Como atopar un voo barato: a clave está no día… e en adiantarche! | Consumer\nO mellor día para viaxar é o martes, tanto dentro de Europa como cara ao resto do mundo. A antelación da reserva tamén é clave para abaratar o prezo\nCalquera día é bo para reservar un billete de avión e viaxar, pero hai momentos concretos en que sae máis económico. Segundo diversos expertos, o mellor día da semana para voar é omartes , tanto dentro de Europa como cara ao resto do mundo. Pola contra, facelo un domingo resulta máis caro. Ademais, como explicamos a continuación, son esenciais outros factores para abaratar o custo do traxecto. A antelación na reserva é un moi importante, pero a tempada en que viaxemos terminará por definir o prezo do billete aéreo.\nExiste un día mellor para atopar voo barato?\nEn España o tránsito aéreo é moi elevado e no ano 2019, segundo explican fontes de Aena, case 300 millóns de pasaxeiros utilizaron algún dos seus 46 aeroportos e dous heliportos. Pero é posible que os pasaxeiros saiban en que data sáelles máis barato comprar un billete para voar ao destino soñado? E coñecer que data é mellor para visitar cada destino?\nSegundo fontes de o buscador de viaxes en liña Kaiak, “o mellor día para viaxar é omartes , tanto dentro de Europa como cara ao resto do mundo”. Así o indica no seu informe ‘Best Time to Book‘, unha análise que esta empresa realiza cada ano para revelar cales son os mellores momentos para reservas de voos e hoteis. Por exemplo, se decides viaxar o martes, poderás aforrar “ata un 50 % no caso de voar a Berlín, un 49 % se o destino é Marrakech, un 45 % se voas a Londres ou un 21 % se prefires visitar Roma”, engaden. Pola contra, “o domingo é o día da semana máis caro para reservar se voas a Europa, e o sábado para voos ao resto do mundo”, explican.\nPor que esas datas e días? Como en toda venda, a clave está na oferta e a demanda. Por iso, “os días ou datas con maior demanda adoitan ter un prezo máis alto”, sinalan as mesmas fontes.\nCon canta antelación comprarei máis barato?\nPara conseguir voos baratos, nun sector marcado pola oferta e a demanda, “a antelación é un factor moi importante e pode abaratar o prezo do billete, mesmo nas datas en que todo o mundo desexa viaxar”, contan desde a Asociación de Liñas Aéreas.\nCon canta antelación debes reservar un voo depende en gran medida do destino ao que queiras viaxar. Se, por exemplo, a túa intención é voar dentro de Europa, “con reservar 63 días antes do voo pódese conseguir ata un 56 % máis barato”, aclaran en Kaiak. Se o teu destino fose Cidade de México, será suficiente facelo cun mes de antelación para obter o mellor prezo en relación ao momento máis caro do ano. E se a elección son destinos como “Los Ángeles, Nova York, Tokio, Bangkok, Marrakech e Buenos Aires, recoméndase comprar entre dúas e tres meses antes do voo”, indican.\nA antelación na reserva dun voo inflúe moito no prezo do billete\nRespecto da antelación en facer a reserva, o portal Skyscanner no seu informe sobre o mellor momento para reservar voos aumenta os prazos xa descritos. Se o destino é un país europeo, conséguese mellor prezo (ata un 45 % máis barato) reservando seis meses antes, e se vas a Estados Unidos ou México, para obter prezos máis baixos recomendan “reservar o voo un sete meses antes”.\nAforro máis ao voar no inverno ou no verán?\nO destino escollido marca tamén neste caso en que meses sairá máis económico viaxar, pois “as tempadas alta e baixa non son as mesmas en todos os lugares”. Iso si, as reservas para voar a calquera sitio en Nadal, xullo e agosto resultan sempre máis caras, “salvo se fanse con moita moita antelación”.\nÁ marxe destas datas sinaladas, “cando todo o mundo quere viaxar e a demanda é considerablemente maior”, a época máis barata para facer unha viaxe, por exemplo, a Mallorca son os meses de xaneiro, novembro e maio; chegar ata Roma sae máis económico en xaneiro e para “cruzar o charco” e voar a Buenos Aires é marzo, segundo o portal Skyscanner.\nCales son os destinos máis baratos para viaxar\nSe queres voar barato, ademais de buscar a data máis económica e o día menos caro, podes escoller no teu reserva que destino sairache a mellor prezo. Segundo Lonely Planet, en 2020 Budapest, Atenas, Serbia ou Tunes, destinos históricos e de gran atractivo, atópanse entre os máis baratos para viaxar. Entre os máis desexados (e caros) están Tel-Aviv, Santiago de Chile e Viena.


O Plan de Conservación da Praia das Catedrais limitará as visitas a 4.812 persoas diarias - Noticias de Galicia\nO Plan de Conservación da Praia das Catedrais limitará as visitas a 4.812 persoas diarias\nPraia das Catedrais. Foto: Europa Press\nO presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, avanzou hoxe, na rolda de prensa posterior ao Consello, a aprobación do Plan de Conservación da Praia das Catedrais, dotado cun investimento de 1,5 millóns de euros para os próximos 10 anos, co fin ordenar o uso público deste enclave natural e garantir o seu coidado.\nComo lembrou o mandatario galego, a gran confluencia de visitantes da Praia das Catedrais obrigou a poñer en marcha accións inmediatas, desenvolvidas xa no verán de 2014, e accións a medio prazo, como as que contempla o Plan de Conservación do Monumento Natural que hoxe se aprobou no Consello.\nNesta liña, Feijóo salientou que o obxectivo da Xunta é ordenar o uso público da praia para que sexa compatible o seu desenvolvemento como recurso turístico coa conservación do medio ambiente. Como engadiu, este enclave da Mariña lucense non é só “unha das nosas praias máis fermosas, senón que é un espazo único e recoñecido por varias figuras de protección ambiental”. De feito, recordou que, aparte de ser considerado monumento natural, conta con interese xeolóxico e mineiro e forma parte da Rede Natura 2000 e da Reserva da Biosfera do Río Eo, Oscos e Terra de Burón.\nPor este motivo, o Goberno galego ve preciso, segundo explicou Feijóo, dar pasos decididos para evitar a súa degradación pola presión turística e garantir que os seus valores ambientais se manteña ao longo do tempo.\nComo engadiu, iso é o que pretende este Plan de Conservación, que ademais “é froito do diálogo e da participación de diferentes administracións”, así como o resultado dunha “diagnose científica sobre as principais ameazas que afronta este espazo protexido”.\nOs obxectivos do Plan de Conservación\nEntre as medidas que inclúe o Plan, Feijóo fixo fincapé en que “establece unha regulación do acceso público nos momentos de maior afluencia”, permitindo 4.812 visitantes diarios nos meses de xullo, agosto, setembro e en Semana Santa.\nAsí mesmo, o titular da Xunta puxo en valor que o Plan propón cinco obxectivos estratéxicos. O primeiro deles, segundo asegurou, será avanzar no coñecemento do espazo protexido, así como dos riscos e das ameazas que encara. Neste punto, prevese un inventario de hábitats naturais e de especies de flora e fauna silvestre.\nEn segundo lugar, Feijóo avanzou que o Plan tratará de evitar a perda da biodiversidade e loitará pola conservación de hábitats, mediante o seguimento e control das especies exóticas invasoras e mellorando o estado de conservación da matogueira costeira.\nAdemais diso, outro dos obxectivos estratéxicos basearase en acadar un uso ordenado e compatible coa conservación dos valores naturais do espazo. Así, ademais de regular o acceso nos períodos de maior confluencia de visitantes, apóstase por favorecer a desestacionalización da demanda. Do mesmo xeito, está prevista a difusión da normativa de uso público e o control e vixilancia do seu cumprimento.\nPor outra banda, o titular do Goberno galego fixo fincapé na importancia de apostar pola mellora paisaxística do patrimonio natural, para o que se recollerán medidas como a ordenación e homoxeneización dos paneis informativos de diferentes organismos; a eliminación de noiros artificiais e a recuperación da topografía orixinal do terreo, cando sexa necesario; iniciativas para mitigar ou reducir o impacto visual dos equipamentos e das infraestruturas existentes ou previstos; desenvolver actuacións para ordenar os accesos e áreas de aparcadoiro e a venda ambulante, así como para a promoción de medios de transporte alternativos ao vehículo particular; ou a ordenación dos sendeiros e accesos interiores ao monumento natural.\nSegundo concluíu Alberto Núñez Feijóo, trátase dun Plan “que fará posible unha xestión máis eficiente dos recursos públicos” e que cómpre valorar como “unha oportunidade, sen dúbida, de desenvolvemento económico para o sector turístico, para a hostalería e para o ocio, compatibles coa conservación dos valores ambientais que motivaron a declaración de Monumento Natural das Catedrais”. “En consecuencia, o que queremos, é que se siga visitando un monumento que temos a obriga de conservar e este é o primeiro Plan de Conservación integral que se acomete por un Goberno en relación á praia das Catedrais”, aseverou o presidente da Xunta, que tamén lembrou que o acceso ao enclave seguirá sendo gratuíto e que a partir do vindeiro 1 de xullo os visitantes deberán contar cunha autorización que poderá conseguirse desde 15 días antes na dirección web http://ascatedrais.xunta.es.\n11 de xuño de 2015 | 16:30\t• Sen comentarios


Vista parcial do Barrio Bajo de Sanlúcar de Barrameda, co río Guadalquivir e Doñana ao fondo.\nA cidade de Sanlúcar de Barrameda é un municipio español situado na provincia de Cádiz, na comunidade autónoma de Andalucía. Asentada na marxe esquerda do estuario do río Guadalquivir, fronte ao Parque Nacional de Doñana, dista 44 km da capital de provincia, Cádiz, e 126 km da capital autonómica, INE 2009)o que representa un aumento de poboación con respecto a 2008 cando tiña 64.434 habitantes.\nO termo de Sanlúcar estivo habitado desde a Antigüidade, supóndose que pertenceu ao ámbito da civilización de Tartessos. Mencionada en diferentes textos romanos e medievais, a vila de Sanlúcar foi outorgada en señorío a Guzmán o Bo en 1297, iniciándose unha época de auxe demográfico e económico posibilitado sobre todo polo porto de Barrameda. Pola súa situación estratéxica, a cidade foi protagonista da exploración, colonización e evangelización de América entre os séculos XV e XVII. A caída en desgraza da Casa de Medina-Sidonia en 1645, a decadencia xeral de España baixo Carlos II, o traslado da Casa de Contratación a Cádiz en 1711 e o terremoto de Lisboa en 1755 afectaron negativamente a Sanlúcar, que pasou a ter un papel cada vez máis secundario. No século XIX a actividade económica da cidade reconverteuse á viticultura e ao turismo estival, sobre un fondo de precariedade e grandes desigualdades sociais. No século XX Sanlúcar viviu os mesmos sobresaltos políticos que o resto de España, non sufrindo destrucións durante a guerra civil. En 1973 foi declarada Conxunto histórico-artístico. Desde a restauración da democracia diversos partidos sucedéronse á fronte do Concello, que se endebedou fortemente, ao que se engade que Sanlúcar é actualmente a cidade española con menor renda per capita.\nHoxe en día Sanlúcar é coñecida sobre todo pola súa gastronomía, principalmente pola manzanilla e os lagostinos; pola súa música, en particular o flamenco e polo turismo estival, sobre todo polas carreiras de cabalos na praia, declaradas de Interese Turístico Internacional. Menos coñecido pero de gran importancia para os historiadores é o Arquivo da Casa de Medina-Sidonia, situado no palacio do mesmo nome.\nتۆرکجه: سنلوکار د برامدا\nбългарски: Санлукар де Барамеда\nbrezhoneg: Sanlúcar de Barrameda\ncatalà: Sanlúcar de Barrameda\nCebuano: Sanlúcar de Barrameda (lungsod)\nDeutsch: Sanlúcar de Barrameda\nΕλληνικά: Σανλούκαρ δε Μπαραμέδα\nEnglish: Sanlúcar de Barrameda\nEsperanto: Sanlúcar de Barrameda\nespañol: Sanlúcar de Barrameda\neuskara: Sanlúcar de Barrameda\nفارسی: سنلوکار د برامدا\nfrançais: Sanlúcar de Barrameda\nmagyar: Sanlúcar de Barrameda\nհայերեն: Սանլուկար դե Բառամեդա\nBahasa Indonesia: Sanlucar de Barrameda\nitaliano: Sanlúcar de Barrameda\nBahasa Melayu: Sanlúcar de Barrameda\nNederlands: Sanlúcar de Barrameda\nnorsk nynorsk: Sanlúcar de Barrameda\nnorsk: Sanlúcar de Barrameda\noccitan: Sanlúcar de Barrameda\npolski: Sanlúcar de Barrameda\nportuguês: Sanlúcar de Barrameda\nromână: Sanlúcar de Barrameda\nshqip: Sanlúcar de Barrameda\nсрпски / srpski: Санлукар де Барамеда\nsvenska: Sanlúcar de Barrameda (ort)\nTürkçe: Sanlúcar de Barrameda\nTiếng Việt: Sanlúcar de Barrameda\nWinaray: Sanlúcar de Barrameda\nBân-lâm-gú: Sanlúcar de Barrameda


Últimas xornadas do seminario CIDEC ‘Análise de cinco conceptos chave’ | Cidadanía e Comunicación (CIDACOM)\nDi Aristóteles na Política que para pensar o Estado é absolutamente imprescindible indagar o concepto de cidadanía pois aí se atopan os elementos propios do Estado. Este seminario pretende seguir o consello do sabio grego e investigar, desde una perspectiva filosófica e xenealóxica, o concepto de cidadanía que nos levará, a modo introdutorio e velocísimo, dende a Grecia clásica até a contemporaneidade.\nA communitas latina expresa unha relación non estruturada entre individuos en condicións relativas de igualdade onde existe un sentimento de participación. A historia do concepto é longa e profusa. Este seminario quere partir da afamada distinción entre Comunidade e Sociedade do sociólogo alemán F. Tönnies para camiñar até a pregunta polo “común” na actualidade. Neste senso analizaremos, dunha banda, o forte rexurdir do concepto con interpretacións e prácticas altamente innovadoras no campo que rodea ao concepto “procomún” e, doutra banda, achegaremos as características básicas das críticas contemporáneas aos intentos de fundamentar o concepto “comunidade” e “común” nun principio transcendente. A súa ausencia esencial é, máis ben, o que posibilita o camiño cara o común.


Acrónimo - Wikipedia, a enciclopedia libre\nUn acrónimo (do grego ἄκρος ákros, "extremidade", e ὄνομα onoma, "nome") é unha palabra formada a partir da abreviación doutras palabras. Utilízase xeralmente para referir a voz resultante dun dos procedementos de formación de palabras no que se combinan dúas ou máis palabras, ou ben letras (habitualmente iniciais) dunha unidade lexical composta co propósito de facela máis curta.\nOs acrónimos poden devir en palabras de uso corrente, habitualmente substantivos. É o caso, por exemplo, de láser, radar, módem ou informática. Acrónimos deste tipo fóronse popularizando nos últimos tempos, de xeito que o seu uso está hoxe xeneralizado e foron incorporadas ó dicionario. Aínda así, son aínda máis frecuentes nas linguaxes técnicas utilizadas nas especialidades profesionais (medicina, informática ou enxeñaría) e nos nomes de organizacións e compañías.\nA subdisciplina filolóxica que estuda os acrónimos é a acronimia. En morfoloxía, coñecese como acronimia o proceso de formación de palabras a partir dos compoñentes iniciais dun nome ou frase máis longa que dá lugar ós acrónimos.\nEstes son uns exemplos de acrónimos, cos seus respectivos significados:\nONU: Organización das Nacións Unidas\nsida: síndrome de inmuno-deficiencia adquirida (debido ao seu grande uso acabou converténdose nun substantivo común, xa recollido nos dicionarios; nótese que é feminino porque síndrome tamén o é).\nExiste disparidade de criterios se por acrónimos se entenden unicamente as secuencias de letras que poden pronunciarse como palabras por existir no acrónimo unha ou varias vogais que permiten lelo, ou se os acrónimos comprenden todas as secuencias de letras, aínda que non se poidan pronunciar como palabras e teñan que pronunciarse letra por letra (é dicir, un sinónimo de sigla).\nExemplos destas outras secuencias que non poden pronunciarse como palabras son:\nAlgúns detractores que non aceptan esta segunda variante como acrónimo considérana como iniciais ou siglas.\nNalgunha ocasión incorpórase expresamente unha vogal a un acrónimo para que resulte pronunciábel, como en:\nRENFE: Rede Nacional dos Ferrocarrís Españois\nTalgo: Tren Articulado Lixeiro Goicoechea-Oriol\nNoutros casos, a secuencia de letras converte o acrónimo nunha palabra de peso propio, de xeito que se esquece con frecuencia o seu significado orixinal, como nestes casos:\nláser: light amplification by stimulated emission of radiation\nTampouco hai consenso entre os falantes sobre se os conxuntos formados por dúas ou máis letras que representan unha ou varias palabras son ou non acrónimos. Por exemplo:\nAviaco: Aviación e Comercio\nLista de acrónimos en medicina\nLista de siglas e acrónimos de informática\nGlobalacronyms (sitio web de acrónimos en varias linguas)\nAcronymFinder.com (sitio web de acrónimos, en inglés)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Acrónimo&oldid=5420801»\nÚltima edición o 4 de abril de 2020 ás 19:04\nA última edición desta páxina foi o 4 de abril de 2020 ás 19:04.


Xoan Fernández de Andeyro: O derradeiro petrista. | El Gaje del Oficio\nAndeyro, Fernando I, Lancaster, Petrismo\nXoan Fernández de Andeyro foi unha sinalada personaxe protagonista dos derradeiros coletazos do petrismo; firme antitrastamarista cando os feitos acaecidos en Montiel xa permanecían relegados á memoria duns cantos cabaleiros desexosos de ver cumprida a vinganza a tamaño agravio. Mais Andeyro non acertou a separar debidamente, utilizando unha expresión de sobra anacrónica, os negocios do pracer: O rei vase e a rainha (Fernando I e Leonor de Portugal) viña pasar horas esquecidas a sós co amante. Este desliz conduciríao a súa tráxica morte. O apelido Andeyro orixinario de Cambre (A Coruña) deseguida extenderase pola xeografía galega, para máis tarde e na figura de Xoan Fernández, conde de Andeyro, pasa a Portugal. O referido Xoan Fernández foi a personalidade máis salientable desta linaxe; de vida tumultuosa e final tráxico vinculouse dende un principio á bandeira petrista na guerra civil que asolaría Castela entre 1366-69.\nA primeira mención sobre él atopámola entre os nobres que se achegan ao castelo de Monterrey (Verín, Ourense) para reunirse có rei Pedro I que atravesara Portugal fuxindo das tropas de su medio irmán. Descoñecemos se loitou posteriormente na batalla de Náxera (A Rioxa), anque é moi probable porque a nobreza que aínda gardaba lealdade por don Pedro I acodeu presta ao lugar; tamén se descoñece si presenciou en Montiel o fatídico final do seu señor, aínda que é moi posible que non se atopase alí. A segunda mención que atopamos sobre Xoan de Andeyro remítenos á invasión portuguesa de terras galegas tralo ascenso ao trono de Henrique II de Trastámara. O conde galego abriralle ás portas de A Coruña ao exército luso; para a historia quedarán as verbas do nobre galego dende os muros da cidade herculina: Hu ven aquí o meu señor, el señor el rey Don Fernando. Derrotados os portugueses o de Andeyro vese na obriga de refuxiarse no reino veciño dende o que parte cara Inglaterra en 1371. Inicia entón unha intensa campaña de embaixadas entre ámbolos dous reinos có obxectivo de chimpar do trono castelán a Henrique II. A faísca que acende de novo o lume petrista será o casamento entre Xoan de Gante, duque de Lancaster, e dona Constanza; filla do malogrado Pedro I de Castela e María de Padilla en setembro dese mesmo ano. Cun novo rei lexítimo á cabeza a súa causa recibe un importante pulo que aglutina con renovadas forzas aos vellos descontentos. A excusa está servida.\nJuan de Gante, Duque de Lancaster. (Fotografía de http://es.wikipedia.org/wiki/Juan_de_Gante)\nDeseguida Xoan de Andeyro comeza un duro traballo de embaixadas que o manterán ocupado durante dez longos anos con diferentes estadías en Portugal e Inglaterra. Axudalle sobremaneira o feito de que Xoan de Gante o teña en alta estima ao igual que o rei luso, quizais influenciado pola súa esposa amante do conde galego. Dende os primeiros contactos có duque inglés xermola a idea de organizar unha expedición militar que cobiza derrocar ao monarca castelán para entronar coma novo rei ao duque de Gante lexitimado tralo seu matrimonio. En maio de 1372 o galego regresa a Portugal en calidade de mediador dun “monarca reinante”. Nace deste xeito a alianza anglo-lusa na que os ingleses, dispostos a atacar en breve Castela ou Aragón, requerían o apoio militar dos portugueses; ademais non firmarían ningún tipo de capitulación sen que ambalas dúas partes se consultaran previamente. A empresa comeza a torcerse cando a impaciencia de Fernando I “O Formoso” empurrao a ocupar algunhas prazas que se vira forzado a entregar a castela na paz de Alçoutim el año anterior. Pola súa parte o continxente armado inglés parte na primavera de 1373 de Calais; as novas da súa partida chegan a Castela axiña e moita da nobreza que apoia ao Trastámara temerosa do exército inglés comezan unha intensa propaganda en prol do duque de Lancaster. Pero este grandioso exército no que cabalgaba Xoan de Andeyro non chega a pisar solo castelán; unha mistura entre a ineficacia do seu líder e a eficacia da defensa pasiva do monarca francés Carlos V, aliado de Henrique II dende os tempos no que éste pretendía o trono do seu medio irmán; converten a aventura anglosaxona nun desastre de enormes proporcións. Fernando I “O Formoso” vese na obriga da pocura de chegar a un acordo co seu veciño e acepta renderse no tratado de Santarem (24 de marzal de 1373). Nunha das clausulas firmadas esíxelle a expulsión de contado dos petristas amparados no seu reino.\nOs dous Xoans, Gante e Andeyo, non se renden fácilmente e persisten no seu empeño a pesares dos atrancos que apropia corte inglesa interpon e finalmente sáense coa súa no 1379. Ese mesmo ano falece Henrique II que é sucedido polo seu fillo Xoan I; a casa Lancaster ve novamente unha oportunidade ao alcance da man e unha volta máis Andeyro, nomeado por Ricardo II o 23 de maio de 1380 embaixador inglés con poderes para negociares cos portugueses unha nova alianza na contra de Castela. O tratado péchase co casamento da infanta portuguesa Beatriz e Eduardo, primoxénito do conde de Cambridge. Pasado un tempo combatendo en Francia desembarca cun pequeño destacamente en terras lusas e xa nunca máis as abandonaría. Outro tipo de mesteres o manteñen ocupado en exceso, tanto que mesmo esqueceu o seu principal cometido. Por todos é sabido a súa preeminencia na corte portuguesa e mesmo é agasallado có condado de Ourem; en virtude da estreita relación que o une coa raíña Leonor. Amoríos que comezan na estadía do emisario no castelo de Estremoz: O rei recolheuno na torre do seu paço de Extremos. O rei íase e a raíña viña pasar horas esquecidas a sós co amante. A súa crecente importancia dentro da corte vaille granxear importantes inimigos entre os nobres próximos ao monarca en especial ao mestre de Avís. Vían no conde galego a un advenedizo pretendente da coroa portuguesa. E os seus temores vanse ver confirmados tralo pasamento de “O Formoso”; dona Leonor pretende agora un achegamento a Castela coa intención da unión de ambas coroas na súa filla. O mestre de Avís e a alta nobreza interpretano como o resultado da negativa influencia de Xoan de Andeyro que axiña ía contraer nupcias coa raíña. Xoan de Andeyro foi asasinado, segundo as crónicas da época foron as propias mans do mestre de Avís as que executaron ao galego en decembro de 1383.\nFernando I “O Formoso”\n(Fotografía de http://www.tiki-toki.com/timeline/entry/138782/1-Dinastia/)\nO lexitimismo petrista galego morría ese día en terras portuguesas, terras que por outra banda ampararon con esmero as ansias de vinganza das dúcias de cabaleiros casteláns e galegos que procuraron refuxio no seu seo logo da morte do seu señor Pedro I. Para algúns autores Xoan Fernández de Andeyro non foi maís que un dos centos de aventureiros que acrecentaron a gloria persoal e a fortuna á sombra da guerra dos Cen Anos. Personase oportunista que da noite a mañán foi capaz de trocar as súas lealdades. En troques Froissart descríbeo coma hombre prudente, valeroso y gran negociador. A labor diplomática mantivoo ocupado boa parte do seu exilio; pero os derroteiros que a súa vida tomou conducírono invariablemente ao tráxico final que coñecemos. Foron a ambición e a paixón que o unía a Leonor de Portugal o que o empurraron a non vislumbrar as posibles consecuencias que lle reportaron. O caso é que coa morte de Andeyro tamén morreron as preocupacións da corte castelá e a aventura peninsular do duque de Lancaster.\n– Baquero Moreno, Humberto (coor.), Historia de Portugal medievo. Político e institucional, Lisboa, 1995. – Carré, Leandro. Gallegos en la corte de Portugal a través de las letras lusitanas, en Boletín de la Real Academia Gallega, tomo XII, Pags. 375-82, 1943. – Murguía, Manuel, Galicia, Barcelona, 1981. – Rusell, P. E., Juan Fernández de Andeyro en la corte de Juan de Lancaster (1371-1381), en Boletín de la Real Academia Gallega, Tomo XXIII, 1943.


De soldos, funcionarios, pensionistas e parados -\nDe soldos, funcionarios, pensionistas e parados\nOdio falar de diñeiro, pero hoxe resúltame inevitábel.\nEstaba visto que as medidas económicas que tomou hoxe o goberno español ían chegar dun momento a outro.\nSempre pagan as crises os mesmos.\nÉ moi inxusto.\nPor que nunca paga a maldita banca, que recibe cartos públicos cada vez que soa o sinal de alarma?\nAnda mal isto, eh?\nAcabará como Grecia este país que semella levar anos a vivir moi por riba das súas posibilidades económicas?\nE aínda querían organizar unhas olimpiadas en Madrid!\nE aínda andan a dilapidar diñeiro na maldita Cidade da Cultura de Santiago!\nComentarios (8) - Categoría: De andar pola casa - Publicado o 12-05-2010 18:24\n1 Reducir o deficit do Estado está ben. Todos aqueles que teñen algún estudo de económicas, tamén os que non o teñen, saben que non se pode estirar indefinidamente a manga porque racha. De todas maneiras non me parece a mellor maneira as medidas adoptadas por Mr Bean, desde a miña modesta opinión penso que deberían ir #blgtk08#mais polo camiño de supresión de funcionariado duplicado, explicome: non é moi normal ter un funcionario por administración que se dedica ao mesmo, resumindo: "Ou somos autonomistas ou centralistas pero as duas cousas non". De todas maneiras si estou dacordo con que sempre pagamos as crises os mesmos, por desgracia.\nComentario por A cruz da Campá (12-05-2010 23:46)\n2 Tes razón, seguramente se se repartisen ben os cartos non faría falta recortar soldos. O outro dia escoitei que tamén ían suprimi#blgtk08#r algúns cargos redundantes das altas esferas, como comenta A cruz da Campá, espero que así sexa... Hoxe falan de folga xeral...\nComentario por Eva Lozano (13-05-2010 12:47)\n3 Eva, não sei quando que vão suprimir estes cargos. Não tenho tanto certeza disso, porque o que sempre vemos nestas situações são pessoas menos favorecidas e de classes sociais já quase extintas, perdendo o emprego já tão sacrificante e tendo que sobreviver de uns míseros trocados que o governo diz que ajuda (salário desemprego por 6 meses)quando recebem, e, também perdendo o pouco que ainda resta de dignidade, porq#blgtk08#ue necessita submeter-se a condições inaceitáveis para manter uma família.\nAqui estamos acostumados a passar por crises e por planos econômicos, por medidas de contenção, etc... Que nos fazem reduzir tudo, mas continuamos vendo os magnatas enchendo os bolsos, desviando dinheiro, e não é pouco não, estamos falando em milhões...\nA verdade mesmo é o que "rola" são as cabeças dos desfavorecidos!\nComentario por Solange Couto (13-05-2010 18:36)\n4 Eu estouche bastante anoxada coas medidas tomadas (ainda non son certas de todo, pero serán) Teño que dicir que recortando sensiblemente a enorme cantidade de asesores que teñen os políticos, e recortando o inmenso número de políticos chegaba e sobraba para arranxar a ecocomía do estado.\nAs diputacións#blgtk08# non fan se non repetir as funcións dos concellos. Co senado ven pasando outro tanto con respecto ao congreso. ¿qué me dicides das pensións vitalicias despois de 8 anos de ser deputado? e tanta ostentación de despachos, cohes, viaxes dietas etc, etc, etc. AHI É ONDE HAY QUE RECORTAR E DAR EXEMPLO DE AUSTERIDADE!!!!\nComentario por E Carpente (13-05-2010 20:28)\n5 Aportades tal cantidade de propostas que resulta difícil peneiralas. As crises sempre as pagan os sectores menos favorecidos. Nunca pagan os grandes bancos nin os banqueiros, por poñer só un exemplo dos moitos que me veñen á cabeza. Está claro que en España hai unha boa cantidade de funcionariado duplicado ou incluso triplicado. É un páis de moitas "ventanillas" e excesiva burocracia que costa moitos cartos. Tamén é certo que do erario público sae diñeiro en exceso que se vai perdendo, ou vai desaparecendo, en #blgtk08#asuntos absolutamente nimios. E iso por non falarmos das viaxes de moitos cargos públicos pagadas co diñeiro de todos. O presidente da Deputación de Pontevedra, por poñer un exemplo, viaxa cada dous por tres a Latinoamérica con intencións e motivacións nada claras (gañar votos para o seu partido entre outras) e sempre os gastos corren a cargo da institución. Nunca entendín por que non se suprimen as deputacións provinciais, que sempre andan a dilapidar diñeiro de todos. Dende logo o tema daría para falar moito.\nComentario por Xesús Constela (14-05-2010 20:57)\n6 Pois iso... As diputacións, que só fan o que ben poden facer os concellos. E o Senado, que ao fin, e o mesmo que o congreso, ou polo menos canaliza os mesm#blgtk08#os asuntos a nivel territorial, pero eu non teño contacto con ningún senador, pero si con deputados ¿...? Sei nomes de diputas, pero non de senadores ¿...?\nComentario por E Carpente (14-05-2010 22:59)\n7 O Senado suponse que ía ser unha cámara de representación territorial pero nunca chegou a selo. As Deputacións son un verdadeiro anacronismo, unha especie de mangueira chea de furadiños por onde a auga vai saíndo pouco a pouco... Pinga a pin#blgtk08#ga a mangueira deixa fuxir a auga a regueiros. Cambiade auga por cartos e o símil estará resolto. Son un derroche inxustificábel e ademais a única institución de carácter representativo non elixida por sufraxio universal directo. Manda truco!\nComentario por Xesús Constela (15-05-2010 12:31)\n8 Que as crises sempre as pagan os mesmos é evidente. Por repetir isto non conseguimos gran cousa. Pero por afastarnos dun sistema inxusto pola sú#blgtk08#a propia natureza, coma o capitalismo, denunacialo alí donde esteamos, combatilo en todo momento e ocasión, iso xa é maís interesante (creo eu).\nComentario por Guereñu (17-11-2012 23:12)


Poio proxecta humanizar a PO-308 por San Salvador baixo un convenio coa Xunta\nPoio PO-308 Humanización\nA Avenida da Barca, un dos tramos que se reformarán. DP\nO Concello reserva 300.000 euros para a "ansiada reforma" de Andurique, A Barca e Porteliña\nA agardada reforma da PO-308 ao seu paso por gran parte do núcleo de San Salvador está máis preto de converterse en realidade. E aínda que, polo momento, non se pode falar de datas para que a humanización deste tramo de vía vexa a luz, si dunha inminente reunión entre o Concello de Poio e a Axencia Galega de Infraestruturas (AXI) co anteproxecto baixo o brazo. Trátase, tal e como explicaron os dirixentes municipais, de humanizar o tramo da PO-308 que pasa por Andurique, A Barca e Porteliña, co conseguinte impulso a nivel paisaxístico e de seguridade para unha zona que se sitúa no máis alto do ranking de perigosidade a nivel vial no municipio. E isto, segundo as intencións do Concello, faríase mediante un convenio coa Xunta de Galicia.\nActualmente, o Goberno local está á espera de poder concretar dita reunión coa Consellería de Infraestruturas para poder avanzar no que calificou como "a ansiada reforma" do tramo da PO-308, que é de titularidade autonómica. O Goberno local quixo destacar o seu "máximo interese á hora de intentar dar un pulo a esta actuación", para a que reserva 300.000 euros destinados ao convenio de colaboración co que pretende botar a andar "unha obra moi demandada e necesaria para mellorar a seguridade viaria".\nEsta contía, aclararon dende o Goberno local, procede precisamente do préstamo bancario vencellado ao Orzamento que o Concello ten previsto solicitar para impulsar varias actuacións de mellora de equipamentos e servizos no municipio e que, se ben xa se levou á Comisión de Facenda, resta por aprobar formalmente no vindeiro Pleno. Unha medida que foi amplamente criticada pola oposición do Partido Popular cando se deu a coñecer esta mesma semana, por supoñer unha subida da débeda con respecto ao inicialmente previsto, ata os 2,7 millóns de euros.\nCon respecto ao convenio, o Goberno municipal recalcou que, como titular da PO-308 "debe ser a Administración autonómica quen asuma o proxecto", se ben corroborou o seu compromiso de "colaborar activamente e asumir unha parte dos custos" para impulsar unha mellora nun tramo da PO-308 que pode chegar a soportar un tráfico diario superior aos 15.000 vehículos.\nTal e como lembraron dende o Goberno local, no mandato actual xa se produciron conversas entre o Concello e a Axencia Galega de Infraestruturas (AXI) para abordar este tema. Agora, quedan pendentes de manter unha nova reunión para dar traslado do anteproxecto elaborado polo departamento de Urbanismo. Pola súa banda, os técnicos municipais están traballando na elaboración dun estudo no que se inclúen algunhas das medidas que serían necesarias adoptar para garantir unha maior seguridade neste tramo da estrada, que na última década foi protagonista de numerosos accidentes de tráfico, incluídos sinistros nos que se arroiaron peóns, nalgún caso de xeito mortal.\nO informe contempla novas beirarrúas, pasos de peóns e melloras nos accesos e as saídas desde viais secundarios\nACTUACIÓN. Segundo o informe que se atopan elaborando os técnicos municipais, a humanización da zona incluiría novas beirarrúas, máis amplas que as actuais, que "presentan un importante estado de deterioro en moitas zonas", e tamén melloras nos accesos e as saídas desde viais secundarios. As avenidas estarán dotadas de novos pasos para peóns e zonas verdes e, no caso de zonas peonís, estarían perfectamente adaptadas para persoas con mobilidade reducida.\nNos últimos anos, o Concello de Poio remitiu á Xunta varios informes elaborados pola Policía Local, nos que tamén se fai fincapé na necesidade de actuar para reforzar a seguridade viaria e acabar cos accidentes de tráfico e atropelos, un aspecto no que tamén redunda o Plan de Mobilidade Urbana impulsado polo Goberno local.\nPoio fíxase en Sanxenxo\nCon respecto ao convenio coa Xunta de Galicia para humanizar e rehabilitar tramos da PO-308, o Goberno local de Poio lembra que "existen antecedentes" noutros concellos, que serviron para actuar, precisamente, en tramos da PO-308 ao seu paso polos centros urbanos. Neste sentido, o Concello de Poio fixouse no exemplo de Sanxenxo, que reformou a rúa Progreso o pasado ano a nivel de usabilidade e seguridade viaria mediante un convenio coa Xunta de Galicia.\nPoio proxecta humanizar a PO-308 por San Salvador baixo un convenio...


Vieiros: Galiza Hoxe - Nova oportunidade para o "contrato homologado" no sector leiteiro\nXuntanza o martes da Mesa do Leite\nOptimismo desde Medio Rural sobre as posibilidades de acordo no sector para garantir a estabilidade de prezos.\nTags: Alfredo Suárez Canal contrato homologado gandeiros leite Medio Rural\n"Hai un escenario propicio para este acordo", manifestaba este sábado o conselleiro do Medio Rural, Alfredo Suárez Canal, ao anunciar a convocatoria da Mesa do Leite para o próximo martes. O obxectivo da xuntanza será a negociación do "contrato homologado" entre produtores e industria. Suárez Canal considera que a conxuntura é boa para a sinatura dun pacto que pode converterse en punto de partida "para darlle estabilidade ás relacións" entre os diversos axentes do sector.\nNa opinión do conselleiro, na xuntanza desta semana pode darse "un salto cualitativo" en favor das arelas dos produtores cara a rendas "xustas e dignas". "Cambiar as regras do xogo é unha preocupación prioritaria da Administración galega, posto que os produtores teñen que percibir rendas xustas e dignas polo seu traballo", subliñou.\nO Goberno confía en que desta xuntanza saia, se non pechado o contrato, si un documento sobre o que "con matices e en breves semanas", industria e produtores consensúen o escenario cara ao futuro. Nese camiño, Alfredo Suárez Canal destacou a existencia de mecanismos previamente estabelecidos, como é o caso do Observatorio do Sector Lácteo, onde se estabelecen índices obxectivos de evolución de custos de produción e de mercados.\nSegundo analizou o responsábel de Medio Rural, a conxuntura de prezos do momento posterior á entrada en funcionamento dese sistema, con cifras á alza, non tería facilitado o consenso. Nese sentido, o conselleiro agarda que nas dúas partes haxa agora "altura de miras" para chegar a un punto de encontro que elimine a incerteza nos ingresos do sector.\nManifestación gandeira o pasado día 30 en Compostela


Por PAULA ALBORÉS DIOS hace 2605 días\nOla a todos. Este é o meu primeiro contacto con todos vós, xa que debido a diferentes temas persoais, non me foi posible introducirme neste novo mundo con anterioridade, polo que a miña experiencia nesta forma de traballar é totalmente nova, aínda que xa vexo que outras moitas persoas parten con ventaxa xa que en anos posteriores xa se introduciron no tema. Non obstante, aínda que me está costando empezar espero que vaia collendo soltura na materia, polo que tamén conto ca axuda de todos os meus compañeiros.\nEstou apiques de rematar os estudos de psicopedagoxía, o que combino co meu traballo como coordinadora dun PAI, polo que o tempo que me queda libre é moi escaso, aínda así porei todo da miña parte. Esto vén a conto de que no meu traballo día a día vexo que é imprescindible unha formación contínua, que se vén non é aportada pola empresa, son eu quen me decido a formarme constantemente, por iso me embarquei nesta aventura que xa está a rematar.\nAsí, irei comentando o que considere oportuno e participando nos comentarios dos compeñeiros nesta ferramenta do portafolios.


Inici > Delegacions > Delegacions del Govern > Delegació del Govern a la Comunitat Autònoma de Galícia > Actualitat > Notes de premsa > Notas > 2021 > Septiembre >\nO municipio do Morrazo convértese no décimo cuarto da provincia en formar parte do Programa de Seguimento Integral das Vítimas de Violencia de Xénero VioGén.\nA subdelegada do Goberno en Pontevedra, Maica Larriba, presidiu esta mañá a Xunta Local de Seguridade do Concello de Bueu na que se subscribiu o protocolo de colaboración entre as Forzas e Corpos de Seguridade do Estado e a Policía Local no marco do programa de Seguimento Integral das Vítimas de Violencia de Xénero. Este protocolo de colaboración é necesario para formalizar a adhesión do municipio ao Sistema VioGén. O documento foi asinado polo alcalde, Félix Juncal, e polo coronel xefe da Comandancia da Garda Civil de Pontevedra, Simón Venzal. Con esta adhesión, Bueu convértese no décimo cuarto municipio da provincia en formar parte deste programa de protección de vítimas de violencia de xénero do Ministerio do Interior.\nMaica Larriba aproveitou a Xunta Local de Seguridade para felicitar ao alcalde e a todo o equipo de goberno por “afianzar o seu compromiso contra a lacra da violencia machista asinando este protocolo”. “Debemos seguir traballando man a man desde as administracións para frear unha das eivas máis importantes da nosa sociedade como é a violencia contra a muller e para iso é fundamental seguir dotando esta loita de recursos e esforzos”, sinalou a subdelegada.\nA firma do protocolo que hoxe tivo lugar é o primeiro trámite que deben formalizar todos aqueles municipios que desexen integrarse no Sistema VioGén. O protocolo recolle o reparto de funcións e asignacións de vítimas entre as Forzas e Corpos de Seguridade. Larriba destacou a importancia deste documento, que permite que “as forzas e corpos de seguridade local e estatal poidan compartir información e recursos e establecer uns criterios básicos de colaboración e coordinación, de xeito que se garanta o cumprimento eficaz das medidas xudiciais de protección ás vítimas de violencia de xénero”. En particular, o protocolo delimita as funcións da Policía Local no ámbito da violencia de xénero e define o seguimento e reparto dos casos, o que permite sumar máis efectivos e recursos á protección das vítimas.\nDoutra banda, Larriba fixo fincapé no “firme compromiso do Goberno de España e desta Subdelegación coa erradicación de calquera forma de violencia contra a muller” e para iso subliñou o “deber de poñer a disposición dos concellos da provincia todos os recursos que ten o Estado para loitar contra esta lacra”. Ao mesmo tempo quixo lembrar tamén “o fundamental labor que desenvolve a Garda Civil na protección e asistencia a todas as mulleres vítimas de malos tratos neste concello e na provincia”.\nA subdelegada informou que na actualidade segundo os datos recollidos no Sistema VioGén, en Bueu contabilízanse a día de hoxe 26 casos activos de violencia de xénero. Esta cifra supón o 2 % dos casos activos na provincia de Pontevedra e o 36,6 % dos casos activos en todo o partido xudicial. O 73 % das vítimas de violencia de xénero que se rexistran en Bueu ten menos de 45 anos.


12 razóns polas que volveríamos participar na feira do Lázaro 2016 | Sendadixital\nLogo de case dous anos de historia de Sendadixital, o venres 11 de marzo montamos o stand no que sería a nosa primeira feira, todo un luxo tratándose da tradicional feira do Lázaro do noso pobo, Verín.\nAdemáis da fantástica experiencia de saír da oficina e cambiar a un entorno tan festivo, tivemos tamén tempo para coñecer a outros participantes e facer “networking”.\nAsí que podedes ver unha selección dos motivos polos que nos gustou a Feira do Lázaro 2016.\nA organización da feira\nQueremos agradecer ó Concello de Verín a organización da feira, e a Julia, que estivo en todo momento pendente de que todo funcionara.\nO terceiro sector social, entidades sociais que fan que o mundo sexa un lugar mellor.\nEnfrente do noso stand tiñamos unha representación de ONL’s (organizacións non lucrativas).\nAprendemos máis sobre a Asociación Andrea de Allariz, e Elsa deu unha charla explicando cómo traballan polo benestar de colectivos desfavorecidos da sociedade e pola conservación e protección do burro, están en San Salvador dos Penedos (Allariz), un gran traballo nun entorno inigualable.\nCoñecimos a Asociación Ve la luz, asociación autoxestionada e formada por mulleres e menores que viviron violencia de xénero e/ou abusos na infancia. Gloria, explicounos a súa experiencia como activista e presidenta desta asociación e falounos sobre cómo reinventando as técnicas da lá merina o resultado son bolsos, chales e xabóns moi orixinais e alegres.\nO stand de Pro-Animales Verín, posiblemente o posto máis animado (sin contar os de pinchos e bebidas, claro) demostrou que a xente da comarca está cada vez máis sensibilizada co apadrinamento e adopción de animais abandoados. Gracias polo voso esforzo diario!!!!\nO traballo das abellas… e de David. Abella Obreira\nO mel, indispensable pola cantidade de usos que ten (repostería, medicina natural, remedios, cociña moderna e tradicional) tamén estaba presente na feira. Un dos nosos produtores favoritos de mel da comarca é David, de Abella Obreira. O resultado do seu bo traballo é un mel de castiñeiro, denso, escuro e brillante. Tamén viñeron algunhas das súas abellas á feira, de seguro o pasaron ben entre tanta xente.\nTécnica, paciencia e creatividade. Artes Van-Gogh\nJulio, este artista do vidrio explicou a un atento público o proceso para crear estas obras de arte. Paciencia, técnica seguramente a experiencia de moitos anos traballando con este material son algúns dos segredos para crear pezas únicas como as que presentou no seu stand.\nPodedes visitalo no Camiño Vello de Sousas, 92, en Verín.\nInnovación e tradición. Wine to eat\nChamounos a atención un posto no que se anunciaba viño para comer (wine to eat) e por suposto tardamos moi pouco en probalo, mercalo e recomendalo. Toda unha experiencia para os sentidos, e de seguro cando vaiamos a Chaves repetiremos.\nPremiados en Bruxelas e tradicionais de Monterrei. Terra de Baronceli\nJuan, da empresa Terra de Baronceli, invitounos a probar o paté ecolóxico de shiitake (lentinula edodes). Explicounos máis sobre esta seta e cómo o seu paté foi elexido o produto máis orixinal no Galician Gourmet Extravaganza en Bruxelas.\nO certo e que xa fai moito tempo que as marmeladas ou os patés de Terra de Baronceli ocupan un lugar privilexiado nas despensas de moitos amigos e amigas da comarca, esta empresa leva 10 anos fabricando marmeladas, patés vexetais e conservas naturais, e a nos encántannos.\nCervexa artesana, ecolóxica e de Monterrei. Pater Paul\nPablo Casanova é o autor destas cervexas feitas na nosa comarca. Puidemos probar e mercar a súa nova cervexa ecolóxica “As Galegas” e ademáis deu unha charla sobre a elaboración desta bebida na casa, que atraeu a moita xente. De seguro a cervexa de Monterrei chegará moi lonxe.\nRainbow, tecnoloxía na limpeza do fogar.\nCarmen participou na feira, e moita xente puido ver unha demostración ou solicitala para outro día, para coñecer máis sobre este sistema de limpeza, que depura o aire, moi indicado para persoas alérxicas e para realizar limpezas en profundidade. Podedes contactar con ela para saber máis no 988680162\nDiversión asegurada. Disco Móvil Jorge\nAlguén nunca estivo nunha festa que estivera animada por Discomovil Jorge? Divertido, profesional e simpático, tamén estivo na feira ocupándose do son e de presentar aos diferentes participantes da feira. Moitas grazas Jorge.\nDelicatessen do noso. A tendiña da Merced\nParada obrigatoria esta tenda na que atopamos sempre os mellorciño da comarca. Nati, unha muller que aposta pola calidade e pola identidade dos produtos que se fan aquí.\nAs empanadas que fai son espectaculares, e sempre descubrimos algunha delicatessen gracias ás súas recomendacións.\nNova tenda moi pronto. Asubío\nMoitos e moitas somos as que esperamos con impaciencia o día 21, cando abrirá as súas portas unha nova tenda en Verín. Durante a feira do Lázaro xa tivemos a oportunidade de ver e mercar produtos ecolóxicos, tanto de alimentación como de coidados corporais e cosmética. Moita sorte e vémonos axiña na rúa Maior, 31.\nAsesoramento a empresas e traballo en rede. Antena Local- Cámara de comercio, Aehcom e Aever\nPresente na feira, Susana, a técnica de Antena Local de Verín deu unha pequena charla na que animou a xente a emprender, actividade que sen dúbida é menos difícil e máis agradable co seu asesoramento.\nAehcom. Asociación empresarios de hostalería da Comarca de Monterrei.\nUnha entidade que fortalece os lazos entre os profesionais da hostalería, pon en valor a gastronomía da nosa zona e dende fai uns meses anima os xoves de Verín con #pinchoxoves. Na feira do Lázaro, estiveron presentes e puidemos disfrutar de auténticas delicias.\nSomos membros e colaboradores habituais da Asociación de Empresarios/as de Verín, nesta asociación atopamos unha boa acollida e asesoramento cando comezamos a traballar na comarca, podedes ver por exemplo a campaña #EuMercoEnVerín nas redes sociais na que fomos dinamizadores.\nAta a feira do Lázaro 2017!!!


INCLÚE-T | CEIP A SANGRIÑA\nInicio » INCLÚE-T\nXov, 2021-04-29 20:32 — admin\nO Acoso Escolar é un fenómeno que afecta a vida escolar, familiar e social das vítimas, é por isto que é moi importante a implicación de toda a comunidade educativa e da sociedade en xeral.\nA loita contra él pasa polo tratamento de tódalas partes implicadas, vítima, acosador/a e observadores/as. pero sobretodo por unha combinación de\nCONCIENCIACIÓN, PREVENCIÓN, RESPONSABILIDADE E IMPLICACIÓN.\nAquí vos deixamos algúns recursos para reflexionar:\n"Orellas de Bolboreta" fai fincapé na mellora da autoestima da victima\n"L.O.U." nos fai pensar na outra cara da moeda, e nos presenta a perspectiva dun acosador moi pouco empático.\nPara rematar vos deixamos un rap especialmente adicado a tódolos observadores...


A ASOCIACIÓN DE POSGUERRA | Centro Veciñal e Cultural de Valladares\nA ASOCIACIÓN DE POSGUERRA\nEnviado por admin a Lun, 08/09/2014 - 10:46\nPouco despois da Guerra Civil, un grupo de rapaces novos, de entre dezaseis e vinte anos, decidiron a fundación dunha especie de ateneo cultural informal. Tratouse dunha organización ilegal, pois na Dictadura estiveron prohibidos case tódolos tipos de asociacións. Isto trouxo bastantes dores de cabeza aos seus precursores. Estamos no ano 1948.\nOs responsables desta iniciativa foron Julián Alonso Alonso, Prudencio Alonso Alonso, Manuel Barreiro Álvarez, Manuel Fernández Davila, Regino Figueroa Piñeiro, Teofilo Piñeiro Davila e Eligio Vila Iglesias. Eles foron os que, nun momento determinado, pensaron que porqué en lugar de ir a perder o tempo á taberna non creaban un local onde puidesen reunirse, ensinar aos que non tiñan outro xeito de acceder ás primeiras letras, crear determinadas actividades, etc.\nPara redactar este espacio foi fundamental a entrevista a un dos seus compoñentes, Regino Figueroa Piñeiro, un home fascinante que se adapta perfectamente aos cambios do mundo no que vivimos.\nRegino lembra como alugaron o local no que logo se instalou a barbería de Gonzalo, emprazado a poucos metros do Centro Veciñal e Cultural antigo. O mobiliario co que contaron foron unhas mesas e uns bancos que os rapaces fixeron coas súas propias mans, un encerado que mercaron e, uns caixóns nos que meteron os seus propios libros, que logo prestaron aos socios.\nNo tocante aos beneficiados que asistiron a ler: foron todos homes, máis ben novos (de entre quince e vintecinco anos), que tendo comezado a traballar moi novos non tiveran tempo de ir á escola unitaria que xa estaba en funcionamento. O prezo que pagaron por aprender foi moi baixo, dado que os fundadores non cobraron nada, só se pagou para o alugamento do baixo e para os gastos de mantemento.\nEn total foron uns corenta ou cincuenta socios, que non asistían tódolos días, senón cando o traballo llelo permitía.\nA xente estaba animada porque sabía que non se ía a perde-lo tempo, senón a aprender. Cando chegaban alí, había mozos que non sabían ler nin sumar e saían sabendo incluso dividir.\nOs que ensinaron foron basicamente tres: Regino Figueroa Piñeiro, Julián Alonso Alonso e Manuel Barreiro Álvarez, aínda que este último non podía estar tódolos días por motivos de traballo.\nTamén intentaron desenvolver outras actividades, entre as que destacou a Rondalla. Antes xa houbera unha, que se truncara coa Guerra, e foi este grupo de mozos quen volveu a organizala. De feito, no mes de novembro de 1948 xa ía Regino a buscar o permiso ao Concello a correr porque senón xa non podían saír.\nA Rondalla de Valladares foi unha das máis importantes da zoa, o que lles serviu aos seus compoñentes para que as rapazas novas lles fixesen máis caso.\nO capitán da Rondalla foi Sabino “do Cavadón” e os abandeirados: Julián Alonso Alonso, Manuel Fernández Davila e Regino Figueroa Piñeiro.\nOutra actividade que desenvolveron foi a coral. Os rapaces xuntábanse no local e cantaban alí, pero non actuaron para ninguén máis. Tratábase de pasalo ben e de facerse escoitar, por iso un deles saía continuamente para comprobar que o que estaban a cantar soaba ben dende fora, e que o nivel ao que cantaban era suficiente para que os veciños o escoitasen.\nMoitos dos socios e fundadores desta asociación estiveron tamén na Banda de Música, como foi o caso de Regino Figueroa, quen tocaba a trompeta, pero que o deixou porque o de estar a tocar nunha romaría e non poder bailar non o levaba nada ben.\nUn dos peores momentos foi cando un veciño xa maior, que tiña un fillo alí a aprender, os denunciou como asociación ilegal. De non ser por Sabino Caseiro, que pertencía á Falanxe e que lles quitou aos militares de enriba, a saber o que lles houbese acontecido. Con todo, estes mozos non se reunían por cuestións de política, senón que o facían por axudar. Por este motivo, a denuncia deixounos moi desilusionados. A pesar disto, a andaina desta asociación continuou, aínda que algúns membros foron casándose e tiveron que deixalo.\nNesa etapa sinistra fixeron moito dano os que controlaban as cotas agrarias, o subministro de víveres,..., cantas das nosas nais e avoas tiveron, para espabilar a fame, que soportar a repugnancia, a asquerosidade daqueles tipos sen escrúpulos, “cantos conquistas non desexadas”, cantos fillos non recoñecidos. Entre a emigración para o Río da Prata, e o silencio imperante pasamos a etapa máis sinistra da posguerra. Sobre esas mulleres dignas e de mirada limpa, valentes, silenciosas, traballadoras e resignadas está constituída a xeración dos que rondamos os 50, 60 ou 70 anos ¡que grande homenaxe merecen!, aínda que só sexa no papel.\n‹ A ESCOLA UNITARIA arriba DENDE A TRANSICIÓN: UNHA INICIATIVA DE TIPO CULTURAL ›


Mirar, mimar e admirar o campus lucense - - USC\nSenén Barro Ameneiro: Mirar, mimar e admirar o campus lucense\nFestividade de San Tomé de Aquino\nNo ano 1880 Santo Tomé de Aquino foi declarado patrón das Universidades. Unha moi acertada decisión do profesor Darío Villanueva Prieto, sendo entón reitor, supuxo iniciar en 1995 a celebración ininterrompida en Lugo desta festividade académica. Convertida esta iniciativa en costume, acóllenos neste día de festa a Facultade de Administración e Dirección de Empresas, a cuxa comunidade universitaria lle agradecemos a súa hospitalidade.\nEsta Facultade foi creada a partir da unión da Escola Universitaria de Estudos Empresariais de Lugo e da Sección Delegada da Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais no campus lucense. Hoxe impártense aquí os estudos conducentes á obtención dos títulos de Diplomado en Ciencias Empresariais e Licenciado en Administración e Dirección de Empresas. Títulos que van camiño de rematar unha fructífera etapa para ceder paso a unha nova oferta no cadro dese Espazo Europeo de Educación Superior que a nosa Universidade, e varios centos máis en toda Europa, estamos construíndo colectivamente.\nFoi no curso 1977-78 cando se empezaron a impartir os estudos da Diplomatura en Ciencias Empresariais, e durante o curso posterior integrouse definitivamente a Escola Pericial de Comercio de Lugo –que iniciara a súa actividade bastante tempo atrás, no ano 1945-, creándose así a Escola Universitaria de Estudos Empresariais de Lugo. Esta Escola situouse inicialmente no edificio da rúa Armando Durán, onde permaneceu ata o curso 1995-96, momento en que foi trasladada a este lugar, na Avda. Afonso X o sabio. Posteriormente, e como consecuencia do Decreto 298/2001, do 15 de novembro, creouse a Facultade de Administración e Dirección de Empresas, un centro moderno, dinámico, cunha manchea de iniciativas en ámbitos moi diversos e cunha especial preocupación e dedicación a axudar ao desenvolvemento responsable do contorno.\nAcabamos de asistir ao acto protocolario de toma de posesión do actual decano desta Facultade na que nos atopamos, o profesor Luis Gago, elixido recentemente para suceder no cargo ao profesor José Díez de Castro. Quero transmitir publicamente o agradecemento ao profesor Díez de Castro e a todas as persoas que conformaron os seus equipos decanais, polo traballo realizado nestes últimos anos. Tamén quero agradecer ao novo equipo decanal o compromiso que asumen á fronte deste centro. Deséxolles, en nome propio e no do conxunto da comunidade universitaria da USC, que teñan moitos éxitos, que o serán para o ben de todos, e transmítolles a confianza e o apoio de quen lles fala e de todo o seu equipo de goberno.\nQuero tamén agradecer ao profesor Gago a súa maxistral lección “Economía do coñecemento, xestión do coñecemento”, especialmente oportuna e útil para unha institución, a Universidade, que fai do coñecemento a súa esencia. Non esquezamos que as misións da Universidade se orientan á transmisión de cultura, de saber, de novo coñecemento e de desenvolvemento tecnolóxico. Grazas tamén ao noso decano e conferenciante pola súa inmediata disposición para asumir a responsabilidade de ser mestre de todos os presentes nun día tan especial para a Universidade.\nNas edicións anteriores da festividade de San Tomé tiven ocasión de falarlles de temas moi diversos. Espero que tamén interesantes e oportunos. Se ben o meu primeiro discurso, en xaneiro de 2003 -tamén neste mesmo centro-, foi orientado a un tema extra-universitario, o desastre do Prestige, que entón estaba na cabeza e no corazón non só de Galicia e España, senón do mundo enteiro, os seguintes discursos foron sempre orientados a temas propios da academia: Emprendemos ou emigramos?; Quo vadis universitas?; As constantes nefastas –compromiso coa docencia de calidade-; A Universidade vai por diante dos cartos; e, finalmente, o do ano pasado, dedicado ao Espazo Europeo de Educación Superior (EEES). Un tema entón e hoxe de renovada actualidade. Pero como non convén repetirse, agora estamos a seguir a máxima que centraba dito discurso: “informar, formar e reformar”, máis pola vía dos feitos que pola dos discursos.\nNesta ocasión o tema central das miñas palabras é o propio campus lucense. O campus é motivo de referencia constante nos meus ditos e feitos. No discurso de hai un ano fixen referencia breve á orixe do campus, trinta e cinco anos atrás, a partir do entón Colexio Universitario. Fíxeno recordando as palabras do noso profesor Anxo Tarrío Varela, en referencia a aquel Colexio “frío, sen biblioteca e no que chovía”, e ao hoxe “campus lustroso, ben conformado e puxante”. Pero, pregúntome, e a todos vostedes quero facelos cómplices das preguntas e respostas: podemos dicir obxectivamente que é así? Ten futuro este campus nun escenario de educación e investigación a nivel europeo? Intentarei dar a miña resposta a estas preguntas, que lles anticipo afirmativa, e tratar de que conformen tamén a súa.\nPara reflexionar sobre estas e outras preguntas evitarei un baile de cifras e letras. Prefiro que as miñas palabras apunten ao futuro e que abran camiños de renovada ilusión polo porvir nas cabezas e as vontades de todos e todas.\nTampouco considero oportuno facer aquí un repaso á historia do campus, máis longa, por certo, ca a da maioría das universidades que hoxe conforman o sistema universitario español. É máis, temos un campus milenario, senón en anos si en tesouros, como o que xa comeza a ver a luz ao carón da muralla, na Praciña da Universidade. Un campus ben ordenado, que se estende sobre máis de corenta hectáreas integradas na zona urbana. Sen dúbida un dos mellores campus do noso país e un dos mellores de España, se atendemos ao seu perfil temático específico.\nÉ fácil de resumir a achega da Universidade a esta tan fermosa como antiga cidade de Lugo, se aceptamos que supuxo a acción de maior impacto cultural, social, económico e urbanístico na súa historia recente.\nO campus lucense conta hoxe cunhas importantes e modernas infraestruturas. É certo que con carencias, derivadas fundamentalmente do seu constante crecemento en tamaño e proxectos, e nalgúns casos necesitadas de reformas máis ou menos importantes. Pero os investimentos en infraestruturas nunca se detiveron, e nos últimos anos permitiron crear o tan necesario CACTUS-Lugo, a sede do IBADER, actualmente en construción, o Centro de Investigación de Ciencias e a prevista construción do Centro de Enxeñaría Civil. Tamén a segunda fase da Vicerreitoría e o Centro Tecnolóxico do Sector Lácteo, no que se integrará a nosa moi activa Aula de Produtos Lácteos. E non queremos rematar aquí, polo que xa estamos avaliando outras posibilidades de dotármonos de centros de investigación en ámbitos temáticos singulares. Pero as necesidades van parellas á ambición, non só lexítima senón desexable, de seguir progresando en calidade, en oferta, en capacidade de responder ao contorno social e económico, en compromisos co conxunto da sociedade.\nTamén as infraestruturas científico-técnicas teñen mellorado moi sensiblemente. As recentes dotacións ao CACTUS supoñen un investimento acumulado en recursos de apoio á investigación superior os catro millóns de euros. Son infraestruturas que, xunto coa oficina do CITT –Centro de Innovación e Transferencia de Tecnoloxía–, un dos mellores exemplos de colaboración con entidades e institucións externas, como Caixa Rural, permiten acompañar e facilitar unha actividade investigadora, de innovación e emprendemento crecente en cantidade e calidade.\nXa que lles avancei que evitaría ateigalos con datos, permítanme que resuma o potencial investigador e de transferencia do campus en só algúns apuntamentos máis.\nNos últimos anos a actividade investigadora do campus está a mover por riba de sete millóns de euros anuais. A metade en contratos e convenios con empresas e entidades públicas e privadas, en liña co acentuado perfil tecnolóxico do campus. Pero tamén os investigadores en Lugo teñen acadado no último lustro máis recursos por investigador que os campus composteláns en proxectos autonómicos e europeos.\nO perfil das súas titulacións dificulta, pola contra, incorporar máis investigadores en formación. O número de teses de doutoramento e a incorporación de novos investigadores son dous retos que a USC ten que abordar, especialmente para este campus.\nPola contra, e de novo en sintonía co singular perfil do campus lucense, a formación de técnicos, as patentes, e a xeración de novas empresas derivadas da actividade investigadora, son moi positivas, e supoñen unha achega certamente relevante ao fortalecemento do tecido socioeconómico do contorno.\nTemos un campus con proxección e recoñecemento no conxunto do estado e a nivel internacional. Algo que percibo con frecuencia a partir de opinións espontáneas de profesores e colegas de todas partes. Pero aínda máis importante é constatar por procedementos obxectivos e contrastables que en algúns ámbitos de investigación e docencia estamos ao máis alto nivel.\nEn produción científica en Agricultura, Ciencia e Tecnoloxía de Alimentos e Gandaría e Pesca, todos eles ámbitos do saber moi relacionados con este campus, a USC sitúase entre as tres ou catro mellores universidades de todo o Estado (segundo o número de publicacións ISI no período 1990-2004; fonte: SCIMAGO). E algúns dos nosos grupos son de referencia obrigada no seu ámbito de investigación, non só no Estado senón internacionalmente.\nA nosa Facultade de Veterinaria acaba de revalidar a homologación europea expedida pola EAEVE, e fíxoo cunha excelente valoración por parte da comisión de expertos estranxeiros. Na consecución deste importantísimo recoñecemento, acadado por primeira vez no ano 2000, foi moi relevante o Hospital Veterinario Rof Codina, paradigma do que “pode ser” cando se conta coa colaboración sincera e coordinada de distintas institucións –Deputación de Lugo, Concello de Lugo e Consellerías de Educación e Ordenación Universitaria, de Medio Rural, de Sanidade e de Medio Ambiente-.\nA cidade de Lugo xa tentara durante a segunda República (1932) conseguir que se crease nesta cidade a Escola Rexional de Veterinaria. Fracasou naquela ocasión, pero hoxe pode lucir con orgullo ser sede destes estudos na nosa Comunidade e ter unha das mellores, probablemente a mellor, Facultade de Veterinaria de España e das mellores do continente.\nPrecisamente o pasado venres recibía a Facultade de Veterinaria o Premio ARESA de desenvolvemento rural, promovido pola USC e o Grupo ARESA. Trátase dun premio que desde 2001 vén recoñecendo anualmente a persoas, grupos de investigación, asociacións, institucións ou empresas que contribuíron dun modo importante ao desenvolvemento da economía rural galega. Un premio que simboliza a importante e crecente interacción entre Universidade o mundo empresarial e a sociedade, e que nesta ocasión quixo recoñecer a excepcional achega dun dos nosos centros máis relevantes.\nDesde a súa orixe este campus foi aumentando e fornecendo unha oferta docente atractiva, concentrada sobre todo no ámbito das ensinanzas técnicas, pero suficientemente diversificada para ter un perfil de campus completo. Unha oferta que nos últimos anos se viu incrementada coas titulacións de Obras Públicas e Topografía e coa posta en marcha de varios másters universitarios. É certo que tamén vimos como se reducía dun modo importante o número global de estudantes, aínda que algúns indicadores apuntan a un próximo cambio de signo da derivada, impulsado polo noso firme empeño.\nA oferta docente do campus, en todo caso, está de mudanzas. Son tempos difíciles. Tempos no que nos toca traballar con menos recursos dos necesarios e tomar decisións sen ter todas as incógnitas despexadas. Tempos de facer eleccións asumindo riscos. Pero en todo caso, son tempos de oportunidades, aínda que poidamos percibir tamén ameazas no horizonte.\nTemos a obriga, que debemos converter en oportunidade, de repensar a nosa oferta de estudos evitando argumentos maniqueos e ás veces manipuladores da denominada “esencia da Universidade”. Somos moi ampla maioría os que cremos que a Universidade pode e debe cambiar permanentemente, co obxectivo de dar un mellor servizo á sociedade. Non debemos esquecer que as universidades públicas tamén teñen donos e estes non son as administracións, como algúns cren, senón o conxunto da cidadanía.\nOs estudantes, quen son os nosos principais usuarios e beneficiarios, máis que non opoñerse aos cambios, deberían esixilos con firmeza. Cambios que persigan unha mellor universidade, pública e de calidade. Din os expertos que a nosa pode ser a última xeración cun nivel de riqueza e de calidade de vida claramente superiores aos da precedente. Para que non sexa así temos que implicar o músculo da denominada sociedade do coñecemento nun empeño por conxugar maior riqueza con maior compromiso social e ambiental. Esa é a liña que segue esta Facultade de Administración e Dirección de Empresas, como nos recordaba no seu discurso o decano deste centro. Esa é a liña que quere seguir a USC e pola que debe apostar este campus no seu conxunto.\nSe traballamos sen urxencias, pero tamén sen inercias; con cautela, pero sen medos; con autonomía, pero sen ir por libre; mirando ao horizonte, pero non ás nubes; asumindo certos riscos, para non enquistarnos no que aínda sendo bo pode mellorarse. Se nos cremos capaces de construír un futuro mellor cada día, estou convencido de que o lograremos en todos os sentidos, e de que xa só con ese empeño nos sentiremos máis orgullosos deste campus e satisfeitos da nosa achega a el.\nO campus de Lugo vai camiño de ter no 2010 a oferta de graos máis renovada e das máis interesantes de todos os campus galegos. Unha oferta de calidade, atractiva, diversificada e polivalente. A nova orientación do grao de humanidades, enfocado á produción e transmisión de bens culturais, ou o grao en nutrición e dietética, que tamén estamos a deseñar, son dous bos exemplos do dito. Non é fácil, pero debemos asumir riscos. Temos incluso a obriga de facelo, non para o beneficio dos académicos senón dos nosos estudantes e do conxunto da sociedade.\nDicía ao principio que a USC ten que mirar, mimar e admirar este campus. Miralo para coñecelo suficientemente. Só desde o coñecemento íntimo se poden potenciar as súas virtudes e corrixir as súas carencias. A primeira vez que se celebrou un Claustro da Universidade neste o seu campus lucense foi hai pouco máis de dous anos –celebrar na dupla acepción de realizar a reunión e tamén de festexala-. Imos seguir nesta liña, realizando máis Claustros e tamén reunións do Consello de Goberno. Coñecer é querer, e querer é indispensable para estar implicados e non só concernidos.\nPero tamén é necesario mimar o campus. Mimalo non pola vía da adulación nin da condescendencia. Trátase de favorecelo e tratalo coa consideración necesaria para que en parte acompañe e en parte lidere esa nova Universidade que queremos xa no horizonte do 2015, ao que quere apuntar o novo plano estratéxico da USC, actualmente en desenvolvemento. Un plano estratéxico que deberá atender a novos modelos de gobernanza, organizativos e de xestión dunha Universidade bicampus.\nTamén temos que admirar este campus. Non por obrigación, que a admiración obrigada é volátil, senón porque é xusto recoñecer os resultados dun persoal docente e investigador e de administración e servizos que sabe aproveitar con creces os recursos que aquí se invisten.\nA USC no seu conxunto ten que mirar, mimar e admirar o campus lucense. Pero tamén a sociedade á que antes fixen referencia como propietaria da Universidade pública. E moi especialmente, claro está, quen a representan nos gobernos das administracións públicas.\nSon estas xa as miñas últimas palabras, e son palabras prestadas por Henry Ford, quen dixo: “tanto se pensas que podes como se pensas que non podes, estás no certo”. O futuro do campus lucense, ao que o conxunto da USC debe mirar, mimar e admirar, e o futuro da USC no seu conxunto, vai ser moi distinto se todos pensamos no que pode ser en lugar de laiarnos do que aínda non é.


Sexo, (amor), cartas, a Pardo Bazán e Galdós – disquecool\nPor Raquel C. Pico Letras 13/06/2013\nSexo, (amor), cartas, a Pardo Bazán e Galdós\nSe o público soubese que ti e máis eu… Estamos ao final dos anos 80 do século XIX e Emilia Pardo Bazán, a polémica escritora que trouxera de Francia o naturalismo (reinterpretado en certo grado) con ‘La cuestión palpitante’, escríbelle a Benito Pérez Galdós, un dos autores máis populares do momento, un dos máis respectados e lidos, unha figura clave pola súa posición política e un dos nomes básicos do realismo. Ambos son, por se alguén no lera entre liñas na declaración de Pardo Bazán, amantes. A súa relación comezara uns cantos anos antes, a principios da década, como unha formal correspondencia literaria entre dous dos autores do momento. Galdós felicítaa por ‘La cuestión palpitante’ (é a única carta que chegou ata nós), ela fala das novelas del. Pero pouco a pouco o que empezou como un cordial intercambio entre colegas vaise converter nunha relación amorosa, moi importante na vida dos dous escritores e bastante descoñecida para o gran público ata agora. As cartas que Emilia Pardo Bazán lle escribiu a Benito Pérez Galdós acaban de ser publicadas nunha apaixonante recompilación que demostra que os decimonónicos tamén sentían e padecían.\n“Sabíase nos círculos filolóxicos”, explica nunha cafetería preto do MARCO de Vigo Isabel Parreño, a profesora de lingua que está, xunto con Juan Manuel Hernández, detrás desta completa edición da correspondencia da condesa de Pardo Bazán a Galdós. “Había unha edición dos anos 70, de Carmen Bravo Villasante, que recompilou 38 cartas, as do momento máis forte de sedución”, indica. Foi así como Isabel Parreño entrou en contacto con esta interesante historia. Nunha visita á casa museo de Emilia Pardo Bazán na Coruña, na zona final (onde se poden ver algúns libros de ou sobre Emilia Pardo Bazán) púidolle botar unha ollada á correspondencia publicada por Bravo Villasante. “Quedáronme gañas de se habería máis cartas”, dinos. “Empecei a investigar onde habería máis cartas”, apunta. E así comezou unha labor de arqueoloxía literaria que lles permitiu localizar as máis de 90 cartas que compoñen ‘Miquiño mío. Cartas a Galdós’, que acaba de lanzar a editorial Turner.\nAs cartas son, por certo, só de Emilia Pardo Bazán. Da parte da correspondencia que lle corresponde a el, só sobreviviu unha pequena misiva (a primeira coa que comeza ‘Miquiño mío’) que Pardo Bazán lle regalou a unha amiga coleccionista de autógrafos de famosos na época. O resto, as cartas nas que a paixón amorosa do escritor canario se desbordaba como facía a de Emilia na que si nos chegaron, non conseguiron sobrevivir ao paso do tempo e, posiblemente, ao lume. “Ricardo Bullón conta que tivo a testemuña directa dun militar que ía na escolta da familia Franco cando tomaron posesión de Meirás e cando chegaron alí houbo unha limpeza. Queimáronse papeis, diarios, cartas, posiblemente estas e moitas máis”, explícanos Isabel. “Queimouse case todo. Do arquivo persoal da Pardo Bazán non queda practicamente nada”. E se as cartas de Galdós non estaban nas Torres de Meirás tampouco tiveron moita oportunidade de sobrevivir en Madrid. “A súa casa en Madrid na rúa Princesa foi saqueada durante a Guerra Civil”, dinos Isabel. “É posible que aí tamén se perderan”. Isabel Parreño apunta outra teoría e é que fosen as propias fillas da condesa quen as destruísen cando morreu a súa nai.\nPorque os fillos de Pardo Bazán (tres) nunca chegaron a saber en vida da súa nai (como practicamente lle aconteceu a todo o mundo) os poderosos nexos de unión entre a nai e o escritor favorito da familia, Benito Pérez Galdós. Cando escribía a Emilia, Galdós enviaba dúas cartas: unha oficial, que toda a familia podía ler, e outra, agochada, privada e só para Emilia Pardo Bazán. “Había rumores, polo que pensamos que Galdós lle dicía polo que ela lle responde”, concede Isabel Parreño, pero todo era moi “secreto”. Os dous escritores tiveron unha rede de lugares de encontros e plans para verse sen chamar a atención que cubrían a súa relación. Galdós era, ademais, unha persoa moi celosa da súa privacidade. Chegaron a viaxar xuntos por Alemaña (sabémolo polas entusiastas cartas que Emilia Pardo Bazán lle escribe ao volver) pero esa viaxe tamén estivo protexida por unha serie de escusas para familiares e amigos para que ninguén soubese nada. A viaxe foi o punto cumbre da súa paixón amorosa e tamén o seu punto e a parte. “El pon un pouco de distancia”, dinos Isabel. “Xa o fixo noutras relacións que Galdós tivo. Non quere romper, pero pon distancia”. Mentres Emilia Pardo Bazán volve a Madrid e lle escribe (pedindo un novo encontro), el permanece en Santander (e non moi ocioso, no 91 ten unha filla cunha antiga modelo para pintores).\n“Foi o seu amigo da alma”, dinos Isabel Parreño, “aínda que ela sempre mantivo a súa independencia”. A relación foise enfriando e os amantes acabaron por ser amigos. Nas derradeiras cartas, Emilia Pardo Bazán volve incluso a tratar de vostede a quen uns capítulos antes era o seu miquiño querido ou ratonciño. Nos anos que estiveron xuntos, iso si, ambos escribiron algunhas das súas obras mestras.\nFoto | Casa museo Emilia Pardo Bazán, Turner\nBenito Pérez GaldósCartasEmilia Pardo BazánlibrosSéculo XIX\nAnterior5 novos escritores con doodle\nSeguinte5 ideas con libros que alguén debería copiar


Unha liorta entre clans romaneses deixa tres policías feridos en Pontevedra\nPolo momento, hai dous arrestados nunha pelexa que enfrontou a unha vintena de persoas\nDous axentes nacionais e un terceiro da Policía Local resultaron feridos nas últimas horas nunha liorta que enfrontou en Pontevedra a dous clans romaneses. No transcurso destas actuacións, polo menos, dúas persoas foron arrestados por estar involucradas nesta liorta que enfrontou, presumiblemente, a preto dunha trintena de individuos de dúas familias distintas.\nAínda que todo parece indicar que ambos os clans arrastran este enfrontamento desde hai meses, o certo é que o primeiro incidente se produciu a última hora da tarde do domingo na contorna da praia fluvial do Lérez para, posteriormente, trasladarse ao centro urbano de Pontevedra. Os enfrontamentos alcanzaron tal intensidade que Comisaría requiriu reforzos da Policía Local, momento no que os tres axentes resultaron lesionados.\nDe feito, as fontes consultadas precisaron que un dos arrestados arremeteu cunha martelo aos policías desprazados.


Recital poético-musical-científico - Viaxes O Lóstregho\nA semana pasada celebrouse na Coruña a II Edición do Ciclo Ciencia e Cinema, organizada pola Asociación de Amigos da Casa das Ciencias.\nO único acto ao que puiden asistir foi un recital poético-musical con tema científico de fondo.\nÍanse alternando as actuacións musicais do trío que vedes no vídeo (Guadi Galego, Xabier Díaz e Guillermo Fernández) con breves recitados a cargo de poetas galegos (Manuel Rivas, Xabier Seoane, Alfredo Ferreiro, Emma Pedreira e Estíbaliz Espinosa) con Lucía Aldao como presentadora.\nTodas as pezas-obras-actuacións tiñan (teóricamente) un trasfondo científico, aínda que nalgún caso non era moi doado detectalo. No caso dos poetas, todos recitaban primeiro un poema doutro autor non presente e despois un da súa autoría.\nDéixovos cun video no que sae unha das cancións que cantou o trío musical da noite.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-11-2009 19:31


O xurado do Premio de Poesía xa comeza a traballar nestes días\nXa podemos comezar a presumir de xurado. E pensamos que non é para menos, unha decisión que para este proxecto significa tanto non podía estar en mellores mans:\nAnxo Baranga, Irmán Maior deste proxecto é unha das persoas que leva máis tempo detrás de iniciativas culturais que pedían o recoñecemento que o autor de Valdeorras merece, a máis disto Anxo é pintor, escultor, contista e home de teatro. Leva anos poñendo en marcha xornadas de teatro e espectáculos. O seu coñecemento e amor por Florencio xa vén de vello, quizais a terra de Córgomo foi o que os uniu dende sempre.\nDavid Vázquez Álvarez, quizais o escritor máis completo que deu a terra de Valdeorras e o que aínda lle quedan moitas historias por contar. Primeiro foron as obriñas de teatro que preparaba para os seus alumnos e alumnas, logos os relatos, as historia para o público xuvenil, as novelas. Sabemos que o seu ollar calado será o que nos axude a atopar ese texto merecente da honra de ser o gañador ou gañadora deste primeiro certame.\nOlga Novo, de terras luguesas escollemos esta poeta e investigadora. Comezou a súa andaina poética con A Teta sobre o sol no 96 e seguiron Nós nus, A cousa vermella e con eles os premios e recoñecementos. Segue incansable na busca da sensualidade e musicalidade das palabras. Pero ao lado da poeta tamén está a investigadora e filóloga curiosa polas literaturas do mundo, polas letras do mundo. Quizais aquí atope novas fontes de inspiración para os seus estudos ou para os seus escritos.\nMaría Xosé Silvar, á que todo coñeceredes como Sés. Unha das grandes revolucións musicais do panorama galego actual, no ano 2011 saca o seu primeiro disco “Admirando a condición” ao que seguirán tres máis, para neste ano voltar ao primeiro cunha reedición máis coidada e persoal. Pero o que non todo o mundo sabe é que ademais de crear as poesías que nos canta nos seus discos, tamén é unha consumidora incansable de poesía, de literatura en xeral. Outra filóloga e a máis antropóloga que de seguro fará deste xurado un grupo perfecto.\nEste proxecto e eu persoalmente, Débora Álvarez, quero dar as grazas a estas persoas por apoiar esta iniciativa e por apoiar o noso traballo. Non chegarán as vidas todas para agradecervos a axuda e os apoios!!\nPrevious Reflexións, a visión mexicana de Florencio do grupo Jalil Gibral\nNext MOITA POESÍA PARA A GALA DE ENTREGA DO PRIMEIRO PREMIO


A Hospitalización e Domicilio contempla a incorporación de 15 médicos e 30 profesionais de Enfermería máis - Vigo al minuto\nA Hospitalización e Domicilio contempla a incorporación de 15 médicos e 30 profesionais de Enfermería máis\nAuthor RedacciónPosted on 16 julio 2019\nO presidente do Goberno de Galicia adiantou este martes que o Plan de Hospitalización a Domicilio (HADO)incluirá a atención compartida con Atención Primaria. Así, asistirán ao paciente de maneira coordinada, programando visitas conxuntas cando sexa necesario.\nNesta mesma liña, o presidente Feijóo precisou que este reforzo do vínculo coa Atención Primaria implicará “protocolizar este asunto polo que se establecerán circuítos de derivación normalizados entre atención primaria e hospitalización a domicilio e, tamén, entre residencias e hospitalización a domicilio”.\nAo mesmo tempo, engadiu, deséñanse e adáptanse ferramentas electrónicas para facer posible esta derivación desde a historia clínica, así como para que os médicos e persoal de enfermaría de Atención Primaria poidan realizar consultas aos profesionais de HADO.\nO presidente incidiu en que o novo Plan permitirá estender o servizo ao 100% dos galegos, os 365 días do ano, contando cun orzamento de 2,5 millóns de euros, dos cales 2,3 se destinarán a persoal.\n“Este plan suporá que os equipos pasen de 45 a 60, isto é, un 33%; e a dotación de recursos humanos aumentará en 45 profesionais” –15 médicos e 30 profesionais de enfermaría—. O resto do orzamento, lembrou, irá destinado a equipamento sanitario e para aumentar a flota con 15 novos vehículos.\n@Xunta cifra en 18 millóns as inversións nas melloras de mobilidade e seguridade que está a facer en Vigo\nEl verano no cuaja


Náufragos do Paradiso - Bandas\nFestival do Paradiso/\nA Terbutalina nase no insentro entre Ventín, Muíño do Vento e Esteiro (condados do estado de Muros) no 2010. Ex-membros de grupos como THE, Metralla, Skaiola Borrokal ou Süiss dan en se xuntar, tirar para adiante e elaborar unha recua de temas a medio camiño entre o rock de jaraxe, o punk e outros sons.\nCon un disco en directo, dous EPs, e máis outros dous LPs, sen duda nos atopamos ante unha das bandas con máis proxección actualmente no territorio galego, e coma eles mesmos din: Bailen, hostia! Bailen!\nBlog de Terbutalina\nSka, reggae, punk, latin, balkan… A fusión de estilos é unha das principais facetas desta orixinal e enérxica banda, que tras unha curta pero intensa carreira con máis de 200 concertos por toda Galiza e o resto da península, veñen de editar o seu primeiro traballo discográfico totalmente autoxestionado, titulado Sin Fronteras, o cal podedes escoitar na súa web.\nMyspace de Skarallaos\nWeb oficial de Ultraqans\nLa Vaga Banda, esta formación viguesa cun estilo reggae-ska, non quere estar baixo ningunha influencia ou estilo, xa que para eles todo eso son etiquetas que te obligan a poner, para clasificar algo que no ten palabras. Mandanos saudos a todos os vagos dispersos polo mundo e como esta vida ten movimento, vamos a movernos con ela.…”La vaga banda sonando sempre en estereo”…\nBlog de La Vaga Banda\nA pesar de que orixinalmente non pretendían ser unha banda-tributo, Vera Lynn convertéuse nun auténtico homenaxe a unha das agrupacións máis emblemáticas dos anos 70s, Pink Floyd.\nFormada por experimentados músicos procedentes de Yellow Pixoliñas, Doc Magoos, Anger e Morphina, Vera Lynn nos ofrecen un espectáculo de música, luces e vídeo que nos transportará aos anos mozos de Syd Barret e compañía.\nO mago Tonino sumerxenos nun mundo de maxia con música e voz amplificadas. Unha viaxe divertida polo ilusionismo, tocando varias disciplinas: manipulación, mentalismo, catomaxia...


Vieiros: Galiza Hoxe - Plans TIC para o eido local serán obxectivo das novas axudas á promoción das novas tecnoloxías\n9 MILLÓNS EN DOUS ANOS\nO conselleiro de Innovación e Industria, Fernando Blanco deu conta da ampliación dos convenios co ministerio no marco do Plan Avanza.\nRedacción - 17:08 14/07/2008\nTags: axudas Innovación e Industria TIC\nO conselleiro de Innovación e Industria, Fernando Blanco, deu conta este luns da sinatura de tres addendas ao convenio do Plan Avanza asinado co Ministerio de Industria e que permitirá ampliar os programas Concellos Dixitais, Cidadanía Dixital e Peme Dixital con 9 millóns de euros. O obxectivo da consellaría é impulsar a sociedade da información na administración local, no tecido social e no sector empresarial do país.\nCada programa contará cunha asignación de arredor de 3 millóns de euros para os exercicios 2008 e 2009. Do importe total, o ministerio achegará 4,9 millóns, a consellaría 3,3 e os gobernos locais medio millón para o programa Concellos Dixitais.\nEste programa axuda a implantar a administración electrónica e a que a cidadanía e as empresas poidan acceder a servizos na rede. Inclúense tres tipos de actuacións: a elaboración de Plans Directores da Sociedade da Información nos concellos, a implantación da administración electrónica e a dotación de servizos dixitais para empresas e cidadáns no eido local.\nO programa Cidadanía Dixital ten como obxectivo incrementar o número de usuarios de internet, fomentando o uso das novas tecnoloxías, mellorar a accesibilidade á rede e ampliar a formación en TIC. Inclúe axudas para a compra de computadores para autónomos, para a produción de contidos dixitais na rede, para os que convocará premios, e asinará convenios cos colexios profesionais e entidades sen ánimo de lucro.\nPor último, o programa Peme Dixital diríxese a incrementar o grao de adopción das TIC no tecido empresarial do país para xerar emprego e desenvolver a economía. Impulsarase o negocio na rede, a factura electrónica, a certificación dixital, o desenvolvemento de solucións TIC en sectores específicos e os plans estratéxicos nas empresas.


Saúde e Terra, AveLina Pérez!  - Nós Televisión\nInicio Saúde e Terra. Voces da cultura galega\nSaúde e Terra, AveLina Pérez! \nAveLina Pérez é unha unha creadora escénica que protagonizará este Saúde e Terra con Xosé Bocixa.\nUn contido xa dispoñibe para socias e socios e en aberto, o sábado, no 119 de R e na nosa canle de YouTube.\nContido para socias e socios\nRexístrate agora para poder ver este contido\nPerdiches a contrasinal?\nArtigo anteriorEste #sábadoNósTV reflexionaremos sobre a norma ortográfica e a creación escénica!\nSeguinte artigoA canle da Fati | Día a día no rural


Teresa Táboas Doctora Arquitecta Pazo Barreiro – Teresa Táboas\nO proxecto pretende definir a remodelación parcial do Pazo de Barreiro, situado na Parroquia de Villar, Concello de Crecente, nos límites con Portugal, sobre unha terraza natural que baixa desde Pena Aguda ata o río Miño con amplas vistas sobre os vales dos ríos Ribadil e Miño fronte ao Parque Natural da Peneda e Xurés.\nO edificio data do século XVII, e está unido a unha edificación anterior do século XIV, Torre de “ Ou Coto “ xa referida nas guerras fronteirizas con Portugal.\nA reforma que se pretende realizar nun á da referida edificación é precisamente o dinamizar tanto o propio Pazo, como a contorna no que sitúa, ampliando o número de dormitorios para poder ser utilizado dentro dos programas de Turismo Rural. A zona que se vai a remodelar atópase ao SO do patio central.\nTal e como se define nos planos adxuntos, a reforma e ampliación do devandito espazo baséase na non confrontación coa edificación principal do Pazo. O edificio no que se vai a intervir é un edificio anexo para servizos polo que o seu carácter non pode ser alterado. Por iso é polo que se proxecte un edificio austero no que predomine o muro sobre o van, e no que estes se repiten co mesmo ritmo e proporción. Por outra banda anéxase cara ao exterior do patio un volume que se construirá con paneis de alta densidade constituídos a partir de fibras de celulosa impregnadas en resinas fenòlicas termoendurecibles, acabados en madeira natural. De modo tal que ese volume que se engade diferénciese en textura e cor ao resto da edificación propia do Pazo.


A Casa do Mel de Goente prepara unha visita apícola polo concello de Muras | Terra Chá... Xa!\nA Casa do Mel de Goente prepara unha visita apícola polo concello de Muras\nA viaxe desenvolverase o domingo 7 de maio e conta con 10 prazas. Os interesados e interesadas poden anotarse no teléfono 605 401 315. O prezo da viaxe co xantar incluído é de 30 euros.\n/ Enviado por redactor o Xov, 27/04/2017 - 15:32\nA Casa do Mel de Goente-As Pontes e o Concello de Muras organizan unha “viaxe apícola” polo municipio para o vindeiro domingo 7 de maio na que se abordarán os modelos de apicultura tradicional e actual.\nA viaxe comezará ás nove e media en Muras cun almorzo, despois de saír dende a Casa do Mel de Goente ás nove da mañá. Ás dez e media está prevista tamén unha parada en Casateita e unha hora máis tarde, en Vilalverde-Xerdiz. Cara á unha do mediodía a viaxe pasará por Coruxos antes do xantar, ás dúas e media, a base de aperitivos, ensalada con pescado en escabeche e mel, carrilleiras de porco en salsa de viño e cañas fritidas recheas de crema e mel e requeixo e mel.\nXa pola tarde aquelas persoas participantes achegaranse ao colmenar de Javier e Raquel en Rebordelas antes de rematar esta viaxe apícola coa visita, a partir das sete da tarde, a Augarrio e a queixería Don Gabino en San Simón da Costa (Vilalba).\nAs prazas son limitadas e o prezo da viaxe con comida é de 30 euros. Os interesados e interesadas poden anotarse chamando ao 605 401 315.


Cultura e Educación difunde o Teatro Galego en Portugal con tres funcións de 'O Profesional' en Coimbra e Braga | Comunidade de Traballo Galicia-Norte de Portugal\nCultura e Educación difunde o Teatro Galego en Portugal con tres funcións de 'O Profesional' en Coimbra e Braga\nSantiago, 7 de novembro de 2012.- O Centro Dramático Galego (CDG) da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria viaxa esta semana a Portugal co seu último espectáculo, O profesional, que será representado mañá xoves 8 e o venres 9 no Teatro da Cerca de São Bernardo de Coimbra e o martes 13 no Theatro Circo de Braga. A inclusión destes dous espazos nesta xira enmárcase na liña de promoción e colaboración que a compañía pública galega mantén con diferentes entidades portuguesas na procura de acadar unha relación normalizada e sistemática entre as escenas de ambos países.\nÁ intensificación destas relacións responde, así mesmo, a participación da Compañía de Teatro de Braga en calidade de entidade coprodutora da nova proposta do CDG, dirixida por Manuel Guede Oliva e interpretada por catro recoñecidos nomes da escena galega: Ernesto Chao, Miguel Pernas, Rebeca Montero e Rodrigo Roel.\nAdemais, para a versión galega contouse coas achegas de María Negreira a cargo do vestiario, Juanjo Amado no deseño da iluminación, Fran Veiga na produción e Inma Antonio Souto como asistente de dirección. A adaptación da obra ao galego é tamén de Manuel Guede, a partir da tradución de Vladimir André Cejovic e Anne Renoue.\nDrama político e policial\nRebeca Montero, como Marta, e Rodrigo Roel Rodrigo Roel, como “o tolo”, completan o elenco que leva a escena este texto actual e cheo de matices, que indaga na fraxilidade dos ideais e nas consecuencias dos totalitarismos, así como na grandeza e miseria do espírito humano. A escenografía, dominada por un gran estante de andeis nus e as lascas de cortiza que se estenden por todo o chan, reforza esa representación do baleiro e ruína moral como presaxio do terrible futuro que lle agarda ao país.\nTrala súa esta estadía en Portugal, O profesional regresará a Galicia para continuar unha xira que se estende ata finais de decembro con paradas no Barco de Valdeorras (Teatro Municipal Lauro Olmo, 23 de novembro), Pontevedra (Centro Social Novacaixagalicia, 30 de novembro), A Coruña (Teatro Rosalía de Castro, 4 e 5 de decembro), Rianxo (Auditorio Municipal, 8 de decembro), Narón (Pazo da Cultura, 14 e 15 de decembro) e Ribadeo (Auditorio Municipal Hernán Naval, 23 de decembro).\nEn total, serán 30 as funcións que o Centro Dramático Galego terá ofrecido ata fin de ano en 12 escenarios galegos e portugueses coa súa nova proposta escénica, estreada o pasado 5 de outubro no Salón Teatro de Santiago.\nFabiola García visita a sede central de Proxecto Home en Santiago de Compostela\nFabiola García salienta a traxectoria de Aspas no coidado e atención das persoas con discapacidade


Bo papel das Seleccións Lucenses SUB 12 - Futbolinlugo\nAs seleccións lucenses, que chegaban á cita con escasas opcións, competiron o mellor que souberon, e de seguro que puideron sacar algo máis positivo do campionato.\nOs 13 integrantes do cadro de xogadores masculino fixeron unha labor moi digna, perdendo pola mínima nos dous partidos ante os combinados que acabarían sendo primeiro e segundo de grupo. Así, sumaron un total de un punto no campionato. Porén, os obxectivos nestas idades van moito máis lonxe de gañar ou perder, consistindo básicamente en gañar valores e aprender a respectar!\nPola súa banda, á selección feminina tamén fixo un bo traballo da man de Iria Rey, unha habitual protagonista do noso fútbol feminino.As pequenas costoulles máis adaptarse a un torneo deste calibre, e perderon ante as seleccións de Vigo e Santiago, concluindo o campionato na última posición.\nO fútbol feminino, de todos xeitos, continúa medrando na nosa provincia, polo que nós quedámonos coas cousas boas!


Noticias archivos - Páxina 2 de 3 - Club Can de Palleiro Noticias archivos - Páxina 2 de 3 - Club Can de Palleiro\n19. Xan. 2019 / by Club Can de Palleiro / Boletíns, Noticias / 0 comments\n18. Xan. 2019 / by Club Can de Palleiro / Actividades, Noticias / 0 comments\n8. Set. 2018 / by Club Can de Palleiro / Actividades, Noticias / 0 comments\n17. Ago. 2018 / by Club Can de Palleiro / Actividades, Noticias / 0 comments\n9. Ago. 2018 / by Club Can de Palleiro / Actividades, Noticias / 0 comments\n6. Xuñ. 2018 / by Club Can de Palleiro / Actividades, Noticias / 0 comments\n5. Xuñ. 2018 / by Club Can de Palleiro / Actividades, Noticias / 0 comments


Román Rodríguez: "Ninguén quere que sexa o Pazo de Franco, sinón que sexa o Pazo de doña Emilia" | Onda Cero Radio\nIdeas da Xunta para o uso das Torres de Meirás\nRomán Rodríguez: "Ninguén quere que sexa o Pazo de Franco, sinón que sexa o Pazo de doña Emilia"\nO Conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, presentou as bases de uso para as Torres de Meirás que proporá a Xunta de Galicia. Trátase de catro líñas de acción, nas que se quere conseguir que Meirás sexa identificado máis porlo Pazo de doña Emilia Pardo Bazán que polo Pazo de Franco.\nAlberto Gómez Barros\nA Coruña | 11.12.2020 14:33 (Publicado 11.12.2020 12:35)\nCatro son as líñas do documento que propón a Xunta de Galicia ó resto de administracións que van traballar para concretar a líña definitiva do uso do Pazo de Meirás. Como insistiu o Conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, trátase dun documento aberto. Pero deixa claras as intencións da Xunta sobre o uso a dar ó Pazo: Poñer en valor a figura de Emilia Pardo Bazán, dende a perspectiva de creadora cultural e tamén de pioneira da igualdade. Pero sen esquecer a figura de Franco, destacando que os valores da democracia están por encima das dictaduras.\nAsí as cousas, dende a Xunta propoñen catro líñas de acción para o uso do Pazo:\n1. Apertura do Pazo á cidadanía, facendo de él un Museo. Ademáis, con programación didáctica, con visitas de escolares para o coñecemento da figura de Emilia Pardo Bazán, promocionando a sua vea cultural, igualitaria e democrática.\n2. Centro de creación cultural e artística. Mesmo para dinamizar o sector cultural e facer de él un espacio de innovación\n3. Lugar de emprendemento e investigación para reivindicar a figura de Emilia Pardo Bazán como persona que fomentou a igualdade. Crear no Pazo un Foro para ideas que promovan a igualdade entre as persoas.\n4. Xardín da Liberdade. Aquí destacan a cantidade de espacios verdes que sirvan para lembrar mesmo as personas represaliadas e poñer en valor a democracia.\nPreguntado sobre as posibles interpretacións que se lle poidan dar as propostas de Xunta, insistiu Román Rodríguez que non hai nin cuotas para lembrar a Emilia Pardo Bazán e a Franco. O obxectivo e convertir as Torres de Meiras no Pazo de Emilia Pardo Bazán e non no Pazo de Franco.\nAinda así, ainda queda camiño por percorrer. Tanto nos tribunais, ata que chegue a sentencia definitiva da propiedade do Estado, tanto nas xuntanzas que deberán realizar as diferentes administracións, contando tamén con colectivos que pelexaron porque o Pazo voltara ás mans da cidadanía, para poder facer realidade a presencia de xente visitando o Pazo de Meirás.\nDEPORTES MÁS DE UNO, ONDA CERO CORUÑA, 25/10/2021\nLuto en el deporte coruñés, y gallego, por la muerte de Vicente Torres


Belvis 1-0 Taragoña (19-04-2009)\nLucho el Mer Abr 22, 2009 9:23 pm\nCRÓNICA DA VOZ DE GALICIA\nEl Taragoña cayó en el feudo del Belvís (1-0) en un partido en el que los de Joaquín Miguens apenas inquietaron al guardameta local, salvo un par de acciones puntuales de Alberto al final del encuentro.\nTaragoña: Iván, Toño, Manel, Penca, Lepe, Valentín, Teaio, Diego, Tembra, Alberto e Ita. También jugaron David, Yuli, Joaquín, Emilio y Ramón.\nEsta sema nadie se dignou a escribir a crónica...\nRe: Belvis 1-0 Taragoña (19-04-2009)\nPenka el Xov Abr 23, 2009 7:37 pm\nZepelin, esperaba a que ti abriras este tema para comentar, pero xa vexo que hai permisos para facelo.\nBueno, o partido co Belvís foi malo. Na primeira parte, o Belvís esperounos ben xuntiños á altura de medio campo dándonos a nós o balón. Con ese panorama, intentamos xogar o balón dende atrás, pero non o fixemos ben porque estuvemos moi parados e non nos movemos para facer algún desmarque para recibir o balón. Esto supoñía xogar en largo a maioría das veces. Neste tempo o Belvís tuvo dúas ocasións moi claras, unha acertou Iván e outra, logo dunha parede, o dianteiro foi só cara Iván e botou o balón fora. Todo parecía que o descanso fose cun empate a 0, eles erraron as ocasións e eu non me acordo de ter algunha clara. Pero cercado descando, unha cesión de cabeza errónea pola miña parte cara Iván acabou propiciando o gol do equipo contrario. Gran mazazo antes do descanso.\nNo segundo tempo, as cousas non foron moi diferentes, intentamos con algo máis de ganas facer algo xeitoso, pero non saíu, eles enviaron un balón ó pau que despois despexamos e dicir que nós tuvemos un man a man co porteiro que non fomos capaces de materializar. Penso que pouco máis hai. Un mal partido que acabou con derrota.\nkasillas9 el Ven Abr 24, 2009 12:02 am\nCreo eu que pola miña parte o partido foi bastante malo,na miña opinion. Por ocasions eles so tiveron o gol(que nin sequera era ocasion de gol) e un par delas mais. Tou deacordo con Penca que tivemos moi estaticos e ningen viña a recibir ou se ofrecia tirando diagonais.........creo que foi un partido moi parado,pero pese a todo eu no ultimo minuto creo fallei un man a man que nos puido dar o empate,pero non foi asi.\nComentar tamen que o outro dia dixen que me temia o peor por ir a santiago contra un ekipo que se xogaba o desceno e temia a arbitraxe,pois ben decir que era un rapaz o que nos arbitrou moi xoven e creo particularmente que fixo unha moi boa actuacion se se equivocou fixo nos dous sentidos para nada interfireu no resultado moi ben.