NavaJamshidi.com | شاه‌پری و دره‌ی پنج‌شیر (قسمت دوم) شاه‌پری و دره‌ی پنج‌شیر (قسمت دوم) – NavaJamshidi.com\nروز پنجم – جمعه 23 آذرماه 1397\nطبق عادت چند ساله‌ام ساعت 6 صبح بیدار می‌شوم. برنامه‌ی امروز را هم زکریا و آیلین ترتیب داده‌اند. می‌خواهیم خط ساحلیِ شرق چابهار را تا بندر گواتر و مرز پاکستان پیش برویم. بسیاری از جاذبه‌های گردشگری چابهار در همین مسیر و پشت سر هم قرار دارند و شنیده‌ام یکی از زیباترین جاده‌های ایران است. تنها مشکل برای گردشگران این است که هیچ ماشین خطی، اتوبوس و یا حمل و نقل عمومی و ارزانی به آن مقاصد وجود ندارد و راه‌های موجود برای رسیدن به آن‌ها اجاره‌ی یک ماشین دربست یا استفاده از تورهای یک روزه است. گاهی هم راهنماهای بومی خودشان ماشین دارند و در صورت همراه شدن با آن‌ها هم اینکه شرایط رفت و برگشت آسان‌تر می‌شود و هم این‌که یک راهنمای محلی به خوبی می‌تواند جاهای بکری از این مسیر را نشان دهد.\nشنیده‌ام اجاره‌ی ماشین دربست از قرار هر روز حداقل 200 یا 250 هزار تومان است و این هم زمانی به صرفه است که تعداد همسفران زیاد باشد و هزینه بین چند نفر تقسیم شود. بله می‌دانم که خوشحال و خوشبخت و خوش شانس هستم. همیشه بهترین آدم‌های دنیا سر راهم قرار می‌گیرند. خلاصه قرارمان ساعت 9 صبح مقابل خانه‌ی آیلین است. اما ساعت دوازده ظهر راهی می‌شویم. تنها به این دلیل که هیچ‌کدام رویِ بیدار کردن آیلین را نداریم. شش روز هفته را کار می‌کند و تنها یک جمعه برای استراحت دارد که جمعه‌ی این هفته را هم من از او گرفته‌ام!\nتا آیلین بیدار شود پیام‌های عجیب و غریبی که این چند روز گرفته‌ام را می‌خوانم و جواب می‌دهم! دختری پیام داده که با یک تور گروهی به چابهار آمده و دوست دارد از گروه جدا شود و با من همسفر شود! برایش مهم نیست چند روز، کِی، کجا و چگونه! فقط می‌خواهد همراه من باشد. از او می‌خواهم شماره‌اش را برای من بگذارد تا با هم صحبت کنیم. پیام دیگری از آن دوست عزیز کلاه به سرمان دارم. همان‌که قرار بود گزینه‌ی سفر با من را روی میز بگذارد و تصمیم بگیرد که می‌خواهد همراهشان باشم یا خیر! گفته دوست دارد با هم همسفر شویم! اما از من جواب می‌گیرد که همسفری نمی‌خواهم! یادم می‌آید آن شب در رستورانِ براسان به آیلین گفته بود چقدر پیرتر از سن و سالت به نظر می‌رسی و آیلین هم در گوش من گفته بود که این مصداق “خشونت علیه زنان ” است. پیامی هم از امین پایدار می‌خوانم. سرانجام از زاهدان برگشته و البته بعضی رسیدن‌ها خیلی دیر اتفاق می‌افتند و گاه بی فایده! چند پیام دیگر هم از دوستانی هست که می‌خواهند پول به حسابم واریز کنند تا از طرف آن‌ها برای کودکان بلوچ چیزهایی بخرم! اما واقعا مسئولیت سنگینی است.\nیک ساعتی می‌شود که بساط چای و کمی خوراکی را آماده کرده و راهی شده‌ایم. من، آیلین، مرجان و زکریا. دوستانِ جدید و مهمان‌نوازم. همان‌ها که روزی در خواب هم پیدایشان نمی‌کردم! خط ساحلیِ شرقی بی‌نظیر است. جاده‌ای که کنار دریاست و از هر پیچی که رد می‌شویم یا به هر سربالایی و سرپایینی که می‌رسیم یک شگفتی می‌بینم. هر بار با دیدن این شگفتی‌ها قلبم از ذوق و هیجان می‌ایستد. آهنگ‌های بلوچی، افغانستانی و هندی پخش می‌شوند و هیجانم بیشتر می‌شود. البته راستش را بخواهید فرق بین هندی و بلوچی را تشخیص نمی‌دهم. گاه شیشه‌ی ماشین را پایین می‌کشم و سرم را بیرون می‌برم. سرعتِ ماشین زیاد است و باد نفسم را بند می‌آورد. چشمانم را می‌بندم و چابهار را نفس می‌کشم. می‌خواهم این هوا به عمق جانم نفوذ کند. زکریا راه بَلَد است. گاه به فرعی‌هایی می‌پیچد و جاهای بکر و دنجی را نشانم می‌دهد.\nساحلی نزدیک شهر با منظره‌ای بی‌نظیر از بالای صخره‌ها، این ساحل روبروی روستای کُمب قرار دارد\nساحلی روبروی روستای کمب بد نیست بدانید که کُمب بزرگترین روستای ایران است\nاما یکی از این فرعی‌ها آشناست که همه آن را بلدند و به تالاب لیپار یا همان تالاب صورتی می‌رسد. واقعا هم صورتی‌ست. دقیقا شبیه عکس‌هایش. کمی آن اطراف می‌گردیم. همان‌جا یک توتیا می‌خرم. زکریا از دخترکی همان حوالی، به یادگار یک تکه نوار سوزندوزی شده برایم می‌خرد. می‌خواهم آن را پایین یک شال بدوزم.\nتالاب صورتی یا لیپار این تالاب در روزهایی که بارندگی باشد به این زیبایی و با این رنگ دیده نمی‌شود. مسافران باید کمی خوش شانس باشند و در روزهای کم باران این تالاب را تا این حد صورتی ببینند و می‌دانم که من یکی از خوش شانس‌ترین‌ها هستم!\nدخترک امروز همرنگ تالاب است. صورتی، درست به رنگ لیپار\nکعبه‌ام بر لب آب، کعبه‌ام زیر اقاقی‌هاست. مثل نسیم می‌رود باغ به باغ، می‌رود شهر به شهر (سهراب سپهری)\nپیرمرد نماز می‌خواند و من روبرویش می‌نشینم. نگاهم سرگردان است. آن‌هم بین سجده‌ی شکر پیرمرد و یک جفت دمپاییِ تنها و بی‌صاحب\nمی‌گویند نام این جانور دریایی توتیاست. صبر کردم پیرمرد نمازش تمام شود و به یادگار از تالابِ صورتی، چند توتیا از او خریدم\nکنار تالاب صورتی بساط فروش سوزندوزی‌های زنان و دختران هنرمند بلوچ به راه است. گوشواره، دستبند، شال و روسری با قیمت‌هایی بسیار ارزان\nروی بینی بسیاری از زن‌های قدیمی و سوزن‌دوزِ بلوچ، سوراخ‌های ریزی هست که در زمان بیکاری سوزن‌های خود را آن‌جا می‌گذارند\nاین بلوک (مادربزرگ) بسیار صبور است و با حوصله. تک تک شال‌ها را بارها و بارها باز می‌کند و من هر بار از دیدن آن همه ظرافت کیف می‌کنم. دلم را پیش گل‌ها و نقش و نگارهای این شال جا گذاشته‌ام\nدر مسیر که می‌آمدیم آیلین و زکریا جایی را برای صرف ناهار تلفنی هماهنگ می‌کردند. بعد از دیدنِ تالاب صورتی برای خوردن ناهار راهیِ “بریس” می‌شویم. زیاد از تالاب دور نیست. بین راه کوه‌های مریخی را می‌بینم که سمت چپ جاده سر به فلک کشیده‌اند. زیبا نیست؟ که سمت راست جاده، آبیِ دریای مکران باشد و سمت چپ کوه‌های مریخی؟ البته که در خیالِ من آن‌ها دراگون‌هایی هستند که از مریخ به زمین آمده‌اند. در امتداد این جاده‌ی ساحلی به “بریس” می‌رسیم.\nزکریا از دور چند اتوبوس توریستی می‌بیند و پیشنهاد می‌دهد اول جای دیگری را ببینیم و زمانی‌که خلوت شد به بریس برگردیم. از یک جاده‌ی فرعی که احتمالا مردم بومی آن را می‌شناسند وارد مسیری خاکی می‌شویم. جاده تا بالای صخره‌ای ادامه دارد! از بالای آن صخره، آبیِ دریای مکران را می‌بینم! آب زلال است. آنقدر شفاف و زلال که از این ارتفاع هم کف آن دیده می‌شود. جایی بکر و بی‌نظیر و خلوت است. به این بخش از دریا و ساحل هیچ راه دسترسی وجود ندارد و به همین دلیل آب بسیار شفاف است.\nاز دور بریس هم دیده می‌شود. به نظر می‌رسد توریست‌ها رفته‌اند. بریس هم مانند پزم بهترین دید را از بالای صخره‌ها دارد. در هیچ کدام از سفرهایم چنین منظره‌ای ندیده‌ام! گاهی خیال می‌کنم ایران نیستم و این‌ها همه رویا هستند. اما باز هم یادم می‌آید خارج از ایران هم چنین جایی نرفته‌ام. وقت تنگ است و باید برویم. تا اقامتگاه بوم‌گردیِ بریس راه زیادی نیست. آلاچیق بزرگی گوشه‌ی حیاط است و منتظر ما هستند. آیلین برای ناهار از قبل با این اقامتگاه هماهنگ کرده شده و خیلی سریع سفره‌ی ناهار هم آماده می‌شود. طعمِ بریس می‌دهد. بله بریس طعم دارد! طعم ماهی تازه و لیمو ترش!\nسیاره‌ای دیگر روی زمین! کوه‌های مریخی. شگفت‌انگیز نیست؟\nشترسواری مقابل کوه‌های مریخی یکی از تفریحات گردشگران است\nآبیِ مکران و آبیِ آسمان – زکریا می‌گوید دریای مکُران از بندر جاسک تا بندر گواتر ادامه دارد. عده‌ای هم معتقدند تا کراچی در پاکستان هم می‌رسد. راستی می‌دانستید نام قدیم بلوچستان مکران بوده است؟\nبر فراز صخره‌ها\nامروز همرنگِ بریس هستم\nاقامت‌گاه بوم‌گردی بریس\nناهار فرصت خوبی بود برای استراحت و تجدید نیرو برای رفتن به گواتر. زکریا تصمیم را به عهده‌ی من می‌گذارد. تا “پسابندر” یک ساعت راه است. می‌توانیم اول آن‌جا را ببینیم و بعد به گواتر بریم. اما غروبِ بندر گواتر را از دست می‌دهیم. یا این‌که می‌توانیم مستقیم و بدونِ توقف به بندر گواتر برویم و قایق‌سواری کنیم. انتخاب سختی ا‌ست و من اما گواتر را انتخاب می‌کنم. دیروز قشنگ‌ترین غروبِ عمرم را دیده‌ام و حالا از قایق‌سواری نمی‌گذرم.\nدقیقا از کنار مرز پاکستان رد می‌شویم و به بندر گواتر می‌رسیم. به یاد سارا میفتم. همان‌که هوای پاکستان را در سرم انداخت. بندر خلوت است و سوت و کور. تنها ما چهار نفر هستیم و یکی دو مرد بومی. می‌گویند زمان قایق‌سواری تمام شده اما زکریا بعد از چند دقیقه آن‌ها را راضی می‌کند. قایقران می‌گوید این وقت روز دیگر خبری از پرندگان و ماهی‌ها و دلفین‌ها نیست. می‌گویم چه باک؟ قایقران گاه آهسته می‌راند و گاه با سرعت. آن‌زمان باد لا به لای شال سبز رنگم می‌دود. هنگام غروب اما می‌ایستیم و این‌بار غروب بلوچستان را از روی آب‌های بندر گواتر می‌بینیم. سکوت است و ماهی‌های ریزی کنار قایق از آب بیرون می‌آیند و بالا و پایین می‌پرند. به گمانم می‌خواهند همراه با ما غروب را ببینند. هنوز هم غروب نارنجی «پزم» را با هیچ غروبی در دنیا عوض نمی‌کنم. البته بعدها غروب ساحل «وارادرو» در «کوبا» با آن رقابت می‌کند.\nاین روزها همیشه منتظر و مشتاق دیدن این صحنه بودم که در بندر گواتر نصیبم شد. شتر، دریا و ساحل\nکلبه‌ی کوچکی برای ماهیگیران\nکلبه‌ای از جنس تور\nساحل بندر گواتر\nغروبِ بندرِ گواتر\nهوا تاریک شده و در راه برگشت به چابهار هستیم. چند روزی‌ست از این و آن در مورد «فیتوپلانکتون‌ها» می‌پرسم و الان هم می‌گویم ای کاش فرصت بیشتری داشتم و یک شب هم به دیدن فیتوپلانکتون‌ها می‌رفتیم. امین پایدار و مردم بومی خوب می‌دانند برای دیدن آن‌ها کجا باید برویم. سعی می‌کنم شماره‌ی امین را بگیرم اما خط موبایل آنتن نمی‌دهد. هنوز حرف در دهانم خشک نشده که زکریا سر ماشین را کج می‌کند و وارد یک فرعی می‌شویم و کمی بعد جایی که خودمان هم نمی‌دانیم کجاست، نگه می‌دارد. “شانسمان را امتحان می‌کنیم. شاید اینجا هم باشند”. این را زکریا می‌گوید. تاریکیِ مطلق است و چشم جایی را نمی‌بیند. اما از صدای موج‌ها و از باد خنک می‌فهمم که جایی نزدیک دریا هستیم.\nبا نور موبایل‌ها راه را به سختی پیدا می‌کنیم و در ساحلی که تنها چراغش ستاره‌ها هستند، زیرانداز پهن می‌کنیم و کمی با فاصله از دریا می‌نشینیم. چای، شیرینی، موز و “کُنار” داریم. مرجان برایم کُنار خریده است. می‌داند که چقدر این میوه را دوست دارم. چهار نفری رو به ساحل می‌نشینیم و منتظر می‌مانیم. دیدم، دیدم … آیلین این را با هیجان می‌گوید و از جا کنده می‌شود و به سمت دریا می‌رود. ما هم به دنبالش می‌رویم. ” آیلین توهم است. ما که چیزی نمی‌بینیم. به خیالم تلقین است” دیدم دیدم … حالا دیگر مرجان این را فریاد می‌زند. به گمانم من هم دچار توهم شده‌ام. خیال می‌کنم دریا کمی برق می‌زند. در همین حین موجی از دور می‌آید که یک‌دست می‌درخشد. آن هم به رنگِ آبی. شبیه شبرنگ! موج دیگری پشت سرش و موج‌های دیگری هم بلافاصله بعد از آن دو موج می‌آیند. آنقدر درخشان و واضح و شفاف هستند که برای چند ثانیه هر چهار نفر جیغ می‌زنیم. حالا دیگر دریا به فاصله‌ی هر چند دقیقه یک‌بار می‌درخشد.\nاز کنار آب تکان نمی‌خورم. لب آب می‌مانم و آنقدر موج‌های براق می‌بینم و هربار آنقدر از ذوق بالا و پایین می‌پرم که دیگر خسته می‌شوم. اما خیالم راحت است امشب موج‌های شبرنگ خیال خاموش شدن ندارند. یک ساعتی گذشته است و ما روی حصیر نشسته و موج‌ها را می‌بینیم. آیلین رو به آسمان دراز کشیده، من اما امشب آسمان را از دست می‌دهم. آخر هنوز سیر نشده و نمی‌توانم چشم از موج‌ها بردارم. بیشتر از بیست و شش سال، هر شب آسمان کرمان را دیده‌ام. کهکشان راه شیری را دیده‌ام. دب اکبر و اصغر را هم دیده‌ام. اما به اندازه‌ی همان بیسا و شش سال، دریا را ندیده‌ام. پس امشب دریا و تمام این موج‌ها سهم من است.\nهوا آرام، شب خاموش، راه آسمان‌ها باز، زمان در بستر شب خواب و بيدار است (فریدون مشیری)\nآیلین و موجی کم‌جان از شب‌تاب‌ها، یک بخش از شعر نیما را به خاطرم می‌آورد: می‌تراود مهتاب، می‌درخشد شب‌تاب (نیمایوشیج)\nپاییز و زمستان که از را می‌رسد، شب‌تاب‌های دریایی سوار موج‌ها می‌شوند و به ساحل می‌آیند. گفته بودم که چابهار شگفت‌انگیز است! شب‌تاب دریایی یا همان فیتوپلانکتون ها موجودات زنده‌ی میکروسکوپی هستند که در نزدیک سطح اقیانوس ها زندگی می‌کنند. پاییز و زمستان، مخصوصا در ماه‌های آذر، دی و بهمن، فیتوها زیاد دیده می‌شوند\nدر راه برگشت به چابهار هستیم و من مشغول برنامه‌ریزی برای فردا. می‌خواهم به روستای درک بروم. برای رفتن به آن روستا هیچ اتوبوس یا وسیله‌ی حمل و نقل عمومیِ مستقیم و ارزانی وجود ندارد و باز هم تنها گزینه‌ی موجود، تاکسی دربست است. آنهم با قیمت 250 هزار تومان. ای کاش چند نفر بودیم و کرایه تقسیم می‌شد اما برای منِ تنها، به صرفه نیست. آیلین با دوستانش که تورلیدر هستند تماس می‌گیرد و هیچ‌کدام مسافری برای آن‌جا ندارند. فکری به ذهنم می‌رسد. هیچ هایک! لب جاده می‌ایستم و تا دو راهی کهیر با ماشین‌های گذری می‌روم و از آنجا هم روستای زرآباد. از زرآباد که دیگر هم تاکسی هست و هم ماشین عبوری. بعد هم می‌روم به درک!\n-نوا تا به حال هیچ هایک کردی؟ اصلا بلدی؟\n– نه اما مهم نیست. همیشه اولین باری وجود دارد و این سری، اولین بارِ من است!\n-تنها؟ آن‌هم اولین هیچ هایک ؟ اصلا اصولش را می‌دانی؟\nبه نظرم آیلین قضیه را سخت و پیچیده کرده است. به نظر من هیچ اصولی ندارد. البته که همه چیز اصول دارد، اما این‌بار اصولش را خودم می‌سازم. به سبک و سیاق خودم! احتمالا از نظر آیلین اعتماد به نفسم برای این کار زیاد است.\nمادرِ آیلین خانه‌ی یکی از اقوام میهمان است. به دنبال او می‌رویم اما خودمان هم آن‌جا میهمان می‌شویم. خانه‌ی نوساز و بزرگی‌ست. چند خدمتکار سیاهپوست هم دارند. تا به امروز نمی‌دانستم آن‌جا سیاهپوست آفریقایی هم زندگی می‌کند. ظاهرا پیش‌ترها برده بوده‌اند. و چند نسل قبل از زنگباز و آن حوالی به ایران آمده‌اند. البته که الان دیگر برده نیستند و آزادِ آزادِ آزادند. با اقوام آیلین مشغول گپ و گفت هستیم که پیامی دریافت می‌کنم. از همان دخترکی که دوست داشت با من همسفر شود. شماره‌اش را برای من فرستاده و می‌گوید فردا با گروهشان راهیِ روستای درک می‌شوند و هنوز مشتاق است که بعد از برگشتنش با من همسفر شود. بلافاصله به او زنگ می‌زنم. من هم فردا مسافر درک هستم. ای کاش مرا هم تا دوراهی کهیر با خود ببرید. آن‌جا پیاده می‌شوم و بقیه‌ی مسیر را خودم می‌روم. می‌گوید ون تقریبا پر است اما اجازه بده تا از سرپرست تور بپرسم و خبرت کنم.\nنیمه شب است و هنوز از دخترک خبری نیست. به خیالم جای خالی ندارند. اقوام آیلین شام مفصلی تدارک دیده‌اند. مهمان‌نوازی و پذیرایی آن‌ها بی‌نقص است. همه چیز عالی‌ست و اما فکرم مشغول برنامه‌ریزی برای فرداست. باید وسایلم را از خانه‌ی امین بردارم. چمدان کوچکم از روز اول آنجا مانده است. بعد از مهمانی و قبل از نیمه شب به خانه‌ی امین می‌روم. خوشبختانه چابهار است و بالاخره بعد از چند روز امین را هم می‌بینم، کمی حرف می‌زنیم و بعد چمدانم را برمی‌دارم و لطف می‌کند من را تا خانه‌ی آیلین می‌رساند. در راه پیامی از دخترک می‌رسد. «دو صندلی خالی داریم. می‌توانی فردا با ما همسفر شوی.» آدرس محل اقامتشان را هم برای من می‌فرستد.\nحالا دیگر خیال آیلین هم راحت‌تر است. حداقل تا نیمه‌ی راه تنها نیستم و شاید بعد از آن تا درک هیچ‌هایک کردم. هیچ‌هایک هم یک سبک سفر است و یکی از راه‌های ارزان سفر کردن. طرفداران خاص خودش را دارد. بعضی برای هیجان و بعضی هم برای کاهش هزینه‌های سفر این کار را انجام می‌دهند. این سبک را برای بعضی از کشورها و شهرها می‌پسندم اما نه برای همه جا. معتقدم هر مسافر در قبال آنچه که از سفر به هر منطقه به دست می‌آورد، چه مادی چه معنوی، وظایفی هم دارد. آنچه مسافر به دست می‌آورد، گاه لذت بردن از طبیعت و مناظر است. گاه استفاده از امکانات یک منطقه، گاه هم‌نشینی با مردم بومی و آشنایی با فرهنگ آن‌هاست و هزار مورد دیگر. یکی از وظایف گردشگران در قبال همه‌ی این کسب لذت‌ها، کمک به مردم بومی هر منطقه است. این کمک می‌تواند استفاده از اقامتگاه‌های بوم‌گردی، خرید محصولات، مواد خوراکی و غذا از مردم محلی، صنایع دستی و یا حتی از طریق همین حمل و نقل باشد.\nاما در این سفر چاره‌ای ندارم و علی‌رغم میل باطنی آن‌هم برای کاهش هزینه‌ها و استفاده‌ی بهتری از بودجه‌ام، مجبور به هیچ‌هایک هستم. پیش از خواب از آیلین و مادر خداحافظی می‌کنم. هرگز نمی‌دانم چگونه باید محبت آن‌ها را جبران کنم. مطمئنم باز هم آیلین را می‌بینم. شاید در گوشه‌ای از ایران، شاید هم در افغانستان! امروز آیلین، زکریا و مرجان مثل همیشه برایم سنگ تمام گذاشتند. روز بی‌نظیری بود. مثل دیروز و مثل تمام روزهای دیگر در چابهار. فکر چند ماهی زندگی در این استان از ذهنم خارج نمی‌شود. به خیالم به زودی باید بار و بندیلم را ببندم و به این استان مهاجرت کنم. چمدان کوچکم را می‌بندم. وسایل بچه‌های درک را هم به سختی در چند کارتن جا می‌دهم تا همه چیز برای فردا صبح آماده باشد.\nروز ششم – شنبه 24 آذرماه 1397\nآماده‌ی رفتنم که چشمم به لباس‌های بلوچی آیلین گوشه‌ی اتاقم می‌افتد. این روزها به لباس‌های خوشرنگ بلوچی با سوزندوزی‌های ظریف عادت کرده‌ام. شاید روزی برگشتم و برای خودم یک دست لباس بلوچی خریدم. آن‌هم به رنگ بنفش با گل‌های ارغوانی. تکه نانی گوشه‌ی کیفم می‌گذارم و راهی هتل دوست جدیدم می‌شوم. رویا همان دختری که اصرار دارد همراه و همسفرم باشد، را در هتل ونوس می‌بینم. تا همسفران جدید صبحانه‌شان را تمام کنند با رویا حرف می‌زنیم. به او می‌گویم که بی‌برنامه‌ام و هیچ تصمیم خاصی برای ادامه‌ی سفر ندارم. هنوز جایی برای اقامت در زاهدان ندارم و حتی مطمئن نیستم که می‌خواهم چند روز آن‌جا بمانم. بنا می‌شود که تا شب فکر کند و تصمیم بگیرد.\nهنوز هیچی نشده دلم برای مادر و آیلین تنگ شده است. برای صبحانه‌های سه نفره‌مان. برای شیرچای آیلین هم! اما بچه‌های این گروه بسیار شاد هستند و اجازه نمی‌دهند ثانیه‌ای در مسیر تنها بمانم و احساس دلتنگی کنم! هنوز زیاد از شهر دور نشده‌ایم که راننده گوشه‌ی جاده نگه می‌دارد. خیلی به کو‌ه‌های مریخی نزدیک هستیم. اصلا گویا قرار است آن‌ها را از فاصله‌ی نزدیک‌تری ببینیم. صخره‌ها را پیاده بالا و پایین می‌رویم و دقیقا از دل این دراگون‌ها سر در می‌آوریم. جایی عجیب و اسرارآمیزی است. احساس یک آدم فضایی را دارم که از سفینه‌اش پیاده شده و در دل یک سیاره‌ی جدید پا گذاشته است. غیر از این هم نیست. به دنبال کشف یک راز از گروه جدا می‌شوم. روی زمین پر از فسیل‌هایی‌ست که ترکیب سنگ و صدف هستند. زیباست. سنگی که شکل صدف است، یا صدفی که جادو شده و تبدیل به سنگ شده است! یکی از آن فسیل‌های کوچک را به یادگار برمی‌دارم.\nدر مورد نحوه‌ی پیدایش کوه‌های مریخی حرف‌های زیادی شنیدم و مطالبی هم خواندم. یکی از مردم بومی می‌گوید این کوه‌ها در اثر فشار لایه‌های زیر زمین به همدیگر تشکیل شده‌اند. فشار زیادی که منجر به بیرون زدن این بلندی‌ها از دل زمین شده است. جایی خواندم که این کوه‌ها در دل زمین و زیر تلی از خاک مدفون بوده و در اثر باران‌های موسمی پدیدار شده‌اند\nیک توضیح علمی دیگر هم برای تشکیل این سیاره وجود دارد، فرورانش پوسته عمان به زیر مکران و فرسایش آبی و بادی. دلیل علمی این پدیده هرچه که هست منجر به یک اتفاق بی‌نظیر شده است. منجر به اینکه من برای چند دقیقه احساس آدم فضایی را داشته باشم و چه چیزی هیجان‌انگیزتر از این؟\nبرای چند ثانیه خوشحال می‌شوم. به خیالم موجود فضایی دیگری هم در این سیاره وجود دارد، اما نه ظاهرا یکی از همسفران است\nمقابل کوه‌های مریخی، به سایه‌ی کم جان این درخت خشکیده پناه برده است\nبه دوراهیِ کهیر می‌رسیم. جایی که باید پیاده شوم و جلوی یک ماشینِ عبوری را بگیرم تا من را به روستای زرآباد ببرد. باید زودتر به درک برسم تا وسایل را به کمک خدابخش به دست بچه‌ها برسانم. در همین مدت کوتاه به دوستان جدید و رویا عادت کرده‌ام. اصرار دارند با آن‌ها بمانم، چند جایی را در مسیر ببینیم و بعد با هم به درک برویم. پیشنهاد بدی نیست. من که این روزها همه‌چیز را به دست مسیر می‌سپارم! این‌بار نیز همه با هم به درک می‌رویم.\nیکی از زیباترین جاذبه‌های چابهار در همین مسیر است. مسافت بسیار زیادی از این راه با کوه‌های عجیبی پوشیده شده است. آنقدر زیبا و با جزئیات هستند که خیال می‌کنم کسی قرن‌ها وقت گذشته و روی تک تک آن‌ها نقش و نگاری حکاکی کرده است\nیکی از جاذبه‌های بلوچستان باغ‌های میوه است. آن‌هم میوه‌های گرمسیری مثل موز، پاپایا، گواوا و کنار. وارد روستای زرآباد می‌شویم و به یکی از همین باغ‌ها می‌رویم. در بخشی از باغ، برگ درختان موز به هم رسیده و تونلی درست شده است. باید خم شویم و از تونل‌های موزی رد شویم. این‌جا هم اسرارآمیز است. از گروه جدا می‌شوم، می‌خواهم آواز بخوانم و این‌بار قرار نیست همه بدانند که مجنونم. مدتی‌ست دیگر صدای بچه‌ها نمی‌آید. به گمانم گم شده‌ام. اما نه، ظاهرا زمان را گم کرده‌ام و خیلی وقت است همه سوار ماشین شده و منتظر من هستند. در مسیر بین «گِل‌فشان» و «درک» اختلاف سلیقه است. عده‌ای دوست دارند گِل‌فشان را ببینند و عده‌ای ترجیح می‌دهند زمان بیشتری را در درک و سواحلش بگذرانند و در آخر هم بچه‌های درک پیروز می‌شوند\nتونلی در میان درختان موز\nگل درخت موز\nبه روستای کوچک و خلوت درک می‌رسیم. ماشین، کمی بعد از انتهای تنها خیابان اصلی در روستا نگه می‌دارد. جایی که ایستاده‌ایم تا چشم کار می‌کند کویر است. چقدر همه چیز آشناست. بیابان‌های کرمان و کویر شهداد را به یاد می‌آورم. کفش‌هایم را کنار ماشین در آورده و با گروه، پیاده به میان رمل‌ها می‌رویم. هنوز به داغی شن‌ها عادت نکرده‌ام! قوس‌ها و سایه‌روشن‌های رمل‌های شنی بسیار زیباست آنقدر که هیچ‌کدام از بچه‌ها دلشان نمی‌آید با رد پایشان، زیبایی آن را به هم بزند. اما به نظرم رد پا روی این رمل‌ها هم زیبایی خاص خودش را دارد. چند ساعت بعد بادی می‌آید و قوس‌ها و طرح‌های شگفت‌انگیزتری را طراحی می‌کند.\nبالاخره دل به دریا می‌زنم و میان رمل‌ها می‌دوم. هرچند به سختی! به بچه‌ها پیشنهاد می‌کنم این کار را انجام دهند. حتی اگر می‌دانند که قرار است مثل من از بالای یک تپه به پایین پرتاب شوند. چه هیجانی دارد از بالای تپه روی تلی از شن پرت شوی و دست و پایت تا نیمه در آن فرو رود و به هزار سختی خودت را بیرون بکشی!\nشنیده‌ام زیباترین جای روستای درک، آنجاست که کویر به دریا می‌رسد. از دور این صحنه را می‌بینم. جایی که کویرِ خشک به آبیِ دریا می‌رسد. نخل معروف و تنها را هم از دور می‌بینم و اما وقت تنگ است و فرصت نمی‌کنم تمام این بیابان را پیاده بروم تا به دریا و نخل برسم. باید خودم را به خدابخش برسانم. باید امانتی کودکان را تحویلشان دهم. می‌دانید بزرگ‌ترین دست‌آورد هر سفر چیست؟ برای من که گذشتن بود! از دیدن محل تلاق دریا و کویر، از دیدن این شگفتی که تنها در چند نقطه‌ی دنیا وجود دارد، می‌گذرم.\nدر کویر بیرون از دیوار خانه، پشت حصار ده دیگر هیچ نیست. صحرای بیکرانه‌ی عدم است که خوابگاه مرگ و جولانگاه هول. راه، تنها به سوی آسمان باز است (هبوط)\nآن‌چه در کویر می‌روید خیال است\nدل کندن از این کویر شگفت‌انگیز برای همه‌ی بچه‌ها سخت است، اما چاره‌ای نیست. مقابل مسجد روستا ایستاده‌ایم که چشمم به پسر جوانی آن سوی خیابان می‌افتد. با کوله‌ی بزرگش کنار جاده نشسته و به خیالم منتظر است تا ماشینی عبوری او را به چابهار ببرد. همان هیچ‌هایک خودمان. ما را که می‌بیند، شتابان به سمتمان می‌آید. به خیالش ما راهی چابهار هستیم. ظاهرا چند روزی در ساحل کمپ کرده و در ادامه‌ی سفرش به هرمزگان می‌رود. فرصت می‌شود فقط چند دقیقه با هم حرف بزنیم و تنها یک آیدی اینستاگرام رد و بدل کنیم. آن ظهر پاییزی در روستای درک هیچ‌گاه فکرش را نمی‌کردم که روزی روزگاری علیرضا، یکی از بهترین دوستانم شود و روزها و ساعت‌ها بنشینیم و داستان‌های سفرهایمان را برای همدیگر تعریف کنیم.\nاز رویا و بچه‌های این گروه کوچک در یک جاده‌ی فرعی خداحافظی می‌کنم. جاده‌ای که در ادامه به ساحل می‌رسد. دقایقی‌ست که با یک چمدان و چندین کارتن، لب صخره‌ای ایستاده‌ام و دریا را از دور تماشا می‌کنم. با خودم می‌گویم از تماشا که سیر شدم به خدابخش تلفن می‌زنم. اما روستا آنقدر کوچک است که خبر به گوش خدابخش رسیده و پنج دقیقه بعد خودش به دنبالم می‌آید.\nاینجا ابتدای جاده‌ای‌ست که به سمت دریا و ساحل می‌رود. ابتدای روستای درک. تابلوی بسیار بزرگی هم دارد و به راحتی می‌توان راه را به سمت ساحل پیدا کرد\nخدابخش مهمان دارد و خانه‌اش حسابی شلوغ است. هم مسافر دارد و هم اهالی روستا آمده‌اند! البته که اهالی روستا دیگر مهمان نیستند و جزئی از خانه و خانواده به حساب می‌آیند. گوشه‌ی اتاق کوچکی برایم سفره‌ای پهن می‌کنند. برنج و مرغ و سالاد. بچه‌ها دور و برم میچرند. یکی بازی می‌کند، یکی درس می‌خواند، یکی به زبان محلی خودشان شعری می‌خواند و زن خدابخش به نوزاد چند ماهه‌اش شیر می‌دهد. زن دیگری هم ننوی بچه‌ی همسایه را تکان می‌دهد. خدابخش می‌گوید الان دیگر مدرسه‌ی روستا تعطیل شده و شب با هم به روستای دیگری می‌رویم که محتاج‌تر از روستای ما هستند. پس با خیال راحت این‌جا را بگرد و شب به قرارمان می‌رسیم.\nنام روستای تنگ را از خدابخش شنیده‌ام. می‌گویم به نظرت فرصت هست به آن روستا بروم و تا شب برگردم؟ با یک قایقران بومی در آن‌جا تماس می‌گیرد، ظاهرا دم غروب است و به خانه‌هایشان رفته‌اند. خدابخش می‌گوید خودم حاضرم تو را به آن‌جا ببرم اما تمامِ جذابیت دیدنِ این روستا به این است که با قایق به محل تلاقی دریا و کویر بروی. در غیر این‌صورت رفتن بی‌فایده است. اما الان دیگر قایقرانی آن‌جا نیست. مگر پول زیادی پرداخت کنی و یک قایق دربست اجاره کنی. با این وجود از این هم می‌گذرم. شاید سال دیگر.\nبچه‌ها از سر و کولم بالا می‌روند، زن‌های همسایه پشت سر هم سوال می‌پرسند و من هم‌زمان که با حوصله جواب تک تک آن‌ها را می‌دهم، در این بین برنامه‌ی سفر به زاهدان را هم می‌ریزم. سفری که در لحظه‌ها‌ی آخر قطعی شده است. همان روزهای اول سفر، پیامی از یک همکار قدیمی داشتم. البته خیلی هم قدیمی نیست، تا قبل از استعفا همکار بودیم. «نوا جان پولی برای کمک به مدرسه‌ای در زاهدان برایت مانده؟ زاهدان همه چیز ارزان است و لازم نیست از تهران خرید کنی.» نگاهی به حساب خالی بانکم انداخته و به امید تسویه حساب با شرکت، خیلی پر قدرت جواب داده بودم: بله مانده!\nروزهای بعد با دختری به نام زیبا عزیزی حرف زدم. در روستای قصرقند معلم است و یکی از زنان فعال در امور اجتماعی، خیریه و کارهای داوطلبانه. در این استان همه او را می‌شناسند و دوستش دارند. زیبا همان روز از بچه‌های مدرسه‌ای در زاهدان برایم چند عکس فرستاده و قلبم را هزار تکه کرده بود. دیگر جایی برای “نه” گفتن باقی نمانده بود. احتیاجات آن بچه‌ها اساسی‌تر از کتاب و دفتر و قلم بود. اما هنوزم امیدوار بودم که تا روز موعود حسابم کمی پر و پیمان‌تر شود.\nاین عکس را زیبا عزیزی برایم ارسال کرد (عکس از بچه‌های مدرسه‌ای در زاهدان)\nدرست همین الان در حالی که بچه‌های خدابخش و همسایه‌ها از سر و کولم بالا می‌روند، باز هم پیامی از زیبا می‌رسد. «نوا جان با این شماره تماس بگیر. در زاهدان مهمان یک خانم معلم می‌شوی که از اهالی همان مدرسه است، همه چیز را به او بسپار.»\nبلافاصله پروازهای زاهدان را چک می‌کنم. پروازی چارتر و بسیار ارزان قیمت برای فردا ساعت 9 صبح پیدا می‌کنم. البته برای رفتن به زاهدان اتوبوس و ماشین سواری هم هست. از چابهار تا زاهدان راه زیادی نیست. تنها 8 ساعت. اما از روستای درک مسیر طولانی‌تر می‌شود و حتما داروهای یخچالی‌ام که چند سالی‌ست همراه و همسفرم هستند، این‌همه مدت دوام نمی‌آورند و به میان راه نرسیده فاسد می‌شوند. یخ‌های مخصوصشان هم که عمری کوتاه‌تر از 8 ساعت دارند، پس بهترین راه خرید همان پرواز چارتر است.\nخیلی زود همه چیز به طرز شگفت‌انگیزی خوب پیش می‌رود. خبر می‌رسد در یک مسابقه‌ی عکاسی اینستاگرامی برنده شده‌ام. جایزه‌اش یک دوربین است که حداقل سه میلیون تومان قیمت دارد. این مبلغ برای بخشی از کاری که می‌خواهم انجام دهم کافی‌ست! قول دوربین را به دوستی می‌دهم و بلافاصله پولش را به حسابم واریز می‌کند. از جا می‌پرم و با خوشحالی از خانه بیرون می‌روم. وقت زیادی برای دیدن درک ندارم پس حداقل تا شب کمی روستا را ببینم.\nبا پای پیاده راهی کشف کردن می‌شوم. اما خود روستای درک چیز خاصی برای دیدن ندارد. یک جاده‌ی اصلی است و چند کوچه‌ی خاکی با خانه‌هایی قدیمی و کودکانی که سرخوش در این روستای خشک از این سو به آن سو می‌دوند. دریا را بو می‌کشم و راه ساحل را پیدا می‌کنم. از دور آشنا می‌بینم. رویا و دوستانش هم لب ساحل هستند و اما در حال برگشت به چابهار. از سر و وضع و لباس‌های خیسشان می‌فهمم حسابی آب بازی کرده‌اند. رویا برنامه‌اش تغییر کرده و باید فورا به تهران برگردد. به هم قول می‌دهیم به زودی همسفر شویم و در عرض چند دقیقه برنامه‌ی سفر به جازموریان را می‌ریزیم.\nساحل حسابی خلوت است. تنها چند نفر هستیم. صندل‌های شیری رنگم را که حالا دیگر به اندازه‌ی آن شب در عروسی نو و تازه نیستند، گوشه‌ای می‌گذارم و ساحل‌نوردی می‌کنم. با پسربچه‌های شیرین زبان بازی می‌کنم و سومین غروب چابهار را از روی دریا می‌بینم. هنوز هم هیچ غروبی در چابهار، نمی‌تواند به اندازه‌ی غروب پزم دلبری کند. راه برگشت به خانه‌ی خدابخش را پیدا نمی‌کنم. با دخترکی خردسال و باهوش همراه می‌شوم تا راه را نشانم دهد. در مسیر تعداد دخترک‌ها زیاد می‌شود و من را تا خانه همراهی می‌کنند. یکی از آن شیرین زبان‌ها دستم را می‌کشد. اصرار دارد به خانه‌ی آن‌ها بروم. «به خانه‌ی ما بیا، دست و صورت و پاهایت را بشور، نماز بخوان، شام و چای بخور، دست‌هایت را حنا می‌گذارم و بعد با هم به خانه‌ی خدابخش می‌رویم.» دخترک با این شیرین زبانی بدجور دلم را می‌برد اما با خدابخش قرار دارم و باید زودتر برگردم.\nدخترک آرام می‌ایستد و منتظر می‌ماند. همین‌که موج به پاهایش می‌رسد از سر ذوق فریادی سر می‌دهد، برمی‌گردد و پدرش را نگاه می‌کند. پدر هم از راه دور دستی برایش تکان می‌دهد. خوشحالم که در این سفر تصورم از پدرهای بلوچ هم عوض شده است\nبه ساحل آمده‌ام اما به جای تماشای آب، باز هم به دنبال حرف زدن با مردم هستم. با این مرد کمی حرف می‌زنیم و از سختی‌های روزگار می‌گوییم\nاهل هرمزگانند و برای تفریح به بلوچستان آمده‌اند\nپسرک‌های روستای درک\nمی‌گوید نامم آرمین است. اما دوستش می‌گوید نامش چیز دیگری‌ست. اصلا فرقی نمی‌کند که چه نام دارد. همین‌که شاد باشد و دل‌خوش کافی‌ست\nدخترک را در راه برگشت به روستا می‌بینم و تا خانه‌ی خدابخش همراه می‌شویم. می‌گوید دفعه‌ی دیگر که آمدی برایم دفتر نقاشی بیاور\nغروب دریای درک\nخدابخش خانه نیست! این روزها به این حقیقت پی برده‌ام که بدقولی و بی تفاوتی در بین بعضی از این مردم پررنگ‌تر از مردم شهرهای دیگر است. تا زمانی که خدابخش برگردد، با بچه‌ها حسابی سرگرم می‌شویم. دختر بزرگ خدابخش که تنها هشت سال دارد با تمام دخترهایی که این روزها دیده‌ام فرق می‌کند. اصلا شبیه هم سن و سال‌هایش نیست. دغدغه‌های مهمی دارد. نگران بهداشت مردم یک روستا در همین حوالی است. از من قول می‌گیرد روزی با صابون، شامپو، مسواک و خمیردندان برای اهالی آن روستا برگردم. نگران درس و مشق بچه‌های روستایی دیگر هم هست که فاصله‌ی زیادی با این‌جا دارد. نگران بچه‌هایی‌ست که هیچ‌وقت دفتر و قلم نداشته‌اند.\n_ می‌دانم امشب با پدرم به کدام روستا می‌روی، قول بده روزی برای بچه‌های روستایی که گفتم دفتر و قلم بیاوری.\n_ می‌خواهی با پدرت خدابخش صحبت کنم تا به همین جایی که تو می‌گویی برویم؟\n_ راه آن‌جا بسیار طولانی‌ست و مسیر ماشین‌رو ندارد. پدرم همیشه با موتورسیکلت می‌رود و نصف روز در راه است.\nآرام است و متین. به من چسبیده و مشق‌هایش را با دقت می‌نویسد. تکان که می‌خورم نگران می‌شود، به گمانم نمی‌خواهد از کنارش بلند شوم. خودش را به من نزدیک‌تر می‌کند. کمی بعد به خودم می‌آیم و می‌بینم پسر سه ساله‌ی همسایه بالای سرم روی مخده نشسته و پاهایش از شانه‌هایم آویزان است! پسر کوچک خدابخش روی پایم لم داده و دخترکی دیگر خودش را نزدیک‌تر می‌کند و بی‌هوا صورتش را به گونه‌هایم می‌چسباند. این بوس ریز آب‌دار عجیب به جانم می‌نشیند و بعد از آن، همه‌ی بچه‌ها از هر طرف بوسه بارانم می‌کنند. تمام صورتم خیس می‌شود و می‌گویم بچه‌ها آخر این بوس است یا تف؟ آن‌وقت پسرک دو ساله کف اتاق ریسه می‌رود از خنده!\nدیروقت است و خدابخش بالاخر با یک ماشین قرص و جان‌دار سر می‌رسد. ظاهرا مسیر صعب‌العبورتر از این حرف‌هاست. با بدرقه‌ی دخترک راهی می‌شویم. چند شکلات و لواشک کف دستش می‌گذارم. نگران است برای بچه‌های آن روستا کم بیاید. جاده تا مقصد، تاریکی مطلق است. مسافت زیاد نیست اما راه آنقدر خراب است و صعب‌العبور که فاصله هزار برابر طولانی‌تر به نظر می‌رسد. گاهی هم شتری از راه می‌رسد و جاده بند می‌آید. آن‌قدر هم با ناز و کرشمه راه می‌روند که رد شدنشان نیم ساعت طول می‌کشد.\nخدابخش از روستای درک حرف می‌زند. می‌گوید مردم این روستا آنقدر محروم نیستند. دستشان به دهنشان می‌رسد اما به فاصله‌ی خیلی کمی از درک، روستاهایی هستند که دسترسی به آن‌ها بسیار سخت است و کمک‌رسانی بسیار دشوار. چیزی به نام راه، وجود ندارد! با خودم فکر می‌کنم یعنی دشوارتر و صعب‌العبورتر از این مسیر هم وجود دارد؟ پس دخترک درست می‌گفت.\nجاده خلوت، تاریک و دلهره‌آور است. در این شرایط حتی دلم به شترها هم خوش است\nبعد از چند ساعت به روستا می‌رسیم. تاریک است و سوت و کور. هیچ چراغی روشن نیست و کسی هم در روستا پرسه نمی‌زند. یعنی حتی یک شب‌گرد هم وجود ندارد؟ درب یک خانه باز می‌شود و نور زردِ کم‌سویی کف خیابان پهن می‌شود و آن‌جا را کمی روشن می‌کند. پسرکی از اهالی همان خانه به سمت ماشین می‌آید و سلام می‌کند. خدابخش به او می‌گوید تمام بچه‌های مدرسه را در مسجد جمع کن.\nگوشه‌ی تنها مسجدِ این روستا منتظر نشسته‌ام که سایه‌ی بچه‌ها را از پشت در می‌بینم. در را برایشان باز می‌کنم و یکی یکی آرام و خجالتی وارد می‌شوند و گوشه‌ای می‌نشینند. باورم نمی‌شود! همه سیاهپوست هستند و چقدر زیبا و متفاوت! اما اصلا شبیه بچه‌های روستای درک، پر شور و اجتماعی نیستند. بسیار آرام هستند و کم حرف و حتی به سختی جواب سوال‌هایم را می‌دهند. خدابخش می‌گوید تمام مردم این روستا سیاهپوست هستند. پدران و پدربزرگانشان به عنوان برده، از آفریقا به اینجا آمده‌اند. الان برده نیستند ولی بیشترشان در خانه‌های مردم کار می‌کنند. یاد خدمتکاران سیاهپوست اقوام آیلین میفتم. این‌هم یکی دیگر از شگفتی‌هایی‌ست که در این سفر می‌بینم.\nبچه‌هایی آرام، خجالتی و شاید کمی هم منزوی\nزیبا و هیجان‌انگیز نیست که تمام بچه‌ها و اهالی یک روستا به رنگ شکلات باشند؟ برای من که شگفت‌انگیز است و شیفته‌ی تک تک آن‌ها شده‌ام\nچند دقیقه قبل لبخند کم‌رنگی روی صورت دخترک بود و اما الان چشمانش حسابی تر شده است. ای کاش دلیلش را می‌دانستم و احتمالا تا آخر عمر هرگز نمی‌فهمم تر بودن چشمانش به‌خاطر خوشحالی‌ست یا غمی در دل دارد\nاین قاب هم بماند به یادگار. از من و بچه‌های سیاه‌پوست و خوشرنگ روستایی در بلوچستان\nمی‌گذارم بچه‌ها راحت باشند و زیاد حرف نمی‌زنم و سوال نمی‌پرسم. نزدیک نیمه شب است و به درک برمی‌گردیم. دخترک منتظر مانده و هنوز بیدار است. چند بسته لوازم التحریر اضافه آمده و آن‌ها را به او می‌دهم. «بچه‌ای می‌شناسی که به دفتر و قلم نیاز داشته باشد؟» خوشحالیش مخفی نمی‌ماند و می‌گوید: «چند نفری از دوستانم هستند که از روستای کناری به مدرسه‌ی ما می‌آیند و هیچ چیز ندارند. وسایل را به آن‌ها بدهم؟» لبخندی تحویلش می‌دهم. دلش قرص می‌شود.\nحسابی خسته‌ام و باید بخوابم اما دوست دارم دخترک هم کنار من بخوابد، او نیز همین را می‌خواهد. اما مادرش او را به اتاق دیگری می‌برد. به خیالش دخترک مزاحم خواب من است. صبح خیلی زود باید بیدار شوم و به فرودگاه بروم. همان فرودگاه کنارک در سی کیلومتری چابهار. هنوز هیچ ماشینی هم برای رفتن به چابهار و یا فرودگاه سراغ ندارم! البته خدابخش می‌گوید خبر دارد یکی از مردمِ این روستا فردا به چابهار می‌رود و چند مسافر هم دارد. قول می‌دهد صبح خیلی زود و پیش از طلوع خورشید، به او زنگ بزند تا من را هم سر راهش سوار کند.\nروز هفتم – یکشنبه 25 آذرماه 1397\nخورشید خانم هنوز خیال بیدار شدن ندارد! من اما صبح خیلی زود به امید دیدن بچه‌ها پیش از رفتن به مدرسه بیدار شده‌ام. در آشپزخانه که بیرون از خانه قرار دارد با زن خدابخش سرگرم پختن نان هستیم که خبر می‌رسد یکی از اهالی روستا کمی بعد به دنبالم می‌آید و مرا تا فرودگاه می‌رساند. تکه‌ای از نان گرم و تازه را برمی‌دارم و بیرون از خانه منتظر می‌مانم. خانه‌ها حیاط و دیوارکشی ندارند و از این‌جا به کل روستا اشراف دارم. بچه‌های روستا را می‌بینم که از هر سویی به سمت مدرسه راهی می‌شوند، زن‌ها مشغول بیرون آوردن گوسفند‌ها از طویله هستند و خورشید هم که دیگر کش و قوسی به خود می‌دهد و ذره ذره بیدار می‌شود. اهالی خانه برای بدرقه‌ی من آمده‌اند. زن خدابخش یک دستبند خوشرنگ آینه‌دوزی را که هنر دست خودش است، به من هدیه می‌دهد. وقت رفتن است. من به همراه پیرمردی که مقصدش کنارک است، یک زن و مرد و دو فرزند کوچکشان مسافران این تاکسی هستیم. یکی از بچه‌ها بیمار است و در تب می‌سوزد. او را برای درمان به چابهار می‌برند.\nدرک تنها جایی‌ست که هم غروبش را دیدم و هم طلوعش را بگذار که بر شاخه‌ی این صبح دلاویز بنشینم و از عشق سرودی بسرایم آنگاه به صد شوق چو مرغان سبکبال پر گیرم از این بام و به سوی تو بیایم (فریدون مشیری)\nخانه‌ای از جنس نخل\nخداحافظی با دوستی قدیمی. البته قدمت دوستی ما تنها به کمتر از نصف روز می‌رسد! اما مطمئنم به زودی دلتنگش خواهم شد\nیکی از همسفران\nدر مسیر برگشت به چابهار به کنارک می‌رسیم. قرار بود مبلغ کرایه تا فرودگاه 25000 تومان باشد و حواسم هست که همه‌ی مسافران همین مبلغ را پرداخت می‌کنند، اما راننده از من 40000 تومان طلب می‌کند. خیال بحث کردن ندارم. می‌گذارم به حساب این‌که صندلی جلو و راحت نشسته‌ام. دو ساعت تا پرواز مانده است. بنابراین هنوز کمی زمان دارم و کنار اسکله پیاده می‌شوم. به گمانم همه فهمیده‌اند که اسکله‌ی کنارک را بیشتر از هر جایی در چابهار دوست دارم.\nچمدان به دست، کنار ناخدایی می‌ایستم و بالا آمدن خورشید را از بین قایق‌ها نگاه می‌کنم. یک ساعت وقت می‌گذارم و کل اسکله را تا ابتدای بندر و خیابان ساحلی پیاده می‌روم و در این مسیر شگفت‌انگیز، قایق‌های کوچک و کشتی‌های بزرگ را نگاه می‌کنم و رویاپردازی می‌کنم. ای کاش می‌توانستم امروز صبحانه‌ام را در یکی از این قایق‌ها بخورم.\nامان از بندر کنارک و قایق‌هایش\nامان از بندر کنارک و مردان بلوچش\nامان از بندر کنارک و پرندگانش\nشهر هنوز تعطیل است. به خیالم مردم کنارک به اندازه‌ی مردم درک سحرخیز نیستند. دوست دارم کفش فروشی‌های این شهر را ببینم. آخر این روزها تعریف لباس، کفش و وسایل دست دوم کنارک را زیاد شنیده‌ام. اما این وقت صبح کل مغازه‌ها تعطیل هستند و البته قصد خرید هم ندارم. دور میدانی که خودم هم نمی‌دانم کجای این شهر قرار دارد می‌ایستم و منتظر ماشینی می‌مانم تا به فرودگاه بروم. چند تاکسی می‌ایستند اما قصد دارم شانسم را در مدت کوتاه باقیمانده تا پرواز امتحان کنم و رایگان به فرودگاه بروم. بلکه هزینه‌ی اضافه‌ای که صبح پرداخت کردم را جبران کنم. سرانجام با ماشین چهارم هم مسیر هستم.\nراننده مرد بلوچی‌ست که از کارمندان همین بندر است. قابل اطمینان به نظر می‌رسد و مرا تا فرودگاه می‌رساند. شماره‌اش را می‌گیرم و وعده می‌دهد دفعه‌ی دیگر مرا به همراه ناخدای یکی از آن قایق‌ها به وسط دریا بفرستد.\nدر گیت بازرسی سپاه در فرودگاه کمی معطل می‌شوم. سختگیری‌ها شدید است. علاوه بر بازرسی با دستگاه، تک تک چمدان‌ها را باز می‌کنند! ظاهرا به دستگاه‌هایشان اطمینان ندارند. اما بخاطر این همه حساسیت خوشحالم. تمامش به‌خاطر امنیت خودمان است. از چمدان من هم که چیزهای عجیبی در می‌آورند و متعجب می‌مانند. ظاهرا اجازه‌ی خروج هیچ‌کدام را ندارم.\nیک قلوه سنگ کوچک، تعدادی گُل خشک شده‌ی خشخاش، چند صدف فسیل شده، مقدار بسیار کمی خاک و آن توتیای زیبا که از پیرمرد دریاچه‌ی صورتی خریدم. برای داشتن هرکدام هم دلیل خاص خودم را دارم. می‌گویم قلوه سنگ و صدف‌ها را از کوه‌های مریخی برداشته‌ام. به این امید که روزی یک موجود فضایی از سیاره‌ی خودشان آن‌ها را به سیاره‌ی ما آورده باشد. رو به زن‌های بازرسی می‌گویم اصلا هیچ‌وقت دقیقا در دل کوه‌های مریخی بوده‌اید؟ ولی من بوده‌ام. واقعا شبیه سیاره‌ای دیگر است. این کیسه هم کمی از خاک روستایی‌ست در حوالی چابهار. این خاک، کف پای بچه‌های آن روستا را در ظهرهای داغ و سوزان تابستان به خود دیده است. البته کل خاک این سرزمین به پاهای تاول زده‌ی کودکان بیشماری عادت کرده است. بخشی از آن را برداشتم تا گاهی سجده‌اش کنم.\nحرف‌هایم نصفه نیمه می‌مانند. لابد این بازرسان هم حدس می‌زنند مجنونم! حالا دیگر تنها مشکلشان آن حیوان دریایی‌ست. توتیا! می‌گویند این موجود زنده است و نمی‌توانی آن را ببری. اگر چند ساعت در آب بماند زنده می‌شود. چشمانم از تعجب گرد می‌شود! می‌گویم هیچ حرفی نیست. چند ساعت آن را در آب می‌گذاریم و اگر زنده شد که هیچ، آن را دو دستی به دریا برمی‌گردانم. اما اگر زنده نشد با پرواز بعدی به زاهدان می‌روم و آن را با خودم می‌برم. به گمانم الان دیگر یقین کرده‌اند با یک مجنون طرف هستند!\nزاهدان – شهر انبه، چای و چهارراه رسولی\nفرودگاه زاهدان برخلاف تصورم بزرگتر و تمیزتر از فرودگاه چابهار است. خانم معلم آدرس خانه را خیلی قبل‌تر برای من فرستاده و بعد از اصرار فراوان راضی شد تا پدرش را به دنبال من نفرستد و اجازه دهد خودم با تاکسی تا خانه‌شان بروم.\nاز شهر و خیابان‌های زاهدان، تنها خاطراتی گنگ و نامفهوم به یاد دارم. آن‌هم از سال‌های خیلی دور. آن زمان که نوجوان بودم و با خانواده برای دیدن پسر عمه‌ام به این شهر آمدیم و در شهرکی سرسبز متعلق به اساتید دانشگاه ماندیم. انبه، چای و چهارراه رسولی! این شهر را با همین سه نشانه می‌شناسم. خاطرم هست در راه برگشت به کرمان از چهارراه رسولی انبه و چای خریده بودیم. تلاش می‌کنم شهر و خیابان‌هایش را با همان خاطرات گنگ و مبهم تطبیق دهم. اما هنوز که هیچ چیز شبیه به هم نیست. انگار زاهدانِ سال‌های دور با این زاهدان فاصله‌ی زیادی دارد.\nچمدان به دست، اواسط یک کوچه‌ی عریض، مقابل درب دو لنگه‌ی فلزی و کمی زنگ زده می‌ایستم. اما قلوه سنگی پیدا نمی‌کنم که به در بکوبم. تلفن می‌زنم و چند لحظه بعد خانم معلم با لبخندی پهن، میان قاب در ظاهر می‌شود. چشم‌های درشت و مشکی، مژه‌های بلند و فرخورده، ابروهای پهن و مشکی در آن صورت گرد و گندمی به اندازه‌ی لبخند پهنش توجهم را جلب می‌کنند. هنوز هم معتقدم تا به حال چنین چشم و ابرویی ندیده‌ام! با همان لبخندی که هنوز روی صورتش جا خوش کرده، مرا به خانه دعوت می‌کند.\nدرب خانه به حیاطی کوچک باز می‌شود که چند شاخه از درخت تاک همسایه، به این سوی دیوار آمده و نیمی از دیوار حیاط را پوشانده است. به گمانم سال بعد خوشه‌ی انگوری خواهم چید. همیشه تصورم از معلم‌ها، یک زن شبیه معلم‌های سن و سال دارِ خودم در آن سال‌های دور است. اما خانم معلم دختری بیست و چند ساله است. بسیار جوان‌تر از تصورم و بسیار زیباتر. بسیار فداکارتر و دلسوزتر.\nچند ساعت بیشتر از حضورم در این خانه نمی‌گذرد، اما اصلا حال و هوای غریبی ندارم. خیال می‌کنم سال‌هاست اهالی این خانه را می‌شناسم و حتی با هم زندگی کرده‌ایم. محمد، برادر کوچک خانم معلم مدام از سیستان می‌گوید. از زاهدان، از زابل و از جاهایی دیدنی استانش حرف می‌زند. این‌جا را چه خوب می‌شناسد، تاریخ شهر و کشورش را چه خوب می‌داند. همیشه کتابی از سیستان کنارش هست و هر حرفی را با عکس و مستند نشانم می‌دهد. مادرِ خانم معلم آرام است و با وقار، مدام بافتنی می‌بافد و با هم از دری حرف می‌زنیم اما بیشتر اوقات، پشت چهره‌ی آرامش، یک نگرانیِ کمرنگی حس می‌کنم. تا زمان ناهار و استراحت حتی تا عصر هنگام غروب، بی وقفه با خانم معلم حرف می‌زنیم و برنامه می‌ریزیم. لیستی از احتیاجات شاگردانش تهیه کرده و به گمانم موجودی حسابم تنها برای نیمی از آن‌ها کافی‌ست. اما همین هم خوب است و دلگرم کننده.\nغروب که می‌شود سه نفری به بازار می‌رویم. من، خانم معلم و مادر. سایز پای تمام بچه‌ها را داریم. کل بازار را به دنبال کفش‌های دخترانه‌ای می‌گردیم که هم جنس خوبی داشته باشند و هم قیمتی مناسب. برای خرید این کفش‌ها وسواس زیادی دارم. از این راسته‌ی بازار به آن راسته، از این مغازه به آن یکی می‌رویم. تک تک کفش‌های قرمز و صورتی دلم را می‌برد.\nجعبه‌های کفش را گوشه‌ی راهروی خانه، روی هم چیده‌ایم. همگی شوق عجیبی داریم، حتی محمد. آخر شب پدر خانم معلم هم به خانه برمی‌گردد. آن سوی شهر دکانی دارد. لاغراندام است و ظریف. به گمانم خانم معلم و محمد اصلا شبیه پدرشان نیستند. پدر هم با دیدن آن‌همه خرید خوشحال می‌شود. حال و هوای خانه عوض شده است و از ته دل خوشحالیم. همگی کنار بخاری می‌نشینیم، شام می‌خوریم و حرف می‌زنیم. خانم معلم و مادر، سوزندوزی‌ها و کارهای هنری‌شان را نشانم می‌دهند. تک تک آن‌ها را با شوق نگاه می‌کنم. یکی از آن دستبندهای بی‌نظیر را هم به من هدیه می‌دهند. این دومین هدیه در سفر سیستان و بلوچستان است. یکی از مردم سیستان و یکی از بلوچستان. عکس چند تا از دستبندها و پابندهای سوزندوزی را در اینستاگرام می‌گذارم و هنوز به چند دقیقه نرسیده همه فروش می‌روند. خوشحالم کمک کوچکی به خانم معلم هم کرده‌ام.\nچمدانم را گوشه‌ی مهمان‌خانه گذاشته‌ام. این‌جا دیگر اتاق من است. جای خوابم را چسبیده به بخاری پهن می‌کنم، خانم معلم هم کمی آنسوتر. برخلاف روزها که هوا عالی‌ست، شب‌ها سرد و یخبندان است. دستشویی هم بیرون از خانه و گوشه‌ی حیاط قرار دارد. فکر نیمه شب‌ها و دستشویی رفتن آزار دهنده به نظر می‌رسد و هر بار با چند لایه لباس و شال خودم را به گوشه‌ی حیاط می‌رسانم. اما از امروز این زندگیِ جدید من است، حال عضوی از این شهر و این خانواده‌ام و در تمام سختی‌هایی که آن‌ها می‌کشند، شریک هستم و آن‌ها را با جان و دل می‌پذیرم. تا دم صبح با خانم معلم حرف می‌زنیم. حتی در این تاریکی هم چشم‌های درشتش به خوبی دیده می‌شوند. می‌درخشند، مخصوصا وقتی که از بچه‌هایش حرف می‌زند.\nروز هشتم – دوشنبه 26 آذرماه 1397\nهوا هنوز تاریک است که بیدار می‌شویم. تنها دو ساعت خوابیده‌ایم. صبحانه‌ی مختصری می‌خوریم و وسایل را بارِ ماشین پدر می‌کنیم. اصرار این‌که خودمان می‌رویم و مزاحمتان نمی‌شویم هم فایده ندارد. تا رسیدن به مدرسه، هوا روشن می‌شود.\nمادرم معلم دبستان بود. گاه شیفت صبح و گاه عصرکار. من همیشه مدرسه‌ی نمونه دولتی می‌رفتم که سطح نسبتا خوبی داشت، اما مادر دوست داشت معلم مناطق متوسط یا پایین‌تر باشد. دوران دبستان خودم را خاطرم نیست اما دورانی که «دخترِ خانم» بودم را مثل روز به یاد دارم. روزهایی که مادرم عصرکار بود بعد از زنگ آخر، به مدرسه‌اش می‌رفتم. «دخترِ خانم آمده، دخترِ خانم آمده!» این را به محض ورودم به مدرسه می‌شنیدم. بچه‌ها از این سر حیاط به آن بزرگی به هم خبر می‌دادند.\nگاه سر کلاس‌های درسش می‌نشستم و اگر مادر با مدیر کاری داشت و یا به اداره آموزش و پرورش می‌رفت من یک زنگ، کلاسش را اداره می‌کردم. سن و سالی هم نداشتم. شاید از همان هفت هشت سالگی! عجیب نیست کلاس‌های درس خودم را به یاد ندارم ولی کلاس‌های مادر را به خوبی یادم هست. چون آن‌جا شاگرد بودم و این‌جا معلم. به نقل از معلم‌هایم به یاد دارم که همیشه سر کلاس کنار میز آن‌ها می‌ایستادم. این علاقه به معلم بودن و شاگردها و بچه‌ها از همان هفت سالگی تا همین چند سال پیش که ریاضی درس می‌دادم، حتی تا همین امروز ادامه پیدا کرده است.\nبیشتر از پانزده سال است که با هیچ عنوانی به مدرسه نرفته‌ام. نه به عنوان معلم و نه شاگرد اما الان مقابل درب رنگ و رو رفته‌ی مدرسه‌ای در زاهدان ایستاده‌ام. قلبم تند تند می‌زند و خاطرات سالیان دور از خاطرم می‌گذرد.\nمستقیم به دفتر مدرسه در گوشه‌ی این حیاط کوچک می‌رویم. جعبه‌های کفش را همان گوشه و کنار روی هم می‌چینیم تا به وقتش و زمانی که خریدها کامل شد آن‌ها را بین بچه‌ها پخش کنیم. مدیر مدرسه دختری جوان است که مدرسه را با پدرش اداره می‌کند. پیرمردی قد بلند و چهارشانه با موهایی پرپشت و جوگندمی که حکم بابای مدرسه را هم دارد. اوضاع این مدرسه‌ی دخترانه‌ی تازه تاسیس، کمی عجیب و غریب است. مادر دانش‌آموزان با فرزندان شیرخوار و کوچکشان گوشه‌ی حیاط نشسته و با دیدن من به سمت دفتر می‌آیند. بستنِ درب اتاق هم فایده‌ای ندارد. با کف دست به شیشه می‌کوبند و کمک می‌خواهند. کمک از هر نوعی! یکی کیف می‌خواهد، یکی کفش، یکی پول و دیگری هم التماس می‌کند واسطه شوم تا دخترشان را در مدرسه ثبت‌نام کنند. ظاهرا کلاس‌ها ظرفیت ندارند و هر کلاس هم حداقل ده نفر دانش‌آموز اضافی دارد.\nموفق می‌شوم از لا به لای مادرها بگذرم و همراه خانم معلم به کلاس درس بروم. همان وسط‌ها روی نیمکتی جایی باز می‌کنم و میان بچه‌ها می‌نشینم. خانم معلم حرف می‌زند من اما در این دنیا نیستم. نگاهم و حواسم بین بچه‌ها می‌چرخد، از دمپایی پلاستیکی و پاره‌ی دخترکی به روسری سیاه و بزرگ دخترکی دیگر، بعد هم به کیف زنانه‌ی روی نیمکت ردیف جلویی. حواسم به کفش‌های پاشنه بلند و حداقل دو سایز بزرگتر یک دانش‌آموز دیگر هم هست. لابد کفش‌های خواهر بزرگترش را پوشیده است. خدای من! این کلاس و این مدرسه خیلی کار دارد!\nنوک انگشتان دست و پای من که سوز و سرمای زمستان سیستان را تاب نمی‌آورد. از حال دخترک‌های شش و هفت ساله هم بی‌خبر نیستم\nکفش‌های دخترک‌های خیابان آزادی!\nنگاه کردن به چشمان دخترک کمی سخت است. آن‌هم در حالی‌که مطمئنم پاهای کوچک و ظریفش، سرمای استخوان‌سوز اول صبح را به سختی تاب می‌آورد\nزنگ تفریح به صدا در می‌آید، اما بچه‌ها داخل کلاس می‌مانند. دخترکی خودش را به زور کنار من جا می‌دهد. از لای کیف زنانه‌اش که بدون شک مال او نیست، دفتری مچاله شده پیداست. _ دفتر مشق است؟ _ نه خانم، دفتر خاطرات خواهرم. _ خب چرا دفتر خواهرت را برداشتی؟ اجازه گرفتی؟ _ نه خانم اجازه نگرفتم. دفتر را باز می‌کند و صفحاتش را یکی یکی نشانم می‌دهم. از نوشته‌های این دفتر شوکه می‌شوم. چشم‌هایم سیاهی می‌رود. یکی از صفحات را جدا می‌کند، “خانم اجازه، این مال شما!”. خاطرات خواهرش را به من هدیه می‌دهد! دفتر را می‌بندم و می‌گویم دخترِ خوشکل باید برای برداشتن وسایل خواهرت و هر شخص دیگری اجازه بگیری. تا شب نوشته‌ها و نقاشی‌های دفتر در ذهنم رژه می‌روند. شعر، عاشقی، خیانت، بی‌وفایی، طنابِ دار، زندان، خودکشی و …\nاین دفتر، خاطرات مچاله شده‌ی خواهری نوجوان است که در کیف زنانه‌ای جا خوش کرده است\nبرگی از دفترچه‌ی خاطرات دخترک شیرآبادی!\nبرگی از دفترچه‌ی خاطراتِ دخترک\nبه دفتر مدیر مدرسه می‌روم. چند عکس از بچه‌ها در اینستاگرام می‌گذارم و هنوز چند دقیقه نگذشته که سیلی از پیام‌های دلسوزی برایم می‌رسد. خیلی از دوستان تمایل دارند کمک کنند و شماره کارت می‌خواهند. بعد از آن هم صدای اسمس‌های واریز پول پشت سر هم می‌آید. مبلغ‌های واریزی اندک است حتی ده هزارتومان و هر کدام به تنهایی حکم قطره را دارد اما روی هم، دریا می‌شوند.\nموجودی حسابم را به خانم معلم نشان می‌دهم. «به گمانم حالا دیگر می‌توانیم برای بقیه‌ی بچه‌ها هم کفش بخریم.» سر از پا نمی‌شناسیم. قرار می‌گذاریم عصر باز هم به بازار برویم. تا من در مدرسه هستم حواس بچه‌ها جمع نیست و مدام سراغ مرا می‌گیرند. تصمیم می‌گیرم گشتی در شهر بزنم تا خانم معلم کارش تمام شود.\nهنگام خروج بابای مدرسه جلویم را می‌گیرد.\n_ تنها می‌روی؟\n_ بله تنها\n_ تنها آن‌هم در این محله؟ امکان ندارد. هرگز اجازه نمی‌دهم تنهایی حتی از در خارج شوی.\n_ چرا؟ مگر چه جور محله‌ای هست؟\n_ این‌جا حتی آژانس و تاکسی هم نمی‌آید. یکی از محله‌های خطرناک و نا امن در زاهدان است. معلم‌های مدرسه بدون چادر و بدون خانواده‌های‌شان هرگز از در مدرسه بیرون نمی‌روند.\nتازه یادم می‌آید امروز صبح اصرار من برای تنها آمدن هم جواب نداده بود، قبل‌تر هم خانم معلم گفته بود کسی نمی‌پذیرد سرویس مدرسه‌اش شود و به ناچار پدرش او را به مدرسه می‌برد. لابد خبرهایی‌ست. می‌گویم خیالتان راحت، نمی‌ترسم، حواسم را هم جمع می‌کنم، سرم را پایین می‌اندازم و سریع خودم را به میدان می‌رسانم. اصرار فایده ندارد. من را با ماشینش تا میدان می‌برد. آخر این‌همه ترس برای تنها پانصد متر؟ مدرسه‌ی خانم معلم در خیابان آزادی قرار دارد. جایی شبیه ولیعصر تهران است. خیابانی بلند که یک سرش جای خوب و باکلاس شهر محسوب می‌شود و سمت دیگرش مرکز معتادان زاهدان.\nامروز صبح در مسیر و نزدیک مدرسه، درست کنار همان میدان، یک خیابانی متفاوت به شدت مرا مجذوب خودش کرده بود. بنا داشتم تا روز آخر سفر آن را ببینم و الان وقت خوبی بود. همان اطراف پیاده می‌شوم.\n«درهی پنج‌شیر»، افغانستان و احمد شاه مسعود را به یادم می‌آورد. اما در ایران نام محله‌ای بی‌نظیر در زاهدان است. تپه‌ای که تمام خانه‌ها و کوچه‌هایش رنگی‌ست. هنوز وضعیت امنیت در این محله را نمی‌دانم. شاید کمتر از هزار متر با مدرسه فاصله دارد و نمی‌دانم آن‌جا چه خبر است. اما مگر فرقی هم می‌کند؟ در هر صورت من آن‌جا را می‌بینم. امن یا نا امن!\nتک تک کوچه‌ها را می‌گردم، اکثرا بسیار خلوت هستند و باریک و طولانی و بن‌بست. گاهی هنوز به وسط کوچه‌ها نرسیده ترس سراغم می‌آید. اگر کسی من را انتهای کوچه گیر بیاورد، دیگر راه برگشتی نیست! اما به دنبال رسیدن به بالای تپه، کل کوچه‌ها را تا انتها می‌روم. بلکه یکی از آن‌ها باز باشد و راهی به بالای تپه پیدا کنم. یک نفر از اهالی محله، راهِ درست را نشانم می‌دهد که اتفاقا از کوچه‌ی عجیبی می‌گذرد، با آدم‌هایی عجیب‌تر!\nدر آن کوچه، زن‌هایی را می‌بینم که حالت عادی ندارند. با چند لایه آرایش بسیار غلیظ بیشتر شبیه زن‌های خیابانی هستند، که البته دلیلش را بعدا می‌فهمم. بدکاره نیستند. تنها معتاد هستند و برای پوشاندن آثار اعتیاد، بیش از حد معمول آرایش می‌کنند. وارد کوچه پس کوچه‌ها می‌شوم، راه‌های باریک و سخت را می‌روم، حیاط یک خانه، پشت‌بام خانه‌ای دیگر است و من هم خواسته یا ناخواسته از حیاط خانه‌ای سر در می‌آورم. اما هیچ شباهتی به خانه ندارد. زباله‌دانی بیش نیست. سوزن، سرنگ، لباس‌های زیر زنانه و مردانه، پوشک‌های کثیف بچه و هزار چیز دیگر که روی هم تلنبار شده‌اند. چشمانم سیاهی می‌رود به دنبال راه برگشت، از کوچه‌ها و خانه‌های دیگر هم می‌گذرم و هرچه بالاتر می‌روم شرایط بدتر هم می‌شود. البته که در کوچه‌های اصلی شرایط خیلی بهتر از این پس کوچه یا فرعی‌هاست.\nدره‌ی پنج‌شیر در زاهدان\nخانه‌هایی به رنگ آبی در دره‌ی پنج‌شیر\nاز اهالیِ دره‌ی پنج‌شیر\nاز آبیِ آسمان به آبیِ خانه‌ها. این رنگ آبی من را یاد شهر «شفشاون» در کشور مغرب می‌اندازد. اما آن کجا و این کجا\nنامش کوچه‌ی مرگ است و خیلی هم سوت و کور\nدر انتهای یکی از آن کوچه‌های فرعی، میان خروارها زباله، سلیمان را می‌بینم. موهای خرمایی و فرفری‌اش آن‌قدر در هم گره خورده که حتی دستم لابه‌لای موهایش نمی‌رود. حرف می‌زنیم، شعر می‌خوانیم. می‌خندد و من دوست دارم مدام بخندد تا چال لپ‌هایش را ببینم. با سلیمان معامله می‌کنیم. من لواشک و شکلات می‌دهم و به جایش آدامس می‌گیرم. از آن آدامس‌هایی که عکس‌برگردان دارند. از آن‌ها که بیشتر از بیست سال است که دیگر از دکانِ آقا ماشاالله، بقالی سرکوچه‌مان در کرمان نخریده‌ام. روی دستم کمی تف می‌مالد. سلیمان را می‌گویم. برچسب را می‌چسباند و محکم فشار می‌دهد. یکی هم روی دست خودش می‌چسباند! می‌خندیم و صدای خنده‌مان به آسمان می‌رود.\nیادگاری از سلیمان\n«دیگر پیر شده‌ای!» به دنبال پیدا کردن صاحب صدا، رویم را برمی‌گردانم. دختری نوجوان، دستِ دخترکی ظریف و کوچک را گرفته و هر دو من را نگاه می‌کنند، که با احتیاط از یک بلندی پایین می‌آیم. همسایه‌ی سلیمان هستند. هن و هن کنان می‌پرسم:\n_ من پیر شده‌ام؟ مگر چند ساله به نظر می‌رسم؟\n_ نمی‌دانم اما با سختی پایین آمدی، لابد پیر شدی.\nخم می‌شوم تا دخترک ظریف را ببینم. میخکوبم می‌کند، چند ثانیه خیره می‌مانم. نگاهم را سریع می‌دزدم و اما باز نگاهش می‌کنم. خم شده‌ام که شکلاتی کف دست دختر کوچکتر بگذارم. دوست دارم دستی به خرمایی موهایش بکشم، با چند انگشت گونه‌هایش را نوازش کنم، اما احتیاط می‌کنم و بیش از حد به او نزدیک نمی‌شوم. نمی‌خواهم دخترک را بترسانم. دخترک اما هنوز نگاهم می‌کند. چشمانش مشکی و آنقدر براق است که خودم را در برق آن‌ها می‌بینم. هنوز هم با آن دستان کوچکش دست‌های خواهرش را محکم گرفته است.\nدر دلم قربان صدقه‌ی چشم‌ها و موها و دست‌های ترک خورده‌اش می‌روم. «همین‌جا زندگی می‌کنید؟»\nویرانه‌ای بیش نیست. ای داد، آخر دخترک در این خانه و این محله هزار بیماری می‌گیرد. چه‌قدر ناتوانم، هیچ قدرتی ندارم. اگر می‌توانستم تنها یک گوشه از این دنیا را آباد کنم، بدون شک این کوچه و این خانه در دره‌ی پنج‌شیر بود. خانه‌ی دخترکم «شاه‌پریِ دره‌ی پنج‌شیر»\nباز هم نگاهم را می‌دزدم، شاه‌پری اما هنوز نگاهم می‌کند.\nکل هستی یک طرف، شاه‌پریِ دره‌ی پنج‌شیر یک طرف امان از آن خرماییِ موهایش. امان از آن سیاهیِ چشمانش. آخ که شاه‌پری نمی‌دانست اگر فقط چند ثانیه بیشتر به من زل بزند، قلبم از جایش کنده می‌شود. راستی این اسم را من برایش گذاشتم. “شاه‌پریِ دره‌ی پنج‌شیر\nمن در این کوچه به دخترکی دل باختم\nباید زودتر از این محله بروم وگرنه دل کندن از شاه‌پری برایم سخت‌تر می‌شود. شیب تند کوچه را دوان دوان پایین می‌آیم. گام‌هایم بلند است و تپش قلبم زیاد. انقلابی رخ داده است. می‌دانم.\nبه خیابان اصلی که می‌رسم به دیواری تکیه می‌دهم و نفسی تازه می‌کنم. سپس راه را به سمت مسجد معروف شهر کج می‌کنم. به خیالم باید روزها اعتکاف کنم. پرسان پرسان خودم را به خیابان خیام می‌رسانم. زنان برقع پوش در زاهدان هم مثل چابهار زیاد دیده می‌شوند. در این خیابان اما تعدادشان بیشتر است. از دور مناره‌های مسجد را می‌بینم. هرچه نزدیک‌تر می‌شوم ابهت آن بیشتر می‌شود.\nپیش از آنکه داخلش را ببینم، آن سمت خیابان، گوشه‌ی پیاده‌رو درست کنار دکه‌ی فلافلی می‌نشینم و به گنبدهای عظیمش خیره می‌شوم. بین دوست داشتن و دوست نداشتن مردد مانده‌ام. یاد دخترکم شاه‌پری میفتم و یاد دره‌ی پنج‌شیر، یاد محله‌ی همت‌آباد و شیرآباد و خیابان آزادی. یاد پای برهنه‌ی بچه‌های مدرسه که این روزها با دیدنشان روزم را شروع می‌کنم. یاد بی‌برقی و بی‌گازی و هزاران مشکل دیگر که بین مردم این شهر مشترک است. یاد سختی‌های زندگی خانه‌ای که اکنون مهمانش هستم. بین دوست داشتن و دوست نداشتن مسجد مکی مردد مانده‌ام. درب مسجد، داخل کوچه‌ای همان حوالی قرار دارد.\nموهایم را می‌پوشانم و با یک سوزن جلوی مانتو را می‌بندم. «می‌خواهم داخل مسجد را ببینم. زنانه مردانه دارد؟» نگهبان مسجد متعجب نگاهم می‌کند. بیسیم می‌زند و بعد از چند دقیقه مردی از راه می‌رسد و من هم به دنبالش راه می‌ا‌فتم. مرا به دست طلبه‌ی جوانی می‌سپارد و خودش می‌رود.\nبزرگ‌ترین مسجد اهل سنت در ایران


مکانیزاسیون گامی ارزشمند در ارتقای راندمان تولید | مجله اینترنتی کشاورز جوان\nمکانیزاسیون گامی ارزشمند در ارتقای راندمان تولید\nکشاورز جوان – مکانیزاسیون در بخش کشاورزی گامی ارزشمند در ارتقای راندمان تولید است و در حال حاضر ۶۷ درصد محصولات کشاورزی استان همدان به این روش کشت می‌شوند.\nاستفاده از ماشین‌آلات و ابزارهای مناسب کشاورزی یکی از مهم‌ترین رویکردها و راهکارها برای بالا بردن بهره‌وری کشاورزی و پایداری تولید است.\nدر سال‌های اخیر با اثبات پایداری تولید و ارتقای کیفی و کمی میزان محصولات کشاورزی بر اساس استفاده از ماشین‌آلات و ابزارهای این بخش، کشاورزان گرایش مناسبی در به کارگیری این مهم دارند.\nرفته رفته با استفاده از ماشین آلات و ادوات مختلف کشاورزی و ارتقای بهره‌وری محصولات و ضرایب مختلف در آمار و عملکرد سطح زیر کشت کشاورزی مورد توجه قرار گرفته که از جمله آنها تمرکز بر درجه و ضریب مکانیزاسیون کشاورزی است که افزایش آن نشانگر افزایش کمی و کیفی در تولید است.\nدر همین راستا سال گذشته شاخص ضریب مکانیزاسیون استان همدان ۱٫۱۸ بوده که امسال باید به ضریب ۱٫۲۸ صدم می‌رسید، اما با توجه به عملکرد خوب کمی و کیفی کشاورزان استان همدان در بهره‌گیری از مکانیزاسیون شاهدیم در این حوزه جلوتر از برنامه بوده و ضریب مکانیزاسیون کشاورزی استان همدان به ۱٫۳۴ صدم اسب بخار در هکتار رسیده است.\nدر همین ارتباط با مدیر مکانیزاسیون کشاورزی استان همدان به گفت‌وگو نشستیم.\n* وجود ۲۳ هزار و ۴۰۷ تراکتور در استان همدان\nاکبر راستار در گفت‌وگو با فارس با بیان اینکه هرچه تعداد تراکتورها در استان بیشتر باشد به دلیل ثابت بودن سطح زیرکشت، ضریب مکانیزاسیون افزایش پیدا می‌کند، اظهار داشت: در سال گذشته تعداد تراکتورهای استان همدان ۲۳ هزار و ۴۰۷ دستگاه بوده است.\nوی با اشاره به برنامه افزایش سالانه تجهیزات و ادوات بخش کشاورزی، گفت: ادوات نوین بخش کشاورزی در هر سال با استفاده از ۸۰ درصد تسهیلات بانکی با سهم ۲۰ درصد آورده کشاورزان ارائه می‌شود.\nمدیر مکانیزاسیون کشاورزی استان همدان خاطرنشان کرد: سهمیه استان همدان در سال گذشته ۵۲۰ دستگاه تراکتور بود که امسال نیز این مهم در برنامه کاری قرار دارد اما هنوز شروع نشده است.\n* وجود ۷۸۰ دستگاه کمباین در استان همدان\nوی با بیان اینکه در سال گذشته سهمیه استان همدان در کمباین ۲۷ دستگاه بود و محقق شد، افزود: تعداد کل کمباین‌های استان همدان ۷۸۰ دستگاه است.\nراستار با بیان اینکه ارائه بیشتر ادوات و ماشین‌آلات بخش کشاورزی بستگی به میزان سطح زیر کشت دارد، گفت: در حال حاضر بر اساس میزان گستردگی سطح زیرکشت در استان، شهرستان‌های همدان، کبودراهنگ، رزن و ملایر دارای بیشترین میزان ماشین‌آلات کشاورزی هستند.\n* استفاده از ادوات کشاورزی به معنای استفاده صرف از ماشین‌آلات نیست\nوی با بیان اینکه استفاده از ادوات کشاورزی به معنای استفاده صرف از ماشین‌آلات و مکانیزاسیون در این بخش نیست، یادآور شد: استفاده از کشاورزی حفاظتی نیز یکی از روش‌های نوین کشاورزی است.\nمدیر مکانیزاسیون کشاورزی استان همدان افزود: روشی که بتوانیم تولید را افزایش داده، سختی کار را کم کنیم و ارتقای بهره‌وری را نیز شاهد باشیم، سبب توسعه مکانیزاسیون می‌شود.\nوی با اشاره به روند سنتی کاشت بذر توسط کشاورزان در گذشته به فواید ماشین‌آلات جدید اشاره کرد و گفت: در حال حاضر دستگاه بذر کار، بذر را در عمق مناسب می‌کارد و از نظر میزان بذر نیز به نفع کشاورز است و در عین حال نیز عملکرد را تا سه برابر افزایش می‌دهد.\nراستار تأکید کرد: استفاده از ماشین آلات و ابزار کشاورزی سبب افزایش تولید و ارتقای راندمان کاری و همچنین کاهش سختی کار می‌شود.\nوی با بیان اینکه در استفاده از ماشین‌آلات کشاورزی، کشاورز از نیروی بدنی صرف خود استفاده نمی‌کند، افزود: این مهم سبب ارتقای کار در مزرعه می‌شود.\n* همدان، استانی پیشرو در استفاده از ابزار مناسب کشاورزی\nمدیر مکانیزاسیون کشاورزی استان همدان اظهار داشت: استان همدان یکی از استان‌های پیشرو در امر مکانیزاسیون و استفاده از ابزار مناسب در مزارع و باغات است.\nوی با بیان اینکه درجه مکانیزاسیون به معنای استفاده از ماشین مناسب نسبت به کل اراضی است، خاطرنشان کرد: درجه مکانیزاسیون استان همدان در حال حاضر به ۶۷ درصد رسیده است.\n* ۶۷ درصد محصولات استان همدان به روش مکانیزاسیون کشت می‌شود\nمدیر مکانیزاسیون کشاورزی استان همدان تصریح کرد: ۶۷ درصد کل محصولات زراعی استان همدان در حال حاضر از ابزارهای مناسب کشاورزی استفاده کرده و عملیات ماشینی در آنها انجام می‌شود.\nوی تأکید کرد: در حال حاضر برای کشت محصولاتی که با اقلیم استان همدان همخوانی دارند، ابزارهای مناسب کشاورزی وجود دارد.\nراستار با بیان اینکه هر ساله نیاز مزارع و باغات بررسی شده و بر این مبنا ابزار مناسب ارائه می‌شود، گفت: بر این اساس ابزار مورد نظر به صورت ادوات الگویی و نمونه به استان وارد می‌شود.\nوی با بیان اینکه ادوات الگویی در سال اول ورود به استان با یارانه‌های بسیار بالایی در اختیار قرار داده می‌شود، افزود: بر این مبنا تا ۸۵ درصد قیمت ماشین وارد شده را یارانه بلاعوض می‌دهند و پس از اینکه کشاورزان آشنا شدند و تقاضا بیشتر شد درصد تسهیلات بیشتر می‌شود.\nمدیر مکانیزاسیون کشاورزی استان همدان خاطرنشان کرد: رشد و شکوفایی مکانیزاسیون در بخش کشاورزی و وجود ماشین‌آلات مختلفی چون کمباین، تراکتور سنگین و نیمه‌سنگین در بخش کشاورزی کارآیی لازم برای افزایش تولیدات در این بخش را بیش از پیش افزایش می‌دهد.\nوی با تأکید بر کاهش هزینه‌های تولید بر اساس انجام مراحل کشت محصول با به کارگیری ماشین‌آلات کشاورزی و امر مکانیزاسیون یادآور شد: با ورود ماشین‌آلات جدید در این حوزه روش برداشت محصولات نیز مکانیزه شده است.\n* جایگزینی ناوگان کشاورزی فرسوده با ادوات نوین\nراستار همچنین از اجرای طرح تجهیز ناوگان کشاورزی در استان همدان خبر داد و در این زمینه گفت: ماشین‌آلات کشاورزی فرسوده بر مبنای این طرح با ماشین‌آلات جدید جایگزین می‌شوند.\nبا توجه به مباحث عنوان شده و اهمیت انجام مکانیزاسیون در بخش کشاورزی انتظار بر این است که کشاورزان بیش از پیش در این حوزه گام نهاده و سبب افزایش کمی و کیفی میزان تولیدات خود شوند.\nهشدار نسبت به کاهش جمعیت کشاورزان و تولید در اثر هدفمندی یارانه ها\nکشاورزی دانش‌بنیان، راهکار تحقق اقتصاد مقاومتی و تضمین پایداری امنیت غذایی


آموزش آنلاین و 6 عنصر لازم برای کارآمد بودن آن - اپلیکیشن آموزش آنلاین تیوترلند | آموزشگاهی به وسعت یک کشور مشاوره-آنلاین, تدریس-خصوصی-از-راه-دور, سبک-یادگیری, رفع-اشکال, یادگیری-آنلاین, کارآمدی-آموزش-آنلاین, آموزش مجازی -\nآموزش آنلاین و 6 عنصر لازم برای کارآمد بودن آن\nآموزش آنلاین یکی از کارآمدترین روش‌های آموزش در دنیای امروزی است. به عنوان مثال برای آموزش کارکنان در یک سازمان یا شرکت، با توجه به وقت کم کارکنان و کارمندان برای شرکت در کلاس‌های آموزشی حضوری، آموزش آنلاین می‌تواند بسیار پربازده‌تر، کارآمدتر، و حتی مقرون‌به‌صرفه‌تر باشد. اما باید توجه داشت که برای حصول بهترین نتیجه ممکن از یک آموزش آنلاین، لازم است آن آموزش عناصر لازم را دارا باشد. به عبارت بهتر وجود هر یک از این عناصر برای آموزش آنلاین مزایای خاصی را به وجود می آورد که برنامه شما را غنی‌تر خواهد کرد و بدون آن‌ها دوره آموزشی شما تقریبا مؤثر و لذت بخش نخواهد بود\nبا تیوترلند همراه باشید، در ادامه مطلب به بیان و توضیح 6 عنصر از مهم‌ترین عناصر برای کارآمدتر بودن یک آموزش آنلاین خواهیم پرداخت. این عناصر عبارتند از:\n۱- تولید محتوای آموزشی با کیفیت بالا\nاین عنصر یکی از مهمترین جنبه‌های استراتژی آموزش آنلاین به شمار می‌آید. با توجه به اینکه در آموزش آنلاین شما باید از محتوای الکترونیکی استفاده کنید، ممکن است این روش برای آموزش برخی محتواها مناسب نباشد. به عنوان مثال اگر مباحث بیش از حد پیچیده یا طولانی شوند، تدریس و انتقال آن‌ها از طریق آموزش آنلاین شاید کمی دشوار باشد. به عبارت دیگر برخی مباحث و موضوعات اگر به‌صورت آنلاین ارائه شوند پیچیده و سخت به نظر می‌رسند. در حالی که همان محتوا اگر در یک جلسه حضوری و گفتگو تدریس شود، زمان خیلی کمتری خواهد برد. به هر حال شما باید بسنجید که محتوایی که قرار است آموزش دهید مناسب ارائه به صورت آنلاین هست یا خیر. سپس و پیش از آغاز دوره، آن محتوا را در قالب متن، تصویر، ویدئو و دیگر محتواهای الکترونیکی تولید و آماده کنید.\n۲- تست، تجدید نظر و سپس راه اندازی\nپیشنهاد می‌کنیم پس از آماده‌سازی محتواهای مورد نیاز و آماده شدن برای آغاز دوره آموزشی، حتما یک یا چند بار دوره را به صورت آزمایشی برگزار کنید تا نواقص و اشکالات احتمالی موجود را بیابید و رفع کنید. اگر این آزمون و خطاها ضمن برگزاری رسمی دوره صورت پذیرد، ممکن است سبب ایجاد بی‌اعتمادی در شرکت‌کنندگان شود و اعتبار حرفه‌ای و کاری شما زیر سوال برود.\n۳- اطمینان از امنیت پلت فرم آموزش آنلاین\nبرای ارائه آموزش آنلاین از پلت‌فرم‌های مختلفی می‌توان استفاده کرد و ابزارها و راه‌های بسیاری برای این منظور قابل انتخاب است. وب‌سایت‌ها، اپلیکیشن‌ها و فضاهای بسیاری وجود دارد. اما باید توجه داشته باشید که هر پلت‌فرمی را نباید انتخاب کرد. یکی از مسائلی که لازم و ضروری است به آن توجه داشته باشید اطمینان از امنیت پلت‌فرم انتخابی است. در صورتی که این امنیت تامین نباشد مشکلات مختلفی نظیر سرقت اطلاعات و آموزش‌ها و یا عدم امنیت در بستر پرداخت‌های مالی می‌تواند مشکلاتی را برای شما ایجاد کند که خوشایند نیست.\n۴- به طور مداوم اثربخشی استراتژی آموزش آنلاین خود را ارزیابی کنید\nشروع و راه‌اندازی یک دوره آموزشی آنلاین را پایان کار خود برای اطمینان از کیفیت ندانید. بلکه لازم است در بازه‌های زمانی معین و در موقعیت‌های مختلف میزان اثربخشی و کارآمد بودن آموزش‌های خود را مورد بررسی قرار دهید و هر زمان که احساس کردید روندی نزولی به خود گرفته است با انجام بررسی‌های لازم و پیدا کردن نقطه ضعف موجود، آن را برطرف کنید.\n۵- ارائه گواهینامه پایان دوره\nیکی از نکاتی که در حال حاضر در بسیاری از آموزش‌ها آنلاین مورد توجه نمی‌گیرد و در عین حال اهمیت بالایی دارد، ارائه گواهی و تاییدیه گذراندن دوره است. ارائه یک گواهی پایان دوره می‌تواند دوره آموزشی آنلاین شما را از سایر دوره‌های موجود متمایز ساخته و انگیزه برای شرکت در آن را بیشتر کند. ضمن این‌که اعتبار خاصی برای سطح کار و آموزش شما به همراه خواهد آورد.\n۶- افزایش انگیزه کاربران از طریق مشارکت ذهنی\nحین برگزاری دوره و در طول هر جلسه و یا با هر فاصله‌ای که مناسب می‌دانید حتما کاربران را از روش هایی مثل برگزاری نظرسنجی و... در برگزاری دوره و تعیین نوع ارائه آن مشارکت دهید. این کار دو فایده مهم دارد. اول این که در کاربران انگیزه ایجاد می‌کند و دوم این‌که ممکن است نظراتی و پیشنهاداتی دریافت کنید که در ارتقای کیفیت و بازدهی آموزش شما بسیار موثر باشد. چرا که شاید شما بتوانید به خوبی نیازها و توقعات یک کاربر را پیش‌بینی و لحاظ کنید اما باز هم وقتی فردی صرفا در جایگاه یک کاربر است بهتر می‌تواند بسیاری از نقاط ضعف و قدرت را تشخیص دهد که ممکن است هیچ گاه به ذهن شما نرسد.\nدسته بندی :مهارت های کسب و کارآموزش آنلاینراهنمای معلمان\nسوال تصادفی11 + 3 =


روند قیمتی به سمت باند میانی جهش صعودی پیدا می کند. از آنجا که ارز مبنا معمولا در بازار مبادلات ارز به دلار آمريكا هست معامله گران تمايل دارند سود و زیان معامله خود را به دلار محاسبه كنند. روش محاسبه ای که در بالا بيان گشت سود و زیان را فرق سیستم و استراتژی فارکس بر اساس ارز دوم (Counter Currency) محاسبه می كند اگر ارز دوم دلار نباشد یک مرحله عملیات تقسیم قیمت هنگام خروج معامله به دلار هم محاسبه می كنند. آیا کیف پول انتخابی شما بصورت مستمر در حال توسعه و بروز رسانی به منظور بهبود و افزایش امنیت است و تیمی حرفه‌ای آن را مدیریت می‌کند؟ آگاهی از اینکه در صورت بروز مشکلات امنیتی شرکت تامین کننده کیف پول به چه صورت پاسخگو است نیز از مواردی است که در هنگام انتخاب کیف پول بیت کوین باید به آن توجه کنید.\nفکر میکنیم اگر قیمت به 65 دلار برسد نشان دهنده حجم زیاد تقاضا برای نفت تایید قطعی روند صعودی است. فرمود: چنانچه اصلاح آن با آب زدن بوده و چاره اى جز آن نداشته باشد و آن را رواج ندهد مگر اين كار و منظورش سنگين كردن آن هم نباشد، اشكالى ندارد و اگر مى خواهد دغلكارى كند درست نيست. \nدر مرحلهٔ آخر که اهمیت آن به اندازه سایر مراحل است، بر روی گزینه ارسال کلیک کرده و منتظر تکمیل تراکنش بمانید. در مورد سرمایه‌گذاری هم موضوع به همین شکل است و زمانی که می‌خواهید وارد یک سرمایه‌گذاری مانند بازار بورس شوید باید در مرحله اول با آن آشنا شوید، آشنایی مناسب با سرمایه‌گذاری در بورس، اولین گام موفقیت شماست، این گام میزان هماهنگی بازار بورس با روحیات شما را مشخص می‌کند.\nدانلود رایگان فیلم و سریال با لینک مستقیم . از این صفحه شما می توانید در میان علائم ثبت شده در اداره جستجو کنید. . سنگ شکن سرباره طلا استفاده می شود قیمت سنگ شکن . با رفتارشناسی بازار سرمایه در کنار دو تحلیل بالا میتوانید یک تحلیل فرق سیستم و استراتژی فارکس درست و در نهایت صحیح ترین خرید و فروش را در درست ترین زمان انجام دهید. به عنوان مثال حتی شایعاتی راجب کاهش قیمت سیمان می تواند باعث ریزش ارزش سهم های سیمانی شما شود. در جریان اخبار باشید. استوکاستیک های موجود در نمودار بالا عبارتند از:\n۱ پیپ چند دلار است؟ این سوال یکی از سوالات اساسی معامله گرانی است که تازه وارد بازار فارکس شده اند و از استفاده پیپ هنگام سود و زیان ، در بین معامله گران به جای دلار گیج می شوند. جالب است بدانید وقتی در بین تریدر ها ، پس از انجام معامله و کسب سود و زیان ، بجای پیپ می گویید مثلاً ۱۰ دلار سود کردم جالب توجه نبوده و این معیار تازه کاران می باشد و حرفه ای ها متوجه خواهند شد که شما تازه کار هستید . تمامی تریدر ها از معیار پیپ جهت سنجش کارایی خود در بازار معاملاتی استفاده می کنند. فارکس forex trading. 28 Forex Daily Trading Opportunity.\n4- با انجام این مراحل ساده، کیف پول بلاک چین ساخته می‌شود.\nسیستم پرداخت نِ تِ لِ ر NETELLER اي اف سي ماركتس قیمت خرید و فروش بیت کوین گزینه های باینری آپشن معاملات.\nدر این حالت موجر باید مالکیت موضوع قرارداد را داشته باشد.\nبه چه روشی میتوان از طریق بله، بسته اینترنت خریداری کرد؟ چگونه قدرت روند با استفاده از چینکو اسپن مشخص می‌شود؟ بازار فارکس، بازاری متغیر است و به صورت چرخه ای تغییر می کند، به این معنا که شرایط بازار فارکس به گونه ای است که می توان رفتار قیمت ها و جهت حرکت آنها را تحلیل کرد.\nدرنهایت اگر علاقه‌مند به معامله در بازار بورس هستید حتماً آموزش ببینید و از بروکرهای مناسب ایرانیان بهره بگیرید. این فن آوری منحصر به فرد فرصت ایجاد چنین ابزارهای ترکیبی مانند نرخ های متقاطع جدید، همبستگی ها بین دارائی های مختلف، شاخص های ارز، سبدهای سهام، سبدها برای جفت ارزها و بسیاری دیگر را فراهم می کند. بعد دادن استریویی با پلاگین های مخصوص حس عمق بیشتری فرق سیستم و استراتژی فارکس به صداهای آهنگ بخشیدن را می گویند.\nالگوهای شمعدانی که در مسیر قیمت ظاهر می شوند مدتهاست توسط سرمایه گذاران با دقت مورد بررسی قرار گرفته اند. این برای پیش بینی آینده است. اینها در تجزیه و تحلیل فنی سیگنالهای قیمت محسوب می شوند امروز در این مقاله از الگوهای شمع ، الگوی شمعدان Morning Star و شکل گیری آن را به شما معرفی خواهیم کرد. این یکی از موثرترین سیگنال های قیمت برای تغییر روند است. . قبلا این کار را انجام ندادم. اما در حال حاضر، من فقط در صبح روزی که من تجارت می کنم، پول می گیرم. در ساعت 11 صبح من یک نظم خروج را امتحان می کنم و معاملات را بستم. هنگامی که شما در حساب خود هیچ پولی ندارید، مهم نیست که چقدر بالا هستید، دیگر نمی توانید تجارت کنید.\nهشدارهای معاملاتی: به ۴۰۰ هشدار بدون وقفه ارتقا یافته است خرید از سایت های اینترنتی همچون bangood، aliexpress و resello خرید بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال بخصوص از سایت indx.ru خرید انواع گیفت کارت بازی های اینترنتی به خصوص از سایت plati.ru شارژ حساب های معاملاتی اینترنتی. فقط یه چیز برادر میگم برای شما و دیگر دوستان. نتورک مارکتینگ بد نیست. میتونه پولساز باشه ولی نیاز به کانکشن داره ، نیاز به درک از بیزینس داره ، نیاز به دید جدیدی در بیزینس داره و خلاقیت که شخصی با این ویژگی ها خییییییییییییلی کارای پرسودتر فرق سیستم و استراتژی فارکس میتونه انجام بده.


اجرای طرح "مدارس همدل" در مدارس و مراکز غیر دولتی شهرستان\nآماده سازی اتاق درس تربیت بدنی در چندین آموزشگاه بافق\nکسب 14 رتبه ی برتر کشوری مسابقات مهدی موعود عج توسط دانش آموزان بافقی\nبازدید مدیر آموزش و پرورش شهرستان از پایگاه انتخاب رشته کنکور سراسری\nاحیای اردوگاه دانش آموزی روستای دارستان\nبرگزاری مراسم دفاع مقدس همزمان با سالروز شهادت حضرت رقیه سلام الله علیها در دبیرستان حضرت زینب سلام الله علیها\nدیدار مدیر آموزش و پرورش با خانواده شهید دفاع مقدس " شهید دانش آموز ناصر محمدباقری"\nشهادت حضرت رقیه سلام الله علیه تسلیت باد\nاهداء بسته های لوازم التحریر به مناطق محروم\nبرگزاری صبحگاه مشترک و نواختن زنگ مهر و مقاومت در دبیرستان شاهد اندیشه\nبه گزارش روابط عمومی آموزش و پرروش شهرستان بافق؛ صبح امروز نشست طرح "مدارس همدل" با حضور محمدرضا قاسم زاده بافقی مدیریت آموزش و پرورش ،غضنفری کارشناس امور فرهنگی کمیته امداد امام خمینی (ره) و کارشناس امور مشارکت ها و موسسین مدارس غیر دولتی...\n۱۳۹۹/۰۷/۶ ۱۳:۱۶ 61 مشاهده\nبه گزارش روابط عمومی آموزش وپرورش شهرستان بافق ؛ محمدرضا قاسم زاده بافقی مدیر آموزش و پرورش شهرستان به اتفاق علیرضا حیدری کارشناس تربیت بدنی اداره از روند آماده سازی اتاق درس تربیت بدنی مدارس 15 خرداد ، هفتم تیر و مرکز ساختار قامتی و استعداد یابی...\n۱۳۹۹/۰۷/۵ ۱۰:۴۳ 77 مشاهده\nبه گزارش روابط عمومی آموزش و پرورش شهرستان بافق ؛ سید جواد میرجعفری معاونت پرورشی وفرهنگی آموزش و پرورش از برگزاری مسابقه ای ویژه دانش آموزان به مناسبت هفته دفاع مقدس خبر داد. معاون پرورشی و فرهنگی آموزش و پرورش شهرستان با اشاره به بیان مقام...\n۱۳۹۹/۰۷/۵ ۱۲:۰۰ 305 مشاهده\nبه گزارش روابط عمومی آموزش و پرورش شهرستان بافق ؛ میرجعفری معاونت پرورشی و فرهنگی آموزش و پرورش شهرستان از کسب 14 رتبه برتر کشوری در مسابقات مهدی موعود عج خبر داد. معاون پرورشی و فرهنگی آموزش و پرورش شهرستان با اعلام این خبر اظهار...\n۱۳۹۹/۰۷/۳ ۱۱:۲۸ 56 مشاهده\nبه گزارش روابط عمومی آموزش و پرورش شهرستان بافق ؛ محمدرضا قاسم زاده بافقی مدیر آموزش و پرورش شهرستان به اتفاق معاونت پرورشی و فرهنگی اداره از پایگاه انتخاب رشته کنکور سراسری شهرستان بازدید نمود. مدیر آموزش و پرورش شهرستان در مورد اهمیت انتخاب...\n۱۳۹۹/۰۷/۳ ۱۰:۲۷ 62 مشاهده\nبه گزارش روابط عمومی آموزش و پرورش شهرستان بافق ؛ سید جواد میرجعفری معاونت پرورشی و فرهنگی آموزش و پرورش شهرستان بافق ازبازسازی و تعمیر اردوگاه روستای دارستان خبر داد. معاون پرورشی و فرهنگی آموزش و پرورش با اشاره به تاثیر اردو بر آموزش...\n۱۳۹۹/۰۷/۲ ۱۴:۱۴ 105 مشاهده\nبه گزارش روابط عمومی آموزش و پرورش شهرستان بافق ؛ صبح امروز مراسمی به مناسبت هفته ی دفاع مقدس همزمان با سالروز شهادت حضرت رقیه س در آموزشگاه متوسطه دوره اول حضرت زینب س برگزار شد. در ابتدای این مراسم محمود شاهپورزاده رزمنده و جانباز دوران...\n۱۳۹۹/۰۷/۲ ۱۳:۱۰ 64 مشاهده\nبه گزارش روابط عمومی آموزش و پرورش شهرستان بافق ؛ محمدرضا قاسم زاده بافقی مدیر آموزش و پرورش شهرستان بافق به اتفاق ضیایی و فلاح موسسین مدارس غیرانتفاعی حضرت سجاد علیه السلام و آخوندی کارشناس مسئول امور شاهد وایثارگران آموزش و پرورش به مناسبت هفته ی...\n۱۳۹۹/۰۷/۲ ۱۱:۵۹ 86 مشاهده\nمتن زیارت نامه حضرت رقیه سلام الله علیه اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یا سَیِّدَتَنـا رُقَیَّةَ، عَلَیْکِ التَّحِیَّةُ وَاَلسَّلامُ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَکاتُهُ، اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یـا بِنْتَ رَسُولِ اللهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یـا بِنْتَ...\n۱۳۹۹/۰۷/۲ ۰۸:۱۲ 9 مشاهده\nبه گزارش روابط عمومی آموزش و پرورش شهرستان بافق ؛ تعدادی بسته ی لوازم التحریر در قالب بسته های مهر دانش آموزان مناطق محروم از طریق معاونت پرورشی و فرهنگی آموزش و پرورش شهرستان بافق اهدا گردید.\n۱۳۹۹/۰۷/۱ ۱۳:۳۳ 34 مشاهده\nنمایش 1 - 10 از 1,362 نتیجه\nطرح ملی پوشش سراسری نوآموزان و آموزش مجازی پیش دبستانی...\nطرح ملی پوشش سراسری نوآموزان و آموزش مجازی پیش دبستانی رایگان جهت اجرا به استان ابلاغ شد.\nبرگزاری جلسه کنترل پروژه هوشمند سازی مدارس و اتصال مدارس...\nجلسه کنترل پروژه هوشمند سازی مدارس و اتصال مدارس استان یزد به شبکه ملی اطلاعات با حضور مدیران کل اداره آموزش و...\nبازدید مدیرکل آموزش و پرورش و معاونت پرورشی از پایگاههای انتخاب رشته شهر یزد\nدیدار مدیرکل با دانش آموز یزدی حائز رتبه تک رقمی کنکور...\nمدیر کل آموزش و پرورش استان یزد با حضور در منزل "سروش شرافت بفروئی" دانش آموز دبیرستان استعدادهای درخشان شهید...\nآئین افتتاح دبیرستان دخترانه آیت الله "سید محمد...\nدبیرستان دخترانه آیت الله "سید محمد محقق داماد" در احمد آباد اردکان با حضور عالم وارسته آیت الله سیدمصطفی محقق...\nجلسه کمیته فناوری ستاد کرونا تشکیل شد\nفرماندار یزد گفت : همراهی و کمک همه دستگاهها با آموزش و پرورش ضروری است .\n۱۳۹۶/۱۰/۲۴ ۱۱:۱۷ 373 مشاهده


آریا بانو | طرز تهیه خوراک قلوه\nطرز تهیه خوراک قلوه خانه داري\nآریا بانو - مامی فود/ قلوه گوساله3 عدد جعفریبه مقدار کم سیب زمینی250 گرم برگ کاهو6 عدد نمک و فلفلبه مقدار دلخواه\nقلوه ها را شسته و پوست اطراف آن رو رگ های خونی را جدا کنید و سپس خشک کنید. سپس آنها را بخارپز کنید. بدین صورت که در ظرفی گود 2 لیتر آب بریزید و ظرفی مشبک مانند آبکش روی آن قرار دهید و قلوه ها را درون آبکش بریزید و حرارت شعله را زیاد کنید تا آب به جوش بیاید سپس روی آبکش بگذارید تا قلوه ها بخارپز شوند.\n18 دقیقه زمان مناسبی برای پخت قلوه است. هر چه زمان پخت بیشتر شود، قلوه ها سفت میشنود. سپس آنها را به صورت گرم به قطعات یکسان و ضخامت حدود یک سانتیمتری برش بزنید و روی آنها مقداری پودر دارچین و نمک و فلفل بریزید تا خوش طعم شوند. سیب زمینی ها را پوست بگیرد و به صورت مکعبی خورد کنید و سرخ کنید. برای سرو ابتدا برگهای کاهو شسته و خشک شده را درون یک دیس پهن کنید و قطعات قلوه را کنار هم بچینید و اطراف آنها را سیب زمین سرخ شده بریزید و با برش های گوجه فرنگی و مقداری گشنیز تزیین کنید. این غذا با نون یا همراه با یک سالاد فصل میتواند یک وعده غذایی کاملی باشد.\nدوشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۸ - ۱۸:۰۳:۲۰


گالتون و خرد جمعی\nدر یک روز پاییزی در سال ١٩٠۶ دانشمند انگلیسی "فرانسیس گالتون" خانه خود را در شهر پلیموت به مقصد بازار مال فروشان در خارج شهر ترک کرد. گالتون ٨۵ ساله آثار کهولت را رفته‌رفته در خود احساس می‌کرد اما هنوز از ذهنی خلاق و کنج‌کاو برخوردار بود، چیزی که در طول عمرش به وی کمک کرده بود به شهرت دست یابد. دلیل شهرت وی یافته‌های او در موردِ وراثت بود که موافقان و مخالفان سرسختی داشت. در آن روز خاص گالتون می‌خواست در مورد احشام مطالعه کند. مقصد گالتون بازار مال فروشان سالیانه‌ای بود در غرب انگلستان، جایی که زارعین احشام خود را از گوسفند و اسب و خوک و غیره برای ارزش‌یابی و قیمت‌گذاری به آنجا می‌آوردند.\nهوش جمعی، بر پایه همان مفهوم خرد جمعی شهرت یافته است. لکن صاحب نظران بین این دو مفهوم نیز تفاوتی قائل هستند و آن عبارت است تفاوت‌های که بین خرد و هوش عنوان می‌شود. به عنوان مثال یکی از مزیتهای خرد بر هوش از این قرار است که «لزوما هر فرد باهوشی، عاقل نیست».\nخرد جمعی و جمع‌سپاری\nخرد جمعی در ارتباط با مفهوم جمع‌سپاری، نقش یک عامل پشتیبان را ایفا می‌کند. به تعبیر دیگر، به پشتوانه خرد جمعی و هوش برآمده از جمعیت است که جمع‌سپاری محقق می‌شود و اعتبار بخشی نتایج به دست آمده از فرآیند جمع‌سپاری نیز با تکیه بر خرد جمعی حاصل می‌شود.\nاما فرآیند معکوس ارتباط بین این دو مفهوم نیز معنای دیگر دارد و آن عبارت است از اینکه «جمع‌سپاری به مثابه ابزاری است که خرد جمعی (هوش جمعی) را در راستای یک امر مشخص همگرا می‌کند».\n منبع: کتاب خرد جمعی نوشته جیمز سوروس‌کی-چاپ دوم ۲۰۰۵\n اطلاعات تکمیلی مربوط به این قیاس در مطالب بعدی منتشر خواهد شد.


اپوزیسیون روسیه در برابر پوتین خلع سلاح شده‌اند - ایسنا\nیکشنبه ۱۹ مرداد ۱۳۹۹ - ۰۷:۵۲\nدوشنبه / ۹ تیر ۱۳۹۹ / ۲۰:۴۹\nکد خبر: 99040907106\nدر خصوص رفراندوم اصلاحات قانون اساسی\nاپوزیسیون روسیه در برابر پوتین خلع سلاح شده‌اند\nبه گزارش ایسنا، به نقل از خبرگزاری فرانسه، از زمان آغاز همه‌پرسی اصلاحات قانون اساسی از هفته گذشته مخالفان در روسیه آن را "نمایشی خنده‌دار و مضحک" توصیف و اشاره کردند، نسخه‌های قانون اساسی جدید عملا در کتابفروشی‌ها به فروش گذاشته شده‌اند.\nتاتیانا استانوفایا، تحلیل‌گر موسسه مرکز "ار پلتیک" می‌گوید: کرملین همچنین با طرح رای گیری درباره کل قانون اساسی و نه فقط کل اصلاحات، اپوزیسیون را خلع سلاح کرد.\nدر سایه این معضل، حزب "یابلوکو" لیبرال روس خواستار تحریم رای گیری "جعلی غیرقانونی" و "مغایر با قانون اساسی" از نظر او، شده اما حزب کمونیست خواستار انداختن رای "نه" به رغم مواضع نزدیکش به کرملین شده است.\nالکسی ناوالنی نیز اصلاحات را به عنوان اینکه آن را "کودتای قانون اساسی" خوانده، محکوم کرد اما اقدام زیادی برای مخالفتش نکرد. از نظر او، ایستادن مقابل رفراندوم بی‌فایده است زیرا اصلاحات اساسا در پارلمان تصویب شد و رای گیری "ساختگی" است.\nمیخائیل سامین که در تظاهرات سال گذشته حضور داشت در این راستا ادعا می‌کند، شاخص اعتماد به پوتین رو به کاهش است و طبق نظرسنجی مرکز مستقل "لیوادا" در آوریل نهایت حمایت‌ها از او ۵۹ درصد ثبت شد.\nسفر ساکنان شرق اوکراین به روسیه برای شرکت در همه‌پرسی


اخباراخبار ورزشیآقای گل محمدی!تا زمستان صبر کنید اما استوکس و اوساگونا نخرید\nتاریخ انتشار : سه شنبه, 04 آبان 1400 08:21\nچند روزی است بحث پرداخت مطالبات کالدرون و خواکین داغ شده و ظاهراً مدیران باشگاه در این باره به توفیقاتی هم دست یافته‌اند. این خبر از آن جهت اهمیت دارد که با پرداخت کامل مطالبات سرمربی سابق سرخ‌ها و دستیار اسپانیایی‌اش محرومیت باشگاه پرسپولیس در نقل و انتقالات تمام خواهد شد و پنجره باز می‌شود تا شاید کادر فنی بتواند نفسی بکشد.\nدر عین حال این مسأله هم مطرح است که پرسپولیس در صورت باز شدن پنجره نقل و انتقالاتی‌اش تمایل به خرید یک مهاجم خارجی دارد تا کادر مهاجمان خود را کامل و تیم را در این منطقه تقویت کند. با وجود این، پرسش‌های مهم و اساسی در این خصوص وجود دارد که سخت است جواب مشخص و قانع کننده‌ای برایشان پیدا کرد! طبیعتاً باز شدن پنجره نقل و انتقالاتی و خبر دریافت شماره حساب از کالدرون و دستیارش هواداران پرسپولیسی را خوشحال کرده و آنها امیدوار شده‌اند تیم‌شان با جذب یک مهاجم خارجی تبدیل به همان چیزی شود که انتظار می‌کشند. تیمی با اسکواد کامل و قدرتمند که برای ششمین قهرمانی متوالی در لیگ برتر خیز بردارد و تا زمستان و بازه بعدی نقل و انتقالات مشکلی نداشته باشد.\nکادر فنی پرسپولیس حدود دو ماه قبل وقتی از فدراسیون خواست اجازه دهد تا یک مهاجم خارجی جذب کند روی این نکته تأکید می‌کرد که دنبال مهاجمی می‌رود که سابقه بازی در ایران را داشته و ضمن شناخت از مختصات فوتبال ایران، مربیان تیم هم نسبت به او و قابلیت‌هایش شناخت داشته باشند. اصلاً به همین خاطر بود که بحث حضور استنلی کی‌روش از سپاهان مطرح شد و ارقامی که در خصوص او مطرح می‌شد 200 تا 250 هزار دلار بود که بین 5/5 تا حدود 7 میلیارد تومان خواهد بود که باید دید با توجه به پرداخت هزینه 20 میلیاردی پرونده کالدرون و دستیارش و هزینه‌های جاری تیم و باشگاه، آیا مدیران باشگاه قادر به پرداخت چنین ارقامی هستند یا خیر؟\nواقعیت اینکه با کادر فعلی مهاجمان پرسپولیس شامل عبدی، آل‌کثیر و پاکدل (که مهدی‌خانی هم می‌تواند به این جمع اضافه شود) پرسپولیس در لیگ برتر مشکلی نخواهد داشت اما برای حضور مقتدرانه در لیگ قهرمانان آسیا نیاز به تقویت اسکواد تیم در این پست احساس می‌شود. با این حال شاید بهتر باشد با نزدیک شدن به شروع مسابقات لیگ قهرمانان فصل 2022 و نقل و انتقالات زمستانی صبر کرد چرا که در آن مقطع گزینه‌ها محدود نیست و می‌توان با آرامش خاطر و اطمینان بیشتری در این خصوص اقدام کرد.


هشتگ ها و کاربرد آنان در فضای مجازی- بخش 1 - پی سی اسکریپت | P30SCRIPT\nهشتگ ها و کاربرد آنان در فضای مجازی- بخش 1\nشناسه پست: 5333\nآشنایی با هشتگ ها و کاربرد آنان در فضای مجازی:\nعلامت number sign یا # ( هشتگ ) به عنوان جایگزین واژه عدد در میان انگلیسی زبانان شناخته می شود. در ساز و کار تلفن همراه نیز به این علامت هش یا hash key اطلاق می گردد.\nبنیان گذار زبان برنامه نویس c در حدود 3 دهه پیش استفاده از این علامت را رواج داد و برای جدا نمودن کلمات کلیدی برنامه نویسی از ان استفاده نمود. در سرویس هاس گفتگوی آنلاین نیز از این ویژگی استفاده شد و برای ورود به اتاق های گفتگوی مختلف از # استفاده گردید.\nهشتگ وارد سرویس های توییتر گردید.\nاز سال 2007 مدیران توییتر تلاش کردند تا از خاصیت hashtag در سرویس های خود استفاده نمایند. لذا با استفاده از hashtag نشان داند که هر مطلب به کدام موضوع مربوط است. لذا بازدیدکنندگان و کاربران توانستند مطالب و موضوعات خود را طبقه بندی نمایند. در همین راستا برای جستجو مفاهیم هم رده نیز روال بسیار آسان گردید.\nکاربرد های هشتگ چیست ؟\nمنتقل نمودن احساسات ( #عصبانی)\nhashtagهای اعتراضی (بشتگ)\nهشتگ ابزار خوبی برای اعتراض به شرکت‌ها و سازمان‌های بزرگ هم بوده است. سازمانها و کسب و کارهایی که مشتری در حالت عادی، رسانه‌ای برای اعتراض به آنها ندارد. به این نوع از hashtag ، بشتگ Bashtag گفته می‌شود.\nاستفاده از هشتگ در اینستاگرام:\nهمانگونه که توضیح داده شد hashtag ها در شبکه های اجتماعی کاربرد وسیعی دارند. در اینستاگرام نیز hashtag ها توضیح می دهند که شما به چه دلیل پست تصویری ایجاد نموده اید و مطلب شما چه پیامی دارد. به طور مثال تصور نمایید در زیر عکس بستنی قیفی هشتگ #خاطرات درج شود قطعا پیام تصویر شما با # امتحان کنید بسیار متفاوت خواهد بود.\nبا توجه به اینکه اینستاگرام در مرورگرها نیز رواج یافته است و فیسبوک نیز به این محیط وابسته است لذا یکپارچه سازی آنان توسط هشتگ بسیار آسان شده است. موتور های جستجو با استفاده از هشتگ ها منظور و مفهوم مطلب را بهتر درک می کنند.\nچه مواقعی از hashtag نباید استفاده نمود؟\nاگر در نوشته ای از هشتگ به صورت افراطی استفاده شود منجر به سخت تر شدن خواندن و ایجاد حس بر برای کاربر می کند. از طرف دیگر همانند تکرار کلمات کلیدی زیاد در یک صفحه وب ، این پیام را ارائه می کند که شما قصد نشان دادن صفحه خود به بازدید کنندگان البته به صورت مصرانه دارید به عبارت دیگر در تلاش هستید تا کاربر جذب نمایید و ارائه پیام مطلب آن چنان مهم نیست.\nاستفاده بیش از اندازه از هشتگ موجب می شود تا پست شما توسط اینستاگرام به صورت اسپم شناخته شود.\ninstagram آشنایی با هشتگ ها و کاربرد آنان در فضای مجازی: اینستاگرام فضای مجازی هشتک گذاری در اینستاگرام هشتگ مشاهده همه


برای انجام کارشناسی خودرو کیا اپتیما در هر جای ایران می توانید با کارشناسان تابش خودرو تماس بگیرید. کارشناسان ما پس از درخواست کارشناسی خودرو توسط شما، 30 دقیقه بعد به محل مورد نظر برای کارشناسی و بررسی سلامت خودرو اعزام می شوند. کارشناسی خودرو توسط کارشناسان تابش خودرو شامل بررسی رنگ و بدنه، بررسی گیربکس، بررسی موتور، بررسی سیستم تعلیق و فرمان، بررسی تجهیزات الکترونیکی و آپشن های خودرو می باشد. پس از انجام کارشناسی خودرو، یک گزارش از نحوه عملکرد خودرو دریافت خواهید کرد و در نهایت قیمت دقیق مورد نظر شما توسط متخصصین تابش خودرو مشخص خواهد شد.\nآشنایی بیشتر با کیا اپتیما\nاپتیما دارای مدل هایی از سال 2008 تا 2019 می باشد که ما در این مقاله تصمیم گرفته ایم به بررسی مدل 2017 بپردازیم .\nمدل 2017 اوج تغییرات تولید شده از این سدان قدرتمند کمپانی کیا می باشد که وارد بازار جهانی شد . سال 2010 سال اوج گرفتن اپتیما در بازار جهانی بود و با رشد فروش خودرو های کره ای اپتیما هم توانست به جهت این رشد فروش خود را ارتقا بخشد .\nاخرین مدلی که اپتیما تولید کرده و در ایران وجود دارد دارای سرعت 210 کیلومتر می باشد و صفر تا صد ثبت شده توسط آن 7.5 می باشد . گیربکس اتوماتیک تعبیه شده برای اپتیما 6 سرعته می باشد و مصرف سوخت متفاوتی در حالت عادی 8.5 و در اتوبان 6.7 می باشد و در نسخه ی هیبریدی اپتیما مصرف سوخت 5 یا 6 لیتری را در صد کیلومتر خواهیم داشت .\nخودرو های کره ای برای حضور در بازار و رقابت با شرکت های خودرو سازی لیستی از آپشن ها و امکانات رفاهی را در اختیار مشتریان خود قرار می دهد.\nسقف پانورامیک با ۲ سانروف\nسیستم رفع بخار اتوماتیک شیشه‌ی جلو\nتهویه‌ی خودکار دوگانه\nخروجی برق ۱۲ ولت برای شارژر\nتنظیم الکترونیکی صندلی‌های جلو\nچرخش اتوماتیک نور چراغ‌ها در هنگام حرکت در پیچ\nسامانه‌ی کمکی حرکت در سربالایی\nنمایشگر فشار باد تایر، روشنایی روز (DRL)\nچراغ راهنما روی آینه‌ها\nاز لحاظ طراحی داخلی با یک خودروی لوکس طرف هستیم که شباهت زیادی با BMW سری 5 دارد و از لحاظ صوتی به خوبی با اندروید و ios هم خوانی دارد و از 6 اسپیکری در داخل آن استفاده شده می توان استفاده لازم را برد .\nصندلی ها از راحتی بیشتری برخوردار شده اند نسبت به مدل های گذشته و همینطور لرزش هم در این مدل اپتیما کمتر شده و سرو صدای کمتری به داخل کابین می آید . کیا تصمیم گرفته است کیفیت سواری را بالاتر برده این موضوع را می توان در کابین و کیفیت مواد استفاده شده یافت .\nدر فضای خارجی اپتیما عضلانی تر و تهاجمی تر نسبت به قبل شده است از لحاظ چراغ ها شباهت به تویوتا کمری دارد ، چراغ مه شکن به شکل هنرمندانه ای داخل جلو پنجره قرار گرفته است\nخودرو سازی کیا بازار هدف خود را اروپا قرار داده است به همین منظور امنیت و تجهیز سیستم های امنیتی همیشه در اولویت این خودرو سازی ها می باشد .\nکیا اپتیما از 7 کیسه ی هوا استفاده می کند ، باز شدن خودکار در ها هنگام تصادف و از دیگر سیستم‌های ایمنی اپتیما ۲۰۱۷ می‌توان به ایموبلایزر، سیستم‌های کمکی راننده ی ABS ، VSM، ESP و EBD نام برد.


چرا میرزا کوچک‌خان قیام کرد؟ - گیلانستان\nتاریخ انتشار : شنبه 11 آبان 1398 - 17:36\nچرا میرزا کوچک‌خان قیام کرد؟\nامام جمعه رشت علت قیام میرزا کوچک خان را اقامه حکومت اسلامی و ایجاد اتحاد بین امت مسلمان دانست و گفت: نهضت میرزا کوچک خان جنگلی به قدرت خارجی وابسته نبود و به توان مردم اتکا داشت.\nبه گزارش گیلانستان، آیت‌الله رسول فلاحتی امروز در جلسه ستاد برگزاری یادواره میرزا کوچک جنگلی و 152 شهید روحانی و طلبه گیلان با بیان اینکه رهبری نهضت جنگل بر عهده یک شخص روحانی بود اظهار داشت: از مهم‌ترین ویژگی‌های نهضت جنگل رهبری آن توسط یک شخصیت مذهبی است.\nنماینده ولی‌فقیه در استان گیلان با اشاره به علت مورد هدف واقع شدن روحانیون توسط دشمنان بیان کرد: در طول تاریخ نهضت‌هایی که به دست روحانیون رهبری می‌شدند به موفقیت رسیدند از این رو دشمن از قدرت دین هراس دارد و با روحانیون مقابله می‌کند.\nوی ویژگی‌های شخصیتی میرزا کوچک خان جنگلی را مورد اشاره قرار داد و تصریح کرد: میرزا کوچک خان فردی با تقوا و دیندار بود که خود را نسبت به مسائل دینی متعهد می‌دانست و بر رعایت حلال و حرام تأکید داشت./ تسنیم


نقد فیلم اسرافیل ساخته آیدا پناهنده - صور عاشقی | مجله نقد فیلم گردی\nفیلم اسرافیل دومین ساخته بلند سینمایی آیدا پناهنده است که فیلمنامه آن را به همراه ارسلان امیری نوشته و همانند فیلم سینمایی اولش یعنی ناهید مسائل زنان تنها در شهری کوچک مورد توجه بوده است.\nعباس نصراللهی ۳ خرداد, ۱۳۹۹\nمانند فیلم قبلی، پناهنده این بار هم داستانش را در شهری از شمال کشور روایت می‌کند و باز هم زمینه‌ای عاشقانه، داستان اصلی فیلم را رقم می‌زند.\nفیلم جز به رفتن بهروز و سارا، به هیچ‌یک از خرده‌پیرنگ‌های مهم دیگر نمی‌پردازد و قطعا با ایجاد چنین وضعیتی از درون به خود ضربه خواهد زد.\nمحرک اصلی قصه حضور بهروز در شهر و برخوردش با ماهی است که گویا قرار است تبدیل به مساله‌ی اصلی فیلم و احیانا تازه شدن داغ یک عشق قدیمی شود.\n«اسرافیل» دومین ساخته‌ی بلند سینمایی آیدا پناهنده است که فیلمنامه‌ی آن را به همراه ارسلان امیری نوشته و همانند فیلم سینمایی اولش یعنی «ناهید» مسائل زنان تنها در شهری کوچک مورد توجه بوده است. فیلمی که بازهم در شهری از شمال کشور روایت می‌شود و باز هم زمینه‌ای عاشقانه، داستان اصلی فیلم را رقم می‌زند.\n«اسرافیل» با حضور ماهی (هدیه تهرانی) در مرکز پیرنگ آغاز می‌شود. زنی که به تازگی فرزندش را از دست داده و به همراه مادرش در شهر سوادکوه مازندران زندگی می‌کند. او ناظم یک مدرسه‌ی دخترانه است. پر رنگ بودن ماهی در داستان فیلم که با تاکید میزانسن از همان ابتدای فیلم مشخص است ذهن ما را به این سمت سوق می‌دهد که تا پایان باید با ماهی همراه باشیم و او شخصیت اصلی فیلم است.\nاتفاقی که تا پایان یک‌سوم ابتدایی فیلم نیز رخ می‌دهد. در این بین حضور عشق سابق ماهی، یعنی بهروز (پژمان بازغی) مسائل جدی‌ای را در پی دارد که فیلم آن‌ها را مطرح می‌کند و طبیعتا باید به آن‌ها بپردازد زیرا تاکید اثر بر این است که این مسائل بر پیشبرد پیرنگ نقش موثری دارند. اما به ناگاه همه‌ی آن‌ها را رها می‌کند. داستان عشق قدیمی ماهی و بهروز، که همه‌ی شهر از آن خبر دارند باز هم ماهی را انگشت‌نمای شهر می‌کند و دایی به شدت متعصب او، عباس (علی عمرانی) از این موضوع بسیار ناراحت است. اما ظاهرا ماهی خسته‌تر و آزرده‌تر از آن است که به حرف دیگران فکر کند.\nمحرک اصلی قصه حضور بهروز در شهر و برخوردش با ماهی است که گویا قرار است تبدیل به مساله‌ی اصلی فیلم و احیانا تازه شدن داغ یک عشق قدیمی شود. اما در همین حین و در آغاز یک‌سوم میانی فیلم، دختری به نام سارا (هدی زین‌العابدین) که معشوقه‌ی تازه‌ی بهروز است وارد داستان می‌شود. فیلم پس از چند دقیقه همراهی بهروز و ماهی و سارا، به ناگاه از ماهی و بهروز جدا شده و با سارا همراه می‌شود. با او به تهران می‌رود و حالا سارا، مادر مریضش تاجی(مریلا زارعی) و برادرش علی(پوریا رحیمی‌سام) در مرکز پیرنگ با تاکیدی فراوان قرار دارند. ماهی به کلی از فیلم حذف می‌شود و بهروز نیز در تمام مدت زمان میانی فیلم تنها یک بار صدایش از پشت تلفن پخش می‌شود.\nاین چرخش ناگهانی و جدا شدن از شخصیتی که به ظاهر شخصیت اصلی قصه بوده و مشکلات و داستان‌های گذشته‌اش به اندازه‌ی کافی زمان برای کاویدن لازم داشته‌اند، تبدیل به بزرگترین پاشنه‌آشیل فیلم می‌شود. اگر راس این مثلث عشقی بهروز باشد و ماهی و سارا هرکدام در انتهای یکی از اضلاع مثلث، فیلم به هیچ‌وجه موفق نیست تا بهروز را به عنوان رابط قصه‌ی سارا و ماهی به ما معرفی کند و این نقش را به او بدهد که او در میان این دو عشق به واقع گیر افتاده باشد.\nتا پایان فیلم مشخص نمی‌شود که بهروز واقعا با ماهی چه‌کاری دارد. هیچ حس درست و برانگیختگی‌ای از جانب او به ما منتقل نمی‌شود و وقتی او به عنوان راس مثلث که ارتباط دهنده‌ی اصلی فیلم در دو قسمت کاملا مجزاست، نقش خود را به خوبی نمی‌یابد و به واقع اصلا تعریف نمی‌شود، پس داستان ماهی در ابتدای فیلم و داستان سارا در میانه‌ی فیلم و ارتباط این‌ها در پایان فیلم به کلی دچار مشکل می‌شود. یعنی بیننده‌ای که پذیرفته از شخصیت اصلی قصه به طور کامل جدا شود و با شخصیت دیگری همراه شده و تمام قسمت میانی فیلم را با او بگذراند، قطعا در یک‌سوم پایانی فیلم هیچ‌چیزی عایدش نخواهد شد و کاملا دست‌خالی فیلم را به پایان خواهد رساند.\nاگر این اشکال روایی فیلم را (با توجه به این که اثر در ابتدا خود را یک فیلم مبتنی بر شاه‌پیرنگ نشان می‌دهد که بنا دارد تا داستان یک عشق قدیمی را به نمایش بگذارد) با خودمان توجیه کنیم، و بپذیریم که فیلم از شاه‌پیرنگ به خرده‌پیرنگ تغییر موضع داده، طبیعتا باید منتظر این باشیم که این خرده‌پیرنگ‌ها به بهترین شکل ممکن برای ما حل و فصل و واکاوی شوند. اما اتلاف وقت زیاد فیلم با داستان سارا، رها کردن کامل ماهی و بهروز و به یک‌باره برگشتن به موضوع این سه‌نفر نتیجه‌ای جز چندپارگی فیلم نخواهد داشت. فیلم جز به رفتن بهروز و سارا، به هیچ‌یک از خرده‌پیرنگ‌های مهم دیگر نمی‌پردازد و قطعا با ایجاد چنین وضعیتی از درون به خود ضربه خواهد زد.\nحتی اگر چرخش فیلم را به این دلیل در نظر بگیریم که نویسنده و کارگردان قصد داشته‌اند تا وضعیت‌های مشابه این زنان را به ما نشان دهند که در نهایت سرنوشتی یکسان اما در موقعیت خود خواهند داشت، باز هم چندان موفق نبوده به دلیل اینکه مجالی به ماهی نمی‌دهد تا خود را بیشتر به ما بشناساند و در عوض زمان بسیاری را با سارا می‌گذراند و سعی می‌کند او را برایمان شرح دهد، پس عدم شناخت درست ما از ماهی و سر رفتن حوصله‌مان از بودن بی‌دلیل با سارا و البته منفعل بودن بهروز در تمام این مدت، این همراهی را نیز دچار مشکل خواهد کرد و چنین حسی به درستی القا نخواهد شد.\nگرچه که نگاه پناهنده به مسائل زنان تنها در شهری کوچک، مانند فیلم اولش، با ثبت قاب‌هایی زیبا و کارگردانی قابل‌قبول و ترسیم یک جغرافیای درست از چیزی که مد نظرش بوده به طور جدا جدا، چه در داستان ماهی و چه در داستان سارا، می‌تواند برگ برنده‌ی فیلم برای همراه شدن مخاطب باشد، اما ظاهرا تغییر استایل فیلم‌سازی پناهنده نسبت به فیلم اولش که اثری کوچک و بی ادعا بود، باعث شده تا او و البته نویسنده‌ی فیلمنامه در میان ایده‌های فراوان داستانی خود برای بیان عشق و تنهایی گم شوند و نتوانند به همه‌ی ابعاد قصه به درستی رسیدگی کنند و در نهایت «اسرافیل» نمایشگر عشق‌هایی نصفه‌ونیمه و داستان‌هایی پر از ابهام باشد که حل نشدن این ابهامات قطعا به ضرر فیلم تمام خواهد شد.\nآیدا پناهنده اسرافیل فیلم سینمایی اسرافیل مریلا زارعی نقد فیلم هدیه تهرانی\nبیست سال از ماجرای عاشقانه اما ناکام ماهی و بهروز می‌گذرد. بهروز بازگشته است تا با سارا، دختری جوان ازدواج کند اما عشق قدیمی دوباره زنده می‌شود...


قوانین | دیگچه\nدیگچه تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است و درج هرگونه موارد سیاسی، غیر اخلاقی و مغایر با هنجارهای اجتماعی باعث حذف حساب کاربر مورد نظر خواهد شد.\nمسئولیت وارد کردن اطلاعات اشتباه و غیر واقعی از قبیل نام و نام خانوادگی، آدرس و شماره تماس به عهده کاربر استفاده کننده خدمات یا ارائه دهنده خدمات میباشد.\nدر دیگچه همواره سعی کرده‌ایم، با بهترین و معتبرترین رستوران‌ها همکاری کنیم. ما در این زنجیره تنها نماینده‌ای برای برقراری ارتباط بهینه و موثر میان مشتریان و رستوران‌های سراسر ایران هستیم. دیگچه مسئولیتی در قبال کیفیت غذا و نحوه ارسال سفارش‌ها توسط رستوران‌ها عهده‌دار نیست اما همواره سعی کرده ایم با پیگیری و مذاکره با رستوران‌ها این مشکلات را به حداقل کاهش دهیم.\nجهت استفاده از خدمات تخفیفی سامانه دیگچه ( تخفیفات منو رستوران ها، کدهای تخفیف، بسته های خدماتی، کمپین ها، کوپن ها و هرگونه خدماتی که در جهت کاهش مبلغ نهایی پرداخت میباشد) باید روش پرداخت آنلاین و یا اعتباری انتخاب شود و این خدمات در روش پرداخت نقدی اعمال نمیشود.\nتمامی متن‌ها، طرح‌های گرافیکی و کدهای به کار گرفته شده در دیگچه جزو اموال شخصی «حسین معتمدزاده» محسوب شده و هرگونه کپی برداری، نشر، نمایش، بازسازی و انتقال آن به هر صورت بدون اجازه مالک ممنوع بوده و پیگرد قانونی در پی خواهد داشت.\nنشان تجاری دیگچه، در اداره کل ثبت شرکت‌ها و اداره کل مالکیت صنعتی به ثبت رسیده‌است و تحت پوشش قانون کپی‌رایت است.\nدیگچه اپلیکیشن سفارش آنلاین غذا و خوراکی میباشد که فعالیت خود را از سال 1398 به منظور ارائه خدمات آنلاین به کاربران آغاز کرده است\nتماس با دیگچه\nتمامی حقوق دیگچه برای هولدینگ فناوری اطلاعات اروند محفوظ میباشد ©1398


کویت خواستار عذرخواهی شبکه سعودی «العربیه» شد\nترامپ در رویای تسلط سفیدپوستان بر آمریکاست/ خطاب رییس جمهور آمریکا به ۴ زن عضو کنگره: به کشورهایتان بازگردید\nافشاگری الجزیره از همکاری عربستان و القاعده و تلاش ریاض برای پنهان کردن آن\nانتصاب سه عضو فق‌های شورای نگهبان برای یک دوره جدید\nبرگشت کودتاچیان به میز مذاکره با دولت ونزوئلا\nتفاوت دعاوی مالی و غیرمالی در قانون\nفرصت طلبی‌های جناحی برای انتخابات آینده، خیانت است\nزندگی با یک نیمکره مغز؛ مرد روسی دانشمندان را شگفت زده کرد\nترامپ: کیم جونگ اون زیاد نمی‌خندد، ولی برای من لبخند زد!\nهیئت رئیسه مجلس ادعای دریافت آپارتمان برای انصراف از استیضاح را بررسی می‌کند\nبراساس پتنتی که اپل اخیراً ثبت کرده، می توان گفت احتمالاً به زودی ردیابی آیفون های گمشده به مراتب ساده تر خواهد شد. در این پتنت روشی توضیح داده می شود که در آن حتی پس از خاموش شدن دستگاه هم ردیابی آن با استفاده از سرویس Find My iPhone امکان پذیر خواهد بود. در […]\nویدیو نقد و بررسی گوشی جدید هوآوی Mate 9 با دوبله فارسی\nپس از چند ماه شنیدن شایعات و گمانه زنی های مختلف پیرامون گوشی رده بالای بعدی هوآوی، این شرکت بالاخره از جدیدترین محصول خود با نام Mate 9 رونمایی کرد.\nتماشا کنید: تریلر رونمایی از کاراکتر جدید بازی Overwatch\nSombra نام جدیدترین شخصیتی است که به جمع کاراکترهای بازی محبوب و پرطرفدار Overwatch اضافه شده است. در ادامه، تک شات از شما دعوت می نماید تا تریلر رونمایی از این کاراکتر را تماشا کنید. با ما همراه باشید.\nجمع‌بندی روز: شنبه، ۱۵ آبان ۱۳۹۵\nعکس/ ۷ خودروی لگویی شگفت انگیز!\nبچه که بودیم خانه سازی و ماشین سازی با قطعات لگو یکی از تفریحات بود و توسط آن می توانستیم خلاقیت‌مان را بروز دهیم ؛ اکنون صفحه ایده‌های لگو پر شده از خودروهای لگویی که با توجه به تعداد رای ها می‌تواند به محصول واقعی تبدیل شود.\nتست سقوط آیفون ۷ و گلکسی S7 از ارتفاع ۳۰۰ متری [تماشا کنید]\nمقایسه مقاومت بدنه و سرعت پردازشی تلفن های هوشمند، از نبردهای بی پایانی هتسند که همواره در جریان است؛ مسئله ای که اغلب آیفون را در مقابل یکی از پرچمداران اندرویدی (معمولاً سامسونگ) قرار می دهد. تاکنون شاهد صدها مقایسه و انجام آزمایش های مختلف پیرامون سرعت عملکرد آیفون ۷ و گلکسی اس ۷ سامسونگ بوده […]\nمدل کابریولت A5 که سومین و آخرین سبک بدنه برای نسل دوم آئودی A5 است قبل از شروع نمایشگاه خودروی لس‌آنجلس معرفی شد.\nکنفرانس بلک‌هت: آسیب‌پذیری oAuth 2.0 در اندروید\nکنفرانس بلک‌هت، با نمایش حفره امنیتی پروتکل oAuth 2.0 آسیب‌پذیری تمامی دستگاه‌های اندرویدی را عمومی کرد.\nتقریباً دو ماهی می شود که اپل، طرفدارانش را به اجبار به سمت دنیای بدون جک هدفون رهنمون ساخته، و اگرچه دانگل ارزشمندی را برای جبران این وضعیت به آنها هدیه کرد، اما همان طور که انتظار می رفت بسیاری از کاربران تاکنون آن را گم کرده اند. حال محصولی به نام آنکورج (Uncourage) وارد بازار […]\nدختر جوان بعد از ازدواج با پیر مرد ۶۸ ساله باحقیقتی باورنکردنی روبه رو شد\nمرد ۶۸ ساله بعد از ازدواجش متوجه حقیقتی در مورد همسرش می‌شود که باور کردنی نیست.\nبا این همه بلایی که بر سر سامسونگ و اسمارت فون فوق العاده اما خطرناک گلکسی نوت ۷ آمده، کمتر کسی می تواند ادعا کند اخطار های این شرکت برای پایان دادن به استفاده از این تلفن هوشمند را ندیده یا نشنیده است. حال سامسونگ در تازه ترین اقدام خود سعی دارد دسترسی این تلفن […]\nعکس/ موزه‌ای که انسان‌ها را به تصویر می‌کشد!\nموزه جذاب-زندگی بورگوندی- شیوه زندگی در شهر “دیژون”از قرن ۱۸ تا قرن ۲۰ را به تصویر کشیده است.\nاخباری منتشر شده مبنی بر اینکه امکان دارد شرکت لنوو دیگر از برند خود برای عرضه گوشی‌های هوشمند استفاده نکند.\nنقد فیلم Peppermint Candy – آب نبات نعنایی\nبا زومجی و نقد فیلم Peppermint Candy ساخته چانگ دونگ لی همراه باشید.\nناسا نخستین تصویر رنگی از محل سقوط مریخ نورد شیاپارلی را منتشر کرد\nمریخ نورد سازمان فضایی اروپا موسوم به شیاپارلی در تاریخ بیست و هشتم مهرماه با سطح سیاره مریخ برخورد کرد و نابود شد. به این ترتیب، نه تنها ماموریت این مریخ نورد به پایان رسید، که محل برخورد آن باعث شکل گیری نقطه ای تیره رنگ بر روی سطح این سیاره شده است.\nدرآمد ۵ میلیارد دلاری SAP در فصل سوم سال ۲۰۱۶\nشرکت SAP از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان نرم‌افزارهای سازمانی در جهان اعلام کرد در فصل سوم سال ۲۰۱۶ میلادی درآمدهای ثابت داشته است و در مقابل چشم‌انداز آن برای ماه‌های باقیمانده از سال جاری بهبود یافته است. با این وجود تحلیلگران پیش‌بینی کردند افزایش تعداد مشترکان مجوزهای نرم‌افزاری این شرکت و گسترش خدمات سازمانی HANA پیش‌بینی‌هایی را […]\nچوب حراج اپل به نمایشگرهای ۵K اولترافاین\nکمپانی اپل قیمت نمایشگرهای ۵K خود را که با همکاری شرکت ال‌جی تولید شده و به طور کامل ۵K LG UltraFine Display نام دارد، تا ۲۵ درصد کاهش داد. اقدامی که به بیشتر به منظور ترغیب کاربران به استفاده از این نمایشگرها به همراه مک بوک پروهای جدید انجام خواهد شد. با تک شات همراه […]\nنینتندو عبرت گرفته است؛ سوییچ به Wii U دیگری تبدیل نخواهد شد\nبه دنیای نوین نینتندو خوش آمدید. بدون تردید با تماشای تریلر رسمی معرفی کنسول نینتندو سوییچ که ماه گذشته منتشر شد، نمی توان به وجوه و جنبه های کامل نسل بعدی دستگاه گیمینگ ژاپنی ها پرداخت. یقیناً اینکه آیا سوییچ توانایی در نوردیدن صنعت گیم را در سال های آینده خواهد داشت یا خیر، مسئله ای […]\nمهندسین اسپیس اکس توانستند معمای انفجار موشک فالکون ۹ را حل کنند\nایلان ماسک در گفتگو با شبکه خبری CNBC اعلام کرد ظاهراً محققین اسپیس اکس پس از هفته ها بررسی انفجار موشک فالکون ۹ بالاخره دلیل اصلی آن را یافته اند. او در این رابطه اظهار داشت حادثه فوق به خاطر «مشکل فوق العاده عجیبی به وجود آمده که تاکنون در تاریخ صنعت پرتاب موشک سابقه […]\nهنوز حدود ۱۵ درصد گلکسی نوت های ۷ فروخته شده در آمریکا عودت داده نشده اند\nسامسونگ اعلام کرده است که تا کنون حدود ۸۵ درصد نوت ۷ های فروخته شده در آمریکا باز پس داده شده اند و این آمار بدین معنی است که حدود ۲۸۵ هزار گلکسی نوت ۷ هنوز در دست کاربران است.\nاپل قیمت برخی از لوازم جانبی مک بوک پرو ۲۰۱۶ را کاهش داد\nاپل به دلیل نارضایتی کاربران از حذف پورت USB3، قیمت لوازم جانبی مک‌بوک پرو را کاهش داد.\n« ‹ ۴٧٢١۴٧٢٢۴٧٢٣۴٧٢۴۴٧٢۵۴٧٢۶۴٧٢٧۴٧٢٨۴٧٢٩۴٧٣٠۴٧٣١۴٧٣٢۴٧٣٣۴٧٣۴۴٧٣۵۴٧٣۶۴٧٣٧۴٧٣٨۴٧٣٩۴٧۴٠۴٧۴١ › »\nاردوغان از استقرار سامانه اس- ۴۰۰ در سال آینده خبر داد\nاستخدام کمک انباردار و تحصیلدار در تهران