Etxeko lanak haurren gauzak dira | Consumer\nEtxeko lanak haurren gauzak dira\nGurasoek seme-alaben eskolako zereginetan parte-hartze handiegia izateak eragina izan dezake ikaskuntza-prozesuan\narabera: Ostirala, 2011ko urtarrilaren 28a\nEtxeko eskolako lanak funtsezko hezkuntza-tresnatzat hartzen dira, ez bakarrik ikasgelan ikasitakoa finkatzeko eta finkatzeko, baita ikasleek oinarrizko jarrera akademikoak garatzeko ere, hala nola antolaketa, autodiziplina, autonomia eta erantzukizuna. Gurasoen laguntza funtsezkoa da ikasleek trebetasun horiek har ditzaten, baina beren eginkizunetan gehiegi ez bada, izan ere, gurasoek seme-alaben betebeharretan gehiegi parte hartzen badute, irakasleek ez dute ulertzen ikasleen aurrerapenak eta aurrerapenak.\nEskola-eguna amaitu ondoren, ikasleen jarduera akademikoa luzatu egiten da etxean, irakasleek ikasleei “agintzen” dizkieten zereginak eta lanak eginez. Hezkuntzaren Adierazleen Estatuko Sistemaren azken datuek adierazten duten bezala, haurrek ordu bat eta bi ordu bitartean inbertitzen dute batez beste, eta kopuru hori ez da aldatu azken hamarkadan.\nLehen Hezkuntzako ikasleen %52k familia-laguntza jasotzen du eskolako lanak egiteko\nHala ere, adierazleek erabateko aldaketa erakusten dute alderdi garrantzitsu batean: familiek etxeko lanak egiteko ematen dieten laguntza. 2003. urtean, Lehen Hezkuntzako ikasleen % 14k bakarrik adierazi zuen laguntza familiarra zuela klasearen ondorengo eskola-lanak osatzeko; 2007ko datuek, berriz (EINek bildutako azken datuak), erakusten dute laguntza hori jasotzen duten ikasleen ehunekoa % 52 dela.\nAntena 3 Fundazioak, Madrilgo Erkidegoko Adin Txikikoaren Defendatzailearekin lankidetzan, 2010eko uztailean argitaratu zuen ‘En busca del triuneducativa: realidad y soluciones’ txostenak datu horiek berresten ditu. Azterketa soziologikoa 8 eta 16 urte bitarteko haurrekin eta haien gurasoekin egin da, eta ikasleen %78k ikasteko laguntzarik jasotzen duela islatzen du. Laguntza horren %62 gurasoek eta %12,5 beste senide batzuek ematen dute.\nZertarako balio dute etxeko lanek?\nZereginetan laguntzea eraginkorra da gurasoen inplikazioak haur eta adin bakoitzerako muga egokiak gainditzen ez baditu.\nMaría José Díaz-Aguado Hezkuntzaren Psikologiako katedradunak familiaren hezkuntza-eginkizuna aztertzen du azterlan horretan. Familia-hezkuntzaren kalitatea zehazten duten oinarrizko baldintzen artean, espezialistak funtsezko hiru nabarmentzen ditu: “Baldintzarik gabeko afektua, adin bakoitzeko segurtasun- eta autonomia-beharretara egokitutako zaintza arduratsua, eta zenbait muga errespetatzen eta beren portaera kontrolatzen lagunduko dien diziplina sendoa”.\nEskolako lanak egiten laguntzea da gurasoek premisa horiek aplikatzeko duten bideetako bat, baina soilik eraginkorra da haien inplikazioak haur eta adin bakoitzerako muga egokiak gainditzen ez baditu. Etxeko lanen bidez laguntzan noraino irits daitekeen jakiteko, ezinbestekoa da aldez aurretik argi izatea etxeko lan akademikoaren bidez lortu nahi diren helburuak ez direla mugatzen ikasgelan ikasitako edukiak errepasatu eta praktikatzera eta hurrengo eskolarako prestatzera. Hezkuntzako adituen iritziz, gainera, zereginak funtsezko tresna dira ikasleek eskolan behar bezala aurrera egiteko behar dituzten trebetasunak eta gaitasunak garatzeko:\nIkasleei ikasteko ohiturak eta metodoak sortzen eta bereganatzen laguntzen diete.<p<\nIkasleak bere lana antolatzen eta denbora autonomiaz eta diziplinaz programatzen ikasteko balio dute.<p<\nInformazioa bilatzeko, ikertzeko eta baliabideak hautatzeko trebetasunak garatzea ahalbidetzen dute, ezagutzak osatzeko.<p<\nIkasleen ikaskuntzarekiko erantzukizunaren zentzua sustatzen dute.\nAtazak funtsezko tresna dira irakasleak ikaslearen aurrerapenak egiaztatzeko\nIkasleek garatu al ditzakete trebetasun horiek, gurasoen etengabeko laguntza badute zereginetan? Bistan da gehiegizko inplikazioa, kasu batzuetan gurasoek beren seme-alaben betebeharrak egitea ere eskatzen duena, ez dela onuragarria. Minhoko Unibertsitateko (Portugal) eta Oviedoko Unibertsitateko psikologo talde batek ‘Eskola-familia: posible al da elkarrekiko harreman positibo bat?’ (Psikologoaren Rolak, 3. zk., VOL-27, 2006), etxerako lanak “baliabide ezin hobea da familiak seme-alaben garapen akademikoan parte har dezan bultzatzeko”, baina soilik “laguntza-dosi doitua eta gurasoei dagozkien alderdiak” aplikatzen badira.\nEz da ahaztu behar etxeko lanak funtsezko tresna direla irakasleak ikaslearen aurrerapenak egiazta ditzan eta ikasgelan emandako edukiak eraginkortasunez bereganatu ote dituen. Kasu honetan, gurasoen parte-hartzeak zuzentze- eta konpontze-lanak bezalako urratsak eskatzen baditu, oso zaila da irakasleak “ikasleak berez dakiena eta egiten duena eta oraindik menderatzen ez duena bereiztea” esan dute psikologiako aditu horiek.\nIrakasleak pentsa dezake ikasleak ondo ulertu dituela edukiak eta ez duela zailtasunik horiek aplikatzeko.\nHorren ondorioz, gurasoek seme-alabei zereginekin gehiegi laguntzen dietenean, irakasleek ez dute ikasleen lana zuzentzen, gurasoena baizik. Hala, ikasleak edukiak ondo ulertu dituela pentsa dezake, eta ez du zailtasunik eduki horiek aplikatzeko. Hartara, ez duzu denbora gehiago eman beharko ikasgelan ikasgaiaren zati hori azaltzeko eta hurrengo ikasgaira joateko, informazioa ikasleen artean finkatu gabe.\nGehiegizko laguntzak ikaslearen eguneroko benetako errendimendu akademikoa faltsutzen ahal du, baina gero azterketen emaitzetan islatuko da, gurasoak beren zailtasunei aurre egiteko prest ez daudenean. Nola lagundu behar dute orduan gurasoek etxeko lanak egiten? Espezialistek iradokitzen dute gurasoen rolak zereginen monitorizaziokoa izan behar duela, hau da, beren seme-alabei eskolako jarduerak ahalik eta modurik eraginkorrenean egiteko baldintza egokiak emateko ardura izan behar dutela, eta beren autoikaskuntza zuzentzeko gai izan daitezen laguntza eman behar dietela. Hona hemen familiaren laguntza eraginkorra izateko funtsezkotzat jotzen diren alderdi batzuk:\nMotibatzea: gurasoek arreta jarri behar diete egunero egin behar dituzten betebeharrei, eta seme-alabak bultzatu egin behar dituzte egin ditzaten, baina ez behartu zigorrekin edo bestelako zigorrekin egitera, ez-betetzeak dakartzan ondorioak beren kabuz egiazta ditzaten.\nGiro egokia eman behar zaie: kanpoko distrazioetatik urrun dagoen ikastegi bat funtsezkoa da lanak eraginkortasunez egin daitezen. Gurasoek saihestu egin behar dute familiako beste kide batzuek ikaslea etetea eta azterketan eragin dezaketen elementuak urruntzea.\nBeren denbora programatzen laguntzea: txikienekin, gurasoek ikasketa-denborak eta -ordutegiak markatu behar dituzte, aurrerago, eskolatzean aurrera egin ahala, ikasleak bere eginbehar eta zereginen agenda modu independentean antolatzeko gai izan dadin.\nZalantzak argitzea: ikasleak lanak egiteko zailtasuna aurkitzen duenean, gurasoek konpontzen lagun dezakete, hura konpontzeko erabil ditzakeen baliabideei buruzko jarraibideak edo orientazioa argitzen lagunduz.\nIrakasleekin harremanetan egotea: funtsezkoa da gurasoek irakasleekin kontsultatzea eskolako lanetan seme-alabei sortzen zaizkien zalantzak eta zailtasunak, profesional horrek haiei laguntzeko biderik egokiena zein den jakin dezan edo ikasleari etxean aparteko laguntza eskaini behar zaion.<p<\nGainbegiratu, baina ez zuzendu: eginbeharrak amaitu ondoren, gurasoek gainbegiratu dezakete ikasleak esleitutako lan guztia bete duela, baina ez dute zuzendu behar, hori irakaslearen lana da.\nazterketa betebeharrak ikasleak zereginak


Amets Aranberrik eta Alazne Iruretak irabazi dute Zestoako IX. San Silbestre herrikoia - Urola Kostako Hitza : Urola Kostako Hitza\nSan Silbestre herrikoiaren bederatzigarren edizioa egin dute gaur, abenduak 31, Zestoan. 17:00etan hasi da lasterketa, eta herriko txikienen txanda izan da lehenik. 150 metroko ibilbidea egin dute haur eta gaztetxoek eta helmugara iristean gozokiak banatu dizkiete. 12 eta 15 urte bitarteko gazteen eta helduen txanda izan da ondoren; 1.250 metroko ibilbidea egin dute gazteek, eta 2.450 metrokoa helduek.\nAmets Aranberri izan da helduetan lehen postua erdietsi duen korrikalaria, eta emakumeetan, Alazne Iruretarentzat izan da lehen postua. 12 eta 15 urte bitarteko gazteen kasuan, berriz, Aritz Unanue eta Añes Ruiz izan dira korrikalari azkarrenak.\nLasterkari guztiak helmugara iritsi direnean, sari banaketa egin dute, eta irabazleei urdaiazpiko bana banatu diete. Horrez gain, parte-hartzaile guztien artean hainbat opari zozkatu dute.\nHona hemen IX. San Silbestre herrikoiko argazki bilduma:


Aukerak agentziako zuzendaria: "Presoen gradu aldaketa ez da gure eskumena"\nAukerak elkargoko zuzendaria: "Presoen gradu aldaketa ez da gure eskumena"\nCarlos Royk Radio Euskadiko 'Ganbara' irratsaioan azaldu duenez, birgizarteratzea lortzeko presoen trebetasunak zeintzuk diren jakin behar dute, eta "nolabait aukera bat" dagoela erakutsi behar diete.\nAraba espetxea. EiTB Mediako bideo batetik ateratako irudia.\nFormazioa, tailerrak eta jarduera produktiboak, Aukerak presoak gizarteratzerako euskal agentziaren oinarriak\n100 egun bete dira Eusko Jaurlaritzak espetxeen kudeaketa bere gain hartu zuenetik\nCarlos Roy Garcia Aukerak Gizarteratze Elkargoaren zuzendariak argi utzi du presoen gradu aldaketa ez dela euren eskumena. "Ez dago Aukerak agentziaren menpe, espetxeratuen zaintzako epaitegien menpe baizik", horren hitzetan.\nEuskadiko espetxe ereduaren helburua birgizarteratzearen alde lan egitea da, pertsona presoen % 40k zigorra erregimen irekian betetzeko.\nCarlos Royk Radio Euskadiko 'Ganbara' irratsaioan argitu duenez, "helburuak dira, pixkanaka-pixkanaka beteko ditugun xedeak, ez urtebetean, ezta bitan ere, baliteke legealdi batean edo bitan". "Ez da helburu erraza", azaldu du.\nBirgizarteratzea lortzeko, presoen trebetasunak zeintzuk diren jakin behar dute, eta "nolabait aukera bat" dagoela erakutsi behar diete, esan du. Horretarako, "ezinbestekoa da laguntza eta jarraipen etengabea", horren arabera.\nPertsona presoei bi motatako lanpostuak eskaintzen zaizkiela azaldu du Aukerak elkargoko zuzendariak: espetxeetako eguneroko zerbitzuetan (janaria prestatzea edo banatzea, garbiketa, zaborren kudeaketa eta abar) eta kanpo enpresetako lanpostuak (balio erantsi gutxikoak) hitzarmenen bidez.\n"Pertsona preso gehienek ez dute ikasketarik, lan merkatuan eskarmenturik edo trebakuntzarik; gainera, askok adikzio arazoak dituzte", gogorarazi du.\nAzkenik, kanpoko enpresek preso bat onartzea "konplexua" dela onartu du Royk, baina konpainiak "laguntzen hasten direnean, ez dute abandonatzen". "Errentagarritasunik ez balego, ez lukete parte hartuko, noski", gaineratu du.\nAbian da Aukerak, presoen gizarteratzea formazioaren bidez bultzatuko duen agentzia


barren.eus - Euskaldunak protagonista\nNork idatzia: Angel Ugarteburu\nArgitaratua: 2017-07-11 13:05\nEz dakigu ziur zein neurritaraino izan ziren euskaldunak protagonista balearen ehizan eta Terranovako itsasertzak kolonizatzen, baina ez da dudarik handik ere ibili zirela arrantzaleak, Kantauri aldeko baleen kopurua murriztu ahala.\nHaien atzetik joan ziren iparralderago eta ur hotzagoetara, baleak egiten zuen emendiora ohitu egin baitziren, haiek harrapatzeko eta ustiatzeko teknikaz jabetu eta harrapakina saltzeko merkatua egina baitzuten.\nItsasertzekoak ez ezik, barneko dirudunak ere inplikatu ziren balearen koipeak, haren bizarren lamek zein bakailaoak eskaintzen zuten negoziorako aukeran. Hala, adibidez, J.A. Azpiazuk zehazten duenez, Deban eta Altzolako ibai-portuan buztinezko tina handiak zeuden bertako lojetan koipea gordetzeko. Azpiazuk esaten duenez, 60.000 litro balea-koipe izatera irits zitekeen Altzolako biltegia. Handik barrurako bidea egiteko astoak eta mandoak erabili ohi zituzten, Gasteiz eta Gaztela aldera garraiatzeko. Barneko bideak ez ziren itsasokoa bezain zabalak eta lauak sasoi haietan. Ahuntz-larruz egindako neurriko zahagiak koipez betetzen omen zituzten eta zamariak kargatu. Baita bakailao sikuz egindako pardelak ere. Altzolan eta Deban bezalatsu, Orion, Donostian, Bermeon, Lekeition zein Bilbon ere izango ziren biltegi horiek. Ibai nabigagarria zuten portuek abantaila izango zuten horretarako, noski.\nMerkatuaren joan-etorriko eta salerosketako kontu horiek jasoak geratu dira artxiboetan neurri handi batean, baina historiaren beste xehetasun jakingarri asko, ez. Euskara hizkuntza agrafoa izan da XVI.mendera arte eta analfabetoak, protagonista artetsu haiek. Beste kultura eta hizkuntza zabalduagoetako idazle eta ikertzaileek eman dute gure itsasgizonen berri, haien nabigazioak eta lanak izanda hainbat urtetara eta idazle bakoitzak bere herrialdearen interesen alde egin ohi duenez, objektibotasuna galtzen ateratzen dela eta ekintza asko jaso gabe geratu direla, idazleek geroago emandako dudako fidagarritasunaren haritik zintzilik. Frantziarrek eta geroago daniarrek, flandriarrek eta, batez ere, ingelesek izan zuten ipar aldeko itsaso eta lurretako agintea, eta haiek idatzitakoak dira gure informazioaren iturri.\nEuskal Herriko ipar aldea Frantziaren menpeko da, erabat, XVI. mendetik, bederen, eta hango itsasgizonen arrakastak frantziarren loriarako aipatzen dira aspaldiko hainbat idatzitan. Frantsesez idatzietan, noski. Aipatu dugu Etienne Cleirac frantziarrak 1661ean idatzitako « Us et coustumes de la mer ». Honen liburuan oinarrituta, beste askok eman dute ontzat euskaldunek Ternuan izandako protagonismoaren teoria. Hala, adibidez, Van Beneden belgiar zetologo ospetsuak 1372an kokatzen du euskaldunak Ternuako itsasertzetara iritsi zireneko data. Kontua da, 1710ean Donibane Lohitzuneko armatzaile eta arrantzaleen kofradiako memorian idatzia agertzen dela, Espainiarekin izandako gerretan, 1511n eta 1636an, erre egin zituztela bai Ziburu eta bai Donibane eta han zeuden dokumentu idatziak ere betiko desagertu zirela, haietan izango ziren balearen ehizari eta Ternuari buruzko informazio guztiarekin batera. Ez dakigu nondik lortu zuen Van Beneden horrek 1372ko data zehatz hori. Zehatzegia dirudi asmatua izateko.\n2012an Ron Williamson arkeologoak eta bere taldeak Ipar-Amerikako herri indigenen ikerketa batean, huroitarrak bizi izandako bizigune bateko indusketan euskal jatorria duen burdinazko aizkora bat, Aian egindakoa, aukitu zuten, gaur eguneko Whitchurch herrian, Torontotik hurbil. Diotenez, indusi duten herritxo horretan 2000 pertsona inguru bizi izan ziren eta euskaldunekin harremana izan zuten, balearen ehizan ibitzen ziren lekuak baino 1500 km.mendebalderago. Horrek areago bermatuko luke euskal baleazaleak Ipar-Atlantikoaren mendebaldean, gaurko Kanadako lurretan, zeudela Kristobal Colon Ertamerikara iritsi baino lehenagotik. Van Benedem-ek aldezten duen teoriari indarra emango lioke, nolabait, aurkikuntza honek. Kanadan bizi denTomas, anaia gazteagoari, zor diot informazio hau eta interneteko helbide honetan duzue datu gehiago: Aboutbasquecountry.eus\nD´Alambert ilustratuak, bere «Enciclopedie Metodique» bilduman dioenez, euskal arrantzaleak izan ziren Ternua eta hango bakailao sardak aurkitu zituztenak (grand et petit banc des morues), baleen atzetik haraino iritsi zirenean.\nLehenik, balearen koipea urtzeko faktoriak lehorrean ezarri zituzten, atzerritar ziren lur haietan, Espainiako gobernuak ez baitzuen han inolako aginterik eta geroago, Frantziakoak ere ez. Horrela, euskaldunen instalazioak lapurreta eta suntsipenaren arriskuan zeuden eta, horregatik, itsasontzietan ezarri zituzten koipea lortzeko labe eta tresneriak, itsasontziak su hartzeko arriskuak hartuta.\nIpar-atlantiar ozeanoko uretan Espainiak inolako aginterik ez izanda, babesik gabe geratzen ziren euskal itsas-gizonak. Iparraldekoak ere bai, Ingalaterrak, Holandak eta Danimarkak nagusitasuna hartu ahala. Balearen ehizan eta ustiapenean trebeak ziren euskaldun asko haien zerbitzura jarri ziren soldatapeko lanean, nahiz eta 1608an Errenteriako sindikoak, estatuko legeetan oinarrituta, euskal jendeari atzerritar ontzietan jarduteko debekua ezarri. Agindua ematea erraza da, baina agindua betetzea eta lanik gabe geratzea gauza bera ziren, estatuak aginterik ez zuen lurretan eta uretan jardutea arriskutsua ez ezik ezinezkoa ere bazen eta. Lehenago bezala, eurek armaturiko ontzietan joan eta euren kabuzko lana egitea mentura eroa bihurtu zen, beste estatu batzuen menpeko lehor eta uretan jardun beharraz gain, piraten erasoen arriskuan baitzeuden noiznahi eta edonon, babestuko zituen inoren laguntzarik gabe. Hala, soldatapean lan eginez, bihurtu ziren euskaldun asko atzerriko itsasgizonen irakasle, haiek lanbide horretan maisu bihurtzeraino.\n« Histoire de la Peche » liburuan (Thomazi) adierazten denez, London-eko merkatari menturazaleen elkarteak, John Davis-ek ipar-mendebaldetik indietara joateko bidea aurkitzeko ahaleginak porrot egin zuela onartuta, itsaso haietan balea ugari zeudela jakitun, Donibane Lohitzunera bidali zuen mezulari bat, baleen harrapaketan eta ustiapenean heziko zituen maisu batzuen bila. Hala egin zuten daniarrek eta holandarrek ere eta, eskaintzen zituzten soldata erakargarriei ezin muzinik egin. Ternuara eta Groenlandiara ezezik, Spitzberg (Svalbard artxipilagoko irla nagusia, gaur egun Norvegiari dagokiona) aldeko ur izoztuetara ere bideratu zen euskal pilotu eta arpoilarien lan hori, XVII.mendearen hasiera-hasieratik. Ipar polotik urrutira gabe, Ozeano Artikoan.\nAcarias Senionek idatzitako La riqueza de Holanda liburuko paragrafo batzuetan argi adierazten da holandarrek euskaldunengandik ikasi zutela balea harrapatu eta ustiatzeko teknika. XVII. mendean holandarrek aurrerapen handiak egin zituzten nabigazioan eta hala hasi ziren balearen harrapeketan ere, euskaldun itsasgizonen esperientzia eta ehizalekuak, Islandiatik Groenlandiaraino, baliatuta.\nEuskal itsasgizonak, hunter zein fisher, protagonista izan ziren, ba, Erdi Aro berrian eta modernitatearen atarietan baina, geopolitikak eraginda, euren urte askotako lan zailak irakatsitakoa ipar Atlantikoan agintzen zuten estatuei saldu behar izan zieten.\nM. Ciriquiain-ek Los Vascos en la pesca de la ballena esaten duenez ( 188-189 orrialdeak), Lope de Isasti eta Arnaud Oihenart izan ziren euskal baleazaleen berriak ematen lehen euskal idazleak, euskaraz idatzi ez bazuten ere. Lope de isastik bere Compendio historial liburuan (1625) dioenez, euskaldunek onura handia lortzen zuten Ternuako uretan bai bakailaoa arrantzatuz, bai baleak ehizatuz, baina ez ditu euskaldunak Terranovaren aurkitzaile gisa aipatzen. Azkenean, espreski adierazten du ingelesek jarritako trabek, pirateria barne, eragin zutela negozio horren gainbehera.\n1636an A. Oihenartek latinez idatzi zuen Notitia utriusque Vasconiae lanean ere aipatzen da Lapurdiko gizonezko gehienak itsas-nabigaziora emanak zirela eta Terranova izeneko alde hartan bakailao kopuru handiak arrantzatzen zituztela.\nGehiegizkoa izan liteke euskaldunak 1372an Ternuan kokatzen ditueneko data, zehatza bada ere. Beste kontu bat da zer ulertzen den euskalduna esatean. Hala, Joan Etxebeste zarauztarrak 1619an idatzi zuen Memorial batean irakur daiteke honen aita, Matias Etxebeste izan zela 1545ean, balea eta bakailotan hain aberatsa zen Ternuara bidaiatu zuen lehen espainiarra (hego aldeko euskalduna, noski); pilotua zela esaten du, gainera. Ekaitz handi batek hainbat itsasgizon irentsi zituela 1577an ( Labrador-eko Château Bay-n ?) eta harrezkero itsasontzi banaka batzuk baino ez zirela ur haietara joaten eta bakailaoa baino ez zutela ekartzen.\nDuela bi urte (2015) ospatu da, duela 400 urte, 1615ean, Islandian euskaldun baleazale batzuek jasandako tragediaren urteurrena. Kanadan lana zaildu zitzaienean, hurbilagoko ehizaguneetan saiatu ziren eta Islandiako ehiza-aldi horretako euskal baleazaleen hilketa ankerraren berri ematen duen idatzi bat argitaratu zuten hiru hizkuntzatan : ingelesez, euskaraz eta gaztelaniaz. 1615 Baskavígin (Euskal baleazaleen hilketa) da liburutxoaren izena. Montevideon eman zuen argitara « Sociedad de confraternidad vasca Euskal Erria » elkarteak. Jon Gudmundsson jakintsuak « egiazko kontakizuna » eman zuen, egia ofizialak gezurtatuz edo, bederen, egiatik hurbilago zeuden berriak emanez. Urte askotan isildu eta ahaztu den kontaera horrek ere hurbil gaitzake itsasgizon haien bizimodu latz eta arriskutsuaren berri izatera.\nBalearen ehizaldia amaituta, etxera abiatzekotan zirela, ekaitz batek hondoratu zuen Martin Villafrancaren galeoia eta, egoera larri hartan euskal marinelek, goseak eranginda, burututako ekintza eta lapurreta batzuk tarteko, Islandian Danimarkako erregearen ordezkaria zen Ari Magnusson-ek akuilatuta, euskaldunen ehiza hasi zen, ekaitzak eragindako galerari jazarpen ankerra gaineratuz. Bitxia da 2015era arte indarrean egon dela euskaldunen ehiza aldarrikatu zuen lege hori. Islandiako hiriburuan 2015ean, 400 urtez indarrean egondako lege horri adiskidetasunezko besarkadak amaiera eman zion arte.\nIslandiako gertaera horiek aparte utzita, esan behar da estatuek euren agintea ezartzeko grina erakutsi baino lehen ere hegoalde eta iparraldeko euskaldunek balea eta bakailao arrantzuan ari zirela eta lan horrek eskaintzen zuen negoziorako aukerak eragin zuela estatuen eskuhartzea eta, ondorioz, historiaren kontaera.\n∞ Aurreko sarrerak:\nBalea: fantasia eta errealitatea\nEuskal itsasgizonak baleen atzetik\nAngel Ugarteburuk euskal baleazaleek Ternuan laga zuten arrastoari segika joango den espedizioan parte hartuko du (2017-06-14)


Elgoibarko Bertso Eskolan izena emateko epea irailaren 17ra arte dago zabalik - Elgoibarko Udala\nElgoibarko Bertso Eskolan izena emateko epea irailaren 17ra arte dago zabalik\nElgoibarko Udalak ahozko komunikazioa bertsoaren bidez lantzeko egitasmoa jarri zuen abian 2004an Gipuzkoako Bertsozale elkartearekin, Ikastolarekin eta Herri Eskolarekin lankidetzan. Ekintza honen osagarri, iaz, Bertso-eskola jarri zuen abian Udalak, eta honen arrakasta ikusirik, Udalak, ikasturte honetan ere, bertso-eskolari jarraipena eman nahi dio.\nParte hartuko dutenen adin tartea LH3tik DBHra artekoa izango da, biak barne. Ikasle taldeak osatuz gero, saioak astelehenetan egingo dira irailaren 27tik aurrera, Aita Agirre kulturguneko Areto nagusian, arratsaldeko 17:00etan edo 18:15ean hasi eta ordubetez.\nBertso-eskolarako izen-ematea irailaren 17ra arte egin ahal izango da.


2014/11/6 | Ibilbidea\nKolitza mendia Balmasedatik. Enkarterriko lurrak.\nBalmaseda Enkarterriko eskualdeburua da. Bizkaian sortutako lehen hiribildua da (1199), eta Burgosera Bizkaitik joateko atea dugu. Mendeetako hiri-gune bat da, merkataritza eta industria dituena.\nBeste arrazoi batzuen artean, Boinas La Encartada lantegi zaharragatik da ezagun (museo bat da gaur egun), Erdi Aroko azokagatik, Aste Santuagatik, eta Cadagua ibaiaren gaineko Erdi Aroko zubi harresidun bereizgarriagatik (Zubi zaharra edo Muzako zubia).\nBaso-oharrak Balmasedari buruz\nBaina Balmaseda ez da hiri-guneagatik soilik nabarmentzen. Inguratzen duten mendiek (gehienak erabilera publikokoak dira) baso-masa handiak biltzen dituzte, eta radiata pinua da nagusi horietan.\nEuskal Autonomia Erkidegoko Baso Inbentarioaren eta FORRISK proiektuaren esparruan eginiko zenbatespenen arabera, sei euskal udalerrik baino ez dituzte udal-jabetzako 1.000 hektarea radiata pinu eta espezie horren 200.000 m3 zur mendi publikoetan. Gertu dagoen Amurrio (Araba) udalerria izan ezik, udalerri horiek guztiak Enkarterrin daude: Karrantza Harana, Sopuerta, Gordexola, Zalla eta Balmaseda. Bada, Balmaseda horien artean gailentzen da batez besteko zur-izakin handienak dituelako: batez beste, 260 m3 pinudi horietan. Batez besteko bolumen handi horien ondorioz, batetik, ondare publikoa nabarmena da, baina bestetik, arrisku handia dakar fenomeno gogorren aurrean. Horixe jarri zen agerian 2010ean, Xynthia haizeteak kalte handiak eragin zituenean Araban eta Bizkaian, Balmaseda barne.\nBalmaseda udalerriko Erabilera Publikoko Mendien Antolamendu Planaren arabera (IKTk egin zuen eta PEFCk ziurtatu, 2011tik aurrera), udal-jabetzako lau mendi daude: "El Acebo, El Alisal eta Calleja Cerrada", "Arbaliza, Retao eta Los Arroyos", "El Juque, Coliza eta Pedrera", eta "La Herbosa eta Los Tueros"; Bizkaiko Foru Aldundiaren ondare-mendiez gain ("El Acebo eta Chorrote", "El Castillo de Piedra", eta "Buenos Aires"). Balmasedako Udalaren Erabilera Publikoko Mendi horietan antolatutako azalera osoa 1.427 ha-koa da; zuhaiztia dago horren % 95etan, eta radiata pinuak 1.050 ha hartzen ditu.\nJarraian baso-basoko ibilbidea proposatzen da, pinudi zabal horien bihotza zeharkatzen duena.\nKolitza Bizkaiko bost "dei-adar mendietako" bat da, Oiz, Sollube, Gorbeia eta Ganekogortarekin batera. Izen hori dute garai batean adar hutsak edo turutak erabiltzen zituztelako gailur horietatik deiak egiteko. Suak ere pizten zituzten, Bizkaiko jaurerriko Batzarretara deitzeko xedez.\nGaur egun, Kolitza oso ezaguna da mendizaleen artean, Ordunteko mendiak zeharkatzeko sarbide nagusietako bat delako, eta hainbat mendi-lasterketa egiten direlako bertan. Zenbait tokitatik abia daiteke igotzeko, nahiz eta ohikoena Balmasedatik igotzea den. Errepidez eta trenez hel daiteke hiribildu horretara (La Robla trenbidea, Bilbo eta Leon lotzen dituena).\nBalmasedako Zubi Zaharretik abiatuta (kota: 150), ipar-mendebalderantz igor behar da, eta Pandozales auzora eramaten duen bide asfaltatua jarraitu (kota: 283). Autoa hautatzen bada, auzo horretan bertan aparka daiteke, eta bertan ekin igoerari. Auzora iritsitakoan, errepidea gero eta garaiera handiagoko hormigoizko pista bihurtzen da, eta ibilbide luzeko bideko markak jarraitu behar dira (GR 123). Mahastiak dauden tokira heltzean, eskuineko desbideratzea hartu behar da, pinudian sartzen dena. Igotzean, ipar-mendebalerantz jo behar da beti; hainbat baso-pista hartu behar dira, eta ibilbideak marka egokiak ditu, baita seinaleak eta iturriak ere.\nKota 600ekoa denean, gutxi gorabehera, La Herbosa auzoa abiapuntu duen pista nagusia hartzen da, Kolitzako gailurrera bertara heltzen dena. Atseden hartzeko eremu txiki bat da, igoeraren azken zatia, gailurreraino doana, malda handikoa baita. Campo del Espino muinoan gaude, Balmaseda eta Artzentales harana (iparraldean) bereizten dituena. Ipar-mendebalderantz ibiltzea aukeratzen bada, La Porqueriza jolas-eremura topatuko dugu. Bertatik, gertu dagoen La Garbea mendira (718 m) igo daiteke; antenez beteta dago, baina Sopuerta, Zalla eta Cadaguako haraneko gainerako zatiko bistak ederrak dira.\nBaina gaurko helburua Kolitzako gailurra da, eta horretarako, lurperatutako enborrekin duela gutxi nabarmendu den bidea edo suebakia jarraitu behar da, gailurreraino iristen baita gutxika (kota: 879; 1,5 edo 2 ordu geroago). Bertan, San Sebastián eta San Roque baseliza izango dugu zain. Amildegi baten ertzean eraiki zen, eta inguruko mendien eta haranen panoramika ederra ikus daiteke handik. Burgos, Kantabria edo, eguraldiak laguntzen badu, Kantauri itsasoa ikus daitezke. Baseliza Gerra Zibilaren ostean zaharberritu zen, Bizkaiko estilo protogotiko edo lehen gotikokoa dela uste da (XIII-XIV mendeak), eta bi portada ditu. Hala ere, gertu dagoen Burgosko Mena haranean topa daitezkeen baseliza erromanikoen estilo antzekoa du.\nSan Roquerenganako debozioaren jatorria omen da izurriteetan aterpe izan zela Balmasedako herritarrentzat. Mendia beti izan da hiri-arazoetatik ihes egin eta purifikatzeko leku aproposa. Eta hala jarraitzen du izaten gaur egun.\nBalmasedara jaisteko, bide berbera erabil daiteke, edota pinudian zehar hego-ekialderantz doan edozein baso-pista. Orobat, Artzentalesera Regomedotik jaisteko aukera dago, edo urrunean, Karrantzaraino joaterik dago, Los Karranzanos bidetik. Aukera guztiak baso-basokoak dira, eta merezi dute.


One-stop souvenir & artisautza inprimatzeko soluzio pertsonalizatua - WER\nOne-stop souvenir & eskulanak inprimatzeko soluzio pertsonalizatua\nOro har, oroigarriak eta eskulanak erabilera handiagoak dira, adibidez: oroitzapenezko oroigarri pertsonala, oroitzapenezko bilera ospatu zuten pertsona edo harreman bat ospatzeko, eta abar. Sormenezko oroigarri pertsonalizatuak eta eskuz egindako ohiko brikolajea industria loratzen hasi ziren, gainera, zabalagoa espazio pertsonalizatua inprimatu pertsonalizatua sormen brikolajea WER UV inprimagailuak pertsonalizatutako produktu barietate bat, hala nola, Pertsonalizatua zintzilikari, gako kateak, arinagoa, lapel pin, USB, argazki markoak, telefono mugikorren multzoak, eta abar, kalitate bikaina eta kolore biziak inprimatzeko.\nPertsonalizazio zintzilikarioa moda produktuen multzoa bihurtu da, maitasun adierazpena bihurtu da. Diy-k hazten ari den industriaren premia pertsonalizatua pertsonalizatu du, eta horrek eskaria handitzen du Diy inprimagailu produktuak, DIY produktuen inprimagailu asko daude. WER UV LED inprimagailuak abantaila nabarmenak ditu, merkatuan inprimagailuentzako aukera ezin hobea da.\nKeychain zink aleazioen bitxiak garatzeko azken garapena da, branding boutique negozio sustapen prozesua da, baita eleberriaren opariak ere. Itzuli ere LOGO laserra, pertsonalizatutako teklatua pertsonalizatua. Erabilera: marka komertziala, produktu berrien sustapena, erakargarritasun turistikoak, oroigarriak, urteurreneko oroigarriak, publizitatea eta bestelako sustapen elementuak.\nLapel pinek, azken batean, gorputzean gastatu ohi da egoera, okupazio flag.lapel pin diseinua UV lauak inprimatzeko, batez ere, grafiko sinpleak, kolore gutxiago.Easily LCD eragiketa panela. UV UV LED inprimagailuak ekoizten mota guztietako diseinatutako irudiekin egindako produktuak pertsonalizatuak, LED UV tintak erabiltzen dituzte, tinta luzeko iraunkortasuna eta hutsunearen erresistentzia bermatzen dutenak.\npvc inprimagailu makina digitala tintazko plastikozko plastikozko inprimagailua WER-ED6090UV


HABE IKASBIL: Skatea, gurpil gainean ibiltzea modan dago\nOlinpiar Jokoak Tokion (Japonia) egingo dituzte 2020. urtean, eta modalitate berriak gehituko dizkiote kirol-parrillari: surfa, karatea, eskalada, beisbola eta skatea. Horiexek lehenengo aldiz ikusiko ditugun kirolak.\nOlinpiar Jokoetan soilik ez, kalean gero eta ohikoagoa da gurpildun taularen gainean jendea ikustea: skatean, patinetean edo patinete elektrikoan. Askoren ustez, eskailerak, barandak, koskak edo espaloiak dira skatearen gainean irristatzeko aukerarik onena, baina egia da patinatzeko azpiegitura asko sortu dituztela azken urteetan: estaliak, esaterako, Bergaran, Miarritzen edo Bilbon. Bizkaiko hiriburuan, Gure Txoko skate-eskola aurkitu dugu. “2007. urtean hasi ginen, eta hainbat ekintza antolatzen ditugu, patinatzen irakasteaz gain: kontzertuak, urtebetetze-festak, lantegiak…”, kontatu digu Josu Geretak. 22 urteko gaztea Galdakaon bizi da eta denbora gutxi darama skateko irakasle Zorrotzaurreko parke estalian.\nGure Txoko skate-eskolak 2007. urtean ireki zituen ateak.\nSkateboarding-a Kalifornian sortu zen 1940ko hamarkadaren amaieran: surflariek olaturik ez eta gurpilen gainean jolas moduan hastea erabaki zutenean. “Ameriketako Estatu Batuetan skate-kultura handia dago, baina hemen ez da hainbesterako”.\nXX. mendeko azken laurdenean iritsi zen skatea Euskal Herrira, eta orduz geroztik bilakaera positiboa izan du, batik bat 2000. urtetik gaur egun arte. Hala ere, Josuk ez du hain argi ikusten: “Gure Txoko irekitzea erabaki genuen, izan ere, skatearen egoera ez zen oso ona. Gure asmoa, umeei erakutsiz, kirol honen etorkizuna bermatzea zen”. Bidea ongi egin dutela uste du irakasleak, gero eta ikasle gehiago baitituzte: “Skatearen moda-momentua orain hasi da edo hasiko da”.\n5 urtetik 15 urtera arteko neska-mutilak joaten dira Gure Txokora, eta 20 edo 30 urte dituztenek ere probatzeko aukera izaten dute: “Bost urte baino gutxiagokoei ez diegu uzten, motrizitatea oraindik ez dutelako garatu”.\nOreka, koordinazioa, erreflexuak… lantzen dituzte, eta, horretarako, ongi babestuta egon behar dute: “Belaunetakoak, ukondokoak, eskumuturrekoak eta burukoak janzten dituzte, eta, skatea geldirik dutela, gainean zelan jarri behar duten irakasten diegu: hankak zabalik izan behar dituzte eta batekin bultza egin behar dute…”. Zaila badirudi ere, gazteenek arazorik gabe ikasten dutela esan digu Josuk.\nOreka, koordinazioa eta erreflexuak lantzen dituzte skatearen gainean ibiltzen direnean.\nPatinete elektriko batean zihoan gizon batek auto batekin talka egin eta drogetan positibo eman duela irakurri berri dugu komunikabideetan. “Kontrolatu egin behar da, ados nago. Hala ere, lekuaren arabera: ez da gauza bera bidegorrian barrena joatea edo errepidean, ezta?”.\nBizikletaren erabilera araututa dago: debekatuta dago entzungailuak edo telefonoa eskuan eramatea eta substantziak hartzea, kaskoa erabili behar dute… Oraingoz, skatean ez dago horrelakorik, nahiz eta skate-parkeek euren arauak badituzten.\nSurfarekin gertatzen den bezala, skatea ere ez da kirola bakarrik: “Gu patinatzeko elkartzen gara, eta askotan ez leku zehatz batean, hirian barna ibiltzen baikara. Filosofia bat da”. Horretaz gain, moda ere bada, “itxura” jakin bat izaten baitute skatean ibiltzen direnek.\nSkatea probatzera edonor animatuko luke Josuk: “Gurpilen gainean goazenean, aske sentitzen gara… Egun gogor baten ostean, deskonektatu egiten dugu”.\nEta zu, inoiz ibili zara skatearen gainean? Probatzea gustatuko litzaizuke? Araututa egon beharko lukeela uste duzu? Nola? Olinpiar Jokoetan sartuko dute 2020. urtean, zer iruditzen zaizu?\n1. Zer da Gure Txoko skate-eskola?\nBale ba, izenak esaten dauen (duen) moduan, Gure Txoko skate-eskola, skate-eskola bat da. Jarri genuen martxan 2007. urtean gutxi gorabehera, eta skate-klaseak (eskolak) emateaz aparte, ere bai egiten ditugu ekintza ezberdinak: adibidez, batzuetan egiten dira kontzertuak, ere bai urtebetetzeak, tailer ezberdinak… Baina denak dira skatearen ingurukoak. Eta jarri genuen martxan pixka bat, zeren ikusten genuen hemen skate panorama (egoera) pixkatxo bat hilda zegoela eta berpizteko, eta ume gehiago animatzeko, egin genuen eskola hau.\n2. Nor etortzen da patinatzen ikastera?\nNormalean etortzen diren neska-mutilak 5-15 urte bitarteko neska-mutilak dira. Baina hala ere, batzuetan ere bai etortzen dira probatzera nagusitxoagoak: bai 20 urtekoak edo 30 urtekoak.\n3. Nolakoa da ikasketa-prozesua?\nBale ba, lehenengo irakasten duguna edo egiten duguna da, protekzioak (babesgarriak) banatu: belaunetakoak, ukondokoak, eskumuturrekoak eta burukoak, eta erakusten diegu pixka bat zelan jarri behar diren (duten) skate gainean, skatea geldirik eta beraiek zelan igo behar diren (duten) skate gainera, hankak zabalik izan behar dituztela eta zelan inpultsatu (bultzatu) ahal diren, eta beno, uzten diegu hor pixka bat oreka hartzen, eta ikusten dugunean jada oreka badaukatela, jada pasatzen gara truko ezberdinak ikastera edo ranpetatik (aldapetatik) botatzen ikastera… Eta horrela, hori da prozesua, gutxi gorabehera. Bakoitzak bere erritmoa dauka, baina azkenean denek ikasten dute gutxi gorabehera.\n4. Nolakoa izan da skatearen bilakaera?\nGuk ikusi dugunez, bilakaera ez da oso ona izan, osea, jendeak patinatzen du, badago jendea patinatzen duena, baina ez da jende asko, hala ere. Gainera, izanez (izanik) jarduera txiki bat horrela esatearren, instalazio gutxi daude ere bai Bilbon eta ez du jende askok patinatzen. Baina orain, 2020.urtean sartuko denez Olinpiadetan skatea, pixkanaka pixkanaka hasi dira umeak patinatzen ere bai eta animatzen. Hortaz, momentuz ez dugu ikusi bilakaera ona, baina azkenengo urte honetan bai animatu direla ikasle gehiago. Skate moda momentua orain hasiko da edo orain hasi da edo orain hasiko da, bai.\n5. Zuri zer ematen dizu skateak?\nIgotzen zarenean eta pixkatxo bat harrapatzen diozunean, jada sentitzen duzu hori, askatasuna edo libre zaudela. Eta gainera, adibidez, egun gogor bat izan duzunean edo ikasketetan, edo lanean, edo etxean, eta irteten zara patinatzera eta deskonektatzen duzu pila bat. Niri pila bat aportatzen (ematen) dit skateak, ez dakit.\nDuela urte batzuk iritsi zen skatea Euskal Herrira eta harrezkero, kalean gero eta jende gehiago ikus dezakegu gurpilen gainean.\nJosu Gereta: "Eskola hau skatea berpizteko jarri genuen martxan"\nJosu Gereta gaztea Galdakaon bizi da eta eskatea-irakaslea da Bilboko Zorrotzaurreko parke estalian.


"Kolore festa" - - Goiena.eus\nGarikoitz Iturbe 2013-12-05 01:00\nAzkenean egun hauetan izan ditudan emozio eta sentipenak koloretara pasatzea erabaki dut.\nUrdina eta arrosa. Gabonak gerturatzen dabiltzala eta, telebistan eta dendetan haurrentzat jostailuek presentzia handia hartu dute. Gauzak aldatu direla eman arren, oraindik bide luzea dugu egiteko. Berdintasunaz hitz egiten dugu eta ezberdin hezten ditugu. Berdintasunaz hitz egiten dugu baina txikitatik bakoitzari rol konkretu bat betetzera zuzentzen ditugu.\nBeltza. Azken aldian etorri zaizkigun hainbat albisteren kolorea. Alde batetik Fagor elektratresnen itxiera. Lanpostuen galtzetik haratago hausnarketarako bide luzea usten digun itxiera. Bestetik zapaltzen gaituen estatu ilun horretatik heltzen zaizkigun berri beltzak. Hezkuntza erreforma ankerra (LOMCE) eta bestetik presoek Sevillako espetxean bizi duten egoera larria. Besarkada bero bat!\nGorria. Gazte ekimenaren logotipoko izarraren kolorea. 10 urte Atxabalta animatzen, alternatiba ezberdinak proposatzen, giroa jartzen. Generazio berrien arteko lotura saretzen. Eta urte luze horietan hor dihardute hasieratik Zangitu eta Elik egurra ematen. Aupa zuek!!\nLaranja. Sinesgarriak ez diren epaiketa eta sententzien aurrean planto egiteko, laranjez margotu ditugu Euskal Herriko hainbat txoko . Konpromisoaren kolorea, kolore solidarioa, borrokarako kolorea, ilusioaren kolorea, herriaren kolorea. Libre!\nOrtzadarra. Kolore festaren amaiera. Etapa baten amaiera, gatoz eta bagoaz. Hala ere bidean aztarna luzea utziko didan bizipen pila bat batu ditut Txatxilipurdi elkartean. 3 urte, goiz eta batzuetan gabe. Ai ene zenbat bizipen! Zuekin bizitakoak, bertan landutakoak, bizitza ikusteko modua aldatu dit eta zuek zarete errudunak. Eskerrik asko bihotz-bihotzez. Hau ez da agur bat, Txatxilitruskitarra izango naiz aurrerantzean eta.


Covadonga Solaguren - Eusko Legebiltzarrako hautagaia - EAJ - PNV\n20 urterekin pasioz bizi nuen politika. Nire gurasoengandik ikasi nuen, Pilar eta Iñakirengandik. Garai hartan Zuzenbidea ikasten ari nintzen Deustun eta uda garaian, Luisa eta Amalia, nire izeben dendetan laguntzen nuen.\nCovadonga Solaguren naiz. 53 urte ditut. Nire sustraiak Laudion daude. Aiarako herri honetan garatzen dut nire familia-bizitzako proiektua, Alberto bidelagun bikainarekin eta Ander gure semearekin. Ikasketak amaitzean Aldundiko funtzionario izateko probak gainditu nituen.\nUrte askoan saskibaloian jokatu nuen eta horrek erakutsi zidan irabazten, galtzen, sufritzen eta taldean lan egiten. Musika nire pasioetako bat da. Pianoa ikasi eta klarinetea jo nuen nire herriko Musika Bandan urte askoan. Musika partituretan bezala, politikan ere beti interesatu izan zait ezberdinen arteko elkarrizketatik eratortzen den harmonia bilatzea.\nOso zorioneko sentitzen naiz, udal, foru eta erkidego mailako proiektu politiko ezberdinetan parte hartu dudalako. Ikaskuntza-iturri ezin hobea. Laudioko zinegotzi gisa, Arabako foru diputatu gisa eta Eusko Jaurlaritzako sailburuorde gisa, nire erronka izan da profil profesionala eta zerbitzu publikorako bokazioa uztartzea, ilusio, dedikazio eta erantzukizuna eskainiz. Gure gizartean politika legitimatzeko beharra sentitzen dut, pertsonen bizitzan sortzen diren arazoak konpontzeko erantzun gisa, horien izaera edozein izanda ere.\nEuskadik aurrera egiten jarraitu behar du. Iñigo Urkullurena bezalako lidergo sendoa, eta konpromisoa eta lanerako gaitasuna duen taldea behar ditu.


Gasteizko alkateak polemika piztu zuen magrebtarrei gizarte-laguntzetatik bizitzea egotzi zienean. Alderdi politikoek eta eragile sozialek leporatu diote immigrazioaren gaia hauteskunde interesen arabera baliatzea eta bere adierazpenekin xenofobia sustatzea. Marotok ukatu egin du, baina, aldi berean, gizarte-laguntzen erabileraren gainekoak berretsi ditu. Ez da lehen aldia Gasteizko alkateak etorkinen aurka jotzen duena, eta defendatzaileak ere izan ditu. Horren aurrean, elkarbizitzaren aldeko eta xenofobiaren kontrako mugimenduak ez dira isilik geratu eta ekimen berriak sortu dira, esaterako, Gora Gasteiz plataforma. Zer iruditzen zaizu Marotoren jokabidea? Jarrera xenofoboak ugaritzen ari dira? Gasteziko Zadorra AEK euskaltegiko B2 taldea\n1. Ziortza Godoy\nMarotok arrazoia du. Ez ditu etorkinentzako laguntzak debekatu nahi, gehiegikeriekin bukatu baizik. Kolektibo hau diru-laguntzak jasotzera etortzen da, lanerako asmo barik. Marotok nahi du gizarte-laguntzak jasoko dituztenek zenbait baldintza betetzea. Xenofobia handitzen dute esaten dutenek etorkinek bazterketa pairatzen dutela. Ez gara gu egoera honetan bizi? Murrizketek ez dute ondoriorik Euskal Herriko familiengan?\n2. Maritxu Montoya\nAlkate hau oso kontserbadorea da, hain gaztea izateko. Bere jarrera hauteskundeak prestatzeko da; oso arriskutsua iruditzen zait eta hiria sutan dago bere erruagatik. Jarrera xenofoboak ugaritzen ari dira, krisiagatik batez ere. Normalean, hori gertatzen da; dena ondo dagoenean, ez da ezer gertatzen, baina dirurik eta lanik ez badago, denok zaintzen dugu gure ingurua eta etorkinak kanpoan uzteko joera izaten da.\n3. Malen Irizar\nAlkateak egin nahi duena da gutxien dutenei errua bota. Atzerritarrek ez digute krisia ekarri eta ez dira haiek izan gehien lapurtu dutenak. Oraindik ez dira jarrera xenofoboak ugaritu, baina politiko hauekin eta Europan gertatzen ari diren gauzekin, zoritxarrez, uste dut hori aldatu egingo dela.\n4. Luz Moriel\nPortaera desegokia da, hauteskundeengatik-edo. Dirudienez, batzuetan etorkinei baldintza gutxiago eskatzen zaie, baina kontu hau beste legealdi batean sortu zen eta ez du zentzurik orain kentzeak. Denok, dugu ondo bizitzeko eskubidea. Halere, batzuetan gasteiztar askok ez dute bizitzeko beharrezkoa, horrek haserretzen gaitu. Non dago muga? Zaila da, baina politika ez da egiten batzuen kontra egonez, lagunduz baizik.\n5. Leire Araque\nAlde batetik, esango nuke Marotoren jokabidea ez dela zuzena. Burugabea da esatea herritar horiek ez dutela lan egin nahi. Bestalde, Gasteizko biztanle asko nazkatuta daude etorkin batzuen jarreraz, eta uste dut alkateak egoera hau baliatu nahi duela botoak irabazteko.\n6. Arkaitz Arteaga\nMarotoren portaera ez zait batere ona iruditzen. Zergatik eztabaidatu behar dugu orain diru-laguntzen aferari buruz? Legea ezarri zenean, ez zuen gure iritzia eskatu; orain, ordea, babesa eskatzen ari da, egin nahi dituen aldaketak egiteko. Zergatik? Hauteskundeak hurbil daude? Azken boladan egiten eta esaten ari denagatik, gero eta jarrera xenofobo gehiago agertzen ari dira.\n7. Txemi Moro\nMaroto botoak bilatzen ari da. Murrizketengatik gero eta txiro gehiago dago, eta gobernuarentzat errazagoa da errua batzuei botatzea erantzukizuna hartzea baino. Diru-laguntzekin tranpa asko egingo dira, baina arazoa da horien kontrol egokirik ez egotea. Zertarako jakin tranpa egiten dutenen jatorria? Bakarrik atzerritarrek egiten dituzte tranpak, ala?\n8. Alberto Morras\nAlkate batek ezin ditzake gauza horiek esan, xenofobia giroa sortzen duelako. Horren ondorioz, etorkinentzat askoz zailagoa izango da hemen lana eta bizitza ona lortzea.


"Niretzat feminismoa ezeri uko ez egitea da"\nMunduari buelta eman ezin dionean bere burua jartzen du hankaz gora.\nIsabel UriaDani Blanco\nBorroka askotan aritu zara. Nola eratu da zure izaera konprometitu eta borrokalaria?\nLehenengo etxean. Gure garaiko emakume guztiok genuen askeago izateko amorrua: ez genuen hain arduratsuak izan nahi, arduragabeagoak eta gaiztoagoak eta ganorabakoagoak izateko eskubidea nahi genuen! Gainera, pentsa, ni, emakumea izateaz gain, zazpi-anai arrebetan zaharrena nintzen... Ni ez nengoen “tokatu zitzaidana” onartzeko prest, nigandik espero zitekeena emateko prest. Ezin genuen ezer egin gizon batek (aitak edo senarrak) baimenik eman ezean. Baina nire formakuntzaren oinarria Sarrikoko unibertsitatean eman zela esango nuke, zientzia ekonomikoak ikasten aritu nintzenean. Carlos Castilla del Pino pentsalariaren eta Lidia Falcón bezalako abokatuen hitzaldietan... Gero, Bizkaiko Emakumeen Asanbladan sartu nintzen, eta militantzia eta formakuntza eskutik joan ziren abortu eskubidearen aldeko borroketan, dibortzio eskubidearen aldekoetan... Hortik aurrera, emakume talde askotan hartu dut parte, formatzen jarraitzeko asmoarekin.\nGazte-gaztetik borrokan aritzeak zein prezio du?\nGure belaunaldiko emakumeok derrigorrean ikasi behar izan genuenbigarren sexua izateko edo, are okerragoa dena, gizonak bezalakoak izateko hezi gintuztela, bietako bat. Eta adi ez bagaude, min handia egin diezaiokegu gure buruari. Oso konprometituak gara, oso indartsuak, sendoak, borrokalariak, irmoak... Baina horrek prezio bat du: halakoa izan beharrak, ez dizu gauza asko ikusten uzten. Batzuetan harrigarria iruditzen zait norbait maitatzeko gai izan naizela pentsatzea, harreman goxoak izateko gai, ze gu edo menpekoak ginen, edo harriak bezain gogorrak. Oso “astakiloak” izan gara, basati hutsak. Eskerrak taldean lan egin dugun eta taldearen barruan sentimenduak partekatu ditugun. Guk bagenekien ez genuela egokitu zitzaigun hura nahi, eta horrek kontra jarri gintuen, ordura arteko guztiaren kontra. Baina kontra egiteaz gainjendarte berria eraiki behar genuen, sormena beharrezkoa zen, eta horretarako ezinbestekoa zen taldea.\nZein taldetan militatu izan duzu?\nJuxtu irakasle hasi eta lehenengo urteetan Saharara bidali zuten nire bikotea,eta berarekin joan nintzen. 1974. urtearen amaiera zen eta 1976ra arte bizi izan ginen bertan. Vietnamgo gerraren aurka eta frantsesak Argelian egiten ari ziren sarraskiaren aurka borrokan aritu ondoren oso gogorra zen niretzat kolonia baten bizitzea. Saharan bi gauzak hunkitu ninduten batez ere. Batetik, herri gisa lortu zuten sentimendua eta batasuna, Fronte Polisarioak lortu zuena. Gu iritsi ginean sakabanturiko tribuak ziren, baina ez zen herri bat. Baina Fronte Polisarioak elkartu egin zituen, eta hainbat gauza lortu zituzten:Saharako herri osoan esklabutza abolitzea, adibidez. Bestetik, emakumea gizonaren parekotzat izendatu zuten. Tribuetatik herria sortu zuten, eta Frote Polisarioaren lehen garaietan debekatuta zegoen norbere burua beste tribuen gainetik zegoen tribu bateko kidetzat aldarrikatzea. Berdintasun popularra zen, herri bat kohesionatzen saiatzen zena, herri-subirautzaren mesedetan. Ez zen mugimendu ezkertiarra zehazki, baina bai antikolonialista eta bateratzailea, bereizten zituzten elementuak ezabatu eta batzen zituztenak indartzen saiatu zena. Emakumeei zegokienez, inolako motiborik gabe emaztea arbuiatzea debekatu zuten. Aurrez nahikoa zen “arbuiatu egiten zaitut” esatea emaztea inolako eskubiderik gabe uzteko. Hala ere, emakume sahararrek bazituzten bi eskubide handi: bakarrik ibil zitezkeen, gizonezkoen laguntzarik eta baimenik gabe; eta, bestetik, ezkontzaren lehengo egunetan emaztearen familiarekin egoten ziren. Horrek asko babesten zituen emakumeek. Eta oraindik ere Saharan ez dago ia tratu txarrik, eta emakumeekiko tratu ona balio handitan dute, tratu txarrak oso gaizki ikusiak daude.\nSaharatik itzulitakoan, nola aurkitu zenuen Euskal Herria?\nSaharatik itzulitakoan eskolak ematera itzuli nintzen, eta alabak izaten hasi ginen, eta Euskal Herriari beste begi batzuekin begiratzen genion. Gustatzen ez zitzaizkidan gauza batzuk ikusi nituen: nire ikasle garaian denok geunden Francoren aurka elkartuta, baina itzuli ginenerako milaka taldetxo bereizi aurkitu nituen. Amnistiaren aldeko borrokak izan ziren denok batera egin genituen azken borroka ederrak, baina amnistiaren aldeko borroken ondoren alderdi bakoitzak bere aldera tira zuen, eta ni pixka bat desengainatu nintzen, alderdikeria haiekin. Euskal gatazka ere minez bizi izan dut beti. Garai hartan sortu genuen irakasleok STEE-EILAS sindikatua, eta hezkuntzaz gain beste hainbat gaiz ere arduratzen ginen: abortuaren auziaz, zentral nuklearren auziaz... orduan ikasi nuen biziak prezioa izan behar duela.\nBai, orain Japonian bezala. Niri grazia handia egiten dit “biziak ez du preziorik” esaldiak, beti esaten dut: “jakina biziak baduela prezioa, baina utzidazu negoziatzen”. Bi euro? Nire biziak bi euro balio ditu? Negozia ditzagun gure biziak, eta ikus dezagun noraino merezi duen energia mota batek edo besteak, gizarte eredu batek edo besteak... Baina “biziak ez du preziorik” esan eta negoziatzen ez uztea onartezina da. Izan gaitezen sujetu, gutxienez, gure bizien prezioak negoziatzeko adina. Edozein ekintza, negozio, lege... egiten dugunean pertsonen osasuna eta bizia ere kostuetan jaso behar genuke, aurrekontuetan. Ekologismoaren ekarpenik interesgarrienetako bat iruditzen zait, hainbat esparrutara zabaldu daitekeena. Baina giza-bizia dohan saltzen den garaiotan, eta planetaren biziari begiratu ere egiten ez zaion honetan... oso norabide arriskutsua hartzen ari garela iruditzen zait.\nLiburuak izan dira zure irakasle onenetarikoak. Lieraturak hezi zaitu feminismoan ere?\nBizkaiko Emakume Asanbladan edo asanbladaren inguruan egon izan naiz beti, eta hor hezi naiz feminismoan. Horrez gain, mundu osoko emakumeen liburuak ditut eta literatura eta generoari buruzko tailerretan parte hartu dut, zorionez, oso irakasle onekin, Josune Muñoz, horien artean. Orain ere asko irakurtzen dut feminismoaz, gustatzen zait korronte eta ideia berriak jarraitzea, eta orain alabak pasatzen dizkit liburuak. Azken aldian Genero y nación pasa dit, adibidez, eta liburu queer pila bat, formazioaren zati hori falta baitzitzaidan: Judith Buttlerren liburuak, Beatriz Preciadorenak... Texto yonki ere amaitu dut azkenean... Eta Teoria King Kongek liluratu egin ninduen. Itziar Zigaren Devenir perra ere oso ondo dago, izugarrizko indarra du eta oinarri teoriko sendo-sendoa.Nire lehen liburuen eta hauen artean, batez ere, filosofoak irakurtzen nituen: Celia Amoros, Amalia Valcarcel... Edo beste kultura batzuetako emakumeen liburuak, izugarrizko indarra eman didatenak: arabiarrak, afrikarrak, txinatarrak...\nZein da feminismoan une honetan pil-pilean dagoen gaia?\nProstituzioarena. Eta diot: zergatik ez zaie beraiei galdetzen? Zergatik ez zaie galdetzen: zer da nahi duzuena? Ze, agian, nahi dutena sindikatu bat da, edo beste zerbait. Agian ez dute nahi konbentuetan sar ditzaten edo denak etxeak garbitzen eta zaharrak zaintzen jar ditzaten. Ezin ditugu objektuak bailiran tratatu. Gizarte honen eta emakumeon lotsaria da etxekolanei eta zaintzari dagokion guztia erregulatu gabe egotea, jardun horietan ari direnak oso baldintza txarretan ari dira: soldata ikaragarri baxuekin, bajarik gabe, babesik gabe, jubilaziorik gabe... Eta XXI. mendean gaude! Hor borroka handia dago, eta lehentasuna eman behar diogu.\nNolakoa izan da Euskal Herrian feminismoaren garapena zure gazte garaitik gaur egun arte?\nHasieran oso argia zen feminismoaren jarduna: eskubide jakin batzuk lortzeko eta kode-zibila aldatzeko lan egiten genuen. Denok elkarrekin egin genuen borroka dibortzio eta abortu eskubideen alde, aitaren edo senarraren menpe jartzen gintuen kode-zibila aldatzeko... Hori lortu genuen, eta berdintasunaren alorrean hasi ginen lanean gero. Lan hori oraindik ez da bukatu. Aurreneko jardunaldi feministak oso ederrak izan ziren. Han joan ginen feminista esukaldunak gure bakeroak jantzita, ile laburrarekin..., eta, bat-batean, kataluniako feministak iritsi ziren. Baina zer zen hura! Garai hartan ile kizkurra eta Indiako soinekoak zeudenmodan, eta hala sartu ziren haiek, eta liluratuta utzi gintuzten. Txundituta geratu nintzen: feministak eta politak ziren! Posible zen ederra eta feminista izatea! Barne-iraultza bat eragin zidan horrek, guretzat apaintzea eta, zer esanik ez, gizon batentzat apaintzea traizioa ziren ia. Ni oso alferra izan naiz beti, eta oraindik ere ez dut nire burua asko apaintzen, baina aurreiritzi haietatik askatzea handia izan zen, eta oraindik eskertzen diet feminista katalan eder haiei. Dena zuten guk baino politagoa: soinekoa, ilea, irribarrea... dena. Garai hartan hasi ginen hezkidetza lantzen, eta lan-fitxa mordoa sortu genuen, baina irakasle feministok bakarrik jartzen genituen praktikan. Orduan iritsi zitzaizkigun desberditasunaren teoriak ere, eta ulertu genuen ez genuela gizonak bezalakoak izan behar, eskubidetan haien parekoak baizik. Ordura arte itsututa geunden berdinzaletasunarekin, eta eztabaida horiek mingarriak izan ziren kasu batzuetan. Gainera, militantzia bakarraren eta militantzia bikoitzaren arteko eztabaidak ere piztu ziren: emakume asko, feministak izateaz gain, alderdi politikoren batekoak ziren, sindikaturen batekoak... Militantzia anitza zuten horiek, batzuetan, bigarren mailako feministatzat jotzen ziren, eta horrek ere min handia egin zuen.\nEsentzialismoaz ere eztabaidatzen zenuten?\nBai. Ni ez naiz esentzialismoaren aldekoa: behin ere ez dut uste izan emakumeok emakume izate hutsagatik onak eta zoragarriak garenik. Alderantziz, beti defendatu izan dut emakumeok nahi bezain kabroiak eta zitalak izan gaitezkeela, eta eskubide hori behar-beharrezkoa zaigula. Emakumeok nahi dugun guztia izan gaitezke: gaiztoak, dibertigarriak, krudelak, goxoak, bortitzak... Gizonak izan daitezkeen guztia izan gaitezke. Guri ez digu batere laguntzen esentzialismoaren teoriak! Gaiztoak izateko eskubidea ere izan behar dugu, militarrak izateko eskubidea, mehatzari eta puta izateko eskubidea. On eta txar guztia izateko eskubidea izan behar dugu. Eta gaizki jokatu badugu epaitu gaitzatela, pertsona gisa, egindako ekintzengatik.\nPolitika eta emakumeei buruzko eztabaidak etorri ziren gero, emakumeek alderdi politiko gisa antolatu behar luketen ala ez erabakitzeko. Zein iritzi duzu zuk?\nAlor politikoa garrantzitsua da eskubide jakin batzuk lortzeko, baina garai hartan errieta batzuk izan ziren. Politikan aritu nahi zuten emakume batzuk botere-gosea zuten, beren buruetan segurtasun ikaragarria erakusten zuten, eta beste guztioi gauzak eurek ikusten zituzten bezala ikusarazi nahi zizkiguten. Guri “reinona” batzuk iruditzen zitzaizkigun. Horrekin batera, lehen aldiz uztartu ziren feminismoa eta ezker abertzaleko mugimenduak, eta feminismoa nazio askapenerako mugimenduarekin uztartu zitekeela esaten hasi ziren emakume batzuk. Krisi dezente izan ziren garai beretsuan, eta gauzak adostu nahi genituen feministok nahiko gaizki pasatu genuen, nork bere aldera egiten baitzuen tira. Politika tartean sartu zenean hasi ginen bereizten, eta azkenean gutariko bakoitza alor jakin batean espezializatu zen: solidaritatean espezializatu ginenak generoaren eta garapenaren alorrean hasi ginen lanean, abertzaleak nazio askepenerako mugimendua eta generoaren esparruan, asanbladakoak alderdi politikoez kanpoko feminismoan, Plazandreok beren eremuan eta Lanbroakoak alderdi politiko feministan. Beraz, ordutik, nor bere esparruan ari da lanean, eta martxoaren 8ko eta azaroaren 25eko ekitaldiak antolatzeko elkartu ohi gara denok, tira, denok Lanbroakoak izan ezik. Baina elkartzen gara alderdietako emakumeak, sindakatuetakoak, GKEetakoak, ekologistak... Foro oso zabala da, feminista zahar eta gazteak elkartzen gara elkarrekin gauzak egiteko, eta denontzat aurrera egiteko balio dezaketen proposamen feminista bateratuak egiteko.\nIzan zinen Grandako jardunaldi feministetan?\nBai. Granadan queer mugimenduari ireki zitzaionatea parez pare, eta orain 2012ko patologizazioaren kontra ari gara borrokan. Izan ere, 2012an gaixotasun psikiatrikoen errolda berritu nahi dute, eta sexu-aldaketa egin nahi duten pertsonak edo sexu-aldaketarik egin nahi ez duten arren intersexualak direnak errolda horretan sartu nahi dituzte, patologiatzat sailkatu nahi dituzte trasexualitatea eta intersexualitatea, eta horren aurka ari gara borrokan. Ez dezatela sexua gehiago patologizatu, nahikoa dugu dagoeneko.\nNola aldatu da gizarteak, oro har, feminismoarekiko duen jarrera urte hauetan?\nGaur egun ia inork ez du esaten emakumeok gizonak baino gutxiago garenik, men egin behar diegunik, “gizonen kontuetan” sartu ezin garenik... Alde horretatik, aurrera egin dugu. Dibortzio-eskubidea ere begi onez ikusten du jendartearen gehiengoak, eta aborto-eskubidea ere bai, kontra dagoen sektore katolikoa oraindik indartsua den arren. Legezko berdintasunaren eta berdintasun ekonomikoaren aldeko ahotsak ere gero eta indartsuagoak dira. Baina“bekatari” berriak asmatu ditugu orain: beste kultura batzuetako gazteak, gayak, lesbianak eta transgenero publikoak. Bi manifestaziotara joan naiz azken aldian Alde Zaharrean elkar agurtzen ari ziren bikote homosexualak zigortu dituztelako. Halako astakeriak isilpean mantentzen dira, salbuespenak balira bezala, eta bitartean “bekatari” horiek zigortzen jarraitzen du legeak. Dena eginda dagoela eta denok berdintasunean bizi garea saldu digute, eta jende askok sinetsi egin du, errazagoa delako hala sinestea eta zapalkuntzak ez ikustea, mozorrotzea. Lesbianen alde gaudela diogunean, zenbateraino gaude alde? Zer egiteko prest gaude haien eskubideak defendatu eta aldarrikatzeko? Zenbateraino sentitzen dugu gure haien borroka? Nik nerabeekin lan egin dut bizitza osoan, eta homofobia ikaragarria dago oraindik, eta ez da behar besteko indarrik egiten hezkidetzan, kontu honi ez zaio behar besteko garrantzirik ematen. Sexu-heziketa ez da derrigorrezko ikasgaia eskoletan, eskolaren borondatearen esku geratzen da. Sexu-heziketarik ez dagoenez heziketa feministarik ere ez dago, ezta hezkidetzarik ere. Eta emakume askok oso tratu txarra jasaten dute nerabezaroan, nerabeen arteko erasoak eguneroko ogia dira, baina ezikusiarena egiten dugu. Gainera, berdintasunean bizi garela saldu digutenez, neskatila horiek ez dituzte jasaten dituzten erasoak beren sexuarekin edo matxismoarekin identifikatzen, “normaltzat” jotzen dituzte edo “aguantatu” egiten dituzte. Oso arriskutsua da darabilgun moral bikoitza. Gizartea, oro har, oso misoginoa da, eta ez gara ohartzen.\nPrebentzioak garrantzi handia du?\nJakina, ezin dugu ahaztu gizartea misoginoa dela, eta emakume gisa lortzen dugun eksubide bakoitza ordainaraziko zaigula. Ama izan nahi baduzu, horrek prezio bat izango du, ez baduzu izan nahi ere prezioa izango du, lesbiana izan nahi baduzu, ordaindu egin beharko duzu, senarrak adina eskubide nahi badituzu, bidesaria izango da... Ezin dugu inozoak izan, gure askatasunak prezioa du oraindik, eta oso garestia. Kolektibo gisa odolez ari gara gure askatasuna eta eskubideak ordaintzen, eta odol hori gelditzen ez den bitartean ez dugu eskubiderik irabazi, trukea baino ez da, eskubideak odolaren truke. Odola geratzen denean esan ahal izango dugu eskubideak irabazi ditugula.\nBeharrezkoa iruditzen zaizu lanketa batzuk sexuaren arabera bereizitako taldetan egitea?\nBai, behar-beharrezkoa da lanketa batzuk emakume-taldetan eta beste batzuk gizon-taldetan egitea. Emakume taldeak euren eskubideen alde lanean hasten direnean, inguruko gizon asko –eta emakume batzuk ere bai- izutu egiten dira, eta ez dute jakiten egoera berriaren aurrean nola kokatu. Lehen aurre egiten ziguten, kontra, baina orain ez dute jakiten non kokatu, feminismoaren aurrean zer egin. Baina benetan uste dut berdintasunaren alde zerbait egin nahi duten gizonek, batetik, emakumeen borroka errespetatu behar dutela eta, bestetik, guk egin genuen bezala, ikasi egin behar dutela sexuaz, generoaz, hezkidetzaz... Guk ezin dugu beraien partez ikasi, eta ez dagokigu inoren psikologo lana egitea ere. Emakumeok ezin dugu gizonen irakasle lanik egin, norberak egin behar du bere bidea. Baina hau berdin gertatzen da borroka guztietan, Sahararen aldekoan, adibidez. Ni hara banoa euren borroka babesteko da, eskatzen didaten hartan laguntzeko. Ez naiz zer egin behar duten esatera joango, eta ez diet beren energia nire zauriak sendatzen inberti dezaten eskatuko. Ikasi nahi badut aholku eskatuko diet irakurri beharreko liburuen inguruan, elkarrizketei adi egongo naiz eta oinarri teoriko bat hartzen saiatuko naiz sahararren egoera hobeto ulertzeko. Eta emakumeon borrokarekin berdin-berdina da. Ignorantzia oso ausarta da. Uste dut emakumeok emakume-taldetan elkartu behar dugula feminismoan sakontzen jarraitzeko, gure beharrak identifikatu eta aurrera egiteko. Gure artean elkartzen ez bagara oso zaila da aurrera egitea.\nNola egiten duzue lan GKEetako genero batzordean?\nBatzordea osatzen dugun emakume eta gizonen artean oinarri-oinarrizko premisa feminista batzuk onartzen dira, baina batzordeak, oro har, ez du oinarri feministarik. Kasu konkretuetan martxoaren 8ko koordinakundearekin lan egiten dugu eta, adibidez, posible da GKEerako genero batzordetik abortu-eskubidea defendatzea, baina hori ez da GKE guztien gustukoa. Edo, esaterako, prostituzioaren gaia oraindik ez dugu planteatu ere egin, eztabaida bizi-bizi dagoelako oraindik, eta ez omen dira hautsak gehiegi harrotu nahi. Niri gai honetan kokatzen gehien lagundu didana Dolores Juliano antropologoa eta feminista klasikoa izan da. Berak irakatsi zidan hitza emakumeei eman behar zaiela, ezin dugula beste batzuen partez erabaki. Eta horretan indar egiten saiatzen naiz GKEetako genero batzordetik.\nHorregatik zaude, esaterako, prostituzioa abolitzearen kontra?\nBai, gaur egun prostituzioa abolitzea ezkontza abolitzea bezalakoa litzateke. Utzi emakumeei aukeratzen, eta bermatu haien babesa eta ongizatea: trata ditzatela ongi, ordaindu diezaietela duinki, kendu diezazkietela estigma, izan daitezela eskubidedun sujetu, beren istorien protagonista. Abolizionismoa inposatzailea da, eta debekuak eta inposaketak dira zapaltzen gaituztenak. Gainera, erabaki horien atzean puritanismo nabarmena dago. Ai, gure Euskal Herri puritanoa! Puritaniso horrek emakumeen aurka egiten du: gure ama gaixoei ez zieten eskotea erakusten uzten, eta orain batzuei beloa kendu nahi diete, beste batzuei jarri, batzuei tanga erakustea debekatu, besteak bularrak operatzera bultzatu... Ene! Utzi gaitzatela bakean! Zenbat arau, zenbat hierarkia emakumeon gainean! Marie Darrieussecq idazle frantziarrak esaten duen bezala “izorratu egiten nau krema-poto bat ireki eta nola eman behar dudan esaten didatenean, bazkaltzera joan eta dieta bat jartzen didatenean, gauza guztietarako instrukzioak ematen dizkidatenean”. Utz diezagutela gauzak nahi dugun bezala egiten, hanka sartzen eta ateratzen, persona helduak eta osoak gara eta. Edo ama izatera goazenean! Vade retro! Zenbat ama-komando izaten diren inguruan aholkuak eta intrukzioak ematen, nolako amak izan behar dugun ahaztu ez dakigun. Beldurgarria da! Egin dezagun gogoak ematen diguna! Topa dezala nork bere bidea. Izugarrizko presio adoktrinatzailea jasaten dugu emakumeok eta, batez ere, amek Euskal Herrian.\nGKEen genero batzordeak oinarri feministarik ez duela diozu. Emakumeen askapenaren aldeko borrokak posible dira oinarri feministarik gabe?\nArazo hori da GKEen genero batzordean daukaguna. Jakina gauzatxoak egin daitezkeela, baina oinarri feministarik gabeko talde guztietan feministok jasotzen dugun mezua “ez haserretu, kontuz, poliki-poliki” izaten da, politikoki zuzenak izan behar dugu inor ez mintzeko. Debekatuta dago haserretzea. Baina, hala ere, esparru guztietan egin behar dugu indar, eta halako genero batzordeetatik ere egin daiteke aurrera. Genero ikuspegia lantzen duten talde edo proiektuak paktu batetik abiatzen dira, genero bereizkeria nabarmenen kontra borrokatzeko tratutik, genero ekitate faltaren aurka lan egiteko. GKEetan askotan gertatzen da emakumeon lanak dohakoak izaten direla, eta gizonenak, berriz, ordainduak. Nonbaiten jantoki-popular bat antolatu bada eta emakumeak ari badira janaria prestatzen eta partitzen, borondatez egingo dutela aurresuposatzen da. Gizonen lanak, aldiz, ordainduak izan ohi dira. Emakumeon solidarioak izan behar dugu geurez. Generoan adituak diren gizonek kobratu egiten dute, ofiziotzat dute generoan aditu izatea, zenbat feminista dagoen ordea, generoan aditu-aditu izanagatik inoiz sosik ikusi ez duena! Eta ez diot gizonek kobratu behar ez dutenik, jakina baietz! Baina geuk ere geure burua baloratu behar dugu, eta langile serio gisa ikusarazi. Zenbat lan eta denbora eman dugun borondatez!\nGKEetako genero batzordean ahal duzuna egiten duzu, beraz. Non egiten duzu nahi duzuna?\nOrain nagoen emakume taldea Skolastikakoa da, eta Sareinak ere gertutik jarraitzen dut. Skolastikako irakurle-taldean emakumezko idazle errepublikarrak berreskuratzen ari gara. Feminismoak aurrera egin dezan derrigorra da emakumeak taldean elkartzea, eztabaidatzea, geure buruak behin eta berriz zalantzan jartzea. Gainerako guztiak tranpa dira, balio dezakete eskubide puntualak lortzeko eta generoa eta garapenaren inguruan pausu batzuk emateko, baina emakumeon askapen borroka emakumeok egin dugu eta egiten dugu, taldeetan bilduta, bestela ez dago aurreratzerik. Nik, adibidez, ez nekien queer teoriez ezer, eta taldeko neskek gomendatuta Judith Buttler irakurri nuen lehen aldian oso azalekoa iruditu zitzaidan. Ez nuen ulertzen emakumeek gizon planta hartu eta hankartean galtzerdi bat sartzearen jolas haiek zer zuten sakonekoa eta iraultzailea, infantila iruditzen zitzaidan. Nik, batez, ere 3. munduko eta beste kultura batzuetako emakumeekin egin dut lan taldean, eta gai horiek urrunekoak zitzaizkidan, friboloak. Emakumeok arazo askoz larriagoak ditugu!, pentsatzen nuen, zer da nahi baduzu gizon rolak hauta ditzakezula dioen kontu hau? Baina, jakina, nahastuta nengoen, eta ikasi egin nuen, eta neurri handi batean alabari eskerrak, gaur egun badut nahikoa erreminta queer mugimendua mugimendu feminista eta askatzaile gisa kontutan hartu eta baloratzeko.\nEmakumeok lortu ditugun eskubide eta askatasunak oso ahulak direla diozu. Zergatik?\nOrain bi urte berriro firmatu behar izan nuen “nik ere abortatu dut” manifestua, 20 urte neuzkanean bezala. Eskuinak abortuaren inguruan lortutako eskubide apurrak kendu nahi zizkigun, eta eskuinaren ofentsibaren aurrean kanpaina indartsua egin behar izan genuen lortutako eskubideak ez galtzeko. Azkar egiten diegu gure eskubideei uko. Eta aldarrikapenak segituan iruditzen zaizkigu gogorregiak, exageratuegiak, krispatzaileegiak... Emakumeok, gizonen gustuko izateko, nahi duguna egiteko eskubidea daukagu: bularrak operatu ditzakegu, takoiak jantzi, honela edo hala jantzita joan, beloa jantzi... Emakumeok txorakeria asko eta txorakeriak ez diren beste hainbat gauza egin izan ditugu gizonen gustukoak izateko, eta zilegi da. Niri horrek ez dit batere ardura, oso ondo iruditzen zait, emakumeak bere hautuak kontzienteki egiten baditu. Baina emakumeek uste izatea indarkeria matxistaren aurkako legean gizon gaixoen aurkako injustiziak daudela..., hori beste kontu bat da. Martxoaren 8an abokatu batzuek eman zuten hitzaldi batean izan nintzen eta haiek garbi esan ziguten: lege hau beren mesederako injustuki erabiltzen duten emakumeen kopurua ez da kontuan hartzekoa, banaka batzuk baino ez dira, oso-oso kopuru txikia da indarkeria matxistaren aurkako legeaz abusatzen duten emakumeen kopurua. Baina emakumeen aldeko lege edo arau bat ateratzen den bakoitzean segituan belduratzen gara eta esaten dugu “eta gizon gaixoak?”, “eta haserretzen badira?”, “ez gara pasatzen ariko, ezta?”... Barru-barruraino sartuta daukagu inposaketa, eta gure eskubide oinarrizkoenak aldarrikatzea ere pasatzea iruditzen zaigu sarri. Mina ematen dit gure askatasun eta eskubideen truke hainbeste odol ordaindu behar izateak. Eta gainera, lortzen ditugun eskubideak oso ahulak izaten dira arlo guztietan, segituan ezabatzeko modukoak.\nHerrialde arabiarretako eta herrialde musulmanetako feminismoa da gehien ezagutzen duzuna. Zer ikasi duzu emakume arabiarrengandik?\nOso gaztetatik ezagutzen dut Sahara eta haien borrokaren bat egin dut aspalditik. Baina segituan hasi nintzen Saharako emakumeak ezagutzen eta nire feminista izaerak emakume sahararrak, emakume arabiarrak sakonki ezagutzeko grina piztu zidan. Haien askapen borroka ezagutzen saiatu nintzen. Duela urte asko Emakume Internazionalista taldetik emakume arabiarrak ekartzea lortu genuen: Argeliakoak, Marokoko Fatima Mernissi, saharrak... Lauzpabost arabiar etorri ziren emakume feminista gisa zuten esperientzia kontatzera. Emakume musulmanak eta arabiarrak ikertzean hainbat gauzarekin ohartzen zara. Hasteko, musulmana esatea kristaua esatea bezain zehazgabea da: zer zerikusi duzu zuk budua praktikatzen duen brasildar kristau batekin? Saharar batek yemengo emakume musulman batekin duen zerikusi berbera, ia ezer ez. Arabiarra esatea konkretuagoa da.\nZer berezitasun ditu feminsimo arabiarrak?\nHerri arabiarrak, Magrebetik hasi eta Afganistan arte, aurreko kulturetatik asko edan duten eta asko aberastu diren herriak dira. Greziarrengantik, turkiarrengantik, desertuko nomadengandik, Damaskoko eta Bagdageko kulturetatik edan dute. Beraz, oso garai aberasgarria izan zuten, baina ondoren beherakada kolonialista izugarria ere bai, herri gisa atzera eragin ziena, eta ahal izan duten gisan atera dira kolonialismotik, nahikoa gaizki doakien neokolonialismo batekin, kasu askotan. Herri horietako emakumeak ere askatasunaren aldeko borrokan ari dira, baina euren oinarria desberdina da. Guk adinako indarrez egiten dute euren emantzipazioaren alde, oso emakume indartsuak dira, oso ausartak, baina, zenbait kasutan, guk lortutzat dauzkagun eskubideen alde ari dira borrokan. Dena den, badira guk baino lehenago lotu dituztek eskubideak ere.\nLanerako eta ikasteko eskubidea. Batetik, koranean ikasketei garrantzi handia ematen zaielako eta, bestetik, hemen emakume ideala andre otzan eta etxekoia, anbizio intelektual handirik gabekoa zen bitartean, han emakume inteligentea, artista, literaturaz eta pinturaz zekiena zelako baloratzen zena. Bozka eskubidea ere 1950. urtean lortu zuten egiptoarrek. Pentsa, suitzarrek ia 80. hamarkadara arte itxaron behar izan zuten. Herrialde arabiarretako emakumeek askatasun pertsonalaren alde borrokatu zuten lehenbizi, inoren baimenik gabe noranahi joan ahal izateko eskubidea; gero, ikasteko eta lanerako eskubidea; gero, ezkondu ala ez aukeratzeko eta ezkontzekotan norekin ezkondu aukeratzeko eskubidea (eta zailagoa izaten da ez ezkontzea hautatzea, norekin ezkondu hautatzea baino)...\nAitakeriaz edo errukiz begiratzen diegu emakume arabiarrei?\nBai, gaixoak, pentsatzen dugu. Eta ez gara ohartzen ikasketetan eta lan munduan mila buelta ematen dizkigutela, parte-hartze politikoan ere gure aurretik daudela. Zailtasun handienak sexu-harremanetan dituzte. Izan ere, han sexu-harremanak ez dira sekula zigortuak izan, hemen sexua bekatua zen baina kultura musulmanean sexua izan da beti ezkontzaren alderdirik onena, eta ezkontzatik kanpo zigortua izaten jarraitzen duen arren ezkontzaren barruan asko zaintzen da, aspalditik dauzkate eskuliburuak emakumeei plazera emateko sexu-praktiken inguruan, eta musulmanentzat garrantzitsua da sexu-harremanetan gozatzea eta gozaraztea. Kontua da ezkontzatik kanpo, ezkontzaren aurretik eta alargundu ostean ez zaiela sexu-harremanik baimentzen. Nigerian adulteriogile deitzen dieten emakumerik gehienak alargunak izan ohi dira, eta berriro ezkondu ez direnez zigortu egiten dituzte. Horretaz gain, musulmanek gorputzarekiko pudore handia dute, eta horrek ere ez die askatzen uzten. Hemen, emakume musulmanei buruz aitakeriaz jarduten gara ia beti, baina haiek oso argi daukate beren askapen bidea zein den, eta horretan ari dira.Nik ez diot beste emakume bati askatzeko zer egin behar duen esango, askatu egin nahi duela esaten badit babesa emango diot. Guk ezin diogu inori (ez gizonei ez emakumeei) bere askatasunerako bideak zein izan behar duen esan. Gure esperientzia partekatu dezakegu, hori bai, inori balio badio erabil dezan. Hortik aurrera, norberak izan behar du bere burua askatzeko gai, nahiz eta horretarako ezinbestekoa izaten den taldearen babesa.\nEta nola jarduten duzue, zehazki, GKEen genero batzordetik? Nola txertatzen duzue genero ikuspegia kooperazio-proiektuetan?\nusko Jaurlaritza orain dela gutxi hasi da GKEetako proiektuak onartu ala ez erabakitzerakoan horiek genero ikuspegia txertatuta duten ala ez kontuan hartzen. Guk, GKEetatik proiektu bat proposatzen den bakoitzean, helburuko herrialdean ere proiketu hori nola aplikatu erabakiko duen emakume talde bat edo emakumeen GKEbat egotea bermatzen dugu. Helburuko herrialdeko kudeaketa gizonezkoek bakarrik egiten badute, ez dago zereginik. Proiektu hori aplikatuko den herrialdean euren askatasunaren alde antolaturiko emakumeak baldin badaude haien partehartzea bilatzen saiatzen gara, maila guztietan. Proiektuak asetuko dituen beharren artean euren beharrak ere kontuan hartzea bermatzen dugu, baita proiektuaren kudeaketan eta zuzendaritzaren parte hartu dezaten ere. Emakumeen beharrizanak, parte-hartzea eta zuzendaritza bermatzen ditugu. Hori da genero ikuspegia txertatuta duten GKE guztiek egin behar luketena. Eskuliburu pila bat daude proiektu jakin batek emakumeen beharrizanak asetzen dituen ala ez, emakumeen parte-hartzea bermatu duen ala ez eta haien zuzendaritza bermatu duen ala ez jakiteko adierazleak zeintzuk diren azaltzen dituztenak. Hori da kooperazio proiektuetan genero ikuspegia kontuan hartzeak esan nahi duena. Zer gertatzen da? Kooperazioaren arloan ere, askori, maskulino generikoa iruditzen zaiela normala, denentzako balio duena, eta askok uste dute genero ikuspegirik gabe, orokorrean planteaturiko proiektu batek berdin asetzen dituela emakumeen eta gizonezkoen beharrak.\nIsabe Uria Sestaon jaio zen duela 61 urte, eta zazpi anai-arrebetan zaharrena da. Maistra erretiratu berria, feminista eta Sahararen aldeko ekintzailea da. Hainbat emakume-taldetan hartu du parte eta, gaur egun, Gobernuz Kanpoko Erakundeetan genero ikuspegia txertatzeko lanean dihardu.\nEZ DON HAMAHIRU, HAMABOST DON\n1- Cuatro ensayos sobre la mujer. La alienación de la mujer. Carlos Castilla del Pino\n2- El segundo sexo. Simone de Beauvoir\n3- Dolores JulianorenEl juego de las astucias, Excluidas y marginadas eta La causa saharaui y las mujeres.\n4- Nawal al-Sa’dawi-renLa cara desnuda de la mujer árabe eta Mujer en punto cero\n5-El cuerpo indispensable. María-Milagros Rivera Garretas\n6-Nacida de mujer. AdrienneRich\n7-Género y feminismo. Marcela Lagarde\n8-La política de las mujeres. Amelia Valcárcel\n9-El pensamiento heterosexual y otros ensayos. MoniqueWittig\n10- Siéntate y escucha. Ellen Kuzwayo\n11-Mis hijos, mi oro. Debbie Taylor\n12-El amor no es como nos lo contaron ni como lo inventamos. Clara Coria\n13- ¿Qué sentido tiene la revolución si no podemos bailar?”Jane Barry con JelenaDjordjevic\n14- Teoría King Kong. VirginieDespentes\n15- Devenir perra. Itziar Ziga


Udan pentsio duinen alde, kalean - Altsasu - Guaixe.eus\nUdan pentsio duinen alde, kalean\nGuaixe 2018-08-06 09:43\nAstelehenean Zumalakarregi plazan egin zuten kontzentrazioa. Gaur, udaletxe parean. Argazkia: Juan Pedro Higuero.\nNafarroako Pentsionistak Martxan eta Otsailaren 22ko plataformak deituta, pentsio duinen aldeko kontzentrazioan 60 pertsona elkartu ziren Zumalakarregi plazan pasa den astelehenean. 1.200 euroko gutxieneko soldata, 1.080 euroko gutxieneko pentsioa aldarrikatu zuten. Horrekin batera, pentsioak % 1,6 eguneratzeak pentsiodunen erosahalmena ez duela bermatzen gaztigatu zuten: “Kontsumo Prezioen Indizeak (KPI) % 1,6 gainditzen badu pentsiodun gehienok erosahalmena galduko dugu. Gero eta analista gehiagok diote aurtengo KPIaren bataz bestekoa % 1,8koa izanen dela”. Gobernuak urte akaberan aurreikuspenak berrikusteko asmorik ez duela salatu zuten.\nAzkenik, elkarteetatik pentsio duinen aldeko kontzentrazioetan parte hartzera deitu zuten. Udan zehar astero tokiz aldatuko da. Hala, gaur udaletxe parean eginen da eta, hurrengoan, Zumalakarregi plazan. Tokiak txandakatuz joanen dira. Baina hitzordua bera izanen da bi tokietan, 19:30ean.


Zentzu pixka batekin jokatzea da modurik egokiena Eguberrietan kilo batzuk ez hartzeko, sabelaldea puztu-puztu eginda ez geratzeko edo libratu ezinik ez ibiltzeko. Eguberrietan hainbat tentagarri eta gutizia izaten dira, eta horiekin gozatzea izan behar luke helburua, dosi txikietan betiere, eta ez aritzea gozoak janez ordutik ordura asteko egun guztietan. Beraz, kontua ez da gehiegikeriak orekatzeko laguntza bilatzea, elikadurari berari erreparatzea baizik, eta elikagai eta prestaera egokiak hautatzea, digestioa hobeki egiteko modua emango digutenak eta asteko gainerako otorduak arinduko dituztenak. Eguberrietan ohiko izaten diren menu trinkoak orakatzeko, lantegiko bazkariak eta lagunarteko otorduak arintzeko, hauek izan daitezke modu egoki eta naturalak: berdura diuretikoekin egindako saldak hartuz hastea bazkariak edo afariak (borraja, apioa, tipula, kardua, eskarola, aza...); elikagai hartzitu naturalak hartzea (jogurtak, chucruta edo aza hartzitua); eta digestioa erraztuko digun infusioren batekin bukatzea oturuntzak (kamamila, txortalo menda, erregaliza edo melisa).\nHilabete honetako aholkua: salda arazgarriak... gehiegikeriak orekatzeko\nGaztainak era batean edo bestean prestatuta jaten dira gehienean (egosita, erreta, almibarrean, azukrez estalita...) eta prozesatze modu horiek eragin egiten diete mantenugaien eta substantzia bioaktiboen osaerari eta bioeskuragarritasunari (konposatu fenolikoak, azido organikoak dira substantzia bioaktiboak). Hori dela eta, aukera osasungarria da gaztainak gordinik ere jatea.


Realaren Aste Santuetako jubenilen txapelketako partidurik ez da jokatuko Bergaran - Debagoiena - Goiena.eus\nRealaren Aste Santuetako jubenilen txapelketako partidurik ez da jokatuko Bergaran\nJon Berezibar 2014-04-11 12:47\nAldaketak dakartza aurten Aste Santuetan jokatzen den Realaren jubenilen txapelketak. Batetik, infantilen txapelketa ere jokatuko da aldi berean eta, bestetik, Zubietako zelaietan egingo dira partiduak. Bergaran, beraz, ez da jokatuko, orain arte bezala, finalisten neurketarik. Aloña Mendi taldea da infantiletako finalistetako bat.\nAste Santuetako jubenil mailako txapelketa aurkeztu berri du Realak, hilaren 19tik 21era bitartean jokatuko dena, eta berrikuntzak ekarriko ditu aurten. Lehenik, maila berria gehitu diote txapelketari, infantilena, eta horrekin batera partidu guztiak aurrerantzean Zubietan jokatuko dituzte. Horrela, Gipuzkoako herri ezberdinetako belar-zelaietan jokatu ohi zituzten partiduak lekuz aldatu eta ondorioz Bergaran ere ez da neurketarik egongo.\nAloña Mendi infantiletan\nUrtarrilean hasi ziren txapelketako kanporaketekin eta finaletan Aloña Mendiko infantilak egongo dira Valvanera, Tolosa, Behobia, Vasconia, Koxkas, Antiguoko eta Touring taldeekin batera. Talde horiek aurkari moduan Lyongo Olympique, Espanyol, Real, Barcelona, Celta eta Osasunakoak izango dituzte lehiakide maila horretan.\nJubenil mailako taldeak Osasuna, Celta, Bercelona, Portugalgo Sporting, Espanyol eta Reala izango dira.\nKirola Bergara Oñati


Elkarrizketa Virginia Múgicarekin, Osalan Kontseilu Nagusiko kidea, Confebask ordezkatuz - Emaitza | Osalan\nElkarrizketa Virginia Múgicarekin, Osalan Kontseilu Nagusiko kidea, Confebask ordezkatuz\n'Covid-19k arriskuei buruzko kontzientzia handiagoa sortzen eta prebentzioaren kultura hobetzen laguntzen digu'\nVirginia Múgica Confebasken ordezkaria da Osalaneko Kontseilu Nagusian. Gizarte Segurantzako Legelarien Goi Mailako Kidegokoa da (eszedentzian), Deustuko Unibertsitateko irakaslea Zuzenbideko eta Lan Harremanetako gradu bikoitzean (Gizarte Segurantzaren arloko eskolak ematen ditu), eta Confebaskeko Lege eta Lan Harremanen Saila zuzentzen du. Eusko Jaurlaritzan erantzukizuneko hainbat kargu bete ditu Lehendakaritzaren, Jaurlaritzaren Lehendakariordetzaren eta Lan eta Gizarte Segurantza Sailaren arloetan.\nCovid-19 agertu izana benetako estres froga izan da gizarte osoarentzat, eta pandemiaren aurkako prebentzio-neurriek eraginkortasun murrizketa handiak ekarri dituzte enpresetan. Nola eragin dio enpresetan eguneroko jarduerari?\nLehen uneak bereziki zailak izan ziren. Enpresetan ere nahasmen handia gertatu zen, baina egia da, halaber, azkar eta zehaztasunez erreakzionatu zela, eta horrek errealitate berrira egokitzeko eta jarduera berreskuratzeko aukera eman digu. Jakina, egokitzapen hori errezagoa izan da jarduera mota batzuetan besteetan baino.\nUste duzu Covid-19ren krisiak ekar dezakeela baliabide guztiak kutsadurei aurrea hartzeko erabiltzea, eta alde batera uztea ohiko Laneko Segurtasunaren arloan aurreratutakoa?\nAhalegin handiak egin dira kutsadurei aurrea hartzeko -berehalako arrisku bati dagokion bezala-, eta horrek, batu egiten du, eta ez du esan nahi, nahitaez, aplikatu ohi diren protokoloak eta neurriak bertan behera utzi behar direnik. Are gehiago, Coviden krisiak lagundu egiten digu kontzientzia handiagoa sortzen langileengan eta enpresetan, eta horrek, seguruenik, prebentzioaren kultura hobetuko du.\nBadirudi prebentzio neurriek lan ingurunean funtzionatu dutela eta lanpostuak ez direla kutsatzeko lekuak izan, eta hori berri ona da. Enpresek, oro har, prebentzio lan ona egin dute?\nErantzuna erabat baiezkoa da. Baina, gainera, azpimarratu nahi dut emaitza onak bakarrik lortzen ari direla guztion jarrera arduratsuari esker. Harrotasun handia da egiaztatzea une zail hauetan, lan ingurunea gai izan dela eraginkortasunez erantzuteko.\nSuspertze-funtsak (Next Generation), Espainiarentzat 140.000 milioi euro ingurukoa izango denak, ekoizpen-eredua lehiakorrago eta seguruago bihurtzeko balio beharko luke?\nGure hurbileko etorkizuna, zabaltzen ari diren hiru trantsiziotan egituratzen ari da: ekologikoa, digitala eta soziosanitarioa. Transtsizio horiek egituratu ahala, erronka berri asko agertzen ari dira. Edo erronka horiei erantzuna ematen diegu, edo oso atzean geratuko gara. Next Generation funtsak aukera bikaina dira etorkizun berri horri aurre egiteko, behar bezala erabiltzen badira.\nKrisiak enpresako lan-eredua aldaraziko digu?\nGauza askori dagokienez, COVIDek lehena eta geroa markatu du, eta enpresako lan-eredua horietako bat da. Denok ikasi dugu gauzak beste modu baten egiten eta besteekin beste modu baten erlazionatzen.\nTelelana orokortu egin da. Osasunarentzat orain arte ikusten ez ziren arrisku berriak sortzen ditu? Arrisku horiek, fisikoak baino, psikologikoak dira?\nNeurri handi batean, telelanari buruzko pertzepzio orokorra aldatu egin da. Lehen ontasunak baino ez zizkioten ikusten, eta eduki, baditu. Baina orain ikusi dugu pertsona askorentzat, hainbat arrazoi direla medio, eragozpenak edo arriskuak izan ditzakeela; eta hori oso kontuan hartu behar da, bai eta konpondu ere.\nOsalaneko Kontseiluan, benetako elkarlanerako giroa dago?\nKontseiluko kide naizen aldetik, Osalanek egiten duen lana aitortzen dut. Isileko lana da, baina zorrotza eta emankorra. Eskerrak eman nahi dizkiet Osalaneko pertsona guztiei, aurten bereziki beren onena eman dutelako guztien onerako… eta lortu egin dute. Mila esker.


Espiritualtasunarekin solasean | rufino iraola garmendia\n← Okelar: bertsolari besterik ez\nDe la camiseta “progre” →\nPublicado el julio 8, 2012\tpor kafarnaum\nMisterioari sentimenduaren begiak irekita begiratzea da espiritualtasuna. Erlijioarekin konparatuta diferentea. Erlijioa araua da, dogma da… Espiritualtasuna, askatasuna. Poesia, bertso eta kantuarekin dauka zerikusi handia espiritualtasunak. Bihotzarekin atzematen da. Adibidez, espiritualtasunean, Jainkoa ez da gugandik at dagoen ezer, gure baitan dago, edo gu Haren baitan. Hori espresatzeko, orain arte, ozeanoa erabili dugu, hori zen metaforarik ulergarriena: Ozeanoan murgildurik gaude, esaten genuen, Jainkoaren baitan gaude, esateko. Hemendik aurrera, agian, beste metafora batzuk ere erabili ahal izango ditugu; esate baterako, Higgs-en Kanpoa.\nBatzuen ustez, Misterioaren aurrean galdezka hasi behar da. Nire iritziz, hori izan liteke erlijioa, baina ez espiritualtasuna. Espiritualtasunak begiak ixtea eskatzen du; soil-soilik kontenplatzea, galdera guztiak bazterturik. Misteriori kanta dakioke, poemak eskain dakizkioke, bertsotan adierazi daiteke, bihotzarekin beti ere.\nErlijioa ezarpena da, espiritualtasuna aukera. Zein gizarte motatan sortzen zaren, gizarte horren balore, kultura eta erlijioa harraraziko dizkizute. Espiritualtasunarekin ezin da hori egin, bakoitzaren izatearekin lotua dago, eta ez seriean fabrikaturiko erlijio-gizakiarekin.\nErlijioa beldurra da, geroren esperantza edo pesimismoa eta goikoen mende jartzea. Espiritualtasuna transzendentzia da. Jainkoaz ez dago hitz egiterik. Jainkoa errazegi esplikatzen bada, hori ez da Jainkoa. Misterioak inguratuta bizi gara. Misterioaren aurrean ez dago itaunik, isiltasuna da erantzuna. Begiak itxita baino ez da ikusten misterioa edo, hasieran esan dudan eran, sentimenduaren begiak irekita. Nik ez dut ongi ulertzen batzuk nola mintza daitezkeen Jainkoaz egunero berarekin telefonoz hitz egingo balute bezala: “Jainkoak hau onartzen du, hura ez”, dio Xabier Letek.\nJainkoaren izatea eta borondatea zein den Elizak erabaki du –batzuetan kontzilioetan; besteetan, Erromatik zuzenean, Aita Santuaren infalibletasuna aldarrikaturik–, horretarako autoritaterik inork ez daukanean. Jainkoa Misterioa da, eta bihotzarekin baino ez zaitezke hurbildu harengana. Seme-alabak maitatzeko ez dira sekula argudio eta arrazoiak planteatu behar, arrazoirik ez dagoenean ere berdin maitatzen dira. Jainkoarekin antzeko zerbait gertatzen da, arrazoimenak urrun gintzake Jainkoarengandik, eta emozioak eta hunkidurak hurbildu.\nHasierakoa errepikatuko dut. Musika, paisaia, poesia, abestia, artea, jolasa, kirola, zientziaren deskubrimendu eta aplikazioak… ez dira besterik, Jainkoa edo Misterioagana hurbiltzen gaituzten elementuak baizik.


ERLIJIOKO IRAKASLEA: Bombai - Solo si es Contigo feat. Bebe (Lyric video)\nKanta honek aurtengo leloarekin batera ikasturtean zehar lagunduko digu. Orain, nire ondoan zaitut, eta horrela askoz hobeto sentitzen naiz. Nork pentsatzen du hau zutaz? Eta zuk, nori esango zenioke? Ez gara inoiz bakarrik egongo; batzuetan norbaitek lagunduko digu; bestetan guk lagunduko diogu.


Saint-Mard (Meurthe eta Mosela) - Wikipedia, entziklopedia askea.\nSaint-Mard (Meurthe eta Mosela)\nCrévéchamps, Domptail-en-l'Air, Haussonville, Lorey, Neuviller-sur-Moselle eta Saint-Remimont\n47 (%51.6) 40 (%44)\nSaint-Mard Frantziako udalerri bat da, Meurthe eta Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an 88 biztanle zituen.\n2007an Saint-Mard udalerrian erroldatutako biztanleak 88 ziren. Familiak 28 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.\n2007an 37 etxebizitza zeuden, 31 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 3 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 36 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 31 etxebizitza nagusietatik 29 bere jabearen bizilekua ziren, 1 alokairuan okupaturik zegoen eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 2 etxek hiru zituzten, 6 etxek lau zituzten eta 22 etxek bost zituzten. 30 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 16 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 11 etxetan bat baino gehiago zituzten.\n2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 44 ziren, horien artean 37 aktiboak ziren eta 7 inaktiboak ziren. 37 pertsona aktiboetatik 36 lanean zeuden (20 gizon eta 16 emakume) eta 1 langabezian (1 gizon). 7 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen, 3 ikasten zeuden eta 3 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.\nMultimedia: Saint-Mard (Meurthe-et-Moselle)\nBNF: 152645463 (data)


Gure Ametsa taldeak aurten XXX. urteurrena beteko eta asteburuan ospatuko du\nGure Ametsa dantza taldeak sortu zeneko hogeita hamargarren urteurrena betetzen du aurten. Hiru hamarkada betetzea ez da hala moduzko gauza eta, urtebetetze hori behar bezala ospatzeko egitaraua prestatu du taldeak. Aipatu egitarau hori asteburuko hiru egunetan, ostiraletik igandera bitartean gauzatuko da. Jarduera behinenak bi izango dira, batetik, larunbat arratsaldeko erakustaldia, bertan taldetik pasa diren belaunaldi ezberdinetako dantzariak parte hartuko baitute. Bestetik, igandeko bazkari jendetsua dago, dantzariez gain taldeko lagun ugari bilduko baita frontoira.\nErakustaldia prestatzeko, taldetik pasa diren pertsonekin hiru entsegu egin dituzte maitzeko hiru larunbatetan, eta plazara irtengo dira prestatutako dantzak eskeintzera. Erraz gogoratu zituzten dantzak, baina izerditan-blai amaitzen zituzten entseguak. Denok ondo egitea nahi dute baina ”forma” faltaz kexatzen dira, urte pila bat dantzatu barik egon direla igartzen eta aitortzen baitute. Harrituta utzi gaituzte, pausoak gogoratzeko izan duten erraztasunarekin, igartzen da Txomin eta Esme (urteetan nagusien monitoreak izan zirenak) lan gogorra egin zutela beraiekin...\nParte hartzearen datuak: erakustaldian 60 dantzari eta bazkarian 110 pertsona hartuko dute parte\nTaldeko txikiak ere oso pozik daude larunbataren zain, baina nahiko urduri. Nagusiekin batera eta jende askoren aurrean dantzatzeak, beldur pitin bat sortarazten dielako. Horrez gain, dantzari batzuen kasuan beraien ama, izeko-osaba, aitona-amona, eta abar jardutea izango baita gainera.\nNemon Folk taldeak beraien kontzertuaz apartez, dantza batzuk prestatu dituzte gure erakustaldian bete-betean parte hartzeko, gure dantza batzuei musika jartzeko. Lan izugarria egin dute.\nBatzokiko frontoian egingo den bazkarirako 110 pertsona apuntatu dira, eta bazkalostean erromeria egingo dugu, Ermuko “Araba” taldearekin.\n18:00etan, Orbe plazan: Puzgarriak, tailerrak, musika eta dantza.\n19:00etan, Orbe plazan: Taldeko belaunaldi ezberdinen dantza erakustaldia\n20:30ean, Orbe plazan: Folk kontzertua: “Nemon” taldearen eskutik.\n14:30ean, Bazkaria batzokiko frontoian\n19:00etan, Kalejira “Irulitxa” taldearekin.


"Aferak bertso dinamikaren helburua da zaletasuna piztea eta bertso eskolak plaza izatea" - bertsoa.eus\nDuela bederatzi urte sortu zen Elorri bertso eskola Bilboko Deustu auzoan, aurrez ikastolan egindako lanari jarraipena emanez. Gurasoek umeentzat sortua, jada ume izandako haiek hartu dute erreleboa eta gogotsu ari dira inguruan bertsozaletasuna indartzeko lanean.\nAnder Anakabe eta Maite Sarasola dira Elorri bertso eskolako kideetako bi eta eurek kontatu dute sareko plazan Aferak bertso dinamikaren eta bertso eskolaren esperientzia.\nAstean birritan biltzen dira, Oihana Bartrarekin batean eta euren artean bestean. Helduen taldea ere badute, gaztetxoena ere bai eta ikastetxeetan ere aritzen dira klaseak ematen.\nAferak bertso dinamikaren helburua Deustun eta inguruan bertso zaletasuna piztea da eta bertso eskolak plaza izatea. Bigarren edizioa egin dute aurten eta iaz jarri zuten martxan Herriko Tabernarekin elkarlanean, bere proposamen bati erantzunez.\nHilean saio bat egiten dute gai baten bueltan, irailetik urtarrilera normalean, eta bertso-bazkari batekin amaitu. Aurtengoari azken saioa falta zaio, martxoan egingo den bertso-bazkaria. Harrera beroa izan du eta aurrera begira ere ekimenarekin jarraitzeko asmotan dira.\nGazteengan zaletasuna indartu egin da\nElorri bertso eskolako kideek azaldu dute Bilboko Deustu auzoan beti egon izan dela bertsozaletasunaren sua eta bertso eskolaren ekimenak berotasun handiagoa ekarri dio su horri. Bada beste aldea ere, bertsolaritza erabat arrotza da auzoko inguru askotan eta Maite eta Anderren ustez horrek zaildu egiten du nerabeak bertso eskolara inguratzea.\nInguruko bertso eskolekin harremanean\nDeustuko bertso eskolak inguruko dinamikekin ere badu harremana, Santutxukoekin edo Potojorran bertso eskolarekin... eta Bilbon bizi den ikasle jendea ere hurbiltzen da Elorrira kantura eta gustuz hartzen dute jende berriaren bisita ere.\nAurrera begira lanean jarraitzeko gogotsu agertu dira.