بازار و سیاست: محمود احمدی‌نژاد: مقصر قربانی!\nستمی که محمود احمدی نژاد در دوران زمامداری هشت ساله به اقتصاد کشور کرد بر کمتر کسی پوشيده است. البته در آغاز، سياست عوام گرايانه وی بسياری از بلندپايگان جمهوری اسلامی و مردم کوچه و بازار و نيز اپوزيسيون هموند نظام را فريفت. اما هر چه می گذشت، شمار بيشتری از خواب خمار می پريدند. سياهه زيان های اقتصادی دولت محمود احمدی نژاد بلند است و ما به آن خواهيم پرداخت. اما اين نيز هست که کارنامه سياه احمدی نژاد حالا بهانه ای است در دست کسانی که تا ديروز پشتيبان و همراه "دولت خدمتگزار" بودند و امروز با تاختن تند و تيز به احمدی نژادِ رسوا در پی آنند که نه تنها حساب خود را جدا کنند، بلکه خود را پاسبان دولت و ملت جا زنند. ما در اين نوشته به هر دو نکته می پردازيم: هم به تقصيرهای محمود احمدی نژاد درفرو پاشاندن اقتصاد کشور و هم به فرصت طلبی رياکاران برای ادامه ستم و مال اندوزی.\n۱- احمدی نژاد گناهکار. بزرگ ترين گناه محمود احمدی نژاد آن بود که خواهان کاری شد که شايستگی اش را نداشت. وی حتی با معيارهای نظام اسلامی هم مديری بلندپايه نبود. وی را به رياست جمهوری چکار؟ حرف هيچ کس را هم نمی شنيد. گويا باورش شده بود که به راستی امام زمانی در پی کار اوست و راه نشانش می دهد. محمود احمدی نژاد از دروغ گويی هم هيچ پرهيزی نداشت. چنانچه طرح های بسياری را به نام خود رونمايی کرد در حالی که کار اصلی پيش از او و به ويژه در زمان رياست جمهوری سيد محمد خاتمی انجام شده بود. جان سخن اين که پيآمد دو دوره زمامداری اين ناکارآمدِ دروغزنِ قانون گريزِ عوام گرا کارنامه رسوايی شد که گوشه ای از آن در پی اين می آيد.\nقانون گريزی و تخلف. محمود احمدی نژاد به نهادها و قانون بی اعتنا بود و آن ها را دور می زد. همو بود که برنامه توسعه چهارم و سند چشم انداز بيست ساله را کنار گذاشت و نهادهای نيمه مستقلی چون سازمان مديريت و برنامه ريزی، شورای اقتصاد، شورای پول و اعتبار و بسياری ديگر را ناتوان، معلق يا منحل کرد و با اين کار امکان همين نظارت نيم بند را هم بر کار خويش از ميان برد.\nاز ميان بردن استقلال نسبی بانک مرکزی از زيانمندترين قلدری های محمود احمدی نژاد در اقتصاد بود. وی نظام بانکی کشور را وادار به دادن وام‌هايی کرد با نرخ بهرهِ دستوری کمتر از نرخ تورم ؛ و بدين ترتيب بانک های کشور را به پرتگاه ورشکستگی کشاند. تراز بانک های کشور از جمله به دليل وام های بدون بازگشت نابرابر است و اين دست کم از ديدگاه نظری نشانه ورشکستگی است.\nافزون بر قانون گريزی، دولت احمدی نژاد بسيار هم تخلف کرد. بر پايه گزارش ديوان محاسبات مجلس شورای اسلامی، محمود احمدی‌نژاد در نخستين دو سال زمامداری اش، در دو هزار مورد از بودجه تصويب شده تخلف کرد (۲۰۰۰ مورد تخلف در بودجه سال ۱۳۸۵ و ۶۶ هزار ميليارد تومان تخلف در بودجه سال ۱۳۸۶). ديوان محاسبات مجلس در تفريغ بودجه سال ۱۳۸۵ گزارش کرد که يک ميليارد دلار از درآمدهای نفتی به خزانه واريز نشده است. گزارش تفريغ بودجه سال ۱۳۹۰ هم به برداشت‌های غيرقانونی شرکت ملی نفت ايران (۲.۳۸۲.۵۰۰.۰۰۰ دلار) و بانک مرکزی اشاره کرد. اين تخلف ها، هر چند با شماری کمتر، تا آخرين روزها، يعنی تا تحويل بودجه سال ۹۲ به مجلس، همچنان ادامه داشتند.\nسياست های عوام گرايانه و رانتی پرهزينه. محمود احمدی نژاد عوام گرا (پوپوليست) و مريد پرور بود. اين دو هزينه های کمرشکنی برای اقتصاد کشور در پی داشت. از شمار اين سياست ها می توان به طرح هدفمندی يارانه ها و طرح مسکن همراه اشاره کرد. هيچ يک از اين دو طرح توجيه اقتصادی نداشت.\nطرح هدفمندی يارانه ها از مهم ترين دلايل افزايش هزينه های جاری بود و هست. پرداخت های نقدی در اجرای هدفمندی يارانه ها دو برابر پيش بينی درآمد اصلاح قيمت ها بود. پيش بينی درآمد ناشی از اصلاح قيمت ها بين ۲۷ تا ۲۹ هزار ميليارد تومان برای يک سال بود، اما برای يارانه ها، در حدود ۶۰ هزار ميليارد تومان پرداخت شد. تازه سهم ۱۳ هزار ميليارد تومانی توليد هم به دليل همين کمی درآمد پرداخت نشد. ديوان محاسبات کشور که بازوی نظارتی مجلس است در شهريور سال ۱۳۹۰ اعلام کرد که از زمان آغاز طرح هدفمند کردن يارانه ها، يعنی از زمستان سال ۱۳۸۹ تا مردادماه سال ۱۳۹۰، دولت دهم ۱۴ هزار ميليارد و ۸۰۰ ميليون تومان، يعنی بيش از آن چه که قرار بود از حساب بانک مرکزی، درآمدهای نفتی و بودجه عمومی کشور برای پرداخت يارانه نقدی هزينه کرد.\nاحمدی نژاد برای طرح مسکن مهر هم تبليغ و هزينه بسيار کرد. اما باز هم بی حساب و بدين ترتيب ادامه کار و ارائه خدمات در شهرک های ساخته شده با مشکل تامين مالی روبرو شد و طرح به بن بست رسيد.\nگذشته از آن که محمود احمدی نژاد با ريخت و پاش بی حساب در پی مريد پروری عوام بود، حق و حساب بلندپايگان سپاهی را هم نگه می داشت. به ايشان رانت انحصاری می داد و پشتيبانی شان را می خريد. چنانکه بسياری از امتيازهای بزرگ را، بدون مناقصه و يا به قول خودش با ترک تشريفات، به شرکت‌های وابسته به سپاه پاسداران و بنياد مستضعفين، بخشيد. از ديگر گشاده دستی های رئيس دولت مهر اختصاص يارانه به شرکت‌های ايرانی بود که در نمايشگاه‌های خارجی شرکت می کردند. از کمک های مالی به انجمن های "فرهنگی" و مذهبی بگذريم! اما به ياد آوريم که در حالی که سهم بسياری از بنياد های مذهبی چون بنياد نشر آثار امام و ساير نهاد های مذهبی در بودجه افزايش می يافت، احمدی نژاد تنگناهايی در پرداخت تنخواه گردان يا حتی پرداخت طلب شرکت های دولتی و يا پيمانکاران شرکت های دولتی به وجود آورد. در نتيجه در بسياری از موارد اين شرکت ها نتواتستند واردات مواد اوليه را با قيمت مناسب انجام دهند و به ويژه نمی توانستند دستمزد کارگران و کارکنان خويش را به هنگام بپردازند.\nبر باد دادن ثروت ملی و آينده سوزی. با همين سياست هایِ مردم فريبِ سرمايه بربادده بود که بودجه کشور هميشه کم می آورد. برای تأمين کسری بودجه، دولت محمود احمدی نژاد کاری جز برباد دادن سرمايه های ملی و سياست های تورم زا نمی دانست. پول نفت که از دست شد هيچ، افزايش هزينه های جاری و انتشار پول بی پشتوانه هم بر آتش تورم دميد و هم قدرت خريد مردم را در هم شکست. در دوران زمامداری محمود احمدی نژاد، ايران کمابيش سالی ۱۰۰ ميليون دلار درآمد نفتی داشت. هيچ کس نمی داند اين پول ها هزينه چه شد. ديوان محاسبات می گويد رد مبلغ مهمی از اين پول ها را نه در حساب خزانه می يابد و نه در جای ديگر.\nبا وجود چنين درآمد بی سابقه ای، محمود احمد‌ی نژاد با ريخت و پاش و حاتم بخشی و بی انضباطی مالی چنان بر هزينه‌های جاری افزود که نه تنها پول قابل ملاحظه ای در ذخيره نماند، بلکه برای جبران کسری، دولت سهم سرمايه گذاری و عمران را از ميان برد، پول بی پشتوانه چاپ کرد و استقراض به نظام بانکی را هم مرکزی به بالاترين ميزان خود رساند.\nدولت "مهر و بهار و خدمت گزار" برای تامين کسری، از سهم بودجه‌های عمرانی برمی داشت و به حساب هزينه های جاری می گذاشت و با اين کار آينده کشور را از ميان می برد. چه زمانی که عمده درآمد حاصل از ذخاير نفت، ذخايری که پايان پذيرند، صرف هزينه‌های جاری شوند و نه عمرانی و سرمايه گذاری، کشور آينده ای نخواهد داشت. به گزارش ديوان محاسبات در ۹ ماه اول سال ۱۳۹۱ تنها ۱۶ درصد اعتبارات عمرانی بودجه محقق شد.\nمحمود احمدی نژاد برای مقابله با کسری بودجه، اسکناس بدون پشتوانه هم انتشار داد. در نخستين دوره زمامداری احمدی نژاد، حجم پول چاپ‌شده، چهار برابر کل تاريخ ريال (۵ هزار ميليارد تومان تا سال ۱۳۸۴) بود. اما در نخستين دوره زمامداری محمود احمدی نژاد، از ۱۳۸۴ ال ۱۳۸۸،\nاما در طول ۴ سال گذشته، اين رقم به عدد باورنکردنی ۲۳ هزار ميليارد تومان رسيده و اين به معنای آن است که در طول ۴ سال از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸، ۴ برابر کل تاريخ ريال پول چاپ شد. پايه پولی کشور نيز از سال ۱۳۸۴ تا سال ۱۳۸۸ کمابيش ۳ برابر شد. جدول را نگاه کنيد.\nمحمود احمدی نژاد ۵۰۰ هزار ميليارد تومان هم قرض بالا آورد. درآمد نفت که برباد رفت هيچ، ملت مقروض هم شد. دولتی که بيشترين درآمد را در تاريخ دولت های ايران داشت، در پايان کار بدهکارترين دولت تاريخ ايران بود. چنين سياست هايی نقدينگی را به شدت افزايش می داد. نقدينگی هم بر آتش تورم شتابان می دميد و مردم فريب خورده را به تندی گرفتار گرانی و نداری می کرد.\nنقدينگی، آتش گرانی و گسترش خط فقر. در آغاز، احمدی نژاد تورم در کشور را انکار می‌کرد. وی حتی از نمايندگان مجلس خواست که از بقال محل وی خريد کنند تا خود ارزانی قيمت ها دريابند. پس از آن هم وی تورم در بازار مسکن را ساختگی و ناشی از عوامل مافيايی خواند و قول داد که وزير اطلاعات (غلامحسين محسنی اژه‌ای) در اين مورد گزارشی خواهد داد. سرانجام زمانی که احمدی نژاد چاره ای جز پذيرش وجود تورم در کشور را نداشت، آن را به برخی عوامل همچون مخالفان سياسی، مطبوعات و عملکرد دولت‌های گذشته نسبت داد. ميانگين نرخ تورم طی بازه زمانی ۱۳۸۴ الی ۱۳۹۰، ۱۹% بوده که در سال ۱۳۹۱ با جهشی ۷۰ درصدی، به ۳۱ درصد رسيده است. در بين سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ که کمابيش همزمان دور دوم زمامداری احمدی نژاد بود، تورم تنها در ۴ کشور جهان بيشتر از ايران بود: روس سفيد، اتيوپی، ونروئلا و زيمباوه. اما ميان همين کشور ها هم رشد اقتصادی در بين سال های ۲۰۰ تا ۲۰۱۰ در اتيوپی (۳\_۸ درصد) و روس سفيد (۴\_۷ درصد) از ايران جمهوری اسلامی بيشتر بود (۳\_۵ درصد).\nدر دوران احمدی نژاد افزايش هزينه ها و گرانی بيشتر از افزايش دستمزد و درآمد بود و از همين رو روزگار دستمزدبگيران بدترشد.\nفروپاشی نرخ ارز. با فروپاشی فضای کسب و کار و افزايش تورم، پول ملی در برابر ارزهای بين المللی و به ويژه دلار و ارو سقوط کرد. سقوط پول ملی و افزايش بهای ارز اثر زيادی بر هزينه ها گذاشت. گرانی ارز باعث شد هزينه کالاهای سرمايه ای وارداتی بالا رود و امکان و انگيزه ای برای کارآفرين ايرانی باقی نماند. کشوری مانند آمريکا با حدود ۱۸ تريليون دلار محصول ناخالص داخلی، حداکثر يک تريليون دلار واردات دارد. بنابراين تنها حدود ۵ درصد اقتصاد اين کشور از برابری دلار با ساير ارزها تأثير می پذيرد. اما ايران در ازای ۳۵۰ ميليارد دلار توليد، ۷۰ ميليارد دلار واردات دارد. البته اين ۳۵۰ ميليارد دلار توليد متأثر از ۷۰ ميليارد دلار وارداتی است که عمده آن کالاهای واسطه ای و سرمايه ای است. بنابراين بخش عمده ای از اقتصاد ما به نرخ برابری ارز وابسته است.\nگذشته از کالاهای سرمايه ای و واسطه ای، بسياری از کالاهای مصرفی در کشور هم از خارج وارد می شدند. از همين رو گرانی ارز بين المللی هزينه سنگينی برای اقتصاد ما به همراه داشت.\nبرپايه گزارش بسياری از سازمان های بين المللی در دستگاه های دولتی ايران دوران زمامداری دولت احمدی‌نژاد بدتر شد.\nالبته تحريم ها هم کار اقتصاد را سخت تر کردند، اما با اطمينان می توان گفت که با شيوه مديريتی محمود احمدی نژاد، حتی بدون تحريم ها هم، شرايط اقتصادی ايران کماکان دشوار می بود و مردم در تنگدستی و تنگنا می بودند. درهمين دوران تحريم و مشکل ارز، دولت محمود احمدی نژاد برای مدتی ورود کالای‌های لوکس از جمله خودرو های گرانقيمت و زين اسب را آزاد کرد، در حالی که داروهای بسياری نتوانستند از اين شرايط استفاده کنند. نمونه های چنين مديريت غيرانسانی و غيرملی به ويژه در دور دوم زمامداری رئيس جمهور بهار فراوان اند. تازه مگر تصويب همين تحريم ها عليه کشور ما هم ناشی از مديريت نادرست و اشتباه آقای احمدی نژاد و تنش افروزی های بين المللی وی نبود؟\nبا حتی نيم نگاهی با آن چه آمد ـ که تنها مشتی از خروار است ـ روشن است که محمود احمدی نژاد با ندانم کاری و تنش افروزی و رانت بازی بنياد اقتصاد کشور را فروپاشاند و به همين دليل مقصر است.\n۲- احمدی نژاد قربانی. اين همه زيان ندانم کاری و فساد و سوء مديريت که بر شمرديم، تنها مشتی از خروار ستم اقتصادی است که محمود احمدی نژاد در دوران زمامداری هشت ساله اش به کشور و ملت کرد. اين ها همه درست! اما محمود احمدی نژاد در يک مورد مظلوم واقع شد و آن اين که در اين همه خرابکاری تنها نبود و دست کم پشتيبان و همراه و رهرو داشت. اما شريک های سياسی و اقتصادی ديروز، امروز فرياد "آی دزد، آی دزد" سر داده اند و به همين سادگی حساب خود را از "رئيس جمهور بهار" جدا کرده اند. بسياری از کسانی که امروز محمود احمدی نژاد را مسئول و مقصر مشکل های اقتصادی و سياسی کشور می دانند همان هايی بودند که در مجلس و رسانه و حتی حوزه های مذهبی او را می ستودند و از وی پشتيبانی می کردند. "مقام معظم رهبری" بلند پايه ترين و پيگيرترين پشتيبان "دولت خدمتگزار" بود.\nآيت الله علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی، که از سخن های آشتی‌جويانه اسفنديار مشايی در رابطه با مردم اسرائيل برآشفت و به محمود احمدی نژاد تذکر جدی داد، کجا در مورد فروپاشاندن اقتصاد کشورکوچک ترين تذکر و دست کم اندرزی به رئيس جمهور داد؟ نه تنها تذکری نداد، بلکه دولت احمدی نژاد را دولت مهر و عامل خدمت‌های بزرگ هم دانست. زمانی که احمدی نژاد در سازمان ملل تنش افروزی کرد و برانگيزنده تحريم های بين المللی عليه کشور شد، آيت الله خامنه ای شادباش گفت و تشويق کرد.\nحسن روحانی، رئيس جمهور کليددار که امروزهيچ فرصتی را برای يادآوری خراب کاری های به جای مانده از احمدی نژاد از دست نمی دهد، در دوران زمامداری وی چه گفت؟ چه کرد؟ نمونه ای از انتقادهای وی به همتای پيشين چنين اند: افزايش واردات ايران از ۳۸ ميليارد تومان در سال ۱۳۸۴ به ۷۵ ميليارد در سال ۱۳۹۰، ناگزيری ورود هفت ميليون تن گندم در سال ۱۳۹۲ از شرايط خودکفايی توليد گندم در سال ۱۳۸۳، ورود سالانه يک ميليون تن گندم از همان سال نخست زمامداری احمدی نژاد در سال ۱۳۸۴ در ازای کاهش خريد يک ميليون تن گندم سالانه از کشاورزان داخلی، تعهدات بی پشتوانه در جريان سفرهای استانی و برآوردن تنها ۳۲% آن‌ها در پايان دو دوره زمامداری محمود احمدی‌نژاد، ايجاد فرصت‌های شغلی بسيار در دوران احمدی نژاد برای چينی‌ها و کره جنوبی‌ها.\nهمه اين انتقاد ها درست و به جای خود. اما مگر حسن روحانی عضو بلند پايه ديروز شورای امنيت ملی نبود که همان روزهای وقوع فاجعه واکنش نشان دهد و جلوی زيان به امنيت کشور را بگيرد؟\nمجلس هم که به لطف گوشزدهای چند نماينده و گزارش های ديوان محاسبات به اشتباه های اقتصادی و بلکه تقصيرهای احمدی نژاد پی برده بود، چرا برداشت های غير قانونی وی از حساب ذخيره ارزی برای کسری بودجه را می پذيرفت؟ مگر نه اين که بر پايه گزارش های ديوان محاسبات خود مجلس، دولت محمود احمدی نژاد بارها تخلف کرد، چرا نمايندگان حتی يک بار واکنشی درخور نشان نداد؟\nمگر بارها اقتصاددانان کشور نامه ننوشتند و و از ديدگاه کارشناسی هشدار ندادند؟ محمود احمدی نژاد که توجه ای نکرد. چرا بيت رهبری، شورای امنيت، مجمع تشخيص مصلحت، مجلس و ديگر نهادها توجهی نکردند؟ اين همه نهاد رهبری و انقلابی و امنيتی و مذهبی در کشور است، يعنی هيچ کدام متوجه فروپاشی اقتصاد در دو دوره زمامداری "دولت خدمت گزار" نشدند؟ بسيار خوب، گيرم که در آغاز همه گول چرب زبانی احمدی نژاد را خوردند و پشتيبانی کردند. اما پس از آن که ندانم و خراب کاری های او را در دوره نخست زمامداری ديدند، چرا برای پشتيبانی و نگهداشت او برای دور دوم زمامداری تا سر حد تقلب و سرکوبی و بگير و ببند پيش رفتند؟\nتا پيش از آن که فروپاشی اقتصادی ديگر جايی برای انکار نگذارد، مگر همين اصول گرايان نبودند که هشدار و انتقاد به سياست اقتصادی احمدی نژاد را فتنه دشمن و امپرياليسم و صهيونيسم می دانستند و وی را می ستودند. برای ايشان وی از جنس مردم، ساده‌زيست، دشمن آقازادگان، ياور پابرهنه‌ها و حتی "معجزه هزاره سوم" بود.\nبا اين همه نشانه آيا شرط خرد و انصاف است که امروز مسئوليت همه تقصير ها را به محمود احمدی نژاد فروکاهيد؟ نه! روشن است که نه! بسياری از دست اندرکاران نظام گناهکار و شريک جرم اند. سرسختان رانت خوار هر از چندی قربانی می گيرند ـ همچون شهرام جزايری عرب و امير خسروی و پيگرد بابک زنجانی ـ تا راه برای خود ايشان باز بماند.\nحالا هم قرار است که احمدی نژاد – هرچند مقصر - قربانی شود ـ هر چند فقط در حرف و هايوهوی ـ تا لکه ننگ پشتيبانی از وی - از کودتای انتخاباتی گرفته تا حيف و ميل دارايی ملت و رانت بازی - از کارنامه رياکاران فرصت طلب ستمگر پاک شود. قربانی می گيرند تا به ستم و ثروت اندوزی ادامه دهند. فريب نخوريم!\nارسال شده توسط جمشید اسدی در ۹/۲۶/۱۳۹۲ ۰۸:۱۱:۰۰ بعدازظهر


بایگانی‌ها پیش‌بینی قیمت طلا - تجارت‌نیوز\n۲۸ دی ۱۳۹۹ - ۱۲:۰۸\nقیمت طلا در هفته جاری کاهش یافت و در آخرین ساعات روز گذشته بالاخره به زیر یک میلیون تومان رسید. آیا قیمت طلا همچنان افت می‌کند یا به زودی افزایش می‌یابد؟\n۲۷ دی ۱۳۹۹ - ۲۰:۴۴\nدر نظرسنجی هفتگی کیتکونیوز کارشناسان وال‌استریت پیش‌بینی کردند ریزش قیمت طلا بعید است سریعا احیا شود.\n۷ شهریور ۱۳۹۹ - ۲۰:۳۰\nپیش‌بینی قیمت طلا پس از کرونا\nکارشناسان می‌گویند، سرمایه‌گذاران در پی بحران کووید ۱۹، دو تا سه تریلیون دلار دیگر به بازار طلا تزریق خواهند کرد و قیمت طلا مانند طلایی که در صندوق ETF طلای «اس پی دی آر گلد تراست» وجود دارد می‌تواند حداکثر ۳۰ درصد افزایش پیدا کند.\n۳۰ خرداد ۱۳۹۹ - ۲۰:۰۰\nپیش‌بینی قیمت طلا تا پایان سال ۲۰۲۰\nیک کارشناس با سابقه بازار طلا پیش بینی کرد که تا پایان سال جاری میلادی قیمت هر اونس طلا از مرز ۱۹۲۰ دلار عبور خواهد کرد.\n۱۷ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۶:۰۰\n۱۰ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۶:۰۰\n۷ خرداد ۱۳۹۹ - ۲۳:۰۰\nسیتی‌بانک اخیرا در گزارشی پیش‌بینی کرده است که قیمت جهانی طلا در سال ۲۰۲۱ به دو هزار دلار در هر اونس خواهد رسید.\n۳ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۴:۰۰\nبر اساس تازه‌ترین نظرسنجی کیتکو که در ۲۲ ماه می منتشر شده، اکثریت تحلیلگران وال‌استریت و سرمایه‌گذاران مین‌استریت به افزایش قیمت طلا در هفته پیش‌رو خوش‌بین هستند.\n۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۱۳:۰۰\nبر اساس تازه‌ترین نظرسنجی کیتکو که در پانزدهم ماه می منتشر شده، اکثریت تحلیلگران وال‌استریت و سرمایه‌گذاران مین‌استریت به افزایش قیمت طلا در هفته پیش‌رو خوش‌بین هستند.\n۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۱۵:۳۰\nتحلیلگران بازار جهانی اکنون پیش بینی می‌کنند که راه برای رکوردشکنی قیمت طلا ناهموارتر به نظر می‌رسد و مدت طولانی‌تری طول خواهد کشید تا این فلز ارزشمند آماده صعود به مرز ۲۰۰۰ دلار شود.\n۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۲۱:۰۰\nرشد قیمت طلا تا ۳۰۰۰ دلار چقدر محتمل است؟\nبه‌گفته اندرو هکت، تحلیلگر ارشد بازار طلا، شرایط اقتصادی جهان به‌دلیل شیوع ویروس کرونا به‌گونه‌ای است که رشد قیمت فلز زرد تا سه هزار دلار به‌هیچ‌وجه بعید نیست.\n۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۱۳:۰۰\nبر اساس تازه‌ترین نظرسنجی کیتکو که در نهم ماه می منتشر شده، اکثریت تحلیلگران وال‌استریت و سرمایه‌گذاران مین‌استریت به افزایش قیمت طلا در هفته پیش‌رو خوش‌بین هستند.\n۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۲۱:۰۰\nطلا به‌زودی از قله ۱۹۰۰ دلار عبور می‌کند\nمک‌گلون، تحلیلگر ارشد واحد اطلاعات بلومبرگ اخیرا در گزارشی پیش‌بینی کرده است که به‌زودی قیمت جهانی طلا از قله هزار و ۹۰۰ دلار عبور خواهد کرد.\n۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۱۲:۰۰\n۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۲۳:۴۰\nروند صعودی طلا چقدر محتمل است؟\nطلا با بیش از ۱۳ درصد رشد، در صدر فهرست پربازده‌ترین دارایی‌ها از ابتدای سال ۲۰۲۰ قرار دارد. درحالی‌که برخی از تحلیلگران ادامه رشد این بازار و حتی قیمت سه هزار دلار را پیش‌بینی کرده‌اند، برخی دیگر معتقدند، طی ماه‌های آینده اصلاح قیمت در بازار طلا رخ خواهد داد.


بيانات مقام معظم رهبرى در مراسم اختتاميه پانزدهمين دوره مسابقات قرآن 1377 – موسسه قرآنی تسنیم لنجان|آموزش مجازی قرآن\nبیانات مقام معظم رهبرى در مراسم اختتامیه پانزدهمین دوره مسابقات قرآن ۱۳۷۷\nبیانات مقام معظم رهبرى در مراسم اختتامیه پانزدهمین دوره مسابقات قرآن (۱۳۷۷/۰۹/۰۱)\nخدا را شکرگزاریم که یک بار دیگر فضاى کشور و فضاى دلهاى ما به عطر آیات مبارکات قرآن، معطّر شد؛ اگرچه هیچ روز و شبى نیست که فرزندان مؤمن این آب و خاک، خود را و فضا را با قرآن معطّر نکنند.\nعزیزان من! این تلاوت که ما این قدر بر آن اصرار داریم، قدم اوّلِ لازم است. قرآن، خودش را به زبانهاى مختلف تعریف مى‌کند؛ از جمله این‌که مى‌فرماید: «ان هذا القرآن یهدى للّتى هى اقوم»(۱۲۱)؛ یعنى قرآن، انسان را به بهترین راه، بهترین کار، بهترین نظام، بهترین شیوه، بهترین اخلاق و بهترین روشهاى عمل فرد و جامعه هدایت مى‌کند. امروز همه‌ى بشر محتاج قرآنند؛ اما ما مسلمانان اگر به قرآن عمل نکنیم، خسارتمان، بیشتر از دیگران است؛ چون ما این نسخه و این دستورالعمل را داریم، تجربه‌ى تاریخى آن را هم داریم. بشریت در صدرِ اوّل به برکت عمل به قرآن، در علم، در اخلاق، در عمل و در پیشرفتهاى گوناگون مادّى و معنوى، اوج پیدا کرد. قرآن، همیشه زنده است. قرآن، نیازهاى انسان را مورد توجّه قرار مى‌دهد. قرآن در هر عصرى مى‌تواند بهترین نسخه‌ى سعادت انسانها باشد.\nامروز جوامع بشرى در اقصى نقاط عالم، به خاطر دورى از معنویت، دورى از حقیقت انسانیت، دورى از اخلاق و دورى از خدا، وضعى پیدا کرده‌اند که این همه پیشرفت مادّى هم نمى‌تواند آنها را خوشبخت کند. چرا؟ مگر امروز بشر از همیشه ثروتمندتر و عالِمتر نیست؟ مگر امروز بشر، بیش از همیشه با ابزارهاى آسان کننده‌ى زندگى مواجه نیست؟ پس چرا زندگى این قدر تلخ است؟! چرا این همه اختلاف در عالم هست؟ چرا این همه جنگ هست؟ چرا این همه نامردمى هست؟ چرا جوانان در ثروتمندترین کشورهاى عالم، احساس خوشبختى نمى‌کنند؟ آیا بشر براى خوشبختى چه چیزى لازم دارد که در اختیارش نیست؟ جواب، یک کلمه است: بشر، پیام انبیا را کم دارد؛ بشر، نسخه‌ى آرامش بخش و آسایش‌بخش انبیا را در دست ندارد، یا به آن عمل نمى‌کند. بدبختیها این جاست. این قرآن، کاملترین نسخه‌ها را در اختیار دارد.\nما مردم ایران، به بخشى از این کتاب مقدّس عمل کردیم. چه کسى مى‌تواند بگوید ما مردم ایران به همه‌ى اسلام عمل کرده‌ایم؟ مگر مى‌شود چنین ادّعایى کرد؟! ما گوشه‌اى از اسلام را تمسّک کردیم، چسبیدیم و عمل نمودیم؛ نتیجه این شد که خودمان را از ذلّتِ متابعت استکبار، خلاص کردیم.\nعزیزان من! امروز در دنیا در قضایاى مهمّ جهانى، حرف، حرفِ قلدران آمریکا و امثال آنهاست! نگاه کنید ببینید دیگر! در باب خاورمیانه، در باب افغانستان، اروپا، آمریکاى لاتین و آفریقا، در باب اقتصاد و درباب نفت، حرف، حرفِ آنهاست. بسیارى از دولتها و ملتها از روى ناچارى، از این فرمانِ قلدرانه تبعیّت مى‌کنند. ما ملت ایران در تمام قضایاى خودمان، آنچه به قضایاى داخلى مربوط است، آنچه به دولت مربوط است، آنچه به اقتصاد، به سیاست خارجى و به خاورمیانه مربوط است، و آنچه به گرفتن دوست و دشمن مربوط است – در تمام این قضایا – نظر و رأى مستکبرینِ فضولِ مداخله کننده را دانستیم و به آنها گفتیم «نه»!\nعزیزان من! این به برکت همین یک قدم است که شما حرکت کردید. همین یک قدم که با قرآن راه افتادید، شما را عزیز کرده است، شما را زنده کرده است، به شما نشاط داده است و مسؤولین شما را از خودتان قرار داده است. رئیس جمهور در دنیا زیاد است – نگاه کنید ببینید – وزرا در دنیا زیادند؛ مثل مسؤولین و دولتمردان این کشور، مثل رئیس جمهور و وزراى این کشور، کجا پیدا مى‌کنید؟! همه با مردم، براى مردم، در خدمت مردم، متواضع و بنده‌ى خدا هستند. اینها به برکت قرآن و اسلام است.\nعزیزان من! یک قدم که در راه خدا برمى‌دارید، خدا کمک مى‌کند، خدا هدایت مى‌کند، خدا درها را باز مى‌کند: «و من یتق اللَّه یجعل له مخرجاً و یرزقه من حیث لا یحتسب و من یتوکّل على اللَّه فهو حسبه(۱۲۲)». در دعاى سیدالسّاجدین علیه‌السّلام مى‌خوانیم: «و ان الرّاحل الیک قریب المسافه»؛ به طرف خدا که بروید، راه نزدیک است. «و انک لا تحتجب عن خلقک(۱۲۳)».\nقدم اوّل براى عمل کامل به قرآن، آشنایى با متن قرآن است. در دوره‌ى رژیم طاغوت، مردم ما با قرآن آشنا نبودند. کسانى که مى‌توانستند قرآن را از رو بخوانند – آن هم به صورت غلط – محدود بودند. جوانان و کسانى که در مدارس دوره‌ى پهلوى رشد پیدا کرده بودند، هیچ با قرآن آشنایى نداشتند. اگر یک وقت پدر و مادر مؤمنى داشتند، آنها را در گوشه‌اى دوره‌ى قرآنى مى‌گذاشتند و خودشان یاد مى‌گرفتند. مدارس ما در آن روز، حامل مسؤولیت تربیت قرآنى نبود؛ قرآن در فضاى جامعه، غریب بود. در این شهر تهران بزرگ، دوره‌هاى قرآن‌که چند نفر دور هم مى‌نشستند و استادى به آنها درس مى‌داد – تجوید، یا قرائت – معدود بودند. در شهرهاى دیگر هم همین‌طور بود. وقتى قرآن وارد جامعه مى‌شود، حضور قرآن، حلاوت خود را به کامها مى‌چشاند. امروز قرآن در کشور ما سیطره دارد. قدمِ اوّل، یاد گرفتن متن قرآن است و این باید روزبه‌روز زیاد شود. اگر بخواهیم همه قرآن را بیاموزند، عدّه‌اى باید در اوج قرار گیرند – مثل همه چیز دیگر – همین‌طور که اگر بخواهید ورزش، همگانى شود، بایستى عدّه‌اى قهرمان را جلوِ چشم مردم نگهدارید. اگر بخواهید قرآن در خانه‌ها، بین بچه‌ها، بین بزرگها، بین زنها و مردها رواج پیدا کند، بایستى قهرمانان قرآنى را احترام کنید. این است که ما به اینها احترام مى‌کنیم. اینها حامل قرآنند، اینها عزیزند. زبان اینها عزیز است، لبها و دلهاى اینها عزیز است؛ چون با قرآن مأنوس است. جان ما به قربان قرآن! اما این‌جا تمام نمى‌شود؛ حفظ قرآن، فهمیدن مفاهیم و ترجمه‌ى کلمه کلمه‌ى قرآن، براى کسانى که به زبان عربى آشنایى ندارند، لازم است. وقتى که کلمات قرآن را فهمیدید، آن وقت تدبّر لازم است. حتى آن کسى که الفاظ عربى را هم خوب بلد است، اگر تدبّر نکند، بهره‌ى کمى از قرآن خواهد برد. در قرآن، تدبّر لازم است – تدبّر یعنى اندیشیدن در مفاهیم قرآنى – این سخن عمیقى است، این سخن بزرگى است؛ باید در آن تدبّر کرد. گوینده‌ى آن، ذات اقدس الهى است. کلمات آن هم مال ذات اقدس الهى است – یعنى الفاظش، نه فقط مفاهیمش – لذا بایستى در آن دقّت کرد، باید آن را فهمید، باید در آن غور کرد. اینها حاصل نمى‌شود، مگر با اُنس با متن قرآن.\nبچه‌هایتان را قرآنى کنید؛ همچنان که هستند. شما جوانان عزیز که دلهاى پاک و نورانیتان با قرآن آشناست، این را قدر بدانید. آن کسانى که این توفیق را پیدا کرده‌اند قرآن را حفظ کنند، آن محفوظ خودشان را قدر بدانند؛ خیلى قیمت دارد، خیلى عزیز است. آن وقت با قدر دانستن، آن حرکت ادامه پیدا خواهد کرد و راه به سمت سرچشمه‌ى نور قرآن، دیگر تمام نخواهد شد. آن وقت امت اسلامى به برکت قرآن، خواهد توانست در جاى خودش قرار گیرد. پروردگارا! به محمّد و آل محمّد تو را سوگند مى‌دهیم که این روز را براى ملت ایران و براى همه‌ى امّت اسلامى، نزدیک کن.\n۱۲۱) اسراء: ۹\n۱۲۲) طلاق: ۲ و ۳\n۱۲۳) الاقبال، ج ۱، ص ۱۵۸\nبیانات مقام معظم رهبرى در مراسم اختتامیه مسابقات قرائت قرآن ۱۳۷۳\nسخنرانى رهبر معظم انقلاب اسلامى در مراسم اختتامیه مسابقات حفظ و قرائت قرآن کریم ۱۳۷۹\nیک عنوان را درج کنید * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA. یکشش24هفت


ماین نیوز - برنامه تقدیر از 20 شرکت معدنی و صنایع معدنی در همایش بهداشت، ایمنی، محیط زیست و انرژی\nگروه معادن - 20شرکت همایش سالانه بهداشت، ایمنی، محیط زیست و انرژی ایمیدرو، با اعطای تندیس و لوح، مورد تقدیر قرار می گیرند.\nبه گزارش ماین نیوز، امیر ولدخانی مدیر دفتر بهداشت، ایمنی، محیط زیست و انرژی ایمیدرو با اعلام خبر فوق افزود: از این تعداد، 11 واحد دارای عملکرد "خوب" هستند و 7 واحد توانسته اند به پیشرفت بالای 100 امتیاز دست یابند.\nوی در ادامه گفت: دو مجموعه نظارتی نیز که دارای زیرمجموعه بهره برداری هستند، به سبب "حسن عملکرد نظارتی" مورد تقدیر قرار می گیرند.\nچهارمین همایش سالانه بهداشت، ایمنی، محیط زیست و انرژی ایمیدرو ( HSEE) که شامل شرکت های زیرمجموعه، تابعه و تحت راهبری این سازمان هستند، روز دوشنبه این هفته 29 دی ماه در محل ایمیدرو به صورت آنلاین برگزار می شود.\nتاریخ انتشار : يکشنبه ۲۸ دی ۱۳۹۹ ساعت ۰۰:۱۶


آرایش و زیباییسلامت موهاچطور بهترین روغن، مناسب برای موهایمان انتخاب کنیم؟\nروغن مناسب برای موها\nروغن های مناسب برای مو و تقویت ریشه مو به تعداد بسیار زیادی وجود دارند. قبل از انتخاب بهترین روغن مناسب برای موها بهتر است بدانید کدام روغن مناسب نوع موهایتان است. ولی بهترین روغن برای شما کدام است ؟\nروغن نارگیل حاوی تری گلیسیریدهای زنجیره متوسط است که میتواند به تسریع رشد مو کمک کند. این مواد میتوانند به غشا سلولی مو نفوذ کرده و آنرا عمیقا تغذیه کنند.\nمقدا کمی روغن نارگیل را روی پوست سر خود ریخته و آنرا به آرامی برای چند دقیقه ماساژ دهید. همینطور، شما میتوانید از روغن نارگیل بعنوان یک ماده پایه برای ماسک مو همراه با مواد مفید ديگر مثل آووکادو استفاده کنید.\nاین روغن یکی از روغن های مغذی پوست و مو است.بیشتر به کسانی توصیه می شود که پوستی ملتهب در کف سر دارند یا موهایشان بیش از حد نازک شده است. روغن آووکادو ترکیب بسیار سبکی دارد و به راحتی جذب موها و پوست کف سر می شود. علاوه بر اینها این روغن میتواند آب و رطوبت را در خود نگه دارد و در نتیجه به آب رسانی موها هم کمک می کند.\nاز ديگر خواص روغن آووکادو SPF موجود در آن است. یعنی دارای مواد حفاظتی دربرابر نور افتاب است و میتواند تا حدی از موها در مقابل ضررهای ناشی از اشعه ماوراءبنفش خورشید مراقبت کند.\nروغن بادام تلخ یکی از روغن های مفید در تقویت مو میباشد از این روغن برای چرب کردن و لطیف و نرم کردن موهای سر استفاده می شود این روغن باعث پر پشت و پر حجم شدن موها می شود همینطور دارای خواص برّاق کنندگی می باشد.\nبهترین روغن های گیاهی برای موها\nروغن كنجد یك ضدآفتاب مناسب در برابر اشعه ماوراء بنفش نورخورشید است و میتواند از موها در برابر این اشعه و انواع الودگی ها حفاظت كند. این روغن گیاهی همینطور ویتامین E، انواع ویتامین B و دیگر مواد معدنی مثل منیزیم، كلسیم، فسفر و پروتئین را دارد و به علت توانایی بالا در جذب پوست، میتواند مو را از ریشه تقویت كند.\nهمچنین ممكن است موهای شما بر اثر مواجه شدن با رنگ های شیمیایی، دكلره شدن، فر كردن و... آسیب ببیند كه این روغن برای رفع این مشكل هم کارایی دارد و می تواند درمانی مناسب برای موهای اسیب دیده شما باشد. این روغن همینطور به علت مرطوب كننده بودن، میتواند از خشكی مو جلوگیری كند.\nروغن كنجد را میتوانید به مدت 30 شب پیش از خواب به پوست سرمالیده و ماساژ دورانی بدهید تا به پوست سر شما مواد مغذی برساند و به فولیكول های پیاز مو كمك كند تا رشد بهتری داشته باشند. همینطور هر موقع حس كردید موهای شما خشك است، به جای استفاده از مواد آرایشی میتوانید دو تا سه قطره روغن بین دست تان بمالید و دست چرب خود را به ساقه موهای تان بكشید. این روغن، بو ندارد و در طول روز میتوانید از آن بعنوان یك نگهدارنده و نرم كننده مناسب استفاده كنید. با این شیوه، موهایی برّاق خواهید داشت.\nبرگ مورد، یکی از مهم ترین گیاهان دارویی به شمار می رود. در دوران قدیم، از روغن مورد برای تقویت و افزایش ضخامت مو استفاده می شد؛ البته این روغن هنوز هم بسیار پرکاربرد است. با کمک روغن مورد میتوان شوره سر، خارش، التهاب، موخوره و ریزش مو را به صورت کامل از بین برد. یکی از خصوصیت های بسیار عالی روغن مورد این است که قارچها و باکتریهای پوست سر را به صورت کامل از بین می برد.


جنبش ایران در هدفمندی خود زنده است!\nگفتگو با سایت تلاش آنلاین\n• بحث ما نه میانبر زدن مبارزه دمکراتیک در ایران از طریق توسل به امدادهای غیبی و یا آرزوی دریای خون، بلکه بر سر آنست که استواری بر هدف تغییر می‌باید در شیوه رسیدن به آن نشان داده شود. رادیکالیسم مد نظر من از این نوع است و محافظه کاری مورد انتقادم از آن دست از حرکات قطره چکانی که در ظرفیت تحمل استبداد جا می گیرند! ...\nتلاش ـ مقایسه میان رخدادهای انقلابی در کشورهای عربی ـ اسلامی با حوادث ایران یا برعکس امری متداول شده است. برخی جنبش سبز را الهام‌بخش خیزش مردمان منطقه دانسته و عده‌ای حتا انقلاب اسلامی را. اما صرف نظر از تأثیر چه کسی بر که، آنها که اوضاع کنونی ایران را در آینه انقلاب‌های این کشورها نگاه می کنند دو دسته‌اند: یک، آنها که از ادامه حکومت استبداد و عقب‌ماندگی و "سکوت" جنبش سبز در رنجند و بی‌تاب و در نوشته‌ها و گفته‌های خود انقلاب پیروزمند لیبی و یا خیزش دلاورانه مردم سوریه را به رخ می‌کشند و کسانی که با مقایسه ماهیت این جنبش‌ها و انقلاب‌ها با آنچه در ایران، تا این نقطه رخ داده، سرتکان داده ومی‌گویند؛ ایران و آنچه به جبهه مبارزه علیه استبداد و ارتجاع و در طلب آزادی و برابری انسانها مربوط می‌شود، از مرحله قیام های خونین درگذشته و راهش برای رسیدن به دگرگونی پیروزمندانه طریق دیگریست. شما چه می‌گوئید؟\nبهزاد کریمی: همین طور است ، چنین مقایسه هایی را شاهد هستیم. اما حرف اول من، هم به خودم و هم هر اهل دغدغه دیگر، اینست که از ساده انگاری در دیدن روندها و ساده سازی در تبیین رخ دادها فاصله باید گرفت! ایران گرچه کشوری است شرقی با حاکمیت دیکتاتوری، خاورمیانه‌ا‌یی با اقتصاد نفتی، و دارای جامعه‌ا‌یی با توازنی شکننده از دینخویی و سکولاریسم و به دلیل همین تعلقات، مستعد وسوسه به قیاس نشاندنش با همتایان کما بیش متشابه خویش در این منطقه آشوب زده جهان؛ اما آن اندازه سرشار از خود ویژگی هاست که نتوان با احکامی ساده سرنوشت آنرا از روی داستان دیگران به کپی نشست. فراتر از این، من حتی نگاه تقریباً واحد به کشورهای عربی را علیرغم همانندی‌های زیادشان با یکدیگر از جمله اشتراکات تاریخی نزدیک، فرهنگی، دینی-مذهبی، و ملی – قومی و... که با همدیگردارند، درست نمی دانم؛ چه رسد به اینکه چگونگی تغییرات در ایران بخواهد از منشور تحولات آنها به تماشا درآید. مسئله ایران را می باید از مشخصات تاریخی و جاری خودش بیرون کشید، با آنها تحلیل‌اش کرد و در آنها به تغییرش برخاست. پیگیری تحولات منطقه برای ما نیروی خواستار تغییر در ایران، البته کاملاً ضرور و بسیار هم آموزنده است و می‌باید که اصل تاثیرات متقابل را – و در اینجا نه صرفاً بطور کلی بلکه کاملاً بگونه مشخص و محسوس - جزو اصول راهنمای خود بدانیم و قرار دهیم؛ اما هم دینامیسم‌های درونی در کشورهای منطقه را باید جدا جدا بررسی کرد و هم هر یک از آنها را از نقطه نظر نوع رابطه‌شان با جهان و همسایگان منطقه ایی‌شان، متفاوت از هم دید و گاه حتی بسیار متفاوت. نباید نادیده گذاشت که قدرت های غربی، مهار انقلاب تونس را در همان ابتدای خیزش و از طریق تاکتیک سیاست فشار بر رژیم متکی بر غرب بن علی برای واگذاری بلافاصله قدرت از سوی او، تا حدود زیادی بدست گرفت؛ در مصر انقلاب را از طریق واداشتن ارتش وابسته به خود برای قربانی کردن سر فرماندهی‌اش در ازاء بقای آن در قدرت، هدایت بورکراتیزه کرد؛ در بحرین پشتیبان سیاست سرکوب جنبش ضد تبعیض عمدتاً شیعی توسط نیروی نظامی شیوخ همسایه شد؛ در یمن حفظ توازن قوای مبتنی بر قبایل را مصلحت دیده و بر بستر اعتراضات آزادیخواهانه جوانان این کشور دارد زورآزمایی بین بورکراتیسم- دیکتاتوری سکولارگونه یمنی با شورش های قبیله‌ایی- القاعده‌ایی را تجربه می کند؛ در لیبی به ناتو ماموریت تکمیل انقلاب را می دهد؛ و در سوریه عمده اهرمش تهدیدهای سیاسی است و حد اکثر، اِعمال فشارهای اقتصادی بر رژیم عادت کرده به تکدی و باج گیری اسد و نه چیزی بیش از آن! می‌بینید تنوع برخورد ها را؟ تازه، وارد خود تفاوت منافع بین قدرت‌های غربی و منطقه‌ایی در هر مورد نمی شوم که بیانگر باز هم پیچیده بودن پدیده ها و روندهای نو ظهور است ونیز البته دلیلی دیگر برنادرستی همسان بینی‌ها . و حال می‌پرسم اینهمه تفاوت ها را، به چه چیز دیگری می توان تفسیر کرد جز اینکه آنها را نشانه‌هایی تلقی کنیم از خود ویژگی‌های جدی هر یک از این کشورها و مناسبات هر کدامشان با جهان خارج از خویش؟\nنکته دوم اینکه، نه در الهام بخش بودن جنبش سبز ایران در پدیداری "بهار عربی" می باید اغراق کرد و نه در الگو قرار گرفتن "انقلاب اسلامی" ایران برای آن. در هر دو این ادعا ها عناصری از واقعیت وجود دارد و در هر نمود از روند عربی خیزش، همزمان شاهد حضور نیروهایی متجانس با هر دو پدیده از هم گریز سکولاریسم دمکراتیک و انقلاب اسلامی هستیم. هم گفتمان دمکراسی در پدیده "بهار عربی"، جایگاه نیرومندی دارد و هم پارادیم اسلام گرایی اینجا و آنجا سایه خود را بر آن انداخته است. این بهار اما هنوز در اوایل فروردین است و سخت درگیر که بر که، و تا به خرداد نرسد نمی‌توان در باره رنگ و بوی محصولاتش در هر یک از باغ های این پوست‌اندازی منطقه‌ایی، به ارزیابی روشن رسید. برای اثبات این گفته‌ها، دعوت به درنگ در همین نمونه مصر می‌کنم. در جنبش جوانان مصر که رقم زننده پیروزی درمیدان التحریر بودند، هسته‌های هدایت‌گر این جنبش را می‌بینیم که مدتها قبل از خرداد ۱٣٨٨ سبز ما و با تمرکز بر مطالعه انقلابات مخملی اروپای شرقی دست اندر کار تدارک یک حرکت مدنی در قاهره بوده‌اند و در همانحال، در درون همین حرکت ظفرمند برای به زیر کشیدن مبارک، شاهد حضور نیروی سنگین اخوان‌المسلمین و اخیراً سلفی‌ها هستیم که اولی‌ها خود از الهام بخش‌های تاریخی بنیادگرایان وطنی ما بوده‌اند و دومی‌ها حکومت موجود در ایران را، غیر از آن چیزی می‌دانند که در پی‌اش هستند! بزعم اینان، ولایت حاکم بر کشور ما خود در اصول، دچار انحراف است و درعمل، گرفتار نرم رفتاری!\nموضوع اصلی پرسش شما بگمانم اما، فراتر از این مقدماتی است که در پیشانی سئوالتان نشاندید و من را نیز ناگزیر کردید تا گریزی به آنها بزنم! فکر می کنم، گوهر سئوال شما چیستی نوع گذار است در ایران. به دیگر سخن اینکه، موضوع انقلاب سیاسی و قیام ملی در استراتژی برای وداع گویی کشور ما با استبداد دینی، تا کجا الزامی و یا دقیق تر، تا چه میزان اجتناب پذیر است؟ و درهمین رابطه، آیا انقلاب سیاسی در ایران را می‌باید پدیده‌ایی به لحاظ تاریخی سپری شده و مربوط به تجربه گذشته آنهم از نوع بد و مضرش تلقی کرد یا که هنوز هم محتمل دانست و این بار با رویکردی متفاوت ازبرخورد دیروزمان با آن؟ به تصور من، اگر هم ما شاهد روحیه های متفاوت در پهنه روانشناسی اجتماعی ایران هستیم، این تفاوت ها به یک اعتبار و در رابطه با انتخاب های سیاسی، ناشی از نوع پاسخی است که به این پرسش ها داده می شود. اگرشما با این برداشت من از جوهر سئوالتان موافق باشید، آنگاه می توانیم به این گفتگو صورت روشن تری بدهیم ولی اگر جز این باشد، منطقاً اول می باید منتظر توضیح شما باشم.\nتلاش ـ امیدوارم با این مقدمه‌ها کسل‌تان نکرده باشم، اما چون "خیالمان" بر این است که دست در کاری "بهشتی" داریم، پس بهتر است از عجله بپرهیزیم. قبل از این که به نوع گذار در ایران برسیم، درخواستمان از شما این است؛ همانگونه که نیروهای درون جنبش مصر و مبارزان حاضر در میدان التحریر را مورد توجه قرار دادید، لطفاً نگاهی به نیروهای تشکیل دهنده جنبش اجتماعی درون ایران بی‌افکنید: کدام نیروها را می‌بینید، با کدام مطالبات و در پرتو کدام گفتمان؟\nبهزاد کریمی: نه! عجله نداریم! زیرا که، در دوره مرور تجربه هستیم و در تدارک تجربه جدید، و این یکی بکلی با عجله بیگانه است.\nتقسیم بندی نیروهای شرکت کننده در جنبش اجتماعی ایران را از چندین زاویه می توان به بررسی نشست؛ جنسیتی، نسلی- سنی، پایگاه اقتصادی – اجتماعی ، باور های فکری – فرهنگی و متاثر از این یکی، گفتمان های عامل. و ورود در همه این جهات، بحث بسیار گسترده‌ایی را طلب می‌کند که مجال آنرا دستکم در این گفتگو نمی‌یابم. اما آنچه که من اینجا ترجیح می دهم بر آن درنگ داشته باشم – که دقیقاً هم مرتبط است با کنه پرسش نخست شما – همانا نگاه به صحنه است از نقطه نظر جامعه شناسی سیاسی و اگر بخواهم مشخص تربگویم، آرایش نیروهای جنبش از جنبه روانشناسی اجتماعی آنها.\nمحوری ترین نکته در تبیین و تعریف جنبش اجتماعی حاضر، اینست که آنرا با جوهره تغییر خواهی‌اش بشناسیم! و توانمندی و آینده داری این جنبش را در این واقعیت که، یکی از دو مولفه اصلی آن، یعنی مولفه اصلاح طلبی در چارچوب همین نظام، دارد در مسیر تغییر پیش می‌رود و در همین جهت هم شتاب می‌گیرد. در ذهنیت نیروی این مولفه اجتماعی- سیاسی، آنچه که خصلت نماست سمتگیری آن از لزوم تغییر رفتار ها و سیاست ها در نظام به لزوم تغییر در مناسبات ساختاری سیستم است. البته توجه دارید که من فقط از سمت حرکت صحبت می کنم و آغاز شکوفایی آن و نه که بلوغ و یا که نهایت آن. در واقع اگر مضمون تحولات فکری چند دهه گذشته در مولفه دیگر این جنبش اجتماعی یعنی در مولفه تغییر خواهی، عبارت بوده است از مقدم قرار دادن و بنیاد دانستن فهم شان حقوق بشر، آزادی ، اندیشه زیست شهروندی و حاکمیت دمکراسی بر هر برنامه اقتصادی – اجتماعی پیشنهادی به جامعه، و درست همین تحولات هم است موجب برآمد جنبش تغییر در جلد جنبش شهروندی، در مولفه اصلاح خواهی اما شاخصه حرکت عبارت بوده از تکامل از اصلاحات در سیستم به تغییرات در سیستم و حتی تغییر سیستم و البته با همان مضامین کمابیش مشابه تحولات در مولفه تغییر خواه جنبش. اگر بر سر این تعریف محوری از جنبش اجتماعی توافق باشد وعضله بندی اصلی آن را در همان دو مولفه عمومی اش بدانیم: یکی دمکرات - سکولار و دیگری دمکرات- ملهم از آرمان های دینی، آنگاه می توان در زیر سقف مشترک جنبش، عملکرد انواع روانشناسی را هم به تماشا نشست.\nوقتی از مولفه تحول‌یابی از اصلاح به تغییر صحبت می‌کنیم و آنرا هم در خصوصیت روندی اش می‌فهمیم باید بلافاصله این را هم بپذیریم که ما با حدود متفاوتی از تغییر خواهی در این مولفه روبرو هستیم. و به بیانی دیگر، در صفوف این مولفه کشمکشی سنگین بین هنوزهم اصلاح یا که پیوست به امر تغییر جریان دارد. واین، یعنی طیف رنگارنگی از آمادگی ها برای اقدام سیاسی در عمل. یعنی ظرف و ظرفیتی ازعمل که در آن هم محافظه‌کاری‌های سیاسی جا دارد و هم رادیکالیسم مطالباتی و عمل رادیکال . در مولفه تغییر خواه هم، ما در میدان عمل با انواع گرایشات سیاسی روبرو هستیم، هرگاه که در نظر بگیریم هدف و روش یک چیز نیستند و چه بسا نا منطبق برهم! یعنی دراینجا می توان نیروهایی را دید که اگرچه در خواست تغییر کاملاً قاطع هستند ولی در روش تغییر چه بسا دچار محافظه کاری فلج کننده. دلایل آن نیز، هم منافع اقتصادی می‌تواند باشد که با این بیم درهم تنیده شده که نکند این منافع در جریان تغییر با خطر آسیب مواجه شوند، و هم محاسبات سیاسی از ایندست که، مبادا ثبات نامطلوب فعلی جای خود را به تغییر از نوع نامطلوب بدهد. به این واقعیت‌ها باید تاثیرات سهمگین دهه سرکوب های خونین شصت و تاثیرات فیزیکی و روانی آن بر یک نسل و نیز قسماً تربیت شده‌های آن نسل را هم اضافه کرد که موجب شده تا بخشی از نیروی خواهان تغییر نتواند اصل بدیهی مبارزه سیاسی در جوامع استبدادی یعنی اصل ناگزیری هزینه پردازی در مبارزه را وارد رفتار سیاسی خود کند! بدین ترتیب، در همین جنبش اجتماعی، ما با روانشناسی های اجتماعی متفاوتی روبرو هستیم و همین روانشناسی ها هم هستند که بستری می‌شوند برای سر برآوردن انواع نظریه‌های رفتاری در میدان عمل سیاسی. مثلاً این نظریه که: بهر حال هیچ راهی پیش پای ما نیست بجز شرکت در انتخابات و هر نوع انتخاباتی؛ و بر اساس این تز، این ادعا که گذاشتن شرط برای شرکت در آن، چیزی نخواهد بود جز واگذاری آن به حریف!\nو در جمع بستی مختصر تر از همین مختصر، اینکه جنبش اجتماعی کنونی در ایران امروز– جنبش تغییر- زنده است و پویا، جنبشی است رو به رشد و نه از بین رفتنی و جنبشی برخوردار از چنان ما به ازاء اجتماعی نیرومند که ژرف یابی و گستردگی آن تضمین است؛ اما نیروی این جنبش در مقام مصاف سیاسی هنوزهم باید تجربه کند وهمچنان هم می‌باید تجربه بیندوزد تا که شایستگی نبرد تعیین کننده با استبداد دینی حاکم را کسب کند. همانگونه که شایستگی خود برای استقرار دمکراسی در ایران را با هزاران نشانه نشان داده است و نشان هم می دهد. روند تحول از اصلاح به تغییر، به هزینه نیاز دارد و ما وظیفه داریم که در این جنبش متمدنانه و با حفظ همین خصوصیت آن، برروانشناسی های محافظه کارانه غلبه کنیم و منزوی شان سازیم. استبداد را تنها با بسیج نیرو و اعمال نیرو می توان به زیر کشید. این اصل، تغییر یافتنی نیست؛ آنچه که می تواند و باید متحول شود تنها نوع بسیج و شکل اِعمال آنست و می‌دانیم که در ایران ما، تحولات در این زمینه به میزان زیادی پیش رفته است.\nتلاش ـ در نتیجه گیریی از این پاسخ که در اجزای خود برای ما پرسش‌های بیشتری بوجود آورده است: ما در ایران با یک جنبش فراگیر از نظر دربرگیرندگی گروه‌ها و طبقات اجتماعی مختلف روبروئیم که زنده و پویاست و در حال رشد. شما دو «مولفه» یا گرایش اصلی حاضر و فعال در این جنبش می‌بینید؛ یعنی اصلاح‌طلبی رشدیابنده که از خود استعدادهائی در تطابق خویش با دگرگونی‌هائی که در میان مردم کشور صورت گرفته و مطالبات آنان دارد و دیگر نیروهای عرفی گرای دمکرات. این دو «مولفه» در خواست «تغییر»، در اهداف ـ دمکراسی، التزام به حقوق بشر و حقوق شهروندی ـ مشترکند و در میان هریک از آنها نیز، هرچند به دلایل گوناگون، اما غلبه‌ی "روحیه محافظه‌کاری" در روش‌ها دیده می‌شود. این روحیه‌ی محافظه‌کارانه نیز خود را به صورت بی‌میلی «در بسیج نیرو و اِعمال نیرو» و همچنین بعضاً بی‌میلی در دادن هزینه‌های بیشتر مالی و جانی در نبرد با استبداد نشان می دهد.\nبرای طرح پرسش، نخست از ابتدای این جمعبندی آغاز کنیم؛ لطفاً بفرمائید جنبشی که در اشکال کلاسیکی که می‌شناسیم ـ اعتصاب‌های سراسری کمرشکن، اعتراضات پیوسته و گسترده دانشجوئی و دانش‌آموزی و یا تظاهرات های میلیونی در شهرهای کشورـ دیده نمی‌شود، پس کجا حضور دارد؟ کجا سرزندگی و پویندگی و گستردگی خود را به نمایش می‌گذارد که شما آن را می‌بینید، اما برخی دیگر سخن از شکست آن می‌کنند؟ یا این که کجا پیش می‌رود و کجا شکست خورده است؟\nبهزاد کریمی: جنبش اجتماعی شهروندی ایران در هدفمندی خود زنده است: استقرار دمکراسی با جانمایه آزادی های فردی. این جنبش، پایداری خود را مدیون آن نیرو و پتانسیل اجتماعی است که با گذشت هر روز رو به گسترش باز هم بیشتر دارد. زمان به سود این نیروست. او، دنیا را با خود دارد. کاهشی در بین نیست، بر آن هی افزوده می‌شود: از طریق نیروی جوان که آنرا در عین فرهیختگی و کسب پختگی در نگرش، مدام جوانتر، شاداب‌تر و جسورتر می کند! اصولاً جمهوری اسلامی هرچه که بیشتر در راستای انحصار و استبداد پیش می‌رود، بیشتر و بیشتر از دل خود قوای کمکی برای این نیرویی که همانا آلترناتیو و گورکن آنست می‌فرستد. و این، از قانونمندی تعارض بنیادی نیروی جامعه مدنی ما با حکومت مبتنی بر زور فقهی بر می خیزد. این نیرو، با این نظام در اختلاف اگزیستانسیالیستی به سر می برد. آلترناتیوی است در برابر این حکومت، که با هستی آن مسئله دارد و نه فقط با این یا آن رفتار آن. جنبش این نیرو، جنبشی است که پیروزمندی اخلاقی آن در نبردش با حکومت مدام بیشتر شده و بیشترهم می‌شود. این جنبش، قدمتی دارد بسیار بیشتر از حیات سبز؛ سبز، تنها یک نمود از آن بوده است و نه همه آن؛ پدیداری واقعاً خیره کننده و بس پر شکوه از آن، ولی فقط و فقط بعنوان یک پدیدار از آن و نه همه آن. پس، سخن گفتن از شکست این جنبش را باید اشتباهی بزرگ فهمید و نا خواسته، اعطای امتیاز به حکومتی‌ها که بزرگترین دغدغه شان همین بی خریدار ماندن شعار "پایان فتنه" است. مگر یک جنبش اجتماعی تنها با حضور خیابانی اش معنی می یابد و یا که در اعتصابات میلیونی؟ و این، به گفته درست شما می تواند درک کلاسیک از جنبش باشد و البته باید افزود که در شکل کلاسیک‌اش هم حتی چنین نیست. زیرا که جنبش اجتماعی، در نمود یابی سیاسی آن خلاصه نمی‌شود. چنین جنبشی، با سیماهای متنوع و پدیدارهای مختلف خود را نشان می دهد و نه تنها در شکل سیاسی خود. و این اتفاقاً نکته ایی است که با ادعاهای بسیاری از اصلاح طلبان برآمده از متن این نظام هم ارتباط می‌گیرد. بسیاری از آنان عادت کرده‌اند تا چنین بنمایانند که عمر جنبش مدنی – دمکراتیک ایران هم اندازه عمر نوین آنهاست که در آستانه دو خرداد سال ۷۶ زاییده شده و بود و نبود آن، گویا وابسته حضور و یا عدم حضور آنان در جنبش!\nجنبش اجتماعی شهروندی ما، البته درآن بروز و تجلی سیاسی خویش که مشخصه عرصه سیاسی کشور در دو سال و اندی گذشته بوده است، دچار توقف شده و اینرا هم می دانیم که توقف در سیاست البته رکود آور است؛ اما این پس نشستن سیاسی، به هیچ روی علامت عقب نشینی نیروی این جنبش در اهدافش نیست. ازعلائم شکست یک جنبش اجتماعی، بی‌اعتباری اخلاقی‌اش است از نظر جامعه، تحلیل روی نیرویش است در پیکره آن، تجزیه در قوای آن، و نیز انتقال بخشی از پایه‌اش به جبهه مقابل آن. آیا کمترین نشانه‌ایی از این عوارض شکست اجتماعی را می توان در جنبش با هدف دمکراسی خواهی و استقرار زیست شهروندانه در کشور سراغ گرفت؟ در جنبش اجتماعی‌ایی که، از جمله در همین تجلی سبز و سبزینه‌اش به نمایش درآمد؟ اگر می پرسید پس این جنبش کجاست، می گویم به میدان درنگ نظر کنید! جنبش اینک بیشتر درآنجاست که نفس می‌کشد و در آنجاست که گره می زند تار و پود امر تجدید قوا و گرداوری نیرو را. جنبش اکنون، یکی از فازهای درنگ خود را می‌گذراند وهمین گفتگوی ما با همدیگر هم که گره می‌خورد به پرسش "چه باید کرد؟"، خود می‌باید یکی از اجزاء ریز این درنگ عمومی تلقی شود! و اضافه کنم که فهم گیر و گرفتاری‌هایی که جنبش ما از آن رنج می برد و ما می‌کوشیم که با شناسایی آنها راه غلبه بر آنها را بگشاییم، نیز دقیقاً در زمره وظایف مربوط به همین میدان است.\nتلاش ـ اما شاید بهتر باشد، هنوز اندکی بیشتر بر روی "چه نباید کردها" بمانیم، وقتی که ارزیابی‌ها از جنبش درون کشور چندان یگانه نیست. ما تردید نداریم شما در این نگاه مطمئن خویش به حیات و پویائی جنبش آزادیخواهی و دمکراسی‌خواهی در ایران و استواری در اهداف آن تأئید و همدلی بسیاری را، آن هم از سوی دست درکاران مستقیم و در جبهه مقدم، به دنبال خود دارید. با وجود این هیچ تضمینی وجود ندارد که از این لحظه‌های «درنگ» یا «تجدید قوا» یا حتا آزمون تاکتیک‌های تازه و گشودن روزنه‌های جدید، برخی ارزیابی‌های دیگری نداشته و به ناشکیبائی نیافتاده یا نیفتند. از جمله این که ممکن است برخی در مخالفت با تاکتیکی مثل شرکت کردن در انتخابات به همراهان و مدافعان جنبش "سازشگری" نسبت دهند که می‌دهند و به آنان بتازند که می‌تازند. یا بزرگ‌ترین مایه‌ی اخلاقی این جنبش را که همانا پرهیز از خشونت‌گری که یکی از تضادهای آشکار منشی و فرهنگی آن با رژیم خشونت‌پیشه است، به عنوان روحیه‌ی "محافظه‌کاری" مورد سرزنش و نفی قرار دهند که می‌دهند و یا عدم استقبال از برخی دعوت‌ها برای تظاهرات خیابانی و... به حساب غلبه‌ی "ترس" بگذارند که می‌گذارند. اگر این‌ها ارزیابی‌های نادرست یا حتا بزرگنمائی ضعف‌هائی برطرف شدنی، بدون خروج از سمتگیری به سوی اهداف و روش‌های «متمدنانه»، نیستند، پس به رخ کشیدن هزاران کشته درسوریه یا لیبی و سرکوفت و کافی ندانستن آن چه تا کنون ملت ایران در راه مبارزه با استبداد کنونی تقدیم کرده چه معنائی دارد؟ یا این که حتا از سوی برخی که رسماً "الگوی" افغانستان و عراق و آخرین دخالت نظامی بیگانگان در لیبی برای ایران هم توصیه می‌شود، برای جنبشی که زنده و پویاست چه معنا و پیامدهائی می‌تواند داشته باشد؟\nبهزاد کریمی: با آنکه موضوع اصلی در سیاست معمولاً چه باید کرد است تا چه نباید کرد، اما چون متوجه هستم که بحث ما اساساً حول چگونه سیاست ساختن است و در این زمینه، معین کردن حدود و ثغور باید و نباید ها طبعاً نیاز یک معماری سیاسی هدفمند و ضرورت هر سیاست سازی مشخص است، به پرسش "چه نباید کرد" شما می پردازم. البته در این عرصه نمی توان بخشنامه صادر کرد و خشک عمل نمود اما می توان و باید گفت: ۱) از گفتمان غالب پرورده شده و به بهای سنگین بدست آمده گفتمان دمکراسی و حقوق شهروندی، تحت هیچ عنوانی عدول صورت نگیرد و با همه قوا کوشید که این گفتمان ترقیخواه و نیاز زمان و زمانه، به بهانه این یا آن دغدغه، مشروط به این یا آن نباید نشود! ۲) بر شیوه متمدنانه رسیدن به دمکراسی یعنی مبارزه مدنی مسالمت آمیز مبتنی بر بسیج ملی پابرجا ماند و از سازماندهی خشونت احتراز جست، اما مرعوب خشونت نشد! ٣) تاکتیک ها را برای تحقق استراتژی تغییر و در خدمت آن برگزید و هر اقدام سیاسی را در پرتو افق نگری و افق گشایی معنی کرد و نگذاشت روزمره‌گی جا به نقشه مندی بدهد و۴) سیاست را کنار گذاشتن منزه طلبی‌ها از یکسو و اجتناب از دست‌افزار شدن‌ها از دیگر سو تعریف و عمل کرد، و سیاست را هم سیاست ورزی خواست نه سیاست بازی!\nبر این پایه، حال نگاهی بیندازیم به صحنه سیاسی کنونی و ارایه چند سخن در باره سیاست‌ها تا که درک ملموسی از آنچه که در رابطه با این " چه نباید کرد؟" ها گفتم به دست آید. همین موضوع انتخابات مجلس نهم را در نظر بگیریم که در کانون سیاست فعلی کشور قرار دارد. اول بگویم که سیاست موثر در ایران دیر وقتی است از این ایستگاهها گذر کرده که به امر شرکت در انتخابات‌های این رژیم فقط از جنبه استراتژیک نگاه کند و وجه تاکتیکی سیاست را کنار بگذارد؛ یعنی، هر شرکت در انتخابات را سازشکاری معنی کند و یا که هر عدم شرکت را انفعال بنامد؛ یعنی، یا هیچگاه شرکت و یا همیشه شرکت! در واقع امر با وقوف به حق شهروندی که از جمله در آگاهی شهروندان به شان و ارزش رای متحقق می شود و این خود روح ایران کنونی ما را بیان می دارد، بخش بسیار گسترده‌ایی از مردم ایران رای خود را سلاح خود می‌دانند در برابر ناقضان حقوق شان، و هم از اینرو گاهی از آن به شکل ریختن‌اش در صندوق رای بهره می‌گیرند و گاهی هم در امتناع از پر کردن صندوق‌ها! اما در رابطه با این انتخابات باید گفت که همه شواهد حاکی از این است که حکومت می خواهد آنرا مدیریت شده‌تر از هر انتخابات دیگر برگزار کند و متقابلاً تداوم و بروز سیاسی همان جنبش اجتماعی مورد بحث ما امروز باید در مخالفت قاطع با همین مدیریت شده‌گی باشد که بیش از همه متکی است بر شمشیر نظارت استصوابی شورای نگهبان. شمشیری که با حکم اخیر ولی فقیه مبنی بر اینکه انتخابات باید در چارچوب امنیت و در خدمت آن باشد، باز هم تیز تر شد! پس، برخورد تاکتیکی مشخص با این انتخابات می‌باید دقیقاً در همین مواجهه با امر مدیریت شده‌گی آن رقم بخورد و نه که در برخورد ماهیتی با ذات این نظام از یک طرف و یا حضور غیر مشروط در آن به صرف " بهر حال انتخابات بودنش" ازطرف دیگر. در واقع، نقطه عطف چرخشی در روند تحولات پس از بیست و دوم خرداد در آنجایی رخ داد که رهبران نمادین آن، سطح انتقاد هایشان را ازاعتراض به دستکاری در صندوق‌های رای به موضوع اعمال مدیریت بر انتخابات در این نظام فرا رویاندند و بدنه اجتماعی جنبش نیز، تعرض خود به نتیجه جعل انتخاباتی (احمدی نژاد) را به خود عامل این جعل ( رهبر خامنه‌ای) سمت و سو داد. و اکنون، فعل و انفعالات سیاسی را می باید درست از همین دستاورد سیاسی ادامه داد و سیاست ورزی را در همین جا جسم وجان داد، نه آنکه عقب تر از آن و یا که بدتر حتی، با عقب نشاندن همین دستاورد سیاسی. و برای سیاست ورزی هوشمندانه روز، می‌باید که رای شهروند را با نفی مدیریت ولی فقیه بر صندوق‌های رای گره زد؛ یعنی که آنرا مشروط کرد و حتی الزاماً نه با همه آن شروطی که لازمه یک انتخابات آزاد است – که من آنرا استراتژی گذار از این حکومت به دمکراسی می فهمم و می خواهم – بلکه همین تامین حداقل آزادی‌ها در انتخابات و تضمین عدم مداخلات نهادینه وار درروند و فرایند آن . یک اصلاح طلب واقعی که می‌خواهد با آمادگی برای شرکت در انتخابات چهره کند امروزه آن کسی می‌تواند باشد که بگوید: شرکت می‌کنم هر گاه و اگر که، نظارت استصوابی از میان برخیزد و آزادی برای شرکت در انتخابات در میان آید! و ما نیروی سکولار- دمکرات نیز که به سیاست انتخابات آزاد و نفی ولایت فقیه متشخص هستیم – که بیش از اینها هم باید باشیم – در برابر همین کارزار انتخاباتی می‌باید با این تاکتیک اعلام سیاست کنیم که: شرکت مجاز نیست، مگر اینکه نظارت استصوابی لغو شود و آزادی برای همگان و احزاب سیاسی تضمین گردد. به دیگر سخن، نوع قضاوت ما در باره عملکرد اصلاح طلبان برخاسته از متن این نظام متاثر از نحوه رویکرد خود آنهاست. یعنی، مشروط است و شرط مان نیز اینکه، آیا آنان در برابر چیدمان‌های حکومتی ها مشروط برخورد می‌کنند یا غیر مشروط! به باور من، تنها همین رویکرد است که سبز را ادامه می‌دهد و ادامه‌ایی برای بازیابی شادابی امروزین‌اش؛ و برعکس، اعلام مشارکت غیر مشروط در انتخابات ، چیزی نیست جز گراییدن رنگ سبز به زرد (همان اصلاح طلبی زرد و دروغین) ، بازی در حیاط خلوت آقای رهبر و سیاست‌بازی به جای سیاست ورزی! اگر می‌بینید که من در این گفتگو زیادی وارد عرصه تاکتیکی شده‌ام که شاید هم بحث را از نگاه به بنیادهای فکری و نظری مورد نظر شما اندکی دور کرده باشد، برای آنست که بگویم اکنون موضوع مرکزی کشاکش سیاسی میان نیروهای تغییر در مواجهه‌شان با همین واقعه سیاسی پیش روی- انتخابات مجلس- نه "سازشکاری" و "محافظه کاری" است به صرف خواستار شرکت‌جویی در انتخابات و نه خود شیفتگی به راه و روش قهر از سوی آنانی که می خواهند برخورد مشروط ایجابی یا سلبی در برابرآنرا بر گزینند. اختلاف را در روحیه‌های درون جنبش تغییر می باید ردگیری کرد و نیز در بستر یک مبارزه متمدنانه و دمکراتیک برای آزادی و دمکراسی، نه اینکه در سمت چرخش برای راه اندازی آتش و دود! من برای بیم از چنین چرخش‌هایی در جنبش بلوغ یافته "ایران برای همه ایرانیان" - که زمینه پذیرش چندانی هم ندارند - جای زیادی نمی‌بینم ولی برعکس، هشدار دهی نسبت به روحیه‌های سازشکارانه و محافظه‌کارانه در این شرایط تدارک برای خیزی تازه از سوی جنبش را بسیار ضروری می دانم.\nآری! همه مسئله در اینست که چگونه سیاست بورزیم که هم در لحظه کارا باشد و هم گشاینده افق برای دمکراسی در کشور. باز هم به ناچار به انتخابات اشاره می‌کنم که در آن غلبه رویکرد رادیکال بر فضای سیاسی می‌تواند میدانی باشد برای آن دو مولفه عمومی جنبش اجتماعی مورد بحث ما جهت همسویی‌های سیاسی بیشترشان با هدف وسعت‌گیری جبهه‌گشایی ملی علیه راس استبداد حاکم، و در مقابل، تزلزل ها و تذبذب های تزریقی به صفوف جنبش و جان آن موجب جری شدن استبداد در بازی‌های سیاسی. شما بخوبی توجه دارید که عمده مایه الهام جنبش ما از طوفان سیاسی در منطقه هم، اساساً در آن استنتاج سیاسی قابل ردگیری است که بموجب آن، سیاست های توهم آفرین تغییر رفتار سمبل‌های قدرت استبدادی در این کشورها ورشکسته شده و به ناگزیر جا به سیاست تغییر قدرت و حذف استبداد داده و می‌دهند. سوریه ها و لیبی‌ها هم، قبل از همه از این جهت است که مورد توجه هستند! و این، کاملاً بحق است. تکرار باید کرد که کشت و کشتار واقعاً دردآور است، اما ترس از خونریزی خونریزان هم بس فلج کننده. بحث مرکزی ، مقدمتاً همین نکته است.\nو اگر فکر می کنید که پاسخ در این زمینه به حداقل خود نایل آمده است، وارد داستان الگو قرار گیری عراق و افغانستان و اخیراً لیبی بشویم که می گوئید موجبات وسوسه بعضی کسان و جریان ها را فراهم آورده است. موضوعی که، طبعاً درنگ بیشتری را می طلبد.\nتلاش ـ از آغاز این مصاحبه گره و پرسش اصلی ما در برخورد با نظراتی بود که یا حمله نظامی بیگانگان به ایران را برای "نبرد" قطعی با استبداد، آشکار و شرمگین، طلب می‌کنند، یا نبرد را تنها در خیابان دیده و از در «ساحل امن» دلاوری مردم سوریه را با میزان خونی که داده و می‌دهند سنجیده، به رخ می‌کشند. و در پرسش قبلی نیز فکر می کردیم به روشنی پرسیده ایم که، در صورت توفق و تسلط چنین دیدگاه‌هائی یا وقوع چنین حوادثی چه بر سر جنبش خواهد آمد، جنبشی اجتماعی و فراگیری که شما آن را زنده و پویا و متمدنانه و مسالمت‌آمیزتوصیف کردید. اگر زنده و پیوینده است، چرا باید «زندگی» دیگری به آن تزریق کنیم! موضوع و سرنوشت این کشورها با همه اهمیتی که در جایگاه خود دارد، اما در این گفتگو تنها به عنوان آینه‌ای در برابر آن چه در ایران می گذرد مطرح شد و نظراتی که با نگاه در آن آینه‌ها از سوی ایرانیان طرح می‌شوند.\nحال اگر شما خطری از سوی دیدگاهای فوق نمی‌بینید و «بیمی از چنین چرخش هایی» به این دلیل «که در جنبش بلوغ یافته ایران برای همه ایرانیان زمینه پذیرش چندانی هم ندارند جای زیادی نمی بیننید» پس باید موضوع را بیشتر بر توضیح و تبیین این «بلوغ‌یافتگی» متمرکز کنیم. اگر فرض بگیریم که این احساس اطمینان شما به حق است، لازم است روشن شود که چرا مردم ایران نمی‌خواهند به هر قیمت مبارزه‌اشان با استبداد کنونی "کوتاهتر" شده و هر چه زودتر روزی برسد که سرکوزی، کمرون و.... به عنوان "قهرمانان نبرد علیه استبداد" چلبی، عبدالجلیل یا.... ایرانی را در میان گرفته و مشت های پیروزی را هوا کنند؟ آیا برای ایران و ایرانیان این پیروزی هست یا نیست؟ آیا واقعاً تصور می‌کنید، هراس در ایران از خون دادن و کمبود فداکاریست، یا علم به این که از دل «کشت و کشتار» آنچه که بخش بزرگی از ایرانیان می‌خواهند بدرنخواهد آمد؟ این پرسش که آیا تضمین آزادی و سهم مردم لیبی و حفظ منافع آن مردم را از جبین عبدالجلیل و از پس لبخند سرکوزی و کمرون می‌شود دید؟ آیا ما توانستیم بی‌سهمی، که چه عرض کنم، تیره‌بختی ملت ایران را در پس استواری و چهره انقلابی آیت‌الله خمینی و انقلابیون دیگر ببینیم؟ در پس بی مقدار کردن انتخابات، که همه ماهیت آنها را می‌شناسیم، آیا گام های اساسی که این ملت در بلوغ‌یافتگی خود طی کرده، دست کم گرفته نمی شود؟\nبهزاد کریمی: چاره‌ایی ندارم جز اینکه از متن این پرسش چند نکته را بیرون بکشم و با تامل بر هر کدام از آنها این سئوال مرکب را پاسخ گویم.\nاول در مورد "حمله نظامی بیگانگان به ایران". این، خود دو گزاره است! یکی همان معنی لخت و صریح آنست که چیزی نیست جز چشم دوختن به آسمان ابری برای ورود جیش ابرهه به کشور! این نوع انتظار کشی ها و تنظیم سیاست ها و رفتارها بر پایه از راه رسیدن "فرشته نجات" و بدتر از آن حتی فراخواندن "ناجی" ، عموماً از آز قدرت طلبی سیاسی سرچشمه می گیرند و تغذیه شان نیز از نا امیدی های کور در توده هاست. چنین انتخاب سیاسی، البته می تواند تحت شرایط معینی راهی برای درافتادن با استبداد حاکم و حتی تعیین تکلیف با آن باشد ولی معلوم نیست که راه آزادی و دمکراسی هم باشد. این، راه سخت رسیدن به دمکراسی را که جوهره آن همانا آگاه سازی و خود تربیتی مردم در مسیر کسب دمکراسی است، قطع می کند و نهاد دمکراسی را تابع مقتضیات و منافع نیروی "ناجی" قرار می دهد. در این سناریو، فروش سیاست جای تولید سیاست را می گیرد و به ناگزیر زمینه برای خود فروشی را فراهم آورده و خود فروش‌های سیاسی را میداندار صحنه می‌کند. اپوزیسیون دمکرات، راه در این وادی گمراهی نمی نهد چون که نمی خواهد عراده کش دیگران شود.\nگزاره دیگر اما، نوع رابطه‌ایی است که یک سیاست واقعاً ملی با عامل بین‌المللی باید برقرار کند. همین هم است آن گرهگاهی که سیاست روشنفکرانه و روشن گرانه ایران می‌باید آنرا بگشاید و به سلامت و موفقیت از آن گذر کند. در واقع، ما چه بخواهیم و چه نخواهیم باید بدانیم که جهان و منطقه و هر قدرت سیاسی در عرصه بین‌المللی بدلیل ذینفع بودنشان در هر تحول سیاسی در هر کجای دنیا و از جمله در ایران ما - با آن موقعیت ژئوپلتیک و ژئواکونومیکی خود ویژه‌ایی که دارد- تماشاگر منفعل صحنه نخواهند ماند و نخواهند بود! و همانگونه که می‌بینیم، به هیچوجه هم نیستند. چنین همسویی‌های واقعی را نه می‌توان نفی کرد و نه که قطع نمود؛ پس آنها را باید دید و به سود حداکثر تحول دمکراتیک در کشور هم از آنها بهره گرفت. و برای اینکار بیش از همه می‌باید که به دو نکته بنیادین توجه داشت: اول اینکه نقطه عزیمت ، ظرف و ظرفیت هر کشور و یا هر بلوکی از کشورها در اتخاذ هر سیاست خارجی، همانا منافع ملی آنهاست و بس؛ و دوم آنکه سطح هم پوشانی ما و آنها ناقض موازین کلی نیروی دمکراسی ایران در عرصه ارزش‌ها و استراتژی سیاسی نباشد. مثلاً در نظر بگیریم که رعایت حقوق بشر در ایران امروز به یک مطالبه ملی بدل گردیده و در همانحال اجرای منشور حقوق بشر در کشورها چه رسماً و چه در موارد بسیاری عملاً، به جزیی از دیپلماسی مبدل شده است. اکنون دیگر نه در چهل سال پیش هستیم که جهان از موضع "حقوق" بین الملل مبنی بر محترم بودن اصل عدم مداخله کشورها در امور یکدیگر به تماشای ساکت فجیع‌ترین جنایات دیکتاتورها علیه ملت‌های خودشان بنشینند و نه دوران جنگ سرد را می‌گذرانیم که تعادل وحشت در آن به قطبین و وابستگان و متعلقاتشان اجازه می‌داد که در حوزه عمل خود به هر جنایتی متوسل شوند. ما با دورانی نوین روبرو هستیم که در فرصت‌های تازه و تهدید‌های جدیدش شاخص است. دوران جهانی شدن در هر عرصه، و دوره تاریخی بیشترین بستگی سرنوشت همگان بهم‌دیگر در جهانی که میل به دهکده شدن در آن، همچنان رو به تشدید است. و در همانحال، هنوز وضع بگونه‌ایی نیست که اینجا و آنجا نحوه حمایت این یا آن کشور از حقوق بشر قربانی منافع و مصالح دولت آن کشور قرار نگیرد. ما با چنین تحلیلی از اوضاع سیاسی جهان است که باید به امکان بهره گیری از حمایت بین‌المللی از یک رویکرد دمکراتیک در ایران بیندیشیم و وارد میدان سیاست شویم. سیاست ملی اگر با نگاهی از ایندست در صحنه نباشد، منزوی خواهد شد و عملاً عرصه را به کسان و جریان‌هایی واگذار خواهد کرد که با تمسک به "نوسازی سیاست"، تعیین مقدرات سیاست در ایران را بر دوش دیگران می‌نهند تا که خود از قبل آن به نان و نوا برسند! و سئوال عملی سیاست اینجاست که رابطه بین سیاست ملی و منافع سیاسی دیگران را در کدامین معادله می باید بست تا که جنبش دمکراسی سود ببرد و ضرر نکند؟ در یک کلمه اگر بخواهم بگویم، خواهم گفت: اپوزیسیونی باید شد دمکرات و از نوع خود بنیاد و نه دگر ساخت! مخالفت با آلترناتیو سازی دیگران برای ایران. اپوزیسیون خود بنیاد، بر نیروی اجتماعی خویش متکی می شود و نه بر خارج از خود؛ و از چنین سکویی، بهره گیری از مساعدت خارجی و حتی بیشتر از آن تلاش فعالانه برای جلب یاری دیگران، طبعاً هم لازم است و هم مفید. و از اینهمه نتیجه می گیرم که ملاک داوری پیرامون برقراری رابطه و نوع رابطه یک نیرو با جهان خارج و قدرت های خارجی نه در نفس برقراری رابطه، که دقیقاً درهدف و استراتژی رسیدن به هدف آن نیرو می باید جستجو شود. به دیگر سخن از ماست که می تواند بر ما باشد! من بر تلاش برای جلب حمایت خارجی از هدف دمکراسی در ایران و هر حمایت خارجی از انتخابات آزاد در ایران تاکید و اصرار دارم و از هر امکان که بتواند مانع از جنایت‌های جمهوری اسلامی علیه جنبش مدنی و دمکراتیک شهروندان ایران بشود قویاً استقبال می‌کنم.این است خلاصه‌ایی از صورتبندی موضوع.\nو اکنون بر می گردم به اینکه می پرسید که چرا می باید به جنبشی که زنده است زندگی دیگر داد؟ خیر من نمی گویم که زندگی مصنوعی به موجودی که زنده است بدهیم، حرف من اینست که شرط ادامه شادابی آن را برون جست‌اش از قالبی بدانیم که اگر دیروز و تحت شرایطی بسیج کننده بود امروز دیگر از مصرف افتاده است! این، انتخابات آزاد نیست که کهنه شده است، بسیج حول انتخابات مدیریت شده بر پایه شرایط مقطعی است که دیگر پاسخگو نیست وبا اینهمه می بینیم که برخی‌ها از موضع غیر زنده همچنان بر طبل آن می‌کوبند. انتخابات آزاد، نه فقط نمرده است که اتفاقاً بیش از هر زمان دیگر در دل و ذهن شهروندان جا باز کرده و بیش از پیش بعنوان بدیل اعمال اراده ولایت فقیه مطرح است. تمام حرف اینست که نیروی دمکراسی، نیروی مدنی، نیروی تجدد و پیشرفت، و هر نیروی ضد تبعیض را حول استراتژی انتخابات آزاد بسیج کنیم و از همین جایگاه، ستاد ملی مقابله با استبداد ولایی را شکل دهیم. این ستاد ملی می‌تواند هدایت کننده گذار مسالمت آمیز کشور به دمکراسی باشد در روندی پیچیده و مملو از توافق ملی، و یا که هدایت کننده قیام ملی علیه استبداد در نوع دیگری از گذار اما باز برای انتخابات آزاد در کشور بمنظور شکل دهی و نهادینه سازی ساختار قدرت دمکراتیک در کشور. اینکه کدام یک از ایندو شق عمومی اما با یک هدف اثباتی متحقق می شود، عمدتاً بستگی به نحوه برخورد حکومت خواهد داشت در قبال خیزش "ایران برای همه ایرانیان". استراتژی ما و رویکرد سیاسی ما باید خصلت تعرضی داشته باشد اما با آمادگی برای عقب نشینی های لازم مقطعی و نه که از نوع آن به اصطلاح رهجویی‌ها که حتی "سماجت" های مهندس موسوی ها را هم بعضاً زیاده روی تلقی می کنند ولی البته هنوز مصلحت نمی بینند که آنرا بیرونی کنند!\nو در پایان بگویم که در شرایط حاکمیت گفتمان آزادیخواهی و دمکراسی خواهی امروزین جنبش اجتماعی شهروندی در ایران، فکر نکنم که قیاس انقلاب بهمن با حرکت معاصر کنونی بجا و درست باشد. مشکل اپوزیسیون رژیم شاه پیش از آنکه در این بوده باشد که خمینی را نشناخت و او را فرشته نجات دانست، دراین بود که هدف از گذار را نتوانست در وجه اثباتی‌اش که می‌بایست دمکراسی می‌بود برای خود و جامعه تعریف کند. در این بود که نتوانست در دیگ مبارزه برای دمکراسی و با هدف مشخص دمکراتیک بجوشد و بطریق اولی مردم بپا خاسته نیز نتوانستند در مسیر گذار به دمکراسی تربیت شوند. پس، بحث ما نه میانبر زدن مبارزه دمکراتیک در ایران از طریق توسل جویی‌ها به امدادهای غیبی و یا آرزوی دریای خون ، بلکه بر سر آنست که استواری بر هدف تغییر می‌باید در شیوه رسیدن به آن نشان داده شود. رادیکالیسم مد نظر من از این نوع است و محافظه کاری مورد انتقادم از آن دست از حرکات قطره چکانی که در ظرفیت تحمل استبداد جا می گیرند!\nتلاش ـ آقای کریمی گرامی با سپاس از شما


اطاعت از حق با پیمودن راه حق\nخطیب : حجت الاسلام جعفر اسلامی فر\nمناسبت مذهبی : 13 جمادی الثانی وفات حضرت ام البنین (س)\nسخنرانی حجت الاسلام جعفر اسلامی فر با موضوع «اطاعت از حق با پیمودن راه حق»، سال 1400\n«أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِیَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّیْلُ زَبَدًا رَابِیًا ۚ وَمِمَّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْیَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ ۚ کَذَٰلِکَ یَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ۚ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفَاءً ۖ وَأَمَّا مَا یَنْفَعُ النَّاسَ فَیَمْکُثُ فِی الْأَرْضِ ۚ کَذَٰلِکَ یَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ\nخدا از آسمان آبی نازل کرد که در هر رودی به قدر وسعت و ظرفیتش سیل آب جاری شد و بر روی سیل کفی بر آمد چنانکه فلزاتی را نیز که برای تجمل و زینت (مانند طلا و نقره) یا برای اثاث و ظروف (مانند آهن و مس) در آتش ذوب کنند مثل آب کفی برآورد، خدا به مثل این (آب و فلزات و کف روی آنها) برای حق و باطل مثل می‌زند که (باطل چون) آن کف به زودی نابود می‌شود و اما (حق چون) آن آب و فلز که به خیر و منفعت مردم است در زمین درنگ می‌کند. خدا مثلها را بدین روشنی بیان می‌کند.»\nخدای عزوجل در قرآن مثل حق و باطل را در چند آیه قرآن بیان فرموده است که یکی از آن آیان آیه 17 سوره رعد است که خدای متعال مثال زیبا برای تبیین حق و باطل زده است. توجه به این آیه قرآن معنای حق و باطل را برای ما مشخص می کند.\nاطاعت از حق و پیمودن راه حق راز جاودانگی انسان است. خداوند در قرآن کریم از چهار زن به عنوان زنان با ایمان و درستکار تعریف و تمجید کرده است که یکی از آنها مریم بنت عمران است که به خاطر پاک دامنی ستوده شده است. یکی دیگر از زنانی که در قرآن از او تمجید شده، آسیه همسر فرعون است. خداوند این بانوی با کرامت را به خاطر ایمان راسخی که داشت ستوده و از او به عنوان الگوی زنان و مردان با ایمان یاد کرده است.\nزنان نقش مهمی در تربیت فرزندان دارند. همانطور که امام خمینی (ره) فرموده‌اند: «از دامن زن مرد به معراج می‌رود»، حضرت ام البنین (س) نیز با تربیت فرزندانی ولایت‌مدار همچون حضرت عباس(ع) به الگویی برای تربیت فرزند ولایی در جامعه اسلامی تبدیل شده است.\nاین بانوی با فضیلت در صبر و استقامت و همچنین در دفاع از حریم ولایت نمونه و الگو بود و به فرزندان خود نیز ادب حضور در محضر امام معصوم و همچنین دفاع از حریم پاک ولایت را آموخته بود.\nدر روز عاشورا حضرت ابوالفضل(ع) که تربیت شده دامان ام البنین(ع) بود زیباترین جلوه‌های شجاعت، رشادت و مردانگی را در دفاع از امام زمان خویش به نمایش گذاشت.\nحضرت ام البنین (س) به واسطه تربیت فرزندانی ولایت مدار تاریخ از او همیشه به بزرگی یاد می‌کند و برای ما قابل احترام است.\nزنان جامعه اسلامی نیز در طول تاریخ با تاسی به این بانوی گرامی فرزندانی با ایمان تربیت کرده‌اند که این فرزندان زمانی در قامت رزمنده در جبهه‌های حق علیه باطل حضور یافتند و زمانی هم مدافع حرم شدند و در راه دفاع از حریم پاک حضرت زینب(س) جان خود را فدا کردند.\n13 جمادی الثانی وفات حضرت ام البنین (س)\nپیامبر (ص) تجلی رحمت و رأفت برای همه مردم


لطفاً به آموزش و پرورش کشور رحم کنید | دیدبان ایران\nکد خبر: 120497\nلطفاً به آموزش و پرورش کشور رحم کنید\nیکی از مهمترین نقدها به معرفی فیاضی رابطی فامیلی او با علیرضا زاکانی است. منتقدان می‌گویند انتصابات فامیلی در دولت از حد گذشته است. با این حال برخی نیز معتقدند در این باره اغراق شده است.\nبه گزارش دیده بان ایران؛ دو روز پس از معرفی مسعود فیاضی گزینه پیشنهادی وزارت آموزش و پرورش اعتراض‌های زیادی به این انتخاب ابراهیم رئیسی صورت گرفته است. مسعود فیاضی برادر داماد علیرضا زاکانی است و در دوره حضور زاکانی در مرکز پژوهش‌های مجلس به عنوان معاون او معرفی شده بود.\nفیاضی متولد ۱۳۵۴ و دارای مدرک دکتری فقه و اصول تحلیلی و اجتهادی است. او عضویت هیات علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی را در سابقه خود دارد و دارای تالیفات و مقالاتی است.\nاو سابقه چندانی در آموزش و پرورش ندارد و حواشی درباره مدرک تحصیلی اش مطرح است. ادعا شده است که او ۳۰ ترم برای گرفتن لیسانس درس خوانده و یک‌سال قبل از این‌که لیسانسه شود، استاد دانشگاه شده است.\nعبدالرضا داوری در این باره در توئیتی نوشت: «آقای مسعود فیاضی، ورودی سال ۱۳۷۳ دانشگاه تهران در رشته مهندسی عمران و فارغ التحصیل سال ۱۳۸۸ هستند؛ اینکه وزیر پیشنهادی آموزش و پرورش برای گذراندن ۱۴۰ واحد درسی، ۳۰ ترم در دانشگاه وقت صرف کرده اند، یعنی هر ترم کمتر از ۵ واحد، حتما الگوی خوبی برای آموزش و تحصیل نیست.»\nروز گذشته پس از قرائت نامه معرفی فیاضی در مجلس نمایندگان از این گزینه استقبال نکردند.\nمجتبی ذوالنوری نماینده قم در این رابطه خطاب به ابراهیم رئیسی گفت: «گزینه‌ای که برای وزارت آموزش و پرورش انتخاب می‌کنید یا باید شخصیت امتحان پس داده‌ای باشد که بعد از معرفی وی به مجلس، بهجت و خوشحالی در بدنه این وزارتخانه به وجود بیاید و مورد استقبال در مجلس قرار بگیرد و یا اینکه گزینه‌ای از درون خود وزارت باشد، زیرا فرهنگیان معرفی شخصی غیر از بدنه این وزارتخانه را توهین و تحقیر نسبت به خود می‌دانند. ما گزینه‌های قوی فراوانی داریم و توقع نبود چنین شخصیتی را به عنوان وزیر آموزش و پرورش معرفی کنید.»\nفرهنگیان و بدنه آموزش و پرورش واکنش مثبتی به معرفی فیاضی نشان نداده است و اعتراض‌هایی در این رابطه وجود دارد.\nاصولگرایان هم نسبت به این انتخاب رویکرد مثبتی ندارند.\nعلی قلهکی از فعالان رسانه‌ای اصولگرا در توئیتر نوشت: «زمانی که قالیباف در حال قرائت نامه اعلام وصولِ مسعود فیاضی برای وزارت آموزش و پرورش بود، نماینده‌ها یکدست به نشانه مخالفت "دو دو" میگفتند. بنظرم هنوز هم فرصت برای رییسی هست؛ با این میزان مخالفت _فقط در صحنِ مجلس_ آموزش و پرورش سامان نمی‌گیرد... امیدوارم تصمیم‌سازان متوجه شوند!»\nمالک شریعتی نماینده تهران و سخنگوی ستاد انتخاباتی علیرضا زاکانی و از نزدیکان او به توئیت قلهکی واکنش نشان داد و نوشت: «بنده در صحن علنی مجلس بودم و عرض میکنم روایت شما ناقص است.»\nمهدی نصیری روزنامه نگار و پژوهشگر اصولگرا هم در یادداشتی نوشت: «هر روز که از خواب بیدار می شویم - ما ملت ایران را می گویم - با خبری تلخ و گزنده از فساد و قانون شکنی و بی سوادی و گافهای تازه ادبی و سیاسی مسئولان و مدیران فوقانی و میانی و تحتانی مواجه می شویم.»\nاو افزود: "تازه ترین - و صد البته نه آخرین آن - معرفی فردی فاقد کمترین صلاحیت‌های علمی و مدیریتی برای وزارت آموزش و پرورش است که قرار است انسان سازی کند و فرزندان این سرزمین را علم و ادب بیاموزد."\nحتی حسام الدین آشنا مشاور حسن روحانی که این روزها کمتر سخن می‌گوید در توئیتی نوشته است: "لطفا به آموزش و پرورش کشور رحم کنید." این توئیت با انتقاداتی روبه‌رو شد.\nمهدی فضائلی از اعضای دفتر رهبر انقلاب در توئیتر نسبت به این موضوع انتقاد کرد. او معتقد است: «در فامیل بازی نباید مرتکب افراط و تفریط شویم. بکارگیری منسوبان یک مقام مسئول اگر واقعا شایسته باشند، در دستگاهی غیرمرتبط با آن مقام مسئول و بدون اعمال نفوذ مقام مسئول چه اشکالی دارد؟!»/ فرارو\n۱۰ کاندیدای دولت برای آموزش و پرورش +سوابق


شعر فارسی در نسل جدید رو به فراموشی است/ نگرانی از جایگاه متزلزل شاعران خراسان جنوبی | پایگاه خبری تحلیلی خاورستان\nانتشار : 27 - شهریور - 1399 - ۰۸:۲۵\nگلایه شاعران از بی‌توجهی به شعر فارسی؛\nشاعر بیرجندی با بیان این‌که تغییر سبک زندگی در جوامع باعث شد که شعر از حال و هوای عرفانی و آرامش‌بخش درآید گفت: جوانان و کودکان شعرهای فارسی را فراموش می‌کنند و این پیشینه تاریخی ادبیات ما را مورد لغزش قرار می‌دهد.\nبه گزارش خبرنگار خاورستان، روز بيست و هفتم شهريورماه، سالروز درگذشت شهريار شاعر ايرانی، با تصويب شورای عالی انقلاب فرهنگی، روز ملی شعر و ادب پارسی، ناميده شده است.\nدر فرهنگ ما، زندگی با شعر آغاز و با شعر بدرقه می‌شود. کودک در گهواره، لالایی می‌شنود و از همان آغاز به شعر اُنس می‌گیرد و پس از مرگ نیز، آرایه مزارش، شعری است که برایش می‌سرایند و چه‌بسا خود پیش از مرگ برای خویش شعری می‌سُراید. این آمیختگی ما با شعر و تأثیری که شعر بر فرهنگ و روحیات و رفتار ما می‌گذارد، ضرورت پرداختن به آن و ضرورت پاسداری از حریم این عنصر اعجازآفرین را بیشتر روشن می‌سازد.\nشاعران منتقدان جامعه\nحمید حاجی‌زاده شاعر بیرجندی و عضو کانون هنرمندان خراسان جنوبی، در گفت‌وگو با خبرنگار خاورستان، در خصوص روز شعر و ادب فارسی گفت: ۲۷ شهریورماه سالروز فوت استاد شهریار است که آن را به عنوان روز شعر و ادب فارسی انتخاب کرده‌اند.\nوی افزود: استان خراسان جنوبی در زمینه شعر و ادبیات، افراد برجسته و فاخری داشته است که نمونه‌های برجسته‌ای در تاریخ مانند حکیم نزاری و ابن‌حسام خوسفی که دیوان معروف چند هزار بیتی در مدح پیامبراسلام(ص) دارد و حتی در زمینه شعرهای معاصر شاعران خوبی دارد.\nاین شاعر بیرجندی با اشاره به این‌که در زمینه ادبیات تحصیلات اکادمیکی ندارد، بیان کرد: من نزدیک به ۳ سال است که شعر می‌سرایم و در این سال‌ها چیزی حدود ۲۰۰ غزل دارم که در ۴ جلد در حال چاپ است که در زمینه طنز و سبک‌های مختلف است.\nحاجی‌زاده با بیان این‌که شعر و ادب یک موضوع مردمی است و حتما باید نگاه مردمی داشته باشیم و حضور مردم باعث می‌شود که رشد و ارتقا پیدا کند گفت: شاعر و هنرمند همیشه اگر هنر و شعرش مورد توجه قرار گیرد، تشویق می‌شود و این تشویق باعث می‌شود که کیفیت کارش بهبود پیدا کند؛ شاعری در گروه مشاغل پرخطر دسته‌بندی نشده است اما مشکلات خاص خودش را دارد. شاعر کسی است که فکر می‌کند و شعر می‌گوید و اصولا فکرکردن و حرف‌زدن کار سختی است و در جامعه طبعات خودش را دارد. شاعر معمولا منتقد است و در قالب شعر انتقاد می‌کند و انتقادکردن محدودیت‌های خودش را دارد و ممکن است جاهایی مورد علاقه برخی از مسئولان و مدیران یا حتی در کشور مورد تأیید نباشد.\nوی تصریح کرد: تعداد شاعران جوان و نوجوان در استان بسیار کم است و از نظر تریبون‌دادن، توجه‌کردن، امکانات‌دادن و بهادادن به آن‌ها بسیار ظلم شده است و این موضوع محدود به چند سال اخیر نیست بلکه سال‌های سال این عدم‌توسعه در استان وجود داشته و بخشی از این موضوع برمی‌گردد به کوتاهی خودمان و بخشی نیز برمی‌گردد به دولت‌ها که به رسالت‌های خودشان عمل نکردند یا حداقل آن‌ها را به شکل کامل ایفا نکردند.\nاین شاعر بیرجندی در خصوص نحوه علاقه‌مندی‌اش به این حوزه اظهار کرد: یکی از شاعران گویشی استان شعری گفته بود که هنوز منتشر نشده بود. یکی از دوستانش به یک شب‌نشینی آمد و آن شعر را خواند و من خیلی خوشم آمد و همان شب من یک شعر گویشی ۱۷ بیتی برای اولین‌بار گفتم و وقتی ارائه کردم فهمیدم چقدر حوزه خوبی است.\nمشکل اصلی شعر و ادب استان نبود تشکل‌های شعری است\nحاجی‌زاده از خوب‌نبودن وضعیت شعر و ادب استان خراسان جنوبی علی‌رغم این‌که استعدادهای خوبی دارد، خبر داد و گفت: این ضعف ناشی از این موضوع است که تشکل‌های شعری در این استان بسیار محدود است و رسانه‌ها به رسالتی که داشتند، عمل نکردند.\nوی به شعر درمانی اشاره کرد و افزود: درمانگرها از ابزارهای مختلفی که بتوانند به درون انسان‌ها دست پیدا کنند، استفاده می‌کنند و همان‌طور که اشاره کردم شعر از نهاد انسان می‌آید و استفاده از آن برای درمان روح انسان کاملاً طبیعی و مؤثر است.\nاین شاعر بیرجندی برای کسانی که به این رشته علاقه دارند، توصیه‌ای کرد و گفت: شرکت در انجمن‌های ادبی یکی از معمول‌ترین راه‌ها برای معرفی و پیداشدن و پیداکردن شاعران جوان است؛ اما کسی این مسئولیت را در استان به عهده ندارد که کارش پیداکردن شاعران جوان باشد و آن‌ها را حمایت کنند. ما برای اولین‌بار در استان به کمک رادیو که ما شاعران را دعوت می‌کنیم و در یک فضای بسیار صمیمی آن‌جا شعر می‌گویند و من به عنوان کارشناس و داور برنامه هستم، در این برنامه در برخی اوقات شاعران جوانی را دعوت می‌کینم که شاید قبلا تریبونی در اختیارشان نبوده و آن‌جا واقعا کشف استعداد نیز اتفاق می‌افتد.\nحاجی‌زاده در خصوص موفقیت‌هایش در این حوزه گفت: من برای اولین‌بار موفق شدم در کنگره سراسری بین‌المللی شاعران پارسی‌گوی همسرا که در تهران برگزار شد، انتخاب شوم. در چند جشنواره که انجمن‌های مختلف برگزار کردند مانند جشنواره اصفهان، جشنواره سایه در تهران و در جشنواره پایداری در تهران مقام آورده بودم. البته این‌ها همه تمرین‌هایی بودند که من برای شاعرشدن انجام دادم و من خودم را شاعر نمی‌دانم و همیشه وقتی در کنار شاعران قرار می‌گیرم اصرار می‌کنم که بقیه شعر بگویند و در شعرشان چیز یاد بگیرم و از دید من همه این‌ها برایم کلاس آموزشی است.\nبه فراموشی سپرده‌شدن شعر و ادب فارسی در نسل جدید\nعلی خالدی شاعر جوان بیرجندی و فینالیست جشنواره شعر دانشجویی شریف نیز در گفت‌وگو با خبرنگار خاورستان، گفت: من از دوران کودکی علاقه زیادی به شعر و داستان‌های فارسی داشتم.\nاین شاعر جوان بیرجندی افزود: متأسفانه آن‌چنان که باید به شعر و ادبیات خراسان جنوبی پرداخته نشده است و مردم خراسان جنوبی با این‌که در زمینه ادبیات اساتید بزرگ و پیشینه تاریخی بسیار خوبی داشتند اما جوانان بیرجندی به سمت شعر و ادب نرفتند و شاعران ما نیز گوشه‌گیر شده‌اند و من حتی شاعرانی می‌شناسم که دیگر در هیچ محفلی برای سرودن شعر شرکت نمی‌کنند.\nخالدی با اشاره به تغییر سبک زندگی و تأثیر آن بر شعر و ادب گفت: این تغییر سبک زندگی در جوامع باعث شد که شعر از حال و هوای عرفانی و آرامش‌بخش درآید و به حال و هوای بحث رو بیاورد.\nوی از مشکلات شعر و ادبیات فارسی گفت و تصریح کرد: هر چقدر بیشتر می‌گذرد ما دیگر شعرهای کلاسیک شاعران خودمان را فراموش می‌کنیم. یعنی همه به سمت سبک جدیدی می‌روند و موسیقی‌ها دیگر نه شرقی است و نه غربی و این اتفاق وحشتناکی است و هر چه جلوتر می‌رود جوانان و کودکان شعرهای فارسی را فراموش می‌کنند و این پیشینه تاریخی ادبیات ما را مورد لغزش قرار می‌دهد. همین که معلمان و مسئولان به شعر و ادب کم‌توجهی می‌کنند، روی زندگی مردم تأثیر می‌گذارد و باعث می‌شود مردم از شعر دور شوند و این واقعا جای تأسف دارد.\nجایگاه شاعران خراسان جنوبی متزلزل است\nشاعر جوان بیرجندی ادامه داد: جایگاه شاعران در استان ما متزلزل است و خیلی تحت شرایط جوی قرار می‌گیرد. زمانی شاعران را می‌شناسند و زمانی نیز آن‌ها را فراموش می‌کنند. تنها فعالیت‌هایی که در زمینه شعر و ادب فارسی در خراسان جنوبی انجام می‌شود، شب شعری است که در کانون هنرمندان برگزار می‌شود. ما خیلی تلاش کردیم یک جشنواره شعر جوان راه بیاندازیم اما متأسفانه سنگ‌اندازی و کاغذبازی زیادی داشت و این باعث می‌شود که از انجام آن کار سرد شده و از طرفی برای مجوزها و هزینه‌ها هیچ حمایتی نشد.\nخالدی در پایان از مشکلات و خواسته شاعران جوان و نوپا گفت و تصریح کرد: خواسته شاعران جوان این است که دیده شوند، شنیده شوند و حمایت شوند و اگر شعرهای این شاعران جوان ایرادی دارد، توسط اساتید راهنمایی شوند و به آن‌ها اجازه داده شود حداقل در خانه هنرمندان برای اساتید و علاقه‌مندان شعرهایشان را بخوانند تا ذوق شاعری آن‌ها کور نشود.


درگاه پرداخت اینترنتی ایران کیش با پشتیبانی بیش از شش فیلد تخصصی برای مدیریت تبادل شناسه در پرداخت‌های آنلاین، امکان بازیابی اختصاصی این شناسه‌ها را متناسب با درخواست مشتریان به واسطه وب پنل و وب سرویس ایجاد می‌کند.\nاین سامانه قابلیت ارائه خدمات گسترده و متنوعی شامل مدیریت انواع شناسه از جنس عدد و ترکیب حروف و عدد را داراست.\nدرگاه پرداخت اینترنتی ایران کیش یکی از قدرتمندترین و پرکاربردترین سامانه‌های مدیریت پرداخت‌های شناسه دار کشور است.\nاین سامانه شرکت کارت اعتباری ایران کیش خاستگاه جذب پرداخت‌های شناسه‌دار خدمات اختصاصی سازمان‌های دولتی و کسب‌وکارها با اندازه بزرگ است.\nدرگاه پرداخت اینترنتی شرکت کارت اعتباری ایران کیش پرداخت آنلاین


پس از رد اتهام اخیر آمریکا به ایران از سوی کشورهای دنیا، ترامپ در اظهاراتی منفعلانه انفجار نفتکش‌ها را حادثه‌ای جزئی توصیف کرد؛\nچند روز پس از حمله به 2 نفتکش ژاپنی و نروژی در دریای عمان و در شرایطی که کشورهای مختلف جهان ادعای آمریکا در اتهام‌زنی به ایران در این موضوع را تحویل نگرفتند، رئیس‌جمهور آمریکا در عقب‌نشینی‌ای آشکار، این حادثه را جزئی توصیف و تاکید کرد خلیج‌فارس و دریای عمان دیگر آن اهمیت گذشته را برای این کشور ندارد!\nتاريخ: ۲۹ خرداد ۱۳۹۸ - ۰۹:۴۷\nبه گزارش پایگاه 598، چند روز پس از حمله به 2 نفتکش ژاپنی و نروژی در دریای عمان و در شرایطی که کشورهای مختلف جهان ادعای آمریکا در اتهام‌زنی به ایران در این موضوع را تحویل نگرفتند، رئیس‌جمهور آمریکا در عقب‌نشینی‌ای آشکار، این حادثه را جزئی توصیف و تاکید کرد خلیج‌فارس و دریای عمان دیگر آن اهمیت گذشته را برای این کشور ندارد!\nبه گزارش «وطن‌امروز»، روز پنجشنبه گذشته و همزمان با حضور آبه شینزو، نخست‌وزیر ژاپن در تهران، 2 نفتکش مرتبط با ژاپن در دریای عمان دچار انفجار و آتش‌سوزی شد. منابع محلی عمان صبح پنجشنبه 23 خرداد از وقوع 2 انفجار مهیب و پیاپی ناشی از مورد حمله قرار گرفتن 2 نفتکش بزرگ حامل نفت‌خام در دریای عمان خبر دادند. نفتکش «فرانت آلتر» با پرچم جزایر مارشال متعلق به نروژ از قطر اتانول بارگیری کرده و «کوکوکا کوریجس» با پرچم پاناما از الجبیل عربستان به مقصد سنگاپور، محموله متانول بارگیری کرده بود؛ نفتکش‌هایی که مشخص شد محموله‌های متعلق به ژاپن را حمل می‌کردند.\nهمزمانی این حادثه با سفر آبه به تهران موجب شد گمانه‌هایی مبنی بر توطئه کشورهایی چون عربستان و امارات و حتی رژیم اسرائیل برای برهم زدن مناسبات منطقه‌ای و بین‌المللی ایران مطرح شود با این حال آمریکا اما از همان روز نخست تلاش کرد به‌واسطه استناد به فیلمی مبهم، ایران را مقصر این حادثه نشان دهد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا روز جمعه در مصاحبه‌ای به فاکس‌نیوز گفت: «ایران بود که این کار را کرد. شما ویدئو را دیدید». پاتریک شاناهان، سرپرست وزارت دفاع آمریکا نیز حمله به 2 نفتکش در دریای عمان را «مشکلی جهانی» خواند و از اراده آمریکا برای رسیدن به یک «اجماع جهانی» در این‌باره خبر داد. همچنین سنتکام، ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا با انتشار ویدئویی مدعی شد یک قایق گشتی ایرانی به نزدیکی نفتکش کوکوکا رفته و تلاش کرده یک مین عمل نکرده را از بدنه آن جدا کند!\nاتهام بدون سند آمریکا به ایران اما در شرایطی پیگیری شد که نه‌تنها کشورهای منطقه و آسیا که حتی متحدان اروپایی نیز در ادعای مضحک آمریکا تشکیک کردند. نکته جالب توجه در این میان اینکه شرکت ژاپنی مالک یکی از نفتکش‌ها نیز اتهام آمریکایی‌ها به ایران را رد کرد. مالک ژاپنی این نفتکش با تاکید بر اینکه ادعای آمریکا اشتباه است، در جریان یک کنفرانس خبری در توکیو سخنان مایک پمپئو، وزیر خارجه آمریکا را زیر سوال برد. کاتادا در فیلمی که نیروی دریایی آمریکا منتشر کرده و در آن ادعا شده بود یک قایق ایرانی در حال جدا کردن یک مین عمل‌نکرده از بدنه نفتکش ژاپنی به نام «کوکوکا» است، تشکیک کرد. مالک نفتکش ژاپنی همچنین گفت بر خلاف ادعای آمریکا کشتی کوکوکا توسط یک شیء پرنده هدف قرار گرفته نه توسط مین. او گفت: «به نظر می‌رسد یک شیء به سمت آنها پرواز کرد. این شیء باعث ایجاد حفره مورد نظر [در بدنه کشتی] شد. گزارشی که من دریافت کردم این است». او در ادامه هدف قرار گرفتن نفتکش توسط اژدر را هم رد کرد. او گفت: «به احتمال زیاد این کشتی‌ها توسط یک شیء پرنده هدف قرار گرفته‌اند. محل اصابت، کاملاً بالای آب است. فکر نمی‌کنم اژدر بوده باشد».\nعلاوه بر ژاپن، 3 کشور آلمان، فرانسه و انگلیس ادعای آمریکا را تحویل نگرفتند. در همین راستا وزیر خارجه آلمان گفت ویدئویی که آمریکا از نفتکش ژاپنی منتشر کرده است برای نتیجه‌گیری درباره نقش ایران در حمله به نفتکش‌ها کافی نیست. هایکو ماس گفت: «این ویدئو کافی نیست. بله! ما می‌توانیم بفهمیم در این ویدئو چه اتفاقی می‌افتد اما نمی‌توان با آن به نتیجه‌گیری نهایی رسید. این ویدئو برای من کافی نیست». وزیر خارجه انگلیس نیز هرچند هم‌راستا با آمریکا اتهاماتی را به ایران نسبت داد اما تاکید کرد کشورش درباره این حمله تحقیقات مستقلی انجام خواهد داد. همچنین خبرگزاری رویترز هم به نقل از یک مقام دولت فرانسه نوشت پاریس بعد از این حادثه از همه طرف‌ها خواسته خویشتنداری نشان دهند. «ناتالی توچی» از مشاوران ارشد «فدریکا موگرینی» مسؤول سیاست خارجی اتحادیه اروپایی نیز ضمن تشکیک در ادعاهای آمریکا و فیلم منتشرشده از سوی واشنگتن مبنی بر دست داشتن ایران در حادثه 2 نفتکش گفت: ما قبل از اینکه کسی را مقصر کنیم به ادله موثق نیاز داریم. او با بیان اینکه ایرانی‌ها بازیگرانی بسیار معقول هستند، گفت: اینکه آنها در زمان حضور نخست‌وزیر ژاپن در تهران به یک کشتی ژاپنی حمله کنند «کار چندان معقولی نیست».\nعقب‌نشینی پس از مضحکه شدن در دنیا\nدر پی مخالفت‌های گسترده جهانی با ادعای اخیر آمریکایی‌ها درباره حمله به نفتکش‌ها، ترامپ روز گذشته اظهارات جالبی را بر زبان راند. رئیس‌جمهور آمریکا که با هفته‌نامه تایم آمریکا گفت‌وگو می‌کرد، حادثه اخیر برای 2 نفتکش ژاپنی و نروژی در دریای عمان را «بسیار جزئی» توصیف کرد و درباره احتمال مقابله نظامی با ایران برای محافظت از منابع نفتی بین‌المللی ابزار تردید کرد.\nترامپ گفت: در مقایسه با گذشته دریای عمان اهمیت استراتژیک کمتری برای ایالات متحده آمریکا دارد و در مقابل این منطقه هنوز برای کشورهایی چون چین و ژاپن از اهمیت زیادی برخوردار است، چون این کشورها وابسته واردات نفت از این منطقه هستند. وی افزود: «برخی شاید هنوز بر این باور باشند که ما به‌خاطر نفت در خاورمیانه حضور نظامی داریم اما ما الان خود صادر‌کننده نفت هستیم».\nترامپ البته بار دیگر حمله اخیر به 2 نفتکش در دریای عمان را به ایران نسبت داد و مدعی شد: «شاید کمتر کسی در این باره تردید داشته باشد».\nرئیس‌جمهور آمریکا در این گفت‌وگو بار دیگر ادعای بامزه خود مبنی بر کمتر شدن شعارهای ضدآمریکایی در ایران را تکرار کرد و مدعی شد از زمانی که او رئیس‌جمهوری آمریکا شده دیگر شعارهای ضدآمریکایی کمتری از ایران به گوش می‌رسد و رویکرد ضدآمریکایی ایران کاهش یافته است! ترامپ در این‌باره گفت: «اگر لفاظی‌های اکنون را با روزهایی که توافق هسته‌ای را امضا کردند که همیشه «مرگ بر آمریکا، مرگ بر آمریکا، آمریکا نابود باید گردد و آمریکا را می‌کشیم» می‌گفتند، مقایسه کنیم، من چندان این شعارها را نمی‌شنوم و انتظار هم ندارم در آینده بشنوم».\nجست‌وجوی تکه‌های جسد خاشقجی در دریای عمان!\nروز گذشته کاربران آمریکایی توئیتر به ادعای دست داشتن ایران در حادثه نفتکش‌های دریای عمان واکنش‌های جالبی نشان دادند. در این راستا کاربران آمریکایی در پاسخ به انتشار توئیتری تصاویر ادعایی وزارت دفاع آمریکا درباره نقش داشتن ایران در حادثه دریای عمان توسط خبرنگار صدای آمریکا نوشتند: ایرانی‌ها دنبال تکه‌های جسد جمال خاشقجی می‌گشتند/ کی با جلیقه نجات نارنجی شبرنگی دست به یک عملیات مخفیانه می‌زنه/ ایران با خودش گفته بچه‌ها بیایید بریم تو روز روشن بمب‌ها رو از کشتی‌ها بکنیم، با جلیقه نارنجی استتار می‌کنیم، عقاب‌های تیزبین ترامپ: مچشون رو گرفتیم/ آه راست میگی، اون دیوید هاسل هوف (بازیگر هالیوودی) که رو قایقه/ اینم از یک سند که نشون میده مایک پمپئو دروغ میگه (نشر یک فیلم کمدی)/ یاد زمانی افتادم که کالین پاول تصاویری از سلاح کشتار جمعی در عراق منتشر کرد.


حذف بی دلیل حساب های کاربری اینستاگرام - ایستنا | اخبار فناوری و مخابرات\nکد خبر: 083884 شنبه، 17 تیرماه 1396 02:57 July 8, 2017\nاختلالی در سیستم اینستاگرام سبب شده حساب های کاربری افراد در سراسر جهان بدون هیچ دلیلی حذف شوند.\nکاربران با پیام «مشکل» در صفحه اینستاگرام خود روبرو می شوند. در این پیام نوشته شده: حساب کاربری شما به دلیل نقض قوانین ما غیرفعال شده است.\nاینستاگرم اعلام کرده مشغول حل این مشکل در سریع ترین زمان ممکن است.\nاین درحالی است که برخی افراد در توییتر نیز به مشکل اینستاگرام اشاره کرده اند.


اهدای جایزه بهترین فیلم مراسم «بفتا» به «پسربچگی» | Euronews\nاهدای جایزه بهترین فیلم مراسم «بفتا» به «پسربچگی»\nتام کروز هنرپیشه امریکایی در شصت و هشتمین مراسم اهدای جوایز بفتا نام فیلم «پسربچگی» را بعنوان بهترین فیلم اعلام کرد.\nفیلم درام «پسربچگی» یکشنبه شب سه جایزه از جمله جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردان را در بزرگترین مراسم جوایز فیلم بریتانیا دریافت کرد.\n«ریچارد لینکلیتر» جایزه بهترین کارگردانی را برای فیلمی دریافت کرد که در بازه زمانی دوازده ساله و با هنرپیشگان ثابت ساخته شده است. «پاتریشیا آرکت» که برای این فیلم جایزه بهترین هنرپیشه زن مکمل را دریافت کرد گفت که لینکلیتر «یک داستان عادی را خارق العاده کرد.»\nفیلم «هتل بزرگ بوداپست» که داستان یک سرایدار اسطوره ای و دستیار جوانش را روایت می کند پنج جایزه بفتا را از آن خود کرد اما در گرفتن جوایز بزرگ ناکام ماند.\nکریستن اسکات توماس هنرپیشه بریتانیایی نام «ادی ردماین» را بعنوان بهترین هنرپیشه مرد برای بازی در فیلم «تئوری همه چیز» اعلام کرد.\nفیلم «تئوری همه چیز» علاوه بر جایزه بهترین بازیگر مرد توانست دو جایزه دیگر را بدست آورد. «ادی ردماین» در این فیلم نقش «استیفن هاوکینگ» کیهان شناس مشهور که فلج است را بازی می کند. فیلم «تئوری همه چیز» جایزه فیلم بریتانیایی ممتاز سال را نیز دریافت کرد.\nجولین مور در این مراسم جایزه بهترین هنرپیشه زن را برای بازی در فیلم «هنوز آلیس» دریافت کرد.\nجولین مور در فیلم «هنوز آلیس» نقش یک استاد زبانشناسی را بازی می کند که با بیماری آلزایمر دست و پنجه نرم می کند. بعد از بردن جایزه گلدن گلوب اینک او بخت اصلی برای دریافت جایزه اسکار بهترین هنرپیشه زن است.\nفیلم انیمیشن «فیلم لگو» که توسط آکادمی اسکار نادیده گرفته شده توانست انتقامش را در جوایز بفتا با دریافت جایزه بهترین فیلم انیمیشن بگیرد.\nفیلم «ایدا» از لهستان موفق شد جایزه بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان را دریافت کند.