30.05.2020 irina394Комментарии on Навіны культуры Бераставіччыны\nКлуб аматараў музіцыравання – онлайн\nТэма Вялікай Айчыннай вайны ў юбілейны год Перамогі актуальная як ніколі. Ва ўстановах культуры да яе звяртаюцца зноў і зноў пры планаванні разнастайных тэматычных мерапрыемстваў.\nТак, чарговае онлайн-пасяджэнне клуба аматараў музіцыравання Бераставіцкай дзіцячай школы мастацтваў было прысвечана папулярным песням і мелодыям ваенных гадоў. Падчас Вялікай Айчыннай вайны лёсы людзей і лёсы песень цесна перапляталіся. Музыка ўздымала настрой, падтрымлівала баявы дух, нагадвала пра дом і любімых. На пасяджэнні адбылося знаёмства з гісторыяй стварэння песень “Катюша”, “Смуглянка”, “В землянке” і іншых. Вучні Юлія Кедзік, Кацярына Заяц, Ксенія Сушко, Антон Бучылка, Анастасія Сталярэўская, Ульяна Сулаўка, Глеб Улейчык, Анастасія Місюля, Мікіта Андрушка выканалі на музычных інструментах і праспявалі любімыя многімі пакаленнямі вакальныя і інструментальныя творы. Выступіў таксама дзіцячы ўзорны хор “Кампанэлі”. Верш пра вайну прачытаў Андрэй Бозыр.\nТворчасць юных мастакоў\nЗвычайна напрыканцы навучальнага года ў Бераставіцкай дзіцячай школе мастацтваў і яе філіялах ладзіліся выставы творчых работ навучэнцаў мастацкага аддзялення. Аднак эпідэміялагічная сітуацыя ўнесла свае карэктывы і змяніла фармат правядзення многіх культурна-масавых мерапрыемстваў. Тым не менш, юныя мастакі падзяліліся вынікамі сваёй вучобы і творчай дзейнасці онлайн.\nУ інтэрнэце прадстаўлены дзве онлайн-выставы творчых работ навучэнцаў мастацкага аддзялення Бераставіцкай дзіцячай школы мастацтваў і Пагранічнага філіяла пад назвамі “Эцюды з жыцця” і “Наша творчасць”. Экспазіцыі дэманструюць лепшыя работы юных мастакоў, у тым ліку ўдзельнікаў рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў, агульнашкольнага конкурса “Юныя таленты”.\nДалучайцеся да прагляду ў інтэрнэце!\nРазам – супраць курэння\n31 мая адзначаецца Сусветны дзень без тытуню. Гэты дзень абвешчаны Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя ў 1988 годзе для прыцягнення ўвагі грамадскасці да праблемы тытунекурэння і рызыкі для здароўя, звязаных з ужываннем тытуню.\nГэтая дата важная для тых, хто змагаецца з курэннем, хоча кінуць згубную звычку, а таксама для тых, хто вядзе здаровы лад жыцця. Бераставіцкая раённая бібліятэка імя В. М. Кавалеўскага арганізавала віртуальную выставу «Мы супраць курэння!», дзе прадстаўлена літаратура аб негатыўным уздзеянні тытуню і курэння на арганізм чалавека, аб розных спосабах і метадах барацьбы з тытунекурэннем. Кнігі кампетэнтных аўтараў знаёмяць з вопытам людзей, якія кінулі курыць, з уласнымі методыкамі, апрабаванымі на практыцы.\nТворчая майстэрня запрашае\nДля творчых асоб, якія любяць ствараць што-небудзь прыгожае сваімі рукамі, работнікі культуры падрыхтавалі чарговыя онлайн-майстар-класы.\nКультарганізатар аддзела па рабоце з моладдзю Бераставіцкага раённага цэнтра культуры і народнай творчасці Алена Міхалевіч прапануе варыянт арыгінальнага ўпрыгожання шклянкі для ручак і алоўкаў.\nА мастак музея Вавёркі Наталля Галавач паказвае, як можна хутка і проста зрабіць сувенір з прыроднага матэрыялу ў выглядзе вавёркі – сімвала Бераставіцы.


How can you find the waterfall? The Paviaccie school mural will give you a clue!\nНіагара, Ігуасу, Вікторыя,… Павяцце! У Беларусі таксама ёсць вадаспад. Тут пастараліся прырода і чалавек. Каб яго знайсці, раней трэба было рабіць практычна дэтэктыўны вышук ці мець знаёмых сярод мясцовых. Але цяпер у вёсцы Павяцце Міёрскага (Мёрскага) раёна на будынку школы з’явіўся мурал з выявай знакамітага вадаспада на рэцэ Вята і картай, якая дапаможа турыстам знайсці яго.\nМаляўнічы вадаспад на рацэ Вята мае цікавую гісторыю. У пачатку мінулага стагоддзя паблізу пабудавалі папяровую фабрыку. Спачатку да яе быў прыбудаваны млын, аднак энергіі для яго працы не хапала, і на беразе ракі пабудавалі гідраэлектрастанцыю. Яна забяспечвала электраэнергіяй не толькі завод, але і ўвест раён. Каб ГЭС працавала эфектыўней, у рэчышчы Вяты ўзвялі двухмятровую каменную сцяну. Так з’явіўся вадаспад, куды сёння імкнуцца многія турысты. А вось электрастанцыя ўжо даўно не працуе.\n- Вадаспад на Вяце знаходзіцца побач з Павяццем, але часам турыстам даводзіцца паблукаць, таму на мурале я адлюстраваў не толькі сам вадаспад, але і карту з пад’ездамі да яго, - расказаў Яўген Сасюра. – Працавалася цудоўна: дапамагалі і надвор’е, і людзі, якія пазітыўна адгукаліся на маю працу.\n- Усе гэтыя муралы вельмі розныя, але так ці інакш злучаны з тым месцам, дзе яны намаляваныя, - кажа спецыяліст АПБ па развіцці турызму Сяргей Рэзаў. - У Дзісне намаляваны партрэт Язэпа Драздовіча, які хадзіў у мясцовую гімназію, у Мёрах, бо гэта раённы цэнтр, - намаляваны ўсе галоўныя славутасці раёна. Што ж тычыцца Павяцця, то, вядома, галоўная славутасць гэтай мясцовасці - вадаспад на рацэ Вята! Мурал атрымаўся вельмі маляўнічым. Цяпер турысты могуць даведацца некалькі варыянтаў маршруту да вадаспаду і абраць любы з іх, каб палюбавацца славутасцю і сфатаграфавацца на яе фоне.


Найлепшым арганізатарам навукова-даследчай працы (НДР) студэнтаў і аспірантаў у Беларускім дзяржаўным універсітэце прызнаны старшы выкладчык кафедры сістэмнага аналізу і камп'ютарнага мадэлявання факультэта радыёфізікі і камп'ютарных тэхналогій Уладзімір Луткоўскі.\nПасяджэнне метадычнага аб'яднання настаўнікаў геаграфіі агульнаадукацыйных школ Мінска і Мінскай вобласці пройдзе 29 лютага ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (музей землязнаўства, вул. Ленінградская, 16).\n"Супермэна–2012" сярод студэнтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта выберуць 29 лютага ў актавай зале ліцэя БДУ (вул. Ульянаўская, 8).\nОрдэн Чырвонай Зоркі ўручыў сёння, 27 лютага, дырэктару УА РУП "Шчомысліца" БДУ воіну-інтэрнацыяналіст Сяргею Чайкуну Герой Савецкага Саюза генерал-лейтэнант расійскай арміі Ігар Каваленка на пасяджэнні савета Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.\nКірмаш вакансій" для студэнтаў геаграфічнага факультэта адбудзецца 28 лютага ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (вул. Ленінградская, 16, аўд. 115, 116).\nПасяджэнне Савета БДУ адбудзецца 27 лютага (будынак рэктарата, вул. Бабруйская, 5 а).\nПагадненне аб акадэмічных абменах паміж Беларускім дзяржаўным універсітэтам і Універсітэтам горада Фукусіма (Японія) падпісана 24 лютага.\nДзень адчыненых дзвярэй пройдзе 25 лютага на ваенным факультэце БДУ (канферэнц-зала, вул. Кастрычніцкая, 2).\nІмёны 64 чалавек занесены на Дошку гонару БДУ па выніках 2011 года.\nПрэм'ера спектакля "Зачыненыя дзверы" адбудзецца 24 лютага ў ліцэі БДУ (Ульянаўская, 8).\nАдукацыйная дзейнасць Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта будзе прадстаўлена на 10-й спецыялізаванай выставе "Адукацыя і кар'ера".\nТрохдзённая XVI рэспубліканская канферэнцыя даследчых работ навучэнцаў агульнаадукацыйных устаноў адкрыецца 24 лютага ў Мінску (актавая зала Мінскага абласнога ліцэя, вул. Сярова, 18).\nДа Дня абаронцаў Айчыны і Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь прысвечана сустрэча 23 лютага кіраўніцтва БДУ з ветэранамі Узброеных Сіл нашай краіны, воінамі-інтэрнацыяналістамі – супрацоўнікамі ўніверсітэта.\nДамова аб супрацоўніцтве ў сферы адукацыі, навукі і тэхналогій паміж Беларускім дзяржаўным універсітэтам, сумесным беларуска-японскім прадпрыемствам "ЛОТІС ТІІ" і кампаніяй Tokyo Instruments, Inc. будзе падпісана 21 лютага ў БДУ (будынак рэктарата, вул Бабруйская, 5 а).\nДа Міжнароднага дня роднай мовы – 21 лютага – у БДУ падрыхтавана вялікая праграма.\nПяцідзённая навукова-асветніцкая мінералагічная выстава-кірмаш "Каменная казка" адкрыецца 21 лютага ў 14.00 у галоўным корпусе БДУ (пр. Незалежнасці, 4).\n"Зімовая школа студэнцкай журналістыкі" будзе працаваць 17–19 лютага на базе спартыўна-аздараўленчага комплексу БДУ "Брыганціна" (г/п Радашковічы).\nПрэзентацыя секцыі спартыўнага брыджа ў Беларускім дзяржаўным універсітэце адбудзецца сёння, 15 лютага, у галоўным корпусе БДУ (пр. Незалежнасці, 4, аўд. 609).\nНадзвычайны і Паўнамоцны Пасол Індыі ў Рэспубліцы Беларусь Манодж Кумар Бхарці 16 лютага выступіць у Беларускім дзяржаўным універсітэце з лекцыяй на тэму "Мінулае. Сучаснасць. Будучыня" (будынак рэктарата, вул. Бабруйская, 5 а).\nДвухдзённы міжнародны навуковы семінар "Зялёная стратэгія развіцця вытворчасці гідратцэлюлозных валокнаў" адкрыецца 13 лютага ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (Габеленавая зала, вул. Бобруйская, 5 а).\nВучэбна-навуковы цэнтр па нанаматэрыялах і нанатэхналогіях з'явіўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.\nСтаршынёй Прафесарскага сходу Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта абраны акадэмік Анатоль Лесніковіч.\nКіраўнік прафсаюзнай арганізацыі студэнтаў БДУ Ніна Радзевіч прызнана найлепшым старшынёй прафсаюзнай арганізацыі горада Мінска 2011 года.\nПершая міжнародная навукова-практычная канферэнцыя "Арганізацыя моладзевай працы праваслаўнай царквы: традыцыя і сучаснасць" пройдзе 9 лютага ў Інстытуце тэалогіі імя святых Мяфодзія і Кірылы БДУ (пр. Незалежнасці, 24, аўд. 307).\nПрафесарскі сход ўпершыню будзе створаны ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.\nМемарандум аб сумеснай дзейнасці моладзевых грамадскіх аб'яднанняў і органаў студэнцкага самакіравання БДУ будзе падпісаны 7 лютага ў Габеленавай зале рэктарата (вул. Бабруйская, 5 а).\nДыпломы доктара навук і атэстаты прафесара ўручыў 7 лютага навуковым і навукова-педагагічным работнікам Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.\nПераможцы творчага спаборніцтва на найлепшую фотаработу "Кітай у маім сэрцы" і конкурсаў мастацкага перакладу "Вечнасць – гэта колькі" і "Разумець Беларусь" вызначаны ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.\nЛіцэісты БДУ Яўген Новікаў і Андрэй Горбач запусцяць спадарожнік CanSat.\nПрафесарскі сход упершыню будзе створаны ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.\nВядомы расійскі эканаміст Міхаіл Дзялягін 6 лютага выступіць з лекцыяй перад студэнтамі БДУ і адкажа на пытанні.\nБеларускі дзяржаўны ўніверсітэт падняўся на 311 пазіцый і заняў 843 месца з 20300 у Сусветным вебаметрычным рэйтынгу ўніверсітэтаў\nСвята ліхтароў "Юаньсяацзэ" пройдзе 6 лютага ў ліцэі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (актавая зала, вул. Ульянаўская, 8).


Шпацыр берагам Дзвіны. Полацк - Віртуальная экскурсія\nЗаходняя Дзвіна пачынаецца маленечкім ручайком на Валдаі ў Цверской вобласці. Даўжыня ракі 1010 км. Цячэ тэрыторыямі Расіі, Беларусі, Латвіі ды шырокай плынню ўліваецца ў Балтыйскае мора.\nБа, паглядзіце -- ці не бурштын гэта выкінула хваляю на бераг? Па Дзвіне з II ст. да н.э. пралягаў гандлёвы бурштынавы шлях, а з IX па XII стст. ею праходзіў шлях "з варагаў у грэкі". Рака выгадна злучала Полацкія землі з Балтыйскімі ды Скандынаўскімі, краінамі Чорнага і Міжземнага мораў, з далёкім Арабскім Халіфатам. Мы ўдзячныя вікінгам, якіх славяне іменавалі варагамі за адкрыццё найкарацейшага шляху з Балтыкі да Чорнага мора праз Дзвіну і Дняпро -- усяго 2700 км.\nА што гэта зіхаціць ля вады? Ці не арабскі дырхем? Дырхемы былі асноўнай валютай на нашых землях ажно да XI ст. Навукоўцы сцвяржджаюць, што гэтых грошай у гандлёвым звароце між Скандынавіяй і Ўсходняй Еўропай было 1.5 мільярды штук, што адпавядае 5 мільярдам даляраў ЗША на сённяшні дзень! Ад варагаў трапілі да нас гэтыя грошы.\nГалоўным таварам у варагаў былі рабы, іх везлі ў Канстантынопаль і абменьвалі на срэбныя арабскія манеты. Глядзіце, варажскі карабель набліжаецца. Что варагі вязуць? У асноўным -- гэта зброя, медзь, свінец ды коні. А ў нас яны гатовыя набыць шкуру, мёд, воск.\nАле вось ужо мяжа XII-XIII стст. Мы можам бачыць на Дзвіне судны нямецкіх купцоў. Крыжакі заснавалі фартэцыю ў вусці Дзвіны, дзе пазней вырас горад Рыга і полацкія купцы вымушаныя гандляваць з Еўропай праз Рыгу. Судны нашых купцоў плывуць заладаваныя таварам у Рыгу, на выспу Готланд і далей у гарады Любэк, Брэмен, Мюнхен, Дортмунд.\nА мы зараз накіруемся ў раён "Аэрапорт", да крамы "Фрыдрыхсхафэн". У 2009 годзе тут усталяваны знак -- шалі, якія сымбалізуюць гандлёвыя сувязі Полацка з іншымі гарадамі ды народамі. Які жа гандаль без падману! Паглядзіце, на левай чашы шаляў -- вагі з прасвірдлаванымі дзіркамі, а на правай чашы замацаваны магніт. На шалях надпісь: "Ведай меру", і на латыні: "Nosce modum!". Гэта напамін нам, что і ў гандлю, і ў жыцці трэба ведаць меру, на сваіх унутраных шалях узважваць справы ды ўчынкі, кожнае слова.\nНедалёка адсюль ёсць памятнік князю Ўсяславу Брачыславічу, у эпоху праўлення якога Полацкае княства дасягнула найвышэйшага росквіту. Але гэта ўжо наступным днём нашае экскурсіі.


У Беларускім дзяржаўным акадэмічным музычным тэатры прайшоў эстрадны канцэрт лаўрэатаў спецыяльнага фонду Прэзідэнта Беларусі па падтрымцы таленавітай моладзі\nОпубликовано: 17.05.2018 11:35:36\nХоць і называюць часам таленты дарам Нябёсаў, аднак вядома: каб тыя дзівосныя “зярняты” прараслі, закаласілі ў поўную сілу, патрэбна й “спрыяльная глеба”. Прычым не абавязкова цяплічныя ўмовы — хутчэй наадварот: варта вучыць тых, хто мае талент, развіваць яго, змагацца за месца пад сонцам. 22 гады дзейнічае ў Беларусі спецыяльны фонд, і назапашаны ўжо вялікі досвед комплекснай падтрымкі таленавітай моладзі — ад маленства да ўступлення ў дарослае жыццё.\nСпявае Дарэна Ігнаценка\nТворчыя справаздачы лаўрэатаў спецфонду ладзіліся і раней — эстрадны ж канцэрт прайшоў у Мінску ўпершыню. Нагадаем: ужо 2624 таленавітыя\nмузыканты, мастакі, танцоры, артысты цыркавога жанру ды іншых напрамкаў мастацтва і 195 творчых калектываў фонд не проста заўважыў, але й заахвоціў, адзначыў рознымі ўзнагародамі. А вышэйшая — Гранд-прэмія — прысуджалася 434 разы. І ўсе яе ўладальнікі — пераможцы буйных міжнародных мастацка-творчых спаборніцтваў. Гэта, напрыклад, Моладзевыя дэльфійскія гульні (Дарэна Ігнаценка, Алёна Клімовіч), Французкі музычны конкурс (Анастасія і Дар’я Лукашэнкі), Міжнародны конкурс “Дзіцячая новая хваля” (Руслан Асланаў), Міжнародны конкурс артыстаў балета ў Астане (Канстанцін Геронік) ды іншыя конкурсы.\nВітаючы артыстаў, Міністр культуры Беларусі Юры Бондар выказаў надзею, што гадоў праз 15-20 гэта ўжо будуць майстры сцэны, якія самі ўвойдуць у журы конкурсаў, каб перадаць творчую эстафету наступнікам.\nКанцэрт атрымаўся — на славу: хоць сёння вязі яго па Беларусі ды ў замежжа. Будуць аншлагі!


Качанава выступіла на пасяджэнні калегіі Міністэрства юстыцыі | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Парламент » Качанава выступіла на пасяджэнні калегіі Міністэрства юстыцыі\nУ ходзе маштабнага перафармаціравання прававой сістэмы з улікам прынятых змяненняў і дапаўненняў у Канстытуцыю Беларусі трэба працаваць хутка, дакладна і высокапрафесіянальна. Аб гэтым заявіла старшыня Савета Рэспублікі Наталля Качанава на пасяджэнні калегіі Міністэрства юстыцыі, дзе разглядаліся пытанні якасці нарматворчай дзейнасці ў сістэме ўрада і арганізацыі гэтай дзейнасці ў ходзе канстытуцыйнай рэформы, перадае БелТА.\n«У цэлым перад усімі намі стаіць вялікая і адказная задача — актыўна ўключыцца ў маштабнае перафармаціраванне прававой сістэмы Беларусі з улікам прынятых змяненняў і дапаўненняў (у Канстытуцыю Беларусі. — Заўвага БелТА). Для гэтага неабходна выкарыстоўваць увесь набыты шматгадовы вопыт у нарматворчай дзейнасці, вынікі навуковых даследаванняў у галіне права, лепшыя замежныя практыкі ў сферы нарматворчасці. Нам трэба працаваць як ніколі хутка, дакладна і высокапрафесіянальна. Думаць трэба аналітычна. З улікам значнага аб’ёму, складанасці і важнасці работы і існуючага часовага люфту па-іншаму нельга», — сказала Наталля Качанава.\nЗвяртаючыся да прысутных, яна падкрэсліла: з улікам цяперашніх рэалій часам даводзіцца працаваць вельмі хутка. «Пераканаўча прашу вас усіх забыць фразу: калі закон, то гэта доўга. Гэта не так. Мы ўсе разам з вамі, тыя, хто зацікаўлены ў прыняцці тых ці іншых заканадаўчых актаў, павінны зрабіць усё, каб гэтыя пытанні вырашаліся хутка і аператыўна», — заўважыла яна.\nГаворачы аб абнаўленні Асноўнага закона Беларусі, Наталля Качанава звярнула ўвагу, што «разам мы зрабілі вельмі важную і вялікую справу — упісалі новую старонку ў гісторыю нашай суверэннай Беларусі». Паводле яе слоў, прынятыя канстытуцыйныя навацыі перш за ўсё накіраваны на ўмацаванне нацыянальнага суверэнітэту, беларускай дзяржаўнасці, захаванне традыцыйных каштоўнасцей, эвалюцыйнае развіццё Беларусі.\nЗ улікам гэтага чакаецца маштабная заканатворчая работа па прывядзенні дзеючай сістэмы актаў заканадаўства ў адпаведнасць з нормамі абноўленай Канстытуцыі, адзначыла старшыня Савета Рэспублікі. Пры гэтым асаблівая ўвага павінна быць удзелена падрыхтоўцы новых законапраектаў, у прыватнасці аб Усебеларускім народным сходзе. Важнейшым напрамкам павінна быць работа над карэкціроўкай цяпер дзеючых законаў — «Аб Нацыянальным сходзе Рэспублікі Беларусь», «Аб статусе дэпутата Палаты прадстаўнікоў, члена Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь», Выбарчага кодэкса і многіх іншых.\n«Гэта каля 100 розных законаў, якія неабходна прывесці ў адпаведнасць з тымі дапаўненнямі і змяненнямі, якія ўнесены ў Асноўны закон нашай краіны. Работа над гэтымі законапраектамі пачалася ўжо: і ў Палаце прадстаўнікоў, і ў Савеце Рэспублікі створаны рабочыя групы для якаснай падрыхтоўкі гэтых законапраектаў», — сказала Наталля Качанава.\nПры гэтым старшыня Савета Рэспублікі падкрэсліла, што, нягледзячы на вызначаныя часавыя рамкі, неабходна працаваць дакладна і зладжана. «Гэта вельмі важна. Для аператыўнай якаснай падрыхтоўкі законапраектаў выключна важна забяспечыць поўнае і безумоўнае выкананне прынцыпаў заканатворчай дзейнасці, — сказала яна. — Акцэнт павінен быць зроблены на забеспячэнні сістэмнасці і комплекснасці прававога рэгулявання, прагназаванні наступстваў прыняцця нарматыўных прававых актаў, пакетным прынцыпе падрыхтоўкі праектаў».\n«Трэба аналізаваць і глядзець, якія законы дзейнічаюць у нашай краіне, каб, уносячы дапаўненні і змяненні, мы ўлічвалі ўжо дзеючую сістэму законаў. Калі трэба, гэта павінен быць пакетны прынцып», — падкрэсліла Наталля Качанава, звяртаючыся да кіраўнікоў органаў дзяржаўнага кіравання.\nПаводле слоў старшыні Савета Рэспублікі, у новых рэаліях заканадавец павінен не проста ажыццяўляць механічную фармалізацыю. «Трэба цесна працаваць з грамадскімі аб’яднаннямі, актыўна генерыраваць новыя ідэі, суправаджаць законапраект да яго рэалізацыі на практыцы», — адзначыла яна. У сувязі з гэтым Наталля Качанава асабліва вылучыла ролю Міністэрства юстыцыі як дзяржаўнага органа, які забяспечвае скаардынаванасць нарматворчай дзейнасці, ажыццяўляе абавязковую юрыдычную экспертызу распрацоўваемых праектаў нарматыўных прававых актаў.\nНаталля Качанава выказала ўпэўненасць, што зладжаная сумесная работа будзе сайдзейнічаць далейшаму развіццю і працвітанню Беларусі.\n2735 Дзмітрый Рабаў: У ліпені чакаем ідэальнае беларускае лета!\n1852 Се Сяаюн аб найбуйнейшым праекце сучаснасці «Адзін пояс, адзін шлях».\n1835 Свінец паўсюль? Як гэты цяжкі метал забрудзіў планету і хто вінаваты\n1780 Вольга Шабельнік: Непахаваных салдатаў яшчэ ляжыць шмат. Шчырая гутарка з валанцёрам пошукавага руху Беларусі\n1637 Настасся Марыніна аб спартыўным менеджменце і як ён развіваецца ў Беларусі


"У Расеі запраўлялі машыны, куплялі харчы". Што кажуць зь беларускага боку закрытай мяжы | horki.info\n19.03.2020 – 09:48 | 1016\nКалі Расея забараніла ўезд на сваю тэрыторыю іншаземцам, гэта стала для жыхароў памежных беларускіх паселішчаў непрыемным сюрпрызам. Яны страцілі магчымасьць купляць у Расеі таньнейшыя тавары ды паліва для аўтамабіляў. Нямала і тых, хто можа страціць працу ў суседняй краіне, бо ўехаць у яе ня будзе як. Апавядае АБ, Радыё Свабода.\nАд сёньня (18 сакавіка) расейскія памежнікі "закрылі" для беларусаў свой прапускны пункт непадалёк ад беларускай вёскі Каськова, за 20 кілямэтраў ад раённага цэнтру Мсьціслава. Кіроўцаў машын зь беларускім грамадзянствам двое вайскоўцаў вяртаюць на радзіму. Сваіх прапускаюць, спраўдзіўшы іхныя пашпарты. З расейскага боку машыны трапляюць у Беларусь безь перашкодаў. Шмат едзе ў Беларусь наладаваных фураў.\n"Я хацеў заправіць машыну на расейскім баку. Запраўка адразу за пастом, але мяне вярнулі назад, бо я беларус", – абураецца адзін з кіроўцаў. Суразмоўца не хавае, што ведаў аб праблемах з праездам у суседнюю краіну, але ён спадзяваўся ўгаварыць памежнікаў. Зь ягоных словаў, на літры расейскага бэнзіну можна заашчадзіць да трох рублёў.\n"Там на гары іхны пост з памежнікамі стаіць гады тры, і ніколі не было такога, каб не пускалі беларусаў. Заўсёды прыязна ставіліся і ведалі, чаму да іх езьдзім. Толькі правераць пашпарты – і праяжджай", – выгаворвацца кіроўца.\nНа беларускім баку стаяць два "вагончыкі" са страхавымі агентамі, якія размаўляць з журналістам ня хочуць. Вачыма паказваюць на камэру відэаназіраньня. Памежнікаў няма. Пляцоўка падмеценая. Час ад часу нетаропка праяжджае машына з надпісам на борце "Транспартны кантроль". Да расейскага посту не даяжджае.\nЯк кажуць аўтамабілісты, шаша Мсьціслаў – Смаленск (у беларускіх даведніках гэта Р73) ніколі не была такой апусьцелай, як цяпер. Паводле іх, такой сытуацыі не было нават у 2017 годзе, калі Расея абмежавала ўезд на сваю тэрыторыю для іншаземцаў у сувязі зь беларускім "пяцідзённым бязьвізам" для грамадзян 80 дзяржаваў.\n"Тады больш уважліва глядзелі пашпарты, але не чапіліся. Дый гэтаю дарогаю езьдзяць толькі беларусы ды расейцы", – на разьвітаньне кажа кіроўца.\nПакуль мы з ім гутарылі, праехаў пусты рэйсавы аўтобус "Мсьціслаў – Смаленск". Ён смаленскі, таму расейскі пост праехаў без затрымкі, бо пасажыраў у ім ужо не было, высадзіў перад мяжой.\n"Пра гэта трэба было парупіцца нашаму кіраўніцтву даўно", – зазначае адзін зь вяскоўцаў. Ён кажа, што ў ягонай вёсцы баяцца каранавірусу, бо ведаюць, што рады яму даць ня могуць.\n"Вядома ж, мінусы ёсьць. Мы маглі зьезьдзіць заправіцца на расейскі бок, будаўнічыя матэрыялы ды тыя ж харчы ў Смаленску таньнейшыя. Асабліва калі купляць гуртам, то выгада адчувальная", – тлумачыць суразмоўца і тут жа дадае: "Не такое перажылі, і гэта перажывём"\n"Там купіш пяць кіляграмаў цукру, а ў нас на тыя ж грошы толькі два пачкі, менш за два кіляграмы. Вось і лічыце, ці выгадна", – кажа суразмоўніца. Яе спадарожнік дадае, што ў Расеі працуюць шмат мсьціслаўцаў, і цяпер невядома, як яны будуць вяртацца на радзіму і ці пусьцяць іх назад на працу.\n"Расейцы ж ня хочуць рабіць за тыя грошы, што беларусы. Дык мы троху зарабляем. Тут жа не знайсьці працы, каб на яе жыць. А пакуль будзе закрытая мяжа, нашых пазвальняюць. Вось клопат", – даводзіць ён.\n"У мяне зяць робіць пад Масквой. Двухтыднёвая вахта. Учора тэлефанаваў: пакуль іх ня гоняць адтуль, але непакоіцца, як будзе вяртацца, калі прыедзе на пабыўку ў Мсьціслаў. Усё парушыў гэты каранавірус", – бядуе кабета.\nМаладзіца, якая выйшла на прагулянку з малым, лічыць, што закрыцьцё Расеяй мяжы – адэкватны захад, бо "так зараза меней будзе разносіцца па сьвеце". На яе думку, і беларускім уладам варта было парупіцца пра пост на сваім баку.\n"Вядома ж, можна заправіцца і ў нас, у Мсьціславе, калі ёсьць неабходнасьць, – разважае яна. – Зразумела, даражэй, але хіба можна эканоміць на здароўі".\nКаранавірусы – сямейства з больш як 30 вірусаў, якія былі ўпершыню выдзеленыя ў 1965 годзе. Паражаюць людзей, свойскіх жывёлаў, сьвіней, буйную рагатую жывёлу, птушак і здольныя правакаваць пашкоджаньне дыхальнай сыстэмы, страўнікава-кішачнага тракту, нэрвовай сыстэмы. Вядома, што інфэкцыя перадаецца ад чалавека да чалавека. Сярод сымптомаў – гарачка, кашаль і цяжкае дыханьне. Паколькі гэтыя сымптомы падобныя на многія іншыя рэсьпіратарныя захворваньні, неабходны дадатковы скрынінг.\n► "Нам каранавірус да лямпачкі!" Трактарысты пра выказваньне Лукашэнкі\n► Как быть белорусам, которые работают в России? Выпустят ли их? Ответы на вопросы о закрытой границе\n► В Беларуси – новые случаи коронавируса


Сверб у інтымнай зоне ў жанчын без вылучэнняў і паху, з вылучэннямі: Прычыны, як лячыць\nСверб у інтымнай зоне ў жанчын: прычыны і лячэнне\nСверб у інтымнай зоне ў жанчын - праблема, пра якую не прынята адкрыта казаць. Мала хто здольны без сарамлівасці признатьсяв дыскамфорце, паленні, пачырваненне або моцным раздражненні ў вобласці вонкавых палавых органаў нават адмыслоўцу. Магчымыя прычыны з'яўлення дадзеных праблем, як і метады лячэння «непрыстойнага» свербу, большасць шукае сярод адкрытых крыніц інфармацыі. Нельга сказаць, чтоэто няправільна, бо ў большасці выпадкаў прычына таго, што «там» чухаецца, крыецца ў банальнай малочніцы. СГА жа час, сверб у інтымнай зоне можа быць прыкметай і сур'ёзных праблем са здароўем і венерычных захворванняў. Да прыкладу, моцны сверб ў пажылых дам можа сігналізаваць як пра пачатак клімаксу, так і пра абвастрэнне цукровага дыябету. Акрамя таго, не варта забываць, што своечасова не пралечанай сверб здольны прыводзіць да з'яўлення расколін або багатых вылучэнняў з непрыемным пахам з похвы. Далей гаворка пойдзе не толькі аб асноўных прычынах з'яўлення свербу ў інтымнай зоне (звонку і ўнутры), але і аб метадах лячэння (таблетках, мазях, свечках), якія можна выкарыстоўваць у хатніх умовах без прызначэння лекара.\nДыскамфорт і сверб у інтымнай зоне ў жанчын без вылучэнняў і паху - асноўныя прычыны і метады лячэння\nУмоўна асноўныя прычыны з'яўлення дыскамфорту і свербу ў інтымнай зоне ў жанчын, як і метады іх лячэння, можна падзяліць на дзве вялікія групы: без вылучэнняў і паху і з вылучэннямі (з пахам або без). Пачнем з першай катэгорыі, бо часцей за ўсё сверб без вылучэнняў з похвы мае пад сабой даволі банальную прычыну - невыкананне правілаў асабістай гігіены. К гэтаму пункту можна аднесці наступныя фактары:\nняправільна падабранае ніжняе бялізну (сінтэтычная тканіна, маленькі памер, стрынгі і т. д.)\nподмывание інтымнай зоны радзей 1 разу ў дзень (у звычайныя дні цыклу рэкамендуецца падмываць 1-2 разы на суткі, а падчас месячных - 2-4 разы)\nвыкарыстанне неспецыялізаваных мыла і геляў (могуць выклікаць залішнюю сухасць слізістай похвы, правакаваць алергічныя рэакцыі)\nвыкарыстанне араматызаваных пракладак, тампонаў\nАсноўныя прычыны і лячэнне дыскамфорту (свербу) без паху і вылучэнняў у інтымнай зоне ў жанчын\nДа асноўных прычынах з'яўлення свербу і дыскамфорту ў інтымнай зоне ў жанчын без вылучэнняў таксама можна аднесці і пачатак менапаўзы. Выкарыстанне прэзерватываў таксама здольна справакаваць з'яўленне палення і свербу ў похву, так як латэкс можа выклікаць мясцовую алергічную рэакцыю ў некаторых жанчын. Акрамя таго, прычына моцнага свербу ў похву можа быць пабочным эфектам пры прыёме шэрагу лекавых прэпаратаў. Што тычыцца метадаў лячэння гэтай далікатнай праблемы, то іх неабходна выбіраць зыходзячы з устаноўленай прычыны. Напрыклад, правільна падабраць баваўнянае бялізну, рэгулярна падмываць і адмовіцца ад агрэсіўных мыйных сродкаў. Лепш аддаваць перавагу адмысловым гелям і эмульсія для інтымнай зоны, якія прадаюцца ў аптэках. Калі прычына свербу звязана са змяненнем гарманальнага фону падчас клімаксу, то варта звярнуцца па кансультацыю да гінеколага-эндакрынолага. З лекарам варта абмеркаваць і пытанне замены лекаў, якія правакуюць з'яўлення раздражнення на вонкавых палавых органах.\nЯк лячыць сверб з вылучэннямі і без паху ў інтымнай зоне ў жанчын вдомашних умовах - таблеткі, мазі, свечкі\nАле што калі моцны сверб у інтымнай зоне ў жанчын суправаджаецца вылучэннямі (з пахам або без) - як і чым лячыць (таблеткамі, мазямі, свечкамі) у хатніх умовах гэтую праблему? Часцей за ўсё пры свербу з вылучэннямі асаблівых прычын для панікі няма. Хутчэй за ўсё, справа ў малочніцы або кандыдозе. У аснове гэтага дастаткова распространенногозаболевания - багатае размнажэнне грыбоў Candida albicans, якія насяляюць на слізістай. Пры некаторых фактарах (зніжэнне імунітэту, працяглы прыём антыбіётыкаў, стрэс, парушэнне гігіены) рэзка зніжаецца ўзровень добрых бактэрый, якія жывуць на сценках похвы. Менавіта яны забяспечваюць мясцовы імунітэт і правільную мікрафлору. Іх зніжэнне прыводзіць да росту колькасці грыбоў, што суправаджаецца непрыемным свербам і багатымі вылучэннямі малочна-белага колеру без паху. Калі ж выдзялення маюць іншы колер, рэзкі пах і суправаджаюцца не толькі свербам, але і болевымі адчуваннямі, то варта звярнуцца да гінеколага. Дадзеныя прыкметы могуць сігналізаваць аб наяўнасці серьезныхзаболеваний мочеполовой сістэмы, у тым ліку і венерычных хвароб.\nЯк у хатніх умовах лячыць таблеткамі, свечкамі, мазямі сверб з вылучэннямі і без паху ў інтымнай зоне ў жанчын\nКалі гаворка ідзе пра малочніцы, таксама важна звярнуцца да лекара, каб падабраць правільнае лячэнне і выключыць іншыя крыніцы свербу. Зрэшты, многія жанчыны саромеюцца і лічаць за лепшае самастойна лячыцца дома. Для гэтай мэты выкарыстоўваюцца як народныя сродкі, так і лекавыя прэпараты. Сярод самых эфектыўных хатніх метадаў - спрынцаванне содай (1 ч. Л. Соды на літр кіпячонай вады). Што тычыцца лекавых прэпаратаў, то выбар супрацьгрыбковых лекаў досыць вялікі - таблеткі, мазі, свечкі. Найбольш эфектыўнымі і дапушчальнымі для самастойнага выкарыстання ў хатніх умовах прэпаратамі можна лічыць: Залаин, Пімафуцін, Ливарол, флуконазолом, ністатін.\nЯк і чым можна лячыць сверб у інтымнай зоне ў жанчын пры клімаксе - метады лячэння\nАсаблівая ўвага варта надаць таму, як і чым можна лячыць сверб у інтымнай зоне пры клімаксе ў жанчын, уключаючы народныя метады лячэння. За ўзнікненнем раздражнення і свербу ў похву падчас менопаузы стаяць гармоны - эстрагены. Пачатак клімактэрычнага перыяду ў жанчын суправаджаецца зменай гарманальнага фону, у тым ліку і рэзкім зніжэннем ўзроўню эстрагенаў. Гэтыя гармоны сярод іншых сваіх функцый, адказваюць за эластычнасць сценак похвы, іх увлажненность. Зніжэнне эстрогенов прыводзіць да з'яўлення залішняй сухасці, што і спрыяе з'яўленню моцнага свербу і нават адукацыі мікротрэшчыны.\nЧым можна лячыць сверб у інтымнай зоне ў жанчын пры клімаксе: асноўныя метады\nБо прычына свербу пры клімаксе крыецца ў гармонах, то і лячэнне дадзенай праблемы неабходна праводзіць гарманальнае. Для гэтага трэба звярнуцца да гінеколага, які прызначыць прэпараты (таблеткі ці мазі), якія змяшчаюць у сваім складзе жаночыя палавыя гармоны. Што тычыцца народных метадаў, то можна паспрабаваць уключыць у свой рацыён гарбата і настойкі з траў, багатых эстрогеном: шалвеі, чырвонага канюшыны, хмеля, люцэрны.\nЦі магчымы сверб і дискомфортв інтымнай зоне ў жанчын пры цукровым дыябеце і як яго лячыць у хатніх умовах\nЯшчэ адзін аспект праблемы, які варта закрануць, тычыцца таго, ці магчымы сверб у інтымнай зоне ў жанчын пры цукровым дыябеце і як яго лячыць у хатніх умовах. На жаль, моцны сверб і раздражненне «там» могуць быць прыкметамі развіцця цукровага дыябету. Часта падобныя сімптомы данногозаболевания суправаджаюцца яшчэ і з'яўленнем чырвоных плям або дробнай сыпу на вонкавых палавых органах.\nЯк лячыць сверб і дыскамфорт у інтымнай зоне ў жанчын пры цукровым дыябеце ў хатніх умовах\nКалі казаць пра тое, як лячыць сверб у інтымнай зоне ў жанчын, які ўзнік у выніку цукровага дыябету, то варта адразу звярнуцца да ўрача. Бо моцнае раздражненне (паленне, пачырваненне звонку, расколіны, вылучэння з пахам або без) - гэта не простодискомфорт, а сімптом серьезногозаболевания, якое нельга лячыць у хатніх умовах. Варта памятаць, што свечкі, таблеткі, мазі, якія дапамагаюць пры малочніцы або свербу падчас менопаузы ў пажылых дам, у гэтым выпадку не працуюць. Таму калі «там моцна свярбіць» і ёсць іншыя прыкметы цукровага дыябету, неадкладна звяртайцеся за медычнай дапамогай!\nЯк лёгка і хутка вылечыць кашаль ў хатніх умовах?\nСімптомы і лячэнне фібраміемы маткі\nВажны Ці сэкс у адносінах?\nЯк дзейнічае пластыр для пахудання?\nДзіця адмаўляецца ёсць на працягу дня\nІндывідуальныя падыходы да клопату пра здароўе\nЯк правільна наносіць танальны крэм: простая інструкцыя ад візажыстаў!\nЯк адвучыць котку драпаць мэбля?\nПрагноз надвор'я ў Анапе на чэрвень 2017 году ад Гідраметцэнтра\nЭфектыўныя метады выдалення агрубелай скуры ступняў\nГараскоп для Вадалея-мужчыны на 2016 год - любоўны і па году нараджэння\nОмлетный рулет са шпінатам, зелянінай і салодкім зав\nЯк можна схуднець без дыет і таблетак?


45 дзён у ізалятары. «Не люблю Лукашэнку, але ж гэта не нагода, каб трымаць мяне доўга»\nЮрыя Уласава затрымалі ў Гомлі 7 траўня пасля акцыі салідарнасці з Сяргеем Ціханоўскім. За ўдзел у несанкцыяваным масавым мерапрыемстве і супраціў міліцыі ён атрымаў 15 содняў арышту. Пакуль ён знаходзіўся ў ІЧУ, яму прысудзілі яшчэ 15 содняў. Пасля сканчэння тэрміну арышту, Юрый выйшаў на волю, але яго зноў затрымалі. Вынік – яшчэ 15 содняў арышту. Адседзеўшы ў ІЧУ сумарна 45 содняў, 21 чэрвеня мужчына выйшаў на волю. Мы паразмаўлялі з ім пра акалічнасці затрымання, суды і метады міліцыі і ўмовы ўтрымання людзей у гомельскім ІЧУ.\nЮрый, пры якіх абставінах Вас затрымалі 7 траўня?\nМы ўмоўна арганізаванай калонай накіраваліся ў бок вуліцы Інтэрнацыянальнай, меркавалі што да нас будуць далучацца людзі і мы такім чынам дойдзем да ІЧУ, дзе незаконна ўтрымліваўся Сяргей Ціханоўскі. Як толькі мы мінулі аблвыканкам, чырвоны бус амапаўскі і два ўазіка перакрылі цалкам вуліцу з абодвух бакоў. Нас, не сказаць што жорстка, але даволі энергічна закінулі ў аўтобус ды павезлі ў Цэнтральны РАУС. Больш нікога я ўжо не бачыў, бо мяне першага павялі на допыт і складанне пратаколу. Там мяне трымалі да 01.30 і павезлі ў ІЧУ. У панядзелак было паседжанне ў судзе Цэнтральнага раёну.\n«Было не відавочна, што гэта АМАП? Трэба было прадставіцца?» Ідуць суды над затрыманымі\nЯк адбывалася паседжанне?\nСуд быў хуткі – хвілінаў 10, адныя міліцыянты. Я літаральна некалькі словаў сказаў, але, канешне, сэнсу бараніцца не было. Далі 15 содняў арышту за ўдзел нібыта ў несанкцыянаваным мерапрыемстве і непадпарадкаванне міліцыі падчас затрымання. Я даволі эмацыйна на іх адрас выказваўся пры затрыманні, яны палічылі гэта супрацівам. На іх думку, я мусіў моўчкі ўспрымаць усе гэтыя міліцэйскія дзеянні. Ішлі па вуліцы, нічога не рабілі, канешне, выказвалі сваю грамадзянскую пазіцыю, але ў нашай краіне гэта забаронена.\nВы адседзелі гэтыя 15 содняў, а на волю так і не выйшлі?\nЯшчэ ў ІЧУ я ведаў, што будзе другі суд, бо ў РАУСе на мяне склалі два пратаколы. За два дні да сканчэння першых 15 содняў мяне зноўку павезлі ў суд Цэнтральнага раёну, там было яшчэ хутчэй. Прысутнічаў я, канвой з АМАПу і два супрацоўніка ў цывільным. Суддзя даў 15 содняў за ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве 3 траўня. Пасля гэтага я паехаў, як тамака кажуць, у родную «хату» на другім паверсе і дабываў там.\nУ якіх умовах Вас утрымлівалі?\nАдзіночная камера, вельмі малая 6 квадратаў, падлогі практычна няма, я мажны і, каб прайсці, мне даводзілася неяк выкручвацца. Самае цяжкае, канешне, для мяне – гэта ізаляцыя. 23 гадзіны ў содні сядзіш адзін, гадзіна ў дзень прагулка, але размаўляць нельга. Я не еў іх харчы, таму з баландзёрамі я таксама не размаўляў. Спякотна, вада з пад крану, туалет – дзюрка ў падлозе. Гэта, канешне, не самае страшнае, 30 сутак можна перажыць, але, калі далі яшчэ 15, было вельмі цяжка. Я чытаў кнігі, займаўся медытацыяй, імкнуўся не думаць пра сям’ю, каб не хвалявацца.\nА чаму Вы сядзелі ў адзіночнай камеры?\nУсе, хто сядзіць па 23.34 (удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве), сядзяць асобна ў адзіночках. Усіх, каго завезлі разам са мной 7 траўня – усе сядзелі ў адзіночках. Калі я ўжо пасля 45 содняў выходзіў, завезлі людзей, якія бралі ўдзел у «ланцугу салідарнасці» 19 чэрвеня. Увесь ІЧУ стаяў на вушах. Усіх крымінальнікаў сталі піхаць у камеры, якія ўжо былі поўныя, каб усіх пасадзіць па аднаму.\nЦі бачылі ў ІЧУ Сяргея Ціханоўскага, якога там тады ўтрымлівалі?\nТак, я яго бачыў. Ён яшчэ 5 дзён там знаходзіўся, мы з ім крыху размаўлялі. Там было 6 прагулачных дворыкаў, шосты самы вялікі, там быў Ціханоўскі. У нас быў пароль «Стоп таракан», «Но пасаран». Нам персанал пагражаў, што адменяць прагулкі, калі мы будзем гэта казаць. Ён мне нейкую інфармацыю даў, я разумеў, што нешта адбываецца за плотам, але ж і ён сядзеў, поўнай інфармацыі не меў. Пра тое, што Сяргея пасадзілі па крыміналцы, мне паведамілі сядзельцы за аліменты праз вакно, сказалі, што ў Горадні была гэтая правакацыя.\nКалі Вы адседзелі свае 30 содняў, ці была боязь, што Вас не выпусцяць?\nТак, былі такія думкі. Але я думаў, я ж не цэнтральная фігура, актывіст ды актывіст, да нянавісці не люблю Лукашэнку, але ж гэта не нагода, каб трымаць мяне доўга. Я памыліўся. Мяне вывезла машына ІЧУ, каталі 40 хвілінаў па горадзе і высадзілі на ўскрайку гораду на вуліцы Барыкіна. Машына ад’ехала, прайшлі пару хвілін, я паспеў толькі тэлефон дастаць, на мяне навіслі маладыя хлопцы ў цывільным, чалавекі тры. Я заўважыў, што ў аднаго былі кайданкі, тады зразумеў, што гэта міліцыянты.\nА яны прадставіліся? Высунулі нейкія абвінавачанні?\nНіхто не прадстаўляўся, з крыкам «Навошта парушаеце, што ў вас у пакунках» – адразу надзелі на руку кайданкі. У іх не былі ўключаны нагрудныя камеры відэафіксацыі. У іх была задача – справакаваць мяне не сутычку з імі, бо ведалі маю эмацыйнасць. Яны завезлі мяне ў Савецкі РАУС, вельмі груба абыходзіліся. Мяне затрымлівалі маёр, старшына (кіроўца) і тры чалавекі ў цывільным.\nЯ іх добра памятаю і я іх знайду. Як я ім абяцаў, я іх знайду і надрукую іх прозвішчы. Я лічу, што гэта было рэальнае выкраданне, мяне выкралі, я нічога супрацьпраўнага не зрабіў.\nНельга ні ў якой краіне свету хапаць чалавека, каваць яго ў кайданкі, дзве гадзіны трымаць яго так, я ледзьве вытрымаў. Яшчэ здзекаваліся з мяне ў РАУСе Савецкага раёну, нават пагражалі, казалі, каб я добра падумаў ці мне трэба палітыка. Нагадалі, што існуе арт. 328 (незаконны абарот наркатычных рэчываў).\nЦі збіраецеся скардзіцца на дзеянні міліцыі?\nНе, толькі абнародаванне імёнаў тых, якія парушаюць закон, будучы міліцыянтамі. Яны ведаюць, што калі ўлада зменіцца – давядзецца адказваць.\nЯны не разумеюць, што пасадкамі ў ІЧУ яны нас толькі загартоўваюць. Я асабіста толькі загартаваўся.\nТак, маральна цяжка, я 5 содняў галадаў, хоць мне ўжо 52 гады. Але я выйшаў і абвесціў ім, што так як мяне незаконна ўтрымлівалі і супрацоўнікі ІЧУ таксама ў гэтым удзельнічалі, бо завезлі ў пастку, ім за гэта давядзецца адказваць перад судом. Людзі, якія наплявалі на Канстытуцыю, Грамадзянскі кодэкс, выкарыстоўваюць закон як дах, для дасягнення сваіх мэтаў. У дадзеным выпадку падчас выбарчай кампаніі, каб чалавек, які гэта спансуе, застаўся пры ўладзе.\nШто параіце людзям, якія апынуліся ў такой самай сітуацыі?\nМіліцыянты вельмі баяцца галоснасці. Каб нехта мяне сустрэў, дастаў здымач, тэлефон, пачаў здымаць, можа мяне б не выкрадалі. Я ім казаў, каб ахамянуліся, гэта ж незаконна. Калі мы надрукуем пра іх інфармацыю, а малады міліцыянт, напрыклад, гуляе з дзяўчынай, яна можа ад яго адвярнуцца, калі даведаецца чым ён займаецца. Ці, напрыклад, бабулі і дзядулі даведаюцца, што іх унучак у міліцыі займаецца палітычным пераследам.\nЮрый, ведаю, што Вашыя паплечнікі арганізоўвалі дапамогу і заклікалі пісаць табе лісты падтрымкі, дасылаць паштоўкі.\nТак, маёй жонцы вельмі дапамаглі. Таксама я атрымаў некалькі лістоў з выказваннем салідарнасці і падтрымкі. Яны вельмі дапамагаюць, калі сядзіш у адзіночцы і табе прыносяць лісты падтрымкі.\nТэкст і фота: Ганна Кавальчук, belsat.eu\nТэгі: арышт выбары-2020 грамадства затрыманні ІЧУ ланцуг салідарнасці масавыя мерапрыемствы міліцыя суд Сяргей Ціханоўскі Юрый Уласаў


20 ліпень 2015, 16:23\nУ СМІ, сацыяльных сетках вялікі рэзананс выклікаў той факт, што аж 14 чалавек падалі ў Цэнтравыбаркам дакумэнты на рэгістрацыю сваіх ініцыятыўных групаў, прычым большасьць зь іх аказаліся людзьмі нікому не вядомымі. «Такога ніколі не было», — адзначыў адзін журналіст, які патэлефанаваў мне з просьбай даць камэнтар.\nНасамрэч, нічога новага, ніякай сэнсацыі ў гэтым няма. Так было і на папярэдніх выбарах. У 1994 і ў 2010 гадах падавалі заяўкі 19 ініцыятыўных групаў. У 2001-м 26 чалавек публічна выказалі жаданьне стаць прэзыдэнтам і спрабавалі зарэгістраваць у ЦВК свае каманды. Толькі падчас прэзыдэнцкай кампаніі 2006 году, калі рэпрэсіі супраць апазыцыі былі найбольш масавымі і выбары абвясьцілі на чатыры месяцы раней за тэрмін, усяго восем прэтэндэнтаў падалі заяўкі на рэгістрацыю сваіх ініцыятыўных групаў. Так што на такім фоне 14 кандыдатаў на пасаду прэзыдэнта — гэта ня так і шмат.\nЗ 14 ініцыятыўных групаў зарэгістравана толькі 8. Можна адзначыць, што ў асноўным рэгістрацыя ЦВК адбывалася паводле фармальных юрыдычных працэдур. Толькі адносна групы Мікалая Статкевіча рашэньне было хутчэй палітычнае. Што чакалася і было загадзя анансавана.\nЗ зарэгістраваных васьмі ініцыятыўных групаў (Аляксандра Лукашэнкі, Сяргея Гайдукевіча, Сяргея Калякіна, Анатоля Лябедзькі, Тацяны Караткевіч, Віктара Цярэшчанкі, Мікалая Ўлаховіча, Жанны Раманоўскай) толькі апошняя выглядае яўным маргіналам і паводле статусу, і вядомасьці, і колькасьці ініцыятыўнай групы. Усе астатнія маюць пэўны палітычны бэкграўнд, колькасьць іхніх камандаў складае ня менш як 1 тысячу чальцоў.\nТрэба меркаваць, і колькасьць тых, хто прагаласуе за лідэра, з кожнымі выбарамі будзе павялічвацца\nУ ініцыятыўную групу Аляксандра Лукашэнкі ўвайшло 10577 чальцоў. У параўнаньні з ранейшымі прэзыдэнцкімі кампаніямі яна значна вырасла. У 2001 годзе група налічвала 3830 чалавек, у 2006-м — 6212, у 2010-м — 8403 чалавекі. «Всё выше, выше и выше стремим мы полёт наших птиц». Трэба меркаваць, і колькасьць тых, хто прагаласуе за лідэра, з кожнымі выбарамі будзе павялічвацца. Бо ў краіне са шчасьлівым народам і мудрым кіраўніцтвам па-іншаму быць ня можа.\nІніцыятыўныя групы апазыцыйных кандыдатаў ня вельмі вялікія. У камандзе Тацяны Караткевіч — каля 1700 чальцоў. Што трохі дзіўна. Бо кампанія «Гавары праўду» вызначаецца вялікімі амбіцыямі, прэтэндуе на лідэрства ў апазыцыі. Пяць гадоў таму ў лідэра кампаніі і кандыдата ў прэзыдэнты Ўладзімера Някляева ініцыятыўная група налічвала 3275 чалавек. А ў групе намесьніка старшыні Партыі БНФ Рыгора Кастусёва было 1307 чальцоў. Цяпер «Гавары праўду» і БНФ — саюзьнікі. Плюс яшчэ ў індывідуальным парадку ў кампаніі ўдзельнічаюць сябры руху «За свабоду» і БСДП (Грамада). І наскрэблі толькі 1700 чалавек.\nПра тое, што палітычная сытуацыя для апазыцыі зьмянілася ў горшы бок, сьведчыць і колькасьць ініцыятыўнай групы лідэра АГП Анатоля Лябедзькі — крыху больш за 1000 чалавек. Нагадаю, што ў 2010 годзе ў кандыдата ў прэзыдэнты, намесьніка старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі Яраслава Раманчука ў камандзе было 1423 чальцы.\nНядрэнна выглядае група лідэра Беларускай партыі левых «Справядлівы сьвет» Сяргея Калякіна — 1511 чалавек.\nДосьвед выбараў 2001 і 2006 гадоў сьведчыць, што толькі ініцыятыўныя групы, якія налічваюць звыш 3 тысячы чальцоў, сабралі 100 тысяч подпісаў\nДосьвед выбараў 2001 і 2006 гадоў сьведчыць, што толькі ініцыятыўныя групы, якія налічваюць звыш 3 тысячы чальцоў, сабралі 100 тысяч подпісаў. Прэзыдэнцкая кампанія 2010 году не паказальная, бо там вынікі збору подпісаў вельмі цьмяныя. Сам Аляксандар Лукашэнка прызнаваўся, што даў даручэньне рэгістраваць як мага больш кандыдатаў. Таму з гэтага гледзішча пэрспэктывы збору подпісаў усіх апанэнтаў дзейнага кіраўніка пад пытаньнем.\nЯшчэ адзін цікавы момант. Сярод прэтэндэнтаў на вышэйшую пасаду зьвяртае на сябе ўвагу Мікалай Улаховіч, старшыня Беларускай патрыятычнай партыі, вярхоўны атаман «Беларускага казацтва». Прычым ягоная ініцыятыўная група складае больш за 1000 чалавек, што выглядае досыць самавіта. Справа ў тым, што ён прэзэнтуе сябе як актыўны прыхільнік Аляксандра Лукашэнкі. Здаецца, упершыню за час праўленьня дзейнага прэзыдэнта ў выбарах удзельнічае чалавек, які падтрымлівае кіраўніка дзяржавы. Што за гэтым стаіць, пакуль незразумела.\nВыбары 2015: паглядзіце ў люстэрка


05.03.2019 / 15:46 4\nШто бы яны не прапаноўвалі, гэта не ажывіць мерцвяка. Войска, фактычна, нема і бяры ты студэнтаў на год, альбо не - нічога не дапаможа. Так развальваўся сесесер. Нічога не дапамагло. Ну зграбуць яшчэ колькі тысяч нематывананых шэрагоўцаў, хто не здолее схавацца і што? Ну яшчэ на гэтыя тысячы вас будуць болей ненавідзець з вашым войскам.


Уладзімір Парфяновіч: Мы ўжо страцілі незалежнасць? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТрохразовы алімпійскі чэмпіён Уладзімір Парфяновіч распавядае, ці магчыма, што на Алімпіядзе ў Токіо Расея і Беларусь могуць выступіць аб’яднанай камандай.\nПадчас інтэрв’ю галоўнаму рэдактару радыёстанцыі “Эхо Москвы” Аляксею Венядзіктаву кіраўнік Беларусі не выключыў верагоднасць сумеснага ўдзелу беларускіх і расейскіх атлетаў у Алімпійскіх гульнях у Токіа.\n“Гэта трэба садзіцца і дамаўляцца, – сказаў Аляксандр Лукашэнка. – Калі гэта не насуперак Алімпійскай хартыі (думаю, не супярэчыць), калі нашы федэрацыі дамовяцца, чаму не? Гэта будзе цікавая, паспяховая старонка нашых адносін па вельмі балючым пытанні.\nМы родныя, таму я гэтага не выключаю. Калі гэта актуальна для расіян, калі гэта будзе прымальна і нічога мы не парушаем, то чаму б не?”.\nУладзімір Парфяновіч: Мы што, ужо страцілі незалежнасць? Беларусь ужо называюць Саюзнай дзяржавай? Калі так, то няхай бяруць расейцаў у склад алімпійскай зборнай, ніякіх пытанняў няма. Тады трэба, каб быў Нацыянальны камітэт Саюзнай дзяржавы. Калі зыходзіць са слоў Лукашэнкі, то ўсім гэтым нашы спартыўныя чыноўнікі ўжо займаюцца.\nРР: Вы ўсур’ёз успрымаеце словы кіраўніка Беларусі?\nУладзімір Парфяновіч: Яшчэ некалькі гадоў таму ніхто ў Беларусі ўсур’ёз не ўспрымаў словы пра магчымасць страты незалежнасці, а сёння гэта – аб’ектыўная рэальнасць і самая сапраўдная пагроза. Таму пры сёняшняй уладзе ўсё магчыма.\nРР: Але ці рэльна, каб Міжнародны алімпійскі камітэт дапусціў удзел расейскіх спартсменаў у складзе беларускай зборнай?\nУладзімір Парфяновіч: Па-першае, ніхто з беларускай каманды не захоча аддаваць ліцэнзіі расейцам. Людзі чатыры гады рыхтаваліся да Алімпіяды і раптам – пакіньце месца?\nПа-другое, пад беларускі сцяг расейскія спартсмены таксама проста так не змогуць заявіцца, бо ў людзей жа ёсць пэўнае грамадзянства. Таму ў заяве Лукашэнкі больш піяра і пазіравання перад Крамлём: маўляў, паглядзіце, якія мы добрыя. Але ўсе цудоўна разумеюць, што гэтыя словы нічога не вартыя.\nМенск у 2021 годзе прыме ЧС па сучасным пяціборстве


Гайнаўскі напрамак — больш даступны | Гарадзенская вясна\nГайнаўскі напрамак — больш даступны\nХаця ўжо бліжэй канца студзеня, а я яшчэ на хвіліну прымаруджу ў гэтым месцы з тымі справамі, якія прынёс Новы год. Закрану менавіта справу не сусветнага, не агульнапольскага вымярэння, але нашага, лакальнага, вельмі важную для нас, аўтахтонаў, паміж Гайнаўкай і Беластокам.\nУрэшце стартануў пасля перапынку з 1994 года цягнік паміж абодвума гарадамі. І то не адзін, але адразу пяць пар у суткі ў абодва бакі. А маршрут аднаго з іх вядзе з Беластока ў Седльцы праз Гайнаўку і Чаромху. Спалучэнне ў пасляабедзенны час спрыяе ўсебаковай падрыхтоўцы да падарожжа. Значыць, ужо спакойна магу даехаць да прыпынку ў Вітаве і да бацькоўскага дому, як раней бывала, чатыры кіламетры пераадолець на сваіх дваіх.\nПешая вандроўка гэта ўжо дробязь у параўнанні з тымі ўсімі гадамі цывілізацыйнай рэзервацыі на поўдні ваяводства. Усё дакладна пабачанае і пачутае з першых, рэйсавых дзён паміж абодвума гарадамі апісаў на нашых старонках у адным з папярэдніх нумароў наш нястомны вандраўнік Аляксандр Вярбіцкі. Тады нагадаю, каб прачытаць гэтае і іншае, варта зазірнуць на сайт e-niva.org, зарэгістравацца і зрабіць электронную падпіску на наш тыднёвік. Варыянтаў для чытачоў ёсць некалькі і прытым вельмі карысных. Тым, хто зробіць гадавую падпіску «Нівы», у якасці бонусу атрымае вельмі каштоўны, толькі што выдадзены фотаальбом газеты з архіўнымі здымкамі, якія з’яўляюцца жамчужынамі, паказваючымі мінулы час, месца і прастору беларусаў Беласточчыны. «Ніву», альбом, як і іншыя выданні нашых аўтараў таксама можна набыць у сядзібе рэдакцыі.\nПры нагодзе дзякую нашым чытачам, якія ёсць ужо з намі ў электронным варыянце. Апошні, навагодні канцэрт пажаданняў на Радыё Рацыя і конкурсы, звязаныя з юбілеем 65-годдзя нашага тыднёвіка, паказалі на маладзейшых чытачоў, зацікаўленых і самой «Нівай», і яе выданнямі. Віншую пераможцаў з хуткімі і трапнымі адказамі, а астатніх запрашаю і заахвочваю да чытання па-беларуску. Наша чытачка Гражына Харытанюк даслала нам фота, на якім відаць, як паважаюць ніўскі каляндар у яе вёсцы. Каляндар, абсталяваны ў адпаведнай рамцы з кветкавымі і святочнымі ўпрыгажэннямі, паказвае на эстэтычную ўражлівасць гаспадароў і іх пашану да роднага выдання.\nАле яшчэ на момант вернемся да камунікацыйнай пустыні Гайнаўкі і ўсёй падляшскай прасторы. Цягам апошніх гадоў не адзін і не два разы пісаў я ў гэтым месцы пра тую вострую сацыяльную праблему, якая для большасці самаўрадаў была звычайна да лямпачкі. Каранавірусная небяспека ў маланкавым тэмпе пазакрывала нерэнтабельныя маршруты як у прыватным, так і ў грамадскім аўтобусным транспарце. Дзеянні ваяводскіх улад, якія грамадскаму транспарту пачалі прафінансоўваць такія маршруты, прынеслі крыху аблягчэння падарожнікам з гайнаўскай рэзервацыі. Менавіта хачу паведаміць, што з днём 1 студзеня 2021 года аўтобусных маршрутаў значна пабольшала і то нават у нядзелю.\nЯ спачатку не мог паверыць інфармацыі ў інтэрнэце і папрасіў брата, каб сфоткаў мне распіску і даслаў, каб упэўніцца, што гэта не перадсвяточны прывід. Найлепей праверыць усё разведкай. У паслясвяточную, ражджэственскую нядзелю, так як запланаваў і як было напісана, пасля 18-й гадзіны курсануў я ў прасторным і цёплым аўтобусе з Гайнаўкі ў бок Беластока. Нагадаю, што раней вечарам быў толькі адзін курс а 21-й гадзіне.\nУсё аказалася вельмі спрыяльным. Дома быў я ўжо а 20-й, значыць, у ранейшым варыянце давялося б мне чакаць яшчэ гадзіну да самога ад’езду. Ці надоўга хопіць грошай аўтобуснаму перавозчыку і, пэўна, ахвоты канкураваць з адноўленым чыгуначным транспартам? Адказам будуць час і людзі. Вядома, што цягам дваццаці сямі гадоў з Гайнаўкі і наваколля з‑за адсутнасці перспектыў не на... грамадскім транспарце ўцяклі ў Беласток і далей у Польшчу і свет цэлыя пакаленні маладых людзей, ураджэнцаў Гайнаўскай зямлі.\nЗ пачаткам Новага года Гайнаўка атрымала ізноў тое, чаго цягам амаль трыццаці гадоў не павінна была страціць.\n23.01.2021 Тэгі: Яўген Вапа, Блог, Беласток


За Фрыланс! - Навіны - Дырэктарка ЕФЖ: Паняцце «штатны журналіст» паціху адыходзіць у нябыт\n13.10.2014 | СВЕТ ФРЫЛАНСУ 1252\nДырэктарка ЕФЖ: Паняцце «штатны журналіст» паціху адыходзіць у нябыт\nРэната Шродэр раіць прадстаўнікам беларускіх уладаў «не ісці супраць тэндэнцый часу». ...\nТак дырэктарка Еўрапейскай федэрацыі журналістаў сфармулявала асноўны “мэсыдж” прадстаўнікам беларускіх дзяржаўных структур, адказных за медыясферу.\n“Я маю на ўвазе, што паняцце “штатны журналіст” паціху адыходзіць у нябыт, а фрыланс-журналістыка робіцца якраз самым распаўсюджаным спосабам выканання неабходнай працы. Нельга забараняць журналістам выконваць іх працу”, – падкрэсліла яна ў гутарцы з прэс-служба ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”.\nСпн. Шродэр зноў выказала шкадаванне, што прадстаўнікі ўладаў не прыйшлі на круглы стол13 кастрычніка: “Дыялог павінен быць. І мы перакананыя, што рана ці позна ён пачнецца. Пра гэта казала і прадстаўніца АБСЕ па свабоде СМІ Дуня Міятавіч, якая падкрэсліла, што ўхваляе дыялог і спадзяецца на рэформу ў медыясферы. Мы думаем, што іншага выйсця проста няма”.\nНа думку Рэнаты Шродэр, Беларусь застаецца цікавай для Еўропы, нягледзячы на драматычныя падзеі ва Украіне. А магчыма, пэўным чынам і дзякуючы ім.\n“Мы спадзяемся, што Беларусь зможна знайсці больш мяккі шлях пераўтварэнняў, – зазначыла яна. – Я ведаю, што і ЕС зацікаўлены ў падтрыманні добрасуседскіх стасункаў і дыялогу з Беларуссю, і Савет Еўропы таксама мае інтарэс да Беларусі. Але, безумоўна, унутры самой Беларусі патрэбныя пэўныя перамены. ЕФЖ, са свайго боку, будзе рабіць усё дзеля інфармавання нашых сябраў пра журналістаў у Беларусі і старацца паўплываць непасрэдна на Савет Еўропы дзеля інтэнсіфікацыі дыялогу”.\nКруглы стол «Роля і месца журналіста ў грамадстве. Асаблівасці дзейнасці журналістаў-фрылансераў у Еўропе і Беларусі», Мінск, 13 кастрычніка\nДырэктарка ЕФЖ Рэната Шродэр знаходзіцца ў Мінску з двухдзённым візітам у складзе дэлегацыі еўрапейскіх журналісцкіх арганізацый, у тым ліку Шведскага саюза журналістаў, Нарвежскага саюза журналістаў, Аўстрыйскага саюза журналістаў і Нацыянальнага саюза журналістаў Вялікабрытаніі.\nАсноўная мэта візіту еўрапейскіх калег – азнаёміцца з умовамі працы беларускіх фрыланс-журналістаў і разам з імі падумаць, як справіцца з асноўнымі выклікамі ў іх працы. 13 кастрычніка ў Мінску адбыўся круглы стол «Роля і месца журналіста ў грамадстве. Асаблівасці дзейнасці журналістаў-фрылансераў у Еўропе і Беларусі». Удзень госці наведалі офіс ГА “БАЖ” і сустрэліся з кіраўніцтвам арганізацыі.\nПаколькі ўсе дэлегаты ўваходзяць у склад экспертнай групы па фрыланс-журналістыцы ў межах ЕФЖ, менавіта ў Мінску адбылося яе чарговае пасяджэнне. З беларускага боку ў працы групы браў удзел сябра Рады ГА “БАЖ” Андрусь Клікуноў. Група абмеркавала планы на 5 лістапада (міжнародная акцыя “Станем за журналістыку”), вызначыла кола пытанняў для вэбінара па фрыланс-журналістыцы, які адбудзецца найбліжэйшым часам. Андрусь Клікуноў падкрэсліў важнасць правядзення сустрэчы экспертнай групы ў Мінску, бо гэта, на яго думку, дазволіць ўзняць дыскусію на тэму фрыланс-журналістыкі ў Беларусі на новы ўзровень. Паводле яго назіранняў, на момант пачатку кампаніі ГА “БАЖ” “За фрыланс!” лічаныя калегі лічылі і называлі сябе фрыланс-журналістамі, а цяпер іх значна больш.\nПрэс-служба ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў", фота А. Сурапіна\n“Анатомія фрылансу” — дапаможнік для журналістаў-фрылансераў + электронная кніга


Фінская сауна: апісанне, карысць, супрацьпаказанні\nАдрозненне фінскай сауны ад рускай лазні\nПравілы адпачынку ў сауне\nСупрацьпаказанні да наведвання сауны\nФінская сауна ў кватэры або на дачы\nФінская сауна валодае тымі ж карыснымі якасцямі, што і руская лазня. Нягледзячы на гэта асаблівасці адпачынку ў фінскай сауне адрозніваюцца ад звыклых для нас правілаў карыстання рускай лазняй. У дадзеным артыкуле мы пагаворым аб тым, як сябе трэба паводзіць у сауне, чым яна адрозніваецца ад лазні і наколькі проста стварыць гэтую пабудову ў сябе на дачы альбо нават у кватэры!\nФінская сауна з'яўляецца найбольш важкім канкурэнтам ўсім звыклай рускай лазні. Адрозненне фінскай лазні заключаецца ў тым, што тэмпература ў апарні можа дасягаць 130-160абЗ, што значна перавышае тэмпературу ў рускай лазні. Гэтак жа розніца ва вільготнасці паветра ў апарні: калі ў рускай лазні гэты паказчык дасягае 90%, гэта фінская сауна мае вільготнасць не больш за 20-25%.\nЯшчэ адным адрозненнем фінскай сауны ад рускай лазні з'яўляецца адсутнасць венікаў і запарника, г да. пры настолькі высокай тэмпературы махі веніка могуць папросту абпаліць скуру.\nВажна адзначыць невялікае адрозненне ад сауны лазні. У лазні звыклым збудаваннем для таго, што б астыць пасля апарні з'яўляецца купель з халоднай вадой (часам нават ледзяной). Што тычыцца сауны, тое фінам больш звыклы звычайны басейн з вадой пакаёвай тэмпературы, у якім можна паплаваць пасля апарні.\nГэтак жа да адрозненню можна аднесці канструкцыю печы-каменкі. У фінскай сауне ажыццяўляецца нагрэў камянёў з дапамогай электрычнай печы, альбо печы на дровах. Пры гэтым камяні забараняецца абліваць вадой, г да. у гэтым выпадку ўтворыцца не прымальны ў фінскай сауне пар.\nПеч з камянямі ў сауне\nВарта звярнуць увагу на тое, што карысць фінскай сауны і рускай лазні практычна аднолькавыя, і сам працэс адпачынку прыносіць задавальненне ў аднолькавай меры.\nПерад тым, як пераходзіць да супрацьпаказанні карыстання саунай, хацелася б адразу даць вам агульныя правілы па выкарыстанні фінскай сауны (у некаторых выпадку яны аналагічныя рускай лазні).\nТакім чынам, што б не нашкодзіць свайму здароўю і якасна папарыцца, неабходна выконваць наступныя правілы па адпачынку ў сауне:\nНе парьтесь ў сауне адразу ж пасля прыёму ежы\nНе парьтесь ў сауне ў стане алкагольнага ап'янення\nЗнаходзіцеся ў сауне не больш 15 хвілін, пасля чаго лепш зрабіць невялікі перапынак у пакоі адпачынку\nУ сувязі з высокай тэмпературай у сауне, сядзець лепш на ручніках, г да. нагрэтае драўлянае пакрыццё можа абпаліць скуру\nПерад тым, як заходзіць у кабінку прыміце душ (вада павінна быць цёплай) і вытрыце галаву і цела насуха ручніком, інакш пры высокай тэмпературы можа ўзрасці нагрузка на посуд галавы, у выніку чаго паўстане цеплавой ўдар\nАжыццяўляць адпачынак у сауне рэкамендуецца лежачы, але толькі што б ногі размяшчаліся крыху ніжэй галавы\nПадчас адпачынку ў сауне рэкамендуецца спаталяць смагу з дапамогай вады без газу або зялёнага гарбаты\nПасля апарні адразу ж накіроўвайцеся у душ або басейн, што б обмыться ў прахалоднай вадзе (чым халадней, тым лепш для загартоўкі арганізма, але толькі не перашчыруйце)\nСупрацьпаказанні да наведвання сауны:\nЗабараняецца наведваць сауну людзям, якія маюць хранічныя захворванні ўнутраных органаў (асабліва калі хваробы часта абвастраюцца)\nЗабараняецца наведваць сауну людзям з анкалагічнымі захворваннямі, а так жа цяжарным жанчынам\nЛепш не наведваць сауну пры захворваннях скуры, высокай тэмпературы або моцнай стомленасці\nЗабараняецца наведваць сауну пры захворванні на сухоты, а так жа гіпертаніі\nЗабараняецца наведваць сауну аднаму. Вам можа стаць дрэнна ў апарні, таму лепш, калі ў сауну ідзе некалькі чалавек: калі хто-то адзін страціць прытомнасць у апарні, верагоднасць таго, што не ўзнікне смяротнага зыходу, даволі вялікая.\nКалі вы з'яўляецеся аматарам папарыцца пасля цяжкіх будняў, чаму б не зрабіць фінскую сауну ў сябе дома?\nУладальнікам дачы рэкамендуецца будаваць капітальную фінскую сауну, яе мантаж не занадта адрозніваецца па працаёмкасці ад будаўніцтва рускай лазні сваімі рукамі.\nКапітальная апарня ў сауне\nГэтак жа існуе выйсце для тых, хто жыве ў кватэры і не мае ўласнай дачы. У гэтым выпадку можна набыць кампактную сауну для кватэры, якую не складана ўсталяваць і якая не так ужо шмат каштуе (цэны ад 50000 рублёў).\nСауна з душавой кабінкай\nСауна ў кватэры\nГатовая сауна ў кватэру\nНават на дачы можна ўсталяваць завадскую сауну, г да. у гэтым выпадку вы забяспечыце камфортны адпачынак і не трэба вылучаць вялікай плошчы для будаўніцтва капітальнай сауны, якая пацягне за сабой высокія матэрыяльныя выдаткі і працаёмкую працу.\nЯшчэ адзін нядрэнны варыянт – набыць партатыўную сауну. Яна, вядома ж, і блізка не стаіць з сапраўднай фінскай саунай, але ўсё ж яе можна браць на дачу і да сяброў, галоўнае, што б была разетка!\nВось, уласна, і усё, што мы хацелі расказаць вам пра карысць фінскай сауны і асаблівасці яе пабудовы ў сябе дома. Рэкамендуем гэтак жа азнаёміцца з артыкулам: стварэнне інтэр'еру лазні сваімі рукамі!\nВы тут: > Будуем лазню > Карысць фінскай сауны для арганізма чалавека\nУсе матэрыялы сайта SamDizajner.ru напісаны спецыяльна для СамДизайнер, капіраванне 1 у 1 строга забаронена. Перадрук, поўны або частковы рерайт артыкула “Карысць фінскай сауны для арганізма чалавека”, магчымы, толькі пры ўказанні поўнай, актыўнай спасылкі на крыніцу.


(Пасля перасылкі з Горад Лісічанск)\nНа левым беразе Северскага Данца мястэчкі Бароўскае, Трохізбенскае і іншыя, заснаваныя на пачатку XVIII стагоддзя беглымі сялянамі на тэрыторыі сучаснага Лысычанска, пасля Булавінскага паўстання былі перанесены паводле загаду Пятра Першага. Амаль адразу на іх месцы былі пераселены казакі.\nІнтэнсіўнае асваенне паўднёвых стэпаў і развіццё Чарнаморскага флоту запачаткавалі першяя прадпрыемствы Данбасу. 14 лістапада 1795 года Кацярына II выдала загад «Пра стварэнне ліцейнага завода ў Данецкім павеце пры рацэ Лугані і пра заснаванне ломкі знайдзенага ў той краіне каменнага вуглю».\nПаводле стану на 1886 год у вёсцы, цэнтры Лысычанскай воласці, мешкала 2159 асоб, налічвалася 426 гаспадарак, існавалі праваслаўная царква, школа, 7 лавак, вінны пограб, 2 кірмашы на рок, базары па нядзелях.\nУ 1879 ад Папаснай да Лысычанска была пракладзена чыгунка, а ў 1895 Лысычанск быў злучаны чыгункаю з Купянскам, дзякуючы чаму атрымаў выхад у цэнтр краіны. Гэта спрыяла далейшаму развіццю прамысловасці. У 1890 у вёсцы Верхняй быў заснаваны Данецкі содавы завод, які ў 1892 пачаў выпускаць кальцынаваную соду. Побач з заводам быў адкрыты чыгуначны пост Любімаўская.\nПасля сканчэння грамадзянскай вайны ў Расіі жыхары Лысычанска прыступілі да аднаўлення прамысловасці ў рэгіёне. У другой палове 1921 пачаў даваць прадукцыю содавы завод, быў пабудаваны шкляны завод колішняга Левенгофскага таварыства. Да 1926 года аднаўленне гаспадаркі раёну ў асноўным было завершана. Дзякуючы развіццю прамысловасці павялічылася колькасць насельніцтва, змянілася яго структура. У 1938 Лысычанск быў аднесены да катэгорыі гарадоў.\nЗ пачаткам Другой сусветнай вайны тысячы гараджанаў пайшлі на фронт, у тым ліку 1200 добраахвотнікаў. Шмат прадпрыемстваў былі эвакуіраваны ўглыб краіны. Увосень 1941 фронт наблізіўся да горада. На гэтай лініі часткі савецкай арміі ўтрымлівалі абарону больш за паўгады. Лысычанск двойчы быў акупаваны, сотні яго жыхароў былі знішчаны немцамі. 1 верасня 1943 ў горада ўвайшлі часткі 279-й стралецкай дывізіі, хоць афіцыйнае свята вызвалення адзначаецца 2 верасня.\nПасля вайны прамысловасць ізноў пачала аднаўляцца, Лысычанск значна вырас і ў 1952 годзе стаў горадам абласнога падпарадкавання. Далейшае развіццё атрымала хімічная, нафтахімічная і іншыя галіны прамысловасці. 7 сакавіка 1972 года ў Лысычанску з'явілася першая тралейбусная лінія: ад заводу «Пралетарый» да Цагельнага завода, пазней былі адкрыты 2-я і 3-я лініі.\nУ першай палове 2000-х прадпрыемствы пайшлі на аднаўленне. У 2008 быў адрэстаўраваны футбольны стадыён. У месце з'явіліся новыя гандлёвыя комплексы. Але ў 2010 прыпыніў сваю працу содавы завод. Падвясная дарога з Белагораўкі ўжо цалкам дэмантаваная. А ў 2011 была замарожана работа на нафтаперапрацоўчым заводзе.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Лысычанск&oldid=3082168"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:40, 22 студзеня 2018.


Адбыўся з’езд Партыі Зялёных. | Belarusian Green Party\nАдбыўся з’езд Партыі Зялёных.\nSubmitted by leuchkinbpz on 2015-12-28 00:45\n27-га снежня ў Мінску адбыўся дзесяты з’езд з’езд Беларускай Партіыі Зялёных (БПЗ) . У зборах прынялі ўдзел прадстаўнікі ўсіх рэгіёнаў краіны.\nСпачатку дэлегаты з’езду заслухалі справаздачу былога кіраўніцтва партыі. Па словах экс- старшыні Алега Новікава галоўнымі дасягненнем партыі за мінулыя гады былі вяртанне БПЗ статусу асобнага, самабытнага суб’екта палітычнага працэсу, разбудова ўнутрыпартыйнай дэмакратычнай культуры, сталая свядомая самаідэнтыфікацыя партыі з левым выбарам.\nУ другой часткі мерапрыемства адбыліся выбары новага партыйнага кіраўніцтва. Па выніках выбараў большасць прысутных дэлегатаў прагаласавала за Антастасію Дарафееву. У сваім выступе новы старшыня паведаміла, што асноўнымі накірункамі дзейнасці партыі падчас яе кадэнцыі стануць адукацыя сяброў партыі, праца над новай праграмай, супрацоўніцтва з экалагічнымі, сацыяльнымі і гендернымі ініцыятывамі.\nТаксама быў абраны новы склад Цэнтральнага Савету БПЗ ( гл. на фота), першая сустрэча якога запланаваная на пачатак студзеня.


Як змяніць імя ў Fortnite - techking.by\nEpic Games – адна з вядучых гульнявых платформаў, якой карыстаюцца мільёны. Ён часта арганізоўвае спецыяльныя мерапрыемствы, каб раздаць дзіўныя гульні, у якія вы можаце гуляць, загрузіўшы і ўсталяваўшы інтуітыўна зразумелы кліент. Нават калі Epic Games Launcher час ад часу перастае працаваць, гэта не запавольвае большасць геймераў.\nАднак многія карыстальнікі задаюцца пытаннем, як змяніць сваё імя ў Epic Games пасля таго, як яны ўжо стварылі яго пры рэгістрацыі ўліковага запісу.\nКалі вы адзін з іх, вось усё, што вам трэба ведаць аб змене назвы Epic Games.\nЭпічныя гульні: Змяніць імя\nШто такое адлюстроўвае імя Epic Games?\nЦі можаце вы змяніць назву ў Epic Games?\nЯк змяніць назву ў Epic Games\nЯк змяніць сваё імя ў Fortnite (ЗАКЛЮЧЭННЕ)\nГэта імя, якое прадстаўляе ваш уліковы запіс Epic Games і адлюстроўваецца на Epic Games Launcher, афіцыйным форуме Epic Games і AnswerHub.\nАдлюстраванае імя Epic Games таксама адкрываецца іншым карыстальнікам пры гульні на Windows, Mac, Nintendo Switch або мабільных платформах.\nВы можаце змяняць сваё адлюстраванне імя Epic Games раз у 2 тыдні, калі вы лепш разумееце, як ваша персона ў Інтэрнэце павінна паказвацца іншым геймерам.\nАднак, калі вы яшчэ не выкарыстоўвалі Epic Games на працоўным стале або Mac, але гулялі толькі на PSN, Xbox або Switch, вы не можаце стварыць адлюстраванне імя без абнаўленне да поўнага ўліковага запісу.\nПраверце гэта: 5 класных прыкладанняў для генерацыі імёнаў Fortnite\nАкрамя таго, майце на ўвазе, што вашы дысплейныя імёны PSN і Xbox Live не будуць зменены. Напрыклад, калі вы хочаце змяніць свой тэг геймера на Xbox, вам трэба звязацца з ім Sony або Microsoft.\nАбо як змяніць сваё імя ў Fortnite для тых з вас, хто займаецца Fortnite.\nКалі вам цікава, як змяніць сваё імя Epic, гэта даволі проста. Вось што вам трэба зрабіць:\nУвайдзіце ў свой Старонка ўліковага запісу Epic Games\nКалі вы не памятаеце, які адрас электроннай пошты быў выкарыстаны для стварэння вашага ўліковага запісу Epic Games, адкрыйце праграму запуску Epic Games, пстрыкніце сваё адлюстраванае імя ў левым ніжнім куце і абярыце Кіраваць уліковым запісам, каб адкрыць старонку ўліковага запісу EpicGames\nКалі ваш адрас электроннай пошты не правераны (пазначаецца жоўтым апавяшчэннем у верхняй частцы экрана), націсніце Пстрыкніце тут, каб адправіць паўторна. Затым наведайце свой уліковы запіс электроннай пошты, адкрыйце атрыманы ліст і націсніце Пацвердзіць сваю электронную пошту\nНа старонцы ўліковага запісу Epic Games перайдзіце ў вобласць Агульныя\nНацісніце кнопку аловак побач з вашым імем\nНапішыце новае адлюстраванае імя і яшчэ раз для пацверджання\nПраверце, я разумею, што не магу зноў змяніць сваё адлюстраванае імя яшчэ 2 тыдні пасля гэтага змены\nКалі новае адведзенае імя яшчэ не занята кімсьці іншым, вы ўбачыце зялёны банер з абноўленым адлюстраваным імем! паведамленне. У адваротным выпадку вам давядзецца выбраць новае адлюстраванне імя\nУ заключэнне, можна выбраць новае адлюстраванне для вашага ўліковага запісу Epic Games падчас гульні на ПК або Mac, што таксама зменіць ваша імя ў Fortnite.\nГэта цалкам бясплатна, патрабуе праверкі электроннай пошты і можа праводзіцца толькі раз у 2 тыдні.\nКалі вы зноў перадумаеце на працягу 2 тыдняў, вы нічога не можаце зрабіць, акрамя як чакаць. Зварот у службу тэхнічнай падтрымкі не прынясе вам нічога добрага.\nЗ іншага боку, майце на ўвазе, што вы не можаце змяніць адлюстраванне імя ў PSN або Xbox Live, не звяртаючыся па дапамогу да Sony або Microsoft.\nЯк выпадкова выбраць кропку для Fortnite і PUBG


Юнацкая мара вяла, а галеча падганяла • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nЮнацкая мара вяла, а галеча падганяла\nПадстава для гонару. На пенсіі Аляксандр Бондараў даглядае хату і падворак, якія засталіся яму ад бацькоў. І вельмі ганарыцца, што ўнук пайшоў па яго слядах — выбраў «горную» прафесію. Фота: Уладзімір Амяльчэня\nСустрэча з цікавым чалавекам не ведае часу: думалі на гадзіну, а правялі ў размовах паўдня. Мяне цікавілі яго ўспаміны аб золатаздабытчыках Чукоткі, а атрымаўся аповед аб жыцці ад дзяцінства да пенсіі былога намесніка генеральнага дырэктара «Беларуськалія» Аляксандра Міхайлавіча Бондарава.\n«Так атрымалася па жыцці, што гэта хата дасталася мне ад бацькоў, хоць дзяцей было пяцёра. Вось тут стаяў мой ложак, — паказвае рукой у вугал Аляксандр Міхайлавіч, — а на сцяне вісела чорная талерка-радыё, з якой часта расказвалі пра цікавае жыццё здабытчыкаў золата, пра іх вялікія заробкі. Так юнацкая мара вяла, а галеча падганяла шукаць новае, лепшае жыццё.\nУ 1963 годзе я скончыў 8 класаў Старобінскай школы і паступіў вучыцца ў Салігорскі горна-хімічны тэхнікум па спецыяльнасці «Распрацоўка рудных і россыпных радовішч».\nГэта спецыяльнасць павінна была прывесці мяне да здабычы золата Чукоткі, дзе людзі жывуць шчасліва і атрымліваюць добрыя грошы. Але я разумеў, што дарога туды няхуткая і нялёгкая. Каб быць сапраўдным спецыялістам у горнай справе, адразу пасля тэхнікума паступіў на завочнае аддзяленне па гэтай жа спецыяльнасці ў інстытут. Практычна сваю адукацыю пасля тэхнікума я паказаў на рудніку Салігорскага калійнага камбіната. Мяне прывялі да канвеера, далі вялікую рыдлёўку: «Вось так, бяры больш і кідай на канвеер». Мяне гэта не спалохала. Я вытрымаў 24 дні такой працы, і мяне перавялі дыспетчарам другога рудніка. Тут мае абавязкі пашырыліся, я стаў адказным за зладжаную працу калектыва, пазнаваў арганізацыйныя навыкі.\nАле мне хацелася непасрэдна выпрабаваць сябе ў горнай справе, паспрабаваць смак сапраўднай шахцёрскай працы. Таму са студзеня 1969 года мяне перавялі горным майстрам, дзе адпрацаваў да мая 1975 года. У кастрычніку 1974 года я атрымаў кватэру. Такі падарунак лёсу яшчэ больш рабіў мяне апантаным да сваёй мары: у новую кватэру трэба мэбля, але грошай не было. У гэты час для перадавікоў працы прадпрыемства пачалі выдзяляць па 2−3 талоны ў год на пакупку аўтамабіля «Жыгулі». Я зразумеў, што, працуючы горным майстрам, ніколі не буду мець грошы на мэблю і аўтамабіль.\nДзякуй жонцы, яна заўсёды падтрымлівала маю мару. Таму ў маі 1975 года, атрымаўшы запрашэнне ад аб`яднання «Якутзолата», я звольніўся з працы і паехаў на залатыя прыіскі ў Кулар. Гэта на поўначы Якуціі. У Кулар можна трапіць летам па рацэ Яна, калі тая паўнаводная, у другі час — толькі самалётам. Прыіск быў з трох шахт і аднаго адкрытага кар`ера. Я ўладкаваўся на шахту Амалой.\nПрыіск сярод тундры. Куды ні глянь — ні дрэва, ні кусціка, толькі адны пагоркі, а сярод пагоркаў, у распадках — пасёлкі. Жыло ў іх каля 12 тысяч чалавек. Працавала школа, бальніца. Мяне здзівіў магазін. У ім як у раі: кітайскія яблыкі, кітайскія мясныя кансервы, дэлікатэсы — купляй, што спадабаецца.\nУ шахце працуюць амерыканскія, японскія бульдозеры і золатапрамывальныя прыборы. На той час гэта была самая лепшая тэхніка. Але праца ў шахце была вельмі экстрымальнай. Калі здаралася якая паломка, спадзявацца на дапамогу адкуль-небудзь немагчыма, бо блізка не было ні аднаго прадпрыемства. Вырашаць праблемы трэба самому і вельмі хутка, бо прыпыняць працу рудніка нельга. Часам я сам дзівіўся з сябе, адкуль браліся рашэнні гэтых праблем, з якімі раней не сутыкаўся. Здавалася, што нехта зверху, з космасу, падказваў мне гэтыя думкі. Тут адразу бачылі, які ты спецыяліст і які ты чалавек.\nПраз дзевяць месяцаў працы да мне прыехала жонка з двума дзеткамі. Ехаў на прыіск з думкаю праз тры гады вярнуцца, але адпрацаваў на ім 14 гадоў. За гэты час аднойчы за адну рабочую змену здабылі 24 кіло золата, але былі і такія змены, калі здымалі толькі некалькі грамаў. Вяртаўся ў Салігорск з пасады галоўнага інжынера шахты. Адна з маіх мараў вырашылася вельмі проста: сваяк маёй жонкі, кіраўнік у Салігорску на той час гучнага прадпрыемства, атрымаў талон на «Жыгулі», а грошай не меў. Я выслаў патрэбную суму, і гэтыя «Жыгулі» сталі маімі. Праз два гады я прыязджаў у Салігорск і з асалодаю абкатваў «Жыгулі 2103», найлепшае аўто на той час.\nВярнуўшыся дамоў, мы вырашылі і другую праблему: купілі мэблю ў кватэру. У студзені 1989 года я прыступіў да працы горным майстрам на трэцім рудніку «Беларуськалія». Тут адпрацаваў сем з паловай гадоў галоўным інжынерам рудніка.\nУ гэтыя часы шахцёры пачалі свае страйкі. Яны штодзень атрымлівалі заданні, але ў шахту не спускаліся, часам клаліся пад колы вагонаў. Як галоўны інжынер я павінен быў не дапусціць аварый ні ў шахце, ні на паверхні. Для дваіх шахцёраў, якія ў якасці пратэсту адмовіліся падымацца на паверхню, мы штодзень вазілі ў шахту ежу, медыкаў.\nCёння шахцёры маюць добры заробак, добрыя ўмовы працы. І гэта прыемна. Пазней я працаваў на іншых кіруючых пасадах. Але гэта другая гісторыя. Прыемна, што мой унук атрымаў «горную» прафесію і працуе на будоўлі мінскага метро. Спадзяюся, яго мары будуць больш высокімі".


Водгук на раман Уладзіміра Караткевіча "Каласы пад сярпом тваім". Мінулае і гісторыя | Водгукі на прозу | Водгукі на вершы беларускіх паэтаў\nВодгук на раман Уладзіміра Караткевіча "Каласы пад сярпом тваім". Мінулае і гісторыя\nГістарычнае мінулае ў рамане паўстае ў жывых вобразах, сцэнах, эпізодах. Падобнай манерай пісьма валодаў і рускі пісьменнік, аўтар рамана « Пётр і» Аляксей Талстой. Недзе прачытала, што пісаў ён так: стаўляў рыштаванні, узводзіў будынак-твор, а затым усе рыштаванні старанна прыбіраў так, што чытач абсалютна іх не заўважаў. Тое самае назіраем і ў Караткевіча. Перш чым напісаць і «Каласы», і іншыя свае творы, ён, вядома, акуратна і доўга вывучаў фактычны матэрыял, працаваў у навуковых бібліятэках, але пасля гэтай падрыхтоўчай працы як бы знішчаў ранейшыя сляды, ператвараў дакументы ў мастацкія вобразы. На падобным вывучэнні грунтуецца паказ ім жыцця беларускага сялянства і дваранства, апісанне калядаў, масленіцы, навагодняга свята, выезду на паляванне на ваўкоў і мядзведзя, прыёму ў дваранскую зборню. Асабліва ж запамінаецца мне сцэна дзядзькавання, паказаная ў рамане каларытна, маляўніча. Дзядзькаванне — старажытны звычай, калі беларускія магнаты аддавалі дзяцей сваіх на выхаванне на некалькі гадоў у сялянскія сем'і. Тыя вучыліся там пераадольваць цяжкасці, працалюбству, уменню здабываць хлеб надзённы і шанаваць яго на стале. У сялянскіх сем'ях панічы развучваліся глядзець на свет вачыма абраных, прадстаўнікоў белай косці. Князь Алесь Загорскі прайшоў такую школу. Многаму навучыўся. Асабліва — павазе да старэйшых і да сяброў, да хлеба, да маці і бацькі. Ён уважліва слухаецца Кагутоў. 3 болем на вачах развітваецца з сваімі другімі бацькам і маці, братамі Андрэем, Кандратам, Паўлюком і сястрычкай Янькай. Многае вынес ён з легенды, расказанай старым, апранутым у белую вопратку, Данілам пра белага конніка — заступніка сялянаў. Сам сябе ён называе і князем, і мужыком, калі ўжо будзе прыняты ў дваранскую зборню. і ганарыцца гэтым. Мне запомнілася, як малады князь, прывезены з вёскі ў бацькаў палац, стараецца за снеданнем не раскідацца хлебам, нечакана спаўзае са свайго крэсла пад стол, падымае з падлогі выпадкова скінутую скарынку і прамаўляе важна, па-даросламу: «Даруй, божухна», «Пакладзіце гэта, калі ласачка, каню». Я запомніла, як выразна, натуральна, праўдзіва і высокаэмацыянальна, спачувальна да свайго героя, адвучанага ў сялянскай хаце ад ангельскіх манераў паводзінаў, паказвае Караткевіч застолле. Колькі цеплыні і зачараванасці тым, што робіць маленькае медзведзяня, бачым і адчуваем мы ў апісанні, у прамоўленых дзіцем словах. Хлопец саромеецца незвычайнай, нябачанай шыкоўнасці, але смела бярэ самы большы кавалак «падрапанай лапай», «павольна спаўзае з крэсла пад стол », каб падняць скарынку, апіраецца «далонькай» на край стала. Як стала гучаць яго словы-адказ на запытанне маці Антаніды, што еў ён на сняданне ў Кагутоў: «Крышаныя буракі, — басам адказала медзведзяня. — і курыцу елі... Зарэзалі з такой прычыны старога пеўня...». Пасля выхаду ў свет рамана Караткевіча пачнуць абвінавачваць крытыкі, што ён слаба вывучыў абрад дзядзькавання, не ў адпаведнасці з фактамі перанёс яго з ранейшых стагоддзяў у 19, калі яно перастала існаваць. Ды справа не ў тым, было ці не было дзядзькаванне ў 19 стагоддзі. Яго магло і не быць. Аднак на ідэю твора, дэмакратычную, гуманістычную, якой сцвярджаецца неабходнасць найцяснейшага згуртавання людзей перад небяспекай страты духоўнай і нацыянальнай годнасці, гэтая сцэна працуе выдатна. Калі б яе не было ў рамане «Каласы пад сярпом тваім», ён не ўспрымаўся б намі як цэласнае мастацкае палатно пра сувязь часоў, іх непарушнасць, пра нашу елаўную гісторыю, поўную глыбокага сэнсу.\nБлізкія да адзначанай у творы і сцэны пострыгу і прыёму ў дваранства. Яны таксама даюць уяўленне чытачу пра даўнейшы час, калі прыдняпроўскія землі Беларусі былі адносна свабодныя ад польскай, а затым царскай улады. Менавіта ў 18 і першай палове 19 стагоддзя беларускае дваранства калектыўна вырашала складаныя грамадскія праблемы. Саноўныя, паважаныя князі і дваране часам мелі сваё войска, бараніліся ім ад чужакоў. Яны збіраліся на свае сходы, каб вырашыць складаныя пытанні. На агульных сходах (зборнях) дваране прымалі ў свае рады новых членаў. Былі сярод іх розныя людзі. Прагрэсіўныя па поглядах на жыццё, прыхільнікі свабоды сялянства Даніла Вежа-Загорскі і яго сын Юры, дваранка Клейна, якая не пасаромелася і не пабаялася ўзяць за сына чорнага негрыцёнка, асуджае ваяўнічых рабаўнікоў народа. Запамінаецца таксама пан Раўбіч — суровы, мужны, лідэр паўстання супроць цара, якое рыхтуецца на Магілёўшчыне. Менавіта ў яго дачку Майку закахаўся Алесь Загорскі і перажыў не адну мінуту радасці, расчаравання, горычы. Аднак сярод падобных людзей жыве і здзекуецца з прыгонных у Швошчах Кроер. Пільнуе царскія правы на Беларусі, высочвае Чорнага Войну і яго аднадумцаў жандар Мусатаў. Крок за крокам аднаўляе пісьменнік старонкі мінулага. Яны паўстаюць нават і ў паказе архітэктурных панскіх палацаў, сямейных бібліятэк, тэатраў, звычаяў. 3 гэтымі звычаямі даводзіцца знаёміцца маладому Загорскаму пасля некалькіх гадоў дзядзькавання. Вачамі дзіцяці паказаныя, яны паўстаюць каларытна, з вострымі лініямі. Можна спаслацца на многія сцэны, у якіх ажыўляецца мінулае. Адна з іх — калядаванне. і зараз калядаванне — адзін з улюбёных народных абрадаў. Ды паказаць яго ва ўсёй прыгажосці, у пераліве колераў і гукаў змог, як ніхто іншы, Караткевіч. Гэтым абрадам адкрываецца другая частка «Каласоў». Адкрываецца на фоне апісання зімовай прыроды: «глыбокі, пульхны і сухі» снег, засыпаныя «мяккім белым снегам яліны», якія (запомнілася!) «нагадвалі начных вартаўнікоў», вылеплены пад вокнамі дома Мсціславам снежны балван. Такое не прыдумаеш. Гэта трэба бачыць і ўмець перадаць словамі. Вось на такім фоне зімы, беласнежнай і светлай, адбываецца ў Караткевіча народнае гулянне. Помню, што ўсё адбываецца каля вялізнага полымя, у які падкідаюць новыя і новыя карчы, сухія галіны. Каля яго — кола людзей, пераважна маладых. Віск, крык, жарты. Басаногі, з голай грудзінай і ў доўгім белым кажуху бог холаду Зюзя, які, каб не змерзнуць, ладна хапіў гарэлкі. На свяце прысутнічае і саламянае чучала Каляды з плоскімі намаляванымі вачыма. Не магу многа цытаваць па памяці. Помню, што была на свяце і музыка. Што «гулі дзве скрыпкі», «пявуча вохкаў бас», «мядзведзем раўла дуда», «пяшчотна сапла жалейка», «звонка ўдаралі цымбалы», а над усімі гукамі «ўзлятаў, заліваўся і ўздыхаў бубен». Трэба было не толькі бачыць, а і чуць усе названыя музычныя інструменты, чуць кожны паасобку. Без выдатнага слыху і зроку такія карціны не створыш, так мінулае не адновіш.\nКожны мастак мае права на самавыяўленне ў творчасці, але не кожны здольны раскрыцца так арыгінальна і непаўторна, як раскрыўся незабыўны ўладзімір Караткевіч. Творы пра мінулае яго чытаюцца з неаслабнай цікавасцю і сёння. Скажу па праўдзе, я звяртаюся да іх з большай ахвотай, чым да твораў Леаніда Дайнекі, Вольгі Іпатавай, Уладзіміра Арлова, Таісы Бондар. Задаю сабе пытанне: «Чаму ж так адбываецца?». і названыя мною пісьменнікі стараюцца, шчыруюць на ніве так званай «гістарычнай прозы». Але многія творы гэтых мастакоў «з галавы», халодныя, не сагрэтыя сардэчным пачуццём. Цеплыня і прозы, і паэзіі Караткевіча — вынік яго нераўнадушных адносінаў да жыцця, да таго, пра што ён піша, павышанага, чуйнага стаўлення да прадмета адлюстравання. Калі чытаеш раманы, аповесці, вершы і паэмы, забываешся на тое, што яны пра былое, далёкае ад нас. Забываешся так, як забываўся сам пісьменнік, які плаваў у мінулым, як рыба ў вадзе. Менавіта такую, Караткевічаву, ачалавечаную гісторыю я люблю і цаню. Што гэта за гісторыя ў мастацкіх вобразах, калі ў ёй адсутнічаюць і сам аўтар, і людзі, і іншыя жывыя істоты, і ачалавечаная, вечна жывая прырода?\nГаворачы словамі самога песняра мінуўшчыны, выказанымі ў вершы «Васілю Быкаву », «час стагоддзі, як касой, сцінае», ідуць да ценяў веры, царствы, догмы, але хор народаў успомніць сваіх «святых і зраненых «рыцараў сумлення і свабоды». Быў ён, як і адрасат яго твора, сапраўдным рыцарам сумлення і свабоды. Сумлення і свабоды духу, ідэалаў, сваёй, а не чужой, не кімсьці навязанай веры. і пайшоў ён ад нас у маладым яшчэ ўзросце, не зберажоны, не падтрыманы ў апошнія імгненні жыцця. і адбіліся ў зрэнках яго так дарагія, так блізкія яму сонца і зоры, травы і дрэвы. Да свяціцца імя яго ў стагоддзях, увесь час, покуль жыць будуць людзі на планеце Зямля!\nАпошняе прыйдзе імгненне, Жыццёвы закончыцца шлях, — і станем мы кропляй сумлення Зялёнай планеты Зямля.


Жорж Экгаўт — Вікіпедыя\nЖорж Экгаўт (па-французску: Georges Eekhoud; 27 траўня 1854, Антверпен, Бельгія — 29 мая 1929, Скарбек, Бельгія) — бельгійскі франкамоўны пісьменнік, паэт, драматург, перакладчык і крытык. Сябра Каралеўскай акадэміі французскай літаратуры і мовы Бельгіі (1920—1927). Прадстаўнік літаратурнага рэалізму і франкамоўнага натуралізму. Анархіст і гомасексуал, аўтар скандальнага раману «Эскаль-Вігор» (Escal-Vigor, 1899) — аднаго з першых у Еўропе і першага франкамоўнага раману на тэму гомасексуальнасці.\n27 мая 1854(1854-05-27)[…]\nАнтверпен, акруга Антверпен[d], правінцыя Антверпен, Бельгія\n29 мая 1927(1927-05-29) (73 гады)\nпісьменнік, раманіст, паэт\nКаралеўская акадэмія французскай мовы і літаратуры[d] (29 мая 1927)\nПаходзіў з заможнай сям’і. Рана згубіў бацькоў. Навучаўся ў пансіянаце ў Швейцарыі. Вярнуўся ў Бельгію, працаваў журналістам, карэктарам, літаратурным рэдактарам La Jeune Belgique. У 1895 разам з Эмілем Верхарнам заснаваў літаратурны радыкальны часопіс Le Coq Rouge (Чырвоны певень).\nФламандзец па паходжанні, як і іншыя вядомыя Бельгійскія пісьменнікі — Марыс Матэрлінк, Жорж Радэнбах — Экгаўт выбраў французскую мову з-за ейнага прэстыжу. Але пісьменнік ня цураўся свайго фламандства, валодаў нідэрланзкай мовай Фламандыі і часта, пад псеўданімам, пісаў раманы і іншыя тэксты на ёй.\nАўтар шматлікіх натуралісцкіх і ўпадніцкіх паэмаў, фантастычных казак і навэлаў, раманаў і эсэ. Жорж Экгаўт пэўны час у СССР меў славу «Бельгійскага Горкага». А ў самой Бельгіі яго часта называлі «Бельгійскім Мапасанам». Ягон смелая і скандальная гендарная і анархісцкая слава спрычынілася да невядомасці гэтага аўтара ў нас.\nТак, у 1899 годзе ён апублікаваў свой вядомы раман-утопію (сёння сказалі б гендарную ўтопію) «Эксаль-Вігор», першы еўрапейскі раман, у якім смела, адкрыта, без забабонаў і кпінаў апісваецца гомасексуальнае каханне. Эскаль-Вігор — фантазійная назва адначасова мясцовасці, выспы, замку, дзе адбываюцца падзеі раману. Эскаль-Вігор — гэта своеасаблівы закуток-парадыз, месца для ўцёкаў. Такім чынам, Жорж Экгаўт стаў першым пісьменнікам-змагаром і актывістам гомасексуальнай справы больш за сто гадоў таму. Кніга выклікала скандал і судовае разбіральніцтва. Дзякуючы ўмяшанню вядомых французскіх пісьменнікаў (Э. Заля, напрыклад) Жорж Экгаўд быў апраўданы. Па-беларуску даступная навела Ж. Экгаўта «Татуіроўка» (Le tatouage).\nПісьменнік працягваў агучваць і замацоўваць гомасексуальную тэму ў літаратуры і грамадстве: ён піша іншыя эстэцкія, смелыя і надзвычай гомаэратычныя зборнікі навел і апавяданняў: зборнік навел «Le Cycle patibulaire» («Злавесны цыкл», 1892), «Mes communions» («Мае спавяданні», 1895), раман «L’autre vue» («Іншае бачанне», 1904), «Voyous de Velours» («Аксамітавыя злодзеі», 1904—1926). Некаторыя тэксты з’явіліся ў адным зборніку пасля смерці пісьменніка зусім нядаўна, напрыклад, гомаэратычныя навелы «Le Quadrille du lancier» («Кадрыль улана», 2015).\n«Не, прырода не асуджае, ані адвяргае тое, што нас дабраслаўяе. Гэта хутчэй біблейныя рэлігіі хочуць, каб зямля нараджала нас на цноту і пакуты. Хлусня!»\nMyrtes et cyprès, poèmes, Paris, Jouaust, 1877,\nLa Danse macabre du pont de Lucerne, conte fantastique, 1878,\nLes Pittoresques, poèmes, Paris/Bruxelles, Librairie des Bibliophiles/Librairie Muquardt, 1879,\nKees Doorik, roman, Bruxelles, Hochsteyn, 1883,\nKermesses, contes, Bruxelles, Henry Kistemaeckers, 1885,\nLes Milices de Saint-François, roman, Bruxelles, Veuve Monnom, 1886,\nLes Nouvelles Kermesses, nouvelles, Bruxelles, Veuve Monnom, 1887,\nLa Nouvelle Carthage, roman, Bruxelles, Kistemaeckers, 1888, Espace Nord, 2015,\nLes Fusillés de Malines, roman, Bruxelles, Lacomblez, 1891,\nLe Cycle patibulaire, nouvelles, Bruxelles, Kistemaeckers, 1892,\nMes communions, nouvelles, Bruxelles, Kistemaeckers, 1895,\nEscal-Vigor, roman, Paris, Mercure de France, 1899,\nL’autre vue, roman, Paris, Mercure de France, 1904,\nVoyous de Velours, 1904—1926,\nLes Libertins d’Anvers. Légende et histoire des loïstes, récit, Paris, Mercure de France, 1912, 2009,\nLa danse macabre du Pont de Lucerne, 1920,\nDernières Kermesses, nouvelles, Bruxelles, Ed. de la Soupente, 1920,\nLe Terroir Incarné, roman, Bruxelles, La Renaissance d’Occident, 1922,\nMagrice en Flandre ou Le buisson des mendiants, roman, Bruxelles, Les Cinquante, 1927,\nVoyous de velours ou L’autre vue, roman, Bruxelles, La Renaissance du Livre, 1926 ; Mirande Lucien éd., Montpellier, Gaykitschcamp [archive], 2015,\nProses plastiques, Bruxelles, La Renaissance du Livre, 1929,\nLe Quadrille du lancier, Mirande Lucien éd., Montpellier, Gaykitschcamp [archive], 2015.\n↑ 1,0 1,1 Georges Eekhoud — 2009.\n↑ 2,0 2,1 Georges Eekhoud // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 Georges Eekhoud // Internet Speculative Fiction Database — 1995. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 5,0 5,1 http://www.arllfb.be/composition/successions.html Праверана 24 кастрычніка 2015.\n↑ Уладзь Гарбацкі, Апошні ўраніст, https://makeout.by/2017/02/12/aposhni-uranist.html.html(недаступная спасылка)\n↑ Уладзь Гарбацкі, Апошні ўраніст, https://makeout.by/2017/02/12/aposhni-uranist.html\n↑ Жорж Экгаўт, Татуіроўка, http://prajdzisvet.org/texts/prose/tatuirouka.html\n↑ Escal-Vigor, https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k62856h.texteImage\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Жорж_Экгаўт&oldid=4013576"


Чаму беларускія чыноўнікі раптам захацелі стаць спадчыннікамі ВКЛ? | Новы Час\nМінск +5℃ +8℃ +5℃ +13℃\nБрэст +10℃ +10℃ +8℃ +6℃\nВіцебск +6℃ +6℃ +5℃ +14℃\nГомель +7℃ +7℃ +6℃ +14℃\nГродна +12℃ +10℃ +7℃ +8℃\nМагілёў +8℃ +6℃ +5℃ +13℃\nЧаму беларускія чыноўнікі раптам захацелі стаць спадчыннікамі ВКЛ?\nЯк абудзіць нацыянальную самасвядомасць у прадстаўнікоў улады.\nБеларусь павінна пазіцыянаваць сябе на глабальнай карце свету як самадастатковая дзяржава, а не як частка нейкай інтэграванай сістэмы, напрыклад Саюзнай дзяржавы або ЕАЭС.\nТакую заяву зрабіў намеснік дырэктара Цэнтра сістэмнага аналізу і стратэгічных даследаванняў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі Георгій Грыц на семінары для ідэалагічнага актыву Гомельскай вобласці.\nЁн выказаў шкадаванне, што гісторыя беларускай дзяржавы была «прыватызаваная» суседзямі з поўначы — літоўцамі.\n— Яны сябе лічаць спадкаемцамі Вялікага Княства Літоўскага, у нейкай ступені Рэчы Паспалітай, у нейкім сэнсе яшчэ больш старажытнай гісторыі. Аднак трэба дакладна разумець: гэты этнас, гэтая тэрыторыя сёння не што іншае, як Рэспубліка Беларусь. Са сваім месцазнаходжаннем і гістарычнымі традыцыямі, — адзначыў Георгій Грыц.\nЦі азначае гэта, што ўлады ўзялі курс на беларусізацыю?\nКазакевіч: Чыноўнікі ўжо не ўспрымаюць беларускую ідэнтычнасць варожа\nДырэктар Інстытута палітычных даследаванняў «Палітычная сфера» Андрэй Казакевіч нагадвае, што рух у кірунку нацыянальнай ідэнтычнасці беларускія ўлады выраблялі і раней.\n— Такія тэндэнцыі з'явіліся з 2008 года. Яны сталі вельмі прыкметныя пасля 2014 года, калі пачаўся канфлікт паміж Расіяй і Украінай. Па зразумелых прычынах гэтае пытанне — наяўнасць ідэнтычнасці — стаў важным з пункту гледжання нацыянальнай бяспекі, — адзначае палітолаг.\nПаводле яго слоў, ідэалогія беларускай улады ссоўваецца ў гэтым кірунку, і такое разуменне беларускай гісторыі, ідэнтычнасці ўжо не ўспрымаецца чыноўнікамі варожа.\n— Ці здольныя перабудавацца ідэолагі, настаўнікі, якія прывыклі-іншаму падаваць гісторыю?\n— З часам пераладзяцца. Калі глядзець на іншыя постсавецкія краіны, гэта цалкам магчыма. Успомніце, што выкладалася ў 1985 годзе ў СССР, і як гэта падавалася праз 10 гадоў у незалежных дзяржавах. Вядома, паспяховы рух у гэтым напрамку магчымы пры пэўных кадравых перастаноўках.\nУ цэлым не думаю, што будуць праблемы або супраціў. Значная частка выкладчыцкага складу і палітычнай эліты гатовыя да гэтага.\n— Ці можна лічыць, што беларусізацыя як тэндэнцыя з'яўляецца ўстойлівай?\n— У цэлым трэнд апошніх гадоў сведчыць, што дасягнуты пэўны прагрэс у гэтым кірунку. У найбліжэйшай будучыні можна будзе назіраць падобныя працэсы. Хоць, вядома, яны моцна залежаць ад палітычнай кан'юнктуры.\nЯ б назваў гэта не вяртаннем да вытокаў, а хутчэй спробай ўключыць масіў культуры, гісторыі ў сучасны культурны кантэкст.\nАпошнія 10 гадоў усё складваецца такім чынам, што ўладам, ці элітам культурным, палітычным, гэтая стратэгія бліжэй па розных прычынах, — заключае Андрэй Казакевіч.\nГолубеў: Калі ўлада зараз падтрымае нацыю, гэта будзе карысна і для дзяржавы, і для народа\nПа словах гісторыка Валянціна Голубева, Нацыянальная акадэмія навук зараз сур'ёзна ставіцца да пытання распрацоўкі станоўчага іміджу Беларусі як у краіне, так і за мяжой:\n— Што прыемна, пачалі даволі сур'ёзна на навуковым, а не на палітычным узроўні аналізаваць вельмі важныя і складаныя пытанні беларускай гісторыі.\nВалянцін Голубеў мяркуе, што ідэолагі, якія ўдзельнічалі ў семінары, раней атрымалі іншую інфармацыю.\n— Хутчэй за ўсё, раней ім гаварылі што Вялікае Княства Літоўскае (ВКЛ) — гэта не нашае. А сёння, як я разумею, ім ідзе адкрыты сігнал ад кіраўніцтва, што нельга дапускаць, каб літоўцы гаварылі, што ВКЛ толькі іх дзяржава.\nГэта больш нашая дзяржава, чым якога-небудзь іншага этнасу, які уваходзіў у склад ВКЛ, — падкрэслівае гісторык.\nСуразмоўца шкадуе, што на сустрэчу з ідэолагамі не запрасілі спецыялістаў, якія даследуюць гісторыю ВКЛ.\n— Калі б нас запрасілі на такія мерапрыествы, і я, і многія мае калегі з задавальненнем удзельнічалі б. Думаю, мы шмат чаго маглі б расказаць ідэолагам і пра гісторыю Вялікага Княства Літоўскага, і пра ролю беларускага этнасу ў гэтым і іншых дзяржаўных утварэннях, у якіх была Беларусь ў свае часы, — кажа гісторык.\n— Ці змогуць ідэолагі перабудавацца на хвалю беларусізацыі?\n— Беларускае чынавенства вельмі прыслухоўваецца да таго, што ім гавораць зверху. Калі будуць зверху рэкамендацыі, яны будуць скарыстаныя напоўніцу, і, спадзяюся, прынясуць карысць для беларусаў.\nЯк дзяржава Беларусь адбылася, а станаўленне беларускай нацыі трошкі тармазілася. І калі ўлада зараз падтрымае нацыю, гэта будзе карысна і для дзяржавы, і для беларускага народа, — упэўнены Валянцін Голубеў.\nСусветны банк прарочыць беларускай эканоміцы рэцэсію і ў 2017 годзе\nМУС патлумачыла перамяшчэнні сілавікоў па Мінску штогадовымі вучэннямі\nПадрыхтоўка да «Чарнобыльскага шляху»? У Мінску зранку заўважылі сілавікоў і спецтэхніку


«За слова «незалежнасць» можна было патрапіць у псіхушку» | Новы Час\nГрамадскія настроі да незалежнасці\nУ канцы 80-ых, пачатку 90-га года нават у Фронце (Партыя БНФ — рэд) мы не маглі падумаць, што будзем абвяшчаць незалежнасць. Не, у Зянона Пазняка, я перакананы, гэтае разуменне было ад пачатку, але за такія словы як «незалежнасць», «поўны сувэрэнітэт» і іншыя падобныя можна было патрапіць у псіхушку, таму нават у фронтаўскіх дакументах даводзілася ўсяляк завуалёўваць гэтыя паняткі.\nНа першай жа сэсіі Вярхоўнага савета мы паставілі пытанне аб прыняцці Дэкларацыі незалежнасці. Камуністычная большасць вельмі супраціўлялася і апазіцыі БНФ было вельмі складана: нас было 30 дэпутатаў — толькі 8% ад усяго складу парляманта. Але пры спрыянні знешнепалітычных чыннікаў (напрыклад, план Гарбачова па абвяшчэнні незалежнасці рэспублікамі СССР з тым, каб потым падпісаць новую саюзную дамову) і нашымі агульнымі высілкамі ўдалося прыняць Дэклярацыю незалежнасці.\nРоля Зянона Пазняка\nАбмеркаванне Дэкларацыі пачалося 26 ліпеня 1990 года, але пракамуністычная большасць усяляк перашкаджала прыняцьцю: ішла барацьба літаральна за кожнае слова. І калі 26 ліпеня ў нас яшчэ атрымоўвалася ўносіць праўкі і іх прымалі, то 27 ліпеня савецкая наменклатура згуртавалася (відаць ужо атрымала ўстаноўкі ад КДБ) і не прымала ніводнай нашай прапановы. Тады Зянон Пазняк пайшоў на адчайны і прадуманы крок: з трыбуны Вярхоўнага савета ён агучыў сваю нязгоду з 11 артыкулам Дэкларацыі, у якой абвяшчалася аб перамовах па новай саюзнай дамове. «Я пакідаю гэты зал, а хто мяне падтрымае – гэта справа кожнага, — сказаў Пазняк і далей даў ім выспятка. — Вы ніколі ня прыміце Дэкларацыю, вы да гэтага няздольныя».\nІ вось з Пазняком пакідаюць памяшканне каля 30 дэпутатаў, але некалькіх, у тым ліку Сяргея Навумчыка, мы пакінулі ў зале — сачыць за тым, што адбываецца. Як толькі Пазняк выйшаў, так іх ушчыпіўшы, яны тут жа пачалі прымаць артыкулы Дэкларацыі, прычым з некаторымі нават нашымі былымі праўкамі. Калі раней Фронт прапаноўваў адзначыць у Дэкларацыі стварэнне свайго войска і гэтую прапанову адрынулі, то потым па прапанове дэпутата камуністычнай большасці гэтая фармулёўка была вернута.\nВынікі прыняцьця Дэкларацыі незалежнасці\nДэклярацыя дала нам мажлівасць уносіць многія законапраекты на разгляд парляманта, тыя законы, якія без дэкларацыі проста ніхто не паставіў бы ў парадак дня. У дэкларацыі напісана пра войска — і мы ўносім законапраект пра войска, спасылаючыся на Дэклярацыю і г.д. І хоць юрыдычна Беларусь сталася незалежнаю краінаю толькі 10 снежня 1991 года, калі Вярхоўным саветам была дэнансавана дамова аб утварэнні СССР, 27 ліпеня сталася важным днём у шматвякавой барацьбе беларусаў за незалеэжнасць сваёй дзяржавы.\nПаводле сайта Маладога фронта\nАлена Прытула распавяла пра апошні вечар у жыцці Паўла Шарамета