Як зрабіць лепш Ром і кока-колай\nРом і кока-кола з'яўляецца неверагодна просты, але які задавальняе кактэйль. Усе , што вам трэба ведаць аб змешванні гэтага папулярнага напою ёсць у імя, ня так? Нягледзячы на тое , што гэта вельмі дакладна, нават самы просты з змешаных напояў можа быць толькі крыху лепш (ці горш) і заслугоўвае трохі больш увагі , чым яна часта атрымлівае.\nНа самай базавым узроўні Ром і кока - кола будзе гэтак жа проста , як разліванае вашага любімага рому ў высокі шклянку , напоўнены лёдам. Ён дабіў з колай (Coca-Cola з'яўляецца сода выбару) і долькай лайма. Аднак, так як многія тыя, што п'юць могуць пацвердзіць, што гэта занадта лёгка, каб атрымаць дрэнны Ром & кока-кола.\nАд 4 да 6 унцый\nНаліць ром у шклянку хайбол з лёдам.\nТоп з колай.\nКароткая гісторыя пра Ром і кока - колай\nРом і кока-кола з'яўляецца амерыканізаваным версія папулярнага кубінскага напою. Cuba Libre той жа напой з украпінамі вапны і , як кажуць, быў вынайдзены ў 1900 годзе , калі ён дасягнуў берагоў ЗША, мы атрымалі крыху гультаяваты і выпусціў ўсплёск вапны.\nДа 1940 -х гадоў напой быў настолькі папулярны , што The Andrews Sisters запісалі Каліпса песню «Ром і кока - колу».\nЁн хутка стаў адным з іх самых вялікіх хітоў, адразу за «Бугі-Вугі шклярусам Boy».\nЗараз можна ісці ў любым бары і замовіць класічны Ром & кока - кола . Лепшая частка заключаецца ў тым, што вы можаце (або спадзяюся, ва ўсякім выпадку) спадзявацца на гэты час добры напой.\nПарады па стварэнні Вялікай Ром і кока - кола - Прапорцыі\nДзе Ром і кока-кола часта псуецца з'яўляецца суадносіны двух кампанентаў. Гэта такі лёгкі напой , які бармэны (пра і аматарскіх , так) , як правіла , вызваляе ад неабходнасці для густу балансу . Гэта прыводзіць у напой, які альбо «спальваецца» з алкаголем ці занадта салодкім, з содай.\nПраблема сапраўды прыходзіць да святла, калі тыя, што п'юць спрабуюць «выправіць» дрэннай Ром і кока-кола. Занадта часта яны адчуваюць , што яны ня наліць дастатковую колькасць рому , таму што яны не могуць паспрабаваць яго, так што яны дадаюць яшчэ адзін стрэл. Цяпер у іх ёсць двайны стрэл рому і калі іншы ўсплёск кока-колы ня дадаецца, напой з'яўляецца занадта моцным і «абпал». Гэта вельмі добра, калі вы хочаце, каб напіцца, але не так добра, калі вы хочаце паспрабаваць добры напой.\nЯкія лепшыя прапорцыі для Рома і кока-колы? Як правіла, большасць якія п'юць знайсці суадносіны 1: 2 ці 1: 3, каб мець лепшы густ і шмат чаго будзе залежаць ад рому вы выбіраеце. З рэзкім ромам, я б прытрымлівацца 1: 3, так што спецыі не адужаць напой. З лёгкім ромам , ісці з тым мацней 1: 2.\n1: 2 уліць стварае ў класічным стылі, Ром & кока-кола. Для таго, каб зрабіць гэта ў сярэднім 10 унцый хайбол, вы б наліць 2 унцыі рому і 4 унцыі колы.\n1: 3 уліць часта аддаюць перавагу сучасныя п'юць, таму што мы, як правіла, каб нашы напоі крыху саладзей. Гэтая версія будзе выкарыстоўваць 2 унцыі рому з 6 унцый кока-колы.\nНе хвалюйцеся, што любы з гэтых лье не запоўніць 10 унцый шкла. Вы ўжо павінны быць запоўненыя сваю шклянку з лёдам , які будзе займаць астатнюю частку аб'ёму. Разгледзім лёд, каб быць Ром і трэці інгрэдыент кока-колы (крок часта забываюць дома бармэнаў).\nГэта занадта павабна , каб выліць любы стары ром , які знаходзіцца на чыгунцы або жа ў Ром і кока - кола. Тэорыя заключаецца ў тым, што гэта занадта проста напой і не павінна выкарыстоўвацца, каб марнаваць зусім добры стрэл выпіўкі, таму мы схільныя выкарыстоўваць танныя рэчы.\nВы б выкарыстоўваць самы танны джын ў бары для Martini толькі таму , што ён мае толькі два кампанента? Я думаю, што няма! Тая ж тэорыя павінна быць прыменена да Ром і кока-кола.\nНе зразумейце мяне няправільна; Вы не павінны выкарыстоўваць свой лепшы ром для гэтага напою, але таксама няма неабходнасці выкарыстоўваць горшае небудзь. Выберыце добры, сярэднечашчынны ром. Ром, увогуле, адзін з найменш дарагіх лікёраў ў любым выпадку, так што гэта не будзе пустым марнаваннем грошай.\nБелыя ромы з'яўляюцца найбольш папулярным месцам для Рома і кока - колы , хоць я рэкамендую вам паспрабаваць у ўзросце ромаў , а таксама.\nНекаторыя аматары аддаюць перавагу свой любімы рэзкі ром , і гэта добра. Я асабіста знайшоў кантрастуючыя водары менш прывабнымі. Спалучэнне церпкага рому і колы таксама можа знерваваць любыя стрававальныя праблемы, вы можаце мець.\nПа правах, Ром і кока - кола вырабляецца з Coca-Cola , і гэта тое , што бармэн дасць вам у бары. Некаторыя аматары аддаюць перавагу пепсі, таму што гэта мякчэй колы, і гэта выдатна. Абавязкова замовіць «Ром і Пепсі» ў бары, калі гэта вашыя перавагі.\nВы таксама заўважыце вялікую розніцу ў кока-колай, які прадаецца ў ЗША і што азначае для мексіканскага рынку. Мексіканскі Кокс выкарыстоўвае рэальны цукар! Кожны раз, калі гэта магчыма, забраць гэта таму, што з высокім утрыманнем фруктозы кукурузны сіроп мы прывыклі бляднее ў параўнанні, асабліва ў змешаных напояў.\nЯк мы адысці ад традыцый і звычаяў, я таксама рэкамендую вам паспрабаваць Ром & кок-кол з рознай колай. Ёсць некаторыя фантастычныя новыя содавай кампаніі, там і я нядаўна выявіў , што Q Кольскі робіць гэты напой у дзесяць разоў лепш , чым кока - кола. Гэта таму, што ў цэнтры ўвагі гэтай новай соды менш на салодкай прысмакі і больш на натуральны смак арэха колы, якія пары вельмі добра з ва ўзросце рому.\nНаколькі моцная Ром і кока - кола?\nНягледзячы на сваю рэпутацыю, належна наліваюць ром і кока-кола з'яўляецца дзіўна лёгкім напоем, таму што колы і лёду складаюць большую частку аб'ёму напою.\nЗ 80-ром доказы, 1: 2 Ром і кока - кола важыць 12% ABV (24 доказы) і 1: 3 крыху лягчэй на 9,5% ABV (19 доказы). Я б паставіў гэта ў «добры і выпадковыя» напой катэгорыі, менавіта там, дзе Ром і кока-кола павінна быць.\nВядома, калі вы стаць ахвярай гэтага над спасланнем «выправіць», усё гэта з'яўляецца несапраўдным, і вы будзеце мець значна больш моцны напой, але вы ніколі не ведаеце, таму што вы не вымераць рому\nSOHO Lagoon Панч\nХуткі і лёгкі адзін-Пот Спагецці Вячэра\nЛёгкі Гранд Marnier Соус\nСмажаныя Мёд паліваюць нектарыны\nСмачны агрэст сок і ліслівец Рэцэпт\nКароткая гісторыя Strawberry\n10 лепшых саветаў аб тым, як харчавацца японскай кухні\nМаленькі круглы белы хлеб Мёд


Галоўная » Навіны » ЯЎГЕНІЙ ЕЎТУШЭНКА І МАДЭЛЬ АД КДБ\nУ гэты час Я. Еўтушэнка пазнаёміўся з літоўскай мадэллю Аушрай, з якой у яго пачаўся прыгожы раман. Якое ж было расчараванне паэта, калі ён даведаўся, што цудоўная незнаёмка – спецагент, прыстаўлены, каб сачыць за ягоным маральным духам.\n“Маладзіцы з даўжэзнымі нагамі, з вялізнымі вачыма, з доўгімі валасамі, падабаліся мне літаральна ўсе; але асабліва мяне ўразіла іх вядучая мадэль, не занадта высокая, з блакітнымі вачыма і валасамі колеру лёну, выкладзенымі ў фрызуру, як у царыцы маіх дзіцячых сноў, амерыканскай кіназоркі Дыяны Дурбін; яе непаўторная хада была падобная на танец...”.\nМаладзіцу, якая заваявала Еўтушэнка, звалі Аушра. “Калі паміж намі адбылося тое “Вялікае штосьці”, – успамінае паэт, – непарыўнае з шумам лістоты над нашымі злітымі целамі, з калыханнем рамонкаў і званочкаў і з мурашкамі, што казыталі нам скуру, я ўбачыў, што вочы Аушры сталі яшчэ больш вялізнымі і глыбокімі ад слёз, якія нечакана пацяклі ў яе з вачэй... Я акунуўся ў гэтыя вочы, я плаваў у іх сцюдзёнай свежасці, уздрыгваючы і забываючы ўсе абразы, якія мне нанеслі дзесьці там, далёка, на зямлі... Я незвычайна добра пачуваўся разам з Аушрай. Яна была першай жанчынай у маім жыцці, якая прынесла мне сняданак у ложак, і я, не хаваю, атрымліваў асалоду ад гэтага. Магчыма, яна была адзінай еўрапейскай жанчынай у маім жыцці, у поўным сэнсе слова”.\nАле аднойчы, калі Аушра была на кухні і гатавала каву, Еўтушэнку захацелася курыць, і ён пачаў шукаць цыгарэты ў яе сумачцы. Нечакана паэт убачыў дзіўную тэлеграму на яе імя. Замест літар там былі адны лічбы. “Прыгледзеўшыся ўважлівей, я разгледзеў расшыфроўку па-расійску, падпісаную алоўкам прыгожым почыркам настаўніка каліграфіі: “Працягвайце назіранне за даручаным вам аб’ектам. Паспрабуйце адцягнуць яго ад думак аб самазабойстве. Яго самазабойства можа быць скарыстана нашымі ідэалагічнымі ворагамі. Рабіце ўсё магчымае, каб усяліць у яго аптымізм”. Кароткі подпіс: "Цэнтр"”.\nУбачанае, натуральна, моцна знервавала Еўтушэнку. Яшчэ больш паэта здзівіла рэакцыя Аушры. “Яна не кінулася да маіх ног, просячы прабачэння. Яна, падавалася, скамянела, ператварыўшыся ў адну з тых літоўскіх мадонаў, якія стаяць на скрыжаваннях. Потым яна павольна паставіла паднос на начны столік побач з ложкам, і рэзка дастала з сумачкі іншы лісток, цалкам пакрыты літарамі і лічбамі”.\nНа ім было напісана: “Даручаны мне аб’ект падчас сустрэч з літоўскай інтэлігенцыяй абвяшчаў тосты за руска-літоўскае сяброўства і, у прыватнасці, за здароўе Мікіты Сяргеевіча Хрушчова. У той жа час ён цвёрда асуджаў спробы заходняй прэсы скарыстацца чуткамі аб яго самазабойстве. З Вільнюса ён выляціць у Сібір, каб апець працу будаўнікоў Братскай ГЭС. Я паспяхова выконваю даручанае мне заданне па ўздыме яго духу”.\nТады Аушра распавяла, як яе завербавалі, шантажуючы з-за цёткі, якая збегла ў Канаду.\nЕўтушэнка разумеў, што ў нейкім сэнсе каханая жанчына на яго “даносіла”, аднак сваімі “даносамі” яна яму дапамагала. Нягледзячы на гэта, паэт зразумеў, што больш не можа яе кахаць. “Вельмі страшна нечакана даведацца, што рука, якая цябе лашчыла ўначы, раніцай пісала шыфраваныя пасланні аб табе ў нейкі "Цэнтр"”.


У чым падабенства і розніца cудовых палітычных працэсаў у Расіі і Беларусі? – Свабоду палітвязьням!\n23.02.2017 Апублікавана ў Навіны\n“Вызваленне Дадзіна – гэта, безумоўна, палітычнае рашэнне Крамля”, – распавёў сайту palitviazni.info юрыст Беларускага Хельсінкскага Камітэта Гары Паганяйла.\nЯк піша “Наша Ніва”, адмяніць пакаранне і вызваліць Дадзіна папрасіла яго абарона, а ўслед за ёй Генпракуратура РФ.\nАртыкул 212.1 КК раней была абскарджана Дадзіным у Канстытуцыйным судзе. Той пацвердзіў довады актывіста аб тым, што артыкул быў прыменены ў яго справе са шматлікімі парушэннямі Канстытуцыі і дазволіла пазбавіць волі раней не асуджанага і які не прычыніў шкоды па фармальных падставах яго неаднаразовага ўдзелу ў несанкцыянаваных мерапрыемствах.\n“Калі казаць пра палітычныя справы ў Расіі і Беларусі, то адрозненні, безумоўна, ёсць, – адзначае юрыст. – І параўнанне не на карысць нашай краіны. У Расіі ўсё-такі дзейнічае Канстытуцыйны суд, які разглядае скаргі грамадзян. Па-другое, на расійскіх грамадзян распаўсюджваецца юрысдыкцыя Еўрапейскага суда па правах чалавека, куды яны могуць звярнуцца. Таму судовая сістэма ў Расіі дзейнічае ў межах тых стандартаў, якія прымяняюцца ў Савеце Еўропы. Там правасуддзе, скажам так, больш крытычнае, і яшчэ можна нешта даказваць. У Беларусі судовая сістэма працуе вельмі няякасна, бо ўся яна падпарадкоўваецца вертыкалі ўлады. Таму да справядлівага рашэння практычна немагчыма дабрацца, калі ў справе задзейнічаны дзяржаўныя інтарэсы”.\nТым не менш, па словах праваабаронцы, рэпрэсіўныя сістэмы Расіі і Беларусі падобныя.\n“І там, і там суды, па сутнасці не маюць поўнай залежнасці, а таму, калі разглядаюцца палітычныя справы, то выносяцца тыя рашэнні, якія прыняты ў больш высокіх кабінетах, – кажа Гары Паганяйла. – Што ў Расіі, што ў Беларусі тыя, хто не пагаджаецца з “генеральнай лінія партыі”, у любы час маглі патрапіць пад крымінальны пераслед. Суды інтэграваны ў сістэму барацьбы з іншадумцамі. Яскравы прыклад – сітуацыя з Ільдарам Дадзіным. Для аўтаратырных рэжымаў – гэта норма”.


Разбіраемся, якога чысла Дзень маці адзначаюць у розных краінах свету\nМама - гэта галоўны чалавек у жыцці кожнага. Яна падтрымлівае сваіх дзяцей на працягу ўсяго жыцця і нават у 40 гадоў лічыць іх маленькімі неумеха, якіх усё яшчэ трэба настаўляць. Яна трывожыцца і перажывае, дапамагае і суцяшае. З усімі бедамі і няшчасцямі людзі ідуць адразу ж да маці. І ў годзе ёсць дзень, калі можна падзякаваць за ўсё сваіх мам - Дзень маці.\nДзень маці прынята адзначаць практычна ва ўсіх краінах свету. Еўропа, ЗША, ўсходнія краіны адзін дзень у годзе урачыста ўшаноўваюць сваіх маці, гаворачы ім цёплыя словы падзякі і падтрымкі, а таксама песцячы невялікія падаруначкі. Цікавым з'яўляецца той факт, што ў Англіі свята гэты адзначаюць яшчэ з 17 стагоддзя, менавіта ў гэты дзень не працавала нават прыслуга, якой дазволена было правесці свята з маці. Жадаючым разабрацца, якога чысла Дзень маці ў Расіі, варта ведаць, што афіцыйна заснаваны ён быў толькі ў 1998 годзе прэзідэнтам Б.Ельцына ў рамках падтрымкі жанчын краіны.\nВа ўсім свеце ў розны час адзначаюць гэтае свята. Так, калі хочацца разабрацца, якога чысла Дзень маці ў Расіі, варта ведаць, што гэтая апошняя нядзеля восеньскага месяца лістапада. Менавіта ў гэты дзень прынята афіцыйна ушаноўваць мам краіны. А ў Грузіі, напрыклад, гэтае свята адзначаюць 3 сакавіка, у Беларусі - 14 кастрычніка. А вось ва Ўкраіне, як і ва ўсім свеце, мам віншуюць у другую нядзелю вясновага месяца мая.\nРазабраўшыся, якога чысла Дзень маці адзначаюць людзі розных краін, варта разгледзець варыянты таго, як можна адгуляць гэтае свята. Так, на дзяржаўным узроўні часта ўзнагароджваюць маці-гераінь, якія нарадзілі і выхоўваюць больш за пяць дзяцей. Таксама надаецца ўвага жанчынам, якія чымсьці ахвяруюць дзеля сваіх дзяцей. Просты народ у гэты дзень проста віншуе сваіх радзіцельніца, кажучы ім цёплыя словы і прэзентуючы невялікія падаруначкі.\nБольшасць жанчын не хочуць у гэтае свята вялікіх урачыстасцяў і шумных гулянняў. Мамам важна ўсяго толькі пачуць нешта прыемнае, добрае ад сваіх дзяцей, нягледзячы на іх узрост, каб зразумець, што Оны патрэбныя і важныя для сваіх дзяцей. І хоць гэта і так зразумела, усё роўна трэба хоць бы раз у год прамаўляць падобнае. Самымі прыемнымі ў гэты дзень могуць стаць хатнія вячоркі бацькоў і дзяцей ў вельмі вузкім сямейным коле. Толькі так можна правільна падтрымаць атмасферу свята. Падарункі ў гэты дзень можна рабіць, але таксама можна і абысціся без іх, дастаткова будзе падзячнай паштоўкі. Галоўнае - сказаць мамам, як яны патрэбныя і важныя на кожным этапе жыццёвага шляху кожнага дзіцяці. Як мы адзначаем Дзень маці - не так ужо і важна, але пра гэты дзень абавязкова трэба памятаць і ведаць.\nРазабраўшыся, якога чысла Дзень маці прынята адзначаць у розных краінах свету, варта разгледзець самыя цікавыя традыцыі віншаванняў сваіх радзіцельніца. Так, напрыклад, У ЗША, Японіі і Аўстраліі ў гэты дзень людзі да адзення мацуюць кветка. Важнай з'яўляецца сімволіка колеру. Калі кветка чырвоны, значыць, мама яшчэ жывая, калі ж белы - яна знаходзіцца ў іншым, лепшым свеце. У Эстоніі ж у гэты дзень можна ўбачыць на вуліцах гарадоў мноства сцягоў, а вось у Фінляндыі, ведаючы, якога чысла Дзень мам, можна трапіць на ўрачыстае ўзнагароджанне маці-гераінь Ордэнам Чырвонай Ружы.\nНезабыўныя розыгрышы на дзень нараджэння\nПраваслаўныя абрады і традыцыі: калі адзначаецца дзень анёла Вольгі\nВарэнне з кизила з костачкамі: тры цікавых рэцэпту\n'Фестал' пры цяжарнасці


Сьвята прайшло ў кавярні «Грай» у фармаце інтэрактыву.\n25 лютага ў кавярні «Грай» адбылося сямейнае сьвяткаваньне Дня роднай мовы, арганізаванае інтэрнэт-суполкай «Дзеткі-кветкі» і адукацыйным цэнтрам «Крочым разам», перадае «Радыё Свабода».\nСьвята прайшло ў фармаце інтэрактыву, падчас якога ўсе дзеці ў касьцюмах лясных жыхароў апынуліся ў лясной школцы і разам з воўкам, авечкай ды іншымі жывёламі спасьцігалі розныя навукі: геаграфію, астраномію, фізычнае выхаваньне і, вядома, родную мову.\n«Падобных мерапрыемстваў для беларускамоўных сем’яў мусіць быць болей, настаў час іх выводзіць на больш высокі ўзровень. Калі столькі людзей у 15-градусны мароз сабраліся тут разам, раззнаёміліся — гэта ўжо паказчык таго, што фармуецца асяродзьдзе з маленства, і ў будучыні гэта дасьць магчымасьць нашым дзеткам размаўляць паміж сабой па-беларуску», — адзначыў Зьміцер Смаляк, адзін з арганізатараў імпрэзы і актор спэктаклю «Лясная школка».\nМногія на сьвята прыйшлі цэлымі сем’ямі: напрыклад, браты Франак і Вінцусь Буто былі тут з мамай Кацярынай і татам Вадзімам, а таксама з бабуляй і дзядулем.\nКацярына Буто, маці Франака і Вінцэнта:\n«Я лічу, што такіх сьвятаў павінна быць шмат і што яны павінны станавіцца больш маштабнымі і яшчэ больш арганізаванымі, каб зонаў было некалькі, а не адна. Гэта толькі нашы першыя крокі ў гэтым кірунку».\nСпадарыня Галіна, бабуля Франака і Вінцэнта:\n«Я так рада, што дзеткі размаўляюць на беларускай мове. Гэта цудоўна, што такая імпрэза ёсьць, што ёсьць такія ўдзельнікі і арганізатары. Мы з унукамі гаворым па-беларуску, бо ў іх у сям’і размаўляюць на беларускай мове, і мы вельмі рады гэтаму».\nАляксандар Бусел, бацька Радзіма:\n«Для нас гэтае сьвята не было нечаканасьцю, бо я шмат каго ведаю, ведаю студыю «Крочым разам». Мы прыйшлі сюды ў дзень народзінаў сына, бо тут сябры, гэта тое, да чаго трэба далучацца, каб фармавалася супольнасьць. Шчыра кажучы, гэта ня мой фармат, я люблю больш камэрныя сустрэчы. Але цудоўна, што такі фармат стаў магчымы, што нас становіцца больш, дзеткі чуюць мову і не адчуваюць сябе белымі варонамі. Тут можна падурэць, пабачыць сваіх аднадумцаў, завесьці новыя знаёмствы і падмацаваць старыя. Гэта сямейнае мерапрыемства вялікай сям’і па інтарэсах».\n«Для мяне гэтае сьвята — магчымасьць прыгадаць, што нас аб’ядноўвае зь іншымі людзьмі, для каго нашая родная мова таксама родная. Магчымасьць сабрацца разам і ўбачыць, што наша мова жыве», — адзначыла Надзея Марозава, маці чацьвярых дзяцей.\nХоць мерапрыемства было больш арыентаванае на дашкольнікаў, падлеткам таксама тут спадабалася. Вось што адзначылі хлопцы ў вышыванках:\nАндрэй, 15 гадоў:\n«Вельмі прыемна было схадзіць сюды, бо ўсё ж такі гэта Дзень роднай мовы. Столькі дзяцей сюды прыйшло, растуць у краіне патрыёты. Гэта вельмі радуе».\nВадзім, 13 гадоў:\n«Мы пазнаёміліся з асобамі, якія зрабілі шмат у гісторыі Беларусі. Асабліва мне спадабаўся конкурс, дзе трэба было назваць пэрсону, паслухаўшы расказ пра яе».\nРаман, 11 гадоў:\n«Тут вельмі добра, цікавая музыка і гульні. Тут казачнае месца, нібыта я сёньня ў казку трапіў».\n«Мы ўпершыню арганізоўваем сьвята на такую колькасьць дзяцей, будзем вельмі рады, калі яшчэ будуць адбывацца такія імпрэзы. Мы задаволеныя, што змаглі прадумаць усе паўзы, каб дзеткі былі ўвесь час занятыя, каб і дзецям, і бацькам было цікава», — адзначыла Ася Смаляк, рэжысэрка тэатру «Завітушка» і заснавальніца беларускамоўнага «Садочка для сыноў і дочак».\n«Мне спадабалася камунікаваць і ўзаемадзейнічаць з бацькамі ў гульнях, бо звычайна, калі сьвята дзіцячае, бацькі адпачываюць. Мы гэтай магчымасьці сёньня бацькам не далі, мне здаецца, што ўсім было цікава і весела», — падзялілася сваімі ўражаньнямі Кацярына Гарэцкая, арганізатарка сьвята і заснавальніца адукацыйнага цэнтру «Крочым разам».\nСуполка «Дзеткі-кветкі» налічвае каля 350 беларускамоўных бацькоў, якія актыўна камунікуюць у сеціве, адстойваюць правы беларускамоўных дзяцей у садках і школах, а таксама рэгулярна ладзяць супольныя сьвяты, каб дзеткі маглі стасавацца паміж сабой на роднай мове.


1993: У чым палягала бяда (і віна) Кебіча\n17 верасень 2018, 17:42\nСяргей Бубневіч (Валожынская выбарчая акруга № 58). Прайшоў Новы год, а за ім і Каляды, але ў Валожыне ня ўсе рады. І сапраўды, чаму тут радавацца валожынцам, калі ў кватэрах тэмпэратура паветра такая, як і на двары. Навагодні дзед мароз замарозіў паліклініку, дзіцячы сад, кінатэатар, пашкоджана цеплавая сетка. А дом нумар 10 па вуліцы Гагарына, паводле расказаў яго жыхароў, у сёлетнім ацяпляльным сэзоне яшчэ ні разу не ацяпляўся. Хачу дадаць, што Валожын, бадай, адзіны горад, які ня мае цёплага водазабесьпячэньня, а хто жыве ў канцы вуліцы Савецкай, дык ня мае аніякай вады, як і адказу ад мясцовых улад у гэтым пытаньні… Таму зьвяртаюся з запытам да Савету міністраў Рэспублікі Беларусь, прашу абмеркаваць гэтае пытаньне і дапамагчы адзін раз матэрыяльна.\nКраінай кіруюць Шушкевіч і Кебіч\nРадзіма бывае вялікая і малая, а начальства — намінальнае і рэальнае. Апошняе, канешне, больш паважанае.\nКалі трактарыст калгасу імя Леніна дэпутат Бубневіч сказаў пра тое як мерзнуць валожынцы, па Авальнай залі пракаціліся рэплікі — «Ну і Кебіч!», «Францавіч забыўся, што “трэба дома бываць часьцей!”».\nКебіч быў родам з Валожынскага раёну, і такая сытуацыя на малой радзіме прэмʼера, натуральна, выклікала кпіны дэпутатаў.\nІ дарэмна: гэта хоць і сьведчыла пра вынік эканамічнай палітыкі ўраду, але, на мой погляд, хутчэй казала на карысьць прэмʼера як чалавека. Бо ён не скарыстаў свае неабмежаваныя магчымасьці для добраўпарадкаваньня «свайго» раёну — натуральна, коштам іншых раёнаў.\nА вось Станіславу Шушкевічу, каб паклапаціцца пра сваю «малую радзіму», дастаткова было, напрыклад, патынкаваць будынак дзяржфілярмоніі, што на плошчы Якуба Коласа ў Менску — акурат там стаяў дом, дзе прайшло ягонае дзяцінства.\nШушкевіч і Кебіч адрозьніваліся, і характарам, і палітычнымі поглядамі, і карʼерай да прыходу ў палітыку, але вялікая частка насельніцтва ўспрымала іх як амаль што адно цэлае — тое, што прыйшло замест першага сакратара ЦК як «галоўнага начальніка».\nПазьней, прыгадваючы гады кіраваньня гэтага дуўмвірату, будуць казаць пра «разгул кебічаўскай дэмакратыі» — з сымпатыяй, і пра «час шушкевічаўскага безуладзьдзя» — з асуджэньнем. Абедзьве фармулёўкі недакладныя.\nА ў той час даводзілася чуць — ШушКебіч, часам жартаўліва, але здаралася — і з раздражнёнасьцю. Апошняе было выклікана, пераважна, пагаршэньнем жыцьця. Пры гэтым людзям было няважна, хто канкрэтна нясе за гэта большую адказнасьць. Фармальна пасада Шушкевіча як старшыні Вярхоўнага Савету была вышэйшай, чым у старшыні Савету міністраў Кебіча. Але, паводле Канстытуцыі, старшыня парлямэнту ня быў кіраўніком дзяржавы — ён лічыўся «найвышэйшай службовай асобай».\nІ пры гэтым Шушкевіч «быў намінальным кіраўніком дзяржавы, а рэальныя рычагі кіраваньня эканомікай былі ў старшыні Савету міністраў» — пацьвердзіў пазьней Кебіч у сваіх мэмуарах.\nНамэнклятурай Вячаслаў Кебіч успрымаўся як «свой», Станіслаў Шушкевіч — як «чужы»: і за дэмакратычныя погляды, і за беларускую мову і, канешне, за ўдзел у падпісаньні Белавескіх пагадненьняў. Пры гэтым неяк ня згадавалася, што і Кебіч у Віскулях паставіў свой подпіс.\nАле і тыя, хто цікавіўся палітыкай і ўважліва сачыў за сэсіямі Вярхоўнага Савету, часта не маглі разабрацца, хто ёсьць хто, хто за каго і хто супраць чаго.\nКебіч быў вылучаны на пасаду старшыні Савету міністраў яшчэ Бюро ЦК, Шушкевіч сваю палітычную кар’еру зрабіў на хвалі дэмакратыі і пры падтрымцы Народнага Фронту.\nЗ Кебічам нібыта ўсё было проста: вылучэнец намэнклятуры, яе інтарэсы і абараняе. У пазыцыі Шушкевіча разабрацца было куды больш цяжка. Так, за незалежнасьць і сувэрэнітэт, за нэўтралітэт і супраць уваходжаньня ў сыстэму калектыўнай бясьпекі — але і за ўваход Беларусі ў зону расейскага рубля. Крытыкуе ўрад за бязьдзейнасьць і правалы ў забесьпячэньні палівам — і заяўляе, што з Саўмінам можна працаваць, адкідае прапанову БНФ аб фармаваньні кааліцыйнага ўраду. Нібыта за свабоду слова — але выключае мікрафоны дэпутатам Апазыцыі.\nДзе лёгіка, што тут кампраміс, што прадуманы ход, што асабістае перакананьне, што выпадковасьць, што проста слабасьць, няздольнасьць адстаяць сваю пазыцыю? — мог задацца пытаньнем дапытлівы чалавек і не знайсьці адказу. Папраўдзе, і мы, дэпутаты, непасрэдна задзейнічаныя ў гэтых працэсах, адказу ня ведалі.\nЗразумець падзеі 1993 году, увогуле пэрыяд пачатку 1990-х, немагчыма бяз спробы аналізу асобаў і палітычных пазыцый гэтых двух лідэраў. Клясычных іх біяграфіяў пакуль няма. Праўда, трэба прызнаць, абодва напісалі мэмуары: «Моя жизнь, крушение и воскрешение СССР» Станіслава Шушкевіча (РЭСПЭН, Масква, 2012) і «Искушение властью. Из жизни премьер-министра» Вячаслава Кебіча («Парадокс», Менск, 2008). Іх я і буду цытаваць у сваёй кнізе.\nІ ацэньваючы Кебіча, мне давядзецца часта згадваць Шушкевіча, а гаворачы пра Шушкевіча — цытаваць Кебіча. Нікуды не падзецца: у беларускай гісторыі гэтыя дзьве постаці застануцца побач.\nДля абодвух 1993-ці быў апошнім поўным годам знаходжаньня ва ўладзе.\n«Мой рэйтынг — 75–80%, я праходжу ў першым туры»\nНакіды да партрэту Кебіча я мог бы скласьці з цытатаў зь ягоных мэмуараў.\n«Для мяне няма сумневу, што сапраўдны замоўшчык развалу Савецкага Саюзу знаходзіцца за акіянам».\n«Шчыра кажучы, відавочная зацікаўленасьць БНФ ва ўвядзеньні нацыянальнай валюты яшчэ больш пераканала мяне ў тым, што сьпяшацца з гэтым ня варта».\n«Прадстаўнікі БНФ больш былі падобныя не на дэпутатаў, а на паўп’яных хуліганаў, перакананых у сваёй беспакаранасьці».\n«Чым меней заставалася часу да адкрыцьця сэсіі Вярхоўнага Савету, тым больш нахабна і адкрыта дзейнічалі актывісты БНФ».\n«Як мы ні ахоўвалі свае вайсковыя часткі, актывісты БНФ, нібы прусакі, пранікалі туды скрозь самыя малыя шчыліны».\n«Зрабіўшы стаўку на прымусовае “адраджэньне” беларускай мовы, а гэта не магло не суправаджацца русафобскімі матывамі, БНФ паставіў на кульгавую палітычную кабылку».\n«Людзі маглі б патрапіць на падобныя нацыяналістычныя вуды і падтрымаць БНФ».\n«Клопат пра народ служыў для БНФ толькі прапагандысцкай заслонай. Яму патрэбная была толькі ўлада. Прычым непадзельная. Нацыяналізм паўсюдна аднолькавы».\n«Актывісты БНФ лічылі сваім абавязкам акалочвацца вакол люмпэн-пралетарыяту».\nГэткія выказваньні раскіданыя па ўсёй кнізе Кебіча, іх дзясяткі, калі ня сотні, і я мог бы напісаць, што яны цалкам характарызуюць аўтара і на гэтым паставіць кропку.\nАле гэта было б ня поўнай праўдай. І нават — няпраўдай, бо быў і іншы Кебіч.\nМне казалі, што кніга напісаная ня Кебічам (у якасьці аўтара называюць журналіста Ігара Асінскага, зрэшты, ён і пазначаны ў выходных дадзеных як рэдактар), і што рабілася яна для аднаго чалавека — Лукашэнкі, адсюль і танальнасьць ацэнак. Ахвотна веру.\nВеру і ў тое, што калі б прэзыдэнтам быў, напрыклад, Пазьняк, дык у кнізе было б напісана, што на зьездах народных дэпутатаў СССР Кебіч хай і ціха, але дыстанцыяваўся ад артадаксальнага кіраўніцтва ЦК КПБ. Што на першай сэсіі Вярхоўнага Савету ХІІ скліканьня Кебіч прапанаваў на пасаду міністра друку рэдактара часопіса «Полымя» Сяргея Законьнікава. Што ў жніўні 1991 году ён падтрымаў выступ Пазьняка за Незалежнасьць. Што менавіта ён увосень 1991-га прапанаваў Шушкевічу запрасіць Ельцына ў Белавескую пушчу — каб паразмаўляць пра кошты на энэрганосьбіты, і потым тое спатканьне паставіла кропку ў існаваньні СССР. Што на сустрэчы з творчай інтэлігенцыяй у Міры ў 1992 годзе Кебіч казаў пра нацыянальнае Адраджэньне і падтрымліваў дзяржаўнасьць беларускай мовы. Што ніводзін дэпутат Апазыцыі БНФ, які прыходзіў да прэм’ера з праблемамі сваёй выбарчай акругі, не заставаўся незадаволеным.\nІ ўсё гэта было б поўнай праўдай, і я быў бы першы, хто б гэта пацьвердзіў.\nКалі я упершыню ўбачыў Кебіча ў Авальнай залі ў траўні 1990-га, ён зрабіў на мяне вельмі добрае ўражаньне сваёй энэргічнасьцю, сабранасьцю, здольнасьцю выступаць рацыянальна, без намёку на камуністычныя догмы.\nВячаслаў Кебіч у Авальнай залі, фота Ул. Сапагова\nШто ж здарылася з чалавекам, якога вясной 1990-га Васіль Быкаў называў «прэм’ерам спадзяваньняў», і патрабаваньне адстаўкі якога ў 1993-м Апазыцыяй БНФ выносілася на кожную сэсію як галоўны пункт парадку дня?\nУ кнізе Кебіч піша, што ён быў кадравым афіцэрам выведкі, і калі гэта сапраўды так, дык многія ягоныя дзеяньні (асабліва ў накірунку аб’яднаньня з Расеяй) атрымліваюць лягічнае тлумачэньне. Многія, але ня ўсе.\nДумаю, што тут сышліся некалькі прычынаў.\nПа-першае, Кебіч, які вучыўся ў беларускай школе, хутка зразумеў, што карʼеру трэба рабіць, у прамым і пераносным сэнсе, на іншай, на расейскай мове. У сваёй кнізе ён прыводзіць даволі красамоўны фрагмэнт:\n«Памятаю, на пасяджэньні партыйнай камісіі, якая, праводзячы сумоўе, высьвятляла, наколькі палітычна, ідэалягічна і маральна чалавек сасьпеў для ўступленьня ў КПСС, мяне запыталі?\n— Якая мова для вас родная?\n— Была беларуская, а цяпер расейская.\n— Як гэта так?! — зьдзівіліся члены камісіі, падазрона разглядаючы мяне і, напэўна, рыхтуючыся даць мне ад варот паварот.\n— Вельмі проста. Раней я думаў на беларускай мове, цяпер думаю на расейскай. Значыць, яна і ёсьць родная, паколькі менавіта на ёй афармляюцца ўсе мае самыя патаемныя думкі».\n«Толькі празь некалькі гадоў я зразумеў, што ён валодае ўнікальным дарам быць сваім як сярод партнамэнклятуры, гэтак і ў асяродку дэмакратычна настроеных дэпутатаў, не зашораных догмамі КПСС. Я неаднойчы быў сьведкам ягонага пераўвасабленьня, але ніколі не асуджаў яго, думаючы, што па-іншаму для карысьці справы рабіць нельга», — піша пра Кебіча ў сваёй кнізе Шушкевіч.\nПа-другое, Кебіч адчуваў, у які бок рухаюцца настроі грамадзтва.\nНе выключаю, што калі б ішлі дэмакратычныя рэформы, адбываліся свабодныя выбары, Кебіч імкнуўся б падстройвацца пад іх — як гэта было ў жніўні і ў верасьні 1991 году. Але ў 1993-ім значная частка грамадзтва стамілася ад няўпэўненасьці і чаканьня лепшага жыцьця і была ня супраць вяртаньня ў былыя часы.\nІ таму ён каяўся ў падпісаньні Белавескіх пагадненьняў і дамагаўся «эканамічнага саюзу» з Расеяй як панацэі ад канчатковага эканамічнага краху. Менавіта Кебіч, задоўга да Лукашэнкі, зробіць стаўку на савецкія міты як на прынаду для старэйшага пакаленьня, правакуючы настальгію па камуністычным мінулым.\nУвогуле, як мне падаецца, Кебіч адносна лёгка паддаваўся ўплыву ня толькі зьнешніх абставінаў, але і атачэньня.\nІ тут прывяду фрагмэнт з кнігі былога міністра замежных спраў Пятра Краўчанкі, які лічыўся «сваім» у камандзе Кебіча.\n«Вячаслаў Францавіч у палітыцы заўсёды быў адзіночкай і па савецкай традыцыі дбайна сачыў за тым, каб нехта з падначаленых раптам не абышоў яго самога. Ён не адчуваў неабходнасьці ў паўнавартаснай камандзе, якую яму замяняла кола набліжаных сяброў і паплечнікаў.\nСамым блізкім да Кебіча чалавекам быў дзяржсакратар Генадзь Данілаў. Акрамя Данілава ягонай асаблівай прыхільнасьцю карысталіся таксама віцэ-прэм’ер Мікалай Косьцікаў і кіраўнік справамі Саўміну Мікалай Каўка.\nЯшчэ адным удзельнікам гэтага нефармальнага арэапагу быў Віктар Старавойтаў — загадчык сталоўкі Дому ўраду. Справа ў тым, што Кебіч быў нераўнадушны да моцных напояў і любіў багатыя застольлі. А таму Старавойтаў быў яму проста неабходны, каб рэгулярна накрываць стол.\nДарэчы, як пагаворвалі, Старавойтаў быў чалавекам Эдуарда Шыркоўскага, так што шэф КДБ у падрабязнасьцях даведваўся пра ўсё, што адбывалася на кебічаўскіх пасядзелках. А менавіта там, за чаркай каньяку, часта вырашаліся самыя важныя дзяржаўныя пытаньні.\nЯ далёкі ад таго, каб маралізаваць і асуджаць Вячаслава Францавіча. Але лішак сьпіртнога адбіваўся на ім надзвычай нэгатыўна. Ён разбураў сам сябе, а адначасна разбураў і сыстэму ўлады… З чалавека сканцэнтраванага і дзелавога Кебіч паступова рабіўся ўсё больш неабавязковым, забыўлівым і індыфэрэнтным… Нават традыцыйным сабутэльнікам ён мог нешта паабяцаць за сталом, а потым забыць» (Пётра Краўчанка, «Беларусь на распутье, или Правда о Беловежском соглашении», Время, Москва, 2006, с. 218–219).\nІ сапраўды: бяда (і палітычная віна) Кебіча ў тым, што ён дапусьціў блізка да сябе людзей, якія вельмі хутка пераканалі яго ў ягонай ледзь не мэсіянскай ролі, а самі ўспрынялі краіну як сваю вотчыну, якую можна спачатку абрабаваць, а потым тое, што застанецца — сьпіхнуць усходняму суседу. У апараце Саўміну былі створаныя ўпраўленьні і аддзелы, якія ад імя Кебіча ўзялі на сабе кіраваньне міністрамі, прызначанымі Вярхоўным Саветам. Гэта былі цалкам антыканстытуцыйныя структуры, але яны з кожным днём (у літаральным сэнсе) набіралі ўладныя паўнамоцтвы.\nАдным з найбольш блізкіх да Кебіча лічыўся начальнік упраўленьня бясьпекі Саўміну Генадзь Данілаў, яму быў нададзены ранг «дзяржсакратара» (таксама не прадугледжаны Канстытуцыяй). Данілаву з дапамогай сваіх намесьнікаў дэпутатаў Генадзя Казлова і Валерыя Паўлава ўдалося ўзяць пад кантроль Міністэрства абароны і дыктаваць сваю волю генэралу Казлоўскаму. Зь міністрам унутраных спраў Уладзімерам Ягоравым і старшынём КДБ Эдуардам Шыркоўскім гэткае не прайшло.\nІ менавіта атачэньне Кебіча пераканала яго ў тым, што трэба браць уладу цалкам, непадзельна. І з ролі другога пераходзіць на першага.\n«Першы» — гэта было сымбалічнае слова для беларускай намэнклятуры. «Першы» — так асабліва набліжаныя і набліжаныя ня надта называлі першага сакратара ЦК КПБ.\nІ таму зусім лягічна, што ў рэанімацыі мінулага прыгадалі пра Машэрава.\n«Наш Пётр Міронавіч» — апублікавала «Советская Белоруссия», а сьледам і іншыя дзяржаўныя газэты ў лютым 1993-га інтэрвію з Кебічам да юбілею першага сакратара ЦК кампартыі Беларусі ў 1965–80 гадах Машэрава. З тэксту выбудоўвалася постаць сумленнага, адказнага, кваліфікаванага, сьціплага кіраўніка, занепакоенага лёсам беларускага народу.\n«Іх Пётр Міронавіч» — парыраваў Аляксандар Лукашук у газэце «Свабода», паказаўшы, у чыім абліччы — натуральна, Кебіча — намэнклятура плянуе зьдзейсьніць рэінкарнацыю камуністычнага кіраўніка БССР.\n«Момант удалы, эканоміка не рэфармуецца і ў людзей расьце адчай, віна за гэта перакладаецца на «дэмакратаў», — пісаў Лукашук. — Жахлівая праўда пра крывавае мінулае ўскалыхнула была грамадзтва, але зараз сілы нацыі, відаць, ужо на зыходзе, і яна анэмічна пераносіць тупіковую гонку цэнаў, забарону рэфэрэндуму, рэанімацыю партыі катаў. Ідэі незалежнасьці, дэмакратыі, агульначалавечых каштоўнасьцяў і свабодаў у вачах значнай часткі насельніцтва скампрамэтаваныя: каўбасы не пабольшала, парадку паменшала. Стала горш, а было — лепш. Таму гэтыя выбаршчыкі гатовыя аддаць галасы за любога, хто зробіць як было. Пра цану таго, як было, ніхто ўжо ня згадвае» («Свабода», № 3–4, сакавік 1993).\nГэтым «любым» (націск можна ставіць на абодва склады) намэнклятуры, канешне, бачыўся толькі Кебіч, хаця прэзыдэнцтва яшчэ было ня ўведзенае і нам, дэпутатам Апазыцыі БНФ, удавалася блякаваць яго прыняцьце ў праекце Канстытуцыі. Да моманту, пакуль за прэзыдэнцтва ня выступіла група дэпутатаў, якія адносілі сябе да цэнтрыстаў — Генадзь Карпенка, Віктар Ганчар, Дзьмітры Булахаў ды іншыя.\nПазьней некаторыя зь іх зробяць стаўку на Лукашэнку, але ў пачатку 1993-га ў якасьці фаварыта гучала іншае імя: «Я не прымаю і не ўспрымаю заявы аб наяўнасьці ў нас у рэспубліцы двух лідэраў, — заявіў на сэсіі парлямэнту Віктар Ганчар. — І ў сувязі з гэтым скажу так: насьпеў час старшыні Савету міністраў рабіцца ня лідэрам каманды, а проста лідэрам».\nЯк прыгадваў праз чвэрць стагодзьдзя тагачасны старшыня Віцебскага аблвыканкаму Ўладзімер Кулакоў, недзе ў сярэдзіне 1993-га Кебіч сабраў сваіх паплечнікаў, кіраўнікоў рэгіёнаў і заявіў пра намер балятавацца ў прэзыдэнты. «Давайце абярэм вас Вярхоўным Саветам», — прапанавалі прэм’еру. «Не, толькі ўсенародна. Вось Іван Антановіч сьцьвярджае, што ў мяне рэйтынг — 75–80%, і я праходжу ў першым туры», — адказаў прэм’ер, які меў улады ня менш за першага сакратара, але хацелася яшчэ і народнай любові.\nІван Антановіч ў той момант — кіраўнік створанага пры Саўміне аналітычнага цэнтру з багатым камуністычным мінулым — загадчык аддзелу культуры ЦК КПБ, сакратар і член Палітбюро расейскай камуністычнай партыі. І зь ня менш тытуляванай будучыняй: пры Лукашэнку — міністар замежных спраў.\nАднак Кебіч разумеў, што сапраўдная аналітычная служба знаходзіцца ў іншым месцы. Цягам году ён імкнуўся падпарадкаваць сабе КДБ (так і не ўдалося — пяць разоў гэта галасавалася, і кожны раз нам удавалася заблякаваць рашэньне).\nУвогуле, з пункту гледжаньня ўмацаваньня асабістай улады імкненьне падпарадкаваць сабе спэцслужбы выглядала лягічным. Шмат якія ягоныя крокі выглядалі слушнымі, калі расцэньваць іх з пазыцыі ўмацаваньня асабістай улады. Але — ня з пункту гледжаньня разьвіцьця дэмакратыі.\n«Ведаеце, якое паняцьце цалкам адсутнічае ў герархіі сьветапоглядных каштоўнасьцяў прэм’ера, якое слова ніводнага разу не сустрэлася паміж чатырма зь лішкам тысячаў слоў пра “іх Пятра Міронавіча”? — завяршаў свой артыкул Аляксандар Лукашук. — Гэта слова — “свабода”».\nІ гэта пры тым, што менавіта свабодай, а больш дакладней, парасткамі свабоды і дэмакратыі скарыстаўся Кебіч, калі ў пачатку 1990-га на пленуме ЦК дамогся свайго прызначэньня на пасаду старшыні Саўміну. Хоць у той момант яму давялося выявіць і пэўныя дыпляматычныя здольнасьці, уменьне дамаўляцца.\nМагчыма, зьдзіўлю чытача, але з Кебічам мне было размаўляць прасьцей, чым з Шушкевічам: ён сапраўды мог «падстроіцца» пад суразмоўніка (у дадзеным выпадку маю на ўвазе камунікацыйныя здольнасьці і ацэньваю гэтую якасьць як станоўчую і для палітыка неабходную).\nЯ няшмат разоў быў у кабінэце Кебіча сам-насам (ва ўсіх выпадках прычыны былі не палітычныя, а зьвязаныя з праблемамі маёй выбарчай акругі), але ніводнага разу тое, пра што я прасіў, не засталося без увагі (хай можа і ня ў тым аб’ёме, у якім я прасіў). І пры гэтым Кебіч імкнуўся навязаць нейкі асабісты кантакт.\nВось хоць бы такі выпадак.\nНедзе летам ці ў пачатку восені 1990 году, у першыя месяцы дзейнасьці Вярхоўнага Савету, у аднапакаёўцы на вуліцы Казінца, якую мы з жонкай здымалі, зазваніў тэлефон. Гэта быў Кебіч. Ён сказаў, што мае намер стварыць Міністэрства ў справах нацыянальнасьцяў (альбо Міністэрства ў справах грамадзкіх арганізацый, ці ў справах рэлігій, цяпер ужо ня памятаю дакладна), а крэсла міністра хоча прапанаваць майму бацьку (тады — сакратару Віцебскага абкаму партыі).\nУ тым часе ў мяне былі няпростыя палітычныя адносіны з бацькам — пасьля пасады дарадцы ЦК КПСС у Аўганістане яму «сьвяціла» падвышэньне, але я сваёй грамадзкай актыўнасьцю рэзка спыніў ягоную кар’еру. Я сказаў, што ідэя стварыць міністэрства добрая, ну але, натуральна, вырашаць за бацьку не магу, лепей было б Вячаславу Францавічу самому патэлефанаваць у Віцебск.\nГэтая гутарка ня мела ніякага разьвіцьця — міністэрства не было створанае, але нават калі ўявіць, што Кебіч хацеў «купіць» апанэнта — трэба прызнаць, што такі званок сьведчыў ня толькі пра палітычную, але і ў пэўным сэнсе пра дыпляматычную здольнасьць Кебіча. Пры гэтым нічога асаблівага Кебіч ад мяне атрымаць ня мог — я быў адным з трыццаці дэпутатаў БНФ і адным з 340 дэпутатаў парлямэнту. Хоць я перакананы, што тое ня быў блеф, што намер Кебіча быў сапраўдны.\nПроста гэта адзін з тых выпадкаў, калі ягоныя ідэі зьнікалі гэтак жа хутка, як і зьяўляліся.


У Гомлі з'явіўся помнік балярыне\nУ Гомлі з’явіўся помнік балярыне\nПомнік «Маленькай балярыне» адчынены ў Гомлі. Чыноўнікі пазіцыянуюць яго і як падарунак жыхарам да дня гораду і чарговага фестывалю «Сожскі карагод».\nПрацаваў над помнікам скульптар Уладзімір Андрыянаў. Працы над ім ён вёў проста ў харэаграфічнай залі сярод будучых танцораў і танцорак.\nСпадзяюся, што ўсе, каму спадабаецца гэтая балярына, будуць праходзіць міма і вітацца з ёй, – адзначыў Уладзімір Адрыянаў. – А тыя, каму не спадабаецца – будуць проста праходзіць і не вітацца.\nАрхітэктар ды грамадскі актывіст Сяргей Ляпін лічыць, што варта было б увасабляць у помніках рэальных гамельчукоў, якія шмат зрабілі для горада, а не персанажаў, за якімі нічога не стаіць.\nУ нашым горадзе рэгулярна з’яўляюцца помнікі. Але гэтыя помнікі часцей за ўсё пазбаўлены манументальнасці і сэнсавай нагрузкі, – адзначае Сяргей Ляпін. – То бок, гэта нейкія скульптуры ў фармаце так званых малых архітэктурных форм, якія прысвячаюцца нейкаму зборнаму вобразу чалавека пэўнай прафесіі ці нейкага занятку: студэнт, дворнік, вадаправодчык. Апошнім трэндам стала ўзвядзенне скульптураў розным сілавікам – гэта разнастайныя памятныя знакі міліцыянтам, памежнікам. Але ўсё гэта ў прынцыпе назваць паўнавартасным гарадскім помнікам не дазваляюць некалькі рэчаў: па-першае гэта звычайна скульптуры даволі невысокай якасці, а па-другое – у такіх скульптурахзвычайна адсутнічае сэнсавая нагрузка. За асобнымі помнікамі не стаіць нейкай канкрэтнай асобы, або нейкіх гістарычных падзеяў.\nСяргей Ляпін лічыць, што існуе вялікая праблема з тым, каб пралабіраваць помнік нейкай гістарычнай рэальнай асобе. Гэтая праблема выяўляецца ў наяўнасці адміністрацыйнага бар’еру: помнік канкрэтнай гістарычнай асобе мусіць узгадняцца на самым высокім узроўні.\nТаму ў Гомлі вельмі даўно не ўсталёўваюць помнікі рэальным асобам, – тлумачыць архітэктар. – Нашмат прасцей паставіць нейкую лёгкую папсу, чым манументальны помнік рэальнай гістарычнай асобе.\nТэгі: Андрыянаў, балярына, Гомель, Ляпін, помнік, скульптар


Усё жыццё мае патрэбу ў вадзе. Чаму? | Lunar Explorer\nУсё жыццё мае патрэбу ў вадзе. Чаму?\nЦі могуць замежнікі выпіць што-небудзь яшчэ?\nНішто на нашай планеце не можа выжыць без вады. Ён ахоплівае 70% паверхні і каля 60% нашага цела складаецца толькі з вады.\nВада ёсць усюды. Гэта таксама добра. Таму што без гэтага жыццё, як мы ведаем, было б немагчымым.\nАле што ж гэта за вада, якая робіць яе такой неабходнай для жыцця?\nНа Зямлі існуюць арганізмы, якім не патрэбен кісларод для жыцця. Яны засвойваюць вадарод, метан альбо шэраг іншых злучэнняў. Расліны дыхаюць СО2 і атрымліваюць вялікую частку сваёй энергіі ад Сонца праз фотасінтэз. На дне акіяна ёсць жыццё, якое ніколі не бачыла сонца і атрымлівала ўсю сваю энергію з гідратэрмальных вентыляцыйных адтулін на дне мора.\nАле ўсё жыццё на Зямлі аб'ядноўвае адно: нам усім патрэбна вада, каб жыць. Без выключэння.\nДобра, што гэта так багата.\nВада сустракаецца паўсюдна на нашай планеце.\nЯго нават знайшлі на Марсе. Там, напэўна, на нашай Месяцы і Юпітэры Месяца Еўропа - гэта ў асноўным вялікі шар з застылай вадой.\nІ калі мы нацэльваем свае спектраскопы на Сусвет, вада - адна з самых распаўсюджаных малекул, якія мы знаходзім.\nТолькі гэтага можа быць дастаткова, каб растлумачыць, чаму мы ад яго так шмат залежым. Вы напэўна не хацелі б перашкаджаць існаванню жыцця на параўнальна рэдкай і дэфіцытнай малекуле.\nАле яго багацце - толькі адна з прычын, ад якіх так моцна залежыць жыццё.\nВада мае некалькі дзівосных уласцівасцей, якія робяць яе ідэальнай падкладкай для жыцця.\nДля аднаго вады вадкасць ва ўмовах шырокага дыяпазону тэмператур на Зямлі. Вадкасць - нашмат лепшае транспартнае асяроддзе для пажыўных рэчываў і іншых неабходных для жыцця злучэнняў, чым цвёрдае цела. Проста здараецца, што большая частка вады на Зямлі можа існаваць у вадкім выглядзе.\nВада таксама выдатны растваральнік. Яго называюць універсальным растваральнікам, таму што ў вадзе можа растварыцца так шмат розных відаў рэчываў. Усё жыццё трэба прымаць рэчывы, каб вырабляць энергію і вымываць прадукты жыццядзейнасці і таксіны. З-за спрыту вады для растварэння ўсіх відаў рэчываў, яна з'яўляецца ідэальнай асяроддзем для абедзвюх задач.\nВада так добра з'яўляецца растваральнікам з-за сваёй палярнасці.\nГэта азначае, што малекула вады мае два полюса супрацьлеглага электрычнага зарада. Паколькі кожная малекула вады складаецца з двух атамаў вадароду і аднаго кіслароду, атамы вадароду ўносяць станоўчы зарад, а кісларод спрыяе адмоўнаму зараду, даючы малекуле як станоўчы, так і адмоўны полюс. Гэта робіць малекулу вады не толькі моцна прывабнай для іншых малекул вады, але і іншых палярных малекул. Вось чаму так шмат рэчываў можа растварыцца ў вадзе. Малекулы прыцягваюцца адна да адной.\nПалярнасць вады таксама надае ёй вялікую колькасць уласцівасцей, якія робяць яго такім неабходным для жыцця.\nЯк павярхоўнае нацяжэнне.\nПавярхоўнае нацяжэнне - гэта схільнасць малекул вады прыліпаць адзін да аднаго такім чынам, каб прымусіць яе паверхню выступаць у якасці мембраны. Вы бачыце павярхоўнае напружанне на працы кожны раз, калі вы бачыце, як насякомае ходзіць па вадзе ці кожны раз, калі вада наносіцца на паверхню.\nГэта важна для жыцця, бо азначае, што вада ліпкая. Ён мае ўласцівасць злівацца. Гэта дазваляе ўсмоктваць яго як бесперапынны струмень праз карані раслін альбо цыркуляваць па нашых крывяносных пасудзінах супраць сілы цяжару.\nВада - адзінае прыроднае рэчыва, якое можа быць вадкім, цвёрдым і газам у жорсткіх дыяпазонах тэмператур Зямлі. Гэта азначае, што мы атрымліваем перавагі ва ўсіх трох фазах вады.\nПаколькі вада можа выпарыцца тут, на Зямлі, яна можа распаўсюджвацца па ўсёй планеце. Сонечнае святло прымусіць ваду ператварыцца ў газападобную форму. Паколькі яна менш густая, вадзяная пара будзе ўсплываць у атмасферу. Але з-за прыроджанай клейкасці пар будзе схіляцца да пылу ў паветры і ператвараецца ў воблака. Вада, у асноўным, запускае гэтыя часціцы, калі яны раздзімаюцца па ўсёй планеце - адкладаюцца далёка і шырока ў выглядзе дажджу.\nЛёд характэрны для цвёрдага цела.\nЁн менш шчыльны, чым яго вадкая форма, і гэта азначае, што ён плавае ў вадкай вадзе.\nКалі б не гэта, жыццё не змагло б існаваць.\nЗ таго часу, як жыццё пачалося ў вадзе, калі б замарожаная вада была шчыльней, чым яе вадкі стан, гэта азначала б, што лёд будзе тануць. Сажалкі, азёры і акіян замярзаюць знізу ўверх - забіваючы любое жыццё ўнутры яго. Вада ў ёй замярзае зверху ўніз, што дазваляе выжыць у адносна цёплай вадкай вадзе пад лёдам.\nТой, хто калі-небудзь выпіваў ледзяную ваду ў спякотны дзень, можа пацвердзіць здольнасць вады да астуджэння. Але гэта больш, чым здаволіць смагу.\nВада валодае высокім удзельным цяплом.\nГэта азначае, што ён можа паглынаць вялікую колькасць цяпла, не моцна змяняючы сваю тэмпературу. Гэта дазваляе акіянам Зямлі паглынаць лішняе цяпло і памяркоўваць тэмпературу планеты так жа, як вада ў нашым крывяным рэчышчы дапамагае нам падтрымліваць пастаянную тэмпературу цела.\nВадзяная пара ў атмасферы таксама дзейнічае як парніковы газ, захоўваючы планету дастаткова цёпла, каб падтрымліваць жыццё.\nІ дзівосныя ўласцівасці вады, магчыма, абаранілі будаўнічыя блокі жыцця дастаткова доўга, каб яна пераадолела велізарныя адлегласці міжзоркавага космасу, што дало магчымасць пабываць тут у першую чаргу.\nІ гэта таму, што вада блакітная.\nНевялікая колькасць вады выглядае празрыстай, але калі вы атрымліваеце яе ў досыць вялікай колькасці, вада мае лёгкі сіні адценне. Гэта таму, што вада не паглынае столькі сіняга святла.\nБлакітнае святло складаецца з больш кароткіх, больш энергічных даўжынь хваль электрамагнітнага выпраменьвання. Гэты від выпраменьвання часам можа нанесці шкоду арганічным малекулам. Космас поўны такога роду выпраменьвання. Любыя арганічныя малекулы, якія падвяргаюцца ўздзеянню гэтага выпраменьвання, хутка будуць знішчаны. Але калі тыя самыя арганічныя малекулы будуць укладзены ў замерзлую ўнутраную частку гіганцкай кавалкі касмічнага лёду (падобна на камету), іх можна было б захаваць ад шкоднага ўздзеяння высокаэнергетычнага іянізуючага выпраменьвання космасу, што дазваляе будаўнічым блокам жыцця распаўсюджваецца па ўсёй Сонечнай сістэме - нават у Галактыцы.\nІдэя, што жыццё можа распаўсюджвацца з планеты на планету з дапамогай камет або іншых гіганцкіх кавалкаў лёду, называецца тэорыяй Пансперміі. І гэта залежыць ад эфектыўнасці працы, звязанага з выпраменьваннем вады.\nНават калі будаўнічыя блокі жыцця не былі дастаўлены каметай, глыбокія акіяны Зямлі эпохі Хадэя, магчыма, дазволілі забяспечыць дастаткова экрана, каб пазбегнуць прыгатавання спрадвечнага супу ад ультрафіялетавых прамянёў маладога і небяспечна святлівага Сонца.\nМы не ведаем, якая форма жыцця можа выжыць без вады.\nМенавіта таму НАСА настолькі сканцэнтравана на пошуку вады альбо на іншых планетах існуюць правільныя ўмовы для вадкай вады. Гэта адзіны паказчык таго, што жыццё магло быць магчымым.\nАле гэта не значыць, што ўсё жыццё павінна мець ваду. Проста жыццё, як мы яго ведаем.\nТам можа быць іншапланетнае жыццё, якое выкарыстоўвае альтэрнатывы вадзе. Аміяк і метан маюць падобныя характарыстыкі, што робіць іх прыдатнымі заменнікамі.\nРозныя растворы аміяку маюць шырокі спектр прымянення на Зямлі - ад угнаенняў да ачышчальніка вокнаў. Але малекула аміяку праяўляе тую ж палярную гнуткасць, якой славіцца вада. Такім чынам, ён можа быць выкарыстаны ў якасці сродку спажывання пажыўных рэчываў і ўтылізацыі адходаў тым жа спосабам. Як і вада, аміяк складаецца з вадароду - найбольш распаўсюджанага элемента ва Сусвеце. Але замест злучэння з кіслародам, аміяк замяняе азот - таксама вельмі часта.\nАле астраномы ніколі не ідэнтыфікавалі вялікія целы.\nМетан - не палярная малекула, але ў ёй можа растварыцца шмат рэчываў, і гэта вельмі багата.\nАле і аміяк, і метан вадкія толькі пры вельмі нізкіх тэмпературах - халадней за ўсё, што адчуваецца на Зямлі. Гэтыя ўмовы сапраўды існуюць у нашай Сонечнай сістэме.\nНа месяцы Тытана на Сатурна сярэдняя тэмпература складае халодна -179 градусаў цяпла. Гэта дастаткова холадна, каб замарозіць пляшку цвёрдага спірту. Але Тытан - адзіны аб'ект у Сонечнай сістэме, які, як вядома, падтрымлівае вадкасць на яго паверхні. Гэта не вада. Гэта метан. Вада існуе на Тытане, але яна застылая і цвёрдая, як камень.\nКалі б жыццё існавала на Тытане, то ён выкарыстаў бы метан замест вады. Ён метаболізуе вадарод, і гэта павінна мець уплыў на склад атмасферы - эфект дастаткова вялікі, каб вымераць.\nІ для гэтага ёсць некаторыя доказы.\nУ ніжніх узроўнях атмасферы Тытана ёсць меншая колькасць вадароду, чым чакалася, - менавіта такі выгляд, які мы маглі б чакаць, калі б што-небудзь метаболізуе вадарод на паверхні.\nАле гэтыя вынікі толькі папярэднія, і яны гэтак жа верагодныя, каб сведчыць пра тое, наколькі мы не разумеем хімічных працэсаў, якія адбываюцца ў атмасферы Тытана, бо яны сведчаць аб форме жыцця з выкарыстаннем біяхіміі, з якой мы ніколі не сустракаліся.\nТак што, жыццё, як мы ведаем, будзе мець дачыненне да добрай старамоднай вады.\nАкадэмічныя выданні, Sci-Hub і кольца, якое кіруе імі ўсім.Квантавая механіка рынкавых коштаўУнікальнае зліццё, якое зрабіла цябе (і Ewe, і Yew)Voyager 2 можа, нарэшце, зондаваць рарыфікаванай плазмай вакол нашай Сонечнай сістэмыZOOX: Заахвочванне чалавецтва да сваёй аўтаномнай будучыніВольнае падзенне - Частка 5Новая тэорыя адказвае на зацяжныя пытанні па фізіцы, аб'ядноўваючы цёмную энергію і цёмную матэрыю


Новы палітзняволены. Юрыю Рубцову прысудзілі 2,5 гады «хіміі»\nАктывіста з Гомлю прызналі вінаватым паводле артыкулу «Абраза суддзі». Прысуд выносіла суддзя Цэнтральнага раёну Наталля Вайцехоўская. Да выраку прымянілі амністыю, такім чынам рэальны тэрмін скараціўся да 1,5 гадоў.\nЯк абраза былі расцэнены словы актывіста ў адрас суддзі суда Савецкага раёна Кірыла Палулеха, які вёў яго адміністрацыйны працэс пасля акцыі «Чарнобыльскі шлях» 28 красавіка ў Менску.\nРаней Юрый Рубцоў заяўляў журналістам, што крымінальны пераслед у дачыненні да яго пачаўся з-за таго, што на судзе 28 красавіка ён узняў тэму карумпаванасці судоў. «На судзе я фактычна стаў гаварыць аб тым, што паміж судамі і выканаўчай уладай заключана сакрэтнае пагадненне. Улада закрывае вочы на тое, што суддзі робяць з пратаколамі судовых пасяджэнняў, у абмен на тое, што суддзі выносяць патрэбныя ўладзе рашэння ў дачыненні да палітычных актывістаў, якія пасля становяцца палітзняволенымі», – тлумачыў гомельскі актывіст.\nНа першым судовым пасяджэнні, якое прайшло 16 верасня, Рубцоў заяўляў, што 28 красавіка яго даставілі ў суд няголеным і без акуляраў, што абражала ягоную годнасць. Паколькі ён быў без акуляраў, то не змог азнаёміцца з матэрыяламі справы, таму і заявіў, што гэта «не суд, а судзілішча».\nПраваабаронца Валянцін Стэфановіч, які сачыў за судовым разборам, заявіў, што асуджэнне Рубцова на абмежаванне волі з накіраваннем ва ўстанову адкрытага тыпу, азначае з’яўленне ў Беларусі новага палітзняволенага.\n53-гадовы Юрый Рубцоў неаднаразова затрымліваўся і быў асуджаны за ўдзел у масавых акцыях апазіцыі. На шматлікія акцыі ён прыходзіў у майцы з апазіцыйнымі лозунгамі, у сувязі з чым атрымаў мянушку «чалавек у майцы».


На Міншчыне і Віцебшчыне не хапае міліцыянтаў?\n09.08.2011 13:32 5361 прагляд Смалявічы Мінск\nПікеты салідарнасці з Мікітам Ліхавідам у Смалевічах і Віцебску забароненыя на той падставе, што не стае праваахоўнікаў і медыкаў для забеспячэння парадку і медычнага абслугоўвання на акцыі.\nАктывісты ПАГА «Рух «За Свабоду» падалі заяўкі на правядзенне пікетаў у падтрымку рухаўца Мікіты Ліхавіда ў дзевяці гарадах Мінскай вобласці — Барысаве, Жодзіне, Смалявічах, Крупках, Маладзечне, Салігорску, Слуцку і Бярэзіне. Услед за адмовай, якую выдаў Маладзечанскі райвыканкам, супраць правядзення акцыі выказаўся ўжо і Смалявіцкі райвыканкам.\nУпраўляючая справамі апошняга спадарыня Клюева спаслалася на тое, што ані Смалявіцкі РАУС, ані УЗ «Смалявіцкая ЦРБ» фактычна не здольныя выканаць свае функцыі па забеспячэнні, у выпадку неабходнасці, парадку і аказанню медыцынскай дапамогі ўдзельнікам інфармацыйнай акцыі, колькасць якіх не павінна была перавышаць усяго дзесяць чалавек.\nПадобны адказ атрымаў віцебскі каардынатар Руху «За Свабоду» Хрыстафор Жаляпаў ад гарадской станцыі хуткай і неадкладнай дапамогі і аддзела ўнутраных спраў адміністрацыі Чыгуначнага раёна Віцебска. Нібыта ўсе медыкі і міліцыянты задзейнічаны ў дзіцячых лагерах, на спартовых святах і фестывалях.\nЦынізм уладаў уражвае. Заяўленая колькасць пікетоўцаў не мусіла перавышаць дзесяць чалавек. Для аховы парадку на ім цалкам хапіла б прысутнасці ўчастковага. Асабліва дзіўна гучыць спасылка на недахоп супрацоўнікаў міліцыі для забеспячэння парадку на акцыі у святле вядомага факту, што колькасць супрацоўнікаў сілавых структураў у краіне ў разы перавышае аналагічныя лічбы ў краінах-суседзях.\nНагадаем, што з сотні заявак на пікеты салідарнасці з Мікітам Ліхавідам, пададзеных актывістамі Руху «За Свабоду» па ўсёй краіне, не задаволена ніводнай.\nЛюдзі: Мікіта Ліхавід 110 Сяргей Салаш 22 Хрыстафор Жаляпаў 125 Алесь Бяляцкі 108\nТэгі: пікеты 110 салідарнасць 93 палітзняволеныя 197


Маленькія людзі на вялікіх карцінах | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Мастацтва » Маленькія людзі на вялікіх карцінах\nМаленькія людзі на вялікіх карцінах\n«Вялікія мары маленькіх людзей» — так называецца персанальная выстаўка беларускага мастака Валянціна Губарава, якая адкрылася нядаўна ў Нацыянальным мастацкім музеі. На святочнай імпрэзе сабралася шмат знаўцаў мастацтва, дзеячаў культуры і аматараў жывапісу. У рамках выстаўкі выдавецтва «Чатыры чвэрці» прэзентавала новае выданне — мастацкі альбом «Валянцін Губараў». Усе ахвотныя змаглі набыць яго і ўзяць аўтограф у мастака.\nКрокі ў творчасці\nВалянціна Губарава добра ведаюць як у Беларусі, так і па-за яе межамі. Яго персанальныя выстаўкі паспяхова прайшлі ў многіх краінах Еўропы. Карціны В. Губарава знаходзяцца ў Музеі мастацтва Санкт-Пецярбурга XX—XXI ст. (Расія), музеі Zimmerli Art Museum (ЗША), галерэі ProArt Gallery (ААЭ) і інш., а таксама ў шматлікіх прыватных калекцыях у Беларусі, Расіі, ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі, Італіі, Германіі, Аўстрыі, Японіі, Ізраілі.\nВалянцін Аляксеевіч нарадзіўся ў 1948 годзе ў Ніжнім Ноўгарадзе, скончыў Горкаўскае мастацкае вучылішча, затым факультэт графікі Маскоўскага паліграфічнага інстытута. У 1975 годзе пераехаў у Беларусь. Цяга да творчасці з’явілася яшчэ ў дзяцінстве, калі ён змалёўваў па клетках з паштовак карціны рускіх мастакоў — І. Левітана, А. Саўрасава, Ф. Рашэтнікава. На 3-м курсе вучылішча В. Губараў адкрыў для сябе работы Дж. Полака, П. Сезана, В. Ван Гога, А. Маціса і пачаў шукаць уласны стыль. І, трэба прызнацца, знайшоў. У стылі наіўнага жывапісу мастак працуе і па сёння.\nКарціны Валянціна Губарава штогод выстаўляюцца ў Францыі, пачынаючы з 1991 года. У 1994-м мастак заключыў эксклюзіўны кантракт з французскай галерэяй «Les Tournesols», з якой і сёння працягвае супрацоўніцтва, а ў 2006 годзе пачаў супрацоўнічаць з мастацкай галерэяй «Ла-Сандр Арт». Між тым работы В. Губарава выстаўляюцца на аўкцыёнах «Christie’s» у Лондане, «Drouot Richelieu» і «Taschen» у Парыжы, «KINSKY» ў Вене. Творчасці яго прысвечаны адзін з альбомаў папулярнай серыі «Найлепшыя сучасныя мастакі» расійскага выдавецтва «Дырэкт-Медыя», дзе Валянцін Аляксеевіч стаіць у адным шэрагу з Фрыдай Кало, Эндзі Уорхолам, Эдвардам Мункам, Фрэнсісам Бэканам і іншымі агульнапрызнанымі класікамі.\nШмат людзей адгукаюцца на работы В. Губарава ўласнай творчасцю. Так, у Германіі выйшаў альбом, у які ўключана каля 400 вершаў. «Паэтэса з Расіі апублікавала мае карціны, а побач, на іх сюжэт — свае вершы. А тры мастачкі з Масквы стварылі інсталяцыю метраў на 12, дзе ўзнавілі мастацкі свет лялек… Такое вось другое жыццё маіх персанажаў. А год таму Нацыянальны казанскі тэатр папрасіў дазволу паставіць спектакль па сюжэтах маіх карцін», — адзначае мастак.\nНепаўторны стыль Валянціна Губарава крытыкі адносяць да «прымітывізму», або «наіўнага жывапісу». Гэта стыль, у якім форма спецыяльна спрашчаецца. Тут галоўнае — перадаць пачуцці, настрой і ідэю. У карцінах В. Губарава ёсць сарказм, іронія, гратэск, але яны па сваёй сутнасці добрыя, душэўныя і павучальныя.\nРаботы мастака нельга назваць наіўнымі літаральна. Уяўная наіўнасць і прастадушнасць выступаюць формай, пры дапамозе якой ствараецца своеасаблівая губараўская атмасфера рамантызацыі паўсядзённасці, здольная прыцягваць гледачоў рознай ступені дасведчанасці. Аднак аб майстэрстве і высокім прафесіяналізме сведчаць бездакорная дакладнасць і вытрыманасць стылю, змястоўная насычанасць кожнай карціны. У работах Валянціна Аляксеевіча так званая наіўнасць глыбока прадумана і па-майстэрску рэалізавана. Сюжэты складаюцца з мноства асобных старанна выкананых дэталяў, пры гэтым кампазіцыя ўяўляецца суцэльнай і гарманічнай, а дэталізацыя стварае дадатковы сэнс, у выніку чаго вонкава наіўная карціна становіцца шматслаёвай, насычанай рознаўзроўневымі падтэкстамі. Таму работы В. Губарава выклікаюць самыя розныя пачуцці: настальгію, смех, іронію, захапленне, расчуленасць, разважанні пра сэнс жыцця... Мастак валодае стылістычнымі прыёмамі, якія падкупляюць гледача. Тонкі гумар, сарказм, назіральнасць, веданне жыцця і побыту жыхароў правінцыйнай глыбінкі — усё гэта стварае каларытны губараўскі стыль, які можна адчуць на выстаўцы.\n«Адной аб’яднанай ідэі ў гэтай выстаўцы няма. Адзінае, што аб’ядноўвае ўсе мае карціны, — гэта людзі. У мяне няма ні адной карціны без людзей. І гэта не чэмпіёны, не пераможцы спаборніцтваў, не прыгажуны, не рэкардсмены. Гэта простыя, звычайныя людзі — маленькі чалавек, які заўсёды прыцягваў маю ўвагу. Я люблю і чэмпіёнаў, але іх дублёры ў маёй душы знаходзяць больш спагады. Таму яны і жывуць на маіх карцінах, я іх люблю», — падкрэслівае Валянцін Аляксеевіч.\nСюжэты і персанажы\nВалянцін Губараў стварае цёплыя настальгічныя сюжэты, і кожны з іх нагадвае кадры з кінастужкі даўніх часоў. Бігудзі, дываны з аленямі на сценах, гітара з бантам, хрустальны сервіз у шафе — усе гэтыя савецкія атрыбуты міжволі выклікаюць сумную ўсмешку.\nМастак прызнаецца, што не прыдумвае сюжэты для сваіх работ. Ён проста жыве, назіраючы за рэчаіснасцю пад асаблівым ракурсам, уласцівым толькі творчым асобам. Тое, што ён бачыць вакол, успрымае шчыра і непасрэдна. А, натхніўшыся, пачынае тварыць, адлюстроўваючы ўсё тое, што падгледзеў у самога жыцця: і мужыкоў, якія засядзеліся ў гасцях, і жанчыну, якая развешвае бялізну ці гатуе яечню, і дзеда, які праз шчыліну ў плоце сочыць за суседкай, і яшчэ шмат чаго, чым багата правінцыйнае жыццё.\nУ адным інтэрв’ю пра жыццё ў правінцыі В. Губараў адзначыў: «У маім уяўленні гэта ідылія: там дрэвы вышэй за дамы, побач тоўстыя каты, сабакі і куры, людзі вітаюцца адно з адным. І няма ў іх каменя за пазухай, яны заўсёды гатовыя дапамагчы. Нават калі ноччу табе спатрэбіцца на вакзал, такі чалавек дапаможа давезці чамаданы. Чыстыя душой, добрыя людзі, якія не здольныя ні падмануць, ні падвесці. Гэта і ёсць мае персанажы. Таму назва гэтай выстаўкі — “Вялікія мары маленькіх людзей”».\nЖанчына, здаецца, і сапраўды цэнтральны герой у творчасці мастака. Прытым В. Губараў паказвае яе ў самым сакавітым, зусім не ідэалізаваным вобразе — пышных формаў, немаладых гадоў, але ўсё такую ж прыгожую і прывабную. Мастак выказвае ўдзячнасць жанчыне, паказвае яе шчырую і зразумелую прыгажосць. Вось яна выбірае сукенку, чакае мужа, вось паказвае дулю, тут разважае, марыць, тут з кубачкам кавы глядзіць тэлевізар, а тут разводзіць плёткі з суседкай ці нясе курыцу. І ва ўсіх праявах яна арганічная. Такой уяўляе жанчыну Валянцін Губараў.\nВыразна прасочваецца любоў мастака да хатніх жывёл. Амаль на кожнай рабоце можна заўважыць ката ці сабаку. Вось разглядваеш карціну за карцінай, і з’яўляецца нейкі азартны інтарэс адшукаць ката. З першага погляду здаецца, што няма, а потым угледзішся — і вось ён недзе на дальнім плане схаваўся пад дахам ці на падаконніку.\nШматпланавасць і многасюжэтнасць у рамках адной карціны зачароўвае. Тут сапраўдная прастора для думак і фантазіі гледача. Можна непрыкметна правесці шмат часу, паасобку разглядваючы кожную дэталь. І так з мноства маленькіх эпізодаў нараджаецца адна гісторыя.\nЗдаецца, што лейтматывам творчасці Валянціна Губарава выступае слова «цеплыня». Прычым у розных яе праявах. Гэта цеплыня чалавечых пачуццяў, узаемаадносін, паўсядзённага жыцця, маленькіх радасцей, вялікіх мар, цеплыня ўтульнага дома і чалавечай душы. Іншы раз яна прыемная, сагравальная, а бывае — з прысмакам смутку, шчымлівая, з гарчынкай.\nКарціны В. Губарава маюць адначасова аднолькавае і рознае колеравае напаўненне. У цэлым, можна выдзеліць дзве плыні. Адна адлюстроўвае глыбокія, насычаныя, кантрасныя і сакавітыя колеры, што адпаведна перадаюць настрой пазітыву і радасці жыцця. Другая плынь напоўнена цёмнымі колерамі і адценнямі: шэрымі, чорнымі, карычневымі тонамі. Карціны гэтай плыні выклікаюць у гледача жаданне паразважаць над сур’ёзным і вечным. Яны якраз і перадаюць цеплыню з прысмакам смутку і надзеі. Такі ўдалы баланс не замыльвае пачуцці, а дазваляе адчуць іх больш ярка.\n«Маленькі чалавек» у творчасці В. Губарава вельмі прываблівы. «Хто бачыць мае карціны першы раз — заўважае насы, вушы, іншыя дэталі. Хто глядзіць трэці раз, на гэта ўжо не звяртае ўвагі, як і я. Для мяне гэта такія ж звычайныя людзі, як і мы з вамі. Я даўно ўжо не езджу на тралейбусах і ў метро, перамяшчаюся на машыне, але ўвесь час углядаюся ў людзей. А яны ж усюды аднолькавыя», — падкрэслівае мастак.\nАпошні раз у Мінску карціны Валянціна Аляксеевіча экспанаваліся пяць гадоў назад, таму выстаўка «Вялікія мары маленькіх людзей» — сапраўднае свята для жыхароў і гасцей сталіцы. Пазнаёміцца з яго работамі (экспануецца 50 карцін), узняць настрой тонкім гумарам, яркасцю і сакавітасцю фарбаў можна да 18 ліпеня.\nІранічная фантасмагорыя Валянціна Губарава\nМастацкія і жыццёвыя мары Валянціна Губарава\nРаботы Валянціна Губарава выстаўлены на гарадской плошчы Мінска\n«Вялікія мары маленькіх людзей»\n4298 Месяц актыўных продажаў і ... танных кватэр ужо няма. У сталіцы ў жніўні амаль цалкам «вымылі» ўсё бюджэтнае жыллё\n3607 «Ніякія межы больш не падзеляць нашу родную зямельку — Беларусь»\n2273 Як маладая старшыня агракамбіната «Зара» развівае знакамітую гаспадарку


Як Covid-19 змяніў вопыт кліентаў | Навіны электроннай камерцыі\nПершыя дні і тыдні пандэміі прымусілі кампаніі распачаць значныя змены для вопыту кліентаў. Больш чым праз год, пры тым, што рызыка заражэння па -ранейшаму высокі і нягледзячы на высокі працэнт вакцынацыі ў вялікай колькасці краін, многія з гэтых змяненняў ператварыліся ў звычку.\nІ паколькі звычкі, як правіла, захоўваюцца, нават з вакцынамі, многія галіны прамысловасці сутыкаюцца з іншымі перспектывамі на будучыню. Такім чынам, як кампанія можа мець такі баланс у свеце, які ўжо змяніўся? Вось некалькі саветаў для кампаній, якія шукаюць адаптуйце свае доўгатэрміновыя стратэгіі вопыту работы з кліентамі.\n1 Прыміце вопыт онлайн -кліентаў\n2 Перакалібруйце асабісты вопыт\n3 Лепшае з абодвух светаў\nПрыміце вопыт онлайн -кліентаў\nПаколькі так шмат жыцця змянілася ў Інтэрнэце, і вялікая частка яго, верагодна, застанецца ў будучыні, прыйшоў час пераканацца, што досвед працы з кліентамі ў Інтэрнэце распрацаваны з такой жа асцярожнасцю, як і вопыт асабістага разбору.\nДа COVID-19 большасць пакупнікоў прымала рашэнні аб пакупках у краме, выбіраючы прадукты з улікам таго, што бачылі, дакраналіся і параўноўвалі на паліцах. У выніку кампаніі ўкладвалі сродкі ў планы размяшчэння паліц, акцыі ў крамах і прадаўцы тавараў з мэтай павелічэння бачнасці і продажаў.\nЦяпер шмат людзей заказваюць праз Інтэрнэт, таму ўвесь працэс прыняцця рашэнняў для кліентаў адрозніваецца.\nДастаўка і самавываз дадалі да кліента новыя крокі і новых людзей. Крамы зараз поўныя супрацоўнікаў і падрадчыкаў, якія робяць заказы для кліентаў. Гэтыя пакупнікі больш зацікаўлены ў хуткасці і дакладнасці чым здзелкі, таму на іх не ўплываюць акцыі. Усё, чаго хочуць пакупнікі прадукцыя ёсць у наяўнасці, якія лёгка вызначыць, зразумелыя і простыя.\nПеракалібруйце асабісты вопыт\nНяма сумневу, што асабісты досвед працы з кліентамі атрымаў найбольшы ўплыў ад пандэміі. І для многіх рознічных гандляроў гэты рознічны досвед заўсёды быў важным. Цяпер, нават калі вы пойдзеце ў краму, гэта так адзінокі вопыт і гэта вельмі адрозніваецца для стварэння брэнда.\nСпажыўцы хочуць ведаць, што кампанія клапоціцца пра іх, улічваючы ўсю нявызначанасць, якая існуе зараз.\nТым не менш, гэта не можа быць толькі дэзінфікуе сродак для рук і ніякі стыль, асабліва для брэндаў, якія маюць моцную эмацыйную прывабнасць і дзе абслугоўванне кліентаў, як правіла, менш транзакцыйнае і больш адносіны. Гэтыя кампаніі павінны быць асабліва творчымі стварэнне брэнда.\nЛепшае з абодвух светаў\nЦі застануцца такія эксперыменты, як рынкі выхаднога дня? Важна памятаць, што пастаянна змяняецца асяроддзе азначае пастаянныя магчымасці вучыцца і адаптавацца.\nУ рэшце рэшт, па меры асядання пылу з новай рэальнасці пасля COVID, арганізацыі, якія праводзілі эксперыменты, будуць мець у сваім распараджэнні значна больш інструментаў.\nНапрыклад, адукацыя даўно разглядаецца як галіна, устойлівая да змен: настаўнікі вызначаюць інфармацыю, якую хочуць выкладаць, усталёўваюць падыход да выкладання гэтага матэрыялу, а потым дастаўляюць яго вучням у класе. Пераход да дыстанцыйнага навучання змяніў гэта. У працэсе ён прадставіў новыя магчымасці ўзаемадзеяння настаўнікаў і студэнтаў.\nКожнага прымушалі рабіць тое, чаго яны ніколі не планавалі, і тое, што было засвоена, - тое, што многія з гэтых новых метадаў дазваляюць рабіць тое, што раней не было магчымым - тое, што шмат у чым значна пераўзыходзіць тое, што вы рабілі раней.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны ECommerce » Электронная камерцыя » Як Covid-19 змяніў вопыт кліентаў\nПарады, каб дасягнуць поспеху ў стратэгіі лаяльнасці кліентаў вашай кампаніі


18 верасень 2012, 15:10\nАпазыцыйныя партыі ў сямі тысячах участковых выбарчых камісіях прадстаўляе 61 чалавек, астатніх вылучэнцаў апазыцыі мясцовыя ўлады адхілілі.\nТыя апазыцыянэры, якіх уключылі, застаюцца ў гэтых камісіях у абсалютнай меншасьці сярод шматлікіх прадстаўнікоў працоўных калектываў, актывістаў БРСМ, «Белай Русі». Тым ня менш яны спадзяюцца спыніць магчымыя спробы фальсыфікацыі.\nІрына Лявіцкая абраная сябрам 4-й участковай камісіі 3-й Берасьцейскай Усходняй акругі, яна была вылучаная АГП. У аўторак спадарыня Лявіцкая дзяжурыла на ўчастку падчас датэрміновага галасаваньня. Ніякіх парушэньняў, масавага падвозу людзей пакуль не зафіксавала. Палова сябраў яе камісіі прадстаўляюць радыётэхнічны завод, старшыня — начальнік аддзелу кадраў гэтага прадпрыемства. Пакуль канфліктаў зь іншымі сябрамі камісіі ў Лявіцкай не было.\nІрына Лявіцкая працуе ў камісіі другі раз. Яна мае досьвед, як трэба кантраляваць, каб не дапусьціць фальсыфікацыяў:\n«Калі скончыцца мой тэрмін дзяжурства на галасаваньні, я пастаўлю подпіс на паперцы, якою заклейваецца скрыня. Тут прысутнічаюць назіральнікі ад нашай партыі, АГП, яны таксама за гэтым сочаць, каб усе подпісы стаялі. У канцы кожнага дня буду прыяжджаць і абавязкова на паперы, якой заклейваецца шчыліна ў скрыні, ставіць свой подпіс».\nЗ папярэдняга досьведу Ірына Лявіцкая ведае, што фальсыфікацыі адбываюцца шляхам масавага ўкідваньня бюлетэняў у асноўны дзень галасаваньня:\n«Усе сябры камісіі ходзяць са скрынямі па хатах — да тых, хто ня можа прыйсьці на ўчастак. Калі такіх, хто не зусім даспадобы, адправіць, то ў гэты час можна рабіць усё што заўгодна. А хадзіць мы мусім абавязкова, як усе сябры камісіі».\nУ акрузе, у якой працуе Ірына Лявіцкая, не засталося апазыцыйных кандыдатаў. Кандыдат ад АГП зьняўся. Цікавасьць да выбараў малая, людзі мяркуюць, што гэтыя выбары нічога ня зьменяць, таму ўладам будзе складана забясьпечыць яўку, — кажа спадарыня Лявіцкая. Яна працуе ў кінавідэапракаце і ў асноўны дзень галасаваньня павінна быць на працы. Начальства пакуль не пагадзілася яе адпусьціць працаваць у камісію на 23 верасьня.\nАктывіст Партыі левых «Справядлівы сьвет» Анатоль Ветраў на сваім 18-м участку ў Воршы пакуль парушэньняў не зафіксаваў. Спадар Ветраў — пэнсіянэр, ён адзіны прадстаўнік апазыцыйнай партыі ў сваёй камісіі і зьбіраецца сачыць, каб не было ніякіх маніпуляцыяў, у тым ліку ў ноч перад асноўным днём галасаваньня:\n«Я буду глядзець па сытуацыі. Я якраз буду дзяжурыць і буду ўсю ноч там знаходзіцца. Я вартаўніком яшчэ працую і якраз буду там ноччу вартаваць».\nАнатоль Ярмак вылучаны Партыяй БНФ у склад участковай выбарчай камісіі Берасьцейскай цэнтральнай акругі. Ён кажа, што яго рэдка запрашаюць у камісію, дзе астатнія сябры прадстаўляюць электрамэханічны завод, а кіруе ўсім намесьніца дырэктара па ідэалёгіі. Анатоль ня ўпэўнены, што яму ўдасца пракантраляваць працу камісіі:\nя магу бачыць тое, што відавочна, што ляжыць на паверхні...\n«Ня ведаю, на мой погляд, я магу бачыць тое, што відавочна, што ляжыць на паверхні. А нейкія асноўныя махінацыі — я ня ведаю, ці ўдасца мне аднаму іх вылічыць, калі такія будуць».\nІрына Данілеўская была адзінай прадстаўніцай БНФ, каго ўключылі ў склад участковых камісіяў Горадні. Але яе адклікалі на яе ж просьбу:\n«Асабіста я таксама байкатую гэтыя выбары. Ня бачу сэнсу абсалютна ніякага. Нават быць сябрам камісіі. Трэба быць як мінімум старшынёй ці сакратаром, каб нешта вырашаць ці ўплываць».\nІрына Данілеўская мяркуе, што сваім сыходам з камісіі яна спрасьціла працу вэртыкалі:\n«Але пры гэтым я ня думаю, што магла б нейкім чынам уплываць. Калі б я ня мела працы, я б уплывала, нэрвы папсавала б дакладна».


http://spring96.org/be/news/69079 2014 2014-02-12T14:43:09+0300 2014-02-12T14:43:09+0300 2014-02-12T14:44:11+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/agregaty-factory1.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЧытач Barysau.by Дзмітрый Х. даслаў дакумент (гл.фота), падпісаны Андрэем Лобачам, дырэктарам завода "Агрэгаты". Напрацягу 2014 года на прадпрыемстве павінна адбыцца т.зв. «аптымізацыя» колькасці працоўных ў бок яе радыкальнага змяншэння. Амаль кожны сёмы работнік ААТ «БЗА» будзе адпраўлены на вуліцу.\nСкарачэнне закране падаўляльную большасць аддзелаў і цэхаў. Такім чынам, на заводзе «Агрэгаты» з 1 420 работнікаў да канца года павінны застацца 1 204. Звальненні будуць адбывацца штомесячна.\nНагадаем, што прэм'ер-міністр Беларусі Міхаіл Мясніковіч у інтэрв'ю праграме «Карціна свету» на тэлеканале «РТР-Беларусь»заявіў, што краіне патрэбна беспрацоўе. «Мы шмат гаворым аб адказнасці дырэктара, галоўнага канструктара — гэта ўсё зразумела. Але калі сотнямі з прадпрыемства звальняюцца за парушэнне працоўнай і вытворчай дысцыпліны і потым пераходзяць на другі бок вуліцы і уладкоўваюцца на новае прадпрыемства — так быць не можа. Павінен быць рынак працы. Калі той жа рабочы не будзе адчуваць дыхання ў патыліцу — ён абавязкова будзе працаваць дрэнна. Прынамсі, не заўсёды якасна».\nАдказваючы на пытанне вядучага праграмы Юрыя Казіяткі, ці патрэбна беспрацоўе, Мясніковіч заявіў: «Патрэбна». 3-4%, па яго словах, гэта нармальна, паведамляе БелаПАН. «Калі мы гаворым аб рынкавых адносінах, то павінен быць рынак працы. І наймальнік на рынку працы мае права выбіраць лепшых», — канстатаваў прэм'ер-міністр.\n12.02.2014 Тэгі: правы працоўных


Складаны маркетынг электроннай пошты Martech Zone\nПятніца снежань 26, 2008 Нядзелю, Кастрычнік 4, 2015 Douglas Karr\nГэта рэкламная публікацыя. Людзі Interspire падымаюць планку праграмнага забеспячэння пастаўшчыка паслуг электроннай пошты сваім найноўшым абнаўленнем, Маркетолаг электроннай пошты Interspire.\nІнтэрспір прапануе дынамічнае і надзейнае рашэнне па маркетынгу электроннай пошты, якое пастаўляецца як даступны усталяваная на серверы версія альбо як размешчаны ў Інтэрнэце раствор. Адна з самых унікальных функцый у іх апошняй версіі (5.5) - іх апошняе спліт-тэставанне A / B.\nТыповая прапанова A / B патрабуе:\nВыпадковая выбарка, узятая з вашага спісу абанентаў\nРазбіце выпадковую выбарку на тэставыя групы для кожнага электроннага ліста\nКампанія па электроннай пошце адпраўляецца адначасова ў кожную групу выбаркі\nАдпраўце астатнім з пераможным вынікам\nInterspire аўтаматызуе тэсціраванне A / B па электроннай пошце\nГеніяльная асаблівасць раздзельнага тэсціравання электроннай пошты Interspire заключаецца ў тым, што іх праграмнае забеспячэнне аўтаматычна вышле поўны спіс па электроннай пошце па выніках аналізна-тэставання!\nРазам са спліт-тэставаннем і аўтаматызацыяй, апошні выпуск іх праграмнага забеспячэння па электроннай пошце дададзены наступныя функцыі:\nТрыгеры - Стварайце перыядычныя паведамленні электроннай пошты пра дзень нараджэння, перамяшчайце / выдаляйце кантакты ў / з некалькіх спісаў на аснове таго, адкрылі яны вашу электронную пошту альбо націснулі на пэўную спасылку і шмат іншага.\nПратокаванне падзей - Уручную рэгіструйце такія падзеі, як тэлефонныя званкі і сустрэчы. Аўтаматычная рэгістрацыя падзей стварае падзея для кантакту, калі ён атрымлівае электронны ліст / аўтаадказчык, адкрывае электронны ліст альбо націскае спасылку, каб вы ці ваша каманда маглі ўвесь час бачыць іх дзеянні, робячы вас больш інфармаваным прадаўцом.\nЖурнал нядаўняй актыўнасці - Вашы нядаўна даступныя элементы (кантакты, спісы, кампаніі і г.д.) заўсёды даступныя ў верхняй частцы экрана, што палягчае вяртанне туды, дзе вы спыніліся.\nГрупоўка спісаў кантактаў - Выкарыстоўвайце папкі і перацягванне для сартавання і ўпарадкавання спісаў кантактаў у кіраваныя групы. Ідэальна для прадаўцоў электроннай пошты, якія маюць дзясяткі ці сотні спісаў.\n20 новых убудаваных шаблонаў электроннай пошты - Ёсць новыя дызайны, а таксама дызайны, якія адпавядаюць знешняму выгляду вашага Інтэрнэт-крамы Interspire. Цяпер вашы крамы і кампаніі па электроннай пошце могуць выкарыстоўваць аднолькавы брэнд.\nКалі вы хочаце інтэграваць у сваю заяўку рашэнне па электроннай пошце, Маркетолаг электроннай пошты Interspire таксама мае вельмі надзейны API на аснове REST. Іх дакументацыя ўключае ў сябе масу ўзору кода PHP!


— Та-а-ак, Глеб Паўлавіч, — працягнуў Валошын. — Былі б большыя камяні, маглі б з табой і ў лоб атрымаць... Што за бясчынства?! Гэта ж — небяспека для людзей!\nУ гэты момант мы зрабілі галоўную памылку — не спыніліся і не выклікалі ДАІ. Па-першае, бо напраўду прыпазняліся. Па-другое — страшна было спыняцца, каб яшчэ большую порцыю камянёў не атрымаць! Аднак мы сфатаграфавалі "крыўдзіцеля", каб адшукаць пасля адказных.\n— Нічога вы не зробіце ў вашай сітуацыі! — адказвае мне Васіль МЯХВЕДЗЬ. — Калі такое здарылася, трэба было выклікаць ДАІ, каб яны гэта пацвердзілі. Па-другое, машына абсталяваная мігалкай — вы павінны бачыць, што наперадзе небяспека... Таму ваш выпадак застанецца з вамі!\n— Вядома, дарма ДАІ не выклікалі, — кажа Ігар Аляксандравіч. — Вы ж ведаеце, што з дарожнікамі судзіцца заўжды цяжка, таму трэба мець дакладныя доказы...\nФармальна, бачыце, усё ў іх слушна. А тое, што гэты камень мог пабіць шкло цалкам і справакаваць аварыю? А тое, што ён мог прычыніць шкоду здароўю і жыццю кіроўцы? А тое, што новае шкло для машыны каштуе 1 мільён 200 тысяч? Гэтыя сколы можна, зрэшты, і "адрамантаваць" — каштуе каля 100 тысяч. Але гарантыі, што трэшчына не пойдзе, ніводная фірма не дае...\nАле як жа цяжка размаўляць з людзьмі, якія не прызнаюць сваіх памылак, усміхаюцца пры гэтым і могуць "толькі прынесці спачуванні"...


Прыцягальная «пятнашка»: Бабруйскі мастацкі каледж | Alma Mater - образование\nПрыцягальная «пятнашка»: Бабруйскі мастацкі каледж\nСвой паўвекавы юбiлей адзначае Бабруйскi мастацкi каледж № 15, цi «пятнашка», як яшчэ любоўна яго называюць. Нягледзячы на такi адметны ўзрост, ён поўнiцца маладымi галасамi, нацэлены на будучыню, перспектыву. Бываючы тут, гэткi настрой адразу адчуваеш.\nЦiкава, што пачыналася навучальная ўстанова са школы па падрыхтоўцы кадраў для дрэваапрацоўчай галiны: сталяроў, рэзчыкаў па дрэве, работнiкаў iншых прафесiй. Затым гэта прафесiйна-тэхнiчнае вучылiшча № 15. Прыбаўлялася педагогаў i навучэнцаў, сюды вучыцца прыязджалi з розных куткоў Саюза, ад Уладзiвастока да Калiнiнграда. Высокай была папулярнасць ПТВ. У многiм гэта звязана з дзейнасцю былога дырэктара Аркадзя Ларына, доктара педагагiчных навук, прафесара, якi чатыры дзесяткi гадоў аддаў любiмай справе. Пры iм i новыя карпусы выраслi, i навучальна-вытворчая майстэрня з’явiлася, гаспадарчы двор, музей, што ўмясцiў сем меншых – народнай творчасцi, працоўнай славы i iншых, якi i цяпер у добрым стане.\nНе страцiла свайго высокага статуса навучальная ўстанова i зараз, пасля перайменавання ў каледж. Цяпер у ёй па дзесяцi спецыяльнасцях навучаецца паўтысячы чалавек, шмат таленавiтых навучэнцаў, прэзiдэнцкiх стыпендыятаў. Рукамi майстравiтых хлопцаў i дзяўчат упрыгожаны двор, пад’язныя шляхi да навучальнай установы, а таксама шэраг гарадскiх сквераў, любiмых месцаў адпачынку гараджан. Ды дзе нi пабываеш, iх работа, адметнае выкананне!\nЗа час свайго iснавання навучальную установу закончылi больш за сто тысяч чалавек. Сярод iх такiя вядомыя iмёны, як пракурор Магiлёўскай вобласцi Эдуард Сiнькевiч, вядомы расiйскi мараплавец Фёдар Конюхаў i iншыя.\nЦяперашнi дырэктар Васiль Крычко таксама заканчваў гэтую навучальную ўстанову. Вельмi цiкавы, самабытны чалавек, мае тры вышэйшыя адукацыi i дзве сярэднiя спецыяльныя, прагны да ведаў, самаўдасканалення. Творчая асоба, ён аўтар некалькiх вершаваных зборнiкаў. Шмат iнiцыятыў зыходзiць ад яго, тая ж трохступеньчатая сiстэма навучання, калi на першым этапе навучэнцы набываюць рабочыя прафесii, на другiм – майстроў вытворчага навучання, на трэцiм (па скарочанай праграме – у Мазырскiм педiнстытуце, куды паступаюць) – выкладчыкаў па разнастайных дысцыплiнах.\nАдным словам, Бабруйскі мастацкі каледж i цяпер у надзейных руках. Што яшчэ сказаць пра яе? Жыве, працуе, не думае саступаць iмклiвай хадзе часу. Усё болей умацоўваецца кадрамi, паляпшае сваё фiнансавае, матэрыяльнае становiшча. Гэтаму дапамагаюць педагогi, навучэнцы, увесь калектыў. На тэрыторыi каледжа адкрылi спецыяльны магазiн па продажы сваiх вырабаў – карцiн, прадметаў дрэваапрацоўкi, чаканкi i iншых. Нядаўна французская дэлегацыя прыязджала, дык прадукцыя была нарасхват, настолькi яна спадабалася! Ды i бабруйчане добра яе разбiраюць, таму што ведаюць ёй кошт. шмат работ выконваюць па заказах. Так што капейка збiраецца немалая. Ды гэта, апрача ўсяго, яшчэ i практыка, павышэнне асабiстага майстэрства.\nВiншуючы «пятнашку» з яе заслужаным юбiлеем, хочацца пажадаць ёй нiколi не страчваць сваёй адметнасцi, быць заўжды маладой i прыцягальнай!\nСтатья Прыцягальная «пятнашка»: Бабруйскі мастацкі каледж


Эканоміка, 01 студзень 2018\n21:05, 28 сьнежань 2017\nЗатрыманы заслужаны будаўнік, які адбудоўваў малую радзіму Лукашэнкі\n27 сьнежня затрымалі дырэктара круглянскай ПМК № 266 Мікалая Патрончыка. Яго падазраюць у крадзяжы ў асабліва буйным памеры.\n14:20, 28 сьнежань 2017\nЛукашэнку запрашаюць на адкрытую размову з прадпрымальнікамі, хоць некалі ён і абяцаў «паціснуць руку апошняму прадпрымальніку» і называў тых «вашывымі блохамі».\n11:58, 28 сьнежань 2017\n08:42, 28 сьнежань 2017\nПаводле афіцыйнай статыстыкі, колькасьць стратных арганізацый прамысловасьці ў студзені-кастрычніку 2017 году ў параўнаньні з такім жа леташнім пэрыядам зьнізілася з 389 да 361, або на 7,2%, а іх удзельная вага — з 24 да 22%, але пры гэтым сумарныя чыстыя страты вырасьлі за год на 16,8% да 836,1 млн рублёў.\n19:28, 27 сьнежань 2017\n«Беларуснафта» не зьбіраецца пераходзіць на беларускую мову, нягледзячы на вынікі апытаньня ў сацсетках\nКампанія «Беларуснафта» ў найбліжэйшай пэрспэктыве ня мае намеру пераходзіць на беларускую мову пры абслугоўваньні кліентаў на сваіх аўтазаправачных станцыях.\n15:04, 27 сьнежань 2017\nЧыжоўскі рынак у Менску зноў прадаюць. Цана падскочыла амаль да 2 мільёнаў даляраў\nКонкурс па продажы менскага Чыжоўскага рынку заплянаваны на 28 сьнежня, перадае «Менск-навіны». Гэта будзе ўжо чацьвёртая з 2014 году спроба прадаць пляцоўку.\n21:05, 26 сьнежань 2017\nНамінальны налічаны сярэдні заробак работнікаў Беларусі у лістападзе склаў 836 рублёў 9 капеек.\n10:39, 26 сьнежань 2017\nПаводле Петрышэнкі, таваразварот «дасягнуў 26 млрд даляраў», але гэтулькі і было ў 2016 годзе.\n09:38, 24 сьнежань 2017\nУ Беларусі зьявяцца кансультанты па падатках\nУказ № 338 «Пра падатковае кансультаваньне» дзейнічае з 24 сьнежня.\n13:26, 23 сьнежань 2017\nБеларускі нацыянальны тэхнічны унівэрсытэт запусьціў праграму перападрыхтоўкі па спэцыялізацыі «Крыптавалюты і дэрыватывы». Пачатак заняткаў — 12 сакавіка 2018 года.\n12:49, 23 сьнежань 2017\nУ Гомельскай вобласьці кладуць асфальт у сьнежнае надвор’е. Відэафакт\nНягледзячы на сьнежнае надвор’е, рабочыя дарожнай службы кладуць новы асфальт у вёсцы Грабаўка Гомельскага раёна.\n22:03, 22 сьнежань 2017\nТрамп зацьвердзіў закон аб падатковай рэформе\n22 сьнежня прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп падпісаў законапраект пра падатковую рэформу, які на гэтым тыдні зацьвердзіў Кангрэс.\n18:43, 22 сьнежань 2017\nСвабода публікуе рэакцыі на гэтую навіну прадстаўнікоў ІТ-супольнасьці, якія бралі непасрэдны ўдзел у падрыхтоўцы рэзананснага дэкрэту\n15:26, 22 сьнежань 2017\nУвечары 22 сьнежня тэкст дэкрэту і зьвязаных зь ім прававых актаў зьявіўся на афіцыйным сайце кіраўніка Беларусі.\n13:33, 22 сьнежань 2017\nУ чацьвер беларускі «Паритетбанк» накіраваў пакет неабходных дакумэнтаў у Нацбанк Украіны з мэтай узгадненьня набыцьця 100% акцый ААТ «Сбербанк» (Украіна). Пра гэта паведамляе прэс-служба беларускага банка.\n12:27, 22 сьнежань 2017\nАбяцалі змагацца з пʼянствам, але выпуск айчынных вінаў у 2018 годзе павялічаць на 80%\nСавет міністраў Беларусі вызначыў квоту на выраб у 2018 годзе алькагольнай прадукцыі для рэалізацыі на тэрыторыі Беларусі.\n12:22, 22 сьнежань 2017\nЛукашэнка адказаў на «канфуз зь бюджэтам»: гэта «не ў мяне ў кішэні», «датэрміновых выбараў ня будзе»\n«Тыя выдаткі, што былі заплянаваныя ў бюджэце, я яшчэ на 10% скараціў, пералічыўшы гэтыя сродкі ў рэзэрвовы фонд прэзыдэнта, які ў бюджэце будзе – не ў мяне ў кішэні – і будзе выкарыстоўвацца па прапановах ураду і парлямэнту».\n11:27, 22 сьнежань 2017\nТэкст дэкрэту пакуль не апублікаваны. Паводле Лукашэнкі, галоўная мэта дакумэнту – «стварыць такія ўмовы, каб сусьветныя IT-кампаніі прыходзілі ў Беларусь, адкрывалі тут свае прадстаўніцтвы, цэнтры распрацовак і стваралі запатрабаваны ў сьвеце прадукт».\n10:06, 22 сьнежань 2017\nКрыптавалюты паваліліся: біткойн патаньнеў на 6 тысяч даляраў за 5 дзён\nШэраг крыптавалютаў рэзка ўпалі ў цане цягам вечара 21 сьнежня і ночы-раніцы 22-га. Самая папулярная – біткойн – страціла 30% ад гістарычнага максымуму, якога дасягнула 17 сьнежня.\n15:53, 21 сьнежань 2017\nАбноўлены «дармаедзкі» дэкрэт запрацуе толькі з 2019 году\nАбноўлены дэкрэт № 3 «Аб прадухіленьні сацыяльнага ўтрыманства» запрацуе «ў поўным аб’ёме» з 1 студзеня 2019 году. Пра гэта заявіў віцэ-прэм’ер Васіль Жарко пасьля нарады ў Аляксандра Лукашэнкі, піша БЕЛТА.\n14:50, 21 сьнежань 2017\nБеларусь адмаўляецца ад расейскай электраэнэргіі ўжо з 2018 году\nПрадпрыемства «Белэнэрга» дамовілася з расейскай кампаніяй «Интер РАО», што ў 2018 годзе ня будзе імпартаваць электраэнэргію з Расеі.\n12:58, 21 сьнежань 2017\n«Нешта такое істотнае, прарыўное толькі тады атрымліваецца, калі праводзяцца дасьледаваньні, у якіх вучоны нават не ўяўляе, да чаго ён прыйдзе».\n09:20, 21 сьнежань 2017\nНайбольш запатрабаваныя цяпер мэдсёстры (2446 вакансіяў), дактары (2269) і кіроўцы аўто (2164). Вакансіяў зусім няма для 22 беспрацоўных матросаў-ратаўнікоў, 9 зьбіральнікаў крэслаў, 7 біёлягаў, 7 кантралёраў энэргазьберагальных установаў, 7 здымшчыкаў-укладчыкаў.\n20:33, 20 сьнежань 2017\nЭўрапейскі суд пастанавіў, што Uber зьяўляецца транспартнай кампаніяй, а не службай наданьня лічбавых паслугаў.\n16:14, 20 сьнежань 2017\n15:51, 20 сьнежань 2017\n14:25, 20 сьнежань 2017\nЗь мінулага тыдня шэраг менскіх камэрцыйных кампаній атрымалі ад гарадзкіх уладаў пісьмовыя патрабаваньні працаўладкаваць пэўную колькасьць беспрацоўных. Tut.by перадаў адказы чыноўнікаў пра ўладкаваньне на працу «па разнарадцы».\n12:15, 20 сьнежань 2017\nБеларусь мае завяршыць пятую пяцігодку ў чатыры гады, — віцэ-прэм’ер Сямашка\nПапярэдняя «чацьвёртая пяцігодка» была праваленая па кожным з асобных паказьнікаў. Прэм’ер-міністар Беларусі Андрэй Кабякоў заяўляў пра задаволенасьць такімі вынікамі.\n21:49, 19 сьнежань 2017\nХто зь мільярдэраў разбагацеў ў 2017 годзе\nДзесяць мільярдэраў, якія зарабілі больш за ўсіх, у сукупнасьці павялічылі свой капітал на $ 204 мільярдаў.


Лібрэта: колькі ў гэтым слове… (2012 г., Літаратура і мастацтва) Пресса\nГлавная \_ Пресса \_ Лібрэта: колькі ў гэтым слове… (2012 г., Літаратура і мастацтва)\nЛІБРЭТА: КОЛЬКІ Ў ГЭТЫМ СЛОВЕ…\nУвазе чытачоў — працяг тэмы, якую абмяркоўвалі ўдзельнікі размовы за "круглым сталом" у Беларускім дзяржаўным акадэмічным музычным тэатры. Газетную версію той палемічнай размовы мы змясцілі ў сённяшнім нумары на стар. 4.\nКалектыў шаноўнага тэатра ў пошуках матэрыялу для стварэння арыгінальных беларускіх пастановак і з мэтай заахвочвання аўтараў, здатных рэалізаваць свой талент у працы над беларускай музычнай камедыяй (альбо аперэтай, альбо камічнай операй) ды над беларускім мюзіклам не толькі абвясціў адпаведны конкурс, але і наладзіў "разведку боем", прапанаваўшы выказацца многім зацікаўленым асобам. Пра што гаварылі за тэатральным "круглым сталом", чытач уяўляе. Збольшага, вядома. Бо "ў рэжыме рэальнага часу" дыскусія працягвалася добрыя пару гадзін і завяршылася калі не без знакаў прыпынку, дык на мностве пытальнікаў са шматкроп’ем. Так і павінна быць! Маштабны і нялёгкі творчы працэс у папулярным сталічным тэатры і вакол яго толькі пачынае разгортвацца, так што самыя вострыя дыскусіі з гэтай нагоды — наперадзе. І не толькі ў тым сэнсе, што цягам года (прыём конкурсных заявак абвешчаны да 1 снежня 2012 г.) будзе закручвацца конкурсная інтрыга. Напалу жарсцей можна чакаць і ў асяроддзі будучых творчых партнёраў.\nКажу гэтак не таму, што маю шматгадовы ўласны досвед у "нізкіх" драматургічных жанрах (напрыклад, напісанні сцэнарыяў музычных радыёспектакляў, праграм). А таму, што ёсць проста — шматгадовы досвед, які складаецца з грузу і легендарных, і не такіх ужо даўніх жыццёвых прыкладаў, назіранняў ды спараджае мноства пытанняў.\nЗ гісторыі вядома, што...\nШто найбольш дасканалыя музычна-сцэнічныя творы нараджаліся з-пад пяра тых кампазітараў, якія самі былі аўтарамі лібрэта (Р. Вагнер, П. Чайкоўскі). Што і кананізаваныя сёння ў якасці шэдэўраў узоры класікі ў свой час перажывалі кпіны крытыкаў, халодны прыём сваіх сучаснікаў, а то і правал ("Кармэн" Ж. Бізэ, "Шчаўкунчык" П. Чайкоўскага). Што лібрэта "Трубадура" Дж. Вердзі спецыялісты лічаць не проста заблытаным, а лагічна бязглуздым. Што венская аперэтачная класіка не мае пад сабой нейкага "драматургічнага абсалюту", бо лібрэта перажылі (і перажываюць) размаітыя пераніцоўкі, сцэнічныя рэдакцыі. Тое ж — лібрэта балетных пастановак.\nЗ гісторыі музычна-сцэнічных жанраў у Беларусі вядома, што...\nШто ў выніку супольнай працы з аўтарамі твора пастаноўшчыкі нярэдка станавіліся і суаўтарамі лібрэта. Што паважаныя кампазітары, пастаноўшчыкі ды лібрэтысты нават падчас аркестравых рэпетыцый нярэдка сварыліся. Зважаючы на тое, што опера — гэта драма, напісаная музыкай, рэжысёр дзеля дынамікі патрабаваў ад аўтара музыкі скарачэння ці перастаноўкі пэўных нумароў у партытуры, а балетмайстар, перакананы, што танец — гэта рух, "выкідаў" лірычна-сузіральныя старонкі, змушаючы кампазітара дапісваць напружана-рытмічныя такты дзеля эфектнай варыяцыі саліста. Кампазітар наракаў на суаўтара-лібрэтыста за "літаратурную" аднастайнасць і недахоп кантрастаў, на адсутнасць музыкі ў самім тэксце, перасыпаным шыпячымі ды свісцячымі зычнымі, а той настойваў на спеўным увасабленні свайго праблемнага для харавой артыкуляцыі доўгага верша з "прынцыпова важнымі філасофскімі думкамі"...\nЗа "круглым сталом" хтосьці ўбачыў праблему ў тым, каб звесці філолагаў і музыкантаў. На маю ж думку, праблема ў іншым. У тым, што наша інтэлігенцыя, якая паводле сваёй прыроды мусіць духоўна ды інтэлектуальна сілкавацца ад творчага асяроддзя, у тым ліку ад таго, што — сваё, што побач, прынамсі, цікавіцца ім, не робіць гэтага. Уражанне такое, што кампазітары, музыканты, літаратары не маюць патрэбы хадзіць у тэатр ці на вернісажы, калі, выбачайце за таўталогію, няма патрэбы. Што патэнцыяльныя лібрэтысты не цікавяцца філарманічнымі прэм’ерамі сваіх раўналетак. Што кампазітары і рэжысёры не гартаюць літаратурна-мастацкіх часопісаў, не цікавяцца айчыннымі краязнаўчымі ды гістарычнымі выданнямі... Дык каго з кім "зводзіць"? Каму і якія прапаноўваць тэмы, сюжэты для будучых мюзіклаў? Творчыя людзі, тым болей — моладзь, мусяць самі знаёміцца (завочна, праз творчасць!) з будучымі партнёрамі, шукаць аднадумцаў, наведваючы бібліятэкі, канцэрты, тэатры, галерэі, музеі, адпаведныя інтэрнэт-сайты. Цікавіцца навінамі культурнага жыцця і гісторыяй роднай культуры.\nІ ці варта баяцца айчыннай класікі, калі яна састарэла? Колькі можна жыць з аглядкай "на Маскву", адаптуючы для сцэны, хай сабе і таленавіта, папулярныя з часоў СССР кінагісторыі?\nНацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Якуба Коласа ставіць забытых "Ветрагонаў" У. Галубка з арыгінальнай і яркай музыкай У. Кур’яна. На сталічных сцэнах новае жыццё набываюць\nкамедыі Ф. Аляхновіча, В. Дуніна-Марцінкевіча, нацыянальныя вадэвілі, адмысловыя інсцэніроўкі. У ТЮГу нараджаецца кранальная сучасная казка пра Брыка і Шусю... У нотных сховах ляжаць пазабытыя творы М. Аладава, Я. Глебава, У. Дамарацкага, В. Іванова, створаныя для музычнай сцэны. Той самай, на якой ставіліся прэм’еры Ю. Семянякі, Р. Суруса...\nКалісьці Д. Шастаковіч, пасля рэдакцыі М. Рымскага-Корсакава, перааркестраваў оперныя старонкі М. Мусаргскага. А беларускі кампазітар Г. Вагнер зрабіў новую, сваю (аркестравую і літаратурную) рэдакцыю оперы М. Туранкова "Яснае світанне".\nНагоду і аснову для стварэння лібрэта музычнага спектакля, беларускага па форме і па сутнасці, знайсці можна. І таленавітыя аўтары ў нас, як слушна заўважана, ёсць. А паколькі кропка ў гэтай размове не пастаўлена, няхай выкажуцца на старонках "ЛіМа" літаратары, кампазітары, рэжысёры, артысты і тыя, для каго будуць стварацца новыя пастаноўкі. Апошняе слова ўсё ж за тэатрам. І за гледачом.\nЛітаратура і мастацтва. – 2012. – 6 студз. – С. 18.


ПРЫГАЖОСЬЦЬ, КАХАНЬНЕ І СЬМЕРЦЬ\nПрыгажосьць, сьмерць і каханьне непарыўна зьвязаныя паміж сабою ў гэтай гісторыі. Тры нігерыйкі прымусілі мільёны людзей сачыць за падзеямі ў Афрыцы.\n18-гадовая студэнтка Агбані Дарэга стала першай чорнаскурай прадстаўніцай афрыканскага кантынэнту, якая заваявала тытул “Міс сьвету”.\nА 30-гадовая Аміна Лаваль стала першай жанчынай у гісторыі Нігерыі, якая была асуджаная да сьмяротнага пакараньня забіцьцём каменьнямі за здраду мужу, зь якім яна разьвялася два гады таму.\nІсіома Даніэл, журналістка нігерыйскай газэты “This day”, была асуджаная да сьмерці духоўнымі лідэрамі Нігерыі. За артыкул аб прыгажосьці.\nЛёс маці траіх дзяцей Аміны Лаваль прыцягнуў увагу цэлага сьвету. Непісьменная нігерыйка нават ня ведала, колькі людзей падпісваюць адозвы ў яе абарону. У вёсцы, дзе яна жыве, няма ні радыё, ні тэлебачаньня.\nАмаль паўтара мільёны подпісаў у абарону нігерыйкі сабрала арганізацыя “Amnisty International”. Але апэляцыйны суд Нігерыі захаваў вырак шарыяцкага суда бязь зьменаў. У 2004 годзе Аміну Лаваль чакала выкананьне прысуду. І ёй заставалася толькі маліцца, каб які-небудзь снайпэр трапіў камянём ёй у скронь як мага хутчэй.\nАле жыцьцё Аміны Лаваль захавала прыгажосьць. Перамога Агбані Дарэгі азначала, што фінал сёлетняга конкурсу “Міс сьвету” будзе праводзіцца ў Нігерыі.\nІ ягонае правядзеньне апынулася пад пагрозай зрыву. Дзясяткі фіналістак конкурсу з розных краінаў сьвету заявілі аб сваім нежаданьні ўдзельнічаць у сьвяце прыгажосьці, якое праводзіцца ў краіне з такімі жорсткімі законамі. Улада Нігерыі не магла адмяніць прысуд шарыяцкага суду, тым ня менш, афіцыйна гарантавала жыцьцё Аміне Лаваль.\nПрыгажуня сабраліся ў Нігерыі і пачаліся рыхтавацца да фіналу конкурса.\nАле Ісіома Даніэль напісала ў сваім артыкуле, што прарок Мухамад ухваліў бы правядзеньне гэтага конкурса і нават, магчыма, пабраўся бы шлюбам з адной з удзельніцаў.\nАдразу пасьля публікацыі ісьлямскія лідэры Кадуны заклікалі мясцовых грамадзянаў выйсьці на акцыі пратэсту. У Нігерыі пачаліся масавыя сутычкі, якія цягнуліся чатыры дні. Загінулі прынамсі 200 чалавек, больш за 500 былі параненыя.\nАрганізатары конкурсу прыгажосьці былі вымушаныя скасаваць ягонае правядзеньне ў Нігерыі і тэрмінова прызначыць фінал у Лёндане.\nВойскі ўзялі кантроль над сталіцай і іншымі гарадамі Нігерыі. Але фатва – сьмяротны праклён, які вынес Ісіоме Даніэль кансіліўм духоўных лідэраў 21 ісьлямскай арганізацыі, застаўся.\nІсіома зараз вымушаная хавацца. Невядома, дзе яна знаходзіцца. Калі такая ж фатва была вынесеная ў 1989 годзе Салману Рушды за ягоныя “Сатанінскія вершы”, ён мусіў правесьці дзесяцігодзьдзі ў выгнаньні.\nШто будзе далей зь Ісіомай – невядома. Віцэ-губэрнатар штата Замфара на поўначы Нігерыі Мамуда Алію Шынкафі заявіў: “Любы мусульманін, дзе б ён ня быў, мусіць разглядаць забойства журналісткі, як свой рэлігійны абавязак”.


Oxford English Dictionary (OED) – самы аўтарытэтны ў свеце слоўнік англійскай мовы выдавецтва «Oxford University Press».\nСлоўнік змяшчае інфармацыю аб значэнні, вымаўленні і гісторыі больш за 500 тысяч слоў. Штоквартальна з’яўляецца каля 2500 новых запісаў.\nМова пошуку: англійская\nДоступ адкрыты да 31.10.2007\nOxford Scholarship Online – электронныя кнігі выдавецтва "Oxford University Press".\nБаза даных уключае поўныя тэксты больш за 1 200 электронных кніг. Вылучаюцца тэматычныя блокі па паліталогіі, філасофіі, рэлігіі, эканоміцы і фінансах. Значная частка кніг выпушчана ў 2002-2007 гадах.\nOxford Dictionary of National Biography - ілюстраваная калекцыя 55 000 біяграфій, што апісваюць жыццё вядомых асоб з усяго свету, якія мелі адносіны да гісторыі Вялікабрытаніі. Пошук можна ажыццяўляць паводле імя вядомай асобы, тэксту, спасылкі, спонсараў артыкулаў, ілюстрацый.


«Саскочыць з нафтавай іголкі Расеі» – ці дапаможа нафта з Казахстану?\nВынікі візіту ў Казахстан. Аляксандр Лукашэнка ў Нур-Султане ўзгадніў з Касым-Жамартам Такаевым умовы паставак казахстанскай нафты ў Беларусь. Гэта мусіць знізіць залежнасць ад расейскай нафты. Але Масква пакуль не адказала, ці дазволіць скарыстацца сваім трубаправодам. Іншых шляхоў танных паставак нафты за час кіравання Лукашэнкі не пабудавалі.\nНафтаправодам праз Расею Аляксандр Лукашэнка хоча імпартаваць казахстанскую нафту. Цалкам узгодненае кіраўнікамі Беларусі і Казахстану пагадненне сёння ў Нур-Султане аднак не падпісалі: Крэмль пакуль не пагадзіўся на транзіт. Перад візітам у Казахстан прагучала:\n«Калі Расея зацікаўленая ў развіцці нашага эканамічнага саюзу, яна не будзе гэтаму замінаць, бо калі мы пачнем блакаваць агульныя праекты ў ЕўрАзЭС, то як я часта кажу, іншыя краіны, як Беларусь і Казахстан, будуць шукаць шчасця на баку».\nУжо вядома, што Менск–Масква абмяркуюць магчымасць транзіту нафты трубаправодам «Дружба». Аб’ём праекту Казахстан называў яшчэ ў верасні – 3,5 млн. т. нафты і нафтапрадуктаў. З Расеі мы імпартуем 18 млн. т. толькі сырой нафты.\nАляксандр Заяц, эканамічны аглядальнік, намеснік рэдактара Tut.by:\n«Пастаўкі з Казахстану нафты і нафтапрадуктаў у аб’ёме да 3 мільёнаў тон можна разглядаць не як альтэрнатыву, а як дадатковую магчымасць для Беларусі, таму што магутнасці беларускіх НПЗ дазваляюць перапрацоўваць да 24-х мільёнаў тонаў».\nАльтэрнатыўнаю, на думку эксперта, была б сыравіна ў падобным да расейскага кошце. Там мы набываем нафту на 20 % танней за сусветныя кошты, чаго не запрапануе Такаеў. Але…\n«Прапускаць казахстанскую нафту ў Беларусь – гэта даваць Беларусі магчымасць саскочыць з нафтавай іголкі Расеі, нейкім чынам мінімалізаваць страты ад падатковага манеўру, таму Расея канешне кроўна зацікаўленая, каб уся нафта для Беларусі была нафтаю расейскаю», – мяркуе палітолаг Вольга Харламава.\nПадчас перамоваў Лукашэнкі і Такаева Мінфін Расеі даў адказ на спадзевы Менску атрымаць кампенсацыю ад Масквы за тое, што яна да 2024 года паступова пазбавіць Беларусь ільготаў на сваю сыравіну:\n«Прэтэнзіі Беларусі на кампенсацыю стратаў ад «падатковага манеўру» абмяжоўваюць суверэннае права Расеі на правядзенне ў нафтавым сектары ўнутранай палітыкі і не адпавядаюць прынцыпам дамовы аб Еўразійскім эканамічным саюзе».\nУ Маскве заяўляюць, што пытанне падаткаў на нафту абмяркуюць падчас рэалізацыі ўжо распрацаванай «дарожнай мапы» па ўніфікацыі падатковага заканадаўства Беларусі і Расеі. Хоць афіцыйны Менск цвердзіў – такога праекту не існуе. Пра збліжэнне Лукашэнка казаў толькі ў кантэксце Еўразійскай эканамічнай супрацы:\n«Як зрабіць так, каб мы найбольшую карысць атрымалі ад гандлю ўнутры саюзу. Для гэтага трэба здымаць барʼеры».\nПалітолаг Вольга Харламава мяркуе, што Расея не саступіць сваіх манапалістычных пазіцыяў. У пытанні дыверсіфікацыі паставак нафты маем незалежныя ад Масквы магчымасці:\n«Найбольш рэальныя перспектывы дасць адкрыццё яшчэ аднаго порту ў Грузіі. З 2021 года перспектывы транспартавання казахстанскай нафты ў Беларусь робяцца ўжо не фантастыкаю, а цалкам рэальнай магчымасцю».\nПраз 3 гады цана на расейскую нафту для нас уздымецца да ўзроўню сусветнай, і розніца – дзе набываць – будзе ўмоўнаю. Днямі сваю дапамогу ў транзіце нафты нам запрапанавала Літва.\n«Калі мы знойдзем нейкія спосабы вельмі канкрэтныя, то будзем з задавальненнем у гэтым удзельнічаць. Я так разумею, што ў беларускага боку ёсць патрэба ў дыверсіфікацыі, што наўпрост уплывае на энергетычную бяспеку».\nРанейшыя спробы купляць сыравіну за мяжою – у Іране, Венесуэле, Азербайджане – не апраўдалі сябе з эканамічнага гледзішча.\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка Казахстан Літва Лукашэнка нафта пастаўкі Расея Такаеў транзіт Юлія Цяльпук