با سرگئي آيزنشتاين کارگردان روسی آشنا شوید\n۰۴ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۶:۱۵\nوب سایت سینما تئوری: سرگئي آيزنشتاين فيلم‌ساز و نظريه‌پرداز بزرگ روس، در سال 1898 در شهر ريگا، پايتخت لتوني، كشوری كوچك در همسايگي روسيه به دنيا آمد. از دانشكده مهندسي فارغ‌التحصيل شد و به عنوان تكنسين در ارتش سرخ ثبت نام كرد. او كمي بعد به خاطرِ علاقه و استعداد هنريش به «واحد تئاتر بخش سياسي جبهه غرب» منتقل شد. اين امر شروع فعاليت‌هاي هنري وی را ابتدا در زمينه‌ي تئاتر و بعدها سينما رقم زد. آيزنشتاين كه به موازات كار هنري به تحقيق و مطالعه در زيبايي‌شناسي هنر مي‌پرداخت، در طول حياتش به‌عنوان نظريه‌پردازي بزرگ و سينماگري توانا شناخته مي‌شد و به همین دلیل نوشته‌هايش از اقبالی وسيع برخوردار بود. او با الهام از مكتب هنري «كانستراكتیويسم»، تئاتر «كابوكي» و شعر «هايكو»ی ژاپن، مكتب فكري هگل و ماركس و روان‌شناسي پاولوفي، درمقالات وكتاب‌هاي «فرم فيلم» و «يادداشت‌هاي يك كارگردان فيلم»، به تشريح مواضع و نظرياتش پرداخت.\nآيزنشتاين ملهم از كانستراكتويست‌ها دريافت كه كوچكترين جزء تشكيل دهنده سينما، يعني نما، با اجزاي تشكيل‌دهنده‌ي موسيقي(صدا) و نقاشي(رنگ) تفاوت دارد. زيرا نما از همان ابتدا قابل درك بوده و بي‌درنگ ذهن و حواس بيننده را تحت تاثير قرار مي‌دهد. او معتقد بود كه موسيقي و نقاشي بر «خنثي سازي» صدا و رنگ بنيان يافته‌اند و تاكيد مي‌كرد نماي سينمايي نيز بايد (از عناصر برسازنده‌اش) «خنثي سازي» شود تا از نظر شكلي به صورت عنصري اساسي درآيد كه كارگردان (همانند هنرمندان ديگر هنرها) بتواند آن را بر طبق هر اصل شكل‌گرايانه‌اي كه اراده مي‌كند مورد استفاده قرار دهد. مفهوم «خنثي سازي» از نظر آيزنشتاين، تجزيه واقعيت به صورت قطعات يا واحدهاي سودمند قابل استفاده براي هنرمند در اثر هنري است. به زعم وی بايد حس ذاتي نما از آن گرفته شود تا بتوان ويژگي ظاهري‌اش را براي خلق بيانيه‌اي جديد و متعالي مورد استفاده قرار داد.\nارزش اصلي اين خنثي سازي را می توان در دو فرآیند توضیح داد: 1- «انتقال» عناصر سازنده‌ي نما كه در مقابل یا كنار یکدیگر قرارگرفته‌اند(مثل مقابله‌ي رنگ و صدا)؛ 2- ايجاد «تقارن حواس» و تجربه‌ي «چند حسي» (مثل تركيب صدا يا موسيقي، نماي نزديك و نورپردازي در يك زمان) در تماشاگر. اين عناصر يا همديگر را تقويت كرده (هم‌ساز) كه به تقويت جلوه‌ی حاصله منجر مي‌شود يا با هم در تضادند (ناهم‌ساز) كه از اين تضاد جلوه‌ی نويني حاصل مي‌آید. موردِ دوم از نظر وی اوج فرآيند «انتقال» است. او فكر مي‌كرد سينما فقط هنگامي هنر می‌شود كه به مجموعه اتراكسيون‌هايي که بتوان آن ها را با ضرباهنگ ارائه داد تقلیل یابد.\nوي بعد از آشنايي با تئاتر كابوكي (كه عدم هرگونه روايت پردازي از ويژگي‌هايِ سبكيِ آن است و ساختاري با قوائد فرمال محض دارد) اميدوار بود بتواند نظامي در سينما خلق كند كه تمام عناصر آن برابر و تناسب پذير باشند. عناصري مانند نورپردازي، دكوپاژ، بازيگري و داستان كه او به تبعيت از اجزاي نمايشي سيرك، آن‌ها را «اتراكسيون» نام نهاده بود. اين «اتراكسيون‌ها» بايد بتوانند چنان نظام به هم پيوسته‌اي خلق كنند كه سينما از واقع‌گراييِ خامِ موجود در نظام روايت‌گري رها شود. به عقیده ی وي هر اتراكسيون بايد از ديگر اتراكسيون‌ها متفاوت باشد و در عين حال آن‌ها بايد (همانند يك نظام دموكراتيك) با هم در يك سطح قرار گيرند. درمجموع همه‌ي اين اتراكسيون‌ها بايد بيننده را تحت تاثير قرار داده و تماشاگر نبايد تنها تحت تاثير يك عنصر(روايت) قرار گيرد. تماشاي فيلم بدین معناست که بيننده تحت تاثير شوك‌هاي متوالي‌ای كه از عناصر گوناگون نظام سينمايي، و نه فقط از يك عنصر(داستان)، ناشي می‌شوند قرار می‌گیرد.\nآيزنشتاين بر خلاف پودوفكين كه معتقد بود بايد با پيوند نماها به يك‌ديگر تلاش كرد بيننده را به‌صورتي پنهاني به پذيرش رويدادها، مضمون يا داستان هدايت كرد، به اصل «تصادم» نماها اعتقاد داشت. او نه در جست‌وجوي بيننده‌اي كنش‌پذير كه به دنبال بينند‌ه‌اي خلاق و هم‌سطحِ سينماگر بود. از نظر وي نما، ماده‌ي خام سينما نيست زيرا خود «مكان هندسي» عناصر شكل آفريني هم‌چون نورپردازي، خط ، حركت و حجم است. او مي‌گويد سينماگر بايد مفهوم را در نما خلق كند نه آن‌چنان كه پودوفكين مي‌گويد مفهوم از طریق تدوین به کف آید.اين اختلاف نظري ميان اين دو سينماگر بزرگ هم‌عصر در تصور بنيادين‌شان از ماده‌ي خام سينما نهفته است.\nآيزنشتاين هيچگاه نمي‌توانست بپذيردكه نماها، تكه‌هايي از واقعيت‌اند كه سينماگر آن‌ها را جمع‌آوري مي‌كند.او بر اين باور بود كه حس طبيعي نما نبايد كه تجربه‌ي مشاهده فيلم را تحت الشعاع قرار دهد. اگر سينماگر خلاق است، بايد بتواند حس موردنظرش را از ماده‌ي خام بيرون بكشد و روابطي بنا نهد كه در مفهوم نماي ابتدايي نهفته نبوده است. آيزنشتاين در نوشته‌هاي اوليه‌اش معتقد بود كه كوچك‌ترين واحد سازنده‌ي سينما نماست و اين‌كه هر نما مانند اتراكسيون سيرك، انگيختار رواني خاصي ايجاد مي‌كند. اما بعدها بيشتر متوجه امكانات موجود در هر نما شد. به هر حال آيزنشتاين فكر مي‌كرد كه سينما فقط هنگامي هنر است كه به مجموعه‌ای از اتراكسيون ها تقلیل یابد، به طوري كه بتوان مانند نت‌هاي موسيقي آن را با ضرباهنگ ارائه و از نظر مضموني در بافت‌هاي سرشار از تجربيات كامل قرار داد.\nوی ملهم از شعر «هايكو»، به بیانِ گونه‌هاي گوناگونِ برخورد یا تصادمِ بين اتراكسيون‌هایی كه در اختيار سينماگر است می پردازد: تضاد جهت‌ها، تضاد ابعاد، تضاد احجام، تضاد اجسام، تضاد در ژرفا، در تاريكي و روشني و در عمقِ ميدان. به زعم او تضاد را مي‌توان براساس ضرباهنگ ، مضامين اصلي يا فرعي نظم بخشيد. هريك از اين روش‌ها براساس تضاد عناصر تصويري موجود در نما شكل مي‌گيرد. حواس بيننده، اتراكسيون هرنما را درك كرده و ذهن دروني، اين اتراكسيون‌ها را (بنا به شباهت و يا تضاد بين آن‌ها) به هم پيوند داده و مفهومي يك‌پارچه و كلي‌تر از آن‌ها اخذ مي‌كند. اين بازي متقابل نماهاست (از نظر طول و ضرباهنگ و...) كه مفهوم را به وجود مي‌آورد.\nاز نظر آيزنشتاين، تدوين قدرت خلاقه سينما و وسيله‌اي است كه از طريق آن سينماگر سلول‌هاي منفرد را بصورت اندام‌گان زنده و يكپارچه‌ي سينمايي در مي‌آورد. تدوين اصل زندگي‌بخش سينماست كه به نماهاي خام مفهوم مي‌بخشد. او هم‌زمان كه در پیِ افزایش شمار متغيرهايِ در اختيارِ سينماگران بود، نمي‌خواست اين متغيرها به خودي خود عمل كرده و خارج از اختيار سينماگر باشند. مونتاژ، آن صداي حقيقي خلاقه‌ای‌ست كه اين عناصر را به صورت يك فيلم درمي‌آورد. برخلاف استقبال هاليوود از فن‌آوري‌هاي تازه براي خلق نوآوري، آيزنشتاين در پي براندازي «واقع‌گرايي» صدا، رنگ و سينماي سه بعدي از طريق خردكردن و «خنثي‌سازي» اين عناصر بود تا آن‌ها را در پيوندي تكميلي با ساير عناصر سينما (همانند نت‌هاي موسيقي) به كار گيرد. او مي‌خواست سياليت زبان دروني را فعال كرده و از طريق پيوند ديداري، فيلم را به سوي يك رويداد مهم ذهني پيش بَرَد.\nاين تركيب يا زبانِ دروني، يعني تصادم و روي هم‌آيي تصاوير. مونتاژ وسيله‌ی رسيدن به آگاهي تقويت يافته است، تفكرِ فرامنطقي كه به گونه‌اي ناخودآگاه، تجربه‌اي دست اول و يا ارتباط مستقيم با دنياي خارج برقرار مي‌كند. تصور وي از هنر سينما، بازگشت به بهشت پيش از دوران منطق است. مونتاژ، وسيله‌ي رسيدن به اين آگاهيِ تقويت يافته است. مونتاژ در زبان، در وراي تركيب يا نحو، گامي فراتر رفته و نيرومندترين جلوه‌هاي شاعرانه را خلق مي‌كند. فيلم انديشه‌هاي پيش‌پا افتاده را به صورت انديشه‌هايي چنان سرشار كه در قالب كلمات نمي‌گنجد در‌مي‌آورد.\nمونتاژ در بهترين حالتِ خود، انديشه‌هاي ملموس را به صورت يك رويداد تلفيقي و عاطفي در‌مي‌آورد، رويدادي كه افكار و اعمال انسان را جهتي دوباره مي‌بخشد. البته مونتاژ به تنهايي از پس اين كار برنمي‌آيد. براي كشف قوي‌ترين و موثرترين شكل‌ها و ساختارها‌يي كه سينما امكانِ پذيرش آن را دارد، بايد از مونتاژ فراتر رفت. با اين همه مونتاژ به‌عنوان اصل زندگي‌بخش سينما باقي مي‌ماند، به فيلم‌هاي ارزنده توان مي‌بخشد و امكاني را براي ورود به دنياي فرامنطق تفكر ديداري كه درآن هنر عميق‌ترين پي‌آمدهاي خود را باقي مي‌گذارد، فراهم می آورد.\nآيزنشتاين به اين باور رسيد كه هر نما داراي يك اتراكسيون «غالب» و بی‌شمار اتراكسيون‌هاي فرعي در ساختار كلي فيلم است. در يك فيلمِ داستاني اتراكسيون غالب داستان و در فيلمي تجريدي‌تر مي‌تواند نور و سايه باشد. به نظر مي‌رسد اين تلقی با اصل «خنثي سازي» - كه در آن تمامي رمزها هم‌سطح مي‌شوند - در تضاد باشد. آيزنشتاين بين اين دو تلقی - «غالب» در برابر «خنثي سازي» - در نوسان بود. از نظر آيزنشتاين نظام هاي هنري داراي يك رمز «غالب» اند، از طرف ديگر همواره سينماگران را ترغيب مي‌كرد خود را از بند اين عنصر برهانند. او (با الهام از موسيقي ) معتقد بود نما مانند مورد مشابه در موسيقي از «مايه» و «نهان‌مايه» تشكيل شده است. عنصر غالب آن است كه كامل‌تر از دیگر عناصر توجه بيننده را جلب مي‌كند، حال آن‌كه مايه و نهان‌مايه، انگيختارهاي ثانويه‌اي هستند كه در پيرامون تصاوير و آگاهي بيننده عمل مي‌كنند.\nآيزنشتاين معتقد بود ذهن عملكردي ديالكتيكي دارد و با تركيب عناصر متضاد عمل مي‌كند و هم‌چنين ذهن عناصر متضاد فيلم را حركت مي‌بخشد و با هم تركيب مي‌كند. او همواره مي‌خواست بيننده از فرآيند تركيب عناصر در تمامي سطوح فيلم، از كوچكترين جزييات تا انديشه‌هاي بزرگ آن، آگاه باشد. او اصرار داشت تماشاگران را در فرآیند خلق فيلم دخالت دهد. به زعمِ وی سينماگر بايد تمام توجهش را معطوف به روبه‌رو نمودن ذهن بيننده با مضمون فيلم نمايد. سينماگر بايد بيننده‌اش را با چشم باز و با آگاهي به روش و مكانيسم سينما به مقصود هدايت كند. بدون شركت بيننده كار هنري هستي نمي‌يابد. پس نظريه مكانيكي هنر همواره بايد به ساختار و عادت‌هاي ذهني بيننده توجه داشته باشد نه به موضوع فيلم زيرا ذهن بيننده هم وسيله‌اي‌ست كه سينما از طريق آن هستي مي‌يابد و هم مقصد اصلي پيام است (منظر مكانيكي).\nاما آيزنشتاين به نظريه‌ی «ارگانيكي» هنر نيز مي‌انديشيد. آيزنشتاين از ميان ویژگی‌های گوناگونِ اندام‌گان زنده - زندگي يا روح در هر جزء اندام‌گان، قابليت خودتطبيقي اندام‌گان در محيطي جديد بدون از دست‌دادن هويت خويش، خود ترميم‌كنندگي، توليدمثل و عدم‌وابستگيِ اندام‌گان به هدفي براي زيست – به اصلِ كليِ ادغام‌كنندگي و زندگي‌بخشيِ اندام‌گان علاقه داشت. آن‌چه مسيحيت، قرن‌ها «روح» و هگل «معني» نام نهاده بود، آيزنشتاين «مضمون» می نامید. مضمون است كه اندام‌گان را چنان كه هست مي‌كند. او مي‌نويسد: «هر قطعه‌ی مونتاژي نه جزيي جداگانه، كه بازنماي ويژه‌اي از مضمون كلي است كه بطور يكسان در تمام قطعه- نماهاي فيلم نفوذ مي‌كند». هر قطعه‌يِ سلولِ مونتاژي، علاوه برانجام وظيفه در دستگاه كلي فيلم، دربردارنده‌ي اثر رمزِ وراثتي است كه «مضمون» ناميده مي‌شود. اگر بازنماهاي ويژه در يك فيلمِ خوب به درستي نظام يافته باشند، همان مضموني را توليد مي‌كنند كه در اصل دليل هستي آن بوده است.\nاز نظر آيزنشتاين، مضمون، اصلِ زندگي‌بخشِ فرآيند فيلم‌سازي بوده و نقشي تعيين‌كننده در تصميم‌هاي خلاقه دارد. از اين منظر، مهم‌ترين وظيفه‌ي سينماگر، كشف مضمون، و فرآیندِ كشف مضمون معادل خلق فيلم است. آيزنشتاين معتقد بود كه طبيعت به صورت ساده و قابل دسترس جلوه نمي‌كند(برخلاف نظر پيروان نظريه ارگانيك)؛ طبيعت و تاريخ بايد توسط ذهن دگرگون شوند تا تحقق يابند. چيزي به عنوان واقعيتِ برهنه كه به شکل مستقيم قابل فهم باشد وجود ندارد و وظيفه سينماگر (هنرمند) ، درك شكل حقيقي رويداد يا پديده‌ی طبيعت و سپس بهره‌برداري از آن در خلق اثر هنري است. او هميشه اعتقاد داشت كه براي دست‌يابي به واقعيت بايد «واقع‌گرايي» را از ميان بُرد. او مي‌نويسد: «بيننده بايد جاده‌ي خلق اثر هنري را كه مولف براي خلق تصوير نهايي پيموده، دوباره بپيمايد.»


تاریخ انتشار: 2015 August 01 - ۱۰ مرداد ۱۳۹۴ - ۰۹:۴۹\nدر این هفته اتفاقات زیادی در رحم شما در حال رخ دادن است. کوچولوی شما فعلا فقط یک توده متشکل از صدها سلول است که بطور دیوانه واری در حال تکثیر می باشند.\nقسمتی از توده سلولی بلاستوسیت هم تبدیل به جفت خواهد شد و شروع به ترشح هورمون بارداری یا hCG می کند. ماده ای که به تخمدانهای شما فرمان می دهد تا تخمک جدیدی آزاد نکنند و همچنین موجب تحریک افزایش ترشح هورمونهای استروژن و پروژسترون می شود تا از ریزش و خونریزی جداره رحم جلوگیری کند. این هورمون همان ماده ای است که تست بارداری شما را نیز مثبت می کند. در پایان این هفته شما می توانید با استفاده از یکی از انواع تستهای حاملگی خانگی این موضوع را چک کنید. اگر جواب آزمایش شما منفی شد می توانید 2 تا 3 روز بعد یک بار دیگر آزمایش را تکرار کنید.


'صدای سکوت' در آپارات - BBC Persian\n'صدای سکوت' در آپارات\nاین هفته در آپارات فیلم 'صدای سکوت' ساخته مشترک امیر حمز و مارک لازارز به نمایش در می‌آید.\nحق نشر عکس aparatsoundofsilence\nImage caption نمایی از فیلم 'صدای سکوت'\n'صدای سکوت' درباره نسلی است که آغازگر موسیقی زیر زمینی هستند؛ موسیقی که بیشتر به اصطلاح به شکل "رپ" خوانده می شود و کلام و زندگی روزمره مردم در آن حرف اول را می زند. دو کارگردان در فیلم قصه موسیقی راک و هیپ هاپ در تهران را دنبال می کنند و به دلیل محدودیت های که در تولید و پخش موسیقی در ایران وجود دارد، سر از زیرزمین ها و جاهایی در می‌آورند که در تولید این نوع موسیقی فعال‌اند. فیلم هشت سال پیش ساخته شده و به جز چند نما که از خیابانها گرفته شده بیشتر فیلم در داخل چند خانه می‌گذرد، گروههای موسیقی یا اجرا می‌کنند یا در مقابل دوربین از مشکلات و سختی هایشان می گویند. گروه موسیقی آتما، گروه باربد، هیچکس، محسن نامجو، شادی وطن پرست، بابک آخوندی و رضا آبایی از جمله کسانی هستند که در این فیلم از مشکلات‌شان می‌گویند.\nفیلم تمرکز خود را بر روی معرفی چند گروه موسیقی گذاشته و تلاش دارد این نوع موسیقی را معرفی کند. اما چندان با اجتماع و محیط بیرونی سر و کار ندارد. کارگردانهای این فیلم با استفاده از موسیقی و ویدئوکلیپ هایی که ساخته شده فضای مطلوبی برای دنبال کردن داستان موسیقی زیرزمینی در ایران بوجود می آورد. این فیلم محصول سال ۱۳۸۵ است.\nImage caption امیر حمز، کارگردان\nامیر حمز دقیقا همزمان با انقلاب ایران در آلمان به دنیا آمده است او در هامبورگ ادبیات فرانسه و در آمریکا فیلم‌سازی خوانده است و به بریتانیا آمده و در رشته ارتباطات و سیاست ادامه تحصل داده است. او بیش از ده سال است که درکار کارگردانی و ساخت فیلم های کوتاه برای تلویزیون است، مستند 'صدای سکوت' کار مشترک او با مارک لازرز است. مارک لازرز هم در آلمان متولد شده و سی و نه ساله است. او در لندن فیلم‌سازی خوانده و حدود بیست سال است که درکار فیلم‌سازی و تئاتر فعالیت دارد.\nImage caption مارک لازرز، کارگردان\nموسیقی زیر زمینی نوعی مرحله گذار به درون یک جامعه است. مرحله‌ای که درغرب برای جوان ها خیلی جالب و مدرن به نظر می رسد. برای یک نوجوان و یا جوان، موسیقی عرصه ای برای پناه گرفتن است. درست مثل خانه. چون وقتی خانه هستی مجبور نیستی خودت را توضیح بدهی. در خانه اختلافات و تفاوت ها وجود دارد و مجبور نیستی که آن تفاوت ها را توجیه کنی. در دنیای موسیقی است که اختلافات بی معنی می شود. به نظرم می رسید که این شکل برخورد با با موسیقی جنبه ای رمانتیک دارد. و آن هایی که درگیر موسیقی زیرزمینی می شوند، به دنبال آن‌اند که دنیای خود را از دیگران جدا کنند. اما وقتی به یک مغازه کوچک فروش آثار موسیقی در تهران رفتم، دریافتم که مفاهیم تعابیر دیگری دارند.\nدر اینجا موسیقی زیرزمینی آن مفهوم در غرب را ندارد. اینجا موسیقی مجبور است در زیر زمین باشد چرا که جای دیگری نمی تواند باشد. در اینجا موسیقی دهان به دهان در بین مردم مشهور می شود. موسیقی در اینجا دایم مجبور است که خودش ، خودش را توجیه کند. به این ترتیب بود که همه ایده های رمانتیک من در مورد مفهوم موسیقی زیرزمینی بهم خورد و در ذهنم عوامل به وجود آورنده این نوع موسیقی تعابیر دیگری یافتند . آنچه من در ایران یافتم فضای دیگری داشت. موسیقی آن جا بود و گروه های موسیقی با یک انرژی توصیف ناپذیر ساز می زدند و کار می کردند در حالیکه به شدت تحت فشار بودند و ضرورت نیاز به موسیقی سبب نشده بود که از زیبایی های های پر شور در موسیقی یا کیفیت چیزی کم شود. از نظر من اطلاق صفت رمانتیک به این نوع موسیقی، نوعی توهین به آن است.\nخلاصه فیلم‌های هفته گذشته 'یک دریچه آزادی' ساخته امیر محمد قاسمی زاده و 'چهره درون' ساخته فریده کاکاوند\n'یک دریچه آزادی'\nحق نشر عکس aparatazadi\nImage caption نمایی از فیلم 'یک دریچه آزادی'\nدر فیلم 'یک دریچه آزادی' در قالب یک فیلم مستند و از زبان اهل هنر و ادبیات ایران با سیمین بهبهانی شاعر نام آشنای ایرانی که چند هفته درگذشت و بیشتر و کمی از نزدیکتر آشنا می‌شویم.\nحق نشر عکس aparatfaceinside1\nImage caption نمایی از فیلم، 'چهره درون'\nچند سال پیش منصوره حسینی ، یکی از نقاشان به‌نام ایران ، در یک تنهایی عجیب وغریب در کنار نقاشی‌هایش درگذشت و تا مدت ها هم کسی خبردار نشد. نام وی برای هنرمندان ایرانی ، یک نام آشناست . او هرچند که به عنوان یک نقاش آبستره معروف است ولی خیلی‌ها خانم حسینی را با نقاشی خط هایش می‌شناسند . او راههای تازه ای را در نقاشی طی کرد و از اولین کسانی است که با خط فارسی آثاری مدرن به وجود آورد. خانم حسینی که سال ۱۳۰۵ به دنیا آمده بود ، از اولین تحصیل کرده‌های دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشته نقاشی بوده و از جمله پیشگامان نقاشی معاصر ایران به شمار می آید. تمام عمرش نقاشی کرد و در عرصه رشته های مختلف هنر مدرن فعالیت داشت، از مجسمه سازی و آثار تجسمی گرفته تا داستان نویسی. فیلم 'چهره درون' ، ساخته فریده کاکاوند ، روایتی است از زبان منصوره حسینی درباره خودش ، زندگی اش و آثارش.\nدرباره فیلم دوم باید بگویم : خانم حسینی، شخصیت خاصی داشت: مغرور، تنها و آزرده از دنیای پیرامون. یک نوعی انزوای تلخ برای خود تعریف کرده بود که گاه حتی کودکانه حس می شد، اما نگاه عمیقی که در آثار او دیده می شد و شوری که در رنگهای کارهایش دیده می شد، به ما چیز دیگری را نمایش می داد. می گفت که هیچ وقت پسر بچه ای را نمی توانی ببینی که گوشواره ای از گیلاس برای خودش درست کرده و زنها فطرتا هنرمندند چون به طور طبیعی آنها هستند که خلق می کنند. مرگ تلخ و در انزوا شایسته هیچ انسانی نیست، بخصوص اگر یک هنرمند باشد و یک زن .\nجای تقدیر دارد از هر دو کارگردان. ولی جا داشت در باره سیمین، از جمله فعالیت های او در رشد غزل سرایی، اجتماعی و سیاسی بیشتر کار می‌شد. من یاد هر دو بانوی عزیز را گرامی می‌دارم.\nسکینه نام فیلم 'یک دریچه آزادی' از روی یکی از کتابهای خانم سیمین بهبهانی گرفته شده است.\nبسیار زیبا بود. قسمت جالبش وقتی بود که خانم بهبهانی مجسمه خودشان را دیدند. از چروکهای صورتشان گله داشتند.\nهردو فیلم عالی بودند. مخصوصا فیلم دوم که ما را بیشتر با خانم منصوره حسینی و آثارشان آشنا کرد . فقط حیف که این آدمهای بزرگ وقتی هستند قدرشان آن‌طور که باید دانسته نمی‌شود.\nهر دو فیلم را دیدم . عالی بودند.\nتو سیمینی تو از مشرق زمینی نگین و اختر و ماه_ زمینی طلوع ات خاوران را کرد روشن چراغی بهر این ایران زمینی\nز جانت مایه افکندی به شعرت ز پوست و گوشت و هم استخوانت\nزبان عاشقان را باز کردی تو آن دلدادگی را ساز کردی\nترکیب مجسمه و مستند نوع هنرپردازی جذابی بود. احسنت به این تفکر. دم کارگردان گرم و جاودانه.\n'یک دریچه آزادی' و 'چهره درون' در آپارات\n'و عنکبوت آمد' در آپارات


تاریخ انتشار: ۱۲:۵۸ - ۱۷ اسفند ۱۳۹۶ - 2018 March 08\nبه گزارش آی تابناک : هوش مصنوعی از آن دسته کلماتی است که تقریبا هر روز در اخبار دنیای فناوری چیزی در مورد آن می‌شنویم. مایکروسافت پس از روی کار آمدن ساتیا نادلا با جدیت و تمرکز بیشتری این حوزه را دنبال می‌کند و توانسته جهش‌های بزرگی در این زمینه داشته باشد.\nرویداد روز توسعه‌دهندگان مایکروسافت چند روزی است که در جریان است، ردموندی‌ها امروز در آخرین روز این رویداد پلتفرم هوش مصنوعی ویندوز را به‌صورت رسمی معرفی کردند. برطبق اظهارات مدیران این شرکت، این پلتفرم جدید هوش مصنوعی در نسخه آتی ویندوز 10 وارد خواهد شد.\nباید اشاره کنیم که در حال حاضر در برخی بخش‌های ویندوز 10 به‌صورت محدود شاهد حضور هوش مصنوعی هستیم، اما با ورود پلتفرم هوش مصنوعی ویندوز به این سیستم عامل، عملا ویندوز 10 تحول بزرگی را تجربه خواهد کرد. به‌علاوه این پلتفرم توسعه‌دهندگان ویندوزی را قادر می‌کند تا با استفاده از ابزارهای قدرتمند آن از مزایای هوش مصنوعی و یادگیری ماشین در اپلیکیشن‌های خود بهره‌مند شوند.\nپلتفرم هوش مصنوعی به توسعه‌دهندگان این امکان را می‌دهد تا به مدل‌های یادگیری ماشین از پیش تمرین داده شده دسترسی داشته باشند و با استفاده API جدید ویندوز 10 یعنی Windows ML API هوش مصنوعی را در اپلیکیشن‌ها ویندوزی وارد کنند.\nیکی دیگر از موارد جالب در مورد این پلتفرم امکان اجرای پردازش‌های هوش مصنوعی به‌صورت محلی روی کامپیوتر است، بدین معنی که توسعه‌دهندگان این امکان را خواهند داشت تا تعیین کنند پردازش‌های هوش مصنوعی روی دستگاه انجام گیرد یا آنکه انجام آنها به سرور منتقل گردد.\nانجام پردازش‌های هوش مصنوعی روی دستگاه کاربر مزایای زیادی را به‌همراه دارد، در وهله اول در صورت کندی سرعت اینترنت یا قطع بودن آن کندی یا تداخلی در عملکرد هوش مصنوعی پیش نخواهد آمد، از سوی دیگر پهنای باند کاربر اشغال نخواهد شد و البته هزینه استفاده از خدمات ابری به کنار خواهد رفت.\nAPI جدید ویندوز یعنی Windows ML در تمامی نسخه‌های ویندوز 10 در دسترس قرار خواهد گرفت، این API با اپلیکیشن‌های یونیورسال و وین 32 سازگار بوده و تعامل خواهد داشت. این API جدید و قدرتمند در طیف گسترده‌ای از دستگاه‌های ویندوزی با فرم فکتورهای مختلف اعم از کامپیوترها، هولولنز، سرور و حتی ایکس باکس وان پشتیبانی خواهد شد.\nبخشی از شتاب بیشتر در فعالیت‌های مایکروسافت در حوزه هوش مصنوعی را باید ناشی از همکاری بسیار نزدیک این شرکت با سازندگان سخت‌افزار نظیر اینتل، انویدیا، کوالکام و AMD دانست. برای مثال شرکت اینتل اعلام کرده که در حال انجام یک پروژه مشترک و نزدیک با مایکروسافت است تا پشتیبانی از Windows ML API را در واحد پردازشی دید کامپیوتری خود یعنی Movidius Myriad اضافه کند. این چیپ مجتمع به‌صورت تخصصی و ویژه برای انجام پردازش‌های مرتبط با هوش مصنوعی و یادگیری ماشین توسعه یافته است.\nکام ود برات مدیر برنامه ریزی بخش هوش مصنوعی ویندوز امروز اعلام کرده:\nWindows ML به‌گونه‌ای طراحی شده تا برای طیف گسترده‌ای از پردازنده‌هایی که در حال اجرای ویندوز 10 هستند بهینه باشد.\nبا استفاده از دستورالعمل‌های تنظیم شده جهت بهینه‌سازی در پردازنده‌های مرکزی جدید و البته توسعه سرسام آور کارت گرافیک‌های جدید که از دایرکت ایکس 12 پشتیبانی می‌کنند و درایور مدلی که برای پردازنده‌های ویژه هوش مصنوعی آینده تدارک دیده شده است، ما قادر هستیم تا عملکرد و تاثیرگذاری مناسبی در طیف گسترده‌ای از دستگاه‌ها ارایه دهیم.\nمایکروسافت امروز در کنار معرفی پلتفرم هوش مصنوعی ویندوز اعلام داشته که ONNX که در حقیقت فرمتی باز برای مدل‌های یادگیری ماشین است به‌زودی و با عرضه نسخه پیش نمایش ویژوال استودیو 15.7 پشتیبانی خواهد شد و در نتیجه توسعه‌دهندگان قادر خواهند بود تا فایل‌های ONNX را در پروژه‌های اپلیکیشن‌های یونیورسال بارگذاری کنند. این قابلیت جدید باعث خواهد شد تا برای پروژه توسعه‌دهنده مدلی خودکار ایجاد گردد.


امیری: دور هم جمع شدن مجوز نمی خواهد | آفتاب\nدوشنبه ۵ خرداد ۱۳۹۳ ساعت ۴۰ : ۱۲\nامیری: دور هم جمع شدن مجوز نمی خواهد\nوزارت كشور دولت يازدهم سعي دارد تا مستقل عمل كند و برايش هم اهميت ندارد چه انتقاداتي به رويه اين وزارتخانه كه شايد ناشي از نگاه جناحي منتقدان باشد، مطرح مي‌شود.\nروزنامه آرمان: وزارت كشور دولت يازدهم سعي دارد تا مستقل عمل كند و برايش هم اهميت ندارد چه انتقاداتي به رويه اين وزارتخانه كه شايد ناشي از نگاه جناحي منتقدان باشد، مطرح مي‌شود. اين را قائم مقام وزارت كشور مي‌گويد و بر پافشاري اين وزارتخانه به اهداف پيش‌بيني شده و مهم‌تر از آن شعارهاي انتخاباتي دولت تدبير و اميد اصرار مي‌كند.\nدر موضوع ديگري هم معتقد است كه وزارت كشور در مواجهه با احزاب سعي در حفظ بي‌طرفي را دارد و هر آنچه بتواند براي فعاليت قانوني آنها انجام مي‌دهد. درباره احزاب منحل شده هم واكنش جالبي دارد و مي‌گويد برخي از آنها هنوز دور هم هستند و تا زماني كه فعاليت حزبي انجام ندهند موقعيت آنها تغيير نخواهد كرد. دكتر حسينعلي اميري كه اكنون بر مسند قائم مقام وزیر كشور نشسته است، با «آرمان» به گفت‌وگو پرداخت و از وضعيت مرزها، انتصاب فرمانداران، احزاب و مجوز جبهه‌ها سخن گفت. متن گفت‌وگوي اميري با «آرمان» را در ادامه مي‌خوانيد:\nتا حدود زيادي بستگي به شرايط كشور همسايه دارد؛ اگر در كشور همجوار در بخش‌هاي مرزي‌اش حاكميت خوبي اعمال شود، طبيعتا مشكل امنيتي به وجود نمي‌آيد يا كمتر تهديد مي‌شود. مشخصاً در شرق بايد توجه بيشتري صورت گيرد. پاكستان كه در يك بخشي از خاك خودش، حاكميتي ندارد و همين امر باعث شده كه گاهي از خاك پاكستان عليه ما استفاده شود يا گروگان‌گيري اتفاق بيفتد لذا از اين اتفاقات در مرز مشترك و پاكستان اتفاق مي‌افتد.\nهمكاري امنيتي كه بين ايران و پاكستان در مجلس به تصويب رسيد يكسري الزامات حقوقي براي پاكستان درست مي‌كند و ما خيلي اميدواريم با اين ملاقات‌ها و اين تصويب موافقت‌نامه همكاري امنيتي بين ايران و پاكستان و قول‌هايي كه خود پاكستاني‌ها دادند، سفيرشان، رئيس مجلس‌شان كه به ايران آمده بودند، ملاقات‌هايي كه در جلسات بين‌المجالس، مقامات تقنيني پاكستان با مقامات تقنيني ما داشتند و همچنين پيگيري‌هايي كه آقاي روحاني رئيس‌جمهور داشتند، اندك تهديدات هم از بين برود و ما اين تلاشها و همكاري‌ها را مثبت ارزيابي مي‌كنيم و به زودي نيز جناب آقاي دكتر روحاني و وزير محترم كشور سفري به پاكستان خواهد داشت.\nاگر خاطرتان باشد، اوايل كار آقاي دكتر رحماني فضلی نشستي با دبيران احزاب گذاشتند، هم اصلاح‌طلب‌ها بودند و هم اصولگرايان. آنجا سياست‌هاي دكتر روحاني را آقاي رحماني فضلی فرمودند، بعد ايشان گفتند سياست دولت در اين زمينه اين است كه هر حزب و گروهي كه البته شناسنامه‌دار باشد، قانوني باشد در چارچوب ضوابط جمهوري اسلامي فعاليت كند به خاطر اينكه ما معتقديم احزاب مي‌توانند در توسعه كشور نقش كليدي داشته باشند، احزاب متشكل از افرادي هستند كه تخصص‌هاي مختلف دارند. يك عده از متخصصين در دولت قرار مي‌گيرند و مسئوليت‌هاي اجرايي مي‌گيرند، يك بخشي از نخبگان در قالب احزاب نسبت به جامعه مسئوليت دارند. اتفاقا اينهايي كه بيرون از نظام اداري هستند كار را از بيرون مي‌بينند، تعصبي ندارند و بي‌طرفانه مي‌بينند و به دنبال توسعه كشور هستند.\nآنها مي‌خواهند بهترين راه‌حل‌ها را براي توسعه كشور پيدا شود، طبيعتا اينها مي‌توانند نقش كليدي داشته باشند. فقط يك موضوع است كه آن هم حكم عقل است كه از متخصصيني كه در قالب احزاب و گروه‌هاي سياسي شناسنامه‌دار در كشور شكل مي‌گيرند در راستاي هم‌افزايي از نخبگان استفاده كنيم. آقاي رحماني فضلی هم به دبيران احزاب سياست‌هاي وزارت كشور و دولت در آن جلسه عنوان كردند موضوع قانون احزاب مطرح شد كه ما در سايت وزارت كشور پيش‌نويس قانون احزاب را قرار داديم كه بعضي از احزاب اظهارنظر كردند و بعضي از احزاب هم اظهارنظر نكردند. آنهايي كه اظهارنظر كردند، كارشناسي بود استفاده كرديم.\nيكي از بحث‌هايي كه مطرح شد، خانه احزاب بود. خانه احزاب يك موضوع دولتي نيست، يك موضوع حكومتي نيست، يك موضوع صنفي است و مربوط به خود احزاب است. خود احزاب بايد با هم كنار بيايند، انتخابات خانه احزاب برگزار كنند، وزارت كشور در چارچوپ قانون از آنها حمايت مي‌كند. اما متاسفانه در صورتي كه چند ماه از اين موضوع مي‌گذرد تا الان موضوع خانه احزاب يعني خود احزاب داخل كشور، به يك جمع‌بندي واحدي نرسيده است. هر زمان به توافق جمعي رسيدند و كارشان را انجام دهند و خانه احزاب را شكل دهند طبيعتا ما هم حمايت مي‌كنيم ولي به عنوان وزارت كشور ديگر قرار نيست كه در اين دوره خودش را در حد يك حزب، گروه و جريان تنزل بدهد و خلاصه در آن باشد بلكه وزارت كشور بنايش بر اين است كه از زاويه بالاتري انجام شود وزارت كشور در اين موضوع كار سياسي نمي‌كند بلكه مديريت سياسي مي‌كند.\nدر دوره قبل احزاب معتقد بودند خانه احزاب، اسناد و مدارك آنها را توقيف كرده و در ساختمانشان را بسته است، شما اين اسناد را برمي‌گردانيد؟\nاشاره كرديد به مديريت سياسي، خانه احزاب هشت سال فعاليتي نداشت. وزارت كشور بايد چه برنامه‌اي را پيش بگيرد كه اين احزاب دچار تنش نشوند؟\nيك قاعده كلي نمي‌شود عنوان كرد؛ اينكه مجوز بدهند يا ندهند، بستگي به خيلي چيزها دارد، معمولا مولفه‌هاي امنيتي را در نظر مي‌گيرند، يك زماني شرايط به نحوي است اگر راهپيمايي اتفاق بيفتد، هيچ كسي مسئوليت امنيتي را به عهده نمي‌گيرد، خود احزاب متبوع، يعني بزرگان آن حزب برقراري امنيت را تضمين نمي‌كنند. گاهی شرايط زماني، محيطي و مكاني به نحويست كه امکان دارد منجر به حواشی‌ای شود، در اين مواقع صلاح نمي‌دانند، چون چيزي كه مهم است استقرار امنيت است، امنيت موضوع مهمي براي آرامش كشور است. يك زماني است احزاب و گروه‌ها خودشان مي‌آيند تعهد مي‌دهند امنيت اين راهپيمايي و اين میتينگ را تضمين مي‌كنند و در اينچنين مواردي موضوع تقاضا براي تشكيل اجتماع يا راهپيمايي براساس مصاديق بررسي مي‌شود نه براساس يك قاعده كلي.\nيك جايي مثلا در يك استاني شرايط خيلي مناسبي وجود دارد، مسئولين امنيتي آن استان برای تشكيل میتينگ دغدغه‌اي ندارد . اما اگر تصور کنند با برگزاری میتينگی ممكن است اتفاقاتي بيفتد و درگيري شود، مجوز نمي‌دهند، بعضي جاها است آستانه تحمل پايين است اگر امنيت آن جلسه را بهم خورد مسئولين مربوطه تعهد نمي‌كنند و تمام اینها پيش‌بيني مي‌شود، گزارشاتي مي‌آيد و قرائن و دلايلي ارایه می شود که در آن احتمال درگیری وجود دارد لذا مجوز صادر نمي‌شود.\nبه دليل اينكه صلاحيتش را ندارد. قانونا به عهده جاي ديگري است. لذا وقتي يك حكمي وارد مي‌شود قوه مجريه حق ندارد بگويد اين غلط است، چون با حكم مواجه است و بايد حكم را اجرا كند. راجع به اين دو حزب، وزارت كشور با حكم مواجه است، حكم دستگاه قضايي. دبيران، يا مسئولين اين دو تا حزب، به ما مي‌گويند اين حكم فرآيندي قانوني‌اش را طي نكرده، مرجعش ما نيستيم كه بررسي كنيم، ما با يك حكم مواجه هستيم و مجبوريم آن حكم را اجرا كنيم و قانون را مجازات اسلامي مي‌گويد هر كسي كه از اختيارش براي جلوگيري از احكام استفاده بكند، يا حكمي كه قطعيت پيدا كرده اجرا نكند، به آن انفصال از خدمت مي‌دهند و اصلا مي‌برند در دستگاه قضايي محاكمه‌اش مي‌كنند. لذا راجع به اين دو حزب وزارت كشور با يك حكمي مواجه است.\nما به آقايان عرض كرديم اگر شما نسبت به اين حكم اعتراضي داريد عيبي ندارد، قانون مشخص كرده يك زماني است حكم از يك مرجع اداري صادر مي‌شود، مرجع اعتراض ديوان عدالت اداري است و آنجا بايد اعتراض كنند، يك زماني است حكم از مرجع قضايي صادر مي‌شود، مرجع اعتراض محاكم دادگستري هستند با شيوه و شكلي كه در قانون آيين دادرسي كيفري برشمرده شده، حتي اگر احكامي در ديوان عالي كشور نهايي شد، طبق قانون رئيس قوه قضاييه اختيار دارد اعمال ماده 18 بكند، البته احكامي كه خلاف بيان شرع باشد. بايد بروند مشكل‌شان را با قوه قضاييه حل كنند، اگر اين حكم نقض است و گفتند ملغي‌الاثر، عيبي ندارد، اما مادامي كه اين حكم وجود دارد قوه مجريه باید تابع قانون باشد و بیش از این كاري از وزارت كشور بر نمی آید.\nخوشبختانه نيازي به شرايط امنيتي نبود. ببينيد خوشبختانه هر چه جلوتر مي‌رويم آگاهي مردم بيشتر مي‌شود مردم به اين باور رسيدند كه كشور براي خودشان است، اموال اين دولت، اموال مردم است، دولت اساساً خودش هيچ اموالي ندارد، هر چه است براي مردم و ملت است، اين اموال همه از پول‌هايي اين مردم دارد خريداري مي‌شود، كسي شيشه را بشكند به نوعي به خودش ضربه زده و شيشه خودش را شكسته، فردا از جيب همين نفر اين شيشه بايد ساخته شود.\nمردم به اين شرايط رسيده‌اند و اين امر بسيار مباركي است، مردم هم خوشبختانه متوجه شدند كه اگر احياناً جايي يك برنامه نقدي دارند و يك اقدام دولت معترض هستند از كانال قانوني، از طريق روش‌هاي مدني مطالب‌شان را برسانند. خيلي وقت‌ها است مردم مطالب‌شان در صدا و سيما نقل مي‌كنند در يك مصاحبه‌اي اعلام مي‌كنند، در روزنامه اعتراض‌شان را منعكس مي‌كنند در سايت‌ها مي‌گويند به ويژه بحث توسعه فضاي مجازي باعث شد كانال‌هاي بسياري زيادي براي انتقال حرف مردم به دولت و حاكمان‌شان وجود داشته باشد با اين وضع چه نيازي دارند كه بخواهند بيايند و شيشه بشكنند و پمپ بنزين آتش بزنند؟


ساخت آب‌گرم‌کن خورشیدی-جلسه ی ششم\nاهداف جلسه: آشنایی با سایر قسمت‌های آب‌گرم‌کن خورشیدی\n1-1- قسمت‌های آب‌گرم‌کن\nاجزای اصلی یک آب‌گرم‌کن خورشیدی خانگی بدین شرح است:\nکلکتورهای خورشیدی که حرارت را از تابش خورشید جذب نموده و به سیال حامل انرژی در آب‌گرم‌کن خورشیدی منتقل می‌نماید.\nسیال حامل انرژی که عموماً آب بوده و حرارت را از کلکتور آب‌گرم‌کن خورشیدی برای ذخیره‌سازی یا استفاده جذب می‌کند.\nپمپ‌هایی که از آن‌ها برای انتقال سیال حامل انرژی در کلکتورهای آب‌گرم‌کن خورشیدی و مبدل حرارتی همچنین در برخی مواقع برای انتقال آبگرم مصرفی بهداشتی استفاده می‌شود.\nکنترلری برای روشن کردن پمپ‌ها در مواقع لزوم.\nدر ادامه به بررسی دقیق‌تر برخی از این قسمت‌ها پرداخته‌شده است:\n1-1-1- مخزن آب گرم:\nآب گرم شده در این مخزن عایق‌بندی شده، ذخیره می‌گردد.\nشکل 6-1 مخزن ذخیره\nیک نمونه راهنمای انتخاب مخزن در شکل زیر ارائه‌شده است:\nشکل 6-2 راهنمای انتخاب مخزن\n1-1-2- گردآور یا کلکتور\nشکل 6-3 دو نوع از گردآور\nکلکتورهای آب‌گرم‌کن خورشیدی گرمای تابش شده از خورشید را دریافت نموده و آن را به مایع موجود در آب‌گرم‌کن منتقل می‌کنند. گرمای واردشده تحت تأثیر فرآیند گلخانه‌ای در کلکتورها به دام می‌افتد. سطح کلکتور خورشیدی قادر است امواج با طول‌موج کوتاه را جذب و تشعشع با طول‌موج بلند را بازتابش کند. زمانی که تابش مادون‌قرمز با طول‌موج کوتاه از خورشید به سطح جاذب کلکتور برخورد می‌کند حرارت در کلکتور به دام می‌افتد، مایع داخل کلکتور که عموماً آب است در ارتباط با سطح جاذب کلکتور گرما را در خود ذخیره می‌کند و گرم می‌شود.\nگردآور خود شامل یک ورق است که به‌وسیله تابش خورشید گرم می‌شود و سپس حرارت خود را به یک سیال جذب‌کننده (مانند آب) که داخل لوله در حال جریان است، منتقل می‌کند. رنگ این ورق همیشه تیره انتخاب می‌شود و از پوشش خاصی در آن استفاده‌شده که جذب انرژی را به بیشترین مقدار خود برساند. برای رسیدن به دمای بالا، مجموعه ورق و لوله‌ها را در داخل یک جعبه عایق با روکش شیشه قرار می‌دهند. گردآورها به دو نوع ثابت و متحرک تقسیم می‌شوند.\nگردآورهای متحرک که به آن‌ها پیگرد خورشیدی هم می‌گویند در یک محور و یا دو محور چرخان هستند و خود به شش دسته تقسیم می‌شوند:\n1. سهموی شکل\n2. بازتابنده‌های خطی\n3. بازتابنده‌های بشقابی\n4. بازتابنده‌های متمرکز کننده\n5. آبشخورهای سهموی\n6. آبشخورهای استوانه‌ای\nاین گردآورها که به‌صورت ثابت در محل خود نصب می‌شوند و نیازی به دنبال کردن خورشید ندارند، به سه مدل تقسیم می‌شوند:\n1-گردآورهای نوع صفحه تخت یا مسطح (Flat Plate Collectors - FPC)\n2-گردآورهای نوع جفت سهموی (Compound parabolic collectors - CPC)\n3-گردآورهای لوله خلأ (Evacuated- tube collectors – ETC)\nگردآور تخت یا مسطح\nشکل 6-4 گردآور تخت\nساده‌ترین و پراستفاده‌ترین نوع گردآور به شمار می‌رود. ساختار آن به شکل یک جعبه مستطیل شکل است که در داخل آن یک صفحه جاذب فلزی از جنس مس یا آلومینیوم با پوششی به رنگ‌های خاص قرار دارد. این صفحه، جاذب انرژی حرارتی خورشید می‌باشد. در زیر صفحه، لوله‌های کوچکی قرارگرفته که آب یا سیال در آن‌ها جریان دارد. اطراف گردآور به‌منظور کاهش اتلاف حرارتی عایق‌بندی شده و روی سطح جعبه نیز از پلاستیک شفاف یا شیشه پوشیده شده است. این کلکتورها باید رو به خط استوا نصب شوند، به‌طوری‌که در نیم‌کره شمالی به سمت جنوب و در نیم‌کره شمالی به سمت شمال قرار گیرند. زاویه شیب مناسب برای این کلکتورها برابر با عرض جغرافیایی منطقه نصب است که بسته به نوع سیستم، این زاویه بین ۵ تا ۱۰ درجه افزایش یا کاهش می‌یابد. اجزای داخلی این گردآور را می‌توانید در تصویر زیر مشاهده کنید.\nشکل 6-5 گردآور صفحه تخت و بخش‌های آن\nگردآورهای صفحه تخت عموماً از قسمت‌های زیر تشکیل می‌شوند.\nشیشه: یک یا چند صفحه شفاف شیشه‌ای (عبور دهنده پرتو)\nلوله‌ها، پره‌ها و کانال‌ها: برای هدایت و انتقال سیال عامل از ورودی به خروجی\nصفحات جاذب: صفحه‌هایی تخت، موج‌دار، یا شیاردار که لوله‌ها، پره‌ها یا کانال‌هایی به آن‌ها وصل شده‌اند یا اینکه ممکن است لوله‌ها به‌صورت یکپارچه و قسمتی از صفحات باشند.\nمانیفولدها: برای جمع‌آوری و تخلیه سیال\nعایق: برای به حداقل رساندن افت حرارتی در اطراف صفحه جاذب محفظه\nنگه‌دارنده: برای در برگرفتن اجزای فوق‌الذکر به جهت حفاظت از آن‌ها در مقابل گردوخاک و رطوبت هوا و غیره.\nگردآور لوله‌ای تحت خلأ\nشکل 6-6 گردآور لوله‌ای\nاین گردآور از تعدادی لوله دوجداره شفاف موازی تشکیل‌شده است. هر لوله خلأ می‌تواند شامل دو لوله شیشه‌ای ساخته‌شده از شیشه بوروسیلیکات بسیار مستحکم و یا از دو لوله متداخل فلزی و شیشه‌ای تشکیل‌شده باشد. عموماً لوله فلزی از جنس مس می‌باشد که لوله جاذب نام دارد. لوله خارجی شفاف بوده و اجازه عبور نور با کمترین مقدار انعکاس را می‌دهد. لوله درونی عموماً با پوششی از یک فلز مانند مس است که ویژگی‌های عالی جذب تابش خورشیدی و با خواص بازتابی حداقل را دارا می‌باشد. سیال در داخل لوله جاذب داخلی جریان دارد و لوله شیشه‌ای در بیرون قرارگرفته و از تلفات جابجایی بین محیط و لوله جاذب جلوگیری می‌کند. جهت به حداقل رساندن تلفات جابجایی، فضای بین دو لوله از هوا تخلیه می‌شود. این «تخلیه» از گازها عامل ایجاد خلأ در بین محفظه دو لوله است. خلأ (مانند آنچه در فلاسک چای استفاده می‌شود) یک عایق حرارتی بسیار عالی بوده که منجر به عدم از دست دادن حرارت موجود در لوله داخلی، پس از گرم شدن آن با حرارت خورشید، می‌شود. خواص عایق خلأ به‌اندازه‌ای خوب است که زمانی که دمای لوله داخلی ممکن است 95 درجه سانتی‌گراد رسیده باشد، لوله بیرونی کاملاً سرد و قابل‌لمس است. جاذب‌های لوله خلأ در آب‌گرم‌کن‌های خورشیدی، به‌خوبی می‌توانند گرمایش آب را حتی در روزهای سرد انجام دهند درحالی‌که جاذب‌های صفحه تخت به علت از دست دادن حرارت قادر به انجام این امر به‌خوبی نیستند.\nشکل 6-7 لوله‌های تحت خلأ\nعملكرد این مبدل عموماً به‌صورت ترموسیفون است؛ یعنی با استفاده از گرما و بدون دستگاه پمپ آب به‌طور طبیعی در این لوله‌ها در جریان است. حال ببینیم که چگونه این اتفاق می‌افتد؟\nوقتی مایع درون این لوله‌ها گرم شود چگالی آن کاهش می‌یابد درواقع آب گرم سبک‌تر از آب سرد است به همین دلیل آب گرم به سمت بالا می‌رود و آب سرد جایگزین آن می‌شود. در آب‌گرم‌کن‌های خورشیدی تحت خلأ، آب درون لوله‌ها جاری نیست؛ بنابراین علاوه بر اینکه امکان رسوب املاح آب در لوله‌ها از بین خواهد رفت، چنانچه یکی از لوله‌های خلأ بنا به هر دلیلی بشکند آب گرم داخل مخزن هدر نخواهد رفت و سیستم بکار خود ادامه خواهد داد.\nاین گردآورها سطح آینه‌ای دارند و برای تجمع انرژی خورشیدی بر روی تیوب جاذب که شامل سیال انتقال حرارت است، بکار می‌رود.\nشکل 6-8 گردآور سهموی\nکدام گردآور بهتر است؟\nپاسخ این سؤال وابسته به عوامل مختلفی ازجمله دمای محیط است.\nشکل 6-9 گردآور بهینه. نمودار بازده در برابر، نسبت دمای محیط به تشعشع خورشید\nبا توجه به شکل برای دمای 10 تا 50 درجه سانتی‌گراد بالای دمای محیط از گردآور صفحه تخت و در صورت نیاز به دماهای بیشتر باید از گردآور لوله‌های تحت خلأ استفاده شود. همچنین در جدول زیر با توجه به آب‌وهوای مناطق استفاده از دو نوع گردآور مختلف پیشنهادشده است:\nجدول 6-1 گردآور مناسب با توجه به منطقه آب و هوایی\n1-1-3- کنترل آب‌گرم‌کن\nکنترل آب‌گرم‌کن یا به‌صورت دستی و یا خودکار انجام می‌شود. بعضی از آب‌گرم‌کن‌ها مجهز به ترموستات هستند که کنترل منبع انرژی را به عهده دارد. وقتی درجه حرارت از حد معمول پایین‌تر باشد، به‌طور خودکار سامانه به کار می‌افتد و حرارت را بالا می‌برد. اکثر مواقع برای اینکه از اتلاف حرارت جلوگیری کنند، آب‌گرم‌کن‌ها را عایق‌کاری می‌کنند؛ که در جلسه بعد به مبحث عایق‌کاری پرداخته می‌شود.\nشکل 6-10 کنترل آب‌گرم‌کن\nبا دانلود نرم‌افزار PV-Solar Power System از Google play store، زاویه قرار دادن کلکتور را در محل زندگی خود تعیین کنید و آن را با روش گفته‌شده در این جلسه و جلسه قبل مقایسه کنید. جدول زیر را تکمیل و ارسال نمایید.\nوارد سایت http://valentin.de/calculation/thermal/system/ww/en شده و با انتخاب کشور ایران و شهر تهران، نوع و مساحت گردآورنده، حجم مخزن آب‌گرم‌کن، دمای خروجی و نوع سوخت کمکی را تغییر داده و نتیجه را با انتخاب گزینه result مشاهده کنید.\nدر شرایط یکسان کدام نوع گردآورنده تأثیر بیشتری روی Solar fraction (انرژی‌ای که از خورشید تأمین می‌شود به‌کل انرژی موردنیاز) دارد؟\n• سوتریس کالوگیرو، مترجم سعید محمدی، کلکتور خورشیدی، انتشارات علوم روز


به گزارش وب كنفرانس یكی از مدیران ارشد سرویسهای وب آمازون، در اعتراض به اخراج كارگران این شركت برای فاش كردن اقدامات ناكافی در جهت مقابله با كووید۱۹، از سمت خود استعفا كرد.\nبه گزارش خبر گزاری مهر به نقل از انگجت، در این اواخر آمازون برخی از کارگران منتقد سیاست هایش را اخراج کرد و همین مساله میان مدیران رده بالای شرکت نارضایتی هایی بوجود آورده است.\nتیم بری، نایب رییس بخش سرویسهای وب آمازون بنابراین از سمت خود استعفا داده است. یکی از علل استعفای او تنبیه کارگرانی اعلام شده که نگرانی درباره اقدامات حفاظتی ناکافی در مقابل کووید۱۹ در انبارهای آمازون را فاش کردند.\nهر چند به قول او آمازون تلاش زیادی دارد تا ایمنی انبارها را حفظ کند و در بخشی که وی در آن فعالیت می کرد هم رفتار خوبی با کارمندان وجود داشته است اما بری هم اعتقاد دارد کارگران حقیقت را می گویند و جریانی مسموم در آمازون وجود دارد که به اخراج منتقدان منجر می شود. چنانچه وی در سمت خود باقی می ماند، به معنای قبول کردن اقداماتی بود که نسبت به آنها اعتراض داشت.\nهمچنین بری به تاریخچه ای از تهدید کارمندان یا اخراج آنان اشاره نموده است. از طرفی چند کارگر ادعا می کنند آمازون تهدید کرده به علت اعتراض به تغییرات آب و هوایی آنها را اخراج می کند. گروهی دیگر هم که خواستار اقدامات امنیتی بهتر در مقابل کووید۱۹ بودند هم خیلی سریع شغل خویش را از دست دادند.\nپیش از این آمازون تاکید داشت که فعالان تغییرات آب وهوایی سیاست های این شرکت درباره ارتباطات خارجی را نقض می کنند و دلیل اخراج معترضان به سیاست های مربوط ایمنی کووید۱۹ هم عدم رعایت قوانین فاصله گذاری اجتماعی بوده است.\nتگهای خبر: ارتباطات , سرویس , شركت


در بخش مشخصات محصولات سیم و کابل در سایت دنیای برق، پارامترها و اصطلاحاتی مطرح میشوند که بعضا نیاز به توضیحات دقیق دارند. در این صفحه، بعضی از این اصطلاحات و پارامترها، توضیح داده شده اند.\nجریان مجاز یعنی جریانی که میشود به صورت پیوسته از این سیم گذراند. حداکثر جریان، آن جریانی است که بعد از آن سیم از بین میرود. در هیچ کاربردی، نباید از جریان مجاز عبور کنید و به سمت حداکثر جریان بروید\nسیم های افشان از متداول ترین سیم هایی هستند که در تمامی زمینه ها کاربرد دارند از ساختمان های مسکونی گرفته تا تابلو های صنعتی\nبه مجموع چند رشته از سیم های افشان که در قالب یک روکش واحد قرار گرفته و برای ورودی های برق استفاده میشوند.\nکابل های زوجی کابل های بسیار نازکی هستند که عموما برای بخش تلفنی و ارتباطی و فرمان های سبک مورد استفاده هستند.


مجله ستاره ها: اکبر گلپایگانی: شجریان باید آن دنیا پاسخگو باشد + عکس\nآکاایران: مجله ستاره ها: اکبر گلپایگانی: شجریان باید آن دنیا پاسخگو باشد + عکس\nروزنامه قانون – مهرشاد ایمانی: وارد خانه اش که می شویم، جمعی از جوانان گِردش حلقه زده اند و او مشغول ذکر خاطرات گذشته با آن هاست. از دور ایستاده ایم تا سخنش به سرانجام برسد و سپس برای سلام جلو برویم. در آن وقفه کوتاه در میان نفرات، همسر مرحوم فرهنگ شریف نیز دیده می شود.\nبه گزارش آکاایران: گلپا سخن می گوید و دیگران با اشتیاق فراوان گوش می دهند. تصویر قدری غیرواقعی می شود؛ گویی در یک لحظه وارد عصری می شویم، که صدای بنان، فاخته و گلپا شنیده می شود؛ به خصوص آنکه تا چشم کار می کند، بر در و دیوار خانه اعیانی گلپایگانی پُر است از عکس هایی که یادآور خاطرات دور ایران است؛ عکس هایی از جوانی هایش و همکاران و دوستانش که اکنون اکثر آن ها در سینه خاک آرمیده اند. همه این ها حاصل چند دقیقه تحمل و تامل در خانه مردی است که بخشی از خاطره بازی ها و شاید عشق بازی های گذشتگان ما با او گره خورده است؛ نقشی و خطی از تاریخ زنده موسیقی ایران.\nگلپا از آن دست خوانندگان، یا بهتر است بگویم هنرمندانی است که خود مبدع و خالق اثر است؛ یعنی علاوه بر اجرای صرف، خلاقیت و نوآوری هایش وجه تمایز او از سایر هنرمندانی است که فقط قادر به اجرای خوب بوده اند. همچنین دلیل اهمیت سرشار این خواننده به پیشگام بودنش در عرصه موسیقی بازمی گردد، چنانچه محمدرضا شجریان در وصف او می گوید: «هنگامی که نوجوانی ۱۷ساله بودم، صدای آقای گلپایگانی را از رادیو می شنیدم و آواز او باعث شد تا به موسیقی علاقه مند شوم».\nیا آنکه مرحوم لطفی در خاطرات خود می گوید: «وقتی صدای گلپایگانی از رادیو پخش می شد، مردم دکان های خود را می بستند تا صدای او را در منزل و از رادیو بشنوند». پس گلپا نه فقط یک خواننده،که ایجادکننده جریانی مهم در موسیقی ایران است. هرچند بی تردید او نیز به حقش نرسید و سال های متمادی از فعالیت محروم بود.او با درد بسیار از روزهای بی صدایی اش می گوید؛ روزهایی که بر گلپا و هنرمندان دیگر سخت گذشت. شاید تحمل چنین رنج هایی باعث شد تا دیدگاه او به بعضی از همکارانش مثبت نباشد؛ همکارانی که خود نیز از بزرگان موسیقی ایرانند. گلپا که زندگی اش را وقف جوانان می داند، باور دارد که پس از انقلاب، بعضی از هنرمندان جوانان را نادیده گرفتند.\nفارغ از تایید یا تکذیب نگرش این خواننده بزرگ، می توان به صراحت تایید کرد که اگر فضای هنری بر دلدادگان هنر مسدود نمی شد، هیچ گاه چنین گلایه هایی پدید نمی آمد. درددل هایی که ناشی از بیش از سی سال بی صدایی است. اکبر گلپایگانی، در یکی از روزهای تیرماه ۱۳۹۶، در گفت وگویی مفصل پای سوالات ما نشست و از دغدغه های دیروز و امروزش گفت.همچنین از سینماگر عزیز، داریوش جعفری، برای هماهنگی این دیدار ممنونیم.\nموسیقی برای من از کلاس دوم دبستان آغاز شد. پدر و پدربزرگم خواننده های خوبی بودند، به همین سبب هنرمندان زیادی در منزل ما رفت وآمد داشتند. در واقع من میان هنرمندان عصر خود بزرگ شدم. روزی که مادرم به علت کزاز در بستر بیماری بود، عمویم به من گفت که برای بهبود مادرت بر پشت بام خانه اذان بخوان. هنگامی که اذان به پایان رسید دیدم که همه متاثر و متحیر شده اند.\nپرسیدم: چه اتفاقی افتاده است که شیخ ممد شِمر، تعزیه خوان معروف، به من گفت که چطور توانستی این گونه اذان را بخوانی؟ گفتم کار خاصی نکردم جز اینکه در سراسر لحظه های اذان، مادرم پیشِ روی چشمانم بود. وقتی این اتفاق پدید آمد، متوجه شدم که در خوانندگی استعداد دارم. پس از آنکه به استعداد خود علم پیدا کردم، به مدرسه نظام رفتم. در مدرسه نظام با نورعلی خان برومند، استاد موسیقی و ردیفدان، آشنا شدم.\nمنزل او در امیریه بود و خانواده متمولی داشت. این سخن من به این معنا بود که به شغل افسری علاقه ندارم. از آن دانشگاه بیرون آمدم و در دانشکده نقشه برداری پذیرفته شدم، اما از آن فعالیت هم مدتی نگذشته بود که به عنوان کارشناس رهنی بانک مشغول به کار شدم و خانه ها را قیمت گذاری می کردم که رای من کار دلچسبی نبود. پس از مدتی، احساس کردم این کار به دردم نمی خورد.\nگذشت و گذشت تا روزی که در باغ آقای خواجهنوری میهمان بودیم در مقابل سفیر ایتالیا یک قطعه ترکی خواندم. پس از میهمانی آقایی آمد و گفت که بیا برای من کار کن. گفتم شما را نمی شناسم، گفت من پیرنیا، سازنده برنامه «گل ها» هستم. آن زمان برنامه گل ها دو بخش ۱۰دقیقه ای بود. چندخواننده، از جمله ادیب خوانساری، بنان و فاخته ای، خواننده های اصلی آن برنامه بودند. به استودیوی برنامه گل ها رفتم. آقای پیرنیا گفتند یک آواز در باب ضربت خوردن حضرت علی(ع) بخوان.\nمن گفتم باید از استادم اجازه بگیرم، اما ایشان با اصرار خود قانعم کرد که فاقد پخش موسیقی و فاقد ذکر نام خواننده بخش کوتاهی از یک آواز را اجرا کنم. آن شعر این بود: «در خرابات مغان نور خدا می بینم/ این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم» وقتی این بیت از حافظ را خواندم، دیدم که پیرنیا گریه می کند. چند روز بعد دوباره با من تماس گرفتند و گفتند که بیا و برای برنامه ای با آهنگ مرتضی محجوبی آواز بخوان.\nمن هم به دلیلی آنکه همیشه به آواز و نه ترانه علاقه داشتم علاقه داشتم، این پیشنهاد را پذیرفتم. اکنون که بحث به اینجا رسید بد نیست یادی از ملک الشعرای بهار کنیم؛ درباره رویارویی بهار با عارف قزوینی ماجرایی نقل می کنند که بهار به عارف گفته بود تو تصنیف خوانی، نه آوازخوان. من که همه این ها را آموخته بودم، دوست داشتم که یک آواز خوان باشم. ازاین رو، هیچ وقت ترانه نخواندم چون معتقدم، ترانه و آهنگ را دیگران می سازنند و خواننده همچون یک ربات باید آن را اجرا کند، اما وقتی کسی آواز می خواند خود مبدع اثر خواهد بود و نوازندگان پاسخ خواننده را می دهند.\nبه هرروی، خواندن ادامه داشت تا روزی مرتضی خان محجوب به من گفت می خواهم آواز این موسیقی را تو بخوانی که آن آواز، با شعری از بیژن ترقی، غوغایی به پا کرد. به یاد دارم وقتی خواستم برای اجرای این آواز به استودیو بروم در راهروی استودیو، مشیرهمایونِِِِ شهردار را دیدم. او گفت که «گلپا! اینجا چکار می کنی؟» گفتم به دعوت آقای پیرنیا آمده ام تا آواز بخوانم. او که می دانست من از شاگردان نورعلی خان هستم، گفت آواز را پشت مرده می خوانند؛ در حقیقت مشیرخان یک پس گردنی مهم به من زد. وقتی این سخن را شنیدم، به یاد حرف نوعلی خان افتادم که می گفت خیلی ها آواز می خوانند، اگر می خواهی خواننده خوبی باشی، خودت باش و از کسی تقلید نکن. از آن پس سعی کردم شیوه خودم را در خوانندگی داشته باشم.\nآقای پیرنیا با مشورت مشاوران عالی خود، یعنی روح ا…خالقی، موسی معروفی، علی دشتی، رهی معیری و دکتر صورتگر من را به عنوان خواننده برنامه گل ها معرفی کردند و آن شد که من به مدت ۱۷سال در این برنامه خواندم. پس از ۱۷سال تشخیص دادم که باید به جوانان خدمت کنم\n. عده ای ایراد گرفتند که گلپا برای جوان ها و عامه مردم می خواند. اتفاقا من فقط برای مردم می خوانم، برای دل جوانان می خوانم. همه موفقیت من در طول سال ها این بوده است که علیه مردم چیزی نخوانده ام. همیشه گفته ام که استعداد من از جانب خداست و مردم از این استعداد حمایت کرده اند، پس انصاف نیست که برای خدا و مردم نخوانم. منتقدان می خواستند که گلپا تا پایان عمر «دل ای دل ای، امان امان…» بخواند اما من اینطور نمی خواستم، زیرا مردم از من چنین توقعی نداشتند.\nبه یاد دارم که در همین خانه، روزی ابوالحسن صبا ویلون می زد و یونس دردشتی می خواند. وقتی دردشتی شروع به خواندن «دل ای دل ای، امان امان…» کرد، صبا به نورعلی خان گفت: این چه می خواند؟ نورعلی خان پاسخ داد که خودش را کوک می کند! وقتی که چهارمضراب و رِنگی زده شده است، باید شعر خوانده شود. مساله رمانس و فاصله میان بین ترانه و آواز موضوعی است که باید به شدت به آن توجه شود.\nنوع خوانندگی شما ویژگی های منحصربه فردی دارد که گویا خود مبدع آن ها بوده اید. در حقیقت گویا که گلپا خوانندگی اش دارای نوآوری هایی است که شبیه آن نیز در اجرای دیگر خواننده ها دیده نمی شود. حتی عده ای معتقدند، سبکی که اکنون با عنوان پاپ-سنتی از آن یاد می شود، پیشتر زمینه هایش در آثار شما بوده است. در حقیقت، شما یکی از ارکان تلفیق موسیقی سنتی و روز هستید. کمی درباره این نوآوری های موسیقایی توضیح دهید.\nدر این باره، در ابتدا باید ببینیم که مردم چه می خواهند. موسیقی پاپ یا سنتی باید مورد علاقه مردم باشد. چون مخاطب یک اثر هنری غیر از مردم نیست. باید حصرها شکسته شود. در وهله بعد وقتی به خودِ موسیقی توجه می کنیم، درمی یابیم که کل موسیقی سه گاه و چهارگاه نیست؛ ما علاوه بر این دو، یک گاه، دوگاه و راست پنج گاه نیز داشتیم. پیش از من، یک گاه و دوگاه کاملا از بین رفته بود. مرحوم لطفی که از قضا مدتی نیز شاگرد نورعلی خان بود، ردیف می دانست اما به دنبال بداهه نرفت. وقتی کسی چهار عمل اصلی یا همان ردیف را می داند، باید نوآوری ایجاد کند، درغیراین صورت آن دانش به چه درد می خورد؟\nاگر فردی مدام جدول ضرب را تکرار کند، اما نتواند هیچ مساله ای را حل کند، در کار خود ناکام بوده است. اکنون موسیقی ما محفلی برای عقده گشایی، کارهای سیاسی و پول پرستی شده است. هنرمند نباید آلوده فعالیت های سیاسی شود. شأن یک هنرمند آنقدر عالی است که وارد این بازی ها نشود. حال وقتی فردی نمی تواند در موسیقی خود را ثابت کند، نمی تواند در بداهه توفیقی داشته باشد، نمی تواند محبوب مردم باشد، به ریسمان سیاست چنگ می زند تا مردم از او سخن بگویند.\nآقایان لطفی و علیزاده موسیقی را خوب می دانستند، اما در بداهه توفیقی نداشتند. شما نوع فعالیت پرویز یاحقی و فرهنگ شریف را مشاهده کنید، ببینید که چه میزان از موسیقی آن ها بداهه بود. ایشان به جایی رسیدند که با خدا سخن می گفتند و برای لقمه ای نان موسیقی را دنبال نمی کردند. در مقابل این ها کسانی هستند که آنقدر داد می زنند تا صدایشان ورم می کند. در طول این سال ها چنین افرادی در موسیقی ما قدرت داشتند.\nآن ها برای آنکه نیروهای جوان جایشان را پر نکنند، تلاش کردند تا تقلید را گسترش دهند، به نحوی که همه مانند هم بخوانند. چنین افرادی از حضور جوانان می ترسند. اکنون همه شاگردان من، متولدان دهه شصت هستند و من برای آموزش به ایشان حتی یک ریال هم دریافت نمی کنم. روحیه اهالی موسیقی باید جوان گرا باشد، نه آنکه با انحصارطلبی جوانان پشت در نگه داشته شوند. من همیشه می گویم که همه باید مانند خودشان بخوانند حتی اگر کسی می خواهد مکتب من را ادامه دهد، باید با شیوه و امضای خودش این مسیر را طی کند. با وجود اینکه پنج دکتری از مجامع معتبر موسیقی دارم، اما همواره تاکید کرده ام که من را دکتر خطاب نکنید\nمن گلپا هستم و به گلپا بودن خود افتخار می کنم؛ چون مانند خودم خواندم و زندگی کردم. در حال حاضر برخی که خود را صاحب نام می دانند، می خواهند همه شبیه هم بخوانند. دیگر آنکه ضرورت دارد که هدف ما جوانان باشد و برای ارضای میل انحصارطلبی خود جوانان را زیر چکمه های فولادین له نکنیم تا استعدادها شکفته شوند و آینده موسیقی به بهترین شکل رقم بخورد، درغیراین صورت نباید انتظار شرایطی بالنده برای عرصه موسیقی داشت.\nدوباره به گل ها بازگردیم. می دانیم که در خصوص گل ها بحث های بسیاری وجود دارد. برخی می گویند که نورعلی خان برومند، سعید هرمزی، یوسف فروتن و چند تن دیگر در برنامه گل ها حضور نداشتند. دلیل این امر چه بود؟\nاین حرف را چه کسانی می زنند؟ نورعلی خان در همه این برنامه ها شرکت می کرد؛ سه شنبه ها بعدازظهر در منزل عبدا… دوامی -که بچه های گل ها دورهم جمع می شدند- نورعلی خان هم شرکت می کرد و به دلیل آنکه چشمانش نمی دید، خودم می بردم و می آوردمش. نورعلی خان حتی به جشن هنر شیراز نیز آمد. نورعلی خان در عرصه موسیقی به شدت انسان جدی و باهوشی بود. چه کسی به خود اجازه می دهد که درباره نورعلی خان یا روح ا…خالقی صحبت کند؟\nدر حقیقت باید دید که منتقد چنین بزرگانی خود در هنر چه شأنی دارد. من دوشاگرد مشهدی دارم که همواره به منزلم می آیند و می خوانند. همین افرادی که درباره نورعلی خان چنین سخنانی را می گویند، همان کسانی هستند که در مقابل پیشرفت این دو شاگرد ایستاده اند. به خدا قسم وقتی این دو عزیز می خوانند بدن آدم به لرزه می افتد. جالب است که با همه این ها می گویند گلپا به موسیقی پشت ِ پا زد. بله، من برای مردم، برای جوانان و فاقد درنظر داشتن نفع مالی می خوانم.\nتا جایی که جان در بدن دارم این روال زندگی من خواهد بود. آن هایی که چنین عقده گشایی می کنند، چه خدمتی در حق جوانان این مملکت کرده اند؟ ما نباید پشت جوانان را خالی کنیم. من که کار خود را کرده ام و دیگر آرزویی در سر ندارم. به هرچه خواستم دست پیدا کردم.\nبیش از نیازم پول دارم، همسر و فرزندان خوب و شایسته ای در کنارم هستند و از شهرت و محبوبیت لازم نیز برخوردارم، پس احتیاجی به زیرپا کشیدن از کسی ندارم. تنها خواسته من رسیدگی به وضعیت جوانان است. زمانی تلفن های هندلی وجود داشت و اکنون اینترنت سراسر دنیا را درنوردیده است. به هیچ طریق نمی توان در مقابل تکنولوژی و فناوری ایستاد، همین طور نمی توان در مقابل خواست جوانان و پیشرفت آن ها ایستادگی کرد.\nنمی توان در صدسال پیش ماند و جوانان را مجبور کرد که آنطوری بخوانند که ما می خواهیم. فیروز نادری یکی از بهترین دانشمندان ناساست. او چندوقت پیش، برای اینکه جوانان جای او را پر کنند، به میل و اراده خود استعفا داد. حالا برخی مانند آقای لطفی و علیزاده می گویند که ما چون ردیف می دانیم، هنرمندیم. آن هایی که هنوز هیچ خلاقیتی در موسیقی ما به خرج نداده اند، مدعی شده اند.جوانان ما باید به جای الگو قرار دادن چنین اشخاصی، پرویز یاحقی، جلیل شهناز و حسن کسایی را الگو قرار دهند، اما حواس شان باشد که باز هم از ایشان تقلید نکنند و خودشان باشند.\nبه دلیل اتفاق ۱۷شهریور سال۵۷، آقایان ابتهاج، شجریان و لطفی از برنامه گل ها جدا شدند، اما شما در گل ها ماندید و خواندید. اعتراض نکردن شما به کشتار مردم در روز ۱۷شهریور دلیل خاصی داشت؟\nدر بازخوانی برنامه گل ها باید قایل به تقسیم بندی باشیم. گل های اصلی با نام «گل های جاویدان» برای رادیو ساخته می شد. من به همراه بنان، فاخته و عبدالوهاب شهیدی، خوانندگان آن برنامه من بودیم. این کسانی که شما نامشان را بردید در برنامه گل های رنگارنگ فعالیت می کردند و بعد از نسل ما این آقایان مشغول به کار شدند. باید ببینیم که چه کاری می خواهیم بکنیم. بنای من از ابتدای فعالیتم هنر بود و بس. اگر بعضی تمایل دارند فعال سیاسی باشند، به خودشان مربوط است. شأن یک هنرمند بالاتر از آغشته شدن به کارهای سیاسی است.\nاین دوستان بعد از مدتی دریافتند که نمی توانند مانند امثال فرهنگ شریف باشند و به سمت خودنمایی سیاسی حرکت کردند. علاوه براین، من مانند آن ها هر روز به رنگی درنیامده ام. من همان گلپایی هستم که ۵۰سال پیش برای مردم می خواندم. من که مثل این آقایان هرلحظه تفکرم تغییر نکرده است. آقای ابتهاج یک توده ای تمام عیار بود و بعدها تغییر ایدئولوژی داد و حزب اللهی شد و دوباره رویه اش را عوض کرد و چندی بعد از کشور رفت. این منش، همان روحیه ای است که باعث جدایی آن ها از برنامه گل ها شد.\nیا آن خواننده ای که نامش را بردید که در دهه شصت در موسیقی ایران برای خود امپراتوری ایجاد کرده بود، چرا اکنون معترض شده است؟ مگر نه آنکه وقتی که من در دهه شصت خانه نشین بودم، او برای خود یکه تازی می کرد. من که هیچ گاه از مواهب قدرت بهره مند نبوده ام. آن ها و طرفداران شان نباید این نقد را به من کنند، زیرا اگر قرار به حرف زدن باشد، شرمنده خواهند شد. به جای این حرف ها بسنجید که برنامه گل ها خوب بوده یا بد.\nاگر خوب بوده زیر بغل جوانان را بگیرید که بتوانند بازهم خالق برنامه هایی چون گل ها باشند. گل ها که تریبون حزبی و جناحی و سیاسی نبود. ما در آن برنامه دورهم جمع شده بودیم تا خدمتی به موسیقی بکنیم، چون تخصص ما موسیقی بود. من سواد سیاست ندارم و تنها چیزی که یاد گرفته ام موسیقی است. اگر حضرات دل در گرو موسیقی نداشتند، من اینطور نبودم. من در برنامه گل ها ماندم تا به موسیقی خدمت کنم؛ کاری که آن ها نکردند، زیرا عاشق هنر و موسیقی نبودند. هرچند خورشید پشت ابر نمی ماند. اینکه اکنون شما به عنوان روزنامه نگار در منزل گلپا هستید، یعنی هنوز من زنده ام، هنوز از خاطره ها فراموش نشده ام. درغیراین صورت، شما اینجا نبودید و صدالبته که زنده بودن نام گلپا با شرافت همراه است. بر شمایی که به دنبال حقیقتید، روشن است که من در طول چند دهه عاشق موسیقی بودم. هیچ چیز در تاریکی نمانده و تنگ نظری های آقایان بر مردم روشن و مشخص شده است.\nبر مردم واضح است که در طول سال های سال، به خصوص در دهه شصت، این آقایان چه کردند. هرکسی می آمد که کار موسیقی انجام دهد، همین ها چوب لای چرخش می گذاشتند و نمی گذاشتند که مکتب های موسیقی ادامه پیدا کند، زیرا می خواستند همه مقلد خودشان باشند. اکنون که مقابل شما نشسته ام با افتخار می گویم مکتب گلپا، ادیب و تاج ادامه خواهد داشت، اما تردید دارم که آن ها در یاد مردم بمانند.\nقدری از موضوعات پیش از انقلاب فاصله بگیریم. پس از انقلاب زندگی اکبر گلپایگانی را در دو حوزه باید بررسی کرد. نخست آنکه محدودیت هایی که شما را از فعالیت بازداشت و دیگر آنکه خودِ شما نیز، تمایلی به فعالیت نداشتید و بسیار کم کار شدید. کم کار شدن تان دلیل خاصی داشت؟\nمن یک شهروند ایرانی هستم. عاشق این خاکم و هیچ وقت تحمل زندگی در خارج از ایران را نداشتم، ندارم و نخواهم داشت زیرا زندگی در وطنم از همه چیز با ارزش تر است. بله در ابتدای انقلاب محدودیت های بسیاری برای من قایل شدند. چه در آن زمان و چه اکنون، اگر اراده کنم که در آمریکا بخوانم، آنقدر پول به پایم می ریزند که گویی دلار از شیر سماور بریزد. من تاثیر خود را با فعالیت های پیش از انقلابم گذاشتم. پس انقلاب دنبال فعالیت در یک محیط آرام بودم، اما دریافتم که محیطی برای کار هنری موجود نیست. به یاد دارم که روزی با آقای یاحقی به رادیو رفتیم و دیدیم که شرایط به طورکلی تغییر کرده است. کسانی که در ظاهر ادعای مردم مداری داشتند، هنر را بر مردم حرام کردند. آن ها دریافتند که نمی توانند باور و رویکرد اشخاصی مثل گلپا، پرویز یاحقی، فرهنگ شریف، مرتضی خان محجوبی و حبیب ا… بدیع را تغییر دهند پس مترصد حذف برنامه گل ها و به تبع آن نابودکردن موسیقی اصیل ما برآمدند. به دلیل آنکه جامعه جایگزینی می خواست، افراد جدیدی را وارد کردند که بعضی از آن ها اکنون خود را بزرگ موسیقی ایران می دانند.\nکسانی که برای ارضای انحصارطلبی خود، استعداد تمام جوانان را زیر پا له کردند. در مقابل جوانان آزاده ایستادند و نه تنها به ایشان کمکی نکردند، پشت پای آخر را زدند. با اطمینان و باور کامل می گویم که آن ها دلسوز موسیقی ایران نبودند. من به همه چیزی که یک انسان در این دنیا می خواهد، دست یافته ام؛ از باغ، خانه، ماشین و به طورکلی پول گرفته تا زن و فرزندان صالح و مهربان. احتیاجی به پول موسیقی ندارم. هرآنچه می گویم برای اصالت هنر است. آیا همه منتقدان من مطمئن اند که در طول سال های پس از انقلاب برای ذات هنر تلاش کرده اند؟ من اگر برای شاه خواندم، برای امیرالمونین(ع) نیز خواندم. پس اینکه می گویند گلپا درباری بود، سخن درستی نیست. بهتر است بگویند گلپا سیاسی نبود. هدف من از ابتدای فعالیتم حمایت جوانان بوده است. درحال حاضر، فرزندان من موفق به اخذ بالاترین مدارج علمی شده اند و عالی ترین مشاغل موجود در آمریکا را دارند و دغدغه ای برای فرزندان خود ندارم بلکه همه جوانان ایران را مانند فرزندانم می دانم و برای آن ها نگرانم.\nاکنون شاگردان جوان بسیاری دارم که در همین حیاط خانه ام موسیقی می آموزند. آینده برای من با جوانان رقم می خورد و گذشته نیز با خاطراتم مرور می شود. وقتی می بینم که جوانانی در سراسر نقاط ایران از جمله تهران، اصفهان، تبریز و مشهد، بنیادهای اکبر گلپایگانی تشکیل داده اند، خستگی همه این سال ها از تنم به در می شود. به همه بنیادها گفته ام که هر پولی که دریافت می کنید خرج جوانان عاشق موسیقی کنید و من یک ریالش را هم نمی خواهم. حال شما همه این ها را شنیدید و مخاطبان شما نیز خواهند خواند. قضاوت کنید که زندگی اکبرگلپایگانی چطور سپری شده است و زندگی آن هایی که در مقابل مردم ایستادند و بی هیچ زحمتی به شهرت رسیدند، چگونه گذشته است. آن ها هم هرچه می خواستند بشوند، شدند و احتمالا تغییری در ایشان به وجود نخواهد آمد پس امروز، روز قضاوت است.\nاز چه زمانی محدودیت ها برداشته شد؟ آیا اکنون اجازه برگزاری کنسرت به شما داده می شود؟\nمشکلی برای برگزاری کنسرت موجود نیست. ۳۸سال به من گفتند نخوان، در صورتی که هیچ دلیلی برای این دستور وجود نداشت. من فعال سیاسی نبودم، من معاند با مردم نبودم؛ فقط و فقط خواننده ای مردمی بودم که برای خدا، وطن و مردم می خواندم. چه دلیلی برای این ظلم وجود داشت؟ آیا کسی پیدا می شود که پاسخ سال ها محرومیت گلپا از خوانندگی را بدهد؟ خیر، هیچ کس یافت نمی شود. پس نمی خواهم در شرایطی که ۳۸سال از فعالیت هنری من ممانعت شده است، کنسرت برگزار کنم. من ردیف های جدیدی در موسیقی ایران پدید آوردم؛ ردیف هایی که به کوشش حسن گلپایگانی در یک کتاب گردآوری شده است. از مجموع گوشه های موجود، برای مثال پنج گوشه یک گاه، سه گاه، دناسری، آشورآوند و گاه وبی گاه را انتخاب کنیم، اگر آقایان پرمدعا تنوانستند این گوشه ها را فاقد نقص اجرا کنند، ما دیگر حرفی نداریم اما وقتی نمی توانند چنین کنند، آدم به ستوه می آید.\nمسئولان وزارت ارشاد، ریاکارانه از من تعریف می کنند که گلپا در موسیقی تاثیر بی نظیری داشته است، اما در نهایت می گویند که حیف شد به سمت جوانان رفت و برای آن ها خواند. معلوم است که من به سراغ جوانان می روم زیرا برای مردم می خوانم. جایگاه اصلی من و حسن کسایی و پرویز یاحقی قلب مردم است. ای کاش همه ما لحظه ای به مرگ فکر کنیم. ای کاش عاقبت کار را در مقابل چشمان خود تصویر کنیم و به این نتیجه برسیم که چندروز دنیا ارزش این همه خباثت را ندارد. ای کاش برای بزرگی کردن در عالم موسیقی به این میزان گلپا را تخریب نمی کردند. آقای لطفی روزی گفت که وقتی گلپا می خواند، مردم دکان های خود را می بستند که ساعت ۹ونیم شب پای رادیو باشند. آن زمان همه مردم «مست مستم» را می خواندند. این کارها را من کرده ام پس روا نیست که همه را نادیده بگیرند.\nشما از جوان ها سخن می گویید، اما به نظر می رسد همین جوان ها چندان به گوش دادن موسیقی سنتی یا اصیل ایرانی تمایلی ندارند. آیا این موضوع با سخنان شما در تعارض نیست؟\nخیر؛ جوانان به گوش دادن موسیقی هزارسال پیش تمایلی ندارند. بعضی از خوانندگان همچنان اصرار دارند که همان موسیقی هزارسال گذشته را ادامه دهند. به قول مرحوم صبا هنوز برای شروع آواز، صدای شان را گرم می کنند.\nمتاسفانه نمی خواهیم بپذیریم که در طول این سال ها عقب گرد داشته ایم. توجه داشته باشید که آقای تجویدی در زمان خود آهنگ «پشیمانم» و آقای خالقی آهنگ «بوی جوی مولیان آید همی» را ساختند. نسل ما در کار خود پیشرو بودند، درحالی که اکنون کسانی که ادعای شان گوش فلک را کر می کند، اولا در دوره ما اصلا نبودند و ثانیا موسیقی کهنه ای را ارائه می دهند. به همین دلیل نیز جوانان از موسیقی زده می شوند. ارتباط هرکس با خداوند یکسان نیست؛ یکی جانش را می دهد و دیگری برای لقمه ای نان شکایت می کند. شجریان گل های جاویدان را به عمر خود ندیده است، او در گل های رنگارنگ می خواند.\nبعد هم با آقای ابتهاج توده ای روی هم ریختند و در جشن هنر شیراز مشغول به فعالیت شدند. آن ها راهی را انتخاب کردند که مسئولیت دنیوی و اخروی آن راه با خودشان است. تنها وظیفه ای که من دارم این است که به جوانان بگویم از راه آن ها دوری و راه امثال تجویدی و خالقی را طی کنند. به خاطر دارم که روزی آقای تجویدی در همین خانه گریه کرد. گفتم چرا گریه می کنی؟ گفت ببین بنان بر ساخته من چه می خواند. او گفت که بعد از بنان هرکس این آهنگ را بخواند خودش را خراب کرده است.\nیا به طورمثال کسی نمی تواند «خسرو و شیرین» من را بازخوانی کند، زیرا وقتی با جلیل شهناز آن را کار کردیم، موقع خواندن آن از تحریری استفاده کردم که همه حیرت زده شدند. حالا اگر کسی بخواهد آن تحریر را تقلید کند، سرخورده می شود. هرکسی باید مانند خودش بخواند. بعضی از مدعیان امروزی حتی نمی توانند گوشه راست پنج گاه را به طورکامل اجرا کنند. تنها دعایی که می توانم در حق این دوستان داشته باشم، این است که خدا شفای شان دهد.\nبرادر شما، یعنی محمد گلپایگانی، خواننده ای است که از ابتدای انقلاب، از لحاظ فکری و کاری، مخالف شما حرکت کرد؛ به گونه ای که او برای نیروهای انقلابی می خواند، اما شما ممنوع از فعالیت شدید. چه اتفاقی افتاد که دو برادر دو راه متفاوت را پیمودید؟\nمحمد گلپایگانی راه خود را رفت و مسیر زندگی اش به من ارتباطی ندارد. برخلاف من که همواره برای مردم خواندم، او ترانه خوان برخی از جناح های سیاسی شد. هرکس یک جلیقه پاکستانی تنش کرد که خواننده اصیل ایرانی نیست. بعضی از هنرمندان را می بینیم که سعی می کنند با ریا و تظاهر خود را مردمی نشان دهند. هنرمند باید پولدار باشد، باید بهترین امکانات را در اختیار داشته باشد. تاسف بار است که عده ای در هر شرایطی عوام فریبی می کنند.\nمحمد گلپایگانی راهش از من جداست شاید دلایلی برای مسیر خود داشته باشد، اما به نظر من به بن بست رسیده است. کسی که خود را در خدمت جناح های سیاسی قرار دهد، تاریخ مصرف دار می شود. اینکه چرا او سعی نکرد سبک زندگی اش را شبیه به من کند، بروید و از خوش بپرسید. اصلا چرا از محمد گلپایگانی صحبت کنیم؟ بیایید از حسن گلپایگانی سخن بگوییم؛ دیگر برادرم که همه عمرش را وقف موسیقی کرد؛ او کسی است که ردیف می داند و موسیقی تدریس می کند. بهتر است از عزیزانی چون حسن صحبت کنیم.\nشما که تا این حد از تخصص سخن می گویید و معتقدید کسانی می توانند در موسیقی اظهارنظر کنند که از دانش کافی بهره مند باشند، چرا خودتان در فیلم «حنجره طلایی» به کارگردانی آقای مهدی میثاقی بازی کردید؟ مگر شما در علم بازیگری سررشته ای داشتید؟\nمن از ابتدای عمرم کنجکاو بودم. همان طورکه گفتم چندین شغل را تجربه کردم تا به موسیقی رسیدم. در اوایل کار موسیقی ام، آقای قنبری مهر پیشنهاد بازی در فیلمی را به من ارائه داد که با مخالفتم مواجه شد، زیرا باور داشتم که هنرپیشه نیستم. بعدها آقای میثاقی، که یکی از دوستان نزدیک من بود، گفت که می خواهم فیلمی با عنوان «حنجره طلایی» بسازم و از من درخواست کرد که در آن فیلم بازی کنم. آن زمان مردم به من القاب گوناگونی از جمله حجره طلا، سلطان آواز و… را می دادند. به همین دلیل، تصمیم ساخت آن فیلم گرفته شد. من از ابتدا مخالف نامش بودم و اصلا قرار نبود آنچه اکنون مشاهده می شود، ساخته شود. به هرحال به دلیل رفاقتی که با آقای میثاقی داشتم آن فیلم را بازی کردم و درس عبرتی شد که دیگر هیچ وقت در سینما کار نکنم؛ زیرا من بازیگر نیستم و فقط خواننده ام.\nعده ای معتقدند عصر حاضر دوران افول موسیقی ایران است. حتی اگر بخواهیم از لحنی تندتر استفاده کنیم، باید بگوییم که موسیقی امروز ایران دچار ابتذال شده است. دراین میان، نکته جالب این است که حاکمیت سیاسی نیز از ساخت آثار بی کیفیت استقبال می کند. اگر در یک فضای رقابتی سالم به همه آثار مجوز داده شود، مشکلی پیش نخواهد آمد اما وقتی آثار کم ارزش به راحتی مجوز دریافت می کنند، درحالی که امثال شما خانه نشینید، به نظر می رسد سیاستی در کار است. پشت پرده این موضوع را چگونه می بینید؟\nبزرگ ترین مشکل این روزهای موسیقی ایران، نبودِ مسئولان با دانش است. کسانی که آن بالا نشسته اند به هنر توجه نمی کنند، زیرا هنر برای شان هزینه دارد و در مقابل، ابتذال باعث سرگرمی کاذبِ مردم می شود. مهم ترین وظیفه در خصوص کنارزدن ابتذال فرهنگی، فعالیت مستقل رسانه هاست. شمایی که رسانه در اختیار دارید با کسانی صحبت کنید که هنر اصیل را می شناسند. به نظر من برای دفع سیاست زدگی در عرصه هنر، روزنامه نگاران مهم ترین رسالت را بر دوش دارند.\nقدری از این بحث سخت فاصله بگیریم. شما یکی از کسانی بودید که در تربیت خوانندگان خوب پیش از انقلاب نقش مهمی داشتید. تاثیر خود را بر خوانندگان آن دوران چگونه ارزیابی می کنید؟\nبله، همین طور است. بسیاری از کسانی که مردم با آن ها خاطره دارند از شاگردان من بودند. نام کلاس موسیقی ما گام بود. در آن کلاس من به همراه آقایان فخرالدینی و کیومرث حقیقی، آواز، ویلون و سنتور را آموزش می دادیم. روزی خانم ها معصومه و خدیجه دده بالا با چادرهایی گل گلی به کلاس ما آمدند. چندسالی من به آن ها آموزش آواز دادم تا اینکه مشغول امور ازدواج شدم و در آن برهه وقت تدریس پیدا نکردم. به همین دلیل به آقایان تجویدی و یاحقی سفارش کردم که با این دو بانو کار کنند.\nهرچند که آن دو نفر، موسیقی اصیل ایرانی را آموخته بودند، اما به دنبال ترانه خوانی رفتند. وقتی امثال این نوآموزان در میان مردم به شهرت و محبوبیت رسیدند، از کرده خود لذت می بردم، زیرا به جوانان میدان داده بودم. به همین دلیل است که در کل مصاحبه امروز، مدام بر توجه به جوانان تاکید کردم. از صمیم قلب از شما می خواهم که دست جوانان را بگیرید؛ به آن ها توجه کنید. در رسانه خود از جوانان بااستعداد این مرزوبوم بنوسید و حرف های آن ها را منعکس کنید. می دانم که بسیاری از روزنامه نگاران هم موسیقی را می شناسند و هم عاشق هنر هستند.\nاز هم نسلان من، فقط ایرج و ناصر ملک مطیعی باقی مانده اند. این موضوع مفهوم مهمی دارد و آن اینکه بعد از ما عرصه خالی خواهد شد. در این باب، ذکر خاطره ای کوتاه، خالی از لطف نیست. منزل آقای بدیعی در کوچه ما بود. او همه تلفن هایش را از خانه ما می زد، چون هنوز تلفن نداشت. روزی که برای تلفن زدن آمده بود، به من گفت که چرا ناراحتی؟ گفتم: «نه ناراحت نیستم، وضع زندگی شخصی ام خوب است. زن و فرزندان خوبی دارم، مشکلی نیست اما نگران موسیقی ام».\nگفت: «گلپا جان! این ها که جلوی صدای تو را گرفته اند، صدسال بعد می فهمند گلپا چه کسی بود». صدسال هم نشد و همه فهمیدند، اما افسوس که دوستان همدرد من نیستند تا این روز را ببینند. به خدا قسم، اگر شما به دلیل منافع مالی یا ترس از توقیف حقیقت را نگویید گناه کرده اید. زیرا خداوند به شما سرمایه ای به نام قلم را داده است پس ضرورت دارد که به رسالت حقیقی خود عمل کنید؛ آن قدر بنویسید تا موسیقی به جایگاه اصلی خود بازگردد.\nدر سوابق شما افتخارات جالبی وجود دارد. برای مثال شما در سال۳۵ در سازمان یونسکو به اجرای کنسرت پرداخته اید. خاطره ای از آن کنسرت به یاد دارید؟\nچه موضوع خوبی را یادآوری کردید. بله، من به همراه آقایان پایور، صبا، نورعلی خان برومند و حسین تهرانی برای اجرای کنسرت به یونسکو رفتیم. جالب است که بعد از چهار سال مجسمه برنزی صورت ما را ساختند و برای مان فرستادند. بعدها آقای پازولینی در تیتراژ فیلم خود از صدای من در آهنگ «پیش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکی است» استفاده کرد. آن ها فارغ از هرگونه حواشی، فقط به صدای من توجه کرده بودند و این موضوع از هرچیز دیگری برای من مهم تر است. نکته با اهمیت دیگر اینکه وقتی شخصی مثل پازولینی اهمیت آواز را درک کرد، یعنی می شد آواز ایرانی را جهانی کرد.\nبسیاری از هنرمندان پیشکسوت در ناامیدی و انزوا جان می سپارند. به یاد داریم که جناب فردین درعین حال که زحمات بی شماری را برای سینمای ایران متحمل شدند، اما به دلیل بی مهری مسئولان، غریبانه در وطن خود درگذشتند. عده ای می خواهند که به قدری عرصه را بر امثال شما تنگ کنند که یا به خارج از کشور مهاجرت کنید یا در تنهایی تمام شوید. دست کم این قاعده در خصوص شما صادق نبود زیرا نه مهاجرت کردید ونه ناامید شدید. در طول چنددهه محرومیت از کار، گاهی حس کردید که سیاست فراموشی برای شما نیز در دستور کار است؟\nبه آقای فردین ظلم بزرگی شد. روحش شاد. سینمای عامه آن دوران به سبک بازیگری فردین احتیاج داشت. او در راستای شکل گیری سینما ایران تلاش بسیاری کرد. هرچند با به وجود آمدن موج نو، فیلم های فاخری مانند «گاو» یا «سفر سنگ» ساخته شد، اما به هرحال سنگ بناهای سینما بر دوش امثال فردین بود. پس به او ظلم شد و حقش این نبود. مسئولان چندان دلسوز فرهنگ و هنر این مملکت نبوده اند و همیشه در کار هنرمندان دخالت کرده اند. البته این موضوع منحصر به هنر هم نیست. شما به فوتبال این کشور نگاه کنید. مثلا آقای کی روش را به عنوان سرمربی انتخاب می کنند، اما مدام در کار او دخالت می کنند. یادم هست که در بازی ایران -لهستان، آقای حشمت مهاجرانی به غفور جهانی گفته بود که تنها وظیفه ات مهار یکی از بازیکنان لهستان است.\nاگر اشتباه نکنم در آن بازی حسن روشن گل ایران را به ثمر رساند. وقتی در عصر حاضر فوتبال هم یک امر تخصصی است و با برنامه اداره می شود، بی تردید هنر هم تخصص می خواهد. روزی با علی کریمی و حشمت مهاجرانی در دبی بودیم. وقت نهار کریمی از من خواست که به او نصیحتی کنم. به او گفتم: «علی تا می توانی توپ را رها نکن که این مردم، مردم بی وفایی اند». چندی پیش او مسئولیتی را در تیم جوانان ایران برعهده گرفت. شنیدم جوانی که سه بار هم پایش به توپ نخورده است به انتصاب کریمی انتقاد کرده بود. مثال های فوتبالی فوق برای این است که بگویم شایسته سالاری و تخصص گرایی در ایران مرده است. تعدادی از مدیران وزارت ارشاد افراد بی سوادی هستند. وقتی چنین افرادی سکان وزارت فرهنگ یک کشور را برعهده دارند، چطور می توان توقع داشت که ارج و قرب هنرمندان و پیشکسوتان نگه داشته شود؟ آن ها فقط برای منافع خود کار می کنند.\nآنچه از منظر من گذشت این است که مهم ترین دغدغه شما حضور جوانان مشتاق موسیقی در عالم هنر است. در پایان بفرمایید که با موانع و مشکلات فعلی، آیا آینده موسیقی را از آن جوانان می دانید؟\nتردید نکنید که خورشید پشت ابرهای سیاه نمی ماند. ما به روزی امید داریم که قید و بندهایی بیهوده ای که بر پای جوانان افکنده شده است، از بین برود. ما باور داریم که پایان هرشب سیاه، طلوع نور است، اما برای رسیدن به آن لحظه تاریخی، جوانان باید بر خواسته های خود استوار باشند و پیشکسوتان به جای توجه به نفع شخصی در پی تربیت نسلی شایسته برآیند. تا وقتی که بعضی از هنرمندان در موسیقی هزارسال پیش مانده اند، نمی توان انتظار داشت که جوانان اصیلی به حوزه موسیقی وارد شوند.\nمن به همه مسئولان و همکارانم می گویم که مسیر طی شده اگر درست بود، خواننده های جوان امروزی، فقط به دنبال پول نبودند. چندی پیش به کنسرتی رفتم و خودم دیدم که خواننده در مقابل چشمان مردم، مدام به ساعت خود نگاه می کرد که ذره ای بیش از مدت قرارداد نخواند، یا مدتی پیش به من گفتند که در ازای ۱۵سکه بهارآزادی، همراه با همسرت به تالار رودکی بیا و ساعتی در ردیف جلو بنشین. به درخواست کننده گفتم که «ای کاش این سخن را به من نمی گفتی. من اگر دنبال پول بودم به دبی می رفتم و برای یک شب اجرا، ۲۵هزاردلار دریافت می کردم. عرصه هنر، عاشقی می خواهد و همه چیز پول نیست، هنرمند خریدنی نیست». به نظر من تا زمانی که اندیشه پول پرستی، خودپسندی و انحصارطلبی از ذهن هنرمندان و مسئولان پاک نشود، هیچ اتفاق مثبتی پدید نخواهد آمد، اما اگر همه دست به دست هم دهند تا از جوانان مشتاق حمایت شود، صبح امید موسیقی ایران فراخواهد رسید.


اخبار عکاسی – برگه 10\nعکاسان راه‌یافته به دومین جشنواره بین‌المللی عکس خیام\nعکس‌های برگزیدهٔ دومین جشنوارهٔ بین‌المللی عکس خیام از چهارشنبه دوم اردیبهشت‌ماه ۹۴ در نگارستان اشراق قم به نمایش درمی‌آیند. به گزارش سرویس عکاسی هفت گاه ، بعد از برگزاری نمایشگاه آثار منتخب دومین جشنوارهٔ بین‌المللی عکس خیام در برج میلاد تهران، نگارخانهٔ ایده...\nفراخوان نخستین مسابقهٔ سراسری عکس نقد فضای شهری\nمعاونت شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی نخستین مسابقهٔ سراسری عکس و کارتون با عنوان «نقد فضای شهری» را برگزار می‌کند . به گزارش سرویس معماری هفت گاه ، نقد فضاهای شهری معاصر کشور، با هدف ترویج نگرش کیفی و...\nتوسط هفت گاه · Published ۲۷ فروردین ۱۳۹۴\nنمایشگاه جایزه ” شید ” آغازگر هفته عکس مستند اجتماعی ایران\nنمایشگاه آثار برگزیده پنجمین دوره جایزه «شید» سه‌شنبه ۲۵ فروردین، در نگارخانه «ممیز» خانه هنرمندان ایران افتتاح شد. به گزارش سرویس عکاسی هفت گاه ، در این نمایشگاه ۲۴ مجموعه عکس از ۲۲ هنرمند عکاس در ژانر مستند اجتماعی به نمایش درآمده است. جایزه...\nفراخوان هفتمین جایزهٔ بین‌المللی عکس کوالالامپور مالزی با موضوع عکاسی پرتره منتشر شده است. به گزارش سرویس عکاسی هفت گاه ، ارسال اثر برای این فراخوان با در نظر گرفتن شرایط زیر امکان‌پذیر است:\nاخبار عکاسی / تئاتر\nمعرفی عکاسان راه‌یافته به مسابقه عکس تئاتر فجر\nاسامی عکاسان راه‌یافته به بخش مسابقه عکس سی‌و‌سومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر منتشر شد. به گزارش سرویس عکاسی هفت گاه ، ۱۴۳ عکاس با ۱۷۵ قطعه عکس متقاضی حضور در بخش عکس تئاتر ایران بودند که آثار ۳۳ عکاس به مسابقه...\nبـرپایی نمایشـگاه عکـس مسـتندسازان سینـمای ایـران ؛ «یک عکس، یک نگاه»\nنمایشگاه عکس مستندسازان سینمای ایران در خانه‌ی سینما برپا می‌شود. به گزارش سرویس عکاسی هفت گاه ، نخستین نمایشگاه عکس مستندسازان سینمای ایران با عکس‌های مستندسازانی مانند هادی آفریده، محمد احسانی، محسن استادعلی، مهدی باقری، بابک بهداد، آزاده بیزارگیتی، یاسمن...\nاز سوی دبیرخانه جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، فراخوان مسابقه عکس منتشر شد. به گزارش سرویس عکاسی هفت گاه ، فراخوان مسابقه عکس سی‌وسومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر از سوی دبیرخانه این جشنواره منتشر شد. در این فراخوان آمده است که علاقه‌مندان...\nنمایشگاه گروهی هنر محیطی با عنوان «زمین و زمان» در نگارخانه استاد ممیز خانه هنرمندان ایران برپا می‌شود. به گزارش سرویس هنرهای تجسمی هفت گاه به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در دومین نمایشگاه «زمین و زمان» که دوشنبه...\nنمایشگاه عکس‌های صادق صفایی در نگارخانه میرمیران خانه هنرمندان ایران برپا می‌شود. به گزارش سرویس عکاسی هفت گاه به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، نمایشگاه عکس‌های صادق صفایی با عنوان «آینه‌های سنگی» دوشنبه ۲۴ آذر، ساعت ۱۷ در نگارخانه...


تغذيه: بعد از غذا هفت کار ممنوع است » مجید اخشابی | سایت رسمی و اختصاصی\nصفحه نخست » مطالب و مقالات » تغذيه: بعد از غذا هفت کار ممنوع است\nتغذيه: بعد از غذا هفت کار ممنوع است\n13 تیر 1392 maryam.pourmohammadi مطالب و مقالات, بهداشت و درمان, تغذیه 0 نظر 629 بازدید | 1. آب ننوشید: بلافاصله بعد از صرف غذا آب خوردن سبب رقیق شدن شیر معده می‌شود بنابراین بهتر است نیم ساعت قبل و بعد از غذا آب ننوشید.\n2. سیگار نکشید: به طور کلی سیگار نکشید. اما سیگار کشیدن بعد از غذا گناه نابخشودنی به حساب می‌آید. سیگار محیط معده را اسیدی می‌کند افراد سیگاری اقلا نیم ساعت بعد از غذا سیگار بکشند.\n3. میوه نخورید: از عادات بد ما میوه خوردن بعد از صرف غذاست. بهتر است نیم ساعت قبل و بعد از غذا میوه نخورید چون سبب نفخ معده می‌شود البته میوه پخته اشکالی ندارد.\n4. حمام نکنید: حداقل نیم ساعت فاصله قرار دهید به ویژه حمام داغ توصیه نمی‌شود زیرا در جریان خون در اطراف معده اختلال ایجاد می‌کند و بر هضم غذا اثر منفی می‌گذارد.\n5. راه نروید: حداقل نیم یا یک ساعت بعد از صرف غذا پیاده روی طولانی نکنید تا هضم غذا بهتر صورت گیرد.\n6. نخوابید: در مورد خوابیدن تأکید می‌شود که حداقل ۲ ساعت بعد از خوردن غذا انجام نشود بنابراین شام خوردن در آخر شب کار بسیار اشتباهی است.\n7. چای ننوشید: در میهمانی‌ها هنوز غذا تمام نشده چای جلوی میهمان می‌گذاریم چای می‌تواند محیط معده را اسیدی کند و تأثیر منفی بر مواد معدنی معده بگذارد بعد از غذا مایعات باید با نیم ساعت تا یک ساعت فاصله مصرف شود.\nleila29, mahsa.farshkaran, mahdiss\nبرچسب ها: بعد از غذا هفت کار ممنوع است, تغذيه, غذا, سايت رسمي مجيد اخشابي\nعنوان مطلب: / خلاصه مطلب: را ارسال کن به ایمیل دوستم: نام خودم: ترجمه-هندی: درمان ترش کردن معده


♥سیاسی♥بین المللی ♥فرهنگی ♥دینی ♥اقتصادی ♥علمی ♥ورزشی ♥ - ماجرای مردی درحمام زنانه (توبه نصوح) ایکو\nنصوح مردی كوسه (بی ریش) و مانند زنان دارای دو پستان بود. او در یكی از حمّام های زنانه ی آن زمان كارگری می كرده و شستشوی این زن و آن زن را به عهده داشته است...\nبه گزارش سرویس دینی جام نیوز، نصوح مردی كوسه (بی ریش) و مانند زنان دارای دو پستان بود. او در یكی از حمّام های زنانه ی آن زمان كارگری می كرده و شستشوی این زن و آن زن را به عهده داشته است. نصوح به اندازه ای چابك و تردست بوده است كه همه ی زن ها مایل بودند كارشان را او عهده دار شود.\nخورده خورده آوازه ی نصوح به گوش دختر پادشاه وقت رسید. میل كرد كه وی را از نزدیك ببیند. فرستاد حاضرش كردند. همین كه دختر پادشاه وضعش را دید، پسندید و شب او را نزد خود نگه داشت. روز بعد دستور داد حمّامی را خلوت كنند و از ورود اشخاص متفرّقه به آن جلوگیری نمایند.\nاز قضا دانه ی گران بهایی از دختر پادشاه، در آن حمّام مفقود گشت. از این پیش آمد دختر پادشاه در غضب شد و به دو تن از خواصّش فرمان داد كه همه ی كارگران را تفتیش و بازرسی كنند، تا بلكه آن دانه ی گران بها پیدا شود. طبق این دستور، مأمورین، كارگران را یكی بعد از دیگری مورد بازدید قرار دادند.\nهمین كه نوبت به نصوح رسید، با این كه نصوح روحش هم خبر نداشت، ولی از این جهت که می دانست اگر تفتیشش كنند، كارش به رسوایی كشیده خواهد شد، حاضر نشد كه تفتیشش كنند. لذا به هر طرف كه مأمورین می رفتند تا دستگیرش كنند، او به طرف دیگر فرار می كرد و این عمل او به آن ها این طور نشان می داد كه دانه را او ربوده است از این نظر مأمورین برای دستگیری او اهمیّت بیشتری قایل بودند.\nنصوح هم چون تنها راه نجات را این دید كه خود را در میان خزانه ی حمّام پنهان كند. ناچار خودش را به داخل خزانه رسانید و همین كه دید مأمورین برای گرفتنش به خزانه وارد شدند، فهمید كه دیگر كارش تمام است و الآن است كه رسوا شود. به خدای متعال از ته دل توجّه عمیقی نمود و از روی اخلاص از كرده های خود توبه كرد و دست حاجت به درگاه الهی دراز نمود و از او خواست كه از این غم رسوایی نجاتش دهد.\nبه مجرّد این كه نصوح حال توبه و استغفار پیدا كرد و از كرده ی خود پشیمان گشت، ناگهان از بیرون حمّام صدایی بلند شد كه دست از این بیچاره بردارید چون دانه پیدا شد. پس، از او دست كشیدند و نصوح خسته و نالان شكر الهی را به جا آورده، از خدمت دختر مرخص شد و به خانه ی خود رفت و هر چه مال كه از راه گناه درآورده بود، همه را بین فقرا قسمت كرد و چون اهالی شهر از او دست بردار نبودند، دیگر نمی توانست در آن شهر بماند. از طرفی نمی توانست راز خودش را به كسی اظهار كند، ناچار از شهر خارج شده و در كوهی كه در چند فرسخی آن شهر بود، سكونت اختیار نمود و به عبادت خدا مشغول گردید.\nاتّفاقاً شبی در خواب دید كسی به او می گوید:\nای نصوح! چگونه توبه كرده ای، حال آن كه گوشت و پوست تو از فعل حرام روییده شده است؟! تو باید كاری كنی كه گوشت های بدنت بریزد.\nهمین كه نصوح از خواب بیدار شد، با خودش قرار گذاشت كه سنگ های گران وزن را حمل كند و بدین وسیله خودش را از گوشت ها بكاهد.\nاین برنامه را نصوح به طور مرتّب عمل كرد. یكی از روزها همان طوری كه مشغول به كار بود، چشمش به میشی افتاد كه در آن كوه چرا می كرد. از این امر به فكر فرو رفت. كه این میش از كجا آمده و از آن كیست؟! تا آن كه عاقبت با خود اندیشید كه این میش به طور قطع از چوپانی فرار كرده و به این جا آمده پس بایستی من از آن نگه داری كنم تا صاحبش پیدا شود و به او تسلیم نمایم. لذا رفت و آن میش را گرفت و در جایی پنهانش كرد و از همان علوفه و گیاهان كـه خود می خورد، به آن میش نیز می خورانید و از او مواظبت هم می كرد كه گرسنه نماند. چند روزی به همین منوال گذشت آن میش به فرمان الهی به تكلّم و حرف آمد و گفت:\nای نصوح! خدا را شكر كن كه مرا برای تو آفریده. از آن وقت به بعد نصوح از شیر میش می خورد و عبادت می كرد، تا وقتی كه اتّفاقاً گذر كاروانی كه راه گم كرده بود و مردمش از تشنگی نزدیك به هلاك بودند، به آن جا افتاد. همین كه نصوح را دیدند، از او آب خواستند.\nنصوح گفت: شماها ظرف هایتان را بیاورید، تا من به جای آب شیرتان دهم. مردم ظرف می آوردند و نصوح آن ها را از شیر پر كرده، به آنان رد می كرد، به قدرت الهی هیچ از آن كم نمی شد. بدین وسیله نصوح آن گروه را از تشنگی نجات داد. بعد راه شهر را به آن ها نشان داد.\nكاروانیان راهی شهر شدند و هر یك از مسافرین در موقع حركت در برابر خدمتی كه نصوح به آنان كرده بود، احسانی نمودند و چون راهی كه نصوح به آن ها نشان داده بود، نزدیك تر به شهر بود، آن ها برای همیشه رفت و آمد خود را از آن جا قرار دادند. به تدریج سایر كاروان ها هم از این راه مطلّع شدند. آن ها نیز ترك راه قدیمی نموده، همین راه را اختیار كردند. به تدریج این رفت و آمدها درآمد سرشاری برای نصوح تولید نمود و او از محل این درآمدها بناهایی ساخت. چاهی احداث كرد و آبی جاری نمود.\nسپس كشت و زراعتی ایجاد کرد و جمعی را هم در آن منطقه سكونت داد و بین آن ها بساط عدالت را مقرّر فرمود و بر ایشان حكومت می كرد و جمعیّتی كه در آن محل سكونت داشتند، همگی به چشم بزرگی بر نصوح می نگریستند.\nرفته رفته آوازه و حسن تدبیر نصوح به گوش پادشاه وقت كه پدر آن دختر بود، رسید. از شنیدن این خبر به شوق دیدنش افتاد. لذا دستور داد تا وی را دعوت به دربار كنند. همین كه دعوت پادشاه به نصوح رسید، اجابت نكرد و گفت: مرا با دنیا و اهل دنیا كاری نیست و از این رفتن به دربار عذر خواست.\nمأمورین وقتی سخن نصوح را به پادشاه رساندند، بسیار تعجّب كرد. اظهار داشت حال كه او برای آمدن عذر دارد، پس چه خوب است ما نزد او رویم و قلعه ی نوبنیادش را مشاهده كنیم. لذا با خواصّش بسوی اقامت گاه نصوح حركت كردند.\nهمین كه به آن محل رسیدند، به قابض الارواح امر شد كه جان پادشاه را بگیرد و به زندگانی وی خاتمه دهد! پادشاه بدرود حیات گفت.\nاین خبر به نصوح رسید. دانست كه وی برای ملاقات او از شهر خارج شده لذا در تجهیزات و مراسم تشییع جنازه اش شركت كرد و آن جا ماند تا به خاكش سپردند و از این رو كه پادشاه پسری نداشت، اركان دولت مصلحت را در این دیدند كه نصوح را به تخت سلطنت بنشانند. پس چنان كردند و نصوح را به زور به پادشاهی منصوب كردند.\nنصوح هم چون به پادشاهی رسید، بساط عدالت را در تمام قلمرو مملكتش گسترانید و بعد هم با همان دختر پادشاه كه قبلاً گفتیم، ازدواج كرد. چون شب زفاف رسید و در بارگاهش نشسته بود، ناگهان شخصی بر او وارد شد و گفت: چند سال قبل از این به كار شبانی و چوپانی مشغول بودم و میشی از من گم شده بود و اكنون آن را در نزد تو یافتم، مالم را به من رد كن.\nنصوح گفت: همین طور است. الآن امر می كنم به تو همان میش را تسلیم كنند.\nشخص تازه وارد گفت: چون میش مرا نگهداری كردی، هر آن چه از شیرش را خورده ای به تو حلال باد، ولی آن مقدار از منافعی كه به تو رسیده نیمی از آن تو باشد. باید نیم دیگرش را به من تسلیم داری.\nنصوح دستور داد تا آن چه از اموال منقول و غیر منقول كه در اختیار دارد، نصفش را به وی بدهند و سپس از چوپان معذرت خواهی كرد تا بلكه زودتر برود.\nدر آن موقع شبان گفت: ای نصوح فقط یك چیز دیگر مانده كه هنوز تقسیم نشده؟!\nنصوح پرسید: كدام است؟!\nچوپان گفت: همین دختری است كه به ازدواج خود درآوردی چون آن هم از منفعت میش من است.\nنصوح گفت: چون قسمت كردن او مساوی با خاتمه دادن به حیات وی است بیا و از این امر در گذر! شبان قبول نكرد.\nباز گفت: نصف دارایی خودم را به تو می دهم، تا از این امر درگذری، این مرتبه هم قبول نكرد.\nنصوح اظهار داشت: تمام دارایی خود را می دهم تا از این امر صرف نظركنی! باز نپذیرفت.\nناچار جلاّد را طلبید و گفت: دختر را دو نیم كن!\nسپس جلاّد شمشیر را كشید تا بر فرق دختر زند، دختر از وحشت لرزید و جزع كرد و از هوش رفت.\nدر این هنگام شبان جلو جلاّد را گرفت و خطاب به نصوح گفت: بدان نه من شبان و نه آن حیوان میش بود. بلكه ما هر دو ملك هایی هستیم كه برای امتحان تو فرستاده شده ایم. سپس در آن موقع، میش و چوپان هر دو از نظر غایب شدند. نصوح شكر الهی را به جا آورد و پس از عروسی تا مدّتی كه زنده بود، هم عبادت و هم سلطنت می كرد و بعضی از بزرگان گفته اند آیه ی شریفه ی:\nتُوبُواْ اِلَی اللهِ تَوْبَةً نَصُوحاً اشاره به توبه ی چنین شخصی است.(1)\nاگر كسی توبه كند، خداوند متعال امور دنیا و آخرت او را اصلاح خواهد كرد و دعایش را مستجاب می كند و او را در بین مردم و ملائكه عزیز و سربلند می نماید و بزرگ ترین پاداش را بعد از امتحان در دنیا و آخرت به او عنایت می نماید.\nبرگرفته از کتاب حکایت عاشقی - جلد1\n1- در محضر امیرالمؤمنین(علیه السّلام) (شرح نهج البلاغه) ج1، ص97\n:: مرتبط با: دینی , خداوندا. ,\n:: برچسب‌ها: ماجرای مردی درحمام زنانه , توبه نصوح؛ , توبه نصوح | میش | فرهنگ | حمام | دین | ,\nCan you have an operation to make you taller? سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1396 ساعت 01 و 29 دقیقه و 37 ثانیه\nFoot Issues سه شنبه هفدهم مرداد 1396 ساعت 19 و 18 دقیقه و 13 ثانیه\nexpertise several technical points using this web site, as I experienced to reload the site\nmanicure یکشنبه بیستم فروردین 1396 ساعت 19 و 43 دقیقه و 13 ثانیه\nعشقولانه , شهید , شهدا , محرم , پیامک , مقاومت , آیین نگارش نامه های اداری , منوت نامه , نوحه ترکی , عکس مذهبی , عاشقونه , دینی , نامه های اداری , پیش نویس نامه های اداری , اس ام اس , عشق , متن نامه های اداری , حجاب ,


خطر رانندگی هنگام تشنگی مانند رانندگی در حالت مستی است | تک باز\nاخبار خودرو, ایمنی خودرو, رانندگی, کاربران\nby admin ژوئن 30, 20217:30 ب.ظ\nخطر رانندگی هنگام تشنگی مانند رانندگی در حالت مستی است\nرانندگی در حالت مستی، به خاطر کاهش قدرت تشخیص و تمرکز فرد خطرات زیادی در پی دارد. حالا نتایج یک تحقیق جدید نشان می‌دهد رانندگی در حالت تشنگی نیز می‌تواند اثرات مشابهی داشته باشد. یافته‌های محققان حاکی از آن است بخشی از تمرکز افراد در مواقع تشنگی کاهش می‌یابد، از این رو هنگام رانندگی باید به اندازه کافی آب مصرف کرد و از تشنگی پیشگیری نمود.\nبر اساس یافته‌های محققان، تمرکز یک فرد تشنه آنقدر کاهش می‌یابد که ممکن است تمامی خطاهای رانندگی از وی سر بزند. در این تحقیق عملکرد ۱۱ مرد بالغ، در سه جلسه مختلف و از طریق شبیه‌ساز رانندگی ارزیابی شده؛ از بین این سه جلسه، جلسه اول نقش آشنایی را داشته و در دو جلسه بعدی یک سفر دو ساعته شبیه‌سازی شده است.\nدر این دو سفر هم یک بار فرد در حالت نرمال و یک بار در حالت تشنه مورد ارزیابی قرار گرفته است. در طول این سفرهای شبیه‌سازی شده، عملکرد مغز و واکنش‌های شخص حاضر در پشت فرمان همواره از طریق سنسورها و دوربین‌ها تحت نظارت بوده است.\nنتایج بدست آمده به خوبی گویای آن هستند احتمال ارتکاب اشتباهاتی چون تعویض بد خطوط یا دیر ترمز گرفتن در رانندگان تشنه افزایش پیدا می‌کند. جالب اینکه دفعات تکرار این اشتباهات مشابه با رانندگانی است که در حالت مستی رانندگی می‌کنند.\nالبته ذکر این نکته ضروری است جامعه آماری کوچک و محدود جزو نقاط ضعف این تحقیق بوده و نتایج آن را نمی‌توان کاملا دقیق دانست. عجیب‌تر آنکه از این جامعه آماری محدود یک نفر هم در جریان آزمایشات همواره به خواب رفته است!\nدر هر حال تشنگی یا هر عاملی که راننده را از شرایط عادی دور کند، می‌تواند بر واکنش‌ها و تصمیم‌گیری‌های وی تاثیر بگذارد. از این رو بهتر است هنگام نشستن پشت فرمان از عوامل برهم‌زننده تمرکز دوری کنیم.\nبد نیست اشاره کنیم میزان آب مورد نیاز افراد بنا به فاکتورهایی از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است. برای مثال بطور میانگین هر فرد روزانه تقریبا نیم گالن (تقریبا ۲ لیتر) آب مصرف می‌کند، اما در بریتانیا این رقم بیش از (۱.۲۴ لیتر) محاسبه شده است. در ایالات متحده نیز با توجه به تنوع جغرافیایی و آب و هوایی این رقم متغیر است، اما میانگین آب مورد نیاز روزانه هر شهروند این کشور بیش از نیم گالن برآورد می‌شود.\nگفتنی است که با توجه به آب و هوای گرم و خشک کشورمان، توجه به تامین آب کافی رانندگان به خصوص در فصل تابستان می تواند بسیار حائز اهمیت باشد و براساس نتایج این تحقیق، درصدی از حوادث یا شدت تصادفات رانندگی را کاهش دهد.


مایکروسافت و اشتراک رایگان گروو موزیک | اسکریپت دات کام\nبا استفاده از گروو موزیک شما می‌توانید به میلیون‌ها آهنگ، پلی‌لیست و رادیو دسترسی داشته باشید. این در حالی‌است که با استفاده از پیشنهاد ۴ ماه رایگان این سرویس، شما حتی یک ریال نیز پرداخت نخواهید کرد.\nاز اولین‌باری که مایکروسافت این پیشنهاد را برای کاربران ارائه داد زمان زیادی می‌گذرد. تنها کاری که برای استفاده از این پیشنهاد نیاز است تا انجام دهید، ثبت‌نام برای استفاده از ۳۰ روز رایگان این سرویس است. پس از ثبت‌نام، مایکروسافت برای شما کدی را ارسال خواهد کرد که با وارد کردن آن در حساب‌کاربری‌تان، ۳ ماه دیگر نیز اشتراک رایگان این سرویس را نصیب‌تان می‌شود. برای وارد کردن این کد نیز باید به آدرس Microsoft.com/Redeem مراجعه کنید و سپس با وارد شدن به حساب‌کاربری‌تان، کد ارسال‌شده را وارد کنید.\nاین نکته را در نظر داشته باشید که این پیشنهاد تنها برای افرادی است که قصد دارند برای بار اول از این سرویس استفاده کنند و کسانی که قبلا مشترک یکی از سرویس‌های Zune، Xbox Music و یا خودِ Groove Music بودند، قادر به استفاده از این پیشنهاد ویژه نیستند.\nلازم‌به‌ذکر است، برای استفاده آزمایشی ۳۰ روزه اول، حتما باید کارت اعتباری بین‌المللی(Credit Card) داشته باشید و اطلاعات حساب‌تان را موقع ثبت‌نام وارد کنید. این نکته را در نظر داشته باشید که فقط اطلاعات حساب شما توسط مایکروسافت گرفته می‌شود و مایکروسافت هیچ پولی بابت این ۴ ماه رایگان از شما کسر نخواهد کرد.\nاگر از علاقه‌مندان به موسیقی‌های روز دنیا هستید و قصد دارید از این سرویس استفاده کنید، می‌توانید از کردیت کارت‌های مجازی یک دلاری استفاده کنید. شرکت‌های زیادی اقدام به ارائه این کارت‌ها می‌کنند که شما به‌سادگی و با یک جستجو در اینترنت می‌توانید به انبوهی از آن‌ها دسترسی داشته باشید.\nفراموش نکنید که گروو موزیک به‌صورت خودکار پس از پایان اشتراک رایگان‌تان، اقدام به شارژ دوباره می‌کند و بنابراین اگر از حساب مالی شخصی خود استفاده می‌کنید، می‌توانید شارژ خودکار را از طریق صفحه‌ی مایکروسافت اکانت‌تان لغو کنید.\nاین پیشنهاد تنها تا تاریخ اول مارس سال جاری میلادی پابرجا است!\nبرچسب‌ها:groove music, گروو موزیک, مایکروسافت\nآدرس کوتاه شده این پست : http://www.xn--mgbguh09aqiwi.com/?p=25868