Кузьма Чорны. Вераснёвыя ночы\nКаля студні з дзеравянага вядра, пазелянелага і слізкага, капала вада на запыленую буйную крапіву і пясок. За парканам спелі яблыкі і арабіны, пад парканам раскашэльвалася мята і бабіна лета. Каля варот сакаталі куры, пераграбаючы канюшынную пацяруху, і адна - надзьмутая і сярдзітая - упарта квактала, расплывалася па пяску гарачым воллем. Абмочаны недзе шчанюк аціраўся каля сяней і нудна вылізваў шэрсць каля хваста. Гусак падняў галаву і глыбакадумна закрычаў. Шчанюк крыху страціў свой нудны выгляд і забурчаў, вільнуўшы шчуплым хвастом.\nПаставіўшы каля заскарузлага карыта ражку з свіным цестам, чухаючы вуха аб голую руку вышэй локця, Агата злосна крыкнула:\n- Віляй, віляй, падла аблезлая! Зноў недзе ўскочыў у памыі, каб ты ўжо нечага ў вір галавою ўскочыў. Зноў усё пазагаджваеш у сенцах. Вон, каб ты выдах!\nШчанюк выцягнуўся на пяску доўгім целам сваім і ціхавата завыў. Квактуха заквактала мацней. З панурым папрокам Агата кінула на яе дзеркачом.\n- Квокчаш? А дзе ж ты вясною была, пошкудзь кашлатая!\nДва падсвінакі, трасучы вушамі, весела хваталі з карыта цеста. Верабей зляцеў з вішні на плот, пасля каменем упаў на зямлю каля самага карыта, мяркуючы, каб уварваць крыху сабе. Яго ніхто не заўважыў.\nАгата выцерла рукі брудным фартухом, зняла яго з сябе і ўскінула на плот. Рукі ў яе былі прыгожыя і прывабныя, голыя да плеч, белыя і гладкія. Толькі пальцы на іх кароткія і тоўстыя, непрыемныя на выгляд. Сама яна - высокая і мажная, белабрысыя бровы і шэрыя вочы, зацягненыя сытаю каламутнасцю. Як ішла яна ў сені, стан яе цяжка гойдаўся, і вочы прасілі сну.\nУ халодных сенцах стаялі ночвы з памытымі гуркамі, і былі рассыпаны крупы.\n- Зноў дзеці лазілі! - сярдзіта абазвалася Агата, падмятаючы да парога буйную абдзёртую грэчку.\nУ адчыненых хатніх дзвярах з'явіўся Стасюк, братні сынок, белагаловы свавольнік і сірата; маці ён ледзьве памятаў.\n- Цёця Агата, я адзін гурок вазьму.\n- Ты ўжо крупы рассыпаў! Як ад цябе нідзе не ўхаваешся. Усюды ты дападзеш.\n- Гэта не я... Я вазьму гурок.\n- А хто ж гэта?\n- Гэта Антосеў Юрка прыходзіў. Рассыпаў крупы і два гуркі ўхваціў і ўцёк. Я яму дам, як злаўлю дзе.\nАгата сунула ў рукі яму гурок і выправадзіла з хаты. Злосная раздражненасць не пакідала яе. Яна мучыла яе з учарашняга, калі перад вечарам брат Фэлька, скінуўшы з воза плуг і адкасваючы порткі, запэцканыя вільготнаю раллёю, запытаў:\n- Ці праўда гэта, што Асташонак, калі браў на тым тыдні самагонку, дык управіў табе мікалаеўскую трохрублёўку?\n- Хто табе казаў?\n- На полі хлопцы смяяліся. Казалі, што сам Асташонак хваліцца ўсім. Няхай, кажа, цяпер падае на суд. Няхай падасць, паспрабуе. І праўда, як тут падасі, каб прыйшлося, на суд, калі невядома, каго тут суд за ныркі возьме... Як бо ты глядзела! Няўжо ты не бачыш, што мікалаеўскія, а што савецкія грошы...\n- Вечарам. У каморцы газоўка гарэла, а я не прыглядалася. Чорт яго поўначы пазнае.\n- А ўрэшце - згарыць няхай ён са сваёю трохрублёўкаю. Адно што от плёткі распускае, халера на яго.\nФэлька паставіў нанач коні, з'еў малака і пайшоў спаць на канюшыну, а яна пакуль управілася ў хаце, шмат прайшло вячорнага часу. Стасюк спаў у хаце на ложку, высадзіўшы цыбатыя ногі з-пад кудзельнай коўдры. Агата паправіла коўдру і выйшла з хаты, поўная гаркачэчы і злосці. Пад паветкаю, дзе ляжалі дровы і трухлявая салома з перакрытай страхі, адзывалася сонная качка. Рэшта ж усё было ціхім. Маўчаў сад за старым парканам, і цёмныя дрэвы яго былі ў нерухомым спакоі. Трохі счакаўшы, на вуліцы ў канцы заспявалі хлопцы. Асташонкавага голасу не магла яна злавіць у песні. Мусіць, там яго не было. Злосць на яго не пакідала мучыць яе. Адна праседзела яна з паўгадзіны каля хаты. Па вуліцы праходзілі хлопцы і да яе не падышлі, можа не заўважылі яе. Асташонка нідзе не было чуваць. Пайшла назад у хату і доўга не магла заснуць.\nЗ таго часу нядобрым усё было; і горш за ўсё тое, што раздражненне супроць яго не ад мікалаеўскай трохрублёўкі было і не ад таго, што ён выхваляўся гэтым - гэта толькі псавала настрой, - а ад таго, што каторы ўжо час зусім заходзіць пакінуў.\nФэлька зноў быў на полі, Стасюк зусім знік недзе з двара.\nАгата пасаліла гуркі і падмяла сені. Асенняя муха моцна ўкусіла яе за нагу, каля вялікага пальца. Яна пацерла ўкушаным месцам аб лытку другой нагі і пачала наліваць каля студні ў цэбар ваду; непаласканая бялізна ляжала на мокрым тапчане каля плота.\nДзень хіліў да дрымоты. Сонна крычалі на вуліцы качкі, плюхаючы бруднай вадою каля карыта. Па той бок вуліцы ў суседнім садзе звісала над плотам вясёлая цяжкасць чырвоных арабін; пад імі плот быў аброслы зялёным і зусім сухім мохам і ўзлягаў на трухлявыя подпіркі панурым дзедам. Вільготная каля студні зямля прыемна халадзіла гарачыя ногі. Мокры шчанюк падышоў і ткнуўся галавою ў нагу, ніжэй калена. Агідліва адапхнуўшы яго, Агата стала паласкаць бялізну.\nУ звінючых кроплях вады, што ліліся з яе голых рук, люстравалася незлічоная рухавасць сонечных іскраў. І рукі яе, белыя і прыгожыя, былі празрыстымі і пахучымі. Гойдалася ў цэбры вада, льючыся праз край, і твару свайго выразна разгледзець у вадзе Агата не магла; толькі бялелі ў вадзе рукі, і гэта цешыла яе.\nСонца моцна грэла яшчэ. Халоднаю ж і прыемнаю была вада. І ўсё гэта патроху заспакойваць пачало раздражненасць і прытупляць злосць, і праходзіць пачала вастрата гэтай узбуджанасці і ператварацца ў іншыя формы.\nЯна ўспомніла, - выязджаючы араць іржышча, Фэлька сказаў: «Скажы Стасюку, каб пазваў сваю канпаню абабраць ігрушы. Але каб не зваў шмат гэтых сваіх вісусаў, а то як прываліць гэтага зграя, дык усе грушы парасцягаюць. Гэта ж гэткая плойма!..» Яна і сама ведала, што трэба абіраць ігрушы; чуваць было, як яны стукалі ў садзе, раз-поразу падаючы на зямлю. Але было жаданне, папаласкаўшы бялізну, нічога не рабіць, і з гэтым жаданнем даводзілася змагацца. Уночы не спалася, і цяпер з'яўляліся адзнакі лёгкай дрымоты. Часта пазяхалася і соладка хацелася, каб вецер абвеяў гарачую голую шыю і плечы. Калені пачыналі злёгку дрыжаць, і твар гарэў. У целе запаноўвала гарачая разамлеласць. Учынак Асташонка з трыма рублямі пачаў траціць сваю вастрату, і зусім згінулі думкі пра крыўду на тое, што нельга адпомсціцца яму, падаўшы на суд ці ўжыўшы якія-небудзь іншыя захады. Усё гэта забывалася, і хацелася як найхутчэй, каб нават і не ўспомніць пра гэта, як пра нешта калючае, непрыемнае. Асташонак зноў здаваўся прыгожым і прывабным. І побач з ім горш яшчэ, як раней, непрыемным паўстаў уваччу Зыгмусь Чухрэвіч, што паўтара гады ўсё дамагаецца, каб узяць яе замуж, і на гэтым тыдні прыходзіў у нядзелю, выфранчаны і далікатны. Раней, як Фэлька быў яшчэ хлопцам, яны дружылі вельмі, з самых малых год сваіх. Пасля бурна разышліся з-за дзяўчыны, якой абодва дамагаліся і якая, урэшце, пайшла замуж за Фэльку. А Фэльку не давялося з ёю доўга пажыць - нарадзіўшы Стасюка, яна неўзабаве памерла. Тады ўсё забылася. Зноў у іх пачалося нешта падобнае да дружбы, а пасля Зыгмусь пачаў прыглядацца на Агату. Яшчэ за некалькі дзён да Асташонкавай трохрублёўкі Фэлька гаварыў ёй:\n- А можа і сапраўды табе пайсці замуж за Зыгмуся. Ён цябе будзе кахаць і глядзець.\n- Што ты мяне хочаш з хаты збыць?! Калі ты хочаш жаніцца, дык я табе ўпоперак дарогі не стаю.\nФэлька па-вінаватаму паморгаў вачыма і мякка сказаў:\n- Што ты выдумала? Хіба я не магу з табою гаварыць як з сястрою пра ўсё?\n- А от і не можаш пра ўсё. Не маеш права.\n- Чаго ты злуеш?\n- Не ўмешвайся ў чужыя справы.\nТады зазлаваў і ён.\n- Я табе як добра, а ты чорт ведае што! Колькі сваталася, ніхто даспадобы не даходзіць. Усё перабіраеш. Табе ж ці не трыццаць год ужо?\n- Ну, я ж казала, што ты мяне з хаты збываеш!\nІ яна пайшла злосная. А вечарам яны абое зрабілі выгляд, што нічога не было. Так уся гэтая прыкрасць і скончылася. А тут Асташонак, малады і вясёлы, трохі жулікаваты, заўсёды стараўся злавіць яе і на вуліцы і на полі. І поўніў яе агнямі суму здаровай перарослай дзяўчыны. У той дзень, калі здарыўся гэты яго ўчынак з трохрублёўкаю, ён назнарок прыбег праз агароды памагаць ёй складаць атаву, заўважыўшы яе каля гумна. Жартаваў з ёю, тузаўся, пакуль яна, чуючы, што траціць волю сваю перад ім, не прагнала яго. У той жа вечар ён і з'явіўся купляць самагонку.\nПалошчучы бялізну, яна змагалася сама з сабою. Падабалася сама сабе; глядзела ў ваду; чула разамлеласць па ўсім целе і як усё больш і больш прытупляліся і ападалі думкі. Губілася ўсялякая воля і цвёрдасць.\nСтукалі ў садзе вобземлю яблыкі і грушы, спелі арабіны. Цякла пахам моцная мята. Асеннія мухі гулі каля сяней, сінія і вялікія. Стасюк на вуліцы, па той бок студні, боўтаецца ў лужы. Вуліца была ціхаю, дрымотнаю. І без дай прычыны захацелася ёй пакрычаць на Стасюка:\n- Стасюк, ідзі ў двор!\nЗыгмусь Чухрэвіч бедаваў, што вусень пааб'ядаў вясною лісце ў садзе, і цяпер няма садавіны. Агаце прыкра было слухаць яго павольную гаворку, бачыць, як ён стараўся быць перад ёю дасціпным. Гальштук у яго быў вузенькі, у зялёную палоску, вельмі туга нацягнены на цвёрдай манішцы і раней за ўсё кідаўся ў вочы. Гарнітур быў нішто, але няспрытна вельмі ж сядзеў, мусіць, адтаго, што манішка і цвёрды каўнер усё роўна як звязвалі чалавека. Гамашы былі выглянцаваныя, але запыленыя. Фэлька быў адзеты прасцей і з самага ранку нікуды не выходзіў з хаты. Гаворачы з імі абодвума, Агата неўзаметкі паглядала ў люстэрка, што вісела насупроць на сцяне. Мокрыя яшчэ валасы пахлі дарагім мылам, і здавалася, што гэта пахне блакітненькая шпілька, што гэтак прыгожа сцягвала белы гафтаваны каўнер сіняй блузкі. Стасюк аціраўся каля вялікіх і ўсё дурыўся:\n- Цёця Агата, есці.\n- Ты ж еў кагадзе.\n- Зноў хачу.\nЗыгмусь Чухрэвіч памог ёй адчапіцца ад Стасюка.\n- Няможна так часта есці, няздорава.\n- Няздорава на жывот.\n- Сапсуецца жывот?\nФэлька ўзяў Стасюка за руку і вывеў на двор. Відаць было праз вокны - павёў у сад, каб абы адчапіўся ад Агаты. Зыгмусь Чухрэвіч падкруціў вусы, дастаў з кішэні партабак з бярозавай чачоткі і дастаў тоненькую папяросу. Пакуль трымаў у пальцах, Агата, гледзячы, думала, што ў яго прыгожыя рукі - тонкія і белыя зверху. І, закурваючы, ён зноў пачаў бедаваць, што вусень аб'еў сад. Гаворка яго была вялая, кожнае слова як бы абдуманае. «Здаецца, памагла б яму», - думала Агата, падышоўшы да люстэрка і папраўляючы грабяні ў валасах. У хаце была прыемная хмурнасць, - неба ў той дзень было шэрым, але высокім. Сонца неглыбока было схавана за тонкую пялёнку ветравых хмараў, вецер шастаў за вокнамі садам, сад нехаця пачынаў жаўцець. Аж у хаце, здавалася, чуваць было, як пахнуць у садзе бэры і вінёўкі. Цыганкі чырванелі над плотам і над страхою прыгрэбкі. Нават запозненыя спасаўкі падалі яшчэ на траву і разліваліся ў ёй зялёным кісялём.\n- У вас добра сад захаваўся ад вусеня, а ў мяне дык каб, скажам, на завод яблыка адно.\n- Чаго вы, панна Агата, уздыхаеце?\n- Нічога, так сабе.\n- Мусіць, сумна чагосьці?\nАгата глядзела, як ад усмешкі пайшло ў яго па твары шэсць вельмі сталых зморшчкаў, па тры з кожнага боку, і схаваліся яны канцамі сваімі ў вясёленька падкручаных вусах.\n- На фэст, панна Агата, не збіраецеся?\n- Не думала яшчэ. Можа і пайду.\n- Можа разам пойдзем?\n- Будзем бачыць.\n- Сядайце, панна Агата.\n- Дзякуй, у сваёй хаце можна пастаяць.\nІ тут яна падумала, ці не сказала чаго лішняга, можа за тон гаворкі яе пакрыўдзіцца кавалер. Тады ветліва, наколькі льга было, усміхнулася:\n- Вы таксама нейкі сумны.\n- Не, чаго ж я. Сядайце.\nЁн устаў з доўгага памалёванага столка і паставіў яго каля яе. Агата села. Ён сеў поплеч яе, заглядаючы ёй у вочы.\n- Пра што вы думаеце?\n- Вам трэба ведаць?\n- Нашто вам ведаць?\n- Панна Агата...\n- Эх, панна Агата...\nПадсунуўся бліжэй, узяў пад руку, пацалаваў яе кароткія пальцы. Казытнуў вусамі яе цудоўную шыю.\n- Панна Агата, панна Агата...\nЯна выцягнула з яго рук сваю руку, адсунулася далей.\n- Панна Агата!\nГубы яго трасліся, вочы зелянелі нерухомымі іскрамі, твар чырванеў.\nУ сенцах затупаў Фэлька, увайшоў у хату. Агата пайшла ў мыцельнік, за перагародку з цалёвак, нібы мыць міскі.\nЗыгмусь Чухрэвіч расказваў Фэльку:\n- ...Дык я і кажу яму перад усімі - гад ты, кажу, печаны, хамула ты дурное. Хамут! Чым ты, кажу, хвалішся? Што за тры рублі абармотам зрабіўся?! Знайшоў чым хваліцца, выбачайце за слова, дурніла. Я яму так і сказаў. Не сцерпеў.\n- Каму гэта? - трасучыся ад незразумелай крыўды, болю і тупой цяжкасці на душы, крыкнула з мыцельніка Агата.\nАгата кінула міскі, з мокрымі рукамі кінулася на двор. Пабегла ў сад, дзе пад бэрамі сохла капа садовай атавы. Упала галавою ў сена, калоцячыся ад бурных слёз.\nФэлька стаяў у варотах і чэзнуў па чарнавокай Алімпе. Вечар быў цёмны. Агата сядзела каля хаты. Асташонак хадзіў з Алімпаю па вуліцы. Непадалёку каля нечай хаты гуляў маладзеж. Фэлька не вытрымаў і падаўся да Алімпы і Асташонка.\nПасля дзённага дажджу пахла жвіраватае каменне, маўчалі платы і хаты.\nДзяўчаты і хлопцы заспявалі. Фэлька, Асташонак і Алімпа недзе зніклі з вачэй. Агата пачухала левы локаць, сцішылася каля сцяны. Дзяўчаты на вуліцы зарагаталі. Агата пазнала іх па галасах. Падумала: «Як павыросталі, яшчэ летась у парваных андараках каровы пасвілі, а гэта ўжо з хлопцамі гуляюць». Прыкрасць нейкая находзіла на яе. З'яўляцца пачалі думкі - пайсці ў гурт маладзяжу. Але ўспомніла - няма там аднагодкаў ёй, усе маладзейшыя. Брат Фэлька ніколі не ўпікаў, што сядзіць яна дома, колькі сваталася - ні за кога ісці не хацела, усё па густу выбірала сабе і ніяк выбраць не магла. Хіба ж ён асмеліцца ўпікнуць яе гэтым? А ўсё ж думкі ў яго ўсялякія могуць быць... І чаму якраз Фэлька на думку ўзбрыў, хіба самой ёй нічога гэта не абыходзіць?.. І чаго яны рагочуць так весела, гуляюць гэтак заўзята, гэтыя цыбатыя падлеткі? Можна падумаць, што і сапраўды паненкі цікавыя. Прыкрасць сціснула сэрца. Прыціснулася плячыма да сцяны і чакала.\nГарэла святло ў хатах. Ішла ноч. Маўчала восень у садах і агародах, мёдам пахла павольнае кананне кляновага лісця. Якую ж ноч прынёс верасень!\n«Спаць ісці», - узышоў чэмер думак, але ведала, што не засне.\nДалоні рук пачалі гарэць. Ноч схавала ружовасць твару, маўчанне - нервовую трывогу цела.\nДзяўчаты зноў заспявалі. І паважныя крокі скінулі з яе забыццё.\n- Панна Агата?\nЗыгмусь Чухрэвіч пакруціў вусы і сеў.\n- Чаго вы маўчыце, панна Агата?\nПадсунуўся бліжэй, памаўчаў і ўзяў за руку. Яе маўчанне надавала яму смеласці. Палажыў руку ёй на плячо. Падсунуўся яшчэ бліжэй, аж прыціснуўся і абняў адной рукою.\n- Чаго панна Агата так дрыжыць?\nІ пачаў цалаваць шыю.\n- Панна Агата, панна Агата.\nАд дзікай радасці не памятаў ён, што робіць, - Агата не адсунулася ад яго, як заўсёды, не адабрала рукі сваёй, а нават, здалося яму, схіліла ў яго бок галаву. І ўжо зусім выразна пачуваў ён, што гарэла яна тысячамі агнёў. З кожнай хвілінай ён рабіўся смялейшым.\n- Згалі вусы, - сказала яна.\n- І курыць пакінь.\n- Нядобра чуваць дымам гэтым, перагарам.\nДзве цёмныя постаці з'явіліся на вуліцы - Фэлька і Алімпа. Асташонка не было з імі. І гэта кальнула Агату, пасля ўзрадавала. Фэлька і Алімпа падышлі і селі.\n- Добры вечар, - сказала Алімпа.\nЗыгмусь астаўся сядзець, трымаючы яе руку, адно адхіліў галаву. Гаворка між імі ўсімі доўга не клеілася. Нарэшце Зыгмусь сказаў:\n- Абабраў ігрушы, Фэлька?\nГолас яго быў неспакойны, узнерваваны.\n- Не ўсе. А ты?\n- Таксама. У мяне мала ёсць што абіраць. Вусень, каб ён павыдыхаў, увесну быў увесь сад аб'еў.\nГолас яго спакайнеў, шпарка рабіўся раўнейшым. Агата ўздыхнула, забрала ад Зыгмуся руку. Ён хацеў затрымаць, але яна была ўпартаю. Аглянуўся на Фэльку - Алімпа сядзела каля яго нерухома. Але заўважыў ён - Фэлька гладзіць яе руку, зусім не гледзячы ў той бок.\n- Дзе ж Асташонка падзелі? - запытаў зайздросна Зыгмусь Чухрэвіч.\n- Прыстаў да канпані.\nЗноў зачамярэла на сэрцы ў Агаты. «Нашто ён успамінае пра Асташонка? Які нячулы. А можа назнарок? Але дзе яму назнарок, каб і хацеў укалоць - не здагадаецца».\n- Трэба ісці, - сказала Алімпа.\nУстала і развіталася з Агатаю і Зыгмусем за руку. Фэлька пад руку павёў яе. Ноч маўчала, прачышчаючы неба. Высвечвалі зоры, вырысоўваліся абрысы садоў і хат. Агата ўстала ісці. Зыгмусь узяў яе пад руку. Пастаялі гэтак, і ён сказаў:\n- Заўтра атаву забіраць буду.\nЁй хацелася зноў сесці, але каб ён пасадзіў яе. А ён стаяў, трымаючы далікатна яе пад руку. Тады яна злосна загаварыла:\n- Заўтра атаву забіраць?\n- А груш мала ёсць у садзе?\n- Зусім мала.\n- Вусень пааб'ядаў?\n- Але, каб ён павыдыхаў.\nЁн правёў яе да сянец. У сенцах доўга цалаваў, стала і далікатна, аж пакуль не застукаў варотамі Фэлька. Тады пайшоў, пагаварыўшы трохі з Фэлькам на двары каля сянец. Счакаўшы, пакуль Фэлька ўкладзецца спаць у каморы, Агата яшчэ выйшла на вуліцу. Маладзеж разыходзіўся. Дзяўчаты шапталіся, і невыразны шэпт іх далёка чуваць быў у чулай цішыні вераснёвай ночы. Чуваць быў там і вясёлы голас Асташонка. Агата моцна назнарок кашлянула і пачакала. Пэўна, чуў ён, але не падышоў. Агата села на лаўку, пачакала, пакуль там усе разышліся. Асташонак зусім знік з вуліцы. Усё сціхла. Хоць бы Зыгмусь Чухрэвіч падышоў яшчэ! Агата зачыніла вароты і пайшла спаць у адрынку на канюшыну. Доўга не магла заснуць; чухала пад пахамі, папраўляла пад галавою падушку. Цвыркалі ў канюшыне конікі, і за шчыльнаю сцяною з смольных аполкаў часта ўздыхала цельная карова.\nРалля дробна рассыпалася пад плугам і прыемна халадзіла босыя ногі. Дзіцячая ўсмешка кволага сонца цалавала зямлю. Пахла на полі бульбаю. Парэзаны плугамі бульбоўнік выглядаў з раллі.\nРукі ў Агаты былі ў зямлі. Твар абвязаны хусткаю. Фэлька стала пажартаваў:\n- Чаго ты гэтае загары баішся, як ты дыхаць можаш, гэтак абвязаўшыся. Ад цяперашняга сонца загары не будзе.\nАгата, як граблася ў зямлі, так, не паднімаючы галавы, адказала:\n- От... табе вельмі абыходзіць, цяжка мне ці лёгка дыхаць.\nІ падумала, што Фэльку можа нядобра чуць гэткі пануры адказ. Тады глянула на яго, усміхнуўшыся. Але ўсмешка была схавана пад хусткаю, і Фэлька ўбачыў адно вочы. Агата зноў сказала:\n- На пераноссе рабацінне вельмі ад сонца садзіцца.\n- Пераноссе ў цябе якраз на сонцы.\nФэлька запрагаў каня, развязваў вузлы на вяроўцы, абціраў рукі аб картовае галіфэ. Саскроб вострым каменем зямлю з плуга. Ласкава сказаў да Агаты:\n- Найму капальнікаў ды за дзён тры выберам. Што мы будзем тут з табою корпацца.\n- Пакідай, годзе грабціся, усё роўна гэтых двух градусаў да вечара не выбераш.\n- Дык нашто ты разараў гэтулькі?\n- Паляжаць да заўтра, ліха іх не возьме... Бачыў раніцаю Зыгмуся.\n- Ну то што, калі бачыў?\n- Вельмі рад... Вельмі... Ён цябе будзе глядзець... Будзе цябе на руках насіць.\n- Чаму гэта мяне?\n- А ён хваліўся, што ў вас ужо згода.\n- Заранне ён да цябе ў швагры лезе, дурны, марцовы кавалер. А ты і ўзрадаваўся...\n- Мне што, як хочаш. Я ў чужыя інтарэсы не лезу.\n- Як не! Я не бачу, як ты мяне з ім зводзіш? Ты хочаш жаніцца, дык каб я табе не замінала?!\n- Ты думаеш, я не бачу, што тут каля мяне робіцца?!.\n- Да душы не, сястра! Ці так, ці так - я неўзабаве жаніцца буду. Ты мне папярок дарогі не стаіш.\n- Дурная ты!\n- Немаведама, з чаго наганяеш сама на сябе жах... Ачамярэлі мне твае гэтыя слёзы.\n- Я ніколі слёз не пускаю.\n- Дык так усё ныеш.\nЦяпер сапраўды ў Агаты заблішчалі на вачах слёзы. Яна сарвала з твару хустку, кінула на драбіны. Каля воч пачырванела, твар зрабіўся непрыгожым. Стаўшы на калені, яна дагрэбла градус. Фэлька ўссыпаў кош бульбы ў воз. Яна атрэпвала спадніцу ад зямлі, выцірала кулакамі вочы і пэцкала зямлёю твар. Фэлька цмокнуў на каня, рушыў з поля. Яна засталася адна, каб ісці наводдалек. Спявалі на полі дробныя птушкі, награвалася сонцам пад нагамі жвірыстае каменне. Чэзла трава на верасеньскіх межах. Тхнула чабаром і піжмаю; дрымотна звінела сухая трава ці то зелле. Спарыш і дзяцельнік гусціліся ля дарог, цвілі і вялі жоўтыя кветкі на высокіх сцяблах. Яны пападалі між пальцаў босых ног, пакідалі там на нагах галоўкі свае. Агата нагіналася, каб выкінуць іх. Тады мацней пахла верасеньская зямля.\nДаўно схаваўся ў лагчыне за ўзгоркам Фэлька з возам, і яна ішла адна сярод жоўтай задумёнасці.\n«Фэлька раней прыедзе дадому, пачакае яе ссыпаць бульбу з воза, два мяшкі зверху, пэўна, скіне адзін - здаровы, прыгожы, трохі пануры. І няўжо ён сапраўды стараецца збыць мяне з хаты! Ці не з Алімпаю гэта зладзіў ён, а тая ж ведзьмаватая трохі, дарма што нядаўна каровы яшчэ пасвіла. А за Фэльку яна маладзейшая гадоў на дзесяць, калі не больш. А можа і не яна гэта, можа іншая. Але ж ходзяць разам вечарамі, Фэлька прападаць у яе падоўгу стаў. І Асташонак нечага там трэцца ўсё. Але дзе ён не трэцца, куды ён не ўлезе. Нідзе спакою не дасць. Ніякай сталасці не мае і, мабыць, ніколі чалавекам не будзе. Што за карысць, што малады і прыгожы, калі кручаны і невядома калі пасталее. Яшчэ гатоў і Фэльку напсаваць як-небудзь; і чаго Фэлька не патурыць яго, гада - ходзіць ды хваліцца, што абармотам стаў за тры рублі. Вісус, пошкудзь гэтая... Няхай бы Фэлька браў сабе Алімпу, што яму, маладому, жыць так. І ў хаце ладней было б... Цябе Зыгмусь, кажа, будзе на руках насіць. Зыгмусь хоць стары чалавек, усё ў яго ў парадку, і нікому ён прыкрасці не зробіць, і пальцамі на яго людзі не паказваюць... І кахае мяне. І па-суседску з Фэлькам будзе жыць - усё будзе душа ў душу. Добра ўсё будзе... Бо і праўда - дарэмна я часам на Фэльку сярдую, ён па-брацку ўсё хоча, каб як найлепей. І што я нагавару яму, дык ён усё змоўчыць. Хіба ён кепскі брат? Нічога сабе каторы ўжо год не спраўляе, а мне колькі гарнітураў накупляў. Добры ён, добры. А я крыўджу яго часам, сама не ведаючы, за што. Ён жа сапраўды - калі мяне з хаты збываў? Здаецца ўсё мне. З Зыгмусем з малых дзён дружыць. А каб Зыгмусь быў кепскі, дык хіба ён дружыў бы з ім... А Асташонак... Што там Асташонак!..».\nАднак вострым сумам на момант сціснулася сэрца. І зноў ціхі прастор палявой восені агарнуў спакоем душу.\nПлыў водар павольнага канання травы і кветак. Верасень чула драмаў на ржышчы, уздыхаў радасным шэптам кустоў.\nМоцна стукалі аб зямлю яблыкі. Пахлі загарэлыя вінёўкі і недаспелыя бэры. Каля платоў расцвітала бабіна лета. Куры склёўвалі садовую макрыцу, у двары каля студні плюхаліся качкі. Каля прыгрэбкі Стасюк адкусваў па дробцы ад хлебнай скарынкі і кідаў курам. Куры хваталі ежу і з зайздрасцю дзяўблі адна адну ў галаву. Тут жа стараліся пажывіцца вераб'і. Кідаючы крошкі, Стасюк гукаў, каму кідае. «Гэта табе, Тадора», - заяўляў ён старой, валяватай і кашлатай курыцы. «А ты, Рыжы Яначка, не хватай, калі табе не кідаюць», - злаваў ён на шчуплага, абскубленага ў бойцы, маладога пеўніка. «Чаму Чарнявы Рыгор не крадзе чужога?» Але Чарнявы Рыгор у гэты час падскочыў Стасюку пад ногі, каб адабраць у Тадоры крошку. Тадора ўцякла, а якраз папаўся Рыжы Яначка. Дык Чарнявы Рыгор і дзеўбануў Рыжага Яначку ў галаву, аж у таго замакрэў ад крыві грэбень. Стасюк кінуўся ў плач:\n- Цёця Агата, чаму Чарнявы Рыгор, каб ён выдах, Рыжага Яначку чуць не забіў!\nАгата паволі ішла па садзе да Стасюка, жмурачыся ад сонца і смеючыся.\n- Якога гэта Рыжага Яначку? - пытаўся Фэлька, высунуўшыся з сянец з квартаю недапітага квасу.\n- Певень гэта ў яго завецца.\nФэлька паставіў квас на лаўку каля дзвярэй, падышоў да Стасюка з свежым тварам пасля святочнага дзённага сну, у новых галіфэ, босы яшчэ. Прыгарнуў Стасюка да сябе, смеючыся сказаў:\n- Эх ты, сынку... Байбас ты свавольны.\nПагладзіў па галаве, пайшоў у хату адзявацца, радасны і спакойны. Агата падхапіла Стасюка на рукі, жартаўліва панесла ў сад, цалуючы яго ў бялявыя валасы. Стасюк трапятаў нагамі, вырываўся, весела рагатаў.\n- Ах ты, свавольнік. Буслянё ты цыбатае. Малы, смешны ты, Стасюк.... свавольнік.\nВыцалавала яго ў твар, у галаву. Пасадзіла на траву, гладзячы па галаве.\n- Цёця Агата, яшчэ.\n- На рукі.\n- Бачыш ты, пястун. Цяжкі ты.\nЗноў песціла яго, аж пакуль яму надакучыла. Тады пусціла яго гуляць на вуліцу. Перасадзіла цераз нізкі паркан і глядзела, як пабег ён на той бок вуліцы і пыліў па зямлі босымі пятамі. Доўга глядзела на яго. І пайшла па садзе, сумуючы па сваім, няведаным, дзіцяці. Здавалася - усе думкі былі б аб ім і апраўданы сталі б усе трывогі і буры яе нездаволеных шуканняў. Жаданні сталі б выразнымі і даўгавечнымі.\nІ зноў патрэбна стала песціць Стасюка.\n- Стасюк, сюды бяжы.\n- Бяжы, сыночак... Хадзі.\nВыйшла на вуліцу, узяла на рукі. Там жа ў садзе гладзіла яго па галаве, цалавала ўсяго. Трохі здзіўлены Стасюк заплюшчыў вочы, пакінуў смяяцца. Маўчала і яна, тулячы да сябе малога. Пасля павяла ў камору, карміла павідлам і ўсё думала, чым бы яго, малога, узрадаваць.\nФэлька глядзеў з сянец у камору і рад быў гэткай ласкавасці сястры да яго сына:\n- Нашто ты яго распешчваеш гэтак?\n- А хто ж яго, сірату, папесціць.\nФэлька аб нечым думаў пасля, гледзячы цераз паркан у сад. Потым увайшоў у хату, выправіў Стасюка гуляць і нясмела пачаў гаварыць. Смуглявы твар яго быў нервовым, як ніколі раней, голас - ціхім, немагушчым нейкім. Гаворачы, глядзеў ён на каляровую, вытканую Агатаю посцілку, што паслана была каля стала на падлозе. У вочы ж Агаце ён ні разу не глянуў.\n- ...Што ж, Стасюк, добра ты кажаш, сірата... Памерлага з магілы не паднімеш... Як я яе ні кахаў, а нічога парадзіць ніхто не можа... Як гляну на Стасюка, дык і стаіць яна ўваччу ў мяне, дагэтуль забыць не магу... Астаўся малы, небарак, сіратою.\nПатроху дагаворваўся да самага важнага:\n- Ты ж ведаеш... дагадваешся даўно... Алімпа за мяне замуж ідзе.\nТады Агата крыўду ці знявагу да брата пачула ў яго ж словах:\n- А чаму ёй не ісці за цябе? Ты гаворыш гэтак, як бы яна робіць табе ласку, што ідзе за цябе.\n- Што ж ты... Няхай дзе лепшага знойдзе. Які з цябе ўдавец! Ты сам не ведаеш сябе...\nРадасны Фэлька разгаварыўся, але быў вельмі далікатным з сястрою, нават сказаў, што з Алімпаю яны павінны ладзіць, бо Алімпа надзвычайна ласкавая і добрая; што ўся сям'я ў іх вельмі паважная, і Алімпа інакшаю быць не можа...\nДоўга гаварыў узбуджаны Фэлька, а яна стаяла каля акна, напроці печы, за няшчыльнаю перагародкаю з пабеленых цалёвак і думала, што брат нечага не выказвае ці не можа выказаць. Можа і сапраўды гэта будзе лепш і для яе, і для яго - што нібыта такі намерылася яна ісці за Зыгмуся Чухрэвіча. І яна будзе мець дзіцё, і яе будзе кахаць і шкадаваць... Зыгмусь Чухрэвіч.\nНа момант нешта кальнула сэрца. Пасля ўспомніла, як вельмі шмат сваталася да яе, вельмі шмат уздыхалі па ёй, але ніхто не падабаўся, а без кахання замуж ісці не хацела. Так і прайшла першая дзявочая маладосць. І другая на сконе... цяпер жа яна ўсім падабаецца, але ўсе на шмат маладзейшыя за яе хлопцы: старэйшыя ж усе пажаніліся.\nСтаралася яна перамагчы ўсе вялікія трывогі свае і заспакоіць неспакойнае сзрца.\nНеўспадзеўкі думка адна зноў кальнула яе: «Дзіцянё можна мець і не ідучы за Зыгмуся Чухрэвіча. Я ж сама сабе тут у брата гаспадар. Палавіна ўсяго - маё ж тут. Дый Фэлька - слаўны брат, наўздзіў добры і памяркоўны»...\nАле ўсё сплывала пад цвёрдым поступам жыццёвых устанаўленняў. І замест бунтоўных думак прыйшоў спакой душы і сэрца.\nФэлька зваў прайсці разам па вуліцы. Падхарошыўшыся перад люстэркам, пакінулі яны Стасюка гуляць з дзецьмі ў зачыненым садзе і пайшлі ціхаю і люднаю па-святочнаму вуліцаю. Пайшлі да Алімпы і з ёю, каля яе хаты, на вуліцы, селі ўтраіх.\nУночы быў вецер і дождж і шмат атраслося недаспелых антонавак, вінёвак і бэраў. А назаўтра, у нядзелю, з самага ранку расчысцілася неба і сонца пачало прасушваць зямлю. Атрэсеныя яблыкі і грушы насыпаны былі ў сенцах каля сцен і пахлі на ўсе сенцы і хату. У хаце ад гэтага здавалася яшчэ шумней і цясней. Гасцей было цэлае застолле. Фэлька пазваў Алімпу з бацькам і маткаю і Зыгмуся з братам і яго жонкаю. Было падобна на заручыны дзвюх пар. Гаспадарыла каля стала Агата, радасная Алімпа, смеючыся і паглядаючы Фэльку ў вочы, расставіла талеркі і яшчэ нешта памагла Агаце. Агата села за стол пазней за ўсіх. Алімпа сядзела каля Фэлькі. Агата каля Зыгмуся. Пілі вішнёўку, і Зыгмусь паважна расказваў, што гэты год у яго шмат вішань, і дрэнна, што ніхто не здагадаўся паставіць настойкі.\n- Каму гэта ў голаў, - таксама павольна дапамагаў яму брат.\n- У гаспадарстве ўсё добра і ўсё патрэбна, - падтрымліваў гаворку разбітны Алімпін бацька.\nІ як падпіў, з радасным захапленнем загаворваў з Фэлькам, ужо, можна сказаць, зяцем сваім, аб чорным Зыгмусёвым жарабцы. Зыгмусь, не спяшаючы, еў вяндліну і ўважліва прыслухоўваўся, што гавораць пра яго гаспадарку. Агата глядзела, як Фэлька глядзеў Алімпе ў вочы, як ружовіў хмель Алімпін твар. Бачыла, як абое яны, падвыпіўшыя, аж млелі адно па адным і не маглі схаваць гэтага. Адварочвала Агата твар на Зыгмуся, а ён слухаў усё, што стары гаворыць пра яго жарабца і зрэдку ўстаўляў слова:\n- Але, але, золата, а не конь.\nПасля, як яшчэ выпілі, старыя і жанатыя распачалі агульную гаворку, Фэлька з Алімпаю пачалі ўпаўголаса аб нечым гаварыць, а Зыгмусь старацца пачаў выказваць усім свой погляд наконт коней і садавіны. Агата скоса зірнула яму ў вочы і заўважыла пабабленую скуру ў яго каля вушэй, доўгія шчокі і нізкі лоб пад начэсанымі на яго змочанымі валасамі. Ён глянуў на яе, кіўнуў ёй галавою і зноў узяўся за сваё.\n- Зыгмусь, - шапнула Агата.\nЁн усміхнуўся, схіліўшы ў яе бок галаву. Тады яна ўбачыла тупую санлівасць яго вачэй і набеглыя ад усмешкі зморшчачкі каля іх. Вусы цяпер не былі падкручаны і, макраватыя, звісалі кончыкамі валасоў на самыя зубы.\n- Божа ж мой, - са смуткам уздыхнула Агата. - Зыгмусь, Зыгмуська...\nПадсунулася бліжэй і раптам зноў адсунулася: той ужо зноў гаварыў павольна і стала аб тым, як жарабец яго парваў быў раз пута і паўгоняў аўса стравіў.\n- І аўса шкада, і пакуль я злавіў яго...\n- Не так шкоды, як невыгоды... Што?\nАгата глядзела на яго абвіслыя вусы і губы. Ён падсунуўся бліжэй, бязвольна неяк усміхнуўся, жуючы, можа нават пустым ротам. «Нашто ён піў, ведаючы, што робіцца гэтакім, як вып'е?!»\nА Фэлька і Алімпа гутарылі ўсё паціху, прыгожыя, радасныя.\n- Божачка ж мой...\nІ раптам устала з свайго месца Агата.\n- Куды вы, панна Агата?\nЦяпер яна не глянула на Зыгмуся, азірнулася толькі, выходзячы за перагародку ў кухню. «Ісці за яго? І каб дзіцё маё было ад яго? Радненькія ж мае... А Божачка!»\nЧула тлум за сталом і скрозь усё голас Зыгмуся:\n- Агата... панна Агата?\n«Які ж у яго голас!»\nСціснула губы, глядзела бязмоўна ў акно. Хіліўся сонечны дзень да захаду сонца, перад вокнамі сад адкідаў доўгія цені. За сталом усё гаварылі. І зноў чуўся Зыгмусеў голас:\n«Чаго ён хоча ад мяне?»\n- Панна Агата, я іду шукаць вас.\nЧула, як шмаргануўся па падлозе ножкамі зэдлік, затупалі Зыгмусевы гамашы.\n«Гэта ж ён будзе мець права, а так, калі захоча хадзіць за мной...»\nЯзык у яго трохі блытаўся:\n- Панначка Агата!\nІ так кружылася ў галаве, а гэта моцна стукнула ў мазгах. Усё заварушылася перад вачыма. Яблынавыя цені і сонечныя лапіны на зямлі заскакалі і пераблыталіся. Закалацілася сэрца і заныла душа выбухамі вострага суму. Ужо на гэты бок перагародкі стукалі Зыгмусевы гамашы. Тады яна кінулася ў сенцы, выбегла на двор. Зачыніла за сабою дзверы. І пабегла на прыгуменне. «Куды ж мне?!» На прыгуменні Стасюк кідаў палкамі на вераб'ёў.\n- Куды ты, цёця?\nДумка ў яе з'явілася раптам:\n- Да Асташонка. Ідзі скажы ў хаце, што я да Асташонка пайшла.\n- І я з табою пайду, цёця.\n- Бяжы ў хату, скажы ўсім, што я пабегла да Асташонка. Скоранька бяжы.\nАгародамі пайшла спакайней. Калацілася трывожна сэрца, кружылася ў галаве, сплывала патроху ценжар, што гняла душу. Не думаючы, два разы азірнулася на свой сад. Верхавінне груш было ясным і зялёным. Заходзіла сонца.\nРаставала ноч, як Асташонак прывёў Агату дадому. Яны яшчэ пасядзелі на вуліцы, перакідаючыся рэдкімі словамі. Фэлька не спаў - з вуліцы праз акно без фіранкі відаць было, як тупаў па хаце, з расшпіленым каўняром белай сарочкі, у камізэльцы.\n- Фэлька, - гукнуў Асташонак.\n- Ціха ты.\nФэлька выйшаў на вуліцу, няцвёрда ступаючы разбутымі нагамі, хмельны яшчэ.\n- Асташонак, ты?\n- Ціха вы, абодва!\nАгата ўстала, думаючы калюча ўшкнуць чым-небудзь Фэльку. Маўчалі ўсе трое. Фэлька, трохі збянтэжаны, сказаў:\n- Зыгмусь пакрыўдзіўся.\n- Зыгмусь Чухрэвіч пакрыўдзіўся! - сказала моцна Агата. - Ты ідзі, - загадала Асташонку.\nАсташонак пайшоў, развітаўшыся і з ёю, і з Фэлькам за руку.\n«Зараз пачнецца самае важнае, - з сумам падумала Агата. - І няхай сабе пачынаецца што хоча». Пачала шукаць у думках слова, каб укалоць Фэльку.\nАле Фэлька падышоў да яе бліжэй, паглядзеў моўчкі ёй у твар і сказаў:\n- Ты не крыўдзіся на мяне.\n- Ты ж думаеш, што я сілком цябе ўгаварваў ісці за Чухрэвіча. А яно не гэтак. Не ідзі ты за яго, калі гэтак не падабаецца ён табе... Хто гэта мог падумаць... Нядобра адно, што пакрыўдзіўся ён, такі ж мы з ім дружылі.\n- Адкрыўдзіцца, калі табе гэтак хочацца.\n- Я паміруся, толькі ты не ўмешвайся больш у гэтую справу.\n- Я ніколі не хацела ўмешвацца.\nСлёзы душылі яе, і яна пачала плакаць, сеўшы і прыпершыся плячыма да сцяны. Фэлька сеў каля яе. Палажыў руку на плячо, хмельны і расчулены, пацалаваў сястру. Яна плакала ціха. Пачынала світаць. Выплакала свае слёзы, рабілася ёй лягчэй.\n- Кінь ты, не плач. Усё скончылася. Хіба нам кепска жыць на свеце?\n- Бяры ты хутчэй сваю Алімпу.\n- Чаму ты гаворыш?\n- Хачу табе дабра.\nЗноў брат пашкадаваў яе, пагладзіў па галаве. Яна ўстала. Стала на паўзмрочнай вуліцы - прыгожая, здаровая, моцная. Высыхалі на вачах апошнія слёзы, хараство жаночай усмешкі расцвітала на твары. Фэлька стаў поплеч з ёю:\n- Заснуць з гадзіну трэба яшчэ.\n- Зараз іду.\nЗасталася на вуліцы адна.\nЯснела неба, віднела на зямлі. І шкада стала ёй, што адправіла яна так хутка дадому паслухмянага перад ёю Асташонка.\nПаволі пайшла ў двор, поўная жаночага хараства. Ледзь прыкметна ўсміхнулася - як на ўсходзе заружавеў гэты першы прамень маладога сонца.\nАпадалі і пахлі ў садзе грушы. Усход рассцілаў бяліць ружовыя палотны.\nДрукуецца па зборніку «Вераснёвыя ночы» /Менск, БДВ, 1929/. Упершыню апублікавана ў часопісе «Узвышша», 1928, № 4. Датуецца снежнем 1927 і жніўнем 1928 года.


21.06.2018 14:43 Нам пішуць\nЛетам дзеці шмат часу праводзяць на свежым паветры. І вельмі важна так арганізаваць жыццё дашкольнікаў, каб кожны дзень прыносіў нешта новае, быў цікавы.\nНа гэтым тыдні ў дзіцячым садку “Дубок” прайшло свята для дашкалят “Мы на сонейку гуляем”, мэтай якога было стварыць радасную атмасферу, станоўчы настрой, развіць спрыт, адвагу, вынослівасць, шпаркасць у эстафетах, выхаваць пачуццё таварыскасці, узаемадапамогі.\nДзеці актыўна ўдзельнічалі ў вясёлых эстафетах “Скачкі з мячом”, “Пралезь у абруч”, “Збяры кветкі”, “Сонейка”. З задавальненнем і азартам праходзілі ўсе этапы спаборніцтваў. Дзеці малодшага ўзросту і педагогі, не шкадуючы голасу і далонек, перажывалі за каманды.\nПасля заканчэння спаборніцтваў дзятва павесялілася на дыскатэцы. Усе засталіся вельмі задаволеныя спартыўным святам.\nнамеснік загадчыка па асноўнай дзейнасці ясляў-сада “Дубок” Астраўца.


Пляж Skopelos Megalo Pefko, Пляжы Скопелос, якія трэба знайсці, SKOPELOS.COM\nСкопелас Пляж Megalo Pefko, Скопелас Пляжы, скопела Пляжы адкрыць, Пляж Megalo Pefko у Скопелас, даследаваць Скопелас Пляжы толькі на лодцы\nВостраў Скопелос славіцца сваім крышталёва чыстым і прыгожым Пляжы. Гэта самы зялёны востраў у Эгейскім моры і Паўночных Спорадах. Больш за 80% плошчы вострава займаюць сасновыя лясы. Таму асаблівай характарыстыкай Скопеласа з'яўляецца яго пышнасць Пляжы. Сосны літаральна прыжываюцца ў моры. Скопелас мае вызначэнне зялёнага колеру на блакітным востраве.\nЁсць шмат дзіўных Пляжы наведаць востраў Скопелас. Кожны з іх мае сваю прыродную прыгажосць. Калі вы шукаеце зацішны пляж, то вам варта пайсці Пляж Megalo Pefko.\nЗ-за сваёй цяжкадаступнасці ёсць Пляж Megalo Pefko у Скопеласе ціха. Мегала Пефко ў якасці Пляжы Ftelia, Экатопенінтары, і Несмяротны Джон Беражыцеся, і некаторыя іншыя, адносяцца да катэгорыі менш людных Пляжы.\nПляж Megalo Pefko у Скопеласе знаходзіцца паміж Гавала Пляж і Пляж Кастані. Каб дабрацца да гэтага пляжу, трэба паплаваць або ўзяць напракат байдарку, таму што да яго няма вядучай сцежкі. Вы можаце арандаваць лодку Эліёсу, Панормасабо Гарадок Скопелас наведаць Пляж Megalo Pefko.\nЯк ні дацягнешся Пляж Megalo Pefko, вы адразу закахаецеся ў чароўныя пейзажы. Пасля купання і вывучэння выдатнага марскога дна Пляж Megalo Pefko, вы можаце расслабіцца і атрымаць асалоду ад ідылічным заходам сонца з цудоўнымі і чароўнымі фарбамі, якія адлюстроўваюцца ў небе і моры.\nФтэлія і Неракі\nКольцідзі Уранія (Ніна)


Галоўная ➠ Карыснае ➠ Свадьба в Доминикане\nВыбар месца правядзення бяседы ўстае на першы план пры арганізацыі свята. Калі ў вас намячаецца вяселле, база адпачынку «Сядзіба Востраў» у Падмаскоўі падорыць вам незабыўную казку, аб'яднаўшы адпачынак на прыродзе з першакласным абслугоўваннем бяседы.\nЕсли вас интересует Свадьба в Доминикане, стоит заглянуть на этот сайт www.focuslifedr.com вы найдете свадьбу в Доминикане отличного качества и по доступной цене.\nПрырода і тэрыторыя базы адпачынку\nНа невялікім выдаленні ад Масквы (усяго 10 км ад МКАД) знаходзіцца сучасны і ўтульны клуб для адпачынку «Сядзіба Выспа». Тэрыторыя базы адпачынку знаходзіцца недалёка ад Масквы-ракі, да таго ж «Сядзіба Выспа» мае свае расчышчаныя і дагледжаныя вадаёмы. Акуратны і прадуманы ландшафтны дызайн, маляўнічыя месцы, чысты і свежае паветра робяць гэта месца ідэальным для адпачынку і правядзення розных святаў.\nІ вяселле - не выключэнне. Тэрыторыя базы адпачынку «Сядзіба Выспа» дазваляе правесці мерапрыемства любога ўзроўню і маштабу, для чаго уладкаваны спецыяльныя банкетныя зоны. А якія цудоўныя вясельныя фота атрымліваюцца на фоне яркай зеляніны, блакітнага неба і чыстай люстраной вады! Калі сумясціць гэта з выязной рэгістрацыяй шлюбу па-за сумных сцен дзяржаўных устаноў - незабыўнае ўрачыстасць гарантаванае.\nПры выбары месца правядзення вяселля, дом адпачынку «Сядзіба Востраў» стане найлепшым варыянтам, у чым ўжо пераканалася не адна шчаслівая пара.\nВарыянты правядзення вяселля на базе адпачынку\nЗыходзячы з пажаданняў кліента, мы можам прапанаваць наступныя спосабы арганізацыі вясельнай імпрэзы:\nВяселле ў банкетнай зале.\n«Сядзіба Выспа» прапануе вам шыкоўны банкетная зала плошчай 750 кв. м з тэрасай 250 кв. м, які змесціць ад 50 да 350 гасцей на банкет, альбо да 800 чалавек на фуршэт. Магчымы варыянт еўрапейскай рассаджвання гасцей за асобна стаячымі круглымі сталамі. Мы заўсёды падбіраем афармленне залы індывідуальна, каб яно адпавядала агульнай атмасферы свята.\nАформлены ў паляўнічай стылі рэстаран базы адпачынку «Сядзіба Востраў» створыць вельмі ўтульную і ў той жа час ўрачыстую атмасферу вашай вяселля. Камфортнае размяшчэнне столікаў і пасадачных месцаў мяркуе размяшчэнне 60 гасцей. Сярэдні чэк за чалавека 3 500 руб.\nВяселле ў шатры.\nШыкоўны банкет на прыродзе да 220 запрошаных - гэта лёгка здзейсніць. Спецыяльна ўстаноўлены намёт, наяўнасць тэкстыльнага і кветкавага дэкору пры афармленні, еўрапейская рассаджвання гасцей, першакласнае абслугоўванне - усё гэта абавязковыя элементы вяселля ў доме адпачынку ў Падмаскоўі. Кошт вяселля ў намёце - ад 3 500 руб. за чалавека.\nВяселле ў альтанцы.\nФарматы вяселляў бываюць розныя, некаторыя маладыя выбіраюць правядзенне свята ў альтанцы. «Сядзіба Востраў» прадастаўляе камфартабельныя альтанкі, умяшчальнасцю ад 4 да 50 чалавек. Рэстараннае абслугоўванне, прылеглая тэрыторыя для прагулак, магчымасць рыбалкі з наступным падрыхтоўкай свежай рыбы нашымі кухарамі - выдатны варыянт для вясёлай вяселля ў фармаце вялікага пікніка. Кошт такога свята залежыць ад памераў арандуемай альтанкі.\n«Сядзіба Востраў» прапануе вам меню, у якое ўваходзяць вытанчаныя стравы для самых патрабавальных гурманаў. Нашы кухары хутка і смачна прыгатуюць рыбу, злоўленую гасцямі ў вадаёме. Еўрапейская і руская кухні шырока прадстаўлены ў меню разнастайнасцю страў з мяса, рыбы і дзічыны.\nРозныя спосабы падрыхтоўкі - ад смажання на адкрытых вуглях да гарачага вэнджання - дазволяць прыгатаваць менавіта тыя стравы, якія пажадае кліент. Азнаёміцца ??з падрабязным меню можна тут.\nДзе можна спыніцца гасцям\nНа тэрыторыі базы адпачынку «Сядзіба Выспа» працуе гасцініца на 6 нумароў, якая з камфортам і выгодай размесціць усіх, хто прыедзе падзяліць ўрачыстасць з маладымі.\nДля гасцей і якія пражываюць у гасцініцы адкрыта бясплатная аўтастаянка да 100 машын, што дазволіць вам не турбавацца аб сваім аўтамабілі.\nЦэны на правядзенне вяселля\nКошт правядзення свята ў доме адпачынку «Сядзіба Выспа» залежыць ад абранага меню і месца правядзення. Мінімальны разлік на чалавека складае 3 500 руб. Мінімальны заказ меню на банкет - 180 000 руб.\nАрэнда банкетнай залы з закрыццём пад правядзенне вашай вяселля - 100 000 руб.\nАрэнда альтанак ў залежнасці ад памеру:\nКлубная альтанка да 50 чалавек - 12 000 руб. у буднія дні і 20 000 руб. у выхадныя,\nАльтанка Паляўнічага або альтанка Рыбака да 25 чалавек - 7 000 руб. у буднія дні і 10 000 руб. у выхадныя,\nВялікая альтанка да 12 чалавек - 4 000 руб. і 6 000 руб. (Будні і выхадныя адпаведна),\nМаленькая альтанка да 4 чалавек - за 1 000 руб. і 2 000 руб. (Па буднях і выхадных).\nПры адначасовым замове банкетаў і арэнды альтанак дзейнічаюць спецыяльныя праграмы скідак і падарункаў у выглядзе пуцёвак на рыбалку для ўсёй кампаніі.\nКантакты і браніраванне\nДля папярэдняга заказу бяседы або браніравання месцаў для вяселля ў базе адпачынку ў Падмаскоўі, тэлефануйце па нумары +7 (929) 9057756 ці пішыце на электронную пошт. Таксама задавайце ўсе ўзніклі пытанні ў онлайн-рэжыме, для чаго на сайце працуе спецыяльны чат.\nПадчас арганізацыі вяселляў, адпачынак у Падмаскоўі становіцца ўсё больш папулярным. Таму каб арганізацыя вашай вяселля адпавядала ўсім пажаданням, бранюйце час і месца правядзення загадзя, як толькі вызначыцеся з датай вашага ўрачыстасці. Гэта забяспечыць своечасовае выкананне ўсіх вашых патрабаванняў.\nУ Верхнехавском раёне падвялі вынікі Адзінага дня прыёму грамадзян


/b/ - Дзецюкі!Наша Радзіма - Літва, ў гнёцце, ўжо 230 год, а мы сядзім нібы сляпыя дзяды. Што нават назвы маці сваёй ня ведаем.Браты, заклікаю, адрадзіць Радзіму! Няхай жыве вольная Літва! Вашы прапановы слухаю.\nFile: 1611480960029.jpg (180,79 KB, 708x1080, 57i_9LWwrFQ.jpg)\nЛітва - айчына мая Лявон 01/24/21 09:36:00 No.1328\nНаша Радзіма - Літва, ў гнёцце, ўжо 230 год, а мы сядзім нібы сляпыя дзяды. Што нават назвы маці сваёй ня ведаем.\nБраты, заклікаю, адрадзіць Радзіму!\nНяхай жыве вольная Літва!\nВашы прапановы слухаю.\nЛявон 01/24/21 10:40:22 No.1331\nЛявон 01/24/21 16:23:35 No.1339\nА мне больш падабаецца Беларусь. Я, канеш, не супраць і Літвы, але цяжка ўявіць, каб з гэтай новай назвай прымірыліся астатнія нашы суайчыннікі, у той час як беларусамі сябе гатовыя назваць нават напаўрускія палякаўкраінцы, што тут жывуць. Назва Беларусь яднае людзей, а Літва - раз’ядноўвае.\nЛявон 01/24/21 18:14:11 No.1343\nНу вы як хочаце, а я – крывіч.\nЛявон 01/24/21 19:04:23 No.1346\nГэта канешне ўсё файна, што назва аб'ядноўвае, але трэба разумець, што\n1. Мы нават ня можам дамовіцца як правільна нас назвалі, топ то ў свеце мы лічымся як white rusha. А вось калі мы вернемся да гістарычнай назвы, то кожны з нас зможа моцна і з гонарам сказаць я Ліцьвін.\n2. Будзе сапраўдная сувязь з мінулым, то бок, ніхто з ваты ці мамкіных імперцаў ня зможа сказаць што мы не нацыя, насупраць паважаць пачнуць!\n3. Назва Беларусь, як бы яна мне ня пешчыла мне слых, ніколі ня будзе абазначаць краіну ў цэнтры яўропы. Лявон проста прыпынісь і скажы ў слых "Беларусь", што табе прыходзіць у галавау? А цяпер "Літва". Адчуваеш? Тую моц, непаўторную хвалю эмоцый, які моц ад гісторыі гэтай назвы!\nЛявон, ты толькі памятай, я як і ты люблю свой край, я так сама жадаю свайму краю толькі найлепшага.\nЛявон 01/24/21 20:35:18 No.1350\nНу, з пунктам трэцім згодны, а вось другі з першым даволі спрэчныя.\n> то ў свеце мы лічымся як white rusha\nІ ўайт рушай і застанемся там, дзе нас так называюць.\n>ніхто з ваты ці мамкіных імперцаў ня зможа сказаць што мы не нацыя\nТолькі гэтым і будуць занятыя. З удвоенай сілай папруць сцверджанні аб штучнасці і фэнтэзійнасці такой нацыі. Гэтую навалач, што імперцаў, што ксенапатрыётаў, ты нічым не пераканаеш.\nЛітва гэт добра, і на рэферэндуме я б за яе прагаласаваў, але, мушу быць аб’ектыўным, нікому ў Беларусі яна ў сраку не ўперлася.


Палітвязням прыходзяць лісты ад Васкрасенскага з заклікам пісаць прашэнні аб памілаванні\nЯк стала вядома Белсату, палітвязням, якія адбываюць пакаранне ў папраўчых установах адкрытага тыпу (так званая хімія), прапануюць да 31 жніўня напісаць прашэнне аб памілаванні на імя Лукашэнкі. Лісты з такім заклікам прыходзяць ад імя ўстановы «Круглы стол дэмакратычных сілаў» і падпісаныя Юрыем Васкрасенскім. Паводле дакументу, падрыхтаваны праект закона аб амністыі, які накіраваны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў і вывучаецца профільнай камісіяй. Рыхтуецца спіс асобаў для амністыі, і палітвязням прапануецца «пасадзейнічаць» таму, каб туды трапіць.\n«Мы разумеем, якія эмоцыі Вы адчуваеце. Дома Вас чакаюць родныя і блізкія. Вы можаце вярнуцца да вольнага жыцця, прыносячы карысць сваёй сям’е, што так неабходна ва ўмовах небывалага эканамічнага ціску на нашу краіну», – гаворыцца ў лісце.\nПалітвязням прыходзяць лісты ад Васкрасенскага з заклікам пісаць прашэнні аб памілаванні. 17 ліпеня 2021 года. Фота: Белсат\nПа нашай інфармацыі, разаслана 620 падобных лістоў. Тыя, хто напіша прашэнне, маюць шанец выйсці на волю да 17 верасня, абвешчанага дня адзінства. Заклікаюць пісаць прашэнне на памілаванне не толькі вязняў, але і ўсіх, хто знаходзіцца пад следствам па палітычных справах.\nЛетам 2020-га Юрый Васкрасенкі каардынаваў збор подпісаў у Першамайскім раёне Менску за прэтэндэнта ў прэзідэнты Віктара Бабарыка. Праз некалькі дзён пасля выбараў яго затрымалі. Яшчэ праз некалькі дзён у эфіры беларускіх дзяржаўных тэлеканалаў паказалі кадры допыту, на якіх Васкрасенкі нібыта ўсвядоміў, што масавыя вулічныя мерапрыемствы ператвараюцца ў бескантрольны хаос, таму напісаў у КДБ яўку з павіннай. Пасля ён стаў удзельнікам сустрэчы ў ізалятары КДБ з Аляксандрам Лукашэнкам і неўзабаве выйшаў на волю.\nБеларускі неататалітарызм. Што супрацьпаставіць рэпрэсіям?\nТэгі: амністыя палітвязні ў беларусі палітзняволеныя рэпрэсіі беларусь Юрый Васкрасенскі


Шіацу - хуткая гімнастыка для амаладжэння твару\nШіацу - японская хуткая гімнастыка для амаладжэння твару . З дапамогай нескладаных націскае рухаў, якія вырабляюцца ў выразнай паслядоўнасці на пэўныя кропкі, можна значна павысіць тонус цягліц і дамагчыся выдатнага эфекту ліфтінга. А рэгулярна рабіла такую гімнастыку, у вас атрымаецца разгладзіць глыбокія скурныя заломы, актывізаваць кровазабеспячэнне сасудаў, размешчаных вельмі блізка да паверхні скуры, і палепшыць лімфотока, за кошт чаго знікне азызласць.\nПравілы ўздзеяння на кропкі шіацу\nІснуе некалькі правіл правядзення гімнастыкі шіацу для амаладжэння асобы, якія дазволяць атрымаць максімальна магчымы станоўчы вынік. Да іх адносяцца такія патрабаванні:\nПры самамасажу павінны працаваць толькі паказальны і сярэдні пальцы. У некаторых выпадках для павышэння эфектыўнасці дадзенай працэдуры можна задзейнічаць і далонь.\nНельга рабіць руху, з-за якіх скура будзе расцягвацца.\nНаціскаць на ўсе кропкі шіацу на твары варта умерана. Дапушчальна толькі лёгкае адчуванне хваравітасці.\nВыконваючы любы практыкаванні шіацу для асобы, трымаеце палец так, каб падушачка была перпендыкулярная кропцы ўздзеяння.\nЎздзейнічаць на кожную кропку трэба 5-7 секунд.\nТэхніка правядзення шіацу\nВынік гімнастыкі шіацу для асобы шмат у чым залежыць ад таго, наколькі дакладна выконвалася паслядоўнасць выканання націсканняў. Існуе толькі адна схема комплекснага ўздзеяння, пры якой гэты японскі масаж лічыцца найбольш эфектыўным:\nПаказальнымі і сярэднімі пальцамі абедзвюх рук націснуць на цэнтр ілба. Трохі зрушыць пальцы да скроняў і націснуць на скуру мацней. Паўтарыць рух, пакуль пальцы не апынуцца на скронях.\nПаставіць пальцы на сярэдзіну бровы і злёгку націснуць.\nПерамясціць пальцы да пераносся і лёгенька націснуць на скуру.\nПрапрацаваць вертыкальную маршчынку, размешчаную на пераноссі, націскаючы на яе адначасова двума паказальнымі пальцамі.\nЗняць напругу з цягліц вочы, паставіўшы пальцы на павека.\nПрапрацаваць вобласць пад вачыма лёгкім націсканні двума паказальнымі пальцамі.\nПеранесці пальцы на вобласць пад скулы і націснуць паказальнымі пальцамі на крылы носа.\nАпрацаваць цэнтральныя кропкі над верхняй і пад ніжняй губой.\nПамасіраваць падбародак, павольна перамяшчаючы пальцы.\nЗавяршыць масаж шіацу для асобы лепш за ўсё, націскаючы на кропкі за вушамі і пад мочкамі. Праводзіць такую працэдуру трэба перад сном. Так скура цалкам паслабіцца, а утром не з'явяцца ацёкі. Калі вы хочаце рабіць гімнастыку шіацу не толькі для амаладжэння асобы, але і для карэкцыі авала, ціск на кропкі варта ўзмацніць.\nЯк пазбавіцца ад маршчын на лбе?\nЗапаленне дзясна - што рабіць?\nАцёк вочы - прычыны\nБиополимерный гель ў вусны - наступствы\nЯк разгладзіць маршчыны на лбе?\nБаліць зуб пасля выдалення нерва\nАцёкі пад вачыма - прычына\nПершыя прыкметы старэння скуры\nЯк ўмацаваць эмаль зубоў?\nЗалаты вадаспад Гютльфосс\nЯк выбраць LED тэлевізар?\nЯкую сабаку лепш завесці для дзіцяці?\n53-гадовая Ліза Ринна цалкам агаліліся для сэлф\nВаражба на здраду\nТорт з печыва і тварагу без выпечкі\nЯк набіраць завесы на спіцах?\nДыета Кавалькова - правільнае харчаванне па Кавалькову - тры этапы\nПрынц Уільям і Кейт Мідлтан пабывалі на America's Cup World Series\nЯк абараніцца ад энергетычнага вампіра?\nВострава Новай Зеландыі


Усевалад Мікалаевіч Сцебурака — Вікіпедыя\nУсевалад Мікалаевіч Сцебурака\nДагледжаная версія была праверана 29 ліпеня 2019. 7 змен чакаюць праверкі.\nУсевалад Мікалаевіч Сцебурака (нар. 17 ліпеня 1981, Жлобін) — беларускі паэт, шоумэн, тэлевядучы. Лаўрэат прэміі «Залаты апостраф» (2004).\n17 ліпеня 1981(1981-07-17) (38 гадоў)\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Сцебурака.\nНарадзіўся ў сям’і дактароў Мікалая і Інэсы Сцебуракаў. Малодшы брат — Анатоль Сцебурака — беларускі гісторык, дацэнт БДУ. У дзяцінстве жыў у г. Жлобін і вёсцы Амговічы Слуцкага раёна Мінскай вобласці. У 1990 годзе сям’я пераехала ў г. Вілейку, дзе Усевалад атрымаў сярэднюю адукацыю ў гарадской гімназіі. Скончыў гістарычны факультэт БДПУ імя М. Танка ў 2003 годзе, аспірантуру па спецыяльнасці «Гісторыя Беларусі» БДТУ ў 2006 годзе. З 1998 года жыве ў Мінску. Жанаты — жонка Вера Сцебурака (дзявочае Перагудава), у мінулым актывістка беларускіх моладзевых арганізацый («Моладзь БНФ» і інш.)\nПрацаваў на пасадзе навуковага супрацоўніка ў Дзяржаўным музеі тэатральнай і музычнай культуры Рэспублікі Беларусь. У 2003—2010 гадах выкладаў гістарычныя дысцыпліны ў БДТУ і БДПУ. З 2012 года працуе ў ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў» (ГА СБП). У 2012—2017 гг. на пасадзе памочніка старшыні, з сакавіка 2017 года — намеснік старшыні ГА СБП .\nЗ 2015 супрацоўнічае з тэлеканалам «Белсат» у якасці вядучага праграмы «Размова» (2015—2019 гг.). З 2018 г. як вядучы і сцэнарыст працуе ў сатырычным праекце тэлеканала «Белсат» — «Хай так ТВ», што стаў пілотнай айчыннай версіяй папулярнага фармата Late night show. У працы над першым у гісторыі беларускага тэлебачання вечаровым шоў таксама бяруць удзел многія вядомыя дзеячы культуры (кліпмейкер Мацей Сабураў, бард Яўген Барышнікаў, актор Дзмітрый Есяневіч, паэт Віталь Рыжкоў і інш.) Праект робіцца заўважнай з’явай у беларускім гумары.\nЯк шоўмэн Усевалад Сцебурака вядзе шматлікія культурныя мерапрыемствы сярод якіх беларускія літаратурныя прэміі: "Дэбют" імя Максіма Багдановіча, "Лепшая паэтычная кніга года" імя Наталлі Арсенневай, "Вершы на асфальце" імя Міхася Стральцова, прэзентацыі культурніцкай кампаніі Будзьма беларусамі і інш, а таксама як маршалак вядзе іншыя святы беларускай грамады. Разам з народнай артысткай Рэспублікі Беларусь Зінаідай Бандарэнка веў урачыстую частку вялікага святочнага канцэрту «БНР-100» у Мінску, 25 сакавіка 2018 г . Неаднаразова становіцца вядучым на святкаванні дзён нацыянальных культур Швецыі і Польшчы у Мінску.\nЗ 2017 года ўваходзіць у Раду ГА СБП і Вялікую Раду Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына»\nПачаў друкавацца ў 1999 годзе на старонках «Нашай Нівы». Паэзія і проза з'яўлялася ў газетах і альманахах: «Рэгіянальнай газеце», «Родзічах», «ЛіМ», «Літаратурная Беларусь», часопісах «Куфэрак Віленшчыны», «Дзеяслоў», ARCHE, у перакладзе на польскую мову ў часопісе «Pobocza», проза перакладалася на ўкраінскую мову.\nЛаўрэат прэміі «Залаты апостраф» часопіса «Дзеяслоў» у намінацыі «Лепшы дэбют» (2004). Прызёр Астравецкага паэтычнага слэму (2012). Удзельнік шматлікіх літаратурных фестываляў: «Бязмежжа» (Польшча), паэтычнага фестывалю памяці імя Міхася Стральцова, памяці Анатоля Сыса, памяці Ніны Мацяш «Бабіна лета» (Беларусь) і інш. Браў удзел у папулярных паэтычных праектах: «Начная чытанка», «Галасы паэтаў», «Чорна-белыя вершы»\nПершая кніга вершаў і малой прозы «Крушня» выйшла ў бібліятэчцы часопіса «Дзеяслоў», другая — «Бег па самаадчуванні» ў выдавецкай серыі «Кнігарня пісьменніка». Трэцяя кніга вершаў «Сны дарог» (Мінск, 2017 г.).\nШэраг вершаў паэта сталі песнямі беларускіх музыкаў — менскага гурта S°unduk (Сундук), магілёўскага гурта Заточка.\nСябра ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў» з 2010 года.\n«Бег па самаадчуванні» (2013)\n«Сны дарог» (2017)\n↑ Структура ГА "СБП"\n↑ Таццяна Гусева. 5 парадаў вясельнага маршалка // Салідарнасць\n↑ Стала вядома, хто будзе вядучымі на Дзень Волі // Наша Ніва\n↑ Як риба об лід. Антологія учасного білоруського оповідання. Київ, 2015.\n↑ Астравецкі паэтычны слэм\n↑ Чорна-белыя вершы. Усевалад Сцебурака\n↑ Крушня на kamunikat.org\n↑ Абранец лёсу, або «Бег па самаадчуванні» Усевалада Сцебуракі\n↑ Сёння ня мой дзень\n↑ ZATOCZKA «Kachańnie»\nArnold McMillin Spring Shoots: Young Belarusian Poets in the Early Twenty-First Century. — Cambridge, 2015.\nУсевалад Сцебурака. Самая вялікая праблема дарослых, што яны мусяць жыць хутка // Generation.by\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Усевалад_Мікалаевіч_Сцебурака&oldid=3661072"\nАпошнія змены 3 ліпеня 2020 а 10:55\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 10:55, 3 ліпеня 2020.


Стаць Каліноўскім: пашыраная гульня «Паўстанцы» - Hrodna.life\nСтаць Каліноўскім: пашыраная гульня «Паўстанцы»\n1 лютага ў Цэнтры гарадскога жыцця будзе зладжаная пашыраная версія гульні «Паўстанцы». Гульню будзе праводзіць адзін з яе аўтараў Антось Янкоўскі. Імпрэза прысвечаная 155-годдзю пачатку паўстання 1863 года на беларускіх землях і 180-годдзю з дня народзінаў Кастуся Каліноўскага.\nКолькасць гульцоў будзе абмежаванай — 12 чалавек. Да ўдзелу трэба звярнуцца да арганізатараў праз Цэнтр гарадскога жыцця, каб зарэгістравацца.\nТыя, хто не зможа стаць удзельнікам, могуць прыйсці на імпрэзу ў якасці ггледачоў.\n«Паўстанцы» — першая беларуская настольная гульня, пад час якой вы можаце паглыбіцца ў атмасферу 1863-а года і стаць знакамітай гістарычнай асобай (Каліноўскім, Урублеўскім, Мураўёвым і інш.), альбо простым беларусам уплываць на сыход паўстання.\nГульня «Паўстанцы» пабудавана найперш на зносінах паміж людзьмі, абмеркаванні і выказванні сваёй пазіцыі. Падманваць, хлусіць, майстэрскі блытаць прысутных і бязлітасна забіваць суперніка — права кожнага ўдзельніка.\nКоратка пра гульню: можа браць удзел ад 6 да 20 чалавек, існуе тры калоды карт («Персанаж», «Выбар», «Лёс»), гульня мае невялікае падабенствы да знакамітай гульні «Мафія».


Катацца на лыжах — добра і для здароўя, і для настрою |\nКатанне на лыжах — адзін з цудоўных зімовых заняткаў. У дадатак гэта магчымасць адпачыць ад працоўных і хатніх клопатаў, а таксама дадаткова ўмацаваць свой арганізм.\nЛыжныя прагулкі валодаюць рознымі карыснымі якасцямі. Так, адна з іх — загартоўваць. Заняткі гэтым відам спорту ўмацоўваюць сэрца, мышцы, спрыяльна ўздзейнічаюць на нервовую і дыхальную сістэмы. Хадзьба на лыжах — ідэальны спосаб прывесці сваю фігуру ў парадак і «скінуць» лішнія кілаграмы. Толькі за час заняткаў можна пазбавіцца ад 400-500 калорый. Памятайце і пра тое, што спорт заўсёды пазбаўляе дрэннага настрою.\nАдзенне для заняткаў павінна быць зручным. Падбірайце яго, зыходзячы з тэмпературы за акном. Але ў любым выпадку на вас павінны быць тры слаі адзення, на ногі хопіць два. На рукі надзеньце пальчаткі, а на галаву — зручную шапку, не занадта цёплую. Самае галоўнае — лыжы, палкі і чаравікі. Цяпер іх багаты выбар. Кошт у інтэрнэт-магазіне пачынаецца ад 50 рублёў за пару лыж для дарослых, а для дзяцей — ад 30. Калі вы не плануеце іх набываць, то можна ўзяць за невялікую плату ў мясцовым пракаце ад РФСК «Дрывяціч».\nВыбірайце такі маршрут для катання, каб ён прыносіў вам задавальненне. Лепш за ўсё адпраўляцца на падрыхтаваную лыжню. Добра, калі яна будзе спалучаць розныя віды трасы. У Браславе, напрыклад, такая існуе ў лясным масіве ў Заборных Гумнах, дзе хапае спускаў, пад’ёмаў і роўнай трасы. Аматары лыжных вандровак таксама часта катаюцца ў Леснічоўцы і каля возера Бярэжжа.\nНастаўнік фізічнай культуры СШ № 2 Аляксей САЛАК:\n— Вядома, гэта добры спосаб актыўнага ладу жыцця. Важна добра падрыхтавацца, падабраць адзенне, правільна выбраць растоўку лыж і палак. Неабходна сачыць за часам заняткаў, лепш пачынаць пакрыху, а далей арыентавацца на свае адчуванні. Немалую ролю адыгрывае надвор’е. Аптымальнае — невялікі мароз, адсутнасць ветру.


Галоўная ➠ Розны ➠ Мешок кресло\nЕсли вас интересует мешок кресло, стоит заглянуть на этот сайт mebel-pokupay.ru вы найдете мешок кресло отличного качества и по доступной цене.\nСядзець на ім было нязручна, таму яно ўжывалася толькі ў якасці элемента дэкору і не карысталася асаблівым попытам. Але затым канструкцыя і напаўненне былі дапрацаваныя, і яно нарэшце набыло шырокую папулярнасць. Цяпер крэсла-грушу купіць можна практычна ў любым мэблевай краме ў любой краіне свету.\nТакое крэсла не пазбаўлена сваіх характэрных рысаў:\nЯно цалкам бяспечна, бо ў яго няма ніякіх цвёрдых дэталяў, таму яно часта становіцца часткай інтэр'еру ў дзіцячай;\nКрэсла-груша цану звычайна мае невялікую, у сярэднім 2-5 тысяч у залежнасці ад вытворцы, тканіны і выгляду напаўняльніка;\nАдсутнасць каркаса таксама забяспечвае крэсла лёгкасць і мабільнасць, яго можна без працы пераносіць з пакоя ў пакой, з гэтым справіцца нават дзіця;\nМяккае крэсла-груша лёгка прымае форму цела і падтрымлівае яе, дазваляючы максімальна расслабіцца пасля працоўнага дня;\nДзякуючы асабліваму матэрыялу напаўняльніка, у крэсле не горача ў летнюю спёку і не холадна ў зімовую сцюжу, яно лёгка падладжваецца пад тэмпературу цела; · Яно зручна ў побыце, лёгка сціраецца ў звычайнай пральнай машынцы;\nМожна выкарыстоўваць крэсла-грушу як пуфики;\nЛёгкае крэсла стане выдатным выбарам для дачы – дзякуючы немаркому матэрыялу і лёгкасці мыцця, яго можна размясціць нават на газоне;\nЯно выдатна ўпісваецца ў інтэр'ер любога стылю.\nКрэсла-груша з Інтэрнэт-крамы «Hoff» стане выдатным падарункам для творчага чалавека, які любіць нестандартныя рашэнні, або для маладой сям'і з маленькімі дзецьмі.\nКалі вам прыйшлася па душы груша, крэсла-мяшок купіць нескладана. Інтэрнэт-крама «Hoff» ўяўляе вашай увазе вялікі выбар гэтых выдатных прадметаў мэблі з шырокай лінейкай расфарбовак. Калі вы хочаце крэсла-грушу купіць у Маскве, Краснадары, Растове-на-Доне, Самары, Екацярынбургу або Варонежы, то ваша купля будзе дастаўлена вам на дом на працягу дня. На ўсе нашы тавары распаўсюджваецца гарантыя тэрмінам на 18 месяцаў. Не адмаўляйце сабе ў куплі крэслы-грушы, у Маскве. і вы зможаце ацаніць яго перавагі ўжо сёння.\nЧаму купляюць у Hoff\nДастаўка за 1 дзень\nПа Маскве, Самары, Краснадар, Растову-на-Доне, Варонежу і Екацярынбурзе.\nДАСТАЎКА ЗА 3 ДНІ\nДастаўка ў Санкт-Пецярбург ажыццяўляецца на працягу 3 дзен з дня ўзгаднення вашага замовы\nДастаўка ў Сочы ажыццяўляецца на працягу 3 дзен з дня ўзгаднення вашага замовы\nДастаўка ў Наварасійск ажыццяўляецца на працягу 3 дзен з дня ўзгаднення вашага замовы\nГарантыя: 18 месяцаў\nЎласная сістэма кантролю якасці, плюс гарантыя ад вытворцы.\nУ адпаведнасці з законам аб Абароне правоў спажыўца.\nАб кампаніі Hoff\nМы ўсе любім перамены да лепшага - будзь то новая кватэра або сучасны рамонт, поўнае абнаўленне інтэр'еру або яркія шторы. Бо перамены ў нас дома і мяняюць наша жыццё!\nТаму Hoff – гэта не проста гіпермаркет мэблі і тавараў для дома. Гэта крыніца ідэй і натхнення, месца, дзе ёсць усё для ўвасаблення вашых жаданняў.\nHoff – гэта сучасны еўрапейскі фармат мультыбрэндавых гіпермаркета, унікальны для расейскага рынку. У нашых крамах прадстаўлены апошнія тэндэнцыі ў дызайне інтэр'ераў, цікавыя навінкі і тысячы тавараў ад вядучых еўрапейскіх і расійскіх вытворцаў: мэбля і прадметы інтэр'еру, святло, дываны, шторы і тэкстыль, посуд, дэкаратыўныя аксэсуары і многае іншае для стварэння сучаснага хатняга інтэр'еру. Усё гэта - па прывабным цэнах, якія радуюць нашых пакупнікоў!\nМы цэнім стыль і індывідуальнасць, таму старанна адбіраем тавары для нашага асартыменту і ўдзяляем вялікую ўвагу таму, як яны прадстаўлены ў гандлёвым прасторы крамы.


Адэліна - імя, значэнне якога да грэчаскага карані. Перакладаецца яно як «высакародная». Адэліна разважлівая, спакойная і сціплая. Яна вельмі ласкавая, але ў той жа час ранімая. З малых гадоў праяўляе самастойнасць. Яна сама вырашае, куды ёй ісці і чым у дадзены момант займацца. Калі бацькі спрабуюць кантраляваць Адэліна, яе пачынае гэта раздражняць. Яна становіцца скрытнай. Адэліна - лепшая памочніца. Яна з задавальненнем дапаможа маме нагледзець за малодшымі сёстрамі або братамі. Любіць чытаць і займацца рукадзеллем.\nАдэліна - імя, значэнне якога гаворыць аб высокім інтэлекце і дапытлівасці яго носьбіткі. Адэліна добра вучыцца, праўда некаторая заціснутасьць замінае ёй раскрыцца ў поўнай меры. Дзяўчынка валодае выдатным музычным слыхам і можа дасягнуць вялікіх поспехаў у гэтым кірунку. Пасталеўшы, сарамлівая Адэліна стане трымацца далей ад шматлюдных і шумных кампаній. Яна стане моцнай маральна, але яе дзіцячая адчувальнасць застанецца. Адэліна - аптымістка. Яна валодае звонкім смехам, аддае перавагу незвычайныя фасоны адзення. У яе выдатны густ. Яна вельмі любіць падарожнічаць.\nЗначэнне імя Адэліна кажа пра тое, што яна абсалютна не любяць славу. У працы яе адрозніваюць такія якасці, як пунктуальнасць, адказнасць і акуратнасць. Яна ніколі не падвядзе сваіх калегаў. Менавіта таму ёй давяраюць і заўсёды пытаюцца яе савета.\nАдэліна - імя, значэнне якога кажа пра тое, што яна выдатны працаўнік і той чалавек, на якога можна спадзявацца. За гэта яе паважаюць. Нельга сказаць, што прасоўванне па кар'ернай лесвіцы мае для яе вялікае значэнне. Імя можа паўплываць на яе лёс. З Адэліна можа атрымацца добрая тэнісістка, гімнастка, плыўчыха. Бацькі павінны дапамагчы дзяўчынцы развіць байцоўскія якасці. У экстрэмальных сітуацыях Адэліна можа сабрацца, засяродзіцца і спакойна прыняць правільнае рашэнне. Яна практычна не дапускае памылак. Можа быць цвёрдай і настойлівай, калі ўпэўненая ў сваёй праваце.\nУ асабістым жыцці Адэліна чакае поспех. Яна з'яўляецца вельмі добрым сябрам, і яе сяброўства з процілеглым падлогай пераходзіць у каханне. Замуж яна выйдзе незаўважна для навакольных яе людзей. Калі каханы зможа заваяваць яе давер, яна адкрыецца як выдатная жонка, клапатлівая мама. Адэліна любіць прымаць гасцей і частаваць іх самастойна прыгатаванымі стравамі. Яна заўсёды падтрымае мужа ў цяжкія хвіліны. Калі спатрэбіцца абараніць дзяцей, яна з рахманага ягня ператворыцца ў львіцу. У шлюбе Адэліна цягавітая і цярплівая. Яна сама не схілу да здрад, таму вельмі шануе вернасць. Блізкім людзям яна вельмі адданая. Больш за ўсё ёй падабаецца праводзіць час дома. Яна любіць ствараць цяпло і ўтульнасць. У яе мала сябровак, толькі адна-дзве, але самыя надзейныя. У інтымных адносінах яна падатлівасць, пяшчотная. Выконвае ўсе жаданні свайго мужа, але для гэтага павінна прайсці час. Адэліна любіць жывёл, асабліва котак і сабак.\nАдэліна - імя, значэнне якога вызначае, што яе камень - лазурыт, а колер, які ёй падыходзіць - фіялетавы.


Зручны ярлык для расійскіх апазіцыянераў | monde-diplomatique\nЗручны ярлык для расійскіх апазіцыянераў\nНамеснік дырэктара Цэнтра сучаснай філасофіі і сацыяльных навук Філасофскага факультэта МДУ.\n“У бліжэйшай будучыні сярэдні клас павінен стаць сацыяльнай большасцю”, — прагназаваў Уладзімір Пуцін 29 лютага 2012 года, незадоўга да свайго пераабрання на пост прэзідэнта Расіі, у той час як яго праціўнікі напрацягу трох месяцаў шпацыравалі па маставых, выступаючы супраць cфальсіфікаваных выбараў.\nПаміж усемагутнай наменклатурай і маргіналізаваным пралетарыятам, гэты клас стаў галоўнай стаўкай палітычных рэформ. Пачынаючы з 1992-1993 гг. ён атрымаў падвойнае аблічча ва ўяўленні прыхільнікаў пераходу да пост-савецкага рая. Ён разглядаўся адначасова як стабілізацыйны слой, які павінен прадухіляць канфлікты паміж антаганістычнымі сацыяльнымі групамі, і як асноўная падтрымка новага палітычнага рэжыма.\nЗ таго часу гісторыя Расіі адзначана перыядычна ўзнікаючымі дэбатамі наконт яго важнасці ці яго існавання, прынамсі ў часопісах і па тэлебачанні. Гэтак, фінансавы крызіс 1998 года гіпатэтычна знішчыў гэты гіпатэтычны клас, пакуль прыход да ўлады Пуціна, у 2000 годзе, не ажывіў надзею на яго развіццё – надзею, якую эканамічны крызіс 2008-2009 гг. зноў паставіў пад пытанне. Паляванне на сярэдні клас з’яўляецца цяпер сапраўднай журналісцкай маніяй.\nНядаўні рух супраць уладаў надаў ёй новы ўздым. У адной толькі Маскве шматлікія дэманстрацыі збіралі дзясяткі тысяч чалавек пад лозунгамі кшталту “Я не галасаваў за гэтых свалачэй, я галасаваў за іншых свалачэй” альбо “Фальсіфікацыя прайшла добра, без здарэнняў”. Інтэрв'ю з удзельнікамі пратэстаў, якіх звычайна лічаць прадстаўнікамі сярэдняга класа, паказваюць крайнюю разнастайнасць спосабаў ажыццяўлення гэтай ідэнтычнасці[i]. Гэтак, пасля буйной дэманстрацыі 4 лютага 2012 года ў Маскве, адзін спецыяліст па сувязях з грамадскасцю казаў: “Я думаю, што я належу да сярэдняга класа, але, шчыра кажучы, у мяне вельмі цьмяныя думкі на гэты конт”. Адзін журналіст дадае: “Не ведаю… [я з’яўляюся часткай] сярэдняга класа. Але гэта так, да слова”. “Чыста тэарэтычна, магчыма, што мы з'яўляемся сярэднім класам”, — разважае, у сваю чаргу, перакладчык, пакуль прадпрымальнік упэўненна даказвае сваю прыналежнасць да “крэатыўнага, адукаванага сярэдняга класа”.\nСпектр сацыяльных пазіцый тых, хто адносяць сябе да сярэдняга класа, вельмі шырокі. Тут і вышэйшыя менеджэры банкаўскага сектара з заробкамі ў дзясяткі тысяч еўра ў месяц, і журналісты з перакладчыкамі з нестабільнай занятасцю, і настаўнікі, якія атрымліваюць ад 300 да 600 еўра ў месяц, і нават прараб з правінцыйнага завода, у якога заробак ледзь дасягае 500 еўра. Як людзі з такім розным статусам могуць адносіць сябе да адной катэгорыі?\nТак званая “ліберальная” палітычная апазіцыя не першай і не апошняй пачала ўжываць гэты тэрмін, у тым ліку ў дачыненні да саміх сябе. Урад чапляецца за гэты тэрмін у крытычныя моманты, альбо каб падкрэсліць яго “стабілізацыйную” ролю, альбо как супрацьпаставіць вернаму “народу”, як у снежні 2011-га, калі пратэстуючыя былі зведзеныя да “апазіцыянераў ў норкавых шубах”. Але, пасля першых дэманстрацый менавіта буйныя СМІ тлумачаць тым дэманстрантам, якія відавочна вагаюцца з-за гэтага кляйма, кім яны ёсць. “Дасталі: сярэдні клас выйшаў на вуліцы”, — абвяшчае выданне Zagolovki.ru 7 снежня 2011 года. “Раз’юшаныя – наш новы сярэдні клас”, — падлівае масла ў вагонь трыма днямі пазней "Комсомольская правда". За тры месяцы пасля парламенцкіх выбараў снежня 2011-га колькасць артыкулаў пра “сярэдні клас” у расійскіх пісьмовых СМІ амаль падвоілася ў параўнанні з трыма папярэднімі месяцамі. Міжнародныя медыі не адстаюць: “Падтрыманы Пуціным, расійскі сярэдні клас адварочваецца ад яго”, — піша The New York Times (11 снежня 2011); “У Крамля вялізная праблема з-за таго, што моладзь з сярэняга класа ідзе ў палітыку”, — заяўляе The Independent (Лондан, 12 снежня 2011).\nЗгодна з першымі вынікамі нашага даследавання, падчас дэманстрацый апытаныя людзі ўсё часцей вызначаюць сябе гэтым паняццем. Медыя-аперацыя, такім чынам, увянчалася поспехам. “Яны кажуць, што тут сабраўся сярэдні клас. Гэта мы, значыць”, — кажа адзін служачы прыватнага сектара. З дапамогай экспертаў усялякага кшталту журналісты стварылі класавую ідэю, якую дэманстранты могуць пераняць, каб вызначыць сябе ў якасці супольнасці, што выказвае сваю пазіцыю публічна. Гэтае вымярэнне часам не хаваецца: “Я належу да ніжэйшага слою сярэдняга класа, — тлумачыць гандлярка электратэхнікай, дэмограф па адукацыі. “Я жыву сціпла, дагэтуль працую служачай і сама я вельмі сціплага паходжання. Але я атрымала вельмі добрую адукацыю, у мяне ёсць культурныя патрабаванні, у мяне ёсць палітычныя погляды”, — падагульняе служачая банка.\nАле менавіта мабілізаваныя журналісты знаходзяць у дэманстрацыях пацвярджэнне рэальнасці, якую яны загадзя сфабрыкавалі, ігнаруючы разнастайнасць сацыяльных становішчаў індывідаў, што прымаюць удзел у шэсцях. “Сярэдні клас” становіцца, такім чынам, паняццем, што адносіцца да шаблонаў мыслення, і якое вельмі зручнае для руху, што пазбягае паглыблення патэнцыйна канфліктных сацыяльных пытанняў, кшталту адукацыі і аховы здароўя.\nГэта паняцце, чыя чароўная палітычная сіла грунтуецца адначасова на яго мабілізацыйным патэнцыяле і на яго здольнасці маскіраваць фундаментальныя сацыяльныя адрозненні. Сапраўднае самаздзяйсняльнае прароцтва, паняцце "сярэдняга класа" - гэта сёння адзіная ідэнтычнасць, здольная выцягнуць уласнікаў iPad-аў з кавярняў на вуліцы…\n[i] Акрамя аўтара, гэтыя апытанні праводзілі Александрына Ваньке, Аляксандр Фудзін, Георгій Канавалаў і Анастасія Кальк.\nЗапись опубликована 17.06.2012 автором admin в рубрике Пераклады.\n← Стойкасць квебекскіх студэнтаў Егіпет паміж рэвалюцыяй і контррэвалюцыяй →


Удзельнікаў Be Free чакае 16 гадзін музыкі і семінары па правах чалавека | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nУдзельнікаў Be Free чакае 16 гадзін музыкі і семінары па правах чалавека\n03/08/2009 - 19:31\nАрганізатары фестывалю распавялі Еўрарадыё, чым збіраюцца здзіўляць наведвальнікаў, як стаць валанцёрам і як паўплываць да будучыню Be Free + Усе варыянты даезду! Міжнародны рок-фэст Be Free стартуе ва ўкраінскім Чарнігаве 22-га жніўня. Арганізатары фестывалю музыка Слава Корань і прадзюсер Віталь Супрановіч распавялі Еўрарадыё пра тэхнічныя асаблівасці сёлетняга Be Free.\nУ сувязі з існаваннем ва Ўкраіне закону правядзення забаўляльных мерапрыемстваў, фэст Be Free сёлета будзе пачынацца пасля 14-й гадзіны, а заканчвацца а 22-й. Пра гэта Еўрарадыё паведаміў Слава Корань:\nСлава Корань: “Фэст у першы дзень будзе пачынацца ў 14.30, а заканчвацца кожны дзень у 22.00. Другі фестывальны дзень пачнецца ў 14.15. Чаму так рана завяршаецца рок-фэст? Таму што ва Ўкраіне існуе закон, паводле якога падобныя мерапрыемствы павінны завяршацца а 22-й гадзіне”.\nАпроч канцэртаў, жыхары намётавага мястэчка, што разгорнецца недалёка ад сцэны, змогуць узяць удзел у семінары, прысвечаным правам чалавека. Паводле слоў Віталя Супрановіча, на семінары будуць разглядацца пытанні рознага кшталту, у тым ліку будучыні фэсту Be Free:\nВіталь Супрановіч: “Для жыхароў намётавага мястэчка, а таксама для жадаючых, у вольны ад канцэртаў час будуць праводзіцца семінары па правах чалавека. Можна будзе сустрэцца з прадстаўнікамі праваабарончых арганізацый Беларусі і Ўкраіны. Будзе адбывацца абмеркаванне сітуацыі, у тым ліку і абмеркаванне будучыні Be Free”.\nДвухдзённы ўваход ў намётавае мястэчка сёлета будзе каштаваць 5 долараў. Сабраная сума пойдзе на забеспячэнне аховы намётаў. Недалёка ад мястэчка будзе знаходзіцца платны паркінг.\nДля тых, хто хацеў бы начаваць не ў намётах, ёсць нумары ў гатэлі "Брянск" – са “зручнасцямі” на калідоры і сярэдняй цаной на асобу ў 5 еўра за ноч. Кантакты гатэлю "Брянск" тут: http://turist.cn.ua/index/0-6\nДабрацца да фэсту Be Free можна рознымі спосабамі: нездарма арганізатары спыніліся на Чарнігаве – геаграфічна трапным месцы каля расійскай і беларускай мяжы.\nДзеля таго, каб прыехаць на фестываль у час, а таксама ўладкавацца ў намётавым мястэчку, лепш патрапіць у Чарнігаў раніцай 22-га жніўня.\nЕўрарадыё прапануе некалькі варыянтаў даезду на фэст Be Free:\nЧас адпраўлення з Мінска\nЧас прыбыцця ў Чарнігаў\nКошт квітка ў плацкарце\nАпроч дарагога даезду, да Чарнігава можна дабрацца і за 40 тысяч рублёў, зрабіўшы перасадку ў Гомелі:\nЧас прыбыцця ў\nУ Гомелі давядзецца пачакаць пару гадзін і перасесці на адзіную электрычку, якая ідзе наўпрост да Чарнігава. Час яе адпраўлення – 06.23 раніцы. Кошт вандроўкі 20 тысяч беларускіх рублёў.\nТаксама ёсць магчымасць паехаць на Be Free на аўтобусах, што ладзяць арганізатары:\nВіталь Супрановіч: “Арганізатары будуць ладзіць аўтобусы для жадаючых паехаць на фэст. Калі вы жадаеце паехаць арганізавана на гэтых аўтобусах, вам трэба звязацца са Зміцерам Каспяровічам па тэлефоне +375 29 622 57 20(velkom). Выезд плануецца ў пятніцу 22-га ўвечары, у суботу-нядзелю адбудзецца фестываль, а назад людзі прыедуць раніцай у панядзелак”.\nІ яшчэ. Арганізатары Be Free шукаюць валанцёраў, якія б маглі займацца ўладкаваннем жыцця намётавага мястэчка, працай ў інфармацыйным пункце і іншымі пытаннямі фэсту! Усе жадаючыя могуць дасылаць лісты з кантактнай інфармацыяй на адрас [email protected]!


СК пачаў справу за парэзаныя шыны машын сям’і Мікалая Статкевіча | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСледчы камітэт распачаў справу па факце парэзаных шын двух аўтамабіляў, на якіх ездзяць апазіцыйны палітык Мікалай Статкевіч і яго жонка Марына Адамовіч, у двары іх прыватнага дома ў Менску.\nПарэзаныя шыны на сямі колах двух аўтамабіляў Адамовіч выявіла вечарам 25 сакавіка, калі збіралася ехаць у Цэнтр ізаляцыі правапарушальнікаў на вуліцы Акрэсціна, каб сустрэць адпушчанага на свабоду Статкевіча. „Магу выказаць здагадку, што шыны парэзалі ў ноч з 24 на 25 сакавіка, калі ў дзве-тры гадзіны я пачула шум, выйшла на вуліцу, але ўжо нікога не ўбачыла”, — паведаміла БелаПАН Адамовіч.\n26 сакавіка Адамовіч выклікала міліцыю. „Яны былі ў нас чатыры гадзiны, з’язджалі, а потым вярнуліся, напісалі шмат нейкіх папер”, — сказала яна.\nСёння Адамовіч патэлефанавалі са Следчага камітэта. „Паведамілі, што па гэтай справе мы прызнаныя пацярпелымі. Настойліва запрашалі прыйсці на допыт. Пры гэтым, мяркуючы па адрасе, гэта нават не Следчы камітэт Ленінскага раёна, на тэрыторыі якога мы жывём, а галаўны офіс камітэта”, — адзначыла яна.\nПакуль Адамовіч ехаць у Следчы камітэт не плануе, бо хварэе. Статкевіч таксама адмовіўся ад наведвання СК.\nСтаткевіч быў затрыманы прыкладна ў 11 гадзін 25 сакавіка каля свайго дома, калі збіраўся ісці на плошчу Якуба Коласа для ўдзелу ў шэсці, якое не было санкцыянавана Менгарвыканкамам. Акцыя ў выніку не адбылася, паколькі людзей, якія прыйшлі, затрымлівала міліцыя. Вечарам 25 сакавіка Статкевіча адпусцілі на волю.


Бліц-апытанне: чаго чакаюць стаўбчане ад II Еўрапейскіх гульняў — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n2 Европейские игры Спорт\n26.06.2019 27.06.2019 admin834Комментарии on Бліц-апытанне: чаго чакаюць стаўбчане ад II Еўрапейскіх гульняў\nМультыспартыўнае мерапрыемства пачалося 21 чэрвеня з феерычнай цырымоніі адкрыцця. Чаго яшчэ, акрамя перамог нацыянальнай зборнай, чакаюць жыхары нашага рэгіёна?\nРаман Кузняцоў, дырэктар ДУ «ДЮСШ Стаўбцоўскага раёна»:\n– Гэта значнае мерапрыемства, на якое прыехала шмат спартсменаў і гасцей з іншых дзяржаў. Яны ўбачаць нашу інфраструктуру, магчымасці правядзення спартыўна-масавых мерапрыемстваў, пазнаёмяцца з методыкай выкладання і трэніровачным працэсам па падрыхтоўцы спартсменаў да гульняў, даведаюцца аб менталітэце і гасціннасці нашай краіны. Учора я пабываў на спаборніцтвах па лёгкай атлетыцы і атрымаў незабыўныя ўражанні ад напалу эмоцый, якія луналі ў зале. Хачу пажадаць зборнай камандзе Беларусі годна прадставіць краіну. Каб не толькі мы, але і іншыя дзяржавы ганарыліся нашымі спартсменамі і ўзроўнем іх фізічнай падрыхтоўкі.\nДзмітрый Сцепанюк, дырэктар ФАЦ Стаўбцоўскага раёна:\n– Еўрапейскія гульні стаяць нароўні з алімпійскімі, таму для нашай краіны гэта вельмі знакавае мерапрыемства. Для нашых спартсменаў гэта магчымасць праявіць сябе. Для мяне – паглядзець на лепшых спартсменаў Еўропы. Для работнікаў комплексу былі набыты білеты на спаборніцтвы па настольным тэнісе і барацьбе. Асабіста буду хварэць за Уладзіміра Самсонава і хачу ўбачыць, як гуляе нямецкі спартсмен Ціма Боль. Вельмі чакаю, што наша зборная каманда заваюе вялікую колькасць медалёў, а таксама зможа дасягнуць добрых вынікаў і палепшыць тыя, якія ўжо ёсць.\nЯгор Падольскі, выконваючы абавязкі першага сакратара раённага камітэта ГА «БРСМ»:\n– Хачу пажадаць нашым спартсменам заняць годнае месца ў рэйтынгу. Спадзяюся, што пасля правядзення ІІ Еўрапейскіх гульняў штогод будзе павялічвацца колькасць спартыўных спаборніцтваў у нашай краіне. Да правядзення гульняў, а таксама чэмпіянату свету па хакеі ў рэгіёнах і г. Мінску пабудавана вялікая колькасць спартыўных аб’ектаў і гасцінічных комплексаў, гэта дапаможа нам павысіць цікавасць да здаровага ладу жыцця. Члены ГА «БРСМ» прымаюць актыўны ўдзел у правядзенні ІІ Еўрапейскіх гульняў, гэта паслужыць ім добрым прыкладам, і яны, як і знакамітыя спартсмены, змогуць падняцца на п’едэстал пашаны.\nКсенія Рубін, рэдактар радыё дзяржаўнай установы «Рэдакцыя газеты «Прамень» і праграмы радыёвяшчання «Радыё Стоўбцы»:\n– Гэтае мультыспартыўнае мерапрыемства стварыла станоўчы імідж нашай рэспублікі. Папярэдняя падрыхтоўка і піяр-кампанія да ІІ Еўрапейскіх гульняў паказалі, што Беларусь гатова і можа стаць сусветнай пляцоўкай для правядзення мерапрыемстваў такога ўзроўню. Таксама для гасцей нашай сталіцы арганізаваны шырокі спектр турыстычных паслуг, што дазволіць у будучыні прыцягваць у нашу краіну не толькі балельшчыкаў спартыўных мерапрыемстваў, але і турыстаў. Жадаю, каб кожны змог раскрыць свой патэнцыял і магчымасці, каб на спартыўным алімпе з’явіліся новыя імёны.\nТоржественная церемония закрытия II Европейских игр прошла в Минске


01.09.2018 11:55 Інфармацыйная гадзіна\nАмаль 90 касманаўтаў з 19 краін прымуць удзел у ХХХІ Міжнародным кангрэсе Асацыяцыі ўдзельнікаў касмічных палётаў, які пройдзе ў Мінску 9—15 верасня. Пра гэта паведаміў на прэс-канферэнцыі намеснік старшыні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі Сяргей Кілін.\n“Самыя вялікія дэлегацыі чакаюцца з Расіі і ЗША, таксама будуць госці з Германіі, Нідэрландаў, Швецыі, Аўстрыі, Кітая і іншых дзяржаў”, — сказаў Сяргей Кілін.\n“У ліку знакамітых касманаўтаў, якія наведаюць Беларусь у верасні, будзе Святлана Савіцкая — першая жанчына, якая выйшла ў адкрыты космас. Прыедуць першы кітайскі касманаўт Ян Лівэй, экс-рэкардсмен па знаходжанні ў адкрытай касмічнай прасторы Сяргей Крыкалёў. Будзе і такая легендарная асоба, як Віктар Савіных, які рэанімаваў станцыю “Салют-7”. Многія касманаўты пасля палёту займаліся палітычнай і навуковай дзейнасцю, таму ў ліку нашых гасцей будуць былы французскі міністр і былы рэктар універсітэта ў Штутгарце. Чакаем і амерыканскага астранаўта Скота Келі, які разам з расійскім касманаўтам Міхаілам Карніенкам правёў на арбіце амаль год, даследуючы, як арганізм рэагуе на доўгую адсутнасць гравітацыі”, — адзначыў ён.\nУ панядзелак, 10 верасня, пройдзе цырымонія адкрыцця кангрэса ў НВЦ “БелЭкспа”. Запланаваны тэхнічныя сесіі, прысвечаныя агляду міжнароднай касмічнай праграмы, абмеркаванню вынікаў палётаў на МКС, касмічнай навуцы. У сераду, 12 верасня, касманаўты сустрэнуцца з беларускімі школьнікамі і студэнтамі. Акрамя таго, у час кангрэса адбудзецца адкрыццё Алеі касманаўтаў у Батанічным садзе і манумента на вул. Касманаўтаў, прысвечанага беларускім удзельнікам касмічных палётаў. Таксама для гасцей запланаваны экскурсіі па знакавых мясцінах Беларусі і культурная праграма.\nАсацыяцыя ўдзельнікаў касмічных палётаў — міжнародная некамерцыйная арганізацыя, якая аб’ядноўвае касманаўтаў з многіх краін, створаная ў 1985 годзе для абмену вопытам у галіне пілатуемых касмічных палётаў. Міжнародны кангрэс АУКП штогод збірае касманаўтаў, а таксама прадстаўнікоў навукова-даследчых устаноў і нацыянальных касмічных агенцтваў.\nМінскСяргей КілінХХХІ Міжнародны кангрэс Асацыяцыі ўдзельнікаў касмічных палётаў


Беларускія дэпутаты патлумачаць Радзе Еўропы, чаму ў нас выконваецца смяротнае пакаранне\nПарламенцкая Асамблея Рады Еўропы будзе сёння разглядаць пытанне аб смяротным пакаранні ў Беларусі.\nНа паседжанне прыйдуць і дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Мікалай Самасейка і Аляксандр Зазуля. Мяркуецца, што Самасейка прэзентуе Радзе Еўропу пазіцыю афіцыйнага Менску адносна найвышэйшай кары.\n13 чэрвеня прэсавая служба Рады Еўропы распаўсюдзіла заяву спавяшчальніцы ў адмене смяротнага пакарання Марыны Шустэр і спавяшчальніка ў справах Беларусі Андрэса Хэркеля, у якой асуджалася вынясенне чарговага смяротнага прысуду ў нашай краіне.\n“Беларусь – адзіная краіна ў Еўропе, якая ўсё яшчэ выносіць і выконвае смяротныя прысуды. Мы можам толькі заклікаць не здзяйсняць гэтага кроку, што яшчэ мацней аддаліць Беларусь ад сям’і еўрапейскіх нацыяў, якія адмовіліся ад гэтага жорсткага і бесчалавечнага пакарання”, – гаворыцца ў дакладзе.\nАд пачатку года ў Беларусі вынеслі ўжо тры смяротныя прысуды. Пра апошні стала вядома 12 чэрвеня – Гарадзенскі абласны суд прыгаварыў жыхара вёскі Вілейкі за двайное забойства 5 жніўня мінулага года.


Святлана Алексіевіч: Не думала, што расейскае грамадства да такой ступені хворае - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 23 верасня 2020, Серада, 10:12\nСвятлана Алексіевіч: Не думала, што расейскае грамадства да такой ступені хворае\nТое, што Нобелеўскую прэмію ў літаратуры атрымала беларуска, стала нечаканасцю для расейцаў.\nEuronews пагаварыў са Святланай Алексіевіч пра Нобелеўскую прэмію, лётчыцу Надзею Саўчанку і шырэй - пра вайну і мір.\n- Святлана Аляксандраўна, вялікі дзякуй за тое, што пагадзіліся на інтэрв'ю для Еўраньюс. Напэўна, многія і многія пісьменнікі мараць аб прысуджэнні такой прэстыжнай Нобелеўскай прэміі. А як змяніўся Ваш свет пасля весткі аб прысуджэнні ўзнагароды?\n- Яшчэ прайшло мала часу, я яшчэ не перажыла гэты стан. Пакуль яшчэ шмат як бы нейкага не майго рытму, шмат людзей, шмат паездак. Пакуль яшчэ складана пра гэта казаць.\n- Але Вы адчулі, што неяк змянілася Ваша пазіцыя, Ваша значнасць у грамадстве, можа быць?\n- Ну, мая пазіцыя не змянілася, яна такая, як і была. Але так, сапраўды, вось, напрыклад, калі на першай прэс-канферэнцыі мяне спыталі пра Украіну, я сказала, што я мяркую, што гэта акупацыя і што ў агулам Пуцін развязаў грамадзянскую вайну. Грамадзянскую вайну пры жаданні можна ў любым месцы развязаць. У Беларусі можна развязаць, палякаў з беларусамі сутыкнуць, гэта ўсё можна. І ў любы іншы час, я заўсёды гэта казала, мне б спадар Пяскоў, прэс-аташэ Пуціна, не адказваў б. А так ён мне сказаў: спадарыня Алексіевіч не валодае ўсёй інфармацыяй. Усё ж такі ён адказаў. Так. Але іншая справа. Так, ён адказаў. Вось у падтрымку Украіны, Надзеі Саўчанкі я перадала кнігі. І ліст напісала. Але справа ў тым, што сёння ўсё роўна хоць тройчы ты быў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі, такі час, што аўтарытарныя ўладары яны, увогуле, не слухаюць нас. І ахоплівае проста адчай, бяссілле, шмат добрых людзей, але мы нямоглыя сёння, пакуль нямоглыя.\n- Калі Вы кажаце пра ўладароў, Вы маеце на ўвазе Лукашэнку і Пуціна?\n- А як Лукашэнка ўспрыняў прысуджэнне Вам прэміі?\n- Да канца дня павіншаваў - ужо пасля Гарбачова, ужо пасля прэзідэнтаў Нямеччыны, Францыі. Але як раз праходзілі выбары, прэзідэнцкія выбары ў нас, у краіне было вельмі шмат замежных назіральнікаў... Як толькі выбары скончыліся, назіральнікі з'ехалі, ён тут жа сказаў, што я абліваю краіну брудам. Нічога новага, усё як было.\n- Гэта значыць, Вашы стасункі з Лукашэнкам не палепшыліся?\n- Прысуджэнне Вам Нобелеўскай прэміі даслоўна ўзарвала расейскае грамадства. Многія расейцы мяркуюць, што прэмію Вам далі за пазіцыю супраць Пуціна. Вас здзівіла гэтая рэакцыя? Ці Вы яе чакалі?\n- Не, я не чакала, шчыра кажучы. Асабліва ад пісьменнікаў не чакала такога стаўлення. Я не думала, што расейскае грамадства да такой ступені хворае. Але ўсе расейскія пісьменнікі, якія атрымлівалі Нобелеўскую прэмію, усе падвяргаліся ганенню ў сваёй краіне. І Бунін, і Салжаніцын, і Бродскі, і Пастэрнак. Гэта дзіўна нават, гэта дзіўна. Што за краіна? Чаму такія людзі? На гэта нават мне цяжка знайсці адказ.\n- Можа быць, справа не толькі ў Пуціне. Можа быць, Вы націснулі на балючыя кропкі расейскага грамадства і расейцам гэта не спадабалася?\n- Тут шмат. Па-першае, я з Беларусі, з маленькай краіны, якую ў Расеі многія расейцы не ўспрымаюць сур'ёзна. Беларуская мова - якая гэта мова? Кіньце, Святлана, гэта сапсаваная расейская мова! І, вядома, тое, што гэта будзе беларускі пісьменнік, гэта было нечаканасцю. Вядома, складанасць яшчэ і ў жанры, якім я займаюся. Расейскае грамадства, мне так здаецца, яно як бы не ўпусціць у сябе свет. Вось як бы ўвайшлі, свет адкрыўся, але расейскае грамадства не ўпусціць у сябе свет. Першыя няўдачы, якія пасля перабудовы напаткалі, яны выклікалі абурэнне. І краіна зноў закрылася. І лібералы стала лаянкавае слова. А значна бліжэй тое, што кажа Пуцін: Вялікая Расея, вакол ворагі але гэта як бы старыя пазыўныя, якія працуюць у масавай свядомасці. Бо толькі падумаць, як можна было цягам некалькіх месяцаў прымусіць ваяваць братоў - расейскіх і ўкраінцаў. Гэта немагчыма ўявіць. Вось маці ў мяне ўкраінка, а бацька - беларус. І ў многіх так. Гэта, вядома, нават цяжка сабе ўявіць, але гэта адбылося. Так што з чалавекам сёння, у часы тэхналогій, можна рабіць усё, што заўгодна.\n- Вы выступалі за вызваленне ўкраінскай лётчыцы Надзеі Саўчанкі, якая цяпер знаходзіцца ў расейскай турме. Ці з'яўляецца для Вас Надзея сімвалам свабоды і надзеі Украіны?\n- Так, мяне ўзрушыла гэтая жанчына. З першых даслоўна хвілін, як я яе ўбачыла. Не ведаю, памятаеце ці не, першы допыт і з якой годнасцю яна трымалася. У асяроддзі мужчын, дастаткова нахабных, якія па-хамску ставіліся да яе. Яна спакойна паводзіла сябе: Так, вы можаце мяне забіць, але я вам скажу - уся Украіна супраць вас. І спакойна. Яна мне вельмі спадабалася. Я думаю, што яны думалі, што, ну падумаеш, баба нейкая. І хацелі яе неяк выкарыстоўваць у сваіх мэтах. А напароліся на Жанну д'Арк, магутную моцную асобу. Усё, што яна перанесла, яна ўжо пару гадоў там, так? Гэта далёка не кожны мужчына вытрымае, гэта моцная жанчына, моцная, сумленная. Хацелася б чымсьці ёй дапамагчы.\n- Святлана Аляксандраўна, Вы ў сваёй творчасці адсочваеце лёсы людзей на савецкай і постсавецкай прасторы. Як Вы думаеце, наколькі заканамерным было вяртанне савецкіх людзей у царкву? І ці магчыма сёння правесці грань паміж верай і прапагандай у Расеі?\n- Я думаю, што чалавек, калі ён пасля перабудовы вызваліўся ад улады ідэі, моцнай ідэі, расейскі народ ён прывык жыць такім збітым, магутным, адным народным целам. Я думаю, таму і перамагла марксісцкая ідэалогія ў Расеі. Толькі ў Расеі рызыкнулі на такі эксперымент. Чалавек застаўся без апоры. Таму што ён ніколі не быў адзін, ён ніколі не адказваў за сябе, ён заўсёды быў часткай вялізнага нейкага цела. І апынуўшыся адзін, ён, вядома, быў разгублены, спалоханы. І ён пачаў шукаць, да чаго прыхінуцца. Царква - гэта было найбольш рэальнае, да чаго можна было прыхінуцца. І людзі пайшлі ў царкву, так. Але там я ведаю вельмі шмат добрых, сумленных людзей. І пайшлі цікавыя людзі. Але неяк вельмі хутка, цягам 10 гадоў той сапраўднай царквы не стала. Царква стала часткай прапаганды. У царквы як бы смычка адбылася з уладай. І я магу сказаць, што проста ўзрушаная тым, што выдае там, напрыклад, Чаплін, які адказвае за сувязь з грамадствам. Ён нядаўна такое сказаў: Дзякуй Богу, што скончыліся сытыя гады. Гэта расейскаму народу не падыходзіць. Нам трэба самаахвяраванне, мы павінны пакутаваць! Ну што гэта? Гэта варварства, гэта нічога больш. З аднаго боку, бамбім страляем, з другога боку кажам: дзякуй Богу, што людзі зноў не па-чалавечы жывуць. Зноў у гэтых вёсках, што далей ад вялікіх гарадоў, забіраюць у маці, простых жанчын дзяцей, вяртаюць труны. Што можна сказаць? Гэта вельмі сумна.\n- Але тым не менш Вашы кнігі чытаюць у Расеі, яны карыстаюцца папулярнасцю.\n- Так. Вы ведаеце, Расея - гэта занадта велізарная прастора, каб яе кантраляваць так, як можна кантраляваць Беларусь. Беларусь - гэта маленькая прастора, яе можна ўзяць пад кантроль. Расея - велізарная, Расея ўсё ж такі ў яе быў ельцынскі час, гарбачоўскай час, і шмат розных людзей у Расеі. І вось адразу закрыць часопісы, выдавецтвы смелыя, гэта паступова пачынаецца, але гэта не так лёгка зрабіць у Расеі. Але яшчэ ўсё можа быць.\n- Гэта значыць, Вы не страцілі веру ў Расею?\n- Не, у Расею я не страціла веру. Але, мне здаецца (а я ездзіла нядаўна па Расеі), падымае галаву расейскі нацыяналізм. Вось гэта вельмі страшна, хто там выглядае з-за спіны Пуціна, можа, яшчэ больш страшныя фігуры. Так што цяжка прагназаваць, немагчыма, вельмі складана прагназаваць будучыню. Ні філосафы, ні футуролагі, нічые прагнозы не апраўдаліся дачыненні да Расеі. А што там варыцца ў гэтым расейскім катле, незразумела.\n- А як Вы мяркуеце, ва Украіны ёсць еўрапейская будучыня?\n- Мне здаецца, што так. Вось я таксама нядаўна была на Украіне, ля Кіева-Магілянскай акадэміі, на Майдане, у самаробным музеі, бачыла людзей, якія туды прыходзяць. Бачыла гэтых маладых хлопцаў, як у іх твары гараць, як яны хочуць жыць у іншай краіне. Я думаю, што Украіна першая краіна на постсавецкай прасторы, якая паспрабавала разарваць пупавіну з Расеяй і ірвануць у іншы свет, ірвануць у Еўропу. Іншая справа, што гэта скончылася крывёю. Расея проста так не адпусціць, што такое Расея без Украіны? Гэта ўжо не тая Расея, вялікая Расея, пра якую там мараць. Так што яна (Украіна) будзе вольнай. Іншая справа - хацелася б, каб меншай крывёй.\n- Зразумела, што ўсе Вашы творы Вам дарагія. Але якую сваю кнігу Вы любіце больш за ўсе?\n- Ды няма. Я падоўгу пішу свае кнігі. Я іх як бы няньчу. Я іх усе люблю. Яны па-рознаму даліся. Калі «Чарнобыльская малітва», там было вельмі шмат інтэлектуальных пошукаў, бо зусім новы досвед для чалавецтва. Знайсці і абаперціся не было на што. Калі «У вайны не жаночы твар», то гэта першая кніга. І сапраўды надзвычайны жаночы досвед. Таксама такі. Метафізікі шмат, як жанчына бачыць свет, як жанчына шкадуе жыццё, як яна звязана з жыццём. Не-не, усе кнігі пісаліся складана і цяжка.\n- А ў творчых планах нешта ёсць?\n- Так, вядома. Паколькі я скончыла гэты цыкл, «Чырвоны чалавек», то ў планах кніга, напэўна, пра каханне паміж мужчынам і жанчынай.\n16.09 Жодзінцы перадалі «прывітанне» міліцыянту, які ўдарыў жанчыну ў твар кулаком 126,631\n20.09 В Беларуси прошел грандиозный Марш справедливости 106,144\n17.09 «У белорусских ОМОНовцев скоро наступит очень тяжелая жизнь» 97,132\n17.09 Лукашэнка заявіў, што закрывае мяжу з Літвой і Польшчай 89,585\n19.09 Беларускія кіберпартызаны: Віжы не пройдуць нашу праверку 85,730\n20.09 Міліцыянты пачалі масава прасіць выкрасліць іх імёны з апублікаванага ў інтэрнэце спісу супрацоўнікаў МУС 78,484\n18.09 Мытня ўвяла беставарны ўезд у Беларусь? 75,994


Сараканайск — Вікіпедыя\n53°56′08,17″ пн. ш. 30°16′54,17″ у. д.HGЯO\nСараканайск на карце Беларусі ±\nСараканайск (трансліт.: Sarakanajsk, руск.: Сараканайск) — былы пасёлак у Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіў у склад Пашкаўскага сельсавета. З 1978 года ў складзе Магілёва, на паўночна-заходняй ускраіне горада.\nПаводле карт 1920-1930-х гг. тэрыторыя горада Магілёва межавала з землямі латышскага калгаса «Сарканайс Земніекс» («Чырвоны селянін»), на якіх даволі кампактна пражывалі латышы. Тым не менш ва ўспамінах мясцовых жыхароў больш адклалася назва «Сарканс арайс» («Чырвоны араты») і яе скажонае вымаўленне «Сарканайск». Мясцовыя жыхары, якія памятаюць латышоў, адзначалі, што пажылыя латышы захоўвалі прыкметы нацыянальнай культуры ў хатнім інтэр’еры і, верагодна, мову.\nУваходзіў у склад Пашкаўскага сельсавета Магілёўскага раёна. 31 мая 1978 года ўвайшоў у склад Ленінскага раёна Магілёва.\nПераважае катэджная забудова. Галоўныя вуліцы Сараканайская, Дубравенскі Шлях, Латышскі праезд, завулкі Латышскі праезд 1-ы, Латышскі праезд 2-і, Сараканайскі, Сараканайскі 1-ы.\n↑ 2,0 2,1 Могилёв (Сараканайск)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сараканайск&oldid=3365074"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 12:27, 2 мая 2019.


Артыкулы Нікаласа Хіменэса пра Martech Zone |\nАртыкулы Нікалас Хіменэс\nАсяроддзе, люты 15, 2012 Аўторак, Травень 10, 2016 Нікалас Хіменэс\nЛічбавае кіраванне актывамі (DAM) складаецца з кіраўніцкіх задач і рашэнняў, звязаных з праглынаннем, анатацыяй, каталагізацыяй, захоўваннем, пошукам і распаўсюджваннем лічбавых актываў. Лічбавыя фатаграфіі, анімацыя, відэа і музыка ілюструюць мэтавыя вобласці кіравання сродкамі масавай інфармацыі (падкатэгорыя DAM). Цяжка абгрунтаваць кіраванне лічбавымі актывамі, не ўяўляючы, каб нястомна сцвярджаць відавочнае. Напрыклад: маркетынг сёння моцна залежыць ад лічбавых носьбітаў інфармацыі. А час - гэта грошы. Такім чынам, маркетолагі павінны выдаткаваць столькі ж


З мэтай прафілактыкі — Techkrait . "",\nЦэнтральная раённая аптэка № 14 на працягу 4 дзён стала месцам правядзення рэспубліканскай інфармацыйнай акцыі, якая была прысвечана прафілактыцы неінфекцыйных захворванняў.\n-Неінфекцыйныя захворванні, — гаворыць Наталля Ганчарэнка, загадчыца аптэкі, — вядомы таксама як хранічныя хваробы, якія не перадаюцца чалавеку ад чалавека. Яны маюць вялікую працягласць і, як правіла, павольна прагрэсіруюць. Сёння ў медыцыне выдзяляюць 4 асноўныя тыпы неінфекцыйных захворванняў: сардэчна-сасудзістыя (інфаркт, інсульт), анкалагічныя, хранічныя рэспіраторныя і дыябет. Штогод ад іх у свеце памірае амаль 38 мільёнаў чалавек. Павялічвае рызыку гэтых захворванняў ужыванне тытуню, алкагольная прадукцыя, недастатковая фізічная актыўнасць і нездаровае харчаванне. Таму прафілактыцы неінфекцыйных захворванняў надаецца вялікае значэнне.\nУ акцыі прынялі ўдзел: Ірына Губей, урач-тэрапеўт, Вольга Кавалеўская, урач-валеолаг Маларыцкай ЦРБ, а таксама Ірына Крэнь, медыцынскі прадстаўнік ТАА “Рубікон” (фармацэўтычнае прадпрыемства, г.Віцебск)… Наведвальнікі аптэкі ў перыяд правядзення акцыі маглі атрымаць кансультацыі ўрачоў, фармацэўтаў спецыялістаў аптэкі па пытаннях здаровага ладу жыцця, прафілактыцы захворванняў, прымяненні лекавых сродкаў, змераць артэрыяльны ціск, індэкс вагі цела з выдачай пашпарта здароўя, а таксама пазнаёміцца з дасягненнямі айчыннай медыцынскай і фармацэўтычнай прамысловасці, набыць айчынныя лекі са скідкай у памеры 10%.\nАкцыя выклікала цікавасць у жыхароў горада і раёна. У ёй прыняло ўдзел амаль 200 чалавек. Людзі разумеюць, што першасная прафілактыка захворванняў – гэта важна, актуальна, бо яна дапамагае выявіць хваробу на ранніх стадыях.\nНа здымку: у час правядзення акцыі.\n← “Яблычная” калекцыя камбіната\nКарысная экскурсія →


17:55 03.12.2018 (абноўлена 17:11 03.12.2018)\nПавіншаваў МДЛУ і міністр адукацыі Беларусі Ігар Карпенка: ён пажадаў ВНУ плённай працы і новых дасягненняў.\nМІНСК, 3 сне - Sputnik. Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт адзначыў 70-годдзе з дня заснавання. З гэтай нагоды ў ВНУ прайшлі святочныя мерапрыемствы, пра гэта паведамляюць у прэс-службе ўстановы.\nУніверсітэт прыняў віншаванні ад прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі: беларускі лідар пажадаў ВНУ міру, дабра і новых здзяйсненняў.\n"Захоўваючы традыцыі айчыннай адукацыі, пераемнасць ведаў і высокі ўзровень падрыхтоўкі, ваша ВНУ карыстаецца вялікім даверам і папулярнасцю. Перакананы, што і ў далейшым аўтарытэт універсітэта будзе падтрымлівацца прафесійнымі поспехамі педагогаў і выпускнікоў, адданых сваёй справе", - гаворыцца ў віншаванні кіраўніка дзяржавы.\n© Photo : МГЛУ\nСвяточнае мерапрыемства наведаў выпускнік ВНУ - міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей\nПавіншаваў МДЛУ і міністр адукацыі Беларусі Ігар Карпенка.\n"За мінулыя дзесяцігоддзі МДЛУ заваяваў заслужаны аўтарытэт у прафесійнай супольнасці і заняў годнае месца ў сістэме айчыннай вышэйшай адукацыі", - адзначыў ён і пажадаў ВНУ плённай працы і новых дасягненняў.\nСвяточны канцэрт у гонар юбілею МДЛУ\nЯк паведамілі ў прэс-службе, урачыстае пасяджэнне Савета МДЛУ адбылося ва ўніверсітэце на мінулым тыдні, яго наведалі многія знакамітыя госці. Таксама прайшоў святочны вечар з творчым канцэртам ад цяперашніх студэнтаў.\nАдукацыю ў МДЛУ атрымалі студэнты з 60 краін свету. Сёння на сямі факультэтах англійскую, французскую, іспанскую, шведскую, арабскую і іншыя мовы вывучаюць больш за сем тысяч студэнтаў. У гэтым годзе ў ВНУ адкрылі першы ў Беларусі факультэт кітайскай мовы і культуры.


Анкалагічнае хіміятэрапеўтычнае аддзяленне\nЗагадчык анкалагічным (хіміятэрапеўтычным\nЧас працы: з 8.30 да 16.12 (пн., аўт., сер., чт., пт.)\nТэлефон загадчыка: +375 (17) 389-95-31\nТэлефон ардынатарскай: +375 (17) 265-37-81\nУрачамі аддзялення ажыццяўляецца клінічнае абследаванне пацыентаў з выкарыстаннем усіх сучасных дыягнастычных магчымасцяў Цэнтра: як для ўстанаўлення дыягназу, распаўсюджанасці пухліннага працэсу, так і для наступнай ацэнкі эфекту ад хіміятэрапіі.\nСупрацоўнікі аддзялення ажыццяўляюць лячэбную і кансультацыйную дзейнасць у адпаведнасці з дзеючымі нацыянальнымі пратаколамі лячэння злаякасных наваўтварэнняў, а таксама рэкамендацыямі Еўрапейскага таварыства медыцынскіх анколагаў (ESMO), Амерыканскага таварыства клінічнай анкалогіі (ASCO), Расійскага таварыства клінічнай анкалогіі (RUSSCO).\nУрачы валодаюць рознымі спосабамі ўвядзення хіміяпрэпаратаў: унутрывенна - струменева, капежна, у выглядзе сутачных бесперапынных інфузій да 120 гадзін з дапамогай дазатараў лекавых рэчываў, праз спецыяльныя порт-сістэмы; унутрымышачна; інтратэкальна; у плеўральную і брушную паражніну; унутр.\nУ выпадку развіцця сімптомаў, звязаных з проціпухлінным лячэннем, праводзіцца адпаведная тэрапія, што дазваляе захоўваць высокую якасць жыцця на фоне лячэння.\nПры правядзенні хіміятэрапіі выкарыстоўваюцца сучасныя прынцыпы падтрымліваючага лячэння.\nПры неабходнасці прымяняецца тэрапія, накіраваная на мінімізацыю сімптомаў, звязаных з увядзеннем хіміяпрэпаратаў (дыярэя, стаматыт, інфекцыі і г.д.)\nУ аддзяленні выкарыстоўваюцца сучасныя цытастатыкі, гарманальныя прэпараты, цытакіны і прэпараты таргетнай тэрапіі.\nДля лячэння хворых з метастазамі ў касцях выкарыстоўваюцца бісфасфанаты.\nУ анкалагічным хіміятэрыпеўтычным аддзяленні лячэнне праводзіцца з прымяненнем сучасных рэжымаў проціпухліннай лекавай тэрапіі пры ўсіх відах і лакалізацыях злаякасных новаўтварэнняў.\nАддзяленне шчыльна супрацоўнічае з анкалагічным (хіміятэрапеўтычным) аддзяленнем дзённага знаходжання, урачы аддзялення ажыццяўляюць кансультацыйны прыём у паліклінічным аддзяленні Цэнтра.\nАддзяленне створана ў 1961 годзе.\nЗагадвала аддзяленнем з моманту яго стварэння па 1968 год М.А. Шылава, з 1969 па 2002 год- І.І.Качан, з 2002 года - Н.Б. Ермакоў, з 2017 года - В.П. Сяргеева.