Hizkuntza-erabilera behaketa bidez neurtzeko gida metodologikoa by Soziolinguistika Klusterra - Issuu\nHizkuntza-erabilera behaketa bidez neurtzeko GIDA METODOLOGIKOA Olatz Altuna\nArgitaraldia: 1.a, 2013ko urtarrila Ale-kopurua: 850 ale © Euskal Autonomia Erkidegoko Administrazioa Hezkuntza, Hizkuntza Politika eta Kultura Saila © Soziolinguistika Klusterra Argitaratzailea:\tEusko Jaurlaritzaren Argitalpen Zerbitzu Nagusia Servicio Central de Publicaciones del Gobierno Vasco Donostia kalea, 1 01010 Vitoria-Gasteiz Egileak: Olatz Altuna eta Asier Basurto Laguntzaileak: Network to promote Linguistic diversity Osaketa grafikoa: Zirrimarra (Andoain) Inprimaketa: Ulzama Gráficas, S.L. ISBN: 978-84-457-3287-8 Lege Gordailua: VI-55-2013\nHizkuntza-erabilera behaketa bidez neurtzeko GIDA METODOLOGIKOA Olatz Altuna Asier Basurto\nAURKEZPENA: Patxi Baztarrika, Hizkuntza Politikarako sailburuordea ............................. 7 AURKEZPENA: Jannewietske de Vries, NPLDko burua ......................................................... 9 ESKER ONAK: Olatz Altuna, Asier Basurto, Soziolinguistika Klusterra ....... 13 HITZAURREA: Jacqueline Urla, Massachusettseko Unibertsitatea .......... 15 SARRERA ..................................................................................................... 21 1.\t1.1.\t1.2.\t1.3.\t2.\t2.1.\nAHOZKO ERABILERAREN BEHAKETA ..................................... 27 Aztergaia: ahozko erabilera .............................................................. 28 Metodologiaren oinarria: behaketa ................................................. 28 Metodologiaren ezaugarri nagusiak ................................................ 32 1.3.1.\tDiskrezioa .............................................................................. 32 1.3.2.\tBehaketa-unitatea, elkarrizketa .......................................... 33 1.3.3.\tElkarrizketen iraupena ez da kontuan hartzen ................... 33 1.3.4.\tElkarrizketak hizkuntza bakarrean ...................................... 34 1.3.5.\tNeurketa bakoitzak bere diseinu propioa du ....................... 34 KALE-ERABILERAREN NEURKETA EGITEKO GIDA ............... 39 Diseinua ............................................................................................ 41 2.1.1.\tAldagaiak ............................................................................... 41 2.1.2.\tLekua: guneak eta ibilbideak ............................................... 44 2.1.3.\tDenbora: ordutegiak eta neurketaren iraupena .................. 47 5\n2.1.4.\tNeurtu beharreko elkarrizketa kopurua: lagina eta fidagarritasun maila ............................................ 49 2.1.5.\tErabileraren bilakaera: edizioz edizioko jarraitutasuna ..... 54 2.2.\tLanda-lana ....................................................................................... 55 2.2.1.\tFitxa-orriak ........................................................................... 55 2.2.2.\tTelefono mugikorra ............................................................... 60 2.2.3.\tDatu-bilketarako irizpideak ................................................. 62 2.3.\tDatuen tratamendua ....................................................................... 70 2.4.\tEmaitzen irakurketa ........................................................................ 74 3.\tHIZKUNTZA-ERABILERAREN BEHAKETA EUSKAL HERRIAN .................................................. 81 3.1.\tEuskal Herria, euskararen herria .................................................... 81 3.2.\tIkerketaren kokapena eta ibilbidea ................................................. 84 3.3.\tIkerketaren ondorio nagusiak .......................................................... 86 4.\nHIZKUNTZA-ERABILERAREN BEHAKETAK LANTOKIETAN ETA IKASTETXEETAN ...................................... 99\nERREFERENTZIAK ..................................................................................... 107\nAURKEZPENA Patxi Baztarrika Hizkuntza Politikarako sailburuordea\nHizkuntzen egoera eta garapen-maila neurtzeko hainbat tresna ditugu eskura, zein bere ezaugarriekin; horregatik, neurri handi batean batzuk besteen osagarri dira. Errolda eta zentsuetan hizkuntzen jakintzaren berri jaso ohi da, usu axaletik bada ere. Aldian-aldian inkesta soziolinguistikoek hizkuntza-gaitasunaren, belaunez belauneko transmisioaren, erabileraren eta hizkuntzaren sustapenarekiko jarreren inguruko informazio eguneratua ematen digute, esparru horietan gertatu diren bilakaerak ezagutzeko ere baliagarria izaten dena. Euskal Herriaren kasuan, bost urtez behin egiten dugu euskararen lurralde guztietako inkesta soziolinguistikoa, horretarako biztanleriaren lagin adierazgarri bat erabiliz. Azkenik, hizkuntzaren ahozko erabilerari zuzenean erreparatzeko metodoak dauzkagu, eta lerro hauen bidez aurkeztu nahi dudan lana behaketa-metodologia horretan dago hain zuzen ere oinarrituta. Azken hogei urteotan behaketa bidezko erabileraren neurketak sendotuz eta finduz joan dira, hala teoriaren nola praktikaren aldetik. Oinarri matematiko eta estatistikoak finkatu dira, behatutakoaren adierazgarritasuna bermatzeko, besteak beste. Eta metatu den esperientziak, beste metodoekin gertatu den bezala, eragiketaren zenbait alderdi hobetzeko balio izan du. Erabileraren zuzeneko behaketak 7\napenas du tradiziorik Europako zein mundu zabaleko beste eremu urriko hizkuntzen analisian. Horregatik uste dut komeni dela euskararen egoera aztertzeko erabili den metodologia ezagutaraztea gure mugetatik landa, izan ere beste hiztun-komunitate batzuetan jakinmin handiz jarraitu da gurean egindakoa. Inkesta soziolinguistikoak diseinatu eta gauzatzeko prozesuetan bezala, bada hemen ere zer partekatu, guztion onerako. Lan honek helburu praktikoak ditu, batez ere. Ahozko erabilera nola behatu eta neurtu daitekeen erakusten du, metodologiaren osagai esanguratsuenak azalduz. Adibideen bitartez, behaketa-prozesuaren fase guztiak zehazten ditu, halako azterketa mota bati heldu nahi dion edonoren lagungarri. Izan ere, lan metodologikoa den aldetik, eskuliburu honen azken xedea behaketa bidezko analisiak egiterakoan kontuan eduki beharrekoak argi erakustea da, eta xede horrek gidatu du, ongi gidatu ere, Soziolinguistika Klusterreko Olatz Altuna eta Asier Basurto egile eta koordinatzaileen lan bikaina. Ziur nago behaketaren metodoak azaldu eta aplikagarri egiten dituen eskuliburu hau guztiz erabilgarritzat joko dutela beste lurralde batzuetan, Galestik Finlandiara edo Irlandatik Galiziara, esaterako. Hizkuntza politika eraginkor batek nahitaez oinarritu behar du egoera soziolinguistikoaren analisi eta neurketa sendoetan, edozein neurriren aurretik baitago egoeraren ezagutza ahalik zehatzena. Horretan elkarren osagarri diren ikerketa motek asko lagundu dezakete, maiz antzematen zaila den errealitate linguistikoaren interpretazioak alderdi ugari kontuan izatea eskatzen baitu. Eta hori, jakina, edozein esku-hartzeren aurretik egin beharreko gogoeta da. Datuak, eta datuok eskuratzeko metodoak, beti izango dira ezinbestekoak zeregin horretan.\nAURKEZPENA Jannewietske de Vries NPLDko burua\nHizkuntza da komunitate bat definitzen duen ezaugarri nagusietako bat. Hizkuntza bakoitzak munduaren ikuspegi jakin bat helarazten du, bai eta imajinario kolektibo bat ere, gizakioi bide ematen diguna gure inguruko gauza guztiak izendatzeko, antolatzeko eta sailkatzeko. Hizkuntzak, halaber, tresnak dira: gizabanakoek eta taldeek erabiltzen dituzte bizipenak komunikatzeko eta partekatzeko. Hizkuntza baten bizitasuna bermatzeko modurik onena da bizitzako arlo guztietan erabiltzea eta etorkizuneko belaunaldiei ematea. Hizkuntzak gai dira gizarte-eskakizun berrietara egokitzeko, berrikuntzaren bidez edo beste hizkuntza batzuekiko kontaktuari esker aberastuz. Hizkuntza guztiak dira irekiak, malguak, dinamikoak eta osagabeak, eta hizkuntza guztiak aberasten dira, etengabe aberasten ere, beste hizkuntza batzuen bitartez. Guide to Language Observation (Hizkuntza behatzeko gida) oso tresna baliagarria da hizkuntzaren osasuna aztertzeko, hots, hizkuntza eguneroko jardunean nola erabiltzen den aztertzeko, eta komunitate ororen esku dago. Batzuetan, gobernuek hizkuntza -politikak eta estrategiak bultzatzen, babesten eta sortzen dituzte, beren hizkuntzak sustatzeko. Edonola ere, hizkuntzaren erabilera da barometro onena politika horien arrakasta eta hizkuntzaren bi9\nzitasuna neurtzeko; zehazki, hizkuntzaren erabilera praktikoa eta berezkoa. Ezinbestekoa da hizkuntza jakin batek zenbat hiztun dituen jakitea, gobernuek eta hizkuntza-planifikatzaileek neurriak har ditzaten hiztunen kopurua handitzeko eta erabilera-eremua zabaltzeko. Hizkuntza bat hiztunik gabe gelditzen bada, belaunaldi arteko kultura-integrazioa eta komunitatearen gizarte-kohesioa eten egiten dira, bortizki eten ere. Horren harira, badira mekanismo batzuk hizkuntza baten ahozko erabileraren bizitasuna aztertzeko. Mekanismo horiek behar-beharrezkoak dira, hizkuntza guztien osasuna bermatzeko, bai eta komunikabide bizi izaten jarraituko dutela bermatzeko ere. Network to Promote Linguistic Diversity (NPLD: Hizkuntza Aniztasuna Sustatzeko Sarea) delakoak bi helburu hauek ditu: batetik, konstituzio, eskualde eta estatu txikietako hizkuntzek Europan lekua izatea; eta, bestetik, jendeari kontzientzia harraraztea Europako hizkuntza oro bultzatu behar dugula, hiztun-kopurua edo egoera politikoa edozein dela ere. Erabat ziur nago azterlan hau onuragarria izango dela NPLDren kide diren hizkuntza-komunitate guztientzat. NPLDk horrelako ekimenen alde egiten jarraituko du; izan ere, zinez onuragarriak dira Europa osoko politikarientzat, politikak egiten dituztenentzat, profesionalentzat eta ikerlarientzat.\nESKER ONAK Olatz Altuna (Soziolinguistika Klusterreko teknikaria. Euskal Herriko Kale Neurketaren zuzendaria) Asier Basurto (Soziolinguistika Klusterreko teknikaria)\nLan honen barrenean sartu aurretik, hizkuntza-erabilera neurtzeko metodologia sortu, garatu eta praktikara eraman duten lagunak eta erakundeak aipatu nahi ditugu, haiei esker iritsi gara-eta lan hau egitera. Izan ere, herri-ikuskera lehenetsi duten hainbaten borondateari eta elkarlanari zor zaie hemen aurkezten den metodologia garatu izana eta hogeita bost urteko ibilbidean aurrera egitea. Siadeco ikerketa-guneko kide zelarik, Iñaki Larrañaga izan zen metodologiaren sortzailea 80ko hamarkadan. Garai hartan, Euskal Kulturaren Batzarreak (EKB) jarri zuen abian, Euskal Herri mailan, hizkuntza-erabileraren behaketa, gerora Kale Neurketa izenez ezagunagoa egin dena. Geroztik, metodologiaren sendotze-bidean hainbat lagunen ekarpenak jaso dira. Aipamen berezia egin nahi diegu Jose Jabier Iñigori, Kike Amonarrizi, Imanol Esnaolari, Leonel Jolyri eta oraindik Batzorde Zientifikoko kide diren Iñaki Martinez de Lunari, Xabier Isasiri, Rosa Ramosi eta Iñaki Iurrebasori. Bereziki goraipatu nahi dugu Jose Luis Alvarez Enparantza, Txillardegi adiskidea, berriki zendua. Metodologia hau oinarri hartuta sortu zuen erabilera isotropikoaren eredu matematikoa (Txillardegi, 1994; 2001), zinez ekarpen aberatsa dena. 13\n2006tik hona estatistikari buruzko aholkulari lanetan aritu zaizkigu Yosu Yurramendi eta Eñaut Urrestaratzu. Hauei zor diegu laginak eta akats-tarteak kalkulatzeko eredu estatistikoa. Hasieratik jasotako datuak modu egituratuan eta kontsultagarrian antolatu ditu Nestor Urreztaratzuk. Erabileraren behaketa lantegietara eta gune mugatuetara egokitzeko ezinbesteko laguntza eman digute EMUN kooperatibak eta ELHUYAR aholkularitzak. Soziolinguistika Klusterrarentzat proiektu estrategikoa da honako hau. Lankide guztiek hartu dute parte modu batera edo bestera. Bulegoko kideak, Belen Uranga, Denis Elortza, Ibon Usarralde, Iker Salaberria, Isabel Godinez, Larraitz Garmendia, Oihana Lujanbio eta Pablo Suberbiola, mila esker zuen laguntzagatik. Ezin eskertu gabe utzi, bestalde, ikerketa eta argitalpen hau diruz lagundu duten erakundeak: Network to Promote Linguistic Diversity –NPLD–, Eusko Jaurlaritzako Hizkuntza Politikaren Sailburuordetza, Arabako, Bizkaiko eta Gipuzkoako foru aldundiak eta hainbat udal. 1989az geroztik egin diren sei edizioetan ezinbesteko protagonista izan direlako, eskerrik asko datuak biltzen aritu diren ehunka neurtzaileei. Nola ez eskertu hastapen haietan musu-truk aritu ziren boluntario haien ardura eta konpromisoa! Lan altruista hartatik ernaldu zen geroko lan sistematizatuagoa eta, zilegi bada esatea, “profesionalagoa”. Molde batean edo bestean jardun, neurtzaileen parte-hartzerik gabe ez ginateke honaino iritsiko, eta, batez ere, ez genuke euskararen egoerari buruz hain informazio baliagarria eta aberatsa izango.\nHITZAURREA Jacqueline Urla, Massachusettseko Unibertsitatea\nDuela ia 30 urte ikusi nuen lehen aldiz liburu honetan aztergai izango dugun euskararen erabilerari buruzko kale-neurketaren edo -ikerketaren hasierako prototipo bat. 1983ko udan izan zen, Usurbilgo Santa Ixabel jaietan (Gipuzkoa). Itxaropen eta zirrara handiko urtea zen euskararen suspertzeari zegokionez: Euskararen Legea (1982) onartu berria zen, eta euskara hizkuntza koofizial izendatu zuten Euskal Autonomia Erkidegoan, gaztelaniarekin batera. Usurbilgo gazteek, jaiak antolatzean, hizkuntzaz kontzientziatzeko kanpaina bat erantsi nahi izan zuten ospakizunetan. Euskara esparru berrietara zabaltzen ari zen, eta instituzioen babesa lortzen, Francoren diktaduraren ondoren, baina benetan zenbat erabiltzen zen euskara eguneroko bizitzan? Garai hartan, ikerketa etnografikoak egiten ari nintzen Usurbilen, eta ikusi nuen bertako euskaltzaleak datuak jasotzen ari zirela, SIADECO euskal ikerketa-erakunde independentearen laguntza teknikoarekin, ikusteko zenbat erabiltzen zen euskara eta zenbat gaztelania eremu publikoetako elkarrizketetan. Herri txiki horretako kale nagusietako elkarrizketetan zer hizkuntza erabiltzen zen entzuteko eta jasotzeko metodoa erabili zuten behatzaileek. Behin datuak eskuratuta, euskararen erabileraren emaitza txarrak herriko plazan jarri zituzten jaiek iraun bitartean, denek ikus 15\nzitzaten. Estatistikez gain, eskolako haurrek margotutako horma-irudi zoragarri bat zintzilikatu zuten, jaietan euskara erabiltzera dei egiten zuena. Oker ez banago, kale-neurketa bihurtuko zenaren lehenengo saioa izan zen, edo lehenengoetako bat. Hizkuntza-erabileraren neurketa estatistikoak baliatzeko modu herrikoi horrek bultzatuta, erabaki nuen sakonago aztertzea zer eginkizun zuten estatistikek Euskal Herriko nahiz handik kanpoko egungo gizarte-errealitateak definitzeko eta eztabaidatzeko nonahiko tresna eraginkor gisa (Urla, 1993; 2012). XX. mendearen hasierara atzera eginda, ikusi nuen euskaldunek aspaldidanik erabiltzen zituztela neurketa estatistikoak, beren gizarte-errealitatea modu objektiboagoan ulertzeko, bai hizkuntzaren aldetik, bai osasun publikoaren aldetik, bai ekonomiaren aldetik (Urla, 1989). Gaur egun zentzuz gobernatzeko beharrezko baliabidetzat hartu zituzten estatistikak hasiera-hasieratik. Euskararen defentsaren alorrean, etengabe egin izan dira neurketak; izan ere, euskaldunen itxaropena zen zentzuzko irizpideen arabera egindako neurketa kuantitatiboek hautsi egingo zutela euskaltzale askoren ustez egoera linguistikoa behar bezala neurtzea zailtzen zuten uste eta ideologia politikoen lotura (ikusi SIADECO, 1979). Egia esan, Europan dauden hizkuntza gutxitu ugarien artetik, demolinguistikan duen tradizio sendo eta etengabeagatik gailentzen da euskararen defentsa. Kale-neurketa tradizio horren zati da. Baina, era berean, aparteko bide bat irekitzen du, hizkuntzaren erabilerari zuzenean behatzea hartzen baitu ardatz, alde batera utzita hiztunek beraiek betetzeko txostenen ohiko metodoa. SIADECOko kide I単aki Larra単agak 1983an esan zidanez, kale-neurketaren helburua zen euskarak eremu publikoetan zuen erabileraren argazki bat ateratzea. Zergatik neurtu erabilera? Zergatik da horren garrantzitsua eta zergatik neurtu behar da behaketaren bidez? Zertarako balio du horrek? Hizkuntza gutxituez ari garenean, adituek badakite hiztun kopurua engainagarria izan daitekeela askotan. Gehiengoaren hizkuntzara egokitzeko beharra ezartzen duten estigmatizazioen, debekuen 16\neta hizkuntza-ideologien ondorioz, gutxiengoaren hizkuntzaren erabilera publikoa oso mugatua izaten da askotan (Woolard, 1989). Hori dela eta, litekeena da hizkuntza gutxitu bateko gaitasunen neurketa oso adierazle ahula izatea hizkuntzak komunikazio-bide gisa duen indarra neurtzeko. Era berean, badakigu ingurune sozial eta politikoak baldintzatu egiten dituela hiztunak, hizkuntzari buruz dituzten ezagutzak adierazteko orduan, bai eta erabilera kalkulatzeko orduan ere (Bourhis eta Sachdev, 1984). Egia da era guztietako portaerekin gertatzen dela hori, baina hizkuntza gutxituen erabilera adieraztean distortsioa handiagoa izan daiteke, nik eskala desbideratuaren fenomenoa deritzodanaren ondorioz. Era guztietako gutxiengoen presentziari buruz ematen diren iritzietan ikus daiteke fenomeno hori â€“emakumeak, sexu- eta arraza-gutxiengoak, edota hizkuntza gutxituetako hiztunakâ€“. Eremu publiko batean, ikuspuntu objektibo batetik begiratuta, gutxiengoen ehuneko txiki bat dagoenean, askotan ehuneko hori benetan zena baino handiagoa gogoratzen da gero. 20 gizonezko zuriz osatutako talde batean bizpahiru beltz, emakume edo gay baldin badaude, talde integratua zela gogoratuko dute gero. Hizkuntzari dagokionez ere, hitz enblematiko bat edo noizean behin esaldi bat erabiltzea nahikoa izan daiteke gehiengoaren hizkuntzako hiztun batek interakzioa edo ekitaldia gutxiengoaren hizkuntzan gertatu dela gogoratzeko (Hill, 2008). Behaketa-metodoek, akatsak izan ditzaketen arren, hutsune hori betetzeko aukera ematen dute. Eremu publikoetako hizkuntza idatziari buruzko informazioa ematen duten paisaia linguistikoen neurketekin gertatzen den moduan (Landry eta Bourhis, 1997), ahozko hizkuntza ere behaketetan oinarrituta neurtzeak hiztunen pertzepziotik aske dauden datuak ematen dizkigu. Neurketa horri esker, informazio ugari lor dezakegu, datuen abiapuntu bat eduki dezakegu denborak aurrera egin ahala datuak alderatu ahal izateko, eta hiztunek betetako txostenekin alderatzeko eta haien osagarritzat erabiltzeko moduko datuak izan ditzakegu eskura. Hizkuntza-antropologian, eta batez ere komunikazioaren etnografian, behaketaren bidez eskuratutako datu ugari erabiltzen dira, uste delako hiztunek 17\nkonturatu gabe dauzkaten joera eta portaera asko eman ditzaketela ezagutzera. Adibidez, hiztunek askotan ez dituzte entzuten zenbait hizketa-doinu, ez dituzte nabaritzen kode-aldaketak eta ez dute behar bezala neurtzen zenbatetan kentzen dieten hitza besteei. Dialekto-aldaketei buruzko ikerketek erakutsi dutenez, behaketaren bidez lortutako datuak lagungarriak izan daitezke gertatzen ari diren gizarte-aldaketak identifikatzeko, gizarte-eragileek eta ikertzaileek aldaketa horiek hauteman baino lehen. Beraz, arrazoi sendo ugari genituen hizkuntza-erabilerari buruzko informazioa bildu nahi izateko, eta informazio hori behaketaren bidez biltzeko. Nolanahi ere, ez geneukan horretarako modu egokirik. Eta hor sortzen da alor honetan aitzindaria den kale-neurketaren beharra. Hizkuntzak eremu publikoetan duen erabilerari buruzko datu kuantitatiboak jasotzeko modu bat da kale-neurketa. Oso garrantzitsua da azpimarratzea eremu publikoetako erabilera aztertzen duela. Argi dago ikuspegi horrek zerikusia duela, neurri batean, faktore pragmatikoekin: azken finean, ikertzaileentzat errazagoa da eremu publikoetara iristea. Baina hizkuntzak eremu publikoetan duen erabilera aztertzeko ikuspegiak zerikusia du, halaber, hizkuntza suspertzeko mugimenduak aspaldidanik duen helburu batekin: euskara hizkuntza publiko bihurtzearekin erabilera orokorrerako hizkuntza bat, talde etniko batera edo gizarteko arlo jakin batzuetara soilik mugatzen ez dena (Woolard, 2008; Gal eta Woolard, 2001). Euskararen eta katalanaren inguruko mugimenduen kasuan, hizkuntza horiek hizkuntza publiko bihurtzea izan da, neurri handi batean, hizkuntzaren normalizazioaren esanahia. Bi hamarkadatik gorako tarte honetan aldian-aldian egin izan diren kale-neurketei esker, zenbait argazki ditugu, eta alderatu egin ditzakegu. Alde horretatik, euskara sustatzeko politikak eta hezkuntza-politikak euskara hizkuntza publiko bihurtzeko helburu jakin horretan zer eraginkortasun izaten ari diren ikusteko barometro gisa erabil ditzakegu argazkiak. Tresna berritzaile hau (kale-neurketa) da, nik dakidala, era horretako tresna bakarra. Euskaltzale eta ikertzaile boluntarioek sortu zuten, hizkuntza-gaitasunaren, hizkuntzaren defentsaren eta beneta18\nko hizkuntza-erabileraren arteko aldeari buruzko informazioa eskuratzeko. Egiteko izugarria da, eta zazpi euskal probintzietara zabaltzen da. Kale-neurketa sortu eta etengabe hobetu izanak argi uzten du zer indar duen eta zer berrikuntza dakarren hizkuntzaren defentsak Euskal Herrian gobernutik kanpo. Tresna horren historiak erakusten digu, halaber, aurrerapauso positiboak egin direla hizkuntzaren defentsan. Hasierako urteetan, euskarari buruzko politika ofizialak ez zuen kontuan hartu kale-neurketa, zalantzan jarri zuen haren baliozkotasun zientifikoa, eta ez zituen ia inoiz edo inoiz onartu neurketaren emaitzak gobernuak hizkuntzaren egoerari buruz egindako txostenetan. Pozik esan dezaket hori dagoeneko ez dela gertatzen, eta, oro har, gobernuko eta gobernuz kanpoko hizkuntza-ikertzaileek harreman hobea dutela eta lankidetzan aritzeko prest daudela. Aniztasun hori eta elkarrekiko errespetu hori seinale onak dira euskal soziolinguistikaren eta hizkuntza-politikaren etorkizunerako. Liburu honen bidez, euskaldunek beste hizkuntza-komunitate batzuetara zabalduko dute lankidetzarako espiritu hori, eta ezagutzera emango dute kale-neurketaren metodologia, beste testuinguru batzuetan probatu eta erabil dadin. Ziur nago hizkuntzaren alde lanean ari diren beste talde batzuei ere lagungarri izango zaiela. Nolanahi ere, beharrezkoa da metodologia honen mugak ere kontuan izatea. Lehenik eta behin, eskala zabalean datu kuantitatiboak lortzeko balio du neurketa honek. Bere diseinuagatik, ezin ditu hauteman hizketaren ezaugarri txikiak, hala nola kode-aldaketa eta elkarrizketetan sarri gertatzen diren beste hizkuntza-alternantzia batzuk, batez ere gutxiengoaren hizkuntzaren testuinguruetan edo zenbait hizkuntza dauden testuinguruetan gertatzen direnak. Hizketa-jardunaren konplexutasuna murriztu egiten du ezinbestean. Argazkia lagungarria da, baina ez du istorio osoa kontatzen. Hizkuntza-erabileraren joerak ulertzeko, beharrezkoa izango da datu horiek hizkuntza-erabilerari buruzko behaketa bidezko beste ikerketa zehatzago batzuekin osatzea komunikazioaren etnografiaren barruan, baldin eta hizkuntza-aukeraketaren eta interakzio linguistikoaren dinamikak ulertu nahi badira. 19\nBigarrenik, neurketak ematen dizkigun ehunekoek ez dute beren kabuz ezer azaltzen. Denborak aurrera egin ahala hizkuntzaren erabilerak eremu publikoetan zer bilakaera duen ikusteko balio digu. Baliteke arrastoak ematea hizkuntza eremu publikoetan erabiltzearekin lotura handiagoa edo txikiagoa duten testuinguruei eta gizarte-taldeei buruz. Adibidez, ikusi ahal izan da haurrak egotea euskara erabiltzearekin lotura zuzena duen faktore bat dela. Baina, emaitzak azaltzeko, beharrezkoa da, berriro ere, datu horiek beste ikerketa sakon batzuekin osatzea, eta aztertzea zein diren dagozkien hizkuntzekin lotutako balio sinbolikoak, hizkuntza-aukeraketa eragiten duten arauak eta sortzen ari den hizkuntza-merkatuari buruzko ikerketak. Garrantzitsua da ez jotzea intuiziora neurketak ematen dizkigun ehunekoak azaltzeko. Euskaldunak ohartu dira, adibidez, matematikoki ez daukala zentzurik euskararen erabileraren ehunekoa euskal hiztunen ehunekoaren parekoa izango dela espero izateak (MartĂnez de Luna, Isasi eta Altuna 2006). Izan ere, kontuan hartu behar da hiztun horiek eremu publikoetan hizkuntza hori hitz egiten duten beste hiztun batzuk aurkitzeko duten probabilitatea. Horregatik, metodo hau erabili nahi duten guztiei esango nieke euskararen adibideari jarraitzeko, eta ez mugatzeko emaitzak jakinaraztera soilik, baizik eta emaitza horiei buruzko iritziak eskatzeko era guztietako adituei. Neurketaz gain, erabili emaitzak hobeto ulertzen laguntzen duten beste ikerketa-metodo batzuk ere. Kale-neurketa bat argitaratzen den bakoitzean, hura eztabaidatzeko eta aztertzeko aukera paregabea sortzen da, eta ez dugu hizkuntza-mugimenduari nota jartzera mugatu behar. Neurketaren helburua da galdera eta arrasto berriak sortzea, aztertzen jarraitu ahal izateko, eta, hartara, hizkuntzek zenbait hizkuntza dauden testuinguruetan duten bizitza soziala hobeto ulertzen laguntzeko.\nJacqueline Urla Antropologia Saila Massachusettseko Unibertsitatea, Amherst\nHizkuntza-erabileraren behaketek ibilbide luzea dute Euskal Herrian. Siadecoren eskutik, 80ko hamarkadan egin ziren lehenengo behaketak hainbat udalerritan, eta lauzpabost urteko epean errepikatu izan dira, besteak beste, bertan eskuratzen ditugun datuak oso baliagarriak direlako hizkuntzaren bizi-indarraren jarraipena egiteko. Erreparorik gabe esan dezakegu, gaur egun, euskararen egoera zertan den ezagutzeko ezinbesteko erreferentzia bilakatu direla datu horiek. Horregatik, urtez urte geroz eta udalerri gehiagotan egiten dira behaketak edo kale-neurketak1. Dagoeneko hogeita bost bat urteko esperientzia metatuta, metodologia aski frogatua eta kontrastatua dugu. Hemendik kanpo ere, geroz eta ezagunagoa da ikerlana. Aipagarria da, gainera, atzerrian ikerlanak sortu duen jakin-mina eta interesa. Euskararen egoera diagnostikatzeko hain baliagarria zaigun tresna ezagutarazi nahi diogu mundu zabalari, eta bereziki hizkuntza gutxiagotua duten komunitateei zein hizkuntza-aniztasuneko egoerak aztertzeko, ahozko erabilera kuantifikatu nahi duten ikerlariei. Behaketen helburua hizkuntzaren erabilera neurtzea da, kalean eta ahozko mintza-jardunean. Erabilera dugu aztergai, eta behaketa\n1\tEuskal Herrian hizkuntza erabileraren behaketak Kale-Neurketa izenez ezagunagoak dira.\nda baliatzen dugun teknika. Eskuliburu honetan teknika hau aurkeztuko dugu. Erabiltzaileentzat gida modukoa izan nahi duen liburua duzue esku artean. Nabarmentzekoa da kalean burutzen diren behaketak aurkeztuko ditugula, batik bat. Hala ere, liburuaren bukaeran lantokietako eta ikastetxeetako behaketez ere arituko gara eta zertzelada orokor batzuk jasoko dira. Gaia ongi ezagutzen duen atzerriko aditu baten ikuspegitik, Massachusettseko Unibertsitateko Jackie Urla antropologoak horrelako ikerketen beharraz eta behaketaren teknikak duen garrantziaz hitz egin digu hitzaurrean. â€œAhozko erabileraren behaketaâ€? atalean ikerlana sendotzen duten balioak aurkeztuko ditugu. Gure ikuskeran bada oinarrizko printzipio bat: hizkuntza baten geroa bermatu nahi bada, ahozko erabileraren jarraipen estua egitea ezinbestekoa da, hizkuntza bizi dadin ezinbestekoa baita hiztunek erabiltzea, eta eguneroko elkarrizketetan presente egotea. Hori zein neurritan, eta noren artean, gertatzen den erakutsiko digu ikerlan honek. Galdegai zehatzagoei ere erantzuten die, adibidez: nola banatzen den erabilera zonaldeka, zein ezaugarri dituzten zonalde horiek, eta zein erabilera-portzentaje neurtzen diren; gazteek helduek baino gehiago erabiltzen duten, edo alderantziz; haurrak elkarrizketetan presente egoteak erabilera areagotzen duen ala ez; etab. Horrelako galderei taxuz erantzun ahal izateko, lan honetan oinarri metodologikoak aurkezten dira. n\tMetodologiaren oinarria behaketa da. Hori horrela, datu objektiboak izango ditugu esku artean, hiztunari ezer galdetu gabe, ikerlariak jasoko baitu elkarrizketa-hizkuntza eta hiztunaren ezaugarriak zein diren. Beste modu batera esanda, ikertzen ari garen norbanakoaren ustea edota auto-balorazioa kontuan hartu gabe, ikerlariak datu erreala jasoko du. 2. atalean, behaketa bidezko ikerketek bestelako ikerketa-tekniken aldean zein bereizgarri dituzten azalduko dugu. n\tAhozko jardunaren zenbatekoa da neurtzen dena, ez kalitatea. 22\nErabilera-maila kuantifikatzen da, hiztunaren zuzentasuna edota egokitasuna ebaluatu gabe. Normalean elkarrizketa informaletako hizkuntza jasoko dugu, hau da, lagunartean edota ezagunen artean gertatzen den bat -bateko mintza-jarduna. Azterketaren unitatea elkarrizketa izango da, eta, elkarrizketen datuak diskrezio erabatekoaz jaso beharko ditugu. Elkarrizketaren iraupena ez dugu kontuan hartuko, elkarrizketak luzeak ala motzak izan, balio bera izango baitute emaitzetan. Elkarrizketa zein hizkuntzatan gertatzen den jasoko dugu, eta elkarrizketa berean hiztunak hizkuntza ezberdinak tartekatzen baditu, nagusitzen den hizkuntza jasoko dugu, beste hizkuntzak kontuan hartu gabe.\nBehin oinarri metodologikoak azalduta, 2. atalean kale-erabilera neurtzeko gida deskribatuko da. Gida horretan, zehazki landa-lana nola egin behar dugun azaldu aurretik, behaketa bakoitza egiterakoan berariazko diseinuaren beharraz arituko gara. Landalana deskribatzen denean, datuak biltzeko irizpideekin batera, datu -bilketarako euskarriak (fitxa-orria eta telefono mugikorreko aplikazioa) aurkezten dira. Euskarri horiek datu-bilketarako irizpideei erantzuten diete; beraz, beren diseinua garrantzitsua da. Gidan jasotzen dira, halaber, datuen tratamendurako oinarriak eta emaitzak interpretatzeko jarraibideak. 3. atalean, Euskal Herrian teknika hau erabiliz egiten den erreferentziazko ikerketa nagusiaren errepasoa egiten da: Euskal Herriko Kale Erabileraren Neurketarena. Azken neurketan (2011) pausatzen da begiratua, gaur egungo egoeran fokua jarriz. Baina, garrantzi handikoa baita, urtetan izandako bilakaerari ere tarte handia eskaintzen zaio. Kaleko espazio irekian izandako esperientzietatik, inguru mugatuagoetara egiten da jauzi 4. atalean. Oinarri metodologikoei eutsiz, lantokietako eta ikastetxeetako neurketen zer-nolakoak eta berezitasunak deskribatzen dira atal horretan. 23\nHizkuntza-erabilera behaketa bidez neurtzeko GIDA METODOLOGIKOA\n1. AHOZKO ERABILERAREN BEHAKETA\nizkuntza erabiltzea gizakion jardun arrunt eta ohikoa da. Nonahi, noiznahi, baliatzen dugu hizkuntza. Giza izaeraren bereizgarria da. Ez da jarduera arautua edo patroi jakinei obeditzen diena. Ezin da espazio- edo denbora-mugarik jarri hizkuntza-erabileraz ari garela. Horrenbestez, erabilera hori neurtzea ariketa konplexua da eta, taxuz egingo bada, metodologia landu eta findua eskatzen du ezinbestez. Helburu horri erantzuteko asmoz, sortu eta garatu dugu hizkuntza-erabilera neurtzeko metodologia, atal honetan metodologia horren oinarriak aurkeztuko dira. Nabarmentzekoa da ikerketa-teknika berariaz diseinatu dela esku artean dugun eginkizunerako. Horregatik, helburu orokorreko metodoek ez bezala, uste dugu ikerketa-teknika honek badituela ezaugarri aproposak kaleko hizkuntza-erabilera modu egokian jasotzeko. Ahozko hizkuntza-erabileraren neurketan irizpide sendoak eta tresna egokiak erabiliz gero, neurketaren fidagarritasuna babesten da. Modu argiagoan esanda: oinarri metodologiko zainduak eta egokituak erabili ezean, ezin daitezke neurketa kalitatezkoak egin, eta neurketa nolanahikoak ez dira baliagarri. Hizkuntzen egoera eta bilakaera ondo ezagutu nahi bada, horiei erreparatuta hizkuntza-plangintza eraginkorrak egiteko norabide egokiak hartu nahi badira, ondo diseinatutako eta ondo garatutako neurketak behar dira. 27\nAztergaia: ahozko erabilera\nSoziolinguistika arloko eskarmentuak erakutsia digu erabilera dela hizkuntza baten egoeraren adierazle esanguratsuena eta fidagarriena. Erabilera altua ala baxua den, eta denboran aurrera egin ahala hazi ala txikitu egiten den ikustea da hizkuntzaren â€œosasunâ€? egoera baloratzeko biderik egokiena. Hizkuntza bakoitzak populazioan duen erabilera mailak, populazio horretako hizkuntzaren ezagutza mailak edo bestelako atxikimendu adierazpenek ematen ez duten informazioa ematen du. Bestalde, esan beharra dago metodologia honen bidez aztertzen den hizkuntza-erabilera ahozkoa dela. Ahozkoa da hiztunaren hizkuntza-erabilerarik naturalena. Bi pertsona edo gehiagoren arteko hizkuntza harreman zuzenena da. Bat-batekotasunak ere ezaugarritzen du ahozko erabilera. Sarritan, ahoz erabiliko den hizkuntza hautatzeak erreflexutik gehiago du erreflexiotik baino.\nMetodologiaren oinarria: behaketa Lan honetan aurkezten den metodologiak badu besteetatik bereizten duen hirugarren ezaugarri bat ere: ahozko hizkuntza-erabilera behaketa bidez neurtzen duela. Behaketa bidezko erabilera-neurketa praxi soziala kuantitatiboki aztertzeko teknika bat da (ikus 1. taula). Bere helburua praktikan hizkuntza bakoitza erabiltzearen ekintzak zenbateko maiztasun erreala duen kontrolatzea da.\n1. taula. Metodologia kuantitatiboa, kualitatiboa eta parte-hartzailea\nZIENTZIAREN ETA IKERKETAREN HELBURUAK\nGertaera sozialak azaldu, aurreikusi eta kontrolatu\nJokabide sozialen zentzua eta esangurak konprenitu\nErrealitatearen aldaketan esku hartu\nGizabanakoen ekintzak. Gertaera sozialak\nAktoreen diskurtsoak. Signifikazioak\nSubjektu kolektiboen interesak eta beharrak\nSozio historikoa, estrategikoa\nAktore sozialak beren kokapen sozio estrukturaletan\nAktore sozialen auto diagnostikoa\nSistematikoa, egituratua, errepikakorra\nIrekia, malgua, aldakorra\nProzesu irekia: Ekintza-ikerketa -ekintza\nInkesta Kasuen erregistroa Behaketa\nEztabaida-taldea Elkarrizketa sakona Hiruko taldea Bizitza-historia\nIkerketa partehartzailea Esku-hartze soziologikoa\nIturria: (Altuna et al., 2008) eta (Juaristi, 2003).\nBehaketa gizarte-ikerkuntzarako teknika kuantitatibo nagusietako bat da, nahiz eta orokorrean inkesta edo beste batzuk gehiago erabiltzen diren. Honela definitzen du Jone Miren Hernandezek behaketaren teknika Soziolinguistika Eskuliburuan (Zarraga et al., 2010:310): Behaketa zuzenak gizakien portaera begiratzea eta aztertzea du helburu, betiere modu sistematiko eta kontrolatuan eta inolako manipulazio eta bitartekorik gabe. Bestelako tekniketan ez bezala, behaketa zuzenean ez da estimulu berezien eragina jasotzen, pertsonen portaerak bereziki behatzen dira. Teknika kuantitatibo erabiliago horien aldean, behaketak baditu abantailak eta desabantailak: 2. taula. Behaketaren abantailak eta desabantailak\nâ€˘\tOro har, beste tekniken kasuan baino eragin gutxiago sumatzen da pertsonengan behatzeko unean. Juaristik dioenez (Juaristi, 2003:197), ikertzaileak gutxiago baldintzatzen ditu aztertu nahi diren portaera eta adierazpenak, eta horrek datu hobeak lortzen laguntzen du. â€˘\tBehaketa baldintza naturaletan egiten baldin bada, errealitatea den bezala ikertuko da, batere aldaketa, eragin edo manipulaziorik gabe. â€˘\tOrain arte aipatutako beste teknika batzuetan ikertzailea, neurri handi batean, ikertuaren menpe gelditzen da, berak erabakitzen baitzuen zein informazio eman. Baina behaketa zuzenaren kasuan, ikertzaileak erabakitzen du zer den berarentzat garrantzitsua eta nahi duena behatzen du. 30\n•\tHainbat kasutan, gainera, behaketa ezinbesteko teknika bilakatuko da; izan ere, egoera, momentua edota ikertuak direnen ezaugarriak direla eta (umeak, oso pertsona nagusiak eta abar) erabil daitekeen teknika bakarra izango da. •\tBehaketak ikerketaren testuinguruan murgiltzea dakar eta horrek indar berezia ematen dio teknika honi.\n•\tBehaketak orainaldia ikertzeko baino ez du balio, ez du balio ez iraganerako ez eta etorkizunerako ere. BEHAKETAREN DESABANTAILAK\n•\tFenomeno batzuk ezin dira behaketaren bitartez aztertu, aldi berean toki ezberdinetan elkarrekin zerikusia duten ekintzak gertatzen ari direlako. Kasu horretan irtenbidea izaten da behaketa pertsona ezberdinen artean banatzea. •\tGehienetan, behaketan oinarritutako ikerketak beste teknika batzuekin egiten direnak baino luzeagoak izaten dira. Denbora (falta) beraz, muga izan daiteke teknika hau erabiltzeko orduan. Iturria: (Zarraga et al., 2010: 311-312). Jatorrizko testuaren moldaketa da hemen azaltzen dena.\n2. taulako ezaugarriak aztertuta, badago esaterik behaketa zuzena ondo egokitzen zaiola esku artean dugun helburuari, eta aldeko arrazoiek pisu handiagoa dutela kontrakoek baino. Hortaz, teknika hori hobesten dugu ahozko erabileraren neurketa egiteko. 31\n•\tGertakari, egoera edo portaera batzuk ezin dira zuzenean behatu, gizakien intimitatearekin loturik daudelako edo ezkutuan geratzen direlako.\nMetodologiaren ezaugarri nagusiak 1.3.1.\nDiskrezioa Neurketa burutu ahal izateko, azterketa-guneak ezinbesteko baldintza bat bete behar du: neurtu behar dugun gunean datuak diskrezio osoz jaso ahal izatea. Hiztunek ez dute jakin behar behatuak direnik, horrek ematen baitu aukera hiztunen berezko joera jasotzeko, hizkuntza-erabilerari dagokionez. Lehenago aipatu bezala, honetan datza, hein handi batean, behaketa bidezko neurketen balioa. Diskrezioaren irizpide honek ahalbidetzen du hiztunaren praktikak behatzea, eta jasotzen den erabilera behatzailea bertan ez balego bezalakoa izatea. Datu-bilketa diskrezio osoz egiteko eta hiztuna behatua dela ez ohartzeko lagungarria da neurtzaileak binaka aritzea datuak jasotzen. Horrez gain, datu bilketarako euskarri egokiak izateko bi neurri hartu ditugu azken edizioetan: 1.\tDatu-bilketa paperean egiten bada, ahalik eta orri tamaina txikiena erabiliko da. 2.\tDatu-bilketa paperean egin beharrean telefono mugikorrez egiteko berariazko aplikazio bat sortu dugu. Landa-lanari buruzko azpiatalean azalduko dugu datu-bilketa egiteko paperezko eta telefono bidezko euskarriak nolakoak diren.\n1.3.2.\tBehaketa-unitatea, elkarrizketa Metodologia honetan behaketa-unitate oinarrizkoa elkarrizketa da. Elkarrizketetan parte hartzen duten norbanakoen kopurua neurtuko dugu, baina unitate nagusia elkarrizketa da.\nElkarrizketako parte-hartzaileen artean beste batek hitza hartzeak (parte -hartzaile aktiboa aldatzeak) ez du esan nahi beste elkarrizketa bat hasi denik, non-eta ez den hizkuntza aldatzen.\n1.3.3.\tElkarrizketen iraupena ez da kontuan hartzen Elkarrizketak motzak ala luzeak diren, ez da aintzat hartzen. Fitxetan ez da jasotzen elkarrizketen iraupenari buruzko daturik. Neurketak hizkuntza -hautuen maiztasuna neurtzeko balio du, ez hizkuntza bakoitzaren erabilera-denbora neurtzeko.\nNeurraldi bakoitzean elkarrizketa bera behin baizik ez da neurtzen. Elkarrizketaren mugak hizkuntza-aldaketak edo kide-aldaketak dira. Horrek esan nahi du elkarrizketa-talde bera hizkuntza berean behin baino gehiagotan behatuz gero, elkarrizketa bakartzat jaso eta erregistratuko dela. Talde baten elkarrizketa behatu eta erregistratu ostean, talde bera beste hizkuntza batean hitz egitera pasatzen bada, beste elkarrizketa bat jasoko da behaketa-fitxetan. Berdin egingo da, lehengo taldetik kideren bat joan bada edo lehengo taldeari kide berriren bat gehitu bazaio: beste elkarrizketa bat jasoko da.\n1.3.4.\tElkarrizketak hizkuntza bakarrean Behatzaileek elkarrizketen hizkuntza jasotzen dute. Horretarako ez da beharrezkoa elkarrizketa-taldeko kide guztiak hitza hartzen behatzea; elkarrizketa-taldeko kide batek darabilen hizkuntza beste guztiek darabiltena dela suposatuko da, kontrakorik behatu ezean.\nIrizpide honekin lotuta, zalantzarako bi bide nagusi daude. Lehenik eta behin, hizkuntza-alternantziarena aipatu behar da. Hiztun batek, hitz-hartze berean hizkuntza bat baino gehiago erabiltzen dituen kasuez ari gara. Hizkuntza bateko eta besteko esaldiak etengabe eta antzeko maiztasunez tartekatzen diren kasuak hemen kokatuko genituzke. Baita esaldiak hizkuntza desberdinetako hitzez osatzen direneko kasuak ere. Elkarrizketa mota hauek ez ditugu jasoko, neurketatik kanpo geratuko dira. Bigarren zalantzarako bidea elkarrizketa elebidunena litzateke: elkarrizketa berean, solaskideetako bat(zu)ek hizkuntza bat eta besteek beste bat erabiltzen duten elkarrizketak, alegia. Kasu hauek jaso nahi baditugu, elkarrizketan parte hartzen duten kide guztiak entzun beharko ditugu behatutako elkarrizketa guztietan.\n1.3.5.\tNeurketa bakoitzak bere diseinu propioa du Behatu beharreko eremuen ezaugarrien arabera diseinatuko da ikerketa. Diseinuan behaketaren unea eta iraupena, guneak, aztertu nahi diren aldagaiak, eta abar zehaztuko dira. Neurketa bakoitzeko diseinua nola egin behar den eta zein ezaugarri hartu behar diren kontuan, hurrengo atalean landuko dugu. Hala ere, garrantzitsua da aipatzea kasuan kasuko diseinuak 34\nsortzea dela egokiena. Diseinu-lan horretarako, komeni da aztertuko den errealitatea ongi ezagutzen duten pertsonek parte hartzea. Leku, ordu eta abar egokienak zeintzuk diren erabakitzeko, testuinguruaren ezagutza hori oso baliagarria izan daiteke. Ez da komeni neurketa batean erabilitako diseinua beste testuinguru bateko neurketan goitik behera kopiatzea, kasu bakoitzaren ezaugarri bereizgarriak kontuan hartu gabe. Herri edo gune berean hizkuntza-erabilerak denboran zehar duen bilakaera aztertu nahi izanez gero, ordea, neurketak diseinu berbera errepikatuz egitea komeni da, alderatzen diren datuak ahalik eta baldintza antzekoenetan jasoak izan direla ziurtatzeko.\n2. KALE-ERABILERAREN NEURKETA EGITEKO GIDA\nehaketa bidezko hizkuntza-erabileraren neurketak hainbat helbururekin eta hainbat esparrutan erabiltzen dira, nahiz eta esparruetako batek duen tradizio handiena: kaleak. Kale-erabileraren neurketak herri edo auzo bateko hizkuntzen egoerari neurria hartzeko baliabideak dira, eta hizkuntza bakoitzaren joera nolakoa den, gehiago ala gutxiago erabiltzekoa, jakiteko balio dute. Herriko egoera soziolinguistikoa deskribatzeko, beste hainbat adierazle kuantitatibo egon daitezke: erroldako datuak, ikastetxe eta hizkuntza-eskoletako matrikulazio-datuak, inkestak... Baina datu horiek guztiek adierazten dutena, nonbait nabarmentzekotan, herriko kaleetan ematen den eguneroko erabileran nabarmentzen da. Kalea espaziorik neutralena da. Adin, sexu, klase eta mota guztietako pertsonak nahasten diren lekua da. Guztiona den edo inorena ez den espazioa, elkarbizitza erreala gauzatzen den gunea da, baita hizkuntzei dagokienez ere. Alde batetik, herritarren jarduera publikorako eremua da (lagunekin topatzeko, jolasteko, bizilagunekiko harremanetarakoâ€Ś) eta, bestetik, eremu pribatu batetik besterako bidea da: etxea, lantokia, eskola eta zerbitzuguneak konektatzen ditu, besteak beste. Kontuan eduki behar da, kalearen mugak eraikinak direla eta, beraz, eraikin hauetako jarduerak inguratzen duela kalekoa: merkataritzak, informazioak, publizitateak eta abar. 39\nHizkuntza baten kaleko erabilera haztea hizkuntzaren hedapenerako joeraren seinale da, bizi-indarraren adierazle. Kaleko erabilera jaisten bada, aldiz, hizkuntza hori esparru publikotik pribatura erretiratzen ari denaren seinale izan liteke, joera erregresiboaren adierazlea nolabait.\nKale-erabileraren neurketak tresna interesgarria izan daitezke askotariko giza talde eta erakundeentzat, besteak beste: tokiko administrazioentzat, hizkuntza-plangintzak diseinatu eta aurrera eramateko; hizkuntza baten aldeko mugimendu herritarrentzat, beren helburuen betetze-maila baloratzeko; edo hiriguneetako kultura aniztasunaren alderdi soziolinguistikoan interesa duten talde eta ikerlarientzat. Kale-erabileraren neurketa burutzeko jarraitu beharreko urrats nagusiak, oro har, beste hainbat ikerketatan jarraitzen direnak dira: diseinua, landa -lana, datuen tratamendua eta emaitzen irakurketa (ikus 1. irudia). 1. irudia. Ikerketaren urratsak\nOndorengo ataletan urrats hauek banan-banan azalduko dira, kale-erabileraren neurketa egin nahi duen orok gida-lerro nagusiak eskura izan ditzan.\nDiseinua Edozein ikerketatan, helburura iristeko burutu behar den ekintzen plana jasotzen da diseinuan. Kale-erabileraren neurketek, gehienetan, herri edo auzo bateko kaleetan ematen den hizkuntza-erabileraren deskribapen kuantitatiboa egiteko helburuari erantzuten diote.\nIkerketaren diseinuak helburuei behar bezala erantzun diezaien, komenigarria da aztertuko den errealitatea ongi ezagutzen duten pertsonek diseinu-lan horretan parte hartzea. Herritarrek ematen duten informazioa da iturbururik onena neurketako zonalde eta une esanguratsuenak identifikatzeko. Horrela doitzen da diseinua eta horrek eragin nabarmena du ikerketaren kalitatean.\n2.1.1. Aldagaiak Kale-erabileraren neurketan, aldagai nagusia erabiltzen den hizkuntza da. Hizkuntza da, beraz, menpeko aldagaia. Hortik aurrera, hiztunen informazioa jasotzeko erabil ditzakegun beste aldagai guztiak aldagai askeak izango lirateke. Aldagai aske deitzen diegu hipotetikoki menpeko aldagaiarekin lotuta dauden aldagaiei. 41\nIkerketaren emaitzetan adieraziko dena herri edo auzo bateko hizkuntza -portaeraren deskribapena izango bada, garrantzitsua da herriaren adierazgarri diren lekuak, momentuak eta pertsonak izatea gure informazio -iturria. Horregatik, emaitzen baliagarritasuna egiten dugun diseinuaren kalitatearen araberakoa izango da. Kale-erabileraren neurketa egiteko, aurrez definitu behar dira jasoko diren aldagaiak, neurketa egingo den guneak, ordutegiak, eta jaso beharreko laginaren tamainak.\nEsate baterako, demagun hipotesi bat egiten dugula: 40 urtetik gorakoek gehiago erabiltzen dute X hizkuntza 40 urtetik beherakoek baino. Kasu horretan, kalean hiztunek zein hizkuntza erabiltzen duten behatzeaz gain, hiztun horiek 40 urte baino zaharragoak ala gazteagoak diren ere jaso beharko genuke landa-lanean. Horrela eginez gero, ikerketaren emaitzek berretsi ala ezeztatu egingo lukete gure hipotesia.\nDiseinua egiterakoan, beraz, erabilera-hizkuntzaz gain zein aldagairi buruzko informazioa jasoko den erabaki beharko da. Erabaki hau hartzeko, komeni da hiru alderdi kontuan hartzea: 1 INTERESA Jaso nahi diren aldagaien eta erabilera-hizkuntzaren artean loturaren bat badagoela hipotesitzat eduki ezean, aldagai horiei buruzko informazioa biltzearen zentzua zalantzazkoa da. Hizkuntza bat erabiltzen duten hiztunen profila deskribatu nahi bada, aldagai sozial deskriptibo nagusiak erabiltzea da ohikoena eta egokiena: adina, generoaâ€Ś 2 ESKURAGARRITASUNA Kontuan hartu behar da hautatzen diren aldagaien arabera sailkatu beharko direla kalean behatzen diren pertsonak. Horregatik, aldagai horiei buruzko informazioa behatze hutsarekin eskuratzeko aukera egon behar da. 3 BIDERAGARRITASUNA Irizpide honek jaso nahi diren aldagaien kopuruarekin du lotura. Informazioa fitxetan jaso behar denez, aldagai askori buruzko informazioa aldi berean jasotzeko mugak eta 42\nzailtasunak izan ditzakegu. Datu-bilketan informazioa jasotzeko moduak erraza, argia eta erosoa izan behar du, beraz, beharrezko aldagaiak baizik ez dira jaso behar. Euskal Herrian orain arte burutu izan diren kale-erabileraren neurketetan honako aldagai hauei buruzko informazioa jaso da:\nHaurrak: 0-14 urte Gazteak: 15-24 urte Helduak: 25-64 urte Adinekoak: 65 urte edo gehiago2\n•\tSexua: Hiztunak emakumezkoak ala gizonezkoak diren jasotzen da. •\tHaurren eragina: Elkarrizketak jasotzean haurrak presente dauden eta behatzeko momentuan hitza haurrak duen ere jasotzen da. Honela, datuen azterketan, haurrik gabeko elkarrizketak, haurren artekoak, helduek 2\t1989an, Euskal Herriko I. Kale Neurketan, diseinu hori egin zen eta datuen alderagarritasuna ez galtzearren adin-banaketa mantendu egin da.\n•\tAdina: Hiztunak lau adin-taldetan bereizten dira. Adin-taldeen mugak zehazki definitu arren, kalean behaketak egitean neurtzaileak berak ebatzi behar du zein tartetan kokatzen den hiztun bakoitza. Lau adin-talde edo gehiago bereiztea, eta hauetako bakoitzak zein adin-tarte ordezkatuko duen erabakitzea ikerlariaren zeregina da. Eredu bezala, honako banaketa hau erabil liteke:\nhaurrei hitz egiten dietenak eta haurrek helduei hitz egiten dietenak bereiz daitezke. Horiek dira zuzenean neurtzen diren aldagaiak (landa-lanaren atalean fitxa-orrietan esplizituki agertzen dira datu horiek). Zeharka bestelako informazio osagarria ere lor daiteke, esate baterako, ondorengo galderen erantzuna topa dezakegu:\nâ€˘\tUdalerri batean, zonalde batetik bestera alde handiak al daude hizkuntzen erabileran? â€˘\tNeurraldien araberako emaitzak kontuan izanda, astegunean ala asteburuan erabilera datuak aldatzen al dira? Eta, egun berean goizean ala ilunabarrean? â€˘\tSolaskide kopuruaren araberako emaitzak hartuta, ba al dago alderik bi pertsonaz osatutako elkarrizketetan ala talde handiagokoetan?\n2.1.2.\tLekua: guneak eta ibilbideak Neurketaren emaitzak herri edo hiri bateko kaleetan gertatzen denaren adierazgarri izatea nahi badugu, neurtuko diren lekuak zehazteak berebiziko garrantzia dauka. Alde batetik, potentzialki profil guztietako hiztunak neurtzea ahalbidetu behar dute; ez da komeni ezaugarri zehatz batzuk dituen jendea soilik ibiltzen den lekuetara mugatzea, jende mota guztien 44\nadierazgarri izan nahi du-eta neurketak. Beste alde batetik, guneak eta ibilbideak ondo definitzea emaitzak estatistikoki adierazgarriak izan daitezen bermatzeko moduetako bat da. Zonalde eta kale jendetsuenak neurtzeak elkarrizketa kopuru altua jasotzea ahalbidetuko du. Normalean, bi irizpideak elkar lotuta joan ohi dira: askotan zonalde jendetsuenak izaten dira askotariko jende motak elkartzeko guneak.\nNeurtzaileak, zehaztutako ordutegietan, zehaztutako ibilbide edo guneetan ibiliko dira bertan gertatzen diren elkarrizketen inguruko datuak jasotzen. Neurtuko diren ibilbideak edo guneak zehaztean beren hedadura eta ezaugarriak arreta handiz zainduko dira, errealitatea modu egokian jaso dadila ziurtatu beharko da eta. Honako fenomeno hauek hartu behar dira aintzat: â€“\tIbilbide edo gune txikiegia definituz gero, behaketaren diskrezioa arriskuan jar liteke. Oso eremu txikian denbora luzez datuak jasotzen aritzea bertan dauden hiztunei deigarri gerta dakieke. Ibilbide edo gune handiegia mugatzeak, ordea, ezaugarri oso desberdinak dituzten lekuak gune berean biltzearen arriskua sor dezake. â€“\tProfil oso ezberdineko hiztunen bilgune diren lekuak edo jarduera oso desberdinak bu45\nNeurtuko diren lekuak ibilbide gisa mugatu eta antolatzen dira, neurtuko den herri edo hiriaren ezaugarrien arabera. Sarritan, hiriko auzo bat edo ingurune bat neurtu behar denean, elkarren ondoan edo jarraian dauden hainbat kalez osatutako ibilbidea definitzen da. Neurtzaileak kalez kale ibiltzen dira, nahiz eta ez den beharrezkoa ibilbide horretan norabide zehatz bat jarraitzea. Beste batzuetan, ibilbideak zehaztu ordez, guneak mugatzen dira. Plaza handi bat, haur-parke bat, geltoki baten inguruaâ€Ś Interes bereziko guneak dira horiek denak. Horrelako guneetan, neurtzaileak gunearen alde batetik bestera ibiltzea komeni da, kalez aldatu ez arren.\nrutzeko erabiltzen direnak unitate bakarrean jasotzeak, emaitzak desitxuratu egin ditzake.\nâ€“\tIbilbide jakin bateko zonaldeetan pasatako denbora ez bada errespetatzen neurraldiz neurraldi (alegia, ibilbideko zonaldeei ez bazaie antzeko denbora eskaintzen neurraldi batetik bestera), emaitzak oso ezberdinak izan daitezke. Hedadura zehazteko bi alderdi eduki behar dira kontuan, beraz: batetik, ibilbide txikiegiek dituzten mugak eta arriskuak, eta, bestetik, ibilbide handiegiek eragin dezaketen desitxuraketa. Hori horrela, ikerketak aztertu nahi duen eremuaren arabera (herri/hiria adibidez), ibilbide bat edo gehiago definitu beharko dira. Adibide gisa, 2. irudian Baionako ibilbide bat jaso dugu. 2. irudia. Baiona hiriko â€œBaiona ttipiaâ€? ibilbidea\n2.1.3.\tDenbora: ordutegiak eta neurketaren iraupena Denborari dagokionez, bi aspektu definitu behar dira diseinuaren urratsean. Alde batetik, neurketaren landa-lanaren iraupen osoa zenbatekoa izango den. Bestetik, zein ordutegitan burutuko diren neurraldiak (goizez, arratsaldezâ€Ś). Erabaki horiek neurketa-gunea definitzerakoan erabilitako bi irizpide nagusien arabera hartu behar dira: potentzialki profil guztietako hiztunak neurtu ahal izatea (1), eta emaitzak estatistikoki adierazgarriak izateko beharrezko elkarrizketa kopurua behatzea (2).\nHala eta guztiz ere, ez da nahikoa asteko une jendetsuenak identifikatu eta neurraldiak horietara soilik bideratzea. Izan ere, horrela eginez gero, zenbait gizarte-sektore behaketetatik kanpo uzteko arriskua legoke. Une jendetsuenak identifikatzeaz gain, kaleko jarduera mota desberdinak garatzen diren uneak jasotzea komeni da: lanegunak, jaiegunak, jendea erosketatan dabilen momentuak, haurrak jolasean aritzen direnakâ€Ś Azken batean, kaleetan behatzen diren elkarrizketetatik profil guztietako herritarren hizkuntza-erabilerari buruzko informazioa eskuratzea da xedea; gizonena eta emakumeena, adin-talde guztietako jendearena, maila ekonomiko guztietakoarena eta abar. Neurketaren iraupenari dagokionez, herri batean neurtu nahi dena gutxienez bi orduko iraupena duten neurraldietan banatzea gomendatzen da; gehienbat, neurraldi motzagoak eginez gero, ordu kopuru jakin bateko datuen bilketa lortzeko neurraldi gehiago egin beharko liratekeelako, eta horrek lan gehiago eskatzen duelako. 47\nNeurketaren emaitzak kaleetan gertatzen denaren isla izan daitezen, komenigarria da kalean elkarrizketa asko izaten diren uneetan zentratzea behaketa. Jendeak kaleko bizitza eguneko edo asteko zein tartetan egiten duen ezagutu behar genuke, neurketa-uneak zehazteko. Kalean jende gehien dabilen momentuak dira lehentasunez neurtu beharrekoak.\nGainera, asteko egun eta ordutegi bakoitzean gutxienez bi neurraldi egitea ere gomendatzen da. Toki eta une zehatz batean ohikoa ez den giroa topatzeak herriko datuak desitxuratzeko izan dezakeen arriskuaz babesteko neurria da hau. Beraz, neurraldiei dagokienez, diseinua bikoiztea proposatzen da. Aipatutako bi irizpideok (gutxienez bi orduko neurraldiak eta neurraldiak bikoiztea) hobeto ulertzeko, 3. irudian ikus daiteke neurketa-orduen banaketa baten adibidea:\n3. irudia. Neurketa-orduen banaketa baten adibidea EZAUGARRIAK:\n– 24 orduko datu-bilketa egin nahi da. – 3 ibilbide definitu dira herrian. – Bakoitzean 8 ordu neurtuko dira. –\tGuztira 6 neurtzaile arituko dira (ibilbide bakoitzeko 2 neurtzaile)\n•\tAsteazkena 7, 11:00-13:00 •\tAsteazkena 7, 17:00-19:00 •\tOstirala 9, 19:00-21:00 •\tLarunbata 10, 11:00-13:00 •\tAsteazkena 14, 11:00-13:00 •\tAsteazkena 14, 17:00-19:00 •\tOstirala 16, 19:00-21:00 •\tLarunbata 17, 11:00-13:00\nASTL\tASTR\tASTZ\tOSTG\tOSTR\tLARN\tIGND 1\t2\t3\t4 5\t6\t7\t8\t9\t10\t11 12\t13\t14\t15\t16\t17\t18 19\t20\t21\t22\t23\t24\t25 26\t27\t28\t29\t30\t31\tIBILBIDEAK\n1. ibilbidea\t2. ibilbidea\t3. ibilbidea\tIbilbideko orduak\nNeurraldi horietan â€“guztira, 24 orduetanâ€“ jasotako datuetatik udalerriko erabilera maila kalkulatuko dugu. Horrela, hizkuntza-erabileraren unean uneko argazkia aterako dugu. Horrez gain, erabileraren bilakaera ezagutu ahal izateko, denbora tarte batean (gutxienez urtebeteko tartea utzi beharko litzateke) beste neurketa bat egingo dugu, lehenengo neurketaren disenua bere horretan errepikatuz. Kontuan izan behar da datuak alderagarriak izateko ezinbestekoa dela neurketaren ibilbideetan, egunetan eta orduetan aldaketarik ez egotea.\nBehaketan neurtutako erabilera-datuak fidagarriak direla esan ahal izateko, diseinu egoki bat egin behar da (aldagaiei, denborari eta espazioari dagokienez) eta ahalik eta elkarrizketa gehien neurtu behar dira. Baina zenbat elkarrizketa neurtu behar dira neurketaren emaitzak onargarritzat jotzeko? Ikerketa-teknika kuantitatiboetan, datuak aurkeztearekin batera, datuen fidagarritasun eta errore mailak ere ematen dira. Diseinua prestatzean, beharrezkoa da jakitea zer erlazio dagoen errore eta konfiantza mailen eta horiek lortzeko behar den laginaren artean. Askotan, herrialde oso bati dagozkion inkestetan adibidez, populazio infinituetarako ausazko laginketaren bidez kalkulatzen da errore eta konfiantza maila zehatz bat lortzeko zenbateko lagina behar den. Behaketa bidezko kale-erabileraren neurketen kasuan, ez da posible beste teknika mota batzuetan erabili ohi diren formula estandarrak erabiltzea lagina kalkulatzeko. Horregatik, behaketa bidezko erabilera-neurketetarako berariaz landu behar izan da laginaren kalkulurako eredu matematikoa. Yosu Yurramendi irakasleak gidatu zuen eredu matematiko propioaren 49\nNeurtu beharreko elkarrizketa kopurua: lagina eta fidagarritasun maila\ngarapena. Eredu horren oinarriak, 2009an kaleratutako txosten batean bilduta daude (Yurramendi eta Altuna, 2009).\nLan honek azterketa zehatzagorako bidea ematen duen arren, komeni da gutxienez zenbait gai argitzea lagina nola kalkulatzen den ulertu ahal izateko. Eredu matematikoan, behaketetan neurtzen den lagina eta honek ordezkatu nahi duen populazioa elkarrizketaz osatuta daude. Kalean gerta litezkeen elkarrizketa guztietatik batzuk neurtzen ditugu. Gerta litezkeen eta neurtzen ditugunen kopuruen arteko erlazioak esango digu neurketatik eskuratzen ditugun emaitzak zenbateraino diren fidagarriak. Herri bateko kaleetan gerta litezkeen elkarrizketen kopurua, berez, mugagabea da, infinitua. Laginaren kalkulurako erreferentzia bat erabili da, ordea, zenbait muga suposatutzat emanez. Adibidez, herriko biztanleria hartu da abiapuntuko kopurutzat. Herri bateko kaleetan behatuak izan daitezkeen pertsona guztiak ez direla herri horretako biztanleak gauza jakina da. Baina era berean, gauza jakina da ez dela ohikoa edo normala herri bateko biztanle guztiak kalean egotea. Horregatik, une batean kalean dagoen populazioaren kalkulurako kanpotik etorritakoak gehitu eta herriko kaleetan ez dauden bertakoak kentzea zuzena balitz ere, laginaren kalkulurako herriko biztanleriaren datua hartzen da oinarrizko erreferentziatzat. Gerta litezkeen elkarrizketen populazioa kalkulatu ahal izateko, biztanleriaren datuaz aparte, pertsonen artean gerta litezkeen elkarrekintzak kuantifikatu behar dira, nolabait. Horretarako, funtsezko hiru balio estimatu behar izan dira eredu-matematiko honen lanketan. Lehenengoa harreman pertsonalen batez besteko tamainarena da. Kalean ematen diren elkarrizketak, gehien-gehienetan, gertuko harremana duten pertsonen artekoak dira. Familiakideen, lagunen, lankideen edo bizilagunen arteko harremanak dira, esaterako, kalean gertatzen direnetatik gehienak. Horregatik, pertsona bakoitzak maila horretan duen batez besteko harre50\nman sarearen tamaina finkatuz gero, kalean gerta litezkeen elkarrizketen kopurua mugatzeko beste balio lagungarri bat izango genuke. Gai honen inguruan gizarte-zientzien arloan dagoen bibliografia aztertu ostean harreman-sare pertsonalaren batez besteko tamainaren balioa ere laginaren kalkulurako eredu matematikoan kontuan hartu da. Gure azterketan erabilitako erreferentzia nagusia Dunbar-en zenbakia da3.1\nHirugarrena, hizkuntza-gaitasunaren faktorea da. Nabaria denez, hizkuntza bat ezagutzen ez duten pertsonek ezin dute hizkuntza hori erabili. Hori dela eta, kalean hizkuntza batean gerta litezkeen elkarrizketak bertan dabilen jendearen hizkuntza-gaitasunak ere mugatzen ditu. Badakigu aurrez hizkuntza bat erabiltzeko gai ez diren pertsonek ezin izango dutela hizkuntza horretan inongo elkarrizketarik izan. Honela bada, neurtuko diren hizkuntzetako bakoitza biztanleriaren zein portzentajek ezagutzen duen kontuan hartzen da laginaren kalkuluan. Aipatutako horiek dira, beraz, laginaren kalkuluan aintzat hartzen diren balioak. Horien arabera kalkulatzen dugu zenbatekoa den neurketa baten emaitzen konfiantza maila eta errore maila.\nZenbaki hau muga kognitibo baten gisakoa da, eta adierazten du pertsona batek 150 bat pertsonarekin eduki ditzakeela harreman egonkorrak.\nBigarrena, kalean gertatzen diren elkarrizketen solaskide kopuruarekin lotuta dago. Esan dugun bezala, lagina elkarrizketatan kalkulatzen dugu, hori baita hizkuntza-erabileraren azterketarako oinarrizko unitatea. Baina era berean, aipatu bezala, herriko biztanleriaren datutik hasten da laginaren kalkulua. Pertsona kopuru batetik elkarrizketa kopuru batera pasatzeko, ezinbestekoa da jakitea zein joera duten pertsonek binakako elkarrizketak izateko, hirunakakoak izateko edo talde handiagoetan bildu eta hitz egiteko. Solaskide kopuruaren arabera kalean elkarrizketak izateko joeraren azterketa egin da, eta, bide batez, hortik ateratako balioa laginaren kalkuluan erabiltzeko modua aurkitu da.\n3. taulan % 95eko konfiantza maila eta ±5 eta ±2ko erroreekin egindako kalkulu batzuk ikus daitezke, ereduaren arabera neurtu beharreko laginaren erreferentzia gisa. 3. taula. Biztanle kopuruaren araberako errore-mailak eta laginak\nNEURTU BEHARREKO ELKARRIZKETA KOPURUA\nHERRIKO ELEBIDUN PROPORTZIOA\nEMAITZEN KONFIANTZA -MAILA\nHERRIKO BIZTANLE KOPURUA\nEsan bezala, eredu matematikoaren formalizazioa modu xeheagoan aztertu nahi duenak (Yurramendi eta Altuna, 2009) txostenera jo dezake. Hala ere, ereduan sakondu gabe neurketaren oinarrizko datuak erabilita (herriko biztanleria eta elebidunen proportzioa) lagina kalkulatzeko tresna Interneten eskuragarri dago: www.soziolinguistika.org/lagina 53\n2.1.5.\tErabileraren bilakaera: edizioz edizioko jarraitutasuna\nErabilera neurtzeak dituen onuren artean, bada bat azpimarratu beharrekoa: bilakaeraren azterketa. Erabileraren argazki estatikoak informazio aberatsa ematen du, bistan da. Baina, are eta aberatsagoa da denboran zeharreko bilakaera ezagutzea. Neurketak maiztasun batekin errepikatuz gero, ikuspegi dinamiko baten jabe egiten gara, eta horrek joerak eta gora-beherak erakusteko aukera ematen digu. Hizkuntzaren erabileran eragin nahi bada, derrigorrez jaso eta aztertu behar da denboran zeharreko panorama hori. Aukera hori, ordea, zorroztasun metodologia zainduta baino ezin daiteke baliatu. Ezin izango ditugu bi neurketa konparatu, ez badira diseinu-baldintzak berdin errepikatu bietan. Horra, bada, neurketaren diseinatzaileak buruan eduki behar duen premisa bat: neurketaren diseinuak bermatu behar du gero ere errepikatu ahal izango dela. Datuak alderagarriak izateko neurketaren ezaugarriak ez direla aldatu behar, hau da, neurketa guneei (ibilbideei), egunei, eta orduei eutsi egin behar zaie edizioz edizio. Oraina ez ezik, iragana eta geroa ere aintzat hartu behar da. Bestela, orain egindako okerrak denboran zehar luzatzeko arriskua dago. Eta, esan dugunez, diseinuari bere horretan eutsi beharrak zuzenketak eragoztea ekar lezake. Ondorioz, esan dezakegu edizioz edizioko jarraitutasunak sekulako garrantzia daukala eta balio osagarria eransten diela kale-neurketei. Baina, aldi berean, oso kontuan hartzekoa da diseinuak ez duela oztopatu behar aukera hori.\nLanda-lana Behaketa bidezko erabileraren neurketan, landa-lanaren ardura neurtzaileek dute. Horregatik, ezinbestekoa da kaleko behaketetan topa litekeen kasuistika guztia kontuan hartzen duten irizpideak garbi izatea. Irizpide zorrotzak definituta baizik ezin daitezke elkarren artean alderagarriak izan neurtzaile desberdinek jasotako datuen emaitzak.\n2.2.1.\tFitxa-orriak 4, 5 eta 6 irudietan ikus daiteke kale-erabileraren neurketa egiteko fitxa baten eredua. 4 irudiko fitxa sei ataletan banatu dugu, datu-bilketa nola egin behar den azaltzeko: â€˘\tGoialdeak (1) neurraldi bakoitza identifikatzeko datuak biltzen ditu: herria, ibilbidea, eguna, ordua eta neurtzaileak. â€˘\tTaula nagusian elkarrizketa bakoitzak lerro bat betetzen du eta lerro/elkarrizketa bakoitza zenbaki baten bidez identifikatzen da (2). 55\nNeurtzaileen lana, diseinuan zehaztutako ordutegietan eta zehaztutako guneetan gertatzen dena behatzea da. Definitutako denbora-tartean eta ibilbidean behatzen dituzten elkarrizketen ezaugarriak jaso behar dituzte fitxa-orrietan edo telefono mugikorrean. Ikus dezagun hurrengo puntuetan zeintzuk diren bi euskarri horien berezitasunak.\n•\tZenbakiaren eskuin aldeko zutabean, elkarrizketa zein hizkuntzatan den jasotzen da, dagokion hizkuntzaren koadrotxoa markatuz. •\tTaularen erdialdea (4) elkarrizketako hiztunen ezaugarri nagusiak identifikatzeko balio duen blokeak osatzen du. Lau zutabe nagusitan sailkatzen dira solaskideak, adintaldeen arabera. Eta adin-talde bakoitzaren zutabean, gelaxka grisa eta urdinaren bidez bereizten dira emakumezko eta gizonezko solaskideak. Gelaxka bakoitzean zenbakiz adierazi behar da elkarrizketako partaideen artean zenbat dauden adin-talde eta sexu bakoitzeko. •\tAzkenik, fitxaren eskuinaldeko zutabean (5), elkarrizketa bakoitza behatzean haurrak hitz egiten ari ziren ala ez seinalatu behar da dagokion laukitxoan. •\tFitxaren beste aldean, elkarrizketen informazioa jasotzeko eremuak errepikatzen dira (2, 3, 4 eta 5). Baina aurrealdean neurraldiaren identifikazio datuak dauden lekuan, atzealdean neurketan eragina izan dezaketen jazoerak azaltzeko oharren tartea (6) du, fitxak.\n4. irudia. Datu-bilketarako fitxa ereduaren atalak.\n5. irudia. Datu-bilketarako fitxa ereduaren aurrealdea\n6. irudia. Datu-bilketarako fitxa ereduaren atzealdea\n2.2.2.\tTelefono mugikorra\nAurreko atalean aurkeztutako fitxa-orriaren erreprodukzioa garatu dugu telefono mugikorretarako edo smartphoneetarako. Berariazko aplikazio informatiko bat eta interfaze bat sortu dira. 7. irudian pantaila batzuk ikus daitezke. Egindako aplikazioak honako ezaugarri tekniko hauek ditu: web-aplikazioa da, teknologia estandarrak eta libreak erabili dira, geolokalizaziorako aukera ematen du, datuak modu lokalean edo zerbitzari zentralizatu batean gorde daitezke, eta zuzenean datu-base bat sortzen da. Erabilerari dagokionez, honako hauek dira aplikazioaren funtzionalitate nagusiak: •\tLan-metodologia jarraituz, bikote bakoitzari neurraldi bat egiteko behar den informazioa eskaintzeko gai da: egin beharreko edo bukatu gabeko neurraldiak, neurraldi bakoitzaren ibilbideak, eta neurraldia egiteko beharrezkoa den informazio osagarria (data, etab.). •\tTelefonoaren GPSaren bitartez elkarrizketa eta neurraldi guztien kokatze fisikoa jasotzen du aplikazioak. •\tAplikazioak datu-sarearen konexioarekin edota konexiorik gabe ere lan egiten du. Datu-sare baten konexioa izanez gero, datuak zuzenean zerbitzarian jasotzen ditu. Datukonexiorik gabe dagoenean, datuak lokalean jasotzeko gai da, berriro “on-line” egon bi60\ntartean. Era honetan, 3G edo datu-sarearen estaldurarekin sor daitezkeen arazoak ekiditen ditu.\n7. irudia. Mugikorretarako aplikazioaren interfaze batzuk\n2.2.3. Datu-bilketarako irizpideak\nDatuak biltzean badira aintzat hartu beharreko zenbait irizpide: â€˘\tNeurketa behaketa bidez egiten denez, inkestetan ez bezala, neurtzaileak ez die sekula galderarik egin behar elkarrizketan parte hartzen duten hiztunei, ez erabiltzen duten hizkuntzari buruz ezta beren ezaugarriei buruz ere. â€˘\tNormalean pertsona bakarrari entzungo diogu hizketan, nahiz eta taldea bikoa, hirukoa edo gehiagokoa izan. Fitxa-orrian taldeko guztiak jasoko ditugu. Adibidez, lau lagun elkarrekin daudenean, nahiz bakarrak hitz egin eta beste hirurak entzule izan, guk fitxa-orrian lau lagun entzun ditugula jarriko dugu. â€˘\tNeurketa bakoitza bi neurtzaileren artean egingo da. Bi pertsona hauek zehaztutako ordu eta lekuetan ibiliko dira kalean zehar, behatzen dituzten elkarrizketei buruzko informazioa fitxetan erregistratzen. Bikoteka neurtzea egokiena dela pentsatzeko hainbat arrazoi daude. Lehenik eta behin, neurraldian sor daitezkeen zalantzak eta arazoak gainditzeko lagungarria da bi neurtzaile elkarrekin aritzea. Esate baterako, ohikoa da zalantzak sortzea 62\nbehatutako elkarrizketa bateko kideen ezaugarrien inguruan (adin-taldea, sexuaâ€Ś) edo entzundako elkarrizketa baten hizkuntzari buruz. Gerta daiteke, gainera, elkarrizketa baten datuak jaso bitartean, neurtzaileek beren inguruan elkarrizketa gehiago entzutea. Kasu hauetan, aldi berean datuak jasotzeko lana eta gainontzeko elkarrizketak behatzekoa egingarriagoa da binaka.\nâ€˘\tAhalik eta elkarrizketa gehien neurtzeko saiakera egin behar da. Beste irizpide guztiak betetzen diren bitartean (diskrezioa eta abar), ahalik eta talde gehienetara hurbildu eta hauen inguruko datuak fitxetan edo telefono mugikorrean jaso behar dira. Hau da emaitza ahalik eta fidagarrienak lortzeko bidea. Onartu beharko da, hala ere, jende asko dabilen ibilbide/gunean ezingo direla jaso ematen diren elkarrizketa guztiak. â€˘\tKalean dagoen edo dabilen jendearen elkarrizketei buruzko datuak soilik bildu behar 63\nBigarrenik, behaketa bidezko neurketaren funtsezko ezaugarri den diskrezioa lortzeko lagungarria da biko taldeetan lan egitea, batez ere datuen bilketa fitxa-orrietan egiten ari bagara. Pertsona bakarrak, papera eta boligrafoa eskuan dituela, kalean denbora luzez jendeari begira eta zerbait idatziz ibiltzeak ingurukoen arreta edo jakin-mina piztu lezake. Biren artean, ordea, elkarrekin hitz eginez eta abar, errazagoa da oharkabean pasatzea.\ndira. Neurketatik kanpo geratzen dira saltokiak edo ostalaritzako lokalak, baita etxe-atariak ere. â€˘\tSarritan, kalean dagoen jendea ez da erregularki banatuta egoten neurketarako finkatutako espazioan. Kasu horietan, neurraldian zehar behin edo bitan ibilbide osotik pasatzea komeni da, baina neurtzaileek ibilbidearen zonalde bakoitzean igarotzen duten denbora ere ez da erregularra izan behar. Jende gehiago dabilen inguruetan denbora gehiago pasatzea litzateke egokiena, elkarrizketa gehiago neurtu ahal izateko. Neurketa-eremuaren barrutik atera ezean, ez da noranzko berean leku berdinetatik buelta berdina eman behar; kontrakoa komeni izaten da. Diskrezioa mantendu eta kalean dabilen jendearen aurrean ez nabarmentzearren, kale batetik behin baino gehiagotan pasatzean espaloiz aldatzea edo leku batean denbora tarte batean gelditzea lagungarri izan liteke. Kaleko banku batean esertzea ere egokia izan liteke, neurketa ondo egitea eta elkarrizketa asko jasotzea galarazten ez duen bitartean. â€˘\tKalean dabiltzan pertsonek neurtzaileekin hitz egiten dutenean, elkarrizketa horiek ez dira fitxetan jaso behar. Behaketa egiten ari direnek neurtutako elkarrizketetan inolako eraginik ez edukitzea da helburua. Horren aurrean guztiz garbi jokatzeko segurtasunneurri bat izango litzateke hau.\nâ€˘\tZalantzazko kasuak ez dira jaso behar. Neurtzaileak zalantzak izan ditzake entzun duenaren aurrean, hiztuna zein hizkuntzatan ari den garbi ez dakielako. Hainbat arrazoirengatik gerta daiteke hori, esate baterako, ondo aditzeko arazoak izan dituelako edo esaldi berean bi hizkuntza modu oso nahasian erabili direlako. Kasu horietan, elkarrizketa horiek ez jasotzea gomendatzen da, irizpide orokorra ahalik eta datu gehien biltzeko saiakera egitea bada ere.\nDatu-bilketarako azalpen garrantzitsuenak idatziz ematen zaizkie neurtzaileei fitxa-orriarekin batera (ikus 8, 9, 10 eta 11 irudiak). Telefono mugikorrean audio labur bat ere prestatu da azalpen horiekin. 65\nâ€˘\tGogoan izan behar dira elkarrizketaren mugak. Kide aldaketak eta hizkuntza aldaketak dira behaketa bidezko erabileraren neurketetan elkarrizketen hasiera eta amaiera banatzen duten gertakariak. Talde bera (kide berdinez osatua) hizkuntza berean behin baino gehiagotan behatzen bada, elkarrizketa bakartzat hartu eta hala jasoko da fitxetan. Talde bera beste hizkuntza bat erabiltzen behatzen bada, bigarren elkarrizketa bat bezala jasoko da. Eta hizkuntza berean aritu arren, lehen behatutako taldean aldaketaren bat izan bada (kideren bat falta edo kideren bat gehitu bazaio), beste elkarrizketa bat balitz bezala erregistratuko da.\n8. irudia. Datu-bilketarako fitxa betetzeko ohar orokorrak (I)\n9. irudia. Datu-bilketarako fitxa betetzeko azalpen orokorrak (II)\n10. irudia. Datu-bilketarako fitxa betetzeko adibidea\n11. irudia. Datu-bilketarako fitxa betetzeko ohar orokorrak (III)\nLanda-lanean jasotako datuen gainean tratamendu estatistikoa egin behar da, herri bateko kaleetan bizi den hizkuntza-errealitatea deskribatzera eta interpretatzera heldu ahal izateko. Garrantzitsua da datuen bilketa eta tratamendua ondo bereiztea. Hemen aurkezten dugun tratamendua oinarrizkoa da, hizkuntza-erabilerari buruzko funtsezko galderei erantzuteko xedea duena. Haatik, beti da posible jasotako datuetan oinarrituta tratamendu aurreratuagoak egitea. Azken batean, eskura ditu datuak bestelako azterketa estatistikoak egin nahi dituenak. Kale-erabileraren neurketan planteatzen diren galdegaiei erantzuteko aski da oinarrizko kalkulu eta konbinazioak lantzearekin. Jasotako informazioaren gainean, kalkulu sinpleak eginez eman daiteke jakitera zein proportziotan (%) egiten den hizkuntza batean edo bestean. Gainera, diseinuan zehaztutako aldagaien arabera ere aurkezten ahal dira emaitzak. Adibidez: Herriko kaleetan hizkuntza bakoitzean… …guztira behatutako hiztunen proportzioa. …behatutako haurren proportzioa …behatutako gazteen proportzioa …behatutako helduen proportzioa …behatutako adinekoen proportzioa …behatutako gizonen proportzioa …behatutako emakumeen proportzioa Hizkuntza bakoitzean behatutako hiztunen proportzioa… …ibilbide bakoitzean. …neurraldi bakoitzean. 70\n…haurren arteko elkarrizketetan. …haurrik gabeko elkarrizketetan. …haurrak eta beste adin-taldeetakoak nahasita dauden elkarrizketetan. Eredu gisa, jarraian azalduko da neurketaren emaitzak kalkulatzeko modua zenbait aldagairen arabera. • X hizkuntzaren erabilera (proportzioa) herrian: X hizkuntzako elkarrizketatan behatutako pertsona kopurua\n• Gazteak adin-taldearen X hizkuntzaren erabilera (proportzioa) herrian: X hizkuntzako elkarrizketatan behatutako gazte kopurua Guztira herrian behatutako gazte kopurua • Emakumezkoen X hizkuntzaren erabilera (proportzioa) herrian: X hizkuntzako elkarrizketatan behatutako emakumeen kopurua Guztira herrian behatutako emakumeen kopurua\nGuztira herrian behatutako pertsona kopurua\nDatuen tratamendua egiteko, datu-base edo kalkulu-orriren bat erabiltzea komeni da. Ikerlariak erabaki beharko du zein baliabide informatiko egokitzen den hobekien bere beharretara. Lehenago aipatu bezala, bildutako datuetatik emaitzak ateratzeko egin beharreko kalkuluak nahiko sinpleak badira ere, badaude ohiko zalantza batzuk urrats honetan.\nBiztanleriaren azpi-taldeen desoreka jasotako laginean Neurketako laginaren kalkulurako, herriko biztanleria datuak erabiltzen dira erreferentzia gisa. Biztanleriaren azpi-taldeei buruzko datuak ere eskura izan ditzakegu datu-bilketan hasi aurretik. Azpi-talde deitzen diegu biztanleria osoa aldagaien arabera banatzen dugunean sortzen diren taldeei (emakumezkoak, gizonezkoak, gazteak, adinekoakâ€Ś). Diseinuan emandako azalpenen arabera landa-lana eginez gero, neurri batean fidagarriak diren datuak lortzeko moduko elkarrizketa kopurua (lagina) jasoko genuke. Zalantza sortzen da biztanleriaren azpi-taldeek biztanleria osoan eta laginean duten proportzioa desberdina denean. Azpi-talde bat laginean jatorrizko biztanleriarekiko gain-ordezkatuta edo azpi-ordezkatuta baldin badago, zer egin? Nola kontuan hartu talde horren balioa datu orokorrak kalkulatzerakoan? Ponderazioen beharrik ba al da? Erantzuna ezezkoa da. Diseinu egokiaren gakoa, arestian esan bezala, ordutegi eta ibilbideen bidez potentzialki herriko kaleetan ibil daitekeen edonor neurtu ahal izatea da. Irizpide nagusi horren arabera diseinatuz gero, neurketan jasotakoak herri horretako kaleetako errealitatea islatuko du, inolako ponderazioren beharrik gabe. Esate baterako, neurketan berez herriko populazio-datuetan dagokiona baino proportzio baxuagoan jasotzen badira azpi-talde bati buruzko datuak, azpi-talde horretako pertsonek kalean ibiltzeko besteek baino joera txikiagoa duten seinale izan daiteke. Adibide batez azalduko dugu azpi-taldeen desorekaren kontu hau.\nDemagun biztanleriaren datuetan ikusi dugula herri bateko biztanleak honela banatzen direla adin-taldeka: haurrak (% 17), gazteak (% 28), helduak (% 33) eta adinekoak (% 22). Bildu diren datuetan, berriz, honela banatu dira hiztunak adin-taldeka: haurrak (% 22), gazteak (% 18), helduak (% 35) eta adinekoak (% 25). Ikus daitekeenez, bildutako datuetan gazteen taldea biztanleria-datuetan baino proportzio txikiagoan dago ordezkatua. Horren aurrean, jakin beharko litzateke ea diseinuan gazte asko ibiltzen den zonalde edo ordutegiren bat neurketatik kanpo utzi den.\nEz. Kaleko erabilera erreala neurtzea da hasieratik finkatu den helburua. Gerta daiteke adin-taldeen artean aldea egotea kale-presentziari dagokionez, adibidez, haurrak kalean gehiago ibiltzea adinakoak baino. Hori horrela izanda, ponderaziora joko bagenu, kalean dauden adinekoen elkarrizketek pisu handiagoa lukete gure neurketan haurrenek baino. Eta irizpide hori ez dator bat kaleko erabilera erreala neurtzearekin4.2\n4\tAlbo-ondorio gisa jakin dezakegu zein den kale-presentzia adin-taldeka. 73\nSortzen den zalantza da: herriko erabilera-datua kalkulatzeko, adin-talde bakoitzaren erabilera-proportzioa biztanlerian talde horrek duen proportzioaren arabera (17-28-33-22) ponderatu behar al dugu?\nBehin datuak jaso eta horien hasierako tratamendua egin ostean, ikerlariaren esku geratzen da prozesamendu landuagoa egitea eta, ahal den neurrian, ondorioak ateratzea. Analisi- eta hausnarketa-prozesu honi emaitzen irakurketa deitu ohi zaio. Urrats honetan oso garrantzitsua da zenbakien nahas-mahasean ez erortzea. Hain dira ugariak eta askotarikoak jasotako datuak, non beharrezkoa den horiek denak oso modu ordenatuan eta egituratuan aztertzea. Bestela, arriskua dago ondorio lausoetara, edo, are eta okerrago dena, ondorio okerretara ailegatzeko. Emaitzen irakurketa ezin daiteke egin irizpide metodologikoak oso presente eduki gabe. Diseinuan erabakitakoek zer esan handia dute emaitzen analisian. Hizkuntzaren erabilera neurtzeko darabilgun metodologian, eta emaitzen irakurketari begira, nabarmentzekoak dira ondoko puntu hauek.\nNorbanakoaren hizkuntza baino taldeko elkarrizketa-hizkuntza Hizkuntzaren ahozko erabilera gertaera kolektiboa da, izatez. Alegia, hizkuntzaren ahozko erabilera ez da norbanakoari dagokion zerbait, taldeari dagokiona baizik. Ezagutza, ordea, norbanakoari dagokio. Erabileraren emaitza orokorra ematerakoan kontuan hartu behar dugu neurtzen duguna, norbanakoaren hizkuntza baino, taldeko elkarrizketa -hizkuntza dela. Kaleko erabileraz ari garela, elkarrizketak dira behatzen eta zenbatzen ditugunak, eta elkarrizketok beti dira bi lagun edo gehiagoren artekoak (ezinbestean). Ondorioz, talde batean elkarrizketa bat beha74\ntzen dugunean, une horretan hizketan ari denaren hizkuntza hartzen dugu kontuan talde osoarentzat, suposatuz une horretan hizkuntza horretan ari badira, beste batean ere horrela ariko direla, eta aldi berean suposatuz taldeko hiztun hori izan beharrean beste bat ariko balitz hizketan, neurtu dugun hizkuntza berean egingo lukeela5.3\nHiztun jakin batzuen artean hizkuntza jakin bat hautatzen da, eta aurrerantzean hiztun horien arteko elkarrizketak kasurik gehien-gehienetan hizkuntza horretan izango dira. Jakin badakigu hizkuntza-ohiturak aldatu ere egiten direla, baina aldaketa ez da â€œberezâ€? edo modu erraz batean gertatzen, eta, hain zuzen, aldagaiztasun horrek hiztun jakinen arteko hizkuntza-ohiturak, oro har, egonkor izatea dakar.\nNorbanakoen araberako portzentajea Hizkuntza-erabileraren neurketarekin emaitza nagusia portzentaje bat izango da. Bi modutara eman dezakegu erabilera-datua: elkarrizketa-hizkuntzaren arabera (X elkarrizketatatik Y izan dira euskaraz, gaztelaniaz, frantsesez edo katalanez), edo norbanakoen arabera (behatu ditugun X pertsonatatik Y ari ziren euskaraz, gaztelaniaz, frantsesez edo katalanez). 5\tBestelako egoera da elkarrizketa elebidunetan gertatzen dena, alegia, hiztun batek hizkuntza batean hitz egin eta beste hiztunak beste hizkuntza batean erantzuten duenean, edota hiru hiztunen arteko elkarrizketan bik hizkuntza bat erabiltzen dutenean eta hirugarrenak beste hizkuntza bat.\nKale-erabileraren neurketa izanik, hiztun-talde bakoitza une labur batean baino ez dugu behatzen, eta, ondorioz, metodologia honekin ezin dugu taldeko kide bakoitzaren jokaera ezagutu. Dena den, hau horrela egiteko oinarri metodologikoak sendoak dira. Kalean behatzen ditugun hiztun-taldeek hizkuntza-jokaera finkatua izaten dute eta hau oso gutxitan aldatzen da. Neurtzen ditugunak kasurik gehienetan lagunak, familia berekoak edota hurbilekoak izaten dira. Kasu hauetan, hizkuntza-ohituren arabera, erabakita egoten da â€“inkontzienteki bada ereâ€“ zein hizkuntzatan izango den elkarrizketa.\nDatua norbanakoen arabera emateak badu abantaila garrantzitsu bat, hiztunaren ezaugarriak azter daitezkeela, erabilera-indizeak aldagai horien arabera kalkulatuz. Esate baterako, gune batean berariaz haurren erabilera jaso nahi badugu, ezinbestekoa dugu hiztuna haurra den ala ez jakitea. Soziolinguistika Klusterraren irizpide eta joera nagusia da norbanakoetan oinarrituta kalkulatzea erabileraren portzentajeak. Bi arrazoi nagusitzen dira horretarako. Batetik, hastapeneko neurketetako emaitzak horrela kalkulatu ziren, eta garrantzi handia du datuen segida mantentzeak erabileraren bilakaera aztertu ahal izateko. Bestetik, lehen esan bezala, hiztunen ezaugarrien (adina, sexuaâ€Ś) erabilera-datuak eskuratzeko ezinbestekoa da emaitzak norbanakoen arabera izatea. Dena den, 2011n egindako 97 udalerritako neurketen erabilera-datuak bi modutara kalkulatu ziren, elkarrizketen arabera eta norbanakoaren arabera. Kasu gehienetan bi datuak oso antzekoak dira, hamartar batzuen aldea besterik ez dago. Alderik handiena 3,7 puntukoa da. Udalerri gehienetan, 97 udalerritatik 64tan, aldea puntu bat baino txikiagoa da. 29 udalerritan aldea 2 edo 3 puntukoa da. Eta gainontzeko 4 udalerrietan, 3 eta 3,7 puntu artekoa. Berariazko ikerketa sakonagoa behar da bi kalkuluek antzeko emaitza ematen digutela ondorioztatzeko, baina badirudi erabileraren portzentajea norbanakoaren edo elkarrizketaren arabera kalkulatzeak alde oso txikia eragiten duela. Gainera, kontuan hartu behar da datua norbanakoaren arabera kalkulatzen bada, hiztunaren ezaugarrien araberako erabilera -datuak lor ditzakegula.\nErabilera maila vs. ezagutza maila Pertsona batek hizkuntza bat ala bestea erabiltzea faktore askoren emaitza da. Faktore horien artean, ezagutza mailak garrantzi handia du, bistan denez. Hori horrela, sarri hizkuntza baten ezagutza proportzioa eta erabilera proportzioa alderatze hutsetik atera ohi diren ondorioak ez dira zuzenak. 3.3 atalean, Euskal Herriko Kale Neurketa nagusitik ateratako ondorioak 76\naurkezten direnean, ezagutzaren eta erabileraren arteko erlazioa adibide batekin ulertzeko moduan azalduko dugu.\nHerriko erabilera vs. herritarren erabilera Udalerri bateko neurketa egin ondoren, kontuan hartu behar dugu behatzen ditugun hiztun guztiek ez dutela zertan bertakoak izan. Momentu eta gune jakin batean hizketan ari dena behatzen dugu. Beraz, ezin dugu erabateko ziurtasunez esan neurketan jasotakoa bertako biztanleen erabilera denik. Zuzenagoa da esatea bertako kaleetan jaso dugun erabilera dela aztertzen duguna.\nKale-erabileraren neurketa egitean neurtzen ditugun hiztunak ez dira beti berak, eta ezin dugu aurreikusi kalean noiz norekin topo egingo dugun. Ondorioz, jasotako datuak adierazgarriak izanik ere, aztergai dugun aldagaia â€“kale-erabilera, alegiaâ€“ neurri txiki batean aldagarria da. Horregatik da, besteak beste, bereziki interesgarria maiztasun jakin batekin neurketak egin eta joera nagusiei erreparatzea. Edonola ere, erabilitako metodologiak bermea ematen digu neurketa bakoitzaren emaitzetatik zenbait ondorio orokor ateratzeko.\n3. HIZKUNTZAERABILERAREN BEHAKETA EUSKAL HERRIAN\netodologiaren oinarriak eta gida aurkezturik, erabilpen-kasu zehatz bati helduko diogu. Hain zuzen ere, puntu honetan, 2011n egindako Euskal Herriko hizkuntza-erabileraren neurketa ekarriko dugu hizpidera, eta errepaso orokor bat egingo diogu ikerketa horri. Beste ezer baino lehen, Euskal Herriari buruzko azalpen laburra egingo dugu, ikerketaren esparrua hobeto kokatzeko xedez.\nEuskal Herria, euskararen herria Euskal Herriari buruz wikipedia entziklopedia libre eta elkarlanekoan agertzen dena ekarri dugu hona6:1 Euskal Herria Europako herrialde bat da. Historikoki euskaldunen eta euskararen lurraldea da, Pirinio mendien mendebaldean kokatua, Frantzia eta Espainiaren arteko muga egiten duen mendi6\thttp://en.wikipedia.org/wiki/Euskal_Herria 81\nlerroan, eta Bizkaiko golkorantz zabaltzen dena. Zazpi herrialde edo probintzia hauek barne hartzen ditu: Araba, Bizkaia, Gipuzkoa, Lapurdi, Nafarroa Beherea, Nafarroa Garaia eta Zuberoa. Guztira, Euskal Herriak 20.950,3 km² ditu, eta 3.005.670 bizilagun zituen 2006an.\n3. HIZKUNTZA-ERABILERAREN BEHAKETA EUSKAL HERRIAN\nEuskal Herrian euskara, gaztelania, frantsesa eta gaskoiera mintzatzen dira. Gaztelania eta frantsesa nagusi dira, lehena Hegoaldean eta bigarrena Iparraldean. Hala ere, gutxi gorabehera biztanleen herenak egiten du euskaraz. Gaskoia, aldiz, Baiona inguruan (BAB) eta Nafarroa Behereko iparraldeko ingurune batzuetan hitz egiten da, baina oso ahul dago. Euskararen ofizialtasun maila ezberdina da hiru lurraldeen arabera: Euskal Autonomia Erkidegoan (EAEn), koofiziala da hiru probintzietan; Nafarroan, koofiziala “eremu euskaldun” delakoan bakarrik, erdi ofiziala “eremu mistoan” eta ez ofiziala “eremu erdaldunean”; Ipar Euskal Herrian, ez dauka ofizialtasun estatusik.(…) Euskara Euskara (beharbada aitzineuskaraz: *enau(t)si (esan) + -(k)ara (era)) Euskal Herriko hizkuntza da. Hizkuntza ergatiboa eta isolatua da. Euskaraz mintzo direnei euskaldun deritze. Gaur egun, Euskal Herrian bertan ere gutxitua dago, lurralde honetan berriagoak diren gaztelania eta frantsesa nagusitu baitira.\n1980ko hamarkadatik aurrera, erakundeen onarpena lortu du, lurralde zatiketa handiekin bada ere. Gernikako Estatutuak euskara Euskal Autonomia Erkidegoko berezko hizkuntza izendatu eta gaztelaniarekin batera ofizial egin zuen Araba, Bizkaia eta Gipuzkoan (Trebi単un eta Villaverde Turtziozen ez). Nafarroa Garaian, Euskararen Legearen eraginez, herrialdeko ipar-mendebaldean (eremu euskalduna) soilik da koofiziala. Iru単ean eta erdialdeko beste hiri garrantzitsuetan (eremu mistoa), onarpen maila txikiagoa eta traba handiagoak ditu. Nafarroa hegoaldean (eremu ez-euskalduna), berriz, euskara ez dago onartuta. Ipar Euskal Herrian, euskarak ez du aginpidea duten erakunde publikoen onarpenik: hizkuntza ofizial bakarra frantsesa da.\nEuskararen sustrairik zaharrenak (Erromatar Inperioaren aurretikoak) Akitania osoan eta Bizkaiko golkotik Andorraraino bitarteko Pirinioen bi aldeetan agertu dira, eta Erdi Aroan behintzat Errioxan eta Burgosko ipar-ekialdean ere hitz egin zela dokumentatuta dago. Gutxitze prozesu gogorra jasan du, etenik gabe lurraldeak galduz. Nafarroa Garaian, bereziki, prozesu hori oso nabarmena izan da azken mendeotan. XIX. mendearen bukaeran eta XX. mendearen hasieran, hainbat intelektual eta politikariren eraginez (Arturo Kanpion, Sabin Arana...) nolabait biziberritu zen, abertzaletasunari estuki loturik. Frankismoan jasarpen latza pairatu ondoren, XX. mendearen erdialdetik aurrera hasi da indartzen, idatzizko estandarizazioak lagunduta.\nro aB eh er ea oa\nZu b aia ro aG ar\n12. irudia. Euskal Herriaren kokapena\nIkerketaren kokapena eta ibilbidea 2011n egin zen azken datu-bilketa. 1989an egindako lehenengo hartatik seigarren edizioa dugu honako hau. Laburpen gisa, honako ezaugarri hauek nabarmenduko ditugu: 84\nHelburu orokorra: Euskal Herriko, eta bertako herrialdeetako, hizkuntza-erabileren datuak eskuratzea. Kalean euskararen eta beste hizkuntzen presentzia zenbatekoa den kuantifikatzea.\nLanda-lana udazkenean egin zen, irailean eta urrian. Udalerrien erdiguneetan sei orduko neurketak egin ziren, hiru neurraldietan. 4. taula. Euskal Herriko Hizkuntza-Erabileraren Kale-Neurketa, fitxa-teknikoa\nUNIBERTSOA: Euskal Herriko kaleetan entzun daitezkeen elkarrizketak. LAGINA: behaketa egin dugun bitartean, behatu ditugun 154.277 elkarrizketek eta horietan solaskide izan diren 363.616 herritarrek osatu dute lagina. AKATS-TARTEAREN KALKULUA (erabat ausazkoak diren laginketei egozgarria): Âą%0,4koa elkarrizketen lagin osoarentzat, %95,0ko konfiantza mailan, eta p=%13,3 izanik (behatutako elkarrizketen artean euskarazkoek osatu duten ehunekoa).\nEuskal Herri osoan 97 udalerri neurtu dira. Lagina osatzen duten udalerri horiek aukeratzerakoan hainbat irizpide izan dira kontuan: esate baterako, aurreko ediziotan neurtutako udalerriak izatea, eta herrialde bakoitzean zonalde soziolinguistiko guztiak ordeztuta egotea.\nIkerketaren ondorio nagusiak Euskal Herriko hizkuntza-erabileraren behaketak utzitako emaitza guztietatik zazpi ondorio nabarmenduko ditugu.\n1. ondorioa:\t2011n egin zen azken kale-neurketan euskararen erabilera % 13,3koa izan zen. Duela hamar urtetik hona euskararen kale-erabilera bere horretan dagoela esan daiteke, trabatuta. Euskal Herriko Kale-Neurketa egiten hasi zenetik, hogeita bi urteko epean, 2,5 puntu egin du gora euskararen erabilerak Euskal Herriko batez bestekoan. Hasierako edizio hartan, 1989an, % 10,8ko erabilera jaso zen. Azken hamar urteko epea hartuz gero, erabilera trabatu egin dela edo zertxobait behera egin duela esan behar da. 2001eko erabilera 2011koaren berdina izan zen: % 13,3. 13. irudia. Euskararen kale-erabilera Euskal Herrian. Euskaraz % Errore-tartea beherantz\nIturria: Soziolinguistika Klusterra, Euskal Herriko hizkuntza-erabileraren kale-neurketa, 1989-2011 86\n2. ondorioa:\tErabilera-datuak estatistikoki espero zitezkeenak baino hobeak dira. Euskaldunen zenbatekoa kontuan hartuta, erabilera datuak estatistikoki espero zitezkeenak baino hobeak dira. Oro har, euskaldunok hizkuntzarekiko fidelak gara, bestela, eta probabilitate estatistikoen arabera, are gutxiago erabiliko genuke euskara. Bigarren baieztapen honen oinarrian, J.L Alvarez Enparantzak –Txillardegik- garatutako erabilera isotropikoaren teoria dago (Alvarez, 2001).\nPB = euskararen erabilera maila mB = euskararekiko leialtasuna ex = elebidunen proportzioa w2 = bikoteen pisua w3 = hirukoteen pisua w4 = laukoteen pisua\nTxillardegik gune jakin batean dauden euskaldunen proportziotik abiatuta, euskararen erabilerari buruzko kalkulu bat egiten du. Zehazki, zera adierazten du eredu horrek: eremu jakin batean, bertan dauden euskaldun guztiak euskararekiko leial izanez gero (hots, euskalduna euskaldunarekin ahal duen guzti-guztietan euskaraz mintzatuz gero), eta herritarren harremanak guztiz ausazkoak izanez gero (egoera isotropikoa), zenbatekoa izango litzatekeen euskararen erabilera. Kopuru horri “espero daitekeen erabilera” (edo “erabilera isotropikoa”) esan izan zaio; hots, baldintza teoriko horiek betez gero, erabilera zenbatekoa izango litzatekeen. Eta honako formularen bidez kalkulatzen da:\nAplika diezaiogun formula hori Euskal Herriari7. 2\nPB = 1,0*(0,60·0,2692 + 0,22·0,2693 + 0,18·0,2694) = 0,049 = % 4,9 Kalkuluak eginda, hortaz, Euskal Herrian % 4,9koa da baldintza horietan “espero daitekeen erabilera”. Hortaz, Euskal Herriko biztanleen arteko zorizko harreman posibleetan, eta euskaldunek euskaldunekin beti euskaraz jardunez gero, % 4,9koa da espero daitekeen euskararen erabilera. Dena den, Euskal Herrian elebidunen proportzioari (hizkuntza-gaitasunari) dagokionez, errealitate biziki ezberdinak biltzen dira. Egokiagoa da eremua mugatu eta lurraldeen araberako azterketak egitea. Lurralde bakoitzean kalean behatutako erabilera errealaren eta espero daitekeenaren arteko alderaketak egin ditugu 14. irudian. 14. irudia. Hizkuntza-gaitasuna, erabilera erreala eta espero daitekeen erabilera. Hego Euskal Herriko lurraldeak. Euskaraz % n Hizkuntza-gaitasuna\nn Erabilera erreala\n13,3 5,1 Euskal Herria\n11,8 5,7 0,9 Nafarroa\n7\tEuskal Herriko elebidunen proportzioa (ex) Eusko Jaurlaritzak argitaratzen duen Inkesta Soziolinguistikotik atera dugu (ISL, 2011). Kontuan izan behar dugu, dena den, 16 urtetik gorako biztanleei dagokien datua dela. Beraz, elebidunen datu orokorra % 27 hori baino altuagoa da.\nKontuan hartu behar da honako hau erreferentzia teorikoa dela, eta jakin badakigu harreman-sareak ez direla ausazkoak izaten. Hots, edonork ez duela edonorekin harremanik izaten (harreman gehiago dugu gure ingurukoekin eta adin berekoekin). Zer esanik ez hiri handietan, hauetan gehienekin ez dugu inoiz harremanik izango. Era berean, badakigu euskaldunen leialtasuna ez dela % 100ekoa, eta euskara dakitenen arteko elkarrizketak ez direla beti euskaraz izaten.\n3. ondorioa:\tHizkuntza-aniztasuna gero eta presenteago dago gure kaleetan Bosturteko honetan euskara, gaztelania eta frantsesa83ez diren hizkuntzen erabilerak modu esanguratsuan egin du gora: % 2,6tik % 3,7ra. Azterketa hau azken bi neurketetan baino ez da egin; aurretik ez ziren beste hizkuntzen erabilpenak jasotzen.\n8\tGaztelania beste hizkuntzen multzoan sartu da Iparraldean, eta modu berean frantsesa Hegoaldean.\nHoriek guztiak horrela izanik, erabilera erreala â€œespero zitekeenaâ€? baino handiagoa izateak, zeharka, zera adierazi nahiko luke: bertako euskaldunak nahiko trinkoturik bizi direla, eta euren arteko harreman-sarea nahiko bizia eta aberatsa dela. Horrela, egunerokoan euskaldunek erdaldunekin erlazio gutxiago izaki, euskararen erabilera estatistikoki espero dena baino handiagoa da. Horrez gain, euskaldunen leialtasunaren nolabaiteko seinale ere bada datu hori.\n4. ondorioa:\tZonalde soziolinguistikoren arabera lau zonalde bereiz daitezke94\nZonalde bakoitzean ondorio nagusia honakoa izan da: 1. zonaldea: Euskal Herriko biztanle gehienak zonalde erdaldunenean bizi dira, hau da, ezagutza % 25 baino txikiagoa den eremuan. Biztanleria osoaren % 70 inguru bizi da bertan, eta azken neurketan erabilera % 3 ingurukoa da. 1993an ere erabilera maila bera jaso genuen. 2006an, ordea, erabilera % 4koa izan zen. 2. zonaldea: Euskaraz dakiten biztanleen portzentajea % 25 eta % 50 bitartekoa den zonaldean erabilera % 14-15 ingurukoa da. Ia lau puntuko igoera gertatu da hamazortzi urtean. 3. zonaldea: Ezagutza % 50 eta % 75eko tartean dagoen zonaldeetan, erabilera % 40 ingurukoa da. 1993tik hona igoera nabarmena gertatu da zonalde honetan, ia zortzi puntukoa, hain zuzen. 4.\tzonaldea: Azkenik, biztanle gehienek (% 75 eta % 100 artean) euskaraz dakiten zonaldeetan, entzundako hiztunen % 66 inguru euskaraz ari ziren. Hiru puntuko igoera izan du erabilerak 1993tik hona.\n9\tBi ohar hartu behar ditugu kontuan. Batetik, ezagutzaren araberako zonaldeen datuak 1993az geroztik ditugu; hamazortzi urteko bilakaera azter dezakegu, beraz. Bestetik, zoritxarrez, ezagutzari buruzko daturik ez dugu Ipar Euskal Herrian, eta Hego Euskal Herrira mugatu beharrean gaude.\n15. irudia. Erabileraren bilakaera zonalde linguistikoaren arabera.Euskaraz % %0-25\nIturria: Soziolinguistika Klusterra, Euskal Herriko hizkuntza-erabileraren kale-neurketa, 1989-2011\n5. ondorioa:\tZenbat eta gazteago, orduan eta gehiago erabiltzen da euskara Lau adin-talde bereizi dira: haurrak (2 eta 14 urte bitartekoak), gazteak (15 eta 24 urte bitartekoak), helduak (25 eta 64 urte bitartekoak), eta adinekoak (65 urtetik gorakoak).\nBi dira azpimarratu beharreko fenomeno nagusiak adin-taldeen azterketari gagozkiola. Gehien hitz egiten dutenetik gutxien hitz egiten dutenera ordenatzen baditugu adin-taldeak, haurrak daude lehen tokian (% 19,2), gero gazteak (% 13,4), helduak (% 11,8) eta, azkenik, adinekoak (% 9,7). Horren arabera, zenbat eta gazteago, orduan eta gehiago erabiltzen da euskara. Hurrenkera hori lurralde gehienetan betetzen bada ere, Bizkaian bada aldaketa bat: Bizkaiko adinekoek gehiago egiten dute euskaraz helduek baino. 16. irudia. Euskararen erabilera adin-taldeen arabera. Euskal Herria, 2011\nIturria: Soziolinguistika Klusterra, Euskal Herriko hizkuntza-erabileraren kale-neurketa, 2011 92\nLehenengo kale-neurketa egin zenean, 1989an, haurren artean jaso genuen erabilera-mailarik altuena, baina bigarrenez adinekoen erabilera genuen, ondoren helduena, eta azkenik gazteena. Hogeita bi urteko bilakaera aztertuz gero, oro har haurretan, gazteetan eta helduetan erabilerak gora egin du. Ez, ordea, adinekoetan. 17. irudia. Adin-taldeen araberako bilakaera. Euskal Herria, 1989-2011 Haurrak\n6. ondorioa:\tEmakumezkoek gehiago egiten dute euskaraz gizonezkoek baino adin-talde guztietan, adinekoetan ezik.\nEmakumezkoek gehiago egiten dute euskaraz gizonezkoek baino adin-talde guztietan, adinekoetan izan ezik. Portaera hori ia lurralde guztietan gertatzen da, Ipar Euskal Herrian eta Nafarroan izan ezik. 18. irudia. Sexua eta adin-taldeen araberako erabilera. Euskal Herria, 2011\nIturria: Soziolinguistika Klusterra, Euskal Herriko hizkuntza-erabileraren kale-neurketa, 2011\n7. ondorioa:\tHaurren presentzia eragin handiko aldagaia da euskararen kale-erabileran. Haurrak eta nagusiak105elkarrekin daudenean jasotzen dira erabilera-datu altuenak. Haurrak nagusien presentziarik gabe ari direla, edo nagusiak haurren presentziarik gabe, erabilera baxuagoa da nabarmenki. Salbuespena Gipuzkoa dugu, euskara gehien erabiltzen den lurraldea. 19. irudia. Euskararen erabilera haurren presentziaren arabera.Lurraldeak, 2011\n60,0 GIDA METODOLOGIKOA\nn Haurrak bakarrik\nn Nagusiak bakarrik\nHaurrak eta nagusiak nahasian\n10\tNagusitzat hartzen ditugu gazte, heldu eta adinekoak. 95\n4. HIZKUNTZA-ERABILERAREN BEHAKETAK LANTOKIETAN ETA IKASTETXEETAN\naleko neurketez aritu gara orain arte. Eta kalea leku irekia da, hau da, edonor topa dezakezu bertan. Atal honetan gune mugatuagoei erreparatuko diegu, izan ere, duela urte batzuetatik hona asko ugaritu baitira leku “itxietan” egiten diren erabileraren behaketak. 20. irudia. Neurketa motak, espazioaren arabera NEURKETA MOTAK GUNE HANDIAK KALE NEURKETAK\nGUNE MUGATUAK LANTOKIETAKO NEURKETAK\nGurean, lantokietakoak eta ikastetxeetakoak dira ohikoenak. Lantokietan hizkuntza normalkuntzan diharduten aholkularitza-zerbitzu batzuek111urteak daramatzate enpresetan ahozko erabilera neurtzen eta ebaluatzen. Urtero egiten dituzte neurketak hizkuntza sustatzea helburu duten interbentzioek zer-nolako eragina duten jakiteko. 11\tAski ezaguna da, kasu baterako, Elhuyar, AEK-Ahize, Emun eta Artez-en jarduna alor horretan. 99\nOro har, esan dezakegu deskribatu dugun metodologia erabilgarria dela gune itxietan ere. Hortaz, berezitasunak berezitasun, oinarri metodologikoei eutsi egiten diegu eremu itxietan ere. Berezitasun horiek direla eta, egokitzapen edo moldaketaren bat egin behar izaten da, tokian tokiko errealitatea hobeto jasotzeko. Atal honetan, berezitasun horiez ariko gara.\nHiztuna ezaguna Eremu itxien berezitasunetako bat da hiztunaren informazio gehiago dugula. Alegia, aurrez jakin daiteke, neurtzailea bertako partaide bada, esate baterako, hiztuna nongoa den edo zein den bere ezagutza maila hizkuntza konkretu batean. Aitzitik, kaleko behaketetan hiztuna ez dugu ezagutzen, eta aztergai diren aldagaien informazioa behaketa hutsez jaso behar dugu. Hizkuntza-erabilerarekin batera jasoko dugun hiztunaren informazioa, beraz, askotarikoagoa eta fidagarriagoa izango da gune mugatuetan.\nZailtasuna: diskrezioa lortzea Landa-lana egiterakoan gune itxi edo mugatu hauetan zailtasun nagusiena diskrezioa lortzea izaten da. Izan ere, batzuetan fisikoki leku txikiak izaten dira eta egunerokoan lagun talde bera topatzen dugu. Egunerokoan ohikoa ez den jarduera bat (datu-bilketa) inor konturatu gabe aurrera eramateko, neurri batzuk hartzea ezinbestekoa dugu. Neurri horietako bat izan daiteke datu-bilketarako tresna lekura egokitzea, eta, horretarako, adibidez, administrazio-bulego batean ordenagailuan jaso ditzakegu datuak, mugitu gabe, eserita, lanean edo idazten ari garelako itxura eginez. Edota, lantegietako kafe-makina gelak gune interesgarriak izan ohi dira neurketak egiteko, bertan langileen artean giro informala nagusitzen baita eta elkarrizketak ugariagoak izaten baitira. Gune hauetan telefono mugikorraz balia gaitezke datuak biltzeko. Landa-lanean diskrezioa lortzeko beste neurrietako bat neurtzailea bertakoa izatea da. Egunerokoan arrotza den pertsona bat datuak biltzen jartzea 100\nez da egokia, hiztuna konturatu egiten baita zerbait arraroa gertatzen dela. Beraz, oso garrantzitsua da neurtzailea lantegiko bertako langile bat izatea, edo ikastetxeen kasuan, neurtzailea bertako ikasle, irakasle edo ikastetxeko langileren bat izatea. Neurtzailea bertakoa izateak badu beste abantaila bat, hiztunaren informazioa aurrez jakin dezakegula. Eta, jakina, metodologiaren ezinbesteko baldintza hiztunari ez galdetzea denez, horrela ahozko erabileran eragin dezaketen faktoreen azterketa ere egin dezakegu, elkarrizketa-hizkuntzarekin batera bestelako informazioa ere jasota (hizkuntza-gaitasuna edo ikastetxeko hizkuntza-eredua, kasu baterako).\nHala bada, lantegi edo ikastetxe bakoitzaren neurketak behaketa-gune ezberdinak izan ditzake. Eman ditzagun adibide batzuk. Lantegietan berariaz neurtzeko gune interesgarriak izan daitezke, esate baterako, bulegoak, kafe-makina gelak, jangelak edo sarrera-irteerak. Ikastetxeetan egokiak dira jolastokiak, korridoreak, jangelak edo sarrera -irteerak. Neurketa-gune bakoitzak bere erabilera maila izango du, eta gune bakoitzean topatzen ditugun hiztunak eremu horretan dauden hiztun guztien adierazle badira, gune guztien baturak adieraziko du eremu horretako erabilera maila. 101\nLeku itxietan jasotzen diren datuek eremu horretako gune guztien adierazle izatea oso garrantzitsua da. Ahozko jardunari dagokionez, esanguratsuenak diren guneak aukeratzen dira. Hau da, guneak aukeratzerakoan ahozko komunikazioa gertatzen den gune naturalak zein diren izan behar dugu kontuan. Kasu batzuetan, gune batzuk formalagoak izango dira eta beste batzuk informalagoak.\nAldagaiak eta behaketarako fitxa-orria\nEremu itxietan erabiltzen den fitxa-orriaren eredua, oinarrian, kaleko behaketetan erabilitakoa da. Egokitzapen txiki batzuk egiten dira eremu zehatzetara doitzeko. Adibidez, lantokietako fitxa-orria hartuta, bertan, elkarrizketa-hizkuntzaz gain, aztertzen diren menpeko aldagaiak bi dira: hiztunaren adina eta enpresan duen kargua.\n21. irudia. Lantokietan hizkuntza-erabileraren neurketak egiteko datu-bilketarako fitxa eredua\nAurreko fitxan hiztunaren adina eta enpresan duen kargua jaso dugu. Adinari 40 urteko muga jarri diogu, hortik beherako hiztunak eta gorakoak bereiziz. Enpresan duen karguari dagokionez, zuzendariaren, kudeatzailearen, administrariaren edo teknikariaren lanpostuak bereizi ditugu. Jakina, adina zein enpresako kargua beste modu batera sailka edo izenda daitezke, eta datu-bilketarako fitxa-orria aztergai dugun enpresaren errealitatera edota ikertzailearen nahietara egokitu daiteke. Bestalde, aldagai horien ordez edota horiez gain, beste batzuk (ere) beha daitezke, esate baterako, hizkuntza-gaitasuna, sexua edo bizilekua. Berriro diogu, aztertu nahi dugun aldagaia aukeratzerakoan kontuan izan behar dugu neurtzaileak hiztunari ezer galdetu gabe jaso behar dituela datuak, beraz, neurtzaileak gai izan behar du aldagai horiei buruzkoak jakiteko hiztunari buruz; alegia, neurtzaileak jakin beharko du lankidea nongoa den, edota hizkuntza bat edo bestea hitz egiteko gai den.\nBehatu beharreko elkarrizketa kopurua (lagina) Ikusi dugu 2.1.4 atalean zein eredu matematikotan oinarritzen garen laginaren tamaina kalkulatzeko, helburutzat hartuta neurketan fidagarritasun eta errore maila egokiak erdiestea. Eredu horrek aukera ematen du laginaren tamaina kalkulatzeko bai eremu irekietan bai eremu itxietan. Hain zuzen ere, 5. taulan erakusten dugu zenbat elkarrizketa jaso beharko liratekeen lantegi batean % 95eko konfiantza eta Âą5eko errore mailetarako, langile kopuruaren eta euskaldun proportzioaren arabera.\n5. taula. Neurtu beharreko elkarrizketa kopurua lantegi batean\nBestetik, egoera guztiak ondo jasoko diren bermea izateko, komeni izaten da gune bakoitzean neurraldi bat baino gehiago egitea, ahal dela egun batzuk hartuz horretarako.\nAltuna, Olatz; Berrio-Otxoa, Kontxesi; Jausoro, Nekane; Martinez, Zesar. 2008 (argitaratu gabe). “Ikerketa soziolinguistikorako metodologiak eta teknikak”. In HIZNET, Hizkuntza Plangintza Ikastaroa. 2008-2009 ikasturtea. Asmoz fundazioa, Eusko Ikaskuntza. Alvarez Enparantza, J. L., Txillardegi, Isasi, X. 1994. Soziolinguistika matematikoa. Bilbo: Udako Euskal Unibertsitatea. Alvarez Enparantza, J. L., Txillardegi, 2001. Hacia una Socio-Lingüística Matemática. Donostia: Euskal Soziolinguistika Institutua Sortzen. Bourhis, Richard Y.; Sachdev, Itesh. 1984. “Vitality Perceptions and Language Attitudes: Some Canadian Data”. Journal of Language and Social Psychology, 3. lib., 2. zk.: 97-126. or. Eusko Jaurlaritza 2008. IV. Inkesta Soziolinguistikoa. Vitoria-Gasteiz. Gal, Susan; A. Woolard, Kathryn. 2001. Constructing Languages and Publics: Authority and Representation. In Languages and Publics: The Making of Authority. Manchester (Erresuma Batua) eta Northampton (Massachusetts): St. Jerome Publishing. 1. -12. or. H. Hill, Jane. 2008. The Everyday Language of White Racism. Malden (Massachusetts): Wiley-Blackwell.\nJuaristi, Patxi. 2003. Gizarte ikerketarako teknikak. Bilbo: UPV-EHU Martínez de Luna, Iñaki; Isasi, Xabier; Altuna, Olatz. 2006. Use of the Basque Language, Key to Language Nomalization. In The Case of Basque: Past, Present and Future. Azurmendi, M. J.; Martínez de Luna, Iñaki. Andoain: Soziolinguistika Klusterra. 67. -88. or. Martínez de Luna, Iñaki; Isasi, Xabier; Altuna, Olatz. 2006. Use of the Basque Language, Key to Language Nomalization. In The Case of Basque: Past, Present and Future. Azurmendi, M. J.; Martínez de Luna, Rodrigue, Landry; Bourhis, Richard Y. 1997. “Linguistic Landscape and Ethnolingusitic Vitality: An Empirical Study”. Journal of Language and Social Psychology, 16. lib., 1. zk.: 23.-49. or. SIADECO. 1979. Conflicto Linguístico en Euskadi. Bilbo: Euskaltzaindia. Soziolinguistika Klusterra 1991. Euskararen Erabilpenaren neurketa BAT Soziolinguistika aldizkaria, 3-4. Andoain. Soziolinguistika Klusterra 2002. Euskararen Kale Erabilpena Euskal Herrian BAT Soziolinguistika aldizkaria, 28. Andoain. Soziolinguistika Klusterra 2007. Kale Neurketaren V. Neurketa, 2006. Emaitzak, azterketak, gogoetak. BAT Soziolinguistika aldizkaria, 64. Andoain. Urla, Jacqueline. 1989. Reinventing Basque Society: Cultural Difference and the Quest for Modernity, 1918-1936. In Essays in Basque Social Anthropology and History. Douglass, William A. Basque Studies Program Occasional Papers Series, 4. zk. Reno: University of Nevada Press. 149.-176. or. Urla, Jacqueline. 1993. “Cultural Politics in an Age of Statistics: Numbers, Nations and the Making of Basque Identity”. American Ethnologist, 20. lib., 4. zk.: 818.-843. or. Urla, Jacqueline. 2012. Reclaiming Basque: Language, Nation and Cultural Activism. Reno (Nevada): University of Nevada Press. Woolard, Kathryn Ann. 1989. Doubletalk: Bilingualism and the Politics of Ethnicity in Catalonia. Stanford: Standford University Press.\nWoolard, Kathryn Ann. 2008. “Language and Identity Choice in Catalonia: the Interplay of Contrasting Ideologies of Linguistic Authority”. In Lengua, nación e identidad. La regulación del plurilingüismo en España y América Latina, 303.-324. or. Madril-Frankfurt am Main: Iberoamericana-Vervuert Verlag. Yurramendi, Y. eta Altuna, O. (2009) Zuzeneko behaketaz hizkuntza -erabilera neurtzeko metodologiaren eredu matematikoa. Laginketa eta estimazioa. Soziolinguistika Klusterra. http://www. soziolinguistika.org/files/TXOSTENA.pdf Zarraga, Arkaitz; Coyos, Jean-Baptiste; Hernandez, Jone M.; Joly, Lionel; Larrea, Imanol; Martinez, Loren V.; Uranga, Belen; Bilbao, Paul. 2010. Soziolinguistika Eskuliburua. Eusko Jaurlaritza. Soziolinguistika Klusterra