Вышэйшыя службовыя пасады ў ВКЛ - 1. Прадмет, значэнне І мэты курса «Гісторыя Беларусі». Перыядызацыя гісторыі Беларусі....\nВышэйшыя службовыя пасады ў ВКЛ - 1. Прадмет, значэнне І мэты курса «Гісторыя Беларусі». Перыядызацыя гісторыі Беларусі....\nВышэйшыя службовыя пасады ў ВКЛ\nМаршалакземский кіраваў на паседжаннях, соймах і радах, аб'яўляў рашэнні князя і радыя, кіраваў прыёмам замежных амбасадараў, рэгуляваў пропуск да князя просьбітаў.\nГетман(вышэйшы)-камандаваў вайскоўцамі сіламі дзярж-у.\nКанцлер- кіраваў працай дзярж канцылярыі,пад яго пачаткам знаходзілася "метрыка ВКЛ"- дзярж архіў ВКЛ, захавальнік вялікай дзярж-веннага друку.\nПодскарбий земскі -сачыў за ўсімі дзярж-веннымі выдаткамі.\nУ тэрытарыяльна-адміністрацыйным дачыненні ВКЛ дзялілася на ваяводствы, паветы, воласці. Упершыню ваяводствы ўведзеныя ў 1413г- Віленскае і Трокскае. Да 1569г- 8 ваяводстваў і 22 павета.\n.Ваявода-кіраўнік адміністрацыі ў ваяводстве, прызначаўся князем і радай, як правіла пажыццёва з ліку буйных феадалаў. Ён адказваў за падтрыманне парадку, збор даніны, арганізацыю ўзброеных сіл. Найблізкія памагатыя: каштэлян- узброеныя сілы і апалчэнне, ключник- збіраў даніну, гараднічы- кашталян замка.\nСтараста- з'яўляўся кіраўніком адміністрацыі ў павете прызначаўся князем або радай з ліку буйных феадалаў. Паўнамоцтвы гэтак жа як і ў ваяводы але на ўзроўні павета. Саслоўна- прадстаўніцкімі органамі ў ваяводствах і паветах былі ваяводскія і паветовые сеймики. На іх прысутнічала ўся шляхта дадзенага павета або ваяводства. Яны праходзілі кожны год, на іх выбіралі дэпутатаў на галоўны сойм краіны і рыхтаваліся прапановы галоўнаму сойму.\nАхоплівала як правіла 10-13 сельскіх селішчаў. Інтарэсы дзярж-у ў ёй уяўляў цівун, які выбіраўся з шляхты. Ён збіраў падаткі і перасылаў іх у цэнтр. Судовыя органы ў дзярж-ве былі двух разрадаў:1) агульныя суды для ўсяго насельніцтва, 2) саслоўныя суды (толькі для шляхты і духавенствы).\nСамым вышэйшым судовым органам быў вялікакняжацкі суд і суд паноў радыя. Законы па якіх існавала ВКЛ- статуты ВКЛ (1529-аўтар Лёваў Сапега;1566;1588). Па дакладнасці апрацоўкі законаў яны не мелі сабе роўных у Еўропе. Да таго ж былі напісаныя на беларускай мове.\n4. Тэорыі паходжання беларусаў і тэрміна «Белая Русь».\nУ навуцы існуюць розныя версіі паходжання тэрміна "Беларусь".Адны даследнікі злучаюць паходжанне тэрміна з кліматычнымі, геаграфічнымі і этнаграфічнымі асаблівасцямі:\n-светлая скура, русыя валасы, светлыя вочы\n-насілі белую ільняную вопратку\n-шмат бярозавых гаяў і лясоў\n-у перыяд феадалізму было халадней-багацце снягоў\nІншыя навукоўцы злучаюць паходжанне тэрміна з знешнепалітычнымі фактарамі ("белая"-вольная ад татара-мангол).Гэтай канцэпцыі супярэчыць той факт, што назоў "белая русь" атрымала найбольшае распаўсюджванне на нашай тэрыторыі ў то перыяд ,калі ўсходне-славянскія землі былі ўжо незалежнымі ад мангола-татараў.Сам тэрмін "Белая Русь" з'явіўся ў XII стагоддзі і ставіўся ў то час да Ўладзіміра-Суздальскаму княству.У XV стагоддзі тэрмін "Белая Русь" ужываўся для пазначэння Маскоўскай русі.У канцы XV-сярэдзіне XVI у. у літаратурных крыніцах (у асноўным у летапісах)прасочвалася паданне аб "Белай Русі" як асобнай беларускай, беларуска-украінскай або беларуска-рускай тэрыторыі.Упершыню ў афіцыйным дакуменце-грамаце караля Яна Собесскага ад 1675г. спажыўся тэрмін "Беларусь",\n"Беларуская праваслаўная дыяцэзія" для Магілёўскай, Мсціслаўскай і Аршанскай дыяцэзій.Спачатку беларускай звалася толькі Магілёўская праваслаўная дыяцэзія. Паступова гэтым тэрмінам сталі зваць усе землі на якія распаўсюджвалася ўлада Магілёўскага біскупа. Пасля далучэння ў 1772г. поўнача-усходніх земляў Белорусі і Расіі гэты назоў набыла новае адміністрацыйна-геаграфічнае значэнне: ім сталі зваць дзве новыя, якія далучыліся губерні- Полацкую і Магілёўскую, якія ў 1796г. былі об’яднаны ў адну Беларускую губерню з цэнтрам у горадзе Віцебску.Паступова на працягу XIX стагоддзі тэрмін "Белая Русь" распаўсюдзіўся на Менскую, Гарадзенскую і Віленскую губерні.\n10. Асноўныя напрамкі ўнутранай і знешняй палітыкі Вялікага княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага ў 14-16 стст.\nКнязь Мiндоуг у 1252 годзе каранавауся i прыняу тытул у сваей рэзiдэнцыi у Наваградку. Пачынаючы з Мiндоуга ВКЛ праводзiць актыуную знешнюю палiтыку. У 1262 годзе Мiндоуг з Аляксандрам Неускiм прыняу удзел у паходзе супраць крыжакоу. Крыжакам тады не удалося пранiкнуць у землi сярэдняга цячэння Заходняй Дзвiны. У 1213 годзе Мiндоуг загiнуу у вынiку змовы варожых яму лiтоускiх князей. Вялiкiм князем абвяшчае сябе жэмайцкi князь Трайнат. Ен распаусюдзiу сваю уладу на Гарадню i амаль на усю Чорную Русь.У канцы XIII ст.вялiкiм князем стау Вiцень.Пасля смерцi Вiценя трон заняу яго брат Гедымiн. Палiтыка Гедымiна была накiравана на далейшае унутранае i знешняе умацаванне ВКЛ i пашырэнне яго тэрыторыi. У перыяд з XIII да пачатку XIV ст. у склад ВКЛ актыуна уключаюцца новыя терыторыi: Полацкае i Вiцебскае, Менскага княствы ,Турауская зямля .Пад час княжання Альгерда Гедымiнавiча улада лiтоускiх князеу была пашырана на Берасцейскую i Гародзенскую зямлю. Таксама быу далучаны Гомель, Мсцiслаускае княства. Альгерд праводзiу актыуную Усходнюю палiтыку.Разам з тым ён паспяхова змагауся з крыжакамi. У 1348 годзе на рацэ Стрэва палкамi зБярэсця,Вiцебска,Полацка,Смаленска былi разгромлены крыжакi. Пасля смерцi Альгерда вялiкiм князем стау яго сын Ягайла (1377 г.). У гады княжэння Ягайлы узмацнiуся нацiск крыжакоу .У вынiку- заключэнне у 1385 годзе у замку Крэва вунii ВКЛ i Польшчы. Ягайла быу абраны польскiм каралём. З 1392 па 1430 гады князем стау Вiтаут .Пры Вiтауце ВКЛ дасягнула найбольшай магутнасцi i памерау. Уключэнне у склад ВКЛ паудневай Падолii дало выхад у Чорнае мора. Унiя з Польшчай, нягледзячы на складаныя ўнутраныя вынiкi, умацавала мiжнародныя пазiцыi княства. Галоўным ворагам, з якiм ВКЛ даводзiлася весцi напружаную барацьбу, былi Тэўтонскi i Лiвонскi ордэны. У 1409 г. пачалася «вялiкая вайна» з Тэўтонскiм ордэнам. Вырашальны ўдар быў нанесены крыжакам у бiтве пад Грунвальдам (1410), i нямецкая агрэсiя была спынена.У XIV-XV стст. працягвалiся набегi татар на тэрыторыю ВКЛ. Значнай падзеяй у барацьбе з iмi быў разгром Альгердам мангола-татар на р.Сiнiя Воды. У 1455 г. атрады мангола-татар былi разбiты войскамi кiеўскага князя Сямена Алелькавiча. На гэтым набегi Арды на тэрыторыю ВКЛ практычна спынiлiся. З другой паловы XV ст. у знешняй палiтыцы ВКЛ паўстае пытанне ўзаемаадносiн з мацнеючым суседам на поўднi - Крымскiм ханствам. Першапачаткова адносiны былi добрыя, але калi ханам стаў Менглi-Гiрэй, ён па дамоўленасцi з Масквой пайшоў вайной на Кiеўскiя землi, узяў Кiеў. У 1527 г. лiтоўскiмi, беларускiмi i ўкраiнскiмi атрадамi было нанесена паражэнне крымскiм татарам пад Каневам на Ўкраiне. З гэтага моманту яны ўжо не пагражалi ВКЛ. З канца XV ст. абвастрылiся адносiны памiж ВКЛ i Рускай дзяржавай. Прычыны - завяршэнне палiтычнага аб`яднання Паўночна-Усходняй Русi пад уладай Масквы. Беларускiя феадалы iмкнулiся да пераходу пад уладу Масквы. Такiм чынам, знешняя палiтыка ВКЛ была складанай i супярэчлiвай, прыярытэты ў ей мянялiся. У XIV-XV стст у канцы XV-XVI стст. - галоўным напрамкам знешнепалiтычнай дзейнасцi ВКЛ сталi адносiны з маскоўскай дзяржавай. Страта 1/4 тэрыторыi ВКЛ у гэтай барацьбе сведчыла пра значнае аслабленне ВКЛ i неабходнасцi больш цеснага саюзу з Польшай.\nна землях Беларусь\nНа ўзровень культуры насельніцтва беларускіх земляў у дахрысціянскі перыяд вялікі ўплыў аказала паганства. Яно ўяўляла сабою комплекс першабытных поглядаў і вераванняў. Погляды насельніцтва выяўляліся праз казкі, быліны. Свет нашых продкаў паўсюдна быў населены багамі. Першае месца сярод іх займаў бог Род, потым Пярун (бог маланак), бог сонца Хорос (Мерка, Купала), Лада(каханне), Жижель (агонь, рамяство), Переплут (бог весялосці, падману, жарты).Часцей за ўсё багі ўяўляліся ў форме ідалаў чалавекападобных.\nІдалы: -родавыя- племянныя- асабістыя\nІдалаў ставілі ў свяцілішчах (зваліся капальнямі), якія знаходзіліся як правіла на высокіх узгорках, акружаных валамі, пасярод якіх палёны рытуальны агонь.\nВерылі таксама ў добрых і злых парфумы. На чале злых - чорт (нячысцік), упір, вадзянік, волколак (пярэварацень), баба яга. Добрыя - лясун, русалкі, парфума олицетворяющие з'явы прыроды (Жыхар).\nУвядзенне хрысціянства і яго уплыў\n13. Пісьменнасць і асвета на землях Беларусі. Е. Полацкая, К. Тураўскі, К. Смаляціч, А. Смаленскі. Наяўнасць\nва ўсходніх славян у дахрысціянскія часы пісьменнасці з’яўляецца прадметам спору для гісторыкаў. Частка іх пераканана, што пісьменнасць ва ўсходнеславянскіх землях з’явілась толькі з увядзеннем хрысціянства. Іншыя распавядаюць пра так званыя “чэрты і рызы” – рунічныю сістэму пісьма ў нашых продкаў, што існавала тут у часы язычніцтва. З увядзеннем хрысціянства ў Беларускіх землях распаўсюдзілась спачатку глаголіца а потым кірыліца, якія па сутнасці з’яўляюцца грэчаскім алфавітам, што быў прыстасаваны пад патрэбы славянскай фанетыкі.\nраннія помнікамі кірылічнага пісьма на тэрыторыі Беларусі адносяцца да 11 ст. Гэта надпіс на камяні Сафійскага сабора ў Полацку і “Тураўскае евангелле” якое з’яўлецца сапраўдным творам мастацтва. Яно ўпрыгожана заглаўнамі літарамі, што намаляваны чырвонай сіняў і зялёнай фарбай.\nпомнікаў пісьменнасці 12 ст. адносяцца Рагвалодавы камяні знойдзеныя ў рэчышчы Заходняй Дзьвіны з выявамі крыжа і надпісамі “Господи, помози рабу своему Борису” і такі ж Рагавалодаў камень каля Оршы. Да гэтага ж часу адносіцца грэбень з літарамі славянскага алфавіту, знойдзены у Брэсце. Вялікую навковую каштоўнасць маюць берасцяныя граматы, што былы абнаружаны пры раскопках Віцебска і Мсціслаўля. Граматы сведчаць аб тым, што пісаць і чытаць ў 12 ст. умелі не толькі царкоўнаслужыцелі і знаць але і простыя людзі. Узорам пісьменнасці Турава 12 ст. з’яўляецца “Сказанне аб мніху Марціне”. У ім гаворыцца аб цяжкім жыцці манаха пустэльніка ў келлі Барысаглебскага манастыра.\nПолацкая 1104 – 1167. Князёўна Прадслава дачка Полацкага князя Святаслава, што быў малодшым сынам Усялава Чарадзея. Каб не выходзіць замуж ў 12 год пастрыглась у манахіні. Першапачаткова жыла ў прыбудове Полацкага Сафійскага Сабора і перапісывала кнігі, потым заснавала жаночы і мужчынскі манастыры а пры іх школы і майстэрні па перапісывнню кніг. На свае сродкі пабудавала царквў Спаса, заказала ювеліру Лазару Богшы знакаміты крыж а ў 1167 адправілась у Іерусалім да гроба Гасподня. Пад час гэтага падарожжа памерла. Е. Полацкая першая ва ўсходнеславянскіх землях жанчына, што залічана да ліку святых.\nТураўскі 1130 – 1182. Сын заможных бацькоў які адмовіўся ад багацця і прыняў манаскі пострыг. Будучы манахам ён многа чытаў і займаўся самаадукацыяй, дзякуючы чаму ў хуткім часе стаў добрым прамоўцай і атрымаў вялікі аўтарытэт сярод царкоўнікаў. За мастацтва прыгожа гаварыць Кірылу Тураўскага празвалі златавустам. У 1158 г. ён стаў Тураўскім епіскапам. Пасля сябе ён пакінуў вялікую па тым часе літаратурную спадчыну: 30 малітваў, 8 слоў павучэнняў, 3 прытчы. Самым лепшым яго творам з’яўляецца прытча “аб душы і целе або аб кульгавам і сляпым”.\nСмаляціч царкоўны дзеяч 12 ст. гады нараджэння і смерці дакладна не вядомы. Першы ў гісторыі славянскі мітрапаліт. Да яго і доўгі час пасля яго Мітрапалітамі былі грэкі якіх прысылаў у Кіеў канстанцінопальскі патрыярх. Ім было напісана “Пасланне да прасвітара Фамы”, дзе аўтар абгрунтоўвае права Кіеўскай мітраполіі на незалежнасць ад Канастанцінопаля.\nСмаленскі царкоўны дзеяч 12 ст. гады нараджэння і смерці дакладна не вядомы. Адзін з лідэраў праваслаўнай царквы ў Смаленскім княстве, які быў не проста святаром і манахам, але і сапраўдным духоўным пастырам для смалян. Для гістарычнай навукі цікавы не столькі сам Аўрамі, колькі кніга якая распавядае аб яго жыцці. Кніга называецца “Жыціе Аўрамія Смаленскага”, што было напісана ў 1240 г. Манахам Яфрэмам. У гэтай кнізе ўпершыню ў гісторыі ўжыта пісьмовая Беларуская мова. Кніга з’яўляецца даказам таго, што на беларускай мове гаварылі і пісалі ўжо ў 1240 г.\n14. Архітэктура, выяўленчае і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва ў Беларусі ў 9 – 13 ст.ь Пасля\nпрыняцця хрысціянства на тэрыторыі Беларусі распаўсюдзіўся візантыйскі крыжова-купальны архітэктурны стыль. Трапіўшы на беларускую глебу ён раздзяліўся на дзьве архітэктурныя школы полацкую гродзенскую(пад словам “школа” тут разумеецца спосаб будаўніцтва).\nполацкай архітэктурнай школы адносяцца такія помнікі архітэктуры як Сафійскі сабор, Спасаефрасіньеўскыя царква, царква Бельчыцкага манастыра і інш. Асноўнай прыкметай полацкай архітэктурнай школы з’яўляецца спосаб кладкі сцяны які называецца тэхніка схаванага рада. Спачатку клаўся рад з плінфы (плінфа – цагліна 30 на 30 н 3 см) потым рад з булыжнага камяню, потым зноў з плінфы і зноў з камяню і так ад падмурка да самага даху. Рады з булыжніку паміж радамі плінфы хавалісь за тоўстым слоем цэмянкі (цэмянка, вапенны росчын які да другой паловы 19 ст. выкарыстовываўся замест цэментавага). Такім чынам сцяна атрымлівалася шэрай у чырвоную палосачку. Пасля завяршэння ўзвядення ўся сцяна тынкавалась і бялілась.\nгродзенскай архітэктурнай школы адносяцца Барысаглебская або Каложская царква ў Гродне, Ніжняя царква, рэшткі княжацкага замка і яшчэ тры гродзенскія царквы, што да нашага часу не захаваліся. Пры пабудове гэтых цэркваў выкарыстовываўся звычайны спосаб кладкі але звонку ў сцяну ўмуровываўся ўзор з шліфаваных валуноў і маёлікавай пліткі (маёліка – каляровае шкло). Таксама ў сцены ўмуровываліся збаны галаснікі, якія, само сабой разумеецца, выходзілі вусцем унутр памаяшкання (гэта разумеюць далека не ўсе студэнты:). Галаснікі патрэбны для паляпшэння акустыкі. Падлога цэркваў гродзенскай архітэктурнай школы таксама выкладалась з маёлікавай пліткі.\nправаслаўныя храмы аздабляліся іконамі і фрэскамі. Фрэскі гэта выявы зробленыя на сырой атынкоўцы. Атынкоўка сохне прыблізна 8 гадзін, за гэты час старажытны мастак павінен быў паспець поўнасцю намаляваць выяву святога ці якую-небудзь біблейскую падзею. Малюнак на сырой атынкоўцы заховываўся вякамі. Фрэскі і іконы выконвалісь па грэчаскім канонам (патрабаванням). Згодна канонам твары людзей мелі тонкія рысы, вялікія вочы, постаці былі занаддта выцягнуты вертыкальна.\nст. на тэрыторыі Беларусі з’яўляюцца шматлікія данжоны – трыдцацімятровыя цыліндрычныя вежы, якія будавалісь для прыкрыцця гарадскіх варот у час аблогі. Да нашых дзён на тэрыторыі Беларусі захавалыся толькі адна “Белая” вежа у горадзе Камянцы Брэсцкай вобласці.\nдэкаратыўна-прыкладнога мастацтва гэтай эпохі стаў крыж Ефрасінні Полацкай створаны ў 1161 г. ювелірам Лазарам Богшай. Галоўным упрыгожваннем гэтага крыжа з’яўляюцца выявы святых, выкананыя ў тэхніцы перагародчатых эмалей. Контурны малюнак рабіўся з залатога дроту і напайваўся на залатую пласціну потым расфарбовываўся каляровым шлом, у гэтай тэхналогіі няма нічога складанага калі не ўлічваць тое, што агульная плошча малюнка ледзь перавышала квадратны см.; пры гэтым работа выконвалась у 12 ст. калі не было яшчэ дасканалых аптычных прыбораў.\nчынам архітэктура выяўленчае і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва ў Беларусі ў 9 – 13 ст. дасягнула высокага узроўню.\nбеларускій народнасці. Станаўленне старабеларускай мовы і развіццё літаратуры. Народнасц\nь або этнас, гэта агульнасць людзей якія маюць аднолькавыя этнічныя прыкметы.Этнічныя прыкметы, гэта асаблівасці пэўнага народа якія адрозніваюць яго ад іншых. Маюцца на ўвазе культуры, побыт, звычаі, мова. У 5 – 8 ст. н. э. адбывалася засялення тэрыторыя Буларусі славянскімі плямёнамі з поўдня. Частка балтаў, якія тут знаходзіліся, пад націскам славян адступіла на паўночны захад, але большасць з іх засталася на месцы і суіснавалі з прышэльцамі. Па гэтай прычыне на тэрыторыі Беларусі так многа назваў рэк і азёр балцкага паходжання (Ула, Эса, Арэса, Нарач).\nславянізацыі балцкага насельніцтва, змешвання з ім прышлых славян склаліся перадумовы ўзнікнення беларускай народнасці. Адбывалася гэта на працягу доўгага часу ад 8 да 13 ст.\nі мове крывічоў-палачан, дрыгавічоў, радзімічаў перапляліся славянскія і Балцкія прыкметы. Гэта былі прабеларускія утварэнні у якіх пераважалі славянскія рысы. Тры народнасці – крывічы-палачане, дрыгавічы, радзімічы – паступова ўцягвалісь у працэс фарміравання, новай этнічнай супольнасці – беларускага народа. Іменна яны склалі этнічную аснову беларусаў.\nабласцях Беларусі доўга пражывалі асобныя балцкія і змешанныя балцка-славянскія групы насельніцтва. Даследчыкі вызначаюць для 9 – 11 ст. балцка-славянскую мяжу па лініі Гродна – Ліда – Вілейка – Мядзел – Браслаў. У 12 – 13 ст.граніца адсунулась больш на захад, да меж сучаснай Літвы і Латвіі.\nэтап фарміравання этнічнага складу насельніцтва Беларусі быў звязаны з ўзнікненнем і існаваннем ВКЛ. На працягу 150 гадоў з сярэдзіны 13 да пачатку 15 ст. складывалась тэрыторыя гэтай дзяржавы многіх народаў і рэлігій. У адносінах да беларускіх зямель назва “Белая Русь” з’явілась у заходняў гістарычнай крыніцы каля 1250 г., ва украінскім летапісе каля 1305 г. У 14 – 15 ст. ст. яна адносілася да тэрыторыі беларускага Падняпроўя і Падзьвіння, з першай паловы 17 ст. назва замацавалась за усходняй часткай Беларусі, але паступова яна распаўсюдзілася і на астатнюю тэрыторыю.\nасблівасцю народнасці з’яўляецца мова. Беларуская мова зьявілась у пісьмовых крыніцах у 1240, у гэты час яе элементы былі ўжыты Манахам Яфрэмам пры напісанні “Жыція Аўрамія Смаленскага”. Беларуская мова була дзяржаўнай у ВКЛ аб гэтым сведчыць Статут ВКЛ. У 70-х гадах 16 ст. Васіль Цяпінскі пачаў пераклад Евангелля на царкоўнаславянскую і беларускую мову. Пасля утварэння РП Шляхта няўхільна паланізавалася і ўжо ў 17 стагоддзі аддала перавагу польскай мове. Прадстаўнікі падатковых саслоўяў працягвалі карыстацца беларускай мовай. Вельмі значную ролю для захавання беларускай мовы адыграла ўніяцкая царква. Да 1623 года беларусы ставіліся да ўніяцтва варожа, таму што яно насаджвалася гвалтоўна. Пасля віцебскага паўстання і забойства Іясафата Кнцэвіча палітыка ўніяцкай царквы змянілась. Яна стала памяркоўна і мірна распоўсюджваць свой уплыў. Ужо ў канцы 17 ст. звыш 70 % хрысціян на тэрыторыі Беларусі былі ўніятамі і слухалі набажэнствы ў храмах на роднай Беларускай мове. Літаратурны варыянт сучаснай беларускай мовы пачаў фарміравацца толькі у 19 ст. калі з’явілась беларуская нацыянальная інтэлігенцыя і нацыянальная ідэя. Неабходна адзначаць, што літаратурны варыянт рускай мовы пачаў фарміравацца не на многа раней.\n16. Распаўсюджванне ідэй адраджэння ў Беларусі. Францыск Скарына першадрукар асветнік гуманіст. Адраджэнне\nабо Рэнесанс – культурна-гістарычная эпоха еўрапейскай культуры, якая ў 14 – 16 ст. ахапіла большасць краін Еўропы і характарызавалась аднаўленнем гуманаістычнага светапогляду які быў, на думку дзеячоў адраджэння, ў эпоху антычнасці непасрэдна перад цёмнымі сярднімі вякамі. Эпоха адраджэння характарызуецца небывалым росквітам навукі, літаратуры, мастацтва. У эпоху адраджэння удалася не толькі адрадзіць антычнасць, але і пераўзыйсці яе.\nварыянт адраджэння адбываўся ў Італіі. Ён прайшоў тры асноўныя этапы: Ранні, 13 – 14 ст.ст. Высокі 15 ст. і Позні 16 ст. Іменна тут сфарміравалісь найбольш раннія сацыяльныя і духоўныя перадумовы новай културна-гістарычнай эпохі, вытокі якой зыходзілі з глыбокай старажытнасці: грка-элінскай і рымскай культуры. Вызначальнымі рысамі культуры еўрапейскага рэнесансу былі: вяртанне да антычнай спадчыны, апазіцыйнасць сярэдневечнай културы, рацыяналістычна-гуманістычны характар, арыентацыя на пазнанне прыроды і чалавека, сцвярджэнне каштоўнасці зямнога жыцця і неабмежаваных духоўных магчымасцей развітой і актыўнай асобы, значнае пашырэнне ў працілегласць царкоўным свецкіх пачаткаў у архітэктуры, жывапісе літаратуры.\nдасягненні эпохі еўрапейскага Адраджэння з’явіліся: вялікія геаграфічныя і астранамічныя адкрыцці, развіццё прыродазнаўчых і гуманітарных навук, кнігадрукаванне, тэхналагічны прагрэс і інш. Вяртанне да антычнай культуры падкрэслівала адзінаства чалавечага роду, веліч яго мінулага і яго будучыні.\nадраджэння, якая закранула большасць еўрапейскіх краін, мела ў розных рэгіёнах Еўропы і ў асобных краінах свае ас аблівасці, у тым ліку і ў ВКЛ. Рэнесанс у ВКЛ па асноўных прыкметах быў блізкі да Паўночнага Рэнесанса (да културы краін на пўнач ад Італіі, Альпаў). Адраджэнне тут пачалося на 100 гадоў пазней, чым у Італіі, і вызначалася такімі асаблівасцямі як цесная сувязь з рэфармацыяй і нацыянальным адраджэннем.\nадметнымі рысамі Адраджэння было яшчэ і тое, што тут развіццё культуры адбывалась ва ўмовах рэлігійнай талерантнасці і апоры праваслаўнага насельніцтва на грэкавізантыйскую і ўсходнеславянскую культуру. Гэта некалькі аддаляла яго найперш ад каталіцкага насельніцтва Літвы, Польшчы і асабліва ад краін Заходняй Еўропы. Сацыялнай асновай рэнесансавай культуры ў ВКЛ былі пераважна прадстаўнікі шляхецкага саслоўя, а таксама частка мяшчанства і разнастайная па свайму паходжанню тагачасная інтэлігенцыя.\nз галоўных дасягнення Адраджэння ў Беларусі стала кнігадрукаванне заснавальнікам каторага стаў Францыск Скарына (1490 – 1551). У 1506 г. ён закончыў філасофскі факультэт са ступенню бакалаўра, у 1512 г. ён вытрымаў экзамен на доктара медэцыны ў Падуанскім універсітэце. У 1517 г. ў Празе Ф. Скарына надрукаваў 22 кнігі Бібліі са сваімі прадмовамі і пасляслоўямі гуманістычнага зместу. У Вільні 1522 г.ён выдае Малую падарожную кніжыцу а ў 1525 Апостал.\nПалітычнае і сацыяльна-эканамічнае развіццё Беларусі ў


Велізарны пажар і выбух: чыгуначная станцыя "Слон і Замак" у Лондане эвакуявана |\nГалоўная » Навіны міжнародных наведвальнікаў » Навіны Вялікабрытаніі аб падарожжах » Велізарны пажар і выбух: чыгуначная станцыя "Слон і Замак" у Лондане эвакуявана\nВелізарны пажар і выбух: чыгуначная станцыя "Слон і Замак" у Лондане эвакуявана\nУзгаранне ахапіла тры камерцыйныя адзінкі пад чыгуначнымі аркамі станцыі, а таксама чатыры машыны і тэлефонную скрынку.\nЛонданская пажарная каманда заклікала жыхароў пазбягаць раёна і трымаць усе вокны і дзверы зачыненымі.\nНа месцы здарэння таксама прысутнічаюць супрацоўнікі брытанскай транспартнай паліцыі і сталічнай паліцыі\nНе мяркуецца, што інцыдэнт звязаны з тэрорам, паведаміла паліцыя.\nЛонданская станцыя метро "Слон і замак" была эвакуявана сёння пасля таго, як у камерцыйных падраздзяленнях недалёка ад чыгуначнага вакзала адбыўся велізарны пажар.\nУ панядзелак з транспартнага вузла на здымках інцыдэнту, размешчаных у сацыяльных сетках, віліся густыя шлейфы чорнага дыму. На адным з відэа было відаць, як супрацоўнікі МНС і мінакі назіраюць за полымем, перш чым гіганцкі агністы шар раптам выбухнуў з боку будынка.\nПа дадзеных пажарнай брыгады Лондана, для ліквідацыі ўзгарання разгорнута 15 пажарных машын і 100 пажарных.\nПаведамленняў пра траўмы не паступала.\nПа меншай меры адзін выбух прагрымеў на месцы пасля таго, як узнік пажар і эвакуацыя станцыі працягвалася.\nЛонданская пажарная каманда заклікала жыхароў пазбягаць раёна і трымаць усе вокны і дзверы зачыненымі. У заяве ён пацвердзіў, што закрытыя дарогі, і заявіў, што ўзгаранне ахапіла тры камерцыйныя блокі пад чыгуначнымі аркамі станцыі, а таксама чатыры аўтамабілі і тэлефонную скрынку.\nНа месцы здарэння таксама прысутнічаюць супрацоўнікі брытанскай транспартнай паліцыі і сталічнай паліцыі.\n"Інцыдэнт, як мяркуецца, не звязаны з тэрорам", - заявіў прадстаўнік паліцыі лонданскага раёна Саўтварк.\nЧыгуначны аператар Thameslink заявіў, што ўсе лініі праз Слон і Замак перакрытыя, а пажарная каманда ацэньвае сітуацыю. У абнаўленні, выдадзеным National Rail, служба заявіла:агонь побач з дарожкай » азначае, што цягнікі не змогуць карыстацца станцыяй прынамсі да 8:XNUMX па мясцовым часе.


03 люты 2010, 19:38\nСуд Менску разглядае скаргу Менскай арганізацыі Партыі БНФ на рашэньне не ўключаць у склад гарадзкой выбарчай камісіі сябра партыі Ўладзімера Лабковіча. Рашэньне чакаецца 3 лютага.\nПрадстаўнікі Партыі БНФ патрабуюць скасаваць рашэньне менскіх гарадзкіх уладаў і ўключыць у склад камісіі прадстаўніка партыі.\n“Судзьдзя Яблыкава адмовіла нам у хадайніцтве запатрабаваць аўдыёзапіс дакладу сябра прэзыдыюму Менгарсавету Салановіча, дзе ўтрымлівалася аргумэнтацыя, чаму Лабковіч у склад камісіі не ўключаецца”, — паведаміў Юры Чавусаў, які прадстаўляе інтарэсы Партыі БНФ у судзе.\nПрадстаўнікі Менгарвыканкаму і Менгарсавету на судовым паседжаньні казалі, што ў Лабковіча не хапае досьведу, каб працаваць у гарадзкой выбарчай камісіі. “Хаця ён дасьведчаны юрыст, які фактычна працаваў на ўсіх выбарчых кампаніях апошніх 10—15 гадоў”, — адзначае Чавусаў.\nЁн перакананы, што “ў склад камісіі былі ўключаныя прадстаўнікі шэрагу грамадзкіх аб’яднаньняў, вылучэньне якіх было аформлена з парушэньнем заканадаўства. У склад камісіі былі вылучаныя прадстаўнікі 7 палітычных партыяў. Усіх уключылі, апроч прадстаўніка Партыі БНФ”.


Шлюз у свет: як ЕС дапамог Ратэрдаму стаць найбуйнейшым портам Еўропы - EU Reporter\nПершыя караблі яшчэ прыехаць, але ўжо ёсць шмат актыўнасці сярод пяску і выдмаў. Ратэрдам, найбуйнейшы порт Еўропы, толькі што адваяваныя 2,000 га зямлі з Паўночнага мора, каб пашырыць свой шлюз на 20%. Зніжэнне да друзу падчас Другой сусветнай вайны, Ратэрдам хутка заквітнеў у наступныя дзесяцігоддзі дзякуючы паступовага скарачэння гандлёвых бар'ераў паміж членамі Еўрапейскага Саюза.\nГаландцы ствараюць дадатковыя магутнасці глыбакаводнага порта ў Ратэрдаме, з тым каб мець магчымасць вітаць новае пакаленне звышвялікіх кантэйнерных судоў, такіх як новыя 400-метровых судоў, якія могуць перавозіць да 18,000 кантэйнераў.\nГанс Волкер, супрацоўнік грамадскай інфармацыі па новым развіцці порта, адзначыў: "Новае развіццё порта прыцягвае інвестыцыі ад кампаній па ўсім свеце, якія хочуць скарыстацца адзіным еўрапейскім рынкам. Дадатковыя магутнасці і новыя інфраструктурныя сувязі дазволяць Ратэрдаму захаваць лідэрства як гандлёвы шлюз Еўропы і, у канчатковым рахунку, прынясе карысць прадпрыемствам і спажыўцам па ўсім кантыненце ".\nУ вочы кідаюцца дзясятак новенькіх набярэжных кранаў, пастаўленых толькі некалькімі тыднямі раней. Калі гэтыя краны падымаюць рукі, яны па вышыні супернічаюць з новым мостам Эразма. Новыя краны з'яўляюцца паўаўтаматызаванымі, і кожны можа перавозіць два кантэйнеры адначасова. Яны належаць двум канкуруючым кантэйнерным тэрміналам, якія могуць кругласутачна разгружаць кантэйнерныя караблі найноўшага пакалення. Калі новыя тэрміналы адкрыюцца ў лістападзе 24 года, больш за 2014 з гэтых велізарных кранаў будуць працаваць.\nГэты амбіцыйны пашырэнне з'яўляецца сведчаннем таго, наколькі Ратэрдам развівалася на працягу апошняга 60 гадоў дзякуючы Еўропе адзінага рынку. Сёння некаторыя 32,000 акіянскія суда і суда ўнутранага плавання 87,000 ў год робяць выкарыстанне порта Ратэрдам, які прапануе працоўныя месцы для больш чым 90,000 людзей. Яна мае абарот каля 600 млн € ў год.\nЕўрапейская эканоміка стаіць, каб атрымаць больш 10% у дадатковым эканамічнага росту ў доўгатэрміновай перспектыве ў выніку стварэння адзінага рынку, па дадзеных Цэнтральнага бюро планавання галандскага ўрада. Для Нідэрландаў гэта можа скласці цэлых 17% у дадатковым росце.\nПадобныя тэмы:400-метровыя судададатковыя магутнасці глыбакаводнага портаНайбуйнейшы порт Еўропыпрыкметахпоўны вобразПаўночнае мораРатэрдам\nПенсіі: Бягучыя рэформы, каб дапамагчы дзяржавам-сябрам вырашаць дэмаграфічныя і ўстойлівасці праблем


Марціновіч, якога вы не бачылі: пра новы раман, венскі побыт, будучыню і чаму ў Беларусі ён не свой РЭПАРТАЖ З АЎСТРЫІ\nПішам даўгія тэксты з 1906 года\nАўстрыя і Вена ў жыцці вядомых беларусаў\nНаша Ніва і Пріорбанк\nФранцыск Скарына, беларускі асветнік, наведваў Вену, бо тут жыў кароль Фердынанд І Габсбург. У самага ўплывовага чалавека Еўропы на той час (Габсбургаў часта абіралі імператарамі Святой Рымскай імперыі) Скарына працаваў садоўнікам. А калі па-сучаснаму, то наш першадрукар з Полацка быў у манарха асабістым\nМенавіта з Вены Скарына выпраўляўся за Альпы, у Італію, па наборныя шрыфты для друкарскай справы. Пра гэта\nпраз 500 гадоў узгадвае ў сваёй п'есе пра беларускага першадрукара яшчэ адзін беларускі творца тэкстаў — пісьменнік Віктар Марціновіч. Для яго Вена таксама стала месцам нараджэння тэкстаў. Гэтых супадзенняў было дастаткова для нечаканай журналісцкай ідэі.\nЖурналістыка ўвогуле простая прафесія: адны людзі расказваюць другім, як жывуць трэція. Пытанне ў дыстанцыі аповеду. З Марціновічам тая ж праблема: пісьменнік, знаходзячыся ў Беларусі, ніколі не адкрываецца табе напоўніцу. Заўсёды нейкая яго частка не\nтут. Марціновіча і немагчыма разгледзець толькі з беларускага гледзішча. Нашмат цікавей спазнаваць глабальнасць свету\nпраз суайчыннікаў, якія ў іншым пункце планеты жывуць у сваім творчым рытме.\nМастацтва ва ўсе часы падтрымлівалі тыя, хто ўмеў прымаць стратэгічныя рашэнні. Я ўдзячны Пріорбанку за падтрымку нашай задумы — паназіраць за творчым рытмам Марціновіча, які пагадзіўся дапусціць у свой свет старонняга гледача.\n« Я разумеў, што я ў адной з сусветных культурных сталіц. Тады мне было 37 і я адчуваў сябе студэнтам. Я і цяпер сябе так адчуваю. Бо калі ты адчуваеш сябе зоркай і прафесарам, то заканчваеш сваё інтэлектуальнае жыццё »\n« Вена — вельмі складаны горад для чалавека звонку. Яна вельмі павольная, цырыманіяльная, і ў яе іншыя патрабаванні да цябе. Тут прынята затрымлівацца з адказам нават на мэйлы. Калі ты адказаў адразу — ты дэманструеш дзёрзкасць »\n« Стыль гэтага горада — элегантная грубасць. Горад, які сумуе па страчанай велічы. А яго насельнікі — адукаваныя, ветлівыя людзі, але толькі для сваіх »\nНіжэй – пра адзін пісьменніцкі дзень у Вене, новы раман, творчасць, будучыню, грошы і эгаістычную місію Марціновіча-пісьменніка.\nСяргей Гудзілін, фатограф НН\nФранцыск Скарына, беларускі асветнік, наведваў Вену, бо тут жыў кароль Фердынанд І Габсбург. У самага ўплывовага чалавека Еўропы на той час (Габсбургаў часта абіралі імператарамі Святарнай Рымскай імперыі) Скарына працаваў садоўнікам. А калі па-сучаснаму, то наш першадрукар з Полацка быў у манарха асабістым ландшафтным дызайнерам.\nЖурналістыка ўвогуле простая прафесія: адны людзі расказваюць другім, як жывуць трэція. Пытанне ў дыстанцыі аповеду. З Марціновічам тая ж праблема: пісьменнік, знаходзячыся ў Беларусі, ніколі не адкрываецца табе напоўніцу. Заўсёды нейкая яго частка не тут. Марціновіча і немагчыма разгледзець толькі з беларускага гледзішча. Нашмат цікавей спазнаваць глабальнасць свету праз суайчыннікаў, якія ў іншым пункце планеты жывуць у сваім творчым рытме.\nМастацтва ва ўсе часы падтрымлівалі тыя, хто ўмеў прымаць стратэгічныя рашэнні.\nЯ ўдзячны Пріорбанку за падтрымку нашай задумы — паназіраць за творчым рытмам Марціновіча, які пагадзіўся дапусціць у свой свет старонняга гледача.\nЗ чаго пачаўся для цябе гэты горад? І як так выйшла, што ён стаў табе не чужым?\nПа запрашэнні Венскага літаратурнага дома я ўпершыню прыехаў у Вену ў 2014-м на прэзентацыю нямецкага перакладу свайго першага рамана «Параноя». Гэта быў толькі пачатак, горада я яшчэ не ведаў.\nЯ быў у літаратурным туры пасля выхаду кнігі ў выдавецтве Voland & Quist. Звычайна пасля выхаду кнігі ў сур'ёзным выдавецтве яно накіроўвае цябе ў тур. Той тур уключаў у сябе Берлін, Вену, Цюрых, Лейпцыг і дзясятак іншых гарадоў.\nЕздзіў я тыдні два, і новы горад сустракаў мяне амаль кожны дзень. У такім тэмпе табе не да прыгажосці еўрапейскіх сталіц. Ты проста молішся, каб твой гатэль быў недалёка ад вакзала. Пасля ты прыходзіш спаць, і назаўтра ў цябе новы горад — і ўсё паўтараецца.\nУжо пазней я атрымаў магчымасць працаваць над манаграфіяй пра Шагала ў адным з інстытутаў Вены. Праз месяц я ведаў гэты горад не горш за Мінск.\nТы змяніў мноства гарадоў. І гэта не часовыя вандроўкі. Дзе жыве тваё сапраўднае я?\nДа гэтых зменаў я ўжо прызвычаіўся. Я паўсюль іншы. Я ж і ў Беларусі таксама не свой. Я свой у цягніку ці самалёце, у дарозе… Маё Я — у мове і ў тэкстах. Нават жывой камунікацыі, як сродку ўзбагачэння, мне ўжо не так важна мець шмат.\nСтруктура адносін у такіх людзей, як я, якія вандруюць, якія іншыя паўсюль, зусім не такая. Ты нават ужо сябруеш па-іншаму. У мяне ёсць сябар, з якім мы камунікуем раз на 5 год. І мы ўсё роўна адчуваем сябе сябрамі.\n« Я ПАЎСЮЛЬ ІНШЫ.\nЯ І Ў БЕЛАРУСІ\nТАКСАМА НЕ СВОЙ.\nМАЁ Я — У МОВЕ\nІ Ў ТЭКСТАХ »\nТы доўгі час жывеш у розных гарадах. Дзе жыве тваё сапраўднае я?\nПа запрашэнні Венскага літаратурнага дома я ўпершыню прыехаў у Вену ў 2014-м на прэзентацыю нямецкага перакладу свайго першага рамана «Параноя». Гэта быў толькі пачатак, горада я яшчэ не ведаў. Я быў у літаратурным туры пасля выхаду кнігі ў выдавецтве Voland & Quist. Звычайна пасля выхаду кнігі ў сур'ёзным выдавецтве яно накіроўвае цябе ў тур. Той тур уключаў у сябе Берлін, Вену, Цюрых, Лейпцыг і дзясятак іншых гарадоў. Ездзіў я тыдні два, і новы горад сустракаў мяне амаль кожны дзень. У такім тэмпе табе не да прыгажосці еўрапейскіх сталіц. Ты проста молішся, каб твой гатэль быў недалёка ад вакзала. Пасля ты прыходзіш спаць, і назаўтра ў цябе новы горад — і ўсё паўтараецца. Ужо пазней я атрымаў магчымасць працаваць над манаграфіяй пра Шагала ў адным з інстытутаў Вены. Праз месяц я ведаў гэты горад не горш за Мінск.\nДа гэтых зменаў я ўжо прызвычаіўся. Я паўсюль іншы. Я ж і ў Беларусі таксама не свой. Я свой у цягніку ці самалёце, у дарозе… Маё Я — у мове і ў тэкстах. Нават жывой камунікацыі, як сродку ўзбагачэння, мне ўжо не так важна мець шмат. Структура адносін у такіх людзей, як я, якія вандруюць, якія іншыя паўсюль, зусім не такая. Ты нават ужо сябруеш па-іншаму. У мяне ёсць сябар, з якім мы камунікуем раз на 5 год. І мы ўсё роўна адчуваем сябе сябрамі.\nІнтэлектуалы з беларускіх земляў выпраўляліся ў Аўстрыю яшчэ ў часы ВКЛ. У 1750-я ў Вене вывучаў матэматыку, астраномію і архітэктуру Тамаш Жаброўскі — славуты матэматык і архітэктар. Магістр філосафі і вольных навук быў выкладчыкам Віленскага ўніверсітэта і Полацкага езуіцкага калегіума. У гістарыяграфіі вядомы як «міністр будаўніцтва» Вільні. Аўстрыйская архітэктура натхняла яго на праектаванне касцёла Святых Апосталаў\nПятра і Паўла ў Бабруйску, езуіцкага калегіума ў Жодзішках.\nЯк выглядала праца ў Інстытуце?\nУ Венскім інстытуце гуманітарных навук мне вылучылі ўласны працоўны кабінет. Сама ўстанова спецыялізуецца на паглыбленых даследаваннях у галіне гуманітарных навук.\nПершая задача для маладога навукоўца — навучыцца рабіць прэзентацыю свайго даследавання і выслухоўваць крытыку. Тут я ўпершыню даведаўся, што такое венскі стыль прэзентацыі. Ты мусіш выйсці з паперкамі і па іх чытаць. Ніякіх слайдаў, праектараў, паўэрпойнтаў…\nПасля даклада — сеанс пытанняў: спачатку задаюць пытанні прафесары, потым — дацэнты, потым — усе астатнія. Універсітэцкая іерархія тут не пусты гук. Ты нават адразу не можаш сябраваць з навукоўцамі, якія маюць вышэйшую за цябе ступень. Першы час я сябраваў з такімі ж скулерамі з Усходняй Еўропы, як і сам я.\nМы ўвайшлі праз парадны ўваход і лесвіцу, засланую чырвоным сукном. Магу спытаць пра яе асабістую дэталь і сімвалізм для цябе?\nТы ўздымаешся, і яна рыпіць пад нагамі, і чырвоны кілім скрадае гук крокаў і нават пахне там старой еўрапейскай школай. Яна пакідае адчуванне сапраўднай цытадэлі акадэмічных традыцый.\nУ Венскім інстытуце гуманітарных навук (па-нямецку Institut f?r die Wissenschaften vom Menschen) мне вылучылі ўласны працоўны кабінет. Сама ўстанова спецыялізуецца на паглыбленых даследаваннях у галіне гуманітарных навук.\nБываў у Вене і «бацька польскага сентыменталізму», паэт — Францішак Карпінскі. Пасля аўстрыйскага навучання\nў 1770-я і жыцця ў Варшаве ён вярнуўся ў родную Рэч Паспалітую. Карпінскі, па паходжанню — украінец, да канца жыцця звязаў сябе з Беларуссю. У маёнтку Хараўшчына адкрыў школу\nдля сялянскіх дзяцей, збіраў беларускія песні, працаваў з сялянамі ў полі і ставіў разам\nз імі свае п'есы-ідыліі. Ці не аўстрыйскія ліберальныя норавы паўплывалі?\nПрафесія сучаснага пісьменніка знутры. Якім чынам гэта выглядае ў цябе?\nУ нейкі момант я зразумеў, што беларускаму пісьменніку працаваць з літаратурнымі агентамі з Масквы — значыць быць часткай рускай літаратуры.\nУ банкаўскай сферы гэта, напрыклад, няважна — першыя еўрапейскія банкі, дарэчы, з'явіліся на тэрыторыі, што ўваходзіла ў Аўстра-Венгрыю — банк Райфайзена.\nТаму я проста ўзяў і напісаў мэйл нямецкаму літаратурнаму агенту Томасу Відленгу. Вельмі просты па форме ліст, дзе я пытаюся, ці можа быць зацікаўленасць у яго, каб прачытаць мае тэксты. Гэта было да выхаду «Мовы», 5 гадоў таму. Тады ў мяне было 3 раманы. Ён адмовіў і папрасіў пачакаць.\nУ мінулым годзе з Цюрыха я зноў выйшаў на Відленга і прапанаваў некалькі тэкстаў. Ён прачытаў усе і адказаў, што мы гатовыя да падпісання агенцкай дамовы. Цяпер ён чакае «Ноч» у перакладзе на рускую. Сёння, калі мы ў Вене, атрымаў вельмі важнае паведамленне, што пераклад узяліся ацэньваць рускія выдаўцы. Ім я пішу сам. Агент працуе з усім астатнім літаратурным светам.\nГрошы і адносіны з імі: чым зарабляе сучасны беларускі пісьменнік?\nБагаты не той, хто шмат зарабляе, а той — каму не шмат патрэбна. Асноўная мая інвестыцыя і растраты — вандроўкі. Асноўная частка пісьменніцкіх заробкаў прыпадае на пераклады кніг і экранізацый. Таксама публіцыстыка. Вяду калонку ў нямецкамоўнай Zeit.\nПра грошы. Маю рахунак для замежных ганарараў у Пріорбанку. Кліентам стаў выпадкова: пабачыў у мінскім ліфце буклет з тыповым жаночым аўстрыйскім вобразам. Гэта было на Кальварыйскай.\nВена ў творчасці Марціновіча, як мне бачыцца, — Шагал і Скарына. Пра аднаго ты пісаў тут кнігу, пра другога, пасля тэатральнага досведу, — п'есу. Давай з маладзейшага — чаму Марк?\nУ люстры яго біяграфіі можна пабачыць лёсы ўсіх нас. Усіх, хто нешта актыўна робіць, жывучы тут. Ён апынуўся ў Парыжы ў вельмі добры момант, калі Матыс і Сезан ужо не падаваліся скандальнымі мастакамі. У той момант Шагал быў не тое каб папулярным. І вось хлопчык з Віцебска, пабачыўшы Луўр, едзе да сябе дамоў і культывуе сучаснасць тут. Не ўсе гатовыя былі гэта прыняць. Нават маладзейшыя вучні.\nСкарына? Дык таму ж, чаму і Шагал: вельмі іканічная біяграфія. П'еса пішацца зусім па-іншаму: там аўтарам кіруюць героі. Калі яны прыдуманы трапна, яны пачынаюць балбатаць і іх ужо не стрымаць, не спыніць, не суняць.\n«Кар'ера Доктара Раўса» была напісана ў 2016 годзе, і гэта спроба перанесці падзеі Скарынавай біяграфіі ў сучаснасць у крыху мадыфікаваную яе версію. У 2017-ы год, у якім ніхто не вынайшаў друкаваных кніг. І вось «стартапер» Скарына цягаецца па офісах і ўгаворвае ўкласціся ў гэтую вынаходку. У кнігу. Тлумачыць, чаму кніжка — штука карысная.\nПрацягнем пра выбітных. Як доўга беларуская мас-культура будзе яшчэ эксплуатаваць і хайпіць «класічных» беларускіх герояў? Бо я неяк ужо стаміўся ад школьнай праграмы. Можа, досыць і патрэбны іншыя? Ці гэта звычайны працэс у лакальных культурах?\nДык у тым жа і прыкол, што ў беларускай культуры якраз памяць нядоўгая і яе трэба рэанімаваць. Нам трэба напампоўваць сучасным жыццём усіх «адлітых у бронзе» герояў. Скарына сёння — гэта помнік ля бібліятэкі. А мусіць быць жывым чалавекам, бо ён жа — такі ж, як і ты, як я. Гэта як Гай Рычы, які ставіць Шэрлака Холмса ці легенду пра Караля Артура. І ставіць так, што гэта як бы адразу пра сучаснасць. Калі мы «ўспомнім» Скарыну, калі ўвядзём у культурны абарот і засвоім Дамейку — тады можна будзе думаць і пра новых.\nВядомая персона найноўшага часу, звязаная з Беларуссю і Аўстрыяй, — футбаліст Аляксандр Мятліцкі. Паўабаронца мінскага «Дынама» валодаў магутным ударам з левай. Мятліцкі быў прызнаны найлепшым футбалістам краіны ў 1990. У Аўстрыі, куды закінуў яго футбольны лёс, Мятліцкі пачаў легіянерскую кар'еру ў венскім клубе «Рапід». У футболе ён — доўгажыхар: скончыў гуляць у 39 гадоў, хаця па фізічных кандыцыях мог і працягваць. Адметна, што Аляксандру Мятліцкаму прапаноўвалі змяніць грамадзянства, каб гуляць за Аўстрыю. Яго адказ быў просты:\n«Я — не аўстрыец, а беларус». Пасля сканчэння кар'еры ў 2003 годзе валодаў рэстарацыяй у Вене.\nКартка Мятліцкага з часоў "Рапіду"\nФота з аукцыёна ay.by\nАрхітэктура стварэння тэксту. Як гэта ўсё працуе ў цябе?\nСпачатку ўзнікае ідэя. Ідэя, якая ўтрымлівае ў сабе ўсе сюжэтныя хады і цэлыя комплексы пытанняў. Што будзе, калі ўсе гаджэты згаснуць? Што будзе, калі аднойчы не ўзыдзе сонца? Што будзе, калі вакол нас запануе цемра? Ты ўяўляеш сабе нейкі свет.\nУ ім ёсць ты?\nНе, не. Ты, як рэальны чалавек, пры вытварэнні рамана проста не існуеш. Я нават і не пішу адразу. Ідэя ўспыхвае ўнутры мяне. І ўсё пачынаецца з героя… Папярэдні раман, «Возера радасці», узнік з ідэі пра дзяўчыну, якую ніхто не любіць, якую не любіць бацька. Звычайнай дзяўчыны, якая не вельмі ўражвае, якая паходзіць з заможнай сям'і і прагне любові. І больш нічога няма. Такія пачуцці нават не трэба запісваць.\nПасля мінае 2-3 гады, калі я проста жыву з гэтымі думкамі. Пасля проста сыходзяцца зоркі, наступае прыдатны для пісання час, час, калі ёсць прастора без залішняй камунікацыі, без інтэрнэту…\nЗ Ясяй я жыў 2 гады. Аднойчы ехаў у Вільню, не было вайфаю, і я проста адкрыў ноўт і пачаў запісваць сінопсіс. Усё тое, што за 2 гады абдумалася. Тры старонкі структураванага тэксту. Адразу па частках. І пасля гэтага трэба нават не дазваляць сабе думаць пра гэты файл. Я проста бэкаплю яго сабе ў архіў электроннай пошты. І гэты файл, думкі аб ім, павінны ўжо ўспрымацца як твой уласны досвед. Бо такіх файлаў у цябе — дахалеры.\nЕздзілі беларусы мінуўшчыны ў Аўстрыю і проста падарожнічаць. Міхал Казімір Радзівіл, празваны Рыбанька, заязжджаў\nі ў Вену. Гэты магнат аднавіў разбураны шведамі Нясвіжскі замак, пачаў у сваіх уладаннях вытворчасць славутых слуцкіх паясоў. У яго часы ў Нясвіжы працавала друкарня і тэатр, для якога пісала п'есы яго жонка Уршуля. А іх сын – той самы Караль Радзівіл "Пане Каханку". Рыбанька падрабязна апісваў свае падарожжы ў дзённіку.\nМіхал Радзівіл. Партрэт невядомога аўтара, XVIII ст. Валынскі дзяржаўны музей\nБеларускі магнат вёў свой "блог" адразу на некалькіх мовах – лацінскай, італьянскай, французскай і нямецкай. Для разумення яго сацыяльнага статуса ў той час, трэба дадаць, што венскі турыстычны "трып" цягнуўся ў Мікалая Радзівіла 2,5 месяцы – з сакавіка па май 1722 года. За гэты час паспяховы беларус меў штодзённые аудыенцыі з каралёўскай сям'ей, баляваў, вучыўся фехтаванню і "быў на асамблях" – карацей, жыў звычайным жыццём тагачасных еўрапейскіх эліт. Уяўляеце сабе як гэта магло б выглядаць сёння?\n14 Маг. Выехаў з Прагі, i 22 г. м. прыбыў да Ведня\n29 Mar. …па абедзе меў гонар у замку, на апартамэнтах, мець аудыенцыю ў арцыкнязёўны Марыі Амаліі, дачкі цэсара Юзафа i таксама сястры малодшай каралевы нашай Польскай яна досыць ласкава са мной гаварыла, руку ёй пацалаваўшы, пайшоў. Вечарам быў на асамблях;\nD. 31 Маг. Пачаў па раніцах вучыцца фэхтаваць, i ў Польшчы ўжо трохі ўмеў, бо гувэрнёр мой ксёндз Дэ Лятур вучыў мяне, а тут Дэ Лувэн даваў мне лекцыі; аднак жа штодзень на пакоях бываў, зранку i ўвечар.\n6 Apr. Зранку эксэрцытаваўся у фэхтаваньні; абед еў у графа Альтгайма, па абедзе, каля чацьвёртай гадзіны езьдзіў на прамэнад, гэта ёсьць забава ўсіх годных у гэтым месьце; выяжджаюць за браму некалькі тысячаў карэтаў у парадзе, значыцца карэта за карэтай, да пэўнага мейсца едуць i заварочваюць\nто там, то сям, то тая, то гэты ў карэце мінаюць, хто з кім мае знаемасьць, дык кланяюцца, хто ж не, дык сабе ў карэце сядзіць, i гэтак да вечара\nнаезьдзіўшыся, на цэсарскую вячэру едуць, а адтуль на асамблі, што i я пунктуальна штодня рабіў.\nСын Міхала Казіміра - Караль Станіслаў Радзівіл «Пане Каханку»\nПартрэт XVIII ст. Аўтар невядомы.\nВось некаторыя ўрыўкі з яго дзённіка:\nНоч. Шосты раман Марціновіча. Як ён узнік і аб чым ты там гаворыш?\nАднойчы ўначы я не мог спаць,\nі ў святле ліхтарыка ад чыталкі прымроіў сусвет, у якім згаслі ўсе гаджэты, а ад нашай татальнай падлучанасці нічога не засталося. За вокнамі была цемра, мне чамусьці было неспакойна. І я ў паўсне пабачыў героя, які ідзе праз ноч па Беларусі, якая стала нагадваць ці то казачнае Сярэднявечча, ці то Герадотаву праўду.\nГэта прыдума з'явілася, можа, пяць гадоў таму. Два гады таму быў занатаваны сюжэт. І вось у мінулую вясну я сеў за распрацоўку рамана. Ён пісаўся спачатку ў Цюрыху, потым — у Вільні і Мінску. Напісаны па-беларуску. Правобразам было пачуццё, стан. Сцюдзёная ноч, няўтульнасць, стома і небяспека.\nРаман будзе фантастыкай, але, здаецца, фантастыкі такога кірунку пакуль няма не толькі\nў беларускай, але і ў сусветнай літаратуры, я хацеў вынайсці нешта сваё. Мне было камфортней жыць у тым свеце. Камфортней часам, чым быць тут і цяпер. Я шпацыраваў цёмнымі начамі па розных гарадах і выхопліваў маленечкія дэталькі цёмнага свету.\nУрывак з новага рамана Віктара Марціновча. Друкуецца ўпершыню і са згоды аўтара.\nКалі «Паляўнічым на снезе» Брэйгеля нехта выключыў святло, а сажалку ўнізе пагорка шчыльна атачыў палаткамі гандляроў з зорачкамі свечак, дык атрымалася б панарама «Пан Кніжнік і пані Герда выходзяць да рынка». Пан кніжнік — кожны з маркотных сялян, што спускаюцца да возера. Пані Герда — любая з чорных сабачын, якія суправаджаюць няўдалых паляўнічых.\nТое, што Брэйгель дакладна пасуе да гэтага горада, я зразумеў яшчэ шчаслівай парой світанкаў і змярканняў. У Мінска заўсёды быў Брэйгелевы снег, Брэйгелевы мінакі і Брэйгелевы дрэвы.\nНад прастакутным возерам навісае велічная «Званарная вежа» — высокая труба спарахнелага ды даўно разрабаванага завода. Менавіта адсюль Гацак штораз абвяшчае надыход раніцы і вечара. Адразу за заводам пачынаецца памежная сценка, што аддзяляе нашыя землі ад Кальварыі. Сам рынак — цэнтр грамадскага, палітычнага і забаўляльнага жыцця Грушаўкі. Што праўда, забаваў тут мала: кропкі з рознымі гатункамі брагі, газета «Газета» ды коўзанка, зладжаная на прастакутным стаўку.\nАднойчы ўначы я не мог спаць, і ў святле ліхтарыка ад чыталкі прымроіў сусвет, у якім згаслі ўсе гаджэты, а ад нашай татальнай падлучанасці нічога не засталося. За вокнамі была цемра, мне чамусьці было неспакойна. І я ў паўсне пабачыў героя, які\nідзе праз ноч па Беларусі, якая стала нагадваць ці\nто казачнае Сярэднявечча, ці то Герадотаву праўду.\nРаман будзе фантастыкай, але, здаецца, фантастыкі такога кірунку пакуль няма не толькі ў беларускай, але і ў сусветнай літаратуры, я хацеў вынайсці нешта сваё. Мне было камфортней жыць у тым свеце. Камфортней часам, чым быць тут і цяпер.\nЯ шпацыраваў цёмнымі начамі па розных гарадах\nі выхопліваў маленечкія дэталькі цёмнага свету.\nУнутраная эгаістычная місія Марціновіча? Тваё ўяўленне пра сябе ў гэтай краіне?\nЯ хачу ствараць тэксты, якія могуць жыць у бясчасавай прасторы і будуць чытацца беларусамі праз 200 год. Цяпер мы сведкі нараджэння мовы, якой будуць карыстацца беларусы і праз 200 гадоў. За апошнія паўстагоддзі выпрацаваўся канон беларускай мовы, якога не было ні ў Купалы, ні ў Багушэвіча. Да гэтага была процьма дыялектызмаў, была мова вёскі, якая была аддзеленая ад мовы нешматлікіх гарадскіх інтэлектуалаў таго часу. Вёска балбатала на неўніфікаваных гаворках. Палешукі з гарадзенцамі маглі адзін аднаго не зразумець. Цяпер мы бачым з'яднанне гэтых масіваў. Мова пачынаецца з літаратуры. Я хацеў бы быць часткай гэтага канона. Гэта мая задача і жаданне.\nствараць тэксты, якія могуць жыць у бясчасавай прасторы\nі будуць чытацца беларусамі\nпраз 200 год»\nПаказаць / Каментаваць


Эндзі Уорхал і Луіза Буржуа ў музеі Гугенхайма | Навіны пра падарожжы\nЭндзі Уорхал і Луіза Буржуа ў музеі Гугенхайма\nМоніка Санчэс | | Більбао, Культура, вольны час\nВыява - Пітэр Беламі\nВы любіце мастацкія музеі? А сучаснае мастацтва? Калі так, я запрашаю вас наведаць музей Гугенхайма ў Більбаа. Чаму менавіта гэта, а не іншае? Таму што вам трэба будзе ўсё лета паглядзець дзве выставы двух выдатных мастакоў: Луізы Буржуа і Эндзі Уорхала.\nМы дазволім вам паглядзець некаторыя яго творы, каб вы зразумелі, наколькі цудоўна будзе паехаць туды. Вы мне не верыце? Выезд.\n1 Выстава Луізы Буржуа - Клеткі\n1.1 Кім была Луаза Буржуа?\n2 Выстава Эндзі Уорхала - Цені\n2.1 Кім быў Эндзі Уорхал?\n3 Час і стаўкі музея Гугенхайма\nВыстава Луізы Буржуа - Клеткі\nМалюнак - Максіміліян Гётэр\nТворы Луізы неверагодныя, дзівосныя. Гэты мастак, які памёр у 2010 годзе, быў адным з самых уплывовых у XNUMX-м стагоддзі. Гэта было настолькі інавацыйна, што кожны раз, калі вы бачыце адзін з яе твораў, быццам бы бачыце адкрытую кнігу, некалькі старонак, якія расказваюць вам асабістую гісторыю, гісторыю ўласнага жыцця мастака. Шукаю яшчэ крыху, магчыма знайсці сябе.\nВыстава, якую прадстаўляе музей Гугенхейма, называецца "Клеткі", з якіх ён зрабіў каля 60 на працягу сваёй кар'еры, уключаючы першыя пяць твораў у серыі, якая пачалася з "Шарнірнай бярлогі" ў 1986 годзе. Кожная клетка звяртаецца з эмоцыямі, такімі як страх ці няўпэўненасць. Ён прадстаўлены наборам мэблі, скульптурамі, адзеннем і прадметамі. Ён мае моцны эмацыянальны зарад, аж да таго, што ад яго можа быць цяжка адарваць погляд.\nІ гэта не кажучы ўжо пра гэта чалавечы розум напэўна адразу пачне ўяўляць рэчы пра мінулае Буржуа.\nНа выставе вы ўбачыце наступнае:\nПартрэт вочак, дзе паказаны чалавек, але можна інтуіваць не толькі цела, але і характар, які ён меў.\nЯ ўсё гэта даю, якія ўяўляюць сабой шэсць гравюр, зробленых ім у 2010 годзе пры супрацоўніцтве рэдактара Бенджаміна Шыфа.\nСучлененае логава, разглядаецца мастачкай як першая з яе клетак. Для яго характэрна наяўнасць «логава», які адносіцца да прытулку жывёлы, схаванага і абароненага, а ў цэнтры знаходзіцца чорны зэдлік, акружаны чорнымі гумовымі прадметамі, якія звісаюць са столі. Ён таксама мае дзверы, праз якія можна збегчы.\nКамера цудаў, якія ўяўляюць сабой розныя скульптуры, мадэлі і малюнкі, якія ён рабіў у перыяд з 1943 па 2010 г. Усе яны дапамагалі ім фарміраваць свае горшыя думкі, свае кашмары, як быццам бы яны маглі ад іх пазбавіцца.\nНебяспечны праход - гісторыя з дзяцінства, дзе такія прадметы, як пісьмовыя сталы і арэлі, змешваюцца з косткамі жывёл, якія захаваліся ў пластыкавых сферах, якія нагадваюць нам пра цыкл жыцця і смерці, а таксама са сталёвым павуком і люстэркамі.\nКлеткі I-VI, якія ўяўляюць сабой прасторы, дзе паглыблены фізічны і эмацыянальны боль.\nЧырвоны пакой (дзіця) і чырвоны пакой (бацькі), абедзве з 1994 г. Гэтыя дзве клеткі звязаны паміж сабой. У першым - ложак з прадметамі побыту з дзяцінства і дзяцінства мастачкі, напрыклад іголкамі, якія бацькі выкарыстоўвалі ў сваёй тэкстыльнай майстэрні. У другім - акуратная, больш інтымная спальня.\nАтрымлівайце асалоду ад гэтай працы Да 2 верасня з 2016.\nКім была Луаза Буржуа?\nВыява - Роберт Мэплторп\nГэты неверагодны мастак нарадзіўся ў Парыжы ў 1911 годзе, а памёр у Нью-Ёрку ў 2010 годзе. У яе было складанае дзяцінства і дзяцінства, і ў мастацтве яна шукала адказы пра сябе, сваю сям'ю і свет, у якім жыла. Тым не менш, меў выдатнае пачуццё гумару, звярнуўшыся да яго, каб сутыкнуцца з выклікамі, якія паўсталі перад ім.\nЁн быў вельмі актыўным чалавекам. Доказам таму - сама гэтая выстава. Ці ведаеце вы, што ён пачаў працаваць у "Клетках" да канца жыцця, калі яму было больш за 70 гадоў? У мінулым, як і сёння, гэта чалавек, які натхняе на новыя таленты.\nВыстава Эндзі Уорхала - Цені\nВыява - Біл Якабсан\nЭндзі Уорхал (1928-1987) - чалавек, які нарадзіўся ў Пітсбургу і памёр у Нью-Ёрку неяк дзіўна. Казалі, што яго цягне сумна, і ён таксама лічыць, што яго мастацтва не такое, а "дыскатэчнае ўпрыгожванне". Выстава, прадстаўленая музеем Гугенхейма ў Більбаа, Ён заснаваны на фатаграфіі ценю ў вашым офісе. Ніхто не сказаў бы, што можна рабіць мастацтва з ценем, але гэты чалавек зрабіў. Хлопчык ён гэта зрабіў.\n102 прадэманстраваныя карціны на палатне, зробленыя паміж 1978 і 1980 г. Ёсць 102, але на самай справе гэта толькі адно, падзелены на некалькі частак. У кожнага з іх свая каляровая гама, але з аднолькавым адценнем. Па гэтай прычыне мы маглі б падумаць, што яны аднолькавыя, але памыліліся б: у кожнай карціне раскрываецца прастора, якая накіроўвае погляд да святла.\nВы можаце атрымліваць асалоду ад гэтай працы хаста эль 2 кастрычніка з 2016.\nКім быў Эндзі Уорхал?\nГэты чалавек быў амерыканскім мастаком-пластыкам і рэжысёрам, які адыграў вырашальную ролю ў зараджэнні і развіцці эстраднага мастацтва. Працы, якія ён прадстаўляў у жыцці, часта лічылі жартамі, і нават сёння людзі працягваюць спрабаваць зразумець яго розум, які на той час апярэджваў свой час, настолькі, што ён дзейнічаў як сувязь паміж гомасэксуалістамі, наркотыкамі наркаманы, а таксама з ліку мастакоў і інтэлектуалаў.\nЧас і стаўкі музея Гугенхайма\nПаколькі ёсць рэчы, якія здараюцца толькі адзін раз у вашым жыцці, вы можаце ўбачыць і атрымаць асалоду ад выставы "Клеткі" мастака Луі Буржуа і "Цені" Эндзі Уорхала, З аўторка па нядзелю з 10 да 20 гадзін.. Тарыфы наступныя:\nДарослыя: 16 еўра\nПенсіянеры: 9 еўра\nГрупы з больш чым 20 чалавек: 14 еўра / чалавек\nСтудэнты да 26 гадоў: 9 еўра\nДзеці і сябры музея: бясплатна\nВажна, каб вы ведалі гэта каса зачыняецца за паўгадзіны да закрыцця музея, а высяленне нумароў пачынаецца за 15 хвілін да гэтага закрыцця ж.\nАтрымлівайце асалоду ад іх.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны пра падарожжы » Гарады Іспаніі » Більбао » Эндзі Уорхал і Луіза Буржуа ў музеі Гугенхайма\nЛепшыя аквапаркі ЗША\nЛепшыя летнія напрамкі ў Уэльсе


Летась узбуджана 20 крымінальных спраў па фактах нестатутных узаемаадносін у войску\nhttp://spring96.org/be/news/62710 2013 2013-04-18T20:20:56+0300 2013-04-18T20:20:56+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/dzedauszczyna.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПадставай для публікацыі стала крымінальная справа, якая была ўзбуджаная ў дачыненні да салдата Акіма Бенеша. На днях ягоны бацька паведаміў СМІ, што сын ударыў саслужыўца, з якім у яго былі шматлікія канфлікты. Акім спрабаваў супрацьстаяць дзедаўшчыне.\n«Акім стаў распавядаць пра сітуацыю толькі праз пяць месяцаў службы. Аказалася, што ў вайсковай частцы былі два прызывы. У старэйшым - пляменнік высокапастаўленага афіцэра, ён і задаваў тон службе. Усім рулілі салдаты. Спачатку патрабавалі дзяліцца кавай, цыгарэтамі, цукеркамі. Затым пачаліся начныя пад'ёмы. І мой сын спачатку паддаваўся і не ведаў, што рабіць. А ў адзін дзень вырашыў супрацьстаяць і адмовіўся выконваць каманды сяржантаў», - паведаміў Алег Бенеш «Еўрарадыё».\nПрэс-сакратар Міністэрства абароны Уладзімір Макараў адрэагаваў на інфармацыю ў СМІ падрабязным матэрыялам у газеце "Во славу Родины", дзе апроч абвінавачванняў апазіцыі і незалежных СМІ ў нагнятанні сітуацыі, былі апублікаваныя лічбы крымінальных спраў па фактах нестатутных узаемаадносін у войску.\nТак, у 2012 годзе ў Беларусі разглядалася 20 крымінальных спраў па нестатутных узаемаадносінах. Для параўнання, у 2003-м іх было 99. У 1993-1994 гадах колькасць загінулых ваенаслужачых склала больш за 100 чалавек на 100 тысяч вайскоўцаў.\nКрымінальная справа ў дачыненні да Акіма Бенеша накіравана ў суд. Яму інкрымінуецца ч.1 арт. 443 Крымінальнага кодэксу - парушэнне статутных правілаў узаемаадносін паміж вайскоўцамі, якія не з'яўляюцца падначаленымі. Прадугледжанае пакаранне - арышт тэрмінам да шасці месяцаў або пазбаўленне волі тэрмінам да чатырох год.\n18.04.2013 Тэгі: суды, войска


"Ляпісы", Лявон Вольскі і Akute атрымалі галоўныя ўзнагароды "Даём рады" | Навіны Беларусі | euroradio.fm\n13/02/2015 - 21:12\nЕўрарадыё абвясціла лепшых музыкаў 2014 года. (дадалося відэа ўсіх намінацый)\n13 лютага Еўрарадыё абвясціла пераможцаў музычнай прэміі "Даём рады". Па выніках галасавання рэдакцыі галоўны прыз, "Гурт-2014", атрымаў "Ляпіс Трубяцкі", які летась спыніў існаванне, але ўсё ж паспеў нарабіць шуму і добрых песень. "Сольным выканаўцам-2014" стаў Лявон Вольскі: музыка запісаў магутны і бескампрамісны альбом з нарвежскімі музыкамі.\nФотарэпартаж з фестываля "Даём рады"\n"Альбомам-2014" рэдакцыя Еўрарадыё прызнала “Reaĺnaść i sny” Akute. "Сінглам/ЕР-2014" стаў "Ag" "Серебряной свадьбы". З мінулагодніх еўрапейскіх альбомаў нам больш за ўсіх спадабаўся “48:13” Kasabian.\n"Дэбютам-2014" Еўрарадыё палічыла гурт Haina. Лепшым "Музычным праектам-2014" — тэлепраект "Легенды. Live". "Фестывалем-2014" стаў "Мост". А самае выбітнае музычнае відэа, на погляд Еўрарадыё, выпусціў гурт The UNB (працаваў над відэа да песні "Крот-Фронт" кліпмэйкер Макс Сіры).\nДаём Рады 2015 — музычная прэмія Еўрарадыё\nФестываль "Рок па вакацыях" вяртаецца з новымі зоркамі! (відэа)\n“Легенды. Live”: у новым сезоне пачнём распавядаць пра беларусаў\n“Даём рады” у пятніцу 13-га: “Ляпісы” — гурт года пасмяротна\n"Свята безгалосых крываграючых артыстаў" ці "круцейшы канцэрт"\n"Даём рады-2015": Як гэта было (відэа)\n"Даём рады-2015": фотарэпартаж\nНа "Даём рады" у Re:Public будзе гук, як на Мінск-арэне\nAkute: Мы гурт не толькі гэтага года, а і наступнага, і ўсяго тысячагоддзя\nНа фестывалі “Даём Рады” Akute прэзентуюць новую песню


Маладафронтаўцаў выклікаюць на допыты\n06 сакавік 2007, 20:48\nЛюбоў Лунёва, Менск Пяцёра сяброў незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” давалі паказаньні ў крымінальнай справе, распачатай КДБ супраць Алега Корбана і Зьмітра Хведарука. Хлопцаў абвінавачваюць ва ўдзеле ў незарэгістраванай арганізацыі. Актывісты “Маладога фронту” лічаць, што допыты ёсьць спробай уладаў запалохаць моладзь напярэдадні вясновых вулічных акцыяў.\nУ Менскую пракуратуру цягам сутак выклікалі пяць чалавек. Сьледчы Сяргей Грахоўскі дапытваў Кацярыну Галіцкую, Касю Краснову і непаўналетнюю Алену Макарэвіч. Кацярына Галіцкая распавяла Радыё Свабода:\n“Позву даслалі з’явіцца ў пракуратуру ў якасьці сьведкі, але па якой справе не напісалі. Сьледчы запытваў мяне пра “Малады фронт”, каго я ведаю, ці пісала калі-небудзь заявы. Я казала, што супраць сябе ня сьведчу. Ён прасіў называць канкрэтныя прозьвішчы, каго я ведаю. Толькі потым сказаў, што гэта паводле крымінальнай справы супраць Корбана і Хведарука, якую заводзіў КДБ і перадаў яму. Я казала, што яму не пашчасьціла. Потым ён даў мне прачытаць пратакол. Я выправіла там усе артаграфічныя памылкі. Сказала, што не жадаю, каб мяне запісвалі з памылкамі”.\nДзяўчаты паведамілі, што ім задавалі аднолькавыя пытаньні.\nАктывісты “Маладога фронту” лічаць, што крымінальная справа супраць Алега Корбана і Зьмітра Хведарука ня хутка дойдзе да суду. Паводле іх, сьледчыя будуць ужываць мэтады ціску напярэдадні вулічных акцый.\nНагадаем, 4 лютага супрацоўнікі міліцыі затрымалі 27 сяброў незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” пад час правядзеньня паседжаньня цэнтральнай рады. Алега Корбана затрымалі дома. Зьміцер Хведарук і Алег Корбан правялі трое сутак ў сьледчым ізалятары КДБ. Хлопцаў адпусьцілі, узяўшы ад іх абяцаньне зьяўляцца на допыты на першае патрабаваньне. 14 лютага, у дзень правядзеньня акцыі “Маладога фронту” пад лёзунгам: “Любові! Свабоды! Пераменаў!”, хлопцаў выклікалі на допыт у КДБ.\nАктывісты “Маладога фронту” чакаюць, што напярэдадні маючага адбыцца 19 сакавіка флэш-мобу і акцыі 25 сакавіка, колькасьць позваў у пракуратуру можа павялічыцца.


Мазырская града — краявое ледавіковае ўтварэнне ў межах Мазырскага Палесся. Размешчаная ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, на правабярэжжы ракі Прыпяць.\nКанчаткова ўтворана дняпроўскім ледавіком у час мазырскага стадыялу. Складзена з марэны (супескі, суглінкі, гліны, пяскі, жвірова-галечны матэрыял), якая перакрыта водна-ледавіковымі пяскамі з рэдкай галькай і жвірам (магутнасць 10 м), на паўночных і паўночна-ўсходніх схілах — лёсападобнымі супескамі (магутнасць 11 м). Трапляюцца гляцыядыслакацыі з палеагенавых і неагенавых парод.\nГрада мае выгляд слабавыгністых ў паўднёва-заходнім кірунку палос, складзеных з невялікіх градаў і ўзгоркаў. Паўночныя і ўсходнія схілы, звернутыя да Прыпяці, стромкія, абрывістыя, вышыня іх над зрэзам вады да 50—70 м, заходнія і паўднёва-заходнія — спадзістыя, паступова зліваюцца з прылеглай водна-ледавіковай раўнінай. Града моцна падзеленая (да 20—30 прамыінаў і яроў на 1 км²). Каля Мазыра яры глыбінёй 40—60 м. На схілах развіты невялікія тэрмакарставыя і суфазіёныя западзіны.\nГлебы пераважна дзярнова-падзолістыя і дзярнова-палева-падзолістыя. Лясістасць каля 36 %. Пераважаюць хваёвыя лясы і дубровы. На тэрасаваных схілах праводзяцца лесапасадкі. Пад раллёй каля 22 % тэрыторыі. Ландшафтавы заказнік дзяржаўнага значэння Мазырскія яры.\nМазырская града // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 1999. — Т. 9: Кулібін — Малаіта. — 560 с. — ISBN 985-11-0155-9 (т. 9), ISBN 985-11-0035-8.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Мазырская_града&oldid=3467336"\nАпошнія змены 16 кастрычніка 2019 а 20:15\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:15, 16 кастрычніка 2019.


Галерэя вобразаў у п’есе А. Дударава «Радавыя» - сочинение здесь\nГалерэя вобразаў у п’есе А. Дударава «Радавыя»\nНапярэдадні саракагоддзя перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне А. Дудараў напісаў п'есу «Радавыя». Па ей пастаўлены спектакль у тэатры імя Янкі Купалы, які быў адзначаны Дзяржаўнай прэміяй СССР. Чалавек, які нарадзіўся пасля вайны, здолеў стварыць сапраўдную трагедыю пра лес салдатаў у жудасным пекле. Гэта п'еса высокага эмацыянальнага напалу, у якой даставернасць перадаецца праз гісторыі герояў.\nПяць асабістых трагедый, пяць лёсаў радавых вайны ствараюць агульную гісторыю душ, якія зазналі гора. У іх розны вопыт жыцця, але падобныя выпрабаванні смерцю і шчасцем іх блізкіх. Людзі перанеслі неверагоднае напружанне фізічных і маральных сіл. Не ва ўсіх аднолькавая супраціўляльнасць, не ўсе здолелі знайсці ў сабе духоўныя рэсурсы, каб не стаць бязлітаснымі, не перапоўніцца ўсёзніпічальнай нянавісцю. Герояў Дударава можна падзяліць на тых, хто захаваў жывую душу, і тых, у каго яна спапялёная. Былому партызану Дзерваеду прыйшлося вырашаць праблему грамадзянскага абавязку і пачуцця не тэарэтычна.\nНа яго вачах спалілі жонку і маленькага Васілька, а ён хаваўся ў жыце непадалёку ад хаты і нічога не зрабіў. Ён не мог выратаваць сваіх родных, таму што нёс да партызан надзвычай каштоўныя дакументы. Дзерваед выканаў свой абавязак, але ўсё астатняе жыццё крываточыць незагойная рана ў яго сэрцы. Ходзіць за ім прывідам яго жонка Мар'я з Васільком на руках, не дае яму спакою, і адчувае сябе Дзерваед вінаватым перад імі. Яшчэ малады, ён пасівеў з гора. Нават такія ж па ўзросце, як ён, салдаты, клічуць яго «дзедам». Дзерваед пакутуе, але душа яго не абазлілася, яна адкрыта дабрыні і спачуванню.\nСваю пайку ён аддае нейкаму залатушнаму нямецкаму хлопчыку, хоць зусім не выключала, што бацька гэтага немчыка спаліў яго Васілька. Дзерваед увасабляе ўласцівыя чалавеку гуманнасць і шчырасць. Не здолеў узняцца выніэй за лютую помету радавы Бушцец. Яго душу спапяліла нянавісць да немцаў, зруйнавала ўласная жорсткасць.\nНават слёз няма ў Бушцеца. Адзіная яго мэта - страляць, пакуль ніводнага немца не застанецца. Страляць за свайго бацьку, маці, за маленькіх сястрычак, за жонку, ад якой прама з вяселля яго ўзялі на фронт. Бушцец яшчэ жывы, але мудры Дзерваед нездарма кажа, што лепш бы ён загінуў, бо нельга жыць з такой спустошанай душой.\nЯк бы антыподам Бушцеца з'яўляецца Салянік. Тэта старавер, якому вера забараняе страляць. У яго аўтамаце поўны дыск, таму што ён ні разу не стрэліў, прытрымліваецца боскіх запаветаў.\n«А калі прыйдуць у мой дом і на вачах у мяне заб'юць майго бацьку, раскрыжуюць маці, згвалтуюць сястру. Што мне рабіць? » - пытае старшына Дугін. Салянік маўчыць, таму што перад няўмольнай патрэбай вайны відавочна рушацца Богавы запаведзі. Колькі салдат загінула ад таго, што ў свой час не стрэліў Салянік? На вайне альбо ты заб'еш, альбо цябе.\nСмерць Саляніка пацвердзіла гэта. Шмат чаго давялося перажыць яшчэ зусім маладому Лёньку Адуванчыку. Фашысты ўварваліся ў хату, паставілі да печкі і білі па галаве маці, сястрычку Зоську і яго. Цудам застаўся ён жывы, толькі абгарэлі валасы на скроні. Маладзенькі, з яшчэ па-дзіцячы раскрытай да ўсіх душой, ён сапраўдны Адуванчык. Хлопец наіўна абураецца, што ва ўсіх ордэны і медалі ёсць, а ў яго нават нашыўкі за ранение няма. Ён не можа ўцяміць, чаму гэта медсястра Ліда носіць яму трафейны піакалад, бо яшчэ не разумев кахання.\nI ранение хлопчык атрымлівае нейкае дзіцячае - фашыст укусіў яго за вуха! У адносінах да Адуванчыка раскрываецца дабрыня, клапатлівасць салдат. Лёнька - гэта той, хто павінен жыць пасля вайны, гэта будучыня краіны, таму таварышы аберагаюць яго. Прыцягальны ўнутранай сілай, цвёрдымі перакананнямі вобраз старшыны Дугіна.\nПакручасты быў у яго лес. Ад сваіх перажыў нямала: недавер, штрафны батальён, разжалаванне са старшых палітрукоў у радавыя. Потым ранение, пасля якога ён ужо ніколі не зможа быць бацькам. Каб не замінаць жыццю сваей прыгажуні-жонкі, ён піша на сябе пахаванку. Дугін валодае каштоўным дарам чалавечнасці, прыцягвае да сябе ўсіх.\nНават нястрыманы Бушцец падпарадкоўваецца яго загадам. Гуманіст па сваей прыродзе, Дугін прыводзіць пераканаўчыя довады ў спрэчцы з Салянікам. Забіць забойцу - гэта не грэх. Радзіму, сваіх родных і блізкіх трэба абараняць са страляючай зброяй у руках. Дугін у нягодах збярог душу. Праз усю п'есу Дударава праходзіць думка аб несумяшчальнасці жанчыны і вайны.\nЖаночыя вобразы - медсястры Ліды, Люсі, Жанчыны з лагера, Веры, Мар'і з малым - гэта ўвасабленне розных бакоў трагічнасці існавання жанчыны ў час вайны. П'еса «Радавыя» - рэквіем па загінуўшых, рэквіем па спаленых душах, скалечаных лесах. Непасільны цяжар нясуць на сваіх плячах героі А. Дударава. Аўтар даводзіць, што толькі дзякуючы ахвярнасці мільёнаў радавых выратавана жыццё напіай краіны. Драмы Аляксея Дударава - драмы характараў, драмы маральных пазіцый.\nЯны прасякнуты актыўным пачуццём сучаснасці, абвостраным разумением імгненнасці жыцця і вечнасці, неўміручасці чалавечых ідэалаў.\nГалерэя вобразаў у п’есе А. Дударава «Радавыя» Ссылка на основную публикацию


Маці-гераіня Марыя Шмароўская — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n25.01.2020 24.01.2020 irina466Комментарии on Маці-гераіня Марыя Шмароўская\nГераіня сённяшняга выпуску – Марыя Шмароўская з вёскі Курчоўцы – гераіня ў прамым сэнсе гэтага слова. Марыя Міхайлаўна – маці-гераіня, якая нарадзіла і выхавала адзінаццаць дзяцей. Яна ўзнагароджана ордэнамі “Мацярынскай славы” 3-й, 2-й і 1-й ступені, а таксама ордэнам і званнем “Маці-гераіня”. Калі я ехала да Марыі Міхайлаўны, то думала, што абавязкова трэба будзе папрасіць у яе і размясціць у газеце фотаздымак, дзе яна знаходзіцца ў акружэнні ўсіх адзінаццаці сыноў і дачок, бо вядома, цяпер сабраць разам усіх дарослых дзяцей практычна нерэальна. Але мая задумка засталася толькі марай: усе фотаздымкі з сямейнага архіву Шмароўскіх былі знішчаны падчас пажару, а адзінае, што засталося – ордэн “Маці-гераіня” ў абгарэлым футляры. Але аб усім па парадку…\nМарыя Міхайлаўна ўсё жыццё пражыла ў родных Курчоўцах: тут яна нарадзілася і вырасла, тут выйшла замуж, тут з’явіліся на свет яе дзеці.\n— Вось гляньце, мая бацькоўская хата, — Марыя Міхайлаўна паказвае рукою ў бок акна, у якім віднеецца невялікі домік. — Толькі яна цяпер змянілася, брат перабудаваў яе пад дачу. А так жылі побач заўсёды.\nНарадзілася Марыя Міхайлаўна 8 снежня 1946 года. Калі ёй было пяць з паловай гадоў, а малодшаму брату толькі два годзіка, памёр бацька. Маці, Ядвіга Казіміраўна, засталася адна з двума малымі дзяцьмі на сваёй гаспадарцы.\n— У нас тады яшчэ была свая зямля, — успамінае жанчына, — і маці было цяжка адной з ёй спраўляцца. Спачатку хадзіла дапамагала іншым людзям, а затым ужо яны збіраліся і прыходзілі на дапамогу ёй. Потым мама паглядзела, што ёй цяжка адной і запісалася ў калгас. Дык суседзі крыва глядзелі і казалі, што яна ўжо не наш чалавек, бо ў калгас пайшла.\nЗ 1960 года Ядвіга Казіміраўна стала працаваць даяркаю. Але на першым жа годзе атрымала інваліднасць: карова выбіла вока.\n— Гэта цяпер ідзеш па ферме: тут каровы, а тут калідор, а раней даяркі хадзілі між кароў, жалабы былі каля сцен, — кажа Марыя Міхайлаўна. — Дык вось аднаго разу карова як махнула рагамі, дык адразу патрапіла маме ў вока, яно на месцы і выскачыла. Мне тады было 14 гадоў, я закончыла пяць ці шэсць класаў, я ўжо дакладна і не помню. Я хадзіла ў школу ў Макараўцах, старая школа размяшчалася тады насупраць інтэрната. Дык вось пасля гэтага выпадку з мамай мне прыйшлося пакінуць школу, каб дапамагаць ёй. Мая першая настаўніца, Анастасія Сцяпанаўна Трафіменкова, ведала, што нам цяжка і я не магла вучыцца, яна казала тады: “Дзіця маё, пахадзі ты хоць у вячэрнюю школу, каб ты мела якіх хоць 9 класаў”. А я-такі закончыла адзінаццаць класаў, праўда, ужо пасля замужжа, дзяцей пакідала з мужам і хадзіла здаваць экзамены.\nУ 1964 годзе, калі Марыі Міхайлаўне споўнілася 18 гадоў, яна сама пайшла працаваць даяркай на ферму.\n— Дзяўчаты вечарам ідуць на танцы, а я толькі з работы, брудная, стомленая, яны запрашаюць мяне з сабою, а я адмаўляюся, куды мне ў такім выглядзе? – успамінае жанчына. – Але мужа знайшла хутка, ці, дакладней, ён мяне знайшоў. Замуж выйшла, калі яшчэ і дваццаці гадоў не мела. Мой муж, Тадэвуш Уладзіміравіч, таксама з нашай вёскі, толькі яны жылі трохі далей, у другім канцы, непадалёку ад фермы. Ён быў старэйшы за мяне на 4 гады, я яго добра і не ведала нават, хоць мы і жылі ў адной вёсцы. Ён вярнуўся з арміі і неяк завітаў да нас са сваім бацькам, а бацька добра ведаў маю маму, так мы з ім і пазнаёміліся. Раз прыйшоў, потым другі, так паціху пачалі сустракацца, потым распісаліся.\nЖыць адразу сталі ў мае мамы, бо яго бацькі якраз будаваліся. Тут адно дзіця нарадзілася, другое.\nПершы хлопчык нарадзіўся ў снежні 1966 года, Раманам яго назвалі. Яшчэ сямі месяцаў не было, нарадзіўся неданошаным, бо пайшла дапамагаць маці бульбу перабіраць, відаць, падняла зацяжкі кошык, але, дзякуй Богу, выжыў, хоць і ляжаў пад апаратамі. Праз паўтара года нарадзіўся другі сын, Іван. У 1970 годзе нарадзілася двойня – зноў хлопцы – Станіслаў і Іосіф. У 1973-м нарадзілася дачка Ліля, у 1975-м – Андрэй. Пасля Андрэя ў 1977 годзе нарадзілася Марынка, Марыя, дакладней. Муж пайшоў запісваць, я яму яшчэ і кажу: “Хоць не пераблытай, запішы Марынай, бо Марыя ўжо ёсць адна – я”. Прыходзіць, я на метрыку гляджу, а там напісана “Марыя”! Так і стала дзве ў хаце Марусі. Потым, у 1980-м нарадзіўся Міша, у 1983-м — Юра, у 1985-м – Аня, а ў 1992 годзе – Агнешка. Пасля Ані быў ужо вялікі перапынак, я нават думала, што не будзе больш дзяцей у мяне, што нарэшце ўжо адпачну, а тут у 45 гадоў нарадзіла Агнешку. Вядома, перажывала, што позна, думала, калі выгадую… Але выгадавала, і ёй ужо хутка 28. А ўсяго сем хлопцаў і чатыры дзяўчыны маю.\n— Вы калі замуж выходзілі, думалі, што будзе столькі дзяцей? – пытаю.\n— Не, не думала, — усміхаецца Марыя Міхайлаўна. – думала, хоць адно – двое якіх выгадаваць. А выгадавала і ўсіх адзінаццаць.\nДобра яшчэ, што мама дапамагала, пакуль жывая была, дык лягчэй было. Гэта цяпер па тры гады з дзецьмі сядзяць, а нам было толькі 56 дзён дэкрэтных і трэба ісці на работу. А дзіця куды? А грудзі як? Пакорміш перад адыходам на ферму, а гэта ж не на гадзіну ці дзве, пакуль усё зробіш і дахаты прыйдзеш, дык малако само ўжо цячэ ручайком з грудзей. Мама амаль што ўсіх дзяцей маіх дапамагала гадаваць, Ані было 4 гады, як яна памерла.\nА я ўвесь час хадзіла на работу, спачатку ў Курчоўцах на ферме даіла кароў, потым перайшла ў Макараўцы, там я многа прарабіла. З Агнешкай, праўда, сядзела дома цэлы год, бо мамы ўжо не было, не было каму дапамагчы, а гаспадарка была вялікая: і качкі, і гусі, і козы, і дзве каровы, і свінні. Я ўжо мужу і казала, што хіба зусім на работу не пайду, бо не даю рады. Ён мяне нават і падтрымаў, казаў: “Ну, пойдзеш ці не пойдзеш, будзем неяк круціцца, можа, цяля здадзім, можа, адну карову прададзім”.\nАле ж старэйшыя дзеці падрасталі, Ромка нават ужо ў Гродне вучыўся, блізняты былі ўжо вялікія хлопцы, і Юра таксама. І калі Агнешка пайшла на свае ногі, у год і два месяцы я прыйшла на ферму і кажу, што хачу выйсці на працу. А загадчыца мне: “Ідзі дзіця гадуй!” Я ёй адказваю, што дзіця ўжо падгадаванае, трэба яго карміць, грошы зарабляць. Не ўзяла яна мяне. Я прыехала дадому з плачам. Цэлую дарогу на веласіпедзе ехала і плакала. А праз пару дзён заглянула да мяне Паўлаўна з Пачобутаў, яна загадчыцай там была на ферме і кажа: “Марыся, ты ў хаце? Прыйшла цябе на работу забраць. Пайшлі, мне даярка патрэбна!”\nТак і пайшла я туды, гэта быў 1993 год, а ўсяго прарабіла я даяркаю 42 гады. Працавала да 50, потым да 55, а потым і яшчэ рабіла на пенсіі.\nЗа сваю працу Марыя Міхайлаўна атрымала званне заслужанай калгасніцы, адпаведная шыльда яшчэ і цяпер вісіць на яе доме.\n— Даўно гэта было, яшчэ старшыня Бабко быў жывы, — удакладняе жанчына.\nМуж працаваў разам з Марыяй Міхайлаўнай на ферме, карміў жывёлу. Калі яна перайшла з Макараўцаў у Пачобуты, ён таксама перабраўся туды за ёй.\n— Мне добра было: ён прыедзе, перадае мне каня, каб я дадому ехала,- расказвае Марыя Шмароўская. – Але часцей я на веласіпедзе ездзіла, трапляла і ў дождж, і ў навальніцу. Выязджаю раз з фермы, а загадчык кажа: “Ой, не даедзеш, Шмароўская, перачакай”. А я ж паехала. А тут як спусціўся дождж, пачалася навальніца, добра яшчэ, што я не злазіла з ровара, а ехала ўвесь час. Я як прыехала, то муж збялеў: на скрыжаванні ад слупоў адарвала правады, выклікалі электрыкаў, дождж ідзе, правады іскраць, а я і не ведала… Добра, што не злезла з ровара, бо каб ішла, то забіла б мяне, напэўна.\nУсяго зажыла, хапіла мне і бед на гэтым свеце. Адзін толькі пажар чаго варты…\nПажар у доме Шмароўскіх здарыўся ў самым канцы 1999 года, паміж Калядамі і Новым годам.\n— Штосьці стала ў шчыце трашчаць, мы нават адразу і не заўважылі, ужо спаць палеглі, — са слязьмі на вачах успамінае Марыя Міхайлаўна. – А як убачылі, што хата гарыць, павыскаквалі на вуліцу ў чым былі. А я вось гэту фігурку Маці Божай схапіла, прыціснула да грудзей, баюся, каб яна не ўпала, а сама вішчу на ўсю вуліцу. А на двары ціха-ціха, і такі мяккі сняжок падаў… Хата была драўляная, пакуль пажарныя прыехалі, уся згарэла да фундамента.\nЯ атрымала страхоўку за хату, на тыя грошы 160 рублёў, ведаеце, я не плакала, а вішчала: жыць няма дзе, купіць няма за што, усё згарэла, няма ні ложка, ні коўдры, ні адзення. Як здумаю цяпер, дык не ведаю, як і перажыла. Але добрыя людзі не пакінулі. Калгас выдзеліў нам на першую пару невялікую хатку, вось там мы і жылі, 10 чалавек: хто спаў на падлозе, хто на ложку, хто на канапе. Жылі там, пакуль вось гэтую хату для нас калгас не пабудаваў.\nЯк успомню пра пажар, дык і цяпер мароз па скуры ідзе. Усё жыццё чалавек працуе, нешта купляе, збірае, а агонь у адзін момант усё нішчыць.\nЯ рыхтавала дачцэ Марыі прыданае, бо яна ўжо збіралася замуж, зрабіла тры падушкі, пашыла пуховую коўдру з прыгожага ружовага атласу, і нейкім цудам тую коўдру паспелі выкінуць на двор, праўда, яна не ўся ўцалела, я з яе змагла зрабіць толькі маленькую дзіцячую коўдрачку…\nА потым яшчэ адна бяда прыйшла ў дом Шмароўскіх – стаў нерухомым інвалідам сын Андрэй.\n— Гэта здарылася на свята Пятра і Паўла, 29 чэрвеня, — уздыхае Марыя Міхайлаўна. — Фэст вялікі тады быў у касцёле, у нас тут на канцы вёскі зрабілі танцы. І з Вішнеўкі хлопец, Пеця яго звалі, узяўся бароцца з нашым Андрэем. То ён Андрэя пакоціць, то наш яго, і, відаць, дзесьці на камень спіной трапіў Анрэй, і ў яго шосты пазванок трэснуў. Ён сам казаў, што чуў гэты гук, а потым па ім нібы мурашкі ідуць і раптам у ногі – тук! І акамянела дзіця. Я была на рабоце ў Пачобутах, даіла кароў. Прыйшла, дома плач, а Ліля з хуткай дапамогай паехала. З Мінска прыязджаў доктар, рабілі Андрэю аперацыю, дык ён казаў, што тыдзень часу, больш не дае, жыць не будзе хлопец. А вось ужо хутка 20 гадоў будзе, як ляжыць, але жыве. Сам ён не ўстане, не павернецца, нічога не зробіць – інвалід першай групы. Яму, як інваліду, далі дом у Макараўцах каля клуба, ён там жыве з сястрой Ліляй. Яна выйшла замуж, але доўга не пажыла з мужам, развяліся, і яна з сынам стала жыць разам з Андрэем, даглядаць яго.\n— А чым займаюцца астатнія дзеці, дзе яны цяпер? – цікаўлюся я ў Марыі Міхайлаўны.\n— Раман і Іосіф у Брэсцкай вобласці працуюць, Стась і Юра ў Гродне, пра Івана, можа, лепш і не пішыце, у турме ён цяпер. Марынка і Аня жывуць у Макараўцах, Агнешка – у Лішках, а Міша – са мной, не дамо рады яго ажаніць, не хоча. Маю ўжо дваццаць унукаў і дзве праўнучкі. Мужа майго, Тадэвуша Уладзіміравіча, няма ў жывых ужо 8 гадоў, дык хоць Міша пры мне, ён у калгасе робіць механізатарам. Яшчэ і цяпер трымаю свіней і курэй, хочацца, пакуль жыву, дзецям дапамагчы.\nНа развітанне я спытала ў Марыі Міхайлаўны, што яна лічыць галоўным сваім дасягненнем у жыцці.\n— Сям’я, дзеці – маё самае большае багацце, – усхвалявана кажа жанчына. – Цяжка было вырасціць дзяцей, але цяпер ужо здаецца, што і не было тых гадоў, усё прайшло, прамінула, цяпер з унукаў цешуся, яшчэ праўнукаў чакаю. У гэтым і ёсць маё шчасце.


Пухавіцкі раённы выканаўчы камітэт - Геаграфія\nДзіўная зямля Пухаўшчыны – край старажытных паданняў і легенд, працавітых і таленавітых людзей! Нейкая асаблівая дабрыня і мудрасць зыходзіць ад гэтай прасторнай зямлі з незвычайнымі чорнымі бярозамі, цудоўнымі азёрамі і рэкамі. Само жыццё падказала прыродзе, што менавіта Пухаўшчына з'яўляецца цэнтрам Рэспублікі Беларусь. У 1996 годзе, 31 мая, паблізу вёскі Антонава Навасёлкаўскага сельсавета быў устаноўлены спецыяльны геадэзічны знак, які сведчыць аб гэтай важнай падзеі.\nЗнаходжанне цэнтра Беларусі на Пухаўшчыне – гэта не толькі гонар жыхароў за свой унікальны куток, але і своеасаблівы сімвал аб'яднання народаў, якія жывуць на гэтай цудоўнай зямлі.\nПухавіцкі раён знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы Мінскай вобласці і мяжуе з Мінскім, Слуцкім, Старадарожскім, Уздзенскім, Чэрвеньскім раёнамі Мінскай вобласці і Асіповіцкім раёнам Магілёўскай вобласці.\nПухавіцкі раён быў утвораны 17 ліпеня 1924 года. У 1996 годзе, 31 мая, паблізу вёскі Антонава Навасёлкаўскага сельсавета быў устаноўлены спецыяльны геадэзічны знак, які сведчыць аб тым, што Пухавіцкі раён з'яўляецца цэнтрам Рэспублікі Беларусь.\nПухавіцкі раён знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы Мінскай вобласці і мяжуе з Мінскім, Слуцкім, Старадарожскім, Уздзенскім, Чэрвеньскім раёнамі Мінскай вобласці, а таксама Асіповіцкім раёнам Магілёўскай вобласці. Раён размешчаны ў межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Рэльеф – плоскахвалісты.\nНайбуйнейшыя рэкі, якія праходзяць па тэрыторыі Пухаўшчыны – Свіслач (з прытокамі Волма, Цітоўка, Талька) і Пціч (з прытокам Шаць). Ёсць два возера – Сяргеевіцкае і Мацярынскае. Створана вадасховішча Міхайлаўскае.\nПлошча раёна складае 2,44 тыс.км2, з іх:\nсельгасзямель – 105150 га,\nу тым ліку раллі – 75521 га,\nлясы займаюць – 107368 га.\nНа тэрыторыі раёна размешчана 311 населеных пунктаў, у тым ліку горад Мар'іна Горка, гарадскія пасёлкі Рудзенск, Свіслач, Праўдзінскі. Тэрыторыя раёна ўключае ў сябе 13 сельскіх саветаў і 1 пасялковы савет (Праўдзінскі). Сярод сельскіх населеных пунктаў найбольш буйнымі з'яўляюцца: пасёлак Дружны, аграгарадкі Пухавічы, Блонь, Дукора, Шацк, вёска Талька.\nНасельніцтва на 1 студзеня 2016 года складала 65,7 тысячы чалавек (з іх гарадскога – 30,2 тыс. чал., сельскага – 35,4 тыс. чал. і горада Мар'іна Горка – 21,3 тыс. чал.).\nУ прамысловым комплексе раёна ажыццяўляюць дзейнасць звыш 90 арганізацый, у тым ліку 14 з іх з колькасцю працуючых ад 100 да 500 чалавек. Арганізацыі ажыццяўляюць знешнеэканамічную дзейнасць з 58 краінамі свету. Сельскагаспадарчай вытворчасцю займаецца 19 арганізацый.\nРаён прывабны для замежных інвестараў, аб чым сведчыць дзейнасць больш як 20 арганізацый з замежнымі інвестыцыямі.\nНа тэрыторыі Пухавіцкага раёна развіта сацыяльная сфера, сфера гандлю і паслуг.\nУсяго на тэрыторыі раёна зарэгістравана 1355 юрыдычных асобы, з іх: 757 суб'ектаў малога і сярэдняга прадпрымальніцтва, 53 – фермерскіх гаспадаркі, 171 – садоўніцкае таварыства, 33 ЖБК, 17 аграсядзіб, а таксама 58 устаноў адукацыі, 21 дом культуры, 1 сельскі клуб, 27 бібліятэк, 151 спартыўнае збудаванне, 40 медыцынскіх устаноў.\nУ Пухавіцкім раёне праводзіцца рэгіянальны фестываль песні і музыкі «Майскі вальс» на прыз кампазітара-земляка І.М.Лучанка, абласны фестываль народнай творчасці «Напеў зямлі маёй». Турыстаў з многіх краін свету прыцягвае сваёй самабытнасцю музейны комплекс старадаўніх народных рамёстваў і тэхналогій «Дудуткі». У 2015 годзе адкрыты новы турыстычны комплекс, сядзібна-паркавы комплекс «Дукорскi маёнтак».\nЧытаць 289 разоў\tАпошняя змена 01.12.21


Абмен Zcash на Газпромбанк RUB — Курсы абмену валют — Маніторынг абменнікаў криптовалют\nКурсы абмену Zcash на Газпромбанк Расійскі Рубель\nZcash to Gazprombank Russian Ruble — ZEC to GPBRUB\nZEC на Газпромбанк RUB\nНа гэтай старонцы наведвальнік можа даведацца, дзе можна вырабіць абмен Zcash на Газпромбанк Расійскі Рубель па лепшага курсе. Пры выбары лепшага курсу звяртайце ўвагу на рэзерв валюты GPB RUB. Пры недастатковай суме рэзерву валюты Расійскі Рубель выбірайце абменнік з горшым курсам, але з дастатковым для вашага абмену рэзервам. Усе курсы GPB RUB і ZEC атрыманы з экспартных файлаў абменных сэрвісаў. Дадзеныя ў табліцы адсартаваныя па прынцыпе - больш выгадны курс абмену Zcash на Газпромбанк Расійскі Рубель у пачатку табліцы.\nКанверсія ZEC → GPBRUB ажыццяўляць 3 абменных пунктаў.\nПерайсці да абмену ў зацікавіў абменным пункце можна націснуўшы на кнопку са стрэлкамі. Памятаеце пра тое што не ўсе абменныя пункты мяняюць ZEC на GPB RUBу аўтаматычным рэжыме. Пункты абменьваюць валюту ў «ручным» рэжыме звычайна не вырабляюць аперацыі абмену ноччу, у выхадныя і святочныя дні.\nІншыя варыянты купіць Газпромбанк RUB і прадаць ZEC\nRUB Газпромбанк на Zcash\nКурс ZEC на Газпромбанк RUB\nАбмяняць Zcash на Газпромбанк Расійскі Рубель


Пратасевіч: Выкладчык казаў, што не адпраўляе на пераздачы, а мне паставіў 2 | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Пратасевіч: Выкладчык казаў, што не адпраўляе на пераздачы, а мне паставіў 2\nПратасевіч: Выкладчык казаў, што не адпраўляе на пераздачы, а мне паставіў 2\nРаман Пратасевич. Фота з яго старонкі ў Facebook.\nБлогер распавёў пра адлічэнне з журфаку БДУ.\n26 студзеня за акадэмічную непаспяховасць з 4-га курсу завочнага аддзялення журфаку БДУ быў адлічаны блогер Раман Пратасевіч. Летась хлопец стаў стыпендыятам прэміі Вацлава Гавэла. Цяпер ён жыве і праходзіць прафесійную стажыроўку ў Празе. Раман не лічыць сваё адлічэнне цалкам "палітычным". Ён не змог здаць чатыры дысцыпліны: залік па паліталогіі, курсавую працу, а таксама замежную і рускую літаратуры.\n“Сесія распачалася 8 студзеня, але я прыляцеў з Прагі толькі увечары 11-га. Абарона курсавой працы і залік па паліталогіі былі прызначаны на 12 студзеня, але раптам апынулася, што іх перанеслі на 11-е, — распавядае Пратасевіч Еўрарадыё. — У выніку мае аднагрупнікі атрымалі залікі на дзень раней. Мне не падалося гэта праблемай, таму што гэта можна было пераздаць пазней”.\nПратасевіч: “У першы раз мне нават не далі выцягнуць білет, бо выкладчыку не спадабалася, як я аформіў канспект і спіс прачытанай літаратуры, да таго ж спіс быў не поўны. Пасля я спрабаваў здаць яшчэ раз з іншай групай. Прачытаў 10 з 11 патрэбных твораў, але не здаў”.\nПратасевіч: “Але і тут яшчэ справа ў тым, што гэты прадмет быў у мяне і раней, і заўсёды ўсе было добра. Нават невялічкая іронія атрымліваецца: толькі ўчора выкладчык, які прымаў гэты іспыт, даваў інтэрв’ю, дзе казаў, што ніколі не адпраўляе на пераздачы. Больш за тое, ён распавёў, што ад завочнікаў патрабуе значна менш і самая нізкая адзнака, якую можна атрымаць, гэта 4. Ну, вось я атрымаў 2”.\nПратасевіч: “Мне стала цікава, як так хутка яны разабраліся з паперкамі, таму што звычайна працэдура адлічэння займае больш часу”.\n“Нельга сказаць, што я была ідэальна падрыхтаваная, але, напэўна, паўплывала тое, што я стала кіраўніком Моладзі БНФ”, — адзначыла дзяўчына.


У Беларусі выпісаныя 2 тыс. 72 пацыента\nГалоўная Падзеі У Беларусі выпісаныя 2 тыс. 72 пацыента\nУ Беларусі на 29 красавіка выпісаныя 2 тыс.72 пацыента, у якіх раней быў пацверджаны дыягназ COVID-19\nУ Беларусі на 29 красавіка выпісаныя 2 тыс. 72 пацыента, у якіх раней быў пацверджаны дыягназ COVID-19.\nЗарэгістраваны 13 тыс.181 чалавек са станоўчым тэстам на COVID-19, што складае 7,8% ад колькасці праведзеных тэстаў. Усяго праведзена 168 тыс. 986 тэстаў.\nЗа ўвесь перыяд распаўсюджвання інфекцыі на тэрыторыі краіны памерлі 84 пацыента з шэрагам хранічных захворванняў з выяўленай каронавіруснай інфекцыяй.


ОАО «Прогресс 2010»: на пути к стабильности — Копыль. Новости Копыля | Слава працы\n20.11.2019 Слава працы563Комментарии on ОАО «Прогресс 2010»: на пути к стабильности\n■ Дырэктар Валерый Тароцька\nАдбылося гэта па прычыне таго, што да гаспадаркі далучылася суседняя — былое ААТ «Душава». Адпаведна, удвая выраслі не толькі пасяўныя плошчы, але і клопатаў пабольшала на столькі ж.\nАмаль завяршыліся палявыя работы. Засталося толькі падняць зябліва ды вывезці з палеткаў апошнія тоны цукровых буракоў. Значыць, самы час падводзіць вынікі сельскагаспадарчага года. «А быў ён даволі паспяховым, — упэўнены дырэктар ААТ «Прагрэс 2010» Валерый Тароцька. — Атрымалі амаль 9000 тон збожжавых і зернебабовых пры сярэдняй ураджайнасці звыш 35,5 цэнтнера з гектара, парадаваў намалотам і азімы рапс (атрымана 1808 тон, ураджайнасць 36 ц/га), па 500 цэнтнераў на круг склала ўраджайнасць цукровых буракоў, па 248 ц/га — кукурузы на сілас і зялёны корм».\nУ гаспадарцы імкнуцца выкарыстаць перавагі цёплага надвор’я, каб хутчэй выканаць заданне па пад’ёме зябліва — 2000 га. Задзейнічаны чатыры магутныя энерганасычаныя трактары, на якіх старанна працуюць Павел Тароцька, Сяргей Севасцьяновіч, Аляксандр Белаш і Сяргей Паграбіцкі.\nЗ пачаткам асенне-зімовага перыяду ўсё большае значэнне надаецца жывёлагадоўлі. Пэўны аб’ём работ на фермах выконваюць і механізатары. Напрыклад, Аляксей Арлоў займаецца раздачай кармоў. Сваім працоўным месцам ён цалкам задаволены. Шматдзетная сям’я Арловых, у якой выхоўваецца шасцёра дзяцей, жыве ў Душаве ў камфортным двухпавярховым доме, які для іх пабудавала дзяржава. Жонка працуе даяркай на ферме ў Навасёлках, малодшая дачушка сёлета пайшла ў першы клас, старэйшая — жыве і працуе ў Салігорску. Задавальняюць мужчыну і ўмовы, якія створаны для працаўнікоў гаспадаркі, і заработная плата. Дарэчы, за дзевяць месяцаў 2019 года яна ў сярэднім па сельгаспрадпрыемстве склала 775,10 рубля, што на 16,5% больш, чым у мінулым годзе.\n■ Цялятніцы Наталля Муха і Святлана Засімовіч\nУ ААТ «Прагрэс 2010» пяць малочнатаварных ферм, дойны статак складае 1936 галоў. Акрамя таго ў гаспадарцы займаюцца вырошчваннем маладняку. Напрыклад, Наталля Муха і Святлана Засімовіч, якія працуюць цялятніцамі на МТФ «Пацейкі», Сяргей Лабацэвіч з МТФ «Кацельнікі» даглядаюць па 157 цялятак. Яны трапляюць да іх адразу пасля нараджэння. Жывёлаводы вучаць малых піць малако з вядра, кормяць, падсцілаюць.\n■ Механізатары Павел Тароцька і Сяргей Севасцьяновіч\nБрыгадзіры вытворчай брыгады ў жывёлагадоўлі Ганна Маргалік і Сяргей Вярэніч адзначылі стараннасць жывёлаводаў і іх адказныя адносіны да сваёй справы. Да таго ж іх работа патрабуе вялікай любові да сваіх падапечных. Усяго на МТФ «Пацейкі» крыху больш за 20 чалавек. Аператары машыннага даення (іх чатыры) працуюць пазменна, абслугоўваюць амаль 800 галоў, і гэта самы высокі паказчык. А вось па надоях ад адной каровы ў лідарах МТФ «Кацельнікі», дзе ад кожнай каровы атрымліваюць па 16,1 кг малака (загадчык Сяргей Вярэніч).\n■ Вадзіцель Васіль Гапановіч\nГаспадарка рэалізуе штодня на перапрацоўчае прадпрыемства амаль 22,5 тоны малака, надойваючы па 12,8 кг ад кожнай каровы.\n■ Механізатар Аляксей Арлоў\nДля больш эфектыўнай вытворчасці малака сёлета ў гаспадарцы пачалі будаўніцтва новай малочнатаварнай фермы з даільна-малочным блокам на 600 галоў, якая размесціцца ў аграгарадку Пацейкі.\n■ Механізатар Аляксандр Паграбіцкі\nАкрамя таго ў канцы бягучага года плануецца ўвод у эксплуатацыю новага будынка для аднаўлення статка на тэрыторыі МТФ «Печураны».\n■ Механізатар Аляксандр Дубовік\nДасягнутыя ў бягучым годзе рэзультаты кіраўніцтва гаспадаркі расцэньвае як стартавую пляцоўку для таго, каб рухацца наперад. Бо час патрабуе ад аграрыяў стабільнасці, больш эфектыўнай і даходнай работы.


Сустрэча ў гасцёўні | Сустрэча ў гасцёўні — Мінскае абласное аддзяленне ГА "Саюз пісьменнікаў Беларусі"\nСустрэча ў гасцёўні\n10.07.2018 ад Bazhena, каментарыі (0)\nПоделиться "Сустрэча ў гасцёўні"\nШостага ліпеня госцем літаратурнай гасцёўні пры Уздзенскай цэнтральнай раённай бібліятэцы імя П. Труса стаў беларускі філолаг, культуролаг, пісьменнік, доктар філалагічных навук, прафесар Белдзяржуніверсітэта Анатолій Андрэеў.\nМясцовыя літаратары, бібліятэкары, іншыя прадстаўнікі творчай інтэлігенцыі з цікавасцю праслухалі расказ госця пра яго творчы і навуковы шлях. На рахунку Анатолія Мікалаевіча 12 раманаў, ёсць кнігі вершаў, апавяданняў. Некаторыя з іх пісаліся і на дачы ў Кухцічах.\nПрачытаўшы некалькі сваіх вершаў, захацеў госць пачуць і ўздзенскіх калег, чым і скарысталіся члены літаб’яднання “Нёманец”. Адбылася цікавая размова з членамі Мінскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі Галінай Нічыпаровіч, Дзмітрыем Вінаградавым.


16:21 02 снежня 2020\n14:09 11.11.2020 (абноўлена 14:37 11.11.2020) Атрымаць кароткую спасылку\nПа дадзеных Міністэрства аховы здароўя, ахвярамі ўскладненняў, выкліканых каронавіруснай інфекцыяй, з учорашняга дня сталі яшчэ шэсць пацыентаў.\nМІНСК, 11 ліс - Sputnik. Колькасць тых, хто захварэў на каронавірус у Беларусі перавысіла за 109 тысяч чалавек, такія дадзеныя агучылі ў міністэрстве аховы здароўя рэспублікі ў сераду.\n"Зарэгістраваныя 109 357 чалавек са станоўчым тэстам на COVID-19", - паведамілі ў ведамстве.\nЗа мінулыя суткі ў чарговы раз за апошні месяц пабіты рэкорд па захворванні каронавірусам у краіне. Па дадзеных Міністэрства аховы здароўя, з 10 на 11 лістапада выявілі 1057 новых выпадкаў захворвання. Гэта на 19 больш, чым рэкорд, усталяваны ў мінулы аўторак.\n"За ўвесь перыяд распаўсюджвання інфекцыі на тэрыторыі краіны памерлі 1022 пацыента з шэрагам хранічных захворванняў з выяўленай каронавіруснай інфекцыяй", - распавялі ў міністэрстве. Адпаведна, з учорашняга дня ад каронавіруса памерлі яшчэ шэсць пацыентаў.\nПа звестках ведамства на 11 лістапада, у Беларусі паправіліся і выпісаныя 92 266 пацыентаў, у якіх раней быў пацверджаны дыягназ COVID-19. За мінулыя суткі шэраг тых, хто паправіўся, папоўнілі 620 чалавек, працягвае праходзіць лячэнне 17 091 пацыент.\nЗа ўвесь перыяд распаўсюджвання каронавіруснай інфекцыі на тэрыторыі Беларусі лабараторыі правялі ужо 2 750 21 тэст.


Кашуля - універсальны выгляд мужчынскага адзення. Цяжка ўявіць мужчыну, у якога няма хоць бы адной кашулі. Класічныя, спартыўныя, паўсядзённыя, для святочнага выхаду або стыльнай вечарынкі, кашулі ідуць ўсім без выключэння.\nМужчынскія кашулі з'явіліся яшчэ ў эпоху антычнасці. Белы колер, самы распаўсюджаны, сімвалізаваў чысціню душы і цела, таму сподняя кашуля з'яўлялася абавязковым атрыбутам і была толькі белага колеру. З часам са сподняй кашулі яна трансфармавалася ў паўсядзённае адзенне, якую апранаюць прама на цела. Нават ў шляхты доўгі час кашуля лічылася каштоўным маёмасцю, перадавалася па спадчыне і беражліва захоўвалася. А на Русі вышыванцы перадаваліся з пакалення ў пакаленне - вышытыя па «слабых месцаў» кашулі неслі ў сабе сілу роду і абарону ад паскуддзя.\nМужчынскія кашулі, акрамя дзялення па стылях, яшчэ маюць шмат адрозненняў па кроі. Так, ёсць кашулі з каўняром стойкай, з адкладным каўняром, прыталеныя і класічныя. Кашулі слім-фіт (мадэлі для ўладальнікаў атлетычнага целаскладу) дазваляюць насіць іх без пінжака, пад кардіганы або проста з штанамі або джынсамі.\nНават абшэўкі бываюць на кашулях пад гузікі ці пад запанкі, французскія.\nЗашпількі на кашулях таксама бываюць розныя:\nна планцы - калі кашуля апраўленая асобнай дэкаратыўнай палоскай тканіны, на якую прышытыя гузікі;\nпатаемныя - гузікі прышываюцца на патаемны планцы, а завесы хаваюцца ўнутры тканіны;\nзвычайныя - планка падгіналіся і гузікі прышываюцца на тканіну.\nЛічыцца, што дагадзіць складана толькі жанчынам. Аднак многія мужчыны вельмі патрабавальныя ў выбары кашуль. Неабходна, каб спадабалася ўсё - мадэль каўняра, гузік, швы, крой. Можна парадаваць моцную палову і пашыць кашулю самастойна.\nПачынаецца праца з выбару тканіны. У залежнасці ад таго, якога стылю будзе кашуля, павінен быць абраны прынт на матэрыі і якасць тканіны.\nДля класічнай кашулі рэкамендуюцца дарагія, гладкія тканіны - бавоўна, лён, шоўк, атлас. Расфарбоўкі пераважныя спакойныя, дапусцім дробны малюнак. А вось для кашуль спартыўнага стылю дарэчныя больш грубыя і шчыльныя матэрыі - фланель, флис, джынс, віскоза.\nПабудова выкрайкі мужчынскі кашулі пачынаецца са зняцця мерак.\nДля таго каб зрабіць замеры правільна, сантыметр павінен праходзіць па кравецкай лініях - адмысловым напрамках, зняцце мерак па якіх забяспечыць правільныя параметры вырабы.\nОш - абхапілі шыі. Мерка здымаецца ў ніжняй кропцы каўняра. Для свабоды облегания і правільнай пасадкі паміж стужкай і шыяй пракладваецца палец рукі.\nОГ - абхапілі грудзей. Мерка павінна здымацца ў самай шырокай частцы грудзей і спіны. Пры гэтым значэнне павінна быць максімальным.\nАД - абхапілі станы. Лінія таліі - самае вузкае месца паміж рэбрамі і лініяй таза. Для зручнасці мужчына ставіць рукі на пояс. У самым камфортным для яго месцы і здымаецца замер. На лініі таліі павязвалі стужка, яна спатрэбіцца для далейшых вымярэнняў.\nАБ - абхапілі сцёгнаў. Мужчынскія кашулі даўжэй жаночых. Для правільнай пасадкі вымяраецца абхапілі сцёгнаў.\nШГ - шырыня грудзей. Пад пахамі для зручнасці мужчына можа заціснуць дзве лінейкі. Сантыметрам замерыцца адлегласць ад кропкі да кропкі ў тых месцах, дзе лінейкі сыходзяць пад паху.\nШС - шырыня спіны. Замерыцца у гэтым жа становішчы з боку спіны.\nШП - шырыня пляча. Вымяраецца ад кропкі далучэння пляча да шыі да заканчэння лініі пляча.\nДР - даўжыня рукавы. Вымяраецца ад кропкі далучэння пляча да шыі да першай фалангі вялікага пальца.\nУН - абхапілі рукі. Замерыцца абхапілі біцэпсы.\nВоз - абхапілі запясці. Мераецца абхапілі запясці.\nДИЗД - даўжыня вырабы. Замерыцца ад выступоўцы пазванка ў шыйным аддзеле да ягадзічнай зморшчыны, калі сарочка мяркуецца класічнага крою.\nДТЗ - даўжыня таліі перада. Вымяраецца ад кропкі далучэння пляча да шыі да матузы на станы праз грудзі.\nДТС - даўжыня таліі спіны. Аналагічнае вымярэнне па спінцы.\nНайбольш працаёмкая частка ў пабудове выкрайкі кашулі - фарміраванне правільнай выкрайкі рукавы. Выкрайка мужчынскі кашулі з доўгім рукавом будуецца па стандартнай схеме.\nРукаў кашулі адрозніваецца ад втачного глыбінёй абліла. Чым шырэй форма - тым менш будзе вышыня абліла.\nДля пабудовы выкарыстоўваюцца параметры мерак, знятыя папярэдне.\nНа аркушы фармату А3 або А2 (галоўнае, каб змясціўся рукаў, можна выкарыстоўваць нават газету) будуецца дзве перпендыкулярныя лініі. У цэнтры адзначаецца кропка О1.\nВышыня абліла мяккай формы для класічнай кашулі - прыкладна 8 - 10 см. Ад пункту О1 адкладаецца уверх адрэзак 10 см, адзначаецца кропка О2.\nНаправа ад О1 і налева адкладаюцца адрэзкі, роўныя полуобхват рукі = УН / 2. Адзначаюцца пункту Р1 і Р2.\nПлыўнай лініяй злучаюцца пункту О2 і Р1 і Р2.\nЎніз ад О2 адкладаецца даўжыня рукавы. Адзначаецца кропка М.\nШырыня рукавы - гэта лінія, перпендыкулярная адрэзку О2М. М1М2 = шырыня запясця. Ад М у правы бок і ў левую адкладаецца палова абхопу запясця. Лініі злучаюцца.\nАтрымліваецца выкрайка рукавы мужчынскі кашулі. Гатовы рукаў прысаджваецца на пройму.\nДля таго каб пазбегнуць памылак, выкроенные часткі вырабы спачатку скалываются шпількамі на манекене або чалавеку, карэктуюцца формы, і толькі затым сшываюцца паміж сабой.\nДля завяршэння рукавы будуецца форма абшэўка. Для гэтага вычэрчвае прастакутнікі, адзін з якіх заканчваецца вострым вуглом.\nКласічны абшэвак на гузік па шырыні роўны абхапіць запясці, а па вышыні можа залежаць ад пераваг ўладальніка - вышыня ад 5 да 7 см.\nАдметная рыса касавароткі у тым, што разрэз для каўняра знаходзіцца не пасярэдзіне, а збоку.\nВыкрайка мужчынскі кашулі касавароткі ўяўляе сабой набор прастакутнікаў. Для пабудовы выкрайкі крэсліцца вялікі прастакутнік з вышынёй, роўнай даўжыні вырабы пераду, і шырынёй, роўнай абхапілі грудзей. Другі прастакутнік - спінка, будуецца аналагічна, па параметрах спіны.\nПобач з вялікім прастакутнікам прыбудоўваецца рукаў - даўжыня роўная даўжыні рукавы, шырыня - шырыні рукі. Гэтыя часткі сіметрычныя і па спіне, і па Перад вырабы.\nДля свабоды облегания будуецца бакавой маленькі прастакутнік, роўны шырыні бакі. Вымяраецца сантыметрам шырыня ў тым месцы, дзе заціскаецца лінейка.\nУ пярэдняй частцы касавароткі злева ці справа робіцца разрэз для вароты. Яго абшываюць тасьмой ці дэкаратыўным матэрыялам. Даўжыня разрэзу роўная ПОГ - полуобхват галавы.\nМужчынскія кашулі могуць быць ўпрыгожаны па-рознаму. Канцэртныя кашулі расшываюць бісерам, камянямі, пайетками. Для класічнага крою дарэчныя арыгінальныя абшэўкі або каўнерык. Гузікі прышываюцца як класічныя, у тон рабашки, так і незвычайныя, каляровыя або арыгінальнай формы. Завесы абшываюцца каляровай ніткай для кантрасту з асноўнай тканінай. У якасці дадатковага элемента выкрайка мужчынскі кашулі можа ўтрымліваць нагрудны кішэню.\nЛепшае ўпрыгажэнні для мужчынскай кашулі - правільна пабудаваная форма. Мужчынскі кашулі або касавароткі - любога вырабы выгляд залежыць ад якасці пашыву і апрацоўкі.\nНапрыклад, правільна падабраныя да тыпу асобы каўнер можа візуальна падкрэсліць скулы або зрабіць падбародак больш мужным.\nЯк зрабіць кветкі з капрону\nГліцын з бісеру. Майстар-клас для пачаткоўцаў майстрых\nЛялька вуду сваімі рукамі. Што гэта і як яе зрабіць\nПрыродна-рэсурсны патэнцыял Расіі\nУрокі астроминералогии: камень халцэдон, яго разнавіднасці і ўласцівасці\nКліматычны клас халадзільнікаў: ад вечнай мерзлаты да трапічных саван\nДзмітрый Хара: біяграфія, творчасць\nЯк хутка напампаваць мышцы ў хатніх умовах?\nШто такое макрас. даведаемся падрабязнасці