Плошча Калоны — Вікіпедыя\n41°54′03,80″ пн. ш. 12°28′47,70″ у. д.HGЯO\n(Пасля перасылкі з Плошча калоны)\nПлошча калоны ўначы\nПлошча калоны (італ.: Piazza Colonna) — плошча ў цэнтры Рыма, названая ў гонар размешчанай на ёй калоны Марка Аўрэлія, якая дала назву і аднайменнаму раёну сталіцы Італіі. Да плошчы можна дабрацца са станцый «Барберыні — Фантана-дзі-Трэві» і «Спанья» Лініі А Рымскага метрапалітэна.\nГравюра XIX стагоддзі\nПлошча калоны была створана ў канцы Чынквечэнта па загаду папы Сікста V. Плошча калоны размешчана з заходняга боку Віа дэль Корса прыкладна на аднолькавай адлегласці ад П'яцца дэль Попала і Плошчы Венецыі. Плошча мае прамавугольную форму. З поўначы да яе прылягае палацца Кіджы, дзе засядае Савет міністраў, а з паўночнага захаду — палацца Монтэчыторыа, дзе засядае Палата дэпутатаў. З заходняга боку плошча абмежавана палацца Ведэкінд, дзе раней быў галоўны офіс газеты «Il Tempo», а з паўднёвага боку — царква Санта-Марыя-дэла-П'ета і палацца Фераёлі, дзе сярод іншага знаходзяцца прадстаўніцтвы рэгіёнаў Фрыулі-Венецыя-Джулія і Вале-д'Аоста. Уздоўж Віа дэль Корса на плошчу выходзіць фасад галерэі Альберта Сордзі.\nПаміж калонай Марка Аўрэлія і галерэяй Альберта Сордзі размешчаны элегантны фантан, пабудаваны архітэктарам Джакама дэла Порта ў 1577 годзе па загаду Папы Рыгора XIII. Асновай фантана служыць чара з мармуру з вострава Хіяс, знадворку ўпрыгожаная шаснаццаццю вертыкальнымі стужкамі з карарскага мармуру. Першапачаткова фантан забяспечваўся вадой з акведука Аква Вірга.\nПлошча Калоны на Вікісховішчы\nАртыкул пра плошчу Калоны(італ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Плошча_Калоны&oldid=2965142"


Thunderbird, каб перспектывы міграцыі было лёгка. - Праграмнае забеспячэнне для электроннай пошты Outlook імпарту, пераўтварэнні, экспарт і аднаўленне PST.\nВы тут: Дома / Thunderbird, каб перспектывы міграцыі было лёгка.\nМне давялося выкарыстоўваць Thunderbird партатыўны на пару тыдняў, як мой асноўны кампутар быў ўніз. Я пераўсталюй ўсе, і мне прыйшлося перанесці мае паведамленні ў тым, што кліент ў маёй ўстаноўкі Outlook. Я выкарыстоўваю 7 уліковых запісаў электроннай пошты персанальны/бізнес, так з дапамогай майстра імпарту перспектывы варыянт, Мне трэба, каб мець іх усіх разам. Так, I exported thunderbird’s emails to .eml and then import them to Outlook.


СДМ: афіцыйная праграма візіту Святога Айца | Каталіцкі Веснік\nСДМ: афіцыйная праграма візіту Святога Айца\nПадчас візіту ў Польшчу Папу Францішка чакаюць адзінаццаць прамоў і некалькі пералётаў. Гэта стала вядома з апублікаванай 9 чэрвеня 2016 г. афіцыйнай праграмы яго Апостальскага падарожжа, цэнтральнай падзеяй якога стануць Сусветныя дні моладзі, паведамляе Ватыканскае радыё.\n27 ліпеня — Пантыфік прыляціць у аэрапорт Кракава. На тэрыторыі Вавельскага замка – старажытнай рэзідэнцый польскіх каралёў, пройдзе яго сустрэча з прадстаўнікамі ўладаў, грамадзянскай супольнасці і дыпламатычнага корпуса. Затым Папа здзейніць візіт ветлівасці да Прэзідэнта Польскай Рэспублікі і сустрэнецца з мясцовым епіскапатам у кракаўскай катэдры.\n28 ліпеня — Пантыфік вылеціць на верталёце ў Чэнстахову, дзе ў марыйным санктуарыі ўзначаліць Эўхарыстыю. Пасля вяртання ў Кракаў, адбудзецца яго першая прывітальная сустрэча з моладдзю. Яна пройдзе на Кракаўскіх лугах.\n29 ліпеня — запланаваны візіт Святога Айца ў былы канцэнтрацыйны лагер “Аўшвіц-Біркенаў”, куды ён накіруецца на верталёце. Пасля вяртання запланавана яго сустрэча з пацыентамі і супрацоўнікамі ўніверсітэцкай педыятрычнай клінікі Кракава. Вечарам Пантыфік прыме ўдзел у набажэнстве Крыжовага шляху на Кракаўскіх лугах, у рамках Сусветных дзён моладзі.\n30 ліпеня — Святы Айцец правядзе ў Кракаве. Спачатку ён накіруецца ў санктуарый Божай Міласэрнасці, дзе паспавядае юнакоў і дзяўчат, а затым, у санктуарыі св. Яна Паўла ІІ, дзе ўзначаліць Эўхарыстыю з удзелам польскіх святароў, кансэкраваных асоб і семінарыстаў. Пасля яе Францішак паабедае з моладдзю ў сядзібе Кракаўскага арцыбіскупа. Вечарам ён прыбудзе на Поле міласэрнасці – месца правядзення кульмінацыйных падзей Сусветных дзён моладзі. Тут Папа пройдзе праз Святыя дзверы і прыме ўдзел у вігілійным малітоўным чуванні.\n31 ліпеня — у апошні дзень свайго знаходжання ў Польшчы Святы Айцец узначаліць Эўхарыстыю на заканчэнне Сусветных дзён і сустрэнецца з валанцёрамі і дабрачынцамі, якія дапамаглі ў арганізацыі форуму. Пасля гэтага ён накіруецца ў аэрапорт, адкуль вылеціць у Рым.\nвізіт Кракаў Папа Францішак Польшча СДМ\t2016-06-12


Сёння ў Менску адбудзецца сустрэча міністра замежных спраў Расеі з Лукашэнкам | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСёння ў Менску адбудзецца сустрэча міністра замежных спраў Расеі з Лукашэнкам\nСёння, 26 лістапада, у Менску міністр замежных спраў Расеі Сяргей Лаўроў сустрэнецца з Лукашэнкам і правядзе пасяджэнне калегіяў МЗС дзвюх краін. На пасяджэнні плануецца разгледзець стан адносінаў з Еўразвязам і магчымасці ўдзелу АДКБ у аперацыях ААН па падтрыманні міру.\nПаводле Мікалая Мяжэвіча, кіраўніка Цэнтра беларускіх даследаванняў Інстытута Еўропы РАН, перамовы будуць у большай ступені датычыць перспектыў выхаду ўлады і беларускага грамадства з палітычнага тупіка.\n«Спачатку трэба разабрацца ў сітуацыі ўнутры краіны, а потым думаць аб інтэграцыі», – падкрэсліў Мяжэвіч.\nУ сваю чаргу намеснік дырэктара Інстытуту краін СНД Уладзімір Жарыхін у паведамленні для ТАСС не выключыў, што на фоне палітычнай нестабільнасці ў Беларусі Лаўроў падчас візіту завострыць увагу менавіта на неабходнасці правядзення канстытуцыйнай рэформы.


"Пікнік" на ўзбочыне наркатрафіку | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\n"Пікнік" на ўзбочыне наркатрафіку\nна тэрыторыі раёна знішчана каля 800 кілаграмаў дзікарослых канопляў і\nпрыблізна 130 — алейнага\nмаку. Лічбы вялікія, аднак з пункту гледжання спецыялістаў у галіне барацьбы з наркотыкамі не выклікаюць асаблівай занепакоенасці. Чаму? Адказ на пытанне — у размове з кіраўніком групы наркакантролю і\nсупрацьдзеяння гандлю людзьмі РАУС Вадзімам Баложкам:\nў тым, што практычна ўсе плантацыі шкодных раслін выяўляюцца на закінутых дзялянках альбо сметніках, якія яны апанавалі, нібы звычайнае пустазелле. Як правіла, мак знаходзім на перыферыі раёна, у\nдзе яго зараснікі часам дасягаюць уражваючых памераў: летась за дапамогай у ліквідацыі макавага поля памерам у паўгектара давялося нават звяртацца ў бліжэйшы сельгаскааператыў. Каноплі больш распаўсюджаныя, іх даволі значныя палеткі можна сустрэць і ў саміх Асіповічах.\nякая частка ад аб’ёму ўвозімага ў краіну дурману трапляе ў наш раён?\n— Пераважная колькасць забароненых рэчываў асядае ў сталіцы і разыходзіцца па буйных гарадах. У райцэнтры трапляюць лічаныя працэнты, а вясковае насель—ніцтва наркаманія пакуль\nпрактычна не закранула.\nінфармацыі аб колькасці наркаманаў на Асіповіччыне няма, таму ацэнка аб’ёму спажывання забароненых рэчываў можа быць толькі вельмі прыблізнай. Скажам, на «Баме» амаль у кожным доме жыве 1-2 ін’екцыйныя наркаманы, у «Чаромушках» —\n7-8, на «чарняхоўцы» — каля 10, пасёлку Савецкім — 5…\nЗатое з упэўненасцю магу сказаць, што нікому з землякоў не ўдалося зарабіць на гандлі наркотыкамі. Попыт на іх у нашым горадзе невялікі, ды і весці крымінальны бізнес там, дзе ўсе пра ўсіх ведаюць, надта рызыкоўна: збытчыкі вельмі хутка выяўляюцца і бяруцца\nпад жорсткі кантроль.\nне менш, за гэты год наша група здолела выявіць 34 злачынствы, звязаныя з незаконным абарачэннем наркотыкаў. Гэта — адзін з лепшых паказчыкаў па\n— Цікавы аспект: удзел грамадства ў барацьбе з\nсказаць — шматпланавы і неадназначны. Інфармацыю аб наркапрытонах, вырабе апіятаў у дамашніх умовах, плантацыях забароненых раслін міліцыя часта атрымлівае ад неабыякавых землякоў, за што ім вялікі\nУ той жа час значная частка моладзі\nне ўспрымае ўжыванне лёгкіх наркотыкаў як бясспрэчнае сацыяльнае зло. Усе ведаюць: марыхуана не выклікае залежнасці, а паспрабаваць «забаронены плод” вельмі спакусліва. Ну а тое, што амаль кожны трэці з некалі пакаштаваўшых смак «траўкі” абавязкова канчае жыццё як безнадзейны ін’екцыйны наркаман, у разлік не бярэцца…\nАпошнім часам пэўны рост спажывання марыхуаны назіраецца на\nпаўднёвым баку Асіповічаў. Адной з верагодных прычын лічым з’яўленне сярод нефармальных лідараў мясцовай маладзёжнай «тусоўкі” аднаго ці некалькіх аматараў «забіць касяк”**. Ну і нельга забывацца пра неразвітую інфраструктуру адпачынку ў гэтай частцы горада: мясцовым юнакам і дзяўчатам проста няма дзе з розумам бавіць вольны час…\n— Што, на Ваш погляд, самае страшнае ў распаўсюджванні\nдэградацыя страху перад наступствамі іх ужывання. Аднойчы наркаман, які вярнуўся дадому пасля дзесяцігадовага зняволення, прызнаўся,\nшто кожную ноч на «зоне” бачыў адзін і той жа сон: ён бег па бясконцым макавым полі. Якім бы ні быў тэрмін устрымання, цяга да штучнай эйфарыі не\nбыў пастаўлены такі вопыт: пацукам ужывілі ў галовы электрод, праз які можна было ўключаць тую частку мозга, што адказвае за пачуццё задавальнення. Калі пацукоў навучылі рабіць гэта самастойна, яны цалкам страцілі інтарэс да рэальнага жыцця і амаль без перапынку ціснулі на «кнопку радасці”. Усе жывёлы загінулі праз некалькі дзён з—за нервовага перанапружання, ад голаду і\nў сярэднім паміраюць праз 7-10 гадоў з моманту ўжывання першай «дозы” — тыя ж некалькі дзён у пераліку на пацучыны працяг\nвялікім рахунку, яны адрозніваюцца ад доследных жывёл толькі тым, што ўдзельнічаюць у жудасным эксперыменце па разбурэнні ўласнага арганізма па ўласным жаданні. І паміраюць ад наступстваў СНІД,\nвірусных гепатытаў, заражэння крыві…\n** выкурыць цыгарэту з марыхуанай.\nЗапісаў Дзмітрый САЎРЫЦКІ.\nПредыдущая статьяОб услугах в сфере образования\nСледующая статьяМары існуюць, каб ажыццяўляцца


ReCardio водгук, результаты уже через 5 недель. Одно из самых лучших...\nReCardio здароўе дзякуючы ReCardio? Чаму набыццё варта? Пацярпелыя кажуць пра іх поспех\nReCardio, верагодна, стане адным з лепшых інструментаў для паляпшэння здароўя, чаму гэта? ReCardio на ReCardio спажыўцоў, ReCardio : у цяперашні час вы вельмі часта сумняваецеся ў тым, як ReCardio выконвае тое, што ён сцвярджае? ReCardio як ReCardio ваша здароўе ReCardio :\nВопыт, які існуе ў ReCardio\nПрадукт заснаваны на натуральным рэцэпце. Ён выкарыстоўвае вядомыя законы прыроды. ReCardio распрацаваны, каб быць як мага менш недарагім з найменшымі пабочнымі эфектамі.\nАкрамя таго, пастаўшчык цалкам сур'ёзны. Прыём можа быць праведзены без рэцэпту лекара і можа быць рэалізаваны з-за бяспечнай лініі.\nReCardio самыя цікавыя інгрэдыенты ReCardio\nСклад ReCardio інтэлектуальна спалучаецца і ў асноўным заснаваны на наступных асноўных актыўных інгрэдыентах:\nАкрамя таго, якія натуральныя інгрэдыенты сапраўды ўключаны ў гэтую харчовую дабаўку, узровень дозы гэтых інгрэдыентаў таксама гуляе важную ролю.\nГэтыя дэталі даволі здавальняючыя - у выніку вы наўрад ці можаце зрабіць што-небудзь няправільнае і бяспечна замовіць.\nУласцівасці, якія робяць ReCardio выключна захапляльным:\nДля цудоўнай сумяшчальнасці і вельмі прыемнага лячэння забяспечваюць цалкам натуральныя інгрэдыенты або кампаненты\nВам не трэба звяртацца да лекара і фармацэўта, які здзекаецца над вашым становішчам і не прымае вас сур'ёзна\nВам не патрэбна медыцынская інструкцыя ад лекара, тым больш, што лекі без рэцэпту і могуць быць лёгка набыты на выгодных умовах у Інтэрнэце\nЭфекты ReCardio разумець, узяўшы дастаткова часу, каб сачыць за спецыфікай прадукту.\nВы можаце пакінуць нам гэтыя намаганні: Пазней мы ў роўнай ступені разгледзім водгукі іншых мужчын, але спачатку паглядзім, што пастаўшчык павінен расказаць нам пра ReCardio :\nПа крайняй меры, гэтыя водгукі паважаных карыстальнікаў гучаць як прадукт.\nШто тычыцца складу бясшкодных прыродных актыўных ReCardio даступны без рэцэпту.\nІнфармацыя пра дазоўку мае вялікае значэнне, таму што прадукт, як уяўляецца, асабліва моцны ў выпрабаваннях, што сведчыць пра вялікі прагрэс карыстальнікаў. Super 8 варта выпрабаваць.\nМая парада заключаецца ў тым, што вы ReCardio, бо заўсёды ёсць сумнеўныя падробкі прадуктаў з трывожнымі інгрэдыентамі. У выпадку, калі вы будзеце сачыць за перасылкай у гэтым артыкуле, вы з'явіцеся на галоўнай старонцы вытворцы, на які можна спадзявацца.\nДля якой групы спажыўцоў ReCardio наўрад ці падыходзіць?\nУ рэшце рэшт, павінна быць ReCardio што любы, ці хто-небудзь, хто мае праблемы з захаваннем здароўя, можа дасягнуць больш хуткіх зменаў, ReCardio.\nАднак, калі вы думаеце, што можаце проста ўставіць планшэт і неадкладна змяніць усе вашы праблемы, вам трэба падумаць яшчэ раз. Вы павінны мець пільнасць і ўпэўненасць у сабе, бо змены, звязаныя з целам, млявыя.\nReCardio, ReCardio можа ReCardio шлях тут. Вядома, вы ніколі не можаце прапусціць крокі, нягледзячы на ўсё. Так што калі вы досыць старыя і хочаце палепшыць сваё здароўе, то вы ствараеце ReCardio, робіце працэс мэтанакіравана, а потым ужо ў агляднай будучыні пра поспех.\nНекаторыя карысныя намёкі на выкарыстанне ReCardio\nReCardio можа лёгка карыстацца ўсім, у любы час і без дадатковага майстэрства - дзякуючы падрабязнаму апісанню вытворцы і прастату прадукту ў цэлым.\nReCardio заўсёды кампактны, і ніхто не заўважыў. Кампанія прадастаўляе ўсе важныя дадзеныя з пункту гледжання часу прымянення і дазоўкі - іх хутка растлумачыць і лёгка прытрымлівацца\nШматлікія карыстальнікі кажуць, што вы змаглі значна скараціць іх першапачатковае выкарыстанне. Часта бывае, што ўжо праз некалькі тыдняў ужо можна забраніраваць ўражлівыя ўражанні.\nЗ вельмі вялікім энтузіязмам многія кліенты ўсё яшчэ паведамляюць пра прадукт пасля многіх гадоў!\nАкрамя таго, мэтазгодна, у адрозненне ад ізаляваных паведамленняў, якія сведчаць аб хуткіх выніках, прымяняць прадукт на некаторы час і быць цярплівым. Акрамя таго, калі ласка, наведайце наш сэрвіс для атрымання дадатковай інфармацыі.\nКаб пераканацца, што ReCardio працуе як ReCardio, вы павінны глядзець на вынікі і высновы задаволеных карыстальнікаў на сайтах. Вынікі даследаванняў рэдка могуць быць выкарыстаны ў якасці дапамогі, таму што яны вельмі дарагія і ў асноўным уключаюць толькі лекі.\nВывучыўшы ўсе незалежныя даследаванні, вынікі тэстаў і асабістыя ўражанні, я змог справіцца з тым, наколькі эфектыўна ReCardio сапраўды:\nПоспехаў з дапамогай ReCardio\nЗыходзячы з розных незалежных заяваў, устаноўлена, што вельмі вялікі працэнт пацярпелых, здаецца, вельмі задаволены. Гэта варта адзначыць у параўнанні з Chocolate Slim Гэта цудоўна, таму што такая пастаянна з энтузіязмам зваротная сувязь практычна не ўзоры. На самай справе я ўжо сустракаўся і пратэставаў такія віды прадукцыі.\nБольшасць спажыўцоў кажуць пра вялікі поспех у падтрыманні здароўя\nПерш за ўсё, эфектыўная кампіляцыя эфектыўных кампанентаў, вялікая колькасць карыстацкіх досведаў і асвятленне кошту.\nТэставанне - гэта добрая ідэя, на мой погляд. Пасля шматлікіх спробаў і расчараванняў у дачыненні да здароўя я разумею, што ReCardio станоўчае выключэнне.\nТаму, хто аналізуе ўсе прычыны гэтага сродку, трэба дакладна разумець, што ReCardio натхняе ва ўсіх адносінах.\nУ заключэнне, гэта сродак прававой абароны. Важна толькі, што вы заўсёды ReCardio на першапачатковым боку вытворцы. У адваротным выпадку гэта можа прывесці да непрыемных сюрпрызаў.\nВялікі плюс: Гэта можа быць лёгка ўключана ў паўсядзённае жыццё.\nПазбягайце наступных небяспек адносна пакупкі прадукту\nКалі ласка, пазбягайце памылкі пры выкарыстанні змрочных рэсэлераў, а не зыходнага боку гэтага прадукту.\nІснуе рызыка набыць копіі, якія могуць быць бескарыснымі і, як правіла, пагаршаюць здароўе. І гэта адрознівае гэты прадукт ад іншых прадуктаў, такіх як Verminex. Акрамя таго, часта прапануюцца скідкі, але ў рэшце рэшт вы ўсё роўна сарваныя.\nКалі вы хочаце вырашыць вашыя праблемы без ваганняў, прапанаваны намі інтэрнэт-крама будзе самым надзейным спосабам.\nПасля дбайных даследаванняў у іншых пастаўшчыкоў мой вынік: Гэтая дакладная падрыхтоўка атрымліваецца толькі ад вытворцы.\nТакім чынам, вы зможаце атрымаць бяспеку і хутка:\nВыкарыстоўвайце адну з спасылак з кіраўніцтва. Я заўсёды стараюся праверыць прапановы, якія забяспечваюцца для вас, так што вы заказваеце сапраўды па самых нізкіх выдатках, а таксама пры ідэальных умовах пастаўкі.\n78 засталося ў наяўнасці


Версія ад 02:08, 4 сакавіка 2016\n1 130 байтаў дададзена , 4 гады таму\nВерсія ад 01:46, 4 сакавіка 2016 (правіць)\nВерсія ад 02:08, 4 сакавіка 2016 (правіць) (адкат)\n[[Файл:Kul.jpg|thumb|Герб Каталіцкага універсітэту ў Любліне]]\n[[Файл:Unione.jpg|thumb|Мемарыял дактароў "Honoris Causa", з прозвішчам Станіслава Шушкевіча. Размешчаны 1 ліпеня 2009 ]]\n[[Файл:Statue of john paul II.jpg|thumb|Статуя, якая адлюстроўвае сустрэчу Яна Паўла ІІ і кард. Стэфана Вышынскага, падчас першага паломніцтва Св. Айца да Польшчы.\nМастак: Ежы Ярнушкевіч\n'''Каталіцкі універсітэт у Любліне імя Яна Паўла ІІ''' (польск. Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, скар. '''KUL''') – прыватны каталіцкі універсытэт, які месціцца ў Любліне, і мае такія самыя правы як і іншыя дзяржаўныя вышэйшыя ўстановы. Універсітэт фінансаваны з бюджэту польскай дзяржавы.\nБыў закладзены ў 1918 годзе, і існаваў пад назвай Люблінскага універсытэту ажно да 1928 году, калі да назвы была дададзена ўстаўка "Каталіцкі". Ад 16 кастрычніка 2005 года, на падставе ўхвалы сенату Куля, зацверджанай польскім епіскапатам, вучэльня атрымала назву Каталіцага універсытэту у Любліне імя Яна Паўла ІІ. У 1938 годзе універсытэт атрымаў права прысуджаць навуковыя ступені. Заступнікам установы з'яўляецца Найсвяцейшае Сэрца Пана Езуса<ref>http://www.kul.pl/historia-kul,art_11.html</ref>.\n== Гісторыя паўстання ==\nГалоўным ініцыятарам стварэння новага універсітэту стаў Ідзі Радзішэўскі, які будучы рэктарам Каталіцкай Духоўнай Акадэміі ў Санкт-Пецярсбургу, адчуў патрэбу ў пашырэнні адукацыі моладзі, у нова адроджанай Польскай дзяржаве. Для гэтага, у лютым 1918 г., сярод прадстаўнікоў-палякаў вышэй названай акадэмі, быў створаны арганізацыйны камітэт будучага каталіцкага універсітэту.\nНа той час у Польшчы існавала толькі дзьве вышэйшыя навучальныя ўстановы: у Кракаве і ў Варшаве. Лакалізацыяй трэцяга польскага універсітэта стаў Люблін, горад гістарычна цесна звязаны з Беларуссю і Украінай.\nГалоўнымі фундатарамі сталі прамысловец Караль Ярашынскі і інжынер Францішак Скомпскі. Ідэя стварэння новай вучэльні застала зацьверджана праз польскі каталіцкі епіскапат ў ліпені такго ж 1918 г.\n== Універсітэт і Беларусь ==\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/2281183"


Культура - Статус інвестыцыйнай непрыцягальнасці, або Броўнаўскі рух у добрым кірунку?\nДык прадаецца ці не?\nДоўгія спробы распачаць рэвіталізацыю для адной з самых прыгожых сядзіб Гомельшчыны нарэшце прыносяць пэўныя вынікі. Па словах галоўнага спецыяліста ўпраўлення культуры Гомельскага аблвыканкама Сяргея Разанава, да палаца ў вёсцы Хальч, што непадалёк ад Веткі, усур’ёз прыглядаецца зацікаўлены інвестар, і не так даўно ён ужо ўзяў у арэнду частку памяшканняў. А ў планах — стварэнне ў гэтых маляўнічых мясцінах рэабілітацыйнага цэнтра.\n— Мяркуецца, напачатку сядзіба будзе здадзена ў доўгатэрміновую арэнду, але, калі інвестар падмацуе справамі свае добрыя намеры, цалкам верагодна, што гэты аб’ект будзе перададзены яму ва ўласнасць, — кажа Сяргей Разанаў.\nЗнакаміты палац Горватаў у Нароўлі таксама не зведаў пакуль відавочных змен. Як адзначыў галоўны спецыяліст, работы па яго аднаўленні яшчэ проста не выйшлі на будаўнічую стадыю: завяршыліся комплексныя даследаванні, а цяпер ідзе падрыхтоўка праектна-каштарыснай дакументацыі. Асвоеныя на гэтым аб’екце сумы, вядома, пакуль не ўражваюць, але ж фінансаванне адбываецца без перабояў.\n— У 2009 годзе гэтую сядзібу ўключылі ў пералік аб’ектаў, прапанаваных інвестарам, але ўжо налета яна трапіла ў Дзяржпраграму развіцця Прыпяцкага Палесся, і таму яе аднаўленне плануецца за дзяржаўны кошт, — патлумачыў суразмоўца.\nЯк ні дзіўна, гэтая акалічнасць зусім не перашкаджае аднаму мінскаму агенцтву нерухомасці прапаноўваць свае паслугі па набыцці аб’екта — адпаведная інфармацыя змешчана на яго сайце. Зрэшты, у спісе прапаноў там фігуруюць і тыя сядзібы, што даўно ўжо набылі прыватную ўласнасць.\nПалац за сто мільёнаў\nНе так даўно сядзіба Пузынаў у вёсцы Грымяча Камянецкага раёна зноў прыцягнула ўвагу СМІ, і нагода была “традыцыйна” невясёлай: маўляў, перспектыўны для развіцця турызму аб’ект ужо два гады таму быў прададзены ў прыватную ўласнасць, а воз, як кажуць... Пайшла нават пагалоска, нібыта інвестар збіраецца адмовіцца ад сваёй уласнасці ды плануе перапрадаць яе. А гэта азначае чарговую затрымку ў вырашэнні лёсу зграбнага, ды занядбанага палацыка, які і так ужо на ладан дыхае.\nАле галоўны спецыяліст упраўлення культуры Брэсцкага аблвыканкама Вячаслаў Гарбузаў абнадзеіў: доўгачаканыя рэстаўрацыйныя работы пару месяцаў таму, нарэшце, распачаліся, і гаспадар выяўляе зацікаўленасць у тым, каб гэты працэс ішоў без прамаруджванняў.\nА вось знайсці ўласніка для колішняга палаца Патоцкіх у Высокім усё ніяк не ўдаецца, хаця аб’ект ужо некалькі разоў выстаўляўся на аўкцыён. Наступным разам яго стартавая цана будзе зніжана ажно на 80% ад першапачатковай, дасягнуўшы ўсяго ста з нечым мільёнаў рублёў!\nЗдавалася б, сітуацыя досыць дзіўная, асабліва калі ўлічыць, што гэты прыгожы класіцыстычны будынак захаваўся даволі няблага; адносна нядаўна яго дах быў заменены за кошт абласных улад, ды і нагляд пастаянна ажыццяўляецца.\n— Думаю, прычына ў тым, што само месцазнаходжанне палаца, на жаль, зусім не назавеш аптымальным, — лічыць Вячаслаў Гарбузаў. — Літаральна за некалькі метраў ад яго — сучасны гмах інтэрната, і каларыту сельскага турызму ён, вядома ж, не стварае. Калі б палац месціўся ў такім самым зацішным кутку, як сядзіба ў Грымячы, праблем з яго продажам не ўзнікала б…\nМіж іншым, гэтыя дзве сядзібы аддзяляюць усяго якіх пятнаццаць кіламетраў, прычым шлях ідзе праз Воўчын з яго знакамітым касцёлам. Нібы сам сабою вымалёўваецца выдатны тэматычны маршрут, які можна праехаць, напрыклад, на брычцы — няхай і па сучаснай дарозе. Таму ёсць надзеі, што палацу Патоцкіх наканавана стаць калі не агратурыстычным аб’ектам, дык, скажам, гатэлем для падарожнікаў, якія завіталі сюды на дзянёк па дарозе ад Камянецкай вежы ў Белавежскую пушчу. Бо сёння ў багатым на адметнасці мястэчку Высокае заначаваць няма дзе.\nБровары ідуць на ўра\nНабыты больш за два гады таму палац у вёсцы Туча Клецкага раёна пакуль стаіць “без руху”: інвестар з ініцыятывай не спяшаецца. Затое не так даўно распачаліся работы па адраджэнні нешматлікіх парэшткаў сядзібы Багдановічаў у Стайках, што на Вілейшчыне. Яе новы ўласнік мяркуе пераўтварыць у V.I.P.-аб’ект даўно закінуты бровар. Добра пайшоў з аўкцыёну і яго “стрыечны брат” (надта падобны!) з цяперашняга пасёлка Вароўскага, што на Барысаўшчыне. Па словах вядучага спецыяліста ўпраўлення культуры Мінаблвыканкама Анжалікі Янкоўскай, усе сціплыя гаспадарчыя пабудовы колішняга маёнтка Тышкевічаў ужо распрададзены.\nА вось з буйнымі сядзібнымі комплексамі Міншчыны справа пакуль ідзе куды марудней. Прыкладам, адзін з самых прывабных такіх аб’ектаў — былы маёнтак у Раванічах — яшчэ толькі рыхтуецца да выстаўлення на аўкцыён. Інвестары ўжо праяўлялі цікавасць да гэтай сядзібы, а вось з прававызначальнымі дакументамі былі праблемы.\nНяма зрухаў пакуль і ў такім “залатым” раёне, як ваколіцы Нясвіжа, дзе паціху руйнуюцца рэшткі маёнткаў у Вялікай Ліпе ды Завушшы. А рэйтынг самых праблемных сядзіб Міншчыны, напэўна, узначаляць Радзівілімонты. І справа не толькі ў тым, што рамантычны некалі палац ужо ледзь не пераўтварыўся ў друз. Яго атачае надзвычай прыгожы парк, які з’яўляецца не толькі гісторыка-культурнай каштоўнасцю, але і помнікам прыроды рэспубліканскага значэння. Аднак менавіта ў гэтым пачэсным статусе тоіцца інвестыцыйная непрыцягальнасць.\n— Натуральна, гаспадарчая дзейнасць на тэрыторыі сядзібы моцна абмежавана, будаўніцтва там не дазволена, дык як тады стварыць належныя плошчы для размяшчэння турыстаў? — кажа Анжаліка Янкоўская.\nАднак праблему рэвіталізацыі гэтага аб’екта наўрад ці выпадае лічыць невырашальнай — урэшце, амаль страчаны палац можна аднавіць на дакументальнай аснове, а ў дадатак яшчэ і адаптаваць пад тураб’ект сучасны адміністратыўны будынак, што месціцца побач (менавіта такі варыянт і прапаноўваюць мясцовыя ўлады). Але, зразумела, гэта запатрабуе сур’ёзных затрат, на якія інвестары зазвычай пакуль не гатовы…\nНа здымках: сядзібны дом у Тучы; стайня ў Вялікай Ліпе; рэшткі палаца ў Радзівілімонтах.


Юры Варонежцаў: “Ніколі ня позна спыніць будаўніцтва АЭС” – Гавары Праўду\nЮры Варонежцаў: “Ніколі ня позна спыніць будаўніцтва АЭС”\nФізык, кандыдат тэхнічных навук, былы сябра Чарнобыльскай камісіі Вярхоўнага Савету СССР, сябра Рэспубліканскага савету “Гавары праўду” Юры Варонежцаў нагадвае, што яшчэ ў 2010 годзе былі зробленыя дакладныя высновы, што будаўніцтва АЭС у Беларусі эканамічна цалкам не апраўданае, сьцьвярджае, што Беларусь толькі ашчадзіць, калі спыніць будаўніцтва АЭС, і заяўляе, што недабудаваны аб’ект павінен стаць помнікам недальнабачнасьці ўлады і абыякавасьці грамадзтва.\nНа Чарнобыльскай АЭС і да аварыі было мноства інцыдэнтаў, якія маглі скончыцца гэтак жа трагічна\n— Наша размова адбываецца на фоне чарговага інцыдэнту, які здарыўся на будоўлі Астравецкай АЭС. Адзін зь мясцовых актывістаў паведаміў пра пажар у шчытавой, але прадстаўнікі БелАЭС заявілі, што пажару не было, толькі кароткае замыканьне. Ужо ня першы раз адбываецца так, калі грамадзтва даведваецца пра нейкія інцыдэнты толькі дзякуючы актывістам, а не афіцыйным прадстаўнікам, якія потым неахвотна прызнаюць наяўнасьць праблемаў. Хіба можна так сябе паводзіць з такім аб’ектам, як АЭС?\n— На вялікі жаль, у адносінах да будаўніцтва АЭС падыходы не мяняюцца цягам апошніх гадоў. Што б ні здарылася, мы даведваемся нашмат пазьней і ня ў поўным аб’ёме.\nУсё тое самае, як і ў савецкі час. Калі мне даводзілася ўдзельнічаць у расьсьледаваньні прычын катастрофы на Чарнобыльскай АЭС, то аказалася, што там і да аварыі было мноства інцыдэнтаў, якія маглі скончыцца гэтак жа трагічна. АЭС — гэта не кароўнік і нават не цеплавая станцыя, і да яе будаўніцтва трэба падыходзіць з пэўнымі стандартамі, якія ў нас у краіне папросту не прынятыя.\nЯшчэ ў 2010 годзе былі зробленыя дакладныя высновы, што эканамічна будаўніцтва АЭС абсалютна не апраўданае\n— Новыя падставы для дыскусіяў наконт АЭС даў сам Аляксандар Лукашэнка, які падчас свайго нядаўняга штогадовага пасланьня заявіў: «Мне дасюль ніхто ўцямна не далажыў, як АЭС будзе ўбудаваная ў эканоміку». Мільярды даляраў ужо патрацілі, а кіраўніцтва краіны ня ведае, што рабіць з гэтай энэргіяй?\n— Калі ўзгадаць, як прымалася рашэньне пра будоўлю АЭС, дык той жа Лукашэнка адпачатку казаў, што без рэфэрэндуму ў краіне, якая гэтак моцна пацярпела ад Чарнобылю — мы не абыдземся. Потым праз год настрой раптам зьмяніўся — я ня ведаю, хто там што ўвёў яму ў вушы. І канчатковае рашэньне было прынята недзе ў студзені 2008 году на паседжаньні Рады бясьпекі. І было падкрэсьлена, што прынята менавіта палітычнае рашэньне аб будаўніцтве АЭС.\n— Калі ўжо Лукашэнка паставіў такое пытаньне, то што яму можна адказаць? Куды можна падзець энэргію, якая будзе вырабляцца на АЭС, калі суседнія краіны яе яўна не зьбіраюцца купляць, а самой Беларусі столькі не патрэбна?\n— Дзіўна, што кіраўнік дзяржавы кажа, што яму ніхто не далажыў пра тое, як АЭС будзе ўбудавана ў эканоміку краіны. У 2010 годзе была створаная грамадзкая камісія дзеля экалягічнай экспэртызы праекту будаўніцтва АЭС. Туды ўваходзілі такія паважаныя людзі, як Нікітчанка, Яблакаў, іншыя. Там былі пераважна экалягічныя матывы, але былі зробленыя дакладныя высновы, што эканамічна будаўніцтва АЭС абсалютна не апраўданае. Быў праведзены аналіз экспартнага патэнцыялу — тады ўжо было зразумела, што наўрад ці нам удасца нешта прадаць.\nУжо тады таксама была зроблена выснова, што ня ўлічаныя тэндэнцыі энэргаспажываньня ў Беларусі. У параўнаньні з савецкім часам нам удалося зьнізіць энэргаспажываньне на адзінку прадукцыі амаль у два разы. Нібыта забылася, што ў Беларусі існуюць сур’ёзныя дзяржпраграмы, у якіх запісана, што да 2015 году ўсё больш электраэнэргіі павінна вырабляцца за кошт альтэрнатыўных, мясцовых крыніц энэргіі.\nТо бок яшчэ ў 2010 годзе Лукашэнку ўсё было сказана, трэба было проста прачытаць і пагадзіцца з паважанымі навукоўцамі, што АЭС будаваць у Беларусі цалкам немэтазгодна.\n— Лукашэнка, напэўна, ведаў пра гэтыя ацэнкі і аналіз. Але ў яго, відаць, ёсьць катэгарычнае неўспрыняцьцё тых парадаў і высноваў, якія даюць не дзяржаўныя структуры, а незалежнае грамадзтва, якое ён успрымае як апазыцыю. І гэта адметнасьць аўтарытарнай улады — пры гэтым многія людзі не разумеюць непасрэднай сувязі дэмакратыі з эканамічнымі рашэньнямі. У дэмакратычных краінах немагчымы такі мэханізм прыняцьця рашэньняў па АЭС, як гэта адбылося ў Беларусі.\n— Так, у Польшчы гадамі ідзе дыскусія наконт гэтага, сур’ёзнае сутыкненьне думак. У некаторых краінах Эўропы праведзены рэфэрэндумы па гэтым пытаньні, адбываюцца сур’ёзныя дыскусіі ў парлямэнтах, у Нямеччыне менавіта пасьля гэтага было прынята рашэньне ўвогуле адмовіцца ад атамнай энэргетыкі, як і ў іншых краінах Эўропы.\nАЭС стане помнікам недальнабачнасьці ўлады і абыякавасьці грамадзтва\n— Дык а што зараз можна зрабіць з АЭС, маючы на ўвазе, што значная частка будаўніцтва ўжо праведзеная і патрачаныя вялізныя грошы?\n— Я катэгарычны праціўнік атамнай энэргетыкі. Я б спыніў будаўніцтва, гэта робіцца ў многіх краінах. Тая ж новая АЭС, якую будуюць фіны ад 2005 году, ня будзе запушчаная, хоць там затрачана шмат грошай. У канчатковым выніку мы з вамі ашчадзім — ня мы, дык нашы дзеці. Бо спыненьне і вывад двух рэактараў нашым наступнікам праз 40–50 гадоў абыдзецца прыблізна ў такую ж суму, якая затрачаная на будаўніцтва. Гэта нямецкі досьвед, калі АЭС «Норд», зачыненая ў 90-я гады, будзе выводзіцца да стану «зялёнага лугу» цэлых 5 гадоў, і на гэта затрацяць больш за 3 мільярды эўра.\n— Вы лічыце, што спыніць будаўніцтва АЭС ніколі ня позна?\n— Так. Такое рашэньне можна прымаць за 5 хвілін да запуску рэактара. І нашы дзеці і ўнукі будуць толькі ўдзячныя нам за гэта.\n— А недабудаваны аб’ект у такім варыянце стане помнікам. Помнікам чаму?\n— Ня толькі, скажам мякка, недальнабачнасьці і невысокаму ўзроўню пісьменнасьці дзейных уладаў. Але і нашай з вамі агульнай абыякавасьці і баязьлівасьці. Бо калі ў 2010–11 гадах было нейкае варушэньне, пратэсты — то зараз мы ўсё праглынаем. Нягледзячы на тое, што ў нас уся краіна атрымала вялікую дозу пасьля Чарнобылю — тым ня менш мы ў большасьці цалкам абыякавыя да таго, што будуецца такі аб’ект.\nЯк сказаў акадэмік Пётар Капіца: «Я б выбіў на корпусе рэактара словы, што атамная электрастанцыя — гэта атамная бомба, якая вырабляе электрычнасьць».\nТеги: атомная энергетика, АЭС, строительство, Юрий Воронежцев


Фізікі стварылі першае «вадкае люстэрка», якое можна ўключаць і выключаць\n12.09.2017 / 18:27\nФізікі стварылі першае «вадкае люстэрка», якое можна ўключаць і выключаць 1\nНавукоўцы з Вялікабрытаніі стварылі незвычайныя наначасціцы, якія могуць адначасова быць празрыстымі для святла і ператварацца ў ідэальнае люстэрка. Працэс іх вырабніцтва апісаны ў часопісе Nature Materials.\n«Наначасціцы знаходзяцца ў вельмі тонкім балансе. Мы вельмі доўга спрабавалі прымусіць іх паводзіць сябе правільна, аднак яны пастаянна склейваліся адна з адной, і нераўнамерна размяркоўваліся па растворы. Нам прыйшлося стварыць дзясяткі мадэляў і правесці такую ж вялікую колькасць эксперыментаў для таго, каб стварыць сапраўды кіраваны пласт наначасціц», — распавядае Джошуа Эдэль з Імперскага каледжа Лондана.\nНаначасціцы і тонкія палоскі з некаторых металаў, напрыклад золата або срэбра, здольныя паглынаць бачнае святло і перадаваць яго далей у выглядзе іншых формаў электрамагнітнага выпраменьвання. У гэты час на паверхні металу ўзнікаюць так званыя плазмоны — калектыўныя ваганні электронаў, якія здольныя паглынаць і выпускаць энергію ў выглядзе светлавых хваляў.\nЭдэль і яго калегі вельмі доўгі час спрабавалі ліквідаваць адзін з галоўных недахопаў плазмонаў — амаль поўную немагчымасць кіраваць іх уласцівасцямі пасля таго, як яны былі вырабленыя.\nЭдэль, а таксама расійскі навуковец Аляксей Корнышаў і іх аднадумцы, змаглі вырашыць гэтую праблему, выкарыстоўваючы дзве дасціпныя ідэі: яны змясцілі наначасціцы не на паверхню іншага металу або крэмнію, як гэта звычайна рабілі навукоўцы ў эксперыментах з плазмонамі, а ў водны раствор, і стварылі асаблівае хімічнае асяроддзе, якое дазволіла кіраваць становішчам усіх часціц у растворы пры дапамозе імпульсаў электрычнасці.\nСтварэнне гэтага «вадкага люстэрка» пачалося з таго, што навукоўцы заўважылі, што звычайныя наначасціцы золата, пакрытыя палімернай плёнкай, могуць адштурхоўвацца адна ад адной або збліжацца адна з адной, не склейваючыся, калі іх зарадзіць і змясціць у адмысловы электраліт, што складаецца з дзвюх вадкасцяў, якія не змешваюцца і маюць розныя электрычныя ўласцівасці.\nУ стане спакою гэтая вадкасць прымушае кавалачкі золата аддаляцца адзін ад аднаго на досыць вялікія адлегласці, у выніку чаго вадкасць становіцца празрыстай для хваль бачнага святла.\nКалі ж праз яе прапусціць электрычны ток, то становішча іёнаў у электраліце памяняецца, і частка зараджаных часціц пацягне за сабой часціцы золата і ўтворыць своеасаблівы плоскі аркуш.\nЧасціцы металу ў ім будуць знаходзіцца дастаткова блізка для таго, каб яны маглі паглынаць фатоны бачнага святла і паўторна выпраменьваць іх у адваротным кірунку, што будзе рабіць паверхню раствору люстраной. Пры гэтым яны не склейваюцца адна з адной, што дазваляе зрабіць люстэрка празрыстым, адключыўшы ток або памяняўшы месцамі полюсы ў яго крыніцы.\nФізікі кажуць, што падобныя структуры дазваляюць не толькі стварыць «электрычнае» люстра, але і мноства іншых экзатычных аптычных прыбораў з цалкам кіраванай оптыкай, якія сёння лічацца фантастыкай. Такія плазмонныя прылады, на думку Эдэля і Корнышава, могуць у разы паскорыць хуткасць працы інтэрнэта, а таксама стварыць новыя тэлескопы і стаць асновай для светлавых камп'ютараў будучыні.\n13.09.2017 / 11:11\nУ беларускай няма слова "раствор". Ёсьць "рошчына", "рашчыняць", "распушчаць". Азірніцеся, колькі вакол людзей з прозьвішчам Рошчына. Я нават архітэктара ведаю - вельмі сымбалічна :)


Премьера книги Дмитрия Морозова “Пра гарох і буракі, бульбу, жыта, агуркі” - литература, мероприятия\nПремьера книги Дмитрия Морозова “Пра гарох і буракі, бульбу, жыта, агуркі”\nПрезентация книги Д.Морозова знакомит с историей написания книги, ролью краеведения в изучении и сохранении наследия родного края.\n«Премьера книги Дмитрия Морозова “Пра гарох і буракі, бульбу, жыта, агуркі”»\nТЭМА: Прэм’ера кнігі Змітрака Марозава\n“Пра гарох і буракі, бульбу, жыта , агуркі”\nКазлоўская Л.А., Сімаковіч Н.В.,\nнастаўнікі беларускай мовы і\nлітаратуры ДУА “Сярэдняя школа № 2\nМЭТА: пазнаёміць з гісторыяй напісання кнігі, звярнуць увагу на\nарыгінальнасць пабудовы кнігі; на ролю краязнаўства ў вы-\nвучэнні і захаванні спадчыны роднага краю; пазнаёміць з\nнайбольш распаўсюджанымі на Беларусі агароднымі, па-\nлявымі і лугавымі раслінамі пра якія піша Змітрок Марозаў;\nпазнаёміць з вершамі, загадкамі, прысвечанымі ім; навучыць\nбачыць прыгажосць звычайнай расліны, выхоўваць жаданне\nне толькі назіраць за раслінамі, але і ахоўваць іх;\nвыхоўваць павагу да беларускай літаратуры, любоў да род-\nнага краю, жаданне чытаць кнігі, вувучаць гісторыю сваёй\nразвіваць навыкі публічнага выступлення.\nМетадычная мэта: пошукі новых формаў пазакласнай работы.\nАбсталяванне: кніга Змітрака Марозава “Пра гарох і буракі, бульбу, жыта, агуркі”, выстава малюнкаў з кнігі, вершы.\nАўтар – беларускі паэт, па прафесіі аграном, выпускнік Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. У яго скарбонцы – больш за 20 выданых кніг. Вельмі цікава, змястоўна, з веданнем справы апавядае ён пра найбольш распаўсюджаныя на Беларусі агародныя, палявыя і лугавыя расліны.\nУ кнізе прыведзен шэраг практычных парад з асабістых назіранняў аўтара, якія зацікавяць і маленькага, і дарослага чытача, усіх тых, хто займаецца агародніцтвам, вядзе сельскую гаспадарку. Усе апавяданні , а таксама паэтычныя радкі аб раслінах асветлены чалавечай дабрынёй, любоўю да роднай прыроды, надольным імкненнем зберагчы яе ад разбурэння.\nКніга багата ілюстрыравана. Яна выйшла ў 1998 годзе, прысвечана “дарагім бацькам Веры Паўлаўне і Дзмітрыю Васільевічу”.\nВа ўступе да кнігі аўтар звяртаецца да чытача: “ Кожная жывая сцяблінка хавае ў сабе па-свойму непаўторны бязмежны свет. Пастарайцеся ж не толькі розумам, але і сэрцам адкрыць і зразумець таямніцы раслін, бо, спасцігаючы прыроду, мы спасцігаем саміх сябе”.\nДапаможа нам пазнаёміцца са светам раслін галоўны герой гэтага твора – аграном Валошка.\nВалошка: Добры дзень, сябры. Вы ўжо ведаеце, што кожная сцяблінка хавае ў сабе непаўторны бязмежны свет. Расліны ўсюды вакол нас. Мы жывём побач з імі. А ці ўсё мы ведаем пра нашых суседзяў? Давайце паблукаем па лузе, пройдзем палявымі дарожкамі, заглянем у агарод і бліжэй пазнаёмімся з “Зялёнымі сябрамі” чалавека. А дапамогуць нам у вандроўцы мае сябры Доктар, Повар і Гісторык.\nПовар: А пачаць гутарку я прапаную з жыта, бо гэта самая галоўная расліна, з яе пякуць хлеб.\nЗ даўніх часоў нашы продкі шанавалі хлеб. Хлебны бохан параўноўвалі з сонцам. У гонар хлеба складаліся гімны і песні. Хлебам і соллю заўсёды вітаюць самых дарагіх гасцей.\nХлеб не бывае лёгкім, бо за кожнай, нават самай маленькай, лустачкай стаіць нястомная праца соцен, тысяч людзей розных прафесій: аратых, сейбітаў, камбайнераў, брыгадзіраў, аграномаў, інжынераў, хлебапёкаў і іншых.\nСлова “жыта” паходзіць ад слова “жыццё”, хлеб і жыццё заўсёды побач.\nВалошка: Аўтар ў кнізе расказвае такую гісторыю:\nЛюдзей у лагеры было шмат. Жылі мы ў халодных бараках. Сагравалі адзін аднаго цяплом сваіх целаў. Многія мае аднагодкі памерлі ад холаду і хвароб, ды больш за ўсё – ад голаду. На абед нам прыносілі баланду з гнілых буракоў ды падмарожаную параную бульбу. А мне вельмі хацелася хлеба.\nНезадоўга да вызвалення я захварэла. Сілы пакідалі мяне. Я згасала і ў бяспамяцтве прасіла ў матулі кавалачак хлеба. Тады ўначы маці, рызыкуючы жыццём, выбралася з лагера і аднекуль прынесла мне лустачку чэрствага хлеба.\nБабуля змоўкла, выцерла краем хусцінкі вочы і, уздыхнуўшы, дадала: “Хлебу я абавязана жыццём”.\nГісторык: А ці ведаеце вы, колькі гадоў можа захоўвацца пшанічнае зярнятка? Некалькі тысячагоддзяў! Аб гэтым сведчыць зерне, знойдзенае ў грабніцах егіпецкіх фараонаў. Але больш за ўсё здзіўляе тое, што гэтыя зярняты захавалі здольнасць прарастаць і даваць жыццё новым раслінам.\nВучоныя лічаць, што радзімай пшаніцы з’яўляюцца краіны Паўднёва-Заходняй Азіі (Сірыя, Палесціна, Іарданія, Месапатамія). Плугоў тады не было. Старажытныя земляробы вострымі сукамі і палкамі аралі глебу, у якую кідалі насенне. Спелыя пшанічныя зярняты нашы продкі спачатку ўжывалі ў ежу ў сухім выглядзе, а пазней намочвалі іх у вадзе і варылі кашу.\nПовар: Вам, відаць, не раз даводзілася есці манную кашу, якую варыла маці з манных круп. Манныя крупы, як макароны і вермішэль, вырабляюцца з пшаніцы.\nЗ пшанічнай мукі хлебапёкі пякуць на дзіва белы, наздраваты хлеб, батоны, булкі, ражкі, абаранкі, сушкі, для дзяцей – булачкі “Калабок”, “Зарніцы” і інш.\nПшанічную муку нярэдка змешваюць з аржаной. З гэтай якасна новай мукі пякуць “Барадзінскі”, “Мінскі”, “Рыжскі”, “Арлоўскі” і іншыя гатункі хлеба.\nВядучы: А ведаеш, Валошка, чаму побач з жытнімі каласамі растуць твае браты-валошкі? Іх ніхто не сее, сама прырода паклапацілася, каб яны раслі побач з жытам. Земляробы іх не знішчаюць, любяць і берагуць, нават легенды складаюць.\nГісторык: Так. Так. Паслухайце адну.\nАднойчы багіня ўрадлівасці Цэрэра, блукаючы сярод палёў пачула самотныя галася васількоў. Яны скардзіліся, што хлебаробы хочуць адлучыць іх ад жыта. Цэрэра шчыра паспачувала бездапаможным кветкам і заступілася за іх. З гэтага часу, вырашыла яна, у васількоў , якія растуць побач з жытнёвымі каласамі, будзе прызначэнне: аздабляць каласы на свяце ўраджаю. Адзін раз у год іх будуць збіраць жнеі, каб упрыгожыць вянкамі з васількоў свае галовы.\nУ славян да нядаўняга часу існаваў звычай: першы сноп новага ўраджаю спавіваўся валошкамі і лічыўся імянінным. Яго ўрачыста , з песнямі прыносілі ў хату і ставілі на покуць.\nДоктар: Васілёк здаўна вядомы як лекавая расліна. Гаючы настой з яго пялёсткаў дапамагае пры захворванні нырак і вачэй. З кветак васілька вырабляюць блакітную фарбу.\nЛюбяць расліну пчолы, чмялі і восы, бо яна з’яўляецца добрым меданосам.\nЯк бачым, мой дарагі сябар, нягледзячы на меркаванне, што валошкі з’яўляюцца пустазеллем, карысці ад іх куды больш, чым шкоды. Чалавеку ж застаецца не так ужо і многа: умець своечасова прыкмеціць усе каштоўныя якасці з выгодай не толькі для сябе, але і для роднай прыроды.\nІ вось вам вузельчык на памяць.\nПры захворванні нырак карысна піць валошкавы настой. Рэцэпт прыгатавання настою просты: адну чайную лыжку сухіх кветак валошкі\nтрэба заварыць у шклянцы з кіпенем. Праз сорак пяць хвілін настой працэджваюць. Піць яго два-тры разы на дні перад ядой.\nВалошка: Так, васілёк – гэта сімвал Беларусі. Многа вершаў прысвечана васільку.\nАдвечная сэрца патрэба –\nВяртацца дароднай зямлі.\nБлакітнымі зоркамі неба\nУ жыце валошкі ўзышлі.\nВядучы: А калі мы з вамі загаварылі пра кветкі, давайце пазнаёмімся яшчэ з некаторымі. (Выходзяць кветкі)\nДа нас завіталі героі кнігі Змітрака Марозава.\n1. Людзі прысвяцілі рамонкам шмат цудоўных вершаў і песень. Да нашых дзён у некаторых вёсках і сёлах захаваўся дзівосны звычай. На свята Івана Купалы юнакі і дзяўчаты збіраюцца каля ракі, водзяць карагоды, скачуць праз вогнішча, кідаюць у ваду вянкі з рамонкаў. Згодна паданню, калі вянкі дзяўчыны і юнака сустрэнуцца, то тыя абавязкова пакахаюць адно аднаго на ўсё жыццё. У асобных мясцовасцях рамонкі называюць румянкамі за вельмі прыемны пах.\n2. Знешне кветкі нагадваюць прыгожыя, шырока расплюшчаныя вочы, якія як бы ўглядаюцца ў блакітныя нябёсы.\n1. Не ведаю, як табе, мой дарагі сябар, а мне часам здаецца, што рамонкі вядуць маўклівыя размовы з пералётнымі хмаркімі і вясновымі жаваранкамі, з летнімі загадкавымі зоркамі.\n2. Як лекавая расліна рамонак быў вядомы яшчэ ў Старажытнай Грэцыі і Рыме. Дактары Гіпакрат і Дыяскарыд выкарыстоўвал расліну пры захворваннях печані, нырак, пры галаўным болю і інш.\nДоктар: Авіцэна гаварыў: “Рамонкі – найкаштоўнейшыя лекі ад стомы, бо іх цеплыня падобна цеплыні жывёлы”. Але з часам аб гаючых уласцівасцях рамонкаў забыліся, толькі ў пачатку нашага стагоддзя кветкі зноў пачалі служыць медыцыне. У суквеццях расліны ёсць эфірны алей, вітаміны, арганічныя кіслоты, якія так патрэбны хворым. Збіраюць расліну ўручную, калі пялёсткі кветак знаходзяцца ў гарызантальным становішчы.\n1. Не могуць абысціся без рамонкаў парфумеры і касметолагі . настоі з кветак дабаўляюць у крэмы, адэкалоны, мыла, шампуні.\n2. Звычайна рамонкі суседзяць з бярозкамі, ствараючы гарманічны, напоўнены паэзіяй жывой прыроды пейзаж.\nСярод бяроз, каля крынічкі,\nШто не змаўкае круглы год,\nРамонкі – сонейка сястрычкі\nВясёлы ладзяць карагод.\n1. Калі ж кветкі пасадзіць у фруктовым садзе, то дрэвы не будуць баяцца яблыневай пладажэркі. Капусту рамонкі аберагаюць ад вусенаў, флёксы – ад тлі.\nДоктар: І яшчэ, паважаныя сябры, вам вузельчык на памяць.\nВаласы, вымытыя ў рамонкавым адвары, набываюць прыгожае залацістае адценне. А той, хто часта мыецца моцным наварам з рамонкаў, мае пяшчотны, светлы колер скуры на твары. (Выходзіць Канюшына)\nКанюшына: А я – каралева лугоў.\nПа значнасці сярод лугавых траў я займаю такое ж месца, як пшаніца сярод хлебных злакаў. Паспрабуйце сабе ўявіць лугі і пашы без мяне. У кожным калгасе і саўгасе рэспублікі мяне сеюць. І я апраўдваю надзеі жывёлаводаў.\nАбмыўся луг начнымі росамі,\nНектарам пахне травастой,\nНа канюшыне пчолы з восамі\nВядуць размову між сабой.\nДоктар: А ці чулі вы, дзеткі, яшчэ пра аднаго незвычайнага лекара – зверабой. Нашы прашчуры лічылі гэту дзікую траву лекавым сродкам ад дзевяноста дзевяці хвароб.\nЯк без мукі не спячэш хлеба, так, без зверабою немагчыма лячыць шматлікія хваробы.\nВыпі, родненькі, настой –\nНельга ўявіць сучасную медыцыну без прэпаратаў, атрыманых са зверабою адным з іх з’яўляецца іманін. Літаральна праз некалькі гадзін пасля прыняцця прэпарата знікае востры насмарк.\nПовар: А які духмяны і смачны чай, завараны сухой травой расліны. Выпіў шклянку – і яшчэ хочацца!\nУ харчовай прамысловасці зверабой ужываюць для вырабу горкіх настоек, а таксама ў якасці прыправы для рыбных страў. З кветак расліны вырабляюць зялёную, чырвоную і ружовыя фарбы.\nДоктар: А я вам , сябры, прапаноўваю вузельчык на памяць.\nЗ травы зверабою ў хатніх умовах можна падрыхтаваць лекавую настойку або адвар. З гэтай мэты 10 грамаў сухой травы заварваюць у шклянцы з кіпенем. Праз некалькі гадзін лекавы настой можна піць пасля яды замест чаю.\nВалошка:Самая горкая з траў – палын. І гэта адна з самых старажытных лекавых раслін, якія вядомы чалавецтву.\nДоктар: Дактары старажытнасці прыпісвалі гэтай лекавай траве чарадзейную сілу, наракаючы яе не інакш, як “маці шматлікіх траў”. Існавала нават такая думка, што вандроўнік, які браў з сабой у дарогу каліва палыну, мог смела адпраўляцца ў самае далёкае , складанае падарожжа і пераадолець гэты шлях без стомы.\nГісторык: Палын лічыўся крыніцай здароўя. Нездарма ў Старажытным Рыме пераможцаў конных спаборніцтваў узнагароджвалі сокам гэтай лекавай травы, якая вяртала атлетам страчаныя сілы.\nНа Беларусі нашы продкі лічылі, што некалькі каліўцаў палыну, падвешаныя над уваходам у хату, захоўвалі сям’ю ад злых духаў. Увогуле з даўніх часоў існуе меркаванне, што палын увабраў у сябе гаркату чалавечых пакут. І сапраўды, цяжка адшукаць траву, гарчэйшую за яго.\nЗ бяроз лістота адляцела\nНа крылах восеньскіх вятроў,\nПалын самотны, пасівелы\nЧакае моўчкі халадоў.\nВалошка: А цяпер давайце завітаем на агарод. Хто там жыве?\nПовар: А жыве там дзівосная іншаземка. Бульба. Звычайна людзі гавораць: “Бульба – хлебу падмога”. І гэта праўда. Без бульбы нельга ўявіць ні абыдзенны, ні ўрачыста-святочны стол. Заўсёды яна побач з хлебам, і ніхто не грэбуе ёй. Бульбу вараць, пякуць, смажаць, параць, фаршыруюць, сушаць. А якія апетытныя – толькі што з патэльні – дранікі!\nСаладзей за пранікі\nІ смачней за дулі\nШто спячэ матуля.\nСучасныя кулінары могуць прыгатаваць з бульбы больш за 5000 розных страў.\nГісторык: Але не думайце, што бульба адразу прыйшла да нас такой, якой мы яе сёння бачым. Яе дзікія родзічы раслі ў ПаўднёвайАмерыцы, адкуль праз акіян бульбу мараплаўцы Хрыстафора Калумба завезлі ў Еўропу. На тэрыторыю Расіі клубні трапілі дзякуючы Пятру І .\nВалошка: А ве ведаеце , сябры, што на агародзе суседства раслін можа быць карысным, і , наадварот, – шкодным. Напрыклад, агуркі сябруюць з гарохам, капустай, але не любяць бульбу. Затое бульба няблага ўжываецца з капустай. У сваю чаргу капуста недалюблівае памідоры і фасолю.\nДоктар: Сёння качан капусты – зялёная кладоўка вітамінаў і мінеральных солей. Яны спрыяюць правільнаму абмену рэчываў у чалавечым арганізме. Напрыклад, наяўнасць у ёй клятчаткі стымулюе дзейнасць кішэчніка, спрыяе жыццядзейнасці кішэчнай палачкі, а таксама выдаленню з арганізму шкоднага халестырыну. Невялікая колькасць вугляводаў дазваляе ўжываць капусту хворым дыябетам. Багата ў расліне солей калію, якія стымулююць дзейнасць сэрца. Шмат у качанах караціну і вітамінаў, асабліва вітаміну С, які спрыяе ўстойлівасці арганізма супраць шматлікіх інфекцый, вылечвае цынгу, паскарае загойванне ран.\nВалошка: Цікава, з якімі культурамі сябруе морква? Сеюць яе побач з памідорамі, цыбуляй і гарохам. Дарэчы, цыбуля абараняе моркву ад шкоднага насякомага – маркоўнай мухі.\nВядучы: А як жа можна сябраваць з цыбуляй? Яна ж злая.\nГісторык: Цыбуля – сапраўдная скарбонка здароўя. Яшчэ ў старажытнасці людзі заўважылі, што пах цыбулі засцерагае ад шматлікіх хвароб\nШчыруе на градах матуля,\nАгледзела дбайна парнік,\nЗялёныя пёркі цыбулі\nЗ пятрушкай ірве ў халаднік.\nЯк сведчыць Герадот, цыбуля была вядома старажытным егіпцянам. вырошчвалі яе на вялікіх плантацыях у даліне ракі Ніл. Вядомасць і шырокае распаўсэджванне гэта расліна атрымала ў Старажытным Кітаі, антычнай Грэцыі і Рыме.\nВалошка: Папулярнасць цыбулі ў розных народаў тлумачыцца наяўнасцю вялікай колькасці цукру, бялку, а таксама мінеральных солей, эфірнага масла, шэрагу вітамінаў, у прыватнасці вітаміну С. Не вельмі прыемны ў расліны смак. Нездарма наша продкі склалі пра цыбулю загадку: “Ляжыць грушка ў чырвоным кажушку , хто яе ўкусіць, той плакаць мусіць”.\nДоктар: Сырая цыбуліна , пацёртая на тарцы з яблыкамі, з лыжкай-другой мёду, дапамагае пры запаленні горла. Асабліва шмат у расліне фітанцыдаў, якія шырока выкарыстоўваюцца ў медыцыне. Прэпараты, атрыманыя з іх, з’яўляюцца надзейным сродкам у барацьбе са шкоднымі для чалавечага арганізма бактэрыямі і мікробамі, якія выклікаюць чуму і халеру.\nВядучы: А зараз я прапаную вам\nКонкурс “Намалюй боршч”. (Вучні малююць прадукты, якія неабходны для прыгатавання баршча).\nКонкурс “Складзі верш”. (Вучні ўзнаўляюць верш Зм.Марозава. Складаюць разрэзаны на асобныя словы, фразы верш.)\nПаглядзець танец “Бульба” у выкананні танцавальнага калектыва школы.\nКонкурс на лепшае выкананне танца “Бульба”.\nПадводзяцца вынікі , узнагароджваюцца пераможцы.\nАвтор: Козловская Л.А., Симакович Н.В.\nНомер свидетельства: 574752


Ханаан — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Ханаанеі)\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Ханаан (значэнні).\nКарта старажытнага Ханаана\nХанаа́н (фінікійск. kĕnaʿan, іўр.: כְּנַעַן , араб. کنعان) — заходняя частка Урадлівага паўмесяца. Слова «Ханаан», магчыма, азначае «краіна пурпуру». Гэтае імя ў старажытнасці мелі ўласна Фінікія, а ў біблейскія часы — краіна, якая распасціралася на захад ад паўночна-заходняй лукавіны Еўфрату і ад Іардана да берага Міжземнага мора. У цяперашні час тэрыторыя Ханаана падзелена паміж Сірыяй, Ліванам, Ізраілем і Іарданіяй.\nСтаражытны Ханаан быў заселены рознымі народамі, як хананеі, хеты, іебусеі, амарэі, і ўяўляў сабой цераспалосіцу варожых паміж сабой царстваў і гарадоў-дзяржаў. Размешчаны паміж Міжрэччам і тэрыторыяй Старажытнага Егіпта, Ханаан, з аднаго боку, знаходзіўся ў цэнтры цывілізацыі Старажытнага Усходу, а з іншага боку, увесь час падвяргаўся знешнім нашэсцям. Жыхары Ханаана першымі ў старажытным свеце навучыліся здабываць з малюскаў пурпур і афарбоўваць ім адзенне. Выхадцы з гэтай зямлі, фінікійцы, заснавалі мноства калоній на берагах Міжземнага мора, у тым ліку Карфаген. Ханаан з'яўляецца радзімай алфавіту, які лёг у аснову грэчаскай і лацінскай сістэм пісьма.\nХанаан быў заваяваны яўрэйскімі плямёнамі ў сярэдзіне 2 тысячагоддзя да н.э. Самым вялікім дзяржаўным утварэннем, якія існавалі на яго тэрыторыі, было аб'яднанае царства Ізраіля і Іўдзеі ў часы цароў Саула, Давіда і Саламона.\nВыява протаханаанейскіх надпісаў\nСамым вялікім унёскам хананееў у сусветную цывілізацыю з'яўляецца вынаходства алфавітнай пісьменнасці ў перыяд паміж 2000 і 1600 гг. да н.э. Дзякуючы ўплыву егіпцян асноўным пісчым матэрыялам у Ханаане стаў папірус. Паколькі папірус у мясцовых кліматычных умовах захоўваецца вельмі нядоўга (у адрозненне ад Егіпта), узоры ранняй алфавітнай пісьменнасці надзвычай рэдкія. Да нашага часу дайшло толькі некалькі надпісаў на больш трывалых матэрыялах, напрыклад, імёны, надрапаныя на чарах.\nГандаль[правіць | правіць зыходнік]\nАсноўным заняткам жыхароў узбярэжжа быў гандаль, які складаў настолькі важную частку жыцця хананеяў, што ў старажытнаяўрэйскай мове слова «хананей» стала азначаць «купец» — менавіта такое значэнне яно мае, напрыклад, у Прытчаў 31:24.\nГалоўнымі портамі былі Цір, Сідон, Бейрут і Бібл, размешчаныя ў паўночнай частцы Ханаана (на ўзбярэжжа сучаснага Лівана). Адсюль у Егіпет, Грэцыю і на Крыт везлі кедравую драўніну, гарлачы з аліўкавым алеем і віном, іншыя тавары. Прывозілі ж сюды прадметы раскошы і папірус з Егіпта, ганчарныя і металічныя вырабы з Грэцыі. Важным артыкулам міжземнаморскага гандлю хананеяў быў рабагандаль. На поўначы ханаанскага ўзбярэжжа (каля сучаснай Латакіі) знаходзіўся буйны горад Угарыт, насельніцтва якога было блізка да хананеяў па мове, культуры і ўзроўню эканамічнага развіцця. Угарыт быў адным з найважнейшых і найбагатых гандлёвых цэнтраў Усходняга Міжземнамор'я.\nСтановішча краіны на шляху паміж Егіптам і Азіяй і актыўны гандаль рабілі хананеяў адкрытымі для самых разнастайных культурных уплываў. У гарадах, якія знаходзіліся пад уладай егіпцян, палацы і храмы ўзводзіліся ў егіпецкім стылі, па-суседству мог панаваць асірыйскі стыль. У модзе былі егіпецкія фігуркі жукоў-скарабеяў і іншыя ювелірныя вырабы, вавілонскія цыліндрычныя пячаткі, хецкія залатыя ўпрыгожванні з Малой Азіі. Паказальна, што хананеі выкарыстоўвалі адначасова егіпецкае (іерагліфічнае) і вавілонскае (клінапіснае) пісьмо.\n↑ The Cambridge ancient history, тым 2; частка 1\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ханаан\nCanaan & Ancient Israel. University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology\nCana, Canaanites. Catholic Encyclopedia\nAntiquities of the Jews. Flavius Josephus\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ханаан&oldid=3481208"\nГістарычныя вобласці Блізкага Усходу


Якія бываюць калодзежныя люкі - Падручнік сантэхніка\nКалі вы прынялі рашэнне пражываць ўдалечыні ад гарадскога шуму, значыць, вам трэба прывыкаць да асаблівага вядзення гаспадаркі. У многіх пасёлках няма цэнтральнага водазабеспячэння, таму прыйдзецца будаваць студню або свідраваць свідравіну, калі іх пакуль няма на ўчастку. Без вады жыццё загородом праз некаторы час стане вельмі і вельмі цяжкай, можна сказаць немагчымай.\nХоць у апошні час пры будаўніцтве прыватнага дома больш аддаюць перавагу свідравінам, уладальнікі участкаў у многіх рэгіёнах краіны па-ранейшаму забяспечваюць сваё жыллё вадой з калодзежа. Вырабіць яго можна сваімі рукамі, калі ваданосны пласт з чыстай пітной вадой размешчаны не так глыбока (да 10 м) або прыцягнуць да працы памочнікаў або спецыялістаў.\nПасля прылады студні на загарадным участку, надыходзіць наступны этап - яго ўладкаванне, напрыклад, яму неабходна мець крышку.\nЯна выконвае практычную функцыю - засцерагае чыстая крыніца пітной вады ад забруджвання:\nпылам і г.д.\nАкрамя таго, вашы госці і дзеці не змогуць зваліцца ў яго з-за халатнасці. Таксама вечка не дазволіць калодзежа змерзнуць, тым самым падоўжыць тэрмін эксплуатацыі бетонных кольцаў. Пагадзіцеся, рамонт абыйдзецца ў сур'ёзную суму.\nЯшчэ адно прызначэнне калодзежнай вечка - дэкаратыўнасць. Яна дапаможа надаць калодзежу прыгожы выгляд, якім ён дапоўніць дачны ландшафт. Фактычна яна можа стаць эксклюзіўным аксэсуарам, пра які не раз успомняць вашы госці.\nЯкія бываюць вечка\nЗ чаго можна вырабіць абарону для студні:\nметалу, часта сустракаюцца чыгунныя;\nЧасцей за ўсё менавіта дрэва аддаюць перавагу ўладальнікі калодзежаў, гэты прыродны матэрыял бясшкодны для чалавека, валодае добрымі эксплуатацыйнымі характарыстыкамі і эстэтычна прывабным знешнім выглядам. Для вырабу такой канструкцыі вам трэба будзе прыкласці толькі трохі высілкаў.\nВыбіраючы матэрыял для калодзежнай вечка, лепш выкарыстоўваць вяз, асіну або алешыну, адрозныя доўгім тэрмінам эксплуатацыі і трываласцю. Пры гэтым памеры і форма яе можа быць зусім рознымі, галоўнае, каб яна надзейна абараняла гарлавіну калодзежа і падыходзіла пад яго тып канструкцыі.\nЯк зрабіць драўляную калодзежную крышку\nСамая простая канструкцыя - вечка з люкам, для яго вырабу вам неабходна падрыхтаваць матэрыялы і інструменты.\nНіжэй прапанаваная інструкцыя дапаможа разабрацца з праектам:\nдошкі і драўляныя брускі (металічныя куткі);\nЧасцей за ўсё драўляную вечка для студні робяць двайны, дадаткова прыкрываючы воднае люстэрка ад прамярзання зімой.\nТаксама яе вырабляюць здымнай альбо адкідны, прычым такія нюансы неабходна пралічваць яшчэ на падрыхтоўчым этапе.\nПравядзіце замеры і зрабіце лачанне. Для гэтага вазьміце металічныя куткі або драўляны брус. Лачанне патрэбна для зручнага і трывалага размяшчэння люка на гарлавіне.\nОбшейте атрыманую канструкцыю сухім дошкамі і узмоцніце па цэнтры.\nПрымацуеце на яе жалезныя шарніры, таксама замест іх можна выкарыстоўваць шчыльны гумовы рэмень.\nРада: крышку рабіце з дошак, належачы на памеры і ўлічваючы канфігурацыю лачання.\nВырабіце спачатку ніжнюю частку, потым верхнюю.\nДругая створка ў дадзеным выпадку не нясе асаблівай нагрузкі, а служыць больш для дадатковай абароны і убирания зазораў ніжняга пласта. Прадугледзіце для зручнасці эксплуатацыі драўляныя або металічныя ручкі і запорные элементы, якія забяспечаць бяспеку. Дэкараваць такі калодзеж можна, зыходзячы з уласна густу, зрабіўшы над ім навес або прыгожы арыгінальны домік.\nЯк вырабіць калодзежную крышку з металічных куткоў і тэксталіту\nНа папярэднім этапе падрыхтуйце:\nфарбу для вонкавага аздаблення;\nбалгарку з вакол для рэзкі металу;\nРазрэжце куткі на 4 часткі, па загадзя адзначаным адрэзках пад вуглом 45 ?, злучыце іх у квадрат і захапіце зваркай з вонкавай і ўнутранай боку.\nЗачысціце зварку балгаркай і праверце правільнасць каркаса, вымераўшы яго дыяганалі.\nНарэжце профільныя трубы, пакладзеце іх унутр каркаса (крыж-накрыж і па перыметры) і захапіце зваркай. Зачысціце швы балгаркай.\nПрыгатуйце з тэксталіту пласціны па памеры каркаса, замацуеце іх саморезы. Дадайце паміж пластамі тэксталіту ўцяпляльнік і апрацуйце швы герметыкам.\nПрымацуеце крышку да каркаса, скарыстаўшыся металічнымі завесамі, якія прывараны зваркай або замацуеце нітамі.\nЗрабіце апалубку і заліце канструкцыю бетонам. Прымацуеце да апалубцы каркас з вечкам, заліце бетонам.\nПрымацуеце да вечка люка ручку балтамі, пафарбуйце паверхню або задекорируйте яе.\nСамастойнае выраб вечка дае магчымасць стварыць арыгінальны дызайн, выкарыстоўваць неабходныя ўцяпляльнікі, пры гэтым кошт канструкцыі будзе мінімальнай.\nРада: абавязкова прадугледзіце на вечку запорные прылады або схавайце яе ў спецыяльны домік.\nАптымальным варыянтам для горада, вёскі і зон адпачынку могуць стаць калодзежныя палімерныя люкі з трывалага паліурэтана. Шчыльныя, аб'ёмныя, вырабленыя з воданепранікальнага матэрыялу вытрымаюць нагрузку больш за 200 кг, а агульны тэрмін іх эксплуатацыі дасягае 20-25 гадоў.\nДля ўзмацнення з унутранага боку маюцца спецыяльныя рэбры калянасці, таксама там усталёўваюць адводы і мацаванні для помпы. Памеры калодзежа і палімернага люка падбіраюцца зыходзячы з габарытаў гарлавіны студні.\nзручнасць ўстаноўкі і дэмантажу.\nСамастойна крышку для студні можна вырабіць і з нержавеючай сталі. Гэта будзе мэтазгодна, калі ён зроблены з ж / б кольцаў або праект уяўляе сабой драўляны зруб з імітацыяй даху. Хоць выгляд канструкцыі ў гэтым выпадку можа быць любым.\nТаксама можна абараніць крыніца водазабеспячэння ад доступу да яго старонніх прадметаў звонку, вырабіўшы канструкцыю ў выглядзе простай двухбаковай даху. Яна мае свае асаблівасці і павінна пачынацца з мантажу каркаса, тэхналогія ідэнтычная стварэнні двухсхільным даху, але ў мініяцюры.\nНа асабовай частцы дадзенай канструкцыі размяшчаюць звычайна аднастворкавымі дзверы, каб быў больш просты і хуткі доступ да воднага рэзервуара. Для аздаблення каркаса можна скарыстацца драўлянай дошкай або любым дахавым матэрыялам.\nГэтыя і іншыя варыянты накрывак для студні, вырабленыя самастойна ні ў чым не саступаюць завадскім вырабам, выглядаюць эфектна і надзейна абараняюць калодзеж ад розных непрыемнасцяў.\nА для ўладальнікаў дачнага ўчастка гэта яшчэ і добрая магчымасць скараціць выдаткі на ўладкаванні крыніцы водазабеспячэння, праявіўшы свае таленты дызайнера. У прадстаўленым відэа ў гэтым артыкуле вы знойдзеце дадатковую інфармацыю па гэтай тэме.\nПредыдущаяВырабы з профільнай трубы сваімі рукамі: 5 паказальных\nСледующаяЭлектрарадыятары ацяплення: асноўныя разнавіднасці і


Культура - Навука не для невука\nГалоўная / Дзень навукі\nУ штаце цэнтра няма ніводнага навуковага работніка ці чалавека з вучонай ступенню. Але… У адпаведнасці з Кодэксам аб культуры ў Рэспубліцы Беларусь “метадычным цэнтрам народнай творчасці (культурна-асветнай работы) з’яўляецца арганізацыя культуры або падраздзяленне юрыдычнай асобы, якія аказваюць метадычную дапамогу суб’ектам культурнай дзейнасці і праводзяць аналітычна-даследчую працу ў сферы культуры”. Адсюль можна вылучыць два асноўныя напрамкі навуковай дзейнасці абласных метадычных цэнтраў: дыягностыка-аналітычная работа і даследаванне, вывучэнне і фіксацыя мясцовых узораў традыцыйнага мастацтва і фальклору.\nДыягностыка-аналітычная праца дазваляе аказваць адрасную і своечасовую метадычную дапамогу клубным установам вобласці, якія мы курыруем. Так вызначаецца, што каму патрэбна і якімі аптымальнымі формамі гэта зрабіць. Штогод спецыялісты нашага цэнтра праводзяць маніторынг праблемных момантаў прафесійнай дзейнасці клубных работнікаў.\nНайбольш важнымі аспектамі гэтай работы ў Год навукі стала правядзенне ва ўстановах раённых цэнтралізаваных клубных сістэм дыягностыкі якасці арганізацыі працы клубных фарміраванняў. Вынікам стала карэкціроўка іх спектра, перапрафіляванне з улікам інтарэсаў жыхароў і сучасных плыняў і кірункаў. Гэткім жа чынам прааналізавалі і якасць культурна-забаўляльных мерапрыемстваў. Выбарачны маніторынг клубных устаноў усходніх рэгіёнаў Магілёўшчыны (наведалі 44,8% клубных арганізацый сямі раёнаў) абнадзейваў: кожная ў роўнай ступені імкнецца спраецыраваць культурна-забаўляльныя мерапрыемствы на ўсе катэгорыі насельніцтва.\nАднак работнікі культуры не ў поўнай меры выкарыстоўваюць разнастайнасць формаў культурна-дасугавай дзейнасці, інфармавання насельніцтва аб сваіх паслугах. Выяўлена і тое, што клубнікі не надта актыўна асвятляюць сваю дзейнасць у СМІ.\nНайбольш працаёмкая і змястоўная навуковая работа праводзіцца метадычнымі цэнтрамі для вырашэння задачы даследавання, вывучэння і фіксацыі мясцовых узораў традыцыйнага мастацтва і фальклору. Летась, да прыкладу, ладзілі фестываль фальклорнага мастацтва “Скарбніца Падняпроўя”. Раёны прэзентавалі святы з тэатралізаванымі паказамі абрадаў зімовага, веснавога, летняга і восеньскага цыклаў народнага календара. Пабочнаму назіральніку падаецца, што фестываль — самамэта. Не, гэта дэманстрацыя выніку даследчай работы!\nУ раёнах праводзілася работа па выяўленні лакальнага фальклорнага матэрыялу: песеннага, музычнага, вуснага. Гэта ў сваю чаргу дапамагло пашырыць рэпертуары аматарскіх вакальна-харавых калектываў. Адной з задач для раёнаў ставілася прыцягненне ў калектывы дзяцей, што і было прадэманстравана падчас правядзення выніковых святаў. У ходзе рэалізацыі праекта майстры дэкаратыўна-прыкладнай творчасці назапасілі шмат цікавых ідэй па вырабе дробнай сувенірнай прадукцыі.\nМы павінны актуалізаваць фальклорны матэрыял: перавесці яго ў сучасныя даступныя і зразумелыя формы да ўзроўню аднаўлення і функцыянавання. У прыватнасці, па выніках праекта выяўлены матэрыялы салдацкіх і рэкруцкіх песень. Спецыялісты цэнтра іх апрацавалі, правядуць работу па расшыфроўцы, а потым з’явіцца і метадычны дапаможнік для работы творчых калектываў.\nНаш цэнтр з’яўляецца своеасаблівай лабараторыяй, дзе назапашваюцца ўласныя напрацоўкі і апрабацыі дадзеных, неабходных для працы клубных устаноў. Апошнім часам выдадзены шэраг зборнікаў практычных матэрыялаў для арганізацыі дзейнасці метадычных службаў, клубных фарміраванняў, якія папярэдне апрабавалі ў працы клубныя ўстановы.\nначальнік аддзела Магілёўскага\nабласнога цэнтра народнай творчасці\nі культурна-асветнай работы\nХітрыкі нашых продкаў\nМарфалогія горада — ад сярэднявечча да класіцызму


Справу адкласці, меру стрымання - пакінуць. Па справе гродзенца Аўсіевіча прызначылі дадатковую экспертызу - Hrodna.life\nСправу адкласці, меру стрымання — пакінуць. Па справе гродзенца Аўсіевіча прызначылі дадатковую экспертызу\n8 верасня 2021, 18:31\nКаля будынка абласнога суда\nГродзенца Андрэя Аўсіевіча судзяць за абразу міліцыянта і прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы Беларусі. Прычына — каментары ў Telegram. 8 верасня ў зале суда пракурорка запрасіла правядзенне па справе дадатковай лінгвістычнай экспертызы.\nПасля чатыроххвіліннага перапынку і абмеркавання з падабаронным запыту пракуроркі, адвакатка абвясціла суддзі пра нязгоду на дадатковую лінгвістычную экспертызу. Яна зазначыла, што пытанні эксперту, пералічаныя ў запыце, не датычаць да ч. 3 арт. 369 КК, па якім прад’яўлена абвінавачванне гродзенцу.\nПасля гадзіннага перапынку суддзя задаволіў запыт пракурора. Правядзенне экспертызы можа зацягнуцца на месяц. Увесь гэты час Аўсіевіч будзе знаходзіцца пад вартай.\nУ зале суда прысутнічалі родныя Андрэя і восем неабыякавых гродзенцаў. На час пасяджэння дзверы замыкалі на ключ і некалькі разоў папярэджвалі пра забарону фатаграфавання ці вядзення відэа- і аўдыёзапісу. Калі прысутныя выходзілі з залы, яны знакамі паказвалі Андрэю сваю падтрымку і казалі «Трымайся».\nСправу Аўсіевіча разглядаў суддзя Мікалай Рачынскі ў Гродзенскім абласным судзе, дзяржабвінаваўца — Герасіменка. У справе ўдзельнічае пацярпелы міліцыянт, 29-гадовы Максім Чарткоў - участковы інспектар аддзела міліцыі «Фолюш».\nАндрэя Аўсіевіча пачалі судзіць за абразу міліцыянта і прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы Беларусі ў жніўні. Прычына — некалькі каментароў у Telegram-чатах і каналах.\nАндрэй прызнаў віну часткова. Участковы заявіў пазоў аб кампенсацыі маральнай шкоды ў тысячу рублёў.\nСын святара, апякун\nАндрэю Аўсіевічу ў жніўні споўнілася 27 гадоў. Ён вучыўся на трактарыста, працаваў у калгасе ў Адэльску і ў «Спецаўтагаспадарцы», служыў у войску. Ездзіў у паломніцтва ў Жыровічы, цікавіўся дызайнам. Апошнім часам Андрэй даглядаў бацьку, былога святара, пасля інсульту і быў яго апекуном. Да атрымання інваліднасці айцец Іван служыў у Свята-Пакроўскім кафедральным саборы на вуліцы Ажэшкі і ў храме Усячэння галавы Іаана Прадцечы на вуліцы Курчатава. Там жа працавала і маці Андрэя Людміла. Зараз яна на пенсіі.\nУ лістападзе 2020 года Андрэя Аўсіевіча затрымалі на акцыі памяці Рамана Бандарэнкі. Тады яго аштрафавалі.\n4 траўня Андрэй выйшаў з дома і не вярнуўся. Неўзабаве ў кватэру прыйшлі супрацоўнікі міліцыі ў цывільным і правялі ператрус. З маці ўзялі падпіску аб неразгалошванні. 5 траўня ролік з Андрэем паказалі ў Telegram-канале МУС. 6 траўня гродзенца ўзялі пад варту.\nСудзяць мастака Алеся Пушкіна. Затрыманым у першы дзень суда наведнікам даюць суткі\n« У Гродне каля Пышкоў пабудуюць бізнес-цэнтр з рэстаранам


Галоўная ➠ Недахопы ➠ Выбіраем праект катэджа\nАпублікавана 10.05.2006 14:21\nТолькі адзін від нерухомасці не патрабуе ніякай дакументацыі – паветраныя замкі, іх можна будаваць у любым колькасці. А што тычыцца будаўніцтва сапраўднага трывалага зямнога дома, для яго патрэбен цалкам зямной праект.\nПраекты бываюць тыпавымі і аўтарскімі. Аўтарскія праекты адрозніваюцца арыгінальнасцю, самабытнасцю, пры распрацоўцы такога праекта ўлічваюцца Вашы і толькі Вашы пажаданні і патрэбы.\nПасля пацверджання праекта, калі надыдзе пара купіць, да прыкладу, бетон, можна на сайце tpbeton.ru праглядзець інфармацыю для таго, каб зрабіць правільны выбар і не памыліцца ў якасці.\nАле да разраду «танна і сярдзіта» такі праект не аднясеш. Хутчэй «дорага і злосна», бо паслугі добрага архітэктара стаяць ой як нятанна. Калі ж звяртацца да архітэктару «цёмнай коніку», то можна страціць грошы, час і шмат нервовых клетак, якія не аднаўляюцца.\nТыпавыя праекты, вядома, не будуць эксклюзіўнымі, але абыдуцца значна танней, і Ваш дом не будзе тым самым першым бліном, які звычайна атрымліваецца камяком, бо па такім жа праекце ўжо будаваліся дома, і калі былі нейкія недахопы, то ў праект ужо ўносіліся папраўкі.\nПасля таго як Вы вызначыліся, ці будзе праект тыпавых або спецыяльным, трэба вырашыць, якая будзе плошча Вашых будучых уладанняў. Калі ў Вашай сям'і 4 чалавекі, то плошча павінна складаць прыкладна 100 кв. м з разліку гасцінай, кухні, санвузла, калідораў і пакоі для кожнага чалавека.\nШто тычыцца планіроўкі, лепш за ўсё выбраць двухпавярховы дом, гэта дазволіць павялічыць плошчу, без павелічэння бюджэту. У ідэале павінна быць 2 санвузла – на першым і другім паверсе. Убудаваны шафа, у якім будзе захоўвацца верхняя вопратка, павінен размяшчацца ў пярэднім пакоі, а камора - каля кухні.


Сынковіцкая царква на паштоўках | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСлавутая Сынковіцкая крэпасць-царква Святога Арханёла Міхаіла, якая знаходзіцца ў Зэльвенскім раёне, стаіць у далечыні ад буйных гарадоў.\nЦарква – адзіны з існуючых помнікаў, які захаваў сваю аўтэнтычнасць, цнатлівасць, што і дазволіла яму стаць помнікам архітэктуры сусветнага значэння. У розныя часы помнік вывучалі даследчыкі архітэктуры А. Шышка-Богуш, Я.Міхайлоўскі, М. Сакалоўскі, Г. Вераб’ёў, Ю. Зубрыцкі, I. Ядкоўскі, М. Шчакаціхін і іншыя. Цікавыя замалёўкі храма зрабіў у другой палове XIX стагоддзі беларускі краязнаўца і мастак В. Гразноў.\nДакладны час збудавання Сынковіцкай Міхайлаўскай царквы невядомы, але агульная гатычная канструкцыя і скляпенне дазволілі даследчыкам найбольш верагодным часам лічыць XV— пачатак XVI стагоддзяў.\nСынковіцкую царкву ў мінулых стагоддзях і сёння не міналі і не мінаюць славутыя фатографы. Самы ранні фотаздымак царквы ў Сынковічах быў зроблены па ініцыятыве святара Яўстафія Міхайлоўскага ў 1881 годзе. Гэты фотаздымак ён накіраваў у Расейскае імператарскае археалагічнае таварыства.\nПаштоўкі з выявамі Сынковіцкай царквы рабілі немцы падчас Першай сусветнай вайны, фатаграфаваў яе Ян Булгак ў 1930-х гадах. Былі нават выдадзены паштоўкі з фотаздымкамі Яна Булгака.\nМалявалі царкву Напалеон Орда, Язэп Драздовіч і дзесяткі іншых мастакоў.\nПасля Другой сусветнай вайны пра царкву трохі забыліся, але яна актыўна дзейнічала, да яе прыходзілі маліцца вернікі з Сынковіч і суседніх вёсак Зэльвенскага і Слонімскага раёнаў. Падчас хрушчоўскіх ганенняў храм у 1959 годзе зачынілі. Да 1990 года яго выкарыстоўвалі пад калгасны склад.\nНовая старонка ў гісторыі Сынковіцкага храма-царквы пачалася пасля 1990 года і працягваецца да сённяшніх дзён. Наладзілася і выдавецтва паштовак, прысвечаных храму ў Сынковічах. Найперш для турыстаў.\nПершая пасля Другой сусветнай вайны паштоўка, прысвечаная Сынковічам, выйшла з друку ў Мадрыдзе (Іспанія). Аўтарка яе і выдавец сённяшні прэзідэнт БНР на эміграцыі Івонка Сурвіла. Паштоўка была выдадзена ў 1966 годзе. Перавыдалі яе ў Канадзе ў 2007 годзе.\nУ Германіі ў серыі “У пошуках слонімскіх скарбаў” у 2006 годзе з’явілася паштоўка, на якой адлюстраваны Сынковіцкі храм, Слонімскі Спаса-Прэабражэнскі сабор, Успенскі сабор у Жыровічах і леў каля палаца Пуслоўскіх у слонімскім мікрараёне Альбярцін.\nУ 2007 годзе, да 600-годдзя Сынковіцкага храма-царквы, выйшаў з друку набор паштовак, прысвечаны прыходу храма святога архангела Міхаіла. У наборы – 10 паштовак з ілюстрацыямі Сынковіцкай царквы. Да юбілею царквы ў Слонімскай друкарні выйшлі з друку таксама два віды Сынковіцкага храма.\nПрыгожы набор паштовак, прысвечаны храму ў Сынковічах, быў выдадзены ў Слонімскай друкарні пад рэдакцыяй настаяцеля храма святара Арсеня Ананкі. Акрамя паштовак, у наборы змешчана невялікая мапа з абазначэннямі, як даехаць у Сынковічы, а таксама надрукаваны нумары тэлефонаў і электронны адрас царквы.\nФермер Міхаіл Макей з суседняй з Сынковічамі вёскі Казловічы, прафінансаваў і выпусціў у 2014 годзе паштоўку “Сынковічы”. На ёй адлюстраваны не толькі сам храм, але і ікона “Усецарыца”, стары здымак храма і званіца.\nЗэльвенскі турыстычна-інфармацыйны цэнтр да аднаго з Ганненскіх кірмашоў, якія штогод адбываюцца ў Зэльве, выпусціў набор яркіх паштовак “Запрашаем да мястэчка Зэльва”, дзе ёсць і паштоўка з Сынковіцкім храмам.\nМенская фірма “Рыфтур” у 2019 годзе парадавала беларусаў арыгінальнай паштоўкай з выявай царквы-крэпасці ў Сынковічах. Фотаздымак царквы зроблены з вышыні птушынага палёту. Фотаздымак зрабіў Сяргей Плыткевіч. Наклад паштоўкі 1000 асобнікаў.\nКася Камоцкая: Веру, што 25 сакавіка – будзе дзяржаўным святам


Маці палітвязьняў аб'ядноўваюць сілы - CIWR\nПасьля масавых арыштаў і судоў апошняга тыдня маці палітзьняволеных вырашылі аб’яднаць свае намаганьні. Да іх жадаюць далучыцца бацькі ды іншыя сваякі соцень беларускіх палітвязьняў, якія адбываюць цяпер адміністратыўнае й крымінальнае пакараньне, знаходзяцца пад сьледзтвам.\n(Гарэцкая: ) «Праца будзе ў тым, каб падтрымліваць усіх, хто патрапляе ў турмы, усялякім чынам. Гэта шмат працы й надоўга».\n(Кулей: ) «Ідэя паўстала ад некалькіх бацькоў. Сярод іх ёсьць выдатныя арганізатары й агітатары. Адна зь іх — з хлебазаводу (пакуль ня буду называць прозьвішча). Дык гэтая жанчына папросту мітынгі там наладжвала й расказвала, як яе, абсалютна не заангажаваную ў палітыку, сын навучыў не баяцца. Гэта народная ініцыятыва такая — з усіх па ніціне, як кажуць».\n(Кулей: ) «Цяпер я бачу, што бацькі давяраюць мне й яшчэ пары-тройцы такіх жанчын. Гэта папросту такое лобі. Я думаю, што гэты камітэт самаарганізуецца й будзе дзейнічаць. І тая справа й праца, якую я рабіла ўсё жыцьцё (грамадзкая дзейнасьць — у нас жа быў такі інкубатар, цэнтар падтрымкі грамадзянскіх ініцыятываў), будзе дапамогай — каб людзі хутчэй маглі арганізавацца».\n(Казуліна: ) «Я за стварэньне такога камітэту. Лічу, што гэта вельмі правільна. Але там мусяць быць не абавязкова жанчыны — і мужчыны таксама. І не абавязкова толькі маці, а могуць быць і сябры асуджаных».\n(Вашкевіч: ) «Яна будзе прыцягваць увагу да тых парушэньняў, што чыняцца. Па-другое, яна будзе папярэджваць такія факты — каб іх больш не было».


У Расеі медыям далі ўказанне, як пісаць пра «Правы сектар»\nФедэральная служба па наглядзе ў сферы сувязі і масавых камунікацыяў (Раскамнагляд) заявіла, што згадкі ў сродках масавай інфармацыі арганізацыяў, прызнаных на тэрыторыі Расеі экстрэмісцкімі, магчымая толькі ў негатыўным ключы.\n«Правы сектар» прызнаны ў Расеі экстрэмісцкай арганізацыяй, яе дзейнасць на тэрыторыі краіны забароненая.\nУ адваротным выпадку ведамства пагражае адміністрацыйным штрафам і папярэджаннем.\n«Згадванне ўключаных у пералік арганізацыяў дапушчальна ў матэрыялах СМІ ў негатыўным ключы, з выкарыстаннем характарыстык «радыкальныя», «экстрэмісцкія», «нацыяналістычныя». Пры гэтым тэкст паведамлення павінен змяшчаць прамое ўказанне на ліквідацыю альбо забарону дзейнасці такіх арганізацыяў», – гаворыцца ў паведамленні на сайце Раскамнагляду.\n«Цэнзура стала легальнай», – адрэагаваў на папярэджанне расейскі апазіцыянер Аляксей Навальны.\nЗ лістапада мінулага года па рашэнні суда на тэрыторыі Расеі забаронена дзейнасць украінскіх арганізацыяў «Правы сектар», «Украінская нацыянальная асамблея – Украінская народная самаабарона», «Украінская паўстанцкая армія», «Трызуб ім. Сцяпана Бандэры» і «Братэрства».\nКаб пазбегнуць папярэджання і не атрымаць штраф, Раскамнагляд раіць журналістам спраўджваць спіс экстрэмісцкіх арганізацыяў, апублікаваны на сайце Міністэрства юстыцыі Расеі.\nДва папярэджанні Раскамнагляду за год з’яўляюцца падставай для звароту ў суд з з пазовам аб пазбаўленні СМІ ліцэнзіі.


Розніца паміж версіямі "Аляксандр Сяргеевіч Грыбаедаў" — Вікіпедыя\nРозніца паміж версіямі "Аляксандр Сяргеевіч Грыбаедаў"\nАляксандр Сяргеевіч Грыбаедаў (правіць)\nВерсія ад 14:04, 19 мая 2015\n134 байты дададзена , 5 гадоў таму\nВерсія ад 21:08, 29 студзеня 2015 (правіць)\nВерсія ад 14:04, 19 мая 2015 (правіць) (адкат)\nНарадзіўся 15 студзеня 1795 года ў Маскве. У 1810 годзе скончыў [[Маскоўскі ўніверсітэт]]. У 1812 годзе пайшоў добраахвотнікам у армію, у 1813—16 гадах служыў у [[Кобрын]]е, [[Горад Брэст|Брэсце]].\nСкончыў [[Маскоўскі ўніверсітэт]] (1810). У 1812 годзе пайшоў добраахвотнікам у армію, у 1813-16 гадах служыў у [[Кобрын]]е, [[Горад Брэст|Брэсце]]. У 1816 годзе ў [[Пецярбург]]у зблізіўся з [[Аляксандр Сяргеевіч Пушкін|Аляксандрам Пушкіным]] і В. Кюхельбекерам. З 1817 года на службе ў Калегіі замежных спраў, 1818-22 гадах сакратар рускай дыпламатычнай місіі ў [[Персія|Персіі]]. У 1826 годзе за сувязь з [[дзекабрысты|дзекабрыстамі]] арыштаваны, але з-за адсутнасці доказаў вызвалены. З 1828 года паўнамоцны пасол Расіі ў Персіі. Забіты ў [[Тэгеран]]е натоўпам мусульман (пахаваны ў [[Тбілісі]]). Аўтар камедый «Студэнт» (1817, выдадзена ў 1889, з Каценіным), «Свая сям'я, ці замужняя нявеста» (1818, з А. Шахаўскім і М. Хмяльніцкім). Сусветную вядомасць прынесла камедыя ў верша «Гора ад розуму» (напісана ў 1822-24 гадах). Забаронена цэнзурай (пры жыцці апублікаваны толькі ўрыўкі).\nУ 1816 годзе ў [[Пецярбург]]у зблізіўся з [[Аляксандр Сяргеевіч Пушкін|Аляксандрам Пушкіным]] і В. Кюхельбекерам. З 1817 года на службе ў Калегіі замежных спраў, у 1818—22 гадах — сакратар рускай дыпламатычнай місіі ў [[Персія|Персіі]]. У 1826 годзе за сувязь з [[дзекабрысты|дзекабрыстамі]] арыштаваны, але з-за адсутнасці доказаў вызвалены.\nЗ 1828 года — паўнамоцны пасол Расіі ў Персіі. 11 лютага 1829 года забіты ў [[Тэгеран]]е натоўпам мусульман (пахаваны ў [[Тбілісі]]).\nАўтар камедый «Студэнт» (1817, выдадзена ў 1889, з Каценіным), «Свая сям'я, ці замужняя нявеста» (1818, з А. Шахаўскім і М. Хмяльніцкім). Сусветную вядомасць прынесла камедыя ў верша «Гора ад розуму» (напісана ў 1822—24 гадах), забаронена цэнзурай (пры жыцці апублікаваны толькі ўрыўкі).\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/1966494"


«Бітва стартапаў»: ад бранзалета SOS да outfit-стыліста | Новы Час\nНа канферэнцыі «Стартап года-2019» агучылі пераможцу і прызёраў конкурсу.\nЗ 200 стартап-праектаў, якія адбіралі на працягу года, у шорт-ліст патрапілі дзесяць. Іх стваральнікі прадставілі свае ініцыятывы публіцы і журы.\nЦікавасць выклікаў бранзалет выратавання SOSMyLife. Гэта прылада з медыцынскімі дадзенымі для ідэнтыфікацыі асобы і выратавання жыцця ў экстраных сітуацыях. Удзельніца праекта Марыя Гаўрылава распавяла пра праблему, якую вырашае гэта распрацоўка:\n«Калі нашым блізкім патрэбна дапамога, а мы пра гэта нават не ведаем. Альбо той, хто аказвае дапамогу, не валодае ўсёй патрэбнай інфармацыяй пра чалавека. Для каго актуальна гэта праблема? Для сталых людзей, таму што кожны пяты ў Беларусі – пенсіянер. Для дзяцей, для людзей з хранічнымі захворваннямі альбо разладамі памяці. Для ўладальнікаў хатніх жывёл і для аматараў экстрэмальных відаў спорту.\nРашэнне – гэта бранзалет выратавання з нанесеным QR-кодам. Што гэта такое? Гэта проста прылада, якая не патрабуе падзарадкі. Ён пасіўны, у ім працуе толькі QR-код, які скануецца любым смартфонам. Імгненны доступ да інфармацыі праз вэб-сайт, дзе яна захоўваецца. І для счытвання не патрабуецца ўстанаўліваць дадатак (праграму). Гэта не толькі бранзалет, гэта карта выратавання, бірулька, накладка на гадзіннік, медальён для жывёл альбо сцікер.\nЯк працуе бранзалет? Мы скануем QR-код, трапляем на старонку ўвахода. На старонцы напісана, што пароль знаходзіцца на ўнутранай старонцы бранзалета. Мы ўвадзім пароль з бранзалета. Мы бачым патрэбную інфармацыю. Калі чалавек на можа адсканаваць бранзалет, на ўнутранай старонцы бранзалета ёсць тэлефон службы падтрымкі, каторая працуе круглыя суткі. Далей аўтаматычна, калі бранзалет адсканаваны, блізкім пацярпелага адразу ж прыходзіць паведамленне аб месце, дзе адсканаваны бранзалет. І ён убачыць тэлефон чалавека, каторы яго адсканаваў».\nІніцыятары праекта стварылі вэб-сайт для захавання інфармацыі, інфармацыйны партал на тэму бяспекі. «Мы аплацілі выраб бранзалетаў, чакаем першую партыю. Кошт бранзалета – 10 долараў. Нашы планы на 2020 год – гэта 10 тысяч беларускіх карыстальнікаў. Выйсці на замежныя рынкі, трапіць на вучобу ў акселератар і знайсці інвестара», – паведаміла Марыя Гаўрылава.\nШмат каму спадабаўся і праект, які прадставіў яшчэ адзін фіналіст «дзясяткі» Юрый Цвірко. Глабальны аўтамабільны сервіс Autogis. Яго задача – комплекснае вырашэнне праблемы камунікацый паміж вадзіцелямі і аўтабізнесам. Гэта мабільны дапаможнік кіроўцы, электронная сервісная кніжка, сервіс анлайн камунікацый.\nНе застаўся без увагі і стартап Fastserve. Сэрвіс па арганізацыі і аптымізацыі працы кэйтэрынга падчас масавых мерапрыемстваў. Пры яго дапамозе на пляцоўках арганізовываецца дастаўка ежы. Пра запатрабаванасць такой паслугі распавёў Анатоль Каваленка. Ён адзначыў, што стадыёны і арэны сутыкаюцца з праблемамі падчас правядзення масавых мерапрыемстваў. Адна з іх – длінныя чэргі на кропках харчавання. У выніку – губляюць каля 30 працэнтаў кліентаў; і 20 працэнтаў прадукцыі застаецца\nнераспраданай. У сувязі з гэтым ініцыятары прапаноўваюць софт – сэрвіс падчас правядзення масавых мерапрыемстваў.\n«Мы можам працаваць падчас канферэнцый, матчаў, абсалютна чаго заўгодна, нават ва ўніверсітэтах, – сказаў Анатоль Каваленка. – Наша сістэма канектыцца з сістэмай кейтэрынга на стадыёне, і яны атрымоўваюць замовы ад карыстальнікаў. Кур’ер дастаўляе заказ наўпрост да месца карыстальніка падчас правядзення масавага мерапрыемства. А кліент у гэты час атрымоўвае паведамленне ў рэальным часе аб статусе яго заказу».\nІніцыятары праекта ўжо правялі 18 мерапрыемстваў, сярод якіх былі баскетбол, канцэрты, канферэнцыі. Атрымалі больш за 400 заказаў і больш 700 актыўных юзераў. «Таксама кейтэрынг атрымаў 34 працэнты павелічэння продажаў з-за выкарыстання нашай сістэмы, – адзначыў Анатоль Каваленка. – Акрамя гэтага, мы запускаемся на 110 канцэртных залах ва Украіне, ужо запушчаны два ў Кіеве і будзе запускацца тры ў Польшчы. У дадзены момант мы знаходзімся ў пошуку інвестыцый 50 тысяч еўра на рост на рынку Бліжняга Ўсходу. Мы толькі што вярнуліся з канфэрэнцыі ў Дубаі, у ходзе якой была падпісана дамова з некаторымі арэнамі ў Дубаі і Катары».\nПасля прадстаўлення стартапаў, свае сімпатыі выказала журы. Пераможцам (першае месца) стаў праект Cashew. Іна Самовіч патлумачыла яго сутнасць:\n«Наша тэхналогія дазваляе мабільнаму дадатку банка стаць магутным плацежным інструментам. Калі банкаўскі дадатак інтэграваны з кэш’ю-тэхналогіяй. З яе дапамогай мабільныя банкаўскія дадаткі, якія ўжо існуюць у кліентаў, стануць яшчэ і плацежным інструментам. Замест таго, каб браць вялікую колькасць карт, кліент зможа прыйсці і аплаціць дадаткам у тэлефоне ў любой кропцы продажу. Ці гэта інтэрнэт-крама, ці проста кафейня. Альбо вялікі сеткавы магазін, як “Буслік”. І калі плацёж будзе дастаткова вялікі і кліент захоча яго пракрэдытаваць, то ў будучым будзе і магчымасць запрасіць маментальна крэдыт у таго банка, у якім абслугоўваецца кліент праз гэты мабільны дадатак. І атрымаць грошы маментальна, аплаціць такім чынам пакупку».\nПершы банк, які інтэграваў такую тэхналогію, з’яўляецца «Беларусбанк». «Мы даем магчымасць працаваць банку з любымі прадаўцамі – буйнымі, дробнымі, онлайн і офлайн. Нашымі першымі кліентамі сталі “21-е стагоддзе”, “Буслік”, кафэ “Гараж”, “Сушывёсла”. Мы інтэгруемся з касавым абсталяваннем прадаўцоў», – сказала Іна Самовіч.\nДругое месца заняў праект Caer Sidi – сэрвіс для аб’яднання лічбавага і фізічнага гульнявога кантэнта на аснове DLT і ўбудаваных чыпаў. Трэцім прызёрам стаў праект Get Outfit. Гэта модная тэхналагічная платформа, каторая дастаўляе персанальна падабранае адзенне, абутак і аксэсуары.\n«Як працуе? Вельмі проста, – сказаў Кім Санжыеў. – Дастаткова зайсці на наш сайт, прайсці невялікае апытанне, гэта зойме каля 7 хвілін. І персанальны стыліст складзе вам вобраз на падставе вашых перавагаў.\nМы прадастаўляем адразу варыянты вобразаў у мэсэнджэры. Там кліент можа выбраць тыя, якія яму найбольш спадабаюцца. І аформіць заказ у мэсэнджэры. І мы яму даставім адпаведна праз нашых партнёраў, каторых у нас больш дваццаці. Сярод іх ёсць і дастаткова вядомыя брэнды, і даволі многа аўтэнтычных дызайнераў. Асартымент вельмі шырокі. Гэта адзенне, абутак і аксэсуары. Гэта і ёсць наша канцэпцыя – націскаеш кнопку getoutfit, і табе дастаўляюць персанальны вобраз, менавіта для цябе. Бо многім становіцца недастаткова таго, што прапаноўваюць зараз класічныя інтэрнэт-крамы. Яны хочуць атрымоўваць гатовае рашэнне. І больш персаналізаваны ікспірыенс. І мы якраз яго прадастаўляем. У нас кліент атрымоўвае ўжо гатовы вобраз. З улікам яго пераваг».\n«Вельмі класнае мерапрыемства, каторае дазваляе старапам заявіць пра сябе, – расказаў пра удзел у конкурсе Кім Санжыеў. – Ну і, натуральна, паспаборнічаць з іншымі стартапамі, зразумець наколькі ў вас класны прадукт. Дый у цэлым паразмаўляць з цікавымі людзьмі, з інвестарамі, прыцягнуць, магчыма, партнёраў для бізнеса. І вельмі падабаецца дынаміка таго, куды зараз развіваецца стартап камьюніці. Наогул у стартапаў у Беларусі, на мой погляд, вельмі вялікая будучыня. Тут вельмі многа вельмі таленавітых людзей».\nА ў планах арганізатараў канферэнцыі «Стартап года» – «маштабіраваць праект». Зрабіць яго больш міжнародным, каб у конкурсе актыўна ўдзельнічалі бізнес-ініцыятывы з іншых краін.\nФота прадастаўленыя арганізатарамі\nТры беларускія стартапы перамаглі ў прэстыжным амерыканскім конкурсе


22 сьнежань 2004, 23:52\nКалі падчас галасаваньня, што адбудзецца ў бліжэйшую нядзелю, пераможа, як чакаецца, Віктар Юшчанка, узьнікне спакуса расцаніць ягоную перамогу як простае сьведчаньне трыюмфальнага шэсьця дэмакратыі па ўсёй плянэце – ад такой тэзы адштурхоўваецца аўтар артыкулу ў “New York Times” Стывэн Лі Майерс.\nЁн аднак прыгадвае, што ўсе гады незалежнасьці ва Ўкраіне існавалі перадумовы дэмакратыі : палітычная канкурэнцыя, незалежнасьць судовай сістэмы, палітычная актыўнасьць выбаршчыкаў.\nМайерс прыводзіць словы рэгіянальнага дырэктара праграмы разьвіцьця ААН Кальмана Міжэя, паводле якога тэндэнцыя палітычнага разьвіцьця Ўкраіны адрозьніваецца ад той, што існуе ў Расеі ці Беларусі. “Магчыма, гэта зьвязана з тым, што самая тканіна грамадзянскай супольнасьці ў гэтых краінах адрозьніваецца” – гаворыць Кальман Міжэй.\nАўтар артыкулу ў “New York Times” піша, што наўрад ці хто з украінцаў назаве Леаніда Кучму героем, аднак сутыкнуўшыся з масавымі пратэстамі і не атрымаўшы адназначнай падтрымкі з боку органаў бясьпекі, Кучма саступіў і дамовіўся пра кампраміс, у выніку якога Янукровіч апынуўся ў ізаляцыі.\nСтывэн Лі Майерс цытуе словы дарадцы кіраўніка адміністрацыі Ўкраіны Міхаіла Пагрэбінскага, які лічыць, што гэткай рэвалюцыі не было б, калі б улада сама ня вырашыла сысьці. Аднак – адзначае аўтар артыкулу – да гэтага рашэньня ўладу, мякка кажучы, “падштурхнулі”. Сярод фактараў гэтага “падштурхоўваньня” ён называе парлямэнт Украіны, які нягледзячы на ўсе хібы, быў усё ж арэнай энэргічнай барацьбы палітычных сілаў. У той жа час – піша Майерс – у Расеі і Беларусі парлямэнты ператварыліся ў “машыны для галасаваньня”.\nАртыкул у “New York Times” закранае тэму фінансавай падтрымкі ўкраінскай апазыцыі з боку Захаду. Майерс адзначае, што летась адміністрацыя Буша выдаткавала 58 мільёнаў даляраў на распаўсюд дэмакратычных каштоўнасьцяў, аднак паводле амэрыканскіх урадоўцаў, гэтыя сродкі не ішлі на выбарчую кампанію Юшчанкі.\n“New York Times” піша, што па меншай меры адзін з гэтых грантаў мог стацца сапраўды карысным – гэта праграма амэрыканскай асацыяцыі адвакатаў па падрыхтоўцы юрыстаў і судзьдзяў у рэгіёне, праграма, якая каштавала 400 тысячаў даляраў.\nСярод удзельнікаў гэтай праграмы былі 5 судзьдзяў Вярхоўнага суду Ўкраіны, у тым ліку і Анатоль Ярэма, які старшыняваў на пасяджэньні суда, на якім былі ануляваныя афіцыйныя вынікі другога тура выбараў і прызначанае перагаласаваньне.\nМайерс адзначае, што лідэры расейскай і беларускай апазыцыі, некаторыя зь якіх наведалі Кіеў, каб на свае вочы ўбачыць рэвалюцыю, спадзяваліся зрабіць з украінскага досьведу ўрокі для ўласнай барацьбы.\nАднак ўсё ўрэшце залежыць ня столькі ад палітычнага працэсу ці судовай улады, колькі ад народу – мяркуе аўтар артыкулу ў “New York Times”.


Настасся Верамеенка 12-ы раз прызнана лепшай баскетбалісткай Беларусі\n28 снежня 2021, 10:51\nНастасся Верамеенка. Фота "Прессбол"\n28 снежня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Настасся Верамеенка 12-ы раз прызнана лепшай баскетбалісткай года ў Беларусі па выніках традыцыйнага пераднавагодняга апытання спецыялістаў і журналістаў, якое праводзіць газета "Прессбол", паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nЦэнтравая нацыянальнай зборнай і "Гарызонта" атрымала 85 галасоў рэспандэнтаў. У мужчын лепшым баскетбалістам краіны названы форвард іспанскага "Бургаса" і беларускай зборнай Максім Салаш, за якога прагаласавалі 60 удзельнікаў апытання. Для яго гэта другое такое прызнанне.\nСярод трэнераў лепшымі сталі настаўнікі жаночай зборнай Беларусі і "Гарызонта" Наталля Трафімава, рулявы "Цмокі-Мінск" і мужчынскай нацыянальнай каманды Расціслаў Вяргун. За Трафімаву свае галасы аддалі 65 апытаных, за Вергуна - 69.-0-


Гістарычна Швэцыя была павернутая сваім тварам на Усход.\nГаральд Ернэ (Harald Hjarne, 1848-1922)\nклясык швэдскай гістарычнай навукі.\n*Тэрмін "нарманізм" не пасуе да рэаліяў Усходняй Эўропы, бо "norrman" (паўночны чалавек) - пазначэньне вікінгаў на Захадзе Эўропы. У нашых крыніцах яны вядомыя як "варагі", "русь", альбо "сьвеі".\nЯк вядома, мэтаю данскіх і нарвэскіх вікінгаў быў Захад. Акурат у Заходняй Эўропе былі заснаваныя скандынаўскія дзяржавы ў Ангельшчыне (Ёрвік), Нармандыі, Сыцыліі. У сваю чаргу, швэдзкія вікінгі прасоўваліся на Усход у землі тагачасных фінскіх і славянскіх плямёнаў [Arbman 1961:89]. Асноўным цэнтрам гэтага прасоўваньня на усход была старашвэдзкая Бірка на высьпе возера Мэларэн (Malaren). Потым да яе далучыўся горад Вісьбю (Visby) на высьпе Готлянд (Gotland) [Sawyer 1985:167]. Першай швэдзкай калёніяй бьша Старая Ладага/Aldejgjuborg, заснаваная ў сяр. VIII ст. на паўночным захадзе сучаснай Расеі. Акурат тут швэдзкія вікінгі-купцы атрымалі ад навакольнага фінскага насельніцтва назоў "Русь" ("Routsi"). Этнонім гэты паходзіць альбо ад назвы паморскай швэдзкай правінцыі Русьлаген (Roslagen), альбо ад назвы маракоў-веславаньнікаў "русь-чалавек" (rops-maen). Пабудаваны этнонім строга паводле законаў фінскіх дыялектаў. Параўнайце наступныя назвы фінскіх плямёнаў: "Чудзь", "Весь", "Водзь", "Сумь", "Лібь". Дагэтуль тэрмін "Русь" ("Routsi") выкарыстоўваецца для пазначэньня Швэцыі ў фінскай ды эстонскай мовах.\nУ заходняй гістарычнай навуцы паходжаньне паняцьця "Русь" лічыцца канчаткова вырашаным, а ўсе спэкуляцыі на гэты конт ("русы", "раксаланы" й г.д.) антынавуковымі [Stender-Petersen 1953:242-245]. Яўхім Карскі яшчэ ў 1930 годзе заўважьгў, што назва швэдзкіх вікінгаў "роусь" была запазычана ў фінскіх этнасаў наўгародзкімі славенамі й полацкімі крывічамі. У першыя стагодзьдзі існаваньня старажытнага Полацкага й Ноўгарадзка-Кіеўскага княстваў назоў "Русь" ніколі ня зьмешваўся з назовам "Славяне". Напрыклад, выразна адрозьнівае "Русь" ад "Славянаў" збор законаў "Руская праўда" [Karskii 1930:90]. Усе імёны першых князёў і грыдзяў (чаляднікаў) у даўнейшых памятках выключна скандынаўскія.\nУ IX ст., паступова прасоўваючыся з Ладагі й Ноўгараду на ўсход, швэдзкія вікінгі праклалі міжнародны гандлёвы шлях ад Балтыцкага да Чорнага мора й далей на ўсход. Сымбалем далечыні падарожжаў швэдзкіх ваяроў-купцоў лічыцца фігурка Буды зь Індыі, знойдзеная на высьпе Гельгё (Helgo) возера Мэларэн ля Стакгольму, якая сёньня захоўваецца ў Нацыянальным гістарычным музэі Швэцыі (Statens Historiska Museum).\nНа рачных прасторах паміж Балтыкай і Чорным морам швэдзкія ві-кінгі засноўваюць гандлёвую карпарацыю, якая атрымала назву "варагі" (varjager, varingar). Слова гэтае мае скандынаўскі карэнь "var" -клятва. Згодна з "Рускай праўдай" варагі валодалі выключна прывілеяваным становішчам у старажытнарускім грамадзтве [Stender-Petersen 1953:250]. Старажытнарускія летапісы злучалі паняцьце "Русь" і "Варагі" ў адно, маючы на ўвазе, безумоўна, скандынаваў: "идоша за мо рекь Варагом к Русі, сіце боса звахуть Варази суть яко се друзии зъвутся Свеі, друзии же Оурмане, Ангелане, друзии Гете" [PSRL 1997-1:19].\nПершая зьвестка пра скандьшаўскае гаспадарства на абшарах плямёнаў фінаў і ўсходніх славянаў датуецца 839 годам. Праз Хазарскі каганат і Бізантыю да імпэратара Сьвятой Рымскай імпзрыі Людвіка прыбыло пасольства ад народу "Русь" (Rhos). Якраз так назваў дэлегацыю ў сваім лісьце імпэратар Бізантыі Тэафіль. Але нямецкае баярства са зьдзіўленьнем адзначыла, што насамрэч гэтыя Русы па сваёй мове належаць да швэдаў (Suetos) [Stender-Petersen 1953:247]. Швэдзкай дзяржавай лічылі старажытную Русь таксама арабскія аўтары [Karras 1989:46].\nУ X ст., перамогшы Хазарскі каганат (акурат у часе вайны паўстала неабходнасьць пабудовы "гарадоў"-умацаваньняў уздоўж Дняпра), швэдзкія вікінгі апанавалі ўсе рачныя шляхі ад Балтыкі да Чорнага мора. Балтыцкае мора па-швэдзку мае назоў Усходняе мора (Ostersjon). Славяне й фіны гэтае мора "ўсходнім" называць ня маглі, бо для іх яно было заходнім. Таму назвалі яго "Вараскім" на імя купцоў, якія прыходзілі са Скандынавіі [Labuda 1960:64]. Пра гэта пісаў пры канцы XVII ст. гісторык Хвядос Сафановіч: "словяни осели ажь до Двины и там все берега и того край осели на остаток ажь до Ледова и Балтгского мора, которое Варяжским Русь называет" [Safanovic 1952:96]. У сваю чаргу, Чорнае мора называлі "морам Русое" усходнія географы, напрыклад,Аль-Масудзі(сярэдзіна Хст.)[П 1989:189],тое самае мы сустракаем у "Аповесьці мінулых гадоў". "Рускім" Чорнае мора называе таксама заходнеэўрапейская "Славянская хроніка" Гельмольда (др. пал. XIICT.)[LI 1989:189].\nЗь цягам часу скандынаўская дзяржава "Русь", палітычная ўлада ў якой належала швэдзкім вікінгам, апанавала ўсе рачныя шляхі ад Балтыкі да Чорнага мора. Сыстэма Вялікага Ўсходняга шляху (Storosterled), якую кантралявалі скандьшавы, была досыпь складанай. Існавала колькі маршрутаў яго праходжаньня. Сярод іх не згаданы канкурэнтнай Полацку кіеўскай хронікай "Аповесьць мінулых гадоў" шлях з Балтыкі наўпрост праз Полацак і Віцебск па Дзьвіне ў Дняпро, які быў карацейшы за Неўска-Ладаскі маршрут. Менавіта полацкі варыянт вялікага ўсходняга шляху ўзгадвае адзіная швэдзкая сага "Гутасага" (Gutasagan). Згодна гэтай гісторыі Готлянду, пісанай у пачатку ХШ ст. готляндзкай гаворкай: "ля 1030 году Ігар Дальняход зь сябрамі праплыў парацэДзьвіна (Dyna) праз Русь (Ryzaland) у Грэцыю...".\nУ швэдзкіх крыніцах краіна Русь атрымала ўласны назоў "Гардарыка" (Gardarike) - краіна ўмацаваных гарадкоў, бо ў мэтрапольнай Швэцыі VIII-X стст. не было жаднай патрэбы будаваць умацаваньні.\nЦэнтрамі "Гардарыкі", альбо "Вялікай Швэцыі", сталі Aldejgjuborg /Старая Ладага, Holmgard/Ноўгарад, Palteskia/Полацак, Syrnes/Гнёздава, Konugard/Кіеў (Княскі горад). Мэтаю падарожжа варагаў-купцоў быў Miklagard/Kaнcтaнтынопaль - найбуйнейшы гандлёвы цэнтар тагачаснага сьвету. Падарожжа ад швэдзкай Біркі праз Балтыку на Русь пры добрым надвор'і займалаўсяго пяць дзён [L1 1989:145]. Багата швэдзкіх вікінгаў служыла ў каралеўскай гвардыі Бізантыйскай імпэрыі, дзе яны былі вядомы як "варангі" (varangus) [Stender-Petersen 1953]. Шмат зь іх складалі гвардыю вугорскага караля Х-ХІ стст., дзе яны былі вядомы як "оруш" (orosz) [LI 1989:115]. Нарвэскі кароль Гаральд (Harald, 1047-1066) у маладосьці служыў зьбіральнікам палюдзьдзя ("бірчым") у кіеўскага князя Яраслава/Jaritsleif Мудрага, жонкаю якога была швэдка Інгегерд/Ірына. Закахаўшыся ў дачку Яраслава скандынаўку Елізавету/Ellisiv, Гаральд прысьвяціў ей верш на старашвэдзкай мове. Твор гэты захаваўся.\nГалоўнаю мэтай усходняга гандлю швэдзкіх вікінгаў былі рабы, якіх абменьвалі на срэбра. Невыпадкова куфіцкія дырхемы знойдзены на ўсходнім узьбярэжжы Швэцыі ды на заходнім, нашым, баку Балтыкі -у Беларусі, Латвіі й на поўначы сучаснай Расеі. Гандлёвае падарожжа ў Бізантыю ("Усход", "Грэцыю"), мяркуючы па надпісах рунічных камянёў Уплянду, было звычайнаю справай швэдзкіх вікінгаў. Акурат яны пакінулі падчас свайго побыту рунічныя надпісы на старашвэдзкай мове ў Ноўгарадзе, Полацку, Кіеве, Канстантынопалі (Сафійскі сабор). На абшарах старажытнай Русі знойдзена вялізарная колькасыдь скандынаўскіх памятак, большую за якую археолягі знайшлі толькі ў самой Швэцыі ды на фінскім узьбярэжжы. Заўважым, што на абшарах старажытнай Русі дагэтуль ня знойдзена жаднай памяткі альбо комплексу памятак данскага ці нарвэскага паходжаньня. Усе знаходкі атрыбутуюцца дасьледнікамі як акурат швэдзкія [Sverdlov, Shaskolskii 1986:113].\nГандлёвы шлях на ўсход меў выключнае значэньне для старажытнай Швэцыі. На Ўсход везьлі футра, мячы, медзь, сьвінец, коней. На абшарах усходніх славянаў і старажьггаых фінаў як падатак зьбіраліся каштоўныя шкуры, воск (тагачасны сьвет меў моцную патрэбу ў сьвечках), мёд. Важнае значэньне набыў гандаль рабамі, які красаваў у тагачаснай Швэцыі. Рабы былі хадавым таварам на рынках Усходу. Асноўным пастаўніком была Ўсходняя Балтыка. Напрыклад, эстонцам (эстам) паходжаньнем быў захоплены калісьці вікінгамі ў рабства нарвэскі кароль Улаф Трыгвасон (Olof Tryggvason) [Karras 1989: 47].\nСкандынаўскія знаходкі на абшарах Беларусі. Складальнік Ф.Гурэвіч.\nСкандынаўскія русы кантралявалі з DC ст. Чорнае мора, а таксама грабил шэраг паходаў на караблёх на Касыгі. Апонші швэдзкі паход на Усход датуецца другой паловай XI ст., калі караблі вікінгаў на чале зь Ігарам Дальняходам (Ingvar Vittfame), верагодна, трапілі ў Грузію, але ня здолелі вярнуцца дадому. Успаміны пра гэтую выправу адбітыя на 26 рунічных камянёх Уплянду, афармленьне якіх у свой час патрабавала вялікіх сродкаў [Kan 1996:48]. Вядома, што менавіта Ігар Дальняход на чале ўласнай дружыны ля 1030г.зрабіў рэйд па Дзьвіне [Abrahamson 2002].\nШто да полацкіх крывічоў, наўгародзкіх славенаў альбо кіеўскіх палянаў дык скандынаўскія калёніі здаваліся выспачкамі ў іх моры. Швэдзкія вікінгі забясьпечвалі збыт прадукцыі тутэйшых гаспадарак ды вызначалі памер, характар ("палюдзьдзе") і месца ("пагост") збору падаткаў. Бедныя славянскія плямёны (пра гэта сьведчаць пахаваньні) ня мела аніякага сэнсу рабаваць.\nПаступова, на працягу стагодзьдзяў, скандынаўская палітычная эліта асымілявалася ў славянскім асяродзьдзі. Тутэйшыя абшары, населеныя ўсходнімі славянамі, атрымалі назву Русь і вызналі праваслаўе. Вынікам стаўся своеасаблівы скандынаўска-славянскі сымбіёз. Этнолягі даўно заўважылі, што ў адрозьненьне ад звычайных палітонімаў (этнонімаў), палітонім "рускі" адказвае на пытаньне "чый", але не на пытаньне "хто" (паляк, немец і т.д.). Таму ўсходнеславянскія этнасы лічыліся ў сярэдня-веччы "рускімі". Акурат таму вызнаюць праваслаўе і лічаць сябе "рускімі" фінамоўныя карэлы й карпацкія русіны, на мову якіх паўплывалі заходнеславянскія гаворкі. Бо ад Карэліі да Карпатаў у паўночным і паўднёвым кірунку сягалі межы старажытнай Русі. Сёньня скандынаўскі карэнь "Русь" захавалі дзьве краіны Ўсходняй Эўропы: Беларусь і Расея.


Генная тэрапія пры гемафіліі: спансаваны сімпозіум APSTH ISTH\nAPSTH ISTH Спонсарскі сімпозіум па геннай тэрапіі\nПантэп Ангчайсуксіры, доктар медыцынскіх навук\nПрафесар медыцыны і загадчык аддзела гемастазаў і трамбозаў\nАддзел гематалогіі, кафедра медыцыны\nШпіталь Раматхіподзі, Універсітэт Махідол\nЦэнтр даследаванняў ствалавых клетак і аддзяленне гематалогіі\nПаколькі развіццё геннай тэрапіі гемафіліі працягваецца ў фазе 3 клінічных выпрабаванняў, і чакаецца адабрэнне гэтага тэрапеўтычнага падыходу, вельмі важна, каб усе члены групы дапамогі гемафіліі былі дасведчанымі і гатовымі да інтэграцыі гэтага новага тэрапеўтычнага падыходу ў клінічную практыку.\nМедсёстры: Медсёстры, сертыфікаваныя Амерыканскім цэнтрам паўнамоцтваў медсясцёр (ANCC), могуць выкарыстоўваць дзейнасць, сертыфікаваную акрэдытаванымі ACCME пастаўшчыкамі, у адпаведнасці з патрабаваннямі аб падаўжэнні сертыфікацыі ANCC. Сертыфікат аб наведванні будзе прадастаўлены TFF, акрэдытаваным правайдэрам ACCME.\nTFF і ISTH прадстаўляюць гэтую інфармацыю толькі ў адукацыйных мэтах. Змест прадастаўляецца выключна выкладчыкамі, якія былі адабраны ў якасці прызнанага вопыту ў гэтай галіне. Удзельнікі нясуць прафесійную адказнасць за тое, каб прадукцыя прызначалася і выкарыстоўвалася належным чынам на аснове іх уласных клінічных меркаванняў і прынятых стандартаў сыходу. TFF, ISTH і камерцыйныя прыхільнікі не нясуць ніякай адказнасці за інфармацыю ў гэтым дакуменце.