ارزش معاملات نیز با حذف اثر عرضه‌های اولیه، در دو روز پایانی هفته گذشته، برای نخستین‌بار از ابتدای شهریور در زیر مرز ۱۰هزار میلیارد تومان قرار گرفت.\nبازدید : ۲۱۴۳\n۲۰ شهريور ۱۴۰۰ - ۱۲:۱۳\nشروین شهریاری| بازار سهام در هفته گذشته شاهد فضایی پُر نوسان توام با زورآزمایی نزدیک طرف عرضه و تقاضا بود که در نتیجه آن، شاخص‌کل ۳۵/ ۰درصد رشد کرد تا کماکان در کانال ۵/ ۱ میلیون واحدی به‌نوسان ادامه دهد.\nبه‌لحاظ کرداری، محدوده کنونی شاخص مقارن با مقاومت‌های متعدد تکنیکی است که تا قبل از عبور قاطع از مرز ۶/ ۱ میلیون واحدی می‌تواند به‌عنوان مانع در مسیر صعود عمل کند. از لحاظ بنیادی نیز پس از عقب‌نشینی نسبی دلار آزاد از کانال ۲۸ هزار تومان، اندکی از شتاب افزایش انتظارات تورمی کاسته شده و خریداران سهام با احتیاط بیشتری در سمت تقاضا عمل می‌کنند.\nشاید این‌طور به‌نظر برسد که با پیشرفت‌های نرم‌افزاری در یک دهه گذشته و دسترسی آسان‌تر به‌اطلاعات پالایش شده مالی شرکت‌ها، بر عمق و کیفیت تحلیل بنیادی در بورس تهران افزوده شده است؛ به‌ویژه آنکه در دهه ۸۰ خورشیدی، خبری از نهاد‌های مشاوره سرمایه‌گذاری و نیز شرکت‌های حرفه‌ای مدیریت دارایی نبود؛ ضمن آنکه روش‌های تحلیل مبتنی بر رویکرد سنتی بدون استفاده از ابزار مدرن محاسباتی و مدل‌های مالی بود.\nبا این حال، نگاهی به‌رفتار سرمایه‌گذاران به‌ویژه در دو سال گذشته نشان می‌دهد که حتی اگر عمق تحلیل‌ها بیشتر شده باشد، اعتنا به‌نتایج آن‌ها در تصمیم‌گیری نهایی لزوما افزایش نیافته است.\nدر حال‌حاضر، بیشتر ارزیابی‌های تحلیلی مبتنی بر تخمین نرخ فروش و درآمد شرکت‌ها است. در تحلیل هزینه‌ها هم معمولا از ضرایب همگون ۳۰ تا ۴۰ درصدی برای برآورد آتی استفاده می‌شود که در عمل دقت کافی ندارد و متناسب با انتظارات فزاینده تورمی در بخش فروش که معمولا به‌عنوان دلیل جذابیت سهام مطرح می‌شود، نیست.\nعلاوه بر‌این، به‌مشکلات حیطه تولید نیز کمتر بها داده می‌شود که در نمونه اخیر آن، به‌رغم افت فراگیر و با‌اهمیت حجم تولید در طیف وسیعی از صنایع بورسی، با توجیه جبران کاهش مزبور از محل رشد ارز، این رویداد وزن مهمی در تصمیمات سرمایه‌گذاران پیدا نکرد.\nدر تصویر بزرگ‌تر، افت گسترده قیمت سهام در نیمه دوم سال گذشته به‌رغم رشد معنادار قیمت‌های جهانی و افزایش قیمت میانگین ارز قابل اشاره است، در حالی‌که در چهار‌ماه اول، شرایط هر دو متغیر مزبور به‌ویژه قیمت‌های جهانی به‌مراتب ضعیف‌تر بود.\nدر سه‌ماه گذشته نیز ابعاد رشد بیش از ۵۰ درصدی قیمت سهام کالایی تناسبی با رشد ۱۰درصدی نرخ ارز در سامانه نیما و بازار آزاد و ثبات قیمت‌های جهانی ندارد. در حوزه رفتار‌های خرد نیز بعضا رشد قیمت یک محصول در بازار جهانی در یک روز مبنای رفتار خریداران قرار می‌گیرد یا در شرکت‌های سرمایه گذاری، سود هر سهم بدون توجه به‌ماهیت تکرار‌پذیر بودن درآمد‌ها و خالص ارزش دارایی‌ها به‌عنوان ملاک جذابیت مطرح می‌شود که آخرین نمونه آن در اقبال گسترده متقاضیان نسبت به سهام شرکت‌های سرمایه‌گذاری تازه وارد که سود بالایی در ۱۲ماه گذشته به‌واسطه فروش سرمایه‌گذاری‌ها شناسایی کرده‌اند به‌چشم می‌خورد.\nاز مجموع مشاهدات فوق می‌توان این گمانه را مطرح کرد که به‌رغم رشد ابزار‌های تحلیلی، عمق ارزیابی و توجه به‌ظرایف ارزشگذاری سهام در بورس تهران به‌نحو متناسبی رشد نیافته و کماکان انتظارات تورمی به‌عنوان یک فاکتور کلی، مهم‌ترین تعیین‌کننده رفتار عمومی سرمایه‌گذاران در برهه کنونی به‌شمار می‌رود.\nدر حالی که تمرکز اکثر سرمایه‌گذاران در صنعت پتروشیمی بر نرخ‌های فروش و نسبت برابری ارز قرار دارد، قیمت بزرگ‌ترین نهاده تولید این صنعت یعنی گاز نوسانات مهمی را تجربه می‌کند. بر اساس فرمول تعیین‌شده توسط وزارت نفت، قیمت گاز این صنعت از میانگین نرخ جهانی در چند حوزه جغرافیایی در بازار جهانی و نرخ‌های فروش داخلی محاسبه می‌شود.\nبر اساس محاسبات بر پایه فرمول مزبور، در اثر جهش قیمت‌های جهانی، نرخ گاز محاسباتی برای صنعت پتروشیمی به‌مرز ۲۰ سنت در هر متر‌مکعب رسیده که حدود دو‌برابر فصل بهار امسال و چهاربرابر قیمت تابستان گذشته است.\nبا در نظر گرفتن نسبت تبدیل دلار در سامانه نیما، در صورت پایداری قیمت‌های جهانی در سطوح کنونی نرخ هر متر‌مکعب گاز مصرفی این صنعت به‌بیش از ۴هزار تومان در هر متر‌مکعب می‌رسد! در نیمه دوم سال نیز بر اساس فرمول مزبور، قیمت محاسباتی ۱۰درصد بیشتر از نیمه اول خواهد بود.\nاهمیت این مساله علاوه‌بر صنعت پتروشیمی برای سایر صنایع نظیر فولاد و سیمان نیز مطرح است که هزینه گاز آن‌ها بر پایه ضریبی از نرخ گاز پتروشیمی محاسبه می‌شود. با توجه به عدم‌رشد متناسب نرخ‌های فروش در فصل تابستان در اکثر محصولات پتروشیمی، احتمال کاهش حاشیه سود این صنعت در شرکت‌های با خوراک گاز در کوتاه‌مدت وجود دارد.\nبا شکل گیری دولت سیزدهم و استقرار وزرای جدید، حالا انتظار برای تعیین‌تکلیف سیاست‌های اقتصادی بیشتر شده است.\nبا‌این وجود، آنچه از سخنان مسوولان جدید قابل استنباط است هنوز جمع‌بندی مشخصی در این‌باره ارائه نمی‌کند. از یک سو وزیر اقتصاد و رئیس سازمان برنامه و بودجه از ضرورت ترازکردن بودجه و کنترل رشد نقدینگی و تورم سخن می‌گویند و از طرف مقابل، پیگیری طرح‌هایی مانند ساخت یک‌میلیون مسکن در سال و ضرورت تسهیلات‌دهی چند صد هزار میلیارد تومان از شبکه بانکی برای آغاز این طرح از رویکرد متناقضی حکایت می‌کند.\nدر حوزه قیمت‌گذاری نیز پیگیری سیاست‌های دستوری در مقابل اطمینان به‌مکانیزم عرضه و تقاضا برای کشف نرخ محصولات مطرح شده و هنوز معلوم نیست کفه کدام دیدگاه در عمل سنگین‌تر خواهد شد. در همین حال، برخی شنیده‌ها از تصمیم جدی وزارت اقتصاد در راستای انعطاف بیشتر در نرخ سود و کوتاه‌کردن زمان سررسید جهت تسهیل فروش پر حجم اوراق بدهی حکایت می‌کند.


نقد سریال مستند جنایی The Staircase - زومجی\nاولین تریلر فیلم The Midnight Sky ب � بازی جرج کلونی منتشر شد\n// شنبه, ۲۱ مهر ۹۷ ساعت ۱۰:۵۸\nسریال مستند The Staircase که یکی از سنگ‌بناهای ژانر جرایم واقعی است، داستان ۱۵ ساله‌ی مردی را روایت می‌کند که به اتهام قتل مرموز همسرش سر از دادگاه در می‌آورد. اما آیا او واقعا قاتل است؟\nیکی از تحسین‌شده‌ترین سریال‌های ۲۰۱۸، یکی از کلاسیک‌ترین کلاسیک‌های تاریخ تلویزیون هم است: مستند «راه‌پله» (The Staircase)، ساخته‌ی ژان-زاویه دو لیستاد فرانسوی یکی از آن سریال‌هایی است که تمام طرفدارانِ تلویزیون باید بی‌برو برگرد آن را تماشا کنند. «راه‌پله» حکم یکی از پدرخوانده‌های تلویزیون را دارد. حکم همشهری کینِ سریال‌های جنایی را دارد. حکم یکی از خدایانی را دارد که بر فراز کوه اُلمپ می‌نشینند. سریالی که نقش یکی از سنگ‌بناهای تلویزیون حال حاضر را دارد. اگر تصور کنیم که تلویزیون هم مثل اساطیر یونانی زئوس و پوزئیدون و اِریس و آرتمیس و آپولو و هدیسِ خودش را دارد، پس «راه‌پله» هم یکی از آنها است که از روی تختش بر قلمروی منحصربه‌فرد خودش در پادشاهی گسترده‌ی تلویزیون فرمانروایی می‌کند. اگر «تویین پیکس» خدای وادی سریال‌های سورئالِ رازآلودِ اتمسفریک است. اگر «وایر» خدای قلمروی سریال‌های پلیسی است و اگر «سوپرانوها» خدای سرزمینِ سریال‌های ضدقهرمان‌محور است، «راه‌پله» هم بر دادگاه‌ها و زندان‌ها و صحنه‌های جرم و قاضی‌ها و افسران پلیس و وکیل‌ها و کاراگاه‌ها و کالبدشکاف‌های دنیای خودش حکومت می‌کند. فقط حیف که «راه‌پله» به عنوان فرمانروای قلمروی خودش، به اندازه‌ی وزیرانش معروف نیست. این روزها وقتی حرف از بهترین‌های جرایم واقعی می‌شود در حالی به پادکست «سریال» و سریال‌های «بدشانس» (The Jinx) و «ساختن یک قاتل» (Making a Murderer) اشاره می‌کنند که اکثرا خبر ندارند همه‌ی آنها جا پای «راه‌پله» می‌گذارند و دنباله‌روی عناصر و قراردادها و کلیشه‌ها و فرمی هستند که مدت‌ها قبل توسط زاویه لیستاد مشهور شده بودند. چند سالی می‌شود که ژانر جرایم واقعی با قدرت بیشتری تبدیل به تمام فکر و ذکرِ مردم شده و تقاضا برای محصولات این حوزه آن‌قدر زیاد شده است که حالا هر سال شاهد عرضه‌ی چندتا سریال و پادکستِ جدید در این ژانر هستیم که در صدر آنها نت‌فلیکس بیشتر از همه هوای ما خوره‌های جنایت‌های مرموز و عجیب و کنجکاوی‌برانگیز را دارد. اما ژانری که این روزها به یکی از پُرتقاضاترین و داغ‌ترین ژانرهای تلویزیون تبدیل شده است حدود ۱۸ سال پیش توسط «راه‌پله» آغاز شد. اگرچه مستندهای جرایم واقعی قبل از آن در سینما سابقه‌ی طولانی‌مدتی داشته‌اند و حتی خودِ زاویه لیستاد هم با فیلم «قتل در روز یکشنبه» برنده‌ی بهترین فیلم مستند اُسکار شده بود، ولی «راه‌پله» اولین نمونه‌ای بود که به‌طور جدی ثابت کرد که مستندهای جرایم واقعی اگرچه بدون شک در قالب فیلم سینمایی جذاب هستند، ولی وقتی همین مستندها در قالب سریال‌های چند اپیزودی به تلویزیون می‌آیند، نه تنها به مراتب جذاب‌تر از نمونه‌های سینمایی‌شان می‌شوند، بلکه شاهد شکوفایی بیش از پیش آنها نیز هستیم.\nاولین دلیلش به خاطر این است که جرایم واقعی ژانر موردعلاقه‌ی عموم مردم است و اصلا علاقه‌ی مردم به این ژانر از خودِ تلویزیون شروع می‌شود. در تلویزیون کشورهای دیگر جرایم توسط بخش‌های خبری و برنامه‌های ویژه‌ی تلویزیونی به‌طور جدی پوشش داده می‌شوند. پس، تقریبا اولین برخورد مخاطب با این‌جور داستان‌ها تلویزیون است. تلویزیون یعنی اعضای خانواده ممکن است بدون آمادگی قبلی با داستان‌های جنایی خشن و جنجال‌برانگیز روبه‌رو شوند و روتین معمولی زندگی‌شان را برای لحظاتی که در حال تماشای اخبار حوداث هستند در هم بشکنند. مردم برای تماشای یک مستندِ جرایم واقعی به سینما نمی‌روند، بلکه این جرم است که از طریق تلویزیون به حریم خانه‌شان تجاوز می‌کند. مستند جرایم واقعی همیشه درباره‌ی بحث‌برانگیزی و طرفِ ممنوعه و خون‌آلود زندگی و جامعه بوده است و چه چیزی بهتر از تلویزیون برای این کار. نه تنها تلویزیون به طیف گسترده‌تری از مخاطبان دسترسی دارد و می‌تواند همه را درگیر بحث و گفتگو و گمانه‌زنی درباره‌ی پرونده‌های قتل‌های رازآلود کند، بلکه همه‌ی ما همیشه علاقه‌ی غریزی فراوانی به سرک کشیدن به درون تاریک‌ترین و غیرمعمول‌ترین رفتارهای انسانی داشته‌ایم و اخبار حوادث یا این نیاز را برطرف می‌کنند یا از آن برای اهداف خودشان سوءاستفاده می‌کنند. پس اخبار جرایم ساخته شده است که به دلِ بحث‌های روزمره‌ی مردم نفوذ کند. چون یا از دل زندگی مردم عادی جوشیده بیرون آمده است یا سلبریتی‌هایی که پایشان به دادگاه باز شده است، از زاویه‌ی غیرمعمولی در کانون توجه قرار می‌دهد. سومین چیزی که تلویزیون را به پلتفرم فوق‌العاده‌ای برای مستندهای جرایم واقعی تبدیل می‌کند مربوط به جلو بردن و کامل کردن یک پرونده در گذر زمان و چندین و چند جلسه می‌شود. شبکه‌های تلوزیونی و روزنامه‌ها کارشان با یک برنامه و یک مقاله با پرونده‌های جنایی تمام نمی‌شود، بلکه تحولات و پیچ و خم‌هایش را در گذر روزها، هفته‌ها، ماه‌ها و حتی سال‌ها دنبال می‌کنند. این کار به روایتِ دنباله‌داری تبدیل می‌شود که تماشاگر مثل سریال برای تماشای اپیزود بعدی و اطلاعات بیشتر به آن برمی‌گردد. روایتِ دنباله‌دار پرونده‌های جنایی در رسانه‌ها یعنی تمام جزییاتِ پرونده یک به یک ضبط شده و ارائه می‌شود. چه اتفاقات داخل دادگاه و چه حاشیه‌های بیرونی‌اش. چه اشخاصِ اصلی درگیر پرونده و چه ماجراهایی که در کنار آن شکل می‌گیرند.\nجزییات در مستندهای جرایم واقعی حرف اول و آخر را می‌زنند و سریال‌ها این فرصت را به سازندگانشان می‌دهند تا پروسه‌ی رسیدگی به پرونده‌ها و حاشیه‌های به ظاهر بی‌اهمیت دور و اطرافشان و اتفاقاتِ شخصی خارج از دادگاه که از اخبار حوادث حذف می‌شوند را هم در نظر بگیرند تا در گذر زمان تصویر کامل و دقیقی از تمام زاویه‌های پرونده و آدم‌های درگیرش ارائه بدهند. شاید به خاطر همین بود که «راه‌پله» به محض اینکه اول در فرانسه و بعد در ایالات متحده روی آنتن رفت مثل بمب صدا کرد. مخصوصا با توجه به اینکه مستندهای جرایم واقعی از یک برتری بزرگ نسبت به اخبار حوادثِ تلویزیون بهره می‌برند: بهترین مستندها اصول و اخلاق ژورنالیستی را تا آنجا که می‌توانند رعایت می‌کنند. پس به جای اینکه از زجر و درد مردم به عنوان وسیله‌ای برای جذب بیننده استفاده کنند و با زیاد کردن پیاز داغش و ارائه‌ی اخبار زرد از اصل خبر دور شوند، مستندها تبدیل به نگاه عمیق‌تر و مودبانه‌تر و دقیق‌تری به جنایت‌ها می‌شوند. به جای اینکه اصلِ پرونده توسط انگیزه‌های شخصی شبکه‌ها و روزنامه‌ها رنگ‌آمیزی شوند و در لابه‌لای طوفان رسانه‌ای و بی‌سوادی برنامه‌سازان و مجریان گم شوند، مستندها عقب می‌ایستند و اجازه می‌دهند تا بینندگان با توجه به چیزهایی که می‌بینند خودشان تصمیم و قضاوت نهایی را داشته باشند. پس سریال‌های جرایم واقعی نه تنها تمام خصوصیاتِ اخبار حوادث در تلوزیون را دارند، بلکه صحت و اعتماد و طمانینه را هم به آنها اضافه کرده‌اند. تعجبی ندارد که چقدر «راه‌پله» مورد استقبال قرار گرفت و چرا راهی که توسط آن شروع شد هنوز که هنوزه با قدرت پابرجاست و ادامه دارد. وقتی «راه‌پله» برای اولین‌بار در سال ۲۰۰۵ پخش شد، شاید خودش هم نمی‌دانست که قرار است تبدیل به آغازکننده‌ی موج خروشانی شود که تاثیرگذاری‌اش یک ژانر را شکل بدهد. اولین فصلِ «راه‌پله» در ابتدا در قالب هشت اپیزود منتشر شد و بعد در سال ۲۰۱۱، دو اپیزود دیگر هم برای آن ساخته شد. حالا نت‌فلیکس این سریال را خریداری کرده، سه‌تا اپیزود جدید درباره‌ی پیشرفت‌های دادگاهی سال ۲۰۱۶ ساخته و بهش اضافه کرده و کل این بسته را به عنوان یک سریالِ ۱۳ اپیزودی که گستره‌ی زمانی حدودا ۱۵ ساله‌ای را شامل می‌شود یک‌جا روی شبکه‌اش منتشر کرده است. نت‌فلیکس کار پسندیده‌ای کرده است. آنها نه تنها یکی از کلاسیک‌های تاریخ تلویزیون را که ممکن بود از چشم خیلی از کسانی که آن را در زمان پخش اولیه از دست داده بودند دور بماند، در قالبی قابل‌دسترس‌تر و تمیزتر بازگردانده است، بلکه با دنباله‌ای که در کنار اپیزودهای قدیمی ساخته است، این پرونده‌ی قدیمی را بالاخره بعد از بیش از یک دهه، به سرانجام به‌یادماندنی‌ای رسانده است.\nوقتی آدم به تماشای «راه‌پله» می‌نشیند، تازه متوجه می‌شود که چرا از این سریال به عنوان پیشگامِ مستندهای جرایم واقعی یاد می‌شود\nوقتی آدم به تماشای «راه‌پله» می‌نشیند، تازه متوجه می‌شود که چرا از این سریال به عنوان پیشگامِ مستندهای جرایم واقعی یاد می‌شود؛ تمام کلیشه‌های آشنای این‌جور مستندها اینجا دور هم گرد آمده‌اند؛ از مردی که متهم به ارتکاب جرمی وحشتناک می‌شود تا انسان‌سازی از متهمی که ممکن است در روزنامه‌ها و بخش خبری تلویزیون، هیولا ترسیم شده باشد. از ارائه‌ی مدارکی که نشان می‌دهد او مورد بی‌عدالتی سیستم قضایی قرار گرفته است تا مقدار زیادی نبردهای دادگاهی نفسگیر. از اتفاقاتِ غافلگیرکننده‌ای که باعث می‌شوند از تعجب شاخ در بیاورید تا وکلای دادگستری که به درستی یا نادرستی در ظاهر آنتاگونیست‌های خونسردی که برای شکستِ مفتضحانه‌شان که هیچ‌وقت نمی‌آید لحظه‌شماری می‌کنیم. همچنین از آنجایی که «راه‌پله» حول و حوش پرونده‌ای در طول ۱۵ سال می‌چرخد، سریال تبدیل به نگاه عمیقی به درون پیچیدگی‌ها و مشکلات و کمبودهای سیستم قضایی آمریکا نیز می‌شود. همه‌ی اینا از عناصر و موتیف‌های تکرارشونده‌ای هستند که حالا به پای ثابتِ مستندهای جرایم واقعی تبدیل شده‌اند. از آن مهم‌تر اینکه، «راه‌پله» حکم «پسرانگی» ریچارد لینک‌لیتر در بین مستندهای جرایم واقعی را دارد. همان‌طور که «پسرانگی»، زندگی یک پسربچه و آدم‌های دور و اطرافش را در گذشت ۱۲ سال واقعی روایت می‌کرد، «راه‌پله» هم در قالب ۱۳ اپیزود، گذشت یک عمر را جلوی چشمانمان ورق می‌زند. با این تفاوت که اگر «پسرانگی» روایتگرِ احساس تلخ و شیرینِ بزرگ شدن بود و به همان اندازه که لحظاتِ نوستالژیکش غم‌انگیز بودند، به همان اندازه هم لذت‌بخش و زیبا بودند، تجربه ثابت کرده است که هرچه داستان‌های جرایم واقعی طولانی‌تر می‌شوند، دردناک‌تر می‌شوند. مخصوصا حالا که با پرونده‌ای ۱۵ ساله سروکار داریم. بهترین اتفاقی که در رابطه با این داستان‌ها می‌تواند بیافتد این است که همه‌چیز در سریع‌ترین زمان ممکن به انتها برسد. بدترین اتفاقی که می‌تواند بیافتد این است که به نقطه‌ای برسیم که قتلِ تلخی که همه‌چیز از آن شروع شده است، در مقایسه با تلخی بی‌پایانی که از آن سرچشمه گرفته است به چشم نیاید. اگر یک جا باشد که جمله‌ی نخ‌نماشده‌ی «یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی‌پایان است» در آن به بهترین شکل ممکن حق مطلب را ادا می‌کند همین‌جا است. به درازا کشیدن پرونده‌های این‌شکلی همچون به درازا کشیدن شکنجه‌ای می‌ماند که شکنجه‌گرش تا ابد وقت دارد تا قربانی‌اش را با صبر و حوصله آزار بدهد.\nولی حقیقت این است که اگر یک چیز در دنیا وجود داشته باشد که پتانسیل گره خوردنش بیشتر از سیم هندزفری باشد، پرونده‌های سوژه‌ی این‌جور مستندها است. گره خوردن همه‌چیز با یکدیگر در این پرونده‌ها مثل آب خوردن می‌ماند؛ همه‌چیز با چنان سرعتی قاراشمیش و قمر در عقرب می‌شود که شگفت‌آور است، ولی برای باز کردن این گره‌ها به کاری در حد برداشتن یک کوه نیاز است. تمام میلیون‌ها عناصری که دست به دست هم می‌دهند تا یک نفر متهم شود و محکوم شود و سر از زندان در بیاورد به شکلی است که کفر آدم را در می‌آورد؛ ولی تلاش برای تبرعه کردن یک نفر با مدیریت تمام این میلیون‌ها عنصر مثل شکافتن اتم با دست خالی می‌ماند. و این دقیقا همان چیزی است که تماشای جرایم واقعی را به‌طرز غیرقابل‌توصیفی جذاب می‌کند. ولی خب، پرونده‌ی ۱۵ ساله‌ی «راه‌پله» یعنی کابوسی که کش می‌آید و انگار هیچ بیدار شدنی ازش نیست. از یک طرف به حدی به کاراکترهایش نزدیک می‌شویم که آنها جزیی از افراد زندگی‌مان تبدیل می‌شوند و در نتیجه دوست نداریم هیچ‌وقت آنها را ترک کنیم، ولی از طرف دیگر این ماجرا به حدی دردناک و خسته‌کننده (این یک تعریف است) است که می‌خواهیم هرچه زودتر به پایان برسد؛ احساسی که کاراکترهای اصلی هم در اپیزودهای آخر بهش اذعان می‌کنند؛ نتیجه سریالی است که چه برای اشخاص درگیر آن و چه برای بینندگانش همچون جاروبرقی‌ای می‌ماند که لوله‌اش وارد بدن و روحمان شده است و هرچه انرژی و امید و آرامش و خوش‌بینی و سرزندگی و قدرت داشته‌ایم را کشیده است و از عمق وجودمان استخراج کرده است و فقط یک کالبد خالی و بی‌تحرک ازمان باقی گذاشته است.\nتنها چیزی که «راه‌پله» از طریق سال‌های طولانی‌ای که سریالش پوشش می‌دهد، تغییر و تحول‌های پرونده در گذر زمان نیست. وقتی لیستاد فیلمبرداری «راه‌پله» را در سال ۲۰۰۱ آغاز کرد، قصد داشت تا به لابه‌لای اتفاقات پُرسروصدا نفوذ کند، می‌خواست بخش‌های خاکستری را جستجو کند، می‌خواست به جای هیجان‌زده شدن با یک مرگ خونین و تمرکز روی جنبه‌ی سوءاستفاده‌گرش، به آن لحظاتِ ساکت و غم‌انگیز و افسرده‌ی بعد از یک قتلِ دیوانه‌وار بپردازد که معمولا به دلیل «کسالت‌آور»بودن نادیده گرفته می‌شوند. اگر این مستند را یک فیلم بلاک‌باستر تابستانی در نظر بگیریم، «راه‌پله» بیشتر از اینکه «اونجرز» باشد، «جنگ برای سیاره میمون‌ها» است. همان‌طور که «جنگ یبرای سیاره میمون‌ها» برخلاف انتظارتمان بیشتر از اینکه درباره‌ی بخشِ کشت و کشتار و بزن‌بزن و جذاب جنگ باشد، درباره‌ی بخشِ «فهرست شیندلر»وارِ جنگ بود، بهترین لحظاتِ «راه‌پله» هم به احساساتی که انسان‌ها نسبت به اتفاقی که افتاده است دارند مربوط می‌شود. حتی قبل از اینکه سریال شروع شود، موسیقی تیتراژ بهمان خبر می‌دهد که چه جور اتمسفری انتظارمان را می‌کشد. برحلاف «بدشانس» که از تیتراژ آغازینش از موسیقی راک پرجنب و جوشی بهره می‌برد که خواننده‌اش فریاد می‌زند «من خون تازه می‌خوام» که با توجه به محتوای آن هیچ عیبی ندارد، ولی لیستاد سراغ موسیقی جاز یا راک سراسیمه و هیجان‌زده نرفته‌ای است. در عوض او از خانم جاسلین پوک، موزیسن و ویولنزن انگلیسی که موسیقی خوفناکِ «چشمان باز بسته»ی استنلی کوبریک را هم در کارنامه دارد خواسته بود تا یک قطعه‌ی کلاسیک بنویسد؛ نتیجه قطعه‌ی به‌یادماندنی‌ای است که از همان اولین نوت‌هایش به‌طرز تحمل‌ناپذیری ماتم‌زده و محزون به گوش می‌رسد. به‌طوری که به نظر می‌رسد ویولن در حال خون گریه کردن است. حتی ملودی ظریف و لطیفِ این قطعه بیشتر از گریه، تصویرِ آدمی را در ذهن پدیدار می‌کند که گویی خیلی وقت است که هق‌هق زدن‌هایش به پایان رسیده است، چاه اشک‌هایش خشک شده است و تنها چیزی که ازش باقی مانده است بدنی است که گوشه‌ی اتاق زانوی غم بغل گرفته است. از همین رو «راه‌پله» نه تنها به پرونده‌ی شگفت‌انگیزی می‌پردازد، بلکه خودش هم همچون تماشای بخش مهمی از تاریخ شکل‌گیری عصر طلایی تلویزیون است.\nماجرای اصلی «راه‌پله» از شب نهم دسامبر سال ۲۰۰۱ شروع می‌شود. مایکل پیترسون، رُمان‌نویس معروف آمریکایی تعریف می‌کند که در کنار همسرش کتلین، در حال لذت بردن از نوشیدنی‌شان و گپ زدن در کنار استخر بودند که کتلین او را تنها می‌گذارد و می‌رود تا بخوابد. مدتی بعد مایکل در راه بازگشت به خانه، با بدن تقریبا مُرده‌ی همسرش که پایین راه‌پله‌های خانه وسط حوضِ وحشتناکی از خون افتاده بوده روبه‌رو می‌شود. مایکل پیترسون که فکر می‌کند کتلین روی پله‌ها سقوط کرده و چنین بلایی را سر خودش آورده با سراسیمگی و وحشت‌زدگی به اورژانس زنگ می‌زند. نوار صدای ضبط‌شده‌ی مایکل در لحظه‌ای که دارد آدرسش را به تلفن‌چی اورژانس می‌گوید یکی مضطرب‌کننده‌ترین لحظات سریال است که هیچ‌وقت از ذهنتان پاک نمی‌شود. خیلی زود اوضاع برای مایکل پیترسون خیلی بدتر از پیدا کردن جنازه‌ی خون‌آلود همسرش می‌شود. پیدا کردنِ جنازه‌ی همسرتان در حالی که در و دیوارهای اطرافش با خونی که به همه‌جا فواره کرده است یک چیز است، ولی اینکه به عنوان مسبب این صحنه شناخته شوی چیزی دیگر. بله، کتلین از این حادثه (یا شاید قتل) جان سالم به در نمی‌برد و خیلی زود مایکل هم به اتهام قتلش، دستگیر می‌شود. در جریان دادگاه سال ۲۰۰۳ می‌بینیم که وکیلِ دادگستری، پرونده‌ی سنگینی را علیه مایکل پیترسون جمع کرده است. آنها باور دارند که پارگی‌های روی جمجمه‌ی کتلین بیشتر از سقوط و برخورد به دیوار و لبه‌های پله، ناشی از ضربات مستقیم چوب یا پوکرِ شومینه است. قضیه وقتی برای مایکل بدتر می‌شود که با یک اتفاقِ تصادفی عجیب و غریب روبه‌رو می‌شیم: از قضا جنازه‌ی الیزابت رتلیف، یکی از دوستان قدیمی مایکل پیترسون هم در سال ۱۹۸۵ پایین راه‌پله‌ی خانه‌شان پیدا می‌شود و دکتر دلیل مرگش را حمله‌ی قلبی رد می‌کند. اما حالا وکیل دادگستری این تئوری دیوانه‌وار را مطرح می‌کند که نکند مایکل پیترسون، یک قاتل سریالی است که هر ۲۰ سال یک بار فعالیت می‌کند و امضای کاری‌اش هم این است که جنازه‌ی قربانی‌هاش را پایین راه‌پله‌های خانه‌هایشان رها می‌کند. تئوری خنده‌داری به نظر می‌رسد، ولی وقتی همه دست به دست هم می‌دهند تا مایکل پیترسون را گناهکار جلوه بدهند، این تئوری دیوانه‌وار هم قابل‌تصور به نظر می‌رسد. ولی تنها چیزی که علیه پیترسون وجود دارد این تئوری خنده‌دار نیست. حقیقت این است که مثل تمام مستندهای جنایی تیر و طایفه‌ی «راه‌پله»، در نگاه اول مدارکِ زیادی برای متهم کردن مایکل پیترسون وجود دارند. یعنی کافی است اخبار این پرونده را از تلویزیون تماشا کرده باشید یا تمام مدارکی که علیه‌اش وجود دارد را به‌طور فهرست‌وار خوانده باشید تا بدون لحظه‌ای درنگ به این نتیجه برسید که همه‌چیز زیر سر پیترسون است و نباید گول ننه‌من‌غریبم‌بازی‌هایش را خورد. نه تنها رازی در گذشته‌ی پیترسون درباره‌ی گرایش جنسی متفاوتش فاش می‌شود که باعث می‌شود وکیل‌های دادگستری این تئوری را مطرح کنند که پیترسون با هدف مخفی نگه داشتن این راز، همسرش را کشته است، بلکه خودِ صحنه‌ی مرگ هم صحنه‌ی پیچیده‌ای است.\n«راه‌پله» حکم «پسرانگی» ریچارد لینک‌لیتر در بین مستندهای جرایم واقعی را دارد. همان‌طور که «پسرانگی»، زندگی یک پسربچه و آدم‌های دور و اطرافش را در گذشت ۱۲ سال واقعی روایت می‌کرد، «راه‌پله» هم در قالب ۱۳ اپیزود، گذشت یک عمر را جلوی چشمانمان ورق می‌زند\nمشکل این است که خون بسیار زیادی در این صحنه وجود دارد. خون روی زمین، خون روی دیوارها، خون پاشیده شده روی سقف. از خونی که وارد شلوارهای پیترسون و همسرش شده بود تا کفش‌های تنیس خون‌آلودشان. از کبودی‌های روی لپ‌های صورت و ساعد و بازوهای کتلین تا زخم‌های زشت روی جمجمه‌اش. وقتی صحنه‌ی مرگ را بدون توضیح نگاه می‌کنیم، همه‌چیز به حدی وحشیانه به نظر می‌رسد که تصور اینکه سقوط روی پله می‌تواند به چنین مرگِ افسارگسیخته‌ای منجر شود باورنکردنی می‌شود. این کار تیم وکلای پیترسون را خیلی سخت کرده است. درست همان‌طور که در «ساختن یک قاتل»، اعترافاتِ دروغین خواهرزاده‌ی استیون اِوری درباره‌ی اینکه دایی‌اش را در حال کشتن مقتول دیده است، تحت‌فشارِ کاراگاهان و با سوءاستفاده از آی‌کیوی پایین یک نوجوانِ منزوی و ترسو گرفته شده بود و بعد وکلای او مجبور بودند تا ثابت کنند که این اعترافات، قابل‌اتکا نیستند، اینجا هم با چنین سناریوی طاقت‌فرسا و کابوس‌واری برای وکلای پیترسون طرف هستیم. مخصوصا با توجه به اینکه اگر این مستندها یک چیزی را بهمان ثابت کرده‌اند این است که عقلِ اعضای هیئت منصفه به چشممان است و آنها معمولا به جای تمرکز روی جزییاتی که تصویر کلی را ساخته است، روی تصویر کلی تمرکز می‌کنند. پس، همان‌طور که در «ساختن یک قاتل» اثابت اینکه هیئت منصفه باید در نظر بگیرند که این اعتراف از چه طریقی به دست آمده است غیرممکن به نظر می‌رسید، تلاشِ وکلای مایکل پیترسون برای اثابت اینکه بیایید چیزهایی که دارید می‌بینید را فراموش کنید و از زاویه‌ی دیگری به این صحنه نزدیک شوید هم عرق آنها را در می‌آورد و عاصی‌شان می‌کند. حقیقت این است که مغزِ ما انسان‌ها رابطه‌ی نزدیک‌تری با داستان، تا آمار و جزییات برقرار می‌کند. یعنی احتمال اینکه ما یک داستان خوب اما دروغین را باور کنیم خیلی بیشتر از این است که یک سری اعداد و ارقام و آمار خشک و خالی اما واقعی را باور کنیم. مشکل بعدی‌مان این است که ما به حدی از «ابهام» وحشت داریم و به حدی از «نمی‌دانم» فراری هستیم که به‌طور دیوانه‌واری در جستجوی رسیدن به یک جواب قطعی و محکم هستیم و هر کاری برای از بین بردن ابهام‌های زندگی‌مان انجام می‌دهیم؛ حتی اگر آن کار ساختنِ داستان‌ها و افسانه‌های پریانی و دست‌جمعی اعتقاد داشتن به آنها باشد. مشکل بعدی‌مان این است که ساز و کار مغزمان به شکلی است که سعی می‌کنیم همه‌چیز را برای ساده‌سازی، به گروه‌های کوچک تقسیم کنیم. هیچکدام از اینها لزوما مشکل نیستند، ولی تکیه کردن به آنها و ناآگاهی از آنها در بررسی یک پرونده‌ی جنایی یعنی نهایت خطر. چون نه تنها بعضی پرونده‌ها نیاز به در نظر گرفتن عدم وجود جواب قطعی دارند، بلکه دادگاه جایی نیست که بتوانیم پیچیدگی دنیای واقعی را نادیده بگیریم.\nدر نتیجه در این دو سریال در حالی که وکلای دادگستری از داستان‌های ساده و روشنی بهره می‌برند که خیلی سریع و سرراست، ما را به جواب قطعی می‌رسانند، کارِ وکلای متهم در تضاد با آنها قرار می‌گیرد؛ آنها نه تنها باید سناریوی پیچیده‌ای را تشریح کنند که مغز انسان حوصله‌ی فکر کردن به آن را ندارد، بلکه این سناریوی پیچیده در نهایت به شک و ابهام منجر می‌شود. پس اگر کار وکلای دادگستری مثل ثابت کردن دلیل بد بودن ماشینی مثل پراید است، وکلای متهم باید صاف بودن زمین را ثابت کنند. و تازه در نهایت بیشتر از اینکه چیزی ثابت شود، وکلای متهم از هیئت منصفه می‌خواهند که برای یک بار هم که شده به حس درونی‌شان اعتماد نکنند و قبول کنند که درباره‌ی اتفاقی که افتاده شک و تردید وجود دارد. جدالی که این وسط شکل می‌گیرد به همان اندازه که از شدت ابسورد بودن خنده‌دار است، به همان اندازه هم ترسناک است. تماشای گم شدن حقیقت و عدالت لابه‌لای داستان‌های من‌درآوردی و پیش‌داوری‌ها و اشتباهات و تماشای اینکه یک سری آدم نابلد برای تصمیم‌گیری درباره‌ی سرنوشتِ یک نفر انتخاب شده‌اند تبدیل به کمدی سیاهی می‌شود که بزرگ‌ترین عنصر ترسناکش این است که «مستند» است و حاصل خیال‌پردازی یک سری نویسنده‌ی بامزه و بدبین نیست. «راه‌پله» سعی می‌کند تا بلایی را که قرار گرفتن در وسط این وضعیت سرِ قربانیانش می‌آورد به تصویر بکشد. اولین‌باری که در طول هشت اپیزود اورجینال سریال، با مایکل پیترسون آشنا می‌شویم، او برای روبه‌رو شدن با چیزی که انتظارش را می‌کشد آماده به نظر می‌رسد. با اینکه به قتل متهم شده است، ولی پیپ‌اش را گوشه‌ی لبش می‌گذارد و از لیوان کریستال بزرگش نوشیدنی می‌خورد. عده‌ای ممکن است این رفتار را نشان از روانپریشی او، عدم اهمیت دادن به اتفاق وحشتناکی که افتاده و در نهایت قاتل‌بودنش برداشت کنند، ولی عده‌ای هم ممکن است به این نتیجه برسند که به دلیل اینکه او آدم بامطالعه، باسواد و باهوشی است، در کنترل کردن و درک وضعیتی که در آن گرفتار شده است خوب است. بعضی‌وقت‌ها به نظر می‌رسد او خودش را یکی از شخصیت‌های اصلی تراژدی‌های موردعلاقه‌اش می‌بیند. انگار او بیشتر از اینکه از این اتفاق شوکه شده باشد، با توجه به تمام داستان‌هایی که خوانده می‌داند که یکی از آن تراژدی‌ها یقه‌ی خودش را گرفته است و حالا به همان اندازه که نگران است، به همان اندازه هم شگفت‌زده است. شاید به خاطر همین است که او رو به دوربین جمله‌ی معروفِ پایان‌بندی غم‌انگیز «رومئو و ژولیت» ویلیام شکسپیر را نقل‌قول می‌کند: «همه مجازات شدند». هرچه هست، پیترسون برخلاف خواهرزاده‌ی استیون اِوری از «ساختن یک قاتل» اصلا آدمی به نظر نمی‌رسد که نمی‌داند در چه هچلی افتاده است. او بهترین وکیل‌های ممکن را استخدام می‌کند که در صدر آنها دیوید رودالف قرار دارد و بلافاصله شروع به برنامه‌ریزی استراتژی‌های لازم می‌کند.\nوقتی پیترسون را دومین‌بار در دنباله‌ای که در سال ۲۰۱۳ ساخته شده بود می‌بینیم، او هشت سال از عمرش را در زندان سپری کرده است و ظاهرش کاملا فرق کرده است. حالا به جای مردی که با اعتمادبه‌نفس و جسارت کامل آماده‌ی به دست گرفتن شمشیر و سپرش و قدم گذاشتن به میدان نبرد بود، با پیرمرد نحیف و لاغر و شکننده و بدبینی روبه‌رو می‌شویم که حتی مسیری که باید برای دیدار با وکیل‌ها و خانواده‌اش راه برود، نفسش را می‌بُرد و برایش عذاب‌آور می‌شود. آن مرد سرزنده و شوخ‌طبع جای خودش را به یکی از آن زندانیانِ هولوکاستی داده است. این دنباله با سرانجام بهتری برای پیترسون به اتمام می‌رسد. او به دلیل تقلب و فساد تحلیلگرِ آثار خونِ دولت فرصت پیدا می‌کند تا یک دادگاه جدید داشته باشد. از یک طرف خوشحال‌کننده است که او فرصت پیدا می‌کند تا زمان آغازِ دادگاه جدیدش به خانه برگردد، ولی از طرف دیگر اینکه چگونه هشت سال از عمر پیترسون توسط دروغگویی یک نفر دود هوا شده است وحشتناک است. پیترسون پس از بازگشت به خانه انرژی و قدرتش را پس می‌گیرد، ولی از آنجایی که کفگیرش به ته دیگ خورده است، دیگر پول تهیه‌ی وکیل‌های درجه‌یک را ندارد. رودالف، وکیل قبلی‌اش هم با فاصله‌ی دور همراه پرونده باقی می‌ماند. او هم مثل بقیه‌ی افراد درگیر این پرونده در یک برزخ قرار دارد. از یک طرف این پرونده طوری خسته و پیرش کرده است که می‌خواهد از دست آن نجات پیدا کند و از طرف دیگر آن‌قدر به آن وابسته شده است و نسبت بهش احساس مسئولیت می‌کند و آن‌قدر نیمه‌کاره ماندن کارش اذیتش می‌کند که نمی‌تواند آن را بدون تمام کردن کاری که شروع کرد بود رها کند؛ رودالف بارها به دوربین می‌گوید که نتیجه‌ی دادگاه پیترسون پایه‌های تمام اعتقاداتی که به عدالت و سیستم قضایی و انسان‌ها و توانایی‌های خودش داشت را لرزاند. بالاخره وقتی در جریان سه اپیزود پایانی سریال، چند سال بعد به داستان مایکل پیترسون برمی‌گردیم، دیگر خبری از مرد زیرک و شوخ‌طبعی که می‌شناختیم نیست. تعجبی هم ندارد. او بیش از یک دهه‌ی اخیر زندگی‌اش در حال دست و پا زدن در کابوس‌های باورنکردنی و ضایعه‌های روانی بوده است. او نه تنها باید با هشت سال حبسِ بی‌دلیلش کنار بیاید، بلکه حتی وقتی هم تا زمان شروع دادگاه جدیدش آزاد می‌شود، این آزادی حکم یک نوع زندان دیگر را دارد. خود پیترسون تعریف می‌کند که اینکه احتمال دارد دادگاه جدیدش دوباره به زندانی شدنش منتهی شوند اجازه نمی‌دهد تا با خیال راحت از آزادی موقتش نهایت لذت را ببرد. بدتر از آن این است که این‌جور دادگاه‌ها سریع اتفاق نمی‌افتند. پیترسون راضی است اگر قرار است به جهنم برگردد هرچه زودتر متوجه شود، ولی ماه‌ها و حتی سال‌ها تا مشخص شدن زمان دادگاه جدید طول می‌کشد و او در تمام این مدت باید در این برزخ زجر بکشد. بنابراین مایکل پیترسونی که در آغاز سریال همچون شوالیه‌ی مصممی به نظر می‌رسید که آماده بود به دل ارتشِ دشمن بزند، حالا همچون سربازِ زخمی و خسته و نیمه‌بیهوشی با نیزه‌ی شکسته‌ای در پشتش می‌ماند که در غروب یک نبرد تمام‌عیار خودش را روی زمین می‌کشد. او فقط می‌خواهد هرچه زودتر این برزخ به هر ترتیبی که شده تمام شود.\nشاید بهترین صحنه‌ی کل سریال و صحنه‌ای که هیچ‌وقت فراموش نخواهم کرد جایی است که پیترسون از الکسایش می‌خواهد که قطعه‌ی «همه می‌دانند» از لئونارد کوهن را پخش کند؛ بعد از تمام چیزهایی که دیده‌ایم هیچ شکی درباره‌ی اینکه چرا «همه می‌دانند»، آهنگ موردعلاقه‌ی اوست وجود ندارد. ترانه‌ی بسیار نهیلیستی و سیاهی درباره‌ی سیستم‌های دستکاری‌شده و دنیایی که هیچ‌وقت به نفع خواننده نبوده است. آهنگ تلخ و عصبی‌کننده‌ای که همزمان خنده‌دار هم است. آن‌قدر عصبی‌کننده و مناسب است که کاری جز خنده برای جلوگیری از دیوانگی از آدم برنمی‌آید. مایکل پیترسون نه تنها همزمان به قتل محکم شده است که آزاد است و به همان اندازه که آزاد است، زندانی شده بوده است. یک نتیجه‌ی ابسورد که فقط در این دنیای ابسوردمان می‌توانیم با آن روبه‌رو شویم. ما هنوز نمی‌دانیم که آیا پیترسون همسرش را کشته است، اما اهمیتی ندارد. درست مثل تمامِ مستندهای جرایم واقعی، نتیجه اهمیت ندارد. مشخص شدن گناه‌کار بودن یا بی‌گناهی او هدف این مستند نیست. در عوض هدفِ مستند این است که در طول این سفر خسته‌مان کند، ما را در این بیابان داغ و برهوت همراه خودش بکشد، مجبورمان کند ساعت‌ها و ساعت‌ها به شهادت‌های آدم‌های مختلف در اتاق‌های روشن شده با لامپ‌های فلورسنت بشینیم و بعد ما را با پیرمردِ نحیفی در لباسی که به تنش گریه می‌کند رها می‌کند که همراه با آهنگ لئونارد کوهن زمزمه می‌کند که زندگی چقدر مزخرف است. هیچ عدالتی برای کتلین نیست، هیچ نتیجه‌ای برای خانواده‌اش نیست. وقتی پیترسون برای آخرین‌بار دادگاه را ترک می‌کند، خواهران کتلین کماکان با خشم شعله‌ور هستند.\nباید اعتراف کنم که مدتی طول کشید تا خلاقیت به کار رفته در اسم سریال را متوجه شوم. سریال درباره‌ی یک پرونده‌ی قتل (Case) است و این پرونده حول و حوشِ جنازه‌ی زنی در راه‌پله (Stairwell) می‌چرخد. شاید به خاطر اینکه آن‌قدر درگیرِ پیش‌پاافتادگی این اسم شده بودم که نتوانسته بودم خلاقیتی را که در اوج پیش‌پاافتادگی اتفاق افتاده بود متوجه شوم. پیش‌پاافتاده از این جهت که وقتی با یک پرونده‌ی قتلِ جنجالی سروکار داریم، انتظار می‌رود که سازنده سراغ انتخاب اسم‌های قلنبه‌سلنبه و چشم‌گیری مثل «ساختن یک قاتل» یا «کشور وحشی وحشی» برود. این تصمیم از آگاهی و احاطه‌ی لیستاد روی پیام زیرمتنی این پرونده داشته است. مسئله این است که راه‌پله در این سریال همزمان یکی از ویژگی‌های عادی خانه و یک تله‌ی مرگبارِ احتمالی است. همزمان چیزی است که هرروز زیر پایمان لگدش می‌کنیم، ولی ممکن است یک روز دستش را دراز کند و ما را روی لبه‌های تیزش زمین بزند و جمجمه‌مان را بشکافد. آن‌قدر پیش‌پاافتاده است که شاید هیچ‌وقت بهش فکر نمی‌کنیم، ولی در آن واحد تبدیل به جایی می‌شود که کل این پرونده‌ی ترسناک حول و حوش آن می‌چرخد. چنین حسِ غیرمنتظره‌ای نسبت به چاقو، ساطور یا تبر وجود ندارد. وقتی اسم آنها به زبان آورده می‌شود، به همان اندازه که یاد بُریدن میوه و پاره کردن گوشت و قطع کردن درخت می‌افتیم، به همان اندازه هم به آنها به عنوان ابزارِآالات مرگ نگاه می‌کنیم. ولی اینکه یک روز راه‌پله‌ای که سال‌ها همین‌طوری بی‌حرکت و زنجیر شده به زمین گوشه‌ی خانه افتاده بود، به همان چیزی تبدیل شود که مرگ‌مان را به فجیع‌ترین شکل ممکن رقم بزند مضطرب‌کننده است. راه‌پله‌ها به همان مقدار که وسیله‌ی بی‌روح و کسالت‌آوری برای نقل‌مکان هستند، به همان مقدار به هیولای خون‌خواری که از خون قربانیانی که روی بدنِ دندانه دندانه‌شان جاری می‌شود تغذیه می‌کنند. به این ترتیب این سریال بعد از اتمامش، نگاه‌تان را به راه‌پله‌ها تغییر می‌دهند و کاری می‌کند تا آنها جایی در کنار مضطرب‌کننده‌ترین ابزارهای مرگ‌آور قرار بگیرند. به خاطر همین است که داستانِ مرگِ کتلین پیترسون ۴۸ ساله در پایینِ راه‌پله‌ی عمارتش در کاریلونای شمالی این‌قدر شوکه‌کننده بود و آن را به اخبار ملی تبدیل کرد. اینجا با زنی طرف بودیم که تمام امتیازات یک فرد ثروتمند را داشت، ولی با این وجود، زندگی‌اش به سادگی لیز خوردن پایش روی یک پله به اتمام می‌رسد.\nبزر‌گ‌ترین جذابیتِ «راه‌پله» این است که سازندگانش از همان روزهای اول دستگیری پیترسون، به خودش، تیم وکیل مدافع‌هایش، خانواده‌اش و کلِ تغییر و تحول‌های دادگاه دسترسی داشته‌اند و نتیجه به وقایع‌نگاری دقیق و بسیار بسیار کاملی از این پرونده منجر شده است. تک‌تک افشاها و تصمیمات و استراتژی‌های دفاعی و تهاجمی که گرفته می‌شوند و تک‌تک تاثیراتی که همه‌ی آنها روی خود مایکل و آدم‌های دور و اطرافش می‌گذارند با تمام جزییات به تصویر کشیده شده است. این سریال به حدی کامل است که حتی نحوه‌ی آماده شدن وکیل‌ِ پیترسون در شب قبل از اولین دادگاه را هم فراموش نمی‌کند و آن را به سکانس پرهیجان و درگیرکننده‌ای تبدیل می‌کند که کلاس درسِ تنش‌آفرینی در یک مستند است. در داستان‌های جرایم واقعی معمولا وکیل مدافع‌های متهم، سوپراستارهای اصلی داستان هستند. بالاخره در حالی که ما از این وضعیت قمر در عقرب و پُرهیاهو سرگیجه گرفته‌ایم و وحشت کرده‌ایم، آنها کسانی هستند که به دل ماجرا می‌زنند تا کار غیرممکنی را ممکن کنند. پس آنها به‌طور پیش‌فرض قهرمان از آب در می‌آیند، ولی جذابیت آنها به شخصیتِ خود وکیل‌ها هم بستگی دارد. دیوید رودالف و دستیارش که کاراگاه خصوصی است، حرف ندارند. یکی از بهترین صحنه‌های سریال جایی است که رودالف شب قبل از دادگاه در حال آماده کردن اسلایدهای پاورپوینتش با مسئول کامپیوتر دادگاه است. مشکل این است که مسئول کامپیوتر نه تنها روی پاورپوینت احاطه‌ی کافی ندارد، بلکه مدام تلفنش هم زنگ می‌زند. از یک طرف رودالف سعی می‌کند تا عصبانیت خودش را کنترل کند و سرِ طرف را در مانیتور فرو نکند و از طرف دیگر سطح استرس و اضطراب او به حدی بالا رفته است که وقتی این صحنه بدونِ سکته کردنش تمام می‌شود تعجب می‌کنیم. همزمان سروکله‌ی یکی از نگهبانان دادگاه هم پیدا می‌شود و خبر می‌دهد که ظاهرا در ساختمان آتش‌سوزی شده است و باید آنجا را ترک کنند. «راه‌پله» سرشار از چنین حاشیه‌هایی است که به درگیری اصلی بافت و شخصیت اضافه می‌کنند. بعد از صحنه‌ی پاورپوینت، وقتی رودالف در دادگاه حاضر می‌شود، او با اینکه آرام و تحت کنترل به نظر می‌رسد، ولی خوب می‌دانیم که چه هیاهویی درونش جریان دارد و اینکه با این وجود، می‌تواند واقعیت درونی‌اش را لو ندهد، کارش را تحسین‌آمیزتر هم می‌کند. رودالف نه تنها در کارش جدی و باهوش است، بلکه همیشه فرصتی برای شوخی کردن هم پیدا می‌کند و بعضی‌وقت‌ها در حالی که همه دارند زیر سنگینی گفتگوهایشان درباره‌ی انتخاب استراتژی‌هایشان زجر می‌کشند (بخوانید: زمان‌هایی که دارند صحبت می‌کنند باید چه خاکی توی سرشان بریزند) با جوک‌هایش تنشی را که روی هم جمع شده است آزاد می‌کند. اما رودالف تنها شخصیتِ جذاب سریال نیست.\nبزر‌گ‌ترین جذابیتِ «راه‌پله» این است که سازندگانش از همان روزهای اول دستگیری پیترسون، به خودش، تیم وکیل مدافع‌هایش، خانواده‌اش و کلِ تغییر و تحول‌های دادگاه دسترسی داشته‌اند و نتیجه به وقایع‌نگاری دقیق و بسیار بسیار کاملی از این پرونده منجر شده است\nوکلای دادگستری هم به بهترین شکل ممکن در قالب نقششان به عنوان آنتاگونیست‌هایی که دوست داریم خرخره‌شان را بجویم (!) چفت می‌شوند؛ چه وکیل اصلی که شبیه یکی از آن تحلیلگران سیاسی تعصبی «ترامپ»گرا که در شبکه‌های سی‌ان‌ان و فاکس‌نیوز ظاهر می‌شوند و با جدیتِ خیره‌کننده‌ای چرت و پرت بلغور می‌کنند است و چه خانم دستیارش که اگرچه عاشق لهجه‌ی غلیظ جنوبی هستم، ولی او این لهجه را بدل به اره‌برقی‌ای می‌کند که با استفاده از آن مغزمان را از راه دور تیکه‌تیکه می‌کند. دواِین دیور، متخصص آثار خونِ دولت را نیز فراموش نکنیم که حماقت خنده‌دارش آن‌قدر آشکار است که فقط حماقتِ هیئت منصفه که حرفش را قبول می‌کنند یک درجه بالاتر از او قرار می‌گیرد. اما شاید مارگارت و مارتا، دخترانِ ناتنی پیترسون که هیچ‌وقت پدرشان را برخلاف یکی از خواهرانشان تنها نمی‌گذارند و هیچ‌وقت به بی‌گناهی‌اش شک نمی‌کنند، ناراحت‌کننده‌ترین سفر شخصیتی را در طول این ۱۵ سال پشت سر می‌گذارند. آنها که هر دو در زمان شروع این اتفاقات، ۱۹ و ۲۰ سال دارند، نه تنها با باید مرگ مادرشان را کنار می‌آمدند، بلکه بلافاصله باید زندانی شدن پدرشان را هم تحمل می‌کردند. آنها نه تنها برای این سلسله فاجعه چپ و راست کتک می‌خورند، بلکه باید با کبودی‌ها و کوفتگی‌هایشان را هم جلوی دوربین حاضر شوند و همیشه در مرکز دید عموم مردم باشند. آنها در عین حمایت از پدرشان، به مرور زمان بیشتر و بیشتر به یکدیگر وابسته می‌شوند؛ تا جایی که به نظر می‌رسد آنها به تنها ساکنانِ دنیایی که فقط خودشان درکش می‌کنند تبدیل شده‌اند. در اپیزودهای آخر هر دوی آنها موهایشان را سبز کم‌رنگ کرده‌اند؛ به‌طوری که انگار آنها تنها بازماندگانِ یک گونه‌ی جانوری در حال انقراض هستند که فقط یکدیگر را دارند. آنها از خستگی و بار ناشی از تبدیل شدن به سوژه‌های همیشگی دوربین‌ها صحبت می‌کنند و اینکه این مستند برای همیشه آنها را به بدترین عصرِ زندگی‌شان گره می‌زند. خلاصه اگر از وکالت و اصطلاحات خشک و کسل‌آورِ قضایی و حقوقی متنفر هستید، فقط کافی است این سریال را تماشا کنید تا بلافاصله به فکر عوض کردن رشته‌ی تحصیلی‌تان بیافتید.\n«راه‌پله» اما به همان اندازه که یادآورِ «ساختن یک قاتل» است، به همان اندازه هم در تضاد با آن قرار می‌گیرد. اگر استیون اِوری کارگرِ نه چندان تحصیل‌کرده‌ای ساکن شهری دورافتاده بود که در کاروانی در حیاط قبرستان ماشین‌های خانواده‌اش زندگی می‌کرد، پیترسون یک نویسنده‌ی ماهرِ ساکن عمارتی در بالای شهر است که وضعیتش را با کاراکترهای شکسپیر مقایسه می‌کند. اگر والدین و دیگر اعضای خانواده‌ی اِوری در صحبت‌هایشان با فیلمسازان و رسانه‌ها، حرف‌های یکنواخت می‌زنند، برادرِ پیترسون که خودش وکیل است و بچه‌های دانشگاهی‌اش از نظر هوشی و اطلاعات در حد و اندازه‌ی وکیل‌های بسیار گران‌قیمتشان ظاهر می‌شوند. پول پیترسون کارش را خیلی آسان‌تر می‌کند. بعد از دستگیری‌اش، او آن‌قدر پولدار است که بلافاصله‌ی وثیقه‌ی حدودا یک میلیون دلاری‌اش را برای آزادی جور می‌کند و بعد از آن مشکلی با ولخرجی کردن با وکیل‌هایش ندارد. حتی وکلای پیترسون مجبور به سفر به آلمان می‌شوند که حدود ۳۰۰ هزار دلار خرج روی دستش می‌گذارد. این مستند حتی شامل یکی از نمادهای حوزه‌ی جرایم واقعی هم می‌شود: هنری لی، متخصص پزشکی قانونی که به خاطر دادگاه اُ.جی. سیمپسون، پروند‌ه‌ی قتل مهماندار هواپیما به وسیله‌ی چوب‌خردکن که به منبع الهام «فارگو» تبدیل شد و پرونده‌ی مشهور جانبنت رمزی شش ساله شناخته می‌شود. یکی دیگر از تفاوت‌های «راه‌پله» این است که خیلی بیشتر از «ساختن یک قاتل» به پروسه‌ی شکل‌گیری تیم وکیل مدافع‌ها و بحث و گفتگوها و اتفاقات بیرون از دادگاه می‌پردازد. شاید به خاطر اینکه سازندگان با کاراکترهای جذاب زیادی که داشته‌اند دستشان خیلی باز بوده است. ولی اگر بخش‌های قابل‌توجه‌ای از «ساختن یک قاتل» به حرف‌های استیون اِوری از پشت تلفن زندان در حالی که دوربین نقاط مختلف شهر را به تصویر می‌کشد اختصاص دارد، اکثر اوقات «راه‌پله» حالت یک درامِ شخصیت‌محورِ فیکشن را به خود می‌گیرد که با فرم واقع‌گرایانه‌ای فیلمبرداری شده است. با این حال شاید پول خیلی به درد پیترسون خورده باشد، ولی در نهایت اینکه مایکل پیترسون و استیون اِوری در نقاط متضاد طبقاتِ اجتماعی/اقتصادی جامعه قرار می‌گیرند چندان فرقی به حالشان نمی‌کند. همان‌طور که استیون اِوری به خاطر طبقه‌ی اجتماعی و پرونده‌ی قبلی‌اش که از آن تبرعه شده بود مورد پیش‌داوری قرار می‌گیرد، پیترسون هم به خاطر گرایشِ متفاوتش با نگاه تمیز و پاکیزه‌ای مورد قضاوت قرار نمی‌گیرد و اتفاقا وکلای دادگستری از آن به عنوان کلاشینکفی برای به رگبار بستنِ پیترسون به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن استفاده می‌کنند. خود لیستاد در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ به این نکته اشاره کرده بود که اگر به خاطر این موضوع نبود، این پرونده هیچ‌وقت به دادگاه کشیده نمی‌شد.\nشاید تنها ایرادی که بتوان به «راه‌پله» گرفت این است که زمان زیادی را صرف زندگی قربانی مرکزی‌اش نمی‌کند؛ تقریبا تنها چیزهای جزیی که درباره‌ی کتلین پیترسون می‌دانیم به خاطراتی که همسر متهمش و خانواده‌اش از او تعریف می‌کنند خلاصه شده است. این در حالی است که کیلین، دختر کتلین از ازدواج اولش و دو خواهرِ کتلین باور دارند که مایکل پیترسون گناهکار است. در جریان آخرین اپیزود سریال، یکی از خواهرانِ کتلین با عصبانیت درباره‌ی مستند «راه‌پله» در دادگاه صحبت می‌کند و از این می‌گوید که این مستند حکم یک پروپاگاندا را برای متهم داشته است. هیچ شکی در این وجود ندارد که «راه‌پله» باعث شد پرونده‌ی پیترسون بیشتر مورد توجه قرار بگیرد؛ درست همان‌طور که «ساختن یک قاتل» این کار را برای استیون اِوری و خواهرزاده‌اش انجام داد و به مشکلاتی اشاره کرد که باعث شد دادگاه عالی آنها را مورد بررسی قرار بدهد. با توجه به اشتباهات فجیعِ ماموران قانون و هیئت منصفه در این پرونده‌ها و تایید اینکه پیترسون دادگاه‌های منصفانه‌ای دریافت نکرده بود، تاثیرگذاری این مستندها اصلا بد نیست. اما نکته این است که حتی وقتی با مستند انسانی، خوش‌ساخت و ریزبینانه‌ای مثل «راه‌پله» هم طرف هستیم، ممکن است بخشی از داستان ناگفته بماند. بنابراین نمی‌دانم آیا واقعا باید آن را ایراد بدانم یا نه. چون انگار سازنده با اضافه کردن صحنه‌ی عصبانیت خواهر کتلین نسبت به این مستند می‌خواهد نشان بدهد که چقدر راحت می‌توان یک زاویه‌ی دید و یک خط داستانی را به‌طور کلی از معادله حذف کرد. شاید خواهر عصبانی کتلین باید این موضوع را در نظر بگیرد همان‌طور که داستان او جایی در این مستند نداشت، داستانِ مایکل پیترسون هم در دادگاه نادیده گرفته شد. یکی از سوالاتی که درباره‌ی آثار کلاسیک وجود دارد این است که آیا فلان اثر فقط به خاطر تاثیرگذاری‌اش روی دنیای بعد از خودش مورد تحسین قرار می‌گیرد و خودش در مرور زمان نسبت به آثار پیشرفته‌تر و باکیفیت‌ترش، بیات و کهنه شده است یا اینکه در مقابل گذر زمان مقاومت کرده است. خیال‌تان راحت. «راه‌پله» نه تنها همچنان یکی از سه سریال جرایم واقعی برتر تلویزیون است و تکرار لی‌اوت داستانی‌اش در مستندهای بعد از خودش باعث کلیشه‌ای‌شدنش نشده است، بلکه خارج از فضای جرایم واقعی هم سریال مهمی برای کسانی که طرفداران این ژانر نیستند است. «راه‌پله» نه تنها در گذر زمان از تاثیرگذاری‌اش کم نشده، بلکه اتفاقا تماشای داستانی که در قالب ۱۳ ایپزود، ۱۵ سال به درازا کشیده می‌شود، آن را در جایگاه منحصربه‌فردی نسبت به تمام آثار هم‌رده‌ی بعد از خودش قرار داده است.


| Page 7 | پایگاه خبری تحلیلی چشم نیوز\nکارگاه نقش اساسی و کلیدی خانواده درکنترل دخانیات در دانشگاه پیام نور اسلام آباد غرب برگزار شد\nچشم نیوز: کارگاه نقش اساسی و کلیدی خانواده در پیشگیری و کنترل دخانیات در دانشگاه پیام نور اسلام آباد غرب با حضور کارکنان دانشگاه و دانشجویان برگزار شد.\nتردید در اصول و آرمان های فرهنگی؛ امنیت فرهنگی جامعه را با خطر مواجه می کند\nچشم نیوز: مدرس حوزه گفت: وقتی آرمان ها و اصولی که انسان را تا بلندترین قله های انسانیت و عزت بالا می برد و قادر است تا سیادت و سعادت را برای او از هرجهت فراهم آورد با افت تردید روبه رو می شود نظام فرهنگی جامعه را به تزلزلی مبتلا می سازد که به سادگی نمی توان آن را ترمیم کرد.\nمهم ترین عوامل رشد عقل و شکوفایی آن، علم است\nچشم نیوز: مدرس دانشگاه گفت: از مهم ترین عوامل رشد عقل و شکوفایی آن، علم است. اسلام بایستی به طور حتم فراگرفتن دانش را ضروری تلقی نماید\nروز جهانی بدون دخانیات ؛\nتوتون و تنباکو، یک تهدید برای توسعه\nچشم نیوز: روز جهانی بدون دخانیات برابر با 31 می مصادف با 10 خرداد است. شعار امسال روز جهانی بدون دخانیات - توتون و تنباکو، یک تهدید برای توسعه نامگزاری گردیده است.\nتفاهم نامه همکاری بین پارک علم و فناوری کرمانشاه و دانشگاه رازی امضاء شد\nچشم نیوز: تفاهم نامه همکاری مشترک بین دانشگاه رازی و پارک علم و فناوری کرمانشاه روز سه شنبه(نهم خردادماه) در سالن جلسات حوزه ریاست دانشگاه رازی منعقد شد.\nبه دنبال تغییرات مدیریتی در دانشگاه آزاد اسلامی، عده‌ای روند این تغییرات را زیر سوال برده و آن را دارای ابهام دانسته‌اند، روزنامه کیهان درباره این موضوع و چرایی و چگونگی تغییرات انجام شده با دکتر علی‌اکبر ولایتی، رئیس هیئت موسس این دانشگاه گفت‌وگو کرده است که در ادامه می‌خوانید.\nبیش از 9 تن مواد غذایی فاسد و تاریخ مصرف گذشته در استان کرمانشاه امحا شد\nاین مواد امحا شده شامل مواد غذایی فاسد و تاریخ مصرف گذشته است.\nپدران نقش مهمی در فرزند پروری دارند\nچشم نیوز: مدرس روان شناسی اجتماعی گفت: پدر نسبت به مادر بیشتر می تواند توانایی انطباق با شرایط دشوار را به بچه ها یاد بدهد و ویژگی های مردانه همیشه باید از سوی پدران به بچه ها آموزش داده شود.\nلغزش ها و لرزش ها مسئولین را از خدمت به مردم باز می دارد\nچشم نیوز: استاد اخلاق گفت: لغزش ها و لرزش ها مسئولین را از خدمت به مردم بازمی دارد و ارزش ها زمانی حفظ می شود که با تمام وجود در خدمت و پشتیبان رهبری بوده و حافظ دستاوردهای انقلاب اسلامی باشند.\nبرگزاری کارگاه آشنایی با تفسیر سوره حمد در دانشگاه آزاد کرمانشاه\nچشم نیوز: به مناسبت ماه مبارک رمضان محفل جزء خوانی قرآنی کریم و کارگاه آشنایی با تفسیر سوره حمد بصورت روزانه در واحد کرمانشاه برگزار می شود.\nهیئت عمومی دیوان عدالت اداری با ابطال بند هفت دفترچه آگهی استخدام مصوب معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی رئیس‌جمهور، اعطای امتیاز ویژه به کارکنان غیر رسمی شاغل در دستگاه‌ها را خلاف قانون دانست.\n" با وجود تخلفات گسترده"\nبیش از یک هفته از انتخابات دوازدهمین ریاست جمهوری ایران گذشت. از دوره پر التهاب و پر اضطرابی که بسیار درس آموز و بصیرت افزا بود. دوره ای پر هیاهو و پرجنجال که توانست تجربه ای دیگر بر تجربه ها بیفزاید و عبرتی اضافه کند. اگر عبرت گیرنده ای باشد.\nدومین همایش انجمن ارتودنسی ایران با همکاری دانشگاه علوم پزشکی در کرمانشاه برگزار می شود\nچشم نیوز: دومین همایش انجمن ارتودنسی ایران و پانزدهمین نشست سالیانه انجمن ارتودنسی ایران با عنوان تکنیک های مدرن ؛ مزایا و معایب 14 تا 17 آذرماه 96 در هتل پارسیان کرمانشاه برگزار می شود.


وابستگی جوانان به جیب خانواده | رادیو زمانه |Radiozamaneh\nSaturday, March 07, 2020 01:46\nوابستگی جوانان به جیب خانواده\nسه شنبه, 1391-06-07 16:34\nنعیمه دوستدار - یکی از معضلات امروز جامعه جوان ایران، اشتغال است. بالا بودن نرخ بیکاری که تابعی از دو عامل "رشد فزاینده جمعیت" و "کمبود فرصت‌های شغلی" است، اصلی‌ترین چالش‌های اشتغال جوانان در ایران به حساب می‌آید.\nگرچه برخی از عوامل بیکاری، ریشه در وضعیت اقتصادی جامعه دارد، ولی عوامل مهم‌تر را باید در فرهنگ جامعه جست‌وجو کرد. در جامعه ایران که به رغم مدرن شدن همچنان فرهنگ سنتی نفوذ دارد، تغییرات فرهنگی باعث شده که چالش‌های تازه‌ای پیش روی اشتغال جوانان باشد.\nسن شروع به کار در میان جوانان ایرانی بالا رفته است. از یک سو زمینه‌های مناسب برای اشتغال جوانان فراهم نیست و از سوی دیگر فرهنگی در میان خانواده‌های ایرانی حاکم شده است که کار کردن جوانان را به تاخیر می‌اندازد.\nبه اعتقاد کارشناسان و متخصصان، در شرایط فعلی ایران که آمار بیکاری بالاست و نمی‌توان به ایجاد زیرساخت‌های مناسب برای اشتغال جوانان به وسیله دولت دل بست، بهترین روش ایجاد اشتغال و کمک به حل مسئله بیکاری، توسعه و گسترش فرهنگ کارآفرینی در جامعه است.\nیکی از علل اصلی بالا بودن نرخ بیکاری در ایران، توسعه‌نیافتگی فرهنگ کار و کارآفرینی در جامعه است. بسیاری از مردم و به خصوص قشر تحصیل‌کرده و فرزندان خانواده‌های ثروتمند اشتغال جوانان را به تاخیر می‌اندازند و به جای ایجاد زمینه اشتغال و تشویق جوانان برای ایجاد کسب و کار، آنها را به درآمد خانواده متکی می‌کنند و در نهایت هم تنها دنبال این هستند که به طریقی استخدام دولت شوند.\nاین در حالی است که بیکاری جوانان نه تنها ضرر و زیان اقتصادی و اجتماعی ایجاد می‌کند، بلکه از نظر فرهنگی و اخلاقی نیز به خانواده‌ها و جامعه ضربه می‌زند.\nما به کار فرزندمان نیازی نداریم\nمادر فهیمه مخالف سفت و سخت کار کردن دخترش است. فهیمه دانشجوی فوق لیسانس است و ۲۵ ساله. پدر و مادرش هر دو دبیر آموزش و پرورش هستند.\nفهمیمه از ۱۵ سالگی، پشت میزش در اتاق نشسته است و درس می‌خواند: "مادرم همیشه با لیوان آب پرتقال پشت در ایستاده."\nمادرش می‌گوید: "فهمیمه فقط باید درس بخواند. باید دکترا بگیرد. احتیاجی به پولش نداریم. هرچه بخواهد تهیه می‌کنیم. چیزی کم نگذاشته‌ایم."\nفهیمه می‌گوید که مادر و پدرش پول توجیبی خوبی به او می‌دهند، اما با اینکه رشته او روان‌شناسی است، اجازه نداده‌اند حتی در دوره‌های کارآموزی شرکت کند: "نمی‌دانم چطوری قرار است کار یاد بگیرم؟ در رشته من باید رفت توی کلینیک و بیمارستان. باید رفت به مراکز مشاوره. تا حالا هرچه خوانده‌ام تئوری بوده. کار یاد نگرفته‌ام."\nمادر فهمیمه معتقد است بابت کاری که فهیمه قرار باشد انجام بدهد، پول خوبی نمی‌گیرد. باید عمرش را در ترافیک و در مطب‌های شلوغ تلف کند. او می‌گوید وقتی فهمیه دکترا بگیرد، برایش یک مطب خصوصی می‌خرند تا در آنجا کار کند.\nپدر و مادر فهمیه خودشان یک آپارتمان در یک محله متوسط تهران دارند. حقوق بازنشستگی دارند و هر دو تدریس خصوصی هم می‌کنند. مادرش می‌گوید: "هرچه خودم خفت کشیدم بس است. ما همین یک دختر را داریم. فرش زیر پایمان را می‌فروشیم و تامینش می‌کنیم. اگر بخواهد برود خارج هم ما حاضریم خرجش را بدهیم."\nزمان کار کردن بچه‌ها گذشته است\nبسیاری از نسل جدید پدر و مادرهای طبقه متوسط ایرانی، مانند پدر و مادر فهیمه فکر می‌کنند. آنها معتقدند زمان آن گذشته که بچه‌ها از سن کم کار کنند و این را وظیفه پدر و مادرها می‌دانند که مخارج تحصیل و زندگی آنها را تامین کنند.\nبسیاری از آنها معتقدند تا زمانی که جوانی مجبور نشده است، نباید کار کند. یکی از همین پدر و مادرها می‌گوید: "به اندازه کافی بچه‌هایمان باید سختی بکشند. ما جوانی‌مان را کار کردیم که آینده اینها تامین شود. خود من از هشت سالگی در بازار کار کرده‌ام، اما قسم خوردم نگذارم پسرم مجبور به کار کردن شود."\nاین پدر ۵۵ ساله نگران نیست که پسرش نتواند از عهده زندگی‌اش بر بیاید. او می‌گوید: "به موقعش کار هم می‌کند. الان در مملکت ما این مهم است که درس بخواند."\nاین در حالی است که نسل گذشته خانواده‌های ایرانی، حتی با وجود تمکن مالی و رفاه، کار کردن را برای بچه‌ها ضروری می‌دانستند و حتی در دوران کودکی، زمینه کارآموزی و یادگیری یک حرفه خاص را برای آنها فراهم می‌کردند. فرهنگ ایرانی داستان‌های زیادی از انتقال تجربه‌های حرفه‌ای از استادکارها به نسل جدید از طریق کار تابستانی دارد، اما با تغییر فرهنگ تربیتی خانواده‌ها، به مرور کار کردن افراد در دوران نوجوانی تقبیح شد و سوءاستفاده کارفرمایان هم باعث شد که بسیاری از افراد از کار کردن فرزندان خود در سال‌های جوانی جلوگیری کنند.\nآموزش و پرورش رسمی هم که زمانی با طرح‌هایی مثل "طرح کاد"، تلاش محدودی در ایجاد فرصت کارآموزی برای نوجوانان داشت، بعدها با حذف این طرح، فرصت کار کردن را تنها برای دانش‌آموزان دوره کار و دانش باقی گذاشت که اجرای این دوره‌ها با ضعف‌های فراوان، در عمل نتیجه چندانی در حرفه‌آموزی و ایجاد عادت به کار در نسل جوان به وجود نیاورد.\nاکنون نسل جوان ایرانی، تجربه‌ای از کار کردن و دورنمایی از آینده شغلی خود ندارند و خانواده و اجتماع به این فضا دامن می‌زنند.\nزمانی که آقارضا بچه بود، تمام تابستان‌ها با برادرش در مغازه پدری کار می‌کردند. آقارضا درس‌خوان بود و بعدها در تهران دانشجوی مهندسی شد.\nنسل گذشته خانواده‌های ایرانی، حتی با وجود تمکن مالی و رفاه، کار کردن را برای بچه‌ها ضروری می‌دانستند و حتی در دوران کودکی، زمینه کارآموزی و یادگیری یک حرفه خاص را برای آنها فراهم می‌کردند. فرهنگ ایرانی داستان‌های زیادی از انتقال تجربه‌های حرفه‌ای از استادکارها به نسل جدید از طریق کار تابستانی دارد، اما با تغییر فرهنگ تربیتی خانواده‌ها، به مرور کار کردن افراد در دوران نوجوانی تقبیح شد.\nدر سال‌های دانشجویی هم از خانواده‌اش پولی نگرفت؛ با تدریس خصوصی خرج دانشگاهش را درآورد و حتی توانست پس‌انداز کوچکی برای ازدواج داشته باشد.\nخودش می‌گوید: "اصلا پدر و مادرهای زمان ما فکر کمک کردن به ما را نمی‌کردند." با این تجربه، آقارضا که صاحب سه فرزند شده است، موافق چنین فرصتی برای بچه‌هایش نیست. پسر بزرگش را از دوره لیسانس به اروپا فرستاده، اما آنجا هم دلش راضی به کار کردن پسر نشده است: "کار درست و حسابی بهش نمی‌دادند. هنوز اول راه بود، نمی‌شد توی دانشگاهی جایی کار کند. دو هفته رفت مک‌دونالد. حقوقش خیلی پایین بود. گفتم لازم نیست کار کند، خودم همان پول را بهش می‌دهم."\nآقا رضا معتقد است بچه‌ها به موقع کار خواهند کرد. دخترهای او هم که در ایران زندگی می‌کنند هنوز درس می‌خوانند. آقا رضا معتقد است: "من اصلا با کار کردن دخترها موافق نیستم. اگر قرار باشد در دوران دانشجویی بروند سر کار، باید به کارهای پست تن بدهند. از دخترها در جامعه ما سوءاستفاده می‌شود. تنها در صورتی که مدرک‌شان را بگیرند و کار مطمئنی پیدا کنند اجازه می‌دهم کار کنند."\nبا حاکم شدن چنین فرهنگی، نسلی از جوانان ایرانی پدید آمده‌اند که با وجود گذر از سال‌های جوانی، هنوز حرفه و مهارتی ندارند و حتی از تامین هزینه‌های روزمره خود هم عاجزند. بار اقتصادی این نسل از جوانان، همچنان بر دوش خانواده و اجتماع سنگینی می‌کند و به دنیال آن، بخش های دیگری از زندگی آنها مانند تشکیل خانواده و سلامت روانی و عاطفی‌شان تحت تاثیر قرار می‌گیرد.\nاین در حالی است که کارشناسان اقتصادی معتقدند که داشتن خط مشی متمرکز بر اشتغال، برای هدایت اشتغال در کل و اشتغال جوانان به طور خاص، همچنین کار شایسته و تولیدی، باعث تقویت اقتصاد در خانواده و جامعه می‌شود.\nبه این شکل که گروهی از جوانان مشغول به کار می‌شوند، مصرف می‌کنند، پس‌انداز می‌کنند، برای ارتقای رشد اقتصادی و توسعه خانواده و جامعه حرکتی انجام می‌دهند، فقر را کاهش می‌دهند، تساوی فرصت‌های شغلی را در اجتماع پرورش می‌دهند، در محیط اقتصاد عمومی و شرایط سرمایه‌گذاری نفوذ می‌کنند و به این ترتیب، فرصت اشتغال برای جوانان به‌وجود می‌آورند. اینها زنجیره‌ای از رویدادهایی است که اکنون در فرهنگ اشتغال جوانان ایران، از هم گسسته شده است.\nTags: جوانان ایرانی, خانواده, نعیمه دوستدار, وابستگی مالی, خیابان\nخیلی عذر می خواما اما شما مثل اینکه از شرایط ایران خبر ندارین، تمام پدر و مادرایی که من میشناسم آرزوشونه بچه هاشون برن سر کار، و از اینکه جواناشون تو خونه از بیکاری داغون بشن دارن زجر میکشن... اما کو کار؟؟؟؟؟؟\nارسال شده توسط کاربر مهمان در تاریخ چهارشنبه, 1391-06-08 09:15.\nبا احترام به نویسنده ، واقعا مطالب شما دور از واقعیت است ، فکر می کنم جوانان ایرانی صرفا برای سوء استفاده در این سی ساله به دنیا آمده اند ... چه زمان تحصیل در دانشگاه که همچون موانع راهنمایی و رانندگی تهران ! برای کنترل ترافیک - و محدود کردن ورود خیل عظیم بیکار به جامعه عمل می کند ؛ چه در زمان اشتغال\nکه کافرمایان محترم با نهایت بی شرمی ، برای سرکار گذاشتن و مفت استفاده کردن خصوصا از دانشجویان - چاله ها و کمبودهای خود را پر می کنند .\nکار آفرینی توسط کدام نسل باید صورت بگیرد ؟ نسل جوان بی تجربه و بی سرمایه یا نسل گذشته ؟ و مگر کارآفرینی به همین سادگی هاست ؟ آنهم در فضای مبهم ایران که ساده ترین تجارب را با بزرگ ترین هزینه ها باید بدست آورد\nارسال شده توسط کاربر مهمان در تاریخ پنجشنبه, 1391-06-09 00:13.\nواقعیت این نیست. پدر و مادرها اغلب دوست دارند بچه هایشان کار کنند. ولی این بچه ها هستند که تن به کارهای پیش پا افتاده نمی دهند و دوست دارند کارشان حتما در حد تحصیلاتشان باشد. که متاسفانه در جامعه چنین موقعیتی برای همه فراهم نیست و بچه ها ترجیح می دهند از جیب پدرشان بخورند تا اینکه کاری جز کار مرتبط با درسشان انجام دهند.\nالبته پر بیراه نیست که در این نگاه به وجود آمده والدین هم مقصرند. ولی بیشتر خود جوانانند که اراده ی کارهای کمی سنگین تر را ندارند.\nارسال شده توسط دکتر دال در تاریخ پنجشنبه, 1391-06-09 20:34.\nاین آقا رضایی که شما مثال زدی و یا پدر و مادر محترم فهیمه خانوم گویا نفسشون از جای گرم در میاد و جزو دسته از ما بهترونن...\nموقعیت کار باشه ولی نخوای بچت بره سر کار؟! اونم آخه تو این گرونی؟!!!\nارسال شده توسط الی در تاریخ شنبه, 1391-06-11 15:49.


آشنایی با برندگان جایزه نوبل ادبیات «میگل آنجل آستوریاس»؛ «گیتا بختیاری»\nچاپ\tایمیل\tتاریخ انتشار: 02 آذر 1396 ارسال شده در بانک مقالات ادبی\nاو مدرنیسم آمریکای لاتین را آغاز کرد و با زبانی خاص پیشگام در ژانر «واقع‌گرایی جادویی» بود. «میگل آنجل آستوریاس» شاعر و نویسنده در سال 1899 یک‌سال بعد از به قدرت رسیدن «استرادا کابررا» دیکتاتور گواتمالا متولد شد تا سالها بعد، نه تنها یکی از اعضای دادگاه محاکمه‌اش باشد بلکه ایده معروفترین اثرش را از این دیکتاتور بگیرد. که نوبل ادبیات 1967 را نصیبش کرد.\nترانه «مهشید شرافی زاده»\nچاپ\tایمیل\tتاریخ انتشار: 02 آذر 1396 ارسال شده در مطالب عمومی\nاین مرد مثه تو که عاشق نیس\nاین مرد مثه تو نمیخنده


مهاجرت « قسمت چهارم» «مردی که باید می ماند»!: asre-nou.net\nهتل واقعا راحتی بود با پذیرائی بسیار عالی ومحبت های رئیس هتل .غذا در بخش قدیمی هتل سرو می شد . هر سه وعده غذا را به همان سالن بزرگ می رفتیم. حضور مازیار با آن طنز زیبا وشخصیت بی تکبرش آرامشمان می داد.\nسر گارسون آقای جابر مردی که اورا هنوز با انگشتر های طلا و پیراهن سفیدش که هر روز اطومی کشیدو جلیقه ای سیاه رنگ در گرما و سرما روی آن می پوشید بیاد می آورم. مردی بود تنومند با صورتی همیشه خندان که وقتی می خندید تمام دندان هایش با چند دندان طلا بیرون میزدو حالتی شاد به او میداد که به بیننده نیز منتقل می شد. تمام مدت متجاوز ازیک سالی که ما در هتل بودیم او شخصا از ما پذیرائی کردبی آنکه از این مهمانان دائم خسته شود. می گفت و می خندید ودر آن مدت کوتاه صرف غذا فضا را صمیمانه می نمود.\nعصر ها تلویزیون برنامه موسیقی داشت وبرایمان شنیدن ترانه های افغانی بخصوص احمد ظاهر لذت بخش بود. برنامه میخک نقره ای فریدون فرخزاد که گوگوش در آن ها حضور داشت و برنامه های ویژه گوگوش پر بیننده ترین برنامه هفته بود که بنا به گفته یکی از دوستان افغانی وقتی بمدت دو هفته بخاطر تکراری بودن ترانه ها قطع شد به اندازه ای نامه وتلفن به تلویزیون فرستاده و زده شد که ناگزیر شدند مجددا تکرار نمایند و کاست های دیگر فراهم کنند. از همان لحظه عبور از مرز گوگوش نیز همراه ما واردشد .اولین بار بود که کبریتی با عکس گوگوش که نقابی توری بر چهره داشت روی قوطی کبریت ها میدیدم. یک کبریت ساخت پاکستان که پر فروش ترین کبریت در منطقه بود. کمتر کسی بود که جویای حال خانم گوگوش نشود واز بی اطلاعی ما متعجب نگردد.\nیعد از آن فرارم از مزر سلماس در اولین تلاش برای خروجم که در داستان "فرار مردی که دیده نشد" شرح کامل آن را داده ام و آن راه پیمائی شبانه وکشیدن قاطر از شدت کمر درد قادر به سرپا ایسنادن نبودم. طوری که خمیده راه می رفتم. بخصوص حادثه ای که در دومین شب ـ آمدنمان باعث تشدید آن شد .شب دومی بود که با خیالی راحت سر بر بالین می نهادیم ! نزدیکی های صبح زمین لرزه ای شدید تمام کابل را لرزاند سراسیمه از خواب جهیدم در حالتی بین خواب وبیداری دوملافه خواب را به هم گره زدم. اطاق ما در انتهای راهرو بود فاصله تا پله ها زیاد ورفتن نا ممکن. از ترس پس لرزه ها نخست همسرم وسپس دخترم را به حیاط مدرسه برزگ پشت هتل فرستادم. اما پس لرزه ای نیامد .باز گرداندن آن ها از مدرسه ودر اصلی کلی زمان برد و مایه شوخی وخنده دوستان.\nاین کار بشدت بر درد کمرم افزود بگونه ای که دیگر قادر بحرکت نبودم ودرد در ناحیه انتهائی کمر مانند کوبیدن میخی بود بر استخوان.چاره ای جز بستری شدن در بیمارستان نبود. هنوز سیاست دوستان افغانی در قبال حضور اپوزیسیون ایرانی دقیق وروشن نبود. دولت افغانستان تلاش می کرد حضور ما کاملا بی سر وصدا دور از چشم مردم باشد.به همین خاطر ما نام های افغانی بر روی خود نهاده بودیم که نام من حیدر ولد همایون بود.اما چاره ای جز بردن من به بیمارستان نبود. من را به بیمارستانی بنام وزیر اکبر خان منتقل کردند. یکی از بهترین بیمارستان های موجود.\nقرار بر این شده بود من را جدا از بیماران در مکانی دورتر بستری نمایند . مهم نبود! مهم رهائی از این درد سنگین کمر بود. در گلخانه شیشه ای بیمارستان که دورتر از ساختمان اصلی بالای یک بلندی بود تختی نهادند وبستریم کردند.هرگز آن چند شب تنهائی توام با ترس را فراموش نمی کنم .با وجود زیبائی گل خانه تنفس در شب همراه با درد زجر آور بود .در همان ورود چند آمپول مسکن همراه با نوکائین به کمرم به محل خروج عصب ها زدند. در حالتی بین نئشه و درد در حالی که احساس میکردم از زمین جدا می شوم بخواب رفتم . نیمه های شب بود که از خواب بر خاستم .تاریکی مطلق، صدا های دور دست که گاه صدای گلوله ای در آن برجسته تر می شد . تشنگی همراه با نیاز رفتن به توالت و درد شدید کمر کلافه ام نموده بود. توان برخاستنم نبود .هر قدر که فریاد زدم صدایم بگوش کسی نمی رسیدسخت ترین شبی بود که سپری کردم !حتی سخت تر از شبی که در ایران در خانه ای که مخفی شده بودم .داستان جالبی است!\nشب عجیبی بود .تازه از دست کمیته در مرز سلماس گریخته بودم ودر تهران در خانه ای بسیار اعیانی خانه یکی از هوداران سازمان که پدرش از امرای بلند پایه ارتش بود به همراه همسرم ودختر کوچکمان مخفی شده بودیم .قرا ر بود که در عرض چند روز از ایران خارج گردم و به افغانستان بروم.خانه ای سه طبقه با استخر و باغچه ای بزرگ .شب دوم بودنمان در خانه بود. با دختر صاحب خانه که هوادار سازمان بود نشسته بودیم که سگ کوچکشان هیجان زده وپارس کنان بداخل اطاق پرید. آرام نمی گرفت مرتب بیرون می رفت پارس کنان بداخل اطاق می پرید .صاحب خانه باغبانشان را صدا زد وگفت "چرا این سگ این همه بی تابی می کند "؟گفت "خانم از اول شب دو نفر در پشت بام خانه روبرو خوابیده اند هر بار که سرشان را بالا می کنند این سگ این طور واق واق میکند". رنگ از رخسار همه پرید پاسی از شب گذشته بود امکان خارج شدن از خانه نبود. مهماندار گفت" از زیر خانه در سال های دور قناتی می گذشته که سال هاست خشک شده وما در آن را بسته ایم بهتر است از آن جا فرار کنی". در بسته قنات در آشپزخانه بزرگ داخل خانه قرار داشت. شب در مقابل چشمان حیرت زده خانم تیمسار صندلی های آشپز خانه را جا بحاکردیم وبهر جان کندی بود در تخته ای قنات را باز نمودیم.\nقناتی بود خشک با دیواره های ریخته که معلوم نبود به کجا ختم می شود .مسلما پر بود از مار وعقرب .گفتم "من جرئت نمی کنم داخل شوم بهتر است درش را باز بگذارید اگر بداخل ریختند ناگزیرا فرار می کنم" . تا ساعت های دو وسه سگ واق واق کرد وما هراسان در انتظار. بعد آرام گرفت ، اما تا دمدمه های صبح ما همین طور بیدار و منتظربودیم .آفتاب نزده باغبان بیرون رفت سر و گوشی آب داد وبرگشت وگفت خبری نیست!من از خانه بیرون زدم به امکان دیگر سازمان رفتم.\nدو روز بعد وقتی انوشیروان لطفی سر قرار من آمدتا من را به امکان دیگر ببرد .گفت " بهروز تو خوش شانس ترین آدم دنیا هستی! میدانی که شب قبل ریخته اند آن خانه وهمه را دستگیر کردند.اگر تو هم بودی دستگیر می شدی و رفته بودی ". معلوم شد که پسر خانواده از امریکا برگشته و شب ها همراه دوستانش زن ومرد در طبقه سوم با مایو می نشسته مشروب میخوردندوقمار بازی می کردند.خانه روبرو خانه یکی از بستگان نزدیک زن خمینی بود .به کمیته اطلاع می دهند .کمیته تعدادی را برای کنترل می فرستد . از قضا آنشب دور هم جمع نمی شوند. دوشب بعد که جمع شده بودند ریخته همه را دستگیر کرده می برند. کلی خندیدیم "هیچکس نمی تونه مثل تو خوش شانس باشه ".\nبعد از آن دو بار دیگر انوش به آن خانه آمد .وقتی وارد می شد می گفت " رفیق خوش شانس کجاست ؟" مردی که هنوز عطر خاطره اش با آن دوچشم درخشان و چهره نمکینش همیشه در گوشه ای از ذهن من حضور دارد. وقتی گفتم" رفیق انوش چرا تو ماندی و ما می رویم"؟ گفت "بهر حال باید کسی می ماند می گویند پوست من کلفت تر است وکتک خورم ملس ". بدینسان او ماند تا بسیاری از مارا خارج سازد بزرگ مردی که باید می ماند!


استفاده از تکنولوژی برای نگاهداری از والدین مسن | صدای آمریکا فارسی\nپنجشنبه 16 اردیبهشت 1400 | 18:37 ایران\nهربار که بيل دورسکی ۸۱ ساله يا همسر ۸۰ ساله اش دوروتی در سان فرانسيسکوی کاليفرنيا جعبه قرصهایشان را باز می کنند، يخچال يا فِر را می گشايند، يا در دستشويی را می بندند، حسگرهای کوچکی در خانه اين حرکات را بطور ديجيتال ضبط می کند.\nاين سيستم حسگرهای حرکتی برای آن طراحی شده که فرزندان بزرگسال بتوانند از راه دور والدين سالمند خود را تحت نظر بگيرند تا بتوانند در مواقع ضروری به کمک آنها بشتابند.\nفرزند آنها، فيليپ، حرکاتشان را روی تلفن هوشمند خود زير نظر دارد. اگر در طول مدت تعيين شده ای هيچگونه فعاليتی صورت نگيرد، او بطور خودکار يک ايميل دريافت کرده و در آن لحظه تصميم خواهد گرفت که آيا به پدرو مادرش تلفن کند يا سری بزند.\nفيليپ دورسکی می گوید: «پدر و مادر من به شدت مستقل هستند. بالاخره یک روزی آنها نیاز به مراقبت مستقیم تری خواهند داشت، اما فعلا ما داريم سعی می کنيم راهی پيدا کنيم که تا جايی که مي توانند مستقل باشند.»\nفيليپ در آن طرف شهر زندگی می کند اما اين حسگرها به او کمک می کنند تا ضمن رسيدگی به زندگی خود و برغم مسافرت های کاری بتواند مواظب والدين مسنش هم باشد. در حالیکه پدر و مادر وی محتاج کمک های زيادی نيستند، ولی ديگر دست از رانندگی کشيده و پدرش با استفاده از عصا راه می رود.\nپيش از پيدا کردن حسگرهای حرکتی ساخته شرکت تازه کاری بنام لايولیLively ، فيليپ به دوربين های ويديويی فکر کرده بود، اما پدر و مادرش با آن مخالفت کردند و گفتند کارگذاشتن دوربين ناديده گرفتن حريم خصوصی آنهاست. سيستم ردیاب لايولی به آنها اين امکان را داده که در خانه خود و بطور مستقل به زندگی ادامه دهند.\nدوروتی دورسکی می گوید: «ما نميخواهیم در خانه سالمندان باشيم چون احساس پير بودن نداريم، هرچند می دانیم که هستيم.»\nبرخی از حسگرها حرکت را تشخيص می دهند. برخی ديگر به نور حساسند يا از مدارهای تماسی استفاده می کنند که می تواند باز و بسته شدن در را تشخيص دهد.\nديويد گليکمن يکی از شرکا و مديرعامل شرکت لايولی است. او می گوید: «اگر راهی باشد که آدم ها، بدون اينکه زيادی بخواهند فضولی کنند، بتوانند مطئمن باشند که مادرشان حالش خوب است، خيالشان جمع می شود. در لايولی از دوربين های ويديويی يا چيزايی مثل اون خبری نيست.»\nشرکتهايی مانند لايولی Lively ، اورمايند Evermind، و بیکلوس BeClose ، یک بسته از حسگرها را بين ۵۰ تا ۳۰۰ دلار می فروشند و برای خدمات نظارت بيسيم ماهيانه از ۳۰ تا ۷۰ دلار درخواست می کنند.\nانستيتوی مطالعات پيری در سانفرانسيسکو به سرمايه گذارانی که به اين رشته علاقه دارند کمک می کند تا محصولاتی مانند لايولی را آزمايش کرده و ببينند.\nتکنولوژی چگونه می تواند – يا نمی تواند -- به سالمندان کمک کند.\nاما دانيل لين، مدير برنامه ريزی انستيتوی مطالعات پيری، هشدار می دهد که رديابی کردن نباید جای تعامل حیاتی انسان را بگيرد.\nدانيل لين می گوید: «اين سيستم جايگزينی برای تماس شخصی با فرد نيست. نمی تواند مثلا جای اين را بگيرد که با فرد حرف بزنی يا او را شام بيرون ببرید يا با هم ناهار بخورید. صرفا به شما اطلاع ميدهد که فرد مورد نظر در حال چه کاری است.»\nکارشناسان می گويند، پيش از نصب حسگرها سالمندان بايد درباره حريم خصوصی و ميزان کمکی که نياز دارند با افراد خانواده بطور رک و صريحی گفتگو کنند.


اپل واچ سری 6 با قابلیت سنجش اکسیژن خون معرفی شد | آیومگ\nنویسنده: علی صبوری آخرین بروز رسانی: سپتامبر 16, 2020 73\nاپل سال‌ها است در صنعت ساعت‌های هوشمند فعالیت می‌کند و اخیراً جدیدترین ساعت هوشمند خود را با نام اپل واچ سری 6 در رنگ بندی های مختلف و قابلیت هایی جدید به بازار معرفی کرده است. این محصول ظاهری شبیه نسل قبلی دارد ولی می‌تواند سطح اکسیژن خون را از روی مچ شما اندازه‌گیری کند. اپل واچ سری 6 (Apple Watch Series 6) شب گذشته در مراسم Time Flies رونمایی شد.\nهوش مصنوعی و سنسورهای اپل واچ سری 6\nاپل واچ سری 6 می‌تواند سطح اکسیژن خون را از روی مچ شما اندازه‌گیری کند. این کار با کمک سنسورهای مادون قرمز و الگوریتم‌های پیشرفته‌ای انجام می‌شود که رنگ خون کاربر را شناسایی کرده و با کمک آن میزان اکسیژن را مشخص می‌کنند. می‌توان سطح اکسیژن را به شکل دستی و در مدت زمان تنها ۱۵ ثانیه بوسیله نور فرابنفش و مادون قرمز اندازه گیری کرد، علاوه بر این ساعت به طور پیوسته و در حین خواب سطح اکسیژن را اندازه گیری می‌کند.\nساعت جدید اپل در دو مدل ۴۰ و ۴۴ میلی‌متری و در رنگ‌های جدیدی عرضه می‌شود\nساعت‌های اپل از دو نسل پیش، توانایی ثبت نوار قلب (ECG) کاربر را پیدا کرده‌اند. گرچه دقت حسگرهای اپل واچ هرگز به‌پای دستگاه‌های پزشکی نمی‌رسد، اما وجود چنین امکانی در یک ساعت هوشمند خبر بسیار خوبی به‌حساب می‌آید. قابلیت جدید Blood O2 با در نظر گرفتن تحقیقات انجام شده در زمینه‌هایی همچون آسم، مشکلات قلبی و ویروس کرونا سطح اکسیژن خون را اندازه گیری می‌کند. به گفته اپل این ساعت حالا با انجام یک سری از آزمایش‌ها احتمال مبتلا شدن کاربر به بیماری کووید-۱۹ را تشخیص می‌دهد.\nروز گذشته اپل قابلیت جدیدی با نام Family Setup معرفی کرد که به والدین امکان می‌دهد واچ‌فیس‌های مدنظر خود را روی ساعت فرزندان‌شان که آیفون ندارند، تنظیم کنند. والدین همچنین می‌توانند ازطریق قابلیت Family Setup تعیین کنند فرزندشان اجازه‌ی پیام فرستادن یا زنگ زدن به چه کسانی را داشته باشد\nسیستم عامل و پردازنده اپل واچ سری 6\nنمایشگر اپل واچ سری ۶ حالا ۲.۵ برابر روشنایی بیشتری دارد.\nدر سیستم عامل watchOS 7 قابلیتی قرار داده شده که اگر حداکثر اکسیژن مصرفی کاربر از سطح خاصی پایین‌تر بیاید به او هشدار می‌دهد. این دستگاه همچنین سنسور جدیدی برای اندازه‌گیری ارتفاع دارد. این سیستم عامل همچنین قابلیت‌هایی همچون پایش خواب، اپ Fitness با پشتیبانی از حالت‌های ورزشی جدید، قابلیت شستن دست با توجه به دنیاگیری ویروس کرونا (شمارش معکوس ۲۰ ثانیه‌ای) و همچنین قابلیت اشتراک گذاری واچ فیس به بازار عرضه خواهد شد.\nواچ فیس‌های تازه از جمله Tachymeter و MeMoji به این نسخه اضافه شده که در کنار چند واچ فیس دیگر در اختیار کاربران قرار می‌گیرد.\nاپل واچ سری ۶ ظاهری شبیه نسل قبلی دارد و برخلاف آنچه برخی از افشاگران گفته بودند، طراحی دایره‌ای‌شکل ندارد. ساعت جدید اپل در دو مدل ۴۰ و ۴۴ میلی‌متری و در رنگ‌های جدیدی عرضه می‌شود که برای اولین بار با کیس آلومینیومی آبی رنگ به بازار عرضه می‌شود. مدل آلومینیوم آبی، استیل ضدزنگ طلایی، استیل ضدزنگ گرافیتی و قرمز (PRODUCT(RED آن مخصوص نسل ششم است.\nاپل می‌گوید مدل‌های آلومینیومی اپل واچ سری ۶ همانند مک بوک پرو‌های جدید، به طور ۱۰۰ درصد از آلومینیوم بازیافتی ساخته شده‌اند\nاپل محصولات قرمزرنگ خود را (Product (RED می‌نامد و این موضوع برای ساعت سری ۶ هم صدق می‌کند. مدل آلومینیومی این دستگاه به‌طور کامل از آلومینیوم بازیافتی ساخته شده است. این شرکت همچنین بند جدیدی به‌نام Solo Loop را معرفی کرد که از یک تکه سیلیکون ساخته شده است.\nاپل واچ سری ۶ با قیمت پایه ۳۹۹ دلار برای مدل ۴۰ میلی‌متری GPS آلومینیومی و با قیمت پایه ۴۹۹ دلار برای مدل سلولار وارد بازار می‌شود.


در میهن ما، درۀ ژرف اختلاف طبقاتی زحمتکشان را از غارتگران و زالوهای اجتماعی جدا می‌سازد. نداری فزاینده، گذران زندگی را برای میلیون‌ها خانوار جانکاه کرده است چندان‌که هرسال پای انبوهی از کودکان‌شان به‌سبب آن به محیط‌های کار باز می‌شود. هرسال، صدها هزار کودک در روستاهای ایران به‌جای نشستن پشت میز مدرسه از سن ۵ – ۶ سالگی به‌تنهایی یا در کنار پدران و مادران‌شان به کار چوپانی، علف‌چینی، گردآوری هیزم، مراقبت از دام و طیور، آبیاری مزرعه‌ها روی می‌آورند یا در کارگاه‌های دخمه‌وار قالی‌بافی با سرانگشتان باریک و کودکانه‌شان به گل‌های قالی رنگ و زیبایی می‌بخشند. در حاشیه‌های پرت پیرامون شهرها هرسال صدها هزار کودک در کوره‌پزخانه‌ها، معدن‌های حادثه‌آفرین، کارگاه‌های صنایع دستی، کارگاه‌های آهنگری و ریخته‌گری تیره و دود‌آلود و بی‌دروپیکر، در کارگاه‌های کفاشی گاه تنگ و زیرپله ، و جز این‌ها، پادویی یا کارهایی می‌کنند که بزرگ‌ترها هم از انجام آن‌ها عاجزند. در شرایط غیرانسانی و غیربهداشتی، نیروی کارشان را ناگزیر به‌ازای دستمزدی ناچیز به‌فروش می‌رسانند….\nنکته‌ای که در رابطه با بحث کار کودکان وجود دارد این است که در این سال‌ها تلاش‌هایی برای نرمال‌سازی این پدیده صورت گرفته است. درواقع انتشار اخبار درباره کار کودکان اگرچه در اوایل مسئله‌ای تکان‌دهنده بود، ولی کم‌کم با افزایش تعداد اخبار از وضعیت دردناک این کودکان و همچنین عدم تلاش برای رفع آن تبدیل به مسئله‌ای عادی و قابل‌پذیرش برای افکار عمومی، رسانه‌ها و مسئولان شد. درحال‌حاضر در سطح افکار عمومی و مسئولان گویا کاملا قابل پذیرش است که در جامعه‌ای که تا این حد نابرابری اجتماعی و اقتصادی وجود دارد چیزی هم به اسم کودک کار وجود داشته باشد. (به‌جای این سؤال که اساسا چرا باید تا این حد نابرابری وجود داشته باشد) عادت‌کردن به این‌گونه پدیده در جامعه‌ای که در خیابان‌ها دیدن ماشین‌های گران‌قیمت به طور هم‌زمان با دیدن یک کودک که برای تأمین هزینه زندگی‌اش سر در زباله‌دان‌های شهر دارد به نوعی عادی شده است که این عادی‌سازی موجب می‌شود تا جامعه به سمت گسست پیش برود. این گسست هم مسئله‌ای است که می‌تواند زندگی را برای همه اجزای جامعه سخت کند. مسئله مهمی که در این عرصه برای ازبین‌بردن این کرختی و بی‌عملی نسبت به اخبار حوزه کودکان باید اتفاق بیفتد، اول از همه عادت‌زدایی است. اگر قصد حرکت به سمت اصلاح را داریم باید در نگاه جمعی و فردی از این مسئله عادت‌زدایی کنیم. این عادت‌زدایی مقدمه‌ای است بر مطالبه‌گری برای اصلاح و حذف این آسیب‌ها. طبیعتا هم‌زمان با این مسئله باید گفتمان‌سازی در این زمینه صورت بگیرد. گفتمان‌سازی به این معنی که به بنیان‌های نظری و عملی پیدایش آسیب‌های اجتماعی فراگیرتر و عمیق‌تر پرداخته شود. سؤال شود چرا کار کودک به وجود می‌آید؟ چرا کودکان باید کار کنند و چرا نباید کار کنند؟ بالاخره باید مبانی زمینه‌ای کار کودکان شناخته شود. نگاه تحلیلی به مسئله بخش مهمی از کار است که وظیفه سیاست‌گذاران، کارشناسان و فعالان این حوزه است. به نظرم می‌توان از ظرفیت قانون جدید و همچنین ظرفیت کارشناسی و نهادهای مدنی‌ای که در کشور وجود دارند استفاده کرد و به سمت تدوین برنامه‌ای برای اصلاح و حذف این پدیده حرکت کرد؛ تدوین برنامه‌ای که نتیجه‌اش کاهش و حذف کار کودکان باشد و در آن اولویت با حذف بدترین نوع اشکال کار کودک مثل زباله‌گردی و کار در کوره‌پزخانه‌ها و … باشد. بنابراین گام اصلی ما می‌تواند این باشد که با عادت‌زدایی و بعد گفتمان‌سازی و تدوین برنامه عمل در این عرصه گام‌هایی در جهت حذف کار کودکان برداریم. تجربه نهادهای مدنی فعال در حوزه کودکان، هم در حوزه عمل و هم در حوزه نظر مبین ممکن‌شدن این کار است. بسیار دیده شده که وقتی مسئله حذف کار کودکان از سوی ما مطرح می‌شود، نهادهای دولتی می‌گویند که این کار شدنی نیست و به نوعی پذیرفته‌اند که این نابرابری باید وجود داشته باشد. پذیرفتن این نابرابری در این عرصه بسیار نگران‌کننده است. سؤال اینجاست که چرا باید از سوی برخی مسئولان وجود این نابرابری پذیرفته شده باشد؟ نکته دیگری که وجود دارد، نقش رسانه‌ها در پوشش اخبار این حوزه است. تمام تلاش برای انتشار اخبار این حوزه باید در جهتی باشد که از عادی‌سازی آن پرهیز شود. نگاه روزنامه‌نگاران در عرصه می‌تواند در جهتی باشد که دنیا را به جای بهتری برای همه و از جمله کودکان تبدیل کند. روزنامه‌نگاری راه‌حل‌محور باید تلاش کند تا علاوه‌بر طرح مسئله کودکان کار، با پرسشگری مسئله را به سمت حل‌شدن پیش ببرد. در قانون جدید هم البته ظرفیت‌هایی برای رسانه‌ها دیده شده است. اگرچه در آن به رسانه ملی اشاره شده، ولی به‌هرحال می‌توان از سایر رسانه‌ها هم انتظار داشت که با طرح مسئله در جهت حل و ایجاد راه‌حل به این موضوع کمک کنند. عادی‌سازی مسئله کار کودکان یکی از آفت‌های بزرگ در راه حذف این پدیده ناگوار از زندگی اجتماعی است و رسانه‌ها در ازبین‌بردن این عادی‌سازی نقش مهمی دارند.\nفرشید یزدانی – مدیرعامل انجمن حمایت از حقوق کودکان منبع روزنامه شرق


وکیل فعالان تلگرامی در بازداشت: «تاکنون با موکلانم امکان ملاقات نداشته‌ام» - شهروند\nوکیل دوتن از مدیران کانال‌های تلگرامی با اشاره به اینکه تا کنون از حق ملاقات با موکلانش محروم بوده است، از رسیدگی به پرونده موکلان خود در اواخر مردادماه خبر داد.\nبه گزارش تارنگار حقوق بشر در ایران، سیدعلی مجتهدزاده، در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، درباره انتشار برخی اخبار مبنی بر اعتصاب غذای مدیران کانال‌های تلگرامی بازداشت شده اعلام کرد: خانواده آقایان کشوری و باقری برای قبول وکالت در این پرونده به من مراجعه کرده‌اند اما تاکنون موفق به ملاقات با موکلانم نشده‌ام و در این رابطه نیز شخصا نمی‌توانم موضوع را تایید یا تکذیب کنم.\nاو با بیان اینکه از طریق خانواده‌های موکلانش خبر اعتصاب غذای این افراد را شنیده است، گفت: «تاکید می‌کنم به دلیل اینکه هنوز شخصا نتوانسته‌ام با موکلانم علیرغم پیگیری‌های متعدد ملاقاتی داشته باشم، درباره خبر اعتصاب غذا و وضعیت جسمانی آنها سخنی بگویم.»\nوکیل دوتن از مدیران کانال‌های تلگرامی بازداشت شده درباره زمان رسیدگی به این پرونده گفت: طبق اعلام مقام قضایی قرار است در اواخر مردادماه به این پرونده رسیدگی شود که امیدوارم در نهایت حکم عادلانه‌ای صادر شود.\nPreviousبعد از ۶۴ سال، آمریکا اسناد محرمانه مربوط به سقوط دولت مصدق را منتشر کرد\nNextمنتشر شد: روی آندرشون؛ کارگردان پرآوازه دوران ما\nنمایشگاه حقوق بشر در پارلمان انتاریو\nنمایش “ترور در برلین” در تورنتو\nورود داگ فورد، به جای راب فورد به رقابت برای شهرداری تورنتو


تامین کننده ضد عفونی کننده برای کافه ها/li>\nتامین کنندگان آبی درخشان برای ضد عفونی کننده- تامین کننده ضد عفونی کننده برای کافه ها ,ضد عفونی کننده ها - 301030.ir. ضد عفونی کننده ها ... زمینه خرید و فروش اینترنتی ارائه می دهد که خرید آنلاین را به راحتی برای کلیه مشتریان با هر ابزار الکترونیکی قابل اتصال به اینترنت میسر نموده است. ...تولید انواع تونل های ضد عفونی کننده توسط شرکت صادراتی دانش ...در این تونل ها محفظه ای مخصوص برای ضد عفونی کردن کفش ها در نظر گرفته شده است که با عبور شخص از گیت ضد عفونی کننده و قرار دادن کف کفش های خود بر این محفظه عمل استریل کردن کفش ها نیز انجام می‌شود.\nضد عفونی کننده ها - 301030.ir. ضد عفونی کننده ها ... زمینه خرید و فروش اینترنتی ارائه می دهد که خرید آنلاین را به راحتی برای کلیه مشتریان با هر ابزار الکترونیکی قابل اتصال به اینترنت میسر نموده است. ...\npre：ارزانترین مکان برای خرید ضد عفونی کننده دست در کاردیفnext：توزیع ضد عفونی کننده در اودیپور


1398/06/25 منبع : سایت خبری تحلیلی بولتن کد خبر: 2045381\nبه دنبال افشای بازداشت محمد صالح الخضری، از رهبران جنبش حماس و پسرش در عربستان، منابع سیاسی فلسطین از بازداشت یکی دیگر از...\nبه گزارش بولتن نیوز، منابع سیاسی در فلسطین، اعلام کردند که مقامات سعودی "ابوعبیده الآغا"، از رهبران جنبش مقاومت اسلامی حماس و از تجار فلسطینی را در زندان سیاسی "الذهبان" بازداشت کرده اند.\nاین پایگاه خبری به نقل از منابع مطلع گزارش داد که ابو عبیده فرزند خیری الآغا، سرشناس ترین بنیانگذاران حماس است که در سال ۲۰۱۴ در عربستان درگذشت.\nطبق گفته این منابع، ابوعبیده تابعیت عربستانی دارد، به همین جهت هیچ توجیهی برای ادامه بازداشت وی در زندان های عربستان وجود ندارد.\nمحسن صالح، مدیرکل مرکز مطالعات الزیتونه نیز در گفت وگو با این پایگاه فاش کرد که مقامات عربستان یک سال و نیم پیش ابوعبیده را بازداشت کردند و هیچ اطلاعات مشخصی درباره علت دستگیری اش وجود ندارد.\nوی افزود: عربستان ۶۰ فلسطینی را بدون تفهیم اتهاماتشان در زندان های خود بازداشت کرده است، طوری که خانواده هایشان ماه ها از آنها بی خبر بودند و پس از برقراری ارتباط خانواده ها با بازداشت شدگان فلسطینی، گزارش هایی مبنی بر شکنجه روحی و جسمی آنها در رسانه ها منتشر کردند.\nمدیرکل مرکز مطالعات الزیتونه در ادامه تصریح کرد: مسئله ای که میان همه این بازداشت شدگان در زندان های عربستان مشترک است، وابستگی آنها به جریان اسلامی فلسطین یا نزدیکی به آنها، حمایتشان از مقاومت فلسطین و جمع آوری کمک های مالی برای مقاومت یا حمایت از پایداری ملت فلسطین در قدس و نوار غزه و سایر مناطق فلسطین است.\nجنبش مقاومت اسلامی حماس دوشنبه گذشته برای اولین بار فاش کرد، نیروهای امنیتی عربستان ده ها فلسطینی مقیم عربستان و همچنین محمد الخضری، مسؤول روابط جنبش حماس را که از سه دهه پیش در جده اقامت داشت، بازداشت کردند.\nحماس با انتشار بیانیه ای این اقدام نیروهای امنیتی عربستان را محکوم و اعلام کرد: سن و بیماری محمد صالح الخضری مانع از آن نشد که نیروهای امنیتی عربستان او را بازداشت نکنند.\nحماس همچنین اعلام کرد: بازداشت الخضری و فرزند او در چارچوب موج بازداشت شمار زیادی از فلسطینی ها در عربستان صورت می گیرد.\nعربستان یک عضو حماس را بازداشت کرد\nنیرو‌های امنیتی عربستان مسئول روابط جنبش حماس را بازداشت کردند.\nعربستان ۶۰ عضو حماس را بازداشت کرده است\nشبکه المیادین اعلام کرد تعداد افراد وابسته به جنبش مقاومت اسلامی فلسطین که در عربستان بازداشت شده‌اند، شصت نفر است.\nعربستان موج جدیدی از حمله و بازداشت برخی شهروندان خود و فلسطینی‌هایی را که متهم به همکاری با حماس هستند،آغاز کرده است.\nمقامات عربستان سعودی «محمد حسین العمودی»دومین مرد ثروتمند این کشور را که تابعیتی عربستانی-اتیوپیایی دارد، دستگیر کردند.


به جای روز می‌توان از هر تایم فریم دیگر (ساعتی، هفتگی و) استفاده کرد. واضح است که در یک روند صعودی OBV افزایش می‌یابد و در روند نزولی مقدار رو به کاهش است. یکی از مهمترین الگوهای برگشتی، الگوی سر و شانه است که از مقبول ترین الگوها از دید چارتیست ها است. الگوی سر و شانه بین دو روند نزولی و صعودی ظاهر می شود و این دو روند را به هم استراتژی klinther channel باینری متصل می کند. به تاثیر روزهای سال و مناسبت‌های تقویمی بر قیمت یک کالا، اثر تقویمی یا calendar effect می‌گویند. قیمت طلا هم از این اثر تاثیر می‌گیرد.\nیکی از قابل اعتمادترین و مهمترین الگوهای بازگشتی، الگوی سروشانه است. همان‌طور که در تصویر مشاهده می‌کنید این الگو از سه قله متوالی تشکیل شده‌است. این قله‌ها به ترتیب شانه چپ، سر و شانه راست نام دارند. برگشتن به سطحی که روند در آن شکسته شده است، امکان دارد هشداردهنده باشد و این ترس را در معامله‌گر ایجاد کند که دست به عملی متفاوت بزند، یعنی سهمی که فروخته را دوباره خریداری کند یا سهمی را که در انتظار بالا رفتن قیمتش بوده، بفروشد. به علت ترس، بسیاری از تحلیل‌گران فکر می‌کنند که الگوی شناسایی شده توسط آن‌ها نادرست است. این بازآزمایی سطوح شکست خیلی هم ناراحت کننده نیست و به صورت تقریبی استراتژی klinther channel باینری رایج است. بعد از اینکه خط روند از خط مقاومت باز می‌گردد حتی می‌تواند اطمینان ما را به عنوان معامله‌گر به الگوی انتخاب شده و جهت جدید آن افزایش دهد. به همین ترتیب ، تأمین مالی یک شبه CFD عمدتا به همان شیوه وام کار می کند. شما درصد کمی از سود را پرداخت خواهید کرد ، این مبلغ به شرطی که موقعیت خود را برای بیش از 24 ساعت باز نگه دارید ، کسر می شود. از آنجا که اهرم نیرو در صنعت CFD چنین نقشی دارد ، نحوه کارکرد آن را در بخش بعدی توضیح خواهیم داد.\nنوع دوم اطلاعات در آموزش تابلو خوانی مربوط به اعداد و ارقام است. این اعداد به چند بخش تقسیم می‌شود. مهم‌ترین اعدادی که در آموزش تابلو خوانی وجود دارد قیمت آخرین معامله و قیمت پایانی است. این استراتژی klinther channel باینری دو عدد می‌توانند وصف حال خوبی از سهم به ما ارائه بدهند.\nقیمت بالاتر از کیجون بسته استراتژی klinther channel باینری شود، زمانی برای خرید خواهد بود و اگر قیمت پایین تر از کیجون بسته شود زمان برای فروش خواهد بود. البته اگر شما یک اسکالپر باشید. چرا که برای تریدرهای بلندمدت پاسخ اسپرد چیست اهمیتی ندارد و این میزان کمیسیون برای آن‌ها درمیان سودهایشان گم می‌شود. به نوعی می‌توان گفت که اسپرد چیست برای اسکالپرها چیزی شبیه به سواپ چیست برای معامله گران بلندمدت است. پاورپوینت کتاب قرائت عربی 1 مصطفی شعار,خلاصه کتاب قرائت عربی 1 مصطفی شعار,دانلود کتاب قرائت عربی 1 مصطفی شعار,کتاب قرائت عربی 1 تالیف مصطفی شعار,کتاب قرائت عربی 1 مصطفی شعار,نکات کتاب قرائت عربی 1 مصطفی شعار پاورپوینت کتاب قرائت عربی…\nتفاوت اصلی قیمت قراردادهای آتی یا فوروارد در مقابل قراردادهای اسپات در این است که اسپات زمان پرداخت را بر اساس نرخ بهره و زمان سررسید در نظر میگیرد. برای مثال در بازار رمزارز معامله اسپات بیتکوین به استراتژی klinther channel باینری گونه ای است که بیتکوین مورد معامله در همان زمان از حساب فروشنده به خریدار منتقل میشود. این نوع معاملات را میتوان نقطه مقابل معاملات آتی و فیوچرز بیتکوین در نظر گرفت. اگر محدودیت‌های ترافیک شما اندک است، کاهش حداکثر کانکشن ها می‌تواند به نفعتان باشد. به یاد داشته باشید که سیستم بدون نیاز به اعتماد بیت کوین، زمانی در بهترین شرایط کار می‌کند که به تعداد قابل قبولی از نودها متصل باشد. تحلیل‌گران بین بازاری بر پایه سه اصل، استدلالات خود را بیان می کنند:


اوکراين، کارزار جنگ اروپا با روسيه\nتاریخ نشر: 1392/9/11 - 07:58:40\nاوکراین، کارزار جنگ اروپا با روسیه\n(اوکراینی‌ها هفته گذشته متوجه شدند که کشورشان در جای بدی قرار دارد، روی مرز دو تمدن متفاوت. اما این بدان معنی نیست که اوکراین دچار برخورد تمدن‌ها یا برخورد ادیان است به گونه‌ای که ساموئل‌هانتینگتون، اندیشمند امریکایی مطرح کرده بود.)\nبه گزارش انصار به نقل از (ایسنا)، روزنامه واشنگتن پست در گزارشی به بررسی چگونگی عدم توافق اوکراین برای پیوستن به اتحادیه اروپا پرداخته و می‌نویسد: (اتحادیه اروپا اوکراین را کشوری در مرز دو تمدن با حاکمیت قانون و موسسات بزرگ می‌داند و ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه نیز تمدن اوکراین را تمدن حکومت استبدادی می‌داند. اما این برخورد آنها یک جنگ یا درگیری در مفهوم سنتی آن نیست. وزرای کشورهای عضو اتحادیه اروپا این توانایی را دارند که گاهی اوقات پس از مذاکرات طولانی و پیچیده به طور مشترک نیروهای نظامی مستقر کنند. علاوه بر این اتحادیه اروپا در کل بزرگترین مرجع اقتصادی در جهان است، دارایی‌اش با قوانین کنترل می‌شود و نمی‌تواند آنها را در کوتاه مدت پخش کرد. استفاده از تحریم‌های تجاری آن نیز بر اساس همان قوانین و رویه‌های مشخص است. به زبان دیگر، وقتی که اتحادیه اروپا در حال ایجاد ارتباط با یک همسایه است، نه می‌تواند وعده‌ای اغواکنده بدهد و نه سهمی موثر ارائه دهد. اما به جای آن یک توافق همکاری عادی پیشنهاد می‌کند تا زمینه تجارت و ارتباط بیشتر را فراهم آورد.\nرئیس‌جمهوری استونی در این خصوص می‌گوید که وقتی کشورش در سال 1995 قرارداد همکاری با این اتحادیه را امضا کرد، تاثیر آن بسیار کم و ناچیز بود. وی گفت: تغییرات واقعی سال‌ها بعد به چشم آمدند. برای مثال اینکه هزاران استونیایی توانستند در دانشگاه‌های اروپا ادامه تحصیل دهند و آنهایی که این کار را کردند، اکنون در این کشور به مراتب موفق‌تر سمت‌ها را در اختیار دارند.\nاتحادیه اروپا پنج سال است که برای عقد قراردادی مشابه با اوکراین، در حال مذاکره است. این قرارداد شامل بندهایی در خصوص حق کاپی رایت، اعطای حقوق انحصاری و قطعنامه‌ای درخصوص اختلاف نظرهای تجاری است.\nاما در آستانه عقد نهایی قرارداد که قرار بود هفته گذشته در ویلنیوس لیتوانی صورت بگیرد، ویکتور یانوکوویچ، رئیس‌جمهوری اوکراین نشان داد که ماجراجویی را ترجیح می‌دهد.\nوی هفته گذشته ناگهان مذاکرات برای عقد قرارداد همکاری را متوقف کرد. بسیاری به اشتباه تصور کردند که این اقدام یانوکوویچ به دلیل درخواست اتحادیه اروپا برای آزادی یولیا تیموشنکو، نخست‌وزیر سابق و رقیب سیاسی‌اش از زندان بوده است.\nدر واقع خود تیموشنکو خواسته بود تا سرنوشت او تاثیری بر نتیجه مذاکرات نگذارد. اما یانوکوویچ پس از دیدار با پوتین، سیاستمداری که در یک بازی جداگانه با قوانینی متفاوت بازی می‌کند، مذاکرات را متوقف کرد. پوتین بر خلاف اتحادیه اروپا فشار وارد می‌کند: از ماه اوت یک تحریم تجاری علیه اوکراین اعمال کرده است. او بر خلاف اتحادیه اروپا پیشهاد اغواکننده می‌دهد: پیشنهاد کرده است که قیمت گاز صادراتی به اوکراین را کاهش می‌دهد.\nو حتی در مواردی دیگری نیز پوتین برگ برنده را دارد زیر بر خلاف اتحادیه اروپا می‌تواند به طور ناگهانی سیاستش را تغییر دهد. او چند سال پیش به روشنی به این مذاکرات تن در داد اما به این نتیجه قطعی رسید که توافق اوکراین و اتحادیه اروپا به نوعی اهانت به روسیه و تخریب چهره شخصی‌اش است. او ممکن است این توافق را تهدیدی اقتصادی و ایدئولوژیکی نیز محسوب کند: اوکراینی که با حاکمیت قانون اداره شود، برای حضور شرکت‌های روسی که تمایل دارند با آنها فرای قانون برخورد شود، به بازاری نامناسب تبدیل خواهد شد. همچنین اوکراینی که به جای اشخاص، توسط موسسات اداره شود، می‌تواند جایگزین مناسبی برای روسیه‌ای باشد که دچار فساد است.\nپس از دیدار روسای جمهور اوکراین و روسیه، کی‌یف تاکتیک‌هایش را تغییر داد.\nیانوکوویچ به دنبال گرفتن امتیازات و وعده‌های بیشتر از اروپا افتاد. حتی نیکلای آزاروف، نخست‌وزیر اوکراین از صندوق بین‌المللی پول خواست تا پیشنهاد بهتری ارائه دهد. این در حالی است که این صندوق یکی دیگر از سازمان‌هایی است که قواعد، رویه‌ها و مدیران اجاریی‌ای دارد که تنها می‌توانند بر اشتباهات اوکراین در اجرای ابتدایی‌ترین اصلاحات نظارت کنند.\nیانوکوویچ هفته گذشته 160 میلیارد یورو از اتحادیه اروپا درخواست کرد. وی با بیان اینکه اتحادیه اروپا اوکراین را به سخره گرفته است، گفت: ما یک کشور جدی هستیم!\nمشکل اینجاست که این راه مناسبی برای مذاکره یک کشور با سازمانی متشکل از 28 کشور که بروکرات‌هایش اعتقاد زیادی به قواعد مشترک کاپی رایت دارند، نیست. شاید اتحادیه اروپا باید با خشونت بیشتری پیش رفته و خود علیه پوتین یک جنگ تجاری راه بیاندازد. شاید این موضوع باعث شود که سران اتحادیه اروپا تاکتیک‌های جدیدی را یاد بگیرند. ده‌ها هزار معترض اوکراینی که در خیابان‌های کی‌یف تجمع کرده‌اند تا اعتراض خود نسبت تصمیم رئیس‌جمهورشان را نشان‌دهند، مشخصا از منافع قرارداد تجاری با اتحادیه اروپا آگاهند. این منافع دراز مدت و عمیق‌اند. آنها به جای پول نقد رساندن، به آرامی تغییرات را ایجاد می‌کنند. متاسفانه اوکراین توسط سیاستمدارانی رهبری می‌شود که ماهیت اتحادیه اروپا را نمی‌دانند یا اینکه اینقدر سیستم فعلی برایشان منفعت زاست که نمی‌خواهند تغییر کند.)\nلینک مطلب: https://www.ansarpress.com/farsi/1338


هدف دشمن اختلاف افکنی میان مسلمانان است\nشناسه خبر: ۷۶۶ ۱۳۸۹/۰۴/۳۱ - ۰۹:۳۶ ۰ A\nافکار نیوز: اینجانب بار دیگر به روح شهدای عزیز حادثه‌ی خونین زاهدان درود می‌فرستم.\nافکارنیوز: حضرت آیتالله خامنهای، رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیامی بمناسبت هفتمین روز شهادت جمعی از مردم مومن زاهدان در انفجار تروریستی مسجد جامع این شهر، پشتیبانی اصلی این جنایت را دستگاههای جاسوسی آمریكا، رژیم صهیونیستی و انگلیس دانستند و تأكید كردند: یكی از اهداف اصلی دشمنان، از این اقدام تروریستی اختلافافكنی و فتنهانگیزی مذهبی است اما جمهوری اسلامی اجازه نخواهد داد ایادی استكبار جهانی به هدف خود برسند و همه دستگاههای مسئول در قوای سهگانه موظفند با دشمنانِ وحدت و امنیت كشور با قاطعیت و جدیت مقابله كنند و آنان را به سزای اعمال خود برسانند.\nمتعصبان کور و جاهل و قاتل، دل گمراه و باطن ظلمانی خود را به قدرت‌های فاسدی سپردند که دشمنی خود را با اسلام و مسلمین، بارها و بارها نشان داده و هرجا و هرگاه توانسته‌اند عناد و بُغض خود نسبت به مسلمانان را آشکار کرده و ضربه‌ی خود را وارد ساخته‌اند. دشمنی آنان با جمهوری اسلامی هم بخاطر پرچم برافراشته‌ی اسلام در این کشور و دعوت همیشگی آن به اتّحاد و اقتدار و عزّت اسلامی است. در این حادثه‌ی خونین و مشابهات آن، یکی از هدف‌های دشمنان، اختلاف‌افکنی میان مسلمانان است. جمهوری اسلامی که ده‌ها سال بزرگترین و مطمئن‌ترین حامی مسلمانان مظلوم در غزّه و فلسطین و افغانستان و کشمیر و دیگر مناطق اسلامی بوده و هست، اکنون آماج این توطئه‌ی خبیثاز سوی دستگاه‌های جاسوسی آمریکا و رژیم صهیونیستی و انگلیس قرار می‌گیرد تا به خیال خام آنان، درگیر فتنه‌ی مذهبی و نزاع شیعه و سنی شود. غافل از آن که اهل تسنن در ایران اسلامی نیز مانند برادران شیعه‌ی خود بارها وفاداری خویش را به این نظام مقدس اسلامی ثابت کرده و مردانه و مؤمنانه در برابر استکبار و عوامل مزدورش، به دفاع از جمهوری اسلامی و کشور عزیز ایران برخاسته‌اند. در منطقه‌ی ما پیدایش و رشد تروریزم وحشی و کور، از اساس، زائیده‌ی سیاست خباثت‌آلود آمریکا و انگلیس و مزدوران دولتی و غیر دولتی آنها است و بر همه‌ی مسلمانان واجب است که با این مولود شوم و نحس که مصداق بارز افساد فی‌الارض و محاربه با خدا است، مقابله و مبارزه کنند.\nهمه‌ی فرقه‌های اهل سنّت در ایران و کشورهای همسایه که آبروی اسلامیِ آنان آماج این سیاست خبیثاست، بخصوص علماء دینی و روشنفکران و دانشگاهیانِ آنان، وظائف سنگین‌تری دارند. فرزانگان شیعه و سنّی در همه‌ی کشورهای اسلامی و عربی باید اغراض پلید دشمنان را در ایجاد و تقویت تروریسم فرقه‌ئی برای همگان تبیین کنند و آنان را از خطر بزرگ فتنه‌های مذهبی که آرزوی بزرگ دشمنان اسلام است، بر حذر دارند.\n۳۰ / تیرماه / ۱۳۸۹\nافکار.شهدای زاهدان.امام خامنه ای


انجام مراحل فنی«صدای منو می‌شنوید؟!» برای شرکت در جشنواره فجر | اخبار سینمای ایران-پایگاه خبری سینمایی ایهنا پایگاه خبری سینمایی ایهنااخبار سینمای ایران\nانجام مراحل فنی«صدای منو می‌شنوید؟!» برای شرکت در جشنواره فجر انجام مراحل فنی«صدای منو می‌شنوید؟!» برای شرکت در جشنواره فجر شناسهٔ خبر: 15733 - امروز : آذر ۲۹, ۱۳۹۵\nسینماپرس: صداگذاری فیلم سینمایی «صدای منو می‌شنوید؟!» در حال انجام است تا هر چه زودتر آماده شرکت در جشنواره فیلم فجر شود.\nبه گزارش سینماپرس، فیلمبرداری «صدای منو می شنوید؟!» به نویسندگی و کارگردانی صادق پروین آشتیانی و تهیه کنندگی حسن عباسی و حسن کلامی از اوایل مهر در تهران آغاز شد و در قم،ورلیج واریش، لواسان،مرتضی گرد، مناطقی در تهران، رودبار،رستم آباد،توتکابن،سی دشت،سی بن،درفک و ... ادامه یافت. با پایان فیلمبرداری،انجام مراحل فنی همچنان ادامه دارد. آهنگسازی فیلم را ناصر چشم آذر برعهده دارد و محمود موسوی نژاد صداگذاری را انجام می دهد.\nپرویز پورحسینی، مژگان بیات، نگار عابدی، سعید داخ، حسن عباسی، عطا سلمانیان، احمد نیکپور، مرتضی ایمانی، لادن قناد، ایرج افکار، مهرزاد خلیقی،پروین ملکی، حسن ناصری و... در این فیلم بازی داشته اند.\nاین فیلم برای شرکت در جشنواره فیلم فجر ۳۵ آماده می شود.\nسایر عوامل پروژه عبارتند از:مجری طرح: هادی اکبرخواه، مدیر فیلمبرداری: سعید بختیاری، مدیر صدابرداری: هادی افشار، طراح گریم: محمد قومی، تدوین: کاوه ایمانی، مژده قاجاریه، طراح صحنه و لباس: هادی اکبرخواه، مدیر تولید: مهناز انزهایی،برنامه ریز و دستیار یک: کاوه قاسم زاده، منشی صحنه: شرف نساء نیرومند،دستیار کارگردان: سمانه دالوند،دستیاران تصویر: حسین بذرافشان، محمدرضا ابراهیم، هادی یارمحمدی، احسان طباطبائی، مهدی احمدی،دستیاران گریم: پویان قومی، سپیده نقدی،دستیار لباس: معصومه شادی، مدیر تدارکات: محمد طلایی، دستیار تدارکات: مسعود مسعودیان،خدمات: علی ملکی،عکاس: نازنین سلامیان، مشاور رسانه ای:هادی داداشی و سرمایه گذاران: مهدی مومن زاده، محمدمهدی خرمی.


چهارشنبه ۲۹ دی ۱۴۰۰ ایران ۰۰:۰۵\nپرزیدنت ترامپ ۹ ژوییه قصد خود را مبنی بر معرفی قاضی «برت کاوانا» برای جایگزینی قاضی «آنتونی کندی» در دیوان‌عالی کشور اعلام کرد.\nرییس جمهوری ایالات متحده در نهم ژوییه سال جاری قصد خود مبنی بر نامزدی قاضی «برت کاوانا» را برای جایگزینی قاضی آنتونی کندی، که خود را از عضویت در دیوان‌عالی کشور بازنشسته کرده است، اعلام کرد.\nقانون اساسی آمریکا به مجلس سنا قدرت مشاوره و رضایت را در رابطه با تمام نامزدهای مقامات قضایی آمریکا اعطا کرده، و بامداد سه شنبه کمیته قضایی سنا روند بررسی دقیق پیشینه و صلاحیت قاضی کاوانا را برای عضویت در دیوان‌عالی کشور آغاز می‌کند.\nقاضی کاوانا پیشاپیش جلسه امروز ۱۲۰ صفحه پاسخ کتبی و بیش از ۱۷ هزار صفحه مطلب را در پاسخ به پرسشنامه قضایی مجلس سنا به کمیته تسلیم کرده است. این جامع‌ترین پاسخنامه‌ای است که تاکنون از سوی یک نامزد دیوان‌عالی کشور ارائه شده است.\nدر این جلسه که گفته می‌شود ممکن است حدود سه ساعت طول بکشد، سه تن از حامیان قاضی کاوانا از جمله کاندولیزا رایس وزیر خارجه پیشین آمریکا، طبق سنت، او را به کمیته معرفی می‌کنند و انتظار می‌رود تنها ارائه بیانیه قاضی کاوانا و بیانیه های چند تن از اعضای ارشد کمیته در جلسه مطرح شود.


آیا من خانه و زندگی دارم؟ - ویرگول\nآیا من خانه و زندگی دارم؟\nامروز در یک مقاله خواندم که 42% از زنان در کشورهای پیشرفته در محیط کاریشان با تبعیض جنسیتی مواجه شده اند. در کشور ما چنین تحقیقاتی به صورت سیستماتیک انجام نشده و مطمئن هستم این تجربه در یک کشور پیشرفته خیلی بهتر از آن چیزی است که ما روزانه در کشورمان و طبیعتاً سایر زنان در سایر کشورهای خاورمیانه احساس می کنند. البته لازم است بگویم در کشور ما زنان سهم بسیار بالایی از تحصیلات را دارند و این روزها در جامعه شهری یک دختر، بدون تحصیلات دانشگاهی کمتر پیدا می شود. ولی کماکان در محیط های کاری همه انتطار دیدن یک آقا را به عنوان مدیر کل یا مدیر عامل دارند و شاید خانم ها برای به دست آوردن سمت یا پروموشن مشابه راه خیلی سخت تری را پیش رو دارند و بعد از به دست آوردن شغل و پست بالای مدیریتی هم با توجه به فرهنگ سازمانی مردسالار، پیش بردن کارها و پیاده کردن ایده های جدید هم امر دشواری محسوب میشود، که گاهی انقدر خسته کننده است که یک مدیر خانم دست از مبارزه برمیدارد و سعی میکند در یک حاشیه امن به مسیر عادی شغلش ادامه بدهد و همه این ها در زمانی رخ میده که کل ساختار خانوادگی و فرهنگی ما برای یک خانم اولویت های از پیش تعیین شده و تحمیلی و اجباری دارد که تخطی از آن ها به عنوان ظلم و ستم در حق اعضای خانواده تلقی میشود. و این سوال بزرگ من هم همچنان به قوت خود باقی است که آیا همه ما باید یک اولویت داشته باشیم؟ آیا همه ما یک رنگ را دوست داریم و به یک آهنگ گوش می کنیم؟ و در نهایت چرا در مورد انتخاب لباس، موسیقی و رنگ انسانیت بیشتری نسبت به اولویت بندی یک خانم در زندگی اش قائل می شویم؟ مگر نه اینکه زندگی موهبتی تکرار نشدنی است؟\nدوست دارم کمی هم شجاعت به خرج بدهم و از تجربیات سازمانی خودم هم صحبت کنم. گاهی پیش می آمد که دریکی از محیط های کارم این جمله را مرکراً به عنوان شوخی یا نصیحت می شنیدم که "تو خونه زندگی نداری؟" یا "به زندگیت هم برس!" و همیشه پس ذهنم این سوال بود که آیا کار بخشی از زندگی من نیست؟ یا این زندگی که این چنین همه برای دفاع از آن سینه سپر می کنند چیست؟ درست کردن پلو های رنگ و وارنگ و خورشت های چرب؟ پختن کیک و شیرینی؟ خونه ای با تزئینات داخلی متفاوت؟ مسافرت و کوهنوردی و به اشتراک گذاشتن یک خوشبختی خانوادگی در شبکه های اجتماعی؟ گاهی هم در زمان موفقیت بیشتر این جمله را می شنیدم که بدبخت شوهرهایی که زن هایی چون تو دارند و حتی یک بار شنیدم که این میزان اعتماد به نفس در خانه چه بلایی بر سر همسران شما می آورد. البته لازم است بگویم تمام این حرف ها را در یکی از بهترین سازمان های دو ملیتی که ممکن است هر کسی مشغول به کار شود می شنیدم و مطمئن هستم همه به اندازه من برای پیدا کردن و پیشرفت در چنین شغلی خوش اقبال و البته سرسخت نبوده اند.\nاما لازم است بگویم که هرگز این رفتارها ها مانع من برای حرکت نشد، اگرچه در خیلی مقاطع من را به شدت خسته کرد اما من همیشه برای رویارویی با این مشکل تلاش های شخصی زیادی کرده ام، علاوه بر موفقیت کاری خودم همیشه سعی در استخدام دخترها و کمک به پیشرفتشان هم از نظر کاری و سازمانی و هم رشد اعتماد به نفسشان داشته ام. اما قطعاً یک فرد توان محدودی در تغییر دنیای اطرافش و مسئله ی پیچیده ای به نام فرهنگ سازمانی دارد. اما در پایان این قصه من این مشکل را برای خودم حل کردم.\nمنتظر یک جواب فلسفی از من نباشید. چون همیشه اجرا کردن یک تصمیم و حرکت کردن را به ایستادن و سخن گفتن و فلسفه بافتن ترجیح میدهم. من در پاسخ به فرهنگ سازمانی زن ستیز ایرانی، سازمان را ترک کردم و برای خودم یک سازمان ساختم. سازمانی با فرهنگ و پارادایم فکری که در آن تبعیض نمی پذیرد و بزرگترین اعتقادش داشتن تنوع فکری و فرهنگی است. ولی این بحث اینجا تمام نمی شود. و نمی خواهم به همه ترک سازمان و ساختن یک کسب و کار را توصیه کنم. در مطلب بعدی حتماً به مهم ترین یافته ام اشاره می کنم که چه کسی شما را برای همیشه از هر گونه تبعیض قومیتی، جنسیتی، عقیدتی و نژادی نجات می دهد؟ و آن فردی که خیلی نزدیک به شماست و در هرجای دنیا که هستید می تواند برای همیشه شما را از این فشارهای بی دلیل و اضافی نجات دهد. مهم نیست که یک زن با اقلیت دینی و فرهنگی در خاورمیانه هستید یا یک مرد سیاهپوست در نژادپرست ترین کشور دنیا، راه حل من برای شما نیز کار می کند که در مطلب بعدی درباره آن می نویسم. برای خواندن مطلب بعدی اینجا بزنید:\nبرای اینکه نوشته‌های بعدی پانته آ دیداری را از دست ندهید در ویرگول\nنوشته‌های بعدی پانته آ دیداری را از دست ندهید.\nدر آفرینش زن خداوند عوامل شگرفی قرار داده است که اگر فرصت داده شود جهانرا دگر گون میکنند اما آن فرصت چیست؟ وبدست چه کسانی ایجاد میگردد؟\nپاسخ را فقه اسلامی میدهد\nدر منزل زن هیچ وظیفه ای جز تمکین واحساس مادری ندارد وکلیه هزینه زندگی با مردان است اگر مردان درقبال زحمات همسرانشان حق الزحمه آنانرا بپردازند آنگاه برای زن فرصت لازم پیش میاید تا با درآمد خود به آفرینش بپردازد وآنگاه خواهیم دید که دنیا عوض میشود .اما ما زنانرا در منزل بکار نا مربوط مشغول میکنیم وفصت اندیشیدن را نمیدهیم وحق اورا هم نمیپردازیم ومدام در فضای جامعه بدنبال حل مشکل زنان هستیم .\nحضور زن در منزل نه تنها امری طبیعی بلکه زاینده است ودر فضای جامعه تبدیل به عنصری دست دوم وسوم میشود واز جهت جنسی دیگر گون میگردد. البته حکم استثنا بجای خود\nاینجاست که وظیفه حکومت است تا امکانات لازم برای مردان فراهم کند تا ازدواج کنند وبعد زنان از حق خود درمنزل برخوردار شوند آنگاه نتایج شگرفی پدید میاید ممنون


با معرفي اعضاي هيات مديره و نهائي شدن 17قرارداد فرعي در پروتكل همكاري هاي دو خودروساز، شركت مشترك ايران خودرو- پژو «ايكاپ IKAP» با حضور وزير صنعت، معدن و تجارت به صورت رسمي آغاز به كار كرد.\nبه گزارش ايكوپرس، با برگزاري مجمع موسسين شركت مشترك ايران خودرو و پژو – ايكاپ- صورت جلسه تشكيل اين شركت امروز به امضاي مهندس هاشم يكه زارع، مديرعامل گروه صنعتي ايران خودرو و ژان كريستف كمار،قائم مقام مديرعامل پژو سيتروئن رسيد تا اين شركت كار خود را به صورت رسمي آغاز كند.\nبا امضاي اين صورت جلسه، 17 قرارداد فرعي موجود در پروتكل همكاري هاي اين دو شركت، نهايي شده و مراحل ثبت اين شركت از فردا آغاز خواهد شد.گفتنی است مراد مجلسي پيشتر از سوي ايران خودرو به عنوان مديرعامل اين شركت منصوب شده است.\nاقدامات نهايي جهت آغاز به كار رسمي شرك مشترك ايران خودرو و پژو – ايكاپ- طي هفته هاي اخير به اتمام رسيده و يك هيات بلند پايه از مديران گروه پژو سيتروئن براي امضاي قرارداد نهائي به ايران سفر كرده اند.\nلازم به ذکر است كليات دور جديد همكاري هاي گروه صنعتي ايران خودرو و پژو بهمن ماه گذشته در سفر رئيس جمهوري به فرانسه به امضاي مديران دو شركت رسيده بود و در اين مدت اقدامات لازم براي اجرائي شدن اين توافق انجام شده است.