Арыенцір — на рэнтабельнасць — Копыль. Новости Копыля | Слава працы\nАрыенцір — на рэнтабельнасць\n19.11.2012 19.11.2012 info171Комментарии on Арыенцір — на рэнтабельнасць\nАб тым, што для ААТ “Семежава” гэты сельскагаспадарчы год склаўся паспяхова, можна гаварыць смела ўжо сёння. За 10 месяцаў бягучага года як раслінаводства, так і жывёлагадоўля прынеслі стабільны і важкі прыбытак. Асаблівага поспеху гаспадарка дасягнула на вырошчванні цукровых буракоў, нават пры не зусім спрыяльным надвор’і, якое сёлета ўнесла пэўныя карэктывы па выспяванні многіх культур. Салодкія караняплоды ў Семежаве даліпа 504 цэнтнеры на круг!\n— У гаспадарцы ў гэтым годзе пасяўныя плошчы былі практычна такія ж, як і летась. Крыху павялічылі пасевы пад цукровыя буракі — на 30 га, — расказвае дырэктар ААТ “Семежава” Іван Лянько. — Займаемся вырошчваннем разнастайных сельскагаспадарчых культур, але асноўную стаўку робім на дзве — цукровыя буракі і рапс. Гэта самыя “грашовыя” расліны, якія на сёння даюць грунтоўны прыбытак. За буракі, напрыклад, атрымалі каля 10 млрд рублёў, па чыстым прыбытку — 4,5 млрд. Падобная сітуацыя складваецца і з вырошчваннем рапсу. У наступным годзе плануем павялічыць плошчы пад гэтыя дзве культуры за кошт скарачэння пасеваў бульбы, паколькі назіраецца праблема з яе рэалізацыяй. Дзякуючы адпрацаванаму комплексу агратэхнічных прыёмаў, за кошт закупкі якасных сродкаў аховы раслін, атрыманы значна большы ўраджай не толькі цукровых буракоў, рапсу, але і збожжавых, зернебабовых культур.\nПа словах дырэктара, дасягнутыя вынікі па вырошчванні цукровых буракоў — гэта далёка не мяжа. Прааналізаваўшы леташнія памылкі, недапрацоўкі ўзялі на заметку. “Летась мы зрабілі толькі адну фунгіцыдную апрацоўку супраць шкоднікаў, захворванняў. У гэтым паспелі зрабіць дзве, — тлумачыць дырэктар. — І то з першай крыху ўпусцілі аптымальныя тэрміны. Зрабілі б раней, думаю, ураджай быў бы яшчэ большы. Пры выкананні тэхналогій, рэкамендацый навукоўцаў можна атрымліваць каля 570-580 цэнтнераў з гектара. На сёння магчымасці такія ёсць. Гэта, перш за ўсё, забяспечанасць неабходным транспартам, пачынаючы ад пасяўной і заканчваючы дастаўкай гатовай прадукцыі: маюцца сучасныя сеялкі, свой буракаўборачны камбайн, тры адзінкі тэхнікі для пагрузкі буракоў, дзевяць МАЗаў, якія за перыяд уборачнай сёлета вывозілі больш за 600 тон буракоў штодня. У наступным годзе плануем зрабіць тры фунгіцыдныя апрацоўкі, як гэта адбываецца ва ўсіх вядучых гаспадарках, каб атрымаць аптымальна высокія ўраджаі”.\nАле кіраўніцтва сельгаспрадпрыемства радуюць не толькі поспехі раслінаводства. У жывёлагадоўлі сітуацыя таксама склалася нядрэнная. Маецца стабільнае пагалоўе буйной рагатай жывёлы — каля 5300 галоў, свіней — каля 3000; птушкі — 46 тысяч. І ўсе напрамкі жывёлагадоўчай гаспадаркі па выніках работы за 9 месяцаў таксама з’яўляюцца рэнтабельнымі. “Асабліва радуе, што вытворчасць ялавічыны сёлета прыносіць высокі прыбытак, — гаворыць Іван Лянько. — Раней яна была стратнай ці спрацоўвалі “нуль у нуль”. Рэнтабельнасць цяпер — каля 27%. Гэта нядрэнны вынік”.\nСтабільнасць у мяса-малочнай сферы была дасягнута дзякуючы практычна двухгадоваму запасу кармоў. Як адзначыў дырэктар, высокая якасць сіласу абумовіла і яго спажыванне. З мінулага года таксама яшчэ маецца запас сенажу, нарыхтаванага з люцэрны. Практычна на 100% забяспечаны камбікармамі для БРЖ, дойнага статка, свінагадоўля ўвогуле пераведзена на кармленне камбікормам. Таксама ўжываюцца розныя біялагічныя дабаўкі, шырока выкарыстоўваецца ў кармленні шрот.\nУжо поўным ходам ідзе падрыхтоўка сельскагаспадарчай тэхнікі да наступнай пасяўной. Таксама запланавана закупка новай. Так, за апошні час набыты тры збожжаўборачныя камбайны, бульбяны сартавальны пункт, у планах — замена старых прэсаў для прасавання сена, саломы, гноераскідвальнікаў на больш сучасныя. Бо там, дзе тэхналагічныя моманты ўжо не адпавядаюць патрабаванням, неабходна абнаўляць тэхніку.\nВажным складаемым поспеху з’яўляецца і добры калектыў спецыялістаў. На пасадах загадчыкаў фермаў знаходзяцца працаўнікі, якія маюць за плячамі вялікі багаж уменняў і навыкаў. Паменшылася цякучасць кадраў, шмат у чым дзякуючы павелічэнню заработнай платы. У канцы года плануецца выплата так званай трынаццатай зарплаты.\nСярод лепшых працаўнікоў гаспадаркі — намеснік дырэктара па раслінаводстве Юрый Зяньковіч, галоўны аграном Мікалай Кулік, намеснік дырэктара па механізацыі Міхаіл Мінец, галоўны інжынер Міхаіл Голец, механікі Вячаслаў Цаброў, Генадзь Гаўрыловіч, галоўны заатэхнік Мікалай Сячко, механізатары Міхаіл Горбач, Аляксандр Скамароха, Мікалай Скамароха, Уладзімір Корсюк, вадзіцелі Аляксандр Астапеня, Сяргей Сячко, Вадзім Сячко, Юрый Кандратовіч, маладыя кадры — Аляксандр Рыла, Сяргей Пілат, Віталь Ждановіч і многія іншыя.\nАсноўная мэта, якую ставіць перад сабой кіраўнік, — каб кожны працаўнік гаспадаркі ішоў на работу з задавальненнем. Каб кожны адчуваў сваю запатрабаванасць і, адпаведна, аддачу ў выглядзе дастойнага заробку.\nДырэктар ААТ “Семежава” Іван Лянько і намеснік дырэктара па раслінаводстве Юрый Зяньковіч лічаць, што сёння сельская гаспадарка проста не можа жыць без укаранення сучасных тэхналогій. Толькі такім чынам можна дасягнуць рэнтабельнасці ў вытворчасці.\nНА ЗДЫМКУ: (злева направа) І. Лянько і Ю. Зяньковіч.\nСамую высокую ў раёне ўраджайнасць збожжавых культур — 63,2 ц/га — атрымалі сёлета хлебаробы ААТ “Семежава”, што дало падставу назваць іх лідарамі ўборачнай. Сярод дзесяці збожжавых экіпажаў працаваў і маладзёжны ў складзе Дзмітрыя Ражко і Сяргея Кіені, якія ніколькі не саступалі сваім старэйшым таварышам.\nНА ЗДЫМКУ: Дзмітрый Ражко.\nВажкі ўклад на ўборцы цукровых буракоў зрабіў Міхаіл Горбач, які кіраваў буракаўборачным камбайнам. Цяпер перадавы механізатар шасцімятровым дыскатарам вядзе апрацоўку плошчаў, дзе плануецца пасеяць ячмень.\nНА ЗДЫМКУ: М. Горбач на 250-гектарным полі брыгады 1.\nТэхніка заўсёды патрабуе ўвагі да сябе: перад наступнай сельскагаспадарчай кампаніяй яна павінна працаваць як гадзіннік. Таму неабходна перагле-дзець усе механізмы, зношаныя – замяніць. Для гэтага гаспадарка ўжо закупіла неабходныя запасныя часткі.\nНА ЗДЫМКУ: рамонт на мехмайстэрні вядуць Дзмітрый Ражко і Сяргей Волкаў.\nЗначную ўвагу ў гаспадарцы надаюць павышэнню ўраджайнасці сельскагаспадарчых культур. Адным з важных складаемых з’яўляецца ўнясенне арганічных угнаенняў, паколькі на мінеральныя склалася высокая цана. Для гэтага ў ААТ “Семежава” створаны дзве групы па вывазцы арганікі.\nНА ЗДЫМКУ: звяно па ўнясенні арганічных угнаенняў аддзялення “Макраны” (злева направа) Фёдар Шкуцько, Павел Панцялейка, Сяргей Лянько, Аляксандр Васілеўскі, Аляксандр Есмантовіч, Мікалай Кавальчук (кіраўнік аддзялення).\nУ ААТ “Семежава” ведаюць толк у птушкагадоўлі, якая для гаспадаркі з’яўляецца добрай падмогай у выкананні праграмы “Мяса”. Семежаў-ская птушка ідзе нарасхват як у фірменным магазіне аграгарадка, так і гандлёвай сетцы раёна, вобласці і рэспублікі. Вось ужо на працягу шасці гадоў птушкаферму ўзначальвае Наталля Трухан.\nНА ЗДЫМКУ: Н. Трухан\nВ прошлые выходные прошла очередная сельскохозяйственная ярмарка\nНа Копыльщине прошел ежегодный районный смотр по благоустройству мехдворов


07 травень 2013, 15:25\nАляксндар Лукашэнка (архіўнае фота)\nСёньня Аляксандр Лукашэнка ўзяў удзел у цырымоніі пачатку будаўніцтва жылога комплексу «Магістар» для навуковай і творчай інтэлігенцыі. Пры гэтым ён выказаўся па некалькіх сюжэтах — ад помніка яму да масавага адпачынку расейцаў у Беларусі.\n«Што датычыцца дзеячаў, я катэгарычна супраць. Я супраць помніка першаму прэзыдэнту краіны. Прапаноў было столькі… Я сказаў: толькі пасьля маёй сьмерці, калі камусьці няма чаго рабіць. Я катэгарычны праціўнік ўзьвядзеньня гэтых помнікаў.\nГэта наша праца, вы трымайце мяне, як прэзыдэнта, плаціце заробак. Помнік для таго ці іншага дзеяча павінен быць у мазгах людзей».\nПра прыезд расейцаў\n«Нядаўна прайшла інфармацыя, што нас апанавалі расейцы на травеньскія сьвяты і няма ні аднаго вольнага месца ў гатэлях. Я ў душы радуюся гэтаму. Я даўно марыў аб тым, каб наша Беларусь стала жаданым кутком, куды людзі імкнуліся б прыехаць.\nІ гэта не самыя бедныя людзі, у іх ёсьць грошы.\nТое, што да нас едуць, каб паслухаць цішыню і адпачыць, — наша перамога.\nЁсьць і невялікі нэгатыў: расейцы пачалі скупляць жытло і падскочылі цэны на кватэры».\nПра плошчу дзяржаўнага сьцягу\n«Вы памятаеце, калі я стаў прэзыдэнтам, у мяне на аўтамабілі мацаваўся бел-чырвона-белы штандар, хоць я прыхільнік цяперашняй сымболікі. На рэфэрэндуме людзі выбралі гэтыя герб і сьцяг, пераважная большасьць выбрала гэта. Для мяне гэтыя сымбалі — душа народа.\nМы там адкрываем цэлы комплекс, які ўключае Палац незалежнасьці, выставачны комплекс (мы яго ў парадак прывялі). Гэты комплекс быў задуманы як апошняя буйная кропка ў спрэчках аб нашай незалежнасьці. Гэта дэманстрацыя таго, што ў гэтай краіне ёсьць усё — ад зямлі да герба, сьцяга і гэтага Палаца незалежнасьці, дзе будуць праходзіць асноўныя дзяржаўныя мерапрыемствы ад ўручэньня даверчых грамат замежнымі пасламі і да сустрэч з кіраўнікамі дзяржаў, якія прыяжджаюць да нас. Яны павінны прыяжджаць і бачыць, што Беларусь — гэта дзяржава, і нікому яе ні павярнуць, ні нахіліць нікуды больш не ўдасца. Гэта галоўны цэнтар нашай краіны, цэнтар незалежнасьці нашай дзяржавы.\nТаму да таго, што там расьпісваюць пра рэзыдэнцыі і іншае — стаўцеся да гэтага спакойна».\nПра дзень Перамогі\n«Што да Дня Перамогі, для мяне ён як для палітыка, прэзыдэнта — сьвятое. Я павінен умацаваць ў сьвядомасьці людзей гэтую вялікую перамогу, каб нашы дзеці і ўнукі не забыліся пра гэта.\nКалі ў пачатку 90-х былі гэтыя гады ліхалецьця, і ў нас ва ўладзе былі фактычна нацыяналісты, людзі ўжо баяліся насіць свае ордэны. Мне давялося ламаць гэтую сытуацыю.\nНе было б той Перамогі, мы б аб дэмакратыі сёньня не гаварылі. Мы б, згорбіўшыся, былі тут рабамі, і то ня кожны».


Таццяна Караткевіч – у Бабруйску (фота)\nІніцыятыўныя групы ў Бабруйску працягваюць ладзіць вулічныя пікеты па зборы подпісаў. Некаторыя з іх наведваюць прэтэндэнты на прэзідэнцтва. На мінулым тыдні ў Бабруйск прыязджаў Анатоль Лябедзька, а 11 жніўня з выбаршчыкамі сустрэлася Таццяна Караткевіч.\nУ Лунінцы на “Палессеэлектрамашы” пашпартныя дадзеныя для падпісных лістоў узялі з асабістых спраў работнікаў\nБабруйск: назіральніку не паведамілі пра паседжанне ТВК па вызначэнні ўчасткаў для галасавання\nУ раёнках Магілёўскай вобласці – асвятленне выбарчай актыўнасці ініцыятыўнай групы толькі Аляксандра Лукашэнкі\nСалігорская раёнка раскрытыкавала назіральніка за ацэнку працэсу стварэння раённай камісіі\nУ Бярозе з’явіліся налепкі з заклікам да байкоту выбараў (фотафакт)\nУ нядзелю зраніцы жыхары Бярозы змаглі пабачыць налепкі “Байкот” у розных месцах горада. Прайшло больш за суткі, але да гэтага часу многія налепкі знаходзяцца на сваіх месцах, у тым ліку -- на прыватных крамах, прыпынках, слупах каля жылых дамоў.\nПершыя альтэрнатыўныя пікеты ў Смаргоні – за Лябедзьку (фота)


Аладзіна фільм дата выхаду ўжо вядомая\nДата выхаду фільма Аладзіна\nУ 2019 годзе Галівуд прадставіць чарговую экранізацыю казкі Аладзіна, дата выхаду паўнаметражнага фільма чакаецца 23 мая 2019 года. На сённяшні дзень вядома, што галоўную ролю Джына згуляе Уіл Сміт, а рэжысёрам і аўтарам сцэнарыя стане Гай Рычы. Дапамога ў напісанні сцэнара яму склалі Тэд Эліёт, Рон Клемент і Джон Огаста.\nРолю Аладзіна згуляе Мена Массуд - 26 гадовы Канадскі акцёр Егіпецкага паходжання. Прынцэсу Жасмін даверылі выканаць ангельскай акторцы, спявачцы і музыкантке Наомі Скот, якую вы можаце памятаць як Кімберлі з фільма «Магутныя рэйнджары».\n. Пасля заканчэння здымак Гай Рычы абвясціў дату выхаду фільма Аладзіна, які пакажуць у Расіі 23 мая 2019 года.\nПа сюжэце фільма Аладзіна улюбляецца ў прынцэсу Жасмін і спрабуе зрабіць усё магчымае, каб быць з ёю разам. Перашкодзіць яму ў гэтым зможа Джафар, пераследуючы карыслівыя мэты. Галоўны саветнік у Аграбе апантаны пошукамі чароўнай лямпы з мэтай прыгнёту свету. , Джафар хочет захватить целый мир. З дапамогай Джына, а мы памятаем, што для яго з'яўлення трэба пацерці лямпу 3 разы, Джафар хоча захапіць цэлы свет. Аднаго жадання візіра Аграбы будзе дастаткова для атрымання татальнага кантролю.\nАле Аладзіна не дапусціць выкарыстанне Джына ў карыслівых мэтах антыгероя і будзе змагацца з ім, абараняючы чароўную лямпу. Пакуль гэта ўся інфармацыя пра сюжэт карціны «Aladdin». Адзначу, што антыгероя Джафара згуляе нідэрландскі акцёр Марван Кензари.\n? Чытайце таксама: што вядома аб выхадзе фільма Фарсаж 10 ?\nСлоганам фільма Аладзіна выбралі выраз «Be yourself», якое асабліва актуальна цяпер. . Сучасныя людзі настолькі моцна пераймаюць зоркам кіно, што забываюць заставацца сабой. Заставацца моцнай асобай са сваім светапоглядам нашмат складаней, чым прыняць погляды насаджаныя кімсьці іншым. Карціна «Aladdin» паспрабуе данесці да сваіх гледачоў наколькі гэта важна заставацца сабой, але ці будзе іх мэсэдж пачуты, мы даведаемся пасля даты выхаду фільма. Сусветная прэм'ера Аладзіна запланаваная на 23 траўня адразу пасля фільма «Балканскі мяжу».\nАладзіна 23 мая 2019 года\nЭлвін і бурундукі 5\nСайлент Хіл 3 фільм


Вечныя нявесты: 10 зорак, якія не могуць выйсці замуж - 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ 2017 ⇒ Вечныя нявесты: 10 зорак, якія не могуць выйсці замуж\nАдной з «вечных нявест» з'яўляецца 36-гадовая Жанна Фрыске. Зорцы неаднаразова прыпісвалі раманы з такімі знакамітасцямі, як Аляксандр Авечкін, Улад Тапалаў, Дзмітрый Дзюжаў, Аляксей Чадов, Віталь Новікаў. Сама артыстка, у якой неаднаразова пыталіся аб якая не адбылася асабістым жыцці, абвяргае ўсе чуткі. Жанна заяўляе, што яна хоча прадуманых і моцных адносін. У 38-гадовай Камерон Дыяз таксама не атрымліваецца выйсці замуж. У дзівы было мноства прыхільнікаў сярод знакамітасцяў, але ніхто з іх так і не зрабіў Камерон прапанову. У 2009 годзе артыста была заручана з манекенщиком Полам Скалфором, але гэтыя адносіны да вяселля так і не дараслі.\nРэнэ Зеллвегер, якой ужо 41 год, не зусім заслужана лічыцца «вечнай нявестай». Яна ўжо была ў шлюбе са спеваком Кені Чэсні. Іх адносіны падоўжыліся ўсяго некалькі месяцаў, пасля чаго знакамітая акторка праз суд анулявала шлюб.\nСпявачка Кайлі Міноўг даўно марыць аб шлюбе. Зорка моцна перажывае з-за сваёй не адбылася асабістым жыцці, але адносіны з манекенщиком Андрэ Валенкозо даюць знакамітасці надзею на стварэнне сям'і. Сам жа каханы Кайлі ў рэзкай форме абвяргае ўсе чуткі аб хуткай вяселлі.\n33-гадовая тэлевядучая Анфіса Чэхава заяўляе, што яна не гатовая да вясельных клопатам і сумесным побыце з адным і тым жа чалавекам. У зоркі шмат прыхільнікаў, але пасля скандальнага разрыву з Уладзімірам Цішко Анфіса імкнецца трымаць сваё асабістае жыццё ў таямніцы.\nВяселле 40-гадовай супермадэлі Наомі Кэмпбэл з бізнэсмэнам-мільянерам увесь час адкладаецца. Зорка неодноратно распавядала прэсе пра сваё жаданне завесці сям'ю, але яе ўмілаваны не спяшаецца браць Наомі ў жонкі.\nШарліз Тэрон вельмі негатыўна ставіцца да пытанняў аб яе асабістым жыцці. Актрыса дзевяць гадоў пражыла разам з акцёрам Сцюартам Таунсенд, але адносіны так і не перараслі ў шлюб. Не так даўно знакамітасці вырашылі расстацца.\nДжэры Холіўэл, экс-спявачка групы Spice Girls ніколі не завадатар сур'ёзных раманаў і заўсёды разрывала адносіны, калі яны пагражалі перарасці ў нешта большае. У зоркі ёсць дачка, але, як распавядаюць сябры Джэры, славутасць не гатовая да шлюбу.\nКрысцін Дэвіс не жадае заканчваць адносіны шлюбам. На яе думку стварэнне афіцыйных пар з'яўляецца састарэлай мадэллю мінулага стагоддзя, якая не адпавядае сучаснаму свету. Хадзіла мноства чутак пра раманах зоркі, але Крысцін не пацвярджае і не абвяргае іх.\nДру Бэрымор нельга назваць «вечнай нявестай», яна два разы была замужам. Абодва шлюбу былі няўдалымі і ня падоўжыліся больш некалькіх месяцаў. Зорка перажывае пра сваю будучыню і вінаваціць у сваёй няўдалай асабістым жыцці бацькі, таму што маці адна выхоўвала Дрю.\nНаступная Артыкул Наколькі карысна рэгулярнае занятак фізкультурай\nБоты Givenchy з напуском\nЯк перамагчы сарамлівасць і нясмеласць


Занятак "Адносіны паміж людзьмі. Талерантнасць"\nГалоўная старонка > Занятак "Адносіны паміж людзьмі. Талерантнасць"\nАўтар Таццяна Фадзіна, г. Гродна\nТэма: «Птичку жалко?»\nМэта: дзеці змогуць растлумачыць, ад чаго залежаць адносіны паміж людзьмі; зразумець узаемасувязь паміж учынкам і яго наступствамі, спрагназаваць наступствы ўчынку.\n- фарміраваць талерантнае стаўленне да людзей;\n- выхоўваць пачуццё павагі да іх індывідуальнасці;\n- развіваць навыкі групавой работы, уменне аргументавана адстойваць пазіцыю, даваць ацэнку паводзінам герояў, прагназаваць сітуацыю, аналізаваць, рабіць высновы.\nМедыятэкст: «For The Birds »\nПадніміце руку тыя, хто лічыць сябе не падобным да іншых.\nЧаму так лічыш? Чым адрозніваешся?\nГэтая рыса спрыяе або перашкаджае зносінам з іншымі людзьмі?\nЦі ўплываюць падабенствы і адрозненні на ўзаемаадносіны паміж людзьмі? Як? Што можа аб'ядноўваць або раз'ядноўваць людзей?\nЗараз мы паглядзім мультфільм «О птичках». Гэта троххвілінны камп'ютарны анімацыйны ролік 2000 года, створаны кампаніяй Pixar. Сцэнар і пастаноўка Ральфа Эглестона (сцэнарыста мультфільмаў «Прынцэса і жаба» (2009), «Карпарацыя монстраў" (2001)).\nПаспрабуйце з самага пачатку вызначыць, як ён звязаны з нашай гутаркай.\nАкрамя таго, паводле афіцыйнага сайту Pixar, першыя чатыры птушачкі маюць імёны і індывідуальныя асаблівасці. Злева направа: Драбілка, Задзіра, Сноб і Неўратэнічка. Калі прыгледзецца яны паводзяць сябе згодна з іх імёнамі. Паспрабуйце вызначыць іх.\nПрагляд анімацыйнага роліка (у рэжыме стоп-кадр)\nСтоп-кадр №1 - момант, як прыляцела вялікая птушка і павіталася з вераб'ямі.\nЯк мульфільм звязаны з гутаркай? (Вялікая птушка адрозніваецца ад вераб'ёў і г.д.)\nЦі змаглі вы вызначыць, як завуць першых чатырох вераб'ёў?\nЧаму вы назвалі іх менавіта так?\nЯк паводзілі сябе вераб'і да прылёту вялікі птушкі?\nЗ якім настроем прыляцела да вераб'ёў вялікая птушка? Як вы гэта вызначылі?\nСпрагназуйце далейшыя дзеянні вераб'ёў ў адносінах да вялікай птушкі. На чым грунтуюцца вашыя здагадкі?\nПрацягваем прагляд. Пацвердзяцца ці не вашы здагадкі.\nСтоп-кадр №2 – момант, як вялікая птушка вісіць на дроце на двух пальцах.\nЦі змянілася паводзіны вераб'ёў ўнутры зграі са з'яўленнем вялікай птушкі? Як вы лічыце, чаму?\nЯк паводзілі сябе вераб'і ў адносінах да вялікай птушкі?\nЦі змянілася стаўленне вялікі птушкі да вераб'ёў? Чаму вы зрабілі такую выснову?\nПадумайце, чым скончыцца іх сустрэча? Чаму вы так лічыце?\nПрагляд мультфільма да канца. Пацвердзяцца ці не вашы здагадкі?\nПасля прагляду да канца прапанаваць падабраць прыказку, якая магла б стаць слоганам гэтага мультфільма. (Спачатку ў парах. Потым пары аб'ядноўваюцца ў групы аргументуюць свой варыянт. Кожная група - 1 прыказка). Варыянты адказаў: Добра смяецца той, хто смяецца апошнім. Не капай другому ямы - сам у яе патрапіш.\nПрагляд мультфільма цалкам яшчэ раз для цэласнага ўспрымання.\nЗ якім настроем вы глядзелі гэты мультфільм?\nЯк гукавое суправаджэнне, графіка дапамаглі стварыць неабходнае настрой? (Вясёлая музыка, пацешная міміка птушачак, дынамічнасць)\nКаму вы сімпатызавалі і чаму? (Акцэнт на тэме «Птушку шкада?»)\nЯк вы лічыце, чаму за гэты мультфільм далі прэмію Оскар?\nЧаму вучыць гэты мультфільм?\n3 групы. Выказаць здагадку, як бы развіваліся падзеі, калі б ...\n1. шкодны верабей трапіў у зграю вялікіх міралюбных птушак;\n2. вялікая птушка варожа адрэагавала на ўчынкі вераб'ёў;\n3. вераб'і паставіліся б добразычліва да з вялікай птушкі.\nУ гэтых трох хвілінах абыгрываецца сітуацыя, у якую, несумненна, трапляў кожны. Няма розніцы ці мы былі сярод тых птушак-вераб'ёў, якіх была большасць і яны імкнуліся хутчэй вярнуць звыклае жыццё, пазбаўляючыся ад «лішніх» суродзічаў або, мы, падобна той жыццярадаснай птушачцы, навязвалі сваю прысутнасць іншым, шчыра не заўважаючы, што ўсім надакучылі. Важна толькі тое, як мы вядзем сябе ў гэтай сітуацыі. Менавіта паводзіны і ўчынкі людзей у падобных выпадках высмейваюцца ў гэтай кароткаметражцы. Кожны атрымлівае па заслугах. Вось пра што нагадваюць нам стваральнікі. Значэнне ва ўзаемаадносінах паміж людзьмі маюць ўчынкі, а не рысы падабенства або адрознення.\nМараль пра птушак такая: будзь прыязным і спагадлівым, з любой сітуацыі выходзіць з гумарам.\nP.S. Працуючы з такім пацешным і пазітыўным ролікам, складана разважаць на сур'ёзныя тэмы. Але, калі кагосьці цікавіць тэма ўзаемаадносін паміж людзьмі, заснаваных на адрозненнях і падабенствах, то магу параіць папрацаваць з:\n1. выказваннем Антуана дэ Сэнт-Экзюперы: «Калі я ў чымсьці да цябе не падобны, я гэтым зусім не абражаю цябе, а, наадварот, дапаўняю.» Або Jonathan Davis "You laugh at me because I'm different, I laugh at you because you're all the same. " (Вы смяецеся з мяне, таму што я адрозніваюся ад вас, а я смяюся з вас, таму што Вы не адрозніваецеся адзін ад аднаго!)\n2. Дэматыватарамі і матыватарамі:\n3. відэа: https://www.youtube.com/watch?v=L5F5rZv_JfY \nЗыходны URL: http://www.nastaunik.info/node/15663


Агляд гульні Super Jumpy Ball - Game Russ\nSuper Jumpy Ball – вельмі вясёлы і цікавы жанр дзеянняў і галаваломкі. Гэтая чароўная гульня – вясёлая гульня, нягледзячы на просты выгляд. У гульнявым працэсе асноўнай мэтай кожнага з этапаў з’яўляецца правядзенне вясновага мяча, і гулец павінен весці яго праз перашкоды, такія як пілы, дзіды і шчыліны.\nУ гульні Super Jumpy Ball у раздзеле NFL Squad і асноўных этапах мэта складаецца ў тым, каб гульцы дайшлі да чырвонага сцяга, каб перайсці на наступны ўзровень, але на кожным этапе таксама ёсць зорка для збору, якая ў выпадку атрымання. Вы атрымліваеце больш ачкоў. Збор гэтай зоркі часцяком нашмат складанейшы, чым дасягнуць сцяга, што робіць яго складаным, але непрыемным момантам для тых, хто дасягнуў канца сцэны. Аднак у іх часта гуляюць без лёгкіх зорак, і задавальненне ад праблем памяншаецца, і гульцы могуць лёгка завяршыць гульню, не разглядаючы іх.\nУ гульні Super Jumpy Ball асноўнымі этапамі з’яўляюцца аднакарыстальніцкія, таксама ёсць магчымасць гуляць у шматкарыстальніцкія лакальныя, уключаючы іншыя рэжымы гульні. У гэтым стандартным выпадку мэта складаецца ў тым, каб дасягнуць сцяга. Пры пераходзе да чырвонага сцяга ў канцы сцэны вы павінны пазбягаць зносін з дзідамі і піламі. У гэтым выпадку, як ужо гаварылася вышэй, у працэсе ўзнікае зорка, якая дадае масу праблем і захапленняў.\nУ цэлым у Super Jumpy Ball налічваецца сорак разнастайных і складаных этапаў. У кожнага ёсць розныя планы для перамяшчэння. У гульні таксама ёсць некалькі іншых рэжымаў для забавы. Адным з такіх тыпаў рэжымаў з’яўляецца баскетбольны рэжым, які ставіць вас у адзін крок з баскетбольным рухам. Мэта складаецца ў тым, каб пакласці свой рытуальны і смешны мяч на рынгу, што вельмі складана, а разам з баскетбольным рэжымам існуюць бясконцыя рэжымы, рэжым барацьбы з дзідамі і рэжым бясконцых бегуноў, якія вельмі прывабныя. .\nSuper Jumpy Ball мае інтуітыўна зразумелы дызайн, які візуальна прывабны і выкарыстоўвае прывабныя спалучэнні колераў. У гэтай гульні ёсць касмічная і тэкставая музыка, распрацаваная так, каб адпавядаць атмасферы гульні на іх узроўні і не вельмі якаснай, але змаглі задаволіць патрэбы ў гэтай гульні. Механіка гульні Super Jumpy Ball простая і гладкая, і ніякіх праблем з яе выкананнем няма. Адзіны недахоп гэтай гульні складаецца ў тым, што пасля некалькіх крокаў гульнявы працэс можа здацца паўтаральным і непрыемным. Але ў цэлым гульня па-свойму займальная гульня, і для вольнага часу гульцы могуць ствараць захапляльныя і складаныя моманты.\nУвогуле, захапляльная гульня Super Jumpy Ball мае шмат пацешных рэжымаў, якія акрамя арыгінальнага рэжыму для аднаго гульца могуць мець шматкарыстальніцкія рэжымы, якія могуць ствараць цікавыя моманты для гульцоў. Гульня вельмі інтуітыўна з пункту гледжання графікі, і кожны з этапаў звычайна распрацаваны так, каб быць унікальным адзін для аднаго.\nТэгіSuper Jumpy BallАгляд гульні\nМагчымасць выканання шматкарыстальніцкай лакальнай сувязі\nРозныя этапы і рэжымы


Падмуркі дамоў Луцкевічаў у парку Купалы захаваюць | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nРабочыя, якія ладзяць рэканструкцыю ў менскім парку Янкі Купалы, не будуць праводзіць камунікацыі праз падмуркі дамоў братоў Луцкевічаў.\nНекалькі месяцаў таму ў Купалаўскім скверы пачаліся працы па добраўпарадкаванні: пракладка новых сцежак, усталяванне дадатковага асвятлення, пракладка камунікацый. У выніку будаўнікі дакапаліся да падмуркаў вядомых напачатку мінулага стагоддзя лазняў Плаўскага, дзе мылася сталічная інтэлігенцыя, у тым ліку Янка Купала, а таксама да падмуркаў дамоў беларускіх адраджэнцаў Івана і Антона Луцкевічаў. Да апошняга часу рэшткам будынкаў пагражала зруйнаванне, але цяпер, здаецца, іх не крануць. Пра гэта «Новаму Часу» распавёў вядучы навуковы супрацоўнік Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы Павел Каралёў, які назіраў за тым, як вядуцца працы, і змагаўся за захаванне выяўленых падчас іх каштоўных артэфактаў.\nСпачатку планавалася, што праз падмуркі дамоў Луцкевічаў правядуць трубу для адводу вады, але яе, на шчасце, праклалі міма, хоць і ўшчыльную да падмуркаў. Цяпер праз іх мусілі пракласці траншэю з кабелем для новага фантану, які будуе «БПС-Банк».\n— Удалося дамовіцца з рабочымі, што кабель абыйдзе падмуркі. Я таксама звязваўся з банкам, яны сказалі, што выступаюць за захаванне спадчыны, — распавёў Павел Каралёў. — Адзінае, што не ўдалося зрабіць — спыніць пракладанне сцежкі праз падмурак аднаго з дамоў, там некалькі ўзроўняў цэглы прыбралі. І цяпер яшчэ капаюць траншэю пад асвятленне, таксама часткова бетон і кладку прыбяруць.\nКаб зберагчы падмуркі і надаць ім ахоўны статус, Павел Каралёў падаў заяўку на ўнясенне іх у Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў.\n— Але, ведаючы сітуацыю, спадзеву на ўключэнне падмуркаў у Спіс мала, — зазначае вядучы навуковы супрацоўнік музея. — А далей трэба будзе зрабіць мемарыялізацыю, паказаць межы гэтых падмуркаў. Ёсць думка звярнуцца з такой прапановай у «БПС-Банк», гэта не патрабуе вялікіх выдаткаў.\nПавел Каралёў спадзяецца, што калі-небудзь можна будзе надбудаваць на падмурках драўляныя дамы, каб паказаць, як яны выглядалі ў арыгінале, і зрабіць там музей.


Беларусы купілі 109 квіткоў на Алімпіяду ў Бразіліі\nТалісманы Алімпіяды ў Бразіліі. Фота olympic-champions.ru\nБеларускія заўзятары купілі 109 квіткоў на Алімпіяду ў Бразілію, найдаражэйшы квіток каштаваў амаль Br 3 тысячы.\nПра гэта паведаміла карэспандэнту БелТА намесніца галоўнага бухгалтара прадпрыемства «Цікетпро» Аксана Ліпай. Самы дарагі білет, набыты беларусамі, абышоўся ў Br 2 866,14; самы танны каштаваў Br 204,03.\nЗначная іх частка – гэта квіткі на цырымоніі адкрыцця і закрыцця Алімпіяды (42 штукі). Таксама беларусы паедуць падтрымаць спартоўцаў у на спаборніцтвах па атлетыцы, боксе, спартыўнай і мастацкай гімнастыцы, водных відах спорту, вялікім тэнісе.\nАлімпіяда ў Бразіліі: у Рыа не засталося грошай\nБеларускія баскетбалісткі згуляюць на алімпіядзе ў Рыа\n«У цэлым асаблівага ажыятажу вакол квіткоў на Алімпійскія гульні не было. На гэта мог паўплываць шэраг фактараў, сярод якіх рознага роду асцярогі, звязаныя з наведваннем Бразіліі, значныя фінансавыя выдаткі на пералёт і знаходжанне ў краіне. Бліжэй да Алімпіяды, па меры таго, як нашыя спартоўцы заваёўвалі алімпійскія ліцэнзіі, беларусы выяўлялі цікавасць да квіткоў на пэўныя віды спорту, але куплена ў апошнія месяцы было толькі некалькі квіткоў », – адзначыла Аксана Ліпай.\nXXXI летнія Алімпійскія гульні пройдуць з 5 да 21 жніўня ў Бразіліі. Асноўнай пляцоўкай будзе Рыа-дэ-Жанейра. Спаборніцтвы таксама адбудуцца ў Сан-Паўлу, Бразільі, Белу-Арызонце і Сальвадоры. Кампанія «Цікетпро» выступае афіцыйным распаўсюднікам квіткоў на Рыа-2016 у Беларусі.\nКалі ўзяць пад увагу, што насельніцтва Беларусі афіцыйна складае 9,5 млн чалавек, то на Алімпіяду паедзе блізу 0,001 % грамадзянаў Беларусі.\nТэгі: Алімпіяда-2016, спорт


Вярбоўка давяла да псіхушкі | Новы Час\nМне ўдалося адшукаць Улада Міхайлава — таго самага інфарматара, які ў 2007 годзе даў рэзанансныя інтэрв’ю польскім СМІ наконт сваёй супрацы з КДБ.\n— Гісторыя доўгая. У сакавіку 2007 года (прызнанне было дадзенае зімою 2007-га) я выехаў з Польшчы на дыпламатычнай машыне. Калі я прыехаў у Гомель, з-за гісторыі з вярбоўкай я вельмі моцна пасварыўся са сваімі сябрамі. Пайшоў на мост — хацеў скочыць, скончыць жыццё самагубствам. Не паспеў — мяне затрымала міліцыя. Даставілі ў РАУС і прапанавалі: ці ідзеш дадому, ці едзеш у шпіталь. Я не мог пайсці дадому — мне было вельмі дрэнна, таму вырашыў легчы на абследаванне ў шпіталь. Мне вызначылі дыягназ “паранаідальная шызафрэнія, паставілі на ўлік. Я прабыў там недзе 4 месяцы. Пасля пайшоў вучыцца — паступіў у гомельскі ўніверсітэт.\n— Я баяўся. Мне ўвесь час тэлефанавалі нейкія людзі, якія крычалі ў слухаўку “Мы цябе даб’ем і іншую такую лухту. Не ведаю, хто гэта быў. Скідваў — пачыналі званіць на хатні тэлефон.\nГод вярбоўкі КДБ скончыўся для 25-гадовага Улада Міхайлава 2-й групай інваліднасці па дыягназе “паранаідальная шызафрэнія.


Чаму не спраўдзіліся змрочныя прагнозы наконт «Партызанскага маршу»? - Заўтра тваёй краіны\nКарбалевіч тлумачыць гэта двума чыньнікамі.\n– Падчас папярэдняга маршу пратэсту 11 кастрычніка супрацоўнікі МУС вялі сябе вельмі брутальна, – нагадаў Карбалевіч. – Актыўна выкарыстоўвалі спэцсродкі, затрымалі 617 чалавек.\nУвесь тыдзень кіраўнікі сілавых структур напружвалі абстаноўку, пужалі прымяненьнем баявой зброі ці нейкімі нібыта плянуемымі правакацыямі. Здавалася, што паводле зададзенага ўладамі альгарытму падчас «Партызанскага маршу» 18 кастрычніка можна было чакаць яшчэ больш жорсткага разгону, хапуна і ўжываньня спэцсродкаў.\nАднак насамрэч нядзельны марш прайшоў адносна спакойна. Спэцсродкаў практычна не ўжывалі. Затрымана «ўсяго» 239 чалавек.\nЧаму не спраўдзіліся самыя змрочныя прагнозы? Тлумачу гэта двума чыньнікамі.\nПа-першае, жорсткасьць сілавікоў 11 кастрычніка была рэакцыяй на наведваньне Лукашэнкам СІЗА КДБ. Яму трэба было прадэманстраваць, што ён не слабы. І калі ўжо і рабіць жэст да кампрамісу, то з пазыцыі сілы.\nПа-другое. Гэтым разам пратэстоўцы зьбіраліся не як звычайна каля Стэлы, а у іншым месцы, на Партызанскім прасьпекце. Калі людзі зьбіраюцца каля Стэлы і рухаюцца да Палаца Незалежнасьці, то, мусіць, Лукашэнка насамрэч лічыць, што народ ідзе штурмаваць ягоную рэзідэнцыю. Адсюль ўсе вялізныя захады перасьцярогі, залішняя брутальнасьць, выкліканая адчуваньнем небясьпекі.\nА ад Партызанскага прасьпекту да рэзідэнцыі далекавата. Можна расслабіцца.


Жыццёвыя шляхі Якуба Коласа праляглі і на Случчыне. Некаторыя даследчыкі яго жыцця і творчасці лічаць, што паэт пабываў у гэтым кутку Беларусі яшчэ да кастрычніка 1917 года, а свае ўражанні выкарыстаў пры напісанні паэмы «Новая зямля» і трылогіі «На ростанях». Магчыма, так яно і было, аднак дакументальных пацвярджэнняў гэтага ў аўтара няма. А вось што дакладна вядома, то гэта яго праца ў Слуцку ў пачатку 1920-х гадоў выкладчыкам на курсах па падрыхтоўцы настаўнікаў для выкладання ў школах на беларускай мове.\nУ летапісе жыцця і творчасці Якуба Коласа ёсць запіс за 1921 год: «Да 10 ліпеня. Наведвае Слуцк. Знаёміцца з настаўніцкімі курсамі». Запіс за 1923 год: «Чэрвень, 29 – ліпень, 30. У г. Слуцку на настаўніцкіх курсах чытае лекцыі па граматыцы і методыцы выкладання беларускай мовы». 3 ліпеня 1923 года Якуб Колас пісаў сваёй жонцы Марыі Дзмітрыеўне: «...Затрымаўся я покі што на кватэры загадчыка аддзела народнае асветы. Жыву ў яго ўжо цэлую пору. Нічога. Жыць можна. Кормяць добра. Учора вечарам заходзіў на курсы. Заўтра толькі пачну выкладаць. Заўтра мне будзе адведзена дзве гадзіны часу».\nА вось што Якуб Колас напісаў пра настаўніцкія курсы ў Слуцку Марыі Дзмітрыеўне ў пісьме за 4 ліпеня: «Чытаў я дзве гадзіны: першая гадзіна была адведзена пад граматыку; другая – пад методыку. Методыку я пачаў чытаць з сярэдзіны, з таго месца, дзе гутарка ідзе аб тым, як трэба даваць практычныя лекцыі. Такое чытанне выклікана тым, што курсанты даюць практычныя лекцыі і, каб панавіць у памяці педагагічныя прынцыпы, прыйшлося з гэтага і пачаць. Слухалі незвычайна ўважліва. Я вельмі рад, што захапіў з сабою методыку. Курсы тут пастаўлены незвычайна грунтоўна. Дысцыпліна на курсах самая строгая. Курсантаў 150 чалавек, і ходзяць усе да аднаго. Курсы пачынаюцца роўна з 10 гадзін. Да 12 г. ідуць практычныя лекцыі, практыкуюць самі курсанты. Кожны дзень даецца чатыры лекцыі. А 12 гадзіне прыходзяць лектары. Чытаюцца лекцыі да 4 гадзін. У 6 гадзін ідуць кружкавыя заняткі палітычнага зместу. У сем – канферэнцыі наконт пробных лекцыяў. Канчаюцца курсы ў 8 гадзін вечара. Курсанты так заняты, што не маюць часу пайсці ў горад…».\nСклад курсантаў нельга назваць аднародным: сярод іх былі мужчыны і жанчыны, людзі рознага ўзросту, сацыяльнага паходжання, адрозніваліся яны і па сваіх характарах, поглядах, узроўню прафесійнай падрыхтаванасці. З пісьмаў Якуба Коласа: «Я ўспеў сёння па граматыцы зрабіць дыктоўку. Сшыткаў 70 ужо перагледзеў. Няграматна напісана ў двух. Чатыры напісалі зусім граматна. Большасць – здавальняюча, многа – добра. Сярод слухачоў чалавек 15 ёсць з вышэйшаю асветаю… Сярод старых настаўнікаў прыхільнасці да беларускасці няма, але гэта не перашкаджае ім пісаць цэлымі вечарамі план лекцыі па-беларуску. Калі не здолее сам, ідзе да другога і перакладае на беларускую мову. Канферэнцыі адбываюцца на беларускай мове, пратаколы вядуцца па-беларуску. Сярод слухачоў ёсць такія хлопцы, што не прапусцяць ніводнага небеларускага слова. І калі часамі пачынае хто блытаць беларускую і расейскую мову, як гэта было раз на агульным сходзе, то з 10-15 месц ад слухачоў і слухачак чуюцца падказванні. Ёсць настаўнікі і настаўніцы, якія зусім правільна, бойка і жыва даюць лекцыі па-беларуску».\nПаводле Якуба Коласа, праграма курсаў была распрацавана Народным камісарыятам асветы Беларусі. На чале Слуцкіх настаўніцкіх курсаў стаяла курсавая рада, у якую ўваходзілі загадчык курсаў, лектары, групаводы, прадстаўнікі саюза працаўнікоў асветы і аддзела асветы акруговага выканаўчага камітэта, прадстаўнік слухачоў курсаў. Для курсантаў чыталі лекцыі па гісторыі рэвалюцыйнага руху, палітычнай эканоміі, дзяржаўным будаўніцтве, гістарычным матэрыялізме, прыродазнаўстве, гігіене, беларускай мове і методыцы выкладання роднай мовы. Акрамя асноўных лекцый рада курсаў прадугледзела спецыяльныя даклады аб працоўных метадах у школе і аб дынаміцы школьных сістэм. А яшчэ былі лекцыі «па прафесіянальнаму руху і па гісторыі рэлігіі». Заняткі на курсах адбываліся ў памяшканні другой сямігодкі (цяпер гімназія №1 горада Слуцка), дзе і жыла большая частка курсантаў.\nЯкуб Колас не толькі чытаў лекцыі на курсах, але і знаёміўся з бытам настаўнікаў, сустракаўся з удзельнікамі мастацкай самадзейнасці, з жыхарамі Случчыны. У адным з пісьмаў да Марыі Дзмітрыеўны ён напісаў: «Быў раз у тэатры. Гралі саматугам. Але адмовіцца нельга было. Тэатр пачаўся а 12 гадзіне ўночы. Скончыўся каля 4-х. Гэта ўжо такі слуцкі звычай». А вось – з іншага пісьма: «Учора быў у гасцях у загадчыка курсаў Сяргея Антонавіча Бярозкі. Гэта ўжо пажылы настаўнік, адлічны арганізатар, чалавек дзела». С.А. Бярозка да Слуцка працаваў выкладчыкам славеснасці ў настаўніцкіх семінарыях ў Беластоку, Вільні, выхоўваў дваіх дзяцей – сына і дачку, якім у 1923 годзе было 17 і 16 гадоў адпаведна. Якуб Колас заўважыў, што «сын незвычайна даравіты хлопец. Навейшую расейскую літаратуру ведае, як прафесар, разважае па-прафесарску. Незвычайна начытаны, мае фенаменальную памяць: яму досыць прачытаць падручнік па хіміі старонак на 200, і ён будзе помніць усе формулы... Скончыў драматычную студыю, піша вельмі талентна расейскія вершы, пераймае крыху Блока, Брусава, імажыністаў, але формы, змест, пачуццё злучаюцца гарманічна і вельмі прыгожа... Сястра яго Наталля – мілая, разумная, інтэлігентная дзяўчына. Брат і сястра страшна прывязаны адно к другому. Хлопец хваравіты, схілен да прастуды... Калі я пазіраў на гэтага юнака, то мне чамусь напомніў ён Максіма Багдановіча і сваёю інтэлігентнасцю і сваёю паэзіяю...».\nДарэчы будзе сказаць, што Якуб Колас не памыліўся: сын С.А. Бярозкі Георгій з цягам часу стаў празаікам, крытыкам, літаратуразнаўцам. У 1927 годзе ён скончыў філалагічны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта, працаваў кінарэжысёрам. У 1941 годзе добраахвотна пайшоў на фронт, пасля Вялікай Айчыннай вайны жыў і працаваў у Маскве. З 1945 года – член Саюза пісьменнікаў СССР, пісаў на рускай мове. Георгій Бярозка ўпершыню ў беларускай крытыцы і літаратуразнаўстве ўзняў пытанні ўзаемаадносін формы і зместу, эвалюцыі літаратурных жанраў і стыляў, гістарызму ў падыходзе да стварэння і ўспрымання літаратурных твораў. У цэнтры ўвагі пісьменніка былі гераізм народа ў Вялікай Айчыннай вайне, патрыятызм, вернасць салдацкаму абавязку, мірныя будні воінаў Савецкай Арміі, жыццё і быт працаўнікоў вёскі і гарадскіх рабочых. Георгій Бярозка – аўтар раманаў «Мирный город», «Сильнее атома», «Необыкновенные москвичи», «Присутствие необычайного», аповесцяў «Красная ракета», «Любить и не любить», «Знамя на холме», «Донесение», «Вечер воспоминаний» і іншых твораў, якія былі змешчаны ў перыядычным друку, выходзілі асобнымі выданнямі. Памёр Георгій Сяргеевіч Бярозка 2 лістапада 1982 года, пахаваны на Ваганькаўскіх могілках у Маскве.\nЗ цеплынёй пісаў Якуб Колас і пра некаторых іншых случчан. Напрыклад: «Сёстры Марыя Стагановіч і Людміла Гітковіч – мілыя, слаўныя настаўніцы. Валодаюць ідэальна беларускаю моваю, талковыя, разумныя». Людміла Гітковіч (дзявочае прозвішча Стагановіч) удзельнічала ў рабоце беларускага культурна-асветніцкага гуртка «Зарніца», які быў створаны ў снежні 1917 года моладдзю вёсак Старыца і Слабада-Кучынка (цяпер гэтыя вёскі знаходзяцца ў Капыльскім раёне). У пісьме Марыі Дзмітрыеўне ад 20 ліпеня Якуб Колас заўважыў: «Адна настаўніца-курсантка паказала мне маленькі сшытачак вершаў свае дачкі. Я пакажу табе гэтыя вершы. Дачка яе – дзяўчынка гадоў 15-16, мала вучылася. Нядаўна яна прыехала сюды. Талент у яе, бясспрэчна, ёсць, і талент вялікі. Мне хочацца як-небудзь прыстроіць яе ў Белтэхнікуме. Яна страшна хоча вучыцца. І будзе крыўдна, калі яна так загіне...». Цікава было б даведацца аб лёсе дзяўчынкі, пра будучыню якой непакоіўся Якуб Колас.\nНе засталося па-за ўвагай Якуба Коласа і тое, што «слуцкія крамы пустыя. Хацеў купіць сабе грабеньчык, дык і таго не знайшоў». У адным з пісьмаў ён, звяртаючыся да сына Юркі, напісаў: «Калі вярнуся дадому, то ў Мінску куплю табе што-небудзь, бо ў Слуцку гола і пуста ўсякіх цацак». А вось яшчэ з аднаго пісьма: «Слуцкія крамы абсалютна бедныя. Каб Слуцк быў такі, як Мінск, па велічыні, і параўнаць іх тавары, то Слуцк аказаўся б разоў у 25 бяднейшым».\nАкрамя лекцый Якуб Колас чытаў слухачам курсаў паэму «Новая зямля», аб чым пісаў Марыі Дзмітрыеўне: «Учора вечарам (8 ліпеня – А. Ж.) чытаў першы раз «Новую зямлю». Адзін слухач курсаў, непрыхільнік беларускасці, зазначыў беларусу: «Я не ведаў, што па-беларуску можна так пісаць. Зарэжце мяне, калі я не навучуся беларускай мове».\nПісьменнік Ян Скрыган (1905–1992; у 1919–1924 гадах вучыўся ў Слуцку ў школах першай і другой ступені, гімназіі, у Слуцкім сельскагаспадарчым тэхнікуме, які пакінуў пасля чацвёртага курса ў 1924 годзе, і прыкладна год працаваў у рэдакцыі слуцкай акруговай газеты «Вясковы будаўнік») у абразку «Настаўнік» пісаў: «У маленстве маім ёсць адна вельмі яркая дата. Недзе ў пачатку дваццатых гадоў у Слуцку, на Манастыршчыне, на беразе рэчкі, я суняўся каля чалавека, які паволі адзяваўся,толькі што пакупаўшыся. Я стаяў і глядзеў на чалавека аж да таго часу, пакуль ён не пайшоў – яшчэ малады, з невялікімі вусікамі, здаецца, у саламяным капелюшы, з чорным пакамечаным партфелем. Пайшоў чалавек, а я не ведаў, як нарадавацца, што ўбачыў яго, – гэта быў Якуб Колас.\nДа таго часу я ведаў Якуба Коласа толькі па кнігах, якія купляў як мог і дзе мог. Гэта былі часамі вельмі ўжо зачытаныя кнігі, з паабдзіранымі вокладкамі, з паразрыванымі лістамі; я перш за ўсё склейваў іх, папраўляў, як нешта самае дарагое. Звычайна ў іх пісалася пра беднага гаротнага чалавека і пра пошукі шчасця. Я чытаў і перачытваў гэтыя кніжкі па некалькі разоў – без канца. Які харошы, шырокі, прывабны і поўны хвалявання быў свет ад тых кніжак – простых, напісаных моваю, самаю блізкаю сэрцу! Як уздымалі, трывожылі душу і некуды звалі гэтыя кніжкі! Як хацелася любіць чалавека і нешта рабіць дзеля яго! І, можа, ад тых дарагіх старонак я сам злажыўся пісаць...».\nНекаторы час паэт жыў не ў Слуцку, а ў маёнтку Новы Двор. Пра яго ў пісьме ад 16 ліпеня Якуб Колас пісаў: «Колькі слоў аб Новым Двары. Куток ціхі, вельмі ціхі. Пры маёнтку сад, у разоў чатыры большы, як у Якаўлеўцы. У садзе ёсць тры сажалкі. За садам цячэ рэчка. Праўда, рэчка не тое што Нёман. Але купацца ў ёй добра, бо на месце купання яна чыстая, мае пясчанае дно і ніякіх лопухаў, лотаці і другой расліннасці, якімі яна звычайна багата. Дарога ад дому абсаджана шыкарнымі клёнамі, і ў самы гарачы час дня там прахладна. Панскі дом вызначаецца прастатою стылю і разумным размеркаваннем пакояў. Каб мне прыйшлося строіць сабе дом, то я пастроіў бы сабе такі самы. У гэтай жа пасадзе маюцца тры бусловыя пасады, і штось незвычайна мілае, роднае чуваць у гэтым лёкату старых буслоў на гнёздах! За рэчкаю пачынаецца луг. Цяпер ідзе самая касавіца. На лузе вырастаюць штодзень новыя стагі. За лугам рассцілаецца даль, роўная, прыгожая, зліваючыся з небам…».\n«Я працавала настаўніцай у школе, якая знаходзілася ў панскім доме, – расказвала аўтару гэтых радкоў ураджэнка вёскі Новы Двор Лідзія Станіславаўна Казлоўская. – Памятаю тыя пакоі, у якіх жыў Якуб Колас. А ў садзе, пра які ён пісаў, раслі і «слуцкія бэры», і «паненкі», і «малгажаткі». Мы лазілі ў той сад па грушы, калі малыя былі. Цяпер ад таго саду нічога не засталося, няма і панскага маёнтка, які разабралі некалькі гадоў таму. Сажалкі заплылі, толькі старэйшыя жыхары вёскі памятаюць пра іх». Значна змянілася за гэты час рэчка, шыкарных клёнаў ужо не знойдзеш. На жаль, у нашы дні нічога не напамінае ў Новым Двары аб тым, што тут некалі жыў народны паэт Беларусі Якуб Колас.\nПа прыведзеных вытрымках з пісьмаў Якуба Коласа можна меркаваць, што Случчына, яе маляўнічыя краявіды, яе жыхары запалі ў душу паэта, зрабілі на яго самыя лепшыя ўражанні. Ва ўсякім разе, калі ў паэме «Новая зямля» Якуб Колас расказвае пра паездку Міхала і Антося на агледзіны новай гаспадаркі, ён надзвычай цёпла піша пра наш край:\n– Ну, дрэвы! нечага сказаць;\nЗямля, брат, сілы многа мае –\nА роўнядзь, роўнядзь! як далоні! –\n– Эх, брат, зямля: ўміраць не трэба,\nЦі ўстрэнуць родную сярмягу –\nІ з прыдарожнымі крыжамі, –\nЎсё так павабна, так адметна,\n* Абэржа – вялікая будыніна для гаспадарчых патрэб.\nАле мала хто, напэўна, ведае, што слуцкі перыяд хоць і быў непрацяглым у жыцці Якуба Коласа, ды ледзь не сыграў у яго лёсе трагічную ролю. Справа ў тым, што ў жніўні 1925 года ў Дзяржаўнае палітычнае ўпраўленне (ДПУ) Беларусі паступілі паведамленні аб тым, што ў ваколіцах вёсак Селішча і Еўлічы (Слуцкі раён), Дарасіно (Любанскі раён) на тэлеграфных слупах былі расклеены контррэвалюцыйныя адозвы, напісаныя на беларускай мове друкаванымі літарамі. Адна з іх, напрыклад, была такога зместу: «Таварышы, раней нас душыў пан, а цяпер душыць бальшавік. Сяляне, годзі вам спаць! Прачнецеся! Годзі езьдзіць на вашым карку жыдам. Ськіньце ўсіх! Збудуйце свой уласны кут! Зрабіце Беларусь вольнай! Зрабіце сваю ўладу, а не жыдоўскую. Аб"едынайцеся родныя браты селяне! Паўстаньце!». Іншыя адозвы змяшчалі такі тэкст: «Бальшавікі грабуць наш хлеб… Усюды – ашуканства. Наша дабро грабаюць у сваю кішэню! Нас ашукалі. Дык вон ашуканцаў! Селяне! Неплацеце падаткаў! Гуртуйцеся цэлымі вёскамі і не плацеце!.. Савецкая ўлада натравіла суседа на суседа, брата на брата, каб вы не верылі адзін другому і не згаварыліся проці ўлады. Селяне! Кіньце сварыцца! Арганізуйцеся ў хаўрусы сялян! Ваш вораг ня сусед, а – бальшавікі! Зноў турмы запоўнены селянамі за падатак і інша падобнае! Зноў селянін павінен зьнімаць шапку прад савецкім панам і нясьці яму хабар! Далоў новых паноў-камуністых! Ня верце брахні камуністаў! Яны вас ашукалі і далей будуць ашукваць!.. Нас сілком падзялілі. Адну частку Беларусі душаць польскія паны, а другую – маскоўскія бальшавікі! Нашаю пакутнаю працаю кормяцца ўсе! Далой ашуканцаў! Далой новых паноў-камуністых! Далоў усіх нашых дармаедаў! Няхай жыве праўда! Няхай жыве вольная злучная Беларусь! Арганізуйцеся!».\nСупрацоўнікам ДПУ не склала вялікай цяжкасці вылічыць «контррэвалюцыянераў» і неўзабаве яны арыштавалі жыхара вёскі Панічы (Слуцкі раён) Міхася Дземідовіча, нядаўняга слухача Слуцкіх агульнаадукацыйных курсаў, і настаўніка з мястэчка Пагост (Салігорскі раён) Ціта Курбыку. Пры вобыску ў Дземідовіча чэкісты звярнулі ўвагу на чарнавік яго пісьма на імя Ціта Іванавіча Курбыкі, у якім былі такія словы: «Асяродкам Пагоскай арганізацыі па шчыра-беларускаму шляху павінны стаць Вы, як у Слуцку – Лістапад з усім настаўніцтвам і вучнёўствам (агітацыя сярод сялян можа скрытна рабіцца вучнямі), у Мінску і на ўсёй Беларусі – асяродак усяму Колас!..».\nПраз некалькі дзён чэкісты арыштавалі настаўніка Юрыя Лістапада і навучэнца агульнаадукацыйных курсаў Мікалая Казака. У Лістапада, які ў 1920 годзе ўдзельнічаў у Слуцкім збройным чыне, у час вобыску знайшлі фатаграфію Якуба Коласа, часопіс «Вольная Беларусь» за 1918 год, у Казака – часопіс «Наша Слова» антысавецкага зместу. «Запахнула» гучнай контррэвалюцыйнай справай, ды яшчэ з удзелам не абы-каго, а самога Якуба Коласа.\nНа мінскай кватэры паэта зрабілі вобыск, пра які тагачасны супрацоўнік органаў дзяржаўнай бяспекі, а пазней – пісьменнік Віталь Вольскі ўспамінаў: «Канстанцін Міхайлавіч сустрэў нас так, быццам даўно чакаў. Ніякага здзіўлення, ніякага сполаху на твары… Я адразу папрасіў у Канстанціна Міхайлавіча тое, што найбольш цікавіла нас, – перапіску. Гаспадар, ні слова не кажучы, адчыніў шуфляду стала, дастаў з яе і працягнуў нам стосік акуратна складзеных лістоў. Я ўважліва перагледзеў іх, пакінуў сабе тыя, што маглі зацікавіць следства, астатнія, гэтак жа акуратна склаўшы, вярнуў гаспадару.\n– Гэта ўсё? – спытаўся Канстанцін Міхайлавіч зусім спакойнаю Хаця ў паглядзе яго адчуваўся адбітак унутранай стомы. Мне стала ніякавата пад гэтым поглядам. Быццам я зрабіў толькі што нейкую не дужа чыстую справу».\nСярод папер, якія забралі чэкісты, было і адрасаванае Якубу Коласу пісьмо слуцкага настаўніка Нічыпара Мяцельскага з вершам пад назвай «Дзе?»:\nДзе жаданьне стаць сьцяною, –\nБеларускі народ – ты?\nКрыкі – гоман расхадзілісь,\nНа другі дзень пасля вобыску Якуба Коласа выклікалі на допыт у ДПУ Беларусі. Знаёмства з Лістападам паэт пацвердзіў, але катэгарычна заявіў: «С Листопадом на политические темы разговоров никогда не было и мне совершенно неизвестно об антисоветской деятельности Листопада… Я ни в каких политических организациях при Соввласти не состоял и не состою. Я этим совершенно не интересуюсь…». Што ні кажыце, а дарэвалюцыйны вопыт паводзін сябе з царскімі следчымі, здаецца, прыгадзіўся Якубу Коласу. Бо інакш чым растлумачыць, што пасля катэгарычнага «я этим не интересуюсь» паэт сказаў (вымушаны быў сказаць?): «Произведённый у меня обыск ГПУБ 24 октября 1925 г. считаю вполне законным и необходимым, т. к. у ГПУБ для этого было достаточно материалов, хотя бы даже тех, которые мне были предъявлены. ГПУ иначе не могла поступить. У меня нет никаких доказательств к опровержению материалов, предъявленных мне, но я приму все меры реабилитироваться». Цікава, ці не праўда? З аднаго боку – «не интересуюсь», а з другога – «приму все меры реабилитироваться». Дзядзьку Якуба на мякіне, як кажуць, не правядзеш.\nТым часам чэкісты не бяздзейнічалі: 26 кастрычніка яны арыштавалі настаўнікаў Нічыпара Мяцельскага і Міхася Макарэню. У Макарэні яны знайшлі часопіс «Наша Слова», дзве адозвы, падобныя на тыя, што былі расклеены на слупах у жніўні, зашыфраваныя допісы, розныя пісьмы, адрасы, сярод якіх – і адрас Якуба Коласа. Арыштаваных трымалі ў турме ў Мінску, неаднаразова дапытвалі. Паказанні случчан нярэдка былі супярэчлівымі, таму следчым давялося з імі павалуздацца, пакуль справу давялі да суда.\nЯшчэ на адзін допыт выклікалі і Якуба Коласа. Адносна верша Н. Мяцельскага «Дзе?» паэт сказаў начальніку сакрэтнага аддзела ДПУ Беларусі Рэмізаву, які вёў допыт 10 снежня: «Точно сказать не могу, ответил ли я Метельскому письмом или передал ему на словах при встрече с ним осенью, что стихотворение по своим мотивам не новое, мотивы эти перепеты и по характеру своему народнические и по идеологии не современное». Паэт не адмаўляў, што сустракаўся з Нічыпарам Мяцельскім і хадайнічаў аб працаўладкаванні яго настаўнікам. З паказанняў Якуба Коласа следства мала што ўзяло, першапачатковыя абвінавачванні яго ў антысавецкай дзейнасці пацвердзіць не ўдалося. І калі «Лістападаўскую справу» ў сакавіку 1926 года разглядаў Мінскі акруговы суд, паэт прысутнічаў на ім як сведка. Аднак і тут яго паказанні істотна не адрозніваліся ад ранейшых. Напрыклад, пра Мяцельскага ён сказаў, што гэта «чалавек, які нечага шукае, хоча выявіць нешта, чаго яшчэ добра і сам не зразумеў, чалавек са слабою воляю, які яшчэ не аформіўся, хістаецца». Сапраўды, а чаму нельга так сказаць пра чалавека, якому толькі 20 гадоў?\nПа прыгавору суда Ю.І. Лістапад атрымаў пяць гадоў пазбаўлення волі са строгай ізаляцыяй і пяць гадоў паражэння ў правах. Н.Л. Мяцельскі, М.З. Макарэня і М.А. Дземідовіч таксама атрымалі па пяць гадоў пазбаўлення волі, але з улікам іх маладосці тэрмін пакарання быў зменшаны да двух гадоў пазбаўлення волі. М.М. Казаку суд назначыў пяць гадоў пазбаўлення волі, але з улікам яго маладосці пакаранне скараціў на трэць, потым гэты тэрмін палічыў умоўным і з-пад арышту яго вызваліў. Ц.І. Курбыку суд апраўдаў. Яшчэ доўга пасля гэтага суда Якуб Колас адчуваў на сабе падазрэнні ў прыналежнасці да арганізацыі «слуцкіх контррэвалюцыянераў» і эсэраўскага руху.\nПосещений: 12536. Последнее 2022-07-01 23:20:00


(Пасля перасылкі з Фік)\nфізіёлаг, выкладчык універсітэта\nBavarian Academy of Sciences and Humanities[d]\nАдольф Ойген Фік (ням.: Adolf Eugen Fick; 3 верасня 1829, Касэль, Германія — 21 жніўня 1901, Бланкенберге, Бельгія) — нямецкі фізік і фізіёлаг. Брат анатома Франца Людвіга Фіка, дзядзка афтальмолага Адольфа Гастона Ойгена Фіка.\nФік пачаў сваю працу ў вывучэнні матэматыкі и фізікі, перш чым здабыў схільнасць да медыцыны. Затым ён атрымаў доктарскую ступень у галіне медыцыны з Марбургскага ўніверсітэта ў 1851 годзе. Як медыцынскай выпускнік, ён пачаў сваю працу ў якасці празектара.\nУ 1855 годзе ён прадставіў Закон дыфузіі Фіка. У 1870 годзе ён быў першым, хто вымераў сардэчны выкід, выкарыстоўваючы тое, што цяпер завецца прынцыпам Фіка.\nФіку ўдалося двойчы апублікаваць свой закон дыфузіі, так як ён ужываецца ў роўнай ступені ў фізіялогіі, і ў фізіцы. Яго праца прывяла да распрацоўкі прамога метаду Фіка для вымярэння сардэчнага выкіду.\n↑ 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118800000 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 9 красавіка 2014.\n↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Nordisk familjebok — 1876.\n↑ Mathematics Genealogy Project — 1997. Праверана 14 верасня 2018.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Адольф_Фік&oldid=3256788"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 19:42, 7 снежня 2018.


У трэцюю нядзелю чэрвеня медыкі Беларусі святкуюць сваё прафесійнае свята\nУладзімір Корык: “Дынастыя працягваецца...”\nОпубликовано: 05.07.2016 12:19:41\nТрадыцыйна ў чэрвені, у трэцюю нядзелю месяца медыкі Беларусі святкуюць сваё прафесійнае свята. Гэты дзень дае падставу яшчэ раз успомніць пра тое, што ўрачы — прадстаўнікі прафесіі, у якой асаблівы статус. Бо яны, агульнапрызнана, маюць справу з жыццём чалавека.\nСярод іх і Уладзімір Корык, загадчык кафедры ваенна-палявой медыцыны Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, доктар медыцынскіх навук, прафесар, палкоўнік медыцынскай службы. Практыкуе ў 2-й мінскай клінічнай бальніцы, адной з лепшых і найстарэйшых бальніц горада.\nЗнаёмая з Корыкам, напэўна, гадоў гэтак дванаццаць. Так склалася, што не раз даводзілася бываць у аддзяленні экстраннай хірургіі 2-й клінічнай бальніцы. І самой у яго лячыцца, і па кансультацыю звяртацца, і сяброў наведваць. Назірала яго і падчас абходаў, сярод урачоў аддзялення і студэнтаў, і ў зносінах з сярэднім медыцынскім персаналам. Але літаральна з першага дня знаёмства падумала пра яго: гэты чалавек на сваім месцы. Чаму? А ўсё проста. Уладзімір Корык — чалавек добразычлівы. Гутарыш з ім і адчуваеш сябе абароненым. Яшчэ ён умее гаварыць з пацыентамі на зразумелай для іх мове. Не памылюся, калі скажу: інтэлігентнасць у гэтага доктара ў крыві. Вядома, гэта не толькі яго адукаванасць, а хутчэй той стыль жыцця, які фарміраваўся з дзяцінства, які быў уласцівы яго бацькам. І ён няўлоўна праяўляецца ў голасе, інтанацыях, у выразе твару і нават у размове. Дзесьці я чытала пра тое, што інтэлігентнасць гэта не “што”, а “як” і звязана яна з унутранай годнасцю чалавека. Такі, па-мойму, Уладзімір Яўгенавіч, урач, якога яшчэ вылучае стрыманасць, такт і павага да суразмоўцы. І, безумоўна, высокі прафесіяналізм.\nПра тонкасці работы сучаснага хірурга, пра яго самога і пра іншых прадстаўнікоў гуманнай і адказнай прафесіі, людзей высокага грамадскага абавязку, мы і гутарым з Уладзімірам Корыкам.\n— Уладзімір Яўгенавіч! Што падштурхнула вас выбраць шлях медыцыны? Можа, прачыталі ў дзяцінстве кніжку Карнея Чукоўскага пра доктара Айбаліта і натхніліся? Ці бацькі былі ўрачамі?\n— Я з сям’і патомных урачоў. Маці Галіна Іванаўна — мульці-доктар. Была гінеколагам, акушэрам, ігларэфлексатэрапеўтам. А бацька Яўген Фёдаравіч — кардыёлагам. Спачатку ён скончыў Кіеўскае ваенна-медыцынскае вучылішча, якога ў нашы дні, на жаль, ужо няма. Там рыхтавалі ваенных фельчараў. Пасля гэтага пяць гадоў праслужыў на Курылах афіцэрам. З маці пазнаёміўся ўжо ў Мінску, у медінстытуце. Пажаніліся бацькі студэнтамі, а потым паехалі разам працаваць у Смалявіцкую бальніцу. Маё дзяцінства праходзіла ў яе сценах з маленства. Таму пытанне з выбарам прафесіі наогул не стаяла. Потым бацька і галоўным урачом стаў. А калі ў Мінск пераехалі, працаваў у 4-м упраўленні Міністэрства аховы здароўя, займаў высокія пасады. У доме была вялікая бібліятэка з медыцынскіх кніг. І я іх уважліва вывучаў з дзяцінства. Быў і такі казус цікавы. Неяк я прыйшоў да маці на работу ва ўзросце 6 гадоў, зайшоў у аглядны кабінет, а там ляжала жанчына з гінекалагічным захворваннем. Я не спалохаўся і нават паставіў дыягназ. Што цікава, ён быў правільны. А калі ў мяне сын нарадзіўся, адной з яго любімых кніжак была тапаграфічная анатомія. Так што Айбаліт тут не прычым, хоць Карнея Чукоўскага ў дзяцінстве чытаў.\n— Сын па вашых слядах пайшоў?\n— Так, сын Яўген вучыцца на чацвёртым курсе лячэбнага факультэта.\n— Як думаеце, у яго гэта прызванне ці вы яго ўгаварылі?\n— Жонка так і падумала, калі ён прыняў рашэнне туды паступаць. Яшчэ ў школе Жэня хацеў стаць дыпламатам. І рыхтаваўся ў БДУ. Але, з’ездзіўшы ў скаўцкі лагер, рашэнне змяніў. Ніхто ў сям’і не настойваў. Ён сам выбраў медыцыну. Аднойчы я ўзяў яго з сабою на аперацыю: аперыравалі цяжкага пацыента. У перадаперацыйнай усіх папярэдзіў: калі Жэньку стане дрэнна, каб вывелі з аперацыйнай… Але ён усю аперацыю правісеў у мяне за плячом, пытаючы, што ды як. І я ўжо тады зразумеў: яму на самай справе гэта цікава. Яшчэ раз ён мяне здзівіў. Калі прыйшоў на практыку ў клініку, папрасіўся працаваць у аддзяленні рэанімацыі. Я нікому не гаварыў, што гэта мой сын. Было цікава паглядзець, як выстройваюцца яго адносіны з медыцынскім персаналам, сярэднім, перш за ўсё. Для мяне гэта асноўны персанал. Урачы выконваюць невялікую частку той работы, якая робіцца ў бальніцы. А асноўную, з майго пункту гледжання, робіць сярэдні медыцынскі персанал. Гэта і догляд, і выкананне прызначэнняў урачоў, і многае іншае. На жаль, ёсць урачы, якія не ўмеюць працаваць з сярэднім медыцынскім персаналам. І лепш за ўсё гэта разумеюць тыя дактары, якія самі былі і санітарамі, і медбратамі. Дык вось, сын з усімі хутка знайшоў агульную мову. Я не думаў, што Жэня настолькі міласэрны, бачачы, як ён даглядаў бездапаможных пацыентаў, як іх карміў…\nАбход — важны момант у жыцці аддзялення экстраннай хірургіі\n— Вашы родавыя карані адкуль?\n— Бацька з Беразіно. Дарэчы, дзед мой быў сакратаром Бярэзінскага райкама партыі, арганізоўваў партызанскі рух у Беларусі падчас вайны. На жаль, загінуў ва ўзросце 36 гадоў. А прадзед (па мамінай лініі) быў святаром, пабудаваў у Глуску (Бабруйскі раён — Аўт.) царкву. Яго там дагэтуль паважаюць і памятаюць.\n— Вы самі вучыліся ў Мінску?\n— Пачынаў з медыцынскага вучылішча №2, што ў Мінску, скончыў яго з чырвоным дыпломам. Пасля паўгода папрацаваў на здраўпункце фарфоравага завода як фельчар, а потым мяне прызвалі ў рады Узброеных Сіл Савецкага Саюза. Праслужыўшы год, напісаў рапарт, што хачу паступаць у Ваенна-медыцынскую акадэмію імя С.М.Кірава ў Санкт-Пецярбурзе. На той час гэта была адна з самых магутных вядучых ВНУ, дзе рыхтавалі ваенных урачоў. Дарэчы, яе дыплом у савецкі час не патрабаваў пацвярджэння за мяжой. Скончыў акадэмію з адзнакай і залатым медалём, чым вельмі ганаруся. Дарэчы, у штабе акадэміі ёсць музей з мармуровымі плітамі, дзе золатам кожны год пішуць імёны выпускнікоў, якія атрымалі залатыя медалі. Так што і я прозвішча сваё там увекавечыў.\n— Напэўна, у вас была магчымасць паехаць працаваць і за мяжу?\n— Магчымасцяў было шмат, але я вярнуўся ў Беларусь, бліжэй да бацькоў: яны ўжо мелі патрэбу ў маёй дапамозе. Выпускнікі акадэміі маглі працаваць па любой медыцынскай спецыяльнасці, бо ўзровень падрыхтоўкі надзвычай шырокі. Спецыялізацыя ў ёй — па родах войскаў. Напрыклад, авіяцыйны — 3-ці факультэт, ваенна-марскі — 4-ы, а я заканчваў 2-гі — сухапутныя і ракетныя войскі. Прыехаўшы ў любую часць, выпускнік можа працаваць тэрапеўтам, і стаматолагам, і хірургам. Няма, скажам, стаматолага ў часці — будзеш стаматолагам. Вось такую шырокую спецыялізацыю я атрымаў.\n— Пачыналі ў Мінску кім?\n— Бачыў сябе кардыёлагам: тэрапія мяне захапляла. І вельмі ганарыўся, што не прачытаў ніводнага падручніка па тэрапіі — пра кожную хваробу чытаў толькі манаграфіі. Але мне прапанавалі пасаду хірурга ў асобным медыцынскім батальёне, дзе я праслужыў тры гады і зноў паехаў у Санкт-Пецярбург, у акадэмію. На факультэце кіруючага складу правучыўся яшчэ тры гады. Скончыў яго таксама з залатым медалём. За тыя тры гады абараніў і кандыдацкую дысертацыю. Так што ў мяне ёсць два медалі — адзін савецкага ўзору, адзін расійскага.\nКалі вярнуўся ў Мінск, быў назначаны на пасаду старшага ардынатара аддзялення абдамінальнай хірургіі галоўнага клінічнага ваеннага шпіталя. А праз паўгода Сяргей Анатольевіч Жыдкоў, начальнік кафедры ваенна-палявой хірургіі, яе заснавальнік, а ў той час і галоўны хірург Міністэрства абароны, запрасіў мяне на кафедру выкладаць. Дзякуючы Сяргею Анатольевічу і медыцынскаму кіраўніцтву горада для падрыхтоўкі курсантаў і студэнтаў, акрамя ваеннага шпіталя, былі выбраны яшчэ дзве базы — 4-я бальніца і 2-я. Асноўная база знаходзіцца ў 2-й, бо тут ёсць аддзяленне экстраннай хірургіі. Такіх аддзяленняў усяго два: у бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі і ў 2-й клініцы, якія працуюць кругласутачна і без выхадных.\n“Прафесар Сяргей Жыдкоў — глыба ў хірургіі”. Падрыхтоўка да аперацыі\n— Прафесія хірурга, напэўна, для вынослівых і псіхічна ўстойлівых — не для слабанервных. Калі і ў якой сітуацыі вы гэта зразумелі?\n— Відаць, разуменне прыходзіць з практыкай. Вынослівасць, вядома, быць павінна. Але, па-мойму, прафесія мая больш звязана з псіхалагічнай устойлівасцю, чым з фізічнай падрыхтаванасцю. Ёсць, да прыкладу, маса аператыўных умяшанняў, якія звязаны з малаінвазіўнай хірургіяй. Яны патрабуюць вельмі карпатлівай, выверанай работы, якая не церпіць мітусні. Часам такія аперацыі доўжацца працяглы час: і восем, і дзесяць, і больш гадзін. Прызнаюся, я не бачыў у хірургіі людзей, якія былі б слабыя духам. Далёка не кожны можа зайсці ў аперацыйную і нанесці хвораму рану на карысць яго здароўя.\n— Што скажаце пра нашу медыцынскую школу?\n— Яна вельмі добрая. Адна з наймацнейшых у свеце. І я не разумею тых людзей, якія спяшаюцца лячыцца на захадзе. Трэба лячыцца ў сваёй краіне.\n— Ці даводзілася вам фармуляваць для сябе нейкія асобасныя ўстаноўкі для таго, каб вытрымліваць напружанне ад аперацый?\n— Трэнінгам ніколі не займаўся. І ўстановак не фармуляваў. Пачынаючы любую аперацыю, я абавязкова засяроджваюся. Гэта не кананічная малітва Богу. У мяне ёсць свой зварот, які пра сябе прамаўляю. Калегі ўжо ведаюць, што я не пачну аперацыю, пакуль не пастаю над пацыентам.\n— Пры якіх абставінах зрабілі для сябе адкрыццё: хірург яшчэ павінен быць і добрым псіхолагам. Як пераносіце эмоцыі сваякоў пацыентаў, калі, скажам, пасля аперацый ёсць ускладненні?\n— Калі хірург не ўмее размаўляць з пацыентам, то і аперыраваць не павінен. Паміж хворым і ўрачом павінен быць поўны давер і ўзаемаразуменне. А што датычыцца эмоцый сваякоў, то скажу, што гэта самая цяжкая частка нашай работы. Паведамляць ім пра тое, што іх сын, дачка, брат або нехта з бацькоў пайшоў з жыцця, заўсёды цяжка. Словы падтрымкі і суцяшэння ў такія моманты, як правіла, гучаць бессэнсоўна. І ўрач тады зведвае не меншы, чым сваякі, стрэс. Не дзень потым, не два прайграецца ў думках: а ці правільна ты ўсё зрабіў, каб прадухіліць смерць пацыента. І такое самаедства характэрна для нармальных урачоў.\n— Як хутка вы навучыліся дыстанцыравацца ад уласных пачуццяў, перажыванняў і як рана пачалі сівець?\n— Навучыцца немагчыма. І дыстанцыравацца таксама. Але сіндром эмацыйнага выгарання існуе. З часам, вядома, пачуцці прытупляюцца. Але хвалюешся штораз і пракручваеш, як я ўжо гаварыў, у думках, што ды як. А сівець пачаў у трыццаць з нечым. Што ж, гэта асаблівасць нашай прафесіі.\n— Наколькі важныя ў ёй асабістыя якасці ўрача?\n— Часта асабістыя якасці ніяк не ўплываюць на тое, што могуць рабіць рукі. І ў хірургіі гэта не рэдкасць. Урач можа быць бліскучым хірургам, а чалавекам, мякка кажучы, своеасаблівым: і няўжыўчывым, і не таварыскім, і рэзкім. Характары розныя ў людзей…\n— Ваша работа патрабуе імгненных рэакцый і экстраннага рашэння, ад якога залежыць жыццё пацыента падчас аперацый. Як часта даводзілася дзейнічаць, засноўваючыся на інтуіцыі, а таксама на веры ва ўдачны зыход аперацыі?\n— Калі гэта планавая аперацыя, то ўсё павінна быць пралічана. Зыход у такіх выпадках стапрацэнтна плануецца ўдачны. Але ў экстраннай хірургіі нечаканасці здараюцца. І звязана гэта не з апаратурай і не з хірургам, а часцей за ўсё са станам пацыента, працягласцю захворвання, яго ўзростам, а часам і з анатамічнымі асаблівасцямі пацыента.\n— Сэрца справа знаходзіцца?\n— І такое здараецца. І іншыя органы могуць размяшчацца атыпічна. Здараецца і падваенне анатамічных структур. А паспрабуй ты тады хутка разбярыся з тым, чаго не бачыў у анатамічным атласе. І ў такой сітуацыі няма нічога ганебнага ў тым, каб паклікаць кагосьці з дасведчаных калег на дапамогу для парады. У экстраннай хірургіі ёсць нюансы, асабліва ў абдамінальнай. Жывот чалавека як скрыня Пандоры. Адкрыеш яго — і за галаву схопішся. Не заўсёды сучасныя метады дыягностыкі адлюстроўваюць тое, што часам існуе на самай справе. І тады даводзіцца прымаць імгненнае рашэнне.\n— Як вядома, хірург не мае права на некампетэнтнасць: яго работа часта на грані жыцця і смерці. Ці даводзілася вам адчуваць уласную віну, калі паміраюць пацыенты?\n— Па маладосці гадоў нічога не баішся. Падаецца, галава поўная ведаў, а навыкаў і ўменняў няма. І страху няма! Але што цікава: жыццё, мабыць, любіць маладых урачоў і засцерагае ад многіх нечаканасцяў. Па меры набыцця досведу становішся больш асцярожным. І тады падаецца, што ведаў становіцца ўсё менш і менш. Хоць на самай справе іх менш не становіцца. Думаю, такое пачуццё нараджаецца нарастаючай з гадамі адказнасцю за тое, што ты робіш. А цяжар на душы адчуваеш заўсёды, калі пацыент адыходзіць з жыцця.\n— Раскажыце пра сваё аддзяленне. Як вам у ім працуецца?\n— Аддзяленне, у якім працую з 2002 года, вельмі добрае. Працуюць у ім у інтэнсіўным рэжыме, таму што, як прынята ў нас гаварыць, абарот койкі вельмі вялікі. Бывае, зробіш абход, і з 60 чалавек, скажам, 25 выпісваюцца, а да вечара ўжо няма месцаў. Работа ў аддзяленні вельмі цікавая і цяжкая. Як вавёрка ў коле, круцяцца ўсе на працягу 24 гадзін. Не ўсе вытрымліваюць гэты напружаны рытм, асабліва сярэдні персанал.\n— А вы дзяжурыце па начах?\n— Яшчэ некалькі гадоў назад дзяжурыў. Цяпер ужо не. Хоць гэтай работы не баюся: даводзілася дзяжурыць некалькі разоў на тыдзень. А не дзяжуру не таму, што стаў прафесарам. Проста ёсць людзі, якім трэба набірацца досведу, ды і падзарабіць.\n— Што думаеце пра экспарт хірургічных паслуг?\n— А чаму не? Сучасныя рэаліі такія, што клінікі павінны зарабляць грошы. І развіваць гэты прыярытэтны напрамак трэба.\n— Хто для вас аўтарытэт у хірургіі?\n— Я заканчваў такую ВНУ, дзе ўсе выкладчыкі, якія працавалі на любой кафедры, тэарэтыкі і практыкі, былі ўнікальнымі педагогамі і асобамі, людзьмі энцыклапедычнага розуму. Мне пашанцавала: многіх заспеў жывымі. Сістэма выкладання, адшліфаваная гадамі, была такая цікавая, што я літаральна ўсмоктваў веды. Дагэтуль жыве мой першы настаўнік па хірургіі, прафесар Ханевіч Міхаіл Дзмітрыевіч. Дарэчы, ён наш зямляк, беларус. Яшчэ Леанід Васільевіч Струкаў (вучань Паўла Мікалаевіча Напалкова). Калі ён аперыраваў, я не мог адарваць вачэй. Неяк я яму сказаў аб тым, што марыў бы зрабіць яго такім маленькім, каб ён мог змясціцца ў нагруднай кішэні майго медыцынскага халата. І калі трэба, даставаць і пытаць пра ўсё, чаго не ведаеш. Струкаў адказваў на любое пытанне. Я мог бы назваць шмат імёнаў сваіх піцерскіх настаўнікаў. Не магу не ўспомніць і нашага прафесара Жыдкова Сяргея Анатольевіча. Ён — заснавальнік нашай кафедры ваенна-палявой хірургіі і глыба ў хірургіі. У аддзяленні працаваў унікальны экстранны хірург Дзмітрый Дудараў. Цяперашні загадчык аддзялення Сяргей Аляксандраў таксама бліскучы хірург, але ўжо ў іншай галіне — у эндаскапічнай хірургіі. Робіць такія рэчы з дапамогай лапараскапічнай тэхнікі, што можна пазайздросціць. Гэта вялікі набытак для аддзялення. Нарайр Мелканян — удумлівы ўрач, карпатлівы ў рабоце, са сваімі цікавымі пунктамі погляду: ён не думае штампамі. І калі ёсць цікавы пацыент, яго лепш аддаць Нарайру. Ён пачынае яго раскручваць і знаходзіць прычыну захворвання.\n— Ці сутыкаліся ў сваёй практыцы з цудоўным вылячэннем пацыента?\n— А што лічыць цудоўным вылячэннем? Для мяне гэта ракавы пацыент, пра якога ведаеш, што яму ўжо нічога не дапаможа, а ён, насуперак захворванню, застаецца жыць. І жыве доўга і шчасліва. На жаль, такіх пацыентаў не сустракаў. Мабыць, яшчэ не час. Але духоўныя кнігі, у якіх апісваюцца выпадкі вылячэння, чытаў.\n“Сяргей Аляксандраў, загадчык аддзялення, робіць такія рэчы з дапамогай лапараскапічнай тэхнікі, што можна пазайздросціць”\n“Нарайр Мелканян — удумлівы ўрач, карпатлівы ў рабоце. Са сваімі цікавымі пунктамі погляду”\nУладзімір Корык задаволены тым, як прайшла аперацыя\n“Сяргей Жыдкоў — глыба ў хірургіі”\n— Работа хірурга звязана з рызыкай. Ці даводзілася аперыраваць пацыентаў з агнястрэльным раненнем? Па-за сценамі бальніцы?\n— У палявых умовах я не аперыраваў. А з агнястрэльным раненнем мець справу даводзілася. Пры аказанні дапамогі такім пацыентам трэба ўлічваць тыя асаблівасці, якія крыху адрозніваюцца ад прынцыпаў лячэння ран у агульнай хірургіі. Нездарма ваенна-палявую хірургію выдзелілі ў асобную хірургічную дысцыпліну. Таму што раны, нанесеныя агнястрэльнай зброяй, кардынальна адрозніваюцца ад пашкоджанняў, якія бываюць у мірным жыцці. На жаль, аказваць дапамогу такім пацыентам умеюць не ўсе ўрачы.\n— Што, па-вашаму, адрознівае добрага хірурга ад пасрэднага?\n— Любоў да сваёй спецыяльнасці. Калі цікавасці да яе няма, то ніколі не станеш добрым урачом, ці то кардыялогія, ці то хірургія. Нездарма старажытныя людзі гаварылі, што добры ўрач падобны да Бога. Добры ўрач не стаіць на месцы, ён пастаянна развіваецца: чытае, наведвае выставы, знаёміцца з новымі дасягненнямі ў медыцыне, пераймае досвед у вядучых спецыялістаў… Ён не можа, не павінен спыняцца. За ім ідуць маладыя і славалюбівыя ўрачы, якія лёгка асвойваюць новыя тэхналогіі і якія гэтак жа лёгка абыдуць дасведчанага ўрача, які спыніўся.\n— У якіх выпадках хірургі адмаўляюцца ад сваёй прафесіі?\n— Мне даводзілася сутыкацца з такімі людзьмі. Ёсць і аднакашнікі, якія пайшлі з прафесіі. Ёсць людзі, якія зразумелі, што памыліліся ў выбары: яны не гатовыя суперажываць і аказваць дапамогу пацыентам. Сыходзяць і тыя, якіх не задавольвае фінансавае становішча.\n— Што б вы як хірург хацелі ад сваіх пацыентаў?\n— Большага разумення. Іншы пацыент лічыць сябе настолькі падрыхтаваным, што калі да яго прыходзіць доктар і пачынае нешта тлумачыць, то месца для яго тлумачэнняў у галаве ў хворага няма. Здараецца, што такая дасведчанасць садзейнічае канфліктным сітуацыям, калі пацыент пачынае вучыць доктара, што таму рабіць і як. Вось такія выдаткі дасведчанасці хворых праз інтэрнэт ды іншыя інфармацыйныя крыніцы. Я раней дыскутаваў з такімі пацыентамі, нешта спрабаваў растлумачыць. А цяпер проста адыходжу ад канфлікту і прадастаўляю хвораму магчымасць зразумець, хто ж з нас доктар, а хто пацыент. І гэта працуе! Назаўтра той знаходзіць мяне і просіць прабачэння.\n— Якія якасці трэба развіваць, каб стаць хірургам? Што пажадалі б тым, хто сёння асвойвае ў сценах медыцынскіх універсітэтаў у Мінску, Віцебску, Гродне і Гомелі навуку хірургіі?\n— Не ведаю, што трэба развіваць. Прызванне быць павінна. Можа, і лёс. Я ніколі не думаў, што стану хірургам, нават не марыў і не разглядаў ні адну з хірургічных спецыяльнасцяў як родную і блізкую. Але абставіны так склаліся. Мабыць, гэта лёс. Калі быў курсантам, сваю галаву ўяўляў у выглядзе губкі ў сціснутым стане. Калі яе расціскаеш, яна пачынае ўсмоктваць веды. Я пажадаў бы студэнтам, курсантам і слухачам, каб яны як мага больш карыснай інфармацыі ўсмоктвалі ў свае галовы, пакуль для гэтага ёсць магчымасць. Спатрэбяцца!\nФота: Іван Ждановіч, Юрый Мазалеўскі


Трагедыя на вуліцы Якубоўскага: сакральныя ахвяры — шлях да крывавага хаосу\n30 верасень 2021, 14:31\nДом на вуліцы Якубоўскага, дзе адбылася перастрэлка\nТрагедыя на вуліцы Якубоўскага ў Менску яшчэ раз пацьвярджае, што палітычны крызіс у Беларусі ня скончыўся. Наадварот, ён дасягнуў пэўнай новай мяжы, пункту біфуркацыі.\nЧым больш усплывае падрабязнасьцяў гэтай перастрэлкі, тым больш узьнікае пытаньняў.\nГалоўны ўрок гэтай драмы палягае ў тым, што культ бязьмежнага гвалту ўлады ня можа скончыцца нічым добрым. Прычым для ўсіх бакоў беларускага канфлікту.\nКрымінальную справу завялі толькі з нагоды забойства супрацоўніка КДБ. А факт гвалтоўнай сьмерці Зельцара ня стаў падставай для крымінальнай справы.\nБеларускаму грамадзтву прапануецца новая палітычная філязофія, мадэль своеасаблівай прававой сэгрэгацыі, палітычнага апартэіду.\nКалі вынікам гэтай трагедыі стане зьяўленьне ў кожнага боку палітычнага супрацьстаяньня сваіх сакральных ахвяраў, то гэта азначае, што краіна апускаецца ў крывавы хаос.\nТрагічныя падзеі 28 верасьня ў Менску, калі беларусы пачалі страляць адзін у аднаго, застаецца ў цэнтры ўвагі грамадзкасьці. Гэты драматычны эпізод даволі дакладна, ва ўсёй сваёй жахлівай рэчаіснасьці, адлюстраваў той палітычны крызіс, які працягваецца ў Беларусі. Трагедыя на вуліцы Якубоўскага фіксуе, што крызіс ня скончаны, ён дасягнуў нейкай новай мяжы, пункту біфуркацыі.\nЧым больш усплывае падрабязнасьцяў гэтай перастрэлкі, тым больш узьнікае пытаньняў. Вось на тэлеканале СТВ Рыгор Азаронак прызнаў, што было два званкі з кватэры Зельцара на нумар 102, то бок у міліцыю. Калі супрацоўнікі, якія ламалі дзьверы, афіцыйна прадставіліся, то навошта Андрэй і ягоная жонка выклікалі міліцыю? Трохі дзіўна і нелягічна.\nЯшчэ адна рэпліка Азаронка з той жа перадачы на СТВ: «Сумесная група МУС і КДБ, што называецца, „адпрацоўвала“ гэты раён у справе аб тэрарызьме». Значыць, у сталіцы ўжо цэлыя раёны заселены тэрарыстамі? Зачыстка адбываецца цэлымі кварталамі, раёнамі?\nГалоўны ўрок гэтай драмы палягае ў тым, што культ бязьмежнага гвалту ўладаў ня можа скончыцца нічым добрым, прычым для ўсіх бакоў беларускага канфлікту. Вядомая мэтафара, што калі ружжо вісіць на сьцяне, то яно рана ці позна мусіць выстраліць, ператварылася тут не ў мэтафарычную, а ў самую што ні ёсьць страшную рэальнасьць. Гэта вынік псыхалягічнай сытуацыі грамадзянскай вайны, той мовы нянавісьці, варажнечы, якая ўжо больш як год выкарыстоўваецца ў палітычным канфлікце. Тое, што адбылося, павінна было здарыцца рана ці позна. На прававую сваволю з боку ўладаў ахвяры рэпрэсій адказваюць тым жа. І гэта было непазьбежна.\nТут вельмі адметная пазыцыя ўладаў, праваахоўных органаў, дзяржаўных мэдыя. Яны гавораць толькі пра адно забойства, выказваюць спачуваньне з нагоды сьмерці супрацоўніка КДБ. Пра другога загінулага, Андрэя Зельцара, ня згадваюць. Крымінальная справа заведзеная толькі з нагоды забойства гэтага супрацоўніка. А факт гвалтоўнай сьмерці Зельцара ня стаў падставай для крымінальнай справы. Ніхто расьсьледаваць гэта не зьбіраецца?\nТут нам прапануецца новая палітычная філязофія, мадэль своеасаблівай прававой сэгрэгацыі, палітычнага апартэіду. То бок, атрымліваецца, што праціўнікі рэжыму ня людзі, не грамадзяне Беларусі, на іх не распаўсюджваюцца законы, Канстытуцыя, яны пазбаўленыя правоў, не ўваходзяць у паняцьце «народ», пра кансалідацыю якога казаў Лукашэнка падчас сустрэчы з замежнымі амбасадарамі.\nКіраўнік Адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі Ігар Сергеенка, пагражаючы ўсім нязгодным з афіцыйнай вэрсіяй здарэньня, заявіў: «Усе, хто ўбачыў у злачынцу сакральную ахвяру, хто пераступіў празь сьлёзы чатырохгадовага дзіцяці, хто зрабіў хайп на горы сям’і афіцэра, будуць знойдзеныя».\nХачу зазначыць, што злачынцам грамадзяніна можа назваць толькі суд. Але для ўладаў сёньня ўсе, хто выступае супраць іх, апрыёры залічваюцца ў злачынцы. І Сергеенка, і намесьнік міністра МУС Мікалай Карпянкоў абяцаюць, што будуць помсьціць.\nАле, адрынаючы Зельцара як сакральную ахвяру, Сергеенка ператварае ў сакральную ахвяру загінулага супрацоўніка КДБ. Прыхільнікі Лукашэнкі нясуць кветкі да будынку Камітэту дзяржбясьпекі. А прадстаўнікі беларускай дыяспары ўшаноўваюць памяць Андрэя Зельцара. Калі вынікам гэтай трагедыі стане зьяўленьне ў кожнага боку палітычнага супрацьстаяньня сваіх сакральных ахвяраў, то гэта азначае, што краіна можа апусьціцца ў крывавы хаос, мірнага выйсьця зь якога не існуе.\nКарпянкоў пагражае страляць на зьнішчэньне. У якіх выпадках?\nПерастрэлка ў кватэры з двума загінулымі. Што вядома


Мітрапаліт Кандрусевіч асвяціў алтар у касцёле ў Мядзельскім раёне | Krynica.info\nМітрапаліт Кандрусевіч асвяціў алтар у касцёле ў Мядзельскім раёне\n7 чэрвеня у парафіі Св. Андрэя, апостала, у Крывічах (Мядзельскі раён) адбылося асвячэнне адноўленага алтара, амбоны і абраза, на якім прадстаўлены Маці Божая і св. Сыман дэ Рояс. Асвячэнне здзейсніў Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nПадчас казання Мітрапаліт падкрэсліў, што алтар з’яўляецца “збаўчым месцам дзеяння Святога Духа”. “Дзякуючы дзеянню Святога Духа Касцёл цэлебруе сакрамэнты як бачныя знакі нябачнай Божай ласкі. Сярод гэтых знакаў цэнтральнае месца належыць Эўхарыстыі, якая з’яўляецца ўспамінам і некрывавым ажыццяўленнем крыжовай ахвяры Хрыста, а таксама хлебам вечнага жыцця. Цэлебрацыя ж Эўхарыстыі адбываецца на алтары”, – сказаў іерарх, перадае catholic.by.\nАрцыбіскуп дадаў, што алтар з’яўляецца “цэнтрам святыні, вакол якога збіраецца народ Божы падчас цэлебрацыі Эўхарыстыі”, з’яўляецца “сімвалам Хрыста, прысутнага сярод вернікаў як ахвяра за нашы грахі і як хлеб вечнага жыцця”.\n“У сваім Евангеллі Езус шмат разоў кажа аб запрашэнні на Божы банкет. Яго запрашэнне не надрукавана на прыгожай паперы і не накіравана толькі да выбраных. Яно распаўсюджваецца на ўсіх, незалежна ад іх сацыяльнага статусу, адукацыі, здольнасцяў і г.д. Са старонак Евангелля яно накіравана таксама і да бедных, сляпых і кульгавых, хворых і прабываючых у турботах. Запрошаныя – гэта тыя, якія на першае месца ставяць не саміх сябе і свае магчымасці, але Бога. Гэта пакорныя людзі, якія прызнаюцца ў сваіх недахопах і спяшаюцца з дапамогай да іншых. Яны таксама ўсведамляюць, што зведваюць шчодрасць Хрыста не дзякуючы сваім заслугам, але як Божы дар, якім з’яўляецца любоў, што змяняе нас і чыніць годнымі спаткання са Збаўцам”, – сказаў іерарх.\n07.06.2014 Навіны цэркваў| Тэгі: Кандрусевіч\nГродзенская каталіцкая семінарыя пачала навучальны год у новым статусе\nПольшча і Каталіцкая Царква Беларусі дапамаглі спецвучэльні\nМітрапаліт Кандрусевіч: мы канцэнтруемся на пабудове касцёлаў у больш вялікіх гарадах


Ці прывядуць супярэчнасьці ў стаўленьні да ваеннай апэрацыі супраць Іраку да новага расколу Эўропы?\n09 люты 2003, 15:00\n(Дракахруст: ) “Галоўнай падзеяй тыдня стаў выступ на паседжаньні Рады Бясьпекі ААН дзяржсакратара ЗША Коліна Паўэла. Кіраўнік амэрыканскага замежнапалітычнага ведамства прывёў шэраг доказаў таго, што Ірак не жадае раззбройвацца, падманвае інспэктараў ААН, хаваючы забароненую зброю, і падтрымлівае сувязі зь сеткаю міжнароднага тэрору. Паўэл заклікаў Раду Бясьпекі прыняць цяжкія, але неабходныя рашэньні. Аднак ягоны выступ не прывёў пакуль да кардынальнай зьмены пазыцыяў зубраў міжнароднай палітыкі, і Францыя, і Нямеччына, і Расея выказаліся за працяг працы інспэктараў ў Іраку і супраць ваеннай апэрацыі ў гэтай краіне.\nПраўда, Масква і Парыж робяць намёкі, што іх пазыцыя можа зьмягчыцца. Напрыклад, міністар замежных справаў Расеі Ігар Іваноў яшчэ да паседжаньня Рады Бясьпекі заявіў, што Расея не хацела бы ўжываць права вэта на рашэньне аб ваеннай апэрацыі супраць Іраку.\nТым ня менш, прынцыповая пазыцыя Парыжу, Бэрліну і Масквы застаецца ранейшай.\nАднак на гэтым жа тыдні ў падтрымку амэрыканскай палітыкі адносна Іраку выказаліся 10 краінаў Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропы, аб’яднаных у так званай віленскай ініцыятыве. Сярод краінаў, якія падпісалі гэтую заяву ў падтрымку амэрыканскай пазыцыі, тры – Албанія, Македонія, Харватыя – нават яшчэ не атрымалі запрашэньня ані ў НАТО, ані ў Эўразьвяз.\nВарта нагадаць, што два тыдні таму з падобнай заяваю выступілі 8 краінаў НАТО – Італія, Гішпанія, Велікабрытанія, Данія, Вугоршчына, Чэхія, Польшча, Партугалія.\nЯк бачым, сярод тых, хто гатовы выступіць у вайне з Іракам разам з Амэрыкаю, шмат, так бы мовіць, сьвежасьпечаных сябраў НАТО, кандыдатаў у Эўразьвяз і нават тых, хто яшчэ толькі стаіць у чарзе ў гэтыя арганізацыі аб’яднанай Эўропы. У той жа час краіны, зь якімі ў першую чаргу асацыюецца паняцьце Эўропы – Нямеччына і Францыя – адмаўляюць Амэрыцы ў падтрымцы. На думку міністра абароны ЗША Дональда Рамсфэлда, гэтае парадаксальнае разьмежаваньне сьведчыць пра тое, што ранейшыя ўяўленьні пра Эўропу састарэлі.\n(Рамсфэльд: ) “Вы мяркуеце, што Эўропа – гэта Францыя і Нямеччына. Я думаю інакш. Я мяркую, што гэта – старая Эўропа. Калі глядзець на натаўскую Эўропу наагул, то яе цэнтар вагі перасоўваецца на Ўсход. Ёсьць шмат новых сябраў альянсу. Калі вы паглядзіце сьпіс ўсіх сябраў НАТО і тых краінаў, што былі тады запрошаныя, што вы ўбачыце? Дваццаць шэсьць – штосьці каля гэтага. Нямеччына ёсьць праблемай, і Францыя ёсьць праблемай”.\n(Дракахруст: ) “У чым прычына, паводле якой бліжэйшыя і наймацнейшыя саюзьнікі Амэрыкі выступілі супраць амэрыканскай пазыцыі адносна Іраку? Свой адказ на гэтае пытаньне прапануе дырэктар праграмаў па краінах СНД Нямецкай рады замежнай палітыкі Аляксандар Рар”.\n(Рар: ) “Што тычыцца Нямеччыны, Гергарда Шрэдэра, ён сапраўды будуе сваю палітыку на пацыфісцкіх настроях, якія распаўсюджаныя ў Эўропе і асабліва ў Нямеччыне. Нямеччына прайшла вельмі складаны шлях пасьля капітуляцыі ў 1945-м годзе, і цяперашняе пакаленьне немцаў ставіцца да вайны цалкам нэгатыўна, у адрозьненьні, магчыма, ад іншых народаў Эўропы. Ужо косаўскую вайну Нямеччына ледзь падтрымала. Хутчэй за ўсё, Шрэдэр лічыць, што ягоная папулярнасьць будзе падвышацца, калі ён будзе стаяць на менавіта такіой пазыцыі, якую ён выказаў яшчэ падчас перадвыбарчай кампаніі: “Не – ірацкай вайне”, а дакладней, “Не – нямецкаму ўдзелу ў ірацкай вайне”.\nДругая прычына палягае ў тым, што тыя пагрозы, якія адчувае Амэрыка з боку Іраку, тут у Эўропе не адчуваюць. Таму тут Шрэдэр ня можа быць адной думкі з амэрыканскім урадам.\nЕсьць і трэцяя прычына. Ніхто ня хоча, каб Амэрыка ўжо занадта пайшла наперад. Усе разумеюць, што нейкія войны ў будучыні весьці давядзецца, але Эўропа ўсё больш і больш падымае голас супраць той ролі, якую Амэрыка бярэ на сябе, робячыся жандарам дэмакратычных краінаў. Францыя заўсёды была супраць гэтага, Нямеччына зараз далучылася да яе. Што тычыцца іншых эўрапейскіх краінаў, там хутчэй будзе падтрымка амэрыканскай, а ня франка-нямецкай пазыцыі. Але Францыя і Нямеччына, калі іх пазыцыя ня зьменіцца, змогуць прадэманстраваць, што яны абараняюць старую Эўропу. І калі яны ўтрымаюцца на гэтых пазыцыях, яны здолеюць стварыць альтэрнатыву амэрыканскай палітыцы ў будучыні”.\n(Дракахруст: ) “Нямецкі адмысловец Аляксандар Рар выклаў тры асноўныя матывы пазыцыяў Бэрліну і Парыжу: непрыняцьцё вайны як сродку вырашэньня міждзяржаўных праблемаў, адсутнасьць адчуваньня пагрозы з боку Іраку і, нарэшце, геапалітычны разьлік – жаданьне абмежаваць амэрыканскую дамінацыю. Цікава, што тыя ж матывы пазыцыяў Нямеччыны і Францыі, даючы ім, праўда, іншую трактоўку, адзначае амэрыканскі дасьледчык, супрацоўнік цэнтру Heritage Foundation Арыэль Коэн”.\n(Коэн: ) “У нашых эўрапейскіх калегаў вельмі неадназначнае стаўленьне да абароны нацыянальных інтарэсаў з ужываньнем сілы. Маім калегам з Эўропы няўтульна слухаць заявы, што ЗША могуць абараняцца ад тэрарызму любымі сродкамі – дыпляматычнымі, калі магчыма, але і ваеннымі, калі неабходна. У Эўропе пасьля другой усясьветнай вайны ўжываньне сілы – гэта нешта экстраардынарнае. Магчыма, у самой старой Эўропе гэта і працуе, і той гвалт, які мы назіралі ў Эўропе на працягу стагодзьдзяў, сапраўды сыходзіць у нябыт. Але нават калі гэта і так, гэта ня значыць, што гвалт сыходзіць у мінулае ў астатнім сьвеце, у сьвеце, які дагэтуль жыве паводле законаў джунгляў.\nАдказ ЗША тэрарыстам і тым, хто іх падтрымлівае, будзе самы жорсткі. Калі ў Францыі і Нямеччыны з гэтым ёсьць праблемы, яны ня мусяць удзельнічаць у гэтым, але і ня мусяць падрываць магчымасьць ЗША нанесьці ўдар па тэрарыстах і рэжымах, якія іх спансаруюць.\nЯ мяркую, што гэта той выпадак, калі справядлівая парымаўка: пакуль гром ня грымне, мужык не перахрысьціцца. Калі, крый Бог, такая атака, як у Амэрыцы 11 верасьня, адбылася б у Парыжы ці ў Бэрліне, то Эўропа запела б іншую музыку”.\n(Дракахруст: ) “На думку амэрыканскага дасьледчыка Арыэля Коэна, калі старая Эўропа будзе апаніраваць Амэрыцы, ЗША знойдуць іншых саюзьнікаў, а Арганізацыю Аб’яднаных Нацыяў спасьцігне лёс Лігі Нацыяў, якая зьнікла ў 1930-х гадох мінулага стагодзьдзя, ня здолеўшы спыніць нацысцкую агрэсію”.\n(Коэн: ) “Для Нямеччыны і для Францыі, якія лічаць сябе бацькамі-заснавальнікамі Эўразьвязу, ваенная сіла ЗША – бяльмо на воку. Яны робяць усё, што ад іх залежыць, каб абмежаваць магчымасьць ужываньня ваеннай сілы Злучанымі Штатамі, каб паставіць гэтую ваеную сілу пад кантроль Рады Бясьпекі ААН, дзе ў трох эўрапейскіх дзяржаваў – Францыі, Расеі і Велікабрытаніі – ёсьць права вэта. Калі Рада Бясьпекі будзе рашуча змагацца з тэрарызмам і будзе, калі гэта трэба, ужываць сілу, яна застанецца інстытуцыяй, якая бярэ на сябе адказнасьць за вырашэньне праблемаў бясьпекі. Але калі Францыя і, магчыма, Кітай і, магчыма, Расея будуць падрываць здольнасьць Рады Бясьпекі да дзеяньня, то тады Злучаным Штатам давядзецца дзейнічаць у кааліцыі з тымі краінамі, якія жадаюць дзейнічаць. Гэта будзе Велікабрытанія, Аўстралія, у пэўных сытуацыях Турцыя, у іншых – Індыя, а ў іншых, як тое было ў Афганістане – Расея”.\n(Дракахруст: ) “Цяперашнія спрэчкі паміж эўрапейскімі краінамі разгарэліся вакол зусім канкрэтнага пытаньня – ваеннай апэрацыі супраць Іраку. Але гэты канфлікт, гэты, калі заўгодна, новы падзел – якія наступствы ён будзе мець для самой Эўропы, для інстытутаў эўрапейскага аб’яднаньня? Гаворыць дырэктар беларускай службы нашага радыё Аляксандар Лукашук”.\n(Лукашук: ) “Перш за ўсё, гэта сьведчыць пра тое, што спадзевы, што Эўропа стане контрбалянсам для ЗША, ня спраўдзіліся, гэтая ідэя дала трэшчыну знутры. Агульнага голасу старой Эўропы мы ня чуем, мы чуем два выразна розныя галасы. У пытаньні наконт “звароту васьмі” важна ня толькі тое, якія краіны яго падпісалі, але і тое, якія краіны яго не падпісалі, а яшчэ больш дакладна, не былі запрошаныя падпісаць гэтую дэклярацыю. Нават для каардынатара замежнай палітыкі Эўразьвязу Гаўера Саляны, гэтак жа як і для прэм’ер-міністра Грэцыі, якая старшынюе ў Эўразьвязе, гэты “зварот васьмі” стаў нечаканасьцю. Гэта паказвае, што ў Эўропе ўзьніклі новыя каналы камунікацыяў, новыя інтарэсы.\nЭўропа даўно глядзела на краіны былога СССР як на нешта ня вельмі эўрапейскае, як на свой “задні двор”. Але цяперашняя сытуацыя мяняе і гэтую пэрспэктыву.\nПадчас зьяўленьня гэтага “звароту весьмі” адбывалася канфэрэнцыя ў Давосе. Там вельмі рэзка крытыкавалі Амэрыку, Колін Паўэл апынуўся там пад градам крытыкі. Але вельмі выразна ў абарону Амэрыкі выступіла ў Давосе расейская дэлегацыя. Рыгор Яўлінскі не прадстаўляе, зразумела, увесь расейскі палітычны спэктар, але тое, што ён сказаў, адчуваюць зараз вельмі шырокія колы, у тым ліку і бізнэс-эліты: “Для Расеі дзьверы ў Эўропу знаходзяцца ў Вашынгтоне”.\n(Дракахруст: ) “Польскі адмыслоўца, старшыня Ўсходне-Эўрапейскага дэмакратычнага цэнтру Павал Казанэцкі лічыць, што цяперашнія спрэчкі паміж, так бы мовіць, старой і новай Эўропаю прывядуць да таго, што аб’яднаная Эўропа ня толькі пашырыцца, але і стане больш дэмакратычнай”.\n(Казанэцкі: ) “Я мяркую, што памылкай будзе трактаваць розныя пазыцыі Нямеччыны, Францыі і ЗША як канфлікт паміж Эўропаю і Злучанымі Штатамі. Мне здаецца, што пытаньне больш сур’ёзнае – гэта пытаньне будучыні Эўразьвязу ўвогуле, пытаньне таго, як будуць раскладацца палітычныя акцэнты ў гэтай структуры. Дагэтуль палітыку ЭЗ, прынамсі міжнародную, практычна вызначалі Нямеччына і Францыя. Я мяркую, што ў будучым рашэньні будуць прымацца больш дэмакратычна. Можа быць, сёньня разам з пашырэньнем Эўразьвязу адбудзецца перасоўваньне акцэнту на Сярэднюю Эўропу і на Велікабрытанію, якая дагэтуль была “правінцыяй” Эўразьвязу”.\n(Дракахруст: ) “Аляксандар Рар прапануе два прагнозы, два сцэнары магчымых наступстваў цяперашняга крызысу аб’яднанай Эўропы”.\n(Рар: ) “Можна драматызаваць апошнія падзеі, можна глядзець на іх даволі спакойна. Калі глядзець спакойна, можна сказаць, што і ірацкі крызыс пройдзе, хутчэй за ўсё Амэрыка гэтую вайну хутка выйграе і, магчыма, пасьля Іраку ўсё сьцішыцца. Варта прыгадаць, што афганскую апэрацыю ЗША Нямеччына і Францыя цалкам падтрымалі. Магчыма, яны будуць падтрымліваць акцыю ЗША супраць Паўночнай Карэі, і тады ўвесь гэты канфлікт вакол Іраку будзе проста забыты.\nДругі варыянт спакойнага аналізу: праз 2 гады прэзыдэнт Буш можа прайграць выбары і да ўлады прыходзіць прэзыдэнт-дэмакрат, які зноў паварочваецца тварам да старой Эўропы. І тады гэты канфлікт ізноў сыходзіць у гісторыю”.\n(Дракахруст: ) “Аднак нямецкі дасьледчык ня выключае, што падзеі могуць разьвівацца і больш драматычна і прывесьці да істотнай зьмены ўсёй эўрапейскай палітычнай канфігурацыі”.\n(Рар: ) “Але калі паглядзець на гэта з пункту гледжаньня драматургіі апошніх тыдняў, вымалёўваецца сапраўды неспрыяльная карціна для старой Эўропы. Амэрыканцы адбудоўваюць трансатлянтычнае грамадзтва, далучаюць да яго ня толькі краіны Эўразьвязу, але і кандыдатаў у Зьвяз. Зараз апроч ліста васьмёх зьявіўся ліст дзесяцёх – Румыніі, Баўгарыі, балканскіх краінаў, якія не ўваходзяць ані ў Эўразьвяз, ані ў НАТО і выступаюць за ўмацаваньне трнсатлянтычнага супрацоўніцтва побач з Эўразьвязам. На вачах разбураецца калі не Эўразьвяз, але замежная і абаронная палітыка Эўропы, якая з такімі цяжкасьцямі стваралася на працягу 10 гадоў. Амэрыка ўсё больш пачынае дыктаваць палітыку на эўрапейскім кантынэнце, выкарыстоўваючы новыя краіны Ўсходняй Эўропы як “траянскага каня” для ўварваньня ў палітыку старой Эўропы. Такім чынам, старая Эўропа можа быць маргіналізаваная”.\n(Дракахруст: ) “Калі Аляксандар Рар разглядае такі сцэнар як магчымы варыянт, то паводле Арыэля Коэна, ён зьяўляецца амаль непазьбежным, і ня толькі з прычыны амэрыканскага ўплыву, а пад ціскам жорсткіх дылемаў самога інтэграцыйнага працэсу”.\n(Коэн: ) “Працэс інтэграцыі ў Эўропе прадугледжвае існаваньне зьнешняга пэрымэтра, у які уваходзяць Польшча, балтыйскія краіны, Вугоршчына, Чэхія. У гэтую пэрыфэрыю Заходняй Эўропы ў свой час увойдзе і Беларусь, калі яна здолее вызваліцца ад палітычнага іга, якое зараз вісіць у яе на шыі, а менавіта – рэжым прэзыдэнта Лукашэнкі. Ядро Эўропы – гэта Францыя і Нямеччына – будуць весьці інтэграцыю на іншым узроўні. Зараз мы бачылі, на апошняй сустрэчы Шырака і Шрэдэра, спробу стварэньня франка-нямецкай дзяржавы. Апошні раз гэта было пры імпэратары Карле Вялікім больш за 1000 гадоў таму, у часы Сьвяшчэнай Рымскай імпэрыі. Наколькі хутка яна распалася, мы ведаем. Пры тым супольным мінулым, якое маюць французы і немцы, я ня бачу пэрспэктывы стварэньня агульнай дзяржавы. Адсюль вынікае, што чым больш Эўропа будзе пашырацца, тым больш рыхлым будзе гэтае аб’яднаньне. І безумоўна, для Беларусі, для Ўкраіны і нават для Расеі тут больш плюсаў, чым мінусаў – гэта магчымасьць падарожнічаць па Эўропе безь візы, потым перасоўвацца па Эўропе ў пошуках працы, прыцягваць інвэстыцыі, інтэграваць юрыдычныя сыстэмы. А мінус – гэта дыктатура бюракратыі з Брусэлю. Сёньня ў Заходняй Эўропе пераважае выканаўчая ўлада. Пакуль у Эўропы ня будзе свайго парлямэнту, судоў, Канстытуцыі, у яе будуць вельмі сур’ёзныя праблемы, і напружаньні будуць захоўвацца”.\n(Дракахруст: ) “Меркаваньне Арыэля Коэна – амэрыканскі погляд, погляд грамадзяніна краіны, якая набыла моц, прайшоўшы шлях ад таксама рыхлага саюзу дзяржаваў (штат, state па ангельску, і ёсьць дзяржава) да фэдэрацыі. Але дылемы, якія ён прыгадаў, сапраўды існуюць. Беларуска-расейскі саюз мала чым падобны на Эўразьвяз, але летась ён сутыкнуўся менавіта з такой дылемаю: ці саюз мусіць ператварацца ў адзіную дзяржаву, ці рабіцца ўсё больш рыхлым, няпэўным, супярэчлівым. Ці стаіць перад Эўразьвязам гэтая дылема гэтак жа жорстка? На думку Паўла Казанэцкага, нават пры наяўнасьці рызыкі разрыхленьня Зьвязу ён ня мусіць спыняць пашырэньне на Ўсход”.\n(Казанэцкі: ) “Мне здаецца, што больш небясьпечнаю справаю зьяўляецца пабудова новай “жалезнай заслоны” на Бугу і тое, што разам з пашырэньнем Эўразьвязу будуць уведзеныя візы для беларусаў, украінцаў і расейцаў. Польшча, як Вугоршчына і Літва, сёньня ў сваю замежнапалітычную дактрыну ўпісала тэзу, што перад такімі краінамі, як Беларусь і Ўкраіна, мусіць быць адкрытая пэрспэктыва ўступленьня ў ЭЗ. Гэта – вельмі важная пазыцыя. Яе падзяляе шэраг сур’ёзных нямецкіх аналітыкаў. Вельмі важна, каб у міжнародную стратэгію Зьвязу была ўпісаная пэрспэктыва яго далейшага пашырэньня, а не тэндэнцыя зачыненьня гэтай структуры пасьля ўступленьня ў яе ў 2004 годзе 10 новых сябраў. Гэтая апошняя тэндэнцыя дамінуе ва Францыі і даволі распаўсюджаная ў Нямеччыне”.\n(Дракахруст: ) “На гэтым тыдні ў спрэчках па ірацкай праблеме паўдзельнічаў і кіраўнік Беларусі Аляксандар Лукашэнка. Прымаючы даверчыя граматы ў новага дыпляматычнага пасланца Багдаду, ён заявіў, што Ірак можа разьлічваць на дапамогу і падтрымку Беларусі, наколькі гэта магчыма ў цяперашняй сытуацыі. Кіраўнік Беларусі дадаў, што рашучасьць, зь якой ірацкі народ адстойвае сваю незалежнасьць, будзе ўзнагароджаная, і патлумачыў, што ягоную пазыцыю падзяляюць найбуйнейшыя краіны Эўропы. Магчыма, на думку Аляксандра Лукашэнкі, замежную палітыку ён вядзе гэтак жа элегантна, як і выйграе выбары. Адной заяваю ён абараніў ад, так бы мовіць, амэрыканскага дыктату ня толькі сябра Садама, але і старыя дэмакратыі Эўропы. Але існуюць і іншыя меркаваньні. Гаворыць прадстаўнік адной з такіх дэмакратыяў, нямецкі дасьледчык Аляксандар Рар”.\n(Рар: ) “Ад Лукашэнкі можна чакаць чаго заўгодна, акрамя разумных заяваў. Кожная ягоная заява аддаляе яго ад таго шляху, па якім ён мусіў бы ісьці – ад пабудовы мастоў з Эўразьвязам, з Захадам і з Расеяй. Такой заяваю ён заганяе сябе ў суцэльную ізаляцыю. Амэрыка даўно крытыкуе Лукашэнку за ягоныя сувязі з Іракам. Нямеччыну і Францыю на свой бок ён тым больш не зацягне. І Расея, якая зараз у асобе Пуціна імкнецца супрацоўнічаць з Амэрыкаю, будзе дыстанцыявацца ад такіх заяваў Лукашэнкі. Ён заганяе сваю краіну ў ізаляцыю нават ў такім пытаньні, як ірацкая вайна, якая ў прынцыпе Беларусі ня тычыцца. Шмат назіральнікаў робяць з гэтага выснову, што беларускі лідэр увогуле губляе арыентацыю, як правільна весьці замежную палітыку”.\n(Дракахруст: ) “Аляксандар Лукашук падзяляе думку сп. Рара, што сваімі заявамі ў падтрымку Іраку Лукашэнка ня знойдзе сабе сяброў у Эўропе”.\n(Лукашук: ) “Мы ведаем, што Аляксандар Лукашэнка спасылаўся на пазыцыю шэрагу эўрапейскіх краінаў, якія выступаюць супраць вайны з Іракам. Лукашэнка падкрэсьліваў, што і ён займае такую ж пазыцыю, нават больш прасунутую ў бок супрацоўніцтва з Іракам. Справа ў тым, што пазыцыя Францыі альбо Нямеччыны ня мае нічога супольнага з пазыцыяй Аляксандра Лукашэнкі паводле сваёй структуры і сваіх прычынаў. Ён зь цяжкасьцю здагадваецца, наколькі ягоны падыход адрозьніваецца ад падыходаў Жака Шырака і Гергарда Шрэдэра. І іх заявы што да Іраку зусім не азначаюць, што нямецкае і францускае МЗС хаця б неяк зьменяць сваё стаўленьне да Беларусі”.\n(Дракахруст: ) “Паводле меркаваньня Арыеля Коэна, за гульні з Іракам і іншымі дыктатурамі беларускаму лідэру ў свой час давядзецца трымаць адказ”.\n(Коэн: ) “Чалавек, які вядзе адказную палітыку, ніколі б не рабіў такіх заяваў. Прэзыдэнт Пуцін ужо заявіў, што ён ня пойдзе на разрыў з ЗША дзеля ўратаваньня Садама Хусэйна. Садам, гэтак жа, як Кім Чэн Ір – адзін з апошніх дыктатараў плянэты. Відаць, гэтыя людзі чымсьці падабаюцца Лукашэнку, і таму ён робіць такія нястрыманыя заявы, якія прыводзяць Беларусь да канфрантацыі з ЗША, іх саюзьнікамі і з Радаю Бясьпекі ААН. Я не выключаю, што калі вайна з Садамам закончыцца, а хутчэй за ўсё яна закончыцца перамогаю кааліцыі на чале з ЗША, зьявяцца факты, якія пакажуць, што Аляксандар Лукашэнка, парушаючы санкцыі ААН, пастаўляў зброю і, магчыма, нейкія сыстэмы для вытворчасьці зброі масавага зьнішчэньня. Гэтым самым стане відавочным, што ён ставіць сябе па-за межы міжнароднага закону, робіць шкоду прэстыжу і інтарэсам сваёй дзяржавы. І тады раней ці пазьней прыйдзе дзень, калі Аляксандру Рыгоравічу давядзецца адказваць за свае ўчынкі, за сваю любоў да Садама, Кім Чэн Іра, любоў да Ірану. Адказваць перад сваім народам, перад сваімі выбаршчыкамі, перад сваім народам”.\n(Дракахруст: ) “Застаецца пытаньне, паводле якіх матываў кіраўнік Беларусі вырашыў ня толькі выказваць пярэчаньні наконт ваеннай апэрацыі супраць Іраку, але (ці не адзіны ў сьвеце) наўпрост абараняць рэжым Хусэйна. Ня выключана, што сапраўдны адрасат ягонай прамовы – расейскі выбаршчык. Сёлета ў Расеі адбудуцца думскія выбары, камуністы – саюзьнікі Лукашэнкі, маюць неблагія шанцы на посьпех. Іх посьпех, дасягнуты пад сьцягам супрацьстаяньня Амэрыцы, мог бы калі не наблізіць беларускага лідэра да Крамля, то хаця б зрабіць больш лёгкімі ягоныя размовы зь цяперашнім Крамлём. Гаворыць нямецкі адмысловец у справах краінаў СНД Аляксандар Рар”.\n(Рар: ) “Калі Лукашэнка гэтак лічыць, гэта значыць, што ён недакладна аналізуе працэсы ў расейскім грамадзтве. У расейскім грамадзтве 70% лічаць, што Расея мусіць быць нэўтральнай у вайне ў Іраку. Ніхто ў абарону Іраку на барыкады супраць Амэрыкі лезьці ня хоча. Усе разумеюць, што Пуцін зараз вядзе разумную палітыку, якая больш выгадная для Расеі, для яе эканомікі, чым спробы стварыць нейкі антызаходні саюз. Мяркую, што так мяркуе большасьць выбаршчыкаў, у тым ліку і сярод камуністычнага электарату. Пасьля таго, як Садам Хусэйн выкінуў з Іраку расейскія нафтавыя кампаніі і не зрабіў нічога, каб даць Расеі ролю пасярэдніка ў ягоным канфлікце з Амэрыкаю, у Расеі фактычна няма аніякіх адносінаў. Тут навідавоку яўны палітычны пралік беларускага лідэра, калі ён такім чынам зьвяртаецца да расейскага выбаршчыка”.\n(Дракахруст: ) “Гэта было меркаваньне дырэктара праграмаў па краінах СНД Нямецкай рады замежнай палітыкі Аляксандра Рара”.


Галоўная ➠ Як пабудаваць ➠ Пакрываем дах чарапіцай\nАпублікавана 21.02.2017 13:48\nЧытаць таксама:\tСвадебные торжества\nГэты працэс не займае вялікай колькасці часу, сіл ці сродкаў. Для якаснай кладкі чарапіцы дастаткова проста выконваць шэраг правілаў і ўмоў выкарыстання чарапіцы.\nДля такога дзеяння зусім не абавязкова быць вялікім прафесіяналам у дадзеным профілі. Дастаткова ўбачыць прыклад або падрабязныя інструкцыі, дзе прысутнічае materiali.by, і даведацца аб тым, як гэта зрабіць правільна. Правільная кладка чарапіцы вельмі важная.\nВялікім перавагай працы з чарапіцай з'яўляецца тое, што пры гэтым не застаецца адходаў. Дастаткова выкарыстоўваць усе тыя, што засталіся элементы ў іншай частцы будынка. Таксама часткі чарапіцы можна выкарыстоўваць у дэкаратыўных мэтах.\nЯна вельмі добра падыходзіць для гэтага. З прычыны сваёй непераборлівасці, арыгінальнасці, а таксама сваім вялікім каляровым дыяпазонам. Усё гэта робіць яе выдатна падыходзіць для разнастайных дызайнерскіх рашэнняў. Пры гэтым, рэзаць або адломліваюць чарапіцу вельмі лёгка. Так як гэта можна выканаць простымі інструментамі, якія можна лёгка і хутка знайсці.\nВажнай асаблівасцю пры кладцы чарапіцы варта адзначыць тое, што ад правільнасці яе кладкі многае залежыць. Пры кладцы гнуткай чарапіцы варта ўважліва і асцярожна прытрымлівацца ўсіх прапанаваных правілах яе кладкі.\nУ выпадку парушэння правілаў, магчымыя змены руху паветраных патокаў унутры будынка. Гэта лёгка можа прывесці да негатыўных наступстваў для ўсёй канструкцыі. Пры руху паветра ўнутры памяшканняў ажыццяўляецца натуральная вентыляцыя.\nПры адсутнасці вентыляцыі будынак можа страціць шэраг сваіх апорных уласцівасцяў. Такая сітуацыя можа негатыўна сказаць на характарыстыках канструкцыі.\nВялікае значэнне пры кладцы гуляе кут нахілу даху. Чым больш кут, тым прасцей класці чарапіцу. Пры досыць вялікіх кутах даху, варта пакласці досыць вялікую праслойку ізаляцыі. Так як траплення вільгаці праз дах таксама нанясе негатыўныя наступствы будынкі і збудаванні.\nТакое ўздзеянне знізіць трывальныя характарыстыка канструкцыі. Пры вельмі вялікіх кутах даху, пліткі мацуюць пры дапамозе дастаткова вялікай колькасці цвікоў. Такая сітуацыя абгрунтавана тым, што ветравая нагрузка рэзка павялічваецца і чарапіцу можа проста сарваць. Што, зразумела, непажадана адаб'ецца на здароўе і бяспекі людзей. Чарапіца ў належнай ступені бяспечны з экалагічнага пункту гледжання матэрыял.\nТут выкарыстоўваліся інфармацыі сайта:\thttps://be.wikipedia.org/\nМантаж дахавай мембраны ПВХ