5 خوراکی مضر برای سلامت ریه | بهداشت نیوز\nکد خبر: 152669\nتاریخ انتشار: پنجشنبه 25 ارديبهشت 1399 - 23:05\nکربوهیدرات های ساده مانند آردها و قندهای پالایش شده می توانند به افت سلامت ریه ها منجر شوند. این مواد غذایی نه تنها التهاب‌زا هستند، بلکه متابولیسم آنها می تواند ریه ها را به سخت‌تر کار کردن وادار کند.\nبه گزارش بهداشت نیوز به نقل از عصر ایران حفظ سلامت ریه ها تا حد امکان چه با برخی مشکلات در این اندام ها مواجه باشید یا فقط قصد اطمینان حاصل کردن از عملکرد قوی و درست آنها را داشته باشید، همواره ایده خوبی است. این مساله به ویژه در حال حاضر که جهان با یک بیماری بسیار مسری مواجه است که موجب مشکلات تنفسی می شود، اهمیت بیشتری دارد.\nدر کنار عاداتی مانند پرهیز از سیگار، ورزش کردن و به حداقل رساندن مواجهه با آلودگی هوا که برای حفظ سلامت ریه ها ضروری هستند، رژیم غذایی شما نیز می تواند در این زمینه نقش مهمی داشته باشد. در شرایطی که برخی مواد غذایی به افزایش توانایی و قدرت ریه ها کمک می کنند، برخی موارد دیگر می توانند به سلامت این اندام های کلیدی آسیب برسانند. در ادامه با برخی از این موارد مضر بیشتر آشنا می شویم.\nبه گفته لیزا ریچاردز، متخصص تغذیه، یک رژیم غذایی کم کربوهیدرات به بدن اجازه خواهد داد تا دی اکسید کربن کمتری تولید کند که خبر خوبی برای هر فرد مبتلا به مشکلات ریوی است.\nدر شرایطی که کربوهیدرات ها برای عمکلرد درست و عادی بدن و تولید انرژی اهمیت دارند اما انتخاب کربوهیدرات های پیچیده مانند غلات کامل، میوه ها و سبزیجات آن چیزی است که باید مد نظر قرار بگیرد.\nکربوهیدرات های پیچیده فواید تغذیه ای را به رغم تولید دی اکسید کربن ارائه می کنند. این در شرایطی است که نان ها، پاستاها، و شیرینی های تهیه شده از آرد سفید و پالایش شده و همچنین برنج سفید فواید تغذیه ای چندانی نداشته و ارزش هزینه برای سخت‌تر کار کردن ریه ها و تنفس دشوارتر را ندارند.\nالتهاب ناشی از مصرف این قبیل مواد غذایی نیز می تواند موجب تنگ شدن مسیرهای هوایی و تولید خلط بیشتر شود.\nبرخی پژوهش ها ارتباط بین بیماری سلیاک و بیماری ریوی را نشان داده اند. عدم تحمل گلوتن می تواند خود را در قالب مشکلات ریوی همراه با سرفه نشان دهد.\nممکن است حضور بروکلی که به عنوان یک ماده غذایی سالم شناخته می شود در این فهرست موجب شگفتی شما شود اما اگرچه بروکلی در برخی موارد می تواند به لطف خواص آنتی اکسیدانی و ضد سرطانی خود برای ریه ها مفید باشد، به واسطه ایجاد نفخ می تواند در افت سلامت ریه ها نیز نقش داشته باشد.\nاز آنجایی که هنگام تفکر درباره سبزیجات، آنها را به صورت خودکار گزینه هایی سالم در نظر می گیریم، فراموش کردن این که مواد غذایی سالم نیز در برخی موارد خاص می توانند مضر بوده و باید مصرف آنها محدود یا کاملا قطع شود، راحت است. اگر پس از مصرف مواد غذایی مانند بروکلی، گل کلم یا کلم با گاز بیش از حد در بدن خود مواجه می شوید، مصرف آنها را محدود کرده یا گزینه های سرشار از مواد مغذی دیگر را جایگزینشان کنید.\nبستنی یکی از خوراکی ها محبوب در جهان است و پرهیز از آن برای افراد بسیاری غیر ممکن به نظر می رسد. اما لبنیات می توانند موجب افزایش تولید مخاط، به ویژه در دستگاه تنفسی انسان شوند، از این رو، طی فصل سرماخوردگی و آنفلوآنزا یا در حال حاضر که با بیماری کووید-19 مواجه هستیم باید مصرف آن محدود شود.\nشیر و محصولات لبنی می توانند مخاط زیادی تولید کرده و موجب التهاب بافت های دستگاه تنفسی شوند. اگر پس از مصرف لبنیات با سرفه مداوم، خلط بیش از حد، تحریک سینوس یا گرفتگی بینی مواجه می شوید، مصرف این محصولات را متوقف کرده و ببینید آیا تغییری در علائم حاصل می شود یا خیر.\nبه این نکته توجه داشته باشید که بستنی حاوی قند پالایش شده التهاب‌زا نیز است.\nجای شگفتی نیست که غذاهای فرآوری شده گزینه های خوبی برای سلامت ریه های ما نیستند. غذاهای فرآوری شده مانند چیپس سیب زمینی سرشار از چربی اشباع و نمک هستند که هیچ کدام از آنها برای سلامت کلی بدن انسان و به طور خاص سلامت ریه ها خوب نیستند.\nچربی های ترانس و اشباع می توانند تاثیر منفی بر سلامت قلبی‌عروقی انسان داشته باشند که بلافاصله با سلامت ریه ها ارتباط پیدا می کند.\nاز سوی دیگر، نمک می تواند فشار خون را افزایش دهد و مصرف مداوم مقادیر زیاد آن ممکن است افت سلامت قلب را به همراه داشته باشد.\nنمک می تواند برای ریه های شما مضر باشد، به ویژه اگر به یک بیماری ریوی زمینه ای مانند بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) و بیماری قلبی مبتلا باشید. همچنین، نمک موجب احتباس آب در بدن می شود که می تواند نشت مایع به ریه ها و در نتیجه آن دشواری بیشتر در تنفس را موجب شود.\nالکل به هیچ عنوان گزینه ای خوب برای سلامت ریه های انسان محسوب نمی شود، به ویژه، شراب قرمز و کوکتل های سرشار از قند که هر دو می توانند موجب افزایش التهاب در بدن شوند. اما آبجو شاید یکی از بدترین انتخاب هایی باشد که می توانید داشته باشید.\nخوراکی های گازدار می توانند موجب نفخ، احساس تنگی و سفتی در سینه و حتی حملات آسم شوند. از آنجای که الکل به کم آبی بدن نیز منجر می شود، برای حفظ و تقویت سلامت ریه های خود بهتر است از آن پرهیز کنید.


یادداشت‌هایی درباره‌ی گیلکان؛ بخش سوم: ما گیلکیم! – ورگ\nیادداشت‌هایی درباره‌ی گیلکان؛ بخش سوم: ما گیلکیم!\nما ملت گیلک هستیم\nاصرار بر تکرار این عبارت به «لزوم نامیدن» برمی‌گردد. نامیدن درمقابل نامیده شدن، نوعی شورش بر سلطه است؛ نوعی کنش‌گری‌ست. درواقع امر نمادین نامیدن برای یک ملت (ملت با مفهوم دوم در بخش پیشین)، ریشه در تلاش آن ملت برای «بودن» و «شدن» دارد. اصرار ملت‌ها بر نام‌ها به همین دلیل است. مانند اصرار ما بر نام‌هایی چون دریای کاسپین، کوه سماموس و نام درست شهرها و روستاهای‌مان (چون سوماسرا و دیلمان و…)\nاين‌که چرا برای ناميدن اين هويت قومی، از واژه‌ی «گيلک» استفاده شده، تنها به خاطر اشتراک زبانی‌شان بوده است. چرا که زبان مشترک مردمان جلگه‌نشين گيلان و غرب مازندران گيلکی خوانده می‌شود و مردمان مرکز و شرق مازندران نيز زبان خود را با نام «گِلِکی» می‌نامند. (ایران کلباسی. گویش مردم کلاردشت) و مردمان کوهستان هر دو استان نيز همين زبان را، با همين نام به کار می‌برند. گرچه همواره برای ناميدن مردمان اين ديار و زبان‌شان از نام‌های ساختگی هم‌چون ديلمی، شمالی، رشتی، مازنی، گيلانی، تاتی و… نيز استفاده شده است.\nدر استان گیلان، به جز منطقه‌ی تالش‌نشین، همواره با عناوینی چون گیل، دیلم، گالش و… برخورد داشته‌ایم که البته این عناوین در مناطق غربی و مرکزی مازندران نیز کاربرد تاریخی داشته و دارند.\nواقعیت امر این است که در میان مردم بومی جلگه و کوهستان گیلان و مازندران، هرگز عنوان «دیلمی» یا «دیلم» وجود خارجی نداشته، چه رسد به واژه‌ی فارسی و غریب «دیلمستان»!\nدیلمان، نام منطقه‌ای کوچک از منطقه‌ی وسیع کوهستان‌های گیلان و مازندران است که معنی ویژه‌ی خود را دارد و هرگز نام قوم، نژاد یا زبان نبوده است.\nهنوز در غرب استان مازندران نیز مردمان کوهستان به جلگه‌ی مازندران گیلان می‌گویند و این ربطی به تقسیمات جغرافیای سیاسی ندارد. چرا که همه‌ی کوه‌نشینان، قشلاق و منطقه‌ی جلگه‌ای را گیلان (گیلؤن) می‌نامیدند.\nدر واقع (در منابع بومی) ترکیب «گیل و دیلم» در چند دهه‌ی اخیر جای‌گزین «گیله‌مرد و گالش» گشت و این به خاطر صورت ناخوش و تحقیرآمیزی بود که متاسفانه دو عنوان گیله‌مرد و گالش در دوران معاصر کسب کرده بودند.\nجالب آن‌که نگارنده هرگز در زبان مردمان جلگه و کوهستان ندیده و نشنیده‌ام که کسی خود را «گیل» یا «دیلم» بنامد. (واژه‌های گیل و دیلم بعدها توسط قشر تحصیل‌کرده از کتب تاریخ‌نویسان به میان مردم برده شد. چون در تاریخ نام دیلم و دیلمی همواره هم‌ارز شجاعت و افتخار و عدم شکست و تسخیرناپذیری بوده، عزیزان حاضرند به هر زور و ضربتی که شده این عبارت را «احیا» کنند. به ویژه که گیلک و گیلکی، گیله‌مرد یا رشتی بودن را به ذهن تداعی می‌کند و به دلیل دهه‌ها توهین و تحقیر در قالب جوک و شوخی، انگیزه‌ی فرار از عنوان گیلک و پناه جستن به عناوینی چون دیلمی و زبان دیلمی [!] و… دوچندان می‌شود )\nمردمان ساکن منطقه‌ی استان سیاسی گیلان و غرب استان سیاسی مازندران، مردمان بومی، بر اساس «شیوه‌ی تولید» و «محل زیست» به سه دسته تقسیم می‌شدند:\nگیله‌مردان (giləmard): کسانی که ساکن جلگه‌اند و شیوه‌ی تولیدشان مبتنی بر کشاورزی‌ست. البته شیوه‌های صیادی و شکار هم به صورت شیوه‌ی باقی‌مانده از دوره‌های پیشین قابل ذکرند.\nکلایی‌ها (kəlāyi): مردمان ساکن کوه که شیوه‌ی تولید آن‌ها هم کشاورزی‌ست و یک‌جانشین بوده و به کار کشت گندم و جو مشغول‌اند. اینان امروزه به اشتباه دیلمی خوانده می‌شوند.\nگالشان (gāləš): که شیوه‌ی تولیدشان هنوز دام‌داری بوده و تا همین چند سال پیش همگی کوچ‌نشین بودند که این سال‌ها با وجود ابزار حمل و نقل، تنها به کوچ دادن دام بسنده می‌کنند و خود کم‌تر به کوچ می‌پردازند. اینان نیز امروزه به اشتباه دیلمی خوانده می‌شوند.\nتفاوت این سه دسته و مبنای این دسته‌بندی، شیوه‌ی تولید و نوع زیست است که معرف سه مرحله‌ی تولید اجتماعی‌اند. با توجه به شواهد عینی و این نکته‌ی مهم که زیست انسان در جلگه –با توجه به شرایط باتلاقی و جنگل‌های انبوه و رطوبت و بارندگی- نیاز به سطح خاصی از فن‌آوری و توانایی داشت، طبیعی‌ست که ریشه‌ی اصلی این مردمان کوه باشد و نگاهی به تکامل تدریجی شیوه‌ی تولید (از کوچ‌نشینی و دام‌داری به یک‌جانشینی و کشاورزی دیم و از آن به یک‌جانشینی در جلگه و زه‌کشی زمین و کشاورزی آبی) و نیز نگاهی به اشتراک زبانی و فرهنگی، نمی‌توان این سه دسته را سه قوم گونه‌گون نامید.\nلهجه‌ی گیلکی مردمان کوهستان (گالشی) بسیار بکرتر بوده و آن تشتت عمده‌ای که در جلگه شايد به دلیل وجود رودخانه‌ها وجود دارد، در کوهستان دیده نمی‌شود. چنان‌که در جلگه، رودخانه‌های پسیخان، سفیدرود، پولورود و چشمه‌کيله و چالوس، منطقه‌ی زبانی گیلکی در جلگه را به چند قطعه‌ی عمده‌ی گویشی تقسیم کرده‌اند. اما در منطقه‌ی کوهستان ما با گویشی از زبان گیلکی روبه‌روییم که به نوعی هم‌پوشان تمام این تفاوت‌ها و تشتت‌هاست و از سویی دارای گنجینه‌ی واژگانی دست‌نخورده‌تری نیز هست. (گرچه نمی‌توان وجود رودخانه‌ها را عامل اساسی اين تشتت لهجه دانست. عواملی چون سيستم ملوک‌الطوايفی و فقدان قدرت مرکزی و نيز عدم انباشت سرمايه و در نتيجه فقدان ادبيات مکتوب هم دلایل دیگر این مسأله هستند.)\nاین نکته را نیز باید افزود که جابه‌جایی‌هایی که در فصل‌های گرم و سرد در منطقه‌ی جلگه و کوهستان وجود داشته، تفکیک زبانی و نژادی منطقه را به شدت مشکل می‌سازد و هم‌چنین بعد از حادثه‌ی قرن هشتم (پیروزی خاندان کارکیا در جنگی که با مردمان کوهستان داشتند) و اختلاطی که پس از آن واقعه بین آن‌ها صورت پذیرفته است، این مشکل را دوچندان می‌کند.\nاز سویی، امروزه به دلیل پیچیدگی زندگی، شاهد ترکیبی از انواع روش تولید و زیست در میان این سه دسته هستیم که مبانی اولیه‌ی این تقسیم‌بندی را در دوره‌ی معاصر بی‌اعتبار می‌سازد.\nگیلک، عنوانی برگرفته از «زبان گیلکی»ست که برای اطلاق به کلیت این قوم (هر سه پاره‌ی آورده شده) استفاده شده است.\nنویسنده ورگارسال شده در آوریل 14, 2011 مارس 14, 2015 دسته‌ها ؤ غىرهبرچسب‌ها ۱۵۸۴، پنجيک، گيلک، ورگ\n69 دیدگاه برای “یادداشت‌هایی درباره‌ی گیلکان؛ بخش سوم: ما گیلکیم!”\nآوریل 14, 2011 در 12:32\nدیلمستان واژه ای گنگ نیست. این که شما آن را نشنیده اید یا مردمان آنجا «اکنون» آنجا را بدین نام نمی خوانند، دلیل نمی شود که این نام «هرگز» وجود نداشته است. تحقیقات تاریخی بیان می کند که دیلم وجود داشته و زمانی به هر دو بخش جلگه و کوهستان گیلان اطلاق می شده است.\nآوریل 14, 2011 در 21:46\nدر پاسخ sicas:\nشما گفته‌ی خود را با اعتراض به گنگ خواندن «دیلمستان» آغاز کرده و در انتها سعی می‌کنید به اثبات «دیلم» بپردازید. که این دو، دو سرگذشت متفاوت دارند. من وجود این واژگان را انکار نکرده‌ام. بلکه تبار آن‌ها را در جایی بیرون از فرهنگ بومی قائل شده‌ام. اتفاقا من این هر دو را بسیار شنیده‌ام.\nآوریل 11, 2021 در 19:32\nهرودوت(حدود۲۵۰۰سال پیش) : هلنی ها درباره سکاها میگویند که هرکول(حدود۳۵۰۰سال پیش)به سرزمین امروزی سکاها سفر کرد در آنجا هوا سرد و طوفانی شد هرکول نیز از سرما پوست شیری بر خود کشید و خوابید مادیان های ارابه هرکول هنگام علف خوردن به طور معجزه آمیزی ناپدید شدند هرکول پس از بیداری در جستجوی مادیان هایش به ناحیه ای به نام هلایا رسید در آنجا غاری بود و درون آن غار موجودی دوگانه که نیمه بالایش زن و نیمه پایینش مار بود دید هرکول از آن موجود با تعجب پرسید آیا مادیان های گم شده ام را دیده ای؟ موجود گفت:مادیان هایت نزد من است هرکول در کنار آن موجود دراز کشید و سرانجام مادیان هایش را پس گرفت . آن موجود به هرکول گفت: اکنون که دراز کشیدی از تو برای من سه پسر خواهد بود بگو هنگامی که به مردی برسند با انها چه کنم؟ هرکول پاسخ داد: هرکدامشان توانست کمان مرا بکشد صاحب این سرزمین (سرزمین سکاها)است و انکه نتوانست او را از این سرزمین بیرون کن ، هرکول رفت و سه پسر بدنیا آمدند به نام های گیلون و آگاتیرسوس و سکاتِس که تنها سکاتس توانست کمان را بکشد بنابراین صاحب سرزمین سکاها شد و دو پسر دیگر این سرزمین را ترک کردند . هرودوت : مردم قبیله بودین بزرگوار هستند و نژادی پر شمار دارند که همگی آنها پوستی روشن و چشمان ابی دارند در سرزمینشان شهری از چوب ساخته اند به نام گیلونوس با خانه های چوبی و معابد چوبی که هر دو سال یکبار در آن جشن شکر گذاری خدایان را برگزار می‌کنند…البته در گیلونوس مردمی به نام گیلون هم زندگی میکنند که در اصل از نژاد هلنی و یونانی هستند که سالها پیش (حدود۲۶۰۰تا ۲۸۰۰ سال پیش) سواحل تجاری خود در یونان را رها کرده و به میان بودین ها آمدند ودر شهر گیلونوس ساکن شدند زبان گیلون ها نیمه یونانی و نیمه سکایی است . به هرحال هم زبان و هم چهره و فرهنگ گیلون ها با بودین ها متفاوت است .بودین ها ساکنان اولیه شهر و دارای نظام طایفه ای (عشیره ای یا قبیله ای) هستند در حالی که گیلون ها نظام طایفه ای ندارند از جمله خوردنی های بودین ها مخروط های درخت صنوبر است اما گیلون ها ذرت می خورند و باغ دارند هرچند که هلن های یونان به بودین ها هم گیلون می گویند اما انها باهم فرق دارند …سرزمین گیلون ها پر از جنگل های سبز فشرده است در کنار متراکم ترین و عمقی ترین جنگل ها یک دریاچه عمیق و بزرگ وجود دارد که اطراف آن باتلاق و نیزار ها هست که در آن سمور ها و حیوانات وحشی به دام می افتند که از بیضه این حیوانات برای درمان بیماری استفاده می کنند.\nآوریل 15, 2021 در 14:53\nمعنی آمارد ؛ کلمه امارد از کلمه اَمَر تِه به معنی نمیرنده گرفته شده همچنین معنی جنگجو هم دارد همچنین امارد می تواند از مرد به معنی آدمیزاد یا انسان گرفته شده باشد همچنین نظر به جام مارلیک که نقش آن شبیه نماد دو مار یونانی هست که نماد پزشکی یونان هست می تواند به معنای پزشکی یا درمانگری باشد، البته مَرد و امارد هر دو یک معنی میدهند و تلفظ های مختلف یک کلمه اند ……………………………………………………… شغل امارد ها ؛ یونانی ها میگویند مارد ها در نقاط مختلف ایران از جنوب خزر تا فارس و همچنین در آسیای میانه پراکنده هستند که همه آنها به شغل راهزنی مشغول هستند بنابراین آماردهای شمال با امارد های(مر ها) جنوب و با آمو های آسیای میانه یک قوم و از یک نژاد هستند (البته ریشه این استدلال راهزنی مرد ها میتواند از خاطره حمله امارد ها به سپاه اسکندر در ایران و یورش انها به یونان باشد و بنابراین امارد ها احتمالا نه در جنوب و نه در شمال راهزن نبوده اند پس شاید شغل انها میتواند از ماهیگیری و کشاورزی تا پزشکی باشد ……………………………………………………………………………………………………………..،……. نژاد امارد ها؛ هرودوت میگوید آمارد(مرد) نام یکی از قبایل پارسی هست . مورخ یونانی دیگری میگوید آمارد ها( مردها ) در فارس و جنوب خزر و نقاط دیگر پراکنده اند که همه آنها به راهزنی میپردازند………………………………………………………………………… لباس امارد ها؛ امارد ها سرتا پا سیاه می‌پوشیدند احتمالا به انها کاسپی( کاس :کبود و پی:پوشش یا لباس) به معنی سیاه پوش هم میگفتند ……………………………. آماردها؛ انها در شمال از امل (رویان) تا رودبار در شمال و احتمالا در غرب فارس در جنوب و اطراف آمودریا و مرو در آسیای میانه پراکنده بودند\nجولای 3, 2020 در 21:12\nآماردها:مارد ها مردمی بودند که هم در جنوب خزر (مازندران) و هم اندکی در امو دریا و هم در پارس زندگی میکردند انها همان قبیله مَرد های(به معنای پهلوان یا کشتی گیر) پارسی بودند، مورخی به نام کنستانتین میگوید : ایرانی ها دوازده هزار نفر از مردی ها را که مردمی جنگجو و ایرانی نژاد بودند و در جنوب خزر(مازندران) میزیستند برای نبرد فرستادند پس بنابراین آمارد ها یا مارد ها یا آمرد ها همان قبیله مَرد های پارسی هستند چون در واقع کنستانتین میگوید مردی های ایرانی نژاد در جنوب خزر که همان مازندران است میزیستند و چون در جنوب خزر یعنی در گیلان تا مازندران تا گلستان در آن زمان باستان غیر از مارد ها مردم دیگری که نامشان به مردی های مورد نظر کنستانتین بخورد و قابل تطبیق با انها باشد نیست پس میفهمیم بی هیچ شک منظور کنستانتین از مردی ها همان امارد ها هست به علاوه آمارد ها در همه جنگ های پارسی ها متحد اصلی هخامنشی ها بودند مثل مردونیه که از ژنرال های پارسی بودند\nجولای 3, 2020 در 21:28\nکاسی ها:نام پادشاهان یا خدایان کاسی ها اسامی ایرانی هست با پیدا شدن کتیبه های مصری از کاسپی ها که نام های انها ایرانی بوده به احتمال فراوان کاسی ها هم که خویشاوند کاسپی ها اند ایرانی بوده اند. همچنین کاسی در زبان گیلکی به معنی چشم سبز هست و احتمالا در باستان طوایف ایرانی با چشم های سبز را کاسی مینامیدند یا اینکه کاسی ها چشمان سبز داشته اند ،،،، ،،،،،،،،. ،،،،،، ،،تپور ها(طبری ها) :از انها در همه کتاب های تاریخی سکایی نژاد نامیده شده اند که به معنی ایرانی بودن انهاست زیرا سکا ها دارای دو نوع اند :ایرانی مثل داهه ها و تپور ها و… اند و اروپایی مثل اسکیت ها و روزان ها و…\nجولای 11, 2020 در 04:56\nژنتیک yاجداد پدری بیشتر شمالی ها از جمله گیلانی ها r1a1هست که در قفقاز تنها به ارمنی ها r1b1شبیه هستند ولی هرگز به نژاد های قفقازی دیگه مثل گرجی هاGیا ترک ها2JیاCشبیه نیستند در واقع در ایران شرق کشور با شمال کشور بیشترین میزان r1a1دارند که شبیه روس ها و پشتون ها هستند و شباهت شمالی ها به قفقازی ها از این فراتر نمیرود\nگیل ها: نیاکان گیلک ها مر مانی از نژاد یونانی(از شاخه هلنی) بودند. واژه گیلک یا گِلیک همان گریک (greek)هست (تبدیل ل به ر طبیعی هست) که نام مردم یونان باستان گریک بوده است . یونانی ها یکی از شاخه های نژاد آریایی هستند و به ایتالیایی ها شباهت دارند. پیرامون این مسئله دو دیدگاه وجود دارد: دیدگاه اول:براساس نظریه مهاجرت آریا ها از خارج به ایران (این دیدگاه احتمالا به نظر مورخان یونانی نزدیکتر است) :گیل ها ابتدا حدود ۳۳۰۰ سال پیش بنادر بازرگانی خود در یونان را رها می‌کنند و به سکائیه باستان مهاجرت می‌کنند پس از مدتی زندگی در آنجا زبان یونانی آنها نیمه یونانی و نیمه ایرانی (از شاخه سکایی) می شود اما همچنان فرهنگ هلنی خود را حفظ می‌کنند سرانجام احتمالا گیل ها حدود ۲۸۰۰ سال پیش همزمان با یورش سکاها به قلمرو ماد ها از قفقاز شمالی به ایالت ماد کوچک (شامل گیلان و اردبیل) سرازیر می شوند . گیل ها نواحی گیلان را برای زندگی انتخاب می کنند البته پیش از ورود گیل ها به گیلان اقوامی چون کادوسی ها (در تالش) و دروپیک های پارسی(اطراف کوه درفک) و آمرد ها (اطراف سپید رود) در گیلان زندگی می کردند همچنین پیش از ورود گیل ها به گیلان قبیله بودین که یکی از قبایل ماد بود در گیلان در شهری با خانه های چوبی زندگی می کرد(شاید همان شهر رشت) . گیل ها به میان بودین ها رفتند و ساکن آن شهر شدند و از آن پس آن شهر گیلونی یا گلایه نام گرفت و معابد چوبی پر از خدایان یونانی در آن ساخته شد . پس از گذشت حدود ۳۰۰ سال یعنی حدود ۲۵۰۰ سال پیش به تدریج همه ساکنان شهر از جمله بودین ها گیلونی یا گِلون (ساکن شهر گیلونی) نامیده می شدند و گیل ها هم زبانشان کاملا بودینی یا مادی شد. ولی بودین ها و گِل ها (مردمی از جنس خاک سرزمینشان) همچنان از نظر چهره و فرهنگ متفاوت بودند . حالت دوم : براساس عدم مهاجرت آریا ها از خارج به ایران : پارسی ها ، ماد ها و گیل ها از حدود ۹۰۰۰ سال پیش در ایران زندگی می کردند سرانجام ۴۰۰۰ سال پیش عده ای از گیل های ایرانی زبان (زبان گیلکی) از ایران به ترکیه و سپس یونان می روند .این گیل ها در میان مردم دیگری که در یونان بودند ساکن شدند و به تدریج زبانشان یونانی شد اما نام خود را (گِلیک) به مردم یونان می دهند . شاید پس از سال ها عده ای از آن گیل ها به ایران برگشته باشند . الواح آشوری و هرودوت : قبایل ماد شامل : ماگ ها(ری) ، پارتکن ها (اصفهان) ، آریزانت ها، بودین ها ، آستروگت ها و بوسی ها هستند … استرابون (حدود۲۰۰۰سال پیش): قبایل جنوب خزر کادوس ها، گیل ها ، مرد ها و قبایل گرگانی هستند(در زمان استرابون بودین ها هم گیل نامیده می شدند)… ویلفرد مدلونگ : در حدود ۲۲۰۰ سال پیش گیل ها به جنوب قفقاز سرازیر شدند و به جای مرد ها و دیلم ها قرار گرفتند (همزمان با حرکت عده ای از مرد ها از گیلان به قفقاز بخاطر فشار تپوری ها ) ….فهرست ساتراپی های خراج گذار هخامنشی(حدود ۲۵۰۰ سال پیش) : دوازدهمین ساتراپی شامل باکتری (بلخ) تا سرزمین هایی به دوری آگِلی (آ ِ گلی یا همان گِلی) می شده است\nآوریل 15, 2021 در 14:49\nداهه ها یا داهیک ها: داهیک ها همان اجداد تاجیک های امروزی هستند (زیرا به مرور زمان د به ت و همچنین ه به ج تبدیل شده است) و داهیک=تاجیک هست البته از انها به نام های دیگری چون داهه ها و دهه ها و دایی و دائی یاد شده است اما نباید انها را با دان ها و دانی ها یا دانو ها اشتباه گرفت که دانو با داهه ها تفاوت دارند…………………. آریان مورخ یونانی میگوید اشکانیان از فرزندان اردشیر هخامنشی(ارتخشتر) هستن…هرودوت نیز داهه ها را یکی از طوایف پارسی میداند و میگوید اما زبان داهه ها ترکیبی از زبان ماد ها و سکا ها هست (زیرا داهه های پارسی در کنار ماد ها و سکاها زندگی میکردند پس زبان انها تحت تاثیر همسایگانشان قرار گرفته است) البته امروز تاجیک ها فارسی زبان هستند ایرانی ها به داهه ها دایی میگفتند ………………..استرابون میگوید داهه ها در خوارزم زندگی میکردند و سپس به گرگان آمدند و در آنجا ساکن شدند اما در جای دیگر میگوید بین دربیک ها و هیرکانیه ساکن هستند (دربیک ها یا دروپیک ها در آسیای میانه و گیلان و همچنین در کنار داهه ها زندگی میکردند) اما به طور کلی داهه ها بین رود جیحون تا دریای خزر (شامل ترکمنستان و تاجیکستان و ….)ساکن بودند اما دروپیک ها در گیلان اطراف کوه درفک و احتمالا همچنین در میان هیرکان ها و داهه ها و همچنین در پارس ساکن بودند…………. داهه ها پس از جنگ هخامنشی ها و اسکندر کاملا از هم متلاشی شدند زیرا وفادارانه از داریوش سوم حمایت کردند بعد ها در حدود سال ۱۵۵ میلادی آنچه از قبیله مرکزی داهه ها یعنی پارنی مانده بود با دیگر بازماندگان داهه یعنی دو قبیله پیسوری و زانتی اتحادیه داهه و سپس در اتحاد با قبایل پارتی اشکانیان را بنیاد نهادند\nآوریل 15, 2021 در 14:50\nتپور ها//بطلمیوس میگوید تپور ها ایرانی و از طوایف سکاها هستند ….. تپور ها به گفته جغرافیدانان در آسیای میانه و همچنین در کوه های ماد در کنار رود چرینداس و همچنین در جنوب خزر در تپورستان یا تبرستان یا مازندران ساکن بودند.تپور ها از زمان هخامنشیان در مازندران بودند اما در زمان اشکانیان فرهاد یکم گروه های دیگری از تپور ها را به مازندران(به جای بعضی از امارد ها) ، ارمنستان ،فارس و آذربایجان مهاجرت داد……….استرابون میگوید تپور ها بین گرگان و هرات ساکن بودند (البته تپور هایی در مازندران و جاهای دیگر هم ساکن بودند) ……… در زمان حمله اسکندر او پس از تصرف پایتخت هیرکانی (زادراکرت یا احتمالا گرگان) ، در نبرد با تپوری ها شکست خورد و تپوری ها اسب اسکندر را نیز به غنیمت گرفتند پس اسکندر بسیار عصبانی شد پس دستور داد تمام درختان جنگل را قطع کنند تپور ها برای جلوگیری از نابودی جنگل آرته باذ را با سه پسرش به نام های سوفن ، آریو ، آرسام به سوی اسکندر فرستادند پس اسکندر نیز با تپور ها صلح کرد و فرادات فرمانده تپور ها را برکنار نکرد و تپورستان (مازندران یا ساری) و امارد را به فرادات (فرهاد)بخشید\nآوریل 14, 2011 در 14:01\namə millatə gilək issim\nرضا درار گفت:\nآوریل 14, 2011 در 14:05\nالبته گیلک، مردم ایرانأ شین پور آشنا تره و احترام نهید تا دیلم\nآوریل 14, 2011 در 19:35\nورگ عزیر سلام\nشما بر چه اساسی می فرمایید که دیلم وجود نداشته ؟ آیا به چند قرن پیش سفر کرده ای؟ چرا امروزه ما به دریای خزر کاسپین می گوییم آیا عوام گیل و دیلم به این دریا کاسپین میگویند؟ ای شما بر اساس اسناد تاریخ که توسط مردمی غیر از گیل و دیلم نوشته شده استناد میکنید؟ پس چرا دیلم اشتباه است و کاسپین درست؟ به نظر شما در تاریخ نامگذاری یک قوم یا به فرموده شما ملت، بر چه اساسی بوده؟ آیا بر اساس میل شخصی بوده یعنی مثلا قومی به به نام” لر” را غیر لرها نامذاری کرده اند؟ یا بر طبق اینکه آنها خود را لر میگفتند این نام را به آنها داده اند… در کتاب زبان شناسی وزبان فارسی پرویز ناتل خانلری از قول اصطخری و مقدسی به زبان دیلمی هم اشاره شده که متفاوت با (جیلی) بوده یعنی این نام وجود داشته است آل بویه دیلمییان خوانده شده اند محمود پاینده لنگرودی نام کتابش را گیل و دیلم گذاشته در منظومه ویس و رامین و در شاهنامه فردوسی به این قوم اشاره شده است.من هرچه گشتم هیچ یک از مردم کوهستانهای گیلان را نیافتم که به خود کلاهی بگوید متاسفانه این نامگذاری از طرف بعضی از گیل ها برای تحقیرشان استفاده میشده از بسیاری از سالخوردگان اشکور این سوال را پرسیدم ولی هیچ یک به خود کلاهی نمیگفتند.. نظر شما در مورد زبان معلمی یا زبان سبزی فروشی چیست؟ قطعا نامی مسخره مینماید گالشی مانند معلمی و سبزی فروشی یک شغل است و هر کسی می تواند گالش باشد یک لر بلوچ و گیل هم می تواند گالش باشد مردم کوهنشین ساکنین جلگه را گیل و خود را ییلاقی می نامند و از آنجا که ییلاقی اصالت این قوم را نشان نداده و کلمه ای ترکی است به نظرم نامناسب می آید درست است که مردم دیلم و مازندرانیها به زبان خود گیلکی میگویند و الحق و الانصاف که زبانشان با مردم جلگه گیلان یکی است و فقط در گویش با هم متفاوت است ولی کاری نکنیم که آنها از یکی شدن با هم خودداری کنند و احساس کنند هویتشان دزدیده میشود… من فکر میکنم این رویه که شما در پیش گرفته اید باعث دورتر شدن گیل دیلم و مازندرانی ها از هم میشود به نظر من انکار هویت دیگران به نفع هیچ کدام از سه قوم بالا نیست. شباهتی که گیل دیلم و مازندرانی به هم دارند به حدی است که آنها را جدایی ناپذیر کرده است اما این نزدیکی نباید باعث انکار دیگری شود . من فکر میکنم دیلم بهترین نامی است که می توان به قوم کوهنشین داد و “گیلکی دیلمی” بهترین نامی است که می توان به گویش این قوم نسبت داد. و فکر میکنم نامگذاری یک بحث حاشیه ای باشد.\nآوریل 14, 2011 در 22:27\nدر پاسخ فرهنگ:\nمن اصلا درباره‌ی وجود یا عدم وجود «دیلم» حرفی نزده‌ام.\nببینید رفقا، در نگارش تک-تک گزاره‌های این یادداشت‌ها نهایت دقت شده تا حتی اگر مسیری اشتباه پیموده می‌شود، دست‌کم روند منطقی و استفاده از گزاره‌های فاقد ابهام و کژتابی در آن جای گیرد. بنابراین از شما هم انتظار دارم در نقد آن، از گزاره‌های مبهم و کلی و فاقد منطق استدلالی استفاده نکنید و هر جا که ادعایی را مطرح می‌کنید، یا به منبعی که مورد قبول هر دو طرف (منتقد و متن) است ارجاع دهید، یا منبع خود را برای متن توجیه کنید یا اگر منبعی نیست، استدلال کنید.\nمن در گزاره‌ی «گرچه همواره برای نامیدن مردمان این دیار و زبان‌شان از نام‌های ساختگی هم‌چون دیلمی، شمالی، رشتی، مازنی، گیلانی، تاتی و… نیز استفاده شده است» وجود عنوان دیلمی را تایید کرده‌ام. گرچه با پیشوند ساختگی، اصالت آن را زیر سوال برده‌ام. دلیل این زیر سوال رفتن هم دو چیز است: هیچ منطقه‌ای وجود ندارد که از این عنوان برای خود استفاده کند و این عنوان تنها در منابع مکتوب وجود دارد. گرچه امروزه قشر تحصیل‌کرده به تاثیر از همان منابع مکتوب سعی دارد این نام را معمول کند. دیگر این‌که اساسا تنها واژه‌ای که ادعا می‌شود دیلم و دیلمی از آن گرفته شده، نام‌واژه‌ی دیلمان است که ساختار آن نشان می‌دهد که نمی‌تواند ریشه‌ی دیلم و دیلمی باشد. (دیلمان یا دیله‌مُن، بیژن شهرستانی، گیله‌وا، شماره۸۴) در واقع این عنوان نخستین بار توسط مورخان به بخشی از منطقه و بعدتر به کل منطقه داده شد. و حال از سوی خودمان مورد استفاده قرار می‌گیرد.\nپس من، مدعی نشدم که «دیلم وجود ندارد». من به دنبال نامی برای نامیدن این ملت می‌گردم که مناسب‌تر و به‌جاتر و فراگیرتر و اصیل‌تر باشد. آیا عنوانی که اساسا معلوم نیست از کجا ریشه گرفته، و اغلب اصلا جلگه را در بر نمی‌گیرد و جغرافیای تاریخی‌اش در دوره‌های مختلف متفاوت است مناسب‌تر است یا عنوانی که از زبان همان ملت ریشه گرفته؟\nبحث دریای کاسپین از جهتی متفاوت است. و آن این است که ما به هیچ وجه حق تعرض به هیچ ملتی را برای نامیدن این دریا نداریم. تورک‌های آذربایجان اگر آن را بادکوبه می‌نامند، حق‌شان است. چون این دریا مال آن‌ها هم هست.\nاز طرفی، شما چه‌طور و طبق چه اسنادی می‌خواهید قدمت عنوان غریب «دیلم»را به پیش از مورخان عرب و فارس پس از اسلام ببرید وقتی که در همه‌ی اسناد و کتیبه‌های پیش از اسلام چندین و چند نام گونه‌گون برای نامیدن بخش‌های مختلف این جغرافیا و مردمش به کار رفته؟ به یاد داشته باشید که دلیل تاکید من روی «گیلک» نه قدمت و اولین بودن، که وجود عینی در فرهنگ و زبان بومی‌ست. ویژگی که دیلم و دیلمی ندارد. من هیچ آدم عامی (چه در کوه و چه در جنگل) ندیده‌ام که خود را دیلمی بداند. اما بسیار دیده‌ام که زبان خود را گیلکی یا گلکی بنامد.\nنام‌گذاری ملت‌ها بسترهای متفاوتی داشته. ما هنوز به Deutschland می‌گوییم آلمان که از فرانسوی گرفته‌ایم و انگلیسی‌ها می‌گویند Germany. خودشان اما خودشان را همان Deutschland می‌نامند! در همه‌ی اسناد کهن، نام ایران Persia ذکر شده اما هیچ ایرانی در همان زمانی که همه‌ی جهان آن را بدین نام می‌خواند اصلا نمی‌دانست پرشیا چی‌ست! اصلا کسی نمی‌دانست وطن یعنی چه. وطن در ادبیات ما تا پیش از عارف قزوینی به معنی دیگری بود. تازه بعدش هم ممالک محروسه‌ی ایران بودیم. همه می‌گفتند پرشیا و ما می‌گفتیم ایران.\nقضیه‌ی دیلم هم همین است. آقای اصطخری که معلوم نیست چه گونه‌ی زبانی را در کدام منطقه مشاهده کرده، یک سری اطلاعات ناقصی از یک گونه‌ی زبانی می‌دهد و آن را دیلمی هم نامیده! در حالی که در هیچ گزارشی چیزی از این زبان نمانده و حالا هم چیزی از آن باقی نمانده. برخی با برهم‌نهی منطقه‌ی دیلمان و آن زبان دیلمی، گویش گالشی را دیلمی دانسته‌اند. حال آن‌که اصلا در منطقه چیزی به نام دیلم و دیلمی کاربرد محلی نداشته و ندارد. جز در لفظ برخی تحصیل‌کرده‌ها که کتب تاریخی چاپ تهران را خوانده‌اند یا در نام فامیلی برخی خانواده‌ها که علاقه‌ی خاصی به انتساب به پادشاهان آل بویه داشته‌اند.\nشما هرچه گشته‌اید کلمه‌ی «کلایی» به گوش‌تان نخورده است؟ شما جدا گشته‌اید؟ من پژوهش‌های میدانی بسیاری در کوه‌های گیلان و غرب مازندران کرده‌ام. و اتفاقا بسیار یافته‌ام. بد نیست سری به وسمجان بزنید. می‌دانید که در کنار منطقه‌ی دیلمان، منطقه‌ی شاجان هم هست و منطقه‌ی اشکور که این‌ها به هیچ وجه زیر نام دیلمان نبودند.\nاتفاقا در بخش مربوط به کلایی‌ها، دوست عزیز وسمجانی‌ام، طالب وسمجانی (کارشناس ارشد باستان‌شناسی) بسیار یاری‌گر من بود که به قول خودش، پدرش گالش و مادرش کلایی بودند.\nادعا می‌کنید که بعضی از گیل‌ها (؟) برای تحقیر این‌گونه نام‌گذاری می‌کردند. در حالی که مردمان جلگه (که احتمالا منظورتان از گیل باید آن‌ها باشد) اصلا چیزی به نام کلایی نمی‌شناسند و اغلب به اشتباه همه را گالش می‌دانند. اتفاقا در جلگه هم از گیله‌مرد برای تحقیر استفاده می‌کنند و احتمالا این واژه‌ی نین گیل هم برای گریز از آن تحقیر برساخته شده.\nچه کسی دارد کاری می‌کند تا این سه بخش از مردم از هم احساس جدایی کنند؟ من یا شما؟ من که معتقدم این بخش‌بندی مبتنی بر شیوه‌ی تولید بوده نه نژاد و در دنیای معاصر اسا از بین رفته یا شما که از عنوان «سه قوم» استفاده می‌کنید. در به کار بردن واژه‌های انسان‌شناسانه‌ای چون «قوم» کمی دقت علمی به خرج دهید دوست من.\nگویا شما نه چندان برای این قوم نام دیلمی را برگزیده‌اید، بلکه عنوان حی و حاضر زبان این ملت را نیز تغییر داده و از گیلکی به «گیلکی دیلمی» برگردانده‌اید.\nو در پایان، باز شما را ارجاع می‌دهم به بند نخست این بخش از یادداشت:\nاصرار بر تکرار این عبارت به «لزوم نامیدن» برمی‌گردد. نامیدن درمقابل نامیده شدن، نوعی شورش بر سلطه است؛ نوعی کنش‌گری‌ست. درواقع امر نمادین نامیدن برای یک ملت(ملت با مفهوم دوم در بخش پیشین)، ریشه در تلاش آن ملت برای «بودن» و «شدن» دارد. اصرار ملت‌ها بر نام‌ها به همین دلیل است. مانند اصرار ما بر نام‌هایی چون دریای کاسپین، کوه سماموس و نام درست شهرها و روستاهای‌مان (چون سوماسرا و دیلمان و…)\nو تاکید روی این گزاره که:\nاین‌که چرا برای نامیدن این هویت قومی، از واژه‌ی «گیلک» استفاده شده، تنها به خاطر اشتراک زبانی‌شان بوده است. چرا که زبان مشترک مردمان جلگه‌نشین گیلان و غرب مازندران گیلکی خوانده می‌شود.\nشما چه‌طور می‌خواهید به یک فومنی یا کیاشهری یا یک تنکابنی یا آستانه‌ای واژه‌ی دیلم را بقبولانید و برایش اثبات کنید که زبانش گیلکی دیلمی‌ست و خودش دیلم است؟ و چه‌طور واژه‌ی قرینه‌ی آن را که همان واژه‌ی «گیل» است را از ذهنش پاک کنید؟ جز این‌که در نهایت، همان طور که در نوشته‌تان هم آوردید، به وجود بیش از یک قوم قائل خواهید شد؟ تازه برخی از دوستان از شما هم پیشی گرفته‌اند، از روی وسواس این‌که این همه نام‌های رنگارنگ مورخان عرب و فارس و یونانی را از دست ندهند به وجود بیش از دو سه قوم رسیده‌اند: اقوام کاسپی و آمارد و کادوس و تپور و دربیک و گیل و دیلم و…\nاتفاقا همه‌شان هم مثل دیلم شما مستند به اسناد و آثار مورخان گونه‌گونند.\nرفیق عزیز، من گیلان‌شناس یا قوم‌پژوه یا مسئول تحقیق روی نسخ خطی نیستم. من بنا به وظیفه‌ی روشنفکری خودم و با توجه به نیاز زمانه‌ی این ملت، کماکان ترجیح می‌دهم ملتم را به همان نام گیلک بنامم.\nاساره سو گفت:\nآوریل 14, 2011 در 20:16\n“من فکر میکنم این رویه که شما در پیش گرفته اید باعث دورتر شدن گیل دیلم و مازندرانی ها از هم میشود به نظر من انکار هویت دیگران به نفع هیچ کدام از سه قوم بالا نیست. شباهتی که گیل دیلم و مازندرانی به هم دارند به حدی است که آنها را جدایی ناپذیر کرده است اما این نزدیکی نباید باعث انکار دیگری شود.” (like)\nاینجا فیس بوک نیست اما این رو like می کنم.\nدر مورد غرب مازندران و مرز گیلکی و مازنی بهتر است به مقاله “مقاله نگاهی به پدیدهی مهاجرت در غرب مازندران” نوشته آقای «خداداد ب.» از منطقه نشتای تنکابن رجوع کنید. ایشان مرز تقریبی را روستای زوار منطقه نشتا می داند.\nآوریل 14, 2011 در 22:30\nدر پاسخ اساره سو:\nاسماعیل جان، مقاله‌ی مذکور را خوانده‌ام. من خواننده‌ی پی‌گیر وبلاگت هستم.\nاما بحث مهاجرت و جابه‌جایی جمعیت از بحث من جداست. درباره‌ی «سه قوم» در پاسخ فرهنگ توضیح داده‌ام. اما درباره‌ی زبان، طیف زبانی از رضوانشهر تا شرق مازندران طیفی پیوسته است که جدا تفکیک آن دشوار است. اما در منطقه‌ی چالوس این تفکیک به راحتی بیش‌تری اتفاق می‌افتد. از سویی، بنا به رای ایران کلباسی، در منطقه‌ی کلاردشت هم برای نامیدن زبان محلی از گیلکی استفاده شده است. من در مقام ارائه‌ی مرز نیستم. چون هیچ اعتقادی به مرز سیاسی ندارم و مرزهای فرهنگی هم چیزی نیست که قابل اعلام و تعیین باشند.\nآوریل 14, 2011 در 20:57\nورگ عزیز واخوب ببو !تی قول و فعل باهم نوخونه !!!ایی راه همراهی و همدلی خاییه\nآوریل 15, 2011 در 01:22\nاعتراض من به گنگ خواندن «دیلمستان» و تلاش برای اثبات «دیلم» مستقل از هم بودند.\nاین که «در میان مردم بومی جلگه و کوهستان گیلان و مازندران، هرگز عنوان «دیلمی» یا «دیلم» وجود خارجی نداشته، چه رسد به واژه‌ی فارسی و غریب «دیلمستان» نیاز به اثبات دارد. بر چه اساسی این حرف را می زنید؟\nآوریل 15, 2011 در 11:58\nدر پاسخ s:\nآیا شما روستا یا محلی را سراغ دارید که مردم بومی آن خود را با عنوان دیلمی بنامند؟ منظور از نامیدن، نامیدن بومی‌ست نه تحت تاثیر خواندن کتاب‌های تاریخی.\nآوریل 15, 2011 در 02:09\nممکنه در رابطه با موضوعی به منبع یا منابعی رجوع کنیم و اطلاعاتی پیرامون اون موضوع به دست بیارم. به دست آوردن این اطلاعات به معنای پایان کار برای اون موضوع نیست. در واقع از این لحظه به بعد کار تازه شروع میشه. به این معنی که باید تمام اطلاعات موجود پیرامون اون موضوع رو کنار هم گذاشت و با استدلال و منطق و فکر خودمون به نتیجه برسیم\nآوریل 15, 2011 در 15:44\nشما می گویید هرگز این طور نبوده. برای این باید مدرک بیاورید. الان را کار ندارم.\nآوریل 15, 2011 در 22:52\nدوست عزیزی که هر بار با نامی متفاوت نظر می‌نویسی؛\nمسأله خیلی ساده است:\nگروهی مدعی هستند که عنوان این قوم (همه‌ی کسانی که گیلک‌ند و گیلکی‌زبان) دیلم است. حال آن‌که در شرایط معاصر دلیلی جز کتاب‌های رسمی ندارند. در حالی که خود مردم این نام را به کار نمی‌برند. در گذشته هم هیچ گزارشی از رواج این نام در بین مردم بومی منطقه وجود ندارد. اثباتش به عهده‌ی کسی‌ست که مدعی وجود آن است.\nوجود هر چیز را باید مدعی وجود اثبات کند. چون اصل بر برائت است. این دیگر از اصول ابتدائی منطق است. مدعی وجود نام دیلم برای کلیت این قوم هم ما را به اصطخری و مورخان عرب و فارس ارجاع می‌دهد و من هم دقیقا روی همین دست می‌گذارم که پس خود مردم چرا از این نام استفاده نمی‌کردند؟\nو از همه مهم‌تر، من با الان خیلی کار دارم برعکس شما. چون در گذشته اصلا مسأله‌ی نامیدن مطرح نبوده. من از نامی (عنوان گیلکی برای زبان) دفاع می‌کنم که در بین مردم بومی وجود عینی دارد. شما از نامی دفاع می‌کنید که در حال حاضر وجود عینی ندارد و در گذشته هم معلوم نیست داشته باشد.\nآوریل 15, 2011 در 16:17\nدر نوشته های شما همیشه این استدلال است که مردمی که دیگران به نام دیلمی آنها را می خوانند، خود را دیلمی ننامیده اند و نمی دانند(منظورم در طی سالها بوده است و نه این اواخر و در بین قشر خاصی) بنابراین دیلمی نامیدن آنها خطاست.\nسوال من این است که مردمی که خود را گیلک هم نمی نامند و ننامیده اند را چرا باید گیلک بنامیم؟ به خاطر ریشه های زبانی مشترک؟\nخوب این استدلال را چطور جواب می دهید این مردم خود را گیلک نمی نامند، پس چرا باید به نام یخوانده شوند که جد و آبادشان خود را به این اسم نیم خواندند؟ (در برابر استدلال شما که دیلمی هم نمی نامند.)\nاگر مردم کوهستان را دیلم و مردم جلگه را گیلک بنامیم چه اتفاقی می افتد؟ منظورم به دو قوم نیست به دو نام است. این که در گذشته دیلم ننامیده اند خیلی مهم است؟!\nبله این کاملا منطقی و قابل قبول است که این مردم باید به نامی نامیده شوند. اما وقتی مردمی خود را گیلک نمی نامند چه باید کرد؟ این جدایی و افتراق به نفع ما نیست …\nآوریل 15, 2011 در 22:56\nدر پاسخ سمیرا؛\nمن هیچ کجا ادعا نکردم که مردم بومی خود را گیلک نامیده‌اند. ولی خیلی راحت ادعا می‌کنم که در بسیاری جاها زبان خود را گیلکی می‌نامند و این من هستم که با توجه به این زبان، نامیدن به نام گیلک را -که اتفاقا در بخش‌های زیادی هم رایج است- پیشنهاد می‌کنم.\nبگذریم از این‌که من مردمان زیادی را می‌شناسم که خود را گیلک می‌نامند. دست‌کم درلاهیجان، رامسر، انزلی، رشت بسیار دیده‌ام.\nمن انتظار دارم این متن دست‌کم با آن سطح از دقت خوانده شود، که نقدهای وارد بر آن، دیگر نیازمند به تحریف گزاره‌های آن نباشد.\nآوریل 16, 2011 در 01:36\nمن به عنوان یه شخص ویژگی‌هایی دارم که این ویژگی‌ها شکل دهنده‌ی هویت من هستند. برای این هویتم از نام گیلتام استفاده میکنم. چرا؟ چون با این نام شناخته میشم و تفاوتم با مایکل درآمریکا مشخص میشه\nحالا مردمی رو در نظر میگیریم که یه سری ویژگیهای مشترک ( یا بهتر بگم نزدیک به هم ) دارن. به لحاظ زبانی، فرهنگی، به لحاظ تفکر و نوع نگاهی که به دنیای پیرامون خودشون دارن. بدین ترتیب این مردم توی یه مجموعه قرار میگیرن و بر اساس همون ویژگی‌های مشترک اسمی برای اون مجموعه انتخاب میشه.\nاینجا 2 تا نکته وجود داره:\n1: نام‌گذاری‌ها به جهت شناخته شدن صورت میگیره. شناخته شدن ملتی که ویژگی‌هایی ” متفاوت ” با سایر ملت‌ها دارن. به عنوان مثال وقتی واژه‌ی عرب رو میشنویم، توی ذهن ما چنین چیزایی نقش میبنده : زبان عربی، لباس عربی، اسلام و … یعنی اون واژه نقش یک ابزار رو بازی میکنه برای نشون دادن هویت یه ملتی به نام عرب. ( که البته با گذشت زمان واژه‌ها تنها نقش ابزار رو بازی نمیکنن)\n2: ابتدا مردمی با ویژگی‌هایی نزدیک به هم رو در نظر میگیریم. چنین مردمی با هم تشکیل یه مجموعه رو میدن. که میام بر اساس هویت مشترک همون مردم نامی رو برای اون مجموعه انتخاب میکنیم. یعنی روند حرکت از پایین به بالاست نه از بالا به پایین. به این معنا که نباید ابتدا نام رو انتخاب کرد بعد مردمی رو توی اون مجموعه با اون اسم قرار داد. آن هم مردمی که نه به لحاظ هویتی، بلکه به دلایل دیگری قرار است در این مجموعه گنجانده شوند\nآوریل 16, 2011 در 08:57\nدر پاسخ به آقای فرهنگ که گفتند : “من هرچه گشتم هیچ یک از مردم کوهستانهای گیلان را نیافتم که به خود کلاهی بگوید متاسفانه این نامگذاری از طرف بعضی از گیل ها برای تحقیرشان استفاده میشده از بسیاری از سالخوردگان اشکور این سوال را پرسیدم ولی هیچ یک به خود کلاهی نمیگفتند.. ”\nدر مطالعات خود در مناطق کوهستانی دیلمان، اشکور و پیرکوه مشاهده کردم که مردم اشکور و دیلمان در مناطق یکجانشین خود را کلاهی می نامند و خودشان را از گالش ها جدا می دانند. و مدارک اش هم موجود است. و می تونم ارائه کنم. در مورد ادعای که می کنید ابتدا تامل کنید.\nآوریل 16, 2011 در 14:54\nبا سلام دوباره ورگ عزیز\nشما گفته اید:” همواره برای نامیدن مردمان این دیار و زبان‌شان از نام‌های ساختگی هم‌چون دیلمی ،….استفاده میشد.”\nدر ادامه میگویید:” در استان گیلان، به جز منطقه‌ی تالش‌نشین، همواره با عناوینی چون گیل، دیلم، گالش و… برخورد داشته‌ایم که البته این عناوین در مناطق غربی و مرکزی مازندران نیز کاربرد تاریخی داشته و دارند.”\nبلاخره دیلمی ساختگی بوده یا کاربرد تاریخی داشته؟ شما می گویید”…دیلم…در مناطق غربی و مرکزی مازندران نیز کاربرد تاریخی داشته و دارند” آیا این معنی دریافت نمیشود که کسانی به جز مورخین فارس و عرب (مردم گیل ودیلم) هم از این عنوان استفاده میکردند؟از آنجا که گفتید برای مردمان این دیار از نام دیلمی استفاده میشده، این استنباط میشود که این نام وجود نداشته و جعل شده است.\nو در ادامه میفرمایید: “واقعیت امر این است که در میان مردم بومی جلگه و کوهستان گیلان و مازندران، هرگز عنوان «دیلمی» یا «دیلم» وجود خارجی نداشته، چه رسد به واژه‌ی فارسی و غریب «دیلمستان»!”\nیعنی مردمی کوهستان و جلگه گیلان ومازندران با کسانی که در گیلان و مناطق غربی و مرکزی مازندران زندگی میکنند فرق میکنند؟ پس نتیجه میگیریم در این نوشته به آن اندازه که گفتید دقت نکردید.\nپسوند –ستان در گیلکی هم وجود دارد و معادل با “جار” و “کله” است شاهد من هم روستای “کرفستان(سرخسزار)” و منطقه “انارستان” در شهرستان رودسر است.\nمدرک من برای اثبات” دیلم” کتب تاریخی مولفان غیر بومی است که متاسفانه شما قبولشان ندارید. سوال من اینست که1- آیا ما از مورخان بومی کتابی تاریخی در این زمینه داریم؟ شما طبق چه سندی می گویید(در نوشته های قبلتان) کوروش و دین زردشتی به گیلان نیامدند.. مدارک و اطلاعات ما محدود به همان کتب فارسها و عربها است. 2- آیا نام دیلمی را آنها از خودشان ساخته اند؟ یا طبق چیزی که مردم بومی آن زمان میگفتند نوشته هایشان را ثبت کرده اند.\nدوست عزیزم من هرگز به خاطر فرار از نام “رشتی” و “گیل” که توسط جاهلان و به ناحق، تهمتهای به آنها زده شده به “دیلم ” پناه نبرده و نخواهم برد و چه افتخاریست که با نام میرزا و یارانش و صدها چهره افتخار آفرین دیگر شناخته شوم و هرگاه در خارج از سرزمین گیل و دیلم از من پرسیده شود که رشتی یا گیل هستی (چون این نام شناخته شده تر است) بدون درنگ رشتی و گیل بودنم را اعلام میکنم. و همواره زبان خود را گیلکی نامیده ام .”گیلکی دیلمی ” به خاطر نامگذاری شما بوده که میفرمایید” گیلکی گالشی”. وگرنه من با هر بدعتی که تفرقه درست کند مخالفم.\nمن در بحثی که با شما در خورتاو داشتم هم از “جولاه” نام بردم که ساکنین جلگه رامسر و چابکسر به کوهنشینان این منطقه می گویند. آیا این گروه را هم باید به آن سه دسته شما اضافه کرد؟ این در حالیست که خود آن مردم به خود “ییلاقی ” می گویند.\nهدف من از آوردن نام کاسپین این بود که ما میخواهیم یک نام قدیمی( که در قدیم توسط گیلانیان به کار میرفته و از نام قوم کاسی آمده ) را دوباره به کار ببریم و به نظرم نامگذاری دوباره “ییلاقی” به” دیلم ” دقیقا مثل خزر به کاسپی یا کاسپین است. و این درست است که هر قومی که با کاسپین مرز دارد می تواند نامی برآن بگذارد ولی نه در اجلاسهای و دانشنامه های بین المللی و رسمی جهانی وگرنه یک دانشگاه خارجی به خاطر استفاده از نام خلیج عربی به جای خلیج فارس از ایران عذرخواهی کتبی نمی کرد.\nشما به (دیلمان یا دیله‌مُن، بیژن شهرستانی، گیله‌وا، شماره۸۴) اشاره کردید متاسفانه من به این مقاله دسترسی ندارم ولی شما را به کتاب وجه تسمیه شهرها و روستاهای گیلان از جهانگیر سرتیپ پور ارجاع میدهیم . امیدوارم ایشان را قبول داشته باشید.در اینجا دو موضوع را مطرح میکنم اول اینکه امروزه فارس نام استانی است و تنها قسمتی از سرزمین فارس نشین آیا ما میتوانیم بگوییم مردم اصفهان فارس نیستند؟ و دوم: گیریم دیله مؤن به معنی زمین محصور و احاطه شده باشد، چه اشکالی دارد که نام قومی از محل زندگیش اقتباس شده باشد ؟ همان طور که نام بسیاری از کشورها به معنای خاصی بوده و امروزه به به قومی که در آن سرزمین زندگی میکنند آن نام را نسبت میدهند.\nهدف من از بکار بردن نام سه قوم برای گیل دیلم و مازندرانی(طبری،تیپوری) فقط به این دلیل است که در فرهنگ مردم این مناطق را اینگونه میخوانند و فقط نام دیلمی، گالش و کلاهی و جولاه (توسط جلگه نشینان) و ییلاقی(توسط کوهنشینان) خوانده میشود وگرنه بر وجودشان شکی نیست. و بارها گفته ام که شباهت این سه به حدی است که جدایی ناپذیر بوده و پیشرفت و سربلندی هر کدام در گرو پیشرفت و سربلندی دوتای دیگر است.\nمتاسفانه چون در گیلان زندگی نمی کنم فرصت نکرده ام به همه جای آن سفر کنم، اما با مردان و زنان سالخورده بسیاری در اشکور(جیرولایت(سفلی) ، جؤرولایت(علیا) و بالا اشکور(ارتفاعات رامسر و تنکابن)) صحبت کرده ام. در سفرهایی که به دیلمان و آبادیهای اطراف آن داشتم نیز با چند نفر از آنها به گفتگو نشسته ام، حتی یک نفر را پیدا نکردم که خود را کلاهی یا جولاه بداند و فقط این کلمات را از زبان مردم جلگه نشین شنیده بودند و در عوض ساکنین جلگه را با عناوینی خطاب می کردند تا مقابله به مثل کرده باشند (و من میخواهم اینها نباشد).آنها خود را اشکوری، دیلمانی، ییلاقی و جؤرا آدم و امثال اینها می دانستند. دوست عزیز همانطور که من نمی توانم به یک کیاشهری بقبولانم که دیلم است شما هم در قبولاندن گیلک به مردم اشکور ناتوانید. شما فرمودید جلگه نشینان ” اصلا چیزی به نام کلایی نمی‌شناسند” هرگاه مسیرتان خورد به رودسر، کلاچای و املش رفتید از معمرین این معنی واژه کلاهی را بپرسید.\nحتی اگر بپذیریم که آنها به خود کلاهی ، جولاه و گالش میگویند(البته چوپانها به خود گالش میگویند) ما دنبال لفظی هستیم که هم کلی باشد هم واقعی.\nو در پایان ورگ عزیز من میتوانم درک کنم که شما چه می خواهید و هدفتان در نهایت سربلندی تمام گیلک زبانان است. اما به نظرم با جعلی خواندن دیلمی و مازندرانی در عمل غیر از خواهد شد و نتیجه ای جز تفرقه را نخواهد داد… من فکر می کنم اگر این طور شود ، بعضی فقط بر تفاوتها انگشت گذاشته و عده ای هم دنبالشان راه می افتند و همه تلاشهای صورت گرفته در زمینه “هویت جویی” نابود میشود.من امیدوارم با درایت شما و دیگر دوستان هرگز این روز را نبینم.\nآوریل 16, 2011 در 23:59\nخیلی متشکرم که وارد بحث شدی و این همه وقت گذاشتی.\nاگر شلخته و با عجله و در نتیجه شاید کمی با لحن تند پاسخ می‌دهم، امیدوارم ببخشی.\nیکم/ کاربرد تاریخی داشتن با ساختگی بودن تناقضی ندارد. دهه‌هاست که در تورکیه، کوردها را با عنوان «تورک کوهی» می‌خوانند. کاربرد تاریخی دارد، اما ساختگی‌ست.\nدوم/ نه خیر. این معنی استنباط نمی‌شود که کسانی غیر از مورخان فارس و عرب -در گذشته- هم از این نام استفاده می‌کردند. دلیل آوردن نام مکان‌های مختلف این است که در دوره‌های مختلف به جاهای گوناگون این عنوان اطلاق می‌شده. و جغرافیای تاریخی این عنوان دیلم بسیار گونه‌گون و گاه دور از هم بوده است. خوب است بدانی که دیلمان و دیلمستان گاه چندین استان را و گاه تنها نیمی از استان گیلان را در بر می‌گرفته و هیچ انطباقی بر جغرافیای قومی یا زبانی هیچ قوم و زبانی ندارد.\nسوم/ شما عمدا سعی می‌کنی تفاوت نگاه من به مردم بومی و نام مورد استفاده‌شان و مورخان و نویسندگان را نادیده بگیری و از دل همین نادیده گرفتن است که نتیجه می‌گیری: یعنی مردمی کوهستان و جلگه گیلان ومازندران با کسانی که در گیلان و مناطق غربی و مرکزی مازندران زندگی میکنند فرق میکنند؟ پس نتیجه میگیریم در این نوشته به آن اندازه که گفتید دقت نکردید!\nسوم/ عزیز من، دلیل من بر عدم ورود زرتشت به این منطقه، سه چیز ساده است:\n– وجود دفن مردگان که در آیین زرتشت نارواست.\n– وجود آثار و بقایای آیین مهر و نیز پرستش عناصر طبیعی که منطقا می‌بایست پس از چند هزاره حضور آیین زرتشت از بین می‌رفته و نه تنها نرفته بلکه تاکنون ادامه پیدا کرده.\n– نگاه منفی اوستا به سرزمین‌های شمال البرز و جای‌گاه اهریمن و دیوان خواندن آن.\nاز این‌ها گذشته، با رصد نام ولایاتی که به پادشاهان ایرانی خراج می‌دادند هم چیزهای جالبی دستگیر هر پژوهنده‌ای خواهد شد.\nو معلوم است وقتی شناخت و نگاه از/به این منطقه در این سطح باشد، تبار عنوان «دیلم» را که در عربی به معنای «دشمن» به کار می‌رود باید در کجا جست.\nچهارم/ گیلکی گالشی عبارتی‌ست که در دو بخش معرف زبان و لهجه‌ای از زبان است. مثل فارسی تاجیکی یا فارسی اصفهانی. اما آیا گیلکی دیلمی هم چنین است؟ یعنی شما مدعی وجود لهجه‌ای با عنوان دیلمی در زمان حاضر هم هستید؟!\nپنجم/ این‌که شما در جای دیگر خود را رشتی و گیل «هم» می‌نامید و در داخل خود را دیلمی بنامید و… البته امری شخصی‌ست اما من در این‌جا به دنبال «امر نمادین نامیدن یک ملت» هستم.\nششم/ مردم شهر من هم خودشان را لاهیجانی می‌نامند. مردم روستاهای اطرافش خود را «محلی» می‌نامند. افزودن «کلایی» به سه بخش، به قول گیلک‌ها کتره‌ای نبود؛ بلکه وجود مادی و گستردگی خاص خودش را داشته و رده‌بندی در ردیف گالش و گیله‌مرد بود.\nهفتم/ مسأله قبول داشتن یا نداشتن از سوی من نیست. مسأله روش‌شناسی پژوهش و نتیجه‌گیری‌ست که در مقاله‌ی شهرستانی منطقی‌تر و اصولی‌تر است.\nهشتم/ مثال شما از فارس کمی بی‌ربط است. همین حالا از عنوان «فارس» استفاده می‌شود. و اتفاقا استفاده‌ی معاصر آن به اعتبار زبان فارسی‌ست نه نژاد پارس یا استان فارس.\nنهم/ می‌گویید «گیریم که..» این که نمی‌شود رفیق عزیز من. خوب چرا اسم این قوم را اصلا بازکیایی (از منطقه‌ی کوچک بازکیاگوراب) نگذاریم؟ یا مثلا «شاجانی» نگذاریم؟ این جور استدلال کردن شماست که به ذهن من این تصور را متبادر می‌کند که شما قصد دارید به هر قیمت ممکن از عنوان دیلمی دفاع کنید. حتی وقتی قبول می‌کنید (در فرض البته) که دیلمان همان عنوان منطقه‌ی محصور و مطابق با نظریه بیژن شهرستانی‌ست باز می‌گویید: چه اشکالی دارد نام قوم از آن گرفته شود؟!\nدهم/ قوم معنی و تعریف خود را دارد و من اصلا معنی «دوتا و سه‌تا»ی شما را نمی‌فهمم. لطفا به تعریفی که در بخش‌های قبلی از ملت و قوم ارائه داده‌ام و بر همان پی بحث کرده‌ام در نظر بگیرید.\nیازدهم/ دوست من، کلاهی عنوانی برای تحقیر نبوده و نیست و اصلا در میان گیله‌مردان اغلب همه‌ی کوه‌نشینان را به اشتباه گالش می‌دانند. متاسفانه اطلاعات پایه‌ی شما غلط است. من واژه‌ی کلاهی را نخستین بار در ارتفاعات شنیدم نه در جلگه.\nدوازدهم/ من برای قبولاندن عنوان «گیلک» به مردم هر منطقه‌ی گیلک‌زبان به زبان آن ارجاع می‌دهم و ادعای ریشه‌دار بودن این عنوان را نمی‌کنم. اما شما جز با کتاب‌های دم دست‌تان، دیگر با چه چیزی خواهید توانست به مردم هم کوه و هم جلگه عنوان «دیلمی» را بقبولانید؟ تازه ادعای ریشه‌دار بودن آن را هم دارید!\nسیزدهم/ شهرهایی که برای ردیابی نام کلایی معرفی کردید، جمعیت مهاجر بسیاری از کوه‌نشینان دارد. دلیل شناخت این مردم این واژه هم همین است. گرچه اگر گیله‌مرد هم باشند تاثیرش در بحث ما چیست؟ از طرفی برای من بسیار جالب است که در فاصله‌ی بین کامنت قبلی و فعلی‌تان، نه تنها با واژه‌ی کلایی آشنا شدید و دیگر به گوش‌تان غریبه نیست، بلکه جاهایی را هم برای ردیابی‌اش سراغ دارید!\nچهاردهم/ می‌نویسید «حتی اگر بپذیریم که آنها به خود کلاهی ، جولاه و گالش میگویند(البته چوپانها به خود گالش میگویند) ما دنبال لفظی هستیم که هم کلی باشد هم واقعی.» و لابد آن را در عنوان «دیلمی» می‌یابید؟ فکر نمی‌کنید این نقض غرض باشد؟ من عنوان همه‌پسند را در عنوانی برگرفته از «زبان این ملت» دیده‌ام، شما در «دیلم» می‌بینید که اغلب حتی شامل جلگه و حتی کوه‌های غرب گیلان هم نمی‌شود؟ به دلیل همین تناقض‌هاست که من احساس می‌کنم هدف شما و برخی دوستان تنها دفاع بی چون و چرا از عنوان دیلمی‌ست و نه یافتن نامی همه‌گیر و جامع و مانع.\nپانزدهم/ من چیزی را جعلی نخوانده‌ام. اما فرق است میان آن‌چه که خودخوانده است و آن‌چه حکیم‌فرموده. من به دنبال نامی برای این ملت و متعلق به خود آن هستم. و گمان می‌کنم تاکنون تنها مخالفان با عنوان گیلک بوده‌اند که دائم از روش چند دسته و چند قوم کردن وارد بحث شده‌اند.\nمن تمام استدلال‌های ممکن در دفاع از عنوان «گیلک» را گفته و نوشته‌ام و گمان می‌کنم از سوی من، دلیل آوردن بیش‌تر تنها خشت زدن باشد. چه که دیگر وارد عرصه‌ی سلیقه و انتخاب و خوش‌آیند و بدآیند می‌شویم و در این عرصه تلاش برای اقناع طرف مقابل چیز خوبی نیست. من در پروژه‌ای که دنبال می‌کنم، در این مرحله از آن، نیاز به «امر نمادین نامیدن» را به شدت احساس می‌کنم و از همین رو دست به کار شده‌ام. وگرنه نه قیم این قوم (یا به قول شما سه قوم!) هستم و نه در جای‌گاه صدور دستورالعملی که همه آن را عملی سازند. از شما چه پنهان، اتفاقا مسیر واقع برخلاف میل من و به سود میل شما پیش می‌رود و این روزها بخشی از این مردم خود را گیلانی، بخشی دیلمی، بخشی شمالی، بخشی گالش و بخشی فقط ایرانی می‌دانند. عنوان و نام و نشان بسیار است این روزها. و یک جورهایی همه‌شان هم درست.\nآوریل 16, 2011 در 15:01\nدر پاسخ به آقای نیما فرید مجتهدی:\nالبته اگر مردم یکجا نشین بپرسی گالش کیست میگویند کسانی که دامدارند و به اصطلاح میگویند(کوه درن) کوهای بزابون سیارزه زرو لزر سرده پر از گالش است و اگر ازشان بپرسید آیا به شما کلاهی میگویند؟ جوابشان مثبت است چون به این نام خطاب میشوند (البته نه به این شدت) ولی از ایرانیان قدیم میپرسیدند تو عجمی میگفتد بله…. ولی مهم این است خودشان به خود چه میگویند\nآوریل 16, 2011 در 17:02\nوالا بنده از کسی نپرسیدم کلاهی هستی تا به من جواب بده آره و نمی دونم چطور شما از من نقل قول می کنی ، بنده گفتم چندین سال در مناطق کوهستانی گیلان تحقیق می کنم و و اولین بار هم واژه کلاهی هم از مردم بومی شنیدم. و اصلن نمی دونستم کلاهی هم وجود داره و بعدش که قضیه رو دنبال کردم به این مسئله پی بردم. شواهد امر من هم در روستای عاشورآباد دیلمان، وربن سورتله اشکور و وسمه جان شاهجان است. همانطور گفتم خودشان به خودشان گفتند.\nآوریل 17, 2011 در 02:58\nمن هیچ کجا ادعا نکردم که مردم بومی خود را گیلک نامیده‌اند.\nمن هم ننوشته ام که شما چنین ادعایی کرده اید!\nسوال من چیز دیگری بود که واضح تر از آن نمی توانم بنویسم. حالا اگر برداشت اشتباه می شود و شما می گذارید به حساب تحریف گزاره های شما بحث دیگری است.\nآوریل 17, 2011 در 15:34\nدر پاسخ سمیرا:\nمسأله این‌جا تفاوت جایگاه دو عنوان دیلمی و گیلکی‌ست. اولی هیچ جایی در فرهنگ بومی ندارد. اما دومی دست‌کم در نام زبان این مردم وجود داشته است. اولی جامع و مانع نیست، اما دومی تمام کسانی که به زبان گیلکی حرف می‌زنند را در بر می‌گیرد.\nآوریل 17, 2011 در 07:02\nاین مقاله ای چالشی است\nمن نمی خواستم واردش بشوم اما نمی شه وارد نشد\nهمانطوریکه خودت هم به آن اشاره کرده ای شباهت های زبانی، نژادی و فرهنگی بین تمامی اقوام ساکن در کرانه های جنوبی دریای کاسپین انکار ناشدنی هست و هیچ کسی نمی تواند و نباید منکر آن بشود. اصل هم بر همین اتحاد است. اینکه برچسبهایی مانند شرق گیلانی و غرب مازندرانی و … موجب جدایی مان نگردد.\nاما اینکه کسی خود را دیلمی نمی داند به همان دلیل که مرقوم فرموده اید که کسی خود را گیل نمی داند، جای طرح ندارد زیرا اینها بازی با واژه هاست و شاید یک گروه و دسته ضرورتی برای نامگذاری گروه خود احساس نکرده اند زیرا در همسایگی خود گروه های مشابه داشته اند. به اسامی عرب و عجم و ترک و تات که بر خلاف این سیاق به وجود آمده اند توجه نمایید. در زبانهای شمال ایران شاید واژه ایراکی (عراقی) برای اقوام خارج از این حوزه و ایراک (عراق)برای سرزمینهای خارج از این حوزه کاربرد دارد.\nنهایتا اینکه زیر سوال بردن دیلم و دیلمی که نامی سترگ در تاریخ و فرهنگ خاورمیانه دارند و خاستگاهشان کوهستانهای شمال ایران می باشد، شایسته نیست و بهتر اینکه ضرورتی ندارد.\nآوریل 17, 2011 در 15:38\nدر پاسخ به مسعود:\nمتشکرم از تو مسعود جان که وارد بحث شدی. من اگر هم عنوان دیلم و دیلمی را زیر سوال بردم، از منطر زبان درونی یک قوم است. با همه‌ی آن بار افتخارآمیز و پرارزش همراه با عنوان دیلمی، باید قبول کنیم که این عنوان هرگز در فرهنگ بومی مورد استفاده قرار نگرفته است. و حتی عنوانی نیست که بتواند همه‌ی گیلک‌زبانان را در بر گیرد. و من محدوده‌ی کار خود را مردمان گیلک‌زبان تعریف کرده‌ام. حال اگر دوستانی تاکید روی مردم منطقه‌ی خاص خود دارند، می‌توانند از عنوان مربوطه استفاده کنند.\nآوریل 17, 2011 در 07:20\nو مطلبی دیگر:\nمن از تبار مادری و پدری هر دو اصالتا اشکوری محسوب می شوم\nبارها در صحبتها بزرگان و افراد سالخورده فامیل در نقل خاطراتشان شنیده ام که از فردی صحبت می کردند که در کوهستانهای اشکور (همان یلاق خودشان) دیده اند و برای توصیفش گفته اند که :” کاملاً مشخص بود که یلاقی نیست و گیله مرد است” برایم جالب بود. گیله مردان نسبت به کوهنشینان از لحاظ ظاهری نیز قابل تشخیص بوده اند اما نکته دیگر اینکه در حال حاضر ترکین جمعیتی در اکثر شهرهای شمالی کشور شدیدا از آمیختگی مردمان کوه و جلگه به وجود آمده است به نحوی که افتراقشان غیر ممکن می باشد. اما در خصوص واژه دیلم شما را به کتاب ماهیگران تاجدار تالیف “مفیز ا… کبیر” مورخ سوری ارجاع می دهم که از به روی کار آمدن دیلمیان تا انقراض این سلسله می پردازد. به دیلمیان در بغداد آن روز، حمرائیان (سرخ روی) نیز می گفته اند.\nضمنا در متون قدیمی به کوهستانهای منطقه رودسر، سی می گویند (جور سی به جای اشکور بالا و جیر سی به جای اشکور پایین) و اصلا اشکور و دیلم به نظر می رسد با هم متداخل هستند. جالب اینکه اهالی کلاردشت مازندران نیز خود را اشکوری می نامند.\nبه هر حال در این زمینه جای بحث زیاد است اما اصل همان است که در ابتدای کامنت قبلی اشارده کردم.\nشیمی همت قوربان\nآوریل 17, 2011 در 15:03\nکارشناس: شامل مورخ، زبان شناس، شاعر، ادیب، روزنامه نگار و خلاصه هر کسی که با دید متفاوت تری به وقایع می نگرد.\nمردم: عامه مردم\nشما آن بخشی از نظرات مردم (مثل: گـِلـِکی) و کارشناسان (مثل: دریای کاسپین) را که منطبق با مانیفستتان است، را تائید می کنید.\nآن بخشی از نظرات مردم که با مانیفستتان منطبق نباشد (مثل ذریای خزر) را رد می کنید، آن را ناشی از بی اطلاعی مردم می دانید.\nو آن بخشی از نظرات کارشناسان که منطبق با مانیفسستتان نباشد (مثل دیلم) را رد می کنید و به کارشناسان برچسب می زنید.\nتشخیص این همه تناقض کار سختی نیست.\nیکی از نکات بسیار مورد تاکید شما و دوستانتان (ایران کلباسی. گویش مردم کلاردشت) است.\nاگر سری به رزومه ایشان بزنید\nپیشوندهای تصریفی و اشتقاقی در افعال گویش مازندرانی کلاردشت، مجله زبانشناسی، مرکز نشر دانشگاهی، س10، ش1، ص 88-105، 1372\nجالب اینجاست که خانم گلاباسی به عنوان یک زبان شناس بر “گویش مازندرانی کلاردشت” تاکید می کند. شما این را هیچ وقت بیان نمی کنید.\nبهتر نیست یک رویه یکسانی را در پیش بگیرید. یا نظر کارشناسان یا نظر مردم یا نظر خودتان یا ….\nآوریل 17, 2011 در 15:42\nدر پاسخ اساره‌سو:\nدر مسأله‌ی نام دریای کاسپین، خطاب من به کسانی بود که به عنوان ایرانی روی نام یک دریا تعصب دارند و روی دیگری ندارند. این تفکیک بین مردم عام و کارشناسان آن‌گونه که مدعی هستید در آن وجود ندارد.\nمشکل این‌جاست که شما به این نکته توجه نداردید که «من قصد نامیدن قوم خود را دارم» و برای این کار به عنوانی رجوع می‌کنم که هم وجود عینی داشته باشد و هم جامع و مانع باشد. همین و بس. این ربطی به تفکیک میان کارشناس و مردم ندارد. و به همین دلیل از کنار عنوان دیلمی می‌گرم. چون نه جامع و مانع است و نه وجود عینی دارد.\nآوریل 17, 2011 در 16:48\nفرض کنیم شما قائل به وجود عوام و خواص باشید:\nآنگونه که من از بحث ها متوجه شدم، عامه مردم ساکن مناطق کوهستانی شرقی گیلان خود را گیلک نمی نامند (روی آنکه چه می نامند هم اتفاق نظر وجود ندارد).\nخواص شان نیز عمدتاً خود را دیلمی می نامند.\nپس آن “وجود عینی” مد نظر شما در مورد گیلک نامیدن آنها از کجا آمده است؟\nآوریل 17, 2011 در 22:18\nآن خواصی که شما می‌گویید و جا و بی‌جا هم خود را دیلمی می‌نامند، اصلا کاری به کار زبان گیلکی و مسائل قومی آن ندارند. اساسا قشر روشنفکر در میان گیلکان با زبان گیلکی و منافع قومی گیلکان نه تنها همراهی ندارد، بلکه گاه با آن سر ستیز نیز دارد. (برای مثال نگاه کنید به بحث قلمی بهزاد عشقی با م.پ.جکتاجی در گیله‌وا و یا بحث‌های فراوان در این زمینه در همین ورگ)\nوجود عینی عنوان «گیلک» در بحث من از وجود عینی عنوان «زبان گیلکی» اخذ شده که خوشبختانه هنوز خودش و نامش از بین نرفته و بعید نیست در چند دهه آینده که به یمن تلاش‌های همان خواص نه از تاک نشان بماند و نه از تاک‌نشان، نام همین زبان هم بشود زبان‌های گیلی و دیلمی و بنویسند که در گذشته‌های دور اقوام گیل و دیلمی به دو زبان گیلی و دیلمی تکلم می‌کردند.\nباز هم برای چندمین بار تاکید می‌کنم:\nهمانا تاکید من بر «عنوان گیلک» به دلیل عینی بودن و وجود آن است و این عینیت و وجود از عینیت و وجود «زبان گیلکی» اخذ می‌شود.\nحال اگر دوستانی اصرار دارند این قوم را به نامی دیگر که در کتاب‌های مورخان فارس و عرب یافته‌اند، بنامند، بسم‌الله! گرچه، از من اگر می‌شنوید، آن خواص هیچ علاقه و عزمی برای نامیدن این قوم ندارند و اصلا کاری به کار قومیت و زبان قومی ندارند و خیلی جهان‌وطن‌تر از این حرف‌هایند.\nآوریل 17, 2011 در 23:55\nقبل از هر چیز امیدورام از روی لجاجت چیزی نگوییم که به کسی بر بخورد یا اینکه غیر منطقی بگوییم. به نظر من تمامی افرادی که وارد این بحث شده اند دغدغه فرهنگی دارند و این دغدغه ارزشمند است. اما فکر می کنم برخی بحثها بیهوده و بی فایده است.\nهر چند در کامنت قبلی ذکر کردم که ظاهراً از لحاظ ریختار بین ساکنین جلگه و کوه جدایی بوده است اما هیچگاه به تفاوت ذاتی این دو اعتقادی نداشته ام.\nدر یکی از مسیرهای کوهنوردی در اطراف کوههای شاهوار شاهرود در حد فاصل استانهای سمنان و گرگان، جهت پرسیدن راه از چند کشاورز که با گاجمه (گاوآهن) در حال کار بودند، پرسیدیم که شما شاهرودی هستید یا گرگانی و جواب دادند: هیچ کدام ما گیلک هسیتم و من این نقل قول را به دول هیچ تغییری در اینجا ذکر می کنم. اما در جواب اساره سو به عنوان فردی با خاستگاه کوهستانهای شرقی گیلان، همان قدر که خود را فردی کوهستانی (هر چیز که می خواهید بنامید: دیلمی، گالش، کلایی، روباری، …) همان قدر نیز خود را گیلک می دانم.\nجالب اینکه حتی مردمان بومی و سالخورده روستاهای شمال تهران نظیر شمیران و لواسان نیز زبان خود را گیلکی می نامند.\nدر مجموع با نامیده شدن، تمامی اقوام شمال ایران به نام گیل یا گیلک مخالف نیستم به شرطی که اصالت و شرافت زیر شاخه های آن حفظ شود.\nآوریل 18, 2011 در 08:14\nمازندرانی ها سن بالاتر زبانشان را گـِلـِکی می نامیدند، نمی دانم ارتباطی با گیلک دارد یا نه؟ اما همین سالخورده ها هم خودشان را یکی (یک قوم) با گیلکان، نمی دانند.\nواژه “مازنی” که شما آن را ساختگی می دانید، در بین اقشار و سنین مختلف در حال جا افتادن است. حتی پدر بزرگ من هم الان از مازنی استفاده می کند.\nدر مورد دیلمی هم به عنوان یک پژوهشگر و کسی که “دغدغه فرهنگی” دارد سوالاتی را مطرح و پاسخ هایی دریافت کردم، مخاطبین همه آگاه اند و خود نتیجه گیری لازم را از بحث های مطرح شده می کنند.\nآوریل 18, 2011 در 18:35\nاز یادداشت‌ها و نوشته‌های متعفن شما بوی فاشیزم و زمزمه‌ی تجزیه طلبی‌های احمقانه به‌مشام می‌رسد\nآوریل 19, 2011 در 15:24\nبه نظر من هم مقاله بسيار جالب بود و هم اينكه كل مبا حث طرح شده توسط دوستان . اما مطلب را بيش از اندازه پيچ و تاب داده شده است كه لزومي هم نداشت .ذكر يك نكته شايد كمكي به اين بحث باشد آن هم اينكه شايد عده ائي از مردم كه ساكنين ارتفاعات گيلان باشد خود را ديلمي بنامند همانطور كه من خود را رشتي و يا يك لاهيجاني خود را لاهيجاني بنامد اما ما قومي تحت عنوان رشتي نداريم و ديلمي خواندن هم دليل بر قوم ديلم نيست و ما در گيلان بسيار از اين نمونه ها داريم كه از ياي نسبت براي اسامي استفاده مي شود و همچنين ما در گيلان كتب مرجع دقيق و قابل استنادي نداريم كه بتوانيم به آن رفرنسها اكتفا كنيم ولي ميتوان از تجميع كتب و مقالات به يك نتيجه واحد ويا نزديك به واحد رسيد .\nمطلب بعدي: آقا يا خانم …(نقطه) از نوشته متعفن و شيطاني تو كاملا واضح است كه اصلا آدم نيستي كه بخواهم تورا به يكي از صفات پست انساني نسبت دهم مهمترين دليل من هم اين است كه همينقدر وجودش را نداشتي كه اسم و يا نشاني از خودت به جا بگذاري تا بتوانيم با تو وارد بحث شويم و از روي گفتگو بتوانيم حل معما كنيم مشام تو به اين دليل بوي تعفن مي دهد كه همه وجودت و زندگيت متعفن است.\nآوریل 19, 2011 در 15:33\nمن در مناطق مختلف کوهستان البرز کار و سفر کرده ام جالب است که هر چه از گیلان(در چهارچوب تقسیمات کشوری) دور میشویم مردم کوهستان و جلگه دقیقا نام زبان خود را گیلکی می نامند.در فیروزکوه و دره سیمین دشت،میگون در شمال شرقی تهران ،دیزین در شمال کرج و یا در بهشهر در منتهی الیه مازندران.\nاما در دیلمان و اشکور که یه جلگه گیلان نزدیکتر است به جای نام عمومی نام محلی زبان رایج است که معمولا از نام روستا یا منطقه اقتباس شده.\nهمچنین به وضوح مشاهده میشود که اهالی مازندران (از نوشهر به سمت شرق)بخصوص شهرنشینان، بهیجوجه علاقه ندارند که از کلمه گیلکی استفاده نمایند زیرا نمی خواهند که با گیلکهای گیلان یکی دانسته شوند.این حالت روحی چه در میان روشنفکران و چه در میان اقشار مخبلف شهر نشین به وضوح دیده میشود.\nآوریل 19, 2011 در 18:59\nچقدر جالب می شد اطلاعات افرادی مثل فرشید و مسعود درباره جغرافیایی زبان گیلکی با این مثال های عینی ترسیم می شد. و روش کار می شد\nخواننده ورگ گفت:\nآوریل 19, 2011 در 20:05\nدر بین دوستان و آشنایان من افرادی هستند که این مقاله را خوانده اند به طور مشخص می توانم سه نفر را نام ببرم که به این مقاله منتقد بودندو نسبت به آن ایرادهای اساسی داشتند. هیچکدام از این 3 نفر که صاحب نظر، اهل مطالعه و اهل فرهنگ هستند حاضر نشدند نظر و ایرادات خود را نسبت به این مقاله در کامنتها بنویسند. و مطمئنم که برای نویسنده مطلب هم ارسال نکرده اند. در مورد مقاله با من و دیگران! صحبت می کنند. اظهار نگرانی می کنند اما …\nچرا؟ دلیلی نگفتند. من با این مقاله موافق نیستم. هر چه هم برای نویسنده استدلال می آورم که مردم باید اسمی را که شما می گذارید قبول داشته باشید نمی پذیرد! اما حداقل به خودم زحمت دادم که نظر مخالف خود را ابراز کنم و وقتی نتیجه نگرفتم از بحث کنار بکشم. این افراد این کار را انجام ندادند. سوال من از این افراد این است : افراد زیادی این مقاله را خوانده اند شاید بدون انتقادات شما آن را دربست قبول کنند. به راحتی از این موضوع عبور می کنید؟آنهم وقتی این همه نگرانتان کرده است؟\nآوریل 20, 2011 در 11:10\nدر پاسخ خواننده ورگ:\nدوست عزیز، ورگ نه اداره‌ی ثبت احوال است و نه هیچ مرکزیت تصمیم‌گیری دارد. تمامی ساکنان شهرها و روستهای مختلف می‌توانند خود را به هر نامی که دوست دارند بنامند. کما این‌که خیلی‌ها دل‌شان می‌خواهد زبانی به نام گیلکی وجود نداشته باشد و حتی گاه زبان خود را گیلکی نمی‌دانند و چه بسا اصلا آن را زبان نمی‌دانند.\nعنوان گیلک، از سوی ورگ برای نامیدن این قوم به کار برده می‌شود و دلایل استفده از آن هم به تفصیل هم در یادداشت و هم در کامنت‌ها مطرح شد.\nبار دیگر به کامنت‌های مسعود و فرزین نگاه کنید. و آن را با مصداق‌های موردی خود مقایسه کنید.\nآوریل 20, 2011 در 11:32\nحرف من سر ثبت احوال بودن ورگ نبود و نیست. چنین فکری هم نمی کردم!\nبه هر حال ممنون از جواب شما.\nمی 8, 2011 در 12:12\nدیلمان قبل از اینکه آریاییها به فلات ایران بیایند محل زندگی اقوامی مانند ” کادوسها” و ” کاسی ها” بوده، و بعد اقوام دیگری مثل “آمادها” به این منطقه آمدند و از ترکیب این اقوام قومی به نام “دیلمی” بوجود آمد…\n“دکتر افشین پرتو ” مولف کتاب تاریخ گیلان\nمن تمام زندگیم در سرزمین دیلم بوده ام. هیچکدام از مردم دیلمان خود را گیلک نمیدانن. خصوثا قدیمی هایش. همه ی دیلمیان(از حمله خود بنده) اعتقاد به دیلمی بودن خود در عین گیلانی بودن خود داریم.\nمی 9, 2011 در 01:37\nGilan Ancient عزیز لازم دیدم چند مورد رو در رابطه با کامنت شما عرض کنم:\n1) ای کاش محدوده‌ی سرزمین دیلم رو مشخص میکردید تا راحتتر بشه پیرامون مردم اون مناطق و اینکه خودشون رو چی میدونن، صحبت کرد. هر چند که فکر میکنم به اندازه‌ی کافی پیرامون این موضوع صحبت شده\n2) باز هم تکرار میکنم که مراجعه به منبع کار بسیار درست و پسندیده‌ای هست، ( به عبارتی لازم است ) اما کافی نیست. در نهایت باید با عقل و منطق به نتیجه رسید\n3) به نقل از دکتر افشین پرتو، از اقوامی چون کادوس و کاس یاد میکنید و معتقدید که اقوام دیگری ( که آماردها تنها یه نمونه از اونها هستن ) در این سرزمین زندگی میکردن که از ترکیب این اقوام، قومی به نام دیلم به وجود اومد\nبا فرض قبول وجود چنین اقوامی این سوال به ذهن میاد که چه‌طور واژه‌ی “دیلم” از دل این اقوام که هیچ‌کدوم‌شون از این واژه استفاده نمیکردن، در اومده\nمن معتقدم مردمی که در حال حاضر توی این سرزمین زندگی میکنن، همون مردمی هستن که چند‌هزار سال پیش توی این سرزمین زندگی میکردن و هیچ گونه ترکیب قومی یا نژادی به اون شدتی که شما از دکتر پرتو نقل کردید، اتفاق نیفتاده. در واقع نام‌هایی چون آماردی، دیلمی، کادوسی و … و همچنین ایجاد ترکیب قومیتی فقط و فقط زاده‌ی ذهن یه سری تاریخ‌دانه.\nکاس‌ها اجداد مردمان گیلک وبه عبارت دیگه اجداد مردمان گیلان و مازندران محسوب میشن. در زیر مطالبی رو در رابطه با کاس‌ها و این موضوع که ترکیب قومیتی یا بهتر بگم اصلا اقوامی چون آماردی، دیلمی و … نداشتیم و نداریم، ذکر میکنم\n1) کاس‌ها مردمی بودن با چنین ویژگی‌هایی: مو‌بور، چشم‌زاغ و سپید‌رو. همین ویژگی‌ها امروزه هم توی گیلک‌ها وجود داره. ما بیشترین تعداد افراد چشم‌زاغ و مو‌بور رو داریم. گیلک‌ها مردمانی سفید‌پوست محسوب میشن\n2) از طرفی توی تاریخ اومده که جغرافیای سکونت کاس‌ها از غرب دریای کاسپین بوده تا جنوب دریای کاسپین. یعنی منطقه‌ی قفقاز ( کاف‌کاس ) و گیلان و مازندران\nچند سال پیش موسسه ژنتیک ماکس پلانک آلمان یه سری آزمایشاتی رو هم توی منطقه‌ی قفقاز و هم توی گیلان و مازندران انجام داد. نتیجه‌ی این آزمایش از شباهت ژنتیکی‌یه مردم گیلان و مازندران با مردم منطقه‌ی قفقاز خبر می‌داد. یعنی شباهت ژنتیکی بین مردمان جنوب دریای کاسپین با مردمان غرب این دریا\nبه عبارت دیگه شباهت ژنتیکی در جغرافیایی که کاس‌ها در چند‌هزار سال پیش تا به امروز در اون زندگی می‌کردن و میکنن\nنکته‌ای که اینجا وجود داره اینه که اگه فرض کنیم کاس‌ها از گیلان ومازندران مهاجرت کرده باشن و مردم دیگری جایگزین شده باشن و یا حتی ترکیب نژادی به وجود اومده باشه، پس چرا هنوز مردمان این منطقه با مردمان منطقه‌ی قفقاز شباهت ژنتیکی دارن؟\nمگر اینکه فرض کنیم که کاس‌ها همزمان از غرب و جنوب دریای کاسپین مهاجرت کرده باشن و مردمان دیگری اون هم دقیقا توی همون منطقه‌ای که کاس‌ها زندگی میکردن ساکن شده باشن!!! و به همین دلیل هست که نتیجه‌ی آزمایش موسسه‌ی ماکس پلانک حکایت از شباهت ژنتیکی بین مردمان این دو منطقه داره. که به نظر من چنین چیزی عملا غیر ممکنه\nاین که کاس‌ها همزمان از غرب و جنوب این دریا رفته باشن و مردمان دیگری دقیقا توی همون پهنه‌ی سکونت کاس‌ها ساکن شده باشن. این موضوع در رابطه با ترکیب قومی و نژادی هم صادقه\n3) لباس‌های گیلکان قدمتی بیش از 4هزار سال داره.\nیعنی از بیش از 4 هزار سال پیش تا به امروز این پیوستگی‌یه فرهنگی حفظ شده. حالا سوال اینجاست که اگه کاس‌ها به کل از این سرزمین مهاجرت کرده باشن و یا اگه مردمان دیگه‌ای از جمله مردمان آماردی، کادوسی، دیلمی و …به این سرزمین اومده باشن و ترکیب قومیتی رو به وجود آورده باشن، پس چرا از 4 هزار سال پیش تا به امروز شاهد این پیوستگی‌یه فرهنگی هستیم. چرا شاهد گسست نبودیم؟\nمی 9, 2011 در 13:04\nدر پاسخ گیلتام:\nمرسی از توضیحاتت گیلتام عزیز. اما گمان نمی‌کنم این توضیحات به درد این دوست گرامی ما بخوره. دوباره به بند آخر نوشته‌ش دقت کن:\n«من تمام زندگیم در سرزمین دیلم بوده ام. هیچکدام از مردم دیلمان خود را گیلک نمیدانن. خصوثا قدیمی هایش. همه ی دیلمیان(از حمله خود بنده) اعتقاد به دیلمی بودن خود در عین گیلانی بودن خود داریم.»\nایشان چند ادعا کرده که هیچ یک قابل اثبات و یا حتی قابل پی‌گیری نیست.\nتمام زندگی خود رو در «سرزمین دیلم» گذرانده. و معلوم نیست این سرزمین دیلم کجاست؟ امروزه چنین نامی نداریم. این نام مبهم گاه چندین استان رو در بر می‌گرفته و گاه منطقه‌ی خاصی بوده و تا همین پنج شش سال پیش فقط بخش کوهستانی گیلان بوده. کسی مثل پاینده روی گویش گالشی عنوان دیلمی می‌گذاره و این اشتباه رو به نسل تحصیل‌کرده بعدی منتقل می‌کنه.\nبعد به نمایندگی از «همه» مردم اون منطقه‌ای که جغرافیای دقیقش بر خودش هم معلوم نیست ادعاهای مختلف می‌کنه. اون هم با قاطعیت! تاکید می‌کنه «هیچکدام» از مردم دیلمان خود را گیلک نمی‌دانند. این‌جا البته ناچار می‌شه از «دیلمان» استفاده کنه. که خودش تناقض درونی ادعاشه. یعنی خودش هم نمی‌تونه از دیلم برای شاهد آوردن استفاده کنه. و بعد باز به نمایندگی از همه دیلمیان (که باز معلوم نیست منظورش اهالی دیلمانه یا اهالی سرزمین نامعلوم دیلم!) مدعی می‌شه «همه دیلمیان از جمله خودش» خود را دیلمی و در عین حال گیلانی می‌دانند.\nحال جالب اینه که همه‌ی مردم ارتفاعات به مردم جلگه گیلؤنی (گیلانی می‌گویند و این در غرب مازندران هم معموله و در واقع گیلان همان جلگه‌ست. یعنی اگر الان از لنگرود بروی به لج میج یا جؤراشکور می‌گویند فلانی از گیلان آمده. و معلوم نیست این عزیز که این قدر روی اسم درست و اصیل تاکید داره چه طور هم خودش و هم «همه» اهالی سرزمینش خود را دیلمی و در عین حال گیلانی می‌دانند؟ این خودش یک تناقض دیگر رو تحمیل می‌کنه. و لابد برای رفع تناقض مجبوره بگه منظورم استان سیاسی گیلان بوده که در چنین وضیعیتی تناقض بعدی هم اضافه می‌شه: یعنی در عین حال که قوم دیلمی هستند٬ با تالش‌های استان گیلان و تورک‌ها و کوردهای عمارلو و جلگه‌نشینان یک قوم واحدند؟ این یعنی چی؟ یعنی شما مباحث قبلی در باب مفهوم ملیت و قومیت و زبان مشترک گیلکی را نخوانده‌آید و با شنیدن عنوان «گیلکی» برای نامیدن مردمی که زبان‌شان گیلکی‌ست خون‌تان به جوش آمده و همه‌پرسی ۱۰۰ درصدی کرده‌آید؟\nمی 31, 2011 در 03:54\nبا سلام و ضمن قدردانی از زحمات شما متذکر میگردم که زبان گیلکی زبان کلیه بومیان ساکن در سواحل جنوبی دریای کاسپین و نیز سراسر کوههای دیلم ( البرج یا البرز) میباشد. بر این اساس و نیز سایر اشتراکات (نزادی فرهنگی جغرافیایی و تاریخی ) طبیعی است که نام مشترک (قومی) ما چیری حز گیلک نمیتواند باشد.\nژوئن 6, 2011 در 17:21\nسلام فقط اینو میدونم که گیلک یا گالش یا دیلم یا مازندرانی از یک ریشه هستند چون از جنوبی ترین خاک گیلان تا قسمتها از گلستان در دوره های قبل به نام دیلمستان بود که همه به یه زبان یا گویش حرف میزدند حالا اسمشو هرچی میخواین بزارین گیلکی گالشی یا دیلمی\nاز شماها هم خواهش میکنم بین گیل و دیلم گالش مازندران یا گیلان تفرقه نندازین ما یکی هستیم من خودم را دیلم گالش گیلک میدونم چون همه اینها یکی هستن\ngilan ancient: پاسخی به ورگ گفت:\nاکتبر 8, 2011 در 11:10\nباز در شروع صحبتم اشاره به سخنان کسی می کنم که در سالهای اخیر تحقیقات زیادی در این منطقه داشته:\n“دکتر افشین پرتو ”\nمن خودم اعتقاد دارم شاید دیلم(Dilam) نام درستی نیست ولی یقینا همون گیل هم نیست(در عین اینکه ریشه کاملا یکیست).\nدر پاسخ به مورد اول جالب است بدانید که منظور بنده از سرزمین دیلم کاملا برنامه ریزی شده بود. پدر بزرگ پدر من اهل عمارلو(مرز دیلمان و رودبار) و مادربزرگش اهل طالقان بودند. پدر بزرگ دیگر پدرم اهل اشکور و مادربزرگ دیگرش اهل کجید(یکی از روستاهای املش) بودند. مادر خودم هم از خاندان آل بویه و تقوی(اولاد تقی) هست. خوشبختانه من امروز می توانم این ادعا را داشته باشم که در اکثر سرزمین های دیلم نشین رفت و آمد دارم و به جرأت خود را یکی از کاس سی ها بدانم.\nمن می تونم با ارائه ی مدارک زیادی به شما نشون بدم که خیلی قبل از محقق ارزنده زنده یاد پناهنده واژه ی دیلم وجود داشته. شاید در اینجا شما (با وجود تلاش و آگاهی های زیاد) مطالعاتتون از من کمتر باشه. شاید مدارک و یافته های که من در سرزمین های کوهستانی دارم (چه در عرصه ی آثاری که مطمئن هستم به تعداد انگشتان دست فقط می دونن که همچین آثاری در دیلمستان وجود داره و چه در عرصه ی تاریخ گشاییش) بیشتر از شما و دوستان زحمت کشتان باشد.(این قول رو میتونم بدم که با آزاد شدن وقت و اتمام تحقیقاتم اونهارو در اختیار شما قرار بدم).\nمن باز هم میگم به دلیل تحقیقات گسترده ی میدانی و توانی که داشتم نظر خودم رو میگم و به نمایندگی از همه چندان واژه ی غیر مربوطی در رابطه با اونچه که پیدا کردم نبود. بحث بسیار مفصلتر از اونه که بخوام به ایراداتی که شما از من به عنوان مخالف نظرتون مطرح کردید در یک یا چند کامنت جوابگوتون باشم. فعلا فقط همینقدر اکتفا مینم که هیچ دیلمی (در هر منطقه ای که به گواه تاریخدانان دیلمستان محسوب بشه) خودش رو گیلک ندونسته و نمیدونه. من به جرأت حتی به یک نفر هم برخورد نکردم.(البته اینکه شخص من به کسی برخورد نکردم به خودی خود چیزی رو ثابت نمیکنه.) مطمئنا خودتون هم قبول دارید شهر دیلمان بازمانده ای از دیلمستان قدیم است (حداقل از حیث تاریخی،فرهنگی و نام) و آل بویه که قدرت اصلی دیلمیان به حضور آنان در تاریخ گره خورده است از همین منطقه ی امروزی دیلمان برخواستند و بی راه نیست اگر دیلمان امروز را پایتخت فرهنگی و نماینئه ی دیلمستان در عصر حاضر بدانیم؛ به همین دلیل به خود اون اشاره کردم. به نظر من توجیه اونچه که شما فکر میکنید درسته(من فقط با نتیجه گیری شما مشکل داشتم. هر بخش سخنان شما بجز نتیجه گیری اش به خودی خود درست است) و زیر سوال بردن نظر من برای شما یقینا آسانتر از کاریه که من میتونم بکنم. اون جریان گیلانی بودن هم به مقوله ی استان گیلان اشاره داره. و دیلمی ها خودشون رو گیلانی میدونند. دیلم همان گیلک نیست (خود کلمه ی گیل هم خیلی قدیمی تر از دیلم نیست) ولی این دو ریشه هایی یکسان دارند و این در تمام ابعاد وجودیشون هست…(نژاد، زبان، فرهنگ و…) و باز یعنی اگر کاس سی ها و کاسپی ها رو بتونیم جدا کنیم دیلم از گیل جدا میشه.(شاید یکم رسوندن منظور برای من در اینجا سخت بود) مثل اینکه کسی که در لاهیجان متولد و بزرگ شده رو لنگرودی بدونی. مطمئنا هیچوقت طرف قبول نمیکنه و یا یک تالشی رو رضوانشهری بدونی. در عین اینکه اینها (لاهیجانی و لنگرودی، تالشی و رضوانشهری) ریشه یکسان فرهنگی، زبانی و نژادی دارند و این به معنی دشمنی این دو یا تفرقه و این حرفا نیستش. و تالشی ها هم امروز خودشون رو گیلانی میدونن. وبه هیچ وجه این امر که دیلمی ها خودشون رو گیل نمی دونن بر خلاف برداشت شما به دلیل رشتی گریزی و ترس از رشتی بودن نیست که رشتی بودن جای بسی افتخار بوده ، هست و خواهد بود و از ظن کسانی که تمام مردم شمالی رو رشتی میشناسن باز هم رشتی حساب میشن و اینها از اون نظر به رشتی بودنشون افتخار می کنند. این مسلم است که خود را گیلانی می دانند! چون از کاسها هستند ولی گیل ننامیدشان. (امیدوارم منظورم رو تونسته باشم برسونم و در مثل مناقشه ای نباشه. چون به اعتقاد خودم 100٪ این یک مثال کامل نیست) اگر به دلیل مشکل زمان نتونستم خوب و کاملتر توضیح بدم عذر می خوام و در پایان جا داره از زحمات شما تشکر کنم. (این را هم اضافه کنم که در کوهستانهای جنوبی کاسپی عده بسیاری از کاس سی ها به جلگه آمده اند و همچنین در چند صد سال اخیر کردهای زیادی به این مناطق کوچ کرده و یا کوچانده شدند که این روزها با کاس ها ادغام شده اند.)\nژوئن 19, 2012 در 11:54\nمن اصلاتا پدر و مادرم کتالمی هسن که شهری است واقع در شهرستان رامسر و حدفاصل بین تنکابن و رامسر قرار گرفته است.اتفاقا بالا اشکور هم از توابع این شهر می باشد.به اطلاع می رسانم ما هیچ وقت خودمونو گیلک ندونستیم گرچه ممکنه زیان خودمونو گیلکی بدونیم اما به لحاظ قومی هیچ وقت خودمونو گیلک یا گیله مرد نمیدونستیم.اما این تفاوت چه به لحاظ ظاهری یا حتی لحهجه یا خصلت های فردی به طور کامل برای من روشنه.چه بسا که با دیدن یک گیه مرد سریعا می تونم بفهمم که از اهالی منطقه نیست. در ضمن به اطلاع می رسانم ما به هیچ عنوان واژه کلایی استفاده نمی کنیم.همینطور مطالبی که نوشتم نقطه نظرات شخصی بنده نیست.مادرم الان قریب 70 سال سن داره و همینطور سایر بستگاهن مثل پدر بزرگ و مادر بزرگم هم خود رو گیل نمیدونستن.من با ینکه به لهجه محلی (گیلکی )خودمون کاملا مسلط هستم اما همین چند کلمه ای که گیلکی شما نوشتید رو متوجه نشدم مثل شمه ایمیل هی کس دئن نتانه یا اوسئه بکون\nژوئن 20, 2012 در 15:29\nاتفاقن مو هی چن روز پیش چالوس ایسأ بوم. چالوس ِ یلاق دله یته دیهات دأنیم به نؤم ِ سنّار. جؤرسنّار ِ آدمؤن گوتن جیرسنّار ِ آدمؤن گیلک نین، کوردن. خودشؤن گوتن أمه گیلکیم و أمه زوؤن گیلکیه. تونم کی گونی تی زوؤن گیلکیه. هیسه أگه گیل و گیله‌مرد نشناسنی اون بحث سیوا ایسسه بلأمی‌سر.\nرسول نجفی دیلمی گفت:\nدسامبر 16, 2012 در 15:32\nسلام دوست عزیز من اولین باریه که به این وبلاگ یه سری زدم و با خوندن مطالبش خیلی ناراحت شدم من بچه دیلمان هستم و می خوام این موردو به شما بگم که با انکار تاریخ و حقیقت نمیشه به جایی رسید من تو مطالبتون یه نوع خصومت میبینم البته اینم بگم حرف حقیقتو آثار باستانی. کتوب نوشته شده و البته حکومت ال بویه میزنه که بعد تصرف ایران توسط اعراب اولین حکومتیه که سلطه ی ننگین اعراب رو از ایران بر میداره و یک حکومت دیلمیه و حتی روستای بویه همین الانم تو دیلمان هستش و زبون مستقلی داشته که امروزه به جوز معدودی لغات از بین رفته . من دوست دارم که این موارد برای شما افتخار محسوب بشه همون طور که شما و تاریخ شما برای ما افتخار محسوب میشه چون همه ی ما در حال حاضر هم استانی هستیم لطفا در نوشته هاتون تجدیدنظر کنید چون بیشتر از همه به خودتون توهین کردید\nژوئن 2, 2013 در 16:32\nگیل و دیلم گالش همه یک ریشه هستند و هیچ فرقی ندارند\nآگوست 5, 2013 در 16:06\nما براي نقد وضع موجود بايستي اول خودمان را نقد كنيم. واژه ملت شايسته همه ايرانيان است نه اينكه بگوييم ملت گيلك. ملت مازند. ملت ترك و …. يعني قرائت ضد ايراني يعني فاشيست ملي گرايي / خيانت قوم گرايي كه به نظر بنده هر دو از يك منطق بهره مي گيرند. ما گيلكها بايستي ناسيوناليسم مثبت ايراني را تقويت كنيم و نه اجازه دهيم كسي ما را نا ديده بگيرد و نه آدرس اشتباه به ما دهد.\nملت يعني مردمي كه هم به زباني يكسان و شبيه صحبت مي كنند و هم اشتراكات مذهبي ، قومي و ديني با هم دارند.\nيعني گيلكها هيچ ويژيگي مشتركي با كردها و مازندها ندارند؟\nخواهش مي كنم خواهش مي كنم انقدر خودمان ايزوله نكنيم همه ايران ماله ماست فقط با هم متحد باشيم و اجازه ندهيم كه كسي بين و ما ساير ايرانيان فاصله بياندازد. خانم ثابت ما از خيلي ها در ايران ايراني تريم.\nمارس 17, 2014 در 15:02\nمن با بسياري از عقايد شما در اين نوشته موافقم. مثل اين مطلب كه مردم منطقه گيلان و مازندران قومي به نام ديلم و ديلمي نمي شناسند يا واژه كلايي يا كلاهي و … دست كم براي ناحيه اي كه من در آن زندگي مي كنم (نشتاي تنكابن) واژه‌اي عريب است. اگر توجه داشته باشيم كه مناطق دوهزار و سه هزار زماني مركز ناحيه اي بودند كه ديلمستان ناميده مي شد، منطقاً بايد ردپايي از اين واژه بين مردم اين سامان پيدا مي شد. اما مردم اين مناطق خود را گالش (نه ديلمي يا كلايي) ميدانند. واژه گيل هنوز در غرب مازندران استفاده مي شود. يكي در برابر گالش و ديگري براي ناميدن مردمي كه از گيلان آمده اند. شما مي توانيد نامهايي را مثل گيلِ نقي، گيلِ حسين، يا حتي به همراه شغل مثل گيلِ سلموني يا گيلِ نجار از زبان مردم اينجا بشنويد. با شرمندگي اين پيشوند كمي بار منفي هم دارد (شايد به دليل نشان دادن منشأ غريب و غير بومي) و جالب آنكه خود اين افراد هم از ناميده شدن اينگونه ناراحت مي شوند! به گمان من واژه ديلم تغيير شكل يافته (توسط اعراب) واژه اي ديگر بايد باشد. مردم غرب مازندران زبانشان را(مثل مردم ديگر نواحي مازندران)گيلكي مينامند و به گيلاني‌ها گيل و به زبانشان گيلاني يا گيله گب مي گويند. درباره ك آخر گيل، حدس مي زنم، ك تشبيه باشد، مانند عروسك (شبيه عروس) و شايد ناميدن يك قوم به گيلك و زبانشان به گيلكي اشاره به همين شباهت باشد. مستحضر هستيد كه زبان قديم مازندران تبري خوانده ميشد و اين نامگذاري در سده هاي اخير صورت گرفته است.\nسیاهکلی زربا گفت:\nاکتبر 16, 2014 در 02:16\nتاریخ گیلان و دیلمستان، کتابی تاریخی به فارسی از قرن نهم، اثر ظهیرالدینِ مرعشی است. به نوشته مؤلف، کارکیا سلطان محمد دوم عده‌ای را مأمور گردآوری و نوشتن رویدادهای حکام گیل و دیلم پیش از حکومت سادات و روی کار آمدن سید امیر کیای مَلاطی، بنیانگذار حکومت کیاییان در گیلان (۷۶۳ـ۷۷۶)، تا ۸۸۱ کرد. او از سید ظهیرالدین مرعشی خواست تا آن دست نوشته‌ها را تنظیم و تدوین کند. مرعشی تاریخ شروع کار خود را ۸۸۰ هجری ذکر کرده و مطالبی به این نوشته‌ها اضافه کرده‌است.نویسنده در مقدمه اصطلاحات رایج بین مردم گیلان و دیلمستان را شرح داده‌است.\nمن نمیدانم جناب آقای مرعشی نفهمیدند که دیلمستان وجود خارجی ندارد ولی ما با اینکه 500 یا 600 سالی ازش کوچکتریم اینو متوجه شدیم که 500 سال پیش دیلمستان یا دیلمی ها وجود نداشتند!\nو یا در ادامه “دیلمستان یا سرزمین دیلم تا قرن هفتم و هشتم هجری به سرزمین گیلان امروزی اطلاق میگردید اما پس از تسلط مغولان بر ایران به جای استفاده از واژه دیلم از گیلان استفاده گردید و مراکز قدرت از کوههای گیلان به سرزمینهای جلگه ای منتقل گردید لذا از این به بعد در متون تاریخی و جغرافیایی جایگزینی گیلان به جای دیلم قابل ملاحظه می باشد.”\nآره برادر عزیزم این جایگزینی حدود 500 یا 600 سالی است که اتفاق افتاده یعنی کم رنگ کردن یا بی هویت کردن قومی به نام دیلمی که پیش از این همواره نامش در پهنه استان امروزی ما گیلان پررنگتر از گیل ها جلوه میکرد (البته به استناد اکثر کتب تاریخی من هم معتقد نیستم که فواصل مردمان دیلمی و گیل در حدی باشد که با عنوان 2 قوم مجزا ازشان یاد کنیم ولی در تقابل با برادر عزیزمان که مقاله را نگاشته من این فاصله فرضی را ایجاد میکنم) اینکه نطفه این عمل توسط چه کسانی و از کجا شکل گفته شاید قابل ریشه یابی نباشد ولی با کمی انصاف و شبیه سازی وضعیت امروزمان این موضوع برایمان قابل درک میشود بلاشک دیلمیان (که نماد قومیتی غالب بومیان گیلان قدیم میباشند همانگونه که امروزه این نماد را با واژه گیلک میشناسند) به استناد کتب تاریخی از سرسخت ترین مبارزان علیه تمامی متجاوزان به خاک میهنمان بوده اند و متضمن سربلندی و افتخار امروز ما و شایسته اهانت و بدنامی از سوی متجاوزین و بیگانگان فرهنگی و قومیتی به ایران عزیز. پس چندان دور از انتظار نیست که پس از 600 سالی تلاش بیگانگان این هویت نقش و نمای خود را از دست رفته آنهم توسط فرزندان خود ببیند همانگونه که برادر عزیزمان به حق اشاره کردند که حتی پدربزرگانی که تا دیروز خود را گیلک خطاب میکردند امروزه تحت تاثیر سیاست هاس مشابه و بروز حس از خود بیگانگی ناشی از اعمال حس خود کمتر بینی توسط فرزندان همان بیگانگان دیروزی ترجیح میدهند که خود را مازنی خطاب کنند با اینکه تمام مازندرانیهای با انصاف میدانند که پدران و پدران پدرانشان همواره گیلک بوده اند و خود را گیلک خطاب کرده اند.\nآری تا وقتیکه گوش و چشمانمان را صحیح باز نکنیم و یاد نگیریم که از گذشتگانمان به بزرگی یاد کنیم شایسته بزرگی هم نخواهیم بود و تفرقه های بیشتر و کوچکتر و کوچکتر شدن هم در انتظارمان خواهد بود لذا بزرگانمان یا محو خواهند شد و یا صاحبان جدید پیدا خواهند کرد.\nبله غالب افتخاراتی که ما گیلانیان در تاریخ داریم با اتحاد نامهای گیل و دیلم در کنار هم ثبت شده و رخ داده و همواره اختلافات و جنگهای بوقوع پیوسته بر سر قدرت بین شرق گیلانیها (با غالبیت فرهنگ دیلمی) و غرب گیلانیها (باغالبیت فرهنگ گیلی) غیرقابل انکار است. امروزه فرزندان همان دیلمی ها در جایجای استان عزیزمان با نامهای1) گالش (بیشتر در نواحی کوهپایه ای جنوب شرق گیلان (مثل نواحی سیاهکل املش رحیم آباد) یا نواحی کوهپایه ای لاهیجان لنگرود رودسر رامسر و شهسوار) یا2) ییلاقی (با تفکیک بیشتر در نام آبادی هایشان مثل دیلمانی و اشکوری و …)3) تاتی (بیشتر در نواحی رودبار و الموت و طالقان) و 4) گیلک در نواحی جلکه ای لاهیجان لنگرود آستانه رودسر رامسر تنکابن خطاب میشوند. بی شک بسیاری از کسانی که بر علیه هویت دیلمی در این صفحه نظر داده اند از مردمان همین نواحی اند. فاصله گرفتن لهجه دیلمی های جلگه نشین که امروزه گیلک خطاب میشوند (بیشتر با مرکزیت لاهیجان و لنگرود و رودسر) با دیلمی های کوه نشین را شاید در تغییر مرکزیت دیلمی ها به نواحی جلگه ای تر (از رودبار به لاهیجان) و تعامل بیشتر مردمان این نواحی پس از قدرت گرفتن گیل ها در گیلان به منظور بهره مندی بیشتر از امکانات و یا حضور نزدیکتر در صحنه قدرت بتوان جستجو نمود لذا به فراخور جغرافیاهای سیاسی جدید تعریفی و تعاملات جدید شکل گرفته (در همین ناحیت کوچک دیلمی نشین) نزدیکی و دوری هایی بین هر یک از گروههای تعریفی دیلمی امروزی رخ داد.در نتیجه هویت های بجای مانده از هویت سرزنش شده دیلمی را امروزه میتوان در هویتهای گالشی و ییلاقی(دیلمانی و اشکوری) و تاتی جستجو نمود که امروزه توسط خود دیلمی های گیلک شده (در شرق گیلان)مورد تاخت و تاز قرار میگیرد.\nکاش حداقل به مانند مازندرانیها که نام شبکه استانی خود را طبرستان گذاشتند (با اینکه صدای قوم گیلک چه در کوههایشان و چه در جلگه هایشان واضح به گوش میرسد حالا …) ما هم به نشانه قدردانی و تمایزمان با کم بینان بزرگی سرزمینمان و عدم هم صدایی مان با این جماعت کمرشکسته قوم دیلم را مرهمی میبودیم و نام شبکه استانی مان را به جای باران “دیلم” برمی گزیدیم.\nمی 9, 2015 در 00:41\nدر دویست سال اخیر که قدرت سیاسی در منطقه به رشت انتقال یافت صد البته تلاش کردند که واژه دیلمی و دیلمیان را کمرنگ کنند چه بسا با تقسیم این ناحیه بین دو استان گیلان و مازندران هویت آنرا محو نمودند در حالی که مردمان آن زمان از سواد چندانی برخوردار نبوند به راحتی با این موضوع کنار آمدند بطوری که واژه جعلی گالش یا بقول خودتان ییلاقی را به خوردشان دادند تا کلا هویت این مردم در هویت گیلکی ادغام شود غافل از اینکه این حربه خیلی زود نخ نما خواهد شد.مثال همین تلاش نویسنده همین مقاله است که برای من جالبه فقط این گیلک ها هستن که تلاش دارن بگن کل مردم استان گیلان گیلک هستن انگار لازمه همه این جام رو سر بکشن.البته از آنسو برای مازندرانی های مرکز نشین هم این قضضیه منفعت بسیاری داشت همانند رشتی ها تا دستاوردها و بودجه و اعتبار این مردم رو به اسم خودشان مصادره کنند.در حالی که این آقا میخواد واژه دیلمی رو به زعم خودش به زباله دان تاریخ بسپاره که بسیاری اشخاص در محدوده جغرافیایی منطقه شرق گیلان و غرب مازندران دارای فامیلی دیلمی هستند.اگر اون قدیمترها اینها خوشان را دیلمی نمیدانستن پس چرا این فامیلی را برای خود انتخاب کرده اند؟یک جوری این واژه دیلمی رو محجور جلوه میدین که انگار فقط در تاریخ خیلی دور میشه ازش نشانی پیدا کرد در صورتی که هویت فرهنگی و تشابهات ظاهری این مردم میتوان به وجودشان پی برد.شما اگه به سیاهکل برید به چهره مردم نگاه کنید همون چهره ها رو در تنکابن هم می بینید در صورتی که حتی ظاهر مردم در بعد از سپید رود خیلی متفاوت برای من شخصا قابل تشخیصه و این قضیه رو از دیگران هم پرسیدن با من هم نظر بودن.\nمی 9, 2015 در 00:43\nمی 9, 2015 در 17:47\nدوست عزیز، لازم نبود با دو اسم مختلف و دو ایمیل مختلف این کامنت رو بنویسی. کامنتها در ورگ نیاز به تایید دارند تا منتشر شوند.\nگذشته از این موضوع، درباره‌ی ادعاهایی که مطرح کردید در ورگ بسیار بسیار بحث شده که شما را به مطالعه همان بحثها ارجاع می‌دهم. درباره‌ی جعلی(!) بودن نام گالش هم انصاف را وامیگذارم به خوانندگان این حرف عجیب.\nدسامبر 23, 2019 در 04:08\nمادر بزرگ من گیلکی را خیلی اصیل صحبت میکرد . او به گیلک میگفت گیلک ، اما به گیلکی میگفت گلکی . او انزلی چی بود . و اگر زنده،بود ، الان105سال داشت .\nمی 30, 2021 در 18:07\nحقیقت امر این هست همه ی ما ریشه در قوم تپور داریم چه گلستان چه مازندران و چه گیلان\nزبان طبری زبانی بوده که توسط گیل و ددیلم و مازندرانی و گرگانی مورد استفاده قرا میگرفته\nدر حقیقت همه ی ما طبری زبانیم با این تفاوت که مردم مازندرانی به زبان طبری با گویش مازندرانی صحبت می کنند و مردم گیلان به زبان طبری با گویش گیلانی صحبت می کنند و مردم ارتفاعات گیلان به زبان طبری با گویش دیلمی صحبت می کنند\nقبلی نوشته قبلی: یادداشت‌هایی درباره‌ی گیلکان؛ بخش دوم: ناسیونالیسم\nبعدی نوشته بعدی: زیندگی\nواکاوی حادثهٔ سیل ۲۵ خرداد کاکرودِ اشکور - (ژوئن 25, 2018)\nبه ABCDEFG در به ناسیونالیستهای نوآمده\nبه گیله طنز در پراکنده‌نویسی‌هایی در باب بی‌غیرتی و جوک رشتی و گیلکان\nورگ در مي رفئقی، الىۊشا


Outside Playing ، قسمت اول | گفتگوی هارمونیک\nابتدا یک تعریف ساده، بصورت عام رسم بر این است که داخل خواندن یا نواختن را معادل با استفاده از نت های گام (key) و خارج خواندن یا نواختن را استفاده از نت های تغییر یافته – منظور تغییر کرماتیک – در گام می دانند. اما حقیقتا” این یک تعریف ساده و اولیه است و اگر بخواهیم همواره آنرا رعایت کنیم موسیقی خشک و یکنواختی را خواهیم داشت.\nبرعکس به عقیده بسیاری از موسیقیدانها استفاده از نتهای خارج، ابعاد جدیدی را به روی خوانندگی یا نوازندگی سولو (Solo) می افزاید. چرا سولو؟ برای آنکه اگر قرار باشد همه افراد گروه به دلخواه خارج از گام نوازندگی کنند به احتمال زیاد، نتیجه حاصله غیر قابل پیش بینی خواهد شد، بنابراین از این به بعد صحبت را محدود به یک ساز یا یک خواننده می کنیم که وظیفه سولو را بعهده دارد.\nوقتی که شما در بازه بزرگ زمانی تعداد کمی نت خارج استفاده کنید مثلا” در طول چهار میزان تنها یک نت خارج استفاده کنید حسی که در شنونده القاء می کنید بیشتر شبیه اشتباه می باشد. مثلا” استفاده از تک نت Db در گام دو ماژور، اما برعکس استفاده از یک گروه نت های معنی دار که خارج گام هستند می تواند موسیقی شما را بسیار دلچسب و حرفه ای جلوه دهد. هنگامی که می خواهید از نت های خارج استفاده کنید این موارد باید مد نظر قرار گیرد :\nاول : این نت ها چقدر از گام موسیقی فاصله دارند، بعبارتی چقدر دور هستند. هرچقدر دورتر باشند ممکن است که اثر بدتری روی شنونده بگذارند.\nدوم : نت های خارجی را که بکار میبرید چه ارتباطی با یکدیگر دارند. بعنوان مثال فاصله های افزوده – مثلا” #G در گام دو ماژور – بخصوص اگر باز شده باشند می توانند بد صدا باشند.\nسوم : وضعیت موسیقی قبل و بعد از نت های خارج نیز کاملا” در ایجاد حس خوب یا بد در موسیقی موثر می باشد. استفاده از پلی آکوردها – حتی مثلا” استفاده همزمان آکورد دو ماژور و Eb ماژور – یا تعویض سریع گام اگر درست انجام نشود می تواند بسیار بد صدا باشد.\nلزومی به آوانگارد بودن نیست می توانیم در هر سبکی از موسیقی از نت های خارج استفاده کنیم،\nدر ارتباط با همین مسائل بسیاری از تصورات غلط و واقعیت هایی وجود دارد که در زیر به آنها اشاره میکنیم:\nنت های خارج باید بصورت اتفاقی انتخاب شوند.\nدر حالی که اینگونه نیست روشهای حساب شده متفاوتی برای اجرای نت های خارج از گام وجود دارد که باید آنها را شناخت و استفاده کرد.\n– یک نت یا داخل گام هست یا خارج.\nداخل یا خارج گام بودن یک نت صفر و یک فازی نیست، درجه دارد و شما می توانید از داخل ترین قسمت به خارج ترین قسمت حرکت کنید و برگردید بدون آنکه به شنونده احساس بدی را القا کنید.\n– شما تنها اگر آوانگارد (avant-garde) باشید باید از نتهای خارج استفاده کنید.\nاصلا” اینگونه نیست و لزومی به آوانگارد بودن نیست می توانیم در هر سبک موسیقی از نت های خارج استفاده کنیم، البته با توجه به توانایی ها و شناخت ما از موسیقی.\n– استفاده از نت های خارج یعنی انتخاب نت های غلط و اشتباه.\nشما می توانید از نت های خارج استفاده کنید و با توجه به اهمیت سایر المانها مانند ریتم، ملودی، نوانس و … نتیجه مطلوب از این استفاده بگیرید.


موردهای مشخص شده توسط برچسب "یادبود امام علی":\nمدال کارخانجات ایران ناسیونال و یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت بی نهایت عالی میباشد. مدال در کاور منقش به آرم... ادامه\nمدال کارخانجات ایران ناسیونال و یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت بانکی میباشد. توجه: مدال با کاور فابریک می باشد. مدال در کاور... ادامه\nمدال کارخانجات ایران ناسیونال و یادبود امام علی (ع) - 5 گرمی\nمدال کارخانجات ایران ناسیونال و یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت بی نهایت عالی میباشد. مدال در کاور منقش به آرم www.sekeha.com به... ادامه\nمدال کارخانجات صنعتی ایران ناسیونال این مدال دارای کیفیت بی نهایت عالی میباشد. مدال در کاور منقش به آرم www.sekeha.com به فروش می رسد. وجود... ادامه\nمدال کارخانجات ایران ناسیونال و یادبود امام علی (ع) - بانکی\nمدال کارخانجات ایران ناسیونال و یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت بانکی و همانند تصویر میباشد. توجه: پشت مدال خراشهای بسیار ریز وجود دارد.... ادامه\nمدال کارخانجات ایران ناسیونال و یادبود امام علی (ع) 1337\nمدال کارخانجات ایران ناسیونال و یادبود امام علی (ع) 1337 این مدال دارای کیفیت بی نهایت عالی میباشد. مدال در کاور منقش به آرم www.sekeha.com... ادامه\nمدال کانون افسران بازنشسته 1350 - محمد رشا شاه\nمدال یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت تقریبا بانکی و همانند تصویر میباشد. توجه: روی سکه لک دارد. مدال در کاور منقش به آرم... ادامه\nمدال یادبود امام علی (ع) - بزرگ - بدون تاریخ\nمدال یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت بانکی و همانند تصویر میباشد. توجه: سکه کمی لک و خراشهای ریز دارد. مدال در کاور منقش به آرم... ادامه\nمدال یادبود امام علی (ع) - بزرگ - بدون تاریخ - EF\n- / نقره / 20 گرم / 35.7 میلیمتر\nمدال یادبود امام علی (ع) - بزرگ - بدون تاریخ - بانکی\nمدال یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت بانکی میباشد. مدال در کاور منقش به آرم www.sekeha.com به فروش می رسد. وجود مدال یا سکه درون... ادامه\nمدال یادبود امام علی (ع) - غدیر خم\nاین مدال دارای کیفیت تقریبا بانکی و همانند تصویر میباشد. مشخصات مدال جنس: نقره وزن: 20 گرم قطر: 40 میلیمتر روی مدال تصویر... ادامه\nاین مدال دارای کیفیت تقریبا بانکی و همانند تصویر میباشد. توجه: کنگره مدال ضربه خوردگی دارد. مدال در کاور منقش به آرم www.sekeha.com به فروش می... ادامه\nمدال یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت بسیار عالی و همانند تصویر میباشد. مدال در کاور منقش به آرم www.sekeha.com به فروش می رسد. وجود مدال یا... ادامه\nمدال یادبود امام علی (ع) - متوسط - 1337 - طرح پشت متفاوت\nمدال یادبود امام علی (ع) این مدال دارای کیفیت تقریبا بانکی و همانند تصویر میباشد. مدال در کاور منقش به آرم www.sekeha.com به فروش می رسد. وجود... ادامه


انشا درباره شهید محسن فخری زاده - ❤ هاب گرام\nانشا درباره شهید محسن فخری زاده\nانشا درباره شهید محسن فخری زاده را از سایت هاب گرام دریافت کنید.\nهمچنین آمریکایی‌ها این دانشمند نامدار را صندوقچه اسرار برنامه هسته‌ای ایران قلمداد می‌کردند که همواره در تعیین موضع ایرانی‌ها در مذاکرات، نقشی مؤثر داشته است. نشریه آمریکایی فارن پالیسی هم از او با عنوان یکی از پنج شخصیت ایرانی در فهرست ۵۰۰ نفره قدرتمندترین افراد جهان نام می برد و از نظر دانش هسته ای در شمار بزرگترین فیزیکدانان غرب بر می شمارد.\nسردار سرلشکر سلامی فرمانده کل سپاه نوشت: ترور دانشمندان هسته‌ای آشکارترین تقابل خشن نظام سلطه برای جلوگیری از دستیابی ما به علوم مدرن است. صهیونیست‌ها دانشمندان هسته‌ای ما را ترور کردند، اما فقط خود آن‌ها می‌دانند پاسخ این اقدام را ما کجا داده ایم، ما اعلام نمی‌کنیم، اما خود آن‌ها می‌دانند. در صحنه‌های تاریخی گذشته نشان دادیم که هیچ عملی را بدون پاسخ و انتقام نمی‌گذاریم.\nزندگینامه شهید محسن فخری‌زاده\nتهران (پانا) - محسن فخری‌زاده دانشمند هسته ای ایران مورد حمله تروریست‌ها قرار گرفت و به درجه شهادت نائل شد.\nبه گزارش روابط عمومی و امور بین الملل معاونت پرورشی و فرهنگی، محسن فخری‌زاده مهابادی در سال 1336 در قم متولد شد و در۷ آذر ۱۳۹۹ در منطقه آبسرد دماوند به دست عاملان استکبار به شهادت رسید.\nوی دارای تحصیلات کارشناسی ارشد مهندسی هسته ای بود. از ابتدای روی کار آمدن جمهوری اسلامی و تشکیل سپاه به عضویت سپاه در آمد و درجه نظامی سرتیپ پاسدار را داشت.\nبا تشکیل واحد تحقیقات ویژه اتمی (تیم ۳۲) در سال ۱۹۸۳ در مرکز تحقیقات سپاه پاسداران ، فخری زاده از همان ابتدای تشکیل در این مرکز فعالیت خود را شروع کرد.\nمحسن فخری زاده از سال ۱۹۹۲ بعنوان عضو هیئت علمی دانشکده فیزیک دانشگاه امام حسین سپاه، امکانات این دانشگاه را در جهت تحقیقات هسته ای بکار گرفت و سپس رییس دانشگاه صنعتی مالک اشتر شد. او رییس سازمان پژوهش و نوآوری دفاعی (سپند) بود.\nلازم به ذکر است نام محسن فخری‌زاده به عنوان یکی از پنج شخصیت ایرانی که در فهرست ۵۰۰ نفره قدرتمندترین افراد جهان که از سوی نشریه آمریکایی فارین پالیسی منتشر شده است.\nنام فخری‌زاده تحت عنوان دانشمند ارشد وزارت دفاع و پشتیبانی نیرو‌های مسلح و رئیس پیشین مرکز تحقیقاتی فیزیک (PHRC) در تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۰۷ میلادی، در فهرست تحریم شدگان ایران توسط شورای امنیت سازمان ملل قرار گرفت.\nمحسن فخری‌زاده تنها دانشمند هسته‌ای ایرانی است که بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی نام او را مستقیما در شو تبلیغاتی سال گذشته خود به زبان آورد و مدعی شد روی برنامه تسلیحاتی اتمی کار می‌کرده است.\nمحسن فخری زاده از دانشمندان موثر و رده بالای حوزه تحقیقات علمی در کشور بوده است.\nترور این دانشمند حوزه موشکی کشور در منطقه آبسرد دماوند (استان تهران) اتفاق افتاده است و پس از حادثه متاسفانه تلاش‌ها برای احیای این شخص به نتیجه نرسیده و این دانشمند به شهادت رسیده است.\nمعاونت پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش شهادت این دانشمند بزرگ را به پیشگاه رهبر معظم انقلاب، خانواده آن شهید و عموم ملت ایران تبریک و تسلیت عرض می کند.\nبیوگرافی محسن فخری زاده\nمحسن فخری زاده یکی از چهره‌های تاثیرگذار ایران بود. نام محسن فخری‌زاده به عنوان یکی از پنج شخصیت ایرانی در فهرست ۵۰۰ نفره قدرتمندترین افراد جهان که از سوی نشریه آمریکایی فارن پالیسی منتشر شده، بود.\nمحل شهادت محسن فخری زاده\nرجا نیوز با انتشار این خبر اعلام کرد ترور یکی از دانشمندان کشور در منطقه آبسرد دماوند (استان تهران) اتفاق افتاده است و پس از حادثه متاسفانه تلاش‌ها برای احیای این شخص به نتیجه نرسیده و این دانشمند به شهادت رسیده است.\nانفجار در بلوار مصطفی خمینی شهر آبسرد اتفاق افتاد. شاهدان عینی یک انفجار و پس از آن صدای رگبار را تایید می‌کنند. گفته می‌شود یک خودرو هدف این ترور بوده است.\nبنا بر این گزارش، سه یا چهار تن دیگر در این درگیری کشته می‌شوند که گفته می‌شود از تروریست‌ها بوده‌اند. دو جسد در درمانگاه آبسرد و تخت پر از خون فخری زاده را تأیید می‌کند.\nنتانیاهو و محسن فخری زاده\nاو تنها دانشمندی بود که نتانیاهو در یک برنامه از او نام برده بود و رسانه‌های اسرائیلی اعلام کرده بودند که نقشه ترور وی در یک بار سال‌های گذشته شکست خورده بود.\nرسانه‌های اسرائیلی ادعا کرده بودند که نام این دانشمند از طریق لیست‌های سازمان ملل به دست موساد رسیده است.\nمدیر محترم سایت www.mashreghnews.ir لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.\nخیلی زیبا بود ولی من برای یک انشا کوچک می خاستم\nآهنگ دوست داری زنگ بزنم الو الو بگم بیبی پلیز نرو نرو\nاعلام نتایج مزایده سازمان میادین میوه و تره بار تهران\nآهنگ انفرادی شده سلول به سلول تنم ریمیکس\nمعنی شعر دوست آن باشد که گیرد دست دوست درپریشان حالی\nمن تموم شهر رو دنبال تو دیوونه میگردم\nدانلود آهنگ خیمه ها میسوزد مهدی عبدلی\nتمام عاشقای جهان نمیرسن به گردمان ریمیکس\nدانلود آهنگ ستاره آسمون نقش زمین یار\nاهنگ بیلی ایلیش i love you\nدانلود آهنگ همه ی گلها میدونن تو نیای بهار نمیشه\nاهنگ دلبر جذاب من کی فکرشو میکرد بشی رفیق فاب من\nپاداش کارهای نیک در ماه رمضان چند برابر ماه های دیگر است دینی هشتم\nفرماندهی سپاه خوزستان در شروع حمله صدام به این استان\nآهنگ واسه قلبم نگات همیشه آنتیکه خواننده\nدانلود برنامه گوگل پلی برای کامپیوتر\nدانلود انیمیشن سفید برفی و هفت کوتوله دوبله فارسی\nچهار مورد از کاربرد های اندازه گیری در زندگی را نام ببرید\nدر خصوص خدمت سربازی در سایر کشورهای جهان تحقیق کنید\nکلیپ به مناسبت سالگرد حاج قاسم سلیمانی\nدانلود آهنگ اگه گل بودی تورو از این باغ میچیدمت


به تیم بایدن هشدار دادیم\n۵ دی ۱۴۰۰ - ۱۱:۲۲\nدر مجله آکادمی علوم روسیه درباره بازگشت به برجام مقاله مشترک موسویان و یونس محمودیه\nتصور عمومی بر این بود که با روی‌کار‌آمدن بایدن، آمریکا سریع به برجام بازخواهد گشت و تحریم‌های ایران به‌سرعت محو خواهند شد و یک بن‌بست‌شکنی دیپلماتیک در روابط آمریکا و ایران به وجود خواهد آمد؛ اما بعد از گذشت اندک زمانی، مشخص شد که سران تیم سیاست خارجی بایدن در ابتدای کار به دنبال بازگشت به برجام بودند اما بازگشتی متفاوت با سیاست فشار حداکثری ترامپ و سیاست تعاملی اوباما.\nبه گزارش روزنامه شرق، یک دیپلمات پیشین ایران در مقاله‌ای به تأثیر احیای برجام بر وضعیت منطقه خلیج فارس پرداخته است. حسین موسویان، استاد دانشگاه پرینستون آمریکا و یونس محمودیه فارغ‌التحصیل فوق‌لیسانس دانشگاه بارسلون اسپانیا در مقاله‌ای مشترک در مجله آکادمی علوم روسیه به بررسی سیاست برجامی بایدن و چشم‌انداز صلح منطقه‌ای پرداختند. متن این مقاله به شرح زیر است:\nتصور عمومی بر این بود که با روی‌کار‌آمدن بایدن، آمریکا سریع به برجام بازخواهد گشت و تحریم‌های ایران به‌سرعت محو خواهند شد و یک بن‌بست‌شکنی دیپلماتیک در روابط آمریکا و ایران به وجود خواهد آمد؛ اما بعد از گذشت اندک زمانی، مشخص شد که سران تیم سیاست خارجی بایدن در ابتدای کار به دنبال بازگشت به برجام بودند اما بازگشتی متفاوت با سیاست فشار حداکثری ترامپ و سیاست تعاملی اوباما. بایدن در مبارزات انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا خروج ترامپ از برجام را سرزنش و اعلام کرد که قصد بازگشت به برجام را دارد که در حقیقت میراث اوباما بود. اما اظهارات سران سیاست خارجی بایدن در جلسات استماع کنگره نشان داد که آنها سیاستی متفاوت با اوباما را در سر دارند و می‌خواهند از تحریم‌های ترامپی به‌عنوان ابزار فشار علیه ایران استفاده کنند، به خیال اینکه به توافقاتی فراتر از برجام دست یابند. تأخیر ماه‌های اول دوران بایدن برای آغاز مذاکرات برجامی نیز ناشی از این توهم و اختلافات درونی تیم بایدن درباره نحوه احیای برجام بود که این تأخیر خسارات فراوانی را در برداشت. نه‌تنها من بلکه بسیاری از کارشناسان برجامی سیاست خارجی آمریکا مانند پل پیلار، علی واعظ، دریل کیمبل و تریتا پارسی دلایل و شواهد این سیاست توهم‌آمیز تیم بایدن در ابتدای کار را مستند کرده و به‌موقع هشدار هم دادیم که مسیر زیاده‌خواهی تیم بایدن نتیجه معکوس خواهد داشت. آنتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا در ابتدای کارش چندین بار بر قصد آمریکا بر توافقی «قوی‌تر و طولانی‌مدت‌تر» از برجام تأکید کرد. او به‌صراحت به کنگره آمریکا گفت که ما برای بازگشت برجام، «یک راه طولانی» در پیش داریم. وندی شرمن هم در جلسه کنگره گفت شرایط ژئوپلیتیک منطقه با سال 2015 که برجام را توافق کردیم، کاملا فرق کرده است؛ بنابراین مسیر پیش‌روی ما درمورد بازگشت به برجام هم باید تغییر کند. اینها دلیلی آشکار بر اثبات تفاوت سیاست برجامی بایدن با اوباما بود. در حقیقت ترامپ هم خواستار توافقی قوی‌تر و بهتر با ایران بود، با این تفاوت که ضد برجام بود. تیم بایدن می‌خواست از تحریم‌های ترامپ به‌عنوان ابزار فشاری برای دستیابی به توافقی جدید استفاده کند. دلیل اصلی موفقیت سیاست تعامل اوباما در حل بحران هسته‌ای ایران از طریق تعامل و دیپلماسی این بود که او توافق هسته‌ای را به سایر موضوعات مثل حقوق بشر و تروریسم منوط نکرد. ایران در پاسخ به سیاست جدید بایدن، مواضع سختی گرفت. ایران در دوران روحانی اعلام کرد که مسئولیت شکست برجام با آمریکاست، توافقی مبتنی بر بازگشت تدریجی را نخواهیم پذیرفت، آمریکا باید اول همه تحریم‌ها را بردارد و ایران نیز بعد از راستی‌آزمایی صحت رفع تحریم‌ها، به تعهداتش بازخواهد گشت. هنگامی‌که اسرائیل تهدید به حمله نظامی کرد، دولت روحانی غنی‌سازی سطح 5 درصد را به 20 درصد افزایش داد و اعلام کرد که افزایش غنی‌سازی تا سطح 60 درصد ادامه خواهد یافت ضمن اینکه سانتریفیوژهای پیشرفته نسل ششم را وارد مدار غنی‌سازی خواهد کرد. حرکت ایران به سمت غنی‌سازی 60 درصد، پیامی به آمریکا و اسرائیل بود که در صورت ادامه روند فعلی زیاده‌خواهی، به غنی‌سازی 90 درصد مبادرت خواهد کرد، ایران این اقدامات عملی را به خرج داد تا نشان دهد که تسلیم یک مذاکره فرسایشی و زیاده‌خواهی آمریکا نخواهد شد مگر اینکه آمریکا بدون شرط و پیش‌شرط به اجرای کامل برجام برگردد. علاوه بر اقدامات قاطع در پایان دوران روحانی، مصوبه مجلس در محدودیت دسترسی آژانس به تأسیسات هسته‌ای و افزایش توان هسته‌ای ایران همراه با انتخابات ریاست‌جمهوری ایران و انتخاب رئیسی هم پیامی بسیار جدی به آمریکا و غرب داد. حقیقت هم این بود که مردم ایران از سیاست‌های آمریکا در نقض تعهدات برجامی و تخریب برجام، دلسرد شده بودند. هم‌زمان با این تحولات نیز رئیس‌جمهور آمریکا رابرت مالی را به‌عنوان مذاکره‌کننده هسته‌ای آمریکا انتخاب کرد. رابرت مالی تعلق کامل به سیاست اوباما داشت چون خودش نماینده کاخ سفید در مذاکرات بود. او نه‌تنها با سیاست ترامپ به‌شدت مخالف بود بلکه سیاست‌های سران سیاست خارجی بایدن درمورد دستیابی به توافقی قوی‌تر یا برجام‌پلاس را یک اشتباه محاسباتی می‌دانست و معتقد بود که بازگشت به برجام باید بدون شرط و پیش‌شرط باشد. انتخاب بایدن در واقع نشان‌دهنده اصلاح توهمات اولیه دولت بایدن برای احیای برجام بود. با وجود این اظهارات متوهمانه و مشکوک رهبران سیاست خارجی بایدن در ماه‌های اولیه و تأخیر چند ماهه در شروع مذاکرات، موجب بدبینی ایران شد و خسارت‌بار بود. دولت روحانی به برجام متعهد و پایبند بود و در مقابل کارشکنی‌های ترامپ و نتانیاهو و بن‌سلمان عربستان برای نابودی برجام؛ «صبر استراتژیک» را پیشه کرد تا برجام به‌طور کامل نابود نشود. با وجود همه این مسائل، اکنون دولت اصولگرای رئیسی قصد احیای برجام را دارد و قدرت داخلی لازم را هم دارد؛ اما آمریکا باید بداند که دوران «صبر استراتژیک و بازی با زمان برای امتیازگیری فرابرجامی» به سررسیده است. اگر آمریکا به‌طور درست و کامل به برجام برگردد، ایران هم به تعهدات کامل برجامی بازخواهدگشت. بازگشت صحیح آمریکا به برجام راه را برای تعاملات و گفت‌وگوهای منطقه بین ایران و عربستان و سایر کشورهای حوزه خلیج فارس در قالب قطع‌نامه 598 شورای امنیت سازمان ملل باز خواهد کرد. ایران آماده است با همسایگان خود وارد مشارکت و همکاری منطقه‌ای براساس نرم‌های بین‌المللی احترام به حاکمیت ملی، عدم مداخله، نفی به کارگیری زور و احترام به تمامیت ارضی است. در صورت تعهد آمریکا و قدرت‌های جهانی به برجام، ابتکار دبیر کل سازمان ملل برای تشکیل مجمع گفت‌وگوهای منطقه‌ای هشت کشور حوزه خلیج فارس در سطح وزرای خارجه برای تشکیل یک سیستم همکاری و امنیت جمعی در حوزه خلیج فارس، ضروری و موفق خواهد بود.\nبرجام روزنامه شرق شرق شبکه شرق احیای برجام جو بایدن رئیس جمهور آمریکا\nسیاست اسرائیل درباره ایران شکست می‌خورد\nمذاکرات ترجیحا تا اوایل فوریه تکمیل شود


افشای نام گروه تروریستی جدید برای بی‌ثباتی در عراق - خبرآنلاین\nافشای نام گروه تروریستی جدید برای بی‌ثباتی در عراق\nدفاع پرس نوشت: یک رسانه عرب زبان از تحرکات گروه موسوم به حراس‌الدین که هدفش بی‌ثباتی در استانهای آزاد شده از لوث داعش است، پرده برداشت.\nشبکه العربیه در گزارشی اعلام کرد: عراق طی ماه‌های گذشته شاهد شکل‌گیری گروه موسوم به حراس‌الدین پس از اینکه این گروه افرادی از جبهه النصره و تحریر الشام که از سوریه بازگشته‌اند، را جذب کرده است.\nبر اساس این گزارش، این گروه در برخی استانهای عراق فعال شده است و ناظران امور عراق آنرا خطری برای ثبات استانهایی که تروریست‌های این گروه در آن قرار دارند، می‌دانند.العربیه گزارش داد: حراس‌الدین اخیرا به گروه موسوم به جیش النقشبندی که در شمال استان صلاح‌الدین متمرکز است، ملحق شده است و فعالیت‌هایی در طوزخورماتو، شرقاط و مناطق دیگری در استانهای صلاح‌الدین، نینوا، کرکوک و دیالی دارد.\nبر اساس این گزارش، حراس‌الدین ادلب را به عنوان مرکز فعالیت‌های خود قرار داده است و از مهمترین مخالفان توافق روسها و ترکها درباره ادلب و منطقه عاری از سلاح در آن است. این گروه تروریستی دست به تحرکات گسترده برای جذب اعضای القاعده زده و از حمایت طرفهایی در عراق برخوردار است تا خشونت را به مناطق سنی نشین عراق بازگرداند و هدف اعلام شده آنها اقلیم سنی است که بر منابع تسلط پیدا کند.\nحراس‌الدین ازنزاع‌های سنی-سنی برای بسط نفوذ خود و انجام عملیات استفاده می‌کند. برخی گروه‌های سیاسی در استانهای صلاح‌الدین، نینوا و کرکوک از این گروه به شکل پنهانی حمایت می کنند و نشست‌های محرمانه با آنها دارد تا آنها را در جریان اوضاع امنیتی، اقتصادی و سیاسی قرار دهند.\n«هشام الهاشمی» کارشناس امور گروه‌های مسلح گفت: این گروه‌ها برای مردم عراق ناشناخته هستند اما به دنبال نشان دادن خود هستند تا حمایت سنی‌های عراق را پس از اینکه در سوریه کاری از پیش نبردند به دست آورند. این گروه‌ها در عراق خیلی سریع شکست خواهند خورد زیرا بستر و پایگاه مناسبی برای آنها وجود ندارد به ویژه که توان نیروهای عراقی پس از نبرد با داعش افزایش پیدا کرده است.