso estado actual normal por un mellor. Por exemplo, non sempre cambiamos o noso posto de traballo por outro máis remunerado ou con mellores condicións polo simple feito de estar xa satisfeitos co que xa temos (statu quo). É por tanto necesario ter en conta a perspectiva subxectiva dependente do contexto no que se atopa cada persoa no momento de tomar a decisión final e da súa utilidade esperada.\n>> Artigo relacionado: Como solucionr problemas en 5 fases.\nDaniel Kahneman (psicólogo gañador do Premio Nobel de economía en 2002) e o seu compañeiro Amos Tversky aplicaron a psicoloxía para tentar explicar a conduta económica nos procesos de toma de decisión e a incerteza que xeran a partir das teorías anteriores. Para Kahneman, a toma de decisión depende de onde fixamos o noso punto de referencia que resulta do contexto, ademais da utilidade que nos achega, o seu valor subxectivo. Nace así a teoría da prospección ou teoría das perspectivas.\nAs persoas tendemos a escoller as alternativas máis útiles entre as dispoñibles no contexto específico. Tendemos a darlle maior importancia emocional ás perdas que ás ganancias polo que ante un mesmo formulación a nosa decisión. Así, o estado emocional xerado por perder 10.000 € é maior que o estado emocional de gañar eses 10.000 €, o que produce unha aversión á perda.\nExemplo de teoría da prospección.\nPor exemplo, si preséntansenos dúas alternativas, nunha delas temos o 100% de posibilidades de gañar 10.000€ e na segunda alternativa temos un 95% de posibilidades de gañar 12.000€ a gran maioría das persoas decantaríase pola primeira alternativa para asegurar o seu beneficio a pesar de que en termos de probabilidades sería moi factible conseguir un rendemento maior. Isto sucede porque o punto de referencia é o máis seguro, gañar 10.000 €, e o peso emocional (dor) da perda a pesar de ser complicada que se produza (só un 5%), é moito maior que o pracer de conseguir unha recompensa maior.\nSegundo esta teoría, as persoas damos gran importancia ao factor emocional (cognitivo) á hora de facer decisións que por mínima que parezan poidan repercutir na nosa situación actual positiva (statu quo) polo que decidimos non realizar cambios significativos e quedarnos xa co que temos. A nosa motivación ao cambio vese afectada polo noso contexto polo que o valor que nos dan debe ser moi grande para tomar a decisión que nos faga saír da nosa zona de seguridade. O medo ao descoñecido mantennos na nosa zona cómoda xa que o temor á perda paralízanos, por moi baixa probabilidade que exista de perda.\n>> Artigo relacionado: Medo ao descoñecido: perfeccionismo inmovilizante.\nLevado a un contexto máis puramente emocional, unha persoa á que lle gusta outra, é probable que non lle diga o que sente ante o maior peso emocional da dor que supón o rexeitamento comparado coa alegría da aceptación.\nTi con que opción quedarías?\nKahneman, D., Tversky A. (1987). Teoría prospectiva: unha análise da decisión baixo risco. Infancia e Aprendizaxe, 30. 95-124\nTagsEconomía Kahneman medo problemas Psicoloxía solución soluciones toma de decisión


A economía do container - José Castro Ratón - El Ideal Gallego - Diario gallego - Hoy en Coruña\nA economía do container\n09 de Septiembre de 2017 (00:40 h.)\nO mundo das novas tecnoloxías produce o efecto da moeda: Ten cara e reverso.\nO mundo das novas tecnoloxías produce o efecto da moeda: Ten cara e reverso. Se queremos ser máis certeiros, falemos de cruz. Si, a súa faciana máis cruel é o efecto sobre o emprego que está a mudar de xeito acelerado, ben é verdade que non só por causa da extensión dos aparellos mecánicos nunha robotización de procesos sen parangón na historia. Moito menos por esa tendencia que, a xeito de ameaza de furacán, representa a intelixencia artificial; máis pantasma temíbel que realidade a curto prazo. Non, nada diso é causa da invasión dun novo modelo precario, de traballos efémeros, temporalidade obscena e salarios míseros. A fonte do actual panorama laboral é froito de decisións políticas, de regulación e leis.\nUn contexto que é global, evolución calculada das poderosas forzas do interese patronal planetario; agravado no Estado español, carente dun sólido sector industrial e, polo tanto, moi dependente do ámbito de servizos, especialmente do turismo exterior. Ocupación de tempada que explica o innumerábel sumado de novos desempregos ao rematar este período estival. Porén, detrás está unha sucesión de cambios continuos e sostidos no tempo que, desde a planificación orquestrada, foron concretándose nun rosario de iniciativas que enmascararon políticas de xestión pública contrarias ao dereito a un traballo digno coa finalidade última de reducir o factor de traballo nos custos empresariais. Sen reparar no dano, coas institucións laborais mirando para outro lado.\nÁ desfeita consolidada súmase agora unha nova dinámica internacional que vén a impulsar un modelo de “low cost” laboral, coa extensión do falso autónomo como bandeira do sistema: É a economía do container. Para entendernos, grandes operadores cunha mínima estrutura de organización e recursos que operan na mediación, cobrando por iso. Sexa no arrendamento da vivenda a xeito de alternativa ao hotel tradicional, no sucedáneo de transporte ao taxi clásico, na venda de produtos culturais de variado tipo ou en servizos financeiros.\nTendencia que vai a máis, vendida dende a expresión de economía de colaboración. Si, unha forma altruísta de agrandar a conta de resultados do propietario da marca e do soporte informático. Moi mal negocio para o emprego de calidade, sometido á mesma práctica das operadoras de redes sociais. O traballo de encher contido ou produto, vai por conta dos usuarios, eles só poñen o algoritmo e a publicidade. Negocio redondo.


AS UVAS NA SOLAINA: 03-mar-2010\nGalicia Hoxe, 03.03.2010\nUn cronista serio e competente non debería abundar sobre as parvadas emitidas, antes ou despois, e ás veces de xeito continuado, polos políticos, mesmo polos máis ecuánimes ou que nos parecen máis respectábeis. Parvadas como a que enunciou a experta en explotación oportunista de estereotipos imagolóxicos, Rosa Díez, para CNN+ ao comparar Zapatero cun "gallego, en el sentido más peyorativo del término". Pero como un servidor non entra nesas clasificacións de cronistas responsábeis vai dicir o que lle peta. En certo modo, debería preocuparnos, non só aos galegos senón a todo aquel que se precie da súa condición de persoa con criterio, o feito de que alguén que pretende dirixir o goberno do Estado se comporte monoloxicamente nas súas declaracións públicas como un berrador tabernario, no sentido máis pexorativo do termo, empregando clixés e estereotipos que só se comprenden na dialéctica da indixencia cultural característica en que se moven os discutidores vociferantes dos luns futboleiros.\nÉ de coñecemento case común que o estereotipo equival a unha fórmula lingüística ou ideolóxica de carácter arbitrario que funciona como unha expresión banal e escasamente significativa pero que, debido ao uso frecuente, se converteu nun discurso tópico e pouco evocador e se identifica como marca dun individuo ou dunha comunidade cultural, aínda que a miúdo o seu emprego repetido se relacione, sobre todo, coas clases populares. Así, a aparición na literatura de personaxes altamente tipificados, cun rol actancial ríxido, preestablecido, a carón de esquemas narrativos reiterados incide na afirmación da existencia dun modelo social único e inmutable. A este respecto, pódese citar como exemplo o estereotipo do indiano ou emigrante próspero retornado, que a miúdo aparece na literatura galega e castelá. No entanto, é tamén posíbel un emprego distanciado do estereotipo, isto é, un emprego irónico ou mesmo paródico mediante o cal se intenta concienciar o lector ou espectador da situación ideolóxica dominante no momento. Non foi esa a intención de Rosa Díez, que máis ben parece ter integradas no seu entramado ideolóxico, escasamente intelectual, as imaxes do catalán tacaño, o vasco frontal e bruto, o andaluz cantamañáns, o madrileño chulo, etc.\nDende a imagoloxía, o estereotipo concíbese como certa clase particular de imaxe, definida pola unha difusión ampla e pola monosemia. A súa creación responde a un proceso de xeneralización, de confusión entre o accidental e o esencial, entre a norma (moral ou social) e o discurso, entre a natureza (o ser) e a cultura (o facer). Deste xeito, a mirada que o suxeito cultural proxecta sobre o Outro depende dunha concepción monolítica, apriorística, e revela, xa que logo, unha cultura tautolóxica, repetitiva, allea a toda aproximación crítica e tendente á exclusividade esencialista e discriminatoria. Na cultura oral, o coñecemento, unha vez adquirido, debe repetirse constantemente para evitar que se perda; isto explica a necesidade da existencia de fórmulas fixas. E Rosa Díez intúe que repetindo estes clixés faise máis patente a suposta rotura de España e a necesidade dun neocentralismo ao que ela aspira fervorosamente, porque non se pode admitir que o Alcorcón, panda de paletos alfareiros sen sentido de Estado, lle meta 4-0 ao Real Madrid.\nPublicado por Amigos de Marcos en 11:59 p. m. 5 comentarios:\nRosa tabernaria ANXO TARRÍO VARELA Galicia Hoxe, 0...


Hoxe coma onte, a actividade económica da Coruña só se pode definir como incesante. Aínda que a cidade sempre aproveitou a súa localización xunto ao mar para desenvolver a súa industria, esta metrópole soubo proverse dunha complexa e ampla rede de infraestruturas e de empresas que lle permitiron converterse no corazón económico e político de Galicia e nun dos máis destacados de España e de Europa.\nO pasado deixou como herdanza unhas puxantes actividades económicas no ámbito comercial, portuario e pesqueiro que A Coruña mantivo do mesmo xeito que os beneficios de ser unha capital administrativa, financeira e de servizos na rexión galega.\nO municipio da Coruña é a capital da provincia da Coruña, na Comunidade Autónoma de Galicia. Está situado no extremo noroccidental do país. É unha cidade atlántica con clima suave. É sede do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, a Delegación do Goberno nesta comunidade e a Real Academia Galega. Así mesmo acolle a Capitanía Xeral Noroeste e é sede do Mando Loxístico Operativo do Exército de Terra.\nA cidade soubo adecuar aos novos tempos a mencionada oferta empresarial e desenvolveu novas e interesantes actividades. Así o mostra o espectacular crecemento de parques empresariais nas inmediacións da cidade. Recentemente creáronse os polígonos de Alvedro (Culleredo), Os Capelos (Carral), Cerceda, Coirós e Curtis-Teixeiro e ampliáronse os polígonos de Espírito Santo (Cambre) e Piadela Sur (Betanzos). Ademais, tamén destaca a ampliación do polígono de Bértoa (Carballo) e a creación do Parque de Actividades Económicas de Arteixo.\nOs dous polígonos industriais que están no propio municipio, Pocomaco e A Grela-Bens, dan cabida ás sedes e instalacións de máis de mil empresas dos máis variados sectores: construción, alimentación, transportes, novas tecnoloxías, venda e reparación de vehículos. A situación estratéxica destes polígonos e a moderna rede de comunicacións existente, permiten que a loxística e o transporte de mercadorías reporten a estas empresas unha auténtica vantaxe.\nInformación sobre os polígonos industriais, comerciais e de servizos\nNoticias, formación e ofertas de emprego\nMapa interactivo dos recursos empresariais para a innovación


Que é isto? | Música en Branco\nMúsica en branco: memoria da Agra do Orzán é unha intervención urbana que investiga, documenta, difunde e pon en valor a memoria musical e sonora deste barrio da Coruña, converténdoa nunha ferramenta para a participación e a innovación social. O proxecto, desenvolvido por Sinsalaudio para a Concellería de Cultura da cidade herculina, lévase a cabo no marco de Urbana-C, o Programa Integral de Rexeneración Urbana financiado pola Unión Europea e o Concello nesta área de gran densidade poboacional. Música en branco explora o patrimonio inmaterial e subliña o valor comunicativo da música e a súa capacidade para xerar un tecido común.\nEsta iniciativa sostense con tres piares básicos: a investigación, a participación activa da cidadanía e a programación de actividades arredor da memoria sonora deste barrio da Coruña. No seu desenvolvemento distínguense dúas fases diferenciadas, mais englobadas nun mesmo proceso de traballo. Nunha primeira etapa, o equipo de Música en Branco centrouse na recolleita de información sobre a contorna, a comunidade e a súa relación coa música a través da consulta de fontes documentais e bibliográficas e a realización de 60 entrevistas persoais. Na segunda etapa, a información recabada e analizada serve de base para oito liñas de actuación.\nUn programa de radio itinerante dirixido por Xurxo Souto, as Barriografías. Un obradoiro de construción colaborativa de rutas de sendeirismo urbano con Cristina Anllo. Un xeito de converter o barrio nun museo intelixente a través das audioguías NoTours, ao cargo do colectivo Escoitar.org. Unha convocatoria pública para financiar e dar soporte a microproxectos de intervención cultural. A implicación das escolas e institutos da contorna na representación plástica do son e a recolleita da testemuños orais dos maiores. A documentación da memoria das mulleres no Contedor de Feminismos de Carme Nogueira, Anxela Caramés e Uqui Permui. A elaboración dun mapa sonoro do barrio a partir das microhistorias da música recollidas polo equipo de Música en Branco. E por último, unha exposición no centro Ágora para dar sentido a un proceso de traballo que comezou en decembro de 2012 e rematará o vindeiro mes de outubro.\nA MÚSICA QUE TODO O ATRAVESA\nA popularización das tecnoloxías de gravación e difusión masiva inscribiron a música de xeito irreversible na experiencia humana nesta parte do mundo. A nosa afectividade, a maneira de nos relacionar e organizar, a nosa memoria, todo está atravesado pola música nas súas diversas manifestacións. A sintonía dun programa de radio ou de televisión, a nosa canción favorita, unha melodía descoñecida, un xeito de tocar e bailar ou a sonoridade dun espazo documentan a historia pública e privada das persoas, a súa identidade individual e colectiva.\nPreguntar pola música é preguntar polo arquivo emocional dunha comunidade, polos seus hábitos, a súa procedencia, a súa percepción do mundo, a súa formación e extracción sociolaboral, polo que hai de común e de diferente en nós. De aí o interese pola música, non unicamente dende a perspectiva da historia social ou a etnomusicoloxía, senón como ferramenta sociocultural.\nO PROGRAMA URBANA-C\nMúsica en Branco insírese en Urbana-C, un Programa Integral de Rexeneración Urbana que se desenvolve entre os anos 2007 e 2013 cun orzamento de 11,4 millóns de euros. Financiado con fondos Feder da Unión Europea e do propio Concello da Coruña, ten o seu ámbito de intervención no barrio da Agra do Orzán, cunha poboación de 29.139 habitantes –o 11,9% de toda a cidade–, segundo datos tirados do estudo A Cidade dos Barrios (2011). Un espazo urbano vivo, mais con déficits importantes, desenvolvido principalmente na década dos anos 70.\nA de Urbana-C é unha estratexia de intervención “integral” que trata de incidir de forma coordinada en aspectos económicos, ambientais e sociais. Pretende potenciar a imaxe do barrio, incrementar os seus servizos e animar a súa actividade económica. Ten como obxectivo mellorar a calidade de vida atendendo criterios humanizadores e promovendo, entre outras iniciativas, a creación de empresas, a implicación da veciñanza e a actividade do pequeno comercio. No eido social, busca impulsar a incorporación da muller ao mercado laboral, consolidar a integración da poboación migrante e mellorar a atención aos maiores e a infancia.\nOs espazos públicos, unhas das principais demandas da cidadanía na Agra do Orzán, tamén constan nas prioridades deste programa, que se propón ampliar a superficie de parques e zonas verdes e modernizar contextos de convivencia. A nivel cultural, Urbana-C pretende acadar unha maior implicación dos veciños na programación cultural. É aí, nese campo particular deste amplo programa de carácter transversal, no que se atopa o proxecto Musica en Branco.\nO BARRIO QUE VES E O BARRIO IMAXINADO\nO barrio da Agra do Orzán, con 688,9 habitantes por hectárea, é o máis denso da Coruña. A súa poboación distribúese, como describen os autores d’A Cidade dos Barrios, nun monllo de mazás compactas marcado, dunha banda, pola rede de camiños rurais que precederon a actual configuración da zona, e da outra, polas roldas que o arrodean, a de Nelle e a de Outeiro. A historia explícao. Das vivendas baixas e os chamados ranchos, aquelas vivendas unifamiliares con horta das xentes chegadas dende o rural nos anos posteriores á Guerra Civil, sobre todo da comarca de Bergantiños, o barrio pasou en moi pouco tempo, na década dos setenta, como o dos Mallos, a ser un dos de maior crecemento da cidade. Esas medras espontáneas e en altura, e máis tarde a especulación, axudaron a deterioralo progresivamente e darlle o aspecto que hoxe ten.\nE malia a todo, a Agra do Orzán segue a exercer a función que tiña daquela como porta de entrada e ámbito de acollida para a veciñanza chegada de lonxe. África e América colleron o testemuño do rural galego, pero o barrio segue a construír a súa identidade a partir do encontro e a mestura. Hai, iso si, outras pegadas menos fértiles da súa historia urbanística, como a carencia de espazo público. A Praza das Conchiñas, con 3.000 metros cadrados, e a rúa Barcelona, hoxe peonil, con 8.500, son os únicos espazos de convivencia dos case 30.000 habitantes do barrio. Un metro cadrado de espazo público, calculan en A Cidade dos Barrios, por cada tres habitantes.\nOs elementos derivados da peculiar configuración urbanística e sociocultural do barrio, positivos ou negativos, son tamén o punto de partida de Música en Branco. Os problemas de mobilidade, a falta de autoestima colectiva, os déficits en equipamentos e zonas verdes, a crise do pequeno comercio ou a potencia da interculturalidade, por exemplo, foron emerxendo na fase de investigación ao tempo que se reunían cancións, anécdotas, lugares, grupos ou personaxes da vida musical da Agra do Orzán. Ambos vectores, o da historia e o do desexo, delimitan o marco de actuación deste proxecto. Por iso, aos límites administrativos do barrio se superpoñen, á hora de programar e situar as actividades, os imaxinarios. Os que cada una das 60 persoas entrevistas definiron como seus. A Rolda de Outeiro, a Avenida de Fisterra, a Rolda de Nelle e O Peruleiro, por suposto, pero tamén máis alá, até San Pedro de Visma, Os Mariñeiros, O Ventorrillo ou A Silva.\nO TEMPO DA INVESTIGACIÓN E O TEMPO DAS PROPOSTAS


Temas: GALEGO RAG XOHANA TORRES\nPor Galicia Confidencial | Compostela | 13/09/2017 | Actualizada ás 10:44\nEste martes deixounos unha das grandes musas e defensoras do galego, Xohana Torres. Nada en Santiago de Compostela en 1931, finou en Vigo aos 85 anos de idade. A súa é unha das voces máis destacadas das letras galegas contemporáneas que medraron na posguerra, cuxa obra abrangue a poesía, a narrativa, o ensaio e a literatura infantil. A autora contribuíu co seu labor como escritora, mais tamén outros espazos como o radiofónico, á reconstrución cultural de Galicia e á defensa da súa lingua.\nLa escritora Xoaha Torres\nXohana Torres criouse en Ferrol, onde estaba destinado como mariño o seu pai, pero as súas raiceiras están tamén nas terras do Avia, onde a súa avoa materna, Lola, lle aprendeu a fala galega máis íntima e a cultura popular. A ela está dedicado o derradeiro libro de Xohana Torres, Elexía a Lola (2016), unha versión ampliada e enriquecida da homenaxe que xa lle rendera en Estación ao mar (1980). A edición inclúe un anaco de Eu tamén navegar, o discurso co que Xohana Torres ingresou na RAG como académica de número en 2001.\nA vocación literaria de Xohana Torres manifestouse cedo e publicou os seus primeiros versos sendo adolescente na revista do instituto. Algún deles, como “Soidá”, formarían parte do seu primeiro libro, ao igual que “Nai”, que deu a coñecer en 1953 na revista Aturuxo animada por Ricardo Carballo Calero, o seu profesor de Historia e Literatura no bacharelato. En 1955 recibiu primeiro o premio de poesía da Asociación da Prensa de Vigo, compartido con Celso Emilio Ferreiro, por outro poema, “A nosa primavera: toxos”, e en 1957 publicou o seu primeiro libro, Do sulco (1957), na colección de poesía Illa Nova de Galaxia, acabada de crear para acubillar as novas voces das letras galegas.\nA radiofónica foi outra das linguaxes que cultivou con éxito. Nos anos de mocidade participou en diversos espazos emitidos en Radio Ferrol, onde lía textos en galego e poemas de distintos autores. Máis adiante, en 1963, dirixiría en La Voz de Vigo o primeiro programa cultural radiofónico completamente en galego, “Raíz e tempo”, que acadou unha notable audiencia durante anos. Así mesmo, colaborou na gravación de discos con escolmas de Castelao e Cunqueiro.


O pleno de Cerdedo-Cotobade amosa o seu apoio a Ence - Pontevedra Viva\nPersoal de Ence no pleno extraordinario de Cerdedo-Cotobade\nCerdedo-Cotobade ENCE, 60 anos máis\nO pleno de Cerdedo-Cotobade amosa o seu apoio a Ence\nMércores 10 de Abril, 2019 ás 05:49 do Mércores 10 de Abril, 2019\nAo redor de 200 traballadores de Ence e de empresas adxacentes acudían este martes ao pleno extraordinario convocado polo equipo de goberno de Cerdedo-Cotobade no que o único punto da orde do día se centraba na defensa da permanencia de Ence na ría de Pontevedra.\nO presidente de Cerdedo-Cotobade, Jorge Cubela, defendeu a moción que defendía a prórroga ata 2073 concedida á empresa pasteira cando Mariano Rajoy era presidente do Goberno e que agora corre perigo ante a decisión da Avogacía do Estado de achandarse na causa aberta na Audiencia Nacional sobre a legalidade desa prórroga.\nJorge Cubela entende que o goberno local debe defender os postos de traballo e as sinerxias económicas que favorecen a toda a comarca de Pontevedra, xa que moitos veciños do seu municipio traballan directa ou indirectamente coa fábrica de celulosa.\nPor este motivo, instou o goberno socialista de Pedro Sánchez que non faga electoralismo con este tema e permita que a empresa continúe en Lourizán. Sinala que a situación actual provoca inseguridade xurídica que favorece a fuxida de iniciativas empresariais para a costa galega.\nA moción foi aprobada cos votos do Partido Popular mentres que o Partido Socialista non votou a iniciativa, de forma que se computa como unha abstención, segundo manifestou o propio Cubela.\nO grupo municipal socialista de Cerdedo-Cotobade mostrou o seu malestar polo que consideran "prácticas electoralistas de Cubela", ao convocar un pleno extraordinario sobre unha empresa situada fóra do Concello.\nEntenden que se trata dunha manobra "electoralista feita a mala fe" co obxectivo de crear un "enfrontamento". Consideran que non hai motivo de urxencia para convocar unha sesión extraordinaria, xa que é o único goberno local na provincia que adoptou esta decisión para abordar a continuidade de Ence.\nOs socialistas consideran que é un tema que debe resolverse no ámbito xudicial e lembran a Cubela que debe preocuparse máis pola creación de emprego dentro do seu municipio.\nTampouco entenden por que este pleno celebrouse a última hora da tarde, cando durante todo o mandato o presidente municipal convocou as sesións en horario matinal a pesar das demandas da oposición para que se celebrasen durante as tardes.\nO persoal de Ence ten previsto desprazarse este mércores a Santiago de Compostela para concentrarse ante o Parlamento de Galicia.\nJorge Cubela confía nunha lista con experiencia para revalidar o seu mandato en Cerdedo-Cotobade\nPor Redacción | Mércores 24 de Abril, 2019\nTenso debate no Parlamento de Galicia, que rexeita o "cambio de criterio" da Avogacía do Estado na prórroga a Ence\nAs conserveiras, preocupadas pola "incertidumbre" que lles xera a situación de ENCE


Vide: Fundación Vigo Deporte - Caballero di que o Concello está "encantado" cos "magníficos" éxitos en taekwondo, esgrima e fútbol sala\nCaballero conversou primeiro cos nenos do E.D. Vigo, interesándose polos seus resultados (este ano foron campións de Vigo, de Pontevedra e de Galicia, gañando 5-4 ao Barval) e pola fase final do Campionato de España de fútbol sala, en Almería, onde acabaron como subcampións. "Pódese dicir que sodes uns grandes campións", indicoulles. Porque para el, chegar á final "é todo un éxito". O presidente do club, Francisco Fernández, explicou que a entidade, con trece equipos de base en fútbol sala e fútbol 7, ten convenios co Real Club Celta e co Lobelle de Santiago (fútbol sala).\nO alcalde tamén felicitou a Laura Lorenzo e Laura Caballero. Para Lorenzo era a segunda visita á Alcaldía en poucos meses, pois este ano foi de títulos. "Xa sei que o gañas todo", dixo o primeiro edil, que preguntou a idade da taekwondista (22) e a da esgrimista (14), dous deportes olímpicos. "Estamos encantados cos vosos resultados", dixo.\nLorenzo foi bronce no Mundial universitario, e acudiu ao Concello acompañada pola presidenta da Federación Galega, de Taekwondo Mercé Barrientos, o seu adestrador no Ximnasio Tao, Miguel Meilán, e por Álex Sanjorge, técnico do servizo de Deportes da Universidade de Vigo, pois a deportista acudiu ao Campionato do Mundo universitario de Pocheon (Corea do Sur) como estudante da Universidade de Vigo. Lorenzo e Sanjorge entregaron ao alcalde unha foto dedicada da medallista durante a súa estancia en Asia. De feito, un dos momentos máis emotivos do encontro foi cando Laura Caballero, tamén campioa de España universitaria, fixo referencia á súa medalla mundial, que arrincou o aplauso espontáneo de deportistas, directivos e pais e nais presentes.\nPara rematar, Abel Caballero tamén charlou coa campioa de España infantil en florete. Para o club Esgrima El Olivo esta foi "unha tempada redonda", segundo explicou un directivo da entidade, pois dominaron en España a nivel individual e de equipo en varias categorías grazas a Laura Caballero, Judith Rodríguez, Irene Romero e María Mariño. Barcelona e Madrid eran as cidades punteiras nesta modalidade, e agora Vigo failles sombra.\nO alcalde lembrou aos presentes que a intención do seu goberno municipal é seguir mellorando o apoio ao deporte de base.


📣A Xunta destina máis de 4,2 millóns de euros aos concellos galegos para promoción da igualdade e apoio aos CIM | Noticias Vigo\nA Xunta destina máis de 4,2 millóns de euros aos concellos galegos para promoción da igualdade e apoio aos CIM\nO Diario Oficial de Galicia publica hoxe a convocatoria de axudas ás entidades locais para a promoción da Igualdade, de forma individual e xestión compartida, cofinanciadas polo Fondo Social Europeo, cun orzamento que supera os 4,2 millóns de euros.\nPoderán ser beneficiarios das subvencións previstas nesta resolución os concellos, mediante solicitude individual ou mediante solicitude conxunta de agrupacións ou asociacións de concellos, mancomunidades de concellos de Galicia e consorcios locais de Galicia, constituídos exclusivamente por concellos, así como as entidades resultantes dunha fusión municipal. Mediante esta convocatoria, a Xunta pretende apoiar e consolidar as actuacións que se están levando a cabo desde as administracións locais en materia de prevención e eliminación da violencia de xénero, de conciliación así como tamén apoiar a Rede de Centros de Información ás Mulleres existentes en Galicia.\nEsta convocatoria vén a reforzar a prioridade dos proxectos de xestión compartida, o que significa un incremento de puntuación, e polo tanto de subvención, para os concellos que presenten solicitudes conxuntas para a xestión desta orde de axudas.\nA liña destinada á prevención e tratamento integral da violencia de xénero inclúe accións de intervención de carácter integral coas mulleres que sofren este tipo de violencia, os seus fillos e fillas e coas persoas dependentes das vítimas; así como actuacións dirixidas á loita contra a explotación sexual e a prostitución, conta cun orzamento de 352.000 euros.\nA liña de fomento da conciliación da vida persoal, laboral e familiar está destinada a colaborar no financiamento de programas de conciliación que engloba as medidas que os concellos adopten coa finalidade de facilitar a conciliación da vida persoal, familiar e laboral das persoas traballadoras, como por exemplo os bancos de tempo. Esta liña conta cun orzamento de 524.926 euros.\nO Goberno galego destina para o funcionamento dos Centros de Información ás Mulleres, un total de 3.371.685 euros. Ao abeiro deste programa financiarase o persoal que traballa nos centros, en concreto, os postos de dirección, asesoramento xurídico, atención psicolóxica, axentes de igualdade ou de fomento do traballo en rede e de dinamización do territorio con enfoque de xénero en relación coa atención a mulleres en situación de vulnerabilidade dentro das actuacións que se desenvolven nos CIM.