བྱ་སྒྲོ་དཀར་པོའི་རྨི་ལམ།: དུས་ཚོད་བརླག་སའི་འགྲུལ་ཁང༌། སྐད་གཉིས་ཤན་སྦྱར་མ།\nལེན་སེ་ ནཱ་མིའི་ཀ་ནི་པེ་ཅིང་དུ་ཕྱི་ལོ་ ༡༩༢༩ ཕྱི་ཟླ་ ༦ ཚེས་ ༡༤ ཉིན་ཕ་སྐད་ཡིག་མཁས་པ་ཞིག་དང་མ་དངོས་ལུགས་རིག་པར་མཁས་པ་ཞིག་གི་སྲས་མོར་འཁྲུངས། སྐབས་དེར་ཁོང་གི་ཕ་རྒྱ་ཡིག་གི་སྒྲ་གདངས་འདོན་ཚུལ་སླ་རུ་གཏོང་ཆེད་གཞུང་འབྲེལ་ཞིབ་འཇུག་ཚོགས་ཆུང་ཞིག་བཙུགས་པའི་ཁོངས་སུ་ཡོད་ཅིང། ཁོང་ཚོས་རྒྱ་ཡིག་གི་སྒྲ་ཚང་མ་མཚོན་ཐུབ་པར་མ་ཟད། རྒྱ་ཡིག་ནང་སྐབས་དེར་མེད་པའི་སྒྲ་གདངས་ཀྱང་མཚོན་ཐུབ་པའི་ལམ་ཞིག་འཚོལ་ཐུབ་པ་བྱུང་། དོན་དེར་རྟེན་འབྲེལ་ཞུ་ཆེད་ཁོང་གིས་སོ་སོའི་བུ་མོའི་མིང་ལ་ལེན་སེ་ཞེས་སྐབས་དེར་རྒྱ་ཡིག་ནང་མེད་པའི་སྒྲ་གདངས་ཤིག་བཀོལ་ནས་བཏགས་པ་རེད། དེར་བརྟེན་འཛམ་གླིང་འདིའི་ཐོག་མིང་འདི་ཐོགས་པའི་མི་ཁོང་མ་གཏོགས་གཞན་སུ་ཡང་མེད་པར་གྲགས། ཁོང་གི་ཁྱོ་ག་ཉི་ཧོང་ནས་ཡིན་པས་མིང་ཕྱི་མར་ཉི་ཧོང་བའི་མིང་བཀོལ་བ་རེད། ཉི་ཧོང་གི་བཙན་འཛུལ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་ནང་མི་ཆ་ཚང་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཡུལ་བྱོལ་དུ་ཡོང་སྟེ། མཐར་ཁོང་ལོ་དགུ་ལ་སོན་སྐབས་ནང་མི་ཚང་མ་ཨ་རིར་སྤོོ་ཐུབ་པ་བྱུང་། ཨ་རིར་ཁོང་གིས་སློབ་གཉེར་གནང་སྟེ་སློབ་ཚན་སྤྱི་དང་དམིགས་བསལ་ཨང་རྩིས་ལ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་གྱུར། ནར་སོན་རྗེས་ཨ་རིར་སློབ་གཉེར་བྱེད་བཞིན་པའི་ཉི་ཧོང་བ་ཨི་སག ནཱ་མིའི་ཀ་དང་གཉེན་སྒྲིག་བྱས། ཕྲུ་གུ་བུ་མོ་གཉིས་བཙས། ཆིག་དགུ་བདུན་ཅུ་དོན་གྲངས་ནང་ཉི་ཧོང་དུ་ལྟ་སྐོར་ལ་བསྐྱོད་ཅིང་། དེ་ནས་ཉི་ཧོང་གི་ས་མུ་རའེ་ཞེས་པའི་སྒེར་དམར་གི་སྐོར་ལ་དམིགས་བསལ་དོ་སྣང་བྱུང་སྟེ་དེབ་འབྲི་འགོ་བཙུགས། ཁོང་གིས་ད་ཕན་དེབ་ ༢༣ བྲིས་པ་རྣམས་གཙོ་བོ་བྱིས་པ་དང་དར་མར་དམིགས་པ་ཞིག་ཡིན་ཞིང་། བརྗོད་བྱའི་ནང་ཉི་ཧོང་དང་རྒྱ་ནག་གི་འཚོ་བ་མཚོན་པ་ཤས་ཆེ། དེ་དག་ལ་སྙན་གྲགས་ལྡན་པའི་གཟེངས་རྟགས་དང་བྱ་དགའ་བཅུ་ཁག་བཅུ་གྲངས་ཐོབ་ཡོད། ཁོང་གི་སྐོར་ཞིབ་ཕྲ་མཁྱེན་པར་འདོད་ན་གཤམ་གྱི་དྲ་ཐག་ལ་གཟིགས། http://www.lensey.com/home.html The Inn of Lost Time\nby Lensey Namioka ལེན་སེ། ནཱ་མིའོ་ཀ་ཡིས་བརྩམས།\nTranslated from English into Tibetan by Chung Tsering ཆུང་ཚེ་རིང་གིས་དབྱིན་ཡིག་ནས་བོད་ཡིག་ཏུ་བསྒྱུར།\nWill you promise to sleep if I tell youastory?” said the father. He pretended to put onastern expression.\n"གལ་ཏེ་ངས་ཁྱེད་ཚོར་སྒྲུང་ཞིག་བཤད་ན། ཁྱེད་ཚོས་གཉིད་ཉལ་རྒྱུའི་ཁས་ལེན་བྱེད་ཐུབ་བམ།"ཕས་དེ་ལྟར་བཤད། ཁོང་གིས་དེ་ལྟར་བརྗོད་སྐབས་རྣམ་འགྱུར་ནན་མདོག་ཁ་པོ་ཞིག་སྟོན་ཁུལ་བྱས།\n“Yes! Yes!” the three little boys chanted in unison. It sounded likeanightly routine. "ཉལ་གྱི་ཡིན། ཉལ་གྱི་ཡིན།"བུ་ཆུང་ཆུང་གསུམ་པོས་མགྲིན་གཅིག་དབྱངས་གཅིག་གིས་ལན་བཏབས། དེ་ནི་ནམ་རྒྱུན་དགོང་ལྟར་བྱེད་པའི་བྱེད་སྒོ་ལྟ་བུར་སྣང༌།\nThe two guests smiled as they listened to the exchange. They were wandering ronin, or unemployed samurai, and they enjoyed watching this cozy family scene. སྐུ་མགྲོན་གཉིས་ཀྱིས་ཕ་བུའི་བར་གྱི་སྐད་ཆར་ཉན་སྐབས་གད་མོ་ཤོར། ཁོང་གཉིས་ནི་འཁྱམ་མྱུལ་བྱེད་མཁན་གྱི་ཉི་ཧོང་གི་སྒེར་དམག་༡ཟུར་པའམ། ཡང་ན་ལས་མེད་ཀྱི་སྒེར་དམག་རེད། ཁོང་གཉིས་དྲོ་སྐྱིད་ལྡན་པའི་ཁྱིམ་ཚང་གི་རྣམ་པས་ཡིད་དབང་འཕྲོག །\nThe father gave the guestsahelpless look. “What can I do? I have to tell themastory, or these little rascals will give us no peace.” Clearing his throat, he turned to the boys. “All right. The story tonight is about Urashima Taro.” ཕས་སྐུ་མགྲོན་གཉིས་ལ་བྱ་ཐབས་གཞན་མེད་པའི་མིག་མདངས་ཀྱིས་བལྟས་ནས་"ངས་ག་རེ་བྱེད་དགོས་རེད་དམ། ངས་སྒྲུང་མ་བཤད་ན་མ་རབས་ཆུང་ཆུང་འདི་ཚོས། ང་ཚོ་ཁ་ཁུ་སིམ་པོར་འཇོག་གི་མ་རེད་"ཅེས་བཤད་ཅིང༌། མགྲིན་པ་བསངས་ནས་ཕྲུ་གུ་ཚོར་"འོ། ངས་བཤད་ཆོག དོ་དགོང་གི་སྒྲུང་ནི་ཨུ་ར་ཤི་མ་ ཊ་རོ་ཡི་སྐོར་ཡིན།"ཞེས་བཤད།\nInstantly the three boys became still. Sitting with their legs tucked under them, the three little boys, aged five, four, and three, looked likeadescending row of stone statuettes. Matsuzo, the younger of the two ronin, was reminded of the wayside half-body statues of Jizo, the God of Travelers and Protector of Children དེ་མ་ཐག་བུ་གསུམ་པོས་པུས་མོ་བཙུགས་ཤིང་འགུལ་མེད་ཁུ་སིམ་དུ་གནས། བུ་ཆུང་ཆུང་གསུམ་པོ་ནི་རིམ་པ་བཞིན། ལོ་ན་ལྔ་དང༌། བཞི། གསུམ་བཅས་ལ་སོན་ཡོད་པས། ཁོང་ཚོའི་སྡོད་སྟངས་ནི་རྡོའི་སྐུ་བརྙན་གསུམ་ཆེ་ཆུང་གོ་རིམ་བཞིན་གནས་པ་དང་འདྲ། སྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཆུང་བ་མ་སུ་ཛུ་ཞེས་པ་དེ་ནི། བྱིས་པ་དང༌། འགྲུལ་བ་སྲུང་ཞིང་སྐྱོང་བའི་ལྷ་ཇི་ཛུ་ཡི་སྐུ་ཕྱེད་ཀའི་སྐུ་བརྙན་ལམ་འགྲམ་དུ་བཞེངས་པའི་དྲན་གསོར་གྱུར།\nBehind the boys the farmer’s wife took upapair of iron chopsticks and stirred the ashes of the fire in the charcoal brazier. A momentary glow brightened the room. The lean faces of the two ronin, lit by the fire, suddenly looked fierce and hungry. བུ་ཚོའི་རྒྱབ་ལོགས་སུ་ཞིང་པའི་བཟའ་མོས་ལྕགས་ཀྱི་ཟ་ཐུར་ཆ་གཅིག་ལག་ཏུ་བཟུང་ནས། ལྕགས་ཀྱི་མེ་ཕོར་ནང་གི་སོལ་བའི་མེ་མདག་དཀྲུག་དཀྲུག་བྱས། དེ་མ་ཐག་ཁང་པའི་ནང་འོད་མདངས་ཆེ་རུ་ཕྱིན་ཅིང༌། མེ་འོད་འོག་གི་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐམ་ལ་རིད་པའི་ངོ་གདོང་ནི། གློ་བུར་དུ་གཏུམ་དྲག་དང༌། ལྟོགས་རྔམ་ཆེ་བ་ཞིག་ཏུ་མངོན།\nThe farmer knew that the two ronin were supposed to use their arms in defense of the weak. But in these troubled times, with the country torn apart by civil wars, the samurai didn’t always live up to their honorable code. ཞིང་པས། སྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་པོའི་མཚོན་ཆ་རྣམས་མགོན་མེད་ཉམ་ཐག་སྲུང་ཆེད་དུ་སྤྱོད་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན་པ་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། འོན་ཀྱང་སྡེ་གཟར་གྱིས་རྒྱལ་ཁབ་ཁ་འཐོར་དུ་གྱུར་པའི་དཀའ་ངལ་ཅན་གྱི་དུས་ཚོད་འདིར། སྒེར་དམག་རྣམས་རང་གི་གུས་བཀུར་འོས་པའི་སྒྲིག་ལམ་བསྲུངས་ཏེ་རྒྱུན་གནས་ཐུབ་ཀྱི་མེད།\nThen the fire died down again and the subdued red light softened the features of the two ronin. The farmer relaxed and began his story. དེ་ནས་ཡང་སྐྱར་མེ་ཤི་བས་འོད་མདངས་དམར་པོ་ཆུང་ངུས་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་ཀྱི་གདོང་དབྱིབས་ཀྱང་ཅུང་ཞི་འཇམ་ལྟ་བུར་མངོན་པར་བྱས། ཞིང་པ་ལྷོད་ལ་བབས་པ་དང་འབྲེལ་སྒྲུང་ཤོད་འགོ་བརྩམས།\nThe tale of Urashima Taro is familiar to every Japanese. No doubt the three little boys had heard their father tell it before—and more than once. But they listened with rapt attention. ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོའི་གཏམ་བརྒྱུད་ནི་ཉི་ཧོང་བ་ཚང་མར་ཆ་རྒྱུས་ཡོད་པས། བུ་ཆུང་གསུམ་པོས་ཀྱང་རང་གི་ཕས་སྔོན་མ་ཐེངས་གཅིག་ལས་མང་བ་བཤད་པ་གོ་མྱོང་ཡོད་པ་ནི་གདོན་ཟ་མི་དགོས་པ་ཞིག་རེད། འོན་ཀྱང༌། ཁོང་ཚོས་ཉོབ་སྣང་མེད་པར་དོ་སྣང་ཆེན་པོས་སྒྲུང་ལ་ཉན།\nUrashima Taro,afisherman, rescuedaturtle from some boys who were battering it with stones. The grateful turtle rewarded Taro by carrying him on his back to the bottom of the sea, where he lived happily with the Princess of the Undersea. But Taro soon became homesick for his native village and asked to go back on land. The princess gave himabox to take with him but warned him not to peek inside. "ཉ་པ་ ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོ་ ཡིས་རུས་སྦལ་ཞིག་ཕྲུ་གུ་བུ་ཁ་ཤས་ཀྱིས་རྡོ་རུབ་རྒྱག་བཞིན་པ་ལས་བསྐྱབས་པ་རེད། བཀའ་དྲིན་བསམ་ཤེས་ཅན་གྱི་རུས་སྦལ་གྱིས་དྲིན་ལན་འཇལ་བའི་ཆེད་དུ། ཁོང་རང་གི་རྒྱབ་ཏུ་འཁྱེར་ནས་མཚོའི་གཏིང་ལ་བསྐྱལ་ཞིང༌། དེར་ཁོང་མཚོ་འོག་གི་སྲས་མོ་དང་ལྷན་དུ་བདེ་སྐྱིད་ཀྱི་འཚོ་བར་རོལ། འོན་ཀྱང་མི་རིང་བར་ཊ་རོ་རང་ཡུལ་གྲོང་གསེབ་དྲན་པའི་གདུང་བས་མནར་སྟབས། རང་ཡུལ་དུ་གཏོང་རོགས་ཞེས་ཞུས་པ་རེད། མཚོ་འོག་སྲས་མོས་ཁོང་ལ་སྒམ་ཆུང་ཞིག་མཉམ་དུ་འཁྱེར་རྒྱུར་གནང་བ་དང་འབྲེལ་སྒམ་གྱི་ནང་ལ་རྩ་བ་ནས་བལྟ་མི་ཉན་ཞེས་ཉེན་བརྡ་སྤྲད།\nWhen Taro went back to his village, he found the place quite changed. In his home he found his parents gone, and living there was another old couple. He was stunned to learn that the aged husband was his own son, whom he had last seen asababy! Taro thought he had spent onlyapleasant week or two undersea with the princess. On land, seventy-two years had passed! His parents and most of his old friends had long since died. ཊ་རོ་རང་གི་གྲོང་གསེབ་ལ་སླེབས་སྐབས། གྲོང་གསེབ་ལ་འགྱུར་བ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་ཕྱིན་ཡོད་པར་མ་ཟད། ཁོང་གི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་གཤེགས་ཟིན་པའི་ཤུལ་དུ། བཟའ་ཚང་རྒས་འཁོག་གཉིས་བསྡད་ཡོད་པ་མཐོང༌། བཟའ་ཚང་དེ་གཉིས་ལས་ཁྱོ་ཀ་དེ་ཊ་རོ་རང་ཉིད་ཀྱི་བུ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ཡང་ཁོང་གྲོང་གསེབ་འདི་ལས་ཁ་བྲལ་ཁར་ཕྲུ་གུ་མ་འབྱར་ཞིག་ལས་མིན་སྟབས། ཊ་རོ་ནི་ཧ་ལས་ཤིང་ཧོན་འཐོར་བ་རེད། ཊ་རོ་ཡི་སེམས་ནང་རང་ཉིད་མཚོའི་ནང་མཚོའི་སྲས་མོ་དང་སྐྱིད་པའི་གཟའ་འཁོར་གཅིག་གམ་གཉིས་ལས་བསྡད་མེད་བསམས་ཀྱང༌། ས་སྟེང་དུ་མི་ལོ་བདུན་ཅུ་དོན་གཉིས་འདས་ཟིན་ཅིང༌། ཁོང་གི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་དང༌། གཉེན་ཉེ་རྒན་གྲས་ཚང་མ་གྲོངས་ནས་ཡུན་རིང་སོང་ཟིན།\nDesolate, Taro decided to open the box given him by the princess. As soon as he looked inside, he changed in an instant fromayoung man toadecrepit old man of more than ninety. སྦྱར་སྡོང་རྐང་གཅིག་ལྟ་བུར་ཤུལ་དུ་ལུས་པའི་ཊ་རོ་ཡིས། མཚོའི་སྲས་མོས་གནང་བའི་སྒམ་ཆུང་དེ་ཁ་འབྱེད་རྒྱུར་སེམས་ཐག་བཅད། ཁོང་གིས་སྒམ་ཕ་ཕྱེ་སྟེ་ནང་ལ་བལྟས་མ་ཐག །སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་ཁོང་གཞོན་པ་ཞིག་ནས་ལོ་ན་དགུ་བཅུ་ལྷག་བརྒལ་བའི་རྒས་འཁོག་ལག་པས་འཁྱོག་ཚད་ཅིག་ལ་གྱུར་པ་རེད། །"\nAt the end of the story the boys were close to tears. Even Matsuzo found himself deeply touched. He wondered why the farmer had told his sons suchapoignant bedtime story. Wouldn’t they worry all evening instead of going to sleep? སྒྲུང་གི་མཇུག་ཏུ་སླེབས་སྐབས། བུ་ཚོ་མིག་ཆུ་ཤོར་ལ་ཉེ་བར་གྱུར་ཞིང༌། ཐ་ན་མ་ཛུ་སུ་རང་ཉིད་ཀྱང་སེམས་གཏིང་ནས་གཡོ་འགུལ་ཐེབས། ཁོང་གི་སེམས་ནང༌། ཕྲུ་གུ་ཉལ་ཁར་སྒྲུང་སྐྱོ་པོ་དེ་འདྲ་ཞིག་བཤད་ན། ཁོང་ཚོ་གཉིད་ལ་ཤོར་རྒྱུའི་ཚབ་ཏུ། མཚན་གང་སེམས་ཁྲལ་གྱི་ངང་ནས་སྡོད་དགོས་ཡོང་གི་མ་རེད་དམ་སྙམ་ནས་སྒྲུང་ཤོད་མཁན་ཞིང་པའི་བྱེད་སྟངས་ལ་ཡ་མཚན་སྐྱེས།\nBut the boys recovered quickly. They were soon laughing and jostling each other, and they made no objections when their mother shooed them toward bed. Standing in order of age, they bowed politely to the guests and then lay down on the mattresses spread out for them on the floor. Within minutes the sound of their regular breathing told the guests that they were asleep. འོན་ཀྱང་བུ་རྣམས་ལམ་སེང་སྐྱོ་བ་སངས་ཏེ། གད་མོ་དགོད་པར་མ་ཟད། ཕན་ཚུན་འབུད་རྒྱག་བརྒྱབ་རེས་བྱས། ཁོང་ཚོའི་ཨ་མས་ཁོང་ཚོར་ཉལ་དགོས་པའི་བརྡ་གཏོང་སྐབས། ཁོང་ཚོས་མ་འདོད་པ་མ་བྱས་པར་ལོ་ནའི་བབ་བཞིན་ཡར་སྒྲེང་ཏེ། སྐུ་མགྲོན་གཉིས་ལ་ཡ་རབས་ཀྱི་ཐོག་ནས་མགོ་བོ་གུག་སྟེ་གུས་འདུད་ཞུས་རྗེས། ཞལ་ལའི་ཐོག་ཏུ་གཏིང་པའི་ཉལ་གདན་གྱི་སྟེང་ལ་ཉལ། སྐར་མ་ཁ་ཤས་ལས་མ་སོང་བར་ཁོང་ཚོའི་རྒྱུན་ལྡན་གྱི་རྔུར་བ་ལས་སྐུ་མགྲོན་ཚོས་ཁོང་ཚོ་རྨི་ལམ་གྱི་ཞིང་ཁམས་ལ་སླེབས་ཡོད་པར་ཤེས།\nZenta, the older of the two ronin, sighed as he glanced at the peaceful young faces. “I wish I could fall asleep so quickly. The story of Urashima Taro is one of the saddest that I know among our folk tales.” སྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་རྒན་པ་ཛན་ཏ་ཡིས་སྐྱིད་ཉམས་དོད་པའི་བུ་ཆུང་ཚོའི་གདོང་ལ་བལྟ་ཙམ་དང་སྦྲགས་དབུགས་རིང་ཞིག་བཏང་སྟེ། "ང་རང་ཡང་ཁོང་ཚོ་ནང་བཞིན་གཉིད་མགྱོགས་པོ་ཁུག་ན་བསམ་གྱི་འདུག །ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོའི་སྒྲུང་དེ། ང་ཚོའི་དམངས་ཁྲོད་ཀྱི་སྒྲུང་གཏམ་ནང་ནས་ངས་ཤེས་པར་བྱས་ན་སྐྱོ་ཤོས་དེ་རེད།"ཅེས་བཤད།\nThe farmer looked proudly at his sleeping sons. “They’re stout lads. Nothing bothers them much.” ཞིང་པས་གཉིད་ལ་ཤོར་བའི་རང་གི་བུ་ཚོར་སྤོབས་སེམས་དང་བཅས་བལྟ་བཞིན་"ཁོང་ཚོ་ཚང་མ་ཕོ་རྒོད་རེད། གང་གིས་ཀྱང་ཁོང་ཚོ་མ་སྐྱིད་པ་དེ་ཙམ་བཟོ་མི་ཐུབ"ཅེས་བཤད།\nThe farmer’s wife poured tea for the guests and apologized. “I’m sorry this is only poor tea made from coarse leaves.” ཞིང་པའི་བཟའ་མོས་སྐུ་མགྲོན་ཚོར་གསོལ་ཇ་ཞུས་ཏེ་"དགོངས་དག །ཇ་ལོ་དཀྱུས་མའི་གསོལ་ཇ་ཐེབས་ཆག་ཅིག་མ་གཏོགས་བྱུང་མ་སོང་"ཞེས་དགོངས་སེལ་ཞུས།\nZenta hastened to reassure her. “It’s warm and heartening onachilly autumn evening.” དེ་མུར་ཛན་ཏ་ཡིས་བྲེལ་འཚབ་ངང་མོ་བློ་བདེ་པོ་ཡོང་བའི་ཆེད་དུ་"གྲང་ངར་ཆེ་བའི་སྟོན་དུས་ཀྱི་དགོང་མོར་ཇ་འདི་ཚ་སོབ་སོབ་དང་ཞིམ་པོ་འདུག"ཅེས་བཤད།\n“You know what I think is the saddest part of the Urashima Taro story?” said Matsuzo, picking up his cup and sipping the tea. “It’s that Taro lost not only his family and friends butabig piece of his life as well. He had lost the most precious thing of all: time.” མ་སུ་ཛུ་ཡིས་ཇ་དཀར་བླངས་ཏེ་འཐུང་ཞོར་དུ་"ཁྱེད་ཀྱིས་ངས་ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོ་ཡི་སྒྲུང་གི་ནང་ནས་སྐྱོ་ཤས་ཆེ་ཤོས་ཀྱི་དུམ་བུ་དེ་གང་ཡིན་པར་ངོས་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་མེད་མཁྱེན་གྱི་ཨེ་ཡོད། དེ་ནི་ཊ་རོ་ཡི་ནང་མི་དང༌། གྲོགས་པོ་ཚོ་བོར་བརླག་ཤོར་བ་དེ་ཙམ་མ་ཡིན་པར། མི་ཚེའི་ནང་གི་ཆ་ཤས་གལ་ཆེ་ཤོས་དང༌། ཚང་མའི་ནང་ནས་རིན་ཐང་ཆེ་ཤོས་ཏེ། ཁོང་གི་དུས་ཚོད་བོར་སྟོར་སོང་བ་དེ་ཡིན"ཞེས་བཤད།\nThe farmer nodded agreement. “I wouldn’t sell even one year of my life for money. As for losing seventy-two years, no amount of gold will make up for that!” ཞིང་པས་མོས་མཐུན་ཡོད་པའི་རྣམ་འགྱུར་དང་བཅས་"ངས་ངའི་མི་ཚེའི་ནང་གི་ལོ་གཅིག་ཡིན་ཡང༌། དངུལ་དང་བརྗེ་ས་མ་རེད། ལོ་ངོ་བདུན་ཅུ་དོན་གཉིས་བརླག་པ་ལ་ཆ་བཞག་ན། དེའི་གྱོང་གུན་དེ་གསེར་གྱི་འབོར་གང་གིས་ཀྱང་གསབ་ཐབས་ཡོད་པ་མ་རེད་"ཅེས་བཤད།\nZenta put his cup down on the floor and looked curiously at the farmer. “It’s interesting that you should say that. I had an opportunity once to observe exactly how much goldaperson was willing to pay for some lost years of his life.” He smiled grimly. “In this case the man went as far as one gold piece for each year he lost.” ཛན་ཏ་ཡིས་ཇ་དཀར་ཞལ་ལའི་ཐོག་བཞག་རྗེས་ཞིང་པར་ཡ་མཚན་པོའི་ངང་བལྟ་བཞིན་"ཁྱེད་རང་གིས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་སྤྲོ་བ་འཕེལ་དགོས་པ་ཞིག་རེད། ང་ལ་དེ་སྔོན་མི་ཞིག་གི་མི་ཚེའི་ནང་གི་ལོ་ངོ་ཁ་ཤས་བརླག་པ་ལ་གསེར་ག་ཚོད་སྤྲོད་འདོད་ཡོད་མེད་བརྟག་ཞིབ་བྱ་རྒྱུའི་གོ་སྐབས་བྱུང་མྱོང༌།"ཅེས་བཤད་པ་དང་སྦྲགས་ཁོང་གིས་དྲག་ཤུལ་གྱི་འཛུམ་མདངས་ཤིག་སྟོན་བཞིན་མུ་མཐུད་དེ་"གནས་ཚུལ་དེའི་ནང༌། མི་དེས་རང་གི་བརླག་པའི་ལོ་ངོ་རེ་ལ་གསེར་རྡོག་རེ་སྤྲོད་པའི་སྐད་ཆ་ཡང་བྱས་པ་རེད"ཅེས་བཤད།\nThat’s bizarre!” said Matsuzo. “You never told me about it.” "དེ་ནི་ཁྱད་མཚར་པོ་ཞིག་རེད། ཁྱེད་ཀྱིས་དེའི་སྐོར་དེ་སྔོན་རྩ་བ་ནས་གསུངས་མ་མྱོང་"ཞེས་མ་སུ་ཛུས་བཤད།\n“It happened long before I met you,” said Zenta. He drank some tea and smiled ruefully. “Besides, I’m not particularly proud of the part I played in that strange affair.” ཛན་ཏ་ཡིས་ཇ་ཕྲན་བུ་བཏུང་ཞིང་སྐྱོ་སྣང་དོད་པའི་མཛུམས་མདངས་ཤིག་བསྟན་ཏེ།"དེ་ནི་ང་ལ་ཁྱེད་རང་མ་འཕྲད་པའི་གོང་གི་ལོ་ངོ་མང་པོའི་སྔོན་དུ་བྱུང་བའི་གནས་ཚུལ་ཞིག་རེད། དེའི་ཐོག་ཏུ་གནས་ཚུལ་ཁྱད་མཚར་པོ་དེའི་ནང༌། ངས་གང་བྱས་ལ་ང་རང་དམིགས་བསལ་སྤོབས་སེམས་སྐྱེ་གཞི་གང་ཡང་མེད།"ཅེས་བཤད།\n“Let’s hear the story!” urged Matsuzo. “You’ve made us all curious.” "སྒྲུང་དེ་ཤོད་དང༌། ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ཚོ་ཚང་མ་ཉན་སྙིང་འདོད་པ་བཟོས་སོང་"ཞེས་མ་སུ་ཛུས་ཚ་དེད་བྱས།\nThe farmer waited expectantly. His wife sat down quietly behind her husband and folded her hands. Her eyes looked intently at Zenta. ཞིང་པས་ཉན་འདོད་ཀྱིས་བསྒུགས་པ་དང༌། ཁོའི་བཟའ་མོ་ནི་རང་གི་བཟའ་ཟླའི་རྒྱབ་ཏུ་ཁུ་སིམ་མེར་ལག་པ་གཉིས་སྐུམ་ནས་ཙོག་པུར་བསྡད། མོའི་མིག་གཉིས་ཀྱིས་ཛན་ཏ་ལ་གཡོ་བ་མེད་པར་ཅེར།\n“Very well, then,” said Zenta. “Actually, my story bears some resemblance to that of Urashima Taro. . . .” ཛན་ཏ་ཡིས་"བྱས་ན་འགྲིག །མ་གཞི་ངའི་སྒྲུང་དེ། ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོའི་སྒྲུང་དེ་དང་འདྲ་པོ་ཡོད་་་་"ཅེས་བཤད་ནས་སྒྲུང་དེ་བརྗོད་འགོ་བཙུགས།\nIt happened about seven years ago, when I wasagreen, inexperienced youngster not quite eighteen years old. But I had hadagood training in arms, and I was able to getajob asabodyguard forawealthy merchant from Sakai. དེ་ནི་ལོ་ངོ་བདུན་ཙམ་གྱི་གོང་དུ་བྱུང་བ་རེད། དེ་དུས་ང་ནི་ཁོ་ལག་མ་རྫོགས་ཤིང༌། ཉམས་མྱོང་མེད་པའི་ན་གཞོན་ལོ་ན་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱང་རྦད་དེ་རང་སོན་མེད་པ་ཞིག་ཡིན། ཡིན་ནའང༌། ང་ལ་གོ་མཚོན་གྱི་སྦྱོང་བརྡར་ཡག་པོ་ཐོབ་ཡོད་སྟབས། ཡུལ་སཱ་ཀཱའི་ནས་ཡིན་པའི་ཚོང་པ་འབྱོར་ལྡན་ཞིག་གི་སྐུ་སྲུང་བ་བྱེད་རྒྱུའི་ལས་ཀ་ཐོབ་བྱུང༌།\nAs you know, wealthy merchants are relatively new inth. ངེད་གཉིས་ཀྱིས་གཡས་གཡོན་དུ་ཟ་རྔམ་ཆེན་པོས་བལྟས། འོན་ཀྱང་ས་གནས་དེ་ནགས་ཚལ་ཡིན་སྟབས། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཚང་མའི་ས་ཐག་དེ་ཙམ་གྱིས་རིང་པོར་མཐོང་ཐུབ་ཀྱི་མི་འདུག །འདོད་རྔམ་སློང་བའི་དྲི་མ་ཞིམ་པོ་དེ་མངོན་གསལ་དོད་དུ་འགྲོ་བ་ལྟ་བུར་སྣང་ཞིང༌། ངས་ངའི་ཁའི་ནང་དུ་འགྲམ་ཆུས་ཁེངས་ཡོད་པ་ཡང་ཚོར་ཐུབ་ཀྱི་འདུག །\n“There’s an inn around here somewhere,” muttered Tokubei. “I’m sure of it.” "འདིའི་ཉེ་ཁོར་ཞིག་ལ་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་ཡོད་འདུག །གནས་གང་རུང་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་ངས་གཏན་འཁེལ་ནས་བརྗོད་ཐུབ་པ་འདུག"།ཅེས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཤུབ་བུར་སྨྲས།\nWe followed our noses. We had to leave the well-traveled highway and takeanarrow, winding footpath. But the mouth-watering smell of the rice and the vision of fluffy, freshly aired cotton quilts drew us on. ངེད་གཉིས་ཀྱིས་སྣའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་སྟབས། ཁོད་ཡང་ཞིང་འགྲོ་སྟབས་བདེ་བའི་འགྲུལ་ལམ་བཞག་སྟེ། གུ་དོག་ལ་ཀྱག་ཀྱོག་ཅན་གྱི་རྐང་ལམ་ཞིག་ཏུ་སྐྱོད་དགོས་བྱུང་ཡང༌། འགྲམ་ཆུ་ཤོར་དགོས་པའི་འབྲས་ཀྱི་དྲི་ངད་དང༌། འཇམ་སོབ་སོབ་ཡིན་ལ། རླུང་བསིལ་བུའི་ནང་གཙང་སྐམ་བྱས་པའི་ཉལ་ཐུལ་གྱི་རྣམ་པས་ངེད་གཉིས་དབང་མེད་དུ་ཕྱོགས་དེར་འཐེན།\nThe sun was just beginning to set. We passedabamboo grove, and in the low evening light the thin leaves turned into little golden knives. I sawagilded clump of bamboo shoots. The sight made me think of the delicious dish they would make when boiled in soy sauce. ཉི་མ་ནི་གཞི་ནས་ནུབ་འགོ་ཚུགས། ངེད་གཉིས་སྨྱུག་མའི་ཚལ་ཞིག་བརྒྱུད་ནས་ཕྱིན་ཅིང༌། ཕྱི་དྲོའི་ནུབ་ཁའི་ཉི་འོད་དམའ་པོའི་འོག་ཏུ། ལོ་མ་སྲབ་མོ་རྣམས་གསེར་གྱི་གྲི་ཆུང་ལྟ་བུར་མངོན་ཡོང༌། ངས་གསེར་མདོག་ཅན་གྱི་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུ་སྡེབ་སྐྱེས་བྱས་པ་ཞིག་མཐོང་ཞིང༌། དེས་ང་ལ་ཇང་ཡུད་སྤོད་རྫས་ནང་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུ་སོས་པ་བཙོས་པའི་ཟས་ཞིམ་པོ་དེ་དྲན་གསོ་ཐེབ་ཏུ་བཅུག་བྱུང༌།\nWe hurried forward. To our delight we soon came toaclearing withathatched house standing in the middle. The fragrant smell of rice was now so strong that we were certainameal was being prepared inside. ངེད་གཉིས་བྲེལ་སྟབས་ངང་མདུན་དུ་བསྐྱོད། སྤྲོ་སྣང་སྐྱེ་དགོས་པ་ཞིག་ལ། ངེད་གཉིས་མགྱོགས་པོར་ས་ཆ་ཁོད་ཡངས་ཤིག་ལ་རྩྭས་ཐོག་ཁེབ་བྱས་པའི་ཁང་པ་ཞིག་གི་མདུན་ལ་སླེབས་བྱུང༌། ད་ལྟ་འབྲས་ཀྱི་དྲི་ངད་འཐུལ་སྟོབས་ཆེ་བས། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཁང་པ་དེའི་སྦུགས་སུ་ཟས་གྲ་སྒྲིག་བྱས་ཚར་ཡོད་པར་གཏན་འཁེལ་བྱེད་ཐུབ།\nStanding in front of the house wasapretty girl beaming at us withawelcoming smile. “Please honor us with your presence,” she said, beckoning. ཁང་པ་དེའི་མདུན་དུ་མཛེས་པའི་བུ་མོ་ཞིག་གིས་ངེད་གཉིས་ལ་དགའ་བསུའི་འཛུམ་མདངས་སྟོན་བཞིན་ལངས་ནས་"རྣམ་པ་གཉིས་བྱོན་ནས་བདག་ཅག་ལ་སྐལ་བཟང་སྩོལ་ཅིག"ཅེས་འགུག་བརྡ་དང་བཅས་ཏེ་བརྗོད་བྱུང༌།\nThere was somethingalittle unusual about one of her hands, but, being hungry and eager to enter the house, I did not stop to observe closely. བུ་མོ་དེའི་ལག་པ་ཞིག་གི་ཐད་ནམ་རྒྱུན་དང་མི་འདྲ་བའི་མཐོང་སྣང་ཕྲ་མོ་ཞིག་ང་ལ་བྱུང་ཡང༌། ང་རང་ཤིན་ཏུ་བཀྲེས་ལ་ཁང་པའི་ནང་འཛུལ་རྒྱུར་རྔམ་སྟབས། འགྲོ་མཚམས་བཞག་སྟེ་ཞིབ་བལྟ་མ་བྱས།\nYou will say, of course, that it was my duty asabodyguard to be suspicious and to look out for danger. Youth and inexperience should not have prevented me from wondering why an inn should be found hidden away from the highway. As it was, my stomach growled, and I didn’t even hesitate but followed Tokubei to the house. ཁྱེད་ཚོས་སྐུ་སྲུང་བ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཆ་ནས། དོགས་སེམས་དང་བཅས་ཏེ་ཉེན་ཁ་དང་དོགས་ཅན་གྱི་རིགས་ལ་བལྟ་ཞིབ་བྱེད་རྒྱུ་ནི། ངའི་ལས་འགན་རེད་ཅེས་བརྗོད་ངེས་ཡིན་རུང༌། ལོ་ན་ཆུང་བ་དང་ཉམས་མྱོང་མེད་པའི་དབང་གིས་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་རྒྱ་ལམ་ནས་མི་མངོན་པའི་ཁུག་ཀྱོག་ཅིག་ཏུ་འཛུགས་དོན་གང་ཡིན་ཙམ་ལའང༌། བསམ་གཞིགས་བྱ་རྒྱུ་བྱུང་བ་ལྟ་ཅི། ངའི་གྲོད་ཁོག་གི་ནང་ནས་ལྟོགས་སྒྲ་གྲགས་ཡོང་བས། ངས་དོགས་སེམས་ཙམ་ཡང་མ་བཅངས་པར། འགྲུལ་ཁང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཏོ་ཀུ་བྷེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡིན།\nBefore stepping up to enter, we were given basins of water to wash our feet. As the girl handed us towels for drying, I saw what was unusual about her left hand: She had six fingers. ནང་ལོགས་སུ་མ་འཛུལ་གོང་ངེད་གཉིས་ལ་རྐང་པ་འཁྲུ་ཆེད་དུ་ཆུ་ཀ་ཏོ་ར་གང་རེ་སྤྲད་ཅིང༌། བུ་མོ་དེས་རྐང་པ་ཕྱིས་བྱེད་ཀྱི་ཨ་ཅོར་ངེད་གཉིས་ལ་སྤྲོད་སྐབས། ངས་གཞི་ནས་མོའི་ལག་གཡོན་མ་དེར་རྒྱུན་ལྡན་དང་མ་མཚུངས་པ་གང་ཡོད་མེད་མཐོང་བྱུང༌། ལག་པ་དེར་འཛུབ་མོ་དྲུག་འདུག །\nTokubei had noticed it as well. When the girl turned away to empty the basins, he nudged me. “Did you see her left hand? She had——” He broke off in confusion as the girl turned around, but she didn’t seem to have heard. ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཀྱང་དེ་ལ་དོ་སྣང་བྱུང་འདུག །བུ་མོ་དེས་ཁ་ཕར་ཕྱོགས་སུ་སློག་ནས་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་གི་ཆུ་གཤོ་དུས། ཁོས་ང་ལ་གྲུ་མུས་འཕུལ་ཏེ་"ཁྱོད་ཀྱིས་བུ་མོ་དེའི་ལག་གཡོན་མ་མཐོང་བྱུང་ངམ། མོ་ལ་་་་་"ཞེས་བརྗོད་མུར་བུ་མོ་དེ་ཁ་ཕྱིར་བསྐོར་ཡོང་བས་ཤོད་མཚམས་ཆད། འོན་ཀྱང་བུ་མོ་དེས་གང་ཡང་མ་ཐོས་པ་ལྟར་སྣང༌།\nThe inn was peaceful and quiet, and we soon discovered the reason why. We were the only guests. Again, I should have been suspicious. I told you that I’m not proud of the part I played. འགྲུལ་ཁང་དེ་ནི་ཞི་ཞིང་བདེ་ལ། ཁུ་སིམ་པོར་འདུག་ཅིང༌། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་མགྱོགས་པོར་དེ་ལྟར་ཡིན་དོན་ནི། འགྲུལ་ཁང་དེའི་ནང་མགྲོན་པོ་ངེད་གཉིས་ལས་གཞན་མེད་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པ་ཤེས་རྟོགས་བྱུང༌། དུས་དེར་ཡང་ང་རང་དོགས་པ་ཟ་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན་རུང༌། ངས་ཁྱེད་ཚོར་གནས་ཚུལ་དེའི་ནང་ངས་གང་བྱས་ལ་རང་ཉིད་སྤོབས་པ་སྐྱེ་གཞི་མེད་ཅེས་བརྗོད་མྱོང་བ་ལྟར་ལགས།\nTokubei turned to me and grinned. “It seems that there are no other guests. We should be able to get extra service for the same amount of money.” ཏོ་ཀུ་བྷེས་ང་ལ་ཕྱོགས་ནས་དགོད་ཚེར་ཚེར་ངང་"འདིར་མགྲོན་པོ་གཞན་མེད་པ་འདྲ། དེར་བརྟེན་ངེད་གཉིས་ལ་རིན་གོང་གཅིག་པའི་ཐོག་ལ་ཞབས་ཞུ་འཕར་མ་ཐོབ་ཐུབ་ངེས་རེད་"ཅེས་ཟེར།\nThe girl led us toaspacious room which was like the principal chamber ofaprivate residence. Cushions were set out for us on the floor and we began to shed our traveling gear to make ourselves comfortable. བུ་མོ་དེས་ངེད་གཉིས་སྒེར་གཞིས་ཀྱི་གཟིམ་ཆུང་གཙོ་བོ་ལྟ་བུའི་ཁང་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞིག་གི་ནང་དུ་འཁྲིད་བྱུང་ཞིང༌། དེར་ཞལ་ལའི་ཐོག་ཏུ་ངེད་གཉིས་ཀྱི་ཆེད་དུ་འབོལ་གདན་གཏིང་ཟིན་འདུག་པས། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པའི་ངང་ངལ་གསོ་ཆེད་དུ་རྡོག་ཆས་རྣམས་ཕབ་འགོ་བརྩམས།\nThe door opened andagrizzled-haired man entered. Despite his vigorous-looking face his back wasalittle bent, and I guessed his age to be about fifty. After bowing and greeting us, he apologized in advance for the service. “We have not always been innkeepers here,” he said, “and you may find the accommodations lacking. Our good intentions must make up for our inexperience. However, to compensate for our inadequacies, we will chargealower fee than that of an inn with an established reputation.” ཁང་པའི་སྒོ་ཕྱེ་བ་དང་སྐྲ་སྐྱ་བོར་གྱུར་པའི་མི་ཞིག་ནང་ལོགས་སུ་འཛུལ་ཡོང་ཞིང༌། ཁོའི་གདོང་ལ་གསོན་ཤུགས་ཀྱིས་ཁེངས་པར་མ་ལྟོས་པར་ལུས་སྟོད་ཅུང་སྒུར་བའི་ཚུལ་ལས་ངས་ཁོང་ལོ་ན་ལྔ་བཅུ་ཙམ་ལ་སོན་ཡོད་པར་ཚོད་དཔག་ཐུབ་བྱུང༌། ཁོང་གིས་གུས་འདུད་དང་འཚམས་འདྲི་བྱས་རྗེས། འགྲུལ་ཁང་གི་ཞབས་ཞུའི་ཐད་ལ་སྔོན་ཚུད་ནས་དགོངས་སེལ་ཞུས་བྱུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁོང་གིས་"གུས་ཚོས་གཏན་འཇགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགྲུལ་ཁང་གཉེར་གྱི་མེད། དེར་བརྟེན་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཐུགས་མཁོ་མ་འཛོམས་པའི་གནས་ཚུལ་ཡོང་སྲིད། མྱོང་རྒྱུས་མེད་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ཞན་ཆ་རྣམས། ང་ཚོའི་དམིགས་ཡུལ་བཟང་པོས་བསབ་ཐུབ་པ་ངེས་པར་ཞུ་རྒྱུ་ཡིན། དེར་བརྟེན་ང་ཚོའི་ཞབས་ཞུའི་ཚད་གཞི་མ་འདང་བའི་གུན་གསབ་ཏུ། རྣམ་པ་གཉིས་ལ་གནས་གླ་སྙན་གྲགས་ཅན་གྱི་འགྲུལ་ཁང་ལས་ཆུང་བར་བྱས་ཆོག"ཅེས་བཤད།\nTokubei nodded graciously, highly pleased by the words of our host, and the evening began well. It continued well when the girl came back with some flasks of wine, cups, and dishes of salty snacks. ཏོ་ཀུ་བྷེ་ནི་གནས་པོའི་སྐད་ཆས་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། དགའ་པོའི་ངང་མགོ་བོ་ལྕོག་ལྕོག་བྱས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་ཉིན་དེའི་ཕྱི་དྲོ་སྐྱིད་པའི་ངང་འགྲོ་འགོ་ཚུགས། བུ་མོ་དེས་ཆང་དེམ་དང༌། ཆང་དཀར། ལྟོགས་སོས་ཀྱི་ཞལ་ཏོག་ཚྭ་ཅན་བཅས་འཁྱེར་ཡོང་བས་ཕྱི་དྲོ་དེ་མུ་མཐུད་སྐྱིད་ལ་འཁྱོལ།\nWhile the girl served the wine, the host looked with interest at my swords. From the few remarks he made, I gathered that he wasaformer samurai, forced by circumstances to turn his house into an inn. བུ་མོ་དེས་ཕྲན་ཚོར་ཨ་རག་བླུགས་པའི་སྐབས་སུ། གནས་པོས་ངའི་རལ་གྲིར་དགའ་མོས་ཆེན་པོས་བལྟས་པར་མ་ཟད་བསྔགས་བརྗོད་ཁ་ཤས་བྱེད་སྟངས་ནས། ངས་ཁོང་ནི་རྐྱེན་དབང་གིས་རང་ཁྱིམ་འགྲུལ་ཁང་དུ་བསྒྱུར་དགོས་བྱུང་བའི་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་ཞིག་ཡིན་པར་ཚོད་དཔག་ཐུབ་བྱུང༌།\nHaving becomeabodyguard toatight-fisted merchant, I was in no position to feel superior toaronin-turned-innkeeper. Socially, therefore, we were more or less equal. ཚོང་པ་སེར་སྣ་ཅན་ཞིག་གི་སྐུ་སྲུང་བར་གྱུར་པའི་ཆ་ནས། ངའི་གནས་བབ་ནི། སྒེར་དམག་ཟུར་པ་ཞིག་གནས་པོར་གྱུར་པ་ལས་ལེགས་པ་ཡོད་སྙམ་པའི་ཁེངས་སྤོབས་སྐྱེ་གཞི་གང་ཡང་མ་བྱུང༌། དེར་བརྟེན་ངེད་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་ཚོགས་གནས་བབས་གཞི་རྩའི་ཆར་གཅིག་མཚུངས་རེད།\nWe exchanged polite remarks with our host while we drank and tasted the salty snacks. I looked around at the pleasant room. It showed excellent taste, and I especially admiredavase standing in the alcove. ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཞལ་ཏོག་དང་ཨ་རག་ལ་ལོངས་སུ་སྤྱོད་ཞོར། གནས་པོ་དང་ཕན་ཚུན་གུས་ཞབས་ཀྱི་རྣམ་པ་མཚོན་པའི་གཏམ་གླེང་བྱས། ངས་སྐྱིད་ཉམས་དོད་པའི་ཁང་པའི་ནང་དུ་བལྟས། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་སྐྱིད་སྣང་དོད་པོ་ཞིག་རེད། ངས་འཛིན་ཆས་ཀྱི་ཁོངས་ནས་སྦུགས་ཁང་གི་ནང་དུ་ཡོད་པའི་བུམ་པ་ཞིག་ལ་དམིགས་བསལ་བསྔགས་བརྗོད་བྱས།\nMy host caught my eyes on it. “We still haveafew good things that we didn’t have to sell,” he said. His voice heldatrace of bitterness. “Please look at the panels of these doors. They were painted byafine artist.” གནས་པོས་ངས་དེར་བལྟ་བཞིན་པ་མཐོང་རྗེས་"ངེད་ཚོར་ད་དུང་ཚོང་འདོད་མེད་པའི་ཅ་ལག་ལེགས་པོ་ཁ་ཤས་ཡོད། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྒོ་པང་འདི་གཉིས་ལ་གཅིག་གཟིགས་པ་གནང་དང༌། འདི་གཉིས་སྒྱུ་རྩལ་མཁས་པ་ཞིག་གིས་བྲིས་པ་རེད"ཅེས་ཟེར། ཁོང་གི་དེ་ལྟར་བརྗོད་སྐབས། སྐད་གདངས་ནང་མ་སྐྱིད་པའི་ཉམས་ཤིག་འདུག །\nTokubei and I looked at the pair of sliding doors. Each panel containedalandscape painting, the right panel depictingawinter scene and the left one the same scene in late summer. Our host’s words were no idle boast. The pictures were indeed beautiful. ཏོ་ཀུ་བྷེ་དང་ངས་ཤུད་འགྲོས་བྱེད་རྒྱུ་ཡོད་པའི་སྒོ་པང་གཉིས་ལ་མིག་གིས་བལྟས། སྒོ་པང་གཉིས་ཀར་ཡུལ་ལྗོངས་རེ་བྲིས་ཡོད་པ་དང༌། དེ་ཡང་སྒོ་པང་གཡས་ངོས་སུ་ཡུལ་ཞིག་གི་དགུན་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་བྲིས་ཡོད་པ་དང༌། གཡོན་ངོས་དེར་ཡུལ་གོང་གསལ་གྱི་དབྱར་མཇུག་གི་རྣམ་པ་བྲིས་འདུག་ཅིང༌། ང་ཚོའི་གནས་པོའི་འགྲེལ་བརྗོད་ནི། སྦིར་གྲགས་ཆེ་བའི་སྟོང་གཏམ་ཞིག་མ་ཡིན་པར། ཁོང་གིས་བཤད་པ་ལྟར་རི་མོ་དེ་གཉིས་དངོས་གནས་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ཞིག་ཏུ་མཆིས།\nTokubei rose and approached the screens foracloser look. When he sat down again, his eyes were calculating. No doubt he was trying to estimate what price the paintings would fetch. ཏོ་ཀུ་བྷེ་ཡར་ལངས་ཏེ་མིག་གིས་ཞིབ་བལྟ་བྱེད་ཆེད་རི་མོའི་འཁྲིས་སུ་བཅར་ཞིང༌། ཁོང་ཡང་བསྐྱར་མར་སྡོད་སྐབས་ཁོང་གི་མིག་གཉིས་ཀྱིས་རྩིས་རྒྱག་གི་འདུག །དེ་ནི་རི་མོ་དེ་གཉིས་ལ་རིན་གོང་ཇི་ཙམ་གནས་མིན་ཚོད་རྩིས་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མི་དགོས་པ་ཞིག་རེད།\nAfter my third drink I began to feel very tired. Perhaps it was the result of drinking on an empty stomach. I was glad when the girl brought in two dinner trays andalacquered container of rice. Uncovering the rice container, she began filling our bowls. ཨ་རག་དཀར་ཡོལ་གསུམ་པ་དེ་བཏུངས་ཟིན་རྗེས། ང་ལ་ཤིན་ཏུ་ངལ་ཞིང་དུབ་པའི་སྣང་བ་བྱུང༌། གཅིག་བྱས་ན་དེ་ནི་གྲོད་ཁོག་སྟོང་པར་ཨ་རག་བཏུང་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཞིག་ཡིན་སྲིད། བུ་མོ་དེས་དགོང་དྲོའི་ཚལ་ཁྲོལ་གཅིག་དང༌། ལ་རྩིའི་སྣོད་༼ཉི་ཧོང་དང་རྒྱ་ནག་ནས་ཐོན་པའི་ཤིང་རྩི་བཀྲག་མདངས་ཅན་ཞིག །སྒྱུར་མཁན་གྱི་མཆན་༽ནང་འབྲས་གང་འཁྱེར་ཡོང་བ་མཐོང་སྐབས་ངའི་སེམས་ནང་དགའ་སྣང་སྐྱེས་བྱུང༌། བུ་མོ་དེས་འབྲས་སྣོད་ཀྱི་ཁེབ་གཅོད་བཤུས་ནས་ངེད་གཉིས་ཀྱི་ཕོར་བའི་ནང་བླུགས་འགོ་བཙུགས།\nAgain I noticed her strange left hand with its six fingers. Any other girl would have tried to keep that hand hidden, but this girl made no effort to do so. If anything, she seemed to use that hand more than her other one when she served us. The extra little finger always stuck out from the hand, as if inviting comment. ཡང་བསྐྱར་ངས་བུ་མོ་དེའི་མཛུབ་མོ་དྲུག་ཅན་གྱི་ལག་པ་གཡོན་མ་ཁྱད་མཚར་དེར་དོ་སྣང་བྱུང༌། བུ་མོ་གཞན་ཚོ་ཡིན་ན། ལག་པ་དེ་སྦས་སྐུང་གིས་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་ཐབས་ཤེས་གང་ཐུབ་བྱེད་ངེས་ཡིན་རུང༌། བུ་མོ་འདིས་དེ་འདྲ་གང་ཡང་མ་བྱས་པར་མ་ཟད། ད་དུང་ངེད་གཉིས་ལ་ཞབས་ཕྱི་ཞུ་སྐབས། མཛུབ་དྲུག་ཅན་གྱི་ལག་པ་དེ་ལག་པ་གཞན་དེ་ལས་བེད་སྤྱོད་མང་བ་གཏོང་གི་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་སྣང༌། དེར་བརྟེན་ཁོང་གི་མཛུབ་མོ་ཐོལ་བ་དེ་ནི། འགུག་བརྡ་ལྟ་བུར་ལག་པ་ནས་ཟུར་དུ་ཀེ་རེར་མངོན་ཡོང་གིན་འདུག །\nThe hand fascinated me so much that I kept my eyes on it and soon forgot to eat. Afterawhile the hand looked blurry. And then everything else began to look blurry. The last thing I remembered was the sight of Tokubei shaking his head, as if trying to clear it. ལག་པ་དེས་ངའི་ཡིད་དབང་མེད་དུ་འཕྲོག་སྟབས། ངས་མིག་གིས་གཡོ་བ་མེད་པར་དེ་ལ་ཅེར་ཞིང༌། གང་ཙམ་ནས་ཟས་བཟའ་རྒྱུའང་བརྗེད་པར་གྱུར་འདུག །དུས་ཚོད་གང་ཙམ་སོང་རྗེས་ལག་པ་དེ་རབ་བེ་རིབ་བེར་གྱུར། དེ་ནས་ཚང་མ་རབ་བེ་རིབ་བེར་གྱུར། མཐའ་མ་ངའི་དྲན་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ནི། ཏོ་ཀུ་བྷེས་དྲན་པ་གསལ་ཙམ་ཡོང་ཆེད་རང་གི་མགོ་བོ་དཀྲུག་དཀྲུག་བྱེད་བཞིན་པའི་སྣང་ཚུལ་དེ་རེད།\nWhen I opened my eyes again, I knew that time had passed, but not how much time. My next thought was that it was cold. It was not only extremely cold but damp. ངས་ཡང་བསྐྱར་མིག་ཕྱེ་ནས་བལྟ་དུས། དུས་ཚོད་གང་ཙམ་འདས་ཟིན་པ་ཤེས་ཀྱང༌། ཡང་སྙིང་དུས་ཚོད་ག་ཚོད་སོང་མིན་མ་ཤེས། ངའི་ཤེས་ཚོར་གཉིས་པ་ནི་འཁྱགས་སྣང་བྱུང་བ་དེ་རེད། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྱགས་པའི་སྣང་བ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རློན་པ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་ཞིག་རེད།\nI rolled over and sat up. I reached immediately for my swords and found them safe on the ground beside me. On the ground? What was I doing on the ground? My last memory was of staying at an inn withamerchant called Tokubei. ངས་སྒྲེ་ལོག་བརྒྱབ་སྟེ་ཡར་ཙོག་ཙོག་བྱས། ང་ལ་ང་རང་གི་རལ་གྲི་དེ་ལམ་སེང་ལག་ཏུ་ཐེབས་ཤིང༌། དེ་ནི་ངའི་འཁྲིས་ཀྱི་སའི་སྟེང་དུ་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་པར་གནས་འདུག །ཅི། སའི་སྟེང་དུ། ང་སའི་སྟེང་དུ་གནས་དོན་གང་ཡིན་ནམ། ངའི་མཐའ་མཇུག་གི་དྲན་འཆར་ལྟར་ན། ང་རང་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་གི་ནང་དུ་མིང་ལ་ཏོ་ཀུ་བྷེ་ཞེས་པའི་ཚོང་པ་ཞིག་གི་མཉམ་དུ་བསྡད་ཡོད།\nThe thought of Tokubei put me intoapanic. I was his bodyguard, and instead of watching over him, I had fallen asleep and had awakened inastrange place. ཏོ་ཀུ་བྷེ་དྲན་པ་དེས་ང་རང་འཇིགས་དངངས་ཀྱི་ནང་དུ་བསྐྱལ་བྱུང༌། དེ་ནི། ང་རང་ཁོང་གི་སྐུ་སྲུང་བ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཆ་ནས། ཁོང་ལ་སྲུང་སྐྱོབས་བྱེད་རྒྱུའི་ཚབ་ཏུ་ང་རང་གཉིད་ལ་ཤོར་བ་དང༌། ས་ཆ་ཁྱད་མཚར་ཞིག་ཏུ་གཉིད་ལས་སད་པས་རེད།\nI looked around frantically and saw that he was lying on the ground not far from where I was. Had he been killed? ངས་སྨྱོ་འཚུབ་འཚུབ་ངང་ཉེ་འཁོར་དུ་མིག་མྱུལ་བྱས་པས། ཁོང་ཡང་ང་དང་ཐག་མི་རིང་བའི་ས་ལ་གྱེལ་ཡོད་པ་མཐོང་བྱུང༌། ཁོང་བསད་མེད་དམ།\nI got up shakily, and when I stood up, my head was swimming. But my sense of urgency gave some strength to my legs. I stumbled over to my employer and to my great relief found him breathing—breathing heavily, in fact. ང་གདར་གསིག་གསིག་ངང་ཡར་ལངས། ང་ཡར་ལངས་སྐབས་མགོ་ཡོམ་འཁོར་ཡང༌། ཛ་དྲག་གི་གནས་ཚུལ་བྱུང་བའི་ཚོར་བས་ངའི་རྐང་པར་ནུས་སྟོབས་ཕྲན་བུ་བྱིན། ང་རང་ཕར་འགྲོ་སྐབས་ངའི་སྦྱིན་བདག་གི་ཐོག་ཏུ་ཁ་སྦུག་ཏུ་གྱེལ། ངའི་སེམས་པ་དགའ་འོས་པ་ཞིག་ལ། ངས་ངའི་སྦྱིན་བདག་གིས་ད་དུང་དབུགས་འབྱིན་རྔུབས་བྱེད་བཞིན་པ་མཐོང་བྱུང༌། དོན་དངོས་སུ་ཤུར་སྒྲ་དང་བཅས་དབུགས་འབྱིན་རྔུབས་བྱེད་ཀྱི་འདུག།\nWhen I shook his shoulder, he grunted and finally opened his eyes. “Where am I?” he asked thickly. ངས་ཁོང་གི་དཔུང་པ་ནས་དཀྲུག་དཀྲུག་བྱེད་སྐབས། ཁོང་གི་ཁ་ནས་ངུར་སྐད་གྲགས་ཤིང༌། ཐ་མ་མིག་གཉིས་གདངས།"ང་ག་པར་སླེབས་ཡོད་དམ།"ཞེས་རྨོངས་ཚོད་ཚོད་ངང་དྲིས།\nIt wasareasonable question. I looked around and saw that we had been lying inabamboo grove. By the light I guessed that it was early morning, and the reason I felt cold and damp was that my clothes were wet with dew. དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པའི་དྲི་བ་ཞིག་རེད། ངས་ཉེ་འཁོར་དུ་བལྟ་སྐབས། ངེད་གཉིས་སྨྱུག་མའི་ཚལ་ཞིག་གི་ནང་ཉལ་ཡོད་པར་མཐོང། ཉི་མའི་འོད་ལས་ངས་དུས་ཚོད་ནི། ཞོགས་པ་སྔ་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང༌། ང་རང་འཁྱགས་སྣང་དང་རློན་པ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་འབྱུང་དོན་ནི། ངའི་གྱོན་གོས་ཟིལ་པས་བོང་པས་རེད་འདུག།།\n“It’s cold!” said Tokubei, shivering and climbing unsteadily to his feet. He looked around slowly, and his eyes became wide with disbelief. “What happened? I thought we were staying at an inn!” "དེ་འདྲའི་གྲང་བ་ལ་"ཏོ་ཀུ་བྷེས་འདར་ཁྲུག་ཁྲུག་དང༌། ཁྱོར་སིག་སིག་ངང་ཡར་ལངས་ཏེ་དེ་ལྟར་བཤད་ཅིང༌། དེ་ནས་ག་ལེར་ཉེ་འཁོར་དུ་བལྟས། ཁོང་རང་གིས་གང་མཐོང་བར་ཡིད་མ་ཆེས་པའི་དབང་གིས་མིག་གཉིས་ཆེན་པོར་གདངས་ཏེ་"་གནས་ཚུལ་ག་རེ་བྱུང་བ་རེད། ངའི་བསམ་པར་ངེད་གཉིས་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་གི་ནང་བསྡད་ཡོད་དྲན་གྱི་འདུག་"ཅེས་ཟེར།\nHis words came asarelief. One of the possibilities I had considered was that I had gone mad and that the whole episode with the inn was something I had imagined. Now I knew that Tokubei had the same memory of the inn. I had not imagined it. ཁོང་གི་སྐད་ཆ་དེ་ངའི་སེམས་ངལ་སངས་བྱེད་དུ་གྱུར། གང་ཡིན་ཟེར་ན་ངས་རང་གི་སེམས་ནང་འགྲུལ་ཁང་དང་འབྲེལ་བའི་གནས་ཚུལ་གང་འཆར་བ་རྣམས། རང་ཉིད་སྨྱོ་བའི་དབང་གིས་བློ་བཟོ་བྱས་པའི་གནས་ཚུལ་ཞིག་ཡིན་སྲིད་པར་བསམ་མོད། ད་ཆ་ཏོ་ཀུ་བྷེ་ལ་ཡང་དྲན་འཆར་གཅིག་མཚུངས་སུ་ཡོད་པ་དེས། ངས་གང་དྲན་པ་རྣམས་རང་གིས་བློ་བཟོ་བྱས་པ་ཞིག་མ་ཡིན་པའི་བདེན་དཔང་དུ་གྱུར།\nBut why were we out here on the cold ground, instead of on comfortable mattresses in the inn? འོན་ཀྱང༌། ངེད་གཉིས་འགྲུལ་ཁང་གི་བདེ་ཞིང་འབོལ་བའི་ཉལ་གདན་ཐོག་མ་ཉལ་བར། ས་ཆ་གྲང་མོ་འདིའི་ཐོག་ཉལ་དོན་ག་རེ་ཡིན་ནམ།\n“They must have drugged us and robbed us,” said Tokubei. He turned and looked at me furiously. “A fine bodyguard you are!” "དེ་ཚོས་ངེད་གཉིས་ལ་བཟི་སྨན་སྤྲད་དེ་འཕྲོག་བཅོམ་བྱས་པར་ཐག་ཆོད་"ཅེས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་དེ་ལྟར་བཤད་ཅིང༌། དེ་ནས་ཁ་ཕྱིར་འཁོར་ནས་ང་ལ་སྡང་མིག་བལྟ་བཞིན་"ཁྱེད་རང་སྐུ་སྲུང་བ་ཡག་པོ་ཞིག་རེད་ཨང་"ཟེར།\nThere was nothing I could say to that. But at least we were both alive and unharmed. “Did they take all your money?” I asked. དེ་ལ་ང་ནི་ཅི་ཟེར་འདི་ཟེར་མི་འདུག །འོན་ཀྱང་མ་མཐར་ཡང་ངེད་གཉིས་ཀ་གསོན་པོ་ཡིན་པར་མ་ཟད། རྨས་སྐྱོན་གང་ཡང་བྱུང་མེད་པས། ངས"ཁོང་ཚོས་ཁྱེད་རང་གི་དངུལ་ ཚང་མ་འཁྱེར་འདུག་གམ"ཞེས་དྲིས།\nTokubei had already taken his wallet out of his sash and was peering inside. “That’s funny! My money is still here!” ཏོ་ཀུ་བྷེས་སྔོན་ཚུད་ནས་རང་གི་སྐེད་འཆིང་གི་ནང་ནས་སྦ་ཁུག་ཕྱིར་བཏོན་ཟིན་ཏེ། ནང་ལོགས་སུ་ཞིབ་ལྟ་བྱས་ཏེ།"ཨཱ། དེ་འདྲའི་ཁྱད་མཚར་བ་ལ། ངའི་དངུལ་ཚང་མ་ད་དུང་འདུག"ཅེས་ཟེར།\nThis was certainly unexpected. What did the innkeeper and his strange daughter intend to do by drugging us and moving us outside? དེ་ནི་བསམ་ཡུལ་ལས་རྦད་དེ་འདས་པ་ཞིག་སྟེ། འགྲུལ་ཁང་གི་བདག་པོ་དེ་དང༌། དེའི་བུ་མོ་ཁྱད་མཚར་དེས་ངེད་གཉིས་ལ་བཟི་སྨན་སྤྲད་དེ། ཕྱི་ལ་སྐྱུར་བའི་དམིགས་ཡུལ་ག་རེ་ཡིན་ནམ།\nAt least things were not as bad as we had feared. We had not lost anything exceptacomfortable night’s sleep, although from the heaviness in my head I had certainly slept deeply enough—and long enough too. Exactly how much time had elapsed since we drank wine with our host? མ་མཐར་ཡང༌། གནས་ཚུལ་ནི་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཞེད་སྣང་བྱས་པ་ལྟ་བུའི་སྡུག་པོ་བྱུང་མི་འདུག །ངེད་གཉིས་ཀྱི་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པའི་མཚན་མོའི་གཉིད་ཅིག་མ་གཏོགས་གཞན་གང་ཡང་བོར་བརླགས་སོང་མེད་ཅིང༌། དོན་དངོས་སུ་ང་རང་གི་མགོ་བོ་ད་དུང་ཡང་ལྗིད་ཏིག་ཏིག་ཡིན་ཚུལ་ལ་བསམས་ན། རང་ཉིད་གཉིད་ལྗིད་པོ་ཞིག་དང་དུས་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ལའང་ཁུག་ཡོད་པ་ཤེས་ཐུབ། འོ་ན། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་གནས་པོའི་ས་ནས་ཨ་རག་བཏུང་པ་ནས་ད་བར༌། ཡང་སྙིང་དུས་ཚོད་ག་ཚོད་ཕྱིན་ཡོད་དམ།\nAll we had to do now was find the highway again and continue our journey. Tokubei suddenly chuckled. “I didn’t even have to pay for our night’s lodging!” ད་ཆ་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ལས་ནི། ཡང་བསྐྱར་རྒྱ་ལམ་བཙལ་ཏེ་འགྲུལ་བཞུད་ཀྱི་མུ་མཐུད་རྒྱུ་དེ་རེད། ཏོ་ཀུ་བྷེས་གློ་བུར་དུ་ཆིག་དགོད་བྱས་ཏེ་"ངས་གདང་ནུབ་ཀྱི་གནས་གླ་ཡང་སྤྲོད་དགོས་མ་བྱུང་"ཞེས་ཟེར།\nAs we walked from the bamboo grove, I saw the familiar clump of bamboo shoots, and we found ourselves standing in the same clearing again. Before our eyes was the thatched house. Only it was somehow different. Perhaps things looked different in the daylight than at dusk. ངེད་གཉིས་སྨྱུག་མའི་ཚལ་ནས་ཕྱིར་ཐོན་འགྲོ་སྐབས། ངས་སྔོན་མ་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བའི་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུའི་ཚོགས་མཐོང་ཞིང༌། དེ་ནས་སྐྱོད་སྐབས་སྔོན་མའི་ས་ཆ་ཁོད་ཡངས་པོ་དེ་ཡང་བསྐྱར་མཐོང་བྱུང༌། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་རྩྭས་ཐོག་ཁེབ་བྱས་པའི་ཁང་པ་དེར་ལྟ་སྐབས། ཁང་པ་དེ་སྔར་དང་ཕྲན་བུའི་མི་འདྲ་བར་མཐོང་བྱུང༌། གཅིག་བྱས་ན་དངོས་པོ་ཞིག་ས་སྲོད་ཀྱི་དུས་སུ་མཐོང་བ་དང༌། ཉིན་མོར་མཐོང་བ་གཉིས་ལ་མཐོང་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་འབྱུང་སྲིད།\nBut the difference was more thanachange of light. As we approached the house slowly, like sleepwalkers, we saw that the thatching was much darker. On the previous evening the thatching had looked fresh and new. Now it was dark with age. Daylight should make things appear brighter, not darker. The plastering of the walls also looked more dingy. འོན་ཀྱང༌། ཁྱད་པར་ནི་འོད་ཀྱི་འགྱུར་ལྡོག་ལས་ལྷག་པ་ཞིག་རེད་འདུག །དེ་ཡང་ངེད་གཉིས་གཉིད་ལངས་བརྒྱབ་པའི་མི་ལྟར་ག་ལེར་ཁང་པའི་འགྲམ་དུ་སྐྱོད་སྐབས། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་རྩྭ་ཐོག་ནི་སྔར་ལས་ཧ་ཅང་གིས་ནག་ཏུ་སོང་འདུག་པར་མཐོང། མདང་ནུབ་རྩྭ་ཐོག་དེ་དཀར་ལ་སོས་པ་ཡིན་པར་མངོན་ཞིང༌། ད་ཆ་ཡུན་རིང་སོང་བའི་རྩྭ་ལྟར་ནག་ལ་རྙིང་པར་གྱུར་འདུག །ཉི་འོད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཞིག་དཀར་ཆ་ཇེ་ཆེར་གཏོང་བ་ལས་ཇེ་ནག་ཏུ་གཏོང་བ་མི་སྲིད། ད་དུང་རྩིག་པའི་ཞལ་ལའི་མདོག་ཀྱང་ཇེ་ནག་ཏུ་སོང་བ་ལྟར་སྣང༌།\nTokubei and I stopped to look at each other before we went closer. He was pale, and I knew that I looked no less frightened. Something was terribly wrong. I loosened my sword in its scabbard. ངེད་གཉིས་ཁང་པའི་འཁྲིས་སུ་མ་སླེབས་གོང་ཏོ་ཀུ་བྷེ་དང་ངས་འགྲོ་མཚམས་བཞག་སྟེ། ཕན་ཚུན་ལ་བལྟས། ཁོང་གི་གདོང་ནི་སྐྱ་བོར་གྱུར་འདུག་ཅིང༌། ངས་ང་རང་ཡང་འཇིགས་སྣང་སྐྱེ་ཚད་ཁོང་ལས་ཉུང་བ་མེད་པ་ཤེས། གང་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གྲ་མ་འགྲིག་པ་ཞིག་བྱུང་ཡོད་སྟབས། ངས་རལ་གྲི་ཤུབས་ནང་ལྷུག་ཏུ་བཏང་སྟེ་བཏོན་ཆོག་ཆོག་བྱས།\nWe finally gathered the courage to go up to the house. Since Tokubei seemed unable to find his voice, I spoke out. “Is anyone there?” མཐར་ངེད་གཉིས་ལ་བློ་ཁོག་རྙེད་དེ་ཁང་པའི་སྒོ་འགྲམ་དུ་ཕྱིན། ཏོ་ཀུ་བྷེ་ནི། སྐད་ཀྱང་མི་ཐོན་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་སྣང་བས། ངས་"བཞུགས་མཁན་ཨེ་ཡོད"ཅེས་བོས།\nAfteramoment we heard shuffling footsteps and the front door slid open. The face of an old woman appeared. “Yes?” she inquired. Her voice was creaky with age. ཡུད་ཙམ་སོང་རྗེས་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཤུད་འགྲོས་བྱེད་པའི་གོམ་སྒྲ་ཐོས་ཤིང༌། མདུན་སྒོ་ཕྱེ་ནས་བུད་མེད་རྒད་མོ་ཞིག་ཕྱིར་ཐོན་ནས་"ལགས་"ཞེས་དྲི་བརྩད་བྱས། ཁོང་གི་སྐད་གདངས་ནི་རྒས་པའི་དབང་གིས་འཛེར་སྒྲ་ཆེ།\nWhat set my heart pounding with panic, however, was not her voice. It was the sight of her left hand holding on to the frame of the door. The hand was wrinkled and crooked with the arthritis of old age—and it had six fingers. ངའི་སྙིང་ཁ་འཇིགས་ཤིང་དངངས་པའི་དབང་གིས་འཕགས་ལྡིང་དྲག་ཏུ་བྱེད། དེ་ནི་རྒད་མོ་དེའི་སྐད་གདངས་འཛེར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་མ་ཡིན་པར། སྒོའི་ཕྱི་སྒྲོམ་ལ་འཇུས་པའི་ཁོང་གི་ལག་པ་གཡོན་མ་དེ་མཐོང་བས་རེད། ལག་པ་དེ་ནི་ལོ་ན་རྒས་དུས་ཕོགས་པའི་གྲུམ་བུའི་ནད་ཀྱིས་ཀྱག་ཀྱོག་ཆགས་ཤིང༌། གཉེར་མས་ཁེངས་པར་མ་ཟད། དེ་ལ་མཛུབ་མོ་དྲུག་འདུག །\nI heardagasp beside me and knew that Tokubei had noticed the hand as well. ངས་ངའི་འཁྲིས་ནས་དངངས་པའི་སྒྲ་ཞིག་ཐོས་ཤིང༌། དེ་ནི་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཀྱང་རྒད་མོའི་ལག་པར་དོ་སྣང་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་བ་ཞིག་ཡིན་པར་ཤེས།\nThe door opened wider andaman appeared beside the old woman. At first I thought it was our host of the previous night. But this man was much younger, although the resemblance was strong. He carried himself straighter and his hair was black, while the innkeeper had been grizzled and slightly bent with age. སྒོ་དེ་རྒྱ་ཆེ་ཙམ་ཕྱེ་བ་དང༌། རྒད་མོ་དེའི་འགྲམ་དུ་མི་ཞིག་ལངས་ཡོད་པ་མངོན་ཞིང༌། ཐོག་མར་ངའི་སེམས་ནང་དེ་ནི་མདང་ནུབ་ཀྱི་གནས་པོ་དེ་རེད་དྲན། འོན་ཀྱང་ཁོང་གཉིས་ཇི་ཙམ་གྱིས་འདྲ་ནའང༌། ད་ལྟ་མཐོང་བའི་མི་འདི་ནི། མདང་ནུབ་མཐོང་བའི་གནས་པོ་ལས་གཞོན་ཉམས་ཤིན་ཏུ་དོད་པ་འདུག །ཁོང་གི་ལུས་པོ་འདྲོང་ལ། སྐྲ་ནག་པོ་ཡིན་པ་དང༌། གནས་པོ་ནི་སྐྲ་མདོག་སྐྱ་ལ། ལོ་ན་རྒས་པའི་དབང་གིས་སྟོད་སྒུར་ཙམ་རེད།\n“Please excuse my mother,” said the man. “Her hearing is not good. Can we help you in some way?” མི་དེས་"ངའི་ཨ་མ་ལགས་ལ་དགོངས་ཡང་གནང་རོགས། ཁོང་གི་སྙན་ཅོག་གིས་ཡག་པོ་རང་གསན་ཐུབ་ཀྱི་མེད། ངེད་ཚོས་ཕྱག་རོགས་ག་རེ་ཞུ་དགོས་པ་འདུག་གམ་"ཟེར།\nTokubei finally found his voice. “Isn’t this the inn where we stayed last night?” ཏོ་ཀུ་བྷེས་གཞི་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་སྐད་རྙེད་པ་ལྟར། "འགྲུལ་ཁང་འདི་མདང་ནུབ་ངེད་གཉིས་སྡོད་ས་དེ་མ་རེད་དམ།"ཞེས་དྲིས།\nThe man stared. “Inn? We are not innkeepers here!” མི་དེས་འབུར་ཚུགས་སུ་ལྟ་བཞིན་"འགྲུལ་ཁང་ཨེ། ང་ཚོ་འདིར་འགྲུལ་ཁང་གི་བདག་པོ་མིན་"ཟེར།\n“Yes, you are!” insisted Tokubei. “Your daughter invited us in and served us with wine. You must have put something in the wine!” "རེད། ཁྱེད་རང་རེད། ཁྱེད་ཀྱི་བུ་མོས་ངེད་གཉིས་ལ་བསུ་བ་ཞུས་ཏེ་ཨ་རག་བཏེགས་བྱུང༌། ཁྱེད་ཚོས་ཨ་རག་ནང་གཅིག་བླུགས་པར་ཐག་ཆོད་"ཅེས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཨུ་ཚུགས་ངང་བཤད།\nThe man frowned. “You are serious? Are you sure you didn’t drink too much at your inn and wander off?” མི་དེས་ཁྲོ་གཉེར་བསྡུ་བཞིན་དུ་"ཁྱེད་རང་དོ་དོ་ཏན་ཏན་ཡིན་ནམ། ཁྱེད་རང་སོ་སོའི་འགྲུལ་ཁང་ནང་ཨ་རག་འཐུང་རྒྱུ་མང་དྲགས་ཏེ། རང་ཚུགས་མ་ཟིན་པར་ཕྱི་ལ་འཁྱམས་ཡོང་བ་ཞིག་མིན་པའི་ངེས་པ་རྙེད་ཀྱི་འདུག་གམ"ཞེས་བཤད།\n“No, I didn’t drink too much!” said Tokubei, almost shouting. “I hardly drank at all! Your daughter, the one with six fingers on her hand, started to pour measecond cup of wine . . .” His voice trailed off, and he stared again at the left hand of the old woman. "མེད། ངས་ཨ་རག་མང་ཐལ་སོང་བ་བཏུང་མེད། "ཏོ་ཀུ་བྷེས་སྐད་ཆེན་པོས་བཤད། "ངས་ཏོག་ཙམ་ལས་བཏུང་མེད། ཁྱེད་ཀྱི་བུ་མོ། ལག་པར་མཛུབ་མོ་དྲུག་ཡོད་པའི་བུ་མོ་དེས། ང་ལ་ཨ་རག་ཕོར་པ་གཉིས་པ་དེ་བླུགས་འགོ་རྩོམ་དུས་་་་་"ཁོང་གི་སྐད་ཤུགས་ཇེ་ཆུང་དུ་སོང་ཞིང༌། རྒད་མོའི་ལག་པ་གཡོན་མར་ཡང་བསྐྱར་ཅེར།\n“I don’t haveadaughter,” said the man slowly. “My mother here is the one who has six fingers on her left hand, although I hardly think it polite of you to mention it.” མི་དེས་"ང་ལ་བུ་མོ་མེད། ངས་ཁྱེད་ཀྱིས་མཛུབ་དྲུག་གི་སྐོར་གསུངས་པ་འདི། ཡ་རབས་ཀྱི་བྱེད་སྟངས་ཤིག་ཏུ་ངོས་འཛིན་དཀའ་ཡང༌། འདིར་བཞུགས་པའི་ངའི་ཨ་མ་ལགས་ནི། ཕྱག་ལ་ཕྱག་མཛུབ་དྲུག་ཡོད་མཁན་ཞིག་རེད།"ཅེས་དལ་བུར་སྨྲས།\n“I’m getting dizzy,” muttered Tokubei, and began to totter. "ང་མགོ་ཡོམ་འཁོར་གྱི་འདུག"་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཤུབ་བུར་སྨྲས་པ་དང་འབྲེལ་ལུས་པོ་ཁྱར་ཁྱོར་བྱེད་འགོ་ཚུགས། “I think you’d better come in and restabit,” the man said to him gruffly. He glanced at me. “Perhaps you wish to join your friend. You don’t share his delusion about the inn, I hope?” "ངས་བལྟས་ན། ཁྱེད་རང་ནང་དུ་ཕེབས་ནས་ངལ་ཏོག་ཙམ་སོས་ན་ལེགས་"མི་དེས་ངག་རྩུབ་མོས་དེ་ལྟར་བཤད་པ་དང་འབྲེལ་ང་ལ་ལྟ་ཙམ་བྱས་ཏེ། "གཅིག་བྱས་ན་ཁྱེད་རང་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་གྲོགས་པོའི་མཉམ་དུ་ཕེབས་འདོད་ཡོད་ཤས་ཆེ། ཁྱེད་ཀྱིས། ཁོང་གི་འགྲུལ་ཁང་གི་སྐོར་ལ་འཁྲུལ་སྣང་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་མི་གསུང་བར་ངས་རེ་བ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་"ཅེས་བཤད།\n“I wouldn’t presume to contradict my elders,” I said carefully. Since both Tokubei and the owner of the house were my elders, I wasn’t committing myself. In truth, I didn’t know what to believe, but I did wantalook at the inside of the house. "ངས་རྒན་པར་དགག་པ་རྒྱག་ཆེད་ཨོ་ཚོད་བྱེད་ཀྱི་མིན་" ཏོ་ཀུ་བྷེ་དང་ཁང་བདག་གཉིས་ཀ་ང་ལས་ལོ་ན་ཆེ་བའི་ཆ་ནས་ངས་གཟབ་ནན་ངང་སྐད་ཆ་དེ་བཤད། དེ་ནི་ངས་དམ་བཅའ་བ་ཞིག་མིན་ཏེ། དོན་དངོས་སུ་ངས་གང་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱ་དགོས་མིན་ཤེས་ཀྱི་མེད། འོན་ཀྱང་ང་ལ་ཁང་པའི་ནང་དུ་ལྟ་རྒྱུའི་འདོད་པ་བྱུང༌།\nThe inside was almost the same as it was before but the differences were there when I looked closely. We entered the same room with the alcove and the pair of painted doors. The vase I had admired was no longer there, but the doors showed the same landscapes painted byamaster. I peered closely at the pictures and saw that the colors looked faded. What was more, the left panel, the one depictingawinter scene, hadalong tear in one corner. It had been painstakingly mended, but the damage was impossible to hide completely. ནང་ལོགས་སུ་སྔོན་མ་དང་ཧ་ལམ་གཅིག་པ་ལྟ་བུར་འདུག་ཀྱང༌། ངས་ཞིབ་ཚགས་པོས་ལྟ་སྐབས་མི་འདྲ་ས་གང་ཡོད་པ་མཐོང་གི་འདུག །དེ་ཡང་ངེད་ཚོ་སྦུག་ཁང་དང༌། རི་མོ་ཅན་གྱི་སྒོ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཁང་པ་དེ་རང་གི་ནང་དུ་འཛུལ་ཞིང༌། ངས་བསྔགས་བརྗོད་བྱེད་སའི་བུམ་པ་དེ་ནི་མཐོང་སར་མི་འདུག་ཀྱང༌། སྒོའི་རི་མོ་ནི། དེ་སྔོན་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཞིག་གི་ལྗོངས་བཀོད་རི་མོ་བ་མཁས་པས་བྲིས་པ་དེ་རང་རེད་འདུག །ངས་རི་མོ་དེར་ཞིབ་ཚགས་པོས་ལྟ་སྐབས་དེའི་ཚོན་མདངས་ཞན་དུ་སོང་བ་མཐོང་བྱུང༌། ད་དུང་མི་འདྲ་ས་ཆེན་པོ༌ཞིག་ནི། སྒོ་པང་གཡོན་མ་སྟེ། ཡུལ་ཞིག་གི་དགུན་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་མཚོན་པའི་ལྗོངས་བཀོད་རི་མོ་དེའི་ཟུར་ཞིག་ཏུ་རལ་སྐྱོན་རིང་པོ་ཞིག་བྱུང་འདུག་ཅིང༌། མ་གཞི་རལ་རྡོལ་དེར་ཞིབ་ཆ་དོད་པོས་ཉམས་གསོ་བྱས་འདུག་རུང། རལ་སྐྱོན་ཡོངས་སུ་འགེབས་ཐུབ་པ་ཞིག་བཟོ་རྒྱུ་ནི་མི་སྲིད་པ་རེད་འདུག །\nTokubei saw what I was staring at and he became even paler. At this stage we had both considered the possibility thatahoax of some sort had been played on us. The torn screen convinced Tokubei that our host had not playedajoke: The owner ofavaluable painting would never vandalize it foratrivial reason. ཏོ་ཀུ་བྷེས་ངས་གང་ལ་ལྟ་བཞིན་ཡོད་པ་མཐོང་རྗེས། ཁོང་གི་གདོང་དེ་བས་ཀྱང་སྐྱ་བར་གྱུར་སོང༌། གནས་ཚུལ་གྱི་འཕེལ་རིམ་འདིར་སླེབས་དུས། ངེད་གཉིས་ཀྱི་ཐོག་སྒྱུ་ཐབས་ཀྱི་རིགས་ཤིག་བཀོལ་ཡོད་ངེས་པར་ངེད་གཉིས་ཀས་བསམ་དགོས་བྱུང༌། རྩ་ཆེའི་རི་མོའི་བདག་པོ་ཞིག་གིས། ཆོ་གང་ཡང་མེད་ པ་ཞིག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་འཕྲོ་བརླག་གཏོང་བ་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པའི་དབང་གིས། རལ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་རི་མོ་དེ་མཐོང་བ་ལས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཁང་བདག་གིས་རང་ཉིད་ལ་རྩེད་མོ་རྩེས་མེད་པར་ངེས་པ་རྙེད།\nAs for me, I was far more disturbed by the sight of the sixth finger on the old woman’s hand. Could the young girl have disguised herself as an old crone? She could put rice powder in her hair to whiten it, but she could not transform her pretty straight fingers into old fingers twisted with arthritis. The woman here with us now was genuinely old, at least fifty years older than the girl. ང་ལ་མཚོན་ན། མཛུབ་མོ་དྲུག་ཅན་གྱི་རྒད་མོ་དེ་མཐོང་བས་སེམས་པ་ཟང་ཟིང་དུ་གྱུར། བུ་མོ་གཞོན་ནུ་དེས་རང་ཉིད་རྒད་མོ་ཞིག་ཏུ་བརྫུས་པ་ཨེ་ཡིན། བུ་མོ་དེས་སྐྲ་ལ་འབྲས་ཕྱེ་བྱུག་སྟེ་དཀར་པོ་བཟོ་ཐུབ་ངེས་ཡིན་རུང༌། ཁོང་གིས་རང་གི་མཛེས་ལ་དྲང་བའི་མཛུབ་མོ་རྣམས་སྙེར་མས་ཁེངས་ལ་གྲུམ་ནད་དབང་གིས་ཀྱག་ཀྱོག་ཅན་ཞིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བསྒྱུར་བར་ནུས། དེར་བརྟེན། མཐོང་སྣང་དུ་ཡོད་པའི་བུད་མེད་འདི་ནི། ངེས་པ་ཁོ་ནར་རྒད་མོ་ཞིག་སྟེ། ཉུང་མཐར་ཡང་བུ་མོ་དེ་ལས་ལོ་ན་ལྔ་བཅུས་རྒན་པ་ཞིག་གོ །\nIt was this same old woman who finally gave us our greatest shock. “It’s interesting that you should mention an inn, gentlemen,” she croaked. “My father used to operate an inn. After he died, my husband and I turned this back intoaprivate residence. We didn’t need the income, you see.” མཐའ་མ་སྔོན་མའི་བུ་མོ་དང་འདྲ་བའི་རྒད་མོ་དེས། ངེད་གཉིས་ཧ་ཅང་གིས་ཧ་ལས་ཤིང་ཧོན་འཐོར་དུ་བཅུག །ཁོང་གིས་འཛེར་སྒྲ་དང་བཅས་ཏེ"སྐུ་ཞབས་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས། འགྲུལ་ཁང་གི་སྐོར་བཤད་པ་དེ་དོ་སྣང་འོས་པ་ཞིག་རེད། ངའི་པཱ་ལགས་ཀྱིས་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་གཉེར་མྱོང་བ་རེད། ཁོང་གྲོངས་རྗེས་ང་དང་ངའི་ཁྱོ་བོས་དེ་འདིར་བསྐྱར་དུ་སྒེར་གཞིས་སུ་བསྒྱུར་བ་ཡིན། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱིས་གཟིགས་གསལ་བཞིན། ངེད་ཚོར་ཁེ་འབབ་དགོས་གལ་མེད"ཅེས་ཟེར།\n“Your . . . your . . . f-father?” stammered Tokubei. "ཁྱེད་རང་གི་་་་་་ཁྱེད་རང་གི་་་པ་་་པཱ་ལགས"ཏོ་ཀུ་བྷེས་ངག་དག་དིབ་ངང་བཤད།\n“Yes,” replied the old woman. “He wasaronin, forced to go into inn keeping when he lost his position. But he never liked the work. Besides, our inn had begun to acquire an unfortunate reputation. Some of our guests disappeared, you see.” "ལགས་རེད། ཁོང་ནི་རང་གི་ལས་གནས་བརླག་པའི་སྐབས་སུ། འགྲུལ་ཁང་མ་གཉེར་ཀ་མེད་བྱུང་བའི་མགོན་མེད་སྒེར་དམག་ཅིག་རེད། འོན་ཀྱང་ཁོང་ལས་ཀ་དེར་རྩ་བ་ནས་མཉེས་པོ་མེད། དེའི་ཐོག་ཏུ་སྟབས་ཉེས་པ་ཞིག་ལ་ང་ཚོའི་འགྲུལ་ཁང་ལ་མིང་ཆད་ངན་པ་ཞིག་བྱུང་ཡོད། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱིས་གཟིགས་ཆོད་བཞིན། མགྲོན་པོ་ཁ་ཤས་མཐོང་རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར་པ་རེད༌"ཅེས་རྒད་མོས་ལན་བཏབས།\nEven before she finished speaking,ahorrible suspicion had begun to dawn on me. Her father had been an innkeeper, she said, her father who used to bearonin. The man who had been our host wasaronin-turned-innkeeper. Could this mean that this old woman was actually the same person as the young girl we had seen? ཁོང་གིས་བརྗོད་མ་ཚར་གོང་ནས་ངའི་སེམས་ནང་འཇིགས་སྣང་ཆེ་བའི་དོགས་པ་མང་པོ་ཤར་བྱུང༌། རྒད་མོས་བཤད་པ་ལྟར་ན། ཁོང་གི་པཱ་ལགས་འགྲུལ་ཁང་གི་བདག་པོ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་སྔོན་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་བྱེད་མྱོང་བ་རེད། དེར་བརྟེན་ང་ཚོའི་གནས་པོ་ནི་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་ཞིག་ནས་འགྲུལ་ཁང་གི་བདག་པོར་གྱུར་པ་ཞིག་རེད། དེ་ན་རྒད་མོ་འདི། དོན་དངོས་སུ་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ཞོན་ནུ་མ་དེ་ཡིན་པར་སྟོན་གྱིན་མེད་དམ།\nI sat stunned while I tried to absorb the implications. What had happened to us? Was it possible that Tokubei and I had slept while this young girl grew intoamature woman, got married, and boreason,ason who was now an adult? If that was the case, then we had slept for fifty years! མགོ་རྙོག་གི་མདུད་པ་བསངས་ཆེད་ང་རང་བསམ་གཞིགས་བྱེད་བཞིན་ཀྲོང་ངེས་ལུས། ང་ཚོར་གནས་ཚུལ་ག་རེ་བྱུང་བ་ཡིན་ནམ། བུ་མོ་གཞོན་ནུ་ཞིག་ནར་སོན་ཏེ་དར་མ་ཆགས་པ་དང༌། གཉེན་སྒྲིག་བྱས་ཏེ་བུ་ཞིག་སྐྱེས། བུ་དེ་ད་ཆ་མི་རྒན་དུ་གྱུར་པ་བཅས་ཀྱི་དུས་ཡུན་དེའི་རིང༌། ང་དང་ཏོ་ཀུ་བྷེ་གཉིས་གཉིད་ལ་ཤོར་བ་ཨེ་སྲིད་དམ། གལ་ཏེ་དེ་དངོས་བདེན་ཡིན་ཚེ། ངེད་གཉིས་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུའི་རིང་གཉིད་ཁུག་པ་རེད།\nThe old woman’s next words confirmed my fears. “I recognize you now! You are two of the lost guests from our inn! The other lost ones I don’t remember so well, but I remember you because your disappearance made me so sad. Suchahandsome youth, I thought; whatapity that he should have gone the way of the others!” རྒད་མོའི་སྐད་ཆ་རྗེས་མ་དེས་ངའི་འཇིགས་སྣང་ལ་བདེན་དཔང་བྱས། དེ་ཡང་རྒད་མོས་"ངས་ད་ལྟ་ཁྱེད་རང་ངོས་འཛིན་ཐུབ་སོང༌། ཁྱེད་རང་ང་ཚོའི་འགྲུལ་ཁང་ནས་མགྲོན་པོ་གཉིས་བརླག་པ་དེའི་གྲས་རེད། བོར་བརླག་སོང་བའི་མི་གཞན་དེ་ངས་གསལ་པོ་དེ་ཙམ་དྲན་གྱི་མི་འདུག །ཁྱེད་རང་ངས་གསལ་པོར་དྲན་སོས་ཀྱི་འདུག །གང་ཡིན་ཟེར་ན། ཁྱེད་རང་གར་སོང་མེད་པར་གྱུར་པ་དེས་ང་རང་སེམས་པ་ཧ་ཅང་སྐྱོ་བྱུང༌། ངའི་སེམས་ལ། གཞོན་པ་ཕོ་ཉམས་དོད་པོ་དེ། མི་གཞན་པ་དེ་ཚོ་འགྲོ་སར་སྐྱོད་དགོས་བྱུང་བ༌སྙིང་རྗེ་ཨང་དྲན་བྱུང་"ཟེར།\nA high wail came from Tokubei, who began to keen and rock himself back and forth. “I’ve lost fifty years! Fifty years of my life went by while I slept at this accursed inn!” ཏོ་ཀུ་བྷེའི་ངག་ནས་མྱ་ངན་གྱི་ཆོ་ངེ་དྲག་པོ་ཞིག་གྲགས་བྱུང༌། ཁོས་ལུས་པོ་རྒྱབ་མདུན་གཉིས་སུ་ཁྱོར་བཞིན་དུ་"ངའི་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུ་ཐམ་པ་བརླག་སོང༌། ངའི་མི་ཚེའི་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུ་ཐམ་པ་ང་དམོད་འོག་ཏུ་ཚུད་པའི་འདྲེ་ཁང་འདིའི་ནང་གཉིད་ལ་ཤོར་ཡུན་ནང་འདས་ཟིན་འདུག །ཀྱེ་ཧུད"ཅེས་འབོད།\nThe inn was indeed accursed. Was the fate of the other guests similar to ours? “Did anyone else return as we did, fifty years later?” I asked. འགྲུལ་ཁང་དེ་དམོད་མོའི་འོག་ཏུ་ཚུད་ཅིང༌། མགྲོན་པོ་གཞན་པའི་ལས་དབང་ཡང་ངེད་གཉིས་དང་གཅིག་པ་ཡིན་ནམ། "ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུའི་རྗེས་སུ་ངེད་གཉིས་ལྟར། ལོག་ཡོང་མཁན་གྱི་མི་བྱུང་མྱོང་ངམ"ཞེས་ངས་དྲིས།\nThe old woman looked uncertain and turned to her son. He frowned thoughtfully. “From time to time wild-looking people have come to us with stories similar to yours. Some of them went mad with the shock.” རྒད་མོའི་གདོང་ལ་ངེས་གཏན་ཤོད་རྒྱུ་མེད་པའི་ཉམས་ཤིག་ཤར་ཏེ་རང་གི་བུ་ལ་ཕྱོགས། ཁོས་བསམ་གཞིགས་ཀྱི་སྙེར་མ་བསྡུས་ཏེ་"དུས་ནས་དུས་སུ། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་དང་འདྲ་བའི་མི་ཁག་ཅིག་ངེད་ཚོའི་སར་ཡོང་གི་འདུག །དེ་ཚོའི་ནང་ནས་ཁག་ཅིག་ཧོན་འཐོར་ནས་སྨྱོ་འགྲོ་བའང་བྱུང་སོང༌"ཟེར།\nTokubei wailed again. “I’ve lost my business! I’ve lost my wife, my young and beautiful wife! We had been married onlyacouple of months!” ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཡང་བསྐྱར་ཆོ་ངེ་བསྒྲགས༌"ཀྱེ་ཧུད། ངའི་ཚོང་ལས་བརླགས་སོང༌། ངའི་མཛེས་ལ་ལོ་ན་གཞོན་པའི་བཟའ་ཟླ་བརླགས་སོང༌། ངེད་གཉིས་གཉེན་སྒྲིག་བྱས་ཏེ་ཟླ་བ་རེ་ཟུང་ལས་ཕྱིན་མེད༌"ཅེས་ཟེར།\nA gruesome chuckle came from the old woman. “You may not have lost your wife. It’s just that she’s become an old hag like me! རྒད་མོས་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་ཁྲེལ་དགོད་ཅིག་བྱས་པ་དང་འབྲེལ་"ཁྱེད་རང་གི་བཟའ་ཟླ་བརླག་ཡོད་པ་མ་རེད། མོ་ང་ནང་བཞིན་གྱི་རྒད་མོ་མདོག་ཉེས་ཤིག་ཆགས་ཡོད་པ་ཙམ་རེད་"ཅེས་ཟེར།\nThat did not console Tokubei, whose keening became louder. Although my relationship with my employer had not been characterized by much respect on either side, I did begin to feel very sorry for him. He was right: He had lost his world. དེས་ཏོ་ཀུ་བྷེར་སེམས་གསོ་ཐེབས་རྒྱུ་ལྟ་ཅི། ཁོང་གི་ཆོ་ངེ་དེ་བས་ཀྱང་ཆེ་བར་གྱུར། མ་གཞི་ང་དང་ངའི་སྦྱིན་བདག་དབར་གྱི་འབྲེལ་བ་དེ། ཕྱོགས་གཉིས་ཕན་ཚུན་གུས་བརྩི་དེ་ཙམ་གྱི་ཆེན་པོ་བྱེད་པའི་ཁྱད་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་མིན་ན་ཡང༌། ཁོང་གི་གནས་སྟངས་དེ་འདྲར་གྱུར་པར་ང་རང་བློ་ཕམ་ཆེན་པོ་བྱུང༌། ཁོང་གིས་གསུངས་པ་ལྟར། དངོས་གནས་ཁོང་གི་ཡོད་ཚད་བརླག་པ་རེད།\nAs for me, the loss was less traumatic. I had left home under extremely painful circumstances and had spent the next three years wandering. I had no friends and no one I could callarelation. The only thing I had was my duty to my employer. Somehow, someway, I had to help him. ང་ལ་མཚོན་ན། སེམས་སྡུག་བཟོ་ཚད་ཆུང་བ་ཡོད། དེ་ཡང་ང་རང་ཤིན་ཏུ་ཐབས་སྐྱོའི་གནས་སྟངས་ཀྱི་འོག་ནས་རང་ཁྱིམ་དང་ཁ་བྲལ་བ་དང༌། དེ་རྗེས་ལོ་ངོ་གསུམ་གྱི་རིང་གང་སར་འཁྱམ་མྱུལ་བྱས། ང་ལ་གྲོགས་པོ་མེད་ལ་གཉེན་ཉེ་དུ་ཞེས་འབོད་འོས་པ་སུ་ཡང་མེད། ང་རང་ལ་ཡོད་པ་ནི། རང་གི་སྦྱིན་བདག་ལ་ཞབས་འདེགས་ཞུ་རྒྱུ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན། དེར་བརྟེན༌ངས་གང་ལྟར་གང་ཐུབ་ཀྱིས་ཁོང་ལ་ཕྱག་རོགས་ཞུ་དགོས།\n“Did no one find an explanation for these disappearances?” I asked. “Perhaps if we knew the reason why, we might find some way to reverse the process.” ངས་"གར་སོང་མེད་པར་གྱུར་པའི་གནས་ཚུལ་འདིའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ག་རེ་ཡིན་མིན་སུ་གང་གིས་ཀྱང་འགྲེལ་བརྗོད་བྱེད་ཐུབ་མེད་དམ། གཅིག་བྱས་ན། ང་ཚོས་རྒྱུ་མཚན་ག་རེ་ཡིན་མིན་ཤེས་ན། བར་ཆད་འདི་བཟློག་ཐབས་རྙེད་སྲིད༌"ཅེས་བཤད།\nThe old woman began to nod eagerly. “The priestess! Tell them about the shrine priestess!” རྒད་མོ་དེས་འཕྲལ་དུ་མགོ་བོ་ལྕོག་ལྕོག་བྱེད་བཞིན་"རྗེ་བཙུན་མ། ཁོང་ཚོར་དགོན་པའི་རྗེ་བཙུན་མའི་སྐོར་བརྗོད་དང་"ཟེར།\n“Well,” said the man, “I’m not sure if it would work in your case. . . .” མི་དེས་"ལགས་སོ། །དེས་ཁྱེད་ཚོའི་གནས་ཚུལ་ཐོག་ལ་ནུས་པ་ཐོན་མིན་ངས་ཤེས་ཀྱི་མེད་་་་"ཟེར།\n“What? What would work?” demanded Tokubei. His eyes were feverish. ཏོ་ཀུ་བྷེས་"ག་རེ། ག་རེས་ནུས་པ་ཐོན་མིན་ཟེར་རམ།"ཞེས་འདྲི་བརྩད་བྱས། ཁོང་གི་མིག་གཉིས་བཟོད་བདེ་པོ་མེད་པ་ལྟར་སྣང༌།\n“There wasacase of one returning guest who consulted the priestess at our local shrine,” said the man. “She went intoatrance and revealed that there was an evil spirit dwelling in the bamboo grove here. This spirit would put unwary travelers intoalong, unnatural sleep. They would wake up twenty, thirty, or even fifty years later.” མི་དེས་"ཕྱིར་ལོག་བྱེད་ཐུབ་པའི་མགྲོན་པོ་ཞིག་བྱུང་མྱོང་ཡོད། ཁོང་གིས་ང་ཚོའི་ས་གནས་ཀྱི་དགོན་པའི་རྗེ་བཙུན་མར་སྐྱབས་འཇུག་ཞུས་པ་རེད། རྗེ་བཙུན་མ་མཆོག་སེམས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བཞུགས་ནས། སྨྱུག་མའི་ཚལ་འདིའི་ནང་གདོན་འདྲེ་གདུག་པ་ཅན་ཞིག་གནས་བཅས་ཡོད་པ་དང༌། གདོན་དེས་དོགས་ཟོན་མེད་པའི་འགྲུལ་པ་རྣམས། རྒྱུན་ལྡན་མ་ཡིན་པའི་གཉིད་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ཁུག་འཇུག་གི་ཡོད་པ་དེ་ཚོ་ལོ་ཉི་ཤུའམ། སུམ་ཅུ། ཐ་ན་ལོ་ལྔ་བཅུའི་རྗེས་སུ་གཞི་ནས་གཉིད་ལས་སད་ཀྱི་ཡོད་ལུགས་ལུང་བསྟན་མཛད༌"ཅེས་བཤད།\n“Yes, but you said something worked in his case,” said Tokubei. "རེད། འོན་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁོའི་གནས་ཚུལ་ཐོག་ནུས་པ་ཐོན་པའི་སྐོར་ཞིག་གསུངས་སོང་བ་"ཞེས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་བཤད།\nThe man seemed reluctant to go on. “I don’t like to see you cheated, so I’m not sure I should be telling you this.” མི་དེར་མུ་མཐུད་བརྗོད་འདོད་མེད་པ་ལྟར་སྣང༌། "ང་ལ་ཁྱེད་རང་མགོ་སྐོར་ཐེབས་པ་མཐོང་འདོད་མི་འདུག །དེར་བརྟེན་ངས་ཁྱེད་རང་ལ་འདི་བཤད་དགོས་མིན་ཤེས་ཀྱི་མི་འདུག"ཅེས་བཤད།\n"གསུངས་དང༌། གསུངས་དང༌"ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཚ་དེད་བྱས། མི་དེས་ཇི་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་འདོད་མ་བྱས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཏོ་ཀུ་བྷེ་སྒུག་མ་ཚུགས་པར་གྱུར།\n"རྗེ་བཙུན་མས་གདུག་ཅན་འདྲེ་དེའི་གནོད་པའི་སྦྱོར་བ་་རྣམས་ཞི་བར་བྱེད་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་རུང༌། ཁོང་གིས་བཟློག་བཅོས་མ་མཛད་གོང༌། ཤིན་ཏུ་དཀོན་ལ་རིན་ཐང་ཆེ་བའི་སྤོས་ཁག་ཅིག་བདུག་དགོས་པའི་དོད་དུ། དངུལ་འབོར་ཆེན་ཞིག་འབུལ་དགོས་པའི་དགོས་འདུན་འདོན་གནང་མཛད་ཡོད༌"ཅེས་བཤད།\nགནས་པོས་མགོ་དཀྲུག་ནས་"ངའི་བསམ་ཚུལ་ལྟར་ན། རྗེ་བཙུན་མ་དེ་གཞན་མགོ་སྐོར་མཁན་གྱི་ཟོག་པོ་ཞིག་ཡིན་པ་དང༌། མོ་རང་གི་མཐུ་ནུས་ལ་ཚད་ལས་བརྒལ་བའི་རིན་པ་དགོས་པར་རྗོད་མཁན་ཞིག་རེད། དེར་བརྟེན་ང་ཚོས་མོ་ལ་དངུལ་ག་ཚོད་ཀྱིས་ཉུང་ཉུང་ལས་སྤྲོད་མ་དགོས་པའི་ཐབས་ཤེས་བྱེད་དགོས"ཟེར།\nཏོ་ཀུ་བྷེས་"རེད། འོན་ཀྱང༌། ཁོང་གི་བཟློག་བཅོས་ཀྱིས་ནུས་པ་ཐོན་ཡོད་དམ། གལ་ཏེ་ཐོན་ཡོད་ན། མོ་ཟོག་པོ་མ་རེད"ཅེས་བཤད།\nརྒད་མོ་དེས་འཛེར་སྐད་དང་བཅས་ཏེ་"ཉུང་མཐར་ཡང་མི་རྒྱུས་མེད་དེ་ཡང་བསྐྱར་མཐོང་རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར་པ་རེད། གཅིག་བྱས་ན། ཁོ་ཁོ་རང་གི་དུས་སྐབས་དེར་བསྐྱར་ལོག་བྱས་ཡོད་སྲིད། གཅིག་བྱས་ན་ཆུའི་ནང་སོང་བའང་ཡིན་སྲིད་"ཅེས་ཟེར།\nགནས་པོས་"ངས་ཤེས་གསལ་བྱས་ན། བརླག་ཟིན་པའི་ལོ་རེ་ལ་གསེར་རྡོག་རེ་རེད་འདུག་"ཅེས་བཤད་པ་དང༌། དེ་ནས་བྲེལ་འཚབ་ངང་"ཁྱེད་རང་དགོངས་འགལ་མེད་པ་མཁྱེན། ང་ནི་ད་དུང་ཡང་རྗེ་བཙུན་མ་དེར་ཡིད་ཆེས་མེད་"ཅེས་ཁ་སྣོན་བརྒྱབ།\nཏོ་ཀུ་བྷེས་"དེ་ན་ང་ང་རང་གི་དུས་སྐབས་སུ་བསྐྱར་ལོག་བྱེད་པར། གསེར་རྡོག་ལྔ་བཅུ་གནས་རྒྱུ་རེད༌"ཅེས་ཤུབ་བུར་སྨྲས་ཤིང༌། དེ་ནས་མགོ་ཡར་དགྱེ་ནས་"ངས་དངུལ་མང་པོ་དེ་ཙམ་འཁྱེར་མེད་"ཟེར།\nསྐབས་དེར་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཤུགས་རིང་འབྱིན་ཞིང༌། མཐར་ཁོས་ཐག་ཆོད་པོས་"ང་ལ་དངུལ་མང་ཙམ་ལག་སོན་འབྱུང་བའི་ཐབས་ཤེས་ཡོད། ངས་ང་རང་གི་དྲུང་ཡིག་གཙོ་བོར་འཕྲིན་ཡིག་ཅིག་བསྐུར་ཆོག་ཅིང༌། ཁོང་གིས་ངའི་དམ་ཕྲུག་མཐོང་བ་དང་དངུལ་རྣམས་ང་ལ་གཏོང་ངེས་རེད༌"ཅེས་ཟེར།\nཏོ་ཀུ་བྷེས་སྐྱོ་སྣང་དང་བཅས་ཏེ་"ཁྱེད་རང་འགྲིག་སོང༌། ངའི་ཚོང་ལས་རྣམས་ད་ཆ་དོ་དམ་པ་གསར་པ་ཞིག་གི་འོག་ཏུ་ཡོད་ངེས་ཤིང༌། མི་སུས་ཀྱང་ངའི་མིང་ཙམ་ཡང་དྲན་གྱི་མེད་ངེས༌"ཟེར།\n"ད་དུང་ཁྱེད་རང་གི་བཟའ་ཟླས་གཉེན་སྒྲིག་ཡང་བསྐྱར་བྱས་ཡོད་ངེས"ཞེས་རྒད་མོས་ཁྲེལ་དགོད་དང་བཅས་བཤད། ཚུལ་དེ་མཐོང་བ་དང་ང་ནི་ང་ཚོར་ཨ་རག་འདེགས་མཁན་གྱི་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་དེ། མདོག་ཉེས་པའི་རྒད་མོ་འདི་འདྲ་ཞིག་ལ་གྱུར་པར་ཡིད་ཆེས་དཀའ་བར་གྱུར།\nཏོ་ཀུ་བྷེས་"ག་རེའི་དུས་ཚོད་འཕྲོ་བརླག །ངའི་ལོ་ལྔ་བཅུ་འཕྲོ་བརླག་སོང་ཟིན་པས། ད་ངས་དུས་ཚོད་འཕྲོ་བརླག་བཏང་མི་ཆོག་པ་ག་རེ་ཡོད། གང་ལྟར་ཡང༌། ངས་བློ་ཐག་བཅད་ཟིན་པ་ཡིན། ངས་འཕྲིན་ཡིག་བསྐུར་གྱི་ཡིན༌"ཞེས་ཟེར།\nསྐད་ཆ་དེས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་དངུལ་གྱི་ཆེད་དུ་འཕྲིན་ཡིག་བསྐུར་རྒྱུའི་ཆོད་སེམས་ཇེ་བརྟན་དུ་འགྲོ་བའི་རྐྱེན་ཁོ་ན་བྱས། འོན་ཀྱང་ཁོ་དངུལ་འབོར་གྱི་ཐད་ལ་བློ་ཐག་མ་ཆོད་པར། "གསེར་རྡོག་ལྔ་བཅུ་ནི་གྲངས་འབོར་ཆེན་པོ་ཞིག་རེད། དངོས་གནས་བྱས་ན། རྗེ་བཙུན་མས་དངུལ་འབོར་དེ་ལས་ཉུང་བ་ཞིག་གིས་སྤོས་ཉོ་ཐུབ་ཀྱི་མ་རེད་དམ༌"ཟེར།\nརྒད་མོས་"ཁྱེད་རང་གིས་སྔོན་ལ་ག་རེ་བྱས་ནས་རྗེ་བཙུན་མར་གསེར་རྡོག་སུམ་ཅུ་སྤྲོད་ཐབས་མི་བྱེད། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྗེ་བཙུན་མས་ཁྱེད་རང་ལོ་ངོ་སུམ་ཅུའི་གོང་དུ་བསྐྱལ་ངེས་ཡིན་ཞིང༌། ཁྱེད་རང་གི་སྐྱེ་སྨན་ཡང་རྒན་གཞོན་བར་མ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ངེས་རེད༌"ཅེས་འཛེར་སྐད་དང་བཅས་ཏེ་སྨྲས།\nཏོ་ཀུ་བྷེས་གསེར་གྱི་གྲངས་འབོར་ངེས་གཏན་ག་ཚོད་བསྐུར་ཤོག་ཟེར་དགོས་མིན་རང་གིས་རང་ལ་མུག་བཤད་བྱེད་བཞིན་པའི་སྐབས། ངས་སྨྱུག་མའི་ཚལ་དུ་ལྟ་ཙམ་བྱེད་པར་འགྲོ་རྒྱུར་ཐག་བཅད། "ང་འཆམ་ཙམ་བྱེད་པར་འགྲོ་ཡི་ཡིན།" ངས་དེ་ལྟར་རྗོད་བཞིན་ཡར་ལངས་ཏེ་འཁྲིས་ཀྱི་ཞལ་ལའི་ཐོག་བཞག་པའི་རང་གི་རལ་གྲི་སྒྲུག །\nང་ཁང་པའི་ནང་ལོག་སྐབས། ཏོ་ཀུ་བྷེ་སེམས་ཐག་ཆོད་པ་ལྟར་སྣང། ཁོས་"ངས་གསེར་རྡོག་ལྔ་བཅུ་ཆ་ཚང་འཁྱེར་ཟེར་རྒྱུའི་བློ་ཐག་བཅད་པ་ཡིན༌"ཞེས་ཤུགས་རིང་དང་བཅས་བརྗོད་བྱུང།\nངས་"ཐུགས་ངལ་མཛད་མི་དགོས། དོན་དངོས་སུ་ངེད་གཉིས་གང་མགྱོགས་འདི་ནས་འགྲོ་དགོས། ཐ་ན་ངེད་གཉིས་འཐུང་རྒྱུ་ཞིག་གི་ཆེད་དུ་སྟེ། དམིགས་བསལ་ཨ་རག་གི་ཆེད་དུ་འདིར་སྡོད་མི་འོས༌"ཞེས་བཤད།\nཏོ་ཀུ་བྷེས་ཅེར་བཞིན་"ཁྱེད་ཀྱིས་ག་རེ་ཟེར་གྱི་ཡོད། གལ་ཏེ་ང་ནང་ལ་ལོག་ན། ཡོད་ཚད་འགྱུར་ཟིན་པ་མཐོང་རྒྱུ་རེད༌"ཟེར།\nཁོང་གིས་"ངས་མགོ་ཚོས་མ་སོང༌། ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུ་་་་" ཟེར།\n"དེ་ནི་རྩེད་མོ་རྩེས་པ་རེད། ས་གནས་འདིའི་མི་ཚོར་དམིགས་བསལ་རྩེད་མཚར་ལ་དགའ་བའི་ཁྱད་ཆོས་ཤིག་ཡོད། དེར་བརྟེན་ཁོང་ཚོས་ངེད་གཉིས་ལ་རྩེད་མོ་རྩེས་པ་རེད།"\nTokubei’s mouth hung open. Finally he closed it withasnap. He stared at the host, and his face became first red and then purple. “You—you were trying to swindle me!” He turned furiously to me. “And you let them do this!”\nཡུད་ཙམ་རིང་ཏོ་ཀུ་བྷེའི་ཁ་གདངས་ནས་ལུས་ཤིང༌། མཐར་ཧར་ཤད་ཅིག་བྱས་པ་དང་འབྲེལ་ཁ་བཙུམས་ནས་གནས་པོའི་གདོང་ལ་ཅེར། ཁོང་གི་ངོ་གདོང་ཐོག་མར་དམར་པོར་གྱུར་པ་དང༌། དེ་ནས་རྒྱ་སྨུག་ཏུ་གྱུར་ནས། "ཁྱོད། ་་་་་་་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་མགོ་སྐོར་གཏོང་རྩིས་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་པ།" ཞེས་བཤད་པ་དང༌། ང་ལ་ཁྲོ་ཉམས་ཆེན་པོས་བལྟས་ནས་"ད་དུང༌། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ཚོར་འདི་འདྲ་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་རེད།"ཟེར།\n"འདི་ཁྱེད་རང་གི་སྒྲུང་དེའི་མཇུག་འབྲས་རེད་དམ། ཁྱེད་རང་དང་ཏོ་ཀུ་བྷེ་དེ་ལྟར་བྱས་ཏེ་ཡོང་བ་ཡིན་ནམ། ཁྱེད་ཀྱིས་གནས་པོར་འབོད་པ་དེས། རླུང་རྟ་ཆག་པའི་འགྲུལ་པ་གཞན་ལའང་གཡོ་ཐབས་དེ་སྤྱོད་མི་སྲིད་པ་ཇི་ལྟར་ཤེས་སམ"ཞེས་མ་སུ་ཛོས་དྲིས།\nཛན་ཏ་ཡིས་མགོ་བོ་དཀྲུག་བཞིན་"ངས་ཤེས་མ་སོང༌། ངས་གཡོ་ཐབས་དེའི་མཐིལ་རྡོལ་རྗེས། ཁོང་ཚོས་དེ་བསྐྱར་སྤྱོད་ཀྱི་གོ་སྐབས་ལེན་མི་སྲིད་པའི་ཚོད་དཔག་ཐུབ་པ་ཙམ་ཡིན། ངས་མི་དེ་ཚོས་ཚུལ་ལྡན་གྱི་འཚོ་བ་སྐྱེལ་གྱི་ཡོད་མེད་བལྟ་ཆེད་ས་ཆ་དེར་བསྐྱར་དུ་འགྲོ་དགོས་ལོས་དྲན་"ཞེས་བཤད།\nམ་སུ་ཛོས་"ཁྱེད་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྲོ། གཅིག་བྱས་ན་ངེད་གཉིས་མཉམ་དུ་འགྲོ་ཐུབ། ད་ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་ཁྱིམ་ཚང་དེའི་སྐོར་ཤེས་འདོད་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་བཟོས་སོང༌"ཞེས་བཤད།\n“Then you can satisfy your curiosity,” said Zenta, smiling. He held his cup out for more tea, and the farmer’s wife came forward to pour. "\nདེས་ན། ཁྱེད་ཀྱིས་རང་གི་ཤེས་འདོད་དེ་ཚིམ་པར་བྱས་ཆོག་གི་རེད།"ཅེས་ཛན་ཏ་ཡིས་འཛུམ་དམུལ་བཞིན་བཤད། ཁོང་གིས་ཇ་དཀར་བཏེགས་ནས་ཡང་བསྐྱར་ཇ་གཟེད་པར་བརྩམས་ཤིང༌། ཞིང་པའི་བཟའ་མོས་ཇ་ཞུ་བར་མདུན་དུ་ཡོང༌།\nམོས་"ཁོང་གུས་མོའི་རྨོ་རྨོ་རེད་ལགས། མཛུབ་མོ་དྲུག་ཡོང་བ་དེ་གུས་མོའི་མི་རྒྱུད་ལ་འཁྲི་བའི་རྒྱུད་ཅིག་རེད་ "ཞེས་ལན་བཏབས།\nམ་སུ་ཛོ་གཞི་ནས་ཁ་གྲག་རྒྱུ་ཡོད་པར་གྱུར་ཏེ༌"ཁྱེད་ཀྱིས་ཟེར་ན། འདི་ཁྱེད་རང་སྐྱོད་སའི་ཁྱིམ་དེ་ག་རང་རེད་ཟེར་རམ། འདི་དུས་ཚོད་བརླག་སའི་འགྲུལ་ཁང་དེ་རེད་དམ༌"ཞེས་དྲིས།\nཛན་ཏ་ཡིས་"ང་ཚོས་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུ་བརླག་སོང་བསམས་ས་དེ་རེད། གཅིག་བྱས་ན། འདིར་མ་ཡོང་གོང་ངས་ཁྱེད་ལ་ཉེན་བརྡ་གཏོང་དགོས་ངེས་ཀྱང༌། ཐེངས་འདིར་ང་ཚོར་སྐྱོན་གང་ཡང་མི་ཡོང་བར་ང་རང་ཡིད་ཆེས་ཧ་ལམ་ཆ་ཚང་བ་ཡོད་ལ། ད་ཆ་ངའི་ཡིད་ཆེས་དེ་འགྲིག་ཡོད་པ་ཤེས་བྱུང༌"ཟེར།\nཁོང་གིས་བུད་མེད་དེར་ཡང་བསྐྱར་ཁ་ཕྱོགས་ནས་"ཁྱེད་དང༌ཁྱེད་ཀྱི་བཟའ་ཟླ་གཉིས་ད་ཆ་ཞིང་པ་ཡིན་པ་འདྲ། རེད་དམ། གནས་པོ་ཡིན་པའི་མི་དེར་གང་བྱུང་སོང་ངམ༌"ཞེས་དྲིས།\nམོས་སྐད་ཆུང་ངུས་"ཁོང་གྲོངས་སོང༌། ཁོང་ནི་ངའི་བུ་སྤུན་རེད། ཁོང་གིས་ཁྱེད་ལ་ཁོ་རང་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་ཞིག་ཡིན་ལུགས་བཤད་པ་དེ་བདེན་པ་རེད། ལོ་ངོ་གཉིས་ཀྱི་གོང་དུ། དམག་གི་གཙོ་བོ་གཞན་ཞིག་གི་ས་ནས་ཁོང་ལ་ལས་གནས་ཐོབ་སོང༌། འོན་ཀྱང༌། ཟླ་བ་གཅིག་ལས་མ་སོང་བར། ཁོང་དམག་སར་བསད་འདུག"ཅེས་བཤད།\nམ་སུ་ཛོས་དེ་སྔོན་དོ་སྣང་མ་བྱུང་བའི་ཤུད་འགྲོས་ཅན་གྱི་སྒོ་པང་གཉིས་ལ་ཞིབ་ལྟ་བྱས་ཏེ་"ངས་མཐོང་བ་ལྟར་བྱས་ན། ཁྱེད་ཚོས་རི་མོ་རྙིང་པ་གཉིས་དེ་སྒྲིག་ཤོམ་བྱས་འདུག །དགུན་དུས་ཀྱི་ལྗོངས་བཀོད་དེ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་འདུག"ཅེས་བཤད།\nབུད་མེད་དེས་མགོ་བོ་ལྕོག་ལྕོག་བྱས་ཏེ་"ང་ཚོས་སྒོ་པང་གསར་པ་ཆ་གཅིག་དེ་བཙོང་པ་ཡིན། ངའི་ཁྱོ་གས། ད་ཆ་ང་ཚོ་ཞིང་པ་ཡིན་པར་བརྟེན། ང་ཚོའི་གནས་བབས་ཅན་གྱི་མིར་རིན་ཐང་ཆེ་བའི་རི་མོའི་དགོས་གལ་མེད་ཅེས་གསུང་གི་འདུག །ང་ཚོས་རི་མོ་བཙོང་པའི་རིན་འབབ་དེས་ཞིང་ལས་ཀྱི་ལག་ཆ་གསར་པ་ཁ་ཤས་ཉོས་པ་ཡིན་"ཟེར།\nStaring at her left hand, Matsuzo hadasudden qualm. “I—I don’t think I want any more.” Everybody laughed.\nམ་སུ་ཛོས་མོའི་ལག་གཡོན་མར་ཅེར་བཞིན་གློ་བུར་དུ་དོགས་འདྲོག་ཅིག་བྱུང་སྟེ། ་"ལགས་མིན། ད་ངས་ཞུ་གི་མིན་"ཞེས་བཤད་པས། ཚང་མ་གད་མོ་ཤོར་རོ།། །།\n༡ རྩོམ་འདིའི་ནང་གི་སྒེར་དམག་ཅེས་པ་དེ་དབྱིན་སྐད་ཀྱི་ས་མུ་ར་ཡེ་(Samurai)ཞེས་པའི་ཚིག་དོན་དོན་བསྒྱུར་བྱས་པ་ཞིག་ཡིན། དེ་ཡང་ས་མུ་ར་ཡེ་ཞེས་པ་དེ་ཉི་ཧོང་གི་ནང་དུ་སྔ་དུས་ཞིང་བྲན་རིང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡུལ་སྡེ་ཁག་གི་དམག་གི་གཙོ་བོའི་འོག་ཏུ་དམག་ཞབས་ཞུ་བའི་དྲག་རྩལ་པ་ཞིག་ཡིན་པ་དང༌། དམག་གི་གཙོ་བོ་དེ་དག་སྒེར་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་སྟབས་སྒེར་དམག་ཅེས་བསྒྱུར་བ་ཡིན།\nསྤེལ་དུས། 5:27 PM\nDordamjee July 19, 2009 at 1:58 AM\nསྒྲུང་དེ་ཞེ་དྲག་སྙན་པོ་ཡོད་པ་མ་ཟད་དགོད་དྲོ་ལ་ཡང་དངངས་སྐྲག་ཡང་སྐྱེས་དགོས་པ་ཞིག་འདུག་དབྱིན་ཡིག་ནས་བོད་བསྒྱུར་སྐབས་སུ་མང་པོ་ཞིག་གིས་སེམས་ནང་དབྱིན་ཡིག་ཤོག་ལེབ་གཅིག་ཡོད་ན་བོད་བསྒྱུར་སྐབས་སུ་ཤོག་ལེབ་གཉིས་ཙམ་ཆག་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཡོངས་དྲག་ཏུ་གྱུར་བ་དེ་ནི་ངས་ཤེས་རྟོགས་ལ་དོ་དག་སོ་སོས་མི་འཇོན་པའི་རྟགས་རེད་མ་གཏོགས་་ངོ་མ་ལོ་ཙ་བ་ཆུང་ཚེ་རིང་ལགས་ཀྱིས་དབྱིན་འབྲུ་ཚིག་གྲུ་རེ་ལ་ཧ་ལམ་བོད་ཡིག་ཚིག་གྲུ་རེས་ལས་མི་དགོས་པ་དོན་བསྡུས་ཅིང་སྙན་ཆ་ཆེན་བའི་་ཚིག་སྦྱོར་བྱ་སྟངས་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞིག་རེད་འདུག་སྙམ་ ཁྱེད་ཀྱིས་སྒྲུང་ཐུང་དེ་ད་དུང་མུ་མཐུན་འགོད་རྒྱུ་རེ་སྒུག་བྱེད་བཞིན་ཡོད་་ ཁྱེད་ཀྱི་ཚོད་དཔག་བྱས་པ་ལྟར་ང་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་སློབ་གྲོགས་ཞིག་དང་ད་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་འཁྱམ་པོ་ཞིག་ཡིན་\nཤེས་རབ July 19, 2009 at 7:26 AM\nདངོས་གནས་ཡག་པོ་འདུག །ཤན་སྦྱར་བྱས་ནས་བཀོད་པ་དེས་བོད་པ་དབྱིན་ཇི་སྦྱོང་མཁན་དང༌། དབྱིན་ཇི་བོད་ཡིག་སྦྱོང་མཁན་ཚང་ལ་མ་ཕན་ཐོགས་ཆེན་པོ་ཡོང་ས་རེད། ལེན་སེ། ནཱ་མིའོ་ཀཱ་ཟེར་བ་དེ་སུ་རེད། ཐོག་མར། རྩོམ་པ་པོའི་ལོ་རྒྱུས་རང་མ་བྱུང་ན་ཡང༌། ངོ་སྤྲོད་ཕྲན་བུ་ཞིག་བྱུང་ན་ལེགས། སྒྲུང་དེ་རོ་སྒྲུང་དང༌། སྒྱུ་མ་སྤུན་བདུན་གྱི་སྒྲུང་དང་འདྲ་པོ་ཞིག་ཡོད་ས་རེད། སྒྲུང་དེས་དུས་ཚོད་གལ་ཆེན་པོ་བསྟན་ནས་ལས་ཀ་ལ་ཧུན་བརྩོན་བྱེད་པར་སྐུལ་འདེད་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་དམ། ཡང་ན། འཁོར་བ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པར་བསྟན་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་གཞག་བརླག་བཅུག་གི་ཡོད་དམ། ད་ཁྱད་པར་མེད། ཁྱེད་ཀྱིས་བཀོད་རིམ་བཞིན་ངས་ག་ལེར་བལྟ་ཆོག།\nཆུང་ཚེ་རིང་། July 21, 2009 at 11:40 AM\nརྡོར་དགྲམ་ལགས། ཐུགས་རྗེ་ཆེ། སྤྱིར་བཏང་ཡིག་བསྒྱུར་སྐབས་འགྱུར་མ་དེ་མ་དཔེ་ལས་ཅུང་རིང་ཙམ་འབྱུང་བ་དེ་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུ་ཞིག་རེད། འོན་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱིས་གསུངས་པ་བཞིན་དབྱིན་ཡིག་ཤོག་ངོས་གཅིག་ལ་བོད་ཡིག་ཤོག་ངོས་གཉིས་ཙམ་ཆགས་འགྲོ་བ་དེ་འདྲ་འགྱུར་ཡག་པོ་མ་རེད། ཡང་ཡིག་གཟུགས་ཀྱི་ཐོག་ནས་བོད་ཡིག་གི་འགྱུར་རྣམས་མ་དཔེ་ལས་རིང་བ་ལྟ་བུར་མཐོང་གི་འདུག །གསལ་བར་ཞུས་ན། བོད་ཡིག་ལ་མདུན་དུ་སྔོན་མཇུག་དང་རྗེས་ལ་རྗེས་འཇུག་དང་ཡང་འཇུག །སྟེང་ལ་དབྱངས་དང་ར་མགོ་ལ་མགོ་ས་མགོ། འོག་ལ་ཡ་བཏགས་ར་བཏགས་ལ་བཏགས་ཝ་བཏགས། དབྱངས་བཅས་ཡོད་སྟབས་ཤོག་བུའི་ཐོག་ས་ཆ་མང་པོ་ཟ་གི་འདུག །དཔེར་ན། དབྱིན་ཡིག་ཡིག་ཕྲེང་ ༤༠ ཤོང་ས་ཞིག་ལ་བོད་ཡིག་ཡིག་ཕྲེང་ ༢༠ ལྷག་ལས་ཤོང་གི་མི་འདུག །དེའི་ཐོག་ནས་བོད་ཡིག་གི་འགྱུར་རྣམས་མ་ཡིག་ལས་མང་བ་ལྟ་བུར་མངོན་པའང་སྲིད་པ་རེད།\nད་ཐེངས་སྒྲུང་འདི་ཆ་ཚང་བཀོད་ཡོད་པས་དགྱེས་གཟིགས་གནང་རོགས། དེའི་ཐོག་སྐུ་ཉིད་བོད་དབྱིན་གཉིས་ཀ་མཁྱེན་མཁན་ཞིག་ཡིན་པས་སྐྱོན་ཆ་ག་རེ་གཟིགས་ནའང་གསུངས་རོགས་གནང་། སློབ་གྲོགས་ཁྱེད་འདི་ནས་འཕྲད་པར་སེམས་པ་དགའ། ཐུགས་རྗེ་ཆེ།\nཆུང་ཚེ་རིང་། July 21, 2009 at 11:46 AM\nདྲན་དབང་ཆབ་མདོ་ཤེས་རབ་ལགས། དགོངས་འཆར་གནང་བར་ཐུགས་རྗེ་ཆེ། རྩོམ་པ་པོའི་ངོ་སྤྲོད་མདོར་བསྡུས་ཤིག་དུས་ཁོམ་བྱུང་འཕྲལ་བཀོད་ཐབས་ཞུ་གི་ཡིན། སྒྲུང་འདིའི་བསྟན་དོན་རྡོག་རྡོག་འདི་ཡིན་ཟེར་བ་མེད། སྒྲུང་གཏམ་རྩོམ་མཁན་ཚོའི་ཁྲོད་དུའང་སྒྲུང་ལ་སྙིང་དོན་རྡོག་རྡོག་འདྲ་ཞིག་དགོས་པར་འདོད་མཁན་དང་མི་འདོད་མཁན་སྣ་ཚོགས་སྣང་། འོན་ཀྱང་སྒྲུང་འདི་སྒྱུ་རྩལ་གྱི་ཆ་ནས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་དུ་འཕགས་པ་ཞིག་ཏུ་བརྩི་བ་ཡིན། དེ་ཡང་སྒྲུང་གི་མགོ་འཛུགས་ས་དེ་ག་རང་ལ་གཞུང་བསྲིངས་ནས་མཇུག་རྫོགས་པ་རེད་ལ། བྱུང་རིམ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་ཏེ་མཇུག་ཏུ་མི་སྣ་དེ་དག་གཅིག་ཡིན་པར་བསྟན་ཡོད། འདིའི་ཆ་ནས་སྒྲུང་འདི་སྐད་གྲགས་ཆོད་པ་རེད་འདུག །\nམཁྱེན་ལྡན་ཆུང་ཚེ་རིང་ལགས། བཀྲ་ཤིས་བདེ་ལེགས། གོང་གི་སྒྱུར་རྩོམ་སྐད་གཉིས་ཤན་སྦྱར་དེ་མགོ་ནས་མར་ཕྱེད་ཙམ་བར་ཞིབ་པར་བཀླགས་པ་ཡིན། ཧ་ཅང་སྙན་པོ་བསྒྱུར་འདུག སྒྱུར་རྩལ་འདི་ལས་ལྷག་ཅིག་འབྱུང་བར་དཀའ་སྙམ་པ་ཤར།\nཕྲན་གྱི་མིང་ལ་ཁང་གསར་རྡོ་རྗེ་ཟེར། སྟོད་ལུང་བདེ་ཆེན་རྫོང་ཁོངས་ཁང་གསར་གཞིས་ངོ་མ་དང་ཟུར་པ་གཉིས་ལས་ངོ་མའི་མི་རྒྱུད་ཡིན། སྐུ་ཉིད་ཕར་མཇལ་མྱོང་ཡང་ཕྲན་པ་ཚུར་ཐུགས་ངོ་ཚོར་གྱི་མེད་ངེས། སྟོད་ལུང་སྐུ་ཞབས་ཚེ་རིང་གི་ཞལ་ནས་སྐུ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་བརྩོན་འགྲུས་སྐོར་མང་པོ་ཐོས་མྱོང་།\nཆུང་ཚེ་རིང་། July 23, 2009 at 6:22 PM\nཁང་གསར་རྡོ་རྗེ་ལགས། བཀྲ་ཤིས་བདེ་ལེགས། སྟོད་ལུང་ཁང་གསར་ཁྱིམ་རྒྱུད་ཀྱི་སྐོར་གོ་མྱོང་མྱོང་འདྲ་ཞིག་འདུག་མ་གཏོགས་ཕྲན་པ་དེ་ཁུལ་རྒྱུན་སྡོད་བྱེད་མ་མྱོང་བས་ཞིབ་རྒྱུས་མེད། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པའི་སྟོད་ལུང་ཚེ་རིང་ཟེར་བ་དེ་སུ་ཡིན་ཡང་ངེས་གསལ་མ་ཤེས། ཁོང་དགེ་འདུན་པ་ཞིག་ཡིན་ཚེ་ཕྲན་གྱིས་ཆོས་མིང་མ་གཏོགས་ཤེས་རྟོགས་མ་བྱུང་ཡིན་སྲིད།\nཕྲན་གྱི་ཟིན་བྲིས་འདི་བཞིན་རང་གི་རྩོམ་ཉོག་དང་འགྱུར་ཉོག་རྣམས་ཁ་མ་འཐོར་བའི་ཆེད་ཙམ་དུ་འདིར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཀོད་པ་ལགས་ཤིང། དྲྭ་རྒྱ་གཞན་དུ་བརྒྱུད་འགོད་བྱ་དགོས་བྱུང་ཚེ་ཕྲན་རང་ངོས་ནས་དགོད་རྩིས་ལགས། མདོར་ན། དྲ་རྒྱ་གཞན་ལ་བརྒྱུད་འགོད་མ་གནང་རོགས་ཞུ་བ་ཡིན།\ngangthiksblog.com July 24, 2009 at 1:26 PM\nརྒན་ཁང་གསར་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གིས་ཉིད་ཀྱི་དྲ་ྭ་རྒྱའི་ཁ་བྱང་ཕྲན་གྱི་དུས་བབ་ཟིན་བྲིས་སུ་ངོ་སྤྲོད་བྱས་པར་བརྟེན་ད་གཟོད་ཡུན་རིང་རེ་སྒུག་ཁྲོད་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དང་འགྱུར་རྩོམ་འདི་དག་མཐོང་བའི་གོ་སྐབས་ཐོབ། འོན་ཀྱང༌། ང་ཚོའི་སློབ་གྲ་ྭའི་གློག་ཀླད་ནང་ཧི་མ་ལ་ཡའི་ཡིག་གཟུགས་བཅུག་མི་འདུག་སྟབས་ཀློག་ཐུབ་ཀྱི་མི་འདུག་ལ་ཕྲན་གྱིས་གཏགས་པའི་ཡིག་ཉོག་འདི་ཚོ་ཡང་ཉིད་ཀྱིས་ཀློག་ཐུབ་མིན་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར། ཡིན་ཡང༌། ཕྲན་གྱིས་ཡིག་གཟུགས་སྐོར་གྱི་དཀའ་གནད་འདི་གོང་རིམ་ལ་ཞུ་རྗེས་ཉིད་ཀྱི་འགྱུར་རྩོམ་དག་ཀློག་ཐུབ་པའི་རེ་བ་ཧ་ཅང་ཆེ།\nཕྲན་༢༠༠༧ལོར་སུ་ཇའམ་སྦིར་སློབ་གྲ་ྭ་ནས་འཛིན་རིམ་བརྒྱད་པ་ཐོན་རྗེས་ཝཱ་ཎཱ་རུ་མི་མཐུད་སློབ་གཉེར་བྱེད་བཞིན་ཡོད། ལོ་དེའི་ལོ་མཇུག་ལ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཁུངས་སུ་ཡིག་སྒྱུར་སྐོར་གྱི་བཀའ་སློབ་ཅིག་ཞུ་རུ་ཡོང་མྱོངས་ཡོད། དུས་ཚོད་གསུམ་ལྷག་རིང་གི་མཇལ་འཛོམས་དེས་ངའི་མི་ཚེའི་ཕུགས་འདུན་ལ་སྒུལ་ཤུགས་གསར་བ་ཞིག་བསྩལ་བྱུང༌། དེ་ནི་ཕྲན་གྱི་སེམས་པའི་སྦུབས་སུ་ནམ་ཡང་ནུབ་མི་སྲིད་པའི་དྲན་ཐོ་རྡོ་རིང་མ་ཞིག་ཡིན།\nཕྲན་འཛིན་གྲ་ྭ་ར་འགྲོ་དགོས་ཀྱི་ཡོད་སྟབས་མང་པོ་འབྲི་ཁོམ་མི་འདུག་ རེ་བ་ཉག་ཅིག་ནི་སྐུ་ཉིད་ཀྱི་གློག་འཕྲིན་ཁ་བྱང་gangthik@gmail.com སྟེང་བསྐུར་རོགས་མཁྱེན་མཁྱེན།\nཆུང་ཚེ་རིང་། July 24, 2009 at 6:16 PM\nགངས་ཐིགས་ལགས། བཀྲ་ཤིས་བདེ་ལེགས། ཉིད་ཀྱི་དགོངས་འཆར་རྣམས་གསལ་བར་ཀློག་ཐུབ་ཀྱི་འདུག །ངས་ཁྱེད་རང་གསལ་པོོར་དྲན་སོས་པར་མ་ཟད་ཁྱེད་ཀྱིས་རྒྱ་གར་སྲིད་འཛིན་གྱི་ལོ་རྒྱུས་ཤིག་བསྒྱུར་བཞིན་ཡོད་པའང་དྲན། ཕྲན་གྱི་དྲ་ཚིགས་འདི་གཙོ་བོ་རང་གི་རྩོམ་ཉོག་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྤུངས་ཆེད་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ཁྱབ་བསྒྲགས་བྱས་མེད། ཁང་གསར་རྡོ་རྗེ་ཟེར་བ་ཞིག་གིས་ཇི་ལྟར་ཤེས་མིན་མ་ཤེས། འདིར་ཡོང་སྟེ་མཆན་ཞིག་བཞག་འཇུག དེ་ལ་ལན་ཞིག་བཏབ་པ་ཡིན། ཁོང་གིས་ཁྱེད་ལ་ངོ་སྤྲོད་གནང་བ་ཡིན་པ་རེད།\nའདིར་ཕེབས་ཏེ་བསམ་ཚུལ་བརྗེ་རེས་གནང་ན་དགའ་བསུ་ཡོད། ཝཱ་ཎར་སློབ་གཉེར་གནང་གིན་ཡོད་ཚེ་མ་འོངས་པར་ཡིག་འགྱུར་གྱི་ཐད་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཞིག་ཆགས་ངེས་རེད། བརྩོན་འགྲུས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་གནང་རོགས། ཁང་གསར་རྡོ་རྗེའི་ཟིན་བྲིས་ངོ་སྤྲོད་གནང་བར་ཐུགས་རྗེ་ཆེ། ཁོང་གི་རྩོམ་གཉིས་དུས་བབ་གསར་ཤོག་ཐོག་ནས་མཇལ་མྱོང་འདུག །\ngangthiksblog.com July 29, 2009 at 3:19 PM\nསྐུ་ཉིད་ཀྱིས་ལྗགས་ལན་གནང་བར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཐུགས་རྗེ་ཆེ། ཁྱེད་ཚང་གི་གཅེས་ནོར་འདི་དོན་དམ་པའི་ཐོག་ནས་བརྗོད་ན་སྒང་བ་བོད་ཀྱི་གཅེས་ནོར་ཞིག་རེད་ལ། ལྷག་པར་ཡིག་སྒྱུར་ལ་དོ་སྣང་ཡོད མཁན་ཕྲན་ཆུང་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན་ནོར་བུ་གླིང་ཞིག་དང་གཉིས་སུ་མི་འདུག དེར་བརྟེན། གུས་པར་ཡིག་སྒྱུར་གྱི་ཕྱོགས་ནས་དཀའ་ངལ་འདྲ་བྱུང་ཚེ་འཕྲལ་དུ་སྐུ་ཉིད་ཀྱི་གཅེས་ནོར་ཁང་ལ་བློ་འདྲི་བར་ཡོང་ངེས་ཡིན། ཕྲན་གྱིས་ཀྱང་ཡིག་སྒྱུར་རྐྱང་བའི་ཐོག་ནས་ཟིན་བྲིས http://tibettimes.net/blogs.php?id=112ཤིག་གཉེར་ཁུལ་བྱས་ཡོད། གལ་ཏེ་སྐུ་ཉིད་ལ་ཁོམ་པ་རེ་ཡོད་དུས་ཕྲན་ཆུང་ང་ལ་སློབ་སྟོན་རེ་གནང་རོགས།\ngangthiksblog.com July 29, 2009 at 3:26 PM\nཆུང་ཚེ་རིང་། July 29, 2009 at 4:10 PM\nགངས་ཐིགས་ལགས། ཁྱེད་ཀྱི་ཟིན་བྲིས་རྣམས་ལ་བལྟས་པ་ཡིན། ཧ་ཅང་ཡག་པོ་འདུག ཐུགས་རྗེ་ཆེ། ལྷག་པར་བོད་མི་ཚོ་འཇིགས་སྐུལ་རིང་ལུགས་པ་རེད་དམ་ཞེས་པ་དེ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒྱུར་འདུག །ངས་ཀྱང་བསྒྱུར་མྱོང་བ་དེ་འདིར་སྤེལ་ཡོད་པས་ཕན་ཚུན་བསྡུར་སྐབས་བསྒྱུར་སྟངས་ཐད་ཕན་ཐོགས་ཡོང་གི་འདུག་པས་ཐུགས་ཞིབ་མཛོད།\nཆུང་ཚེ་རིང་། July 29, 2009 at 4:23 PM\nཕྱིའི་མི་མིང་དང་ས་མིང་སྔོན་ཆད་བོད་སྐད་དུ་ཡོད་པ་དཔེར་ན་ཉི་ཧོང་དང་རྒྱ་ནག །བལ་ཡུལ། ཨུ་རུ་སུ་སོགས་རང་སོར་འབྲི་ཡི་ཡོད། དེ་བཞིན་སྔོན་ཆད་སྒྲ་བསྒྱུར་ཟིན་པ་པེ་ཅིང་དང་ཁྲིན་ཐུ། ཀ་ལི་ཀ་ཏ་ལྟ་བུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འབྲི་ཡི་ཡོད། དེ་མིན་ཡུལ་མིང་དང་མི་མིང་གསར་པ་ཡིན་ཚེ། སྒྲ་བསྒྱུར་གྱིས་འབྲི་ཡི་ཡོད། སྒྲ་བསྒྱུར་དེ་ཡང་རྒྱ་གར་གྱི་ཡུལ་མིང་དང་ས་མིང་ཡིན་ཚེ་ལེགས་སྦྱར་སྔགས་ཡིག་གི་འབྲི་སྟངས་དེ་འབྲི་ཡི་ཡོད། འོན་ཀྱང་དྷ་རམ་ས་ལ་དང་ལྡི་ལི་ལྟ་བུ་ཡོངས་གྲགས་ཆགས་ཟིན་ལ་གོ་ཀློག་ཀྱང་བདེ་བས་དེ་རང་འབྲི་ཡི་ཡོད། དེ་མིན་ཕྱི་རྒྱལ་གྱི་མི་མིང་ས་མིང་རྣམས་ལ་ལེགས་སྦྱར་སྔགས་ཡིག་གི་འབྲི་སྟངས་དེ་བཀོལ་ན་སྒྲ་དང་དག་ཆ་གཉིས་ཀ་ཐོན་དཀའ་བས། བོད་ཡིག་གི་འབྲི་སྟངས་སྤྱད་དེ་སྒྲ་ཐོན་ཐབས་གཙོ་འདོན་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། དཔེར་ན། ཨོ་བྷ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན། འདི་ནི་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་ཚོའི་བཞེད་པ་དང་ཡང་མཐུན་སྙམ། དཔེར་ན་ཇོ་ཁང་མདུན་གྱི་རྡོ་རིང་ངོས་སུ་གསལ་བའི་རྒྱ་མིང་དང། འགྲོ་མགོན་ཆོས་འཕགས་ཀྱིས་བྲིས་པའི་སོག་པོ་སོགས་ཀྱི་ས་མིང། ༸རྒྱལ་དབང་ལྔ་པ་ཆེན་པོས་བྲིས་པའི་རྒྱ་ནག་དང་སོག་པོ་སོགས་ཀྱི་ས་མིང་དང་མི་མིང། ༸གོང་ས་བཅུ་གསུམ་པ་ཆེན་པོས་བྲིས་པའི་སོག་པོ་དང་རྒྱ་ནག །དབྱིན་ཇི་སོགས་ཀྱི་མི་མིང་དང་ས་མིང་རྣམས་སྔགས་ཡིག་གི་འབྲི་སྟངས་སྤྱད་དེ་བྲིས་མེད་པར་བོད་ཡིག་གི་འབྲི་སྟངས་ལྟར་སྒྲ་ཐོན་ཐབས་གནང་འདུག །འོན་ཀྱང་སྒྲ་གཅིག་པུ་ཐོན་ཐབས་བྱེད་སྐབས་དག་ཆ་མི་མཐུན་པ་འབྱུང་བ་དེ་སྐྱོན་གཅིག་རེད། དཔེར་ན། ཨོ་བྷ་མ། ཨོ་སྦ་མཱ་ལྟ་བུ་དང། དེ་བཞིན། ཁྲིན་ཐུ། ཁྲིན་ཏུ། གྲན་ཏུ་སོགས་མི་འདྲ་བ་འབྱུང་གི་འདུག་པས་སྲིད་གཞུང་གིས་དེ་རིགས་རིམ་པས་གཏན་འབེབ་གནང་གལ་ཆེ་བར་སྙམ།།\ngangthiksblog.com August 1, 2009 at 3:19 PM\nཡིག་གཟུགས་ཀྱི་དཀའ་ངལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྲན་གྱིས་ད་དུང་ཡང་རྒན་ལགས་ཀྱི་ཟིན་བྲིས་གཞན་དག་ཀློག་ཐུབ་ཀྱི་མི་འདུག སྐུ་ཉིད་ཀྱི་མཆན་བུ་དག་ཁ་བརྡ་དྲ་རྒྱའི་མཆན་འདོགས་ས་བརྒྱུད་དེ་བཀླགས་པ་ཡིན། བློ་སྐྱེད་ཆེན་པོ་ཐོབ་བྱུང༌། བཀའ་དྲིན་ཆེ། མི་རིང་བར་ཉིད་ཀྱི་འགྱུར་རྩོམ་དག་མཇལ་ཐུབ་པར་སྨོན།