Старшыня Калегіі Еўразійскай эканамічнай камісіі (ЕЭК) Тыгран Саркісян 31 жніўня прыняў удзел у этнакультурным свяце «Кыргызстан за еўразійскае адзінства» на тэрыторыі Дзяржаўнага музея-запаведніка «Кузьмiнкi-Любліна» ў Маскве. Мерапрыемства было прымеркавана да Дня незалежнасці Кыргызскай Рэспублікі і арганізавана Пасольствам Кыргызскай Рэспублікі ў Расійскай Федэрацыі сумесна з грамадскімі арганізацыямі кыргызскай дыяспары.\nВіншуючы кыргызскі народ ад імя ЕЭК з галоўным нацыянальным святам, Тыгран Саркісян падкрэсліў: «28 гадоў таму Кыргызстан абвясціў незалежнасць. З тых часоў на яго шляху былі і цяжкасці, і дасягненні. А ў 2015 годзе адкрылася новая старонка ў гісторыі краіны – Кыргызстан далучыўся да Еўразійскага эканамічнага саюза. І я ўпэўнены, што гэтае далучэнне было мудрым выбарам кыргызскага народа, які пераважнай большасцю падтрымаў яго. Таму што гэта адкрыла новыя магчымасці для эканамічнага і сацыяльнага росквіту Кыргызскай Рэспублікі».\nПершыя вынікі ўступлення Кыргызстана ў ЕАЭС, якія падвяла Камісія, сведчаць аб правільнасці выбару кыргызскага народа.\n«Кыргызская Рэспубліка атрымала сур'ёзныя эканамічныя выгады, якія даў выхад на адзіны еўразійскі рынак у 180 млн чалавек, - адзначыў Старшыня Калегіі ЕЭК. - Акрамя таго, гэта дазволіла грамадзянам Кыргызстана, як і грамадзянам усіх іншых дзяржаў-членаў, свабодна перамяшчацца па ўсёй тэрыторыі Саюза, атрымліваць працу, сацыяльную і медыцынскую падтрымку без дадатковых патрабаванняў. Яны ўсюды маюць роўныя магчымасці па ўладкаванні дзяцей у садкі, атрыманні адукацыі ў школах і вышэйшых навучальных установах. Гэта наша агульная культуралагічная прастора. І відавочна, што ўсё гэта стварае вельмі сур'ёзныя, фундаментальныя перадумовы для паспяховага руху наперад нашага Саюза».\nУ заключэнне Тыгран Саркісян пажадаў народу Кыргызстана шчасця, міру і далейшага росквіту.\nГосці і ўдзельнікі мерапрыемства пазнаёміліся з нацыянальнымі і культурнымі традыцыямі кыргызскага народа. У парку быў разгорнуты этнічны панадворак з юртамі, прайшлі выстава прыкладнога мастацтва і дэгустацыя страў нацыянальнай кухні. Адбыліся выступленні артыстаў кыргызскай дыяспары і прадстаўнікоў Культурных цэнтраў Асамблеі народаў Расіі і Еўразіі ў Маскве.


У Юрыя Рубцова нервовы зрыў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБылога беларускага палітвязня Юрыя Рубцова, які папрасіў прытулку ў Германіі, перавялі ў Нюрнбергу з адной мэдычнай клінікі ў другую для абследавання. Юры Рубцоў з жонкай пажылі ў намёце і спортзале, цяпер маюць пакой\nНямецкія дактары ў Нюрнбергу працягваюць назіраць за Юрыем Рубцовым і даследуюць стан здароўя палітуцекача з Беларусі, які паступіў да іх 14 снежня. «У яго быў нервовы зрыў, але што дакладна стала прычынай, мы цяпер высвятляем. Таксама праводзім ягонае мэдычнае абследаванне», — такія словы лекара з клінікі ў Нюрнбергу цытуе сын Юрыя Рубцова Віктар.\nВіктар Рубцоў апавёў „Радыё Свабода” пра вынікі размовы сваёй маці Ядвігі, жонкі Юрыя Рубцова, з расейскамоўным лекарам, які апякуецца хворым.\n«Лекар сказаў, што бацька будзе знаходзіцца ў клініцы не меней за 6 тыдняў. Умовы там добрыя, яму даюць усё неабходнае. Спадзяёмся, яму стане лепш. Лекары лічаць, што у яго быў нервовы зрыў, што гэта дакладна было не сэрца. І кажуць, што цяпер яму лепш, але патрэбны спакой. Наведаць яго пакуль не дазваляюць, усе кантакты пакуль будуць праз лекара. Маці сказала, што будзе чакаць ягонай выпіскі з клінікі ў Нюрнбергу. Ёй таксама цяжка адной, у лагеры, але сказала, што будзе чакаць, колькі трэба», — паведаміў Віктар Рубцоў.\nВіктар Рубцоў падзякаваў за дапамогу беларусам і ўсім тым, хто адгукнуўся на звесткі пра тое, што ягоны бацька ў Нюрнбергу трапіў у складанае становішча. «Асаблівая падзяка дзяўчыне па імі Карына, якая жыве ў Гамбургу ці ў Дрэздэне, дакладна не ведаю. Карына моцна дапамагла маці, вялікі ёй дзякуй».\n14 снежня былога беларускага палітвязня Юрыя Рубцова хуткая дапамога забрала ў медычную клініку Нюрнбергу з лагеру для ўцекачоў. Напярэдадні Юры Рубцоў змясціў у сацыяльных сетках допіс суіцыднага характару. Сваякі Рубцова, у тым ліку ягоная жонка Ядвіга, якая разам з ім знаходзіцца ў лагеры для ўцекачоў, не выключалі, што ў яго захварэла сэрца.\nУ кастрычніку былы палітвязень Юры Рубцоў і ягоная жонка Ядвіга прыехалі ў Франкфурт, дзе падалі заявы на атрыманне ў Германіі палітычнага прытулку. Да пераводу ў Нюрнберг Рубцовы пабывалі ў некалькіх лагерах для ўцекачоў, у тым ліку жылі ў намёце і ў спартовай зале. Ядвіга Рубцова назвала ўмовы ў лягеры ў Нюрнбергу «вельмі цяжкімі»: «Тут фактычна няма падзелу на дзень і ноч, бо калі адныя спяць, другія ходзяць, трэція размаўляюць», — апавяла Ядвіга Рубцова. Таксама ўцякачка паскардзілася на недахоп кантактаў у лагеры з прычыны няведання замежных моваў.\nЮры Рубцоў — былы палітвязень з Гомеля, які неаднаразова публічна патрабаваў адстаўкі Лукашэнкі і быў асуджаны беларускім судом спачатку на 1,5 году «хіміі», а потым на 2 гады зняволення.\nПалітвязня Рубцова пакаралі за адмову працаўладкавацца\nМікашэвіцкі актывіст аштрафаваны за салідарнасць з палітвязнямі


Канвертаваць Конголезских франкаў (CDF) і Йеменскіх рыалаў (YER) : Калькулятар абменнага курсу\nФранк Congolais (CDF) і Еменскі рыял (YER) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Франк Congolais і Еменскі рыял пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 16 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Франк Congolais. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Еменскі рыял валюты па змаўчанні. Націсніце на Йеменскіх рыалаў або Конголезских франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФранк Congolais гэта валюта, у Конга (Кампакт-дыск, Накладзены плацёж). Еменскі рыял гэта валюта, у Емен (YE, Ем). Сімвал YER можа быць запісаная YRls. Франк Congolais дзеліцца на 100 centimes. Еменскі рыял дзеліцца на 100 fils. Абменнага курсу Франк Congolais Апошняе абнаўленне 16 чэрвень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Еменскі рыял Апошняе абнаўленне 16 чэрвень 2019 ад Yahoo Finance. CDF каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. YER каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


09 студзень 2012, 18:21\nСёньня рэгіянальныя карэспандэнты «Свабоды» высьвятлялі: што зьмянілася пасьля таго, як пачалі дзейнічаць гэтыя абмежавальныя захады. Ці заўважылі іх інтэрнэт-карыстальнікі? Як адрэагавалі?\nБыло свабоды мала, а стала яшчэ меней\nУ шэрагу арганізацый і ўстановаў забаранілі наведваць ня толькі апазыцыйныя сайты, такія, як «Хартыя-97», «Беларускі партызан», але й сайты сацыяльных сетах. Да прыкладу — «УКантакце», «Аднаклясьнікі».\nСтудэнт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту транспарту паведаміў, што ім дазваляецца «хадзіць» толькі на тыя сайты, дзе ёсьць навучальны матэрыял:\n«Нельга заходзіць на сайты — толькі па вучэбнай праграме. Магчымасьць ёсьць, але не дазваляецца».\nПра абмежаваньні ведаюць і кіраўнікі гарадзкіх інтэрнэт-кавярняў. Аднак нейкіх рэальных крокаў, каб рэалізаваць забарону, тут пакуль ня робяць.\n«Пакуль у нас няма абмежаваньняў...»\nАпавядае спадар Уладзімер, чыя інтэрнэт-кавярня месьціцца ў цэнтры гораду:\n«Пакуль у нас няма абмежаваньняў, бо мы ня ведаем і не валодаем поўным аб’ёмам інфармацыі — што менавіта трапляе ў гэты забаронны сьпіс. Наколькі я ведаю, я цікавіўся — такога сьпісу у горадзе ні ў кога няма. Як толькі атрымаем, будзем зьвяртацца ў „Белтэлекам“ дзеля таго, каб паводле дзейнага заканадаўства абмежаваць наведваньне».\nКіраўнік інтэрнэт-кавярні апавёў, што ў іх і без таго вядзецца маніторынг залі. І калі нехта заходзіць, напрыклад, на парнаграфічны сайт, адміністратар спыняе карыстаньне інтэрнэтам.\nШто да апазыцыйных сайтаў, то, паводле суразмоўцы, на іх мала хто ходзіць:\n«У нас невялікая колькасьць наведнікаў такіх сайтаў. У асноўным народ заходзіць у „Аднаклясьнікі“ — сядзіць у сацыяльных сетках. Ёсьць, вядома, катэгорыя людзей, якія цікавяцца апазыцыйнымі сайтамі. Прасьцей цяпер паглядзець у інтэрнэце якую-кольвечы інфармацыю, чым знайсьці яе ў друкаваных СМІ. Таму й карыстаюцца інтэрнэтам».\n«Чыноўнікаў трэба адваджваць ад парнаграфіі, ад экстрэмізму. Але навошта абмяжоўваць свабоду слова?»\nЗаснавальнік грамадзка-палітычнага сайту «Сильные новости», рэгіянальны кіраўнік руху «За свабоду» Пятро Кузьняцоў лічыць, што абмежаваньне доступу да экстрэмісцкіх, парнаграфічных сайтаў мусіць быць. Аднак у гэтую катэгорыю не павінны трапляць апазыцыйныя сайты:\nЧыноўнікаў трэба адваджваць ад парнаграфіі, ад экстрэмізму, ад „Аднаклясьнікаў“ ...\n«Сам факт наяўнасьці такога сьпісу — гэта добра. Чыноўнікаў трэба адваджваць ад парнаграфіі, ад экстрэмізму, ад „Аднаклясьнікаў“. У любым цывілізаваным грамадзтве на працы трэба займацца працай. Лепш было б, вядома, скараціць колькасьць саміх чыноўнікаў. Але ўлада пакуль скарачае толькі колькасьць сайтаў, на якія чыноўнікі могуць хадзіць. Ёсьць праблема іншага кшталту. І гэта вельмі дрэнна — у тым сьпісе знаходзяцца палітычныя сайты. Іх там не павінна быць. „Хартыя’97“ і „Беларускі партызан“ не павінны быць побач з парнаграфіяй і экстрэмізмам. Гэта дрэнна. Гэта факт дыскрымінацыі, абмежаваньня свабоды слова й распаўсюджваньня інфармацыі».\n«Усё даўно пад кантролем...»\nНа Гарадзеншчыне ў значнай частцы дзяржаўных прадпрыемстваў і ўстановаў непажаданыя сайты фільтравалі задоўга да зьяўленьня ўказу № 60.\nПраграміст з Ваўкавыску Мікалай распавядае, што многія ўстановы і прадпрыемствы гораду атрымалі яшчэ месяц таму афіцыйныя лісты з «Белтэлекаму» пра тое, што на іхніх кампутарах павінны быць усталяваныя так званыя шлюзы.\nСпадар: «Гэтыя шлюзы абмяжоўваюць доступ да сайтаў. „Белтэлекам“ дасылае паперу, у якой гаворыцца, якія лічбы ў кампутары трэба паставіць, і яны абмяжуюць доступ да пазначанага сайту. Калі іх зьмяніць, то можна ізноў свабодна хадзіць па сайтах».\nСуразмоўца зьвяртае ўвагу на тое, што апошнім часам інтэрнэт у Беларусі знаходзіцца пад больш адчувальным кантролем з боку спэцслужбаў.\n«Раней спэцслужбы ня мелі адпаведнага абсталяваньня для кантролю. Цяпер яно ў іх ёсьць»\nСпадар: «Апошнія гады тры заўважна, што ў спэцслужбаў зьявіліся спэцыялісты. Хоць, можа, ня столькі спэцыялісты, колькі сучаснае абсталяваньне. Да прыкладу, падчас выбараў, за дзень да выбараў яны адключаюць некаторыя рэсурсы з інфармацыяй. Раней яны гэтага рабіць не маглі, бо патрэбна спэцыяльнае абсталяваньне. Цяпер яно ў іх ёсьць».\nЯшчэ адно сьведчаньне таго, што інтэрнэт у Беларусі пад кантролем, — нядаўні ператрус у падлеткаў зь Бярозаўкі Лідзкага раёну. Распавядае мясцовы актывіст Сяргей Трафімчык.\n«Перад Новым годам прыехалі зь ператрусам да двух хлопцаў, забралі кампутары і правялі вобшук. Хлопцы маладыя, старшаклясьнікі. Спэцслужбы вылічылі іх, што яны заходзілі на анархісцкія сайты».\n«Фільтрацыя дасягнула і школы»\nСёньня я зьвярнуўся ў школу № 2, што ў Слоніме, з пытаньнем: як у іх выконваецца ўказ № 60? Дырэктарка Галіна Амяльковіч адказала мне, што інтэрнэт у іхнай школе кантралюецца ўжо гады два.\nАмельковіч: «Фільтрацыі сайтаў мы не праводзілі, але інжынэр-праграміст і апэратар ЭВМ пастаянна знаходзяцца ў кабінэце, дзе кампутары з інтэрнэтам, і сочаць за тым, каб вучні альбо настаўнікі, якія працуюць з інтэрнэтам, уваходзілі толькі на тыя сайты, якія ім патрэбныя дзеля працы, а не на нейкія порна-сайты і іншыя».\nУ інтэрнэт-кавярнях разважаць на тэму абмежаваньня доступу наведнікаў да апазыцыйных інтэрнэт-рэсурсаў ня надта ахвочыя. Уладальнікі кампутарных клюбаў пакуль маюць толькі прыблізнае ўяўленьне, як будзе дзейнічаць мэханізм фільтрацыі. Гутару з уладальнікам такой установы:\n«Верагодна — гэта «Белтэлекам» будзе абмяжоўваць, а ня мы. Мы выкарыстоўваем канал «Белтэлекаму».\nКарэспандэнт: «Але пакуль канкрэтных спробаў абмежаваць выхад на сайты няма?»\nУладальнік клюбу: «Няма. Ну, у нас візуальна ўсё гэта кантралюецца. Калі нехта вырашыў паглядзець сайт парнаграфічнага зьместу, то гэтага не дапускаецца».\nКарэспандэнт: «А што да апазыцыйных сайтаў, напрыклад, «Хартыя» ці «Беларускі партызан» — за гэтым ці ажыцьцяўляецца кантроль?\nУладальнік клюбу: «Заўважана не было, каб імі карысталіся».\nУ некаторых дзяржаўных установах заблякавалі сацыяльныя сеткі й некаторыя іншыя сайты\nЗнаўца інтэрнэт-тэхналёгіяў спадар Аляксандар заяўляе, што пакуль у Магілёве панікі адносна абмежаваньняў доступу да апазыцыйных і іншых сайтаў няма. Тым ня менш ён адзначае:\n«У некаторых дзяржаўных установах заблякавалі сацыяльныя сеткі, заблякавалі й некаторыя сайты. У клюбах і кавярнях, у якіх я бываю, усё працуе. Проста ўладальнікі гэтых устаноў будуць несьці адказнасьць за дзеяньні карыстальнікаў».\nМае суразмоўцы мяркуюць, што хваля пакараньняў за доступ да забароненых сайтаў пойдзе падчас палітычных кампаніяў і масавых акцыяў пратэсту. Вядома, што пакуль абмежаваньні ўведзеныя толькі ва ўстановах адукацыі. Настаўнікі сьцьвярджаюць, што папярэджаньняў пакуль не было.\nПра чарговыя захады ўлады, каб абмежаваць доступ да інтэрнэт-рэсурсаў, ведаюць наведнікі калектыўных пунктаў карыстаньня інтэрнэтам. Вось адно зь меркаваньняў:\nСпадар: «Пакуль рукі мне ніхто не завязваў, як прыватная асоба я магу выходзіць куды хачу, аднак такія навіны мяне ня радуюць. Гэта абмежаваньне канстытуцыйнага права, свабоды слова й доступу да інфармацыі. Гэта патыхае 37-м годам».\nНекаторыя з магілёўцаў ужо сутыкаліся з абмежаваньнямі. Іх рэакцыя нэгатыўная. Як у гэтага спадара:\n«Як толькі пачаліся падзеі, зьвязаныя з „Рэвалюцыяй праз сацыяльныя сеткі“, то ў апэратара „Life“ было напісана: згодна з такім і такім пунктам заканадаўства доступ забаронены на патрэбны мне сайт. Я тады на гэта ўсьміхнуўся й паведамленьне разьмясьціў на Facebook. Сябры пасьмяяліся. Калі ў нас напісана ў Канстытуцыі, што Рэспубліка Беларусь — дэмакратычная дзяржава, то трэба неяк захоўваць канстытуцыйную незалежнасьць чалавека».


Аднойчы гадоў праз 40 — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\n20.12.2016 shumilino1011 комментарий к записи Аднойчы гадоў праз 40\nНу, хто, скажыце, думае пра пенсію, пакуль малады. Быццам падумаць няма пра што. Пра каханне хаця б, пра радасць жыцця, пра непаўторнасць імгнення… А можна і, наогул, ні пра то не думаць, каб не хвалявацца па пусцяках.\nНе, вось Колька Байбак шмат думаў – была ў яго такая магчымасць. Праўда, выходзіла ўсё больш пра несправядлівасць жыцця, пра збег абставін і тленнасць быцця. У турме ён бываў. Часта. Вось і думаў. А што ж яшчэ рабіць, як не думаць? Уяўляў, як зажыве, калі выйдзе. Выходзіў. І ў хуткім часе – зноў назад. Так атрымлівалася. Быццам нейкая сіла цягнула за краты. Тады прызвычаіўся. Чалавек да ўсяго прызвычайваецца – такая жывёліна.\nАле аднойчы зразумеў Колька, што жыццё прайшло. Не тое, каб зусім, але лепшыя гады ўжо за плячамі. Наперадзе – старасць, хутчэй – адзінокая. Сям’ёй не абзавёўся, дзетак няма, бацькі сканалі. Страшнавата стала. Ад некалі задзірыстага і ўпэўненага ў сабе “героя” ўжо нічога не засталося. І вырашыў Колька жыццё сваё хаця б пад старасць неяк уладкаваць. Ну, а што? Ён усё асэнсаваў, усвядоміў – гатовы жыць сумленна. Ні на што іншае, думае, сіл ужо і не засталося.\nПачаў жанчыну сабе шукаць, як водзіцца, па перапісцы. І знайшоў. Добрая кабета, даярка. Кацярына. Дзеці ў яе выраслі, мужа даўно кінула – спіўся нягоднік. А мужыка ў доме хочацца. А чым ён, Колька, не мужык. Праўда, як з жанчынамі – дык развучыўся, не памятае. Але, думае, сарыентуюся. Яна ж таксама жыццём не пешчаная. А шкадаваць павінна. Такая яна, доля жаночая, – мужыка шкадаваць. А Кольку шкадаваць-не перашкадаваць: яму ж такое жыццё нялёгкае выпала. Зразумела ж любому, што ён ні ў чым не вінаваты. Так зоркі зышліся.\nІ яна, Кацярына, зразумела гэта яшчэ па перапісцы. І з нецярпеннем чакала, пакуль скончыцца апошняя “камандзіроўка” чалавека. Гэта ж без яе ён мучыўся па жыцці, сноўдаў, бы той нікому не патрэбны сабака ў завіруху. Мёрз без жаночай цеплыні. Яна адагрэе. У яе назапасілася той цеплыні – і ні на аднаго Кольку б хапіла.\nІ ўрэшце, прыйшоў ён. З хатульком за плячыма – усё нажытае. І погляд пабітай сабакі, і постаць, прыгнутая да зямлі, як у вечна вінаватага, і на костках – адна скура. Карацей, самае яно, усё, як любяць жанчыны, усё, да чаго можна прыкласці гарачае сэрца, у наяўнасці.\nСталі жыць. Пакуль “адыходзіў” ад перажытага, бегала вакол Кацярына, адмывала, адагравала. Карміла смачна, касцюм прыстойны справіла, кашулю. Але ж хутка стала відавочна, што адной яе сціплай пенсіі ніяк не хопіць працягнуць хоць і кволага, але мужыка. Трэба і яму за пенсію хадайнічаць, як ні як – узрост і ўсё такое. Дзяржава ж не кіне састарэлага без сродкаў да існавання. Не гуманна гэта, ды і наогул – ячэйка грамадства абяцае нарадзіцца, а сродкаў няма.\nІ пайшлі яны туды, дзе за пенсію дамаўляюцца. Дакументы ўсе сабралі – без дакументаў жа нікуды. Справіліся. Чакаюць. Вядома, на нейкія завоблачныя грошы ніхто не разлічваў, але што сума акажацца настолькі мікраскапічнай, не чакалі. Як прыладзіць гэтыя грошы? Ніяк.\nПайшлі зноў туды, дзе за пенсіі дамаўляюцца, – разбірацца. Там патлумачылі, што стажу няма, таму і пенсія маленькая. А як жа той стаж заробіш, з турмаў не выходзячы? Ды і калі гэта было? Цяпер жа ён, Колька Байбак, сумленны грамадзянін, да таго ж састарэлы, і гэта калі пра здароўе не ўспамінаць. А састарэлым разам з узростам і павага, і клопат патрабуюцца – гэта ўсе ведаюць. А на тыя капейкі хіба ката пракорміш.\nА там упёрліся і ўсё, ніякіх, кажуць, паслабленняў у такой сур’ёзнай справе не бывае. Працаваць трэба было ўсё жыццё, а не па турмах прахалоджвацца. Але ж хіба ж яго воля – саджалі, дык і сядзеў. А так бы абавязкова працаваў, і стаж той сабраў. Стала зразумела, што ніякія лагічныя довады пенсіі не дабавяць. Трэба нешта кумекаць, неяк выходзіць з палажэння.\nДумалі-думалі і прыдумалі. Гэта ж у Колькі стажу няма, а ў Кацярыны гэтага стажу – заваліся. Дык яна ім падзеліцца – хіба шкада. А краіне, ёй якая розніца, хто гэты стаж нарабляў, спіны не разгінаючы. Там на дзве пенсіі хопіць. І зноў пайшлі туды, дзе за пенсіі дамаўляюцца. Толькі і такі, з усіх бакоў бездакорны, варыянт там нікога не задаволіў. Кожнаму, адказалі, трэба самому\nсвой стаж зарабляць.\nНічога. Будзем прэзідэнту пісаць, вырашылі Колька з Кацярынай. Гэта ж самаўпраўства нейкае, не дазваляць грамадзянам сваім стажам па сваім меркаванні распараджацца.\n1 комментарий по теме “Аднойчы гадоў праз 40”\n21.12.2016 в 5:06 дп\nТема, высосанная из пальца. И не фельетон это вовсе. Жаль, что на фельетоны не хватает вам духу…


«Uber», «Яндэкс. Таксі» і сэрвісы арэнды аўто з кіроўцам аказваюць паслугі таксі, а таму павінны выконваць патрабаванні закона да такіх перавозчыкаў. Пра гэта заявілі ў Міністэрстве транспарту Беларусі, піша TUT.by.\nАдказваючы на звароты перавозчыкаў, Мінтранс адзначыў, што «Uber» і «Яндэкс. Таксі» – гэта дыспетчарскія службы, якія арганізуюць перавозкі пасажыраў аўтамабілямі таксі, прымаюць і перадаюць заказы кіроўцам, даюць даведкі і кансультуюць. Таму аўтамабільныя перавозчыкі, якія працуюць на іх замовах, аказваюць паслугі таксі і мусяць выконваць Правілы аўтамабільных перавозак пасажыраў да таксі. У прыватнасці, яны павінны праходзіць тэхагляд адзін раз у 6 месяцаў, абклеіць кузаў жоўтымі стужкамі, мець страхоўку адказнасці перад пасажырам і іншае.\nГэта ж датычыць і фірмаў, якія аказваюць паслугі арэнды транспартных сродкаў з экіпажам.\nУсе гэтыя сэрвісы таксама вінавацяць у распаўсюдзе на сваіх сайтах непраўдзівай інфармацыі адносна страхавання пасажыраў. За гэта да іх могуць абмежаваць доступ.\nСправа па ДТЗ, у якім загінуў пасажыр Uber, перададзена ў суд\nУ Транспартнай інспекцыі Мінтрансу паведамілі, што ў сярэдзіне снежня перавозчыкам загадаюць скасаваць парушэнні, калі гэтага не адбудзецца, то да іх будуць ужываць «больш кардынальныя меры».\nТэгі: Uber, Міністэрства транспарту, перавозкі, таксі, яндекс


Менчукі: Нас прымусілі размаўляць па-руску\nТолькі адна ўдзельніца апытання здолела паразважаць на тэму становішча роднай мовы па-беларуску.\nЦі дастаткова ўвагі ў нашай краіне надаецца беларускай мове? З такім пытаннем карэспандэнты «Белсату» звярнуліся да жыхароў сталіцы.\nУсе рэспандэнты былі адзінагалосныя ў меркаванні: родная мова ў беларускім грамадстве апынулася на ўзбочыне. Прычыны называліся розныя. Хто доўга жыў за мяжою, каму перашкаджае перавага рускай мовы ў афіцыйных установах і штодзённым жыцці…\nПраўда, адна з апытаных мяркуе, што паміж сабою большасць размаўляе па-беларуску. «Нас, напэўна, прымусілі на рускай мове гаварыць, – разважае жанчына, – спачатку нашае пакаленне, потым дзяцей».\n«Беларускай мовы не дастаткова, бо дзеці сваёй роднай лічаць рускую», – мяркуе школьніца. Наступная апытаная кажа, што, каб развязаць гэтую праблему, размаўляць з малымі па-беларуску мусяць з дзіцячага садка.\nРасце колькасць ахвяраў абвальвання моста ў Генуі\nЛукашэнка – Жарко: У вас карупцыянер на карупцыянеры сядзіць і карупцыянерам паганяе\nКДБ адправіў затрыманых лекараў у «медычныя штрафбаты»


"Хвалююся, як у першы раз". Звольнены за спынены спектакль акцёр Ігар Уланаў зноў выйдзе да гледачоў - Hrodna.life\n«Хвалююся, як у першы раз». Звольнены за спынены спектакль акцёр Ігар Уланаў зноў выйдзе да гледачоў\n18 сакавіка 2021, 10:12\nИгорь Уланов в спектакле "451 по Фаренгейту" в дворике на Кирова. Фото: Надежда Вишневская\nБылыя акцёры Гродзенскага драмтэатра пакажуць п’есу пра фашызм. Сустрэча з гледачамі пройдзе ў суботу, 20 сакавіка, у Цэнтры гарадскога жыцця. У пастаноўцы занятыя чатыры артысты.\nУ час творчай сустрэчы гродзенцы змогуць убачыць пастаноўку «Кадзіш» паводле аднайменнай паэмы Аляксандра Галіча. Паказаць гэта твор прапанавалі Ігар Уланаў і яго жонка Аксана Машынкова — рэжысёрка «Кадзіша». У прадстаўленні бяруць удзел яшчэ два артысты — Аляксей Станога і Паліна Левіна. У кастрычніку 2020 года яны падтрымалі нацыянальную забастоўку і пазбавіліся працы ў Гродзенскім драмтэатры.\nІгара Уланава звольнілі з тэатра ў верасні 2020 года адным з першых. Ён спыніў спектакль на знак салідарнасці з калегамі, затрыманымі на акцыі пратэсту. Пасля звальнення артысту даводзілася падпрацоўваць грузчыкам і сантэхнікам, але ўсе шэсць месяцаў ён не пераставаў рэпетаваць разам з калегамі. Цяпер у працы артыстаў некалькі праектаў, бліжэйшае прадстаўленне акцёр называе знакавым.\n«Хвалююся, як у першы раз», — прызнаўся Hrodna.life Ігар Уланаў.\nКадзіш — гэта яўрэйская памінальная малітва, якую прамаўляе сын у памяць пра бацьку. Паэма Аляксандра Галіча прысвечаная польскаму пісьменніку, лекару і педагогу Янушу Корчаку. Ён загінуў разам са сваімі выхаванцамі школы-інтэрната «Дом сірот» ў Варшаве ў лагеры смерці Трэблінка.\nСпектакль «Кадзіш» паставіла ў 2013 годзе ў драмтэатры Аксана Машынкова. На гродзенскай сцэне яго паказвалі нячаста — у асноўным да памятных датаў, звязаных з вайной. Муж і жонка гралі спектакль ўдваіх.\n«Цяпер гэта будзе новы твор, — распавёў Ігар Уланаў. — У паэме ў кожнага будзе галоўная роля. Мы ўсе — удзельнікі тых страшных падзей, якія адбыліся ў гэтай гісторыі».\nМерапрыемства пачнецца, а 16.00 у суботу, 20 сакавіка, у Цэнтры гарадскога жыцця на вуліцы Кірава, 3. «У барацьбе супраць гвалту ў кожнага свой шлях», — гаворыцца ў анонсе сустрэчы акцёраў з гледачамі.\n«Если дадут линованную бумагу, пиши поперек». В Гродно актеры закрывшегося театра выступили во дворе\nТюлень, улитки и автозак. Актеры драмтеатра показали второй (не) спектакль\nПрацу ў Гродзенскім драмтэатры з-за грамадзянскай пазіцыі страцілі каля 20 чалавек. Вялікая частка звальненняў адбылася ў кастрычніку, калі рэжысёры тэатра Генадзь Мушперт і Сяргей Курыленка абвесцілі пра забастоўку. Іх падтрымала частка трупы, усім давялося пакінуць тэатр. У сакавіку 2021 года стала вядома, што адміністрацыя не падоўжыла кантракт і з акторкай Аксанай Плікус і балетмайстаркай Вікторыяй Бальцэр.\nДрамтэатр забараніў юбілейную выставу танцораў. Вікторыя Бальцар прэзентавала яе ў Цэнтры гарадскога жыцця\nДзесяць звольненых акцёраў пераехалі ў Літву, паведаміў «Народнай волі» рэжысёр Сяргей Курыленка. Акцёры плануюць удзельнічаць у міжнародных праектах, цяпер ідзе абмеркаванне рэпертуару. Падобныя праекты ўжо былі рэалізаваны ў Вільні, яны спецыяльна створаны для жыхароў Беларусі, пацярпелых ад рэпрэсій. Плануецца, што спектаклі з удзелам гродзенскіх акцёраў пакажуць у розных краінах Еўрасаюза.\nВ гродненском драмтеатре — новые актеры. Что произошло после массовых увольнений?\nУволенных актеров Гродненского драматического театра вызывали в милицию. Вероятно, за новогоднее видеопоздравление\n« «Праверылі падручнікі і карты». У польскія школы ў Гродне прыходзіла пракуратура


Беларускі Партызан :: Са славутым дырэктарам музея ў Завоссі не працягнулі кантракт\nАнатоль Еўмянькоў - легенда музея, 11 гадоў стаяў на чале дома-музея Адама Міцкевіча ў Завоссі. З 1 верасня сядзібу перададуць у іншыя рукі.\nАнатоль Еўмянькоў праводзіў захапляльныя экскурсіі ў Завоссі, часам – пераапрануўшыся ў шляхціча, кастрычнік 2015 года. Фота: Аляксандр Кораб\nПенсіянерам Анатоль Еўмянькоў стаў чатыры гады таму, аднак працягваў справу жыцця – даглядаў і развіваў музей, не шкадуючы, укладаў у яго сілы і душу. Захоўваў, даглядаў, нават песціў даручаную яму сядзібу беларускага паэта, піша intex-press.by\nАнатоль Іванавіч Еўмянькоў. Фота: Глеб Лабадзенка\n– З Анатолем Іванавічам мы знаёмыя дастаткова даўно, некалі разам працавалі. Я ведаю яго як разумнага, граматнага чалавека, – распавядае пра калегу Тамара Мікульская, вядучы метадыст раённага метадычнага цэнтра. – Менавіта падчас яго працы сядзіба Адама Міцкевіча расцвіла. Ён душой хварэў за гэты музей, не пераставаў займацца яго добраўпарадкаваннем. Менавіта Анатоль Іванавіч пераўтварыў яго ў духмяны квітнеючы куточак, дзе ад паху кветак аж галава ішла кругам. Менавіта падчас яго працы ў музеі з’явілася шмат новых экспанатаў. Я ведаю некалькі прыкладаў, калі на месца вось такога хворага душой за нейкую справу чалавека прыходзіў іншы, не такі апантаны. Зразумела, усё змянялася, і, зразумела, не ў лепшы бок. І ніхто зараз не можа адказаць, што будзе ў Завоссі, калі адтуль сыдзе Анатоль Іванавіч.\nДата стварэння навіны 16.08.2017


Двое ў лесе\nА можа, ён, Мікола Клыбік, сённяшні Васілёў напарнік, можа, ён ні пра што і не думаў. Выцягнуўшыся на ўвесь свой немалы рост, ён ляжаў на зямлі нерухома, з заплюшчанымі вачамі, адну руку паклаўшы пад патыліцу, другою згробшы на грудзях выцвілую кашулю - шырокую, з доўгімі рукавамі, пераціснутымі гумкай вышэй локця, і без каўняра. Каўняры начэпліваліся некалі пад гальштук; у Клыбіка, школьнага рахункавода, толькі ў аднаго і былі ў вёсцы такія кашулі.\nНяйначай, як Клыбік заснуў, і Васіль глядзеў на яго, на ягоны твар з ладнаватым носам, на высокія залысіны пад пукатым ілбом і не мог зразумець, змарыўся гэтак чалавек ці ўжо такая звычка ў яго - засынаць хутка. І яшчэ ён думаў, што сёння Клыбіку завельмі стамляцца і не было як: работнік ён быў так сабе, упаўсілы цягаў пілу, ды і тут цаляў, калі падразалі лясіну, каб Васіль заходзіў з левай рукі - з правай рэзаць было і лягчэй, і зручней.\nРухі ў Клыбіка вялыя і няпэўныя нейкія, і гледзячы, як ён брынкаў сякерай па суччу ці перакочваў гатовы кругляк, успамінаўся чамусьці ягоны бацька, гэткі ж высокі і гламаздаваты, як і сын. Пра бацьку ў вёсцы казалі, што праз ляноту сваю ён жыў у недагледжанай хаце, а то расказвалі яшчэ, што раніцай, калі не было чым распальваць у печы, хадзіў ён на двор абчэсваць сцены старога клетушка.\nСтары Клыбік вельмі ганарыўся сынам, які ў арміі нібыта пісарам быў і заадно падвучыўся там цягаць гармонік.\n- Э-э, сама гэта, гэта сама, - даводзіў ён любому стрэчнаму, - Міколка дык па мне пайшоў. Гэта сама, я ў паляванні толк знаю, а ён на гармоніку... э-э... гузікі, гэта сама, як чорт, перабірае. Скажу я табе, ён у мяне і строгі. Як прыйшоў гэта са службы, старая мая перад снеданнем высыпала бульбу на ручнік, дык ён, гэта сама, як крыкне! Некультурна, кажа, есці не буду. Строгі ён у мяне, ого...\nІ яшчэ большы гонар займеў стары, калі сын, на здзіўленне вяскоўцам, з тутэйшай настаўніцай зладзіў вяселле.\nНа тое вяселле Васіль і блізка не пайшоў, бо і без чаркі на душы было горка... І ніяк не мог зразумець тады, як жа гэта здарылася так, што тая Марына, якую ледзь не лічыў сваёй, будзе цалавацца на людзях з Клыбікам і сядзець за сталом з ім побач. А можа, і замнога браў ён на сябе, так думаючы, - можа, так... І ўсё ж горка было на душы, вельмі горка. Прайшла з цягам часу, развеялася тая горыч, здавалася, вось ужо і забыта ўсё, ды дзе там: развярэдзіў старое сённяшні дзень, цыбаты Клыбік, ад якога цяпер нікуды не дзенешся, бо трэба ж працаваць разам. І ён ужо злаваўся на сябе, незадаволена думаў: «І навошта толькі згадзіўся на гэту работу?..»\nУчора вечарам прыйшоў дадому бацька, сказаў, што ў школе атрымалі білет на дровы, дык дырэктар загадаў яму і Клыбіку збірацца заўтра ў лес. Яны ж з маці глядзяць школу, дык адмаўляцца няма як, ды і капейка нейкая за работу будзе. Ён і сам пайшоў бы з Клыбікам, але мужчыны будуць ставіць заўтра Цімоху Брычыкаву хату, прасілі і яго, таму няхай у лес з Клыбікам ідзе Васіль.\nТолькі гэтага не хапала, і Васіль аднекваўся спачатку, але бацька нечакана пачаў злавацца. Тады ён падумаў, што, можа, і не варта псаваць старому настрой, бо ў Брычыкавых будзе заўтра талака, будзе вясёлая работа, а потым мужчыны гуртам сядуць за стол, вып'юць трохі, і для ўсіх настане як бы свята.\nІ Васіль згадзіўся.\nЁн не пайшоў на вуліцу, а, узяўшы посцілку, раней зазвычай палез на вышкі.\nСпаць не хацелася, і лежачы ён думаў шмат пра што, баючыся чапаць у думках хіба аднаго Клыбіка. Трохі запозна прывезлі з мястэчка ў магазін хлеб, і вось па вуліцы хадзілі людзі, ціха перамаўляючыся, а потым нехта голасна пытаўся, куды пагналі на начлег конюхі коней. Там, на вуліцы, быў цёплы вечар, і Васіль прыгадваў, як учора яны з хлопцамі хадзілі на ігрышча ў суседнюю вёску і якая густая цёплая і бязросная была ля дарогі трава: казалі, што гэта на змену надвор'я. І вось яму ўспамінаўся ўжо іншы вечар, такая далёкая цяпер і ўсё ж па-даўняму харошая Марына...\nТады прайшла па вёсцы чутка, што прыехала новая настаўніца. Казалі, што яна маладая і прыгожая. Праз колькі дзён пасля гэтага Васіль убачыў яе і сам. Ён бяліў у школе сцены, калі туды зусім неспадзявана зайшла яна, такая загарэлая ўся, светлавалосая і тонкая - зусім не падобная да настаўніцы. Неяк па-харошаму апрошчвала яе, лагодзіла даверлівая цеплыня па-дзіцячы няхітрых і шчырых вачэй: здавалася, калі глядзеў у іх, што там няспынна плавіліся блакітнаватыя льдзінкі - такое адтуль ішло суцішанае чыстае святло. Ільдзінкі - гэта так здалося, мусіць, Васілю, бо позірк быў цёплы, ласкавы і без усякай на тое прычыны зычлівы.\nДзяўчына адразу выпытала Васілёва імя і, быццам толькі і клопату было ёй, каб адкрыцца незнаёмаму чалавеку, загаварыла:\n- Скажыце, вам падабаецца ў вёсцы, праўда? Вы ўвесь час тут жывяце? Я, ведаеце, дык сама напрасілася сюды, хоць вёску толькі па кніжках і знаю. Ой, вы не смейцеся толькі, добра? Бывала, дзе ў кніжцы прырода апісана, дык я ўсё чытаю, чытаю... А вы, бачыце, які вялікі, дужы... Гэта таму, што фізічна працуеце, праўда?\nЁн адказваў нешта, усміхаўся шчыра і зусім не адчуваў сябе з ёю ні сарамяжліва, ні няёмка, бо гаварыць з дзяўчынаю было лёгка, ды і ніякай думкі наперад не меў Васіль тады пра яе.\nА потым быў вечар, той іх першы вечар, які Васіль дагэтуль добра памятае і пра які, можа, не забылася яшчэ яна... Тады была вечарынка, можа, лепшая, чым заўсёды. Як назнарок у яго быў на той вечар вельмі добры настрой. А ўсё пачалося з таго, што Андрэйчыкаў Хведар, трактарыст і надта баламутны хлопец, выпрасіў у Васіля казыркастую флоцкую фуражку - даўні падарунак яму ад марака, стрыечнага брата. Дык вось, гэты Хведар так узрадаваўся нечаканаму набытку, так смешна кляўся Васілю ў дружбе, пералічваючы заадно выгоды, якія будзе мець цяпер перад іншымі хлопцамі, што Васіль развесяліўся, разлагоднеў, быццам не ён сам, а Хведар зрабіў яму даўно жаданую ласку. Яны і на вечарынку прыйшлі разам, і, як гэта патрабуе даўняя звычка, пастаялі спярша ў парозе, агледзеліся... Гралі сербіянку, стары, невядома кім і калі занесены сюды танец. Танцавалі жанчыны, з прыпеўкамі, заўзята выбіваючы нагамі адна перад адной:\n- Сербіянка, мая мамка,\nДзе ты абрасілася?\n- На балоце я ў чароце\nГледзячы на іх, можна было здагадацца, што былі ў некага радзіны ці яшчэ якая кампанія. Мабыць, жанчыны ішлі дадому, а на дарозе ўстаў клуб са светлымі вокнамі, з пералівістым граннем гармоніка, з вясёлым лёскатам бубна - і яны не маглі стрымацца, каб не зайсці...\nГраў Клыбік, вельмі сур'ёзны і заклапочаны, як заўсёды, калі цягаў гармонік. Пад нагамі ў яго быў падстаўлены нечаю рукою кругляк, на каленях - разасланая хустка: баяўся малады Клыбік працерці гармонікам штаны. І яшчэ любіў ён, калі граў, каб стаяла побач якая дзяўчына і час ад часу выцірала з ягонага твару сваёй хусцінкаю пот.\nАдбыўшы сваё, пайшлі нарэшце дамоў жанчыны, і пачаліся сапраўдныя танцы. І тады падышла да Васіля Марына, можа, выпадкова як, а можа, пагаварыць ёй хацелася. Жартуючы, ён запрасіў яе і потым ледзь не вечар танцаваў з ёю, і яму было добра. А Марына ўсё баялася, што ступае не гэтак, не па-вясковаму, што гэта заўважаць і будуць смяяцца...\nІ вось сядзі цяпер тут, на адзіноце, з Клыбікам і думай. І як жа здарылася пасля ўсё - незразумела так і скора, чаму і навошта? І каб жа знайшла сабе шчасце з гэтым Клыбікам, а то ж, відаць, не. Ходзіць заўжды задуменная нейкая, лепш бы не бачыць яе такой. Ды і жанчыны вось нешта кажуць: не ладзіцца ў нашай настаўніцы жыццё і наракаюць на Клыбіка. Жанчыны ведаюць, дарэмна гаварыць не стануць...\nШуміць паціху лес. Сухі духмень стаіць у бары, і толькі няўлоўна тонка, але востра пахне патрэсканымі шышкамі, падсохлым голлем і леташнім лісцем. Відаць дарога непадалёк адсюль і на той бок яе - малады сасоннік. Яшчэ бліжэй, пасярод баравіны, спадзіна: цэлы статак серабрыстых асінак пасецца там, і адтуль, разам з сонечнымі скавышамі, што струменіста ходзяць між сасновых ствалоў, прыплывае часам нязвыкла гаркавы пах асіны, а то і негусты водар менш чым дзе нагрэтай сонцам зямлі...\nШуміць лес, і аднастайны голас яго Васілю - супакаенне і лагода. Можна доўга глядзець наўкол, і позірк тады робіцца бяздумным, падобным да таго, калі забірае тваю ўвагу полымя. І нешта шчымлівае і трошкі самотнае кладзецца на сэрца, і зноў хочацца думаць, ну, хаця б пра той іх першы з Марынаю вечар...\nСамо сабой здарылася так, што, калі скончылася вечарынка, яны адсталі ад усіх і пайшлі па вуліцы побач. І адразу ўзяла іх у свае абдымкі шырокая, недаступная маўклівасць цёплай ночы. Свяціў месяц, маленькія аблачынкі застылі ў небе, нібы той качыны пух на вадзе. Сцішанасць панавала наўкол, і нават тое, што наперадзе гаварылі, смяяліся хлопцы і дзяўчаты, не магло парушыць агульнага ўражання ночы: вёска спала.\nПаціху ішлі яны вуліцай. Шырокая абчэсаная калода трапілася ім, і яны селі на яе пад трапятлівую засень таполі, прасвечанай зіхоткімі пералівамі месячнага святла.\nВасіль маўчаў, а Марына гаварыла ўсё да яго, гаварыла, якраз як тады, калі заходзіла ў школу, толькі больш задуменна неяк - і ўсё заглядвала Васілю ў вочы, нібы тое дзіця, што чакае ад дарослага ласкі.\n- Каб вы ведалі, як мне цікава тут у вас: і вечарынка гэта, і людзі, і ўсё. - Яна ціха засмяялася. - Слухайце. Калі сёння тыя жанчыны выйшлі з прыпеўкамі, мне было неспакойна неяк, боязна... Не, не тое, як бы гэта вам сказаць? Нібы я сама вось гэтак выйшла б на круг і спявала, людзі б глядзелі на мяне, а вы стаялі дзе-небудзь збоку і трывожыліся б за мяне, за мой голас... Вы разумееце?\nІ Васіль згодна ківаў галавою, усміхаючыся Марыне, яе гаворцы, сваім думкам. Быццам нейкая лёгкая і чыстая хваля падхапіла і несла яго: і гэтая ноч, і высокі месяц над вёскай, і росны выган за вуліцай у такім свежым і ядраным бляску - усё здавалася Васілю новым, нібы ўбачаным упершыню. Яму хацелася сказаць Марыне, як ён разумее яе і як яна добра зрабіла, што прыехала сюды ў вёску, але ён маўчаў, прыслухоўваючыся да нечага шырокага і лагоднага, што нараджалася і расло ў ім. Было лёгка і прыемна думаць, і гэтак жа лёгка думкі клаліся ў словы, і ён тады размаўляў з Марынаю: «Ты харошая, Марына, ты добрая. Чакай, і я раскажу табе пра нашу вёску, пра ціхія раніцы і духмяныя ночы, пра заход сонца, калі такая ціша стаіць наўкол і ляніва сцелецца па зямлі першы дымок ад ранняга вогнішча. Я раскажу табе, як прыходзіць сюды вясна, як слаба і хвалююча пахнуць тады на дрэвах пупышкі, як чарнее сад на вечаровай ружовасці неба. Ты пачуеш, як хрумсціць тонкі лядок пад нагамі, а вось, бачыш, прайшла машына, але яшчэ доўга будзе стаяць у паветры вастраваты пах бензіну. Чуеш, недзе ляпнулі дзверы, і гук вясёлым пошчакам лапаціць па драніцы дахаў. Слухай, і ты пачуеш, як гудзе цёмнай ноччу ў полі трактар, як пяюць на малацьбе дзяўчаты, - у тую пару, калі падаюць у садзе яблыкі і падаюць з неба зоры. Слухай, і ты зразумееш, што зімою тут гэтак жа хораша, як і летам, а ў марозную ноч Млечны Шлях блішчыць, як пад месяцам торная дарога... Слухай сваё сэрца, Марына, яно ў цябе добрае - слухай, і яно цябе не падмане...»\nТак, у думках, гаварыў ён з Марынаю, і, вядома ж, магло быць гэтак, што яна разумела яго, бо, калі Васіль узяў асцярожна і мякка сціснуў яе руку ў сваёй, Марына прытулілася да яго пляча і маўчала.\n- Якая прыгожая, светлая ноч сёння, - сказала яна потым, і цяпер ужо Васіль не сумняваўся, што Марына здагадалася пра тое, што ён змоўчаў.\nБыла ноч, і месяц свяціў аднолькава і яму, і ёй...\nІ каб жа гэтую ноч успамінаць заўсёды, і каб жа не было таго незразумелага і балючага, што нечакана стала пасля між імі...\nКолькі разоў ён думаў потым: як жа здарылася так, хто вінаваты, і кожны раз баяўся вінаваціць сябе, бо тады б, ён ведаў, меней стала на сэрцы крыўды, але затое пабольшала б смутку. Прасцей было вінаваціць Клыбіка і шкадаваць Марыну.\nІ супакоіўся б, можа, на гэтай няпэўнай палёгцы, каб не апошняя стрэча з Марынай, каб не ўспамін пра яе, які хоць глушы - не заглушыш, каб не той развітальны Марынін позірк; за даўнасцю часу не забыўся ён: і дакор, і шкадаванне былі ў ім, і, можа, нават пагарда. Чаму яна паглядзела гэтак, чаму?\nІ калі ўжо не баяцца ўспомніць, дык усё было так. Ён стаяў пад Саўкавай клеццю, схаваўшыся ад дажджу: не вельмі спорны, ленаваты пайшоў дождж, бо з самай раніцы хмарыла і праз увесь дзень была на вуліцы мяккая цеплыня. І як жа хораша патыхнула потым разам з дожджыкам прахалодай, цвярозлівым духам зямлі, а з агародаў прыплыў водар гуркоўніку і бульбянага поля. І чамусьці адразу не захацелася стаяць пад страхой, так і падбівала скочыць на вуліцу і падставіць твар, расхрыстаныя грудзі нетаропкім струменям дажджу. Васіль, можа, і зрабіў бы гэтак, ды на двары загаварылі, рыпнулі вароты, і ён убачыў Марыну з вялікім мяшком за плячамі, а побач - яе гаспадыню, старую Сымоніху, у мокрым фартуху і з сярпом на руцэ. За Саўкавым агародам пачыналася сценка, і часта жанчыны хадзілі туды па траву.\nВасіль убачыў Марыну першы, і аднаго моманту хапіла, каб здрыганулася сэрца, каб падумаць пра сябе і пра яе, пра Клыбіка, які тады ўжо стаў паміж імі. І яшчэ Васіль запомніў, якая задумлівасць была на Марыніным твары, і як, гледзячы сабе пад ногі, ішла яна да варот, і як матляўся і біў па загарэлай назе з прыліплай да яе травінкай падраны раменьчык ад басаножкі... І раптам Марына ўбачыла яго. Быццам нехта штурхнуў яе ў грудзі, і яна выпрасталася, і, здавалася, усю сябе ўклала яна ў той позірк, дзе і шкадаванне было, і боль, і, можа, нават пагарда... Было гэта пасля таго, калі Васіль упершыню пасля іх знаёмства не праводзіў Марыну дамоў.\nГэтак жа, як і раней, шуміць лес, але ўжо ні супакаення, ні лагоды не чутно Васілю ў яго аднастайным пошуме. На другую палову дня хіліцца сонца, спадаючы на сосны, і спакайнейшым робіцца яго святло там, дзе шырэй расступаюцца дрэвы, адкрываючы дарогу. І вось пачынае тхаць адтуль пахамі пылу, і вось чуваць ужо, як парыпваюць колы і як нехта аднастайна, дзеля прыліку, нокае на каня. І можна здагадацца ўжо, што вязе нехта з піларамы ў суседнюю вёску дошкі, і можна бачыць, як бяжыць наперадзе воза сабака, шнарачы паўз густы сасоннік на той бок дарогі. Можа, птушку ўчуў ён там, а можа, не даспадобы яму непалоханая цішыня лесу, бо сабака прыпыняецца час ад часу і брэша залівіста і моцна.\nІ тады прачынаецца Клыбік...\nЁн недаўменна глядзіць вакол сябе, пазяхае і потым ужо, заўважыўшы Васіля, пачынае здзіўляцца:\n- Бач ты, думаў, паляжу трохі, адпачну, а яно вось што... А ты сядзіш усё - глядзі ты! Дык ты, можа, змарыўся не гэтак, як я. («Вельмі перабярэш ты на рабоце», - думаў Васіль.) А я дык нават і сон бачыў. Нібыта прыходзіць да мяне ў хату Ахрэмчык гэты, старшыня. Кажа, штраф табе прынёс: выган з калгаснікамі гарадзіць не хацеў, а карову ў агульны статак пускаеш... Бач ты, Ахрэмчык! А цялушку, пытаюся, я ў калгас здаў? Здаў. Чаму ж сена за яе не даеш? А ён, Ахрэмчык, так і выпрышчваецца: хадзем у пуню, кажа, я пакажу табе сена. А цялушку тваю мы за пашу возьмем. Бач ты яго! Каб ужо цябе не ведаю куды ўзялі!..\n- Можа, думаў што такое, дык і прыснілася...\n- Думаў!.. Дзіва што! Ахрэмчык гэты во як назаляе... Занадта ён смелы: усіх бы ў калгас загнаў. Але пачакай... Усе яны так спачатку. Яўменаў, той, ранейшы, таксама браўся, а цяпер што? Аднымі фельетонамі на яго прапаліць у печы можна.\nІ ён усё гаварыў, Клыбік, гаварыў, а Васіль дзівіўся толькі, з якою простасцю выказваў сябе гэты чалавек, нібы хацеў давесці: глядзіце, вось які я, Мікола Клыбік, той самы, каго ў вёсцы празвалі «Партфельчыкам». Ён то ўспамінаў, як некалі бацька яго ледзь не першым адвёў у калгас каня («А конь які быў - не конь, а качулка, не тое што ў іншых!»), то гаварыў, што мог бы застацца ў горадзе пасля арміі, а вось як прыехаў дамоў, дык усе паглядаюць скоса, няйначай, як зайздросцяць яго грашам.\nІ так вось памалу расхінаўся перад Васілём гэты загадкавы Клыбік, і ён тады бачыў яго то заліхвацкім вайсковым пісарам, то крамнікам тут, у вёсцы, то фізруком у школе, а потым рахункаводам, і нарэшце няцяжка ўжо здагадацца было, куды надалей завядзе Клыбіка дзівосная гэта партфельная логіка: чакала яго яшчэ недзе ці месца лесніка якога, ці грыбавара. І зразумела было, што, ажаніўшыся на Марыне, як бы прыхапіў сабе Клыбік чарговы партфельчык.\nІ нанава ўзнікала перад Васілём перабранае ў памяці, перадуманае неаднойчы.\nСамае незразумелае пачыналася з аднаго вечара, з адной вечарынкі, можа, якраз гэткай, як і тады, калі ўпершыню танцаваў з Марынаю. І зноў жа - было весела ў той вечар: неяк адразу аж тры чалавекі прыехалі на пабыўку ў вёску, і з імі - Надзя, тая самая, з якою некалі Васіль вучыўся ў школе. Здаецца, практыка была ў яе тым летам, і ненадоўга, перад самымі заняткамі, завітала яна дадому. Яны бачыліся з Васілём амаль што кожны год, але, можа, таму, што не многа былых аднакласнікаў засталося ў вёсцы, гэтыя сустрэчы для іх абаіх былі заўсёды прыемныя, бо і сапраўды ж прыемна было перабіраць у памяці трапяткую нітку самых даўніх і вясёлых успамінаў. Ну, дык вось і пыталіся яны адно ў аднаго: як, што, калі і чаму - успаміналі, як хадзілі ў школу за колькі кіламетраў у суседнюю вёску, як аднойчы вясною рвалі ў дуброве сон і спазніліся на ўрокі.\nА Васіль думаў пра Марыну, думаў нават тады, калі Андрэйчыкаў Хведар, той самы, што займеў з Васілёвай ласкі флоцкую фуражку, загадаў гарманісту граць факстрот (маўляў, ёсць тут людзі з горада - разумець трэба!) і калі Надзя ўзялася вучыць Васіля гэтым нязвыклым для яго танцам. А потым яны стаялі яшчэ і гаварылі, і Васіль зноў думаў пра Марыну, пра тое, што ён саромеўся б з ёй гаварыць на людзях вось так, як з Надзяй.\nІ тады ж нечакана падышоў да іх Клыбік і адазваў Васіля ўбок. Не кальнула ў сэрца тады Васілю, не здрыгануўся ён ад нядобрага прадчування, а ненатужна неяк прыйшла ў галаву паслухмяная здагада: зараз вось папросіць пастукаць у бубен, бо Васіль лічыўся ў гэтай справе не апошнім майстрам.\n- Слухай, - сказаў Клыбік, і Васіль наперад усміхнуўся. - Слухай, ты будзеш... праводзіць сёння Марыну?\nВасіль перапытаў: «А што?» - і яму стала няёмка; ён падумаў, што ўсе ўжо ведаюць пра яго і Марыну.\n- Бачыш, калі ты наважыў, то я...\n- Ды ў мяне, ведаеш, справа да яе школьная, трэба пагаварыць...\nО, ён быў хітры, гэты Клыбік, і як Васіль здагадваўся цяпер, яму так і біў тады ў вочы той самы партфельчык! І чаму ён не абсек тады Клыбіка, не адпрэчыў: знайшоў калі гаварыць пра школьныя справы, пагаварыў бы днём! А то ён разгубіўся чамусьці, засаромеўся быццам - і таму жаданым для Клыбіка быў ягоны дазвол. І як дараваць сабе гэта, і як забыцца? Але ж і Марына... Няўжо не разумела яна нічога і няўжо яго не кахала!..\nО, ён быў хітры, гэты Клыбік, бо назаўтра ж прывалокся на вечарынку з Марынаю, зайшоўшы па яе. Пра гэта сказаў Васілю Андрэйчыкаў Хведар. І тады ўжо, як бы на дакор Марыне, Васіль праводзіў Надзю дахаты і раз, і другі...\nІ сядзі вось цяпер і слухай, як бубніць сваё Клыбік:\n- Эха-ха! Яно б у такую гарачыню толькі пад паветкай ляжаць, а тут дровы... Знайшоў дырэктар папіхічаў. Няхай паспрабуе наняць калгаснікаў, але ж хто яму за такія грошы рабіць стане...\nЁн дык разамлеў пасля сну і, можа, гаварыў так доўга толькі таму, што вельмі ж не хочацца яму зноў брацца за пілу, стаяць на каленях, падразаючы лясіну, насіць на плячах гатовыя круглякі.\n- А ты, значыць, усё маўчыш ды думаеш. А ты не думай, вазьмі ды ажаніся, - нібы жартуе Клыбік. - У Ганны вунь якая дзеўка расце - здаровая ды мажная. А бацька ў яе нібы той камлюк, ажэнішся - зяцю хату паставіць. А самае галоўнае, каб жонка здаровая была ды працаваць умела. («Во, во, каб за цябе гарбела», - рабіў сабе выразнымі Клыбікавы думкі Васіль.) Мая вунь зроду сярпа ў руках не трымала, дык, думаеш, добра? Адна карысць, што грошы нейкія зарабляе...\n- Дык ты, можа, і хацеў гэтага...\n- Можа, я хацеў, а можа, людзі, - неяк загадкава ўсміхнуўся Клыбік і паглядзеў на Васіля. - Тут і ты мне трохі паспрыяў...\n- А як жа гэта - я? - перасільваючы цікаўнасць, нібыта абыякава, спытаў Васіль.\n- А так вось, што хітрасць усюды патрэбна, нават калі да дзяўчыны ходзіш... Гляджу я на цябе, дзіўны ты нейкі: усё сала на ражончыку пячэш, калі яго і так з'есці можна. Якраз во як сёння... А што: ад Каляд сала ў вас ці яшчэ пасля вепручка прыгнялі?.. Да сенакосу бераглі, кажаш? А па-мойму, дык яно лепш, калі кожны дзень скварка.\n- Дык як жа паспрыяў я табе і да чаго тут сала... ну, і ражончык гэты?\n- А ўсё да таго. Калі хочаш, слухай. Памятаеш той вечар, калі я хацеў пагаварыць з Марынай? Я, канешне, гэта выдумаў тады, але ж, папраўдзе, думаў, што ты адмовіш. А потым бачу... Ты ж нешта доўга гаварыў тады з Надзяй, памятаеш? Ну, я і сказаў пасля Марыне, што гэта ты мяне папрасіў яе праводзіць, выручыць быццам... І ўсё такое.\n- Ты... ты сказаў гэтак? І яна паверыла?\n- Ну, не адразу, вядома, - памуляўся Клыбік. - Ты ж, кажу, сам паспрыяў мне ў гэтым. Надзю ж праводзіў...\nІ, значыць, было ўсё гэтак і недарэчна, і проста...\n«Што ж, гавары, Клыбік, гавары... А можа, ты думаеш, што мне балюча гэта, і, можа, мяне шкадуеш? Проста я ніколі не думаў, што можа такая страшная пустэча легчы на сэрца і такая пакутлівая бяздумнасць на галаву... А вось чамусьці расце, вытанчаецца стваламі і паволі сунецца ўгару сцяна маўклівага лесу... Не, гэта толькі здалося. Шумяць, як заўсёды, сосны... А вось цяпер я адчуваю, што ў мяне ёсць рукі. Можа, ты забыў пра гэта, можа, ты думаеш, што яны дзеля таго толькі, каб цягаць пілу?»\nІ ён падняўся.\n- Падлюга! Партфельная твая душа!.. І ты... гэткае!\nПадабраў пад сябе ногі і ўвесь падаўся назад Клыбік. Разгублены, збялелы твар. Рука зграбае ігліцу...\nНібы ўпаў на водную роўнядзь камень, і моцна і гучна ад гэтага ўзвірыўся струмень. Пайшлі кругі па вадзе, слабеючы, даплылі да берага... І вось паволі ўсплывала ў памяці аблітая месячным святлом таполя, а вось нібыта Марына схілілася да Васіля, і такі яркі за вуліцай выган у маладым і ядраным бляску. І нібыта Васіль гаворыць: «Слухай сваё сэрца, Марына, яно ў цябе добрае, слухай, і яно цябе не падмане!» І тады: «А я! Чаму ж, калі верыў сабе, не верыў Марыне і чаму адступіўся? Аддаў Марыну гаду гэтаму, Клыбіку».\nІ захацелася бегчы - ад сябе, ад Клыбіка, ад усяго. Бегчы, як аднойчы ў дзяцінстве, калі заблудзіўся ў лесе і, гнаны недзіцячай нейкай тугою, усё бег і бег па незнаёмай дарозе, глытаючы слёзы...\n- Пайшлі, - сказаў ён глуха. - Дрывасек!..\nСтаяла бяроза на самым краі баравіны, высокая, роўная, і калі ўпілася ў яе сякера, здрыгануўся адразу звонкі ствол ад шурпатага камля да зялёнага лісця - і ўся бяроза стала як шумлівая хмара трапяткіх зялёных матылёў. А потым паволі хілілася яна, і пакуль падала ў невясёлым сваім кружэнні, прывяла з сабою шэры летні дзень з ленаватым дожджыкам, пах вільготнай зямлі і гуркоўніку. Ішла Марына ад Саўкавых варот - і матляўся, і біў па загарэлай назе з прыліплай да яе травінкай парваны раменьчык ад басаножкі... І чаму ён не спыніў яе тады, чаму не растлумачыў?..\nЯны падразалі лясіны яшчэ і яшчэ, і калі Васіль, схіліўшыся, сустракаў час ад часу Клыбікаў позірк, ён ведаў, што цяпер ненавідзіць гэтага чалавека ўпарта, грэбліва, ненавідзіць за дваіх: за сябе і за яе, Марыну.\nІ цяпер ён не баяўся, што паміж імі стаяў Клыбік.


Нацыянальны строй - Цэнтр беларускай культуры\nГасцей «Беларускай хаткі» сустракаюць гаспадары – Алесь и Алеся. Яны апранутыя ў святочнае беларускае ўбранне.\nУ тыя далекія часы людзі былі блізкія да прыроды, таму для вырабу адзення яны выкарыстоўвалі натуральныя прыродныя матэрыялы. Тканіны выраблялі з воўны, каноплі, крапівы і, вядома ж, з лену. Сяляне абыходзіліся тканінамі ўласнай вытворчасці і ўмелі ткаць самыя розныя палотны з найскладанымі пляценнямі. Яны самі афарбоўвалі тканіны з дапамогай кары и пупышак дрэў, палявых кветак, каранеў дрэў, траў і ягад.\nТрадыцыйны мужчынскі строй беларуса складаецца з кашулі, штаноў, пояса, капялюша і лапцяў. Сялянскую вопратку выраблялі з лёну, які вырошчвалі ў сваёй гаспадарцы, апрацоўвалі, ткалі і адбельвалі.\nКашулі ў большасці сваёй былі белага колеру. Іх насілі навыпуск і падпаясвалі тканым каляровым поясам. Каўнер, абшэўкі і ніз кашулі ўпрыгожвае вышыўка або тасьма. Пояс надзяляўся магічнымі і ахоўнымі ўласцівасцямі. Беларускі пояс упрыгожваўся геаметрычным арнаментам-ромбамі, квадратамі, палоскамі. Штаны выраблялі з аднатоннага ільнянога палатна, з паўсуконнай тканіны. Лапці плялі з лыка, лазовой кары або пянькі. Іх апраналі на анучы, да ногі прывязвалі пяньковымі або лыкавыми вяроўкамі. Летам беларускі мужык часцяком насіў брыль – капялюш з саломы з шырокімі палямі.\nТрадыцыйны жаночы беларускі строй складаецца з кашулі, вышытай па каўняры і рукавах; спадніцы, фартуха, камізэлькі і галаўнога ўбору. Кашуля шылася з белай ільняной тканіны. Аплечча, ворат, рукавы, часам каўнерык і падол кашулі вышывалі геаметрычнымі ўзорамі з зорачак, ромбаў, квадратаў, трыкутнікаў. Спадніца была шырокай.Летнія спадніцы вырабляліся з лену, а зімнія з воўны. Паверсе кашулі часта жанчыны апраналі прыталеныя камізэлькі, аздобленыя вышыўкай і тасьмой. Неабходным кампанентам жаночага касцюма з'яўляецца фартух. Фартух выконвае ахоўную функцыю ў паўсядзенным жыцці, а таксама з'яўляецца абавязковым у святочным касцюме. Жаночыя галаўныя ўборы мелі важнае сацыяльнае і абрадавае значэнне. Па іх выгляду можна было вызначыць сямейнае становішча, век жанчыны, яе матэрыяльнае становішча. Дзяўчыны насілі вяночкі, вузкія рознакаляровыя стужкі, а жанчыны хавалі валасы пад каптур, апранаючы зверху намітку або хустку. У сялянскіх сем’ях жанчыны часцей за ўсе абувалі лапці. У халоднае надвор’е насілі пастолы. Жаночыя чаравічкі ў весках насілі толькі па святах альбо ў найбольш заможных семь’ях.\nШтодзенная вопратка беларусаў адрознівалася ад святочнай практычнасцю і тканінамі цемнага колеру.


23.07.2020 11:05 Сацыяльны ракурс\nЛета — гэта час, які кожны імкнецца правесці з максімальнай карысцю для сябе. Як правіла, у спякотныя дні большасць дарослых і дзяцей аддаюць перавагу адпачынку ля вады, выязджаюць на гарадскія пляжы ці шукаюць уратавання ад пякучага сонца на аддаленых ад населеных пунктаў берагах рэк ці азёр. На жаль, не заўсёды такі адпачынак заканчваецца добра: з-за парушэнняў правіл бяспекі на вадзе Асвод штогод абнаўляе афіцыйную трагічную статыстыку па ўтапленнях.\nЯшчэ раз нагадаць правілы паводзін ля вады і на вадзе, якія заўсёды будуць актуальнымі, а таксама вызначыць асноўныя памылкі, якія прыводзяць да гібелі людзей падчас купання, згадзіўся начальнік аддзела рэспубліканскай вадалазна-выратавальнай службы Беларускага рэспубліканскага таварыства ратавання на водах (АСВОД) Алег Генадзьевіч Баразна.\nПачатку купальнага сезона чакаюць не толькі тыя, хто любіць адпачываць ля вады, але і прадстаўнікі Асвода. Да таго моманту, пакуль купанне ў вадаёмах афіцыйна не адкрыта, ратавальнікі займаюцца падрыхтоўкай пляжаў і месцаў для купання.\nСёння ў нашай краіне, як паведаміў Алег Баразна, налічваецца 423 пляжы, прычым больш за ўсё (а гэта звыш 100) — у Мінскай вобласці. Што тычыцца выратавальных станцый, якія размяшчаюцца побач з пляжамі, іх у нашай краіне 66, выратавальных пастоў — 147, 39 з якіх сезонныя (дзейнічаюць з мая па верасень).\nУ дачыненні да забароненых для купання месцаў дзейнічаюць асаблівыя правілы. Калі прадстаўнікам арганізацыі трапяць на вочы тыя, хто плавае ў забароненых месцах, іх чакае пакаранне — адміністрацыйны штраф ад 1 да 3 базавых велічынь.\n— Выратавальныя пасты бываюць сезонныя і пастаянныя, — тлумачыць начальнік вадалазна-выратавальнай службы. Разам з афіцыйна дазволенымі месцамі для купання ёсць і тыя, дзе плаваць забаронена. Справа ў тым, што ў забароненых месцах ратавальнікаў паблізу няма. А гэта значыць, што ў выпадку, калі спатрэбіцца дапамога, аказаць яе ніхто не зможа. Яшчэ адзін момант: абсталяваныя пляжы маюць умовы для добрага адпачынку і з кожным годам паляпшаюцца. Дарэчы, у Мінскай вобласці сёлета купанне наогул дазволена толькі на абсталяваных пляжах.\nПрадстаўнік Асвода нагадаў, што ў дачыненні да забароненых для купання месцаў дзейнічаюць асаблівыя правілы. Калі прадстаўнікам арганізацыі трапяць на вочы тыя, хто плавае ў забароненых месцах, іх чакае пакаранне — адміністрацыйны штраф ад 1 да 3 базавых велічынь.\n“Дарэчы, было б не лішнім і зімой за выхад на яшчэ не трывалы лёд увесці адпаведнае пакаранне. Людзі ні летам, ні зімой не думаюць пра сваю бяспеку, рызыкуюць жыццём дзеля таго, каб атрымаць некалькіхвіліннае задавальненне — нырнуць, дзе нельга, ці палавіць рыбу там, дзе забаронена. Але трэба разумець, што мы не ставім сваёй задачай даць чалавеку штраф. Мы імкнёмся да таго, каб папярэдзіць гібель і няшчасныя выпадкі, якіх, на жаль, з кожным годам менш не становіцца”, — канстатуе А.Г.Баразна.\nНа памылках вучацца?\nШтогод, нягледзячы на шматлікія заклікі прадстаўнікоў Асвода не пакідаць дзяцей адных без нагляду ля вады, дарослыя здзяйсняюць адну і тую ж памылку.\n“Калі на вадзе гінуць дзеці ва ўзросце да 10—12 гадоў, гэта віна дарослых, — упэўнены спецыяліст Таварыства ратавання на водах. — Да гэтага ўзросту дзеці павінны знаходзіцца пад абавязковым наглядам мамы ці таты. Што тычыцца старэйшых дзяцей, якім ад 12 да 18 гадоў, часцей за ўсё прычынай іх гібелі з’яўляюцца свавольствы на вадзе, а таксама невыкананне правіл паводзін на водах. Сёлета прычынай большасці выпадкаў, звязаных з гібеллю дзяцей, стала іх спроба дапамагчы тым, хто тоне, ці пакіданне непаўналетніх без нагляду, пра што я заўсёды і гавару”.\nНяшчасны выпадак здарыўся ў чэрвені ў Смаргонскім раёне непадалёк вёскі Асінаўка, дзе загінула 10-гадовая дзяўчынка. Днём яна разам з 13-гадовай сяброўкай пайшла на вадаём. Бацькоў пра гэта дзяўчынкі не папярэдзілі.\nКалі 13-гадовая дзяўчынка зайшла ў вадаём па бетонных плітах, яна паслізнулася і ўпала ў ваду. Плаваць яна не ўмела. На дапамогу сяброўцы кінулася 10-гадовая дзяўчынка, якая ўмела плаваць. Яна ўжо знаходзілася ў вадзе, але, спрабуючы выратаваць сяброўку, патанула. Цела дзіцяці дасталі ратавальнікі.\nЦі вось яшчэ выпадак. 7 чэрвеня ў Хоцімскім раёне падчас купання патанула 16-гадовая дзяўчына. Кампанія дзяцей і падлеткаў знаходзіліся на беразе без дарослых. Месца, дзе збіраліся купацца дзеці, для гэтага не было прызначана. Хлопчыка і дзяўчыну, якія зайшлі ў ваду, рэзка пачало несці па цячэнні. Дзеці, якія заставаліся на беразе, спрабавалі дапамагчы, яны працягвалі палкі, хацелі дацягнуцца рукамі да сяброў. На жаль, з вады выбраўся толькі хлопчык, дзяўчыне дапамагчы не ўдалося.\nБольшасць няшчасных здарэнняў з удзелам дзяцей адбываецца тады, калі яны застаюцца без нагляду: ні ў якім разе нельга дзяцей адных пакідаць ля вады!\nНа наступны дзень, 8 чэрвеня, адбыліся адразу 2 трагедыі ў Гомельскай вобласці. 15-гадовы падлетак адпачываў з сябрамі ля вады. Праз нейкі час хлопец вырашыў паплаваць, ён адплыў на 15 метраў ад берага, знік пад вадой і не выплыў. Цела хлопца шукалі прадстаўнікі Асвода.\nА ў Хойніцкім раёне 14-гадовы хлопчык адпачываў разам з мамай ля кар’ера. Падчас нырання падлетак атрымаў траўму шыйных пазванкоў і не змог самастойна выбрацца з вады. Мама дапамагла сыну, дастала яго, а пасля выклікала хуткую дапамогу, якая шпіталізавала дзіця.\n“Аналізуючы ўсе выпадкі, можна зрабіць выснову, што большасць няшчасных здарэнняў з удзелам дзяцей адбываецца тады, калі яны застаюцца без нагляду. Не перастану звяртацца да дарослых: калі ласка, ні ў якім разе нельга дзяцей адных пакідаць ля вады, — заклікае Алег Генадзьевіч.— Нельга гэтага рабіць, нават калі бацькі ўпэўнены, што іх дзіця ўмее плаваць. Па-першае, непаўналетняму можа не хапіць сіл, каб утрымацца на воднай паверхні. Па-другое, ніхто не ведае, што дзіця можа прыдумаць. Магчыма, яму захочацца пасваволіць ці камусьці нешта даказаць. Менавіта па гэтай прычыне нельга пакідаць дзяцей адных! Паверце, гэтай меры будзе дастаткова, каб у некалькі разоў паменшыць колькасць няшчасных выпадкаў, якія адбываюцца на вадзе”.\nЧарговае здарэнне адбылося ў Віцебскім раёне. 14-гадовая дзяўчынка адправілася з іншымі дзецьмі купацца на раку Сухадроўка. Зразумела, дарослых побач не было. У нейкі момант яна ўбачыла, як тоне 8-гадовы хлопчык, і кінулася яго ратаваць. Хлопчыка дзяўчынка паспела выштурхнуць да берага, але сама пасля гэтага пачала тануць. Бачачы гэта, дзеці пабеглі ў вёску, да бацькі дзяўчынкі. Мужчына дастаў з вады цела сваёй дачкі, аднак ужо было позна. Медыкі, якія прыбылі на месца здарэння, канстатавалі смерць дзіцяці.\nСёлета ў сумнай статыстыцы па гібелі на вадзе ёсць трагічныя выпадкі, калі дзеці тонуць разам з бацькамі.\nТак, у адзін з дзён 2 сям’і паехалі адпачываць на бераг Дняпра. Падчас купання 8-гадовая дзяўчынка стала тануць. Ёй на дапамогу кінуліся яе 33-гадовая маці і 9-гадовая дзяўчынка з іншай сям’і. Рыбакі, якія знаходзіліся побач, убачылі гэта і кінуліся на дапамогу жанчыне з дзецьмі. Але, на жаль, мужчыны паспелі выратаваць толькі адно дзіця. Дзяўчынка была дастаўлена ў бальніцу ў цяжкім стане. Цела жанчыны і яе 8-гадовай дачкі даставалі з вады супрацоўнікі МНС і работнікі Асвода.\nАсобную статыстыку Асвод вядзе ў дачыненні да дарослых, якія гінуць на вадзе. Алег Генадзьевіч расказаў, што з году ў год сітуацыя аналагічная: у 80% іх гібелі на вадзе прычынай з’яўляецца алкагольнае ап’яненне.\n“Усяго з пачатку года на тэрыторыі краіны загінулі 224 чалавекі, 11 з якіх — непаўналетнія, — агучвае статыстыку Алег Баразна. — Дарэчы, калі выключыць са спіса дзяцей, то з 213 чалавек, якія патанулі, 91 знаходзіўся ў стане алкагольнага ап’янення. Гэта папярэдняя прычына гібелі. Яшчэ адной прычынай з’яўляецца неналежнае стаўленне да свайго здароўя. Калі ведаеце, што ў вас хворае сэрца ці фіксуюцца скачкі ціску, ад плавання на глыбокіх месцах лепш адмовіцца. У такім выпадку аптымальны варыянт — зайсці ў ваду па калена, абліцца вадой і выйсці на бераг. Ні ў якім разе нельга арганізоўваць заплывы ці іншыя спаборніцтвы. Такім геройствам нікому нічога не дакажаш, затое лёгка можна нашкодзіць сабе. Відавочна, элементарнае выкананне правіл знаходжання людзей на водах дазволіць пазбегнуць няшчасных выпадкаў. На жаль, многія думаюць, што іх “пранясе” і нічога не здарыцца. Падобныя гісторыі не рэдкасць”.\nЗбег абставін ці недагляд бацькоў?\nГалаўным болем для ратавальнікаў з’яўляецца гібель людзей у месцах, забароненых для купання. Такія здарэнні, кажа Алег Генадзьевіч, адбываюцца з году ў год.\n“Кожнае лета дарослае насельніцтва гіне на тэрыторыях, якія забаронены для купання. У асноўным усе няшчасныя выпадкі адбываюцца ці ў месцах, якія не прызначаны для купання, ці на “дзікіх” пляжах, дзе няма выратавальных службаў. Так адбываецца, таму што людзі прывыклі купацца там, дзе рабілі гэта яшчэ ў дзяцінстве. Але такія месцы нельга назваць пляжам. У тых месцах, дзе знаходзяцца выратавальныя службы, чысціцца дно акваторыі ад пабочных прадметаў. А рызыка атрымаць траўмы ці стаць ахвярай няшчаснага выпадку мінімальная, таму што побач знаходзяцца ратавальнікі. Месцы, якія не з’яўляюцца афіцыйнымі пляжамі, не даследаваны. Ніхто не ведае, што там ляжыць на дне, а значыць, рызыка атрымаць траўму даволі вялікая. Чалавек, калі ідзе купацца ў забароненае месца, вельмі рызыкуе сваім здароўем. Сёлета ў Мінску на мосце праз Свіслач мужчына лавіў рыбу, пацягнуўся за вудачкай і ўпаў праз мост у ваду. У выніку зламаў пазваночнік. Вельмі шмат выпадкаў траўміравання здараецца пасля скачкоў з дамб, тарзанак. Ідучы на такі крок, спрабуючы скокнуць з дамбы, тарзанкі ці ў незнаёмы вадаём, задумайцеся, ці гатовы вы рызыкаваць сваім здароўем”.\nСярод сумных лічбаў статыстыкі ёсць і прыемныя навіны. З пачатку года ратавальнікі дасталі з вады 165 чалавек, 40 з якіх непаўналетнія. Усе яны былі выратаваны.\n“Разам з гэтым варта адзначыць, што з 224 чалавек, якія патанулі, менавіта падчас купання загінулі 66 чалавек. Усе астатнія выпадкі — гэта выпадковае падзенне ў ваду, падзенне з лодкі, а таксама дамашнія ванны. Дарэчы, сёлета ўжо былі зафіксаваны і 2 выпадкі, калі людзі на аўтамабілях тонуць у вадзе. 28 чэрвеня кампанія з чатырох маладых людзей рыбачыла на беразе вадаёма ў Бабруйскім раёне. Калі ўжо вярталіся дадому ўздоўж берага, вадзіцель не справіўся з кіраваннем і машына перакулілася ў ваду. Пазней у салоне аўтамабіля знайшлі целы чацвярых мужчын. Падобны выпадак адбыўся таксама ў Брэсце. Двое сяброў паехалі лавіць рыбу. Праз некаторы час адзін з іх адправіўся дадому, а другі яшчэ застаўся рыбачыць. На наступны дзень малады чалавек дадому не вярнуўся. Родныя занепакоіліся. У выніку машыну з целам з вады даставалі ратавальнікі”, — прыводзіць прыклады А.Г.Баразна.\nУ дачыненні да выпадкаў, калі дзеці гінуць на вадзе з-за недагляду дарослых, павінен працаваць артыкул 159 Крымінальнага кодэкса “Пакіданне ў небяспецы”.\nУтапленні, як заўважыў Алег Генадзьевіч, адбываюцца не толькі ў натуральных ці штучных вадаёмах, але і ў бочках, цыстэрнах. Такія выпадкі — гэта, як правіла, збег абставін, але з дарослых ніхто адказнасці не здымае.\n“У гэтым годзе такія здарэнні не фіксаваліся, затое мінулым летам быў выпадак, калі тата паехаў з сынам на кірмаш. Сам пайшоў купляць нейкую дэталь, а дзіця засталося ў машыне чакаць бацьку. Пакуль мужчына хадзіў па кірмашы, хлопчык выйшаў з машыны і патануў у бочцы, якая стаяла непадалёк, на тэрыторыі кірмашу”, — прывёў прыклад спецыяліст.\nВыпадкі гібелі дзяцей на вадзе, а таксама няшчасныя здарэнні, калі малышы тонуць у бочках, штучных вадаёмах на тэрыторыі дома, — усё гэта вынік пакідання дзяцей без нагляду, у небяспецы. Алег Баразна ўпэўнены, што ў дачыненні да такіх прэцэдэнтаў у краіне абавязкова павінен працаваць артыкул 159 Крымінальнага кодэкса “Пакіданне ў небяспецы”.\n“За дзецьмі трэба сачыць вельмі пільна, — кажа прадстаўнік Асвода. — Самае важнае, што хачу данесці да дарослых, — гэта тое, што яны не павінны пакідаць дзяцей у небяспецы. Магчыма, калі б артыкул 159 КК працаваў у дачыненні да выпадкаў гібелі дзяцей на водах, такіх сітуацый было б значна менш”.\nАлег Генадзьевіч БаразнаАСВОД


Лукашэнка: «У Беларусі павінна быць ня меней за 20 мільёнаў чалавек»\n08 сакавік 2017, 10:55\nПадчас уручэньня дзяржаўных узнагародаў. Аляксандар Лукашэнка ўручае ордэн Маці Зіце Марцінкевіч. 7 сакавіка 2017 году\nАляксандар Лукашэнка 7 сакавіка ўручыў узнагароды чыноўнікам і шматдзетным матулям, а таксама генэральскія пагоны шэрагу афіцэраў.\nУ працэсе ён адзначыў, што ў залю запрошаныя жанчыны як «прадстаўніцы самых мірных і стваральных прафэсіяў на Зямлі», перадае БЕЛТА. Але дадаў, што Беларусь «знаходзіцца ў ліку перадавых» паводле стану жанчын у грамадзтве (паводле Global Gender Gap Report, 30-я са 144 дасьледаваных).\nТаксама Лукашэнка падкрэсьліў, што на яго думку менавіта матулі нясуць асноўную нагрузку па выхаваньні дзяцей — і пахваліў іх за выкананьне «сваёй галоўнай місіі».\n«І гэта мэта ўсёй маёй палітыкі — у Беларусі павінна быць ня менш за 20 мільёнаў чалавек, — дадаў Лукашэнка. — Вось тады мы будзем магутныя як ніколі, і ніхто ў наш бок коса глядзець ня будзе».\nПадчас уручэньня дзяржаўных унагародаў\nУ Беларусі тым часам спынілася падзеньне колькасьці насельніцтва, яна нават паціху расьце, хоць і не дасягае пікавых паказьнікаў пачатку 1990-х.\nМаксымум быў у 1993 годзе — тады ў Беларусі было 10,24 млн чалавек, але ў гэтым жа годзе пачаўся спад росту насельніцтва. Тэмпы скарачэньня насельніцтва дасягнулі піку ў 2002 годзе, а ў 2013 годзе насельніцтва Беларусі дасягнула мінімуму — 9,464 млн чалавек.\nЗа час прэзыдэнцтва Лукашэнкі насельніцтва Беларусі скарацілася на 722 тысячы чалавек.\nНа 2017 год у Беларусі 9,505 млн чалавек — столькі ж, колькі было 40 год таму. За час прэзыдэнцтва Лукашэнкі насельніцтва Беларусі скарацілася на 722 тысячы чалавек.\nШто да жанчын і дзяцей, то ў Беларусі паступова павялічваецца сярэдні ўзрост матулі пры нараджэньні першага дзіцяці: у 2016 годзе першае дзіця нараджалі ў сярэднім у 26,3 года, а ў 2010-м — у 24,9. Але ў 2016 годзе больш за палову, 58,8% нараджэньняў былі нараджэньнямі другога, трэцяга і наступных дзяцей.\nУ Беларусі пры нараджэньні дзяцей выплочваецца разавая грашовая дапамога: 1801 рубель за першае дзіця, 2521,4 рублі за другое і наступных. На дагляд дзіця да 3 год штомесяц выплочваецца 261,38 рублі на першае дзіця, 298,72 рублі на другое і наступных, 336,06 рублі на дзіця-інваліда. У выпадку, калі сям’я мае адначасова дзіця да 3 год і дзіця ад 3 да 18 год, на старэйшага даецца штомесячная дапамога ў 90,05 рублі. Існуюць таксама дадатковыя выплаты на дзяцей-інвалідаў і дзяцей, інфэктаваных ВІЧ, на сем’і з бацькамі-інвалідамі і татам-вайскоўцам.\n«Стандартная» штомесячная выплата на першае дзіця складае 36% ад сярэдняга заробку ў Беларусі, на другое і наступных — 41,4% сярэдняга заробку.


Тэхналогія пайкі поліпрапіленавых труб - Блог пра інструменты\nПайка поліпрапіленавых труб адбываецца ў досыць кароткія тэрміны, гэта найбольш прывабная бок поліпрапіленавай трубы. За кошт нізкай кошты, тэхналагічнасці і лёгкасці стыкоўкі яна заняла лідзіруючую пазіцыю сярод труб з канкуруючых матэрыялаў. Пераважна ўжываецца пры пракладцы вадаправоднай і часткова цеплавой інжынернай сеткі. І хай трываласць саступае камунікацыях з металічных труб, але, ладзячы рамонт у кватэры ці доме, перавагу аддаюць менавіта гэтаму матэрыялу. Трубы надзейна, трывала і хутка злучаюцца паяннем за лічаныя хвіліны.\nПоліпрапіленавыя трубы набываюць усё большую папулярнасць за кошт прастаты ўстаноўкі і надзейнасці.\nВіды поліпрапіленавых труб\nПластмаса, якая ідзе на выраб вырабы, адносіцца да высокатрывалага. Яна не іржавее, не назапашвае солі і да яе не ліпнуць вапнавыя нарасты. Сеткі, сабраныя з поліпрапілена, разлічаны на вялікі тэрмін службы (да 50 гадоў). На самай справе тэрмін службы трубаправодаў не абмежаваны, калі няма перавышэння тэхнічных умоў эксплуатацыі па тэмпературы або ціску. Матэрыял дэталяў здольны працаваць доўгі час на досыць высокім ціску пры малой тэмпературы вадкасці, і наадварот.\nТабліца дадзеных аб розных катэгорыях поліпрапіленавых труб.\nВырабляюцца поліпрапіленавыя трубы ў чатырох каляровых відах, афарбоўка нічога, акрамя колеру, не значыць. Поліпрапілен дазволена выкарыстоўваць у сістэме водазабеспячэння, каналізацыі і апале. Дазваляецца злучаць пластык з металам, рабіць пераходы.\nПоліпрапіленавыя вырабы падпадзяляюцца па катэгорыях: PN10 - такая катэгорыя усталёўваецца танкасценных вырабам. Прымяненне абмежаванае тэмпературамі эксплуатацыі ў 45 ° і для халоднай вады. PN16 - катэгорыя, дазволеная да выкарыстання ў трубаправодах з вялікім ціскам на халоднай вадзе або на ацяпляльнай сістэме без ціску. PN20 - найбольш універсальны варыянт, гэтая катэгорыя ўжываецца і для халоднай, і для гарачай вады - да 80 °. PN25 - узмоцненая катэгорыя поліпрапіленавай трубы, у склад ўкаранёна алюмініевая фальга, за кошт гэтага прымяненне пашырана да тэмпературы ў 95 °.\nЗгодна з тэхнічным кіраўніцтву па творы зварачных работ на поліпрапіленавых трубах, калі дыяметры злучаных труб менш за 63 мм, то выкарыстоўваецца пайка метадам раструбной зваркі. У месцы стыку ўсталёўваюцца фітынг, гэта адмысловая дэталь, да якой прыварваюць абедзве трубы. Для труб з дыяметрам больш паказанай фітынг не патрабуецца, іх зварваюць усутыч. Такое злучэнне прынята лічыць больш надзейным.\nЗварка поліпрапілена вырабляецца апаратам ручной зваркі - «прасам».\nКалі зварка вырабляецца на трубах ад 40 мм і вышэй, лепш ужываць зварачныя апараты з цэнтруюць прыладай.\nТэхналогія пайкі поліпрапіленавых труб з нагрэвам знутры.\nПраца некалькі складаней, але гэта неабходна.\nЗварачны апарат уладкованы наступным чынам: на ім ёсць спецыяльныя здымныя асадкі для труб, якія разаграваюцца электрычнасцю. Асадкі зроблены як гільзы, якая растоплівае знешні край трубы або грэе ўнутраную частку злучаных дэталяў.\nАсадкі выконваюцца розных дыяметраў - ад 14 да 63 мм. Для выключэння пригорания самі награваюцца часткі пакрытыя тефлоном. Вырабляючы зварачныя працы, пастаянна адсочвайце чысціню асадкі. Патрабуецца сціраць сляды пластыка пасля кожнай зваркі, лепш адмысловымі анучамі або драўлянымі скрабкамі. Чысціць трэба да поўнага астывання награвальнага элемента, спроба ачысціць халодныя элементы можа сапсаваць пласт тефлона.\nДля добрага выніку поліпрапіленавыя трубы варацца паэтапна:\nПачынаць варта з падрыхтоўкі абсталявання. Прыбор размяшчаецца ў зручным, роўным месцы. Падбіраюцца награвальныя элементы ў адпаведнасці з меркаванымі працамі, трэба падабраць дыяметры прымеркі да труб. Пакласці ў даступнае месца. Як правіла, большасць прыбораў дазваляе выкарыстоўваць адначасова шмат асадак. Рэкамендацыя такая: усё, што спатрэбіцца, прыгатаваць загадзя, да ўключэння апарата. Ён грэе асадкі раўнамерна, незалежна ад месца падключэння іх тэмпература аднолькавая. Рыхтуецца замацаванне ў аптымальным месцы для работ. Асадкі мантуюцца з выкарыстаннем спецключей. На панэлі кантролю параметраў выстаўляецца тэмпературны рэжым, звычайна поліпрапілен зварваюць на 260 °. Зварачны апарат уключаецца ў сетку, чакаецца сярэдні час нагрэву каля 15 хвілін. Якасная зварка магчымая толькі пры станоўчых тэмпературах навакольнага асяроддзя. Час зварвання карэктуецца ад тэмпературы паветра, чым гарачэй, тым хутчэй адбываецца працэс, і наадварот.\nПадрыхтоўка трубы выконваецца з выкарыстаннем трубарэза або іншай прылады шляхам зрэзу трубы пад вуглом у 90 °. Месца зваркі вычышчаецца і апрацоўваецца ад тлушчу спіртам або мыльным растворам. Стыкі старанна сушацца. Зварка труб маркі PN10-20 на гэтым этапе заканчваецца. Для маркі PN25 і вышэй трэба таксама прыбраць з месца стыку армавальныя алюмініевыя пласты. Глыбіня зачысткі вызначаецца па асадцы ад зварачнага апарата, зачышчаць зручна Шейвера дакладна да зададзенай велічыні.\nТрубы ўстаўляюцца ў асадкі па дыяметры да абмежавальніка. Час разагрэву зададзена, яно таблічныя і яго парушаць нельга.\nПасля вытрымлівання элементаў на разагрэве яны здымаюцца і хутка, з захаваннем цэнтроўкі, злучаюцца. Забаронена іх пракручваць, ссоўваць, выгінаць. Пры выкарыстанні фітынга яны апускаюцца да абмежавальніка.\nНа час астуджэння, асабліва танкасценных труб, нельга іх рухаць. Ўсякая дэфармацыя на гэтай стадыі парушыць трываласць шва. Пасля астывання труба тэстуецца на праходжанне і герметычнасць.\nСантэхніка, сабраная на поліпрапіленавых трубах, праслужыць доўга, а працэс паяння настолькі просты, што любы з ім справіцца.\nПредыдущаяКатэт звычайнага зварнога шва


Будзьма беларусамі! » Часопіс “Маладосць” абвяшчае конкурс!\n05.12.2016 | Конкурсы Літаратура\nЧасопіс “Маладосць” абвяшчае конкурс!\nКніжнасць і майстэрства слова заўжды ўспрымалася чалавекам як нешта загадкавае. Уменне ж друкаваць (а не перапісваць) кнігі і ўвогуле падавалася магічным. А дзе загадкі і магія – там і тайнапіс, каб веды не патрапілі да нявартых.\nПраз увесь 2017 год, юбілейны для кнігадрукавання, “М”ы будзем стасавацца з табою, шаноўны чытач, з дапамогай таемнага шыфру. Звяртай пільную ўвагу на вокладку рубрыкі “Варштат” – і, магчыма, нешта там заўважыш.\nПа кавалачку, па дробачцы “М”ы будзем дзяліцца з табой старадаўняй мудрасцю. Не згубі нашы падказкі – збірай усе нумары, спалучай кавалкі мазаікі, каб у снежні 2017-га раскрыць грандыёзную таямніцу.\nКаб разгадаць загадкавы “Код “Маладосці”.\nІ гэта дадатковая прычына № 1 паспяшацца на пошту, каб выпісаць “Маладосць”. Дадатковая прычына № 2 — з наступнай рассылкай.\nЯшчэ раз пра конкурсныя ўмовы: са студзеня па лістапад 2017 года на вокладцы праекта “Варштат” у нашым часопісе будуць з’яўляцца таямнічыя знакі. Літары. Тайнапіс.\nМагчыма (ёсць такая верагоднасць), усё гэта – часткі нейкага тэксту. Або тэкстаў. Якіх – трэба будзе вынайсці табе. І не проста вынайсці, расчытаўшы прапанаванае паведамленне, але і зразумець, якое слова ў выкарыстаным намі шыфры з’яўляецца кодавым.\nЗ расшыфроўкай лепей паспяшацца, таму што час на рашэнне загадкі абмежаваны: у снежаньскім нумары за наступны год будзе надрукаваны арыгінальны тэкст з каментарыем прафесійнага крыптографа. Таму лісты з адгадкай чакаюцца не пазней за 1 снежня 2017 года.\nЧаму варта спяшацца? Таму, што траім пераможцам “М”ы абяцаем папраўдзе раскошныя прызы ад “Маладосці” і прафесійнага крыптографа-кансультанта. Прызы, вартыя высокіх інтэлектуальных здольнасцей.\n“М”ы верым у цябе, шаноўны чытач. І будзем трымаць кулачкі за тваю перамогу.


16 лістапад 2017, 09:12\nБеларускія праграмісты пры падтрымцы сяброў руху «Дзея» запусьцілі інтэрнэт-праект Say.by — каталёг «месцаў, дзе шануюць беларускую мову». Каталёгам можна карыстацца як праз сайт, так і праз Android-праграму.\nПаводле стваральнікаў, мэта праекту — толькі прасоўваньне беларускай мовы, але не вырашэньне палітычных ці грашовых пытаньняў. На момант публікацыі ў каталёгу 63 кампаніі, у тым ліку 27 заправак «А-100». Кампаніям прапануюць самастойна дадавацца ў каталёг, атрымліваць бясплатныя налепкі «Падтрымліваем мову».\nКаталёг дазваляе шукаць «месцы, дзе шануюць мову», побач з сабой на мапе. Карыстальнікі скардзяцца, што ў каталёгу няма такіх месцаў, напрыклад, у Бабруйску ці Мазыры, але ўкладальнікі адказваюць: нешта павінна быць, будзем працаваць, пішыце нам, калі ведаеце месцы, дзе адказваюць па-беларуску.\nТым, хто хоча падтрымаць мову ў сваёй кампаніі, але ня ведае, з чаго пачаць, рэкамэндуюць для пачатку вывучыць стандартныя фразы для касавага абслугоўваньня: «добры дзень» і «добры вечар», «дзякуй», «калі ласка», «з вас 4 рублі 20 капеек», «картка або гатоўка?», «ваша рэшта — 2 капейкі», «да пабачэньня, заходзьце яшчэ». А тым, хто турбуецца, што ня ведае, як падтрымаць больш складаную размову, раяць «адказваць, як атрымліваецца», хай і ўперамешку з расейскай мовай, бо «намаганьні будуць адзначаныя любым сапраўдным беларусам».\nПраваслаўная царква выдала кананічны пераклад «Новага Запавету»


Школьнікам – бясплатны праезд – RH.by\nШкольнікам – бясплатны праезд\n9 снежня 2010 г.\nШкольнікі нашага рэгіёна, як і ўсёй краіны, ужо сёння, 10 снежня, могуць атрымаць права на бясплатны праезд у грамадскім транспарце.\nПраект Указа Прэзідэнта аб бясплатным праездзе ў грамадскім транспарце (акрамя таксі) для дзяцей, якія атрымліваюць агульную сярэднюю адукацыю, 9 снежня перададзены на ўзгадненне ў абласныя выканаўчыя камітэты.\nПрэс-сакратар старшыні Мінскага аблвыканкама Галіна Трафіменка паведаміла пра гэта ў інтэрв’ю “Рэгіянальнай газеты” ў чацвер раніцай. Паводле слоў Галіны Трафіменкі, праект указа спачатку ідзе на ўзгадненне ў аддзел транспарту аблвыканкамаў, пасля гэтага яго павінны падпісаць кіраўнікі абласцей. Канчаткова указ зацвярджае Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка.\nУ аддзеле транспарту Гродзенскага аблвыканкама пацвердзілі інфармацыю, што гэты нарматыўна-прававы дакумент атрымалі таксама і яны.\nНа момант здачы газеты ў друк праекты не былі падпісаныя. Але, па словах Галіны Трафіменкі, на ўзгадненне і падпісанне падобных дакументаў чыноўнікам даецца адзін дзень. Такім чынам, права на бясплатны праезд школьнікі могуць атрымаць ужо ў дзень выхаду гэтага нумара “РГ” у свет, у пятніцу, 10 снежня, альбо ў панядзелак, 13 снежня.\nУвядзенне гэтай ільготы ў рэгіёнах Беларусі пачалося пасля таго, як ад 7 снежня права бясплатнага праезду ў грамадскім транспарце атрымалі мінскія школьнікі. Адбылося гэта па рашэнні Мінгарвыканкама.\nПапярэдні артыкулДапамаглі ўсе разам\nНаступны артыкулБальніцу адкрылі пасля рэканструкцыі (+фота)


30 ліпень 2009, 20:10\n30 ліпеня нечакана памёр вядомы беларускі футбаліст і трэнэр Юрый Курненін. Чэмпіёну СССР 1982 году ў складзе менскага “Дынама” было ўсяго 55 гадоў, свой юбілей ён адзначыў якраз напярэдадні моладзевага чэмпіянату Эўропы ў Швэцыі. Апошнія тры гады Курненін узначальваў беларускую “маладзёжку”, вывеў яе ў лік васьмі мацнейшых камандаў кантынэнту.\nНа пачатку 1980-х мінулага стагодзьдзя абаронца “Дынама” Юрый Курненін быў своеасаблівай візытоўкай каманды. Невысокі, з кароткімі, нібыта не зусім “футбольнымі” нагамі, ён тым ня меней надзейна цэмэнтаваў дынамаўскую абарону. Асабліва заўзятараў цешылі нясьпешныя “ваяжы” Курненіна праз усё поле на правы флянг падчас выкананьня вуглавых — ягоная падача левай рыхтавала супернікам нямала непрыемных сюрпрызаў.\nУ актыве Курненіна нямала рэкордаў, якія ўнесеныя ў гісторыю футболу. Ён тройчы ўключаўся ў лік лепшых футбалістаў СССР, быў першым савецкім абаронцам, на рахунку якога хет-трык — тры галы ў вароты алма-ацінскага “Кайрату” ў трыюмфальным 1982-м. Курненін — аўтар першага эўракубкавага голу беларускіх клюбаў: у 1983-м у матчы 1/16 фіналу Кубку чэмпіёнаў ён забіў гол швайцарскаму “Грасхопэрсу”.\nГэта недаацэнены — я нават ня ведаю ў колькі разоў — чалавек, спэцыяліст\nСпыніўшы кар’еру гульца, скончыў Вышэйшую школу трэнэраў у Маскве. На трэнэрскай пасадзе пачынаў у віцебскім КІМе, на пачатку 1990-х узначаліў берасьцейскае “Дынама”, пасьля працаваў з расейскай камандай “Саматлор”. Пры канцы 1990-х — у трэнэрскім штабе менскага “Дынама”.\nЗа сваю кар’еру Курненін таксама папрацаваў за мяжой. У сярэдзіне 1990-х трэніраваў нацыянальную зборную Сырыі, вывеў каманду ў фінальны турнір Кубка Азіі. Пасьля пераехаў у Аман, рыхтаваў сталічны клюб “Аль-Ахлі”.\nАд 2003 году да канца 2005-га дапамагаў тагачаснаму настаўніку зборнай Беларусі Анатолю Байдачнаму ў працы з нацыянальнай камандай. А ў 2006-м прызначаны галоўным трэнэрам моладзевай зборнай, зь якой сёлета ў чэрвені езьдзіў на эўрапейскі чэмпіянат у Швэцыю. Анатоль Байдачны згадвае, што ведае Юрыя Курненіна амаль 40 гадоў, яшчэ ад часоў сумеснага выступу ў маскоўскім “Дынама”:\n“Мы зь ім сябруем яшчэ з маскоўскага “Дынама”, з 18—19 гадоў. Гэта недаацэнены — я нават ня ведаю ў колькі разоў — чалавек, спэцыяліст. Чалавек, які вельмі многага дабіўся ў беларускім футболе, прынёс славу беларускаму футболу. І чэмпіянат Савецкага Саюзу выйграў зь менскім “Дынама”, і ў зборнай быў на сваім месцы. У сямёрку ў Эўропе ўвёў моладзевую каманду. Выбітная асоба ва ўсім беларускім футболе. Але стаўленьне да яго было перадузятае з боку вельмі многіх людзей. У тым ліку і з боку прэсы. Шчыра кажучы, дрэннае было стаўленьне шмат у якіх нюансах”.\nЁн вельмі моцна з гэтай нагоды перажываў. Натуральна, што і чыноўнікі заадно прыклаліся — вы ж ведаеце, як у нас любяць “дабіваць”\nАнатоль Байдачны перакананы, што да такога сумнага фіналу спрычынілася “цкаваньне” Юрыя Курненіна пасьля вяртаньня каманды са Швэцыі. Апошні месяц ён нідзе не працаваў, вырашалася пытаньне “адпаведнасьці” спэцыяліста займанай пасадзе. Байдачны лічыць, што цкаваньне, распачатае пасьля разбору вынікаў першынства, дзе Беларусь заняла перадапошняе месца, мела для Курненіна цалкам нэгатыўны ўплыў:\n“Думаю, што гэта на 99,9% паўплывала. Але, па-першае, зусім нядрэнны быў выступ у Швэцыі. Калі каманда Беларусі займае сёмае месца ў Эўропе, то асабіста я не лічу гэта дрэнным вынікам. Я лічу гэта выбітным выступам для Беларусі. Таму што Беларусь у футболе сабой пакуль што нічога не ўяўляе, нават блізка да гэтага не стаіць. І калі ззаду апынаюцца Партугалія, Францыя, Расея, то казаць пра нейкі няўдалы выступ язык не паварочваецца. Але ўзгадайце артыкулы ў “Прессболе”: “Паехаў лідэрам — вярнуўся беспрацоўным” і да таго падобныя выказваньні. Ён вельмі моцна з гэтай нагоды перажываў. Натуральна, што і чыноўнікі заадно прыклаліся — вы ж ведаеце, як у нас любяць “дабіваць”. Проста незразумела — за што?”\nЮрый Курненін нарадзіўся 14 чэрвеня 1954 году ў Падмаскоўі. Дзе ён будзе пахаваны — пакуль невядома. Жонка Курненіна цяпер у адпачынку; нешта павінна высьветліцца, калі яна прыедзе ў Менск.\nБайдачны: Курненіна дабілі чыноўнікі і прэса


★Аникий★[Бясплатна] даведацца значэнне імя на сайце Імёны Свету. Даведацца значэнне імя Аникий. Значэнне імя Аникий. Аникий значэнне імя. Паходжанне імя Аникий. Таямніца імя Аникий. Тлумачэнне імя Аникий. - Імёны Свету.\nГалоўная » Алфавіт імёнаў » Імя Аникий\nАникий - у рускай мове, мужчынскае імя.\nАникий, у рускай мове, мужчынскае імя.\nКраткое значение имени Аникий.\nЗначэння мужчынскага імя Аникий пакуль няма.\nПолные формы имени Аникий:\nИнтерпретация значения букв имени Аникий.\nЛітара А ў імя Аникий: сімвал пачатку, жаданне пачынаць і ажыццяўляць, імкненне да фізічнага і духоўнага камфорту.\nЛітара Н ў імя Аникий: знак пратэсту, унутраная сіла не прымаць усе запар, без разбору, востры крытычны розум, цікавасць да здароўя. Руплівы працаўнік, але не пераносіць "мартышчынай працы".\nЛітара К ў імя Аникий: цягавітасць, якая адбываецца ад сілы духу, уменне захоўваць сакрэты, праніклівасць, жыццёвае крэда "усё ці нічога".\nЛітара Й ў імя Аникий: тонкая духоўнасць, адчувальнасць, дабрыня, любоў да свету. Вонкава чалавек паказвае практычнасць як шырму для ўтойвання рамантычнай мяккай натуры.


Лабадзенка Глеб, Літвіноўская Алеся, Мова Нанова, Смачна есці! - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2016-10-02\nБеларуская кухня і кухня па-беларуску – ці гэта тое самае? Што звычайна таркуюць на тарцы? Як гатаваць салату «Мова Нанова»? Якія асноўныя складнікі і ў якой колькасці для яе спатрэбяцца? Пра гэта і шмат пра што іншае вядоўцы перадачы Алеся Літвіноўская і Глеб Лабадзенка паразмаўляюць з кулінарнай блогеркай з Гомля Алесяй Аўласевіч.


04 жнівень 2021, 10:23 абноўлена 04 жнівень 2021, 14:28\nПамежны слуп на літоўска-беларускай мяжы\nНа беларуска-літоўскай мяжы ў ваколіцы Беняконяў загінуў мужчына, грамадзянін Іраку, паведаміў «Інтэрфаксу» афіцыйны прадстаўнік Дзяржаўнага памежнага камітэту Беларусі Антон Бычкоўскі:\n«Мужчына неславянскага аблічча быў знойдзены беларускімі памежнікамі ў цяжкім стане».\nПамежнікі спрабавалі аказаць першую дапамогу, але малады чалавек памёр на месцы, сказаў Бычкоўскі.\nДзяржаўны памежны камітэт таксама заявіў пра выяўленьне на лініі мяжы зь Літвой «пяцярых параненых грамадзян Іраку, якія былі гвалтоўна выдвараныя сумежным бокам у Беларусь», піша БЕЛТА. Паводле агенцтва, у замежнікаў былі «зьнешнія прыкметы ўжываньня гвалту з выкарыстаньнем агнястрэльнай зброі», а таксама «сьляды ўкусаў службовых сабак». Таксама БЕЛТА апублікавала відэазапіс, на якім пяцёра чалавек сядзяць ля дарогі ў лесапаласе, на іх целах бачныя розныя раненьні. Потым у відэа паказаныя кадры наданьня ім мэдычнай дапамогі.\nРэакцыя Лукашэнкі і дзяржаўных СМІ\nТым часам тэлеграм-канал pul_1, зьвязаны з Лукашэнкам, назваў гібель іракца, які нібыта вяртаўся зь Літвы, «шакавальным забойствам». Лукашэнка даручыў Сьледчаму камітэту пад кантролем пракуратуры неадкладна прыступіць да расьсьледаваньня, апытаць у тым ліку мясцовых жыхароў, якія нібыта паведамілі пра пабітага чалавека.\nТаксама сілавікам была пастаўленая задача знайсьці сваякоў загінулага, выдаць ім візы, аказаць усю дапамогу для прыбыцьця ў Беларусь, каб забраць цела.\nПраўладная газэта «СБ. Беларусь сегодня» на сваім сайце апублікавала матэрыял з падзагалоўкам «Першая ахвяра зьверстваў літоўцаў на мяжы», сярод інншага яна напісала:\n«Адзначаецца, што мігрант фактычна перапоўз кантрольна-сьледавую паласу з боку Літвы».\nДзяржаўныя СМІ апублікавалі кадры нявызначаных людзей зь нібыта кулявымі раненьнямі, сьцьвярджаючы, што гэта мігранты зь беларуска-літоўскай мяжы.\nУжо апоўдні сябры «Белай Русі» з плякатамі сабраліся каля літоўскай амбасады ў Менску і пачалі крычаць «Не забудем, не простим!» Каля 10 чалавек прыйшлі таксама да літоўскага кансуляту ў Горадні.\nРэакцыя ў Літве: «Гэта правакацыя»\nДзяржаўнае бюро бясьпекі Літвы на 10.40 беларускага часу пра гібель чалавека паблізу Беняконяў нічога не паведамляла. Пазьней літоўскія памежнікі сказалі, што не атрымлівалі ад беларускіх чыноўнікаў інфармацыі аб інцыдэнце. Яны кажуць, што даведаліся пра гэта з сродкаў масавай інфармацыі.\n«Літоўскія памежнікі даведаліся пра гэта, адсочваючы зьмест замежных СМІ і сацыяльных сетак», — сказаў BNS прадстаўнік Дзяржаўнай памежнай службы Рокас Пукінскас.\nПазьней кіраўнік Міністэрства абароны Літвы Арвідас Анушаўскас назваў гэтыя паведамленьні беларускага боку «правакацыяй» і адзначыў, што такіх правакацыяў можа стаць больш.\n«Мы спадзяваліся на правакацыі з боку беларускага рэжыму. Фактычна, арганізоўваючы ўвесь гэты незаконны шлях, уцягваючы ў гэтую дзейнасьць сваіх службовых асоб, я думаю, што яны не заўсёды могуць самі кантраляваць сытуацыю», — заявіў міністар Анушаўскас.\nМіністарка ўнутраных справаў Літвы Агне Білатайце назвала распаўсюджанае дзяржаўнымі СМІ і блогамі ў Беларусі паведамленьне «прыкладам гібрыднай атакі на Літву». Яна таксама назвала гэта відавочнай дэзынфармацыяй.\n«Гэта глупства. Казкі братоў Грым», — дадала Білатайце.\nДэпартамэнт статыстыкі Літвы паведаміў, што за содні памежнікі краіны затрымалі 35 мігрантаў, што значна меней за папярэднія дні. Агульная колькасьць нерэгулярных мігрантаў, злоўленых на мяжы літоўскімі службамі, склала ўжо 4090 чалавек. Таксама ў Літве пацьвердзілі, што працягваюць выконваць загад міністра ўнутраных справаў Агне Білатайце і вяртаць мігрантаў назад у Беларусь, транзытам празь якую яны рушаць у Літву з краін Азіі і Афрыкі.\nНа наступным тыдні Сэйм склікае нечарговую сэсію, каб прыняць рашэньне аб наданьні шырэйшых паўнамоцтваў жаўнерам, якія працуюць на мяжы, інфармуе Delfi.


В подарок спасателям техника от сахароваров\n28/12/2010 СП Навіны 0\nТэхнавінка для выратавальнікаў — ад цукравараў\nДзяжурныя каравулы райаддзела МНС з нядаўняга часу нясуць службу з новай спецтэхнікай і абсталяваннем. Пра гэта паведаміў начальнік аддзела Алег Бутрым. Умяшчальнасць цыстэрны аўтамабіля МАЗ-631708 — 8 тысяч бака для пенаўтваральніка — 5 тысяч літраў. Магутнасць у некалькі разоў перавышае магчымасці любой іншай спецмашыны, набытай раней. Камплект гідраўлічнага абсталявання дазваляе эфектыўна дзейнічаць пры аварыях на прамысловых прадпрыемствах і дарожным транспарце.\nА ўзмацніў падраздзяленні выратавальнікаў, паводле дагавору, калектыў ААТ “Жабінкаўскі цукровы завод”. Цукравары зацікаўлены ў гэтым у сувязі з ростам вытворчасці, будаўніцтвам буйных складоў захоўвання прадукцыі.\nНовая, як і ўся астатняя, спецтэхніка была асвечана айцом Сергіем. Ён багаславіў асабовы склад райаддзела МНС на пільнасць і мужнасць на пажарах і ў іншых надзвычайных сітуацыях, на добры зыход для байцоў у любой небяспечнай справе.


Прэзідэнт: Тэму будаўніцтва атамнай станцыі ў Літве вельмі палітызуюць | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Прэзідэнт » Прэзідэнт: Тэму будаўніцтва атамнай станцыі ў Літве вельмі палітызуюць\nПрэзідэнт: Тэму будаўніцтва атамнай станцыі ў Літве вельмі палітызуюць\nБеларусь хоча мець добрыя адносіны з Літвой.\nТакое меркаванне выказаў Аляксандр Лукашэнка падчас сустрэчы з дэпутатам Еўрапейскага парламента, членам Камітэта па прамысловасці, навуцы і энергетыцы, экс-прэзідэнтам Літвы Раландасам Паксасам.\nКіраўнік дзяржавы павітаў дэпутата Еўрапейскага парламента і адзначыў, што літоўскія палітыкі не часта наведваюць нашу краіну, каб пагаварыць аб праблемах, якія сёння існуюць паміж суседзямі.\n«Я падкрэсліваю — суседзямі. Вядома ж, паколькі мы суседзі, у нас заўсёды будуць нейкія агульныя пункты гледжання — пажадана, каб пабольш было на розныя праблемы. Але і будуць рознагалоссі — толькі таму, што мы суседзі, і таму, што мы датыкаемся пастаянна адзін з адным і, натуральна, будуць розныя пункты гледжання на розныя праблемы», — сказаў беларускі лідар.\nСуседзей не выбіраюць, заўважыў Лукашэнка, «яны ад госпада, і трэба жыць як суседзям і ўступаць у дыялог.\n«А каб жыць дружна і мірна трэба мець зносіны і размаўляць на розныя тэмы, пачынаючы ад агульнай праблемы бяспекі ў гэтым рэгіёне — а цяпер у нас у Еўропе штарміць і вельмі моцна. Дай бог, каб гэты шторм так і супакоіўся, — адзначыў Прэзідэнт. — З іншага боку, ёсць мясцовыя праблемы. Да прыкладу, будаўніцтва атамнай станцыі — тэма, якая вельмі актуальная ў Літве і, як мы лічым, вельмі палітызаваная».\nПрыезд Раландаса Паксаса Аляксандр Лукашэнка назваў добрай весткай з Літвы. «Я думаю, гэта будзе добрым пачаткам абмеркавання хоць бы тых праблем, якія паміж намі існуюць. А базіс, аснова, на якой мы можам будаваць нашы адносіны, — гэта заўсёды і ўсюды эканоміка, гандлёва-эканамічныя адносіны. Нягледзячы на палітычныя рознагалоссі, узровень вельмі высокі», — дадаў ён.\nКіраўнік дзяржавы нагадаў, што Беларусь заўсёды з вялікім задавальненнем пастаўляла мільёны тон тавараў праз Літву, нашай краіне было камфортна працаваць у партах гэтай дзяржавы, на чыгуначных шляхах.\n«І вельмі шмат нашых людзей з турыстычнымі мэтамі наведваюць Літву. Мы ніколі не перашкаджалі, каб літоўцы да нас прыязджалі. Слухайце, калісьці ж жылі разам, у адной дзяржаве. Трэба ў гісторыі шукаць нешта добрае, на што можна абаперціся. І ў нас гэтага добрага шмат. Давайце будзем шукаць гэта добрае, абапірацца на яго і будаваць у будучыні такія ж добрыя адносіны», — падкрэсліў Прэзідэнт.\nВізіт Раландаса Паксаса ў нашу краіну завершыцца сёння. Яго мэта — абмеркаванне прапаноў па стабілізацыі ваенна-палітычнага становішча ў рэгіёне Балтыйскага мора і пытання будаўніцтва Беларускай АЭС.\nСёння днём запланаваныя сустрэчы з міністрам энергетыкі Беларусі Віктарам Каранкевічам, а таксама са старшынёй Пастаяннай камісіі па міжнародных справах Палаты прадстаўнікоў Валерыем Варанецкім.