Lapiko Kritikoa » Hitz egin dezake euskaldunak?\nBy Ibai Atutxa • May 19th, 2010 • Category: Asteko Gaia\nSpivakek subalternoaz egin zuen galdera (Can the subaltern speak?) gurera berridatzita sortu nahi dut eztabaidagai berria. Hitza hartzeaz eta hitza hartzearen prozesuak dakartzan ondorio eta identitate sorketak diskusio interesgarria sor dezake euskalduntasunaren gainean. Gogora ditzagun, hasteko, Imanol Galfarsororen hitzok,\nZein da, baina gurekin dagoen arazoa? Grossbergek nortasun dominatzaileak duen bestetasunaren beharrizanaz hitz egin digu – nortasun hegemonikoak negazioa beregain, barnean, hartu behar du, barne-“diferentzia” sortu – ; eta subalterno honen bi aldaki aipatzen ditu:\nPodemos señalar dos variantes de esta figura: [1)] las nociones de «complemento» sitúan al otro fuera del campo de la subjetividad, por decirlo así, como puro exceso; [2)] las nociones de «negatividad» lo sitúan dentro de ese campo, como un otro exótico constitutivo. \nHorrela beraz, agentziaren arazora iristen gara: euskaldunak hitza hartzeko ekintzaren unera. Subjektu izaera hartzeak, hitza hartzeak, agente bilakatzeak , batetik, bazterketa ekintza dakar berarekin – nortasuna eraikitzeko egungo nazio egitura modernoa jarraituz gero behintzat horrela gertatzen da  –; eta bestetik, euskaldunon kasuan, ez dugu geure burua hegemoniko egin eta Beste exotiko izaera besterik lortzen.\nSpivakek berak horrela dio:\nSimplemente por el hecho de ser poscolonial o miembros de una minoría étnica, no somos ya ‘subalternos’. Esta palabra está reservada solo para la heterogeneidad del espacio descolonizado \nGrossbergek ez bezala subjektibitatetik at daudenei bakarrik ematen die Spivakek subalterno izaera, neurri baten, Agambenek Homo Sacer deritzen horiei. Eta nortzuk dira Euskal homo sacer horien sortzaileak, subjektu egin diren (hitza hartu duten) euskaldunak baino? Ez du honek Galfarsororen aipamena neurri baten azaltzeko balio? Estatu-nazio hegemonikoen aurrean Beste izaera duen nazio exotiko bat sortzeko gai gara hegemonia propiorako bidean, baina honek ez du ardatz nagusia justifikatu eta subalterno (ahots gabeko) berriak sortu eta sortzea justifikatzen?\nGalderokin ireki nahi dut eztabaida, baina ez, bukatzeko, Spivaken hitzok ekarri gabe:\nCuando se establece una línea de comunicación entre un miembro de grupos subalternos y los circuitos de ciudadanía o institucionalidad, el subalterno ha sido introducido en largo camino hacia la hegemonía. A menos que queramos ser puristas o primitivistas románticos respecto a ‘preservación de la subalternidad’ – una contradicción en términos – se trata de algo absolutamente deseable […]. Estas superficies huella-estructura (borramiento en el descubrimiento) como emociones trágicas del activista político no surgen fuera del utopismo superficial, sino fuera de las profundidades del […] amor moral. \n GALFARSORO, Imanol. 2008. Subordinazioaren kontra, Iruña: Pamiela.\n Grossberg, Lawrence. 2003. “Identidad y estudios culturales: ¿no hay nada más que eso?”. En: Stuart Hall y Paul du Gay (argitaratzaileak), Cuestiones de Identidad.148-180 orr. Buenos Aires: Amorrortu Editores. 154 orria\n Hall, Stuart. 2003. “Introducción: ¿Quién necesita la ‘identidad’?”. En: Stuart Hall y Paul du Gay (argitaratzaileak), Cuestiones de Identidad. 13-39 orr. Buenos Aires: Amorrortu Editores. 14 orria.\n BHABHA, Homi K. (2008); The location of culture, London: Routledge.\n SPIVAK, Gayatri C. 2009. ¿Pueden hablar los subalternos? Bartzelona: MACBA. 125 orria.\n[GAIAREN PROPOSAMENA ETA LANKETA: Ibai Atuxa Ordeñana. Euskal Filologian lizentziatua Deuston. Literatura Konparatuan Masterra UABn. 452f Aldizkariko zuzendaria]\nimanol galfarsoro on May 21st, 2010 at 4:26 pm:\nIbaik bukaeran ekartzen duen Spivak-en argudioa antzeko hitz batzuekin adierazita agertzen da “Outside the Teaching Machine”-n (1993), ondo gogoratzen badut; gero Nomadologia Subalterno-etan (2005: 79.orri) errepikatu nuena:\n“But who the hell wants to protect subalternity? Only extremely reactionary, dubious antropologistic museumizers. No activist wants to keep the subaltern in the space of difference… You don’t give the subaltern voice. You work for the bloody subaltern, you work against subalternity”.\nSobera jakina da ‘euskaldun’ kategoriaren eraikuntza subordinatzailetan makina bat ‘museolagun antropologozale atzerakoi badaezbadako’ ibili dela jo ta ke azken mende eta piku luzean; eta oraindik ere, noski, badabilela – nahiz eta itxuraren aldetik justu-justu aldrebesko gisan izan: predikamendu anti-esentzialista mestizaiduna, kultur-aniztasun tolerantea, likidotasun kosmobidaitaria…bla bla bla\nDena dela, gaur egungo diseinozko aurrerakoi arima ederren fantasia harmonioso-posthauetapostbesteak alde batera utzita, gurekin dagoen arazoa beste bat da. (Gurekin, esan nahi dut, zehatz-mehatz, orain dela hiruzpalau, asko jota bost harmarkada suertatu zen ‘evento’ edo gertakizun kontingente baten egiari fidelitate militantea eskaintzen diogunokin). Eta da gure helburu politiko nagusiaren lorpenak berak (hau da: independentziaren garaipenak) ez digula gero soilik aterako baztertu subalternoen eremu eragintzailetik; simultaneuski, zeharo eta zuzenean gaituela barneratu eta integratuko baizik, naziotasun normatibo nagusiak asignatuko digun lekune egokian.\nNoski, kontua ez da puristak eta primitibista erromantikoak izatea. Ez, ez dugu subalternitatea preserbatu nahi. Gure ‘esentzialismo estrategikoa’ (Spivaken beste kontzeptu giltzarri bat) borroka irabazteko erabiltzen dugu. Hau da, irabazi nahi dugu eta horregatik da, gainera, gure gaur egungo marginalizazio politikotik, Egia bere Osotasunean antzemateko eta ordezkatzeko zilegitasuna gordetzen dugula. Izan ere Ibaik aipatzen duen Giorgio Agamben filosofoaren ‘Homo Sacer’ esamoldearekin bat gatozelako, ordena legaletik kanpora alboratuta gauden neurri zehatzean. Edo piska bat Japonian bezala, ‘intokableen kasta’ ere osatzen dugulako, ‘burakumin’ hitzarekin adierazten dena batzutan (harakin odolkoi hiltzaileak, behilarru langileak, ehorzleak…), ‘eta’ hitzarekin, beste batzutan (zikin edo lohikeria asko).\nHala ere, egiazko ‘burakumin etarrak’ ez bezala (gaur egun, agerian gorrotatuak bainoago, Japonian isilean enoratuta daudenak), edo ‘Homo Sacer’ baztertuak ez bezala (hau da: Frantziako eta bezterretako ‘san papiers’-ak, Brasileko ‘favela’ nazkagarrietako biztanleak, ‘ghetto’ Afrikar-amerikarretan bizi direnak… ez bezala, zeinak nahikoa eta sobera duten beraien fatua ahal duten moduan pairatzearekin), guk bai dugu gure fatu eta zoria zeharo ‘politizatzen’. Guk bai dugu aldarrikatzen, ‘parterik ez duen zatia’ izanik ere, zati partikularra, are minoritarioa, euskal gizarteko egiazko unibertsalitatea ordezkatzeko zilegitasuna duela. Edo berriz esateko: ‘parterik ez duen zatia’ izanik ere, euskal gizarteko egiazko unibertsalitatea ordezkatzen dugula aldarrikatzen dugu, garai bateko ‘Demos’ grekoen legez; gaur egungo euskal ‘polis’ horrek osatzen duen espazio eratutik KANPO gauden espektroak izanik (eskludituak, baztertuak…) BARNEAN konforme dauden hiritar agonikoak sorgintzen ditugularik; are dagokigun egoera eta borroka horretan egi UNIBERTSALA bera artikulatzen dugularik, gure partisautza-zentzu definizioz aldebatekoitik.\nBaina arazoa egon hor dago era berean. Hau da: azken finean, gure borrokaren emaitzak (independentzia) borrokatzen duen berbera kontsolidatuko baitu (Mendebalean dagoen nazio-estatuen ordena liberal-demokratikoa).\nEta hara hor ondorioz gure paradoxa: alde batera (1) Independentziaren ‘osotasunak’ geo-politikoki ‘ezereza’ presuposatzen du. Maila globalean independentzia pseudo-gertakizun berez ‘hutsala’ da (onartu beharko gaituen ordenean lekune eman bat betetzera behartuak izango garenez). Baina alde bestera, eta ondorioz (2) sasi-gertakizun historikoki eta globalki hutsala izanik, bere efekto lokala guztiz ‘transzendentala’ izango da. Izan ere, euskal simulakro etnikotik edo diferentzia kulturalaren eremutik at kokatuko gaitu. Berdintasun politikoaren eremuan, hain zuzen ere.\nBeste hitz batzuetan esanda: Garaipen momentuak antagonismoaren dimentsio errotikoena erakutsiko du: eragozpenarena. Independentziarekin (hau da: identitate politiko osoa lortzeak dakarren berdintasunarekin), garaipen momentua bera da kultur-identitate etniko bereziaren galmen eta hondamenaren momentua (hau da: euskal berezitasunaren bukaera).\nAupegiratu behar den gakoa, beraz, zera da: independentzia, ‘posible’aren horizontean kokatzen da, aldarrikapen eskuragarria da. Independentzia ez da utopiaren eremuan sartzen, maiz sinestarazi nahi zaigun bezala (pragmatiko gradualisten “ez da momentu egokia” etabar). Herri zanpatuaren burujabetze prozesuan norberaren gorputz politikoa gobernatzeko administrazio-mekanismo formal zehatz batzuen osoki bermatzean datza independentzia (Hezkuntza, Osakidetza, Segurtasuna…). Independentzia, zentzu horretan utopia bainoago distopia da. Eta, orduan, gure etorkizuneko aliatu berrieri zera galdetu behar diegu:\nEz ote da, oinarri-oinarrian, ‘minoria etniko multikulurlistaren’ statusa gorde nahi dela independentziaren prezio politikoa ordaindu nahi ez delako? Eta zein da prezio politikoa? Bada hartu Ibaik errepikatzen dituen Grossberg eta Bhabharen galdera eta iruskinak, Espainia edo Frantzia moduko ‘really existing’ estatu menperatzaileak ahaztu eta pentsatu/imajinatu estatu propio batek ziurtatuko lukeen hegemonia politikoa nolakoa izango zen Euskal herrian.\nKontua beraz zera da: Baina nork nahi du gaizto izan?\nTxekeatu zure facebook-eko lagunak. Ez odol eta haragizkoak. Erakundeak-eta? … Gero egin ariketa kuantitatibo-soziologiko-enpiriko sinpletxo bat: zenbat irrati libre, zenbat talde ekologista, gay eta feminista, nuklearraren kontrakoak, desobedientziaren aldekoak, gazte mugimenduaren aldekoak, euskara moduko hizkutza minoritarioen aldekoak …\nZenbat? Grafiko koloretsuen beharrik ez. Erantzun hemen: %…….\nOlariaga on May 23rd, 2010 at 2:45 pm:\nImanolek planteatu dituen galderetatik, inportanteenetariko bat, dudarik gabe, azkeneko hau da:\n“Ez ote da, oinarri-oinarrian, ‘minoria etniko multikulturalistaren’ statusa gorde nahi dela independentziaren prezio politikoa ordaindu nahi ez delako?”\nAlegia, hainbat eta hainbat euskal hiritar, pentsalari ilustratu, ikerlari, Renoko antropologo, idazle hiritar eta multikultural, eta abarri, status hori oso ondo etortzen zaie, bere produktua saltzeko (independentzia egoera batean ordea, ez lukete ezta pipa pakete bat salduko, Madrileko erosleak desagertu egingo bailirateke). Eta beraz, Grossbergen zitarekin lotua, hau da, status hori mantentzeak, edo “las nociones de «negatividad» lo sitúan dentro de ese campo, como un otro exótico constitutivo“.\nZer gertatzen da beraz behin independentzia lortuta? Txiringitoa itxi behar dutela.\nZer gertatzen da, areago, garrantzitsuagoa, independentziarekin? Galfarsorok esan bezala, “sasi-gertakizun historikoki eta globalki hutsala izanik, bere efekto lokala guztiz ‘transzendentala’ izango da. Izan ere, euskal simulakro etnikotik edo diferentzia kulturalaren eremutik at kokatuko gaitu. Berdintasun politikoaren eremuan, hain zuzen ere.” Nazioen borrokak burgeskeriatzat dituzten sasimarxista ortodoxo eta enparauentzako, hala nola, borroka lokalak beharrean integralak (!) oraindik planteatzen dituztenentzako (bada Euskal Herrian halakorik oraindik) kontuan hartu beharreko ohartxoa, dudarik gabe.\nIbanMiusik on May 23rd, 2010 at 8:41 pm:\n«… imajinatu lehendakari bat gure mintzaira dakina/ elkarrizketa bihurtzen dela justizi ta pake grina/ imajinatu Euskal Herri bat gaur bezela bat egina/ onenak gera segi lanean etzazue imajina», bukatu zuen bere agurra zumaiarrak.\nIbai on May 24th, 2010 at 8:15 am:\nNik neuk gaia proposatu nuenez, hiru erantzunekin eztabaida ito ez dadin saiatuko naiz, egindako ekarpen erabat interesgarriak kontuan hartuta. Ez ditut, gaia plantetu nuenean bezala, aipu zuzenak ekarriko, baina aurrekoetatik gogoratu eta oraintxe bertan erabiltzen nabilenetatik erreferentziak buruz ekarrita saiatuko naiz galdera berriak egiten.\nHorretarako zera proposatuko dut: eztabaida honetan behintzat ez dezagun diferentzia modu negatibo baten pentsatu (haiek/gu baten), hau da, Deleuzek Diferencia y Repetición  lanean sakonki landu eta adierazi zuen bezala, horrela eraikitako diferentziaren monopolioa mendebaldeko pentsamendu metafisikoan ezarritakooi dagokigu (beste zerbaitz litzateke imperioek pentsamendua ere imperializatu izana). Aristotelesetik Darwinera Categoria-genero-espezie bereizketarekin bezala, negazioan eta bestearen bezterketan eraikitzen dugu diferentzia. Ezberdintasunean pentsatzeko forma hau da, hasierako proposamenean Grossberg eta Spivakek pentsamendu hegemonikoek subalternotasunaren beharra zutela ziotenean ondorioztatu dezakegun atzeko pentsamendua. Horrela pentsatzeak egingo luke diferentzia monstruo eta madarikazio bilakatzea. Horrela pentsatzeak egiten du, azken finean, euskalduntasuna modu negatiboan eraikitzea, bai negatibo exotiko bezala, eta baita suplemento subalterno mutu legez ere.\nImanolek adierazitako ‘Esentzialismo estrategiko’-ak jarrera hau errepikatuko luke, esentzialismoa den neurrian, horixe baitago diferentzia perbertso honen atzean, esentzien gainean eraikitako nortasunak: Joseba Gabilondok Jorge Oteizaren adibidea proposatzen du euskalduntasunari dagokionez ‘esentzialismo estrategiko’aren adibide bezala , eta hau beste gai bat bada ere, ez dut uste Oteizaren denik jarraitu beharreko eredu politikoa (argi dago, baita ere, ez dela ez dela estrategia bakarra). Bestalde, Homo Sacerrak, ezberdinatsuna ulertzeko eredu berau jarraituko luke, Agambenek  pentsamendu metafisikoan oinarritzen du estatu subirano modernoaren sorkuntza (hizkuntzaren eta hitz egitearen ezaugarriei lotuta, guk egiten gabiltzan bezala). Kasu honetan, hala ere, ezin da ahaztu Homo sacerra ez dagoela ordena legaletik erabat kanpo: hori da Homini Sacrien ezaugarria, legeak “abandonatua egotea”, exkluitua baina aldi berean sakrifikaezina, estatu subiranoaren (edo pentsamendu hegemonikoaren) jatorri eta hasierako baldintza.\nGuzti honengatik Imanolek esandako honetan berriro pentsatzen saia gaitezke: “azken finean, gure borrokaren emaitzak (independentzia) borrokatzen duen berbera kontsolidatuko baitu (Mendebalean dagoen nazio-estatuen ordena liberal-demokratikoa)”. Eta, egia esan, zail egiten zait pentsatzea ordena liberal-demokratikoko estatu baten nik (eta “ni” horretan jar dezala bakoitzak bere burua)hitz egiteko gaitasuna izango dudala, ez naizela berriro ere baztertuen parte izango.\nArazoa beraz,ezberdintasuna bitasun oposatu hierarkikoetan pentsatzean legoke, horiei esentzia ematean. Galdera eta diskusio berriekin jarraitzeko Judit Butler  ekarriko dut orain. Horrek, aipatutako Deleuzen lanak bezala, identitatea errepikapenean oinarritzen du(originalik gabeko eta beti ezberdinak diren kopien errepikapenean). Ez legoke hasierako esentziareik, ezta denboran aldatu gabe mantentzen den zerik ere (aplikatu bitez hauek nazio identitatera ere). Butlerrek horrela ulertzen du genero sorkuntza, eta errepikapen barruan lor dezakegun ekintza gaitasunaz egiten du hitz. Hor leudeke, adibidez, transexualak, generoaren performatibitatea agerian uzten dutenak. Gizon/emakume bereizketa dudatan jartzen dute, eta hasieran gizon zena emakume izaten bukatuko bada ere, bidean jarri du metafisikaren pentsamendu sistema zalantzan.\nHorrela bada, Español-frantses/euskaldun bereizketaz hitz egiten dugunean. Euskaldunaren independitziarako bideaz hitz egiten dugunean, ez genuke pentsatzeko modu batenganako independentziaz hitz egin beharko? Estatu bat utzi eta beste Estatu bat sor dezakegu, gizonak izatetik emakume izatera pasa gaitezke eta errepresio sistema berdinak errepikatu, baina nago bide horretan bertan diferentzia pentsatzeko modua zalantzan jarri eta bide propioa sortzean dagoela gakoa, identitate arauen errepikapenean ekintza gaitasuna lortzean. Spivakek zioen legez Subalternotasunetik hegemoniarako bidea jarri beharko litzateke arreta. Azken finean: izan gaitezen, gu geu, transexualak, eta bidean bertan sistema zalantzan jarri. Izan gaitezen gaiztoak gu geu.\nBatetik besterako bide horretan, baina, nola lortu ekintza gaitasuna?\n GABILONDO, Joseba (2006), Nazioaren hondarrak, euskal literatura garaikidearen historia postnazional baterako hastapenak, Bilbao, Universidad del País Vasco.\n AGAMBEN, Giorgio (2006), Homo sacer, el poder soberano y la nuda vida, Valencia, Pre-textos.\n BUTLER, Judith (2007); El Género en disputa, el feminismo y la subversión de la\nidentidad, México: Paidós Iberica\nOlariaga on May 24th, 2010 at 1:41 pm:\nIbaik dioenez: “zail egiten zait pentsatzea ordena liberal-demokratikoko estatu baten nik (eta “ni” horretan jar dezala bakoitzak bere burua)hitz egiteko gaitasuna izango dudala, ez naizela berriro ere baztertuen parte izango.” (NIRE GALDERAK: Instituzioek ematen al digute hitz egiteko gaitasuna? Edo gizarteak?)\nArgi dago ordena mota horretan – behin independentzia lortuta nahi edo ez egon beharko garen horretan – ni desberdin guztiak ahotsa izango ez dutela. Problema da pentsatzea independentzia etorri behar dela bakarrik “ni” desberdin guzti horiei ahotsa emango bazaie. Hau da, independentzia bakarrik sozialista eta identitate guztien askapenera subordinatzea eta guztiz baldintzatzea da afera.\nZergatik? Hori ezinezkoa bezain kaltegarria da. Iraultza integrala ezinezkoa den bezala. Nahitaez, lehen pausua suitza eta abar bezalako hirugarren mailako estatu liberal bat izango da. Hau da, batzuek diotenez: zertarako estatu bat, PNVk edo PSOEk kudeatuko badute? Ba indar korrelazioa aldatu beharko da, bai independentzia lortu aurretik, eta ezin bada, ondoren. Hori ez da argudio bat independentziaren kontra. Iraultza integralaren utopismoak inmobilismora garamatza.\nBadiou, Butler, eta abarrentzat, independetzia borroka pasatuta dutenentzat, eta estatua egituratua dutenentzat (naiz eta beste maila batean subordinatuak egon, noski) borroka horiek dira orain zentzuzkoak. Beste gauza bat da Euskal Herriko testuinguruan horrela izan behar duenik. Gurean baldintza irmo bezala jartzen badugu, independentzia bakarrik nahi dugula sozialista bada eta ni guztien ahotsa bermatzen badu soilik, orduan galduak gaude. Lehenik, horixe errealitate soziala ez onartzea baita. Hau ez baita ez Kuba, ez India, eta are gutxiago Frantzia.\nBeste borroka horiek funtsezkoak dira, eta independentziaren borrokaren maila berean daude (printzipioz), baina ezin dute hipotekatu independentzia.\nJon on May 24th, 2010 at 4:42 pm:\nBi gai ezberdin ez ote diren ari nahasten nago: alde batetik, instituzionala (estatua… etb) eta bestetik, indentitarioa. Ematen du euskal estatu independiente bat izanik gure euskalduntasuna (identitatea) bermatuta egon beharko duela beste estatu hegemoniko guztien maila berberean. Kontua da: zerk ematen digu identitatea? Ni euskalduna naiz, eta ez naiz espainola, nire identitatea ez espainola ez frantsesa da, euskalduna da. Baina, esaten badugu estatu batek ematen didala, espainola izan beharko dut. Hala ere, ez dut esaten nire identitatea espainola denik: ez naiz espainola. Estatu propio izateak niri ez dit ezer ukatuko, orain arte ukatuta ez dagoena de facto gizartean. Estatu batek zein puntutaraino eragiten du kuestio identitarioetan?\nProposamena, beraz, goazen ezberdintzera bi maila ezberdin: batetik, instituzional-politikoa eta bestetik identitario-politikoa. Edo ez?\nimanol galfarsoro on May 24th, 2010 at 6:47 pm:\nEz, Jon. Prezisamente hor dago gakoa, instituzional-politikoak identitario-KULTURALA erredundante bilakatuko duela, hau da, independentziaren momentuan akabose zuk aipatzen duzun opozizioa: euskalduna vs espainola-frantseza. Opozizio hori orain da funtzionala, eta gure tradizio politiko, kultural eta intelektualean funtzionala da soilik eta bakarrik independentziak osatzen duen ‘posible’aren bide partikularra beste oinarriko dimentsio edo ideial unibertsal ‘inposible’arekin artikulatzen den heinean, hau da: sozialismoa (justizia soziala…askatasuna, berdinatsuna, elkartasuna…). Bestela nazionalismo vasko tradizionalaren eremu ‘berritu’an erortzen gara. hau da: asko-asko jota erregionalismo ‘post-independiente’ progrean: independentzia ORAIN ‘inposiblea’ dela esaten duena, kulturalki oso chic eta paradoxal izan daitekena eta guzti (mestiziaren aldekoa, likidoa, transbertsala etabar) baina eremu sozial ‘posible’ bakarraren horizontea ldago’enaren edo errealitarean printzipio errealista/pragmatikora-eta laburtzen dena.\nHorregatik, Olariaga: beste borroka horiek (gay, feminismoa, ekologismoa eta abar) ezin dute independentziaren borroka hipotekatu. Paradoxa nagusia zera baita (ea Ibaik zer esaten duen honi buruz), izan ere borroka bio-politiko horien garaipenak estatuak prozesatu behar dituela. Hau da: Independentzia eremu geo-politikoan kokatzen da eta EHan bat irabazi ezean estatu espainolak edo frantsezak prozesatuko (h.d.: legearen indarez gauzatuko) ditu feminismoaren borrokek suspertutako berdinatasun legeak, edo homosexualen ezkontzeko gaitasuna etabar etabar .\nIzan ere, ondo pentsatuz gero Buttler-en proiektu politikoa hor akabatzen da. Guri dagokiguna argitzeko Buttler-rek, 2000an Žižek eta Laclaurekin argitaratutako ‘Contingency, Hegemony, Universality; Contemporary Dialogues on the Left’ liburuan Hegelen estatuari buruzko ikusmenaren kontua ematen zuen, eta adierazten arazo nagusia estatuak berak bere burua -hots, benetako gobernua eta agintea- unibertsaltasunaren eredutzat auto-izendatzetik datorrela; askatasuna eta borondate unibertsalaren ordezkari bakarra ordezkatzearen baiezpen ukaezinetik datorrela, hain zuzen ere. Buttlerren arabera, hala ere, ondoren gertatzen dena zera da, alegia, gobernu nazionalak ofizialki ordezkatzen duen ‘borondatea’ bazterturik dagoen ‘borondatea’rekin (will) dagoela sorginduta (haunted) halaber. Horrela, gobernua bera ‘ekonomia paranoide’ batean dago oinarrituta. Estatua ordezkatzen duen gobernuak, unibertsaltasunaren jabegoa behin eta berriz erreklamatu behar du, baztertzen dituen borondateen hondarrak ezabatuz. Astinketa edo odolberoaldi paranoideen eraginez, Buttlerrek darraio, unibertsaltasunak eta askatasun absolutuak autokontzientzia abstraktuaren itxura hartzen dute. Izan ere, estatuak ‘beste’ horren ‘annihilation’ edo deuseztapena bere lan eta bete-behartzat ulertzen du. Arazoa da, baina, ‘beste’ sorgin baztertu (eta gure kasuan ilegalizatu) horien unibertsaltasun eta askatasunaren aldeko borondate zein dei xarmagarrien aztarnak guztiz ezabatzerik ez dagoela.\nBaina orduan zer da Buttler-rek eskatzen/aldarrikatzen duena? Bada azken finean ez asko. Estatu Batuetaz ari denez ez ditu, esate baterako, ‘the american people’ edo ‘the american popular classes’ edo ‘the american working people’ nozioak erabiltzen. ‘The nation’ erabiltzen du (eta berdin bell hooks moduko feminista beltzek ere: the nation) eta nolabait eskatzen du(t)ena zera da, alegia nazio amerikarra definitzen hegemonikoa den eredu anglo-zuri-gizonezko-hetronormatiboaren muga gogorrak biguntzea eta amerikartasunaren definizio dominate horien ‘likido’ago edo porosoago-edo bilakatzean nazioan eskludituei leku gehiago baimentzea. Hori da multikulturalismoak bere dimentsio erradikalenean ematen duena: diferentzia kudeatzea bai, are definizio positiboz betetzea baina ‘the nation’ horren definizioa bernegoziatzeko bidean soilik, ez nazioa deusezteko, ezta gutxiago ere. Buttler-rek, azken finenean estatua kudeatzen duen federal gobernuari eskatzen dio ‘estatuaren autokontzientzia’ (Hegel) performatzerakoan horren paranoikoa eta biolentoa ez izateko eta ‘beste’-ari (beltzak, indioak, gaixoak…) arnas leku piska bat uzteko.\nGuretako bada, gaur egungo kointura politikoan, balio ez duen eredua.\nJon on May 24th, 2010 at 7:41 pm:\n“Bilakatuko duela”n ados edo ez egon naiteke, baina ni orainaz mintzo naiz: nola da posible esatea ni euskalduna naizela estatu bat ez badut? Akaso bi esparru diferente direlako. Identitatea Estatuak ematen digu? Demokrazia liberalak? Edo bakoitzak bere buruarekin eta bere gizartearekin (instituzioak ere bai, baina ez bakarrik) sortzen ote du bere identitatea, bere nor-tasuna. Nortasuna eman, izan edo eraiki egiten da?\nBeste kontu bat: euskal hiztegian nortasuna daukagu identitatea eta pertsonalitatea esateko, berdinak dira identitatea eta nortasuna edo bi gauza ezberdin dira?\nimanol galfarsoro on May 24th, 2010 at 7:59 pm:\nestatuak subjektu bilakatzen zaitu, besteak beste, gainera, estatuari subjetatua zauden neurrian. beraz hor daukazu subjektu eragilearen txanpoiaren beste aldea: subjektu=subjektatu… eta, beste aldera, berriz: ‘objektu’ izateak objektatzeko baimena ematen dizu, nondik agian nahiago dugun estatuan eratua dagoen ‘beste nagusi’ unibertsalista eta kosmopolitarraren desira exotikoaren objektu izatea (protestatzeko, objektatzeko… baita koketeatzeko ere… ‘herri /hizkuntza zaharrena etabar) estatuaren subjektu ‘normala’ izan bainoago. estatua euskal herrian = euskal identitate diferentzialaren amaiera da… and I cannot wait… ni prezio hori ordaintzeko prest nago.\nOlariaga on May 24th, 2010 at 8:08 pm:\nNik uste Jonek maila batean hitz egiten duela, Imanolek beste batean. Alegia, Jonek ez dio Euskalduna naiz, eta Ezespainola. Baizik eta, euskalduna naiz. Punto. Hau da, ez naiz zerbait eta beste zerbaiten ukazioa.\nHori esan eta gero, hemengo akatsa hau dela ikusten dut: identitatea ez da gauza bakarra, eta ez da modu bakarrean eraikitzen edo inposatzen pertsona guztietan. Independentzia prozesuak Imanolek dioen bezala “instituzional-politikoak identitario-KULTURALA erredundante bilakatuko duela” egia da maila batean eta beste batean ez. Hau da, maila politikoan, instituzionalean BAI. Gizarte (komunitate) eta indibiduo mailan EZ.\nHorregatik, identitateak maila eta zentzu desberdinetako erabilerak dauzka.\nIbanMiusik on May 24th, 2010 at 8:31 pm:\nAupa Imanol: zuretzat zen Jon Maiaren bertsoa.\nAupa Ibai; Agamben/ Butler/ pixkat urrun ez ote dauden nago[Ongi etorri lapikora poztekoa benetan/ zuk planteatzen duzun, logika edo dinamika soziolopolitikoa]\nAupa Jon;(nortasuna) horretan ibili dira ba lanean, Laclau/ Zizek besteak beste. Lacan/freud gaurkotuz.\nAupa Olariaga: Instituzioek ematen al digute hitz egiteko gaitasuna? Edo gizarteak? horreri erantzungo nioke:\n“Subjektua eraiki egiten da, horretarako Bestea behar du”\n….Beste borroka horiek (gay, feminismoa, ekologismoa eta abar) ezin dute independentziaren borroka hipotekatu.\nHain zuzen ere bakoitzean independentzia jokatzen da, hegemonia alegia .Ez dute hipotekatuko. Unibertsalak artikulatzen ditu. Horren adibide: Mario Zubiagaren doktorego tesia (2008).\nHitz egin dezake euskaldunak?Bai, baina ez, Espainolak edo Frantsezak bezala.\nDena den euskalduna ez da isildu.Ez arraio, Jaio bada, hitzegiteko izan dalako. Ez isilik gelditzeko ez besteen ahotik mintzatzeko. Hitzegiteko jaio da euskalduna. Beste edozein -dun bezala.\nLapikoak borborka edota zartagiak sutan…..Adurizen sukalde baino hobea da-ta gurea!\nOlariaga on May 24th, 2010 at 8:47 pm:\nZer esan nahi du, zehazki, Iban, borroka guzti horiek unibertsalak artikulatzen dituela?\nIbanMiusik on May 24th, 2010 at 11:14 pm:\nBaina Ados Imanolekin-” Guri dagokiguna argitzeko Buttler-rek, 2000an Žižek eta Laclaurekin argitaratutako ‘Contingency, Hegemony, Universality;” [erdaraz dago, harri bitxi bat da liburua, 15 euro balio ditu]\nDena den, zehatzago, Žižekek nahiko argi[ez da ohikoa] azaltzen du, “El espinoso sujeto: el centro ausente de la ontología política” liburuan., 183-259 orrialde bitartean 4 kapituluan.\nimanol galfarsoro on May 24th, 2010 at 11:20 pm:\nIdentitatea dela-ta bai noski, Andoni zuzen dabil maila eta zentzu desberdinetako erabilerak dauzkala esaten duenean. Oso modu ez-esentzialista batean, identitatearen formazio-prozesua bera dominazio eta subordinazio kondizio historikoki eman batzuetan hartzen du itxura (post-marxismoa) eta, era berean, subjetitbitate politikoaren formazioa bera makina bat engaiamendu korapilotsu eta heterogeneoen emaitza bezala ulertu behar da (post-estrukturalismoa): jenero eta sexualitatea, klasea, arraza eta etnizitatea, kultura eta hizkuntza eta abarren arteko er-representazio dominatzaile, subordinatu / subalterno, marginal, erresidual, emergente, subkultural eta abarren artean ematen den emaitza, hain zuzen ere.\nOndorioz, norberaren identitate indibidualaren, subjektibitate politiko kolektiboaren eta hauen arteko harreman eragileen konbinaketak konplexuak izango dira eta kontraesanez beteta daude beti. Gauzak gehiago konplikatzeko, bestalde, ondorengo galdera anikoitz baina konkretueri erantzun bakar, unibertsal eta objetiboak ematerik ez dago; halanola: zeintzuk dira identitatearen osagai ‘sakonak’ eta zeintzuk ‘azalekoak’? Zeintzuk ‘erdi-erdikoak’ eta zeintzuk ‘marjinalak’? Zeintzuk ‘komunitatean’ oinarrituak eta zeintzuk ‘indibidualak’; ‘pribatuak’ ala ‘publikoak’? Nola uztartzen dira identitatearen osagai hauek: antagonismoa eta tentsioaren bitartez edo konponbide dialogikoen eragin ? Nola artikulatzen dira hegemoniaren aldeko borrokak eragiletasun sozial, kultural eta politiko hain sakabanatuetan? Nolakoak, azkenik, eta hemen ez dago holako galderak ahuntzaren gauerdiko eztula modukoak-edo direla pentsatzerik, nolakoak dira, bada, konkretua eta unibertsalaren arteko harremanak eta noraino dira partikularra eta unibertsalaren arteko harreman hauek egokiak, edo hobe errelebanteak, norberaren identitate pluralizatuaren indibidual-konkretuaren zentzua definitzeko orduan.\nKonplikatu beraz konplikatu egin behar dira gure arteko arazo/eztabaidak hala teorikoak nola praktikoak eta ‘euskaldun’ kategoria hutsa ganorazko esanahiez betetzen jarraitzeko inportantea da, askapen mugimenduaren testuinguru zehatzean, indibiduala, partikularra eta unibertsalaren arteko harremanak beldur gabe artikulatzen jarraitzea. Zentzu horretan bai, Ibairen motto spivak/matxadotarrarekin bat nator: bideak egingo gaitu. Baina politikoki efektiboak izateko bidean zenbait ‘itxialdi arbitrario’ (‘arbitrary closure’ Stuart Hallen hitzetan) ere asmatu egin beharko ditugu. Prioritateen gradaziorik gabeko halako subjektibitate politikoaren dispertsio infinitoan erori nahi ez badugu behintzat.\nIbai on May 25th, 2010 at 1:03 am:\nNolabait, hasieran botatako galderari (Hitz egin dezake euskaldunak?) ezezko erantzuna eman zaiolakoan nago. Ez behintzat subalternotasunetik: Estatuaren beharrizana (honek duen subjektu sortzaile funtzioa) eta hortaz, hegemonia geopolitikoaren sorkuntzaren premia ondorioztatu dugu eztabaidan zehar, Spivaki berari arazoia emanez.\nHariari pixka bat gehiago tira egiten saiatuko naiz. Borroka Queer, ekologista eta antzekoek izaera bio-poltikoa dute sakonean, eta, Imanol, arrazoi duzu, nire iritziz, Estatuak ezberdintasunok prozesatu egiten dituela dituela diozunean, baina ezin dugu ahaztu Estatu modernoaren jatorrian legokeen botere subiranoaren eta salbuespen egoeraren arteko erlazioa ere, arazo biopolitikoan oinarritzen dela gaur egun (aspalditik dakigu ez dela gizarte-itunaren ondorio), eta horrek azken finean, ez lituzke mendebaldeko metafisikaren egitura eta arazoak errepikatu besterik egingo biziduna eta logosaren arteko erlazioa gertazen den muga okupatzen baitu (Agambeni lapurtu diot berriro ere ideia hau, Roberto Esposito edo beste norbaiten proposamenik ezagutuz gero bertara ekartzea benetan eskertuko nuke, nik neuk azken horren lanak zain dauzkat orain mesanotxean). Hortaz, Olariaga edota Imanolek beste borroken hipotekaz hitz egiten duzuenean, haien artean dagoen erlazioaz hitz egitea erabilgarriagoa (produktiboagoa) suerta dakigukeela esango nuke nik. Argi dago, batak ezin du bestea baldintzatu, eta are gutxiago ordezkatu (ezin konparatu, lortu beharreko helburua zein den argi uzten bada), baina sakonean arazo berdinekin (hots, mendebaldeko tradizio metafisikoak dakartzanekin) egiten dugula topo erakutsi dute pentsamendu postestrukturalistatik abiatutako ikerketek.\nBestalde, Jonek adierazitako zalantza dela eta, zera gogoratzea interesgarria izan daiteke: Gabilondok Inguruak-eko 2003ko artikulu baten, nazionalismoa giza-estruktura ez arrazionala dela proposatzen du, Estatu modernotik haratago lekuz-aldatua eta eraldatuta mantendu egiten dena. Ni neu ados nago ideia honekin, eta herri-identitateak birpentsatzeko aukera nabariak ematen dizkigu gainera. Ez dago dudarik Estatuak sibjektua sortzen duela, eta subjektu subordinatua (suplementua eta ixila; negazioa eta exotikoa) beharrezko duela bere burua eraikitzeko. Hala ere, gorago azaldu den bezala, euskal nortasunari gaur egun ezinbestean lotzen zaion bestetasun exotikoaren logika perbertsoa gainditzeko derrigorrez ordaindu beharreko prezioa da hau, nik neuk ere (arazo hau gainditzen badugu behintzat) I cannot wait.\nBaina [Estatua bai ala Estatua bai] paradigma (birritan dago “bai” jarrita, ohartzen naiz) lehenago esan dudan bezala, sakonagokoa den arazo baten erakuslea delakoan nago (eta bertan lehenago aipatutako borroka guztiek hartzen dute parte) hau da, bitasun oposatu hierkikoetan eraikitzen dugu pentsamendua; esentzialismo eta alteritateen sorrerak baldintzatzen du norbera eraikitzea; edo besteren batek haren burua norberaren bizkarretik eraikitzea propioa. Eskema diskriminatzaile honek ere nazio-nortasunen sorkuntza gidatzen du – hori dela eta ez nago ziur aipatzen ditudan autoreak Ibanek dioen bezala, urrunegi, ala hurbil, hurbilegi dauden(eskerrik asko ongietorriagatik) –. Baina, Estatua da eskura dagoen aukera bakarra, eta horregatik, nire ustez Estatua sortzerako prozesu horrek duen garrantzia da benetan azpimarratu beharrekoa. Subalterno izatetik Estatua litzatekeen “huella-estructura (borramiento en el descubrimeinto)” horretarainoko bidea (bidea bera) litzateke garrantzitsuena. Derridak apuesta estrategiko izendatutako ideia litzateke hau: pentsamenduaren eraikinaren kontra etxean bertan dauden harri eta tresnak erabiltzea; logikatik ihes egiten saiatzea, nahi dugun bezala berreraikitzea baina terrenoa aldatu gabe. Estatua bera erabiltzea, Estatua bera aldatzeko. Eta hori sorkuntza prozesuan egin beharrekoa delakoan nago, eta ez beranduago. Subalternoak hitz egingo badu(gu/te), nola edo hala, prozesuan hitz egingo duelako.\nJon on May 25th, 2010 at 8:59 am:\nImanol: “Identitatea dela-ta bai noski, Andoni zuzen dabil maila eta zentzu desberdinetako erabilerak dauzkala esaten duenean. Oso modu ez-esentzialista batean, identitatearen formazio-prozesua bera dominazio eta subordinazio kondizio historikoki eman batzuetan hartzen du itxura (post-marxismoa) eta, era berean, subjetitbitate politikoaren formazioa bera makina bat engaiamendu korapilotsu eta heterogeneoen emaitza bezala ulertu behar da (post-estrukturalismoa): jenero eta sexualitatea, klasea, arraza eta etnizitatea, kultura eta hizkuntza eta abarren arteko er-representazio dominatzaile, subordinatu / subalterno, marginal, erresidual, emergente, subkultural eta abarren artean ematen den emaitza, hain zuzen ere.”\nSokratesen problema bera da, post-marxismoa eta post-estrukturalismoak jorratu baino lehenagokoa hain zuzen. Sokrates bera bidegurutze hartan kokatu baitzen: autonomia indibiduala/identitate indibiduala eta lege/identitate kolektiboa. Komunitate/polisak ezin zuen Sokratesen autonomia onartu (autonomia morala, filosofikoa, erlijiosoa…), ezin zuen onartu Sokratesek aldarrikatzen zuen askatasuna eta horregatik kondenatu zuen heriotzera. Eta, paradoxikoki (edo ez), berak onartu zuen komunitatearen kondena.\nZertara dator apunte historiko hau? Grekoengandik ere zerbait ikasteko daukagula. Sokratesek publiko/pribatu edo indibidual/kolektibo arteko tentsioa (tentsioa delako: Antigona/Kreonte bezala, Jesukristo/herri judua bezala…) EKINEZ konpondu zuen. Hau da, zer da justizia? -galdetzen du Sokratesek, eta ez daki, ze berak ezer ez baitaki. Bakarrik daki justizia justu izatea dela, justuki jokatzea. Hau da, nolabait gurera ekarriz, Sokratesek bazekien hainbat “itxialdi arbitrario” egin behar zituela bidean, funtzionatu ahal izateko (horien artean sakrifizio pertsonalak izango zirelarik: bizitza barne).\nImanol: “Gauzak gehiago konplikatzeko, bestalde, ondorengo galdera anikoitz baina konkretueri erantzun bakar, unibertsal eta objetiboak ematerik ez dago; halanola: zeintzuk dira identitatearen osagai ‘sakonak’ eta zeintzuk ‘azalekoak’? Zeintzuk ‘erdi-erdikoak’ eta zeintzuk ‘marjinalak’? Zeintzuk ‘komunitatean’ oinarrituak eta zeintzuk ‘indibidualak’; ‘pribatuak’ ala ‘publikoak’? Nola uztartzen dira identitatearen osagai hauek: antagonismoa eta tentsioaren bitartez edo konponbide dialogikoen eragin ? Nola artikulatzen dira hegemoniaren aldeko borrokak eragiletasun sozial, kultural eta politiko hain sakabanatuetan?”\nHorkheimerrek ere, “Teoría Crítica”n, hau dio: “No hay una fórmula que determine de una vez por todas la relación entre individuo, sociedad y naturaleza.” (HORKHEIMER, Max (1986): “Observaciones sobre la Antropología Filosófica” in Teoría crítica. Madrid: Amorrortu editores. 1986. 52). Bere esanetan, gainera, etika fundamenturik gabekoa da, hau da, ezin dugu esan betirako, ABSOLUTUKI eta UNIBERTSALKI nola jokatu behar dugun, aurretik esan dugunagatik eta ze “en las representaciones que los hombres se forjan de las metas operan sus respectivas necesidades, las cuales no tienen como fundamento una intuición, antes bien, tienen por causa la penuria. No se las puede introducir dentro de un contexto glorificador. Una teoría sin ilusiones solo negativamente habla de la destinación de lo humano y muestra la contradicción entre las condiciones de la existencia realmente dadas y todo lo que la gran filosofía ha proclamado como aquella destinación.” (56) Hau da, independentzia bai, baina oraingo egoera penagarri eta oraingo sufrimendutik ateratzeko. Ez heroiak bezala, ez daukagu heroirik eta ez dugu heroirik behar ere (ez idolorik, ez dugu esango, beraz, orain behar duguna Badiou edo Lacan edo Gernikako Arbola edo Zumalakarregi direnik, behar duguna da, Sokratesek egin bezala, EKITEA, eta Sokrates ez zen heroi bat, hau da, behar duguna da ekintzaz etorkizuna egitea). [Barkatu desbieratu banaiz azken parrafo honetan]\nimanol galfarsoro on May 25th, 2010 at 2:38 pm:\nJon, zalantzarik ez! Gainera Sokratesen paradoxa gainditzeko moduari atxekiz gero, esan baharra dago gai erdi-erdikoa dela, adibidez, multikulturalismoaren eta liberalismoaren artean ematen ari den artikulazio ideologiko irabazle berrian. Hau da: harremanak beti izango dira tentsoak autonomia, duintasun eta kontzientzia indibidualaren artean (indibidualismoa, liberalismoa), alde batera, eta komunitateak definitzen / eskatzen duen identifikazio kolektiboaren artean (multikulturalismoa, komunitarismoa), beste aldera, (hiri)-estatuari zor zaion betebehar zibikoaren gaia ahaztu gabe.\nHala ere, gaur egungo gaiez eta eztabaidez aritzerakoan garrantzitsua da azpimarratzea hauek determinazio historiko konkretuei erantzunak direla, justu-justu berdin-berdin Socrates-en auto-inmolazioa, nolabait esateko, erantzuna izan zen moduan, edo gutxienez sintoma bat, Espartaren igoera hegemoniko berria antizipatzen zuena, are Pericles-en Atenas hiriaren nagusigoa hodeituko zuena (ikus zuk eta Andonik ‘Manifestu Erlatibista’ txostenean aipatzen duzuen Joxe Azurmendiren “Sokrates. Krisialdiko pentsalaria” in “Sokratesen defentsa” (Jakin). Eta depaso, gainera, merezi du gogoratzea txosten berean egiten duzuen bezala, Atenasen garai hartan 300.000 biztanle zuedela baina bakarrik 35.000 bat hiriar).\nBaina adierazpen hauekin ez dut gutxietsi nahi Sokratesen dilema. Izan ere jakina da aintzinako Grezian giza ongizatearen arazoa, orohar, lotuta zegoela gizarte osoaren bizimodu kolektibo on eta egoki bat lortzearekin. Jakina da gainera Sokratesek berak Atenas hiri-estatuari betebeharrean oinarrituta zegoen fidelitatea eskaintzen ziola eta, hala ere, Sokrates bera izan zela kontzientzia-askatasun indibidualaren ideia(la) giza-esistentziaren muina balitz bezala artikulatu zuena. Baina pan-liberalismo multikulturalistaren espektro osoan ematen diren indibiduala vs kolektiboa edo askatasuna vs betebeharra eta antzeko eztabaiden inportantzia ukatu gabe, cliché materialista nabarmen bat azpimarratu nahi nuke, alegia ideia(l) handiak ez direla bere kabuz hazitzen halako hutsune edo ezerez sozio-historiko batean, aldiz, krisialdi zentzu sakon batzuei erantzuna eman beharretik sortzen dira; krisialdi zentzua zeina agerikoa den hala, berriro esateko, Sokratesen Atenas hiri-estatuan nola, beste edibide nabari bat jartzeko, Erreformazio eta 30 urteko gerra denborako Europan, non eta noiz ortoxoxia katolikoaren gehiegikeriak salatzeko idatzi baizuen Lockek bere ‘On Toleration’ testu ‘liberal’ klasikoa.\nDena dela, izan gaitezen, gu ere, piskatxo bat ironiko eta parodiko postmoderno: nola itzultzen da Sokratesen dilema gauregungo politika garaikidera? Bada, adibidez, gogoratu dilema hori nola konpondu zuen Tony Blair batek ‘Irakeko gerra’ eta ‘terrorearen kontako gerra’ z/direla-ta. Ondo jakinaren gainean egonda gaur egungo mendebaleko gizarte hedonistiko post-politikoetan inor ez dagoela prest bere bizia emateko norberaren kontzientzia indibidual laburtezinaren alde, edo zer esan norberaren nazioaren alde, bada ondorioz egiten duguna zera da: betebehar horiek soldadu profesionalengan delegatu, zeinak bere biziak gure partez sakrifikatzen dituzten gure ‘bizi modu eta balioak’ defendatuz. Hara hor, noski, beste ideia giltzarri bat multikulturalismoren diskurtsoan: Norberaren bizi moduak eta balioak errespetatzea; zeinak Tony Blair-en kasuan esan nahi zuen Mendeabaleko ‘demokrazia liberalak’ sinbolizatzen dituen bizi modu eta balioak, zehatz-mehatz. Ergo: gure bizimodu kolektibo-komunitario mendebalarra disfrutatzen jarraitzeko soldaduek gure partez hiltzen dira, bidenabar bai estatua bezalako instituzio ‘demokratikoak’ bai autonomia indibiduala bezalako balio ‘liberalak’ biak ala biak defendatuz. Eta artxila mortxila, hara hor artikulazio ideologiko hegemoniko baten magiak nola funtzionatzen duen jakiteko bidea.\nOrduan bai, serioago orain, Europako edo Mendebaleko testuinguru orokor hutsaletik gure testuinguru zehatzeko krisiraren ‘egoera penagarri’-ra mugituz, ados nago: heroirik gabeko EKITEAK egiten eta egingo gaitu eta gainera “ oraingo sufrimendutik atera”ko gaitu. Baina filosofia analitikoa eta hizkuntzaren filosofiaren arloetan (via Wittgenstein II eta abar) Pragmatikak hartu d/zuen gainarekin, (batez ere Austin eta Searle-ren) ‘SPEECH ACTS’ teorien ondotik: HITZEGITEA EKITEA da, ez? Esan nahi dut: blog honetan-eta idazten/hitzegiten ditugunak ekintzak dira modu berdinean, ez?\nOlariaga on May 25th, 2010 at 2:54 pm:\nAzkeneko galderari erantzuna: NOSKI baietz, hitz egitea ekintza da. Askotan biolentoena hitz egitea izaten da.\nimanol galfarsoro on May 27th, 2010 at 2:31 pm:\nIgual eztabaida alde ‘teoriko’tik alde ‘praktiko’ara bideratzeko momentua da. Adibidez, Joxe Manuel Odriozolaren “Abertzaleak eta Euskara” liburuan (Elkar, 2008), argi eta garbi nabaritzen da Odriozola bera ez dela bitxikeria teoriko-erretorikoen oso lagun. Teoria erabiltzen du, noski, izan ere hegemoniaren teoria (gramsciarra) aurkezten digu (155-162 orri.) euskaldunok ia-ia gure borondate eta kontsentimendu naturalizatuaz-edo “etsaia barnean dugu”la azpimarratzeko; hau da: ‘beste‘ kolonizatzailea jadanik ‘ni’ menperatuaren barnean bizi dela adierazteko. Baina, orohar, Odriozolari gogo gutxi nabaritzen zaio ‘errealitate’tik kanpoko ameskeria teoriko zein abenturismo / orokorkeria ideologikoetan murgiltzeko-edo. Odiozolarentzat kanpoko errealitate objetibo / enpirikoak, oraingoak eta hemengoak, ia-ia guztiaren neurria ematen du, eta, euskaradun subalternoaren ikuspuntutik errealitate horren izaera gordina da; bai, sarritan errepikatzen duen bezala, “euskalduna izatea segregazio eta umiliazioaren historia (izan) delako, etnozidioaren historia” baita herri euskaldunaren egungo izaerak zer eta eremu fantasmatiko-espektrala betetzen duelako ere: “Mamu bihurtu zaigu herri euskalduna, ikusi eta ukitu ezin den izaki lurrinkorra” (33).\nHau guzia esanda gero bi galdera sortzen zaizkit: bat erretorikoa, eta beraz ez du erantzunen beharrik, eta bestea ‘teorikoa’ baina inportantea, inplikazio praktiko nabariak baititu.\n1/ Mamuek ba al dute usainik?\n2/ Odriozolaren abiapuntua “oinarriko herri edo nazio euskalduna” da, h.d.: herri etno-kulturala, nazioaren oinarriko izaera kulturala ematen diguna. Euskal Herrian aurrera doan askapen borrokan, edo zehazki, independentziaren bidean: ‘herri euskalduna’ da askapen-subjektu nagusia?\nOlariaga on May 31st, 2010 at 10:22 am:\nKontua da, de facto herri euskalduna ez dela askapen subjektu nagusia. Beste gauza bat da, askapen subjektu bihurtu nahi izatea, eta horretarako baldintzak sortu behar dira. Eta beste kontu bat ere, kolektibo linguistiko bat askapen prozesuaren subjektu izan daitekeen edo ez litzateke. Nik ez dut askapen prozesurako inondik inora kolektibo bezala ikusten, bai ordea herri euskalduna sortzeko eta eraikitzeko subjektu bezala, baina hori, nahi edo ez, ekimen politiko argi bati (independentzia) lotua egon behar da. Euskararen alde, alde batetik, eta statu quo-aren alde, bestetik, egoteak ez baitu zentzurik. Kolektibo horretan oso handia da statu quoaren alde dagoen jendea (kontra dagoena bezala, hala ere). Orduan, egia da, euskal herria eraikiko bada statu quoa onartzen ez duten “herri euskaldun” kolektibo horrek, “independentziazalek”, “sozialistak” eta abar, bateratuak egon behar dutela. Subjekto politikoa bere burua askatu nahi duen herria da, anitza bere baitan. Ezkerra ekintzan bateratua eta pentsamenduan anitza izan behar den bezala, herri euskalduna askatzeko subjektu politikoa ekintzan bateratua eta anitza izan behar da. Marra gorrien artean ordea Euskara bat izan behar da, eta nik horregatik ulertzen dut Joxe Manuel Odriozolak askotan erakusten duen desesperazioa, ez baitzaio hizkuntzari nahi beste garrantzi ematen. Askok urte asko daramatzate, adibidez, Garan gazteleraz artikuluak idazten, komodoagoa delako, eta abar, edo herriko batzarrak gazteleraz egiten guztiok ulertzeko eta ez denbora galtzeko euskaraz batzarra motelago joaten, eta abar. Hor marra gorria jarri behar da. Euskara ezin da utzi independentzia osterako, begira Irlandarrak, estatua lortu, De Valera presidenteak Gaelikoa legalizatu eta irakatsarazi egin zuen, eta gaelikoa galdu zen ia ia osorik. Beraz, subjektu politikoa den herriak, askapen prozesuan, onartu behar du, sozialista bai, eta feminista, eta anarkista, eta ezer-ista, eta abar, baina euskaltzalea ere oso osorik dela, printzipio bezala, eta eguneroko borroka bezala planteatu. Borroka ezin baitu Euskal Herrian Euskaraz taldeak bakarrik eraman. Borroka hori, euskararekin bizitzea, batzarretatik, norberaren gogotik, lagunartean euskaraz hitzegitetik atera behar da (gero, jakinda, testuinguru bakoitzak bere berezitasunak dituela, adibidez, erribera, ezkerraldea, eta abar). Gero borroka horri artikulatu behar zaio diskurtso bat: alegia, ekintza hori (euskaraz hitzegitea, idaztea, eta abar, finean, bizitzea) gehienetan iraultzaileagoa dela mila kartel ipintzea eta mila manifestaziotara joatea baino.\nIbanMiusik on June 18th, 2010 at 7:31 am:\nJoxe Arregi BERRIAn\n( uste dut balio duela buelta batzuk emateko….)\nDuela zazpi hilabete, Gabon bezperan, hitzik gabe gelditu nintzen, Zakariasen antzera. Berriro datorkit gogora aldi baterako mutu gelditu zen Jerusalemgo apaizaren istorioa, Jesusen profeta aitzindari izan zenaren aitaren istorio hura. Jaio zitzaion semea, hain desiratua, eta inork ez zekien zer izen jarri, haurraren ama Isabelek izan ezik, amek beti jakin ohi baitute, jakin, seme-alaba bakoitzaren izen santu eta berezia. «Joan deituko diogu», zioen Isabelek, hots: «Jainkoa kontsolatzaile» (nola dei zitekeen bestela?). Baina inork ez zion kasurik egiten. Eta zer zioen haurtxoaren aitak? Gauza handirik ezin esan, mutualdia baitzuen, baina bere emazte deliberatuaren zentzuzko erabakia baietsi nahi zuen. Eta taulatxo bat eskatu zuen keinuka, eta bertan idatzi: «Joan du izena. Jainkoa kontsolamendu». Eta handik aurrera hizketan hasi zen berriro.\nMunilla Monsinoreak, sei hilabete daramatzanak Donostiako gotzain, deliberatu du jada. Duela hamar egun deitu zituen gure frantziskotar probintziala eta bikarioa, agindu zorrotzak emateko: «Joxe Arregi erabat isildu behar duzue. Nik neuk ezin dut hartu neurri hau bere aurka bi urte baino lehen [elizbarrutia eskumende izan arte, alegia]. Baina orain zuei dagokizue esku hartzea. Zuek hartu behar duzue esku». Eta probintziala eta bikarioari eskatu zien bidaltzeko ni Ameriketara, pobreekin lan egitera, eta hori -hala esan zien- «graziazko neurri» gisa, «graziazko aukera» gisa. «Ur zikina» naiz hemen, gehitu zienez, «Eliza barrukoak ez ezik kanpokoak ere kutsatzen dituena». Edo Ameriketara joan edo erabat isildu: horra aukera.\nOngi jabetzen naiz unearen larriaz eta neure erabakiaren grabeaz, baina «Ez» esan beharrean sentitzen naiz. Gotzainaren agindu hauei ezin diet amore eman. Eta uste dut ez diedala amore eman behar, gehien sinesten dudanaren izenean: duintasunaren eta hitzaren izenean, ebanjelioaren eta esperantzaren izenean, Elizaren eta gizadiaren ametsen izenean. Maite dudan, otoitz degiodan, jarraitu nahi diodan Nazareteko Jesusen izenean. Baietz esaten eta ezetz esaten erakutsi zigun Jesusen izenean. Jesus bedeinkatuak bizia arriskatuz iragarri eta praktikatu izan zuen gupidazko eta askatasunezko Misterioaren izenean. Ez naiz isilduko.\nZein dira, bada, gotzainaren motiboak? Oso litekeena da, harako karpeta haren kontuak izatea funtsezko motiboa (Munilla gotzainak niri neuri eta elizbarrutiko apaiz askori aitortu digu karpeta hura izan bazuela eta «mafia» zuela izena, haren edukia bere erara azalduz, hori bai). Baina oraingo neurrientzat ez du, noski, kontu hori arrazoitzat ematen. Errore eta heresia teologiko asko leporatzen dizkit gotzainak. Zenbait elkarrizketa izan dut berarekin, galdeketa zorrotzak elkarrizketak baino, Eliza Katolikoaren Doktrina eskuan. Ez nuen azterketa gainditu, eta ez Doktrina ezagutzen ez dudalako, baizik eta ez dudalako onartzen hori denik garai hauetan kristau fedearen berri emateko balio duen modu bakarra. Elizaren fedea Doktrina hori bakarrik bada, eta Munilla gotzainak ulertzen duen bezala bakarrik ulerturik, hartara erreparorik gabe diot: heretikoa naiz. Baina, Jainko maitea, zer da «heresia»? Ba ote da heresia larriagorik autoritarismoa, dogmatismoa eta beldurra baino? Nola liteke oraindik ez jakitea zenbat egia bilakatu diren gezur eta garai bateko zenbat heresia diren orain edonoren irizpide? Eta, bestela, Joan Paulo II.ak zergatik eskatu zuen hainbeste aldiz barkamena aspaldiko gaitzespen zigorrengatik? Nola liteke XXI. mende honetan, informazio azeleratu eta globalizatuaren garai honetan, horretaraino setatzea egiaren jabe izaten eta iritzien adierazpena debekatzen, okerreko iritziak direla uste izanda ere? Nola liteke oraindik fedea sineskizunekin nahastea eta formulazio batzuekin identifikatzea, eta oraindik ez ikasi izatea hitza baino haratago dagoen Esanezinari soilik zor zaiola fedea? Nola liteke hain gutxi sinestea gaurko gizon-emakumeek badutela aski heldutasun zer pentsatu eta nola jokatu erabakitzeko? Nola liteke hain konfiantza gutxi izatea bihotz guztien barnean dagoen Espiritu Santuarengan? Nola liteke Elizan, egiaren izenean, errore teologikoak gehiago pertsegitzea gezurra, harrokeria, handigosea eta diru-gosea baino, pederastia ez aipatzearren?\nHau da, ordea, nire Eliza. Eliza honetan ikasi dut arnasa hartzen eta bizitzen. Eliza honetan ikasi dut ez dagoela mugarik barrukoen eta kanpokoen artean, eta denok bilatzaile, erromes, senide garela, eta denok Jainkoaren bihotzean bizi, harengan mugitzen eta existitzen garela. Eliza honetan, baita bestela pentsatzen dutenen artean ere, konta ezin ahala neba-arreba ditut, bakoitza bere errore eta zauriekin, bakoitza bere ur garbizko iturriarekin bere hondo ilunean. Munilla gotzaina ere anaia dut, nahiz eta orain gatazka hau eramatea dagokigun bioi.\nZoOo: Hitz basatia


Turismo alorreko ekimen berritzailea egingo da Urola Kosta eskualdean: 'Ongi etorri euskararen herrira!' - Orioko Udala\nGure udalerrietako kultur-ondarearen eta nortasunaren ikur bereizgarria da euskara eta horri balioa eman nahi dio ekimenak. Eskualdeak turismoa erakartzeko dauzkan baliabideen artean garrantzia emango zaio euskarari eta bereziki aipatuko da sortuko diren euskarri eta materialetan. Izan ere, UEMAk orain dela bi urte egindako azterketa batek erakusten duenez, bisitatzen gaituzten turistei gustatzen zaie euskararen presentzia sumatzea gure herrietan. Badakite herri euskaldun batera etorri direla eta atsegin dute euskara kalean ikustea eta haren soinua entzutea.\n'Ongi etorri euskararen herrira!' ekimenak hiru helburu nagusi ditu:\nEuskara eta turismoa uztartuz\nEuropako hizkuntza bizi zaharrena da Euskara eta horrek interesa sortzen die bisitariei. Bestalde, Urola Kosta Euskal Herriko tokirik euskaldunenetakoa da eta gurera datozenei horren berri emango zaie ekimen honen bidez.\nBisitariei euskara ezagutarazteko helburuarekin Espainiako nahiz nazioarteko turistei begira landutako ekimena izango bada ere, eskualdeko herritarrei begira ere egingo da lan. Herritarren arteko euskarazko harremanak areagotzea ere badu-eta helburu proiektuak. Gainera, kanpaina sendotzeko, bereziki jorratuko da turismo sektoreko eragileei begirako sentsibilizazio-lana.\nOtsailean, eskualdeko ostalari, merkatari eta zerbitzuetako arduradun eta langile guztiei helaraziko zaie sentsibilizazio-saioetan parte hartzeko gonbita. Guztira, aurrez aurreko 12 sentsibilizazio- eta formazio-saio egingo dira martxoan, herriz herri. Saioetan, udalerri euskaldunen garrantzia azpimarratu eta kanpainaren nondik norako nagusiak azaltzeaz gain, euskaraz zerbitzua eskaintzearen garrantziaz ere ohartaraziko zaie bertaratuei. Hainbat euskarri eta material ere banatuko da.\nEgitasmoaren jendaurreko aurkezpena martxoaren amaieran egingo da. Orduan zehaztuko dira Aste Santuetatik irailera bitartean Urola Kostako herrietan egingo diren lanketa, ekimen eta kale-ekintza guztiak.


Ñañarri Lan Bertikalak 2003 urtean Gipuzkoan sortu zen enpresa da. Esperientzia handia du lan bertikalen sektorean eta aurrera doa arlo teknikoan, logistikoan eta baita giza-arloan ere, bezeroei beraien eraikinetako arazoak konpontzeko soluzio onenak eskaintzeko.\nAltueran lan egiten duen langileak segurtasun neurriak behar ditu, lan horretan aritzeak erortzeko arrisku handia baitu. Hori da gure helburu nagusienetariko bat: segurtasun neurri horietaz jabetzea langilea eta segurtasun neurriak ipintzea. Kalteak gutxitzeko edo saihesteko ziurtatutako edo homologatutako zenbait soluzio daude merkatuan, eta horiek langileen segurtasuna bermatzen dute: Segurtasun-kableak.\nGure politika berrikuntzan oinarritzen da, Norbera Babesteko Ekipamenduak (NBE) eguneratuz, eta azkeneko berrikuntza sistema eta metodoekin lan eginez. Horrela, gure gaitasun teknikoak aurrera egiten du sektorearen garapenarekin batera.


Lea Artibai Turismoa - Herriak - Berriatua\nAtxurra, Armiña, Lamiña II eta Goikolauko haitzuloetan daude Berriatuko gizakiaren lehen aztarnak. Goi Paleolitoren erdi alderako lehen gizakia lurralde honetan bizi zela adierazten digute. Goikolauko kobazulo honetan gainera, “Goikolauko lepokoa” deritzona aurkitu zuten. Kolore berdeko koilare hau Kristo aurreko 2000. urtekoa da eta Bilboko Arkeologia Museoan dago gordeta.\nBerriatuaz dauzkagun lehen berri idatziak XII mendean sorturiko San Pedro Parroki Elizari buruzkoak dira. Sortze horren alde 1498ko Aitasantu Bulda agiria daukagu, zeinek elizaren patronatu eskubidea Aranzibiako jaunarentzat berresten duen\nBerriatuako udala bi zatitan banatua dago; erribera, elizatearen erdigunea dagoen aldea eta mendia, Miloi, Asterrika eta Magdalena auzoak kokatuak dauden aldea.\nTxoko lasaia: Madalenako ermita ingurua.\nXVI. mendeko ermita den arren litekeena da honen aurretik beste eraikin zaharago bat egon izana, iparraldeko horman dagoen erromaniko garaiko harlanduzko gizonezko baten irudiak aditzera ematen duenez.\nAuzo honetan kokatzen da Maalako gurutzea eta handik 150 metrora “Sarnapotzu” deritzon putzua dago. Putzu honetan zapi bat busti eta azalean eri dagoen unea igurtziz gero, sendatu egiten dela dio kondairak, trapukia postzu ondoko adar batean zintzilikatu behar omen da.\nBerriatuako Udaleko webgunea\nSan Pedro Apostoluaren eliza (Berriatua)\nAntzinako San Pedro eliza XII. mendean sortu zuten inguruko familia boteretsuek. Beranduago, 1588an, berreraikia izan zen, izaera errenazentista hartuz.\nLorentzo Deuna baseliza (Berriatua)\nAsterrika auzoan baserrien artean, ondo zainduta dagoen XV.mendeko Lorentzo deunaren baseliza gotikoa dago.\nAranzibia dorretxea (Berriatua)\n1500. urtean berreraikia izan zen gaur eguneko itxurarekin 1443.urte aldera Gipuzkoako ganboatarrek suntsitu ostean.\nAsterrika auzo xarmanta da, muino batean kokatuta, Ondarroa, Mendexa, Lekeitio eta Berriatuako herrigunearen tartean kokatuta dago.\nEtxe Pintxu (Berriatua)\nXVIII. mendeko jauregi-etxea da. 1780. Urtean Domingo de Ybarrak berregituraketa integrala egin zuen eta egundoko pintura freskoak egitea agindu zuen.\nOrubixe Nekazalturismoa (Berriatua)\nEuskal baserria tipikoa da. Nekazal gunean kokatua dago zelai berdez inguratua eta hondartzatik eta Ondarroa eta Lekeitioko herrietatik oso gertu.\nUrkixa bekoa Nekazalturismoa (Berriatua)\nItsasora bista ikusgarriak ditu Lekeitio eta Ondarroa artean kokaturiko baserri honek.


Eusko Alkartasunak Donostiako Kaian segurtasuna, bainua eta aisiari buruz aurkezten duen iradokizuna | Donostiako Eusko Alkartasuna\nUrteak dira Donostiako kaian bainua debekatuta dagoela. Halere, egia ere bada, oraindik ere, ohiko jardun bat dela. 2013ko udatik aurrera eta, batez ere, aurtengoan, Eusko Jaurlaritza oztopo ugari jarri dizkie kaian bainua hartu edo kai-muturrean arrantzatu nahi izan dutenei. Horrela salatu dute kaiko zenbait erabiltzailek eta geuk ere egiaztatu ahal izan dugu. Donostiako Eusko Alkartasunako Batzorde Eragiletik gogorarazi nahi dugu 2013ko irailaren 26an Donostiako Udalbatzak, Bildu Udal Taldearen eskutik, hurrengo proposamenak onartu zituela Erakunde Adierazpen batean:\n– Donostiako Udalbatzak Eusko Jaurlaritzari eskatzen dio neurriak hartu eta, haien bidez, ohiko arrantza jarduerei berriro ekin artean, lehen arrantzarako erabiltzen ziren aldeak herritar guztien zerbitzura jarrita,batez ere, bainatu eta jolasteko erabiltzeko (hura izan delako beti bigarren jarduera nagusia).\n– Donostiako Udalbatzak Eusko Jaurlaritzari eskatzen dio Donostiako kaia ez erabiltzeko herritar gehienak alde batera utzita banaka batzuentzat besterik ez diren jarduera pribatuetarako soilik.\n– Donostiako Udalbatzak Eusko Jaurlaritzako Portu eta Itsas Gaietako Zuzendaritzari eskatzen dio Portu pasealekuaren hasiera bainurako eta aisialdirako erabiltzeko (lehen eskaileretatik Lonja eraikinaren aurreko eskaileretaraino). Alde hori “kai igerilekutzat» erabiliko litzateke, eta Kaiarriperen ondoko arranpa “zementuzko hondartza» gisara, luzaro egin den moduan.\n– Donostiako Udalbatzak Eusko Jaurlaritzari eskatzen dio ekipamendu eta zerbitzu txikiak ezartzeko, jarduera seguruago eta atseginago egiteko: bainu aldeak mugatzeko buiak eta arranparen ondoan iturriak eta dutxak. Baita ez ohartarazteko alde horiek hainbat urtean bainatzeko darabiltenei isunak ezartzearekin ere.\nDonostiako Eusko Alkartusanako Batzorde Eragileak ulertzen du, Eusko Jaurlaritzak kaiko erabiltzaile guztien segurtasuna bermatu behar duela; zoritzarrez ohiko arrantza eta arrantzontziak (gaur egun 3 besterik ez dira gelditzen) ez dira epe laburrean itzuliko, horregatik Donostiako Eusko Alkartasunako Batzorde Eragileak hurrengo iradokizuna zabaldu dio Donostiako Alkatetzari:\n1- Has dezala kontaktu erronda bat kaiko erabiltzaile guztiekin (Langileak, bizilagunak, itsasontzien jabeekin eta beste erabiltzaileekin).\n2- Berriz eskatu dezala Eusko Jaurlaritzako Portu eta Itsas Gaietako zuzendaritzari, kaian gune bat egokitzea aisiarako eta bainua hartu nahi duten herritarrentzat, Kaiarriba arrapala hondartza bat izatearen aukera aztertuz.\n3- Eusko Jaurlaritzarekin batera azter dezala langileak kontratatzeko aukera (sorosleak) bainu segurua bermatzeko. Modu berean, hala uste badu, azter dezala itsasontzien trafikoa erregulatu dezaketen langileak kontratatzeko aukera.\n4- Eusko Jaurlaritzarekin batera azter dezala bainu aldeak mugatzeko buiak eta arranparen ondoan iturriak eta dutxak jartzea, baita uraren kalitatearen kontrolak egitea ere.\n5- Eusko Jaurlaritzako Portu eta Itsas Gaietako Zuzendaritzarekin jardunbide protokolo bat ezartzea, eta herritarrei informatzea, Portu eta Itsas gaietako eskumena diren azpiegituretan pertsonen bizitza edo segurtasuna arriskuan jartzen duten jarduerak saihesteko edo txikiagotzeko.


Elkarrizketa: Larraitz Arando. Psikologo eta Sexologoa: Zure gorputzaren desirak entzun eta errealitatera eraman itzazu - Euskonews\nHamaika urte dira Arrasateko Sexologia Zerbitzuak ateak ireki zituela. Azken lau urteetan Larraitz da bertako arduraduna. Zerbitzu ugari eskaintzen dira bertan, baina batez ere, zalantzak argitzen saiatzen da Aretxabaletako gazte hau. Bere lanaren inguruan eta gizartearen inguruan hitz egin dugu berarekin.\nZer ikasi zenuen?\nHezkuntza formalari dagokionez, Donostian eta 6 hilabetez Florentzian (Italian) psikologia ikasi nuen. Ondoren, sexologia ikastera bi urtez Madrileko Incisexera (Gradu-ondoko Sexologia Ikasketak egitera) joan nintzen. Egia esan, prestakuntza akademikotik at gelditzen diren hainbat ikastaro eta esperientzia burutu nituen urte tarte horietan eta askotan hezkuntza formalak irakatsi didana baino gehiago erakutsi didatela esan nezake. Argazkia: Larraitz Arando.\nZerk bultzatuta sartu zinen sexologia munduan?\nBizi izan nituen egoera zehatz batzuengatik. Sexu harremanetan izaten nituen bizipen batzuk, horren atzetik egon litekeena arakatzera eraman ninduten.\n11 urte zerbitzua martxan jarri zela. Zein balorazio egiten duzu?\nOso positiboa. 11 urtez horrelako zerbitzu bat martxan izan eta bizirik egoteak gauza asko adierazten ditu.\nZer aurki genezake bertan?\nSexualitatearekin lotutako gaien inguruko aholkularitza; HIESa, antisorgailuak, desira orientazioa, harreman sexualetan zailtasunak, emergentziazko antisorgailuen informazioa, praktika erotikoak, desira falta, bizipen sexualak, auto-estimulazioa, haurdunaldiak... Honez gain, SEXUALITATEAREN INGURUKO hitzaldiak, lehiaketak, antzerkiak, erakusketak eta ikastaroak antolatzen ditugu.\nZer nolako zalantzak izaten ditugu orokorrean erabiltzaileok?\nKezkak ezberdinak dira oso. Batzuk errepikatzen dira baina kezka antzerakoak sortzen dituzten bizipenak oso ezberdinak izan daitezke.\nNolako jendea gerturatzen da Sexologia Zerbitzura?\nAdinari dagokienez, denetatik; gaztetxoak, gazteak, gurasoak eta edadetuak ere etorri izan dira. Perfil finko bat ateratzea nahiko zaila da. Sexuari dagokionez, hasiera batean gehien bat emakume edo neskak ziren gerturatzen zirenak. Gaur egun berriz, parekatuta daude.\nHorren harira, noiz izaten duzue kontsulta gehien: udan, neguan...\nBeti ez da berdin baina udazken eta udaberrietan jendea gehiago gerturatzen dela esango nuke.\nNola ikusten ditu gaur eguneko gizarteak sexuaren inguruko gaiak?\nNahasketa handia dago. Kontzeptuak nahasten ditugu eta SEX duen edozer gauza poltsa berean sartzen dugu. Honek gure bizipenak izendatu eta azaltzea zailtzen du askotan.\nGazteek gai horien inguruan naturaltasunez hitz egiten dutela uste al duzu?\nNaturaltasuna oso erlatiboa izan ohi da. Agian, kasu gehienetan naturaltasunez aritzea lotsatuta eta isilpean hitz egitea litzateke baina jendarteak hori ez du ?natural? gisa ulertzen. Badirudi naturala izateko ezaugarri batzuk bete behar dituela (ozen hitz egin, gorritu gabe...). Ezin dugu ahaztu sexualitate gaiak orain arte jasan duen ibilbidea; honen ondorio da askoren gaurko naturaltasuna.\nIgaro berri da Gay, Lesbiana eta Transexualen Askapenerako Nazioarteko Eguna. (ekainak 28). Esan liteke, homofobiak bizirik jarraitzen duela. Nola ikusten duzu egoera?\nEgia da homosexualitatearen inguruan mugitzen diren taldeek lan handia egin dutela eta beraiei esker, gizartea sentsibilizatzen hasi dela. Txalotzeko lana egin dute baina oraindik zer egin handia dago. Herri mailan lesbianen egoera latzagoa dela esango nuke. Argazkia: Sexologia Zerbitzuko webgunetik hartuta.\nSexua, sexualitatea eta erotika.\nSexu kontzeptuaz mintzatzean, emakume edo gizon izateaz mintzo gara. Sexuen arteko ezberdintasun fisiko, psikologiko eta sozialez hain zuzen ere. Emakume eta gizon egitea bizitza osoko prozesu bat da; jaio aurretik hasi eta hil arte irauten duena.\nSexualitatea sexutuak izatearen prozesua bizi eta sentitzen dugunari deritzo: gizon edo emakume izate prozesua bizi eta sentitzeko moduari.\nErotika aurrez esandako guztia adierazteko modua litzateke; nolakoa den eta nola bizi duen. Hau desira, keinu, jokaera eta fantasien bitartez egin daiteke.\nUda garaia izanik, jendeak gehiago ligatzen duela esaten da. Baina uste al duzu gogoratzen dutela sexu segurua praktikatzeaz?\nSobera dakigu zer egin beharko genukeen eta zer ez. Askotan arau guztiak apurtzen ditugu baina ez dakizkigulako. Horretarako arrazoi asko daude baina uste eta sinesmen okerrek horretara bideratzen gaituzte (preserbatibo gabe plazer gehiago, hilerokoarekin haurdunaldia ezin da gertatu, sarketa da egin beharreko praktika?). Beraz, sexu segurua nola izan informatzeaz gain, heziketa kontua ere landu beharko litzateke.\nZein gomendio emango zenioke gazte bati?\nSexu praktiken inguruko sinesmen asko daude eta guztiak ez sinesteko. Beti uste horiek frogatzen itsu-itsuan joan beharrean, bere gorputzaren desirak entzun eta errealitatera eraman ditzala. Larraitz Arando (Aretxabaleta) Larraitz Arando aretxabaletarrak Psikologia ikasi zuen Donostian eta Florentzian. Ondoren, hainbat bizipen pertsonalek Sexologian espezializatzera eraman zuten. Azken lau urteotan Arrasateko Sexologia Zerbitzuan dihardu lanean eta aitortu digunez jende ugari gerturatzen zaio zalantzak argitzeko asmoz. Oraindik, lan handia egin behar dela uste du.


Hamalau urtez erromeria indartzen — dantzan.eus\nHemen zaude: Hasiera › Hemeroteka › Hamalau urtez erromeria indartzen\nHamalau urtez erromeria indartzen\nErromeria Eguna egingo dute Errenterian hilaren 14an; euskal kultura zabaltzea dute helburu\nDatorren larunbatean, hilaren 14an, izango da Errenteriako XIV. Erromeria Eguna (Gipuzkoa), eta dagoeneko dena prest dute: trikitilariak, txaranga, dultzaineroak, txistulariak, joaldunak, txalapartariak, irrintzilariak, talogileak eta beste hainbat emanaldi. «Helburua euskal kultura zabaltzea eta herrian erromeria bizitzea da», Peio Urreaga Ereintza dantza taldeko bazkide eta laguntzaileak esan duenez.\n1999. urtean antolatu zuten eguna lehendabiziko aldiz, eta «akuilu» lana egiteko asmoarekin sortu zuten. «Herri honetan dantza asko egiten da, dantza azpiegitura zabala dago. Baina ikusten genuen kaleko dantza, jarduera sozial gisa, etenda zegoela», dio Jon Maia antolakuntzako kide eta dantzariak. Eten hori konpondu, eta herri dantza berpiztea da beren asmoa. Hamalau urte hauetan helburuak lortzen ari direla uste dute. «Nire ustez, politena hori da: hasiera batean Ereintza dantza taldeak izan zuen ausardia egun hau antolatzen, baina, horren atzetik, modu naturalean sortu dira ekitaldi guztiak; batzuetan, zuzenean egun honekin lotuta, eta, besteetan, zeharka», dio Maiak.\nEgitarauari dagokionez, bi gauza nabarmendu dituzte antolatzaileek. Batetik, eguerdian egingo den emakumeen sokadantza: «Dagoeneko ohitura bihurtu zaigu, eta bereziki pozten gaitu horrek». Izan ere, herrian gizonen sokadantza oso ezaguna egin da historian zehar, baina emakumeek ez zuten parte hartzen; pixkanaka, ordea, emakumeen emanaldia ere finkatzen ari da. Bestetik, Urreagak gogorarazi du errekako txistularien bidea egingo dutela iaz bezala.Txalupaz joango dira txistulariak, Oiartzun ibaian barrena, Pasaiatik Errenteriaraino. «Ordurik ez dugu finkatu, hori marearen araberakoa baita: marea oso behean badago, txalupa ezin da ekarri; eta goian badago, berriz, zubia jotzen dugu. Horregatik, marearen menpe ibili beharko dugu».\nHorrez gain, diana, hamaiketakoa, erromeria eta herri bazkaria ere izango dira. Mila Alberro da bazkariko antolatzaileetako bat, eta 400 pertsonentzako bazkaria prestatuko dutela esan du. Intxaurrondoko sukaldariak joaten dira, eta herritarrek ere laguntzen diete.\nMaiaren ustez, azken hamalau urte hauetan erromeria aldatu da, baina onerako. Lehen ekitaldia egin zutenean konturatu ziren erromeria «gune jakin batzuetan» finkatuta zegoela, baserri giroari lotuta, batik bat. Bestetik, ikusle eta artisten arteko muga horri lotuta zegoen dantza: «Askotan egoten zen musika plazetan, baina inork ez zuen dantzarik egiten. Ikuskizun gisa agian bai, baina ez modu natural batean». Horren eraginez, Euskal Herriko kulturaren zati garrantzitsu bat galtzen ari zela ikusi zuten. Horri buelta emateko, ikastaroak antolatu zituzten. Horrez gain, hainbat musika taldek, Tapia eta Leturiak esaterako, zenbait formatu jarri zituzten martxan, kontzertua eskaintzeaz gain plaza ere mugiarazteko. «Horrek guztiak giro hiritarreko plaza sorrarazi du, eta hori ona da».\nAurten ere bi ikastaro egingo dituzte. Hasiberriek hutsetik hasi eta jauziak ikasteko aukera izango dute. Aiko taldeko Xabi Mikandik, berriz, jota tradizionala irakatsiko du. Ikastaroak datorren asteko asteartean, asteazkenean eta ostegunean izango dira.\nEreintza dantza taldeko emakumeen emanaldia, iazko Erromeria Egunean. / JAGOBA MANTEROLA / ARGAZKI PRESS\nLARUNBATA, HILAK 14\n• 12:00. Kalez kale. Musikariak eta dantzariak herriko kaleetan ibiliko dira.\n• 13:15. Emakumeen sokadantza, Zumardian.\n• 14:30. Herri bazkaria, Esmalteria plazan.\n• 18:00. Erromeria nagusia, Zumardian eta herriko kaleetan egingo dute.


Laser bidezko grabatua egiteko makina, kontratxapatutako CO2 ko laser ebakitzailea - Shenya\nCO2 bidezko ebaketa-makina\n1313 Laser bidezko ebaketa-makina\n1325 Laser Ebaketa Makina\n1390 Laser Ebaketa Makina\n1610 Laser Ebaketa Makina\n6090 Laser Ebaketa Makina\nCNC bideratzaile ebaketa-makina\n1325 egurra lantzeko grabatua\n1530 CNC ibilbidea ebakitzeko makina\n6090 CNC bideratzaile ebaketa-makina\n1530 Plasma ebakitzeko makina\n1560 Plasma ebakitzeko makina\n2060 Plasma ebakitzeko makina\n2060 zuntzezko laser bidezko ebaketa-makina\n3015 zuntzezko laser bidezko ebakitzeko makina\n4515 zuntzezko laser bidezko ebaketa-makina\n6090 Laser Makina\n1610 Laser Makina\n1325 Laser Makina\n1325 CNC grabatzeko makina\nSHENYA CNCak konpromisoa hartu du beti CNC produktu adimendunak ikertzeko, garatzeko eta ekoizteko, hala nola, markatzeko, tailatzeko eta ebakitzeko ekipoak. Gure etengabeko ahaleginen bidez, Shenya CNC eskala handiko nazioarteko fabrikazio enpresa bilakatu da honezkero. Zehaztasun handiko produktuak, adimen handikoak, segurtasuna eta iraunkortasuna, arazorik gabeko eragiketa berme sistema luzearekin eta salmenta osteko zerbitzu zaindu eta ezin hobearekin batera, Shenya CNC industrian liderra den posizioa lortu dute industrian ...\nKarbono altzairuzko ebaketa\nKobrezko Metal Ebaketa\nAltzairu Herdoilgaitzezko Plaka Ebaketa\nLetra mozketa akrilikoa\nLaser bidez grabatutako egurra\nSHENYA hornikuntza lineako salmenta aurreko zerbitzua eta saldu osteko zerbitzua atzerrian;\nMakina nola funtzionatzen duen ikasi nahi baduzu, gure enpresara etor zaitezke eta doan irakatsiko dizugu;\nGure makina erosi ondoren, ordaintzea behar izanez gero, lineako edo bidalitako ingeniariak lagunduko dizugu mundu osoko zerbitzua aurrez aurre emateko.\nZein material egokiak dira laser bidezko ebakitzeko makina egiteko\nZein material egokiak dira laser bidezko ebaketa-makinarako? Laser bidezko ebaketa-makina jaiotzea laneko eraginkortasuna eta ebaketa-zehaztasuna hobetzeko da batez ere. Baina efizientzia handia eta zehaztasun handia gizakiak egiten duenetik urrun daude ...\nZein dira laser bidezko grabatuan eragina duten faktoreak?\nZein dira laser bidezko grabatua eragiten duten faktoreak? Laserrek mekanizazio mota ugari egin ditzakete. Hala nola, materialen gainazaleko tratamendu termikoa, soldadura, ebaketa, puntzonaketa, taila eta mikromekanizazioa. CNC laser bidezko grabatua egiteko makina ...\nAmerikako bezeroek lehen eskaera lortu zuten\nAmerikako bezeroek lehenengo eskaera egin zuten apirilaren 26an, kontsulta orria zuzenean jaso genuen Fip Mr. bezero amerikarrari. Bezeroaren eskakizunak: eman al didazu aurrekontua makina baterako, etxera bidaltzeko, Kalifornian / AEBetan? Gainera, ple ...\nLaser bidezko ebakitzeko makina ebakitzeko hainbat metodo\nLaser bidezko ebaketa-makinaren ebaketa-metodo desberdinak Laser bidezko ebaketa kontaktu gabeko prozesatzeko metodoa da, energia handia eta dentsitate kontrolagarria duena. Energia dentsitate handiko laser puntua laser bea enfokatu ondoren sortzen da ...


Aberri Eguna / 2015 – ETA: Euskal Estatuaren sorrera zerumugan : Norabidea\nETAk agiri bat kaleratu du 2015eko Aberri Egunaren harira. Agiria Berria eta Gara egunkarietan argitaratu da apirilaren 5ean. Independentziaren aldarrikapenak gaurkotasun osoa duela iritzi dio ETAk.\n“Euskadi Ta Askatasunak, nazio askapenerako euskal erakunde sozialista iraultzaileak, 2015eko Aberri Egunean, Euskal Herriaren egoeraren eta etorkizunaren inguruan egiten duen hausnarketa helarazi nahi dio Euskal Herriari:\nAldarrikapena eta ospakizuna uztarturik dator Aberri Eguna aurtengoan ere, zapaldua segitzen duen baina aske izateko ilusioari eusten dion herriaren lekuko. Gaur Independentziaren aldarrikapena ozen entzungo da Euskal Herrian zehar. Ez da bart arratseko aldarrikapena, baina gaurkotasun osoa du egun, menpekotasunak Euskal Herriari eta euskal herritarrei dakarkien kaltea gero eta agerikoagoa baita; azken garaian, are eta nabariago eremu sozio-ekonomikoan. Diru-goseak sorturiko krisia aitzakiatzat hartuz ezarritako eskubide murrizketek langile eta herri sektoreentzat prekarietatea eta eskasia baino ez dute ekarri. Menpekotasunak, askatasun falta eta herri nortasuna garatzeko galga ez ezik, pobrezia eta baliabide propioak kudeatzeko ezintasuna ere dakartza berarekin.\nEuskal Herria oraino libre ez den arren, Aberri Eguna ospakizunerako data ere bada. Mendetan zehar ukatua eta neurriz gora zigortua, bizirik eta aske izateko ahaleginean jarraitzen du Euskal Herriak.\nGurean, genozidio saiakerarik izatekotan, Espainia eta Frantziako estatuek Euskal Herria desagerrarazteko garatu dituzten estrategien eskutik etorri dira halakoak. Noaingo landetatik Sarako mendietara, Sartagudako errepide bazterretatik Gernikako kaleetara, Euskal Herriko luze-zabalean hedatzen dira eraso bortitzenek utzitako zauriak; kartzela eta erbestea euskal familia ugariren historian ageri dira; gure lurraldea zatitu dute, gure hizkuntza etengabe erasotu, ikur propioak debekatu eta ikur arrotzak nonahi inposatu. Edozer gure herria akabatzeko helburuarekin. Estatuek sufrimendu handia eragin dute eta eragiten ari dira, min bidegabea, eta zapalkuntzaren ondorio larriak sakonki pairatzen ari da Euskal Herria. Baina ez dute beren helburu politikoa lortu. Hartara, Aberri Eguna herri izaera harrotasunez erakusteko eguna ere bada.\nEuskal Herria bizirik soilik ez, askatasunerako bidean urrats erabakigarriak egiteko erronka historikoan aurkitzen da. Besteak beste, honako arrazoi hauengatik:\n⁃ Estatuek ez dute inolako eskaintza demokratikorik Euskal Herriarentzat. Entzungor egiten diete Euskal Herriko aldarrikapenei eta gero eta zilegitasun gutxiago dute gure herrian.\n⁃ Autonomismo hutsalaren defentsak gero eta bide estuagoa du, estatuen inposizioari aurre egiteko eta Euskal Herriaren eta euskal herritarren beharrizanei erantzuteko ez baitu irtenbiderik eskaintzen.\n⁃ Euskal Herriak erabakitzeko eskubidea behar duela inoiz baino nabarmenagoa da.\n⁃ Sakoneko aldaketak gertatzen ari dira; azken aldian, modu berezian, Nafarroa Garaian eta Lapurdi, Nafarroa Behere eta Zuberoan. Nafarroa Garaian duela gutxi arte ukiezina zirudien erregimena kolokan dago eta aldaketa eskatzen duten ahotsak egunez egun biderkatzen ari dira. Lapurdin, Nafarroa Beherean eta Zuberoan ezkerreko abertzaleak indartzen ari dira eta duela gutxi arte beraienak soilik ziren aldarrikapen eta ikuspuntu asko jendartearen gehiengoak bere egin ditu.\n⁃ Sistemaren alderdien ohiko politikaren zilegitasun galerarekin batera, gero eta herritar gehiagok erabakien protagonista zuzena izan nahi du.\n⁃ Ezker abertzalearen estrategia aldaketak aliantza berriak ehuntzea ahalbidetu du, eta sektore berrietara iristeko aukera sortu.\nHala eta guztiz ere, akatsa litzateke aldaketa erraz etorriko dela pentsatzea. Duela lau urte abiarazi zen ziklo politikoaren bilakaerak erakutsi digunez, botere eremuetan aldaketarako baldintzak indargabetzeko interes handiak dituzte. Sistemaren krisi sakonaz jabeturik, dutenarekin eta ez dutenarekin saiatzen ari dira.\nFrantzia eta Espainiako estatuak dira ahalegin zital eta antidemokratiko horren buru. Gatazkaren konponbidearen aukera saboteatu, eta inposizioa areagotzeko urratsak baino ez dituzte egin urteotan. Haien itzalpean, Espainiaren menpeko Euskal Herriko alderdi politikoak ditugu. Aurrera egiteko aukera oro oztopatzen dute, herritarren babesari esker lortzen ez dutena inposizioaren bidez irabazteko asmoz. ETAren borroka armaturik gabe dena omen zen posible, baina orain ez dira eztabaida demokratiko oinarrizkoenari ere eusteko gai.\nEta, oro har, bada aldaketari hesia jarri nahi dion elite politiko eta ekonomiko bat; betiko pribilegiatuak, bizitza politikoan bitarteko boteretsuekin eragin ohi dutenak. Azken hilabeteotan, komunikabide talde garrantzitsuenak edota enpresarien elkarteak haustura ekidin eta “statu quo”-ari eusteko egiten ari diren deiak ahalegin bateratu horren isla dira. Ez dute inon haize freskorik nahi, eta betiko modura nahi dituzte botere gune eta erakundeak. Nola ulertu behar da, bestela, duela lau urteko hauteskundeetan Bilduk eskuratu zituen ardura instituzionalak erasotzeko eta higatzeko burutu den estrategia antolatu eta sistematikoa?\nTamalez, ikuspegi horrekin bat egin dute PNVko buruzagiek ere, militante eta jarraitzaile askok eta askok itxaropenez eta gogo biziz hartuko lituzketen beste bide batzuk jorratu beharrean. Aukera izan du, oraindik ere badu. Baina, haatik, oraingo helburu politiko nagusia, gorena finkatu du, alderdiko buru batek aitortu berri duenez: EAEko hiru hiriburuen alkatetzak eta hiru aldundiak bereganatzea, horretarako une historiko honek eskaintzen duen aukera paregabea zimeltzen utzi behar badu ere. Bidaideak egin nahi den bidearen adierazle dira, eta PNVk ezkerreko soberanistekin elkarlana baztertu, eta hitzarmen garrantzitsu guztiak Euskal Herria ukatzen duten alderdiekin egin ohi ditu. Zoritxarrez.\nTestuinguru honetan, epe motz-ertainean estatuekin erabakitzeko eskubidea bilduko duen akordiorik lortzeko aukera ez dagoela argituta, ezkerreko indar soberanistek “Euskal Bidea” izeneko eskaintza politikoa aurkeztu dute, eta euskal eragile eta herritar ororekin partekatzeko asmoa iragarri dute. Aldaketarako proposamena da, eta edonork aitortu beharko luke -fede txarrez eztabaida politikoa zokoratu nahi ez bada, behintzat- proposamen irekia, egungo egoerari egokitua, egingarria eta erabat demokratikoa dela.\nGauzak horrela, ETAk uste du une historikoa barneratu, ilusioa indarberritu eta lanari gogor eta gogoz ekitea ezinbestekoa dela. Estatuen oldarraldiaren tamainak ez dezala aldaketarako dagoen aukera estali. ETAk ahaleginak biderkatzeko deia egin nahi die euskal herritar guztiei. Eta dei berezia egin nahi diegu urteotan konpromisorik handiena erakutsi duten militanteei, beraien ekarpena ezinbestekoa baita. Independentzia helmuga, erabakitzeko eskubidea giltzarri eta herri prozesua ibilbide, estrategia berritua ahalik eta eraginkorrena izateko ekarpena egin behar du ezkerreko independentista orok.\nNabari da indar soberanistek epe motzeko erronkak jarri dizkiotela bere buruari, hala nola eztabaida politikoa azkartzea eta txoko guztietara eramatea, alderdien logikara soilik mugatu gabe, eta instituzioak aldaketaren norabidean jartzea; izan ere, erakundeen eremua aldaketarik nahi ez duten elite politiko eta ekonomikoen esku uzteak askapen prozesua kaltetuko luke, ezbairik gabe.\nOndorioen konponbidearen alorrean ere erronka galanta dugu Euskal Herrian, Estatuak hortxe eragin nahi baitu etsipena, prozesu osoaren garapena zalantzan jartzeko asmoz. Horrenbestez, askapen prozesua bera sendotzea izango da zepo horretatik ateratzeko modurik eraginkorrena, nazioartera ere, “Arnaldo Otegi askatu, euskal presoak etxera” ekimenaren bitartez, iritsi diren euskal preso politikoak Euskal Herriratzeko eta kaleratzeko aldarriak Euskal Herrian guztiontzat ekinbide nagusi bihurtu behar diren garai honetan.\nAberri Eguna dugu gaur, euskal nazioa aldarrikatzeko eguna, eta baita egunerokoan eragile eta herritar askok egiten duten nazio eraikuntzaren isla ere. Herrigintzak, hain zuzen ere, balio politiko handia izango du datozen urteetan, Euskal Estatuaren sorrera zerumugan dugunean. Bada herria, bada egitasmoa eta bada bidea, askatasunerantz!”.\nEtiketak: Aberri Eguna, erabakitzeko eskubidea, estatua, ETA, independentzia\n« Estatu propioaren aldeko eragileen agiria Katalunian\nAberri Eguna / 2015 – EA: Aberri Eguneko agiria »


Eta orain gure enpresentzat zer da garrantzitsua? - Fideslan Asesoría y consultoría de negocio\npor Javier Saizar\nDuela aste batzuk, blogean sartu ginenean, enpresa kudeaketan hartu behar genituen alderdi garrantzitsuenei buruzko gogoeta labur bat egin genuen.\nGaur, Covid-19ak mundu osoan izan duen eragina ikusita, ez bait dago herrialderik pandemiak pakean utzi duenik, birusaren eraginez, birus ziztrin bat, gizateria osoa xakean dago, munduan milaka eta milaka heriotza utziz.\nHistorian antzeko egoera batzuk pasatu diren bezela, hau ere gaindituko da. ¿Eta gero? Badira ahotsak beste etorkizun bat iragartzen dutenak. Eta mota askotako lehena eta ondorengoa. Besteak beste, pandemia izan den bitartean pertsonen artean izan den elkartasuna , mantentzea eta zabaltzea.\nBaina, osasun-krisi horren ondoren, ia harekin lotuta, aurre egin behar diogu, eta hasiak gara egiten, inork sekula ezagutu ez duen krisi ekonomikoari.\nEstatu guztiak ari dira politika hedakorrak eta inoiz ikusi gabeko diru ekarpenak ipintzen. Beste kontu bat izango da lortuko diren defizitak, baina arazo horren konponbideari ekiteko txanda iritsiko da. Dena izango da beharrezkoa langile eta enpresariei laguntzeko, autonomoetatik enpresa handietara, enpresa txiki eta ertainetatik pasatuta, enpresak eta lanpostuak mantentzeko.\nEta orain, gaur, zer da garrantzitsua nire enpresarentzat? Zer da lehentasunezkoa enpresa-kudeaketaren ikuspegitik? Erantzuna argia da: Finantza-baliabide nahikoak izatea.\nBeti beharrezkoak eta ezinbestekoak diren finantza-baliabide horiek enpresaren bizitzan pertsonen odol-fluxuaren parekoak dira, eta fluxu hori gabe enpresak hilzorian geratzen dira.\nFinantza-baliabide nahikoak izateak emango die enpresei, autonomo, ETE eta enpresa handiei, berreraikitzen hasteko eta paradigma berrira egokitzeko aukera.\nEta orain gure enpresentzat zer da garrantzitsua? Duela aste batzuk, blogean sartu ginenean, enpresa kudeaketan hartu behar genituen alderdi garrantzitsuenei buruzko gogoeta labur bat egin genuen. Gaur, Covid-19ak mundu osoan izan duen eragina ikusita, ez bait dago herrialderik pandemiak pakean utzi duenik, birusaren eraginez, birus ziztrin bat, gizateria osoa xakean dago, munduan milaka eta milaka […]


Etiketa: marketin kanpainak | Martech Zone\nEtiketa: marketin kanpainak\nDatuen arazoen zergatia eta ondorioak\nAsteazkena, otsailak 4, 2015 Asteazkena, otsailak 4, 2015 Douglas Karr\nMerkaturatzaile guztien erdiak baino gehiagok uste du datu zikinak direla marketin programa arrakastatsua eraikitzeko oztopo handiena. Kalitatezko daturik edo osatu gabeko daturik gabe, zure irtenbideak zehatz-mehatz bideratzeko eta komunikatzeko gaitasuna falta zaizu. Aldiz, horrek hutsune bat uzten du zure salmenta taldearen beharrak ere betetzen dituzula ziurtatzeko. Salmenten eraginkortasuna hazten ari den teknologiaren segmentua da. Aukera, datu bikainekin, irtenbideak bideratzeko, eramangarri bihurtzeko,\nSan Valentin eguneko kanpainak antolatzeko garaia da!\nOsteguna, urtarrila 15, 2015 13ko otsailaren 2021a, larunbata Douglas Karr\nMaitasuna airean dago, sentitzen al duzu? Ados, agian goiz samar gaude baina datorren hilean airean egongo da San Balendin eguna gerturatu ahala. San Valentin eguna aurtengo otsailaren 14a da, larunbata. Denbora asko eskaintzen dizugu posta elektroniko bidezko marketina eta kanpaina sozialak areagotzeko. San Valentin eguna posta elektroniko bidezko merkatari gehienentzat izugarrizko eskaintza da eta negozioek galdu ezin dituzten oporrak besterik ez dira. Infografia hau\nThursday, January 15, 2015 Saturday, February 13, 2021


Santiago Onaindia literatur ikerketarako beka deialdia - Bizkaieraren ataria\nSantiago Onaindia literatur ikerketarako beka deialdia\nAmorebieta-Etxanoko Udalak 17. edizinoa deitu dau, euskal literaturaren arloan ikerketa egiteko. Urte birik behin egiten dan deialdi hau, herrian hain ezaguna izan zan Santiago Onaindia karmeldarraren omenez sortu zan bera hil zanean.\nBeka eskatzeko, ikerketa-egitasmo bat aurkeztu behar da irailaren 29a baino lehen udalean bertan. Banaka zein taldean egin daiteke eskaria. Behin epai-mahaiak irabazlea aukeratuta, ikertzaileak urte bi izango ditu lana egiteko, eta 12.000 euroko laguntasuna. Horrezaz ganera, Udalak lana argitaratzeko konpromisoa hartzen dau.\nEgitasmo honetan Labayru Fundazioak Amorebieta-Etxanoko Udalagaz batera jarduten dau, bai epai-mahaia osotzeko orduan, bai egindako lana argitaratzeko. Izan be, ‘Aita Santi Onaindia Beka’ izeneko bilduman argitaratzen dira lanok, eta honezkero hamabi aleko bilduma osotzen dabe.\nPosted on 2017/05/05 2019/04/10\nSantutxuko Udabarriko bertso-saioak aurten 33. edizinoa beteko dau. Maiatzaren 6, 13 eta 20an, eguerdian egingo dira sai...\nPosted on 2018/03/02 2019/04/03\nLoraldia euskal kultura zabaltzeko festibala da. Aurten 30 ekitaldi baino gehiago eskainiko ditu, musika, kultura eta an...\nPosted on 2017/07/13 2019/04/02\n"Marrazkia azalean, azala hitzetan" izenburuagaz datoz aurtengo Eako Poesia Egunak. Aurten uztailaren 14, 15 eta 16...


Naia Gomez 2014-03-25 13:39 Jendartea Egin beharreko lana bi eremutan jorratu beharko litzatekeela uste dut: alde batetik prebentzioan, gizarte bazterketaren prebentzioan, alegia. Eta beste alde batetik dagoeneko egoera horretan daudenen alde, tresnak, baliabideak eta politika inklusiboak sortzen.\nAulki hutsak dokumentala: begirada zintzoa doluari\nZenbat Gara Elkartea 2014-03-20 09:15 Jendartea\nHunkigarria, gogorra, errealista… denetik izan du Iñaki Peña santutxuar mediku eta blogariak sortutako Aulki hutsak film dokumentalak. Ikusten hasten zarenean gogorra da, mingotsa erabat. Hurbileko jendeak heriotzaren inguruan bizi izandako testigantza zuzenak kontatzen dira bertan. Dokumentalak aurrera egin ahala, errealitatera ekartzen zaitu eta pizkanaka-pizkanaka, heriotza eta heriotzaren drama, dolua, ikusleok geure egitea lortzen du, horixe delarik hain zuzen, azken helburua: heriotza eta dolua gure bizitzan integratzea. Aretoa bete-bete eginda egon …Gehiago irakurri\n‹‹ Aurrekoak 1 2 3 4 ... 153 154 155 156 157 158 159 160 161 Hurrengoak ››


Kontrasta, Ameskoara zubia - Mendialdea - Alea.eus\nKontrasta, Ameskoara zubia\nEstitxu Ugarte Lz. de Arkaute 2019-07-07 06:00\nKontrasta herriko iturria. ETXABURU\nErdi Aroko Arabako herri garrantzitsuenen artean dago Kontrasta.\n1256. urtean hiribildu izendatu zuen Alfonso X. erregeak Kontrasta, Nafarroako muga indartzeko asmoarekin. Gasteizko Forua eman zion, gainera, eta horri esker Kontrastako biztanleek ez zuten zergarik ordaindu behar. Harana bailara eta Nafarroako Ameskoa eskualdeen arteko zubia da Kontrasta.\nHistoriako garai desberdinetan, Nafarroako eta Gaztelako erresumen menpe egon zen herria, eta bandokideen liskarretan Lazkaoko jauntxoek dorretxea eraiki zuten bertan. Gipuzkoako oinaztarren talde boteretsuaren parte ziren lazkaotarrak, eta jauntxo horien gehiegikerien eta abusuen kontra borrokatzeko sortu zen hain zuzen Arabako Kofradia.\nAzkenik, 1479. urtean, Arabako Kofradiako partaideek Kontrastako lazkaotarren dorretxea erasotu, Lazkaoko jauntxoa akatu eta dorretxeari sua eman zioten. XVIII. mendean, berriz, dorretxearen gainean jauregi bat eraiki nahi izan zuten lazkaotarren oinordekoek, baina azkenean eraikina abandonatu, eta suntsitu zen.\nHarresituta dago herria, eta ondare arkitektoniko ederra gorde du. Hala, iparraldean, dorretxe bat dago eta hegoaldean, berriz, gaztelu baten gainean eraikitako Deikundeko Andre Mariaren eliza-gotorlekua. Gainera, harresiaren parte handi bat gorde da, nahiz eta herriko etxeak horretara atxiki dituzten. Herrira sartzeko bi arku eder daude.\nKontrastatik gertu, Elizmendiko baseliza dago. XVI. mendean zazpi baseliza izan zituen herriak, baina gaur egun nekropoli erromatar baten hilerriekin partzialki eraikitako tenplu bitxi honek bakarrik dirau. Elizmendi tenplu erromanikoa izan zen baina egungo eraikuntza batez ere Erdi Aro ostekoa da. Baselizaren ondoan, hegoaldean, Erdi Aroko hilobi kristauen gorpuzkiak daude.\nIngurune menditsua da eta baso ederraz inguratuta dago, eta ibilbide ugari egin daitezke bertatik: Bide Sakanen Ibilbidea edo Harana Bailarako Ibilbidea, besteak beste.\nBiztanleak: 59 (2018ko Eustaten datuen arabera).\nBitxikeria: Agurain eta Kontrasta artean Lamikela izeneko harkaitz azpiko aterpe bat dago; lamien babesa omen da.\nKultura Mendialdea Harana