На гомельскага блогера, які збіў дзяўчыну ў жывым эфіры, завялі ў Маскве крымінальную справу\n23.10.2020 / 10:26\nУ дачыненні да блогера Андрэя Бурыма (Mellstroy) заведзена крымінальная справа па факце збіцця дзяўчыны падчас прамога эфіру на ютуб-канале, паведамляе агенцтва «Масква» са спасылкай на крыніцу ў праваахоўных органах.\nАндрэй Бурым паходзіць з Гомеля, але жыве ў Маскве.\nСправа расследуецца па артыкуле 116 КК («Пабоі»), якая прадугледжвае прымусовыя работы або пазбаўленне волі на тэрмін да двух гадоў. Падазраваны знаходзіцца пад падпіскай аб нявыездзе.\nПадчас стрыму ў Андрэя Бурыма завязаўся канфлікт з блогеркай і мадэллю Аленай Яфрэмавай. Дзяўчына прапанавала хлопцу распрануцца, як ён прапануе гэта іншым. Тады Бурым схапіў дзяўчыну за шыю і некалькі разоў ударыў тварам аб стол.\nПа словах Алены, Mellstroy разбіў ёй вусны і зламаў брэкеты. Яфрэмава падала на блогера заяву ў паліцыю.


Крызіс: спыняюцца кансэрвавыя заводы\n10 лістапад 2009, 19:56\nСёлета на Пастаўшчыне лішкі яблыкаў не было куды здаць — кансэрвавы завод у Паставах збанкрутаваў.\nНа Магілёўшчыне збанкрутаваў Слаўгарадзкі агароднінасушыльны завод. Маёмасьць гэтага прадпрыемства зараз выстаўлена на продаж. Атрыманыя сродкі пойдуць на выплату заробкаў былым працаўнікам, а таксама даўгоў крэдыторам. Зь вялікімі праблемамі сутыкаюцца перапрацоўчыя прадпрыемствы і ў іншых рэгіёнах Беларусі.\nСлаўгарадзкі агароднінасушыльны завод стаў ахвярай 100-працэнтнай залежнасьці ад расейскага рынку\nДрэнны ўраджай бульбы ў Беларусі і затаваранасьць расейскага рынку імпартнай сушанай бульбай з Кітаю спынілі працу перапрацоўчага прадпрыемства ў Слаўгарадзе.\nНа сёньня агульная сума даўгоў прадпрыемства перавышае 750 мільёнаў рублёў. Гэта ў асноўным крэдыторскія пазыкі.\n“Яшчэ летам сёлета нас прызналі банкрутамі. Пабудавалі тут побач невялікі завод “Слаўгарадзкага харчавіка”, ён сушыць тое самае, што й мы — бульбу, моркву, — і нашы працаўнікі ўсе туды пайшлі. Тут наверсе пакуль засталіся бухгальтары. Засталося ўсяго дзесяць чалавек”, — паведаміла прадстаўніца адміністрацыі прадпрыемства.\nЦікаўлюся: ці ўдасца хоць нешта прадаць з заводзкай маёмасьці?\n“Мяркую, што хоць нешта — ня ўсё канечне, але нешта — прадаць удасца. Крэдыты ж пагашаць трэба. Мы шмат вінаватыя людзям, таму будзем пагашаць гэта ўсё”.\nЗаводзкае абсталяваньне зношанае. Будынкі патрабуюць капітальнага рамонту, некаторыя зь іх у аварыйным стане. Няма прамысловай каналізацыі. Акрамя таго, завод страціў рынкі збыту. Асноўным быў расейскі. Прадукцыя прадпрыемства ня здолела выстаяць у канкурэнцыі з кітайскімі аналягамі. У такіх умовах працяглы час працавалі сям дзесяткаў чалавек. Ратаваць прадпрыемства ўлада не зьбіраецца, кажа — гэта немэтазгодна.\nІ “Слаўгарадзкі харчавік” ня мае цяпер прыбытку\nПрадпрыемства “Слаўгарадзкі харчавік”, куды сышлі працаўнікі збанкрутаванага заводу, чатыры месяцы таму згадваў як прыклад марнаваньня крэдытаў старшыня магілёўскага аблвыканкаму Пётр Руднік:\n“Усталявалі абсталяваньне, якое не адпавядае крытэрам у кантракце. У выніку гэтага абсталяваньне дагэтуль не працуе. Завод стаіць. Крэдыты выплачваць трэба. Туды ўжо ўклалі дзясяткі мільярдаў, і да таго яшчэ трэба ўкладаць”.\nМінула чатыры месяцы. “Харчавік” працуе, аднак прыбыткаў не нажывае. Сярэднемесячны заробак працаўнікоў — трыста тысяч рублёў. Гаворыць супрацоўніца прадпрыемства:\n“Кітай дае меншую цану, чым у нас. Зьбівае кошты. У нас Расея ня хоча нічога браць цяпер. У нас жа бярэ прадукцыю толькі Ліда. Не карыстаемся мы вялікім попытам. Да Новага году й Міністэрства абароны, і турмы закупляюцца сыравінай, а пасьля Новага году купляюць у нас сушаніну”.\n“Слаўгарадзкі харчавік” — асноўнае прадпрыемства Слаўгарадчыны. Дзеля таго, каб прадпрыемства працавала, у раёне павялічылі плошчы высеву морквы, буракоў ды бульбы. Раён, між тым, трапляе ў зону радыяцыйнага забруджаньня ад Чарнобылю.\nБанкрутамі прызнаныя кансэрвавыя заводы ў Лёзьне і Паставах\nНа Віцебшчыне з-за недахопу сродкаў прыпынена мадэрнізацыя вытворчасьці Глыбоцкага кансэрвавага заводу. Яшчэ два перапрацоўчыя прадпрыемствы ў Лёзьне і Паставах збанкрутавалі.\nНа кансэрвавым заводзе ў Паставах рабілі яблычнае віно, а таксама кансэрвы з гародніны. На думку мясцовага актывіста Ўладзімера Бароўкі, якому некалі прапаноўвалі ўзначаліць прадпрыемства, гэты завод загубіла няправільнае разьмеркаваньне сродкаў: замест пераабсталяваньня вытворчасьці адміністрацыя Паставаў укладала грошы пераважна ў добраўпарадкаваньне райцэнтру:\n“Занадта шмат грошай ішло на добраўпарадкаваньне, а трэба было выдаткоўваць і на пераабсталяваньне. Або прасіць, каб на гэта далі грошы, і чыпсы, да прыкладу, пачаць вырабляць, сокі, або віно тое самае. Быў бы завод добры, моцны… Толькі ніхто гэтым не займаўся. І што цяпер? У сельскагаспадарчым раёне людзям няма куды нават здаць лішкі яблыкаў ці той жа гародніны”.\nЗь перабоямі працуе цяпер кансэрвавы завод у райцэнтры Глыбокае. Кансэрвуюць ды замарожваюць зялёны гарошак і кукурузу, а таксама гатуюць паўфабрыкаты першых страваў і сокі. Прыбыткі прадпрыемства, кажуць супрацоўнікі, ня дужа вялікія, і трымаецца яно перадусім за кошт дзяржаўнай падтрымкі.\nДарэчы, з-за недахопу сродкаў кансэрвавы завод у Глыбокім змушаны перапыніць мадэрнізацыю, якая ацэнена ў больш як 4 мільярды рублёў. Прадпрыемства ўжо зараз ня мае магчымасьці разьлічвацца па працэнтах за раней узятыя крэдыты.\nУ Наваградку развальваецца будынак кансэрвавага заводу\nПрастоі і банкруцтвы кансэрвавых заводаў выклікаюць праблемы ў сельскай гаспадарцы. Да прыкладу, многія фэрмэры на Гарадзеншчыне заяўляюць, што вырасьцілі сёлета неблагія ўраджаі капусты, морквы, буракоў, іншай гародніны, але збыту гэтай прадукцыі няма.\nУ фэрмэрскай гаспадарцы Лідзкага раёну спадарыня распавядае, што амаль 10 гадоў вырошчвалі і капусту, і буракі, і моркву. Ураджай атрымлівалі добры, але кожны год — праблемы са збытам.\n“Няма дзе падзець гэты ўраджай. Ну вось адзін год была такая маркоўка — проста золата. І што? Я яе сьвіньням скарміла, бо не маглі нікуды здаць. Цяпер сын паглядзеў і сказаў, што болей ня будзем столькі морквы, буракоў і капусты садзіць. У нас жа няма дзе гэтага захоўваць”.\nФэрмэры ня могуць прадаць вырашчаную сёлета гародніну\nУ Наваградзкім раёне спадар Алег, які займаецца фэрмэрствам многія гады, таксама цьвердзіць пра падобную бяду. Кажа, што бульбу сёлета вазілі на кірмашы ў Менск, але астатняй гародніны пакуль ня збылі.\n“Моркву наагул не рэалізавалі, бо не было куды. У нас склады паробленыя, яна там ляжыць, чакаем, што, можа, дзе прададзім пасьля Новага году”.\nСпадар Алег распавядае, што збываць прадукцыю арганізавана няма куды. Ён з жалем нагадвае, што ў Наваградку ўсё ж спрабавалі будаваць перапрацоўчае прадпрыемства для гародніны:\n“Хацелі зрабіць, дый пачалі яшчэ пры саветах, нават абсталяваньне ўжо завозілі. А тут раптам — ляп, і ўсё. Будынак стаіць, але яго цяпер разьбіраюць па частачках — а такі шыкоўны будынак… На два ці нават на тры раёны хапіла б перапрацоўваць гародніну”.\nУ канцэрне “Белдзяржхарчпрам” інфармуюць, што вытворчыя магутнасьці кансэрвавых заводаў, якія ёсьць цяпер, дазваляюць гатаваць 734,4 мільёна ўмоўных слоікаў кансэрваў з гародніны. А попыт у Беларусі — толькі на 400 мільёнаў умоўных слоікаў. З-за таго, што ад беларускай прадукцыі адмаўляецца Расея, заводы мусяць скарачаць ці ўвогуле спыняць сваю вытворчасьць.


Оркестр баянов и аккордеонов Миорской ДШИ на втором месте » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nАркестр баянаў і акардэонаў Міёрскай ДШМ на другім месцы\nУзорны аркестр баянаў і акардэонаў Міёрскай дзіцячай школы мастацтваў у чарговы раз сказаў сваё гучнае "Я", заняў другое месца ў абласным конкурсе. Спаборніцтва праходзіла ў Дуброўне і ўвайшло ў праграму міжнароднага фестывалю песні і музыкі "Дняпроўскія галасы".\nКіраўнік калектыву Ігар ЛАВЕЦ адзначае, што падобныя конкурсы праходзяць усяго раз у чатыры гады. Міярчане рэгулярна прымаюць удзел і стабільна трымаюцца ў лаўрэатах. Пацверджаннем шматлікія дыпломы і падарункі, якія, як самая пачэсная памяць, упрыгожваюць класны кабінет выкладчыка.\nУ Дуброўне на фестываль песні і музыкі ў складзе калектыву пабывалі 45 чалавек. І пераважная з іх колькасць—вучні, якія займаюцца бадай што на ўсіх музычных аддзяленнях. Ад удзельнікаў вялікая ўдзячнасць дырэктару ДШМ Баляславу Чарняўскаму, які паклапаціўся пра транспарт і іншыя арганізацыйныя моманты.\nУпершыню аркестр прадставіў сябе ў 90-х гадах у Паставах. Несумненна, па словах музыкантаў, конкурсы тым карысныя, што не даюць стаяць на месцы, падштурхоўваюць да развіцця. Калекцыю ўзнагарод на гэты раз папоўніў пераможны Кубак і дыпломы. У якасці маральнага задавальнення—прыемныя словы ад беларускага кампазітара, старшыні журы Леаніда Маліноўскага.\nУбачыць і пачуць прамяністую праграму аркестра вы, паважаныя чытачы, зможаце 31 мая на выпускным вечары дзіцячай школы мастацтваў. У прынцыпе, узорны аркестр баянаў і акардэонаў на мерапрыемстве выступае традыцыйна, але на гэты раз праграма раскрыецца шырэй.\n» Баянный оркестр из Миор выступил на фестивале в Дубровно\n» Школа искусств развивает таланты\n» Через искусство постигают гармонию мира воспитанники Миорской детской школы искусств\n» Выпускники простились с Миорской школой искусств


Пастырскае спатканне Магілёўскага і Бабруйскага дэканатаў адбылося ў парафіі Ўнебаўзяцця НПМ і св. Станіслава ў Магілёве.\n23 лютага адбылося спатканне духавенства і кансэкраваных асоб Магілёўскага рэгіёна архідыяцэзіі, якое ўзначаліў Апостальскі адміністратар Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Казімір Велікаселец.\nСпатканне распачалося малітвай на працягу дня Літургіі Гадзінаў. Пасля з духоўным разважаннем да ўдзельнікаў спаткання звярнуўся кс.Юзаф Сярпейка, душпастыр Бялыніцкай парафіі, у якім прысвяціў пытанню асабістай падрыхтоўкі духавенства і кансэкраваных асобаў да святаў Уваскрасення Пана. Як падкрэсліў святар, «клапоцячыся пра даручаных нашай пастырскай апецы людзей, мы можам несвядома забыць пра збаўленне ўласнай душы».\nПапа Францішак, як дадаў кс. Сярпейка, у сваім Апостальскім лісце Patris corde, прысвечаным асобе святога Юзафа, называе апекуна Езуса пяшчотным бацькам. «Езус бачыў у Юзафе пяшчоту Бога. Пантыфік паказвае, што пяшчота як форма любові дазваляе і дапамагае нам застацца ў лучнасці з Богам нават у хвіліны неспакою і сумневаў», — сцвердзіў святар.\n«Папа, заахвочваючы нас браць прыклад са святога Юзафа, адкрывае яшчэ адзін аспект: пяшчота дазваляе ўбачыць сваю слабасць і дакрануцца да яе.\nНаша крытыка адносна іншых вельмі часта выяўляе ўласную няздольнасць прыняць сваю слабасць, сваю крохкасць. Толькі пяшчота абароніць нас ад справы абвінаваўцы», — адзначыў кс. Сярпейка, спасылаючысчя на словы з Кнігі Апакаліпсісу (пар. Ап 12, 10).\n«Таму так важна сустрэцца з Божай міласэрнасцю, асабліва ў сакрамэнце пакаяння, і спазнаць праўду ды пяшчоту, — дадаў святар. — Парадаксальна, але нават злы дух можа сказаць нам праўду, аднак робіць ён гэта для таго, каб нас асудзіць».\nПасля адбылося выстаўленне Найсвяцейшага Сакрамэнту. Цэлебрацыю святой Імшы ў межах сустрэчы ўзначаліў біскуп Казімір Велікаселец.\nУ сваім слове Біскуп Велікаселец звярнуў увагу прысутных таксама на значэнне малітвы найперш за сябе, а ўжо потым за даручаную паству, бо злы дух спакушае кожнага. Іерарх заклікаў не занядбоўваць ружанцовую малітву, бо Марыя, «зачатая без граху і поўная ласкі, заўсёды абароніць ад спакусаў сатаны».\nПасля святой Імшы кс. Андрэй Кеўліч з Горак у рамках цыклу спаткання звярнуўся з разважаннем, прысвечаным перажыванню Літургіі Слова падчас Літургіі.\nПасля Апостальскі адміністратар абмеркаваў бягучыя душпастырскія справы ў Магілёўскім рэгіёне і адказаў на пытанні святароў.\nБіскуп Аляксандр Яшэўскі ў сваю чаргу заклікаў святароў да салідарнасці, «каб будаваць Касцёл у еднасці з біскупам», а таксама павіншаваў біскупа Казіміра з надыходзячымі імянінамі.\nДругие материалы в этой категории: « Пастырскі візіт у Магілёўскі рэгіён Біскупа Казіміра Велікасельца\tЗапрашаем на святую Імшу ў надзвычай форме ў Магілёве 14.03.2021. »


На аграсядзібе пад Маладзечнам з’явіўся сабака-канявод ФОТЫ\n07.08.2019 / 20:01\nШчанюка на аграсядзібу падкінулі каля месяца таму, яму нават мянушку пакуль што не прыдумалі. Але сабака настолькі ўдзячны людзям за тое, што яму далі прытулак, што ўсімі сіламі намагаецца паказаць, што ён не дармаед. І добраахвотна працуе каняводам.\nАнастастасія Чарняўская-Макеенка, гаспадыня аграсядзібы, расказала «Нашай Ніве», што на сядзібе ў іх зараз 30 коней. І за кожным патрэбен кожны дзень нагляд.\n«Іх трэба адвесці папаіць, мы займаемся пракатам, вучым верхавой яздзе, таму і на трэніроўку, бывае, трэба каня адвесці. Так што дапамога калматага канявода вельмі дарэчы. Сабака коней не баіцца і сам бярэцца за лейцы, вядзе жывёлу, куды трэба. Мы самі здзіўляемся, наколькі сабачка разумны», — расказвае гаспадыня сядзібы.\n«Пад капыты ніколі не лезе, выконвае тэхніку бяспекі. Калі конь ляжыць, можа на яго ўскочыць. З разбегу пакуль не атрымоўваецца — высока. Але чаму яму так коні падабаюцца, мы самі не ведаем. Коні ў нас спакойныя, ставяцца да сабакі з разуменнем».\nАнастасія расказвае, што падкінутыя жывёлы — гэта цэлая бяда сядзібы.\n«Нам і ў скрынях шчанюкоў і кацянят падкідаюць, у мяхах. Бывае, раніцай прачынаемся, а на ганку ўжо стаяць галодныя роты. Падкормліваем, стараемся знайсці гаспадара. Калі ніхто не бярэ, пакідаем у сябе. А што рабіць? Так і з гэтым сабачкам. Дарэчы, гэта дзяўчынка. Сёння ўжо імя прыдумвалі, пакінем сабе. Дзеці яе палюбілі. Ды і не толькі дзеці. Ад гэтага сабачкі ў захапленні і коні, і козы, і асёл, і нават вярблюд», — смяецца Анастасія.\nНаталля Тур, фота Анастасіі Чарняўскай-Макеенка


Лінія Мажыно (па-француску: la Ligne Maginot) — сыстэма францускіх умацаваньняў, на мяжы зь Нямеччынаю ад Бэльфора да Лянгіёну. Была пабудавана ў 1929—1934 гадах (затым удасканальвалася аж да 1940 году). Даўжыня каля 400 км. Названа ў гонар вайсковага міністра Андрэ Мажыно.\nКаб абараніць Эльзас і Лятарынгію (гэтыя правінцыі былі вернутыя Францыі ў 1919) і іх прамысловы патэнцыял.\nбранявы купал тыпу ГФМ у маскіроўцы на адным з блёкаў умацаванае групы «Хакенбэрг» Лініі Мажыно\nФранцузы меркавалі, што немцы будуць дзейнічаць гэтак жа, як і ў 1914 году — паспрабуюць вырабіць абыход францускіх войскаў праз Бэльгію з паўночнага ўсходу. Таму іх плян абароны меркаваў адлюстраваньне нямецкага нападу на рацэ Дзіль і пасіўную абарону на ўмацаванай лініі Мажыно.\nНа будаўніцтва лініі Мажыно было выдаткавана каля 3 млрд франкаў (1 млрд даляраў у коштах тых гадоў). Агульная колькасьць войскаў на лініі дасягала 300 тыс. чалавек. У падземных шматузроўневых фартах былі абсталяваны жылыя памяшканьні для асабовага складу, электрастанцыі, магутныя вентыляцыйныя ўсталёўкі, вузкакалейныя чыгункі, тэлефонныя станцыі, шпіталі, пакоі адпачынку, недасягальныя для снарадаў і бомбаў. У верхніх наземных паверхах разьмяшчаліся забясьпечаныя ліфтамі гарматныя казэматы. Яны ўяўлялі сабою ўкапаныя ў зямлю бетонныя «скрынкі» з таўшчынёю мураў і столі 3,5—4 мэтру. Наверх выступала бранявежа-


Музей у Навагрудку распачынае праект «Адам Міцкевіч і тэатр»\nМузей у Навагрудку распачынае праект «Адам Міцкевіч і тэатр», прымеркаваны да сёлетніх юбілеяў: 75-годдзя з часу адкрыцця нашага музея і 215-годдзя з дня нараджэння Адама Міцкевіча, паведамляе Museum.by.\n7 лютага 2013 г. адбыўся лялечны спектакль «Свіцязь – гісторыя затопленага горада» па матывах балады Адама Міцкевіча «Свіцязь». Аўтары і выканаўцы – ААТ «Хатні тэатр «Марья-Искусница» (Гродна).\nВідэасюжэт будзе апублікаваны праз тыдзень, пасля тэлеэфіру на «Нова-ТВ».\nНа гэты год наш музей запланаваў чатыры выступленні беларускіх тэатральных калектываў у музеі.


Міжнародны конкурс збярэ ў Мінску лепшых маладых піяністаў з сямі краін\n01 снежня 2021, 12:24\n1 снежня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Міжнародны конкурс піяністаў "Мінск-2021" пачынаецца сёння і пройдзе па 10 снежня. Ужо шосты раз у сталіцы збяруцца лепшыя маладыя выканаўцы з Беларусі, Расіі, Арменіі, Казахстана, Кітая, Узбекістана, Украіны. Аб гэтым карэспандэнту БЕЛТА паведамілі ў Міністэрстве культуры.\n"У конкурсе піяністаў прымаюць удзел сольныя выканаўцы на фартэпіяна ва ўзросце ад 16 да 30 гадоў. Чакаюцца праслухванні, якія складаюцца з трох тураў. Першы тур пройдзе з 2 па 4 снежня, а другі 5-6 снежня ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі. Трэці (фінальны) адбудзецца 9 снежня ў Беларускай дзяржаўнай філармоніі", - расказалі ў ведамстве.\nТаксама адзначаецца, што ўсе творы ўдзельнікамі будуць выконвацца на памяць. У склад журы конкурсу ўвайшлі педагогі, майстры музычнага мастацтва Беларусі і краін замежжа.\nСёння, 1 снежня, адкрые конкурсную праграму канцэрт у Вялікай зале Беларускай дзяржаўнай філармоніі пры ўдзеле Дзяржаўнага акадэмічнага сімфанічнага аркестра. Дырыжор вечара - народны артыст Беларусі Аляксандр Анісімаў, саліст - народны артыст Беларусі Ігар Алоўнікаў. Пачатак у 19.00.\nВынікі конкурсу будуць падведзены 10 снежня ў Вялікай зале Белдзяржфілармоніі. Праграма прадугледжвае не толькі ўзнагароджанне лаўрэатаў, але і канцэрт з іх удзелам. Пачатак у 19.00.\nАрганізатарамі "Мінск-2021" выступае Мінкультуры, Белдзяржфілармонія, БДАМ, а таксама ГА "Беларускі саюз музычных дзеячаў". Конкурс праходзіць пры падтрымцы Мінгарвыканкама.-0-


Прэзыдэнт Грузіі: З Расеяй трэба размаўляць канкрэтна\n03 кастрычнік 2016, 22:17\nПрэзыдэнт Грузіі Гіоргі Маргвэлашвілі даў інтэрвію Радыё Свабода, у якім пракамэнтаваў вынікі сустрэчы з Папам Рымскім Францішкам, грузінска-расейскія дачыненьні, пэрспэктывы далучэньня Грузіі да НАТО, а таксама пазыцыі Захаду стасоўна палітыкі Крамля.\n— ...У часе брыфінгу з Папам Рымскім вы згадалі важнасьць удзелу Захаду ва ўрэгуляваньні каўкаскіх канфліктаў. Але мы бачым на прыкладзе Ўкраіны (Крыму і Данбасу), што Захад дзейнічае вельмі асьцярожна, каб не даводзіць канфлікт з Масквою да новай халоднай вайны. Прычым, калі ў сувязі з падзеямі на Данбасе і ў Крыме супраць Расеі былі ўведзеныя санкцыі, дык пасьля «пяцідзённай вайны» 2008 году супраць Масквы ніякіх санкцыяў ня ўводзілася. Чаму так адбылося, на ваш погляд?\n— Думаю, у 2008 годзе яшчэ не было ўсьведамленьня сутнасьці той палітыкі, якую Расея праводзіць на міжнароднай арэне. Тады былі спробы неяк «тлумачыць» абсурдныя дзеяньні Масквы з уводам войскаў у Грузію.\nМы ўсе заплацілі за тое, што не было і няма вельмі прынцыповага і цьвёрдага адказу на расейскую палітыку. Бо рэч у тым, што Расея ясна і выразна дэкляравала: тое, што на расейскім слэнгу называецца «блізкім замежжам», зьяўляецца «зонай прывілеяваных інтарэсаў РФ». Мяркуючы па ўсім, маецца на ўвазе, што на гэтыя дзяржавы, на гэтыя «тэрыторыі» як бы міжнароднае права зусім не распаўсюджваецца. А калі і распаўсюджваецца, то толькі ў нейкім дзіўным, скажоным фармаце, у якім фармальна дзейнічаюць міжнародныя правілы, але апошняе слова застаецца за Расеяй і за расейскай зброяй.\nТакі падыход багаты праблемамі ня толькі ва ўзаемадачыненьнях Расеі зь яе суседзямі. Калі «разьвіць» падобную «лёгіку» ў глябальным маштабе, дык атрымаем дэстабілізацыю ня толькі на мяжы з Расеяй, але ў кожным рэгіёне сьвету, дзе існуюць моцныя дзяржавы зь ядзерным патэнцыялам і тэарэтычнай магчымасьцю ставіцца да слабых суседзяў гэтак жа, як да сваіх суседзяў ставіцца Расея.\nЗахад, на жаль, не асэнсаваў усю абсурднасьць і трагічнасьць таго, што адбылося ў 2008 годзе. У выніку ўжо ў 2014 годзе мы атрымалі «ўкраінскі фронт». А Расея, маючы «досьвед 2008 году», была нашмат больш арганізаванай, больш імклівай, паколькі расейскае кіраўніцтва лічыла прымальным агрэсіўны стыль дзеяньняў. Я лічу, прынцыповасьць Захаду сёньня павінна грунтавацца менавіта на гэтым сумным досьведзе. Калі я кантактую з калегамі на Захадзе, заўсёды ім кажу: «Галоўнае — быць з расейцамі вельмі сумленнымі і сумленна сказаць ім: для нас гэта непрымальна!» А таксама пацьвердзіць, што Захад разглядае Грузію, Украіну ды іншых суседзяў Расеі ў якасьці суб’ектаў міжнароднага права, якія валодаюць сувэрэнітэтам. Гэта і ёсьць «сярмяжная праўда» міжнародных дачыненьняў. Гэта значыць, што з Расеяй трэба размаўляць вельмі канкрэтна. Думаю, менавіта з дапамогай такога стаўленьня наступіць мірная будучыня і для самой Расеі, і для Грузіі, і для іншых дзяржаваў.


Пра тапонімы-«мігранты» - Доклады на пленарном заседании 7\nЗмітровіч А.В., студэнт 1-га курса гуманітарнага факультэта\nНавуковы кіраўнік Бандарэнка Т. П., кандыдат філалагічных навук, дацэнт кафедры сацыяльна-гуманістычных дысцыплін\nКалі ўважліва ўчытацца ў карту нашай краіны ці свету, то можна ўбачыць чужыя, не тыповыя для пэўнага рэгіёна тапанімічныя назвы. Напрыклад, на карце цюркскамоўнага Казахстана сустракаюцца назвы, характэрныя толькі для беларускай тапанімічнай сістэмы. Такія анамастычныя «анамаліі» тлумачацца наступным: незвычайныя назвы паселішчаў узнікалі таму, што ў сярэдзіне 60-х гадоў ХХ стагоддзя беларусы, як і іншыя народы, цэлымі вёскамі выязджалі на цаліну. Яны сяліліся на новах землях, а думкі пра лясную, з блакітнымі азёрамі і паўнаводнымі рэкамі Беларусь не пакідалі іх. І на прасторах паўночнага Казахстана, Алтайскага краю, поўдня Сібіры з’яўляліся паселішчы з роднымі для беларусаў назвамі – Бабруйкі, Мозырскае, Гомель.\nУ пасляваенныя гады на карце Крыма, адкуль у час Вялікай Айчынай вайны была прымусова дэпартавана большая частка карэннага насельніцтва, узніклі паселішчы Жураўлёука, Серабранка, Аляксандраўка, Луганскае, Арлошскае, Данское, Бярозаўка, Дабрушына; у былой Усходняй Прусіі – паселішчы з назвамі Зеленагорск, Палеск, Нёман, Чарняхоўск, Несцераў, Гусеў, Мамонава, Гвардзейск, Красназнаменск, Баграціёнаўск, Балтыйск, Азёрск, Красналессе.\n«Міграцыя» тапонімаў як сацыяльна-лінгвістычная з’ява характэрна для тапанімічных сістэм іншых народаў і іх моў. Асабліва часта за межамі метраполіі сустракаюцца англійскія, іспанскія, партугальскія, французскія, нямецкія, рускія тапонімы. Напрыклад, падлічана, што назва сталіцы Англіі Лондан у Канадзе і ЗША ў шматлікіх варыянтах ці без змен паўтараецца каля ста разоў, называючы вялікія і малыя паселішчы Новага Свету. У ЗША ёсць тапонімы, якія дубліруюць назвы амаль ўсіх еўрапейскіх сталіц: Берліна, Парыжа, Варшавы, Лісабона, Прагі, Рыма, Стакгольма, Масквы, Кіева і г.д.\nСамым старажытным зафіксаваным усходнеславянскім тапонімам-«мігрантам» даследчыкі лічаць Ноўгарад. Археолагі выявілі, што мясціна, на якой некалі размяшчаўся старажытны горад, часта затаплялася ў выніку разліву ракі Волхаў. Пасля адной з самых спусташальных паводак людзі не вытрымалі і перасяліліся з нізіннага берага на супрацьлеглы высокі і адбудавалі яшчэ адзін новы горад. Старое месца, дзе быў першы Ноўгарад, і цяпер называецца Гарадзішчам. Так многія ўсходнія славяне называюць тыя мясціны, дзе некалі былі гарады.\nЗ ліку тапонімаў-«мігрантаў» на карце Беларусі выдзяляюць не крымскія, а прыазоўскія айконімы Ялта, Марыупаль, Булганак, Камара, Корань, Крамянчуг, Дартоба, Ласпі, Мангуш, Сартана, Стары Крым, Урзуф, Чардаклы, Чарманлык і інш., якія з’явіліся амаль паўсюдна на ўзбярэжжы Азоўскага мора. Паселішчы з такімі назвамі, як вядома, там заснавалі грэкі, перасяляючыся з Крыма. Дарэчы, значная частка тапонімаў, перанесеных у Прыазоўе, – цюркскія, а не грэчаскія паводле паходжання.\nНа карце Беларусі таксама можна ўбачыць і іншыя тапанімічныя назвы-»мігранты», што прыйшлі да нас з іншых моў, з іншых тапанімічных сістэм. Так, недалёка ад Чэрыкава ў перыяд калектывізацыі ўзнікла вёска Сормава. Такую назву паселішча атрымала таму, што яго заснавалі рабочыя-дваццаціпяцітысячнікі ніжагародскага завода «Чырвонае Сормава», якія ў 30-я гады праводзілі калектывізацыю на Магілёўшчыне. Праўда, гэта назва праіснавала менш пяцідзесяці гадоў. У 1977 г. вёска Сормава злілася з горадам Чэрыкавам.\nПасля чарнобыльскай катастрофы многія вёскі поўдня Гомельшчыны былі выселены. Так, жыхароў вёскі Белы Бераг Нараўлянскага раёна перасялілі на Мазыршчыну ў мястэчка Скрыгалаў. Нараўлянскія белабярэжцы на ўскраіне Скрыгалава жывуць на вуліцы ў сучасных катэджах, і хоць яна (вуліца) з’яўляецца часткай Скрыгалава, але ўсе людзі адзінадушна называюць яе Белым Берагам, шануючы назву як дарагі ўспамін пра родную мясціну. Назва, як і людзі, перасялілася на новае месца і лагічна замацавалася за вуліцай, жыхары якой – былыя нараўлянцы з Белага Берага.\nНазвамі-»мігрантамі» могуць быць не толькі найменні гарадоў, вёсак, а і словы, што называюць цэлыя этнічныя рода-племянныя аб’яднанні людзей, – этнонімы. Так, геаграфічнай, гістарычнай, лінгвістычнай навукамі даказана, што словам Літва ў ХІІ – ХІХ стагоддзях абазначалі тэрыторыю сучаснай цэнтральнай і паўночна-заходняй часткі Беларусі, а яе жыхароў, карэннае славянскае насельніцтва, называлі ліцвінамі. Сталіцай тагачаснай Літвы быў Наваградак (сучасны Навагрудак). Затым гэта назва ў выніку розных абставін была перанесена на тэрыторыю аб’яднанай Жэманціі і Аукштайціі – этнічных абласцей сучаснай Літвы. Пра Літву, ліцвінаў з тэрыторыі сучаснай Беларусі можна прачытаць у самых розных аўтараў. Фёдар Дастаеўскі, напрыклад, успамінаў, што радзімай яго продкаў была Літва, а гэта – сяло Дастоева каля Пінска. Ліцвінаў з Наваградчыны ў сваёй паэзіі часта ўспамінае Адам Міцкевіч. Бацька палескай прыгажуні Ядвісі з трылогіі Якуба Коласа «На ростанях» падлоўчы Баранкевіч называў сябе таксама ліцвінам.\nУ наш час даследчыкі пераканаўча даказалі, што этнонім літвіны (ліцьвіны) – ранейшая гістарычная назва беларусаў; асабліва ўжывальная назва ліцьвіны была пасля далучэння зямлі сучаснай Беларусі да Расійскай імперыі (канец ХVІІІ стагоддзя). Так, Анатоль Белы ў артыкуле «Беларусы» [3, c. 15] зазначаў, што найбольш пашыранае раней найменне нашага народа – літвіны (ліцьвіны). Доўгі час, піша ён, гэтым словам называлі насельніцтва Вялікага княства Літоўскага або літоўцаў (летувісаў), аднак народ наш нельга атаясамліваць ні з тым, ні з другім. Нават пасля далучэння нашага краю да Расійскай імперыі, калі этнонім літвіны меў найбольшае распаўсюджанне толькі ў некаторых паветах заходняй і цэнтральнай частак сучаснай Беларусі, украінцы, напрыклад, працягвалі называць беларусаў ліцьвінамі.\nІ ў наш час жыхары паўночна-ўсходняй часткі Валынскай вобласці Украіны называюць літвінамі насельніцтва, што жыве больш на поўнач, гэта значыць тых беларусаў, якія гавораць на палескіх дыялектах. А беларусы – ў сваю чаргу лічаць літвінамі насельніцтва басейна верхняй Ясельды, паўночнай часткі Брэсцкай вобласці і раёна Гродна – Баранавічы.\nЯшчэ адзін прыклад. Вядомы гісторык Мікола Ермаловіч, спасылаючыся на разнастайныя навуковыя погляды адносна гістарчнага мінулага Беларусі, для пацвярджання сваёй думкі адзначае, што на тэрыторыі Бешанковіцкага, Верхнядзвінскага, Віцебскага, Гарадоцкага, Сенненскага, Талачынскага, Чашніцкага, Глыбоцкага раёнаў Віцебскай вобласці сустракаюцца назвы Латыгаль, Латыгава і інш. Звяртае на сябе ўвагу тое, што ў цэлым арэал пашырэння латыгальскіх тапонімаў супадае з рэгіёнамі бытавання днепра-дзвінскай археалагічнвй культуры балтаў. Як і ўсе балцкія назвы, найменне латыгола з цягам часу пашыралася на захад і замацавалася за ўсходняй часткай Латвіі – Латгаліяй [3, c. 24].\nЗавяршаючы размову пра тапанімічныя назвы, неабходна падкрэсліць, што сістэма гэтых назваў пачала актыўна вывучацца толькі 30 гадоў таму назад, адсюль і многа нявырашаных праблем у беларускай тапаніміцы. Аднак ўжо дакладна вядома, што беларускія тапонімы-»мігранты» ўзнікалі там, куды масава пераязджалі перасяленцы з Беларусі, прывозячы назвы родных мясцін і замацоўваючы іх як назвы малой радзімы. Значыць, тапаніміка цесна звязана з духоўнай і матэрыяльнай спадчынай людзей. Яна, на наш погляд, часта можа служыць адзінай крыніцай інфармацыі пра пэўны народ і яго мову. Вывучэнне беларускай тапанімікі мае важнае значэнне для гісторыі народа, гісторыі мовы і этнаграфіі.\n1. Жучкевiч, В.А. Чаму так названа? / В.А. Жучкевiч. – Мiнск, 1969.\n2. Жучкевич, В.А. Краткий топонимический словарь Белоруссии / В.А. Жучкевич. – Минск, 1974.\n3. Пытаннi беларускай тапанiмiкi. – Мiнск, 1970.


Catholic.by - Ліст рэктара міждыяцэзіяльнай духоўнай семінарыі на ўрачыстасць Хрыста Валадара Сусвету\n24.11.2019 08:00 Catholic.by\nШаноўныя браты і сёстры ў Хрысце!\nСёння мы святкуем урачыстасць Хрыста Валадара Сусвету. Сёння мы абвяшчаем усяму свету, што маем свайго Караля, а таксама прагнем прыйсця Яго Валадарства. Традыцыйна ўдзельнічаючы ў гэтай урачыстасці, мы больш глыбока разважаем над тым, Валадаром каго і чаго з’яўляецца Езус Хрыстус. Што за Валадарства, пра якое Ён гаворыць? Дзе яно?\nАдказваючы на гэтыя пытанні, мы адкрываем сутнасць гэтага незвычайнага Валадарства з яго незвычайным Валадаром. Незвычайнае яно таму, што ў ім пануюць не рынкавыя адносіны, а адносіны любові да бліжняга. Менавіта любоў з’яўляецца сутнасцю Валадарства Хрыста, як і сутнасцю Яго самога.\nАднак сённяшняе наша разважанне я хацеў бы скіраваць крыху ў іншую плоскасць. А менавіта, задаць пытанне аб нашым месцы і заданні ў гэтым Валадарстве.\nІнтуіцыйна першы адказ на гэтае пытанне здаецца вельмі простым: Хрыстус — Валадар, а мы — Яго падданыя, слугі. І такі адказ не з’яўляецца памылковым. Аднак калі мы адкрываем Біблію, можам убачыць, што Хрыстус запрашае нас і да іншага ўдзелу ў Яго Валадарстве.\n«Я ўжо не называю вас слугамі, бо слуга не ведае, што робіць яго гаспадар. Я ж назваў сябрамі вас, бо ўсё, што чуў ад Айца Майго, Я сказаў вам» (Ян 15, 15).\nЕзус не хоча каб мы былі слугамі; Ён хоча каб мы былі сябрамі. Сябра гэта не слуга (раб), а хтосьці роўны. Менавіта так разумее гэта запрашэнне да сяброўства наша Маці Касцёл. У абрадах сакрамэнту хросту кожны ахрышчаны атрымлівае намашчэнне хрызмам, якое азначае ўключэнне ва ўдзел у патройнай місіі Езуса Хрыста: прароцкай, святарскай і каралеўскай. Прасцей кажучы, кожны з нас з моманту хросту пакліканы валадарыць разам з Езусам.\nКаб зразумець, у чым заключаецца гэтае супольнае валадаранне, мы найперш павінны адказаць на пытанне, кім з’яўляецца валадар або кароль. На жаль, у нашым асяроддзі да гэтай пары вельмі часта пераважае меркаванне, што кароль — гэта тыран, дэспат, які жыве за кошт іншых, з якім трэба змагацца, якога трэба звергнуць… Гэта вобраз, які шмат гадоў у нашыя галовы ўкладалі будаўнікі камунізму.\nВядома, у гісторыі былі валадары, якія сваім валадараннем дыскрэдытавалі інстытут манархіі. Аднак першапачаткова ідэя каралеўскай улады была зусім іншая. У Старым Запавеце Бог устанаўлівае караля, каб ён клапаціўся пра давераны яму народ, каб бараніў яго і забяспечваў, каб таксама абараняў рэлігію ад скажэнняў і абыякавасці. Дзеля гэтага трэба было выбраць найлепшага, хто будзе кіраваць усімі.\nУ Новым Запавеце выразнай паралеллю з рытуалам устанаўлення караля з’яўляецца ўезд Езуса ў Ерузалем: «Скажыце дачцэ Сіёна: вось Кароль твой ідзе да цябе; лагодны, седзячы на асліцы, на асляняці, сыне пад’ярэмнай» (Мц 21, 5).\nАдразу пасля гэтага Езус робіць парадак у святыні, выганяючы адтуль гандляроў і мянялаў. Гэта таксама сімвалічнае дзеянне: кароль — гэта той, хто кладзе канец бязладдзю і не дапускае скажэння рэчаіснасці.\nКаралеўская ўлада — гэта не ўзнагарода; гэта служба і клопат пра іншага чалавека. Менавіта да такога валадарання запрашае Езус сваіх сяброў.\nВаладарыць з Хрыстом, або быць хрысціянінам — гэта значыць быць слугой, быць неабыякавым да лёсу іншага чалавека, стаяць на варце чысціні веры, змагацца за сапраўдныя каштоўнасці, не ківаць разам з усімі галавою, калі прымушаюць чорнае называць белым, дрэннае добрым і наадварот, быць актыўным членам грамадства з выразным бачаннем жыццёвых мэтаў.\nСёння мы маем права ганарыцца сваім пакліканнем да валадарання, бо гэта вялікая годнасць: быць сябрам Бога. Але адначасова мы павінны ўсведамляць, якая велізарная адказнасць кладзецца на нас. Таму што мы павінны быць не толькі тымі, хто можа расказаць свету пра незвычайнага Валадара і Яго Валадарства, але і даць прыклад сапраўднага валадарання. Быць прыкладам для ўсяго свету, быць тымі, на каго будуць раўнацца і за кім пойдуць, увасабляць у сабе і ў сваім жыцці дзейсную любоў Бога.\nНасамрэч гэта даволі няпростае заданне да выканання. Каб навучыцца быць супрацоўнікам Бога і прыкладам для іншых, чалавеку патрэбна дапамога і настаўленне, а таксама той, хто дапаможа не згубіцца на жыццёвых шляхах.\nМожа, менавіта з гэтай нагоды падчас сённяшняй урачыстасці Касцёл кіруе нашу ўвагу ў бок духоўнай семінарыі, дзе сваю фармацыю праходзяць будучыя святары. Сёння яны раз’ехаліся па парафіях, каб засведчыць, што сярод нас таксама ёсць маладыя людзі, якім неабыякавы лёс іншых людзей і нашай краіны, рэчаіснасці, у якой жывем мы і ў якой будуць жыць наступныя пакаленні.\nЯны гатовыя не толькі працаваць дзеля будавання Божага Валадарства любові ў свеце, але ў будучыні таксама ўзяць на сябе адказнасць за іншых людзей і спадарожнічать ім на шляху да Бога, даючы ім прыклад сапраўднага валадарання ў служэнні і любові.\nКарыстаючыся нагодай сённяшняй урачыстасці, я ад імя ўсёй семінарыйнай супольнасці хацеў бы шчыра падзякаваць за вашу падтрымку — як духоўную, так і матэрыяльную; за вашыя штодзённыя малітвы, за вашую самаахвярнасць і пост у нашых інтэнцыях; за кожны ахвяраваны рубель.\nДзякуй за дабрыню вашых сэрцаў, якой вы атачаеце семінарыстаў і святароў. Гэтую дабрыню мы адчуваем кожны дзень. Кожны дзень мы маем, што з’есці, маем месца, дзе адпачыць, семінарысты маюць умовы для духоўнага і інтэлектуальнага ўзрастання. За гэта вам яшчэ раз вялікі дзякуй! Няхай добры Бог, які бачыць усю глыбіню вашай самаахвярнасці, шчодра вам аддзячыць! Мы не маем ніякіх крыніцаў даходу, таму спадзяемся на Бога і на вашыя чулыя сэрцы.\nНапрыканцы хацеў бы звярнуць увагу на яшчэ адну важную патрэбу нашай семінарыйнай сям’і: яна няспынна патрабуе новых членаў, тых, хто пачуў у сваім сэрцы голас Божы, голас паклікання. Маліцеся аб новых святых пакліканнях. Маліцеся аб адвазе для тых, каго кліча Пан, каб яны не баяліся ступіць на гэты нялёгкі, але прыгожы шлях.\nДзякуй за тое, што вы ёсць! Штодня мы памятаем пра вас у нашых малітвах.\nНяхай Добры Бог ахоўвае і благаслаўляе вас і вашых блізкіх!\nКсёндз Віталь Вайцяхоўскі\nРэктар Міждыяцэзіяльнай вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне\nАбноўлена 25.11.2019 00:59\n#Хрыста Валадара (8)\n#Фармацыя духавенства (88)\n#Гродзенская семінарыя (166)\nНядзельнае казанне: урачыстасць Пана Нашага Езуса Хрыста, Валадара Сусвету (год А)


Паняцьце аб сьвятах і катэгорыях сьвятаў - Беларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква - БАПЦ - Афіцыйны сайт\nХрысьціянскія сьвяты былі ўстаноўлены ў памяць новазапаветных падзеяў. Сам Ісус Хрыстос сьвяткаваў старазапаветныя сьвяты, скарыстоўваючы згуртаваньне людзей у сьвяточныя дні для пашырэньня Сваёй навукі. Апосталы ўжо на г.зв. Апостальскім Саборы прыйшлі да высновы, што Майсееў Закон, у тым ліку ўсё, што тычылася сьвятаў, ня можа пашырацца на хрысьціян. І так заміж суботы хрысьціяне пачалі сьвяткаваць „першы дзень тыдня” (1 Кар. 16, 2) у памяць Уваскрэсеньня Ісуса Хрыста. Першыя хрысьціянскія сьвяты супадалі са старазапаветнымі, але былі зьвязаны з новазапаветнымі падзеямі і мелі іншы сэнс. Яўрэйская Пасха, устаноўленая ў памяць выхаду зь Егіпту, была заменена Пасхай Хрыстовай. Пасхальны Баранчык быў правобразам Ісуса Хрыста (1 Кар. 5, 7). Сьвята Пяцідзесятніцы, значыць сьвята жніва, сьвяткаванае як „дзень першага ўмалоту”, сталася сьвятам Сасланьня Сьвятога Духа і пачаткам Царквы Хрыстовай. Некаторыя паганскія сьвяты набылі новы характар, напрыклад Дзень Сонца ў хрысьціянстве ператварыўся ў Раство Хрыстовае, аб’яўленьне Божага Сьвятла. У 4м стагодзьдзі ўстаноўлена шэраг сьвятаў, зьвязаных з асноўнымі падзеямі ў жыцьці Хрыста, Божай Маці і сьвятых.\nУезд Хрыста ў Ерусалім наступіў пасьля ўваскрэсеньня Лазара (Яан. 11, 43-44). Хрыста, які ўехаў на маладым асьляці, радасна сустракаў натоўп людзей. Яўрэі сустракалі Хрыста як цара і вызвольніка зпад панаваньня рымскіх акупантаў. Не разумелі сапраўднай мэты ўезду таксама і апосталы. Царква, сьвяткуючы гэту падзею, выказвае пашану Хрысту, які прыбывае ў Ерусалім не для зямной славы, але для збаўленьня людзей, як Пераможца над грахом і сьмерцю.\nЗ прычыны свайго характару і значэньня Вялікі Пост заслугоўвае на асаблівую ўвагу. Быў ён устаноўлены ў апостальскія часы за прыкладам Хрыста, які сорак дзён самотна пасьціў і маліўся (Мацьв. 4, 2), а таксама па ўзору пастоў у Старым Запавеце. Сьвятыя Айцы шмат разоў падкрэсьлівалі значэньне Вялікага Посту. Сьв. Ігнацій Баганосец перасьцерагаў: „Чатырадзесятніцы паважайце”. Сьв. Кірыла Александрыйскі ў 4м стагодзьдзі, а таксама сьв. Еранім гэтак-жа настойвалі на тым, каб пост быў выконваны з поўнай сур’ёзнасьцяй і строгасьцяй у адпаведнасьці са старажытнай практыкай. Працягласьць Вялікага Посту была неаднолькавая: не ва ўсіх Цэрквах ён пачынаўся і канчаўся адначасова. Пачынаючы з 4-га стагодзьдзя на Ўсходзе пачатак Посту ўстаноўлена на панядзелак пасьля сырапуснай нядзелі, а заканчэньне — у Вялікую суботу. Прызначэньне посту на перыяд перад днямі пакутаў і сьмерці Хрыста надаюць яму спэцыяльны статус і значэньне. Паколькі праз пакуты і ўваскрэсеньне Хрыстовае мы атрымалі дар будучага ўваскрэсеньня і жыцьця вечнага, дык дзеля дасягненьня гэтага мы павінны браць прыклад з Хрыста ў Ягонай чысьціні і сьвятасьці. Вялікі Пост спрыяе духоўнаму ўдасканаленьню, дазваляе ўтаймаваць пажадлівасьці, пераадолець грэх і прымірыцца з Богам. Праз раскаяньне, пакору, узмоцненую малітву і памяркоўнасьць пост здольны духоўна аднавіць чалавека і зрабіць яго годным удзельніцтва ў радасьці Ўваскрэсеньня Хрыстовага.


http://spring96.org/be/news/77807 2015 2015-06-12T09:13:38+0300 2015-06-12T09:13:38+0300 2015-06-12T09:13:38+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/autuhou.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nНа пачатку траўня спадар Аўтухоў вусна зьвярнуўся да старшыні суду Ляшковіча з просьбай паведаміць яму інфармацыю пра колькасьць асоб, якія паводле рашэньня суду ў 2015 годзе былі накіраваныя ў ЛПП. Старшыня суду, як сапраўдны чыноўнік і захавальнік дзяржаўных сакрэтаў, прапанаваў апазыцыйнаму палітыку зьвярнуцца ў суд пісьмова.\nАднак Аўтухову здалося, што такім чынам кіраўнік раённага суду парушыў ягонае канстытуцыйнае права на атрыманьне інфармацыі аб працы дзяржаўных органаў і ўстаноў. Зыходзячы з гэтага меркаваньня, Леанід Аляксандравіч зьвярнуўся ў Віцебскі абласны суд са скаргай на старшыню Гарадоцкага раённага суду.\nСтаршыня абласнога суду Мікалай Хамічонак правёў праверку па скарзе. Прааналізаваўшы дадзеныя, атрыманыя ў выніку гэтай праверкі, галоўны судзьдзя Віцебскай вобласьці не знайшоў парушэньняў заканадаўства ў дзеяньнях свайго падначаленага. Апраўдваючы дзеяньні гарадоцкага судзьдзі, Хамічонак паведаміў скаржніку, што доступ да інфармацыі можа быць абмежаваны заканадаўствам у мэтах абароны гонару, годнасьці, прыватнага і сямейнага жыцьця грамадзян і поўнай рэалізацыі імі сваіх правоў.\nПры гэтым Мікалай Хамічонак усё ж параіў апазыцыянэру зьвярнуцца да кіраўніка Гарадоцкага раённага суду зь пісьмовай заявай, як таго патрабуе Закон Рэспублікі Беларусь «Аб зваротах грамадзян і юрыдычных асобаў».\nМяркуючы, што інфармацыя, якой ён цікавіцца, зьяўляецца важнай і ўяўляе грамадзкі інтарэс, спадар Аўтухоў паўторна зьвярнуўся да старшыні раённага суду, цяпер ужо зь пісьмовай заявай. Леанід зьдзіўляецца, навошта разводзіць бюракратыю вакол простай хвіліннай справы - назваць, хаця б прыблізна, колькасьць жыхароў Гарадоцкага раёну, накіраваных у ЛПП. Няўжо гэтыя зьвесткі зьяўляюцца дзяржаўнай або прыватнай таямніцай?\n12.06.2015 Тэгі: ЛТП, карная медыцына


http://spring96.org/be/news/79161 2015 2015-08-11T14:22:38+0300 2015-08-11T14:22:38+0300 2015-08-11T14:22:38+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/kachan-viktar.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n-Калі я рэгістраваўся ў камісіі ў якасці назіральніка, яе старшыня Віктар Гарбанёў паабяцаў, што папярэдзіць мяне па тэлефоне. Але гэтага не адбылося, пра паседжанне я даведаўся постфактум. Хаця на мінулых выбарах сябры камісіі дасылалі запрашэнні праз пошту, - распавядае Віктар Качан.\nАбвесткі пра час паседжання тэрытарыяльнай выбарчай камісіі Першамайскага раёна не было і на сайце гарвыканкаму, а ўласнай старонкі ў інтэрнэце адміністрацыя не мае.\nІншая сітуацыя ў Ленінскім раёне. Назіральнік ад БХК атрымаў ліст, у якім утрымлівалася інфармацыя пра паседжанне. Таксама сябры ТВК размясцілі абвестку пра паседжанне на сайце адміністрацыі Ленінскага раёну.


» «Не кожны дзень цябе параўноўваюць з народнай артысткай»\n17:4722 сентября 2020\n10 февраля 2019 11:02\nНа тэлеканале «Гродна плюс» 28 студзеня стартаваў праект «5 хвілін па-беларуску», вядучай якога стала Аляксандра Радковіч са Слоніма. Такім чынам, Аляксандра цяпер не толькі студэнтка філалагічнага факультэта Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы, але і аўтар і вядучая беларускамоўнага тэлепраекта. У першым выпуску праграмы Аляксандра расказала, што праект «5 хвілін па-беларуску» прыйдзецца даспадобы тым, хто зацікаўлены ў дасканалым валоданні роднай мовай і выкарыстанні яе ў паўсядзённым жыцці, бо, як упэўнена дзяўчына, цікавасць да мовы не змяншаецца. А ў інтэрв`ю для «Газеты Слонімскай» яна распавяла падрабязнасці пра падрыхтоўку праекта і наогул пра мову.\n— Аляксандра, колькі часу заняла падрыхтоўка першай перадачы «5 хвілін па-беларуску»?\n— Над перадачай я думала каля дзесяці тыдняў. А цяпер напісанне аднаго выпуску займае ў мяне літаральна чатыры-пяць дзён. Яны па аб`ёме кампактныя, таму стараюся не зацягваць з падрыхтоўкай.\n— Што сталася самым складаным у гэтым праекце?\n— Калі шчыра казаць, то сама ідэя, задума перадачы заняла больш часу, чым напісанне саміх тэкстаў для выпускаў. Якраз-такі ідэя тэлеперадачы сталася самым складаным у праекце. Хацелася прыцягнуць да экранаў як мага больш гледачоў. Таму над ідэяй трэба было добра падумаць і пракруціць у галаве ўсе магчымыя варыянты.\n— Якая наогул канцэпцыя тэлепраекта?\n— Канцэпцыя тэлепраекта ўключае ў сябе знаёмства тэлегледачоў з вызначанай тэмай выпуску (культура, фальклор, навука, мастацтва), і для таго, каб зацікавіць гледача, праводжу невялічкае бліц-апытанне па тэме, што разглядаецца. Адначасова проста і пазнавальна.\n— Колькі праграм будзе выпускацца на тыдзень?\n— Адзін тыдзень — адзін выпуск. Кожны панядзелак чакайце новыя цікавыя звесткі. Але, удакладню, выпуск будзе паўтарацца на працягу ўсяго тыдня.\n— Хто прапанаваў Вам распачаць праект «5 хвілін па-беларуску»?\n— Мне пашчасціла наведваць курсы тэлерадыёвядучых, якія былі арганізаваны тэлеканалам «ГроднаПлюс». Дырэктар тэлеканала Сяргей Мазайла прапанаваў мне паспрабаваць быць аўтарам і вядучай праграмы, якая будзе звязана з беларускай мовай. І я ад усяго сэрца ўдзячна яму за такую магчымасць.\nАляксандра Радковіч у тэлеэфіры\n— Хто дапамагае Вам у падрыхтоўцы праграмы?\n— Я сама яшчэ студэнтка, таму я вучуся разам з гледачамі, у тым ліку і падчас напісання тэкстаў. І мне неабходна праверка інфармацыі і памылак, нават тэм для выпуску. У гэтым мне дапамагае мой навуковы кіраўнік Святлана Мікалаеўна Тарасава. Я вельмі ёй удзячна за тое, што яна падтрымлівае кожную маю ідэю і ініцыятыву, а таксама заўсёды побач са мной.\n— Гледачы звярнулі ўвагу, што ролік ішоў не 5 хвілін, а крыху больш за 3 хвіліны. Наогул, ці не замала 5 хвілін для роднай мовы?\n— Усё вялікае пачынаецца з малога. Мы вырашылі ісці крок за крокам і не бегчы наперад. Цяпер гэта ўсяго 5 хвілін, але ўявіце сабе, каб кожны жыхар краіны знайшоў гэтыя 5 хвілін для роднай мовы. Магчыма, тады б людзі не здзіўляліся, пачуўшы роднае слова на вуліцы. Агульная назва «5 хвілін па-беларуску» азначае прыкладны час.\n— У паўсядзённым жыцці Вы размаўляеце на роднай мове?\n— Так, размаўляю.\n— Навіна пра з`яўленне беларускамоўнай перадачы разышлася па СМІ, і не ўсе каментары былі хвалебныя. Маўляў, ёсць памылкі ў вымаўленні слоў, ва ўжыванні канчаткаў.\n— Як я ўжо казала, я вучуся разам з кожным выпускам і гледачамі і, дзякуючы некаторым заўвагам, больш такія памылкі не паўтару.\n— Як Вы паставіліся да крытычных заўваг?\n— Нават самыя вялікія шэдэўры падвяргаюцца крытыцы, і не заўсёды яна аб`ектыўная. Да кожнага каментара я стаўлюся разумна і нармальна. Калі гэта парада, то ўлічу яе, калі гэта абраза, то пастараюся не прымаць блізка да сэрца.\n— Усё ж такі для моладзі такая падача матэрыялу падаецца ўстарэлай. Як у далейшым будзеце асучасніваць фармат сваіх праграм?\n— Я толькі рада новым прапановам ад сваіх гледачоў. Пра гэтыя моманты я гаварыць яшчэ не буду, бо пакуль што яны ў распрацоўцы.\n— Вас параўналі з вядучай Зінаідай Бандарэнка. Як успрынялі такое параўнанне?\n— Успрыняла гэта як камплімент, бо не кожны ж дзень цябе параўноўваюць з таленавітай народнай артысткай Беларусі, тым больш са знакамітым дыктарам беларускага тэлебачання.\n— Хто наогул з тэлевядучых Вам падабаецца?\n— Мне вельмі падабаецца ў ролі тэлевядучага ўсім вядомы Аляксандр Аверкаў і вядучая Лэйла Ісмаілава.\n— Бачыце сябе ў будучым у ролі тэлевядучай?\n— Гэта мая мара — быць вядучай (тэлевядучай), буду старацца і прыкладаць намаганні, каб мара стала яваю.\nАляксандра Радковіч скончыла СШ №2 у Слоніме. Напрыканцы 2017 года яна стала пераможцай рэспубліканскага конкурсу «Студэнт года – 2017». Падчас наведвання Гродзеншчыны Аляксандрам Лукашэнкам студэнтка ў падарунак ад прэзідэнта атрымала ручку.\nФота з архіва Аляксандры Радковіч\nСланімчанка стала вядучай тэлепраграмы на беларускай мове\nТэги:телевидение, белорусский язык, передача, 5 хвілін па-беларуску, телеведущая


ЯК ЗРАБІЦЬ WINDOWS 10 ЗРУЧНЕЙ - ЛЕПШАЕ - 2020\nMicrosoft Word - гэта найпапулярны тэкставы працэсар, адзін з галоўных кампанентаў пакета MS Office, прызнанага агульнапрынятым стандартам у свеце офісных прадуктаў. Гэта шматфункцыянальная праграма, без якой немагчыма ўявіць працу з тэкстам, усе магчымасці і функцыі якой немагчыма змясціць у адзін артыкул, тым не менш, самыя актуальныя пытанні нельга пакідаць без адказаў.\nТак, адной з распаўсюджаных задач, з якімі могуць сутыкнуцца карыстальнікі, з'яўляецца неабходнасць у Ворд паставіць нумарацыю старонак. Сапраўды, чым бы вы не займаліся ў гэтай праграме, няхай гэта будзе напісанне рэферата, курсавой або дыпломнай працы, дакладу, кнігі ці звычайнага, вялікага па аб'ёме тэксту, практычна заўсёды неабходна нумараваць старонкі. Больш за тое, нават у тых выпадках, калі вам гэта не вельмі патрэбна і ніхто гэтага не патрабуе, у далейшым працаваць з гэтымі лістамі будзе вельмі складана.\nУявіце, што вы вырашылі раздрукаваць гэты дакумент на прынтэры - калі вы яго маментальна ня змацуеце ці не сшые, як вы потым будзеце шукаць патрэбную старонку? Калі такіх старонак максімум 10, гэта, вядома, не праблема, але што, калі іх некалькі дзясяткаў, сотняў? Колькі часу вы выдаткуеце на тое, каб іх у выпадку чаго упарадкаваць? Ніжэй мы распавядзем аб тым, як перанумараваць старонкі ў Word на прыкладзе версіі 2016 года, але перанумараваць старонкі ў Ворд 2010 г., як і ў любой іншай версіі прадукта, можна сапраўды таксама - крокі могуць адрознівацца візуальна, але не тэматычна.\nЯк у MS Word перанумараваць усе старонкі?\n1. Адкрыўшы дакумент, які вы хочаце перанумараваць (ці пусты, з якім вы толькі плануеце працаваць), перайдзіце ва ўкладку «Устаўка».\n2. У падменю «Калантытула» знайдзіце пункт «Нумар старонкі».\n3. Клікнуўшы па ім, вы зможаце выбраць тып нумарацыі (размяшчэнне лічбаў на старонцы).\n4. Абраўшы падыходны тып нумарацыі, яго неабходна зацвердзіць - для гэтага трэба націснуць «Зачыніць акно калантытула».\n5. Зараз старонкі пранумараваны, а лічба знаходзіцца ў месцы, адпаведнага выбраным вамі тыпу.\nЯк перанумараваць ўсе старонкі ў ворд, акрамя тытульнага ліста?\nБольшасць тэкставых дакументаў, у якіх можа спатрэбіцца перанумараваць старонкі, валодаюць тытульным лістом. Такое бывае ў рэфератах, дыпломах, дакладах і г.д. Першая старонкі ў дадзеным выпадку выступае свайго роду вокладкай, на якой паказваецца імя аўтара, назва, імя начальніка ці выкладчыка. Такім чынам, нумараваць тытульны ліст не толькі няма неабходнасці, але і не рэкамендавана. Дарэчы, многія выкарыстоўваюць для гэтага карэктар, проста замазывая лічбу, але гэта дакладна не наш метад.\nТакім чынам, каб выключыць нумарацыю тытульнага ліста, клікніце левай кнопкай мышкі двойчы па нумары гэтай старонкі (яна павінна быць першай).\nУ якое адкрылася зверху меню знайдзіце профіль «Параметры», А ў ім пастаўце галачку насупраць пункта «Асобы калантытул для гэтай старонкі».\nНумар з першай старонкі знікне, а старонка пад нумарам 2 зараз стане 1. Цяпер вы можаце прапрацаваць тытульны ліст так, як лічыце патрэбным, як гэта неабходна ці ў адпаведнасць з тым, што ад вам патрабуюць.\nЯк дадаць нумарацыю тыпу «Старонка X з Y»?\nЧасам побач з бягучым нумарам старонкі патрабуецца паказаць агульная колькасць такіх у дакуменце. Для таго, каб зрабіць гэта ў Word, прытрымлівайцеся інструкцыі, выкладзенай ніжэй:\n1. Націсніце на кнопку «Нумар старонкі», размешчаную ва ўкладцы «Устаўка».\n2. У які разгарнуўся меню абярыце месца, у якім павінен гэты нумар размяшчацца на кожнай старонцы.\nЗаўвага: Пры выбары пункта «Бягучы месцазнаходжанне», Нумар старонкі будзе размешчаны ў тым месцы, дзе ў дакуменце знаходзіцца курсор.\n3. У падменю абранага вамі пункта знайдзіце пункт «Старонка X з Y»выберыце неабходны варыянт нумарацыі.\n4. Для змены стылю нумарацыі, ва ўкладцы «Канструктар», Размешчанай у асноўны ўкладцы «Праца з калантытула», Знайдзіце і націсніце кнопку «Нумар старонкі», Дзе ў які разгарнуўся меню варта абраць «Фармат нумароў старонак».\n5. Абраўшы патрабаваны стыль, націсніце «ОК».\n6. Зачыніце акно працы з калантытула, націснуўшы на крайнюю кнопку на панэлі кіравання.\n7. Старонка будзе пранумаравана ў абраным вамі фармаце і стылі.\nЯк дадаць цотныя і няцотныя нумары старонак?\nНяцотныя нумары старонак можна дадаць у правы ніжні калантытул, а цотныя - у левы ніжні. Для гэтага ў ворд неабходна прарабіць наступнае:\n1. Клікніце па няцотным старонцы. Гэта можа быць першая старонка дакумента, які вы хочаце перанумараваць.\n2. У групе «Калантытула», Якая размешчана ва ўкладцы «Канструктар», Націсніце на кнопку «Ніжні калантытул».\n3. У які разгарнуўся меню са спісамі варыянтаў фарматавання знайдзіце «Убудаваны», А затым выберыце «Аспект (няцотны старонка)».\n4. Ва ўкладцы «Канструктар» («Праца з калантытула») Устанавіце галачку насупраць пункта «Розныя калантытула для цотных і няцотных старонак».\nрада: Калі вы хочаце выключыць нумарацыю першай (тытульнай) старонкі дакумента, ва ўкладцы «Канструктар» неабходна ўсталяваць галачку каля «Асаблівы калантытул для першай старонкі».\n5. Ва ўкладцы «Канструктар» націсніце кнопку «Наперад» - гэта перамесціць паказальнік курсора ў ніжні калантытул для цотных старонак.\n6. Націсніце «Ніжні калантытул», Размешчаную ў той жа ўкладцы «Канструктар».\n7. У які разгарнуўся спісе знайдзіце і вызначце «Аспект (цотны старонка)».\nЯк зрабіць нумарацыю розных раздзелаў?\nУ дакументах вялікага аб'ёму нярэдка патрабуецца ўсталяваць розную нумарацыю для старонак з розных раздзелаў. Напрыклад, на тытульнай (першай) старонцы нумара быць не павінна, старонкі з зместа павінны быць пранумараваны рымскімі лічбамі (I, II, III ... ), А асноўны тэкст дакумента павінен быць пранумараваны арабскімі лічбамі (1, 2, 3… ). Пра тое, як зрабіць нумарацыю розных фарматаў на старонках рознага тыпу ў Word, мы раскажам ніжэй.\n1. Для пачатку трэба адлюстраваць скрытыя сімвалы, каб зрабіць гэта, трэба націснуць адпаведную кнопку на панэлі кіравання ва ўкладцы «Галоўная». Дзякуючы гэтаму можна будзе ўбачыць парывы раздзелаў, але на дадзеным этапе нам толькі трэба іх дадаць.\n2. Пракручваючы колца мышкі або выкарыстоўваючы паўзунок у правай частцы акна праграмы, апусціцеся ўніз першай (тытульнай) старонкі.\n3. Ва ўкладцы «Макет» націсніце на кнопку «Разрывы», Перайдзіце да пункта «Разрывы раздзелаў» і абярыце «Наступная старонка».\n4. Гэта зробіць тытульную старонку першым раздзелаў, астатняя частка дакумента пры гэтым стане Раздзелам 2.\n5. Зараз апусціцеся да канца першай старонкі Падзелу 2 (у нашым выпадку гэта будзе выкарыстоўвацца для зместа). Клікніце двойчы па ніжняй частцы старонкі, каб адкрыць рэжым працы з калантытула. На лісце адлюструецца спасылка «Як у папярэднім раздзеле» - гэта сувязь, якую нам трэба будзе выдаліць.\n6. Папярэдне пераканаўшыся ў тым, што курсор мышкі размешчаны ў ніжнім калантытула, ва ўкладцы «Канструктар» (раздел «Праца з калантытула»), Дзе патрабуецца выбраць «Як у папярэднім раздзеле». Гэта дзеянне разарве сувязь паміж тытульным падзелам (1) і зместа (2).\n7. Апусціцеся ўніз апошняй старонкі зместа (Раздзел 2).\n8. Націсніце на кнопку «Разрывы», Размешчаную ва ўкладцы «Макет» і пад пунктам «Разрывы раздзелаў» выберыце «Наступная старонка». У дакуменце з'явіцца Раздзел 3.\n9. Усталяваўшы курсор мышкі ў нижем калантытула, перайдзіце ва ўкладку «Канструктар», Дзе зноў трэба выбраць «Як у папярэднім раздзеле». Гэта дзеянне разарве сувязь паміж Раздзеламі 2 і 3.\n10. Клікніце ў любым месцы Падзелу 2 (змест), каб закрыць рэжым працы з калантытула (або націсніце кнопку на панэлі кіравання ў ворд), перайдзіце да ўкладцы «Устаўка», Затым адшукайце і націсніце «Нумар старонкі», Дзе ў які разгарнуўся меню абярыце «Унізе старонкі». У які разгарнуўся спісе абярыце пункт «Просты нумар 2».\n11. Расчыніўшы ўкладку «Канструктар», націсніце «Нумар старонкі» пасля чаго ў які разгарнуўся меню абярыце «Фармат нумароў старонак».\n12. У пункце «Фармат нумара» выберыце рымскія лічбы (i, ii, iii), Пасля чаго націсніце «ОК».\n13. Апусціцеся да ніжняга калантытула першай старонкі ўсяго таго, хто застаўся дакумента (Раздзел 3).\n14. Адкрыйце ўкладку «Устаўка», абярыце «Нумар старонкі», затым «Унізе старонкі» і «Просты нумар 2».\nЗаўвага: Верагодней за ўсё, адлюстраваць нумар будзе выдатным ад лічбы 1, каб гэта змяніць неабходна прарабіць дзеянні, апісаныя ніжэй.\nНацісніце "Нумар старонкі» ва ўкладцы «Канструктар»і выберыце ў які разгарнуўся меню «Фармат нумароў старонак».\nУ якое адкрылася акенцы насупраць пункта «Пачаць з» , Размешчанага ў групе «Нумарацыя старонак», Увядзіце лічбу «1» і націсніце «ОК».\n15. Нумарацыя старонак дакумента будзе зменена і ўпарадкавана ў адпаведнасць з неабходнымі патрабаваннямі.\nЯк бачыце, перанумараваць старонкі ў Microsoft Word (усе, усё акрамя тытульнай, а таксама старонкі розных раздзелаў ў розных фарматах) не так складана, як магло падацца спачатку. Цяпер вы ведаеце крыху больш. Жадаем вам выніковай вучобы і плённай працы.\nГлядзіце відэа: Cómo descargar gratis Windows 10 a un pendrive. Crear copia de Windows 10 en una Memoria USB (Лютага 2020).


Косці (тэлесерыял) — Вікіпедыя\nДжон Фрэнсіс Дэйлі\n246 (спіс эпізодаў)\nHart Hanson[d], Barry Josephson[d], Ian Toynton[d], Jonathan Collier[d] і Randall Zisk[d]\nFox Network (ЗША)\n13 верасня 2005 — цяперашні час\n«Косці» (англ.: Bones) — амерыканскі дэтэктыўны тэлесерыял пра судовых антраполагаў і ФБР. Прэм’ера адбылася на канале Fox Network 13 верасня 2005 года.\nСерыял прысвечаны расследванню злачынстваў спецыяльным агентам ФБР Сілі Бутам з дапамогай каманды антраполагаў з Джэферсанаўскага інстытута (алюзія на Смітсанаўскі інстытут) пад кіраўніцтвам доктара Тэмперанс Брэнан. Доктар Брэнан і яе каманда, як правіла, атрымліваюць справы, дзе ад цела забітага засталіся толькі косці або рэшткі, якія ўжо згнілі. Акрамя злачынстваў у серыяле таксама раскрываюцца асабістыя ўзаемаадносіны паміж асноўнымі персанажамі, уключаючы патэнцыйны раман паміж Бутам і Брэнан.\nЛітаратурнай асновай персанажаў серыяла з’яўляецца цыкл дэтэктыўных раманаў Кэці Райкс, галоўнай гераіняй якіх з’яўляецца доктар Брэнан. На сапраўдны момант апублікавана 12 кніг. Варта мець на ўвазе адрозненні паміж персанажам кніг і серыяла: у кнізе доктар Тэмперанс — спелая, ужо разведзеная жанчына, якая мае дарослую дачку, і ніякіх загадкавых бацькоў, якія ў мінулым пакутавала ад алкагалізму, жыве ў Квебеку і, што самае важнае, не што валодае такім стрыманым, адштурхнутым, нетактоўным і парой незразумелым для ўсіх, што яе акружае характарам.\nКэці Райкс з’яўляецца дыпламаваным антраполагам, які здзяйсняе судмедэкспертызу для ФБР, і вобраз доктара Брэнан у кнігах шмат у чым з’яўляецца яе альтэр-эга. Кэці Райкс таксама выступае прадзюсарам гэтага серыяла. У серыяле Брэнан таксама піша дэтэктыўныя раманы, прычым гераіню яе раманаў клічуць Кэці Райкс.\n1 22 13 верасня 2005 (2005-09-13) 17 мая 2006 (2006-05-17)\n2 21 30 жніўня 2006 (2006-08-30) 16 мая 2007 (2007-05-16)\n3 15 25 верасня 2007 (2007-09-25) 19 мая 2008 (2008-05-19)\n4 26 3 верасня 2008 (2008-09-03) 14 мая 2009 (2009-05-14)\n5 22 17 верасня 2009 (2009-09-17) 20 мая 2010 (2010-05-20)\n6 23 23 верасня 2010 (2010-09-23) 19 мая 2011 (2011-05-19)\n7 13 3 лістапада 2011 (2011-11-03) 14 мая 2012 (2012-05-14)\n8 24 17 верасня 2012 (2012-09-17) 29 красавіка 2013 (2013-04-29)\n9 24 16 верасня 2013 (2013-09-16) 19 мая 2014 (2014-05-19)\n10 22 25 верасня 2014 (2014-09-25) 11 чэрвеня 2015 (2015-06-11)\n11 22 1 кастрычніка 2015 (2015-10-01) 21 ліпеня 2016 (2016-07-21)\n12 12 3 студзеня 2017 (2017-01-03) 28 сакавіка 2017 (2017-03-28)\nСерыял на TV.com\n↑ fernsehserien.de Праверана 30 чэрвеня 2020.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Косці_(тэлесерыял)&oldid=3759514"


Праваслаўная моладзь за здаровы лад жыцця — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\n11.03.2016 2234 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nВосьмага сакавіка ў фізкультурна-спартыўным комплексе “Аквамарын” у г. Століне па благаславенні Высокапрэасвяшчэннейшага Сцяфана, архіепіскапа Пінскага і Лунінецкага, прайшоў II епархіяльны з’езд “Праваслаўная моладзь за здаровы лад жыцця”. Арганізатарам мерапрыемства стаў цэнтр па ўзаемадзеянні з моладдзю Пінскай і Лунінецкай епархіі. Удзел у з’ездзе прынялі каманды з Пінскага, Іванаўскага, Івацэвіцкага, Ганцавіцкага, Лунінецкага, Баранавіцкага і Столінскага благачынняў.\nНа пачатку мерапрыемства ў царкву Серафіма Сароўскага вёскі Манькавічы была дастаўлена часцінка мошчаў беларускай святой прападобнай Манефы Гомельскай і адслужаны малебен святой. Жыхары горада і раёна, а таксама госці райцэнтра змаглі пакланіцца святыні.\nУдзельнікамі епархіяльнага з’езда быў здзейснены хрэсны ход ад царквы в. Манькавічы да ФСК “Аквамарын”. Да ўдзельнікаў з’езда звярнуўся іерэй Мікалай Тарчыла, настаяцель прыхода Рамельскай царквы Святога Архангела Міхаіла, з прапановай не спыняцца на дасягнутым, а працягваць традыцыі, якія былі закладзены на першым епархіяльным з’ездзе.\nСпаборніцтвы прайшлі па настольным тэнісе, плаванні, футболе, а таксама была праведзена спартыўная эстафета.\nУдзельнікаў і балельшчыкаў радавалі сваімі выступленнямі вакальныя групы “Экспромт”, “Экспрэс мюзікл” і ансамбль песні “Весялінка” сярэдняй школы № 2 г. Століна, вакальны ансамбль Столінскай дзіцячай школы мастацтваў пад кіраўніцтвам Наталлі Кананчук і Алены Чупік. Так супала, што ІІ епархіяльны з’езд праваслаўнай моладзі праходзіў у Дзень жанчын, таму самы маленькі вакаліст Ягор Саладоўнікаў павіншаваў усіх жанчын са святам і адрасаваў ім свой музычны падарунак – песню “Мама”.\nКіраўнік аддзела па ўзаемадзеянні з моладдзю Столінскага благачыння іерэй Мікалай Тарчыла адзначыў, што ў кожным праваслаўным прыходзе моладзь жыве сваім жыццём, а правядзенне мерапрыемства такога кшталту дае магчымасць аб’яднасць іх інтарэсы, зацікавіць агульнай карыснай справай. Сучасная моладзь даволі часта аддае перавагу камп’ютарным гульням, правядзенню вольнага часу ў кампаніі, якая не адпавядае ні іх узросту, ні інтарэсам і звычкам, ды і нават здольнай да амаральных учынкаў. У дадзеным выпадку мы прапанавалі моладзі па-іншаму паглядзець на рэчы. Удзельнікі каманд у атмасферы сяброўства змаглі паспаборнічаць паміж сабой з карысцю для свайго здароўя. Новыя знаёмствы, новыя сустрэчы, новыя ўражанні.\nПрызавыя месцы размеркаваліся наступным чынам. У спартыўнай эстафеце першае месца заваявала каманда Столінскага благачыння, другое – каманда Пінскага благачыння, трэцяе – каманда Ганцавіцкага благачыння. У спаборніцтвах па футболе на першым месцы аказалася каманда з Лунінца, на другім – з Івацэвіч, на трэцім – са Століна. Па плаванні на першым месцы прадстаўнікі з Пінска, на другім – са Століна, на трэцім – з Баранавіч. Найлепшы вынік па настольным тэнісе паказалі рабяты з Лунінецкага благачыння, на другім месцы – з Іванаўскага, на трэцім – з Ганцавіцкага.\nПераможцы спаборніцтваў былі ўзнагароджаны дыпломамі і памятнымі падарункамі, а ўсе астатнія ўдзельнікі з’езда атрымалі памятныя падарункі.\n← Народную культуру патрэбна любіць сэрцам, а выхоўваць змалку\nТеатр призывает задуматься →


Рамонт вуліц — таксама “палітыка”?\n23 красавік 2009, 22:14\nРабочыя пачалі рамантаваць дарогу, якая вядзе з раёну чыгуначнай станцыі за горад\nАктывісты руху “За свабоду” ў Мастах сабралі 230 подпісаў жыхароў прыватнай забудовы. Людзі просяць, каб мясцовыя ўлады адрамантавалі вуліцы і забясьпечылі асьвятленьне.\nПасьля гэтага супрацоўніца райвыканкаму прыйшла даведацца: ці сапраўды людзі падпісвалі калектыўны зварот да ўлады і навошта яны падпісвалі яго? Ініцыятывы зьнізу, якія не арганізаваныя самімі ўладамі, выклікаюць у іх недавер.\nРэгіянальны каардынатар руху “За свабоду” Алесь Зарэмбюк тлумачыць, што ўдзельнікі руху пастанавілі займацца зусім канкрэтнымі справамі — дапамагаць мастаўчанам вырашаць надзённыя праблемы. Подпісы жыхароў раёну, што побач з чыгуначнай станцыяй, актывісты руху перадалі ў Мастоўскі райвыканкам і ў райсавет. Рэакцыя была нечаканай.\nЗарэмбюк: “Мяне вельмі зьдзівіла, што ў раёне зьявілася Тацяна Габец з райвыканкаму, з аддзелу камунальнай гаспадаркі, і пачала распавядаць, што я не зьяўляюся ніякім аўтарытэтам у\nЯна пачала казаць людзям: вас „пасодзяць“, калі будзеце яшчэ нешта такое падпісваць.\nМастоўскім райвыканкаме і нашая арганізацыя, — хоць яна зьяўляецца зарэгістраванай, — яна не прызнаецца мясцовымі ўладамі. Яна пачала казаць людзям: навошта вы падпісвалі, вас „пасодзяць“, калі будзеце яшчэ нешта такое падпісваць”.\nДарэчы, Алесь Зарэмбюк — былы дэпутат Мастоўскага раённага Савету.\nЗарэмбюк: “Я прысутнічаў на стыхійным мітынгу, на якім было каля пятнаццаці жыхароў, і быў вымушаны ім тлумачыць, што мы на законных падставах зрабілі гэты зварот”.\nСпадарыня Габец патлумачыла мне, што яны атрымалі зварот жыхароў і вырашылі абсьледаваць вуліцы. Я пацікавіўся: ці размаўляла яна з жыхарамі, каб яны пацьвердзілі, што падпісвалі зварот наконт рамонту і асьвятленьня вуліц?\nГабец: “Мяне засмуціла само нараджэньне гэтага звароту, разумееце? Людзі самі пішуць, калі што, але яны ніколі ў жыцьці не зьвярталіся, а тут раптам з дому ў дом пачалі хадзіць. Адзін жыхар сказаў: тут хадзілі нейкія падазроныя, зьбіралі, мы падпісалі”.\nСупрацоўніца Мастоўскага райвыканкаму ўдакладніла: “Таму — калі ласка, мяне абсалютна не цікавіць ніякі палітычны бок гэтага пытаньня. Мяне цікавіць, каб вырашыць пытаньне вулічнага асьвятленьня і дарожнага пакрыцьця”.\nСпадарыня Габец лічыць, што ў цэнтры Мастоў ёсьць нават горшыя вуліцы, чым у раёне чыгуначнай станцыі, але што датычыць асьвятленьня, то яно сапраўды дрэннае і зварот жыхароў меў пад сабой падставы.\nУ офісе Мілінкевіча забралі ўсю маёмасьць\n67% беларусаў ніколі не былі ў Эўразьвязе\nЧым менш сьвятла, тым больш бандытаў


Францішак Кушаль — Вікіпедыя\nбеларускі вайсковы дзеяч\n(Пасля перасылкі з Франц Кушаль)\nФранці́шак Вінцэ́нтавіч Ку́шаль (16 лютага 1895, в. Пяршаі, Мінскі павет — 25 мая 1968, Рочэстэр, Нью-Ёрк) — беларускі вайсковы і палітычны дзеяч, афіцэр войскаў Расійскай імперыі і Польшчы, кіраўнік штаба Беларускай самааховы, камендант Беларускай краёвай абароны (вафен-штурманфюрэр СС) у час 2-й сусветнай вайны. Муж паэткі Наталлі Арсенневай.\n16 лютага 1895(1895-02-16)\nПяршаі, Мінскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя\n25 мая 1969(1969-05-25) (74 гады)\nРочэстэр, акруга Манро[d], Нью-Ёрк, ЗША\nмогілкі Маўнт Хоўп[d]\nЯраслаў Кушаль[d] і Уладзімір Кушаль[d]\nВіленскае ваеннае вучылішча[d] (1916)\nРуская імператарская армія, пяхота Другой Польскай Рэспублікі[d], Беларуская дапаможная паліцыя, Беларускі корпус самааховы, Беларуская краёвая абарона і 30-я грэнадзёрская дывізія СС\nПаход Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь і Украіну, 1939\n1.1 Раннія гады. У беларускім руху\n1.2 У Войску Польскім\n1.3 Другая сусветная вайна\n1.4 Пасля вайны. Эміграцыя ў ЗША\nРаннія гады. У беларускім рухуПравіць\nНарадзіўся ў сялянскай каталіцкай сям’і. Бацькі працавалі на графа Тышкевіча, узімку нарыхтоўвалі дровы, улетку касілі графскія сенажаці. У маленстве Францішак Кушаль працаваў пастухом, у 10 гадоў пайшоў у школу. Скончыў Пяршайскую народную школу, а ў 1910 годзе паступіў у гарадское вучылішча ў Івянцы. Напярэдадні 1-й сусветнай вайны сям'я пераехала з Пяршаяў у Забор’е. У 1915 годзе быў мабілізаваны ў армію Расійскай імперыі. Па сканчэнні школы малодшых камандзіраў у тым самым годзе накіраваны ў Віленскае пяхотнае вучылішча, якое скончыў у 1916 годзе. Атрымаў ранг прапаршчыка, прайшоў кароткі стаж у палку недзе ў Астрахані, а потым у рангу падпаручніка быў адразу адасланы на фронт, знаходзіўся пад Крэвам. Служыў на Заходнім фронце ў шэрагах 115-га Астраханскага запаснога, а ў 1916 годзе быў пераведзены да 276-га Купянскага палка стральцоў камандзірам роты, даслужыўся да чыну штабс-капітана.\nПа распадзе царскага войска вярнуўся на Беларусь. Даведаўшыся, што ў Менску адкрылася беларуская кнігарня, Францішак Кушаль пехатой прайшоў 70 кіламетраў, каб туды трапіць — там пазнаёміўся з Алесем Гаруном і далучыўся да беларускай справы. Прыняў удзел у дзеянні беларускіх нацыянальных арганізацый. У 1918 годзе ўзначаліў беларускую моладзевую арганізацыю ў Івянцы, а ў сярэдзіне 1919 года ўвайшоў у склад Цэнтральнай беларускай рады Віленшчыны і Гарадзеншчыны, за што пазней быў арыштаваны польскімі акупацыйнымі ўладамі.\nЗ пачаткам польска-савецкай вайны ў 1919 годзе стаўленне Польшчы да беларускага руху змянілася, Юзаф Пілсудскі пагадзіўся на стварэнне беларускага войска. Вызвалены Кушаль з жніўня 1919 года працаваў намеснікам старшыні Беларускай вайсковай камісіі, у ваенных дзеяннях на фронце ўдзелу не браў. Па акупацыі бальшавікамі Менска Вайсковая камісія была эвакуявана ў Лодзь і там неўзабаве распушчана, а Францішак прыехаў у Вільню шукаць працы. У 1920 годзе ад тыфусу памерла маці і наймалодшая сястра. Атрымаўшы доўгатэрміновую пазыку і прадаўшы маёмасць, Кушалі пераехалі ў Доры.\nУ Войску ПольскімПравіць\nПа заканчэнні вайны застаўся ў Польшчы. У 1922 годзе далучыўся да Войска Польскага. Адвучыўшыся ў польскім ваенным вучылішчы ў Рэмбертове, ён быў прызначаны ў 80-ты Слонімскі пяхотны полк, ажаніўся з Наталляй Арсенневай і пераехаў у 1922 годзе ў Слонім, адкуль праз год быў пераведзены на Польскае Памор’е. Працяглы час быў афіцэрам 66-га Кашубскага палка пяхоты ў Хэлмне, у якім апроч іншага выконваў абавязкі каменданта унтэр-афіцэрскай школы. Тут Кушаль скончыў курс цяжкіх кулямётаў у Торуні, быў камандзірам кулямётнай роты ў палку, камандзірам афіцэрскага курса для падхарунжых, камандзірам падафіцэрскай школы, а пазней – выхаваўцам і камандзірам роты у 2-м Кадэцкім корпусе. У 1932—1936 гадах быў выкладчыкам у Корпусе кадэтаў № 3 у Равічы, адкуль быў пераведзены з Кадэцкага корпуса ізноў у 13-ты пяхотны полк у Пултуску пад Варшавай. Пазней выкладаў у школе падхаружых пяхоты ў Камарове каля места Остраў Мазавецка. Атрымаў чыны паручніка і капітана, быў узнагароджаны срэбным Крыжам заслугі.\nКамандаваў батальёнам у часе Польскай абарончай вайны 1939 года, у баях у раёне Львова трапіў у савецкі палон. 22 верасня 1939 года інтэрнаваны ў СССР. Разам з іншымі польскімі афіцэрамі трапіў у Старабельскі лагер (цяпер Луганская вобласць), дзе ўтрымлівалася 4 тысячы чалавек. Амаль усе зняволеныя былі расстраляныя, аднак Францішак Кушаль быў перавезены ў Бутырскую турму, дзе быў у зняволенні разам з высокапастаўленымі польскімі ваеннапалоннымі, у тым ліку з генералам Уладыславам Андэрсам. Адтуль перад Другой сусветнай вайной яго перавезлі ў Валожын – «па месцы жыхарства», быццам на «перагляд справы». У пачатку 1941 года вызваліўся, паводле Наталлі Арсенневай ён уцёк разам з іншымі вязнямі ў часе адступлення бальшавікоў. Валожын ад Дор усяго 16 кіламетраў, так што хутка Кушаль, апынуўся ў роднай хаце. Адначасова жонцы Наталлі Арсенневай было дазволена вярнуцца з ссылкі. Гэтыя акалічнасці далі магчымасць меркаваць, што ў лагеры Кушаль быў завербаваны НКУС[Удакладніць!].\nДа пачатку нямецка-савецкай вайны ў 1941 годзе пражываў у Беластоку. У часе нямецкай акупацыі Францішак Кушаль супрацоўнічаў з немцамі. З снежня 1941 года быў камендантам падафіцэрскай школы Беларускай дапаможнай паліцыі ў Мінску. З кастрычніка 1941 года быў шэфам аддзела самааховы Цэнтральнай рады Беларускай народнай самапомачы. У чэрвені — ліпені 1942 года на загад Івана Ермачэнкі, шэфа Беларускай самааховы, распрацаваў праект стварэння Вольнага корпуса Беларускай самааховы. Са жніўня да канца лістапада быў камендантам афіцэрскіх курсаў у Мінску, пад канец лістапада стаў галоўным вайсковым рэферэнтам Беларускай самааховы, на гэтай пасадзе кіраваў працай акруговых і павятовых рэферэнтаў. У красавіку 1943 года спыніў гэтую дзейнасць у сувязі з расфармаваннем немцамі Беларускай самааховы. З жніўня 1943 года быў галоўным упаўнаважаным па пытаннях беларускіх аддзелаў дапаможнай паліцыі. У студзені 1944 года стаў начальнікам аддзела вайсковых спраў Беларускай цэнтральнай рады. З сакавіка 1944 года шэф галоўнага камандавання Беларускай краёвай абароны. Удзельнічаў у выданні часопіса «Беларус на варце».\nУ часе наступу Чырвонай Арміі эвакуяваўся ў Германію. Увесну 1945 года стаў камандзірам аднаго з палкоў 30-й грэнадзёрскай дывізіі СС (1-й беларускай), якая ў апошнія дні красавіка 1945 года без бою капітулявала амерыканцам. Перабываў у лагеры для інтэрнаваных у Рэгенсбургу.\nПасля вайны. Эміграцыя ў ЗШАПравіць\nПазбег рэпатрыяцыі ў СССР. У 1947 годзе ў Германіі заснаваў Аб’яднанне беларускіх ветэранаў. У 1950 годзе выехаў у ЗША. У 1952—1954 узначальваў Беларуска-амерыканскае задзіночанне; удзельнічаў у выданні яго газеты «Беларус». Адзін з заснавальнікаў газеты «Бацькаўшчына». Выступаў у друку з публіцыстычнымі матэрыяламі (таксама па пытаннях вайсковай гісторыі Беларусі), аўтар успамінаў пра дзеячаў беларускай культуры. Выконваў функцыі вайсковага міністра Беларускай цэнтральнай рады на выгнанні, пазней сябра Рады БНР у выгнанні.\nПахаваны на могілках ў Рочэстэры (могілкі Маўнт Хоўп), штат Нью-Ёрк. Побач пахаваная ягоная жонка Наталля Арсеннева.\nУ 1922 годзе ажаніўся з паэткай Наталляй Арсенневай, у шлюбе мелі двух сыноў — Яраслава (1923—1943) і Уладзіміра (1924—?). Яраслаў загінуў ад выбуху закладзенай савецкімі партызанамі бомбы, у мінскім тэатры ў часе прадстаўлення. Уладзімір ажаніўся з Наталляй Куліковіч (1928—1967), дачкой Мікалая Шчаглова-Куліковіча, ад якой меў двух дзяцей — Пятра і Наталлю, якіх пасля смерці жонкі дапамагалі даглядаць ягоныя бацькі\nСпробы стварэння беларускага войска — Мн., 1999;\nСорак два гады таму: (Жменя ўспамінаў аб Алесю Гаруну) // На суд гісторыі: Успаміны, дыялогі. — Мн., 1994.\nДарога да Катынскага лесу // на pawet.net\n↑ Наталля Арсеннева Біяграфія Франца Кушаля. rv-blr.com. Архівавана з першакрыніцы 2 студзеня 2020. Праверана 2 студзеня 2020.\n↑ Залесский К. А. Кушель Франц…\n↑ БелЭн у 18 т., Т.9…\n↑ Маракоў Л. У.…\n↑ Францішак КУшаль (бел. (тар.)) . radabnr.org. Архівавана з першакрыніцы 2 студзеня 2020. Праверана 2 студзеня 2020.\n↑ Пантэон Беларусі. Наталля Арсеннева\n↑ Юрэвіч, Л. Шматгалосы эпісталярыум : гісторыя людзей і ідэй на эміграцыі ў ліставанні / Лявон Юрэвіч. — Мінск : ??, 2012. — 6 с. — (Бібліятэка Бацькаўшчыны; кн. 20)\nМаракоў Л.У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794-1991. Энц. даведнік. У 10 т.. — Мн., 2003. — Т. 1. — ISBN 985-6374-04-9.\nБеларуская энцыклапедыя: У 18 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 1999. — Т. 9: Кулібін — Малаіта. — 560 с. — ISBN 985-11-0155-9 (т. 9), ISBN 985-11-0035-8.\nRocznik Oficerski 1924. — Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, 1924. — С. 280, 381.\nRocznik Oficerski 1928. — Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. — С. 80, 234.\nRocznik Oficerski 1932. — Warszawa: Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1932. — С. 75, 594.\nЗалесский К.А. Кушель Франц // Кто был кто во второй мировой войне. Союзники Германии. — М., 2003.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Францішак_Кушаль&oldid=3719559"\nАпошнія змены 29 кастрычніка 2020 а 21:43\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:43, 29 кастрычніка 2020.


У Польшчы ўзгадалі бітву пад Танэнбергам (шмат фота) | Новы Час\nУ Польшчы ўзгадалі бітву пад Танэнбергам (шмат фота)\nНапрыканцы ліпеня на тэрыторыі гміны Шкотава, каля возера Каўнаткі, адбыўся ваенна-гістарычны фестываль «Танэнберг 1914–2014».\nАўтар артыкулу сярод рэканструктараў\nРэканструктары з Украіны\nАўтар з рэканструктарам у мундзіры Рускага экспедыцыйнага корпусу ў Францыі\nРэканструктары ў амерыканскай форме\nРэканструктары ў мундзірах арміі ЗША\nУ мерапрыемстве прынялі ўдзел больш за 200 аматараў вайсковай гісторыі з Польшчы, Беларусі, Украіны, Расіі, Літвы, Канады і іншых краін.\nУ 1914 годзе менавіта ў гэтых месцах праходзілі жорсткія баі паміж часткамі Рускай імператарскай арміі і кайзераўскімі войскамі. Прычым з абодвух бакоў у баявых дзеяннях удзельнічалі палякі (для немцаў гэта былі “мазуры”, а царская адміністрацыя рускіх грамадзян польскага паходжання называла “братамі-славянамі”). Пра тое, наколькі кровапралітнай была гэтая бітва, сведчаць шматлікія вайсковыя пахаванні, якія да сённяшняга дня захаваліся ў гэтым раёне.\nАўтар дае інтэрв'ю польскаму тэлебачанню\nТрагедыя арміі Самсонава\nАмаль 100 гадоў таму, 26–30 жніўня 1914 года, на тэрыторыі тагачаснай Усходняй Прусіі адбылося буйное боесутыкненне паміж рускімі і германскімі войскамі. У расійскай гістарыяграфіі яно вядома як бітва пры Танэнбергу, “Самсонаўская аперацыя”, “Самсонаўская катастрофа”, “аперацыя Гіндэнбурга”. Гэта падзея выклікала каласальны грамадскі рэзананс не толькі ў Расіі, але і ў Германіі. Тагачасныя нямецкія ідэолагі неадкладна правялі гістарычныя паралелі паміж разгромам 2-й арміі генерала ад кавалерыі А.В. Самсонава пад Танэнбергам і Грунвальдскай бітвай эпохі Сярэднявечча, у якой Тэўтонскі ордэн быў разбіты саюзнымі польска-літоўска-рускімі арміямі. Перамога 1914 года пазіцыянавалася як рэванш за паражэнне ў 1410-м.\n17 жніўня першая армія генерала Рэненкампфа перайшла нямецкую мяжу, праз тры дні рушыла ў бой і другая армія генерала Самсонава. Рускія войскі ў Усходняй Прусіі мелі над 8-й германскай арміяй значную перавагу ў жывой сіле, а вось у артылерыі сілы былі практычна роўныя — прыблізна тысяча рускіх гармат супраць тысячы нямецкіх. Таксама ў немцаў мелася 156 цяжкіх палявых гармат. Да таго ж, па колькасці кулямётаў германская пяхота таксама мела перавагу. Быў у немцаў і яшчэ адзін козыр — густая дарожная сетка, якая пакрывала прасторы Усходняй Прусіі. Прыкрытая з усходу непраходнай лініяй Мазурскіх багнаў, яна забяспечвала бесперашкодную і хуткую перакідку войскаў з флангу на фланг. Гэтым неадкладна скарыстаўся нямецкі камандуючы фон Прытвіц, які сканцэнтраваў супраць 75-тысячнай групоўкі Рэненкампфа не менш як 110 тысячсваёй пяхоты і кавалерыі.\nМанета, выбітая да рэканструкцыі\n26 жніўні 2-я армія рушыла наперад, і на працягу трох наступных дзён усё было скончана. Немцы хутка змялі адкрытыя флангі арміі Самсонава. 29 жніўня два рускіх вайсковых корпуса — 13-ы і 15-ы, якія складалі цэнтр баявога парадку, адступілі ў лес, вакол якога і замкнулася кола атачэння. Прарваць яго атрымалася не больш чым 20 тысячам чалавек. Не вытрымаўшы ганьбы, генерал Самсонаў застрэліўся. Немцы пахаваюць яго з вайсковымі ўшанаваннямі, а пазней перададуць парэшткі афіцэра ў Расію. Армія Самсонава страціла забітымі 6 000 чалавек, 20 000 былі ўзяты ў палон на полі бою. 30 000 салдат і 15 генералаў склалі зброю пазней. Усходне-Пруская аперацыя скончылася паразай выключна па віне камандавання. Генералы Рэненкампф і Самсонаў у Японскую вайну былі нядрэннымі дывізіённымі камандзірамі, але нічога не змаглі зрабіць, камандуючымі буйнымі вайсковымі злучэннямі. Галоўнай праблемай рускага штабу стала адсутнасць сувязі, а значыць — адсутнасць рэальнага кіравання войскамі.\nПершыя рэканструктары на поле бітвы з’явіліся за тыдзень да мерапрыемства. Менавіта яны арганізавалі палявы лагер і пачалі ўладкоўваць пазіцыі, на якіх і адбылася маштабная рэканструкцыя баёў Вялікай вайны. Шматлікія гледачы, якія прыехалі ў Шкотава з усёй Польшчы, змаглі ўбачыць не толькі “баі на Усходнім фронце”, але таксама адзін з эпізодаў Першай сусветнай вайны ў Заходняй Еўропе.\nАмерыканец і рускі\nУ прыватнасці, рэканструктары ў форме рускага экспедыцыйнага корпуса ў Францыі, а таксама ў мундзірах арміі ЗША, разыгралі эпізод з захопам браневіка ў немцаў. У якасці аб’екта атакі выступіла копія бронемашыны “Ролс-Ройс”, якая “прыехала” з Літвы.\nПасля гэтага пачалася рэканструкцыя непасрэдна баёў 1914 года пад Танэнбергам. Засеўшых на вышыні нямецкіх жаўнераў спрабаваў атакаваць батальён Рускай імператарскай арміі. Наступ падтрымлівала царская артылерыя. Рускім (з трэцяй спробы) атрымалася захапіць першую лінію нямецкіх акопаў, але кайзераўцы перайшлі ў контратаку і “скінулі” з гары “царскае войска”. Скончылася рэканструкцыя ўрачыстым маршам перад гледачамі.\nГэту гару штурмавалі рэканструктары\nНягледзячы на жудасную спякоту (тэрмометры паказвалі ў гэты дзень +34) аматарам вайсковай гісторыі з розных краін атрымалася паказаць жах і гераізм той вайны. Сімвалічным знакам было тое, што пасля мерапрыемства пачаўся моцны дождж. Неба нібы аплаквала 10 мільёнаў загінулых у Першай сусветнай вайне.\nПершая сусветная вайна: 1914 год\nгібель арміі Самсонава\nСікорскі: Польшча адчувае сябе менш бяспечна\nПольшча. Бізнэс спусташае Мазуры


Этнасвята на Чавускай зямлі - Магілёўскі Рэгіён\n2 гады таму\tКультура, Навіны Чавус\nРадамля. Месца таямнічае і захапляючае. Для тых, хто цікавіцца гісторыяй роднага краю, яно нават сакральнае. Бо тут шмат стагоддзяў таму жылі нашыя продкі – радзімічы. Народ горды і працавіты. Займаліся земляробствам і жывелагадоўляй, ведалі рамёствы, промыслы. Былі яны людзьмі мірнымі, але, калі ўзнікала небяспека, бралі ў рукі зброю і мужна баранілі свае дамы і родных. Для таго, каб ворагі не наблізіліся незаўважанымі, на крутой гары быў узведзены замак з моцнымі сценамі. Але час няўмольны, шмат год як няма ўмацаванняў, знік і сам замак. Але засталася памяць нашчадкаў. Яна жыве і ўвасабляецца ў паданнях, а яшчэ ў свяце, якое запрашае дакрануцца да сівой даўніны, пачуць кліч продкаў, адчуць сваю прыналежнасць да велічнага…\nЭтнасвята набыло папулярнасць як у людзей сталага ўзросту, так і ў моладзі. З кожным годам у Радамлі збіраецца ўсё больш людзей, неабыякавых да сваёй мінуўшчыны. Яны едуць сюды, каб адчуць атмасферу далёкіх часоў, пазнаёміцца са старадаўнімі звычаямі і традыцыямі радзімічаў. Ва усіх гасцей этнасвята ёсць таксама магчымасць паўдзельнічаць у майстар-класах па традыцыйных рамёствах, у народных гульнях ды забавах. А хто адмовіцца пакаштаваць стравы, прыгатаваныя па рэцэптах, якім не адна сотня год, ці набыць на стылізаваным кірмашы вырабы майстроў? Дарэчы, умельцы з’язджаюцца ў Радамлю падчас этнасвята з самых розных куткоў Беларусі. Удзельнічаюць у ім і этнаграфічныя творчыя калектывы, а таксама прадстаўнікі аматарскіх гістарычных клубаў, якія робяць рэканструкцыі падзей сярэдневякоўя, як, напрыклад, «Хірд Ваўкі» з Жодзіна. Сёлета свята «У госці да радзімічаў» будзе доўжыцца два дні, і яго арганізатары падрыхтавалі шмат новага і цікавага, аб гэтым сведчыць праграма мерапрыемства, размешчаная на першай старонцы «Іскры». А усім, хто прыедзе ў Радамлю з іншых месцаў, забяспечаць усё неабходнае для зручнага начлегу і цікавага баўлення часу. Калі ў вас ёсць планы на наступныя выхадныя, адкладзіце іх і наведайцеся у Радамлю. Не пашкадуеце.\nкультура чаусы Этнопраздник\nТри рыбака утонули за...\n«КОД ПРЫСУТНАСЦІ» з Валянцінам...\nВ Дрибинском районе освятили...


Канвертаваць Шры-Ланка рупіі (LKR) і Французская Ціхі акіян франк (XPF) : Калькулятар абменнага курсу\nШры-Ланка рупія (LKR) і Французская Ціхі акіян франк (XPF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Шры-Ланка рупія і Французская Ціхі акіян франк пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 19 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Шры-Ланка рупія. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Французская Ціхі акіян франк валюты па змаўчанні. Націсніце на Французская Ціхі акіян франк або Шры-Ланка рупіі канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nРупія Шры-Ланкі гэта валюта, у Шры Ланка (LK, LKA). Французская франк ціхаакіянскіх гэта валюта, у Французская Палінезія (PF, PYF, Таіці). Французская франк ціхаакіянскіх таксама вядомы як Франк КФП, і Comptoirs Francais дзю Пасифик франк. Сімвал LKR можа быць запісаная Rs, , SLRs, і SL. Сімвал XPF можа быць запісаная CFPF. Рупія Шры-Ланкі дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу рупія Шры-Ланкі Апошняе абнаўленне 31 Студзень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Французская франк ціхаакіянскіх Апошняе абнаўленне 19 верасень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. LKR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. XPF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


http://spring96.org/be/news/104055 2021 2021-06-29T19:58:13+0300 2021-06-29T19:58:13+0300 2021-06-29T22:41:30+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/arcjom_aniszczuk_fota_z_sacsetak_logo.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ магілёўскай калоніі №15 не спыняецца ціск на асуджанага да двух гадоў пазбаўлення волі Арцёма Анішчука — фігуранта справы "пяцёркі, якая пашкодзіла машыну жонкі начальніка з Дэпартамента выканання пакаранняў". Акрамя новай крымінальнай справы за парушэнне рэжыму па артыкуле 411 Крымінальнага кодэкса, Арцёма з 8 чэрвеня ўтрымліваюць у ШІЗА. Сёння стала вядома, што пасля пракурорскай праверкі па фактам апублічвання інфармацыі пра тое, што мужчына праглынуў металічныя прадметы, каб яго перасталі катаваць, мужчыну асабіста збіваў начальнік калоніі Аляксей Лазарэнка. Таксама Арцёму не аказалі ніякай медычнай дапамогі пасля таго, як ён праглынуў чатыры металічных прадметы (болт, гайку, пласцінку і кручок). Яму зрабілі толькі флюраграфію. Пра катаванні і ціск на мужа праваабаронцам распавяла ягоная жонка Вольга.\nНагадаем, напачатку чэрвеня стала вядома, што Арцём Анішчук праглынуў металічныя прадметы, каб адміністрацыя калоніі спыніла яго катаваць і здзеквацца над ім. На гэта адрэагавала пракуратура. З пракурорскай праверкай у пенітэнцыярную ўстанову прыехаў намеснік начальніка аддзела пракуратуры Магілёўскай вобласці па наглядзе за выкананнем заканадаўства органамі крымінальна-выканаўчай сістэмы і прымусовага выканання. Пасля ягонага візіту ў тэлеграм-канале Генеральнай пракуратуры былі апублікаваныя яго вынікі:\n"Падчас асабістай гутаркі з пракурорскім работнікам Арцём Анішчук не выказваў скаргаў на стан здароўя. На пытанне аб прычынах праглынанні іншароднага прадмета растлумачыў, што проста хацеў трапіць у мэдычную частку".\nНа сустрэчы з адвакатам Арцём пацвердзіў, што ў калонію прыязджалі прадстаўнікі пракуратуры. Але пасля таго, як яны з’ехалі, Арцёма асабіста збіў начальнік калоніі №15 Аляксей Лазарэнка. Пасля гэтага Арцёма змясцілі ў ШІЗА, дзе ён утрымліваецца з 8 чэрвеня па гэты дзень. Начальнік калоніі Лазарэнка заявіў вязню, што яго будуць утрымліваць у ШІЗА да новага суда па артыкуле 411 Крымінальнага кодэкса.\nЯк распавёў сам Арцём, да яго ў камеру на працягу шасці дзён падсаджваюць зняволеных з праблемамі з псіхікай. Ён ужо тыдзень нармальна не спаў.\nТаксама Анішчук распавёў, якія менавіта металічныя прадметы ён праглынуў: мэблевы болт, гайка, металічны кручок і пласцінка памерам 2 на 1 сантыметраў. Але ведаючы ўсю сітуацыю, у калоніі яму зрабілі толькі флюраграфію. Іншую медычную дапамогу яму не аказвалі. Хаця 15 чэрвеня на асабістым прыёме жонкі Арцёма ў лекара яе заверылі, што “яму аказваецца ўся неабходная медыцынская дапамога”, і што тры разы ў дзень да вязняў ходзіць медыцынскія супрацоўнікі.\nНагадаем, на Арцёма Анішчука ў магілёўскай калоніі завялі новую крымінальную справу па артыкуле 411 Крымінальнага кодэкса (Злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі выпраўленчай установы). Прычына новай "крыміналкі" — Арцём нібыта парушыў рэжым: двойчы адмовіўся прыбірацца.\n29.06.2021 Тэгі: умовы ўтрыманьня, катаваньні, пенітэнцыярная сістэма


Гонка на актуальнасць у постпандэмічныя часы: Форум IMEX\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » сустрэчы » Гонка на актуальнасць у постпандэмічныя часы: Форум IMEX\nНавіны асацыяцый • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • адукацыя • індустрыя гасціннасці • Гасцініцы і курорты • Навіны галіновай сустрэчы • сустрэчы • навіны • турызм • Навіны турыстычнага провада • Апошнія навіны ЗША\nДля прафесіяналаў асацыяцый пандэмія стала не толькі парушальнікам, але і паскаральнікам змен у такіх галінах, як кіраванне, чаканні членаў і тэхналогіі.\nВыклікі, з якімі сутыкаюцца асацыяцыі, толькі ўзмацняюцца, што прымушае лідэраў асацыяцый думаць інакш і ўзмацняе неабходнасць рэальных змен.\nНа Форуме лідэрства асацыяцыі знаходзяцца ў цэнтры ўвагі крокі, накіраваныя на гэтыя змены, і дзеянні, неабходныя для развіцця ў новых умовах.\nГенеральны дырэктар групы IMEX прадстаўляе спецыяльнае мерапрыемства для прафесіяналаў асацыяцыі, якое адбудзецца ў IMEX America у лістападзе.\nПраводзіцца ў панядзелак 8 лістапада ў рамках разумнага панядзелка на базе MPI, Форум лідараў асацыяцый, створаны ASAE: Цэнтр лідэрства асацыяцый, - пасляабедзенны семінар пад кіраўніцтвам экспертнай групы, уключаючы Харысана Кервера і Мэры Байерс, аўтараў Гонка на актуальнасць.\nХарысан Кервер, аўтар кнігі «Гонка за актуальнасць»\nМэры Байерс, аўтар кнігі «Гонка за актуальнасць»\nВысока інтэрактыўны семінар пад назвай Гонка за актуальнасць у постпандэмічныя часы, даследуе канцэпцыі 10-гадовага выдання даведніка для лідэраў асацыяцый і бязглузда глядзіць на праблемы. Давер-адно з гэтых пытанняў, як тлумачыць суаўтар Мэры Байерс: «Мы правялі новыя даследаванні па ўмацаванні даверу і выявілі, што велізарнай калегіі цяжка хутка ўмацаваць давер. Меншыя групы лепш прымаюць рашэнні, і няма ніякіх "сацыяльных разборак".\nДалучэнне да Мэры і Харысану - група кіраўнікоў, якія падзеляцца сваім вопытам стварэння наўмысных падыходаў да кіравання; пераасэнсаванне сферы іх праграм і паслуг; і актывізацыі іх укаранення мыслення "у першую чаргу лічбавага". Гэта: Мойра Х. Эдвардс, прэзідэнт Ellipsis Partners; Стыў Сміт, генеральны дырэктар Цэнтра кіравання асацыяцыямі; і Лен Тоенжэс, прэзідэнт асацыяваных генеральных падрадчыкаў штата Місуры.\nФорум лідарства асацыяцый адкрыты і запрашаецца для кіраўнікоў асацыяцый, у тым ліку генеральных дырэктараў, дырэктараў, прэзідэнтаў, выканаўчых дырэктараў, генеральных сакратароў, старшынь і членаў праўлення. Ён з'яўляецца часткай Разумнага панядзелка, поўнага дня бясплатнай адукацыі, які праходзіць за дзень да адкрыцця IMEX America.\nШоў, якое адзначае сваё 10 -е выданне на новай пляцоўцы, Мандалай -Бэй, аб'ядноўвае сусветную супольнасць дзелавых падзей, каб спланаваць і забраніраваць усё - ад карпаратыўных стымулюючых падзей да мерапрыемстваў кліентаў агенцтва. Планіроўшчыкі сустрэч могуць сустрэцца з сусветнымі пастаўшчыкамі, якія ахопліваюць усе галіны прамысловасці. Сюды ўваходзяць еўрапейскія кірункі Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Харватыя, Францыя, Германія, Грэцыя, Італія, Ірландыя, Мальта, Нідэрланды, Партугалія, Іспанія, Швейцарыя, Скандынавія і Вялікабрытанія. Аўстралія, Карэя, Японія, Новая Зеландыя і Сінгапур-адны з краін Азіяцка-Ціхаакіянскага рэгіёну, пацверджаныя разам з Кеніяй, Марока, Руандай, ПАР з Афрыкі. Ад Атланты і Калгары да Лос -Анджэлеса і Ванкувера дзейнічаюць амерыканскія і канадскія ўдзельнікі. Яны далучаюцца да многіх лацінаамерыканскіх напрамкаў, уключаючы Аргентыну, Бразілію, Калумбію, Коста -Рыку, Эквадор, Мексіку і інш.\nIMEX Амерыка 10 -е выданне адбудзецца 9 - 11 лістапада ў заліве Мандалай у Лас -Вегасе 8 лістапада з дапамогай разумнага панядзелка на базе MPI. Каб зарэгістравацца - бясплатна, націсніце тут. Для атрымання больш падрабязнай інфармацыі аб варыянтах размяшчэння і браніраванні націсніце тут.


Мігранты з-за Ла-Манша: вайскоўцы пераняць аперацыі ў Ла-Маншы - EU Reporter\nУзброеныя сілы збіраюцца ўзяць на сябе адказнасць за аперацыі па абмежаванні перасячэння мігрантаў праз Ла-Манш на працягу некалькіх тыдняў, паведаміла ўрадавая крыніца, Мігранцкі крызіс у Еўропе.\nГэты крок можа дазволіць міністэрству ўнутраных спраў засяродзіцца на рэформах урада ў сістэме прадастаўлення прытулку, дадае крыніца.\nНавіны далей паведамляе ў The Times што прэм'ер-міністр Барыс Джонсан перадасць Каралеўскім флотам паўнамоцтвы над урадавымі судамі ў канале.\nКолькасць людзей, якія перасеклі летась, была утрая больш, чым у 2020 годзе.\nЛічбы, сабраныя BBC, паказваюць, што прынамсі 28,431 2021 мігрант здзейсніў падарожжа на невялікіх лодках у 8,417 годзе - у параўнанні з XNUMX XNUMX чалавек годам раней - нягледзячы на вялізныя інвестыцыі Вялікабрытаніі ў Францыю для прадухілення перасячэння.\nПрынамсі 24 лістапада 27 чалавек загінулі пасля таго, як іх лодка затанула, што стала самай вялікай ахвярай на канале з моманту пачатку запісу ў 2014 годзе.\nНа мінулым тыдні Міністэрства ўнутраных спраў паведаміла пра больш за 270 чалавек пераправіўся на 10 малых лодках у чацвер (13 студзеня).\nУ сакавіку мінулага года ў дарогу выехала міністр унутраных спраў Прыці Патэль плануе капітальны рамонт як абыходзяцца з людзьмі, якія просяць прытулку ў Вялікабрытаніі.\nЗгодна з планамі, людзі, якія прыбываюць у Вялікабрытанію незаконнымі сродкамі, якія падаюць заяву на прытулак, больш не будуць мець тых жа правоў, што і тыя, хто прыбывае праз належныя каналы.\nУ той час спадарыня Патэль заявіла, што яе планы прадугледжваюць стварэнне «хутчэйшай і справядлівай» сістэмы, якая будзе «лепш падтрымліваць найбольш уразлівыя», а ўрад будзе расправіцца з кантрабандыстамі, якія эксплуатуюць тых, хто спрабуе дабрацца да Вялікабрытаніі.\nЛейбарысцкая партыя крытыкавала планы за адсутнасць спачування і неэфектыўнасць у барацьбе з пераходамі. Адвакаты-праваабаронцы папярэдзілі, што яны незаконныя, бо ігнаруюць міжнародныя абавязацельствы Вялікабрытаніі.\nУ снежні чацвёра іранскіх мужчын, якія пераправіліся на невялікіх лодках, мелі свае скасаваныя прысуды за іміграцыйныя злачынствы Апеляцыйным судом, які прыйшоў да высновы, што не было даказана, што яны мелі намер незаконна ўехаць у Вялікабрытанію.\nПадобныя тэмы:Англійскі каналФранцыяUK\nСпорт і стаўкі - дзе мы цяпер?\nБельгія8 гадзін таму\nЕўрапарламент8 гадзін таму