Ужо сёньня, 17 кастрычніка: суды над Пальчысам і Някляевым\n17 кастрычнік 2016, 00:01\nМенск — у Менскім гарадзкім судзе працяг судовага працэсу па крымінальнай справе над 25-гадовым жыхаром Ліды Эдуардам Пальчысам — заснавальнікам блогу 1863x, вядомым пад псэўданімам Джон Сыльвэр. Пачатак а 10-ай.\nМенск — судовы разгляд па абвінавачваньню Уладзімера Някляева ў парушэньні «парадку арганізацыі альбо правядзеньня масавых мерапрыемстваў». Суд Ленінскага раёну (вул Сямашка, 22). Пачатак 11.30.\nМенск — ў мастацкай галерэі «Унівэрсытэт культуры» (Палац Рэспублікі) адкрыцьцё выставы дыплёмных працаў «Крокі да майстэрства» навучэнцаў мастацкага аддзяленьня Магілёўскага дзяржаўнага каледжа мастацтваў. (пл. Кастрычніцкая,1). Пачатак а 17-ай.\n1346 — падчас бітвы пры Нэвілз-Кросе была разгромленая армія Шатляндыі ангельскімі войскамі. Шатляндзкі кароль Давід ІІ ўзяты ў палон.\n1448 — туркі разьбіваюць вугорскія войскі ў другой бітве на Косавым полі\n1483 — папа рымскі Сыкст IV стварае гішпанскую інквізыцыю з мэтай выгнаньня з Гішпаніі арабаў ды габрэяў.\n1588 —у пачаў дзейнічаць Статут Вялікага Княства Літоўскага. Часам гісторыкі называюць яго першай эўрапейскай канстытуцыяй. Гэты кодэкс права на працягу 250 гадоў быў дзейным законам на тэрыторыі Беларусі, Літвы і Ўкраіны і складаў аснову ўсёй прававой сыстэмы Вялікага Княства.\n1696 —у нарадзіўся Аўгуст III — вялікі князь літоўскі і кароль польскі, адзін з колішніх кіраўнікоў нашага краю. Аўгуст III ня меў сваіх палітычных канцэпцыяў, і таму кіравалі фаварыты. Цэнтральная ўлада амаль ня дзейнічала, а мясцовыя ўлады ў паветах праводзілі сваю самастойную палітыку. У выніку краіна ўсё больш трапляла ў залежнасьць ад Расеі. Калі ж Аўгуст III памёр у\n1763 годзе, частка Беларусі ўжо была далучаная да Расейскай імпэрыі.\n1831 — Майкл Фарадэй адкрыў зьяву электрамагнітнай індукцыі\n1869 — па заданьні газэты «Нью-Ёрк Геральд» Генры Стэнлі адправіўся шукаць экспэдыцыю Дэвіда Лівінгстона, які зьнік у Афрыцы\n1905 — Мікалай II падпісвае Маніфэст аб дараваньні лібэральных свабод і наданьні Дзяржаўнай Думе заканадаўчых паўнамоцтваў\n1933 — Альбэрт Айнштайн прыехаў у Нью-Ёрк як бежанец з нацысцкай Нямеччыны\n1959 — паўднёваафрыканская кампанія «Дэ Бірс» аб’явіла аб тым, што ёю былі зроблены першыя штучныя алмазы\n1961 — адкрыўся XXII зьезд КПСС (праходзіў да 31 кастрычніка), на якім была прынятая 3-я Праграма КПСС і аб’яўлена задача пабудовы камуністычнага грамадзтва да 1980 году. Зьезд прыняў рашэньне аб вынасе цела Сталіна з Маўзалею.\n1961 — у нью-ёрскім Музэі сучаснага мастацтва была выстаўлена карціна Анры Матыса «Човен». Толькі 3 сьнежня нехта зьвярнуў увагу на тое, што карціна вісіць нагамі ўгору.\n1962 — першы выступ «Бітлз» на брытанскім телебачаньні\n1964 — ў Беларусі было адкрытае першае прамысловае радовішча нафты. Вучоныя кажуць, што калі б Беларусь цалкам жыла толькі за кошт свае нафты, дык выбрала б увесь запас за 30 гадоў.\n1967 — у Нью-Ёрку адбылася прэм’ера мюзікла «Валасы»\n1968 — пачаўся паэтапны вывад союзных войскаў з тэрыторыі Чэхаславакіі\n1988 — у Лёндане ўпершыню выканана 10-я сымфонія Людвіга ван Бэтховэна, якую доўгі час не маглі знайсьці. Яна была адрэстаўравана ангельскім дасьледчыкам Бары Купэрам на падставе знойдзеных у Бэрліне папераў вялікага кампазытара\n1990 — прэм’ера спэктаклю «Тутэйшыя» ў Купалаўскім тэатры\n1785: Тадэвуш Валянскі, польскi гісторык і археоляг\n1865: Люцыян Жалігоўскі, генэрал, дзяржаўны і ваенны дзеяч Сярэдняй Літвы і Польшчы.\n1900: Ібрагім Гембіцкі, беларускі графік\n1849: Фрэдэрык Шапэн, польскі кампазытар і піяніст\n1976: Радаслаў Астроўскі, беларускі грамадзкі і палітычны дзеяч, дырэктар Віленскай беларускай гімназіі, прэзыдэнт Беларускай Цэнтральнай Рады.\n«Музыка ня мае Бацькаўшчыны»


Газавыя катлы ацяплення протерм: прадстаўленне прадукцыі - Падручнік сантэхніка\nВыбар крыніцы для нагрэву цепланосбіта ў аўтаномных сістэмах ўяўляе сабой дастаткова складаны працэс, бо неабходна вызначыцца не толькі з тэхнічнымі параметрамі, але і з вытворцам. Добрай рэпутацыяй карыстаюцца ацяпляльныя газавыя катлы Протерм, якія вырабляюцца аднайменнай кампаніяй. Больш дэталёвае азнаямленне з абсталяваннем дадзенай маркі дазволіць лепш арыентавацца ў асартыменце.\nПералік асноўных вартасцяў\nПрадпрыемства па вырабе катлоў дадзенай маркі было створана ў Чэхіі. Яно паспяхова вядзе сваю дзейнасць з 1991 года. Галоўная перавага заключаецца ў тым, што кампанія спецыялізуецца на вытворчасці цеплавога абсталявання менавіта для бытавых патрэб на працягу доўгага часу.\nІншыя плюсы прадукцыі згаданыя ніжэй:\nУ сувязі з наяўнасцю надзейнага абсталявання на вытворчых плошчах атрымоўваецца выпускаць вырабы высокай якасці.\nПрактычна ўсе сучасныя мадэлі маюць гнуткія налады, што вельмі зручна пры эксплуатацыі.\nЦалкам даступны кошт дае магчымасць набываць прыборы розных слаям насельніцтва нашай краіны.\nДзякуючы асаблівай тэхналогіі вытворчасці прылады ў працэсе працы не ствараюць лішняга шуму.\nПры вырабе прадукцыі дадзенай маркі прадугледжана абарона ад узнікнення кандэнсату.\nНемудрагелістая тэхналогія ўстаноўкі дазваляе ўсталяваць прыборы сваімі рукамі, але падлучэнне ажыццяўляць павінны адпаведныя органы.\nДадатак! Вытворца дэманструе спажыўцам надзейнасць створанага абсталявання тым, што дае двухгадовую гарантыю на вырабы, прычым яе тэрмін не залежыць ад эксплуатацыйнага перыяду.\nВыпускаюцца віды прадукцыі\nАсартымент ацяпляльных прыбораў атрымоўваецца пашырыць не толькі за кошт знешніх параметраў, магутнасці і дадатковых прыстасаванняў, але і дзякуючы вытворчасці розных тыпаў абсталявання. Класіфікацыя прыбораў звычайна ажыццяўляецца па некалькіх прыкметах.\nУ залежнасці ад размяшчэння\nУ залежнасці ад месца ўсталёўкі адрозніваюць насценныя і падлогавыя прыборы. Выбар паміж двума відамі залежыць у першую чаргу ад габарытаў памяшкання і яго асаблівасцяў. Варыянт выканання будзе ў значнай ступені ўплываць на кошт прадукцыі і прадукцыйнасць.\nГазавыя ацяпляльныя катлы Протерм, якія ўсталёўваюцца на сцены, адрозніваюцца кампактнасцю, але яны не прымяняюцца ў тых выпадках, калі патрабуецца абагрэць будынак з жылой плошчай больш за 150-200 квадратных метраў. Гэта звязана з малой магутнасцю абсталявання такога тыпу.\nШто тычыцца падлогавых аналагаў, то яны адрозніваюцца высокай прадукцыйнасцю, але для ўстаноўкі патрабуецца надзейнае падстава на падлозе. Такія вырабы выбіраюць часцей за ўсё, калі гаворка пра кампактнасці не ідзе, а ў ніжняй частцы падрыхтавана месца.\nЗыходзячы з функцыянальных магчымасцяў\nОдноконтурные катлы ацяплення ўяўляюць сабой прыборы, прызначаныя для непасрэднага абагрэву будынкаў. Гэта значыць, яны выконваюць адну функцыю, якая з'яўляецца галоўнай. Асноўная перавага мадэляў такога тыпу заключаецца ў меншай кошту.\nДвухконтурные ацяпляльныя катлы для дома, разам з базавым прызначэннем, здольныя ажыццяўляць нагрэў вады для бытавых патрэб. Звычайна на іх усталёўваецца адмысловы датчык прыярытэту, які дазваляе перамыкаць функцыі. Магутнасць такіх катлоў павінна быць дастаткова высокай.\nПры выбары ў першую чаргу ўлічваюцца тэхнічныя параметры, а ўжо пасля ўвага звяртаецца на знешні выгляд. Ніжэй прыводзіцца табліца з асноўнымі дадзенымі для найбольш папулярных мадэляў.\nмадэль Магутнасць у кілаватах Габарыты ў міліметрах Плошчу ацяплення ў квадратных метрах\nЗаўвага! Самая першая мадэль мае больш вялікія габарыты, таму што забяспечаная убудаваным бойлерам. Яго аб'ём дазваляе забяспечыць гарачай вадой жылыя будынкі.\nТаймер для бойлера дазваляе ажыццяўляць ўключэнне і выключэнне ў запланаваны час. Такі рэжым дае магчымасць эканамічна расходаваць энергарэсурсы.\nЭквитермическое рэгуляванне неабходна для таго, каб тэмпература цепланосбіта змянялася ў залежнасці ад вулічных паказанняў тэрмометра. Для гэтага патрабуецца ўстаноўка вонкавага датчыка.\nАўтаматычная дыягностыка функцыянавання катла прадастаўляе магчымасць не толькі ажыццяўляць кантроль, але і выконваць у выпадку неабходнасці яго адключэнне, паведамляючы пра прычыны.\nАбарона ўстаноўкі ад замярзання асабліва актуальная ў тых выпадках, калі абаграванне ажыццяўляецца не ўвесь час, а перыядычна. Дадзеная магчымасць дазваляе запускаць бытавой кацёл ацяплення пры паніжэнні тэмпературы да пэўных значэнняў.\nФункцыя «Камфорт» дазваляе дамагчыся найбольш хуткага нагрэву гарачага водазабеспячэння, чым у стандартным рэжыме. Пры выкарыстанні гэтай сістэмы эканоміцца расход газу.\nДзякуючы лічбаваму дысплеі можна ўбачыць тэмпературу вады ў цяперашні час. Калі ў сістэме адбудзецца зніжэнне ціску, то на панэлі адразу ж замігцеў святлодыёд.\nСапраўдная інструкцыя дазваляе атрымаць азнаямленчую інфармацыю пра тое, якія перавагі і магчымасці мае ацяпляльны газавы кацёл Протерм, які займае па папулярнасці адну з лідзіруючых пазіцый. Асартымент прадукцыі вельмі шырокі, таму кожны гаспадар зможа падабраць падыходную мадэль па ўсіх параметрах. Іншыя цікавыя звесткі пра дадзеныя вырабах адлюстраваны на відэа.\nПредыдущаяЯк зняць вечка ўнітаза і замяніць яе на новую: агляд\nСледующаяСонечнае ацяпленне: 5 крокаў, якія дазваляюць зэканоміць\nТрос для прачысткі каналізацыі - эфектыўны спосаб барацьбы з\nПанэльнае ацяпленне - прылада і асаблівасці


Дом ХІХ стагоддзя на Рэвалюцыйнай знеслi экскаватарам » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nнарод проціў Антон Астаповіч\nДом ХІХ стагоддзя на Рэвалюцыйнай знеслi экскаватарам\nНяўжо Мiнiстэрства культуры i цяпер не звернецца ў пракуратуру?\nГэтую тэму "Звязда" адсочвае ад пачатку лiстапада. Пачалося з таго, што прадпрыемства "Мiнская спадчына" ледзьве не зруйнавала помнiк архiтэктуры — дом ХIХ стагоддзя па вулiцы Рэвалюцыйная, 24а ў Мiнску, не маючы на гэта адпаведнага дазволу. Працы прыпынiлi, "Мiнская спадчына" атрымала ўрэшце дазвол, у якiм чорным па белым было прапiсана "весцi разборку ручным спосабам". Па-першае, каб выявiць схаваныя архiтэктурна-планiровачныя асаблiвасцi будынка. Па-другое, каб выкарыстаць старадаўнюю цэглу пры аднаўленнi аб'екта. У пачатку снежня частку будынка знiшчылi экскаватарам. На месцы сабралася камiсiя, уключна з прадстаўнiкамi Мiнiстэрства культуры. Аднак па вынiках разбору Упраўленне па ахове гiсторыка культурнай спадчыны не прыняло нiякiх рэзкiх мераў — нiхто не быў пакараны.\nЯк вынiк — "Мiнская спадчына" завяршыла сваю чорную справу — у суботу (!) увечары (!!), калi ўжо было цёмна (!!!) будынак цалкам знiшчылi экскаватарам.\nнадрукавана ў "Звяздзе" ад 9 лютага\nУ рэдакцыi ёсць заключэнне Навукова-метадычнай рады аб неабходнасцi "ручной разборкi будынка". Гэта — закон, адмянiць якi можа выключна сама Рада. Знiшчэнне будынка экскаватарам — парушэнне закону, якое павiнна атрымаць ацэнку з боку пракуратуры.\n...Учора ўдзень на аб'екце зноўку сабралася камiсiя — навуковы кiраўнiк аб'екта Аляксандр Кропатаў, галоўны архiтэктар аб'екта Генадзь Босак, галоўны iнжынер "Мiнскай спадчыны" Мiхаiл Жых, а таксама прадстаўнiца ўлады — Аксана Сматрэнка, намеснiк начальнiка Упраўлення па ахове гiсторыка-культурнай спадчыны Мiнiстэрства культуры.\nТрэба сказаць, што на з'яўленне карэспандэнта "Звязды" некаторыя прысутныя адрэагавалi вельмi нервова.\n— Чаго вы фатаграфуеце? Вы не маеце права здымаць! — усчынiў крык Генадзь Босак, галоўны архiтэктар праекта (нiжэй вы зразумееце, чаму).\n— Хто вас сюды пусцiў? Я вас сюды не запрашаў! — далучыўся да яго Мiхаiл Жых.\nГалоўнаму iнжынеру "Мiнскай спадчыны", якая зруйнавала дом, напэўна, невядома, што журналiсту не трэба прасiць ягонага персанальнага дазволу, каб выканаць сваю законную працу.\nА Генадзь Босак хваляваўся абсалютна абгрунтавана. Чаму — стала зразумела са слоў навуковага кiраўнiка аб'екта:\n— А крайнiм у iх у вынiку апынецца прараб!.. — злаваўся Аляксандр Кропатаў. — Вы толькi ўявiце: у суботу, увечары, цёмна ўжо было!.. Па гэтым будынку ў iх нават каштарыс складзены на разборку ўручную!.. Бо гэта — патрабаванне Мiнiстэрства культуры! У пятнiцу спадар Босак напiсаў у журнале аўтарскага нагляду рэкамендацыю: што ён не супраць механiзаванай разборкi будынка. Але гэтая рэкамендацыя не мае юрыдычнай сiлы, каб бурыць дом! Бо ёсць рашэнне Рады аб разборцы ўручную. I гэтае рашэнне — закон, адмянiць цi перайначыць якi можа толькi сама Рада! Нават калi я, навуковы кiраўнiк аб'екта, напiшу, што не супраць механiзаванай разборкi, — па новы дазвол на новы вiд работ трэба было б звяртацца ў Мiнiстэрства культуры.\nУ журнале аўтарскага нагляду сапраўды ёсць такi запiс за мiнулую пятнiцу — Генадзь Босак пiша, што "не супраць далейшай разборкi механiзаванымi сродкамi, пры ўзгадненнi з навуковым кiраўнiком..." Паводле слоў навуковага кiраўнiка, нiхто да яго не звяртаўся. Натуральна — бо субота i нядзеля выхадныя днi! Замест гэтага ў суботу падганяюць экскаватар — i дом руйнуюць... Мiж iншым, разам з недаследаванымi фрэскамi ХIХ стагоддзя...\n— Я лiчу, што вiнаваты замоўца, "Мiнская спадчына", бо не пракантралявалi працы на аб'екце, i падрадчык, якi супраць нормаў выканаў незаконнае руйнаванне будынка, — пракаментаваў "Звяздзе" Антон Астаповiч, старшыня Таварыства аховы помнiкаў. — Цяпер Мiнiстэрства культуры павiнна звярнуцца ў пракуратуру, каб там далi ацэнку гэтым дзеянням. Калi Мiнiстэрства не зробiць гэтага — "Мiнскай спадчыне" ўсё сыдзе з рук!..\nЧыноўнiца мiнiстэрства Аксана Сматрэнка склала акт агляду месца здарэння.\n— Я склала акт агляду, прапановы адлюструю там жа. Мы аддамо гэта кiраўнiцтву — намеснiку мiнiстра культуры Курашу, ён будзе вырашаць, цi звяртацца ў пракуратуру, — кажа Сматрэнка.\n— На вашую думку, цi ёсць тут склад злачынства?\n— Згодна з запiсам у журнале аўтарскага нагляду, працы выкананыя паводле рэкамендацыi галоўнага архiтэктара праекта...\nАднак Аксана Сцяпанаўна прызнала, што рашэнне Рады нi архiтэктар, нi хто iншы адмянiць не мелi права.\nГэтая сiтуацыя — як момант iсцiны для Мiнiстэрства культуры. Пададуць заяву ў пракуратуру — бо калi помнiк архiтэктуры руйнуюць экскаватарам, факт злачынства вiдавочны? Цi спусцяць, як гэта бывае, на тармазах?..\nбандыцкая апэрацыя "Мінскай спадчыны" пасьпяхова завершаная.\nяк пішуць у такіх выпадках міліцянты, "з асаблівым цынізмам" -- у цэнтры Менску, за два кварталы ад Міністэрства культуры і за тры кварталы ад Упраўленьня па ахове гісторыка-культурнай спадчыны.


Інтымная контурная пластыка ў якасці касметалагічнага догляду за сваім целам\n» Лабиопластика » Интимная контурная пластика: что представляет собой коррекция половых органов Галоўная » Лабиопластика » Інтымная контурная пластыка: што ўяўляе сабой карэкцыя палавых органаў\nУ цяперашні час касметалагічны сыход за сваім тварам і целам даўно стаў неад'емнай часткай жыцця любой жанчыны. Імкненне да прывабнасці і прыгажосці не абмяжоўваецца толькі толькі названымі абласцямі, знешні выгляд інтымнай зоны таксама мае вялікае значэнне.\nШто ўяўляе сабой карэкцыя палавых органаў\nІнтымная контурная пластыка - гэта неинвазивный спосаб карэкцыі змененых участкаў скуры і мяккіх тканін у вобласці вонкавых палавых органаў.\nУ аснове працэдуры ляжыць ўвядзенне прэпаратаў, вырабленых з гіялуронат, ін'екцыйным спосабам непасрэдна ў месцы, якія патрабуюць аднаўлення эстэтычнага выгляду. Гіалуроновая кіслата - незаменны кампанент многіх тканін і біялагічных вадкасцяў. Яе трымаюць у структуры злучальных, эпітэліяльных, нервовых клетак.\nТаксама яе выяўляюць у складзе сліны, сіновіальной вадкасці сустава. Увядзенне пад скуру спецыяльных напаўняльнікаў (філлеров) - прэпаратаў гіалуроновой кіслаты, якія маюць гелевую кансістэнцыю, дапамагае разгладзіць скурныя зморшчыны, павялічыць аб'ём, змяніць форму, павысіць тургор тканін і завільгатнець іх. Акрамя таго, рэчыва спрыяе выпрацоўцы калагена і эластіна, за кошт чаго узмацняюцца ўсе рэгенератыўныя працэсы.\nКолькасць ін'екцый вызначаецца ў залежнасці ад плошчы ўздзеяння і цяжару зменаў. Карэкцыя выконваецца ў спецыялізаванай абсталяваным цэнтры ці касметалагічным кабінеце сертыфікаваным лекарам з захаваннем усіх правіл асептыкі і антысептыкі.\nГалоўным перавагай контурнай пластыкі з'яўляецца адсутнасць якіх-небудзь слядоў яе правядзення: швоў, шнараў і рубцоў. Пасля працэдуры ўсе эфекты выглядаюць натуральна, натуральна, пры гэтым вынік з'яўляецца адразу і ўзмацняецца на працягу некалькіх наступных сутак. Ступень задаволенасці вынікам адна з самых высокіх і дасягае 90-100%.\nМетад не патрабуе агульнага абязбольвання, толькі мясцовага, што больш спрыяльна для арганізма, і можа дазволіць ўвядзенне гіалуроновой кіслаты ў любым узросце. Пабочныя эфекты ўзнікаюць вельмі рэдка і могуць быць прадстаўлены ў выглядзе фарміравання азызласці, участкаў ўшчыльнення, якія носяць часовы характар і ў далейшым знікаюць. Ўводзімы напаўняльнік рэдка выклікае алергічныя рэакцыі і ня мігруе ў навакольныя тканіны.\nПрацягласць працэдуры займае не больш 10-12 хвілін. Такім чынам, інтымная контурная пластыка - абсалютна бяспечны і эфектыўны метад пластычнай касметалогіі без таксічных агульных эфектаў на арганізм. Вынік захоўваецца даволі доўга, на працягу 12-18 месяцаў, пасля чаго гіалуроновая кіслата мае ўласцівасць паступова рассмоктваецца. Сучасныя напаўняльнікі цалкам биосовместимы з тканінамі чалавека па ўсіх параметрах.\nІнтымная контурная пластыка мэтазгодная ў наступных сітуацыях:\nстрата эластычных уласцівасцяў, пругкасці скурных пакроваў зоны вонкавых інтымных органаў;\nпрыроджаныя анамаліі палавых вуснаў, клітара і іншае (Гіпаплазія, аплазія);\nнабытыя парушэнні з прычыны родаў, траўмаў, ўзросту (друзласць, правісання, расцяжэнне, недастатковы тонус цягліцавага пласта, ассіметріі, сухасць слізістай абалонкі похвы ў прад- і постменопаузального перыяд);\nзніжэнне сэксуальнай актыўнасці, адсутнасць аргазму, недастатковая выяўленасць адчуванняў падчас палавога акту.\nАднак, нягледзячы на шматлікія вартасці, метад мае некаторыя супрацьпаказанні, а менавіта:\nперыяд цяжарнасці, кармленне грудзьмі;\nдэфекты ў сістэме згортвання крыві, прыём антыкаагулянтаў, антиагрегантов (прэпаратаў, разрэджвае кроў);\nіндывідуальная непераноснасць лекавага сродку або аднаго з яго кампанентаў;\nвострыя запаленчыя працэсы ў планаваным месцы ін'екцыі;\nаутоіммунные захворванні (сістэмная чырвоная ваўчанка, рэўматоідны артрыт, сістэмная склерадэрмія і іншыя);\nагульныя бактэрыяльныя або вірусныя інфекцыі арганізма;\nпрагрэсавальныя захворванні нервовай сістэмы (напрыклад, эпілепсія);\nКонтурная пластыка інтымных зон ўключае ў сябе некалькі методык. Клиторопластика - змена аб'ёму клітара за кошт ін'екцыі гелеобразной прэпарата на базе гіалуроновой кіслаты непасрэдна ў орган або мяккія тканіны пад ім.\nЛабиопластика - карэкцыя памеру, формы, сіметрычна вялікіх ці малых палавых вуснаў, з мэтай паляпшэння іх знешняга выгляду або ліквідацыі непрыемных хваравітых адчуванняў. Павелічэнне плошчы пункту G - увядзенне геля ў асноўную эрагенную вобласць похвы, што ўзмацняе яе адчувальнасць і сілу і працягласць палавых адчуванняў своечасова коітус.\nКонтурная пластыка інтымных зон і іншыя віды карэкцый для жанчын\nКарэкцыя сценак похвы, так званая перинеопластика, заключаецца ў парэнтэральных уводзінах гелевай філлеров у пачатковыя аддзелы і сценкі похвы для памяншэння яго прасвету.\nГэта становіцца неабходным для жанчын у наступных выпадках:\nпасля цяжарнасці і родаў (асабліва, шматразовых), калі нярэдка развіваецца апушчэнне і перерастяжение сценак;\nтраўматычныя пашкоджанні і парывы;\nўзроставыя змены, якія прыводзяць за кошт памяншэння цыркулявалага ўзроўню эстрагенаў да страты тонусу, вытанчаная цягліцавага пласта сценкі, сухасці. Дадзеныя парушэнні закранаюць і мочэвыводзяшчіх шляху, што багата развіццём нетрымання мачы.\nБезопераціонно метад аднаўлення сценак похвы спрыяе не толькі ліквідацыі фізічных і функцыянальных недахопаў, але і дазваляе весці паўнавартасную сэксуальнае жыццё. Акрамя таго, карэкцыя перадпачатку похвы забяспечвае бар'ерную функцыю супраць ўкаранення розных бактэрыяльных мікраарганізмаў.\nУ некаторых сітуацыях замест напаўняльнікаў з гіалуроновой кіслаты можа выкарыстоўвацца ўласная жаровых тканіна, узятая з вобласці жывата ці ягадзіц.\nІншыя віды карэкцый для жанчын\nКонтурная пластыка інтымных зон не абмяжоўваецца толькі толькі ін'екцыйнымі метадамі, таксама шырока ўжываюць і хірургічныя ўмяшанні. У большасці выпадкаў гэта цяжкія ступені парушэнняў, пры якіх праводзяць сячэнне і выдаленне «лішніх» расцягнутых тканін, падцягванне сценак, фарміраванне эстэтычнага выгляду вонкавых палавых органаў.\nГалоўным плюсам аперацыі з'яўляецца доўгатэрміновы вынік у адрозненне ад гіалуроновой кіслаты, якая з часам рассмоктваецца ў арганізме. Аднак, дадзены метад адрозніваецца травматічным, доўгім аднаўленчым перыядам і развіццём пасляаперацыйных ускладненняў. Яшчэ адным відам пластычнай хірургіі палавых органаў, якія атрымалі вялікі распаўсюд, з'яўляецца гименопластика (аднаўленне цэласнасці цнатлівай плеўкі).\nЯна бывае двух відаў:\nкароткатэрміновая, калі тыя, што засталіся ўчасткі плеўкі ўшываюць разам;\nдоўгатэрміновая , пры якой фарміруецца паўнавартасная структура за кошт тканін похвы.\nІ, наадварот, часам вымушана звяртаюцца да хірургічнай дефлорации цнатлівай плеўкі , калі ў сілу анамалій развіцця (поўнае зрашчэнне) разрыў яе натуральным шляхам немагчымы ці гэта перашкаджае вылучэнню менструацыі. Невялікія аператыўныя ўмяшанні дазваляецца праводзіць пад мясцовым наркозам, аднак, больш шырокія, якія закранаюць некалькі структурных адзінак, выконваюць толькі пад нутравеннай анестэзіяй.\nІнтымная контурная пластыка для мужчын\nКонтурная пластыка інтымных зон таксама ўключае комплекс маніпуляцый для мужчын.\nАсноўнымі сведчаннямі для гэтага служаць:\nневялікі дыяметр галоўкі палавога члена;\nняправільная форма галоўкі;\nсуб'ектыўная нездаволенасць пацыента знешнім выглядам інтымных зон.\nУ пачатку працэдуры вырабляецца мясцовае абязбольванне і антысептычная апрацоўка палавога чальца.\nПрэпарат гіалуроновой кіслаты, папярэдне адсунуўшы крайнюю плоць, з дапамогай тонкай іголкі ўводзяць пад скуру галоўкі, пасля чаго веерныя спосабам раўнамерна размяркоўваюць па ўсёй вобласці, якая патрабуе карэкцыі.\nПрацягласць захавання выніку, як і ў жанчын, можа дасягаць ад 1 да 1,5 гадоў. З мэтай памяншэння выяўленасці заўчаснай эякуляцыі філлеров ўводзяць пад скуру венечной разоры і аброці мужчынскага пеніса. У некаторых выпадках, дадзеная функцыя захоўваецца нават пасля рассмоктвання напаўняльніка гіалуроновой кіслаты.\nПраводзіць контурную пластыку проціпаказана асобам з наяўнасцю:\nфімоз, які патрабуе хірургічнага лячэння;\nінфекцыйна-запаленчых захворванняў мужчынскіх палавых органаў у вострай стадыі;\nмножных востраканцовых папілом.\nПабочныя з'явы практычна не рэгіструюцца. У першыя дні магчыма з'яўленне ацёку, свербу, пачырванення ў галіне ўздзеяння, якія пасля праходзяць самастойна.\nПерыяд рэабілітацыі насамрэч адсутнічае. Пацыент адразу пасля правядзення маніпуляцыі можа адпраўляцца дадому. У першы тыдзень рэкамендавана пазбягаць вядзення палавога жыцця, выканання цяжкіх фізічных нагрузак і інтэнсіўных заняткаў спортам. Таксама проціпаказана доўга загараць на сонцы або наведваць салярый, басейн, лазню, саўну і падобныя ўстановы.\nЗгодна ўсім вышэйапісаным, дадзены кірунак пластычнай касметалогіі з'яўляецца бяспечным і абгрунтаваным метадам, які забяспечвае поўнае функцыянальнае і псіхалагічны дабрабыт як жанчыны, так і мужчыны.


Гульня «Партызанскімі сцежкамі”: працяг будзе - Новости - Туризм и Отдых\nПершая частка гродзенскай гульні-кэшынг «Партызанскімі сцежкамі» скончылася агульным фінішам 2 верасня на палігоне каля возера, паведамляе «Твой стыль».\nУ гульні, падчас якой кожную суботу трэба было па каардынатах заехаць у маладасягальны куток Гродзеншчыны, удзельнічала каля 30 аматараў экстрэмальных гульняў.\n«Падчас пошуку месцаў для гульні я на машыне праехаўся па вялікай колькасці такіх мясцін, дзе нават людзі часцяком не ходзяць», – кажа аўтар гульні.\nПа просьбе гульцоў гродзенец Мікалай «Партызан» піша працяг праекта: «У будучай гульні я хачу месца клада, апроч каардынатаў, зашыфраваць якім-небудзь просьценькім алгарытмам кшталту: лічба з якога-небудзь знака, ці колькасьць, напрыклад, слупоў на месцы».\nДля тых, хто хоча прайсці мінулую гульню проста для сябе, яна будзе адкрытая па спасылцы .


Спецаперацыя на поўначы Парыжа: СМІ паведамляюць пра забітых | Krynica.info\nСпецаперацыя на поўначы Парыжа: СМІ паведамляюць пра забітых\nПаліцэйская спецаперацыя праходзіць у раёне Сэн-Дэні на поўначы Парыжа. Французскія СМІ паведамляюць пра ахвяры.\nАгенцтва Франс-прэс паведаміла аб адным загінуўшым, а па дадзеных радыёстанцыі RTL забітыя тры чалавекі, у тым ліку жанчына, на целе якой была замацаваная выбухоўка.\nLe Monde паведамляе са спасылкай на крыніцы ў паліцыі, што ў выніку перастрэлкі загінулі два чалавекі.\nЯк паведамлялася, мэтай спецаперацыі быў Абдэльхамiд Абаауд, якога лічаць арганізатарам нападаў у Парыжы 13 лістапада. Раней паліцыя атачыла дом падазраваных, дзе маглі забарыкадавацца некалькі чалавек.\n17 лістапада французскія следчыя правялі ператрусы ў адной з кватэр, дзе, як мяркуецца, спыняўся аб’яўлены ў вышук Салах Абдэльсалам, чый брат Брахiм здзейсніў самападрыў падчас аднаго з нападаў. Інфармацыі пра яго месцазнаходжанне да гэтага часу няма.\nАбдэльсалам мог збегчы ў Бельгію. Акрамя таго, яго шукала нямецкая паліцыя.\nУлады Парыжа папрасілі жыхароў раёна Сэн-Дэні не выходзіць з дому з-за спецаперацыі.\nУ раёне чутная моцная стральба і выбухі (аперацыя пачалася на досвітку 18 лістапада).\nНа месцы знаходзіцца вялікая колькасць сіл бяспекі, над раёнам кружыць паліцэйскі верталёт, пішуць у “Твітары” мясцовыя журналісты.\nУ раёне Сэн-Дэні знаходзіцца стадыён Стад-дэ-Франс, дзе ў пятнiцу ў выніку тэракту загінулі 129 чалавек.\nАдказнасць за тэракты ўзяла на сябе экстрэмісцкая групоўка “Ісламская дзяржава”.\nПа матэрыялах ВВС\n18.11.2015 У свеце| Тэгі: ІД, ісламісты, мусульмане, Парыж, тэрарысты, Францыя\nФранцыя ажыццявіла масіраванае бамбаванне сірыйскага горада Рака\nУ Грузіі затрымалі сваяка аднаго з лідараў ІД\nПерастрэлка паліцыі з баевікамі ІД адбылася ў Турцыі\nВыбух у Нігерыі: больш за 30 загінулых\nМеркаваны арганізатар тэрактаў у Парыжы быў забіты падчас рэйду


Экспазіцыя | Дзяржаўны лiтаратурны музей Янкi Купалы\nГалоўная старонка » Музей » Экспазіцыя\nСтацыянарнаяЗала 1Зала 2Зала 3Зала 4Зала 5Зала 6Зала 7Зала 8\nГалоўная мэта экспазіцыі – паказ жыцця і творчасці Янкі Купалы ў нацыянальным, еўрапейскім і сусветным кантэксце, ролі пісьменніка ў гісторыі нацыянальнай літаратуры, культуры, станаўленні беларускай дзяржаўнасці. Стваральнікі экспазіцыі музея Песняра імкнуліся на якасна новым узроўні прадставіць гісторыю шляхецкага роду Луцэвічаў, фальклорныя і біблейскія вытокі паэзіі, філасофска-грамадзянскую пазіцыю паэта і драматурга, стан і развіццё беларускага і замежнага купалазнаўства. У экспазіцыі музея Янкі Купалы, упершыню ў экспазіцыйнай прасторы беларускага музея, з’явіўся новы тып мультымедыйных сістэм такіх, як праекцыйная музейная экспазіцыя з дэманстрацыяй тэматычных відэакліпаў у трохмерным выяўленні (фармаце 3D), трывізар для трансляцыі аб’ёмных відарысаў, touch-манітор, што выконвае функцыю інфакіёска, змест якога складаюць 4 віртуальныя туры па філіялах музея, электронная Кніга ганаровых гасцей, і аснашчаны фотакамерай для вырабу “Дыплома наведвальніка”.\nМузей мае 8 экспазіцыйных залаў. Рукапісы Янкі Купалы, выданні яго твораў розных гадоў, асабістыя рэчы паэта, шматлікія фотаздымкі, творы жывапісу, графікі, дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва распавядаюць пра жыццё і творчасць народнага паэта Беларусі, грамадска-палітычнае і культурнае жыццё краіны. Мемарыяльныя куткі, інтэр’еры рабочага кабінета, гасцёўні, што створаны па ўспамінах і архіўных матэрыялах знаёмяць наведвальніка з Вільняй, Санкт-Пецярбургам, Масквой, перадваенным Мінскам.\nАд вытокаў радаводных (XVII–XIXстст.). Нараджэнне будучага паэта (1882). Ясевы “ўніверсітэты”. Пачатак літаратурнага шляху (ад «Северо-Западного края» да «Нашай Нівы», 1905–1907)\nІван Дамінікавіч Луцэвіч (Янка Купала – літаратурны псеўданім) нарадзіўся 7 ліпеня па н. ст. (25 чэрвеня 1882 года па ст. ст.) на свята Купалле ў фальварку Вязынка Мінскага павету Мінскай губерні (цяпер Маладзечанскі раён Мінскай вобласці).\nРод Луцэвічаў вядомы з ХVІІ ст. і бярэ пачатак ад Станіслава, які па вотчыным праве валодаў маёнткам Кукялёўшчына з вёскамі Слабодка і Цярпілаўка ў Мінскім ваяводстве. Спадчынным парадкам яны пераходзілі ва ўладанне яго сыноў, а потым унукаў… У 1802 годзе Луцэвічы былі зацверджаны ў шляхецтве (дваранстве) Расійскай імперыі, але ў выніку разбору шляхты галіна непасрэдных продкаў Янкі Купалы паводле ўказа ад 23 верасня 1864 г. была прыпісана да мінскай грамады так званых “граждан”, а ў 1869 годзе – да мяшчан.\nСвоеасаблівы экспазіцыйны комплекс складаюць: радавод Луцэвічаў; герб «Навіна», да якога належаў іх род; дакументы Мінскага дваранскага дэпутацкага сходу і Мінскай мяшчанскай управы з Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі па гісторыі роду Луцэвічаў, разгляду яго шляхецкага паходжання; “Сямейныя спісы Мінскай мяшчанскай управы” з запісам аб нараджэнні будучага паэта (1882); метрычны запіс з кнігі Радашковіцкага касцёла аб нараджэнні і хрышчэнні Івана Луцэвіча, яго пашпарт як мешчаніна г. Мінска (1907).\nБацькі Янкі пабраліся шлюбам у 1879 годзе. Іх шляхі па беларускай зямлі, як і маленства, дзяцінства і юнацтва Янкі, прайшлі ў вандраваннях, у пошуках арэнды зямлі і лепшай долі. На час нараджэння Янкі Луцэвічы арандавалі зямлю ў маёнтку Вязынка, які належаў роду Замбжыцкіх. На экспазіцыі прадстаўлены: выявы маці паэта Бянігны Іванаўны (фатаграфія) і бацькі Дамініка Ануфрыевіча (малюнак І. Раманоўскага), фатаграфіі Янкі ў 6-гадовым узросце, яго родных сясцёр, сваякоў па лініі маці з роду Валасевічаў; экспануецца макет хаты ў Вязынцы, дзе жылі Луцэвічы ў 1881–1883 гг.\nЧастыя пераезды бацькоў, цяжкае матэрыяльнае становішча, праца на гаспадарцы перашкодзілі Янку набыць сістэматычную адукацыю. Спачатку ён вучыўся ў вандроўных настаўнікаў, потым – у Сенніцкай народнай школе (1889), прыватнай падрыхтоўчай школе ў Мінску (1890), Бяларуцкім народным вучылішчы (1897–1898). Юнак усяляк імкнуўся пашырыць свае веды шляхам самаадукацыі. Магчымасць карыстацца багатай бібліятэкай З. Чаховіча (паплечніка К. Каліноўскага) спрыяла знаёмству будучага паэта з лепшымі ўзорамі сусветнай літаратуры. На экспазіцыі прадстаўлены фатаграфіі і кнігі беларускіх пісьменнікаў – папярэднікаў Янкі Купалы, творы замежных пісьменнікаў з кола чытання Янкі Луцэвіча.\n1902 год. Паміраюць бацька Янкі, а пазней брат і дзве сястры. Янка застаецца за старэйшага, але праца на гаспадарцы яго не вабіла. Ён вырашае “ісці ў людзі”. З 1902 па 1907 гг. працуе хатнім настаўнікам, пісарам у судовага следчага, прыказчыкам у панскім маёнтку, чорнарабочым, памочнікам вінакура на броварах.\nУ 1902 г. Іван Луцэвіч пачынае пісаць вершы спачатку на польскай мове. Некаторыя з іх былі надрукаваны ў часопісе “Ziarno” ў 1903–1904 гг. 22 вершы захаваны ў аўтографах і машынапісным сшытку з аўтарскімі праўкамі. Тэма польскамоўных вершаў – любоў да зямлі, да працы на ёй, замілаванне прыродай роднага краю.\nРосту нацыянальнай самасвядомасці Івана Луцэвіча спрыялі: класік беларускай літаратуры Ядвігін Ш., публіцыст, літаратурны крытык У. Самойла, грамадскі і тэатральны дзеяч А. Бурбіс, якія заахвочвалі маладога паэта пісаць на роднай мове.\nЭкспануецца аўтограф першага беларускамоўнага верша Івана Луцэвіча “Мая доля”, які быў напісаны лацінкай у 1904 годзе.\n15 мая 1905 года адбываецца значная падзея ў беларускай літаратуры: у мінскай рускамоўнай газеце “Северо-Западный край” публікуецца па-беларуску верш “Мужык”, упершыню падпісаны псеўданімам “Я. Купала”. Гэта было першае выступленне паэта ў перыядычным друку.\nУ першых Купалавых творах (1904–1907) выявілася душа беларуса, драматызм яго жыцця, і ў той жа час адчуваецца сіла народа, вера ў яго годнасць і будучыню. За гэты перыяд Янка Купала піша больш за 200 твораў: вершы, паэмы “Зімою”, “Нікому”, “Адплата кахання”, “Калека”; перакладае з рускай і польскай моў.\nУ экспазіцыі прадстаўлены аўтографы твораў маладога паэта (1905–1907), фатаграфія бровара ў в. Яхімоўшчына (цяпер Маладзечанскі раён), дзе ў 1906–1907 гадах працаваў Янка Купала.\nВільня ў жыцці і творчасці Янкі Купалы. Янка Купала і “Наша Ніва”. Пераклады Купалы.\nВільня – старажытная сталіца Вялікага княства Літоўскага, горад даўняй полікультурнай традыцыі, дзе скрыжоўваліся лёсы, мовы і веравызнанні беларускага, польскага, літоўскага, татарскага, яўрэйскага народаў. Гэты горад стаў цэнтрам беларускага нацыянальнага адраджэння.\nРэвалюцыя 1905 – 1907 гг. дала пачатак легальнаму друку. У зале прадстаўлены першыя беларускія грамадска-палітычныя і культурна-асветніцкія газеты “Наша ніва” і “Наша доля”, якія пачалі выходзіць з 1906 года. “Нашай долі” выйшла толькі 6 нумароў (5 было канфіскавана), а “Наша ніва” выходзіла да 1915 г., друкавалася двумя шрыфтамі: кірыліцай і лацінкай.\nУ 1908г. (па запрашэнні Ядвігіна Ш.) Янка Купала пераязджае ў Вільню, духоўную сталіцу Беларусі. Ён працуе ў прыватнай бібліятэцы Барыса Даніловіча «Веды».\nАдначасова з працай ў бібліятэцы Купала супрацоўнічае з газетай «Наша Ніва». На той час сцупрацоўнікаў было няшмат і Купалу даводзілася рабіць рэдакцыйныя праўкі матэрыялаў, займацца экспедыцыяй газеты і рабіць пераклады. Янка Купала перакладае творы Міцкевіча, Канапніцкай, Сыракомлі, Крылова, Лермантава, Шаўчэнкі і інш.\nКупала сумуе па радзіме і ў 1913 годзе зноў пераязджае ў Вільню. Ён пачынае працаваць у Беларускім выдавецкім таварыстве на пасадзе адказнага сакратара. Рэдагуе кнігу Канстанцыі Буйлы «Курганная кветка», а таксама ўдзельнічае ў выпуску адзінага прыжыцьцёвага зборніка Максіма Багдановіча «Вянок».\nАсобна у экспазіцыі прадстаўлена тэма «Янка Купала – перакладчык». Галоўная ідэя дадзенага раздзела – паказаць шматграннасць паэтычнага генія Янкі Купалы, пераемнасць традыцый славянскіх і еўрапейскіх літаратур.\nКупала шукаў у творах іншамоўных пісьменнікаў мінулага і сваіх сучаснікаў тытанау духа, бунтароу, змагароу за народнае шчасце. Сталы паэт пастаянна выказваў сваю павагу і любоў да А. Пушкіна, М. Лермантава, А. Міцкевіча, Т. Шаўчэнкі, М. Някрасава, М. Горкага.\nПершыя пераклады Янка Купала стварыў амаль адначасова з першымі вершамі. Праўда, не ўсе яны былі своечасова надрукаваны.\nЭкспануюцца партрэты ўкраінскіх, рускіх, польскіх пісьменнікаў і пераклады іх твораў, зробленыя Янкам Купалам; ноты на верш нямецка-швейцарскага паэта Г. Гессэ “У імгле”, пераклад якога зрабіў Янка Купала; уласнаручны спіс перакладаў Янкі Купалы, якія былі змешчаны ў яго зборніку “Шляхам жыцця”.\nУ снежні 1909г. паэт пераязджае ў паўночную сталіцу Расійскай імпэрыі, горад Санкт-Пецярбург.\nШматграннасць паэтычнага генія Янкі Купалы. Пецярбург у жыцці і творчасці Янкі Купалы (1909–1913). Акопы – творчая калыска паэта (1911–1926)\nПаэтычны геній Янкі Купалы раскрываецца і сталее ў творах, якія ўвайшлі ў яго паэтычныя зборнікі, выдадзеныя ў Пецярбургу.\n“Жалейка” (1908) – першы паэтычны зборнік, энцыклапедыя сялянскага жыцця. Спачатку рыхтаваўся да выдання ў мінскім выдавецтве “Мінчук” пры дапамозе У. Самойлы. Аднак канчатковае ўкладанне зборніка зрабіў і памог выдаць Б.І. Эпімах-Шыпіла. “Жалейка” выдадзена ў Пецярбургу выдавецкай суполкай “Загляне сонца і ў наша ваконца” тыражом 4300 экз. Змест зборніка склалі лірычныя вершы і паэма “Адплата кахання”.\nНа экспазіцыі прадстаўлена асобнае сучаснае літаратурна-мастацкае выданне верша “А хто там ідзе?” з перакладамі на 83 мовы свету (1982).\nУ снежні 1909 года Янка Купала пераязджае з Вільні ў Пецярбург, “каб адшліфаваць сябе на службу Беларушчыне”. Вялікае значэнне для маладога паэта мела падтрымка патрыярха\nбеларускага адраджэння, прафесара Пецярбургскага ўніверсітэта, мовазнаўцы, выдаўца Б.І. Эпімаха-Шыпілы. Экспануецца рэканструкцыя часткі пакоя ў кватэры Б.І. Эпімаха-Шыпілы, дзе жыў Янка Купала, калі ў 1909–1913 гг. вучыўся на вячэрніх агульнаадукацыйных курсах А. Чарняева. У гэты час ён актыўна ўдзельнічае ў рабоце навукова-літаратурнага гуртка студэнтаў-беларусаў Пецярбургскага ўніверсітэта.\nУ кастрычніку 1910 г. выходзіць другі паэтычны зборнік Янкі Купалы “Гусляр”, выдадзены збіральнікам і папулярызатарам беларускага музычнага фальклору, выдаўцом А. Грыневічам у друкарні К. Пянткоўскага. Галоўная тэма зборніка – духоўны свет чалавека, яго імкненне да свабоды, мастак і народ.\n“Шляхам жыцця” (1913) – трэці паэтычны зборнік Янкі Купалы, вяршыня беларускай паэзіі пачатку ХХ ст. Зборнік выйшаў у выдавецтве “Загляне сонца і ў наша ваконца” тыражом 3000 экз. і прысвечаны пецярбургскаму доктару А. П. Ярэмічу, на ўласныя сродкі якога і быў выдадзены. У творах зборніка паэт разважае пра месца чалавека на зямлі, яго лёс, моцна гучыць тэма Радзімы.\nПершы верш Янкі Купалы, напісаны ў Пецябургу, – “Песня сонцу”. Сонца для паэта – сімвал новага жыцця, сімвал будучыні. У пецярбургскі перыяд напісана больш за 100 твораў, сярод якіх паэмы “Сон на кургане” з прысвячэннем бацьку і брату, “Курган” з прысвячэннем сябру – літаратуразнаўцу С. Палуяну. У вершах гучыць тэма вернасці і адданасці Бацькаўшчыне.\nУ Пецярбургу Янка Купала знаёміцца з рускім паэтам А. Карынфскім, які пазней пераклаў яго 16 вершаў на рускую мову. Гэта знаёмства пашырала кругагляд беларускага паэта, звяртала яго ўвагу на паэзію Срэбранага века рускай літаратуры.\nЗначная месца ў зале займае тэма, прысвечаная Янку Купалу – першаму стваральніку арыгінальных санетаў у беларускай паэзіі.\nНа працягу 15 гадоў (1911–1926) Янка Купала прыязджае да маці і сясцёр у фальварак Акопы на Лагойшчыне, у адну з самых прыгожых і маляўнічых мясцін на Беларусі. Тут ён нарадзіўся як лірык сусветнага значэння, як выдатнейшы драматург. Непаўторнасць краявідаў, сустрэчы з людзьмі, натхненне, якое ён адчуваў, жывілі творчасць беларускага класіка. Больш за 80 вершаў, 5 паэм, 4 п’есы маюць памету “Акопы”. У зале прадстаўлены рукапісы і выданні рамантычных паэм “Бандароўна” (1913), “Магіла льва” (1913), “Яна і я” (1913), аўтографы шматлікіх вершаў грамадзянскага, філасофскага, пейзажнага, інтымнага гучання.\nАсобна у экспазіцыі прадстаўлена тэма, прысвечаная Янку Купалу – перакладчыку. Паэт перакладаў творы класікаў славянскай і заходнееўрапейскай літаратур.\nНараджэнне Янкі Купалы як драматурга: драматычныя паэмы (1908–1910) ♦ Жанравая разнастайнасць драматургіі Янкі Купалы і яго роля ў станаўленні нацыянальнага тэатра (1912–1922) ♦ Сцэнічнае жыццё драматургічных твораў Янкі Купалы (1913–2013)\nЯнка Купала стаяў ля вытокаў беларускай драматургіі, нацыянальнага тэатра. Увабраўшы лепшыя сусветныя і айчынныя традыцыі, п’есы Янкі Купалы склалі аснову рэпертуару нацыянальнага беларускага тэатра.\nПадмуркам драматургіі Янкі Купалы сталі яго драматычныя паэмы. Першая з іх – “Адвечная песня” (1908) – складаецца з дванаццаці праяў, у якіх на падставе рэалістычнага сюжэту, але праз вобразы-сімвалы Жыцця, Долі, Голаду і Холаду, Бяды, Вясны, Лета, Восені, Зімы раскрыта жыццё мужыка ад калыскі да труны. Першым сцэнічным увасабленнем твора стала пастаноўка Фларыяна Ждановіча на сцэне Беларускага дзяржаўнага тэатра (БДТ) у 1921 г. Матэрыялаў аб ёй не захавалася, акрамя эскіза сцэнічнага касцюма Бяды Канстанціна Елісеева (1921). Па сённяшні дзень працягваецца тэатральнае жыццё паэмы, а пастаноўка “Адвечнай песні” ў жанры фольк-оперы на сцэне Рэспубліканскага тэатра бе-\nларускай драматургіі (2002, рэжысёр Валерый Анісенка) стала этапнай у развіцці айчыннага тэатральнага мастацтва. Паэма “Сон на кургане” (1910) – адзін з самых таямнічых твораў Янкі Купалы – праз архетып пошукаў страчанага Раю ўвасабляе беларускі шлях да самапазнання і спасціжэння Бацькаўшчыны. У 1922 г. Фларыян Ждановіч ажыццявіў першую пастаноўку паэмы ў БДТ. Паводле твора Вольга Нікановіч-Сахарава напісала інсцэніроўку “На Полацкім замчышчы”, якая была пастаўлена ў Дзвінскай беларускай гімназіі (1928). Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага прапанаваў сцэнічнае вырашэнне паэмы ў жанры музычна-пластычнай містэрыі (2002–2008, рэжысёр Барыс Луцэнка).\nПаэму “На папасе”, якая ўвайшла ў зборнік “Шляхам жыцця” (1913), Янка Купала вызначае як “Абразок з 1906 года”, падкрэсліваючы яе жанравую асаблівасць і час, у які адбываецца актывізацыя нацыянальна-вызваленчага руху на Беларусі (1905–1907). Пад уплывам неарамантызму Янка Купала ўводзіць у паэму алегарычна-сімвалічны вобраз Незнаёмага, пад якім пазнаецца сам аўтар. Паэму “На папасе” ставілі розныя калектывы на шматлікіх сцэнічных пляцоўках Беларусі, Літвы, Латвіі, ЗША.\nШматграннасць драматургічнага таленту Янкі Купалы выявілася ў чатырох п’есах, надзвычай актуальных для станаўлення і развіцця нацыянальнага тэатра, які ствараўся намаганнямі Ігната Буйніцкага, Алеся Бурбіса, Барыса Даніловіча, Фларыяна Ждановіча, Францішка Аляхновіча.\nКамедыя “Паўлінка” – жамчужына беларускага мастацтва. П’еса завершана ў чэрвені 1912 г.; асобным выданнем выйшла ў 1913 г. “Паўлінка” – звычайная гісторыя пра тое, як дзяўчына выбрала сабе жаніха насуперак бацькоўскай волі. У “Паўлінцы” Янка Купала ў некаторай ступені паказаў новы тып беларускай моладзі, “маладую Беларусь”. Жыхары ваколіц фальварка Акопы, жыццё якіх Янка Купала добра ведаў, сталі прататыпамі дзейных асоб. Сярод купалаўскіх п’ес “Паўлінка” мае самую багатую сцэнічную гісторыю. Упершыню яна была пастаўлена 27 студзеня 1913 г. у Вільні Беларускім музычна-драматычным гуртком (рэжысёр Алесь Бурбіс). На прэм’еры прысутнічаў Янка Купала. 100 гадоў “Паўлінка” не сыходзіць са сцэны прафесійных тэатраў і аматарскіх калектываў, з’яўляецца візітнай карткай Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы.\nЭкспанаты адлюстроўваюць гісторыю стварэння “Паўлінкі”; першыя пастаноўкі п’есы на Беларусі і за яе межамі; яе доўгае сцэнічнае жыццё на сцэне Купалаўскага тэатра (пастаноўка п’есы ў 20–30-я гг. у БДТ, БДТ-1 (Мінск), Томску (1943)), а таксама ў розных краінах свету.\n“Прымакі” – сцэнічны жарт у адным акце. Адчуваючы патрэбу маладога беларускага тэатра ў лёгкай камедыі, Янка Купала летам 1913 г. у Акопах піша п’есу “Прымакі”, якая асобным выданнем вый-\nшла ў 1936 г. Аўтар удала выкарыстоўвае традыцыйныя прыёмы народных камедый і інтермедый, з гумарам апавядае пра жыццё вясковых людзей, усміхаецца з іх заган і хібаў, стварае камічныя сітуацыі. Упершыню п’еса была пастаўлена ў 1917 г. Першым беларускім таварыствам драмы і камедыі. У 1936 г. Янка Купала прысутнічаў на прэм’еры спектакля “Прымакі” рэжысёра Паўла Малчанава ў БДТ-2 (Віцебск). П’еса часта ставілася прафесійнымі і аматарскімі калектывамі.\n“Раскіданае гняздо” – асэнсаванне нацыянальнай і сямейнай трагедыі, вяршыня беларускай драматургіі. Драма была завершана ў Акопах у верасні 1913 г.; асобным выданнем выйшла ў 1919 г. Аўтабіяграфічны твор (Луцэвічы былі выгнаны са сваёй зямлі), падзеі якога перанесены з 1876 г. у 1905 г. Па сіле мастацкага ўздзеяння даследчыкі параўноўваюць “Раскіданае гняздо” з “Боскай камедыяй” Дантэ. Купалазнаўцы адзначаюць, што гэты твор расчытаны не ў поўнай меры. Кожны вобраз – складаны сімвал, напоўнены глыбокім зместам. Упершыню п’еса была пастаўлена ў 1917 г. у Мінску Першым беларускім таварыствам драмы і камедыі. Фларыян Ждановіч ажыццявіў пастаноўку па рукапісе, які яму перадаў аўтар. Доўгія гады спектакль “Раскіданае гняздо” значыўся ў рэпертуарах драматычных тэатраў імя Якуба Коласа, Янкі Купалы, Максіма Горкага.\nУ 2013 г. п’еса пастаўлена Рэспубліканскім тэатрам беларускай драматургіі (рэжысёр Аляксандр Гарцуеў). Спектакль таксама ставіўся самадзейнымі калектывамі як на Беларусі так і па-за яе межамі.\nТрагікамедыя “Тутэйшыя” – адлюстраванне жыцця беларусаў у гады грамадзянскай вайны, імкненне драматурга да абуджэння нацыянальнай і чалавечай годнасці. Апошняя па часе напісання п’еса завершана ў Акопах у ліпені 1922 г. Упершыню надрукавана ў часопісе “Полымя” № 2, 1924 г. Сам драматург назваў п’есу “трагічна-смяшлівымі сцэнамі з менскага нядаўняга жыцця”. Дзеянне адбываеца з лютага 1918 г. да чэрвеня 1920 г. у Мінску, калі на Беларусі з неверагоднай хуткасцю змянялася ўлада: бальшавікі, немцы, палякі, бальшавікі. Галоўны герой Мікіта Зносак – калежскі рэгістратар – прыстасоўваецца да кожнай новай палітычнай сітуацыі, чым аўтар падкрэслівае недасканаласць духу, няспеласць нацыянальнага памкнення “тутэйшых”. У 1926 г. п’еса была пастаўлена на сцэне БДТ-1 (рэжысёр Мікалай Папоў), але пасля першага прпадстаўлення пастаноўка была забаронена з-за сваёй вастрыні. У 1990 г. на сцэне Купалаўскага тэатра рэжысёр Мікалай Пінігін ажыццявіў пастаноўку “Тутэйшых”, якая ішла ў тэатры да 2009 г. З 1993 г. п’еса “Тутэйшыя” значыцца ў рэпертуары Гродзенскага абласнога тэатра лялек і карыстаецца вялікім поспехам у гледачоў.\nРукапісы, друкаваныя выданні, у тым ліку прыжыццёвыя, фатаграфіі сцэн са спектакляў розных гадоў у пастаноўках шматлікіх тэатральных калектываў, афішы, праграмы, запрашэнні, эскізы сцэнічных касцюмаў, макеты дэкарацый да тэатральных пастановак, сцэнічныя касцюмы, а таксама ілюстрацыі беларускіх мастакоў і кіна-фона-аўдыёзапісы спектакляў складаюць своеасаблівыя экспазіцыйныя комплексы і дазваляюць адчуць, што арыгінальныя па задуме і ўвасабленні купалаўскія п’есы – крыніца натхнення не аднаго пакалення драматургаў, рэжысёраў, акцёраў, асалода для шматлікіх прыхільнікаў таленту Янкі Купалы.\nМінcк у жыцці і творчасці Янкі Купалы ♦ Мінскія адрасы Янкі Купалы (1919–1926) ♦ “Дом пад таполяй”(1927–1941)\nБольш за 25 гадоў жыцця і творчасці Янкі Купалы былі звязаныя са сталіцай Беларусі. Менавіта з Мінска шляхі песняра ішлі і па роднай зямлі, і па-за яе межамі. Змянілася аблічча горада, назвы вуліц, плошчаў, але ва ўспамінах сучаснікаў паэта, шматлікіх навуковых даследаваннях гісторыкаў і купалазнаўцаў захаваліся старонкі з жыцця Янкі Купалы ў Мінску.\nМінск увайшоў у жыццё Івана Луцэвіча з маленства. У 1890 годзе бацькі пераехалі ў горад усяго на адзін год. Былая Аляксандраўская вуліца, Траецкая гара і Траецкі рынак, заезжы двор, дзе яны жылі, гарадскі тэатр, пабудаваны ў тым жа годзе, – усё было цікава\nдля хлопчыка Янкі і запомнілася назаўсёды. У 1891 годзе Янка нязначны час вучыўся ў Мінску ў прыватнай падрыхтоўчай школе, у 1904–1907 гг. ён часта наведваў горад, тут пачаўся яго творчы шлях (публікацыя верша “Мужык” 15 мая 1905 года ў мінскай газеце “Северо-Западный край”). У 1907 годзе Іван Луцэвіч атрымаў бестэрміновы пашпарт як мешчанін горада Мінска. Пяць месяцаў вайсковай службы Янкі Купалы ў 1916 годзе таксама былі звязаны з Мінскам.\n21 студзеня 1919 года Янка Купала з жонкай Уладзіславай Францаўнай пераязджаюць ў Мінск. З 1919 па 1941 год Іван Дамінікавіч змяніў пяць мінскіх адрасоў. Кожны адрас пазначаны цудоўнымі суседзямі, жыццё – цікавымі падзеямі і стварэннем адметных твораў. Вуліца Юр’еўская (цяпер не існуе), вуліца Кашарова (цяпер вул. Чырвонаармейская), вуліца Захар’еўская (цяпер пр-т Незалежнасці), вуліца Правіянцкая (цяпер вул. Захарава). Апошні, пяты, мінскі адрас Івана Дамінікавіча – вуліца Кастрычніцая, 40 (да вясны 1938 г. – вул. Кастрычніцкая, 36а).\nУ 1926 годзе ў асабістым жыцці Янкі Купалы адбылася значная падзея: пакупка свайго дома напалову з сям’ёй малодшай сястры Леакадзіі ў прыгожым кутку Мінска – каля Свіслачы. На вялікі жаль, гэты дом у час Вялікай Айчыннай вайны згарэў. Цяпер на яго месцы знаходзіцца будынак музея Янкі Купалы. “Дом пад таполяй” – так называлі мінчане і госці горада дом паэта па вуліцы Кастрычніцкай. Экспануецца макет гэтага дома. Магутнае дрэва – старая таполя – стала сімвалам сядзібы Янкі Купалы, дзе ён імкнуўся стварыць своеасаблівы літаратурны салон накшталт пецярбургскага ў Брасніслава Эпімах-Шыпілы. Тут адбываліся сустрэчы Купалы з беларускімі і замежнымі пісьменнікамі, дзеячамі культуры, літаратурнай моладдзю, калгаснікамі і рабочымі, студэнтамі і вучнямі. У доме чыталі вершы, спявалі песні, абмяркоўвалі надзённыя пытанні. Усіх аб’ядноўваў добразычлівы, шчыры дух гэтага дома, яго гасцінныя гаспадары і асабліва гаспадыня – цёця Уладзя.\nНа вачах у першага народнага паэта Беларусі Янкі Купалы будаваўся і квітнеў Мінск у 1930-х – пачатку 1940-х гадоў. У той жа час у Мінску паэта чакалі выпрабаванні, хвіліны цяжкага роздуму пра падзеі ў родной краіне, шляхі развіцця беларускай літаратуры і культуры.\nЖыццё Янкі Купалы ў сталіцы вызначана плённай літаратурнай, грамадскай і палітычнай дзейнасцю. Больш за 100 вершаў, 5 паэм, некалькі дзесяткаў публіцыстычных артыкулаў напісаны ў Мінску. Упершыню горад згадваецца ў вершах Янкі Купалы “Водклік з 29 кастрычніка 1905 года ў Мінску” (1905) і “Бабулька – прадаўчыца зёлак” (1905–1907). У вершах “Над Свіслачай” (1911–1912), “Працай дружнай, калектыўнай…” (1930), “Песня будаўніцтву” (1931), “Беларусі ардэнаноснай” (1935) і іншых паўстае вобраз роднага горада, а па панараме вуліц у п’есе “Тутэйшыя” можна скласці гістарычную карту цэнтра Мінска пачатку 1920-х гг.\nЭкспанаты залы прадстаўляюць Янку Купалу як творчую асобу, сціплага мінчаніна і гаспадара гасціннага дома. Экспануюцца: прыжыццёвы партрэт паэта, створаны мастаком Канстанцінам Елісеевым (1930); аўтографы Купалы мінскага перыяду; асобныя выданні з дарчымі надпісамі сябрам; мемарыяльныя рэчы пісьменніка і сям’і; унікальныя фатаграфіі песняра і яго родзічаў, сяброў; шматлікія дакументы, віды старога Мінска, якія набліжаюць той далёкі час, калі тут жыў і працаваў Янка Купала.\nЯнка Купала ў Смаленску ♦ Грамадская і навуковая дзейнасць Янкі Купалы 1920-х гадоў ♦ Паэтычныя зборнікі “Спадчына”(1922), “Безназоўнае”(1925) ♦ Янка Купала – народны паэт Беларусі (1925) ♦ Творы паэта для дзяцей. Інтэрактыўная зона “Хлопчык і лётчык”\nЗ восені 1917 па 21 студзеня 1919 г. Янка Купала жыве ў Смаленску, з ліпеня 1918 служыць агентам аддзела забеспячэння Заходняй вобласці. Гэты час вызначае сяброўства з пісьменнікам і навукоўцам Максімам Гарэцкім, праца ў бібліятэцы Смаленскай архіўнай камісіі, вяртанне да паэтычнай творчасці пасля амаль трохгадовага маўчання.\nУ цяжкіх варунках 1-й сусветнай вайны (1914–1918) і сацыяльна-палітычных змен, выкліканых лютаўскай і кастрычніцкай рэвалюцыямі 1917 г. у Расіі, рэалізоўвалася ідэя незалежнасці Беларусі. У Мінску быў скліканы 1-ы Усебеларускі кангрэс (снежань 1917 г.), абвешчана Беларуская Народная Рэспубліка (25 сакавіка 1918 г.) – незалежная нацыянальная дзяржава ў этнічных межах. У Смаленску было абвешчана стварэнне Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі (1 студзеня 1919). На гэтыя падзеі паэт адгукнуўся нізкай філасофска-публіцыстычных вершаў, сярод якіх “Для Бацькаўшчыны”, “Свайму народу”, “На сход!”, “Час!”, “Наша гаспадарка”, “Званы”.\nУжо па пераездзе ў Мінск Янка Купала працягвае развіваць ідэю будаўніцтва незалежнай Беларусі ў паэзіі і ў публіцыстыцы. Верш “Паўстань” – яркае мастацкае ўвасабленне купалаўскай канцэпцыі стварэння Беларускай Дзяржавы. Да ажыццяўлення гэтай мары паэт заклікае ў шматлікіх артыкулах, апублікаваных на старонках газет “Беларусь”, “Звон”. Патрыятычная публіцыстыка Янкі Купалы фарміруе беларускую грамадскую думку ва ўмовах Савецка-польскай вайны (1919–1920), якая завяршылася падпісаннем Рыжскай мірнай дамовы (1921), што падзяліла Беларусь на Заходнюю і Ўсходнюю (да 1939).\nУ БССР пачынаецца інтэнсіўнае развіццё нацыянальнай навукі і культуры. У Мінску заснаваны Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1921), створаны Інстытут беларускай культуры (Інбелкульт), які ў 1928 годзе рэарганізаваны ў Беларускую акадэмію навук. Ствараюцца літаратурныя аб’яднанні “Маладняк”, “Полымя”, “Узвышша”.\nЯнка Купала працуе ў Тэрмілагічнай камісіі Інбелкульта, удзельнічае ў Акадэмічнай канферэнцыі па рэформе беларускага правапісу і азбукі (1926), у 1928 абраны правадзейным членам Беларускай акадэміі навук. Паэт з’яўляецца дэлегатам VІІ Усебеларускага з’езда Саветаў БССР (1925), удзельнічае ў рабоце VІІІ Усебеларускага з’езда Саветаў БССР (1927), узначальвае Камітэт навуковых працаўнікоў і пісьменнікаў БССР па абароне Беларускай сялянска-работніцкай Грамады.\nПалітыка беларусізацыі (1924–1929) спалучаецца з камуністычнай ідэалогіяй і цэнзурай. Так, напрыклад, альманах “Адраджэнне” (1922) быў забаронены. Адной з прычын яго закрыцця называюць публікацыю верша Янкі Купалы “Перад будучыняй”.\nПаэтычны талент Янкі Купалы атрымаў афіцыйнае прызнанне з боку дзяржавы. У 1925 г. з нагоды 20-годдзя літаратурнай дзейнасці яму нададзена ганаровае званне народнага паэта Беларусі. На экспазіцыі змешчаны водгукі і віншаванні з нагоды падзеі.\nЗборнік Янкі Купалы “Спадчына” (1922) складаецца з вершаў і паэм, напісаных у 1913–1919 гадах. Усе творы знітаваныя ідэяй адраджэння і незалежнасці Бацькаўшчыны, праблемай выбару свайго шляху на зломе гісторыі і адказнасці за гэты выбар. Экспануецца першае выданне зборніка, аўтографы знакавых вершаў.\nНаступны зборнік паэта “Безназоўнае” (1925), у якім змешчана аднайменная паэма, прасякнуты роздумам пра паяднанасць асабістага лёсу кожнага беларуса і ўсяго беларускага грамадства ва ўмовах сацыяльна-палітычных змен.\nТворам паэта рознага часу, адрасаваным дзецям і моладзі, прысвечана інтэрактыўная экспазіцыя “Хлопчык і лётчык”.\n30-ыя гг. ХХ ст. і Вялікая Айчынная вайна ў жыцці і творчасці паэта\nПаездкі па Беларусі. Паэма “Над ракой Арэсай” (1933). Наведванне Чэхаславакіі. І з’езд ССП СССР, сустрэчы з Максімам Горкім і інш. савецкімі пісьменнікамі. Ляўкоўскі цыкл вершаў. Ляўкі (Віцебская вобл., Аршанскі р-н) – мясціна, дзе знаходзілася дача паэта з 1926 года па 1941 год. Купалаўскі мемарыяльны запаведнік “Ляўкі” (1978) – філіял Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы.\nУзнагароджанне Янкі Купалы і інш. беларускіх пісьменнікаў ордэнам Леніна (1939), наданне зборніку паэта “Ад сэрца” Дзяржаўнай прэміі СССР І-й ступені (1941).\nАпошнія вершы Янкі Купалы ваеннага часу, верш “Беларускім партызанам” (1941). Публіцыстыка пісьменніка на старонках друку (1941-1942).\nАпошні прытулак Янкі Купалы ў гасцініцы “Масква” (чэрвень 1942 года). Трагічная і загадкавая смерць паэта 28 чэрвеня 1942 года ў гасцініцы “Масква”. Фрагменты інтэр’ера гасцініцы “Масква” і пакоя № 414, у якім Янка Купала правёў апошнія хвіліны свайго жыцця: дзверы пакоя № 414, міжпакаёвыя дзверы і акно, парэнчы і прыступкі лесвіцы 10-га паверха\nНакід папялішча дома пісьменніка ў Мінску.\nПастамент, у якім да 1962 года ў калумбарыі Ваганькаўскіх могілак у Маскве захоўвалася ўрна з прахам паэта, якая зараз пахавана на Вайсковых могілках у Мінску.\nГісторыя стварэння музея Янкі Купалы. Мемарыяльныя пакоі і ўшанаванне памяці паэта.\n25 мая 1944 года музей Янкі Купалы пачаў сваю работу. Першым яго дырэктарам стала жонка паэта Уладзіслава Францаўна Луцэвіч. Музей змяніў два адрасы, пакуль 18 мая 1960 г. не расчыніў гасцінна дзверы будынак па вул. Янкі Купалы,4.\nІнтэр’ер гасцёўні ў доме Янкі Купалы быў адноўлены па фотаздымках і ўспамінах. У доме заўседы чакалі гасцей і нікога не адпускалі без пачастункаў. Гэтая частка музея дае магчымасць паказаць любімыя заняткі паэта. Шахматы, у якія любілі іграць Янка Купала і Якуб Колас. З дзяцінства любіў Купала і музыку.\nКабінет Янкі Купалы ў доме па вуліцы Кастрычніцкай адноўлены па фотаздымках і ўспамінах сучаснікаў. Сярод прадметаў інтэр’ера – аналагі: ружжо з пяром, падобнае на тое, што падаравалі паэту рабочыя завода “Камунар”, статуэтка А. Пушкіна, менавіта такую ж уручылі пісьменніку ў 1937 годзе ў Ленінградзе, калі адзначалася 100-годдзе смерці рускага паэта.\nВыключнае месца ва ўшанаванні памяці Янкі Купалы займаюць выданні яго твораў, і кнігі, прысвечаныя жыццю і творчасці паэта розных гадоў.\nНародны паэт Беларусі Янка Купала даўно стаў прызнанай і адметнай постаццю ў сусветнай літаратуры. Вершы Янкі Купалы перакладзены на 84 мовы свету і яшчэ пры жыцці паэта яны перасеклі Атлантычны акіян.\nУ гонар паэта ўсталявана шмат помнікаў у самых розных кутках нашай Радзімы і за яе межамі. Так, у 1973 годзе ў ЗША, штат Нью-Джэрсі ў Ароў парку адкрылі помнікі класікам сусветнай літаратуры: А.С.Пушкіну, Т. Шаўчэнку, Уолту Уітмэну і Янку Купалу.\nФонды музея маюць багаты збор “Музычнай Купаліяны”. На словы паэта напісана больш за 200 музычных твораў.\nАсабістыя рэчы Янкі Купалы. Фотаздымкі дома паэта па вуліцы Кастрычніцкай, самога пісьменніка, зробленыя ў 1936–1941 гг., дазваляюць аднавіць тагачасную атмасферу, прадставіць асяроддзе паэта.


Як выкарыстоўваць сацыяльныя сеткі для малога бізнесу | Martech Zone\nГэта не так проста, як думаюць людзі. Вядома, пасля дзесяцігоддзя працы над гэтым, у мяне ёсць адна прыемная прыемнасць у сацыяльных сетках. Але ў малога бізнэсу звычайна няма дзесяці гадоў, каб нарошчваць і развіваць сваю стратэгію. Нават у маім малы бізнес, мая здольнасць выконваць вельмі стратэгічную сацыяльны маркетынг СМІ ініцыятыва для майго малога бізнесу - гэта выклік. Я ведаю, што мне трэба працягваць павялічваць свой ахоп і аўтарытэт, але я не магу зрабіць гэта цаной свайго бізнесу.\nДля малога бізнэсу недахоп рэсурсаў часта перашкаджае дасягнуць поспеху ў сацыяльных сетках. На шчасце, малы бізнес можа кіраваць сацыяльнай сферай, нават калі ім не хапае часу, кадраў і бюджэту. У гэтым пасце мы разгледзім стратэгіі стварэння эфектыўнай стратэгіі ў сацыяльных сетках з мінімальнымі рэсурсамі. Крысці Хайнс, Блог Salesforce Canada\nSalesforce зламала a стратэгія сацыяльных сетак для малога бізнесу да 5 асноўных этапаў.\nЎсталяваць рэалістычныя мэты\nВыберыце правільныя сеткі для дасягнення вашых мэтаў\nЗасяродзьцеся на дзейнасці, якая дапаможа вам дасягнуць мэты\nВыдаткуйце рэкламныя бюджэты на мэтавую рэкламу\nВымерайце свае вынікі\nЯ хацеў бы дадаць, што гэта не поўны шлях, гэта круг. Пасля таго, як вы вымераеце свае вынікі, вы павінны зноў вярнуцца да нумара 1 і скінуць мэты і прапрацаваць працэс ... удасканаленне і аптымізацыя стратэгіі на гэтым шляху. Я таксама не веру, што трэба выбіраць які сетак, гэта хутчэй пытанне тэставання і аптымізацыі кожнай для той аўдыторыі, якая там ёсць. Вы можаце павялічыць продажы на LinkedIn, але павысіць інфармаванасць на Facebook - напрыклад.\nКлючавыя словы: facebookКрысці ХайнсLinkedInпродажаўSalesforce Канадамалы бізнесактыўнасць у сацыяльных медыярэклама ў сацыяльных сеткахмэты ў сацыяльных сеткахвымярэнне ў сацыяльных сеткахсеткі сацыяльных медыясацыяльныя медыя-стратэгііTwitter\n9 жніўня 2015 г. у 4\nВыдатны допіс у блогу! Дзякуй за парады.\nЖнівень 10, 2015 у 2: 08 AM\nДзякуй за парады! Карысна!\nСнежань 21, 2016 ў 5: 20 PM\nМне спадабалася інфармацыя, якой я дзялюся, спрабуючы развіць свой бізнес, і гэта цудоўныя ідэі, на якія варта звярнуць увагу.\nСнежань 21, 2016 ў 8: 38 PM\nДзякуй Нэнсі! Проста памятайце, што гэта інвестыцыі і не заўсёды аказваюць непасрэдны непасрэдны ўплыў. Сіла сацыяльных сетак у тым, што ваша паведамленне атрымае водгук за межамі вашай непасрэднай сеткі. З часам вы будзеце атрымліваць больш увагі, больш падпісчыкаў і, у рэшце рэшт, некалькі спраў і рэфералаў.


Паўстаньне Пугачова — Вікіпэдыя\nПаўстаньне Пугачова 1773—1775 году — паўстаньне яіцкіх казакаў, якое перарасло ў вайну казакаў, сялянаў і народаў Уралу і Паволжа супраць ураду расейскай імпэратаркі Кацярыны II. Паўстаньне кіравалася Емяльянам Пугачовым, які аб’явіў сябе Пётрам III, які раней быў зрынуты Кацярынай са стальцу. Паўстаньне праходзіла на тле вайны Расеі з Асманскай імпэрыяй. Пасьля першапачатковага посьпеху, Пугачоў прыняў на сябе кіраўніцтва альтэрнатыўнага ўраду і абвесьціў канец прыгоннага права.\nКарціна Васіля Перова «Суд Пугачова», 1875 год\n28 верасьня [ст. ст. 17 верасьня] 1773 — сярэдзіна 1775\nАрэнбурская губэрня, Урал, Прыкам’е, Башкартастан, Паволжа\nЗдушэньне паўстаньня. Эканамічныя саступкі яіцкім казакам. Яік быў перайменаваны ва Ўрал.\nКазахі Расейская імпэрыя\nКанзафар Усаеў Васіль Кар\nМяцежнікі здолелі кансалідаваць у сваю падтрымку розныя групы насельніцтва, у тым ліку сялянаў, казакаў і старавераў. У нейкі момант улада паўстанцаў зацьвердзілася над большай часткай тэрыторыі паміж Волгай і Ўралам. Адной з найбольш значных падзеяў паўстаньня была Казанская бітва ў ліпені 1774 году.\nУрадавыя войскі ня здолелі спачатку эфэктыўна адрэагаваць на паўстаньне, збольшага з-за тэхнічных цяжкасьцяў і няздольнасьці ацаніць маштаб паўстаньня. Тым ня менш, паўстаньне было задушана да канца 1774 году генэралам Іванам Міхэльсонам ля Царыцыну. Пугачоў быў неўзабаве схоплены і пакараны ў Маскве ў студзені 1775 году. Далейшыя рэпрэсіі супраць мяцежных рэгіёнаў былі праведзеныя генэралам Пётрам Паніным.\nПадзеі спарадзілі шмат легендаў, а таксама знайшлі адбітак у літаратуры. Найбольш вядомым творам, які грунтуецца на паўстаньні зьяўляецца гістарычны раман Аляксандра Пушкіна «Капітанская дачка» (1836). На сёньня паўстаньне 1773—1775 гадоў лічыцца самым буйным сялянскім бунтам у гісторыі Расеі.\nАртыкулы, прысьвечаныя паўстаньню.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Паўстаньне_Пугачова&oldid=1977584»\nАпошняе рэдагаваньне ў 23:39 18 траўня 2018\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 18 траўня 2018 году ў 23:39.


Эўрапейскія чыноўнікі пры двары Менскага цара | Eurozine\nДва гады таму ЭЗ абнародаваў дакумэнт для беларускіх уладаў, дзе было ясна паказана, што перадумовай для цясьнейшага супрацоўніцтва будуць дэмакратычныя рэформы. У 2008 г. перад выбарамі Лукашэнка вызваліў палітвязьняў, даў дазвол на рэгістрацыю руху былога свайго суперніка А. Мілінкевіча і вярнуў у кіёскі дзьве апазыцыйныя газэты. Былі і іншыя меркаваньні – ад пазытыўных, у якіх сьцьвярджалася, што гэта былі жыцьцёва важныя зьмены, да пэсымістычных, паводле якіх названыя зьмены мелі чыста касмэтычны характар.\nНягледзячы на факт, што многія лічаць сустрэчу Саляны зь беларускімі ўладамі беспрэцэдэнтнай падзеяй, асноўнае пытаньне ўсё ж тычыцца зьместу да?дзенай сустрэчы. Як выразіўся адзін зь лідэраў апазыцыі Анатоль Лябедзька: “Важная не сама сустрэча, а тое, што прывёз Саляна ў сваім дыплямаце”. Камэнтары замежнапалітычнага лідэра Эўразьвязу і яго адказы на пытаньні журналістаў не даюць ключа да разуменьня, якімі могуць быць вынікі візыту. Таксама маўчыць на гэты конт беларускі лідэр.\nМалаверагодна, што для беларускага грамадзтва, якое апынулася ў высакапарных фразаў пра “канструктыўны дыялёг” і “абмеркаваньне надзённых праблемаў”, палітыка ЭЗ здаецца празрыстай. Ня кажучы ўжо пра тое, што пакуль ЭЗ не ўдаецца скласьці пляну дзеяньняў, скіраваных на нармалізацыю адносінаў зь Беларусьсю. Пляну, у якім будуць прапісаныя адэкватныя крытэры для ацэнкі рэформаў, якія адбываюцца ў Беларусі.\nАнатоль Лябедзька сьцьвярджае, што дыялёг ЭЗ – Беларусь мусіць ісьці ў фармаце тэт-а-тэт. Аляксандар Лукашэнка выказаў жаданьне весьці дыялёг з Брусэлем наўпрост безь якіх-кольвек пасярэднікаў – лідэраў апазыцыйных партыяў, грамадзкіх дзеячаў і няўрадавых арганізацыяў – даволі шчыра:\nПрыхільнікі дэмакратычнай Беларусі трапілі ў двухсэнсоўную сытуацыю. Прадстаўнікі апазыцыі, якія доўгі час падтрымлівалі эўрапейскія каштоўнасьці і за гэта траплялі ў турмы, цяпер ня маюць вялікай пэўнасьці наконт пазыцыі Эўразьвязу. Х. Саляна не сказаў ні слова ні пра прад?прымальнікаў, якія нядаўна сядзелі на “сутках”, ні пра прымусовы прызыў у войска моладзевых лідэраў апазыцыі, ні пра касмэтычныя зьмены рэжыму – а гэтага недастаткова, каб пачаць дыялёг. У сваю чаргу, выкарыстоўваючы маўчаньне Брусэлю, беларускі рэжым атрымлівае шанец праверыць, паводзіны ў якіх рамках будуць прымальныя для ЭЗ.\nПа-другое – гэта эканамічныя фактары. Ні для каго ні сакрэт, што адно некалькі эўрапейскіх дзяржаваў маюць эканамічныя інтарэсы ў Беларусі. Апроч таго, наступствы эканамічнага крызісу змушаюць Менск да пошукаў альтэрнатыўных фінансавых крыніц. Двухбаковыя інтарэсы абумоўліваюць камэрцыялізацыю ўзаемадачыненьняў.\nТрэці фактар, натуральна ж, – Масква. З аднаго боку, агульнавядома, што калі ЭЗ ня ўдасца праявіць актыўнасьць у дачыненнях зь Беларусьсю, апошняя “апынецца” ў сфэры татальнага ўплыву Расеі. Гэты падыход падмацавала агрэсія Расеі ў Грузіі. Зь іншага боку, А. Лукашэнка сам ужо некалькі гадоў стараецца балянсаваць паміж Захадам і Ўсходам. Пытаньне прызнаньня Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі застаецца адным з асноўных рычагоў афіцыйнага Менску для маніпуляцыяў.\nНезалежныя беларускія экспэрты трымаюцца думкі, што для таго, каб дыялёг ЭЗ – Беларусь даў штуршок дэмакратычным працэсам, а не аўтарытарызму, Эўразьвязу трэба цяпер падрыхтаваць плян нармалізацыі ўзаемных адносінаў. Гэта значыць, што дэлегацыя Эўракамісіі ў Беларусі і група Эўракамісіі, якая займаецца Беларусяй у Брусэлі, павінны значна актывізаваць сваю дзейнасьць.\nЗ рацыянальнага гледзішча, дзеяньні ЭЗ падаюцца лягічнымі – праца з апазыцыяй ня дала плёну, значыць, трэба шукаць альтэрнатывы. Адным з варыянтаў можа быць спроба навязаць зьмены зьверху, трымаць “у рамках” беларускія ўлады і пакрысе “прапіхваць” дэмакратычныя перамены. Аднак літоўскія экспэрты маюць рацыю, калі сьцьвярджаюць, што ўмовы ЭЗ мусяць быць мякчэйшымі за ўмовы афіцыйнай Масквы. Гэта значыць, што прышчапленьне дэмакратычных каштоўнасьцяў будзе вельмі абмежаваным.\nЯк той казаў, пасьля бойкі кулакамі ня машуць. Візыт ужо адбыўся, пра дэмакратычныя каштоўнасьці згадана не было. А цяпер галоўная задача для ЭЗ – знайсьці спосаб раскрыць сэнс візыту для беларускага грамадзтва. Даць інфармацыю пра тое, якія дамоўленасьці былі дасягнутыя падчас візыту. Зьвярнуць увагу на тое, што ня толькі кіроўная эліта важная для ЭЗ, але просты беларускі народ таксама. Падкрэсьліць, што такія сустрэчы ня могуць легітымізаваць усіх злачынстваў рэжыму. Літва як сябра ЭЗ і найбліжэйшая суседка Беларусі можа чынна спрычыніцца да гэтага.\nПераклаў з ангельскай Раман Маладзяшын паводле www.eesc.lt


Штармавое папярэджанне з-за ветру і навальніц абвешчана на панядзелак\n17:08 23 студзеня 2020\n09:22 08.07.2019 (абноўлена 09:27 08.07.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nНадвор'е апошніх дзён на тэрыторыі краіны не зменіцца - беларусаў па-ранейшаму чакае не вельмі высокая тэмпература і ападкі.\nМІНСК, 8 ліп - Sputnik. Кароткачасовыя дажджы і навальніцы, а таксама моцны вецер чакаюцца ў Беларусі ў панядзелак, паведамілі ў Рэспубліканскім цэнтры па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Мінпрыроды.\n"Удзень 8 ліпеня, у панядзелак, у асобных раёнах Беларусі чакаюцца навальніцы, месцамі ўзмацненне ветру парывамі да 15-20 метраў у секунду", - распавялі сіноптыкі.\nНадвор'е будзе хмарнае з праясненнямі. Ноччу без істотных ападкаў, у асобных раёнах краіны прагназуецца слабы туман. Вецер заходні, умераны. Тэмпература паветра ў начны час будзе вагацца ад 7 да +13°С.\nРаніцай і ўдзень на большай частцы тэрыторыі чакаюцца кароткачасовыя дажджы, месцамі навальніцы. Слупок тэрмометра месцамі можа падняцца да +22°С, мінімальнае дзённае значэнне прагназуюць у межах 16 градусаў цяпла. Удзень чакаюцца парывы ветру да 15-20 м/с.\n15:26 Лукашэнка: трэба скараціць навучальныя праграмы, тэмы павыкідаць\n14:57 Індыя разлічвае на падаўжэнне калійнага кантракту на ранейшых умовах


Дзяржава дапаможа сабраць дзяцей у школу | zviazda.by\nХатняя старонка » Афiцыйна » Моладзь » Дзяржава дапаможа сабраць дзяцей у школу\nДзяржава дапаможа сабраць дзяцей у школу\nПытанні падрыхтоўкі да новага навучальнага года абмяркоўваліся на сустрэчы Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі з міністрам адукацыі Сяргеем Маскевічам. Сустрэча прайшла з удзелам першага намесніка кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Радзькова, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе беларускага лідара.\nПрэзідэнт падкрэсліў, што дзяржава пры неабходнасці гатова дапамагчы сем'ям, выдзеліўшы сродкі на тое, каб сабраць дзяцей у школу. Але сродкі павінны выдзяляцца мэтавым чынам. "Калі трэба камусьці дапамагчы, значыць, трэба дапамагчы непасрэдна дзецям. Таму што вы ведаеце, у якіх бацькоў не хапае сродкаў на тое, каб адзець дзяцей. Большасць з іх, мы ведаем, што гэта за бацькі", — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nАкрамя таго, кіраўнік дзяржавы звярнуў асаблівую ўвагу на пытанні бяспекі: у школах з гэтага пункту гледжання ўсё павінна быць зроблена належным чынам і павінны быць няўхільна рэалізаваны адпаведныя даручэнні Прэзідэнта.\nАляксандр Лукашэнка запатрабаваў павысіць узровень дысцыпліны і арганізацыі работы ў педагагічных калектывах.\nПрэзідэнт даручыў распрацаваць спецыяльную праграму, у якой будуць улічаны патрэбнасці рэгіёнаў краіны ў кадрах з сярэдняй спецыяльнай адукацыяй. Размова ідзе аб фарміраванні ўстаноў адукацыі, сучасных каледжаў, якія на высокім прафесійным узроўні павінны рэалізоўваць адпаведныя адукацыйныя праграмы.\nАкрамя таго, Аляксандр Лукашэнка акцэнтаваў увагу на развіцці вышэйшай адукацыі. У прыватнасці, на неабходнасці далейшай зладжанай работы па падрыхтоўцы практыка-арыентаваных спецыялістаў. Міністэрству адукацыі даручана разгледзець пытанне мэтавай кантрактнай падрыхтоўкі для ўдасканалення правіл прыёму ў навучальныя ўстановы.\nсустрэча Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі з міністрам адукацыі Сяргеем Маскевічам\n2273 Эканомім на касметыцы. Як мінімізаваць выдаткі на прыгажосць і маладосць\n2265 Аляксандр Лукашэнка: Беларусы былі і будуць адным народам


Лепшы рэжысёрскі дэбют Канскага кінафестывалю 2017 года ў «Лістапад. Калекцыі»\nГалоўнаяНавіныЛепшы рэжысёрскі дэбют Канскага кінафестывалю 2017 года ў «Лістапад. Калекцыі»\nЗ 4 па 17 студзеня ў Falcon Club Буцік Кіно пройдуць паказы натхняльнай французска-бельгійскай стужкі «Маладая жанчына». Дэбютны фільм францужанкі Леанор Серай, які атрымаў «Залатую камеру» на Канскім фестывалі, – эксцэнтрычная трагікамедыя пра блуканні дзіўнай і чароўнай гераіні па Парыжы – цудоўны ўзор новага жаночага кіно.\n30-гадовая Паула пасля доўгіх падарожжаў па свеце вяртаецца ў ненавісны ёй Парыж. Бойфрэнд гераіні, сусветна вядомы фатограф і сноб, кідае яе, нават толкам не паразумеўшыся. Маці не жадае бачыць дачку, нешматлікія сябры адмаўляюць у прытулку. Перажыўшы прыступ гневу, што амаль не скончыўся псіхіятрычнай клінікай, Паула адпраўляецца ў новае парыжскае жыццё ў адзіноце – дакладней, з раскошным персідскім катом, выкрадзеным у крывадушнага ўлюбёнага.\nПершая поўнаметражная карціна французскага рэжысёра Леанор Серай з трыумфам была паказана ў конкурсе праграмы «Асаблівы погляд» на Канскім фестывалі ў 2017 годзе, атрымала прыз «Залатая камера» як лепшы дэбют і была з цеплынёю сустрэта сусветнай крытыкай. У эстэцкім Cahiers du cinéma рэжысёра назвалі «прадстаўніцай маладога пакалення кінематаграфістаў, якія падабаюць смела згортваць з простай дарогі на лясныя сцежкі». Гэта вельмі дакладная метафара: фільм Серай, які ў пачатку абяцае быць цяжкай псіхалагічнай драмай, хутка паварочваецца лёгкім, але не легкадумным вандраваннем гераіні ў пошуках новай сябе, адмысловым роўд-муви, у якім замест шашы і дарог – вуліцы, бульвары, станцыі метро і распушчаныя вечарыны шматаблічнага, хаатычнага Парыжа. «Маладая жанчына» – гэта таксама цудоўны прыклад найновага жаночага кіно. Амаль уся здымачная група складаецца з сябровак рэжысёра па кінавучэльні Fémis. Але галоўная падзея фільма – неверагодная Летыцыя Дош, гуляючая галоўную гераіню. Як напісаў пра яе часопіс ELLE: «Летыцыя Дош, якая згуляла ў гэтым фільме галоўную ролю – адначасна і здзіўляючая, і смешная. Яе ўжо нельга выпускаць з-пад увагі».\nКадр з фільма «Маладая жанчына»\n«Задумваючы свой фільм, я хацела стварыць партрэт самабытнай жанчыны, якая сутыкнулася з адзінотай у вялікім горадзе. У жыцці я рэгулярна маю зносіны з супярэчлівымі, часам надламанымі асобамі. Мне здаецца, такія людзі дзівяць нас і збіваюць з панталыку менавіта тым, што хоць жыць з імі цяжка, але вось як раз кахання да жыцця, пяшчоты ў іх вельмі шмат. Я неабыякавая да такіх адначасна моцных і ўразлівых людзей, іх моцныя якасці ім жа здраджваюць, а здзейсненыя памылкі надаюць душэўную чысціню. Мне захацелася расказаць пра каханне як пра смагу, якую можна здаволіць, калодзежы, які трэба напоўніць. Каб гэта было як усё ці нічога, і каб паміж «усім» і «нічым» былі ў роўнай ступені надзея і цяга да пустаты, падзенне, выбух», – кажа рэжысёр пра канцэпцыю фільма.


У Беларусі лідарам па росце коштаў у лютым стала грэчка - Telegraf.by\nУ Беларусі лідарам па росце коштаў у лютым стала грэчка\nУ Беларусі лідарам па росце коштаў у лютым стала грэчка, якая за месяц падаражэла на 27,9%. Пра гэта сведчаць звесткі Нацыянальнага статыстычнага камітэту Беларусі. Таксама значна выраслі цэны на цукар - на 9,8% і крупы прасяныя - на 7,6. Ялавічына ў лютым падаражэла на 5,1%, паўфабрыкаты мясныя з ялавічыны - на 4%, сала, сыры, свініна, рыба і морапрадукты, масла - на 3-3,4%.\nПа дадзеных Белстата, цэны на малако і малочныя прадукты, каўбасныя вырабы і вэнджаніну, крупы пярловыя і манныя, напоі безалкагольныя, павялічыліся на 2-2,7%. Кошты на муку пшанічную, макаронныя, кандытарскія вырабы, кансервы мясныя і рыбныя, мяса птушкі, алей выраслі на 1,3-1,8%.\nЦэны на капусту выраслі на 12,5%, моркву — на 9,6%, агуркі свежыя — на 9,1%, цыбулю рэпчатую — на 7,8%, бульбу — на 6,2%. Садавіна падаражэла на 3,3%. Цытрусавыя патаннелі на 3,2%, пра што сведчаць дадзеныя статыстыкі.\nЯк ужо перадаваў Тэлеграф, міністэрства эканомікі паабяцала разабрацца з павышэннем коштаў на грэчку\nПа звестках ведамства, раздробныя цэны на крупы грэцкія фасаваныя, прадукцыю, якая вырабляецца беларускімі прадпрыемствамі (ААТ «Гомельхлебапрадукт» і ПВУП «Скідзельаграпрадукт»), у лютым 2011 года склалі ад 5,67 да 7,79 тыс. рублёў за кілаграм у залежнасці ад гатунку, а ў сувязі з пастаўкамі грэцкіх круп з Расіі, дзе адзначаецца значны рост коштаў на яе, раздробныя цэны на грэчку на спажывецкім рынку рэспублікі ўзраслі да 8,9-16,9 тыс. рублёў за кілаграм.


Вороновская газета - Больш за сотню паломнікаў прыйшлі пакланіцца цудатворнаму абразу Божай Маці Ракавіцкай\n11.08.2019, 7:55; Category: Духовность, Принёманский регион\nКалі называюць сем цудаў шчучынскага краю, абавязкова ўзгадваюць Ракавіцкую ікону Божай Маці, якая славіцца сваёй цудатворнай сілай, што збаўляе людзей ад хвароб, распявадае «Дзянніца».\nШтогод 9-10 жніўня паломнікі з усіх куточкаў Беларусі імкнуцца ў Ракавічы ў старажытны храм Ражства Прасвятой Багародзіцы, дзе захоўваецца святыня, каб шчырымі малітвамі ўшанаваць Заступніцу, папрасіць яе дапамогі і апекі, духоўна ачысціцца, умацаваць сваю веру. Па традыцыі святкаванне распачынаецца набажэнствам у шчучынскай царкве святога Міхаіла Архангела, а затым Хрэсным ходам з малітвамі і добрымі помысламі вернікі накіроўваюцца да святыні.\n– Дарога не знясіліла, бо дапамагала шчырая малітва, — гаворыць Людміла Матусевіч з Гродна. – Мы спыняліся ў спадарожных населеных пунктах ля паклонных крыжоў. Нас гасцінна сустракалі мясцовыя хрысціяне, многія далучаліся і разам з намі крочылі ў Ракавічы. Нашу групу прыхаджан сабора Усіх Беларускіх Святых узначальвае айцец Ілля. Па яго ініцыятыве моладзь адправілася ў паломніцтва на веласіпедах.\n« Соревнования по пляжному волейболу прошли на Августовском канале\nС Днем строителя! Поздравление Гродненского областного и Гродненского городского исполнительных комитетов, Гродненского областного и Гродненского городского Советов депутатов »


Воспоминания и взгляд в завтрашний день от миорчан » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nУспаміны і погляд у заўтрашні дзень ад міярчан\nЮрый ЦЯРЭШКА, урач-анестэзіёлаг ЦРБ.\n— Наша сям’я пераехала ў Міёры на вуліцу Садовую, 4 з Шаркаўшчынскага раёна ў 1952 годзе. Для мяне, шасцігадовага хлопчыка, гэта была запамінальная падзея, большага населенага пункта не бачыў.\nХоць з’яўляўся раённым цэнтрам, па-сутнасці заставаўся мястэчкам. Забрукаваныя цэнтральныя вуліцы Леніна, Кастрычніцкая, Кірава, Савецкая. Вузенькі тратуарчык па Леніна ад магазіна “Культтавары” на перакрыжаванні з Кірава міма амбулаторыі, жылых хат, сталовай, дзе мяне бацька ўпершыню пачаставаў катлетай і бутэрбродам з чырвонай рыбай, цаглянага будынка міліцыі, ашчаднай касы да пошты (цяпер магазін “Алімп”).\nНа цэнтральнай плошчы будавалі магазін з высокімі прыступкамі, з часам яны схаваліся пад дарожным насыпам. Насупраць ужо стаяў помнік-абеліск над брацкай магілай воінам і партызанам. Казалі, што перад гэтым брацкае пахаванне знаходзілася ў парку перад раённым Домам культуры. На месцы таго драўлянага будынка з вялікай глядзельнай залай, дзе дэманстравалі кінафільмы, цяпер плошча ля сучаснага РДК.\nЗа вуліцай Савецкай пачыналася вялікае поле аж да чыгуначнай станцыі, дзе ўпершыню пабачыў сапраўдны паравоз. Праўда, больш забудаванай была вуліца Кірава, далей на ёй знаходзіліся будынкі арцелі “Праца” (цяпер там хлебазавод), сенабаза (пазней паўстала аўтабаза), амаль насупраць на беразе возера, за сядзібай паноў Нікрашэвічаў, працаваў невялікі цагельны завод.\nПанскі маёнтак быў і за возерам, там неўзабаве ўзвялі льнозавод.\nМы, дзятва, любілі гушкацца на звязаных галінках лоз, што раслі ўздоўж берага возера. Міма помніка Маці Божай (потым ад яе застаўся толькі пастамент) бегалі ў касцёл, дзе дыміла зернесушылка і размяшчаўся збожжасклад. Там нас цікавілі арган і магчымасць пачаставацца гарохам.\nУ Міёрах было шмат старых хат, запомнілася, што ў такой жа хацінцы, урастаючай у зямлю, побач з касцёлам жыў званар.\nНа ўвесь райцэнтр налічваліся толькі два аўтамабілі, адзін абслугоўваў пякарню, другі — быў у міліцыі, хаця там больш карысталіся конямі, іх трымалі 11.\nЗа плотам ад бацькоўскай сядзібы месціўся малаказавод (цяпер у тым будынку кватэры), дзе выраблялі не толькі масла і сыры, але і марожанае. На нашу Садовую выходзіў двор школы, асноўны будынак якой стаяў на набярэжнай па вуліцы Кірава (цяпер у ім магазіны), хаця пачаткоўцы займаліся ў памяшканні на рагу Садовай і Новай (зараз -- Камуністычнай). Пазней яго пераабсталявалі пад аўтаклас, у пазнейшы час і зусім знеслі, каб узвесці будынак райвыканкама, “стары” райвыканкам. Вось у той прыстасаванай драўлянай школцы я на наступны год стаў першакласнікам.\nГенадзь МАЛЕЦКІ, ветэран працы\n— Я родам з Орцаў, вучыўся ў Павяцці, але і Міёры наведваў. Яшчэ вучнем , напрыклад, з аднакласнікамі садзіў ліпы на паўвостраве, затым у парку. Потым райцэнтр стаў зусім родным, тут стварыў сям’ю, выгадаваў дзяцей, радуюся ўнукам.\nТрывала замацаваўся ў Міёрах у пачатку 1966 года. За плячыма ўжо меў Друйскае прафтэхвучылішча, дзе стаў экскаватаршчыкам. Каля паўгода папрацаваў у Язненскім БМУ на асушэнні балота на тэрыторыі сучаснага ВУПКУ “Юбілейны”. Мясцовыя жыхары не верылі, што гэта магчыма, але паспеў пабачыць, як на месцы дрыгвы зазелянела рунь. Адслужыў стралком-радыстам у авіяцыі на Балтыцы.\nЗ такім жыццёвым багажом за плячыма з’явіўся ў студзені 1966-га ў Міёрскі РК ЛКСМБ станавіцца на камсамольскі ўлік. Прымала мяне другі сакратар райкама Лія Дымкова (Мозылева), якая потым ўзначаліла калгас “За мір” на Міёршчыне, займала кіруючыя пасады за межамі раёна. Увогуле была таленавітым чалавекам, нават пісала і друкавала вершы.\nЛія Ананьеўна і прапанавала мне з улікам закончанай у час службы партшколы папрацаваць інструктарам па Шаркаўшчынскай зоне камсамольскіх арганізацый, якая тады ўваходзіла ў склад Міёрскага раёна. Спраўляўся, але душа жадала іншага. Таму праз два гады прыняў прапанову начальніка Міёрскага БМУ Івана Жарнаклёва, стаў брыгадзірам дранажнікаў, потым – дыспетчарам у меліяратараў.\nКанец 60-х – пачатак 70-х гадоў – гэта перыяд бурлівага развіцця Міёршчыны, усюды патрабаваліся людзі, што разбіраліся ў тэхніцы. Такая акалічнасць паўплывала, што я стаў майстрам ПМК у райсельгастэхніцы. Перасоўная калона ўстанаўлівала даільнае абсталяванне і гноевые транспарцёры на фермах, займалася мантажом зернесушылак на таках, ацяпленнем сельгасаб’ектаў, пракладвала водаправоды ў гаспадарках. Каб паспяхова з усім спраўляцца, паступіў у Вялікалуцкі сельскагаспадарчы інстытут, дзе займалася шмат міярчан.\nЧарговым этапам для мяне стаў комплекс па вырошчванні і адкорме маладняку буйной рагатай жывёлы ў калгасе “Баявы партызан”. Як галоўны інжынер, не толькі кантраляваў яго ўзвядзенне, устаноўку і наладку абсталявання, але і эксплуатацыю начыння. А яно дазваляла механізаваць вырошчванне 6600 цялят рознага ўзросту, пастаянна рэалізоўваць на мясакамбінат кормінкаў жывой вагой у 450-500 кілаграмаў…\nУладзімір ЛАПКОЎСКІ, старшыня ветэранскай пярвічкі ПМК-55.\n— Працы ў будаўнічых арганізацыях аддаў больш за тры дзясяткі гадоў жыцця. Хаця на ўзводзімых аб’ектах непасрэдна заняты не быў, але дачыненне да гэтага заўсёды меў. Асабліва прыемна назіраць, як растуць і пашыраюцца Міёры, горад, які стаў родным.\nУ райцэнтры будаўнікі арганізацый, у якіх працаваў, узвялі цяперашні трохпавярховы будынак раённага вузла сувязі, кінатэатр “Колас”, музычную школу (так называўся праект будучай дзіцячай школы мастацтваў), памяшканні сярэдніх школ №2 і №3, 60-кватэрны жылы дом і два 32-кватэрныя ведамасныя дамы для меліяратараў. Памятным сталі работы на свінагадоўчым комплексе ў “Цітова”, сярэдніх школах у Пераброддзі і Чапуках, жыллі для работнікаў ЛВДС у Дзісне.\nНазваў толькі самыя буйныя аб’екты, меншых таксама шмат. Кожны навявае прыемныя ўспаміны і гордасць за прафесію і справы будаўнікоў.\nЖанна ПАДАЛЯКА, начальнік аддзела архітэктуры і будаўніцтва, жыллёва- камунальнай гаспадаркі райвыканкама\n— Кожны горад — жывы арганізм, які пастаянна развіваецца і абнаўляецца. Такое параўнанне ў поўнай меры адносіцца да Міёр. Цяпер у райцэнтры ідзе паступовы капітальны рамонт вуліцы Камуністычнай ад перакрыжавання з Кастрычніцкай да аб’язной з добраўпарадкаваннем прылеглай тэрыторыі. Прадугледжваецца асфальтаванне праезнай часткі, уладкаванне пешаходных дарожак і зялёных зон. Па меры паступлення фінансавых сродкаў мадэрнізуецца будынак выратавальнай станцыі.\nПачалося ўзвядзенне 40-кватэрнага дома на вуліцы Лермантава для будучых работнікаў металапракатнага завода. Будуць і іншыя. Для спецыялістаў гэтага прадпрыемства на Партызанскай з’явяцца яшчэ два двухпавярховыя будынкі.\nНе спыніцца кааператыўнае будаўніцтва жылля для міярчан.\nПра з’яўленне мікрараёна “Сосны” з 82 участкамі для прыватнай забудовы аб’яўлена. Ідзе праектаванне інжынерна-транспартнай інфраструктуры новага жыллёвага масіву.\nВышукваюцца сродкі на заканчэнне аб’екта прыдарожнага сэрвісу на перакрыжаванні вуліцы Верхнядзвінскай і аб’язной дарогі. На гэтай жа вуліцы пры перакрыжаванні з вул. Ягора Томкі плануецца ўзвесці магазін ТАА “Санта Рэйтэл”, аб’яўляецца грамадскае абмеркаванне праекта. З’явяцца і іншыя гандлёвыя прадпрыемствы.\nПадкрэслю, што знешні выгляд нашага райцэнтра, яго ўтульнасць і камфортнасць у многім залежаць ад намаганняў жыхароў па сучаснай рэканструкцыі свайго жылля, добраўпарадкаванні сядзіб і двароў, падтрыманні парадку і чысціні.\n» Строится новая спасательная станция в Миорах\n» Мероприятия ко Дню Победы в Миорах\n» Памятная дата\n» Бронзовый солдат


У Мінабароны Беларусі прызналі героямі Касцюшку і Астрожскага | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nУ Мінабароны Беларусі прызналі героямі Касцюшку і Астрожскага\n26/01/2015 - 13:33\nНа сайце ведамства з'явіўся раздзел з прозвішчамі гістарычных дзеячаў, якіх трэба ставіць у прыклад беларускім салдатам і афіцэрам...\nУ чэрвені 2014-га Еўрарадыё крытыкавала Міністэрства абароны за адсутнасць грунтоўных ідэалагічных арыенціраў. У прыватнасці, здзіўляла, што ў складзе камандавання Узброеных сіл быў толькі адзін этнічны беларус. А звычайныя салдаты, якіх цягам службы цкавалі выключна на “заходняга ворага”, не ведалі нават, на якіх герояў арыентавацца, з каго браць прыклад.\nЯкіх герояў прыводзяць у прыклад беларускім салдатам\nАд моманту публікацыі у нашай арміі адбыліся змены. Міністрам абароны стаў беларус Андрэй Раўкоў. А на сайце Мінабароны з’явіўся раздзел, прысвечаны беларускім героям розных эпох.\nПачынаецца спіс Усяславам Чарадзеем — полацкім князем і выбітным вайсковым тактыкам. Заканчаецца — курсантам ваеннай акадэміі Дзмітрыем Гвішыяні, які ў 1999 годзе каля Драгічына кінуўся тушыць пасажырскі цягнік і гераічна загінуў. Цікава, што на другім месцы ў спісе герояў — гетман Канстанцін Астрожскі. Адзначана 63 перамогі яго войска над татарамі і разбіццё маскоўскага войска пад Оршай.\n“Як узор удалай тактыкі змагання з намнога перасяжнымі сіламі ворага ў еўрапейскія хрэстаматыі ўвайшла бітва на рацэ Крапіўна ў 1514 годзе”, — даецца каментар пра гэтую культавую гістарычную падзею пад партрэтам гетмана.\nЁсць у спісе генерал Тадэвуш Касцюшка — сын беларускай зямлі, які стаў нацыянальным героем Беларусі, Польшчы і ЗША.\nПрысутнічаюць у пераліку і военачальнікі Расійскай імперыі, з якой Касцюшка ваяваў, напрыклад Якаў Кульнеў, які з баямі прайшоў усю заходнюю Беларусь, падаўляў паўстанне ў Польшчы. З часоў Расійскай імперыі прадстаўлены, напрыклад, Казімір Чарноўскі — адзін з першых вынаходнікаў падводнага карабля.\nЗ часоў СССР прадстаўлены адзін з першых касманаўтаў планеты Пётр Клімук, авіяканструктар Павел Сухой, кіраўнік Генштаба Узброеных сіл СССР у 1945 годзе Аляксей Антонаў, бацька савецкай "дэсантуры" Васіль Маргелаў. Што ні выбітны дзеяч — этнічны беларус.\nСпіс герояў беларускага Міністэрства абароны выглядае грунтоўным і пазнавальным. Праўда, пакуль не прадстаўлены ў ім наш вялікі князь Вітаўт, які ў 1410 годзе разбіў крыжакоў (адна з найважнейшых бітваў у гісторыі сярэднявечнай Еўропы). Няма Кастуся Каліноўскага, які першым з ваяроў назваў беларусаў беларусамі, пачаў прасоўваць нашу мову ў СМІ і змагаўся за ідэю суверэнітэту і незалежнасці. Напэўна, сённяшнія часы Каліноўскаму б спадабаліся. Няма ў спісе легендарнага партызанскага камандзіра Васіля Каржа — блізкага сябра маршала Жукава. Але не ўсё адразу!\nСпіс гістарычных дзеячаў размешчаны на сайце mil.by у раздзеле “Ваенная энцыклапедыя”.\nУзнікае пытанне, ці хопіць у беларускіх зампалітаў кампетэнтнасці, каб дасціпна і аб’ектыўна патлумачыць салдатам і афіцэрам веліч і значнасць гэтых беларускіх герояў.


Свабоду Бяляцкаму патрабавалі ў Бішкеку, Маскве і Стакгольме\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Свабоду Бяляцкаму патрабавалі ў Бішкеку, Маскве і Стакгольме\n5 верасня праваабаронцы ў Кыргыстане, Расіі і Швецыі пікетавалі беларускія амбасады з патрабаваннямі вызваліць старшыню праваабарончага цэнтру «Вясна» Алеся Бяляцкага.\nПраваабаронцы ў Бішкеку наладзілі пікет ля амбасады Беларусі з патрабаваннем вызвалення Алеся Бяляцкага з-пад варты. Гэта ўжо другая такая акцыя ў Бішкеку за апошні час.\n17 жніўня некалькі дзясяткаў актывістаў кыргызскай грамадскай арганізацыі “Грамадзяне супраць карупцыі” пікетавалі беларускае пасольства ў Бішкеку. Кіраўніца арганізацыі Талекан Ісмаілава паведаміла Свабодзе, што Алесь Бяляцкі двойчы быў у Кыргыстане і спрыяў дэмакратычным пераменам у гэтай краіне.\nЛя амбасады Беларусі ў Маскве прайшла серыя адзіночных пікетаў з патрабаваннем вызваліць беларускага праваабаронцу Алеся Бяляцкага. Як перадае карэспандэнт Граней.Ру, з плакатамі "Свабоду палітычным зняволеным у Беларусі" і "Свабоду Алесю Бяляцкаму" па чарзе стаялі кіраўнік Цэнтра развіьця дэмакратыі і правоў чалавека Юрый Джыбладзэ, прадстаўнік камітэту міжнароднага кантролю за сітуацыяй з правамі чалавека ў Беларусі Аляксандр Мнацаканян, прадстаўнік камітэту "Грамадзянскае садзейнічанне" Алена Рабініна, кіраўнік фонду "Грамадскі вердыкт" Наталля Таўбіна, кіраўнік "Мемарыялу" Алег Арлоў, а таксама Фрыдэрыка Бэр з Amnesty International. Пікетоўцы на працягу гадзіны пікетавалі амбасаду, пасля чаго падпісалі і перадалі зварот на імя амбасадара Беларусі ў Расіі з патрабаваннем вызвалення арыштаванага беларускага калегі.\n5 верасня адбыўся пікет у падтрымку Алеся Бяляцкага ля амбасады Беларусі ў Стакгольме. Удзельнікі акцыі трымалі плакаты з надпісамі “Свабоду Алесю Бяляцкаму” па-беларуску і па-шведску.\nПасля выступу старшыні шведскай праваабарончай арганізацыі Östgruppen Марціна Углы планавалася перадаць ліст амбасадару Беларусі ў Швецыі Андрэю Грынкевічу з патрабаваннямі неадкладна вызваліць Алеся Бяляцкага. Аднак, у амбасадзе адмовіліся прыняць ліст, у выніку чаго ліст паклалі ў паштовую скрыню амбасады.


Вялікі тэатр Беларусі не перастае здзіўляць, захапляць і радаваць. На гэты раз операй “Царская нявеста” Мікалая Рымскага-Корсакава\nМагутна, пранікнёна, душэўна…\nОпубликовано: 11.05.2015 17:24:57\nВялікі тэатр Беларусі не перастае здзіўляць, захапляць і радаваць. На гэты раз операй “Царская нявеста” Мікалая Рымскага-Корсакава. На такую, як сцвярджаюць музыказнаўцы, пярліну рускага опернага рэпертуару замахнуўся галоўны рэжысёр тэатра Міхаіл Панджавідзэ. Гэта не першая яго работа са славутай операй: больш за шэсць гадоў назад ён паставіў яе ў Екацерынбургскім тэатры оперы і балета. У Мінску “Царская нявеста”, паводле слоў рэжысёра — зусім іншы спектакль, больш дынамічны і выразны.\nЗзакуліссем “Царскай нявесты” ў новым абліччы ў ліку іншых прадстаўнікоў СМІ я знаёмілася напярэдадні прэм’еры на прэс-канферэнцыі, якая праводзілася сярод дэкарацый. У той дзень на нашы пытанні адказвалі рэжысёр-пастаноўшчык Міхаіл Панджавідзэ, дырыжор-пастаноўшчык Мікалай Калядка, мастак-пастаноўшчык Аляксандр Касцючэнка і намеснік генеральнага дырэктара Уладзімір Рылатка. Вялікі тэатр, што становіцца ўжо традыцыяй, запрашае журналістаў прама на сцэну, каб мы не толькі задалі пытанні пастановачнай групе, але і ўбачыўшы, наколькі будзе зручна выканаўцам існаваць у прапануемых абставінах, адчулі дух спектакля. Што, па-мойму, і адбылося.\nСцэнаграфія Аляксандра Касцючэнкі ўражвае каларытам даўняй эпохі, аб’ёмнасцю, вытрыманасцю стылю. Фактура матэрыялаў, з якіх створаны дэкарацыі, здзіўляе: прама-такі сапраўднае дрэва, з якога ўзводзіліся баярскія церамы эпохі царавання Івана Грознага. Як сказаў сам мастак, ён імкнуўся, каб фактура матэрыялаў энергетычна “працавала” на тое, каб глядач адчуў час, у які вяршылася оперная гісторыя. Пра тое, што Касцючэнка — таленавіты сцэнограф, які чуе і музыку, і рэжысёра-пастаноўшчыка, мне пісаць ужо даводзілася. З дэкарацыямі да “Царскай нявесты” ён, што называецца, перасягнуў самога сябе. Яны такія, што ні хвіліну не сумняваешся, быццам асяроддзе пражывання чалавека ў часы Грознага магло быць іншым. Да таго ж, пра тое сказаў Панджавідзэ, дэкарацыі тэхнічна сапраўды разлічаныя і адпаведна выкананыя так, што пераходы паміж “будынкамі” ў выглядзе арак і розныя іх узроўні ствараюць “ракавіну”, таму галасы выканаўцаў гучаць яшчэ мацней і ярчэй. Акрамя таго, няцяжкія і негрувасткія дэкарацыі ўсталёўваюцца за чатыры гадзіны, што немалаважна ў тэатры.\nВыканаўцам утульна іграць у дэкарацыях Аляксандра Касцючэнкі. Сцэна са спектакля\nАд рэжысёра мы даведаліся: ніякага авангардызму і псеўдамадэрну ў оперы чакаць не варта. Усё, паводле яго слоў, проста і набліжана да верагоднасці. Гэтая опера, гаворыць, вельмі руская глыбінна, па сутнасці сваёй, і ў ёй адлюстраваны складаны перыяд станаўлення рускай дзяржавы, калі царская апрычніна жорстка змагалася з баярамі. І ў гэтым дачыненні спектакль Панджавідзэ — разважанне і пра асаблівасці ўзаемаадносінаў чалавека і ўлады, пра тых, хто яе мае і хто яе пазбаўлены. Канкрэтызуючы думку рэжысёра-пастаноўшчыка, спашлюся на яго інтэрв’ю агенцтву навін Sputnik (http://ru.sputnik.by/culture/20150325/1014455565.html). Вось што ён сказаў:\n“Царская нявеста” — гэта гісторыя адносінаў цара і дзяржавы… Асоба Івана Грознага — адна з самых спрэчных у гісторыі дзяржавы Расійскай. Фігура вельмі супярэчлівая: ён сам пісаў малітоўныя каноны, быў літаратурна адораным чалавекам, але пры гэтым называўся Грозным. Улада не можа быць амаральнай і маральнай, яна існуе па-за паняццямі маралі, яна можа быць якой хочаш, але толькі не слабай і вартай жалю, бо калі яна не можа абараніць сябе і свае інтарэсы, то як яна можа абараніць свой народ?”\nЯк выказалася хормайстар-пастаноўшчык Ніна Ламановіч, тое, што адбываецца ў гэтай оперы, само жыццё, у ёй няма нічога выдуманага: опера ўражвае яркімі партыямі, рэдкімі ў опернай літаратуры вобразамі, шчырасцю, душэўнасцю і нейкай асаблівай натуральнасцю мелодый. Гэта чыстая крыніца чыстага мастацтва — так вобразна сказаў пра оперу дырыжор-пастаноўшчык Мікалай Калядка. Гэта першы досвед яго работы з творчасцю Рымскага-Корсакава, які яго ўзбагаціў і напоўніў. Ні да, ні пасля “Царскай нявесты”, як гаворыць дырыжор у інтэрв’ю часопісу “Партэр”, кампазітар не ствараў такіх цэласных опер, якія вылучаліся б дынамічнасцю развіцця дзеяння, удала раскладзеных па галасах, меладычных і поўных чароўных арый, ансамбляў і хораў.\nЧаму Міхаіл Панджавідзэ выбраў “Царскую нявесту”, не дзіўна. Музыказнаўчая гісторыя гаворыць: яна разлічана на магутныя галасы. А трупа Вялікага тэатра такімі галасамі валодае, таму не мець у рэпертуары гэтую оперу, у якой кожная партыя, як лічаць пастаноўшчыкі, нібы адрасавана беларускім выканаўцам, было б недаравальна. У двух саставах спектакля заняты вядучыя салісты Вялікага: народныя артысты Беларусі Уладзімір Пятроў і Васіль Кавальчук, заслужаныя артысты Беларусі Уладзімір Громаў, Аксана Волкава, Аляксандр Кеда, Анастасія Масквіна, лаўрэаты міжнародных конкурсаў Наталля Акініна, Андрэй Валенцій, Таццяна Гаўрылава, Кацярына Галаўлёва, Алена Золава, Эдуард Мартынюк, Павел Пятроў, Станіслаў Трыфанаў.\nСтаніслаў Трыфанаў у ролі Грыгорыя Гразнога зачароўвае перажываннямі свайго героя\nУсё, што адбываецца ў оперы, тыповае для рамантычнай драмы. Дачка наўгародскага купца Марфа Сабакіна (Таццяна Гаўрылава) закаханая ў маладога баярына Івана Лыкава (Віктар Мендзелеў). У яе таксама закаханы царскі апрычнік Грыгорый Гразноў (Станіслаў Трыфанаў). Але ўзаемным пачуццям Марфы і баярына не наканавана развіцца. У іх адносіны ўмешваецца сам лёс у асобе цара Івана Грознага: на аглядзе нявест ён выбірае яе ў жонкі. Але пра гэта не ведае Любаша (Аксана Волкава), палюбоўніца Гразнова, і вырашае атруціць суперніцу.\nІ вось яна, прэм’ера легендарнай оперы, якая яшчэ ў 1933 годзе, з моманту адкрыцця тэатра, папоўніла “залаты” рэпертуар Вялікага. Дарэчы, тады спектакль ішоў пад назвай “Апрычнікі”. У 1938 годзе гледачы слухалі ўжо новую версію “Царскай нявесты”. А трэцяя пастаноўка, 1950 года, праіснавала на сцэне амаль 60 гадоў, гэтак жа доўга, як і знакамітая “Аіда”.\nЯркае меца-сапрана Аксаны Волкавай у ролі Любашы ўзрушае публіку\nМяркую, і цяперашняй “Царскай нявесце”, якая стане чарговым творчым набыткам тэатра, наканавана доўгае і паспяховае жыццё. Яна ашаламіла ўсім і адразу, ужо пачынаючы з уверцюры з яе выдатнай мелодыяй, якая ліецца ў душу, вельмі рускай па інтанацыях, у якіх гучаць і стылізаваныя ноткі народных песень. І светлавой партытурай, дзякуючы якой ажылі і зайгралі дэкарацыі, высвеціўшы дэталі афармлення: ікону, калодзеж, разны ганак… Ужо з першай карціны-пралога, калі партыю Грыгорыя Гразнова пачаў выконваць Станіслаў Трыфанаў, увага гледачоў была захоплена прыгожай рускай мовай: (лібрэта М. Рымскага-Корсакава і І. Цюменева па аднайменнай драме Л. Мея), калі кожнае слова было такім зразумелым, што не даводзілася пераключацца на бягучы электронны радок. Пра страсны барытон Трыфанава можна складаць оды, такі ён магутны, упэўнены. Да таго ж акцёр зачароўвае перажываннямі свайго героя, і цяжка адхіліцца на штосьці іншае. Тое ж самае магу сказаць і пра яркае, глыбокае мецца-сапрана нашай опернай дзівы Аксаны Волкавай. Яе Любашы, чые душэўныя пакуты не пакідаюць абыякавымі, хоць яна і пляце інтрыгі, спачуваеш. Кранае і ахвярнае каханне Марфы ў выкананні Таццяны Гаўрылавай з яе крыштальна-чыстым сапрана. Падкупляе бацькоўскім клопатам і дабрынёй бацька Марфы Сабакін — Васіль Кавальчук, уладальнік моцнага і глыбокага баса. Ён пранікнёна выконвае свае партыі. Практычна кожны з выканаўцаў у спектаклі не толькі дакладна вядзе сваю партыю, але і акцэнтуецца на пачуццях свайго героя.\nПра здольнасць Міхаіла Панджавідзэ выбудоўваць псіхалагічна глыбокія і праўдзівыя вобразы мы ведаем і па многіх іншых яго спектаклях, так што ў “Царскай нявесце” асабіста мяне гэта нават не здзівіла: многія артысты Вялікага не толькі добра спяваюць, але яшчэ і выдатна ўжываюцца ў вобразы сваіх персанажаў. Гэта дадзенасць, уласцівая ўсёй таленавітай опернай трупе. Хор, а гэта і царскія апрычнікі, і народ у спектаклі, як заўсёды “ў часы Панджавідзэ” — на вышыні. Гэта не проста артысты ў касцюмах, якія спяваюць і рухаюцца, а жывыя людзі, кожны са сваёй біяграфіяй. Відаць, што ўсё адпрацавана рэжысёрам да драбнюткіх дэталяў. Вось тут адзін апрычнік паднімае хлыст, другі ўжо адштурхоўвае трэцяга, каб выканаць сваю, пастаўленую рэжысёрам і хормайстрам задачу, чацвёрты азіраецца на пятага… Усё звязанае, апраўданае, стройнае… І ўсё, што адбываецца на сцэне, разам надае оперы нейкі трагедыйны размах, у аснове якога вечныя тэмы — перапляцення лёсаў заможных і простых людзей, барацьбы за ўладу і барацьбы за сферы ўплыву, кахання і рэўнасці, кахання ўзаемнага і нераздзеленага, вернасці і здрадніцтва…\nКожны з выканаўцаў выдатна вядзе сваю партыю. Сцэна заручын Марфы\nГэтая прыгожая і сумная гісторыя, якая здарылася ў далёкую ад нас эпоху, прагучала суцэльна, дынамічна, праўдападобна. І хоць опера даволі працяглая па часе, слухаецца яна, як гаворыцца, на адным дыханні. Мне падаецца, гэта адбываецца таму, што тэатр, расказваючы нам на першы погляд бытавую гісторыю, змог адысці ад бытавізму, адчуўшы ў музыцы Рымскага-Корсакава таямніцу рускай душы. Мне імпануюць разважанні Мікалая Калядкі пра містыку, заключаную ў “Царскай нявесце”. Дазволю сабе яго працытаваць: “Калі адысці ад бытавога разумення сюжэта, убачыўшы сапраўдны трагедыйны размах, можна разгадаць містычную таямніцу гэтай оперы, утоеную ў выдатнай музыцы, цудоўных тэмбравых і дынамічных характарыстыках аркестра, дзейсным і неверагодна меладычным вакале, драматычнай ігры. Таямніцу, якая агаляе сутнасць рускай душы праз архетыпы рускіх характараў — моцных, гарачых, здольных і на душэўныя пакуты, і на раскаянне, і на мужны подзвіг, але пры гэтым цярплівых, паслухмяна пакорлівых”.\nАд сябе дадам: Вялікаму тэатру гэтую таямніцу разгадаць удалося. А як вядома, нават разгаданая, яна заўсёды застаецца прыцягальнай.\nФота: Анжаліка Грэковіч