Amazon уводзіць уласную віртуальную валюту\nНайбуйнейшы ў свеце інтэрнэт-рытэйлер Amazon абвясціў пра запуск новай віртуальнай валюты Amazon Coins, якая стане «лёгкім спосабам для кліентаў Kindle Fire купляць праграмы распрацоўшчыкаў у Amazon Appstore».\nВіртуальная валюта будзе ўведзеная ў маі ў колькасці «дзясяткаў мільёнаў даляраў», на якія можна будзе набыць прылажэнні распрацоўшчыкаў. Amazon абяцае зрабіць хуткай і зручнай для кліентаў куплю віртуальнай валюты для сваіх акаўнтаў. Распрацоўшчыкі атрымаюць 70% ад кожнай пакупкі, астатнія 30% дастануцца Amazon.\nРаспрацоўшчыкі праграм, якія яшчэ не прысутнічаюць у спісе Appstore інтэрнэт-рытэйлера, павінны зацвердзіць іх да 25 красавіка.\nAmazon Coins цяпер будзе канкураваць з іншымі відамі інтэрнэт-валюты.


Канвертаваць Харвацкая куна (HRK) і Рыял Саудаўскай Аравіі (SAR) : Калькулятар абменнага курсу\nХарвацкая куна (HRK) і Саудаўскі рыял (SAR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Харвацкая куна і Саудаўскі рыял пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 25 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Харвацкая куна. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Саудаўскі рыял валюты па змаўчанні. Націсніце на Рыял Саудаўскай Аравіі або Харвацкая куна канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nХарвацкая куна гэта валюта, у Харватыя (Hrvatska, HR, HRV). Саудаўскі рыял гэта валюта, у Саудаўская Аравія (SA, САУ). Саудаўскі рыял таксама вядомы як Рыял Саудаўскай Аравіі. Сімвал HRK можа быць запісаная HRK. Сімвал SAR можа быць запісаная SRls. Харвацкая куна дзеліцца на 100 lipas. Саудаўскі рыял дзеліцца на 100 halalat. Абменнага курсу Харвацкая куна Апошняе абнаўленне 25 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Саудаўскі рыял Апошняе абнаўленне 23 жнівень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. HRK каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. SAR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


ГалоўнаяПаслугiСацыякультурныя паслугіМузей кнігіАрхіў выставакВыстаўкі 2016 г.Бібліятэцы ў дар: да 10-годдзя "беларускага дыямента"\nЗ 16 чэрвеня дзейнічае выстаўка “Бібліятэцы ў дар: да 10-годдзя «беларускага дыямента»”.\nЗа 10 гадоў існавання галоўная кніжніца краіны стала знакавай кропкай экскурсійных маршрутаў на карце Беларусі. Шматлікія госці сталіцы з’яўляюцца актыўнымі наведвальнікамі захавальніцы кніжных скарбаў.\nНа выстаўцы прадстаўлены дары партнёраў, гасцей і проста сяброў бібліятэкі з 2006 да 2016 г. Сярод іх падарункі прыватных асоб і замежных дэлегацый з краін Еўропы і Азіі – Расіі, Украіны, Латвіі, Германіі, Азербайджана, Арменіі, Амана, Таджыкістана, Казахстана, Кітая, Японіі, Малайзіі, Індыі і інш. Гэта не толькі цікавыя нацыянальныя сувеніры, але і каштоўныя кніжныя помнікі.\nЗапрашаем наведаць экспазіцыю і пакінуць свае ўражанні і віншаванні ў “бібліятэцы пажаданняў”. Кожны мае магчымасць стаць непасрэдным стваральнікам і ўдзельнікам выстаўкі.


Філіп (кароль Бельгіі) — Вікіпедыя\nФіліп (кароль Бельгіі)\n(Пасля перасылкі з Філіп, герцаг Брабанцкі)\nЯго Каралеўская Высокасць Філіп (фр.: Philippe Léopold Louis Marie або нідэрл.: Filips Leopold Lodewijk Maria), герцаг Брабанцкі, нар. 15 красавіка 1960) — кароль бельгійцаў з 21 ліпеня 2013. Старэйшы сын караля Бельгіі Альберта II і каралевы Паолы.\nнідэрл.: Filip van België\nфр.: Philippe de Belgique\n15 красавіка 1960(1960-04-15) (61 год)\nBelvédère Castle[d], Лакен\nЕлізавета, Габрыэль Бельгійскі[d], Эмануэль Бельгійскі[d] і Элеанора Бельгійская[d]\nКаралеўская ваенная акадэмія[d] (1981)\nСтэнфардскі ўніверсітэт (1985)\nпалітык, афіцэр, манарх, арыстакрат\nKing Willem-Alexander Inauguration Medal[d] (30 красавіка 2013)\nПрынц Філіп стаў першым бельгійскім прынцам, які наведваў звычайную школу замест атрымання больш традыцыйнай хатняй адукацыі. Па заканчэнні школы ён працягнуў адукацыю ў Каралеўскай ваеннай акадэміі, якую скончыў у 1981 годзе. Пасля недоўгачасовай кар’еры ва ўзброеных сілах прынц Філіп вярнуўся да вучобы. Гэтым разам спачатку ў Трыніці-каледжы Оксфардскага ўніверсітэта (Вялікабрытанія), а затым у Стэнфардскім універсітэце (ЗША). У 1988 годзе прынц Філіп атрымаў ступень магістра паліталогіі Стэнфардскага ўніверсітэта.\nПрынц цікавіцца тэхнікай і асабліва авіябудаваннем. На рахунку Філіпа 30 адзіночных вылетаў, ён валодае верталётам.\nПачынаючы з 1992 года прынц Філіп мае ўласны дом і атрымлівае штогадовую датацыю. Пасля сканнання караля Бадуэна і ўзходжаннем на прастол Альберта II прынц Філіп атрымаў афіцыйны тытул герцага Брабанцкага.\n4 снежня 1999 года прынц Філіп ажаніўся з Мацільдай д’Удэкем д’Акоз, якой у дзень шлюбу быў прысвоены тытул Прынцэсы Бельгійскай.\nПрынц Філіп і прынцэса Мацільда маюць чацвярых дзяцей:\nпрынцэса Елізавета Тэрэза Марыя Алена (нар. 25 кастрычніка 2001 года)— будучая спадчынніца бельгійскага прастола;\nпрынц Габрыэль Бадуэн Карл Марыя (нар. 20 жніўня 2003 года);\nпрынц Эмануэль Леапольд Гіём Франсуа Марыя (нар. 4 кастрычніка 2005 года);\nпрынцэса Элеанора Фабіёла Вікторыя Ганна Марыя (нар. 16 красавіка 2008 года).\nУключэнне імя Дзевы Марыі ў якасці аднаго з імёнаў прынцаў і прынцэс з’яўляецца традыцыяй каталіцкіх манархаў. Хрысціянскія канатацыі нясе і склад «эль», які паўтараецца ў імёнах прынцаў.\nПрынц Філіп з’яўляецца ганаровым старшынёй Бельгійскай службы міжнароднага гандлю. У 1998 годзе ён заснаваў фонд прынца Філіпа, які ставіць мэтай збліжэнне розных моўных абшчын Бельгіі.\nУ 2002 годзе прынц Філіп стаў ганаровым доктарам Лёвенскага каталіцкага ўніверсітэта. Ён таксама з’яўляецца ганаровым членам Рымскага клуба.\n1990 — Кавалер Вялікага крыжа ордэна Леапольда (Бельгія)\n1993 — Кавалер Вялікага крыжа ордэна Аранскіх-Насау (Нідэрланды)\n1994 — Кавалер Вялікага крыжа ордэна Вызваліцель Сан Марціна (Аргенціна)\n1994 — Вышэйшы ордэн Хрызантэмы (Японія)\n1995 — Кавалер Вялікага Крыжа ордэна рыцараў Святой Труны Гасподняй у Іерусаліме\n1996 — Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Кондара Андаў (Балівія)\n1997 — Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Авіса (Партугалія)\n1998 — Кавалер Вялікага Крыжа ордэна «За заслугі перад ФРГ»\n1998 — Кавалер Вялікага крыжа Пашаны і Набожнасці Суверэннага Ваеннага ордэна гаспітальераў Святога Іаана Іерусалімскага, Родаскага і Мальтыйскага\n1999 — Кавалер ордэна Насаўскага Залатога Льва (Люксембург)\n2000 — Кавалер Вялікага крыжа ордэна Ізабелы Каталічкі (Іспанія)\n2001 — Кавалер ордэна Серафімаў (Швецыя)\n2002 — Кавалер ордэна Слана (Данія)\n2003 — Кавалер Вялікага крыжа ордэна Святога Олафа (Нарвегія)\n2004 — Кавалер Вялікага крыжа ордэна Белай ружы (Фінляндыя)\n2004 — Кавалер Вялікага Крыжа ордэна «За заслугі» (Польшча)\n2005 — Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Пашаны (Грэцыя)\n2005 — Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Хрыста (Партугалія)\n↑ Philippe, king of Belgium // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Philippe // Munzinger-Archiv — 1913. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Lundy D. R. Philippe Léopold Louis Marie de Belgique, Prince de Belgique // The Peerage\n↑ Het Nieuwsblad: Eredoctoraat Prins Filip Het Nieuwsblad, 05 feb 2002.\nФіліп (кароль Бельгіі) на Вікісховішчы\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Філіп_(кароль_Бельгіі)&oldid=3831453"\nАпошнія змены 12 красавіка 2021 а 08:45\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 08:45, 12 красавіка 2021.


Асуджанай грамадскай актывістцы адмянілі прысуд\n15 люты 2012, 20:04\nУ Расеі суд у Смаленску 15 лютага адмяніў прысуд актывістцы руху «Іншая Расея» Таісіі Осіпавай. Паведамляецца, што справа Осіпавай накіравана на новы разгляд.\nТаісію Осіпаву арыштавалі ў лістападзе 2010 году, калі падчас ператрусу, які праводзілі супрацоўнікі аддзелу па барацьбе з экстрэмізмам, у яе хаце былі знойдзеныя скруткі зь невядомым рэчывам і пазначаныя грашовыя купюры.\nЦьверджаньні Осіпавай аб тым, што скруткі ёй падкінулі, сьледзтва і суд не пераканалі. 29 сьнежня мінулага году Задняпроўскі раённы суд Смаленску пакараў Таісію Осіпаву 10 гадамі пазбаўленьня волі з адбываньнем тэрміну ў калёніі агульнага рэжыму за незаконны збыт наркотыкаў у асабліва буйным памеры.\nПрыхільнікі Осіпавай перакананыя, што справа супраць яе была сфабрыкаваная з мэтай ціску на яе мужа — аднаго зь лідэраў «Іншай Расеі» Сяргея Фомчанкава.\nСправа Осіпавай атрымала шырокі грамадзкі рэзананс. На працягу ўсяго працэсу актывісты «Іншай Расеі» ладзілі ў Смаленску акцыі на яе падтрымку. Пасьля прысуду рухі «Салідарнасьць» і «Іншая Расея» правялі акцыю ў Маскве, якую разагнала паліцыя.


Сустрэча з журналістамі і крытыкамі газеты "Літаратура і мастацтва" адбылася на Кальварыйскай\n27 лютага ў межах Кластара культурнай скіраванасці кафедрай літаратурна-мастацкай крытыкі была праведзена сустрэча з журналістамі і крытыкамі газеты “Літаратура і мастацтва”, выпускнікамі спецыяльнасці “Літаратурная работа (Творчасць)”.\nДар’я Смірнова і Данііл Лысенка абмеркавалі са студэнтамі і выкладчыкамі факультэта журналістыкі стратэгіі газеты і магчымасць сумесных праектаў. Таксама маладыя спецыялісты падзяліліся досведам працы і падказалі, з чаго можна пачаць супрацоўніцтва з выданнем.\nДар’я Смірнова расказала пра разнастайныя існуючыя падыходы да напісання рэцэнзій на кнігі, а Данііл Лысенка зацікавіў аўдыторыю расповедам пра сваю аўтарскую, крыху правакатыўную крытычную рубрыку пад назвай «ЛІМб».\nУ межах сустрэчы былі абмеркаваны праблемы сучасных друкаваных выданняў і магчымыя шляхі іх вырашэння. Мерапрыемства арганізавана дацэнтам кафедры літаратурна-мастацкай крытыкі Часнок Ірынай Чаславаўнай.


РАБОТНІЦЫ КРЫЧАЎСКАГА ЗАВОДУ ГУМАВЫХ ВЫРАБАЎ НЯ ХОЧУЦЬ ПРАЦАВАЦЬ У ВЫХОДНЫЯ І СЬВЯТЫ\nПеравесьці цэх, дзе працуе больш за 200 жанчын, на новы працоўны графік адміністрацыя заводу вырашыла ў сувязі зь вялікім кантрактам на пастаўку гумавых галёшаў у Афганістан. Але жанчыны вырашылі, што працаваць без выходных дзён пры заробку 70–90 тысяч рублёў ня мае сэнсу. Таму ў панядзелак яны прыпынілі працу на дзьве гадзіны, каб высьветліць сытуацыю.\nГумавы завод у Крычаве, які яшчэ некалькі гадоў страсалі акцыі пратэсту ў сувязі са спыненьнем вытворчасьці й нявыплатай заробкаў, выправіў сваё становішча з дапамогай востраносых чорных галёшаў так званага ўсходняга тыпу. Яны неверагодна папулярныя ў Дагестане, Чачэніі, Узбэкістане, Афганістане. Таму ў другім цаху былі адпаведна ўведзеныя дадатковыя працоўныя зьмены і канвэеры. Аднак больш эфэктыўная праца, лічаць працаўніцы заводу, не адбіваецца на іхных заробках, за якія немагчыма пракарміць сям’ю.\nПасьля нэрвовых размоваў на працягу дзьвюх гадзінаў супрацоўніцы другога цэху вярнуліся на канвэер, але так і не далі згоды на дадатковыя працоўныя дні. Кіраўніцтва крычаўскай вэртыкалі бачыць у правядзеньні акцыі пратэсту на прадпрыемстве ўплыў мясцовых актывістаў апазыцыі.


У Менску не дазволілі акцыю апазыцыі да Дня сьвятога Валянціна - Салiдарнасць\nУ Менску не дазволілі акцыю апазыцыі да Дня сьвятога Валянціна\nМенскі гарвыканкам адмовіў маладым дэмакратам у правядзеньні традыцыйнай акцыі у Дзень сьвятога Валянціна. Пра гэта БелаПАН паведаміла адна з актывістак моладзевага дэмакратычнага руху Анастасія Палажанка.\nЗь ейных словаў, прычынай адмовы паслужыла тое, што заяўнікі акцыі не ўказалі ў заяўцы месца сваёй працы. “Гэты фармальны момант стаў прычынай поўнай адмовы ў правядзеньні акцыі. Нас нават ня выправілі на плошчу Бангалор”, — заявіла А.Палажанка. Яна таксама апавяла, што заяўнікаў акцыі выклікалі на размову ў міліцыю. Запрашэньне было зроблена па тэлефоне, але яны адмовіліся туды ісьці бяз позвы.\nПры гэтым моладзевыя актывісты заяўляюць, што акцыя адбудзецца “ў любым выпадку”. Са словаў аднаго зь лідэраў незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” Зьмітра Хведарука, ніякія арышты не перашкодзяць правесьці акцыю. “Акцыя пад дэвізам “Беларусь — у Эўропу!” цяпер супадае з рыторыкай кіраўніка беларускай дзяржавы наконт нармалізацыі адносінаў з Эўразьвязам. І калі акцыя будзе разагнаная, на гэтай рыторыцы можна папросту паставіць крыж”, — лічыць Зьміцер Хведарук.


Трусаў: Універсітэт імя Ніла Гілевіча гатовы на 70-80% | Гарадзенская вясна\nТрусаў: Універсітэт імя Ніла Гілевіча гатовы на 70-80%\nУніверсітэт імя Ніла Гілевіча гатовы на 70-80%, хоць шанцы, што ў верасні 2019 года ён прыме першых студэнтаў, не вялікія, заявіў выканаўца абавязкаў рэктара Алег Трусаў на прэзентацыі беларускамоўнага выдання „Гісторыя Расіі” ў магілёўскім грамадскім цэнтры „Кола” ўвечары 10 лютага.\nПершы ў краіне прыватны беларускамоўны ўніверсітэт быў зарэгістраваны 15 сакавіка 2018 года і носіць імя першага старшыні ТБМ паэта Ніла Гілевіча.\n„Каб адкрыць універсітэт, мы павінны выканаць вялікую колькасць патрабаванняў. Спачатку скласці навучальныя планы. Яны ў нас гатовыя. Трэба забяспечыць літаратурай. На 80% мы літаратурай забяспечаныя. Але паўстала самае цяжкае пытанне — па некаторых прадметах няма ніякіх падручнікаў ні на рускай, ні на беларускай. Да таго ж наша Міністэрства адукацыі патрабуе новыя падручнікі, выпушчаныя не пазней за пяць гадоў таму, прычым беларускіх выдавецтваў”, — распавёў Алег Трусаў.\nПаводле яго слоў, калі няма падручнікаў, то многія ўніверсітэты складаюць так званыя вучэбна-метадычныя комплексы. Менавіта працай па складанні вучэбна-метадычных комплексаў занятыя цяпер выкладчыкі будучага ўніверсітэта. „Нашы выкладчыкі па ўсіх прадметах павінны напісаць вучэбна-метадычныя комплексы. Трэба, каб адпаведныя камісіі іх ўхвалілі, потым мы гэта здаем у Міністэрства адукацыі і атрымліваем ліцэнзію на навучанне”, — распавёў кіраўнік стваранай ВНУ.\n„І калі мы не паспеем гэта зрабіць у найбліжэйшыя месяцы, тады будзем набіраць студэнтаў праз год. Але ў нас ёсць падрыхтоўчыя курсы, ёсць шмат ахвотных вучыцца”, — паведаміў Трусаў.\nУ сваю чаргу прарэктар па вучэбнай рабоце Універсітэта імя Ніла Гілевіча Павел Церашковіч адзначыў, што ў Беларусі востра стаіць пытанне неабходнасці стварэння беларускамоўнай ВНУ. Паводле яго слоў, прыкладна 12-14% школьнікаў у Беларусі атрымліваюць сярэднюю адукацыю на беларускай мове, але працягнуць вучыцца па-беларуску ў вышэйшай школе яны не могуць, і гэта не справядліва. „Калі мы возьмем вышэйшую адукацыю, то колькасць студэнтаў, якія навучаюцца на беларускай мове, не складзе нават дзясятай долі працэнта. І гэтую несправядлівасць трэба выпраўляць, каб дзеці, якія вучацца па-беларуску, маглі атрымліваць хоць па некаторых спецыяльнасцях адукацыю на роднай мове”, — заявіў прарэктар універсітэта.\nРаз ВНУ прыватная, навучанне ў ёй будзе платным. Паводле слоў стваральнікаў універсітэта, аплата будзе ніжэйшай, чым у іншых ВНУ. „Мы палічылі, што, калі не рабіць бюракратычнага апарата, можна спакойна браць са студэнта тысячу долараў за год і нармальна вучыць. А для жыхароў сельскай мясцовасці, вядома, будзем рабіць зніжкі — можа, і 500 долараў”, — сказаў Алег Трусаў.\nЁн распавёў, што размеркавання ў студэнтаў Універсітэта імя Гілевіча не будзе, але дапамагаць падшукваць працу будучаму выпускніку адміністрацыя пачне з першага года яго навучання.\n„Не хацелася б рабіць маленькі БДУ з беларускай мовай. Трэба рабіць прынцыпова іншы ўніверсітэт, які, безумоўна, будзе беларускім, але адкрыты ўсяму новаму, што ёсць у свеце. Таму першы наш прынцып — на любой спецыяльнасці будуць дзве замежныя мовы. Другі прынцып — на кожнай спецыяльнасці, незалежна ад кірунку, будзе абавязковы модуль „Увядзенне ў прадпрымальніцтва”, — адзначыў Павел Церашковіч.\nУ сустрэчы з жыхарамі Магілёва ўзяла таксама ўдзел старшыня Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны (ТБМ), дэпутат Палаты прадстаўнікоў Алена Анісім.\nЧытай больш на: https://www.racyja.com/hramadstva/trusau-universitet-imya-nila-gilevicha/


Прэзыдэнт Польшчы паабяцаў дзецям па 115 эўра на вакацыі\n09 чэрвень 2020, 11:48\nПрэзыдэнт Польшчы Анджэй Дуда паведаміў, што будзе выпушчаны турыстычны ваўчар для фінансавай падтрымкі дзяцей у час вакацый. Ваўчар будзе мець электронны выгляд, яго тэрмін дзеяньня вызначаны да 2021 году.\nВіцэ-спікер Сэйму і кіраўнік парляменцкай фракцыі «Права і справядлівасьць» Рышард Тэрлецкі сказаў, што законапраект аб дапамозе дзецям на час вакацый можа паступіць на разгляд дэпутатаў Сэйму 19 чэрвеня.\nАнджэй Дуда адзначыў, што ваўчар прызначаны для сем’яў, якія выхоўваюць дзяцей: «Кожны дзіця атрымае 500 злотых (каля 115 эўра. — РС) на адпачынак падчас вакацый. Каб атрымаць ваўчар, трэба будзе зарэгістравацца на партале электронных паслуг Упраўленьня сацыяльнага страхавання (Zakład Ubezpieczeń Społecznych. — РС). І пасьля праверкі асобы таго, хто падае заяўку, можна будзе атрымаць турыстычны ваўчар».\nПрэзыдэнцкія выбары ў Польшчы прызначаны на 28 чэрвеня. Анджэй Дуда бярэ ўдзел у іх як кандыдат ад кіроўнай партыі «Права і справядлівасьць». Пасьля выхаду з выбарчай кампаніі Малгажаты Кідавы-Блоньскай найбольш сур’ёзным апанэнтам Дуды лічыцца Рафал Тшаскоўскі, мэр Варшавы.


«Шумилинорайгаз»: ставка на молодость и профессионализм — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\n04.09.2014 shumilino219Комментарии on «Шумилинорайгаз»: ставка на молодость и профессионализм\n“Шумілінарайгаз”: стаўка на маладосць і прафесіяналізм\nСёння “Шумілінарайгаз” – паспяховае прадпрыемства, якое ўпэўнена ідзе наперад і ведае, у чым сакрэт стабільнасці і працвітання. Тут робяць стаўку на маладосць (сярэдні ўзрост работнікаў 40 год), прафесіяналізм і адданасць справе. Калектыў у 98 чалавек спраўляецца з усімі пастаўленымі задачамі, вядзе актыўны, здаровы лад жыцця. Газавікі маюць дастойны заробак, магчымасць праяўляць свае таленты і здольнасці, годна адпачываць. Дырэктар прадпрыемства Сяргей Дзмітрыенка ўпэўнены, што ў шумілінскіх газавікоў ёсць усе ўмовы дастойна жыць і працаваць.\nЗапахла газам – званіце ім\nАказваецца, самая вялікая бяда і небяспека – гэта самавольнае падключэнне газавага абсталявання. Як правіла, потым усё роўна прыходзіцца выклікаць газавую службу, каб спецыялісты зрабілі усё прафесійна. Нельга\nрызыкаваць жыццём і здароўем сваім і сваіх блізкіх. У гэтым перакананы галоўны інжынер прадпрыемства Аляксандр Туркоў.\nРабота ў аварыйнай брыгадзе адказная і неспакойная. У любую хвіліну можа здарыцца выклік, і кожны член каманды павінен быць гатовы мабілізаваць усе сілы на дапамогу людзям, ліквідацыю небяспекі. Дзякуй Богу, ніякіх страшных здарэнняў за апошнія гады яны не прыпомнілі. А гэта самая найлепшая характарыстыка работы і іх звяна ў тым ліку.\nНа здымку (злева направа): Андрэй Іскол (слесар), Дзмітрый Буланчыкаў (майстар), Георгій Якаўлеў (вадзіцель), Наталля Калдунова (прыёмшчык заказаў) і Аляксандр Туркоў (галоўны інжынер).\nУ кафэ “Метан” накормяць і сваіх, і прыезджых\nНу хто з нас час ад часу не наведваецца ў кафэ “Метан”? Тут можна проста паесці, сустрэцца з сябрамі, правесці сямейнае ці карпаратыўнае свята. Многія арганізацыі заказваюць абеды для сваіх работнікаў менавіта ў “Метане”. Да прыкладу, “Вітконпрадукт” харчуецца ў гэтым кафэ ўжо тры гады. А калі нехта з праязджаючых хоць раз тут паеў, то ён абавязкова сюды вернецца.\n“У нас шмат фірменных страў, – расказвае начальнік Цэнтра гандлю і аздараўлення Антаніна Рубцова. – Мы гатуем морапрадукты, мяса, грыбы, рыбу, пастаянна аднаўляем меню”. Попытам карыстаюцца і комплексныя абеды (кошт такога абеду 30-38 тысяч). Летам у кафэ кармілі больш за 100 чалавек за дзень, тавараабарот складае 150-230 мільёнаў за месяц. Цэны ў кафэ прыемныя, ежа смачная.\nНа здымку (злева направа): Антаніна Рубцова (начальнік Цэнтра гандлю і аздараўлення), Людміла Бондарава (повар 5-га разраду), Дар’я Малькевіч (повар 4-га разраду) і Святлана Цуранава (бармен 5-га разраду).\nАдпачынак на беразе Будавесці\nДзіцячаму аздараўленчаму цэнтру “Дружба” ў свой час пашанцавала на добрага гаспадара. “Віцебскаблгаз” даў будынку другое дыханне, а тэрыторыю пераўтварыў у сапраўдную казку.\nЦяпер “Дружбу” ведаюць не толькі ў Віцебскай вобласці, але і далёка за яе межамі. Як паведаміла намеснік начальніка цэнтра гандлю і аздараўлення “Шумілінарайгазу”, загадчык ДАЦ “Дружба” С. А. Вязіцкая (на здымку), гэтым летам тут адпачыла 335 дзетак, у тым ліку 50 расійскіх. Дзяцей прывозілі са Смаленска, з Вялікіх Лук, з Масквы.\nА газавікі кожны год прыдумваюць нешта новае. Сёлета на цэнтральнай алеі з’явіліся стэнды і макеты пра тое, як здабываецца газ, як размяркоўваецца, як трэба ім карыстацца. Так у гульнявой форме праводзіцца прафарыентацыйная работа. І глядзіш, пасля змены дзеці ад’язджаюць з жаданнем у будучым працаваць ў нафтагазавай галіне.\nЗараз аздараўленчы цэнтр запрашае на свае плошчы дарослых, прапануе ім пуцёўкі выхаднога дня. Жадаючыя праводзяць тут вяселлі, юбілеі, карпаратывы. Усё гатова і для зімовага адпачынку: лыжы, канькі, клюшкі, шайбы, санкі, сноўборды, цюбінгі.\nІ ўвесь гэты рай у якіх трынаццаці кіламетрах ад Шуміліна.\nМатэрыялы падрыхтавалі Аліна ПЯТРОВА і Наталля ЧАРНІЧЭНКА.


Галоўная ➠ За агародам ➠ Выбар кухонных вагаў асаблівасці і парады\nДакладна вызначыць падобную масу прадукта з дапамогай звычайных кухонных прыладаў - немагчыма, а бо так хочацца прыгатаваць пачастунак, ня адхіляючыся ад рэцэпту ні на крок. Але не варта адчайвацца раней часу, так як у гэтым выпадку можна скарыстацца адмысловым прыборам - кухоннымі вагамі. Дадзеная прылада дапаможа вам стварыць новае страва сапраўды па рэцэпце. Яны проста неабходныя для падрыхтоўкі смачных салат, кактэйляў, тартоў, пірагоў і многіх іншых страў са складанымі рэцэптамі.\nНа першы погляд можа здацца, што ў куплі кухонных вагаў няма нічога складанага, аднак запэўніваем вас, што на самой справе ўсё ідзе, куды больш складана. Справа ў тым, што ў крамах прадстаўлены вялікі выбар вагаў, аднак не ўсе яны якасныя; некаторыя могуць і зусім няправільна паказваць вага харчовых прадуктаў. Перад тым як ісці ў краму мы раім вам добра падумаць над тым, для чаго менавіта вам патрэбныя кухонныя шалі і якімі функцыямі яны павінны валодаць. Што датычыцца якасці, то нядрэнную прадукцыю выпускае кампанія Beurer. Кухонныя шалі beurer набытыя для кухонки праслужаць вам доўгую і верную жыццё.\nКухонныя шалі бываюць двух тыпаў: электроннымі і механічнымі. Яны маюць свае перавагі і недахопы. Першыя больш функцыянальныя, але менш надзейныя ў эксплуатацыі, а другія ўмеюць толькі ўзважваць, але пры гэтым валодаюць большай надзейнасцю.


2013.04.19 — Дуда як брэнд / "Літаратура і мастацтва", газета - Матэрыял з прэсы - ЭТНАЎСЁ - медыятэка па этнаграфіі Беларусі. Уся беларуская этнаграфія на адным сайце!\n2013.04.19 — Дуда як брэнд / "Літаратура і мастацтва", газета\n" Архив сайта " Дуда як брэнд\nДудар, бард, перкусіяніст, дызайнер, даследчык гісторыі беларускай дуды Яўген Барышнікаў — адзін з куратараў Беларускага Дударскага Клуба, намеснік старшыні Студэнцкага Этнаграфічнага Таварыства. Напрыканцы мінулага года Яўген, а таксама Дзяніс Сухі і Стась Чавус сталі першымі беларусамі-ўдзельнікамі міжнароднага дударскага фестывалю ў Швабіі (Германія), куды прыязджаюць дудары з усёй Еўропы. Гутарку з маладым музыкам і даследчыкам спрабую пачаць з пытання пра яго творчасць у галіне песеннай творчасці, але ён мяне перапяняе: гэта нецікава, лепш пра дуду!\n— Поспехам дударскага руху на Беларусі можна толькі пазайздросціць. Ужо нават вучні школ ведаюць, што існуе такі беларускі інструмент, як дуда…\n— Сапраўды, мы тут маем адзін з самых актыўных, калі не самы актыўны сярод суседзяў рух па рэвіталізацыі інструмента цягам апошніх 5-10 год. Ні ў Польшчы, ні ў Літве такога няма. Ёсць танцавальныя суполкі, але каб з дудой! Мы калісьці прыязджалі на танцы да літоўцаў. Яны граюць мелодыі на скрыпках, гармоніках, а мы гралі на дудах. Яны ж нават не ведалі, што на дудах можна граць танцы. У ансамблях мелі гэтыя інструменты, але не ведалі, навошта яны патрэбныя. Вось і яны, на нас паглядзеўшы, пачалі граць танцы на дудах. У Польшчы дударская традыцыя жывая, але я не бачыў, каб гарадская моладзь надта цікавілася інструментам. На Украіне, у Карпатах, ёсць майстры, якія захоўваюць традыцыю, да іх прыязджаюць даследчыкі з розных краін, а самім украінцам гэта не так цікава…\nАле на фоне гэтых поспехаў парадаксальнымі падаюцца іншыя факты. На дударскай карце Еўропы Беларусь — “белая пляма”. Дагэтуль няма ніводнай публікацыі пра беларускія дуды на англійскай мове. У класічнай працы Энтані Бэйнса 1950-х гадоў, дзе ён апісвае дуды розных краін, пра беларускі інструмент — толькі некалькі сказаў. Не сказаў бы, што ў свеце знойдзецца надта шмат людзей, якія цікавяцца гэтай тэмай, але яны вельмі актыўныя, імпэтныя. Ладзяцца міжнародныя фестывалі, канферэнцыі, мы ж там амаль ніяк не прадстаўлены.\n— Твае заўвагі — нібыта лыжка дзёгцю ў бочку мёду агульнай захопленасцю поспехам дударскага руху на Беларусі. Ці сапраўды ўсё так кепска?\n— Цягам апошніх некалькіх год рух быў досыць паспяховы, у выніку сустрэчы Дударскага клуба з маленькай кавярні перамясціліся ў самы вялікі клуб у горадзе. Але цяпер сітуацыя складваецца так, што людзі, якія арганізоўвалі сустрэчы, шмат год штотыдня як на працу хадзілі граць на Дударскі Клуб, па маіх адчуваннях, крыху стаміліся. Поспех ёсць, плён ёсць, і ў такім выпадку нам трэба падвышаць планку, адкрываць нейкія новыя гарызонты. Бо далей нецікава паўтараць тое самае. Трэба задаваць руху новыя кірункі.\n— Ці ёсць ужо нейкія думкі на гэты конт?\n— Варыянты розныя. Хочацца ўзняць на больш прыстойны ўзровень навуковае асвятленне пытання, бо даследаванні дуды да прыкладу, Тодара Кашкурэвіча, Зміцера Сасноўскага, што ў нас цяпер выдаюцца, усё ж такі трохі крытычна ўспрымаюцца акадэмічнай супольнасцю. Пры гэтым даследчыкі з Літвы, Аўстрыі, Польшчы ў сваіх працах закранаюць дудовую тэму і вельмі часта карыстаюцца беларускім матэрыялам. У выніку фарміруецца разрыў паміж нефармальным дударскім рухам і акадэмічнымі супольнасцямі, якія закранаюць гэтую тэматыку. Хочацца гэтыя плыні неяк звесці — закрыць у адным пакойчыку і не выпускаць да канчатковага высвятлення ўсіх пытаннў, так бы мовіць, пакуль белы дым з трубы не пойдзе. У прынцыпе, мы робім адну справу, але з розных падыходаў.\nНядаўна мы заявілі стварэнне дударскай панэлі ў межах Міжнароднага кангрэсу даследчыкаў Беларусі, што адбудзецца ўвосень у Каўнасе. Заяўку падтрымала вядомы этнамузыколаг Іна Назіна. Важна, што да ўдзелу ў абмеркаванні будуць запрошаныя не толькі беларускія, але і замежныя даследчыкі, якія працавалі з гэтай тэмай. Напрыклад, Рута Жарскене з Вільнюскага інстытута літаратуры і фальклору, якая апрацоўвала запісы дудара з беларуска-літоўскага памежжа Ёзаса Вальдэмараса 1908 года з Берлінскага фонаархіва. Ульрых Маргенштэрн, музыказнаўца, які цяпер працуе ў Вене, яго тэма — музычнай культура заходніх рэгіёнаў Расіі. Ужо апублікавана некалькі матэрыялаў Ульрыха па так званай “рускай валынцы”, дзе разглядаецца заходняя Смаленшчына, заходняя Цвяршчына і паўднёвая Пскоўшчына. Але ж навукоўцы, нават расійскія, гэтыя памежныя тэрыторыі адносяць да сферы беларускіх уплываў. У Варшаве працуе прафесар Пшэрэмбскі, ён выдаў дзве грунтоўныя манаграфіі па дудах Рэчы Паспалітай, дзе таксама разглядае беларускія тэрыторыі. Хацелася б усіх гэтых людзей звесці, прадставіць нашы “фармальны” і “нефармальны” даследчыцкія рухі, проста паказаць узровень даследаванняў дуды ў свеце, каб і нашым навукоўцам задаць гарызонты, і замежнікам паказаць свой пункт гледжання. Спадзяюся, што ўсё атрымаецца.\n— А вось ты сам да каго больш схіляешся, да афіцыйнай суполкі даследчыкаў дуды ў Беларусі, ці неафіцыйнай?\n— Натуральна, да неафіцыйнай, бо сам да яе адношуся. Я лічу, што някепска, калі традыцыйная культура аналізуецца акадэмічнымі супольнасцямі, пішуцца манаграфіі, адбываецца акадэмізацыя музычнай, спеўнай культуры. Гэтым займаюцца даследчыкі-прафесіяналы. Але вывучэннем традыцыйнай культуры займаюцца і прадстаўнікі іншых прафесій, ды прыкладу, інжынеры, мастакі, ім гэта проста цікава, і яны ні ў якім разе не могуць назваць сябе прафесіяналамі. Часта ў дзейнасці гэтых людзей значна больш шчырасці, і падыходы да працы больш праўдзівыя. Мне падаецца, што народная культура павінна заставацца народнай, а не выносіцца на сцэну і падпарадкоўвацца акадэмічным канонам. Заканамерна, што афіцыйная і неафіцыйная плыні даследчыкаў дапаўняюць адна адну. Першая дае інфармацыю, падыходы, акрэслівае метадалогію, другая яе выкарыстоўвае і перажывае. Адпаведна, павінна існаваць і зваротная сувязь. У Беларусі ж шмат гадоў гэтыя плыні даследчыкаў дударскай традыцыі — дый у прынцыпе традыцыйнай культуры — былі абсалютна незалежныя, існавалі самі па сабе. Мяне цешыць, што цяпер яны збліжаюцца.\n— Сапраўды, шмат зроблена ў нашай краіне ў гэтым кірунку. А што далей?\n— Калі казаць пра перспектывы дударскага руху ў Беларусі, думаецца, трэба збірацца колам зацікаўленых асоб і абмяркоўваць шляхі развіцця дударства. Я перакананы, што этап стыхійнасці заканчваецца, і цяпер патрэбна аб’яднаць высілкі і нефармальных, і акадэмічных супольнасцей. У адваротным выпадку мы рызыкуем згубіць поспехі і дасягненні, што цяпер маем. Патрэбна вызначыцца, куды мы ідзём, чаго хочам у выніку? Каб дуда была, як гітара, у кожным доме, і кожны мог на ёй зайграць просценькую мелодыю? Або хочам, каб існаваў цэх дудароў, якіх запрашалі б на выключныя падзеі кшталту вяселляў, хрэсьбінаў ці нават пахаванняў? Альбо мы жадаем арганізаваць дударскія аркестры, якія будуць сустракаць замежныя дэлегацыі? Фактычна трэба “падшліфаваць” брэнд беларускай дуды, зрабіць яго пазнавальным і ўнутры краіны, і за межамі. Вельмі вялікая праца ў гэтым кірунку ўжо зроблена, і цяпер адзін з важных акцэнтаў дзейнасці — пазіцыянаванне дуды ў свеце.\n— Які з варыянтаў брэнду беларускай дуды та сам лічыш больш аптымальным?\n— Па-першае, што такое паспяховы брэнд? Гэта сукупнасць станоўчых асацыяцый, эмоцый, каштоўнасцяў, якія атрымлівае чалавек пры сутыкненні з нейкім прадуктам ці з’яваю. Пры тым унікальная, характэрная толькі для гэтага прадукта сукупнасць, што і дазваляе вылучаць яго на фоне іншых. Што мы маем? Напрыклад, перыядычна вядуцца размовы пра стварэнне дударскага аркестра, і да гэтай ідэі я стаўлюся вельмі крытычна. У маркетынгу ёсць канцэпцыя пазыцыянавання, распрацаваная ў 1970-я гады Траўтам і Райсам. Там робіцца акцэнт на тое, што брэнду, каб стаць паспяховым, трэба вызначыцца са сваімі адметнасцямі, адрозненнямі ад іншых брэндаў-канкурэнтаў. І з такога маркетынгавага гледзішча сітуацыя выглядае наступным чынам: ёсць сусветны дударскі “рынак”, дзе прадстаўлены розныя брэнды: шатландская, шведская, галісійская дуды, дуды з іншых краін. Ніша дудовых аркестраў даўно занятая шатландцамі, і любыя спробы зрабіць такі аркестр у нас будуць выглядаць камічна і ўспрымацца як пародыя ці спроба паўтарыць тое, што раней зрабілі шатландцы. Мне падаецца, гэта тупіковы шлях. У кожнага з дудовых брэндаў іншых народаў ёсць свае адметныя рысы: у галісійцаў моцнае, вельмі тэхнічнае сольнае выкананне; у балгараў дудары дагэтуль абавязкова граюць на вяселлях; шведская сакпіпа — камерны ціхі інструмент, з якім добра сесці дома і пайграць прыгожую мелодыю. Калі казаць пра брэнд беларуска-літоўскай дуды, ён таксама мае сваю адметнасць. Гэта вельмі моцная міфалагізаванасць інструмента, яго ўплеценасць у традыцыйную абраднасць. Пры гэтым нават сёння гэтая абраднасць захоўваецца. І перспектывы выкарыстання дуды на Беларусі могуць быць у тым, каб дудары, акрамя ўдзелу ў танцавальных вечарынах, былі запатрабаваныя ў якасці абавязковых удзельнікаў абрадаў. Пры гэтым сольнае выкананне тут вельмі важнае. Мы ж кажам, што дудар у нас паводле архетыпу набліжаны да святара, чарадзея. А мясцовыя знахары “чаруюць” паасобку, гэта досыць сакральны, інтымны працэс. З такой відалі, 2-3 дуды яшчэ мабыць могуць граць разам, як вельмі добра знаёмыя чараўнікі, грунтуючыся на асабістым даверы, хаця і не без канкурэнцыі. Але калі інструментаў цэлы аркестр — гэта ўжо не наша эмоцыя, дый на нашых землях няма гістарычных згадак пра пра такое выкананне. Дуда ўсё ж такі сольны інструмент.\nЯшчэ адзін варыянт працы па папулярызацыі інструмента — экспансія. Можна ездзіць па гарадах і распавядаць пра дуду, наведваць фестывалі ў іншых краінах. Па сутнасці, гэта евангелізм, такі тэрмін існуе ў сферы інфармацыйных тэхналогій: мы нясём добрую навіну іншым, і самі ў яе шчыра верым.\n— Сёння дуда ўсё больш і больш актыўна выкарыстоўваецца ў сучаснай музыцы: фолк-метал гуртом Litvintroll, фолк-панк калектывам “Кашталы Вох”, танцавальным электронным праектам Pawa, іншымі гуртамі… Як ты ставішся да такога спосаба выкарыстання інструмента?\n— Мне вельмі падабаецца, што цяпер робяцца спробы ўжыць інструмент у абсалютна рознай музыцы. Гэта развіццё інструмента. Тут няма вялікай міфалогіі, гэта проста спробы выкарыстаць дуду як музычны інструмент, па яго наўпроставым прызначэнні. Эксперыменты з музыкай рознага кшталту я гатовы толькі падтрымліваць. Але пры сфармаваным брэндзе нават само па сабе гучанне інстурмента будзе выклікаць больш глыбокія асацыяцыі, звязаныя з абрадавымі практыкамі, сферай міфічнага. І тады гэткі асацыятыўны шэраг аўтаматычна будзе абараняць дуду ад выкарыстання ў неадпаведных кантэкстах. Вось да гэтага трэба імкнуцца.\n— Чаму ты сам зрабіў свой выбар менавіта на карысць даследавання гісторыі дуды?\n— Калі казаць пра даследаванні, то цяпер я шукаю крыніцы па дудах. Летась на канферэнцыю ў БДУКМ, прысвечаную вывучэнню фальклору, прыязджаў даследчык з Аўстрыі Ульрых Маргенштэрн. Я прачытаў яго артыкул па “казачнай” рускай валынцы”, і пабачыў, што ў ім выкарыстоўваецца факталогія, якая тычыцца беларускай тэрыторыі, беларускіх дудаў. Тады зразумеў, што нам на прыстойным узроўні няма што адказаць. Таму ўзяўся і раблю тое, што ў маіх сілах. Практыка паказвае, што проста чакаць непрадуктыўна. І аказваецца, чым далей “капаеш”, тым менш ведаеш. Працы ў гэтым кірунку вельмі многа, таму, магчыма, мне так цікава гэтым займацца. Прысутнічае і даследчыцкі азарт: можаш на нешта такое натрапіць, што стане “бомбай”. Неяк фінскі даследчык напрыканцы аднаго ліста пажадаў мне добрага палявання. І сапраўды, адчуванне такое, што ты палюеш на нейкія факты, і штосьці цікавае можаш знайсці.\nШкада, што мы позна ўзяліся за вывучэнне гэтай тэмы. У 1970-я гады яшчэ маглі знайсці жывых дудароў… Тым не менш, адметнасць нашай культуры ў высокай ступені захаванасці архаічнага фальклору ў жывым асяродку. Мы дагэтуль у экспедыцыях сустракаем людзей, якія памятаюць дудароў, асабліва на поўначы Беларусі. І карыстаючыся выпадкам, я б хацеў папрасіць чытачоў запытацца пра дуды і дудароў ў старых людзей сваёй мясцовасці, сваіх бабуляў і дзядуляў. Гэта вельмі каштоўная інфармацыя, без якой немагчыма стварэнне моцнага, прывабнага, глыбока ўкарэненага міфа дуды, “брэнда” дуды, раз мы ў такіх катэгорыях тут разважалі. А міф, у адрознені ад казкі, акурат і мусіць мець пад сабой калектыўную памяць пра рэальныя з’явы, пра праўдзівую гісторыю.\nАпублікавана ў газеце “Літаратура і мастацтва” 19 красавіка 2013 г.\nГэта кэшаваныя старонка. Апошняя сінхранізацыя з базай - 06.02.2020 06:20:31


02.05.2012 / 15:29\nТраскоўшчына. Цяжкія наступствы візыту Лукашэнкі 9\nПадарожжа Змітра Бартосіка.\nУ вёску Траскоўшчына, што паміж Менскам і Ракавам, я ехаў з мэтай пабачыць унікальны млын паноў Свентажэцкіх.\nКраязнаўцы казалі, што гэта незвычайны і вельмі рэдкі архітэктурны помнік. Ды яшчэ аточаны прыгожым ляндшафтам. Траскоўшчына ляжыць сярод пагоркаў, парослых густым лесам. Яна нібы схавалася ад шумнага ракаўскага тракту. На ўезьдзе ў вёску ў вочы кінуўся дзіўны забараняльны знак. Нейкі жартаўнік намаляваў у крузе лічбу «37». Асацыяцыя больш чым празрыстая.\nУ цэнтры вёскі — невялікі панылы сквэр, двухпавярховы будынак былой школы бяз даху і аднапавярховы цагляны дамок пошты.\nНа ганку сядзіць пара кабет пэнсійнага веку. Адна мажная, чырванатварая, другая худзенькая. Абедзьве пад лёгкім шафэ. Я накіраваўся да іх, каб спытацца ўсяго толькі дарогі да млына. Але даведаўся значна цікавейшых рэчаў.\nБольш за ўсё я цаню ў нашых людзях уменьне і жаданьне пераходзіць на мову суразмоўцы.\nГэта значыць — на беларускую.\nТое, чаго немагчыма дабіцца ад чыноўнікаў і афіцыянтаў сталічных рэстарацыяў, я часта назіраю ў закінутых вёсках. І гэтыя дзьве падпітыя калгасьніцы для мяне — большыя эўрапейкі, чым фанабэрыстыя гарадзкія «жэншчыны».\nГэтая якасьць, можа, і ня робіць з калгасьніцы высакародную лэдзі, але адназначна ўздымае яе ў маіх вачах над усімі начальнікамі, уключаючы самага галоўнага. Тая, што мажнейшая, распавяла мне страшную легенду гэтых мясьцін. Прычым з такой сьлязой, быццам гісторыя адбывалася літаральна ўчора.\n— Тут жа было міліцыі столькі. Столькі сагналі гэтых снайпэраў. Яны былі ва ўсіх лясах. У такіх валёнках. А людзей... Ніводнага чалавечка не падпусьцілі. У мяне ў двары, можа, пяць чалавек стаяла.\nІду ў туалет. «Бабуся, ты куды?» «Я ў туалет іду». Карацей, было столькі. І ніводнага чалавека не пусьцілі. А прывезьлі нейкіх сваіх у аўтобусе, падстаўных. Якія там і пелі, і танцавалі. Чай пілі там.\nПра падстаўных вяскоўцаў я чуў ужо ня раз. У тых месцах, дзе бывае кіраўнік дзяржавы, заўжды зьяўляюцца шчасьлівыя пасяляне і пасялянкі.\nЯк у казцы пра ката ў ботах. Цікава, у якіх тэатрах яны набіраюць гэтую масоўку? Як праходзіць кастынг? Ці вялікія там ганарары? За маркізам Карабасам езьдзіць пастаянная трупа ці акторы мяняюцца?\nХто лічыць галоўным сымбалем лукашэнкаўскай эпохі бібліятэку, хто — лядовыя палацы. Але чамусьці незаслужана абмінаюцца ўвагаю бэтонныя платы.\nЯкія паўсталі за апошнія гады ўздоўж дарог і вуліц. І, як правіла, там, дзе адбываліся «Дажынкі» ўсіх маштабаў і дзе праехаў хоць які начальнік. Напэўна, калі скласьці ўсе гэтыя платы ў адзін, то ён разгародзіць сабой усю плянэту. Але ж да сьвятой справы стаўленьня платоў прыцягваюцца ня толькі платовыя спэцыялісты, але і цывільнае насельніцтва. Напрыклад, у халодным сьнежні 2010-га траскоўшчынскіх людзей прымушалі прыбіраць сухую траву.\nПа бэтонных платах можна адсачыць маршруты галоўнага беларускага начальніка.\nАўгусьцейшыя платы, як правіла, робяцца аўралам, абы з рук, і гатовыя ўпасьці адразу пасля ад’езду борта нумар 1. Дарэчы, за тое, што мая суразмоўніца не паслухала загаду і ня стала зьбіраць траву, яе хацелі пакараць.\nКалі я ўсё гэта слухаю, мяне не пакідае думка, што нехта з атачэньня прэзыдэнта тонка працуе па ягонай дыскрэдытацыі.\nБо ўсё гэта — і снайпэры ў лесе, і міліцыянты на падворках, і паламаныя платы нагадваюць кадры нямецкай кінахронікі пра аблаву на партызан.\n— Пранеслася стыхійнае бедcтва.\nЯ магу зразумець, навошта ставяць новыя платы. Гэта даніна прыгажосьці. Гэта каб было «красіва». Я нават магу зразумець часовы хатні арышт вяскоўцаў. А раптам скажуць прэзыдэнту нешта ня тое. Але нашто і куды ў мужыка зьвезьлі дровы? Ну не ў Дразды ж!\nКарацей, хоць ты выпускай інструкцыю для тых, каго ашчасьлівіць сваім візытам галава дзяржавы. Выкасіць траву пад сьнегам, каб не нарывацца на штраф. Купіць біятуалет каб ня трапіць часам у прыцэл снайпэра. І, галоўнае, схаваць дровы.\nА млын у Траскоўшчыне сапраўды прыгожы. У маўрытанскім стылі. На беразе лясной сажалкі.\nЁн яшчэ прастаіць не адно стагодзьдзе. І перастаіць любыя жалезабэтонныя платы.\n02.05.2012 / 16:54\nМо з месяц таму чуў гэтую перадачу ў эфіры. Голас зьміцера Бартосіка - гэта яшчэ набагата болей уражаньняў. Рэкамендую паслухаць у аудыёфармаце па адрасе http://www.svaboda.org/content/transcript/24565510.html\nХай ты халера! Каму як, а мне дык сьмешна. Чытаў - рагатаў.\n02.05.2012 / 17:48\nПадарожжа Змітра Бартосіка ========== Зміцер Бартосік, я "абажаю" Вашыя аповяды пра падарожжы нават болей за першыя трускаўкі. ;) ПА СЛЯДАХ ЯГОНЫХ ПАЗНАЕЦЕ ЯГО Ён прайшоў па слядах Луковых: Там дзе снайперы у валёнках Разбіралі платы землякоў - Такая ў іх завядзёнка. А яшчэ тыя прыхадні-здані Не пускалі у прыбіральні. :)


Ваенная тэхніка ў музеях Масквы і Падмаскоўя (фота) - Карысная інфармацыя для ўсіх\nУ Маскве кожны для сябе можа адкрыць велізарная колькасць славутасцяў. Вялікую цікавасць у прыезджых выклікае ваенная тэхніка ў музеях Масквы. Прадстаўлены экспанаты з часоў Вялікай Айчыннай вайны па сённяшні дзень.\nМаскоўскі музей ваеннай тэхнікі\nНаведаць гэтае месца будзе цікава любому чалавеку, незалежна ад узросту і жыццёвых поглядаў. Экспанатаў настолькі шмат, што кожны зможа адкрыць нешта цікавае для сябе. Атрымаюць задавальненне не толькі дзеці, але і бацькі.\nЧаго толькі варта знакаміты танк часоў Другой сусветнай вайны - Т-34, які стаў адным з найбольш запатрабаваных, паколькі ён быў просты ў вырабе. На аднаго «каралеўскі тыгра» Нямеччыны прыходзілася 4 танка Т-34. Таксама вельмі запомніцца ракетніца «Кацюша», якая зрабіла велізарнае ўражанне на нямецкую армію, паколькі ўражвала войскі суперніка на даволі вялікай адлегласці, пры гэтым вельмі моцна ляскатаў і зіхацела. На той час людзі не бачылі нічога падобнага. Кожнаму будзе цікава не толькі паглядзець на экспанаты, але і паслухаць гісторыю гэтых машын. Экскурсавод раскажа ўсё досыць падрабязна.\nВаенная тэхніка ў музеях Масквы размешчана як пад адкрытым небам, так і ў шматлікіх залах. Шмат розных узораў тэхнікі, у тым ліку усімі вядомую «Кацюшу» і сканчаючы знішчальнікамі трэцяга пакалення, запомняцца надоўга. Чым будзе яшчэ цікавая Масква? Музей ваеннай тэхнікі пад адкрытым небам - гэта месца, якое абавязкова варта наведаць у летні перыяд.\nЭкспазіцыя часцей за ўсё прысвечана непасрэдна расійскай арміі. Аднак цікавы будзе таксама і Музей сучаснай ваеннай тэхнікі ў Маскве. Экспанаты, якія выстаўленыя да прагляду, з'яўляюцца дакладнымі макетамі. Уся ваенная тэхніка ў музеях Масквы знаходзіцца за агароджай, але гэта ніякім чынам не ўплывае на агляд дадзеных экспанатаў. Гэта мера засцярогі, якая дазваляе захоўваць тэхніку ў належным выглядзе.\nТаксама музей возіць тэхніку на розныя выставы і плошчы горада, у іншыя гарады Расіі і за мяжу. Дзякуючы гэтаму многім удаецца пазнаёміцца з унікальнымі экспанатамі.\nМузей ваеннай тэхнікі знаходзіцца па адрасе: Масква, вул. Савецкай арміі, 2. Дабрацца можна як на метро, так і тралейбусам №69. Прыпынак называецца «Цэнтральны музей Узброеных сіл». Ад прыпынку метро да месца прызначэння можна прагуляцца пешшу, зойме гэта хвілін 15, калі ісці не спяшаючыся па Селезнёвской вуліцы, па левым баку дарогі, да сувораўскага плошчы і вуліцы Савецкай арміі. З правага боку будзе размешчаны музей - шыкоўнае будынак з вялізнымі калонамі і з шэрым фасадам. Арыенцірам можа служыць легендарны танк Другой сусветнай вайны Т-34.\nУ далёкім 1921 годзе галоўнакамандуючы С. Каменеў заявіў пра музей, і ўжо ў бліжэйшы час іх перасялілі на Прэчыстенка ў старажытны будынак. Праз пяць гадоў установе прыйшлося пераехаць. За гэтыя гады ўжо набралася каля 9000 малых асобнікаў, а таксама шмат буйных, такіх як цягнік РВСР Л. Троцкага. Можна толькі ўявіць, якая плошчу патрэбна пад такую вялізную колькасць экспанатаў. Такое месца ўсё ж знайшлося. Гэта было адно з памяшканняў Ваеннай акадэміі на Воздвиженке.\nУзімку 1926 года музей перабраўся ў будынак ЦДКА (Цэнтральны дом Чырвонай арміі). На Сувораўскім плошчы з'явілася новая славутасць для жыхароў сталіцы і прыезджых. Музеі ваеннай тэхнікі ў Маскве і Падмаскоўі лічацца найбольш наведвалі.\nЧым будзе цікавы музей?\nВелізарная плошча, выдзеленая ў 1927 годзе, дазволіла музею развівацца не толькі ў сферы экспанавання ваеннай тэхнікі, але і ў іншых кірунках, такіх як кіно, фотаматэрыялы, жывапіс, фонд стралковага зброі і многае іншае. Нават у зачыненыя архівы ёсць доступ наведвальнікам, для гэтага патрабуецца загадзя запісацца і мець пасведчанне асобы.\nМузей пастаянна ўдасканальваецца і развіваецца. Супрацоўнікі наведваюць месцы сутыкненняў часоў Другой сусветнай вайны, а таксама іншых ваенных падзей. Па словах наведвальнікаў, менавіта гэтыя даследаванні музея закранаюць пачуцці шматлікіх наведвальнікаў, бо з'яўляюцца сапраўднымі і максімальна дакладнымі. Ваенная тэхніка ў музеях Масквы апісана да найменшых дэталяў.\nРэжым працы, кошт квіткоў\nФіліялы ўстановы ёсць як у Маскве, так і ў падмаскоўных гарадах. У будынку Генштаба Узброеных сіл музей займае некалькі залаў і адкрыты з дзесяці раніцы да пяці вечара, акрамя панядзелка і аўторка.\nДля навучэнцаў - 600 руб.\nДля дарослых - 800 руб.\nДля людзей пенсійнага ўзросту - 300 руб.\nДля замежнікаў - 350 руб.\nЭкскурсавод суправаджае групы па 15-20 чалавек, грамадзян іншых краін - ад 5 чалавек.\nУ Монино на музейнай вуліцы, 1, ёсць Цэнтральны музей ВПС РФ. Рэжым працы з панядзелка па пятніцу з дзевяці да пяці. У выхадныя і святочныя дні ўстанова не працуе. Дабрацца можна на электрычцы да станцыі Монино або ад метро "Перово" маршрутным таксі №587.\nЗа квіткі прыйдзецца заплаціць:\nДарослым - 150 руб.\nЛюдзям, якія маюць ільготы, - 60 руб. (Пры наяўнасці адпаведнага дакумента)\nШмапланавыя экскурсіі на 25-30 чалавек - 1500 руб. для жыхароў Расіі і 2000 руб. для замежнікаў.\nЦікавасць выкліча Музей СПА (супрацьпаветранай абароны). Размешчаны ён па вуліцы Леніна, 6, рэжым працы - з дзесяці да пяці вечара. Маецца перапынак на абед. Панядзелак і аўторак - выхадныя. Можна дабрацца на электрычцы з Курскага вакзала. Экскурсію варта заказваць загадзя па заяўцы. У групу можа ўваходзіць не больш 25 чалавек.\nДля дарослых - 100 руб.\nСтудэнтам, дзецям і пенсіянерам - 70 руб.\nТаксама можна задаволіць фотасесію экспанатаў. Абыйдзецца гэта ў 300 руб.\nМузей РВСН, які знаходзіцца за 20 км ад г. Масквы ў пасёлку Власиха, раён закрыты. Рэжым працы - з 9: 00 да 18: 00, з 13: 00 да 14: 00 перапынак на абед. Каб трапіць на экскурсію, трэба загадзя падаць заяўку.\nЁсць яшчэ адно дзіўнае месца - Сталінскі бункер. Дабрацца можна цягніком ад метро «Партызанская» да фізкультурна-аздараўленчага комплексу «Ізмайлава». Экскурсіі толькі па папярэднім запісе і толькі групавыя.\nДля дарослых - 600 руб.\nДля навучэнцаў і людзей пенсійнага ўзросту - 200 руб. Для ільготнікаў мінімальныя групы - ад 10 да 24 чалавек.\nКошт для замежнікаў ад 1 да 10 і больш чалавек - ад 490 да 1200 руб. з чалавека.\nДзякуючы вялікай колькасці цікавых музеяў кожны мае магчымасць азнаёміцца з ваеннай тэхнікаў Расійскай федэрацыі. Сапраўды унікальныя экспанаты даюць зразумець, што народ знаходзіцца сапраўды ў бяспецы. І ніякі вораг не страшны!\nАбавязкова варта наведаць Музей ваеннай тэхнікі ў Маскве. Фота найбольш папулярных экспанатаў прадстаўлены вышэй.\nШто такое нулявы кіламетр Масквы, і дзе яго можна знайсці\nЭлітныя раёны Масквы: рэйтынг\nСамы небяспечны раён Масквы. Самыя небяспечныя і бяспечныя раёны Масквы\nГістарычныя музеі ў Маскве - што наведаць? Агляд гістарычных музеяў Масквы


Xiaomi Miji Кварцавыя гадзіны агляд\nТрымальнік карты (вокладка) для крэдытных карт ад MIIIW\nня Quartz ад Xiaomi ўжо не са мной на працягу месяца. Да гэтага часу я мог ведаць, класічнымі, але трохі разумныя гадзіны ад Xiaomi. Xiaomi праходзіць кварцавыя гадзіны могуць быць апісаны як гібрыд, як я згадана, што ён уяўляе сабой спалучэнне традыцыі і сучаснасці. Традыцыйныя гадзіны паступова знікаюць з рынка, падзенне продажаў. Сыходная тэндэнцыя бачная на Дыяграма, Нават буйныя вытворцы швейцарскіх гадзін ідуць тэхналогіях\nOlogy і прапанаваць кліентам магчымасць набыць гадзіны «разумны».\nXiaomi Miji Кварцавыя гадзіны\nXiaomi прадукт мае мінімальны дызайн, памер канверта 40 мм. Гэта нагадвае гадзіны 90% прасоўваецца моды блогераў, чыё імя пачынаецца з D Miji Кварцавыя гадзіны не маюць секунднай стрэлкі, толькі гадзіну і хвіліну. Ўнутры вялікі зорачкі менш, якія ўяўляюць сабой колькасць крокаў на працягу дня. Шкала заканчваецца на этапах 20 000. Да таго часу тэставання я не змог «закрыць» метр, максімум, што я меў пра 16 000. На правай баку знаходзіцца толькі кнопка выкарыстоўваецца для выкліку спарвання з дапамогай смартфона. Гадзіннік характарызуецца хуткай замены стрыжняў, проста ссуньце зашчапку ў бок і рэмень выдаленыя.\nКварцавыя Гадзіннік даступныя ў трох розных колерах: чорны, сіні і шэры. Я вырашыў купіць шэры, і, як я сказаў, калі распакаванне, я да гэтага часу думаю, што гэта больш колер жанчын. Некаторыя людзі кажуць, што гэта добра, кожны мае свой уласны густ. Калі б я мог вырашыць, я зноў выбраў бы чорную мадэль. Кожная версія мае скураны папружка з шырынёй 20mm. Ён быў зроблены з цялячай скуры, і я павінен сказаць, што гэта вельмі добрая якасць, больш тонкага, чым Amazfit 2S. Калі колеру не супадаюць, вы можаце купіць любую іншую паласу шырыню 20 мм і на працягу некалькіх секунд, каб замяніць.\nСпераду зроблена з мінеральнага шкла. Для таго, каб забяспечыць бачнасць шкла пакрыта антыблікавым пакрыццём, каэфіцыент прапускання святла 93%. Мінеральнае шкло з'яўляецца больш гнуткім, чым сапфір надае яму вялікую ўстойлівасць да адукацыі расколін у паўсядзённым гадзін, што не цяжка. Корпус выраблены з нержавеючай сталі 316L устойліва да драпін і карозіі. Пасля месяца выкарыстання, мая копія выглядае як новы. Гадзіннік прайшлі рэсурсныя выпрабаванні ў экстрэмальных тэмпературах ад -40 градусаў да + 70 градусаў. За месяц я запампаваў не глядзеў з рук, і я магу з упэўненасцю сказаць, што вада не страшна яму.\nЧас для найбольш важных функцый смарт\nГадзіннік падтрымліваюць інтэлектуальныя функцыі, такія як часовыя інтэрвалы, этапы падліку, гадзінныя паясы, напамін аб зліцці або будзільніку. Інтэрвалы вібрацыі на вызначаны лік хвілін, напрыклад, гадзіны будуць вібраваць кожныя дзве гадзіны на працягу некаторага часу мы адкалоліся ад працы кампутара. У дадатку ёсць выбар з многіх гарадоў па ўсім свеце, з адным пстрычкай мышы вы можаце змяніць час на часах і адпаведнае месца ў свеце. У напамін пра параметры падлучэння можна вызначыць 10 кантакты з тэлефона, калі адзін з іх гэты ліст называецца гадзіны вібруе. Будзільнік potraktowałbym больш як кур'ёз, вібрацыі занадта слабыя, каб прачнуцца. Будзільнік будзе працаваць больш, калі вы будзеце нагадваць пра ежу на працягу дня.\nВымярэнне залічваецца крокаў, сама функцыя працуе добра. На цыферблаце гадзін у любы час мы можам бачыць, колькі крокаў вы зрабілі сёння, і дадатку даступныя больш падрабязныя дадзеныя - такія, як пройдзеная адлегласць і колькасць спаленых калорый. Статыстыка можа разглядацца на працягу дня, тыдня або месяца. Шагомер мае адзін недахоп не мае занадта вялікі кэш. Савет крокі кожны дзень у поўнач, каб назіраць за скіды і захоўвае дадзеныя з дзён 2-3. Як вы можаце бачыць на маім тыднёвым графіку яны парывы, ня доўга глядзець і сінхранізаваць дадзеныя згублены. Калі вы хочаце, каб пераканацца, што вы не страціце свае крокі, якія я рэкамендую, каб сінхранізаваць штодня перад сном. Мінус, што сабраныя дадзеныя не могуць быць аб'яднаныя, напрыклад, прыкладанне аховы здароўя на iPhone.\nРэзюмэ, для якіх гэта кварцавыя гадзіны ад Xiaomi?\nНа мой погляд, гадзіны выдатна падыдзе для жанчын. Лепш ўпісваецца ў далікатныя рукі і запясце. У цяперашні час многія жанчыны носяць Мі Banda для адсочвання колькасці крокаў на працягу дня. Xiaomi кварцавыя гадзіны на руцэ, вядома, будзе значна лепш, і ён будзе паказваць штодзённую актыўнасць. Партнёр будзе задаволены такім падарункам.\nXiaomi Miji кварцавыя гадзіны можна набыць у краме Banggood\nXiaomi Miji Кварцавыя гадзіны кварцавы Xiaomi


Сорак гадоў таму, восенню 1971-га, адбыўся цуд: па Беларускім тэлебачанні — тады існаваў усяго адзін канал — на працягу трох вечароў прайшла прэм’ера трохсерыйнага фільма «Уся каралеўская раць».\nЦуд — таму што фільм распавядаў пра жыццё чужынцаў, палітычнае закуліссе ЗША — ніхто з вытворцаў не быў у той краіне і тым больш не спрычыняўся да яе палітыкі.\nЦуд — таму што на экранізацыю рамана Роберта Пэна Уорэна прэтэндаваў вядомы кінарэжысёр Станіслаў Растоцкі, за якім стаялі кінематаграфічны вопыт, вядомае ў свеце імя і Дзяржкіно СССР, але раман дастаўся беларусам.\nЦуд яшчэ і таму, што на экране суіснавалі найвыбітныя зоркі савецкага кіно: Георгій Жжонаў, Яўген Еўсцігнееў, Таццяна Лаўрова, Анатоль Папанаў, Ала Дзямідава, Алег Яфрэмаў, Расціслаў Плят, Расціслаў Янкоўскі, Аляксандра Клімава, Леў Дураў, Ада Войцік. Нават «Сямнаццаць імгненняў вясны», што запусціліся ў вытворчасць услед за «Раццю», не сабралі такога сузор’я выканаўцаў!\nЦуд — бо карціна «Уся каралеўская раць» знятая не наймацнейшым у краіне канцэрнам «Масфільм» з яго найбагацейшымі скарбамі касцюмаў і рэквізіту, што засталіся, мо, яшчэ з часоў «Вясёлых рабят», не на кінастудыі «Ленфільм» з мэбляй, посудам і побытавымі рэчамі, што можна знайсці і ў студыйных сховах, і амаль у кожным радавітым піцерскім доме, нават не на «Беларусьфільме» — стварыў карціну айчынны «Тэлефільм».\nЯкімі прынцыпамі сцэнаграфіі і выбару абсталявання кіраваліся? Адзіным і простым: каб не было падобна на нашае, вядомае, каб кабінет губернатара не нагадваў кабінет сакратара абкама, а пакой у гатэлі — нумар савецкай раённай гасцініцы. Усім «амерыканскім» адорваў нас дыпламат Сяргей Філатаў, супрацоўнік Інстытута Амерыкі і Канады: ён тады толькі вярнуўся з доўгай працы ў ЗША (пазней быў дарадцам Барыса Ельцына). Пачкі цыгарэт, папяльнічкі, келіхі, кубкі, цюбікі зубной пасты, прыборы для галення — словам, усё, да чаго дакраналіся персанажы, было «не нашым» — і ўжо адно гэта прымушала гледачоў верыць у «сапраўднасць» экраннай Амерыкі. Не было нараканняў, заўваг і з боку нешматлікіх тут знаўцаў заакіянскага побыту.\nДарэчы, некалькі гадоў таму па канале АНТ прайшоў мой аўтарскі фільм «Каралеўская раць. Трагедыі і таямніцы». І так сталася, што з трагедыі пачаліся самі здымкі: адзняўшыся ўсяго ў двух эпізодах, неспадзявана памёр выканаўца галоўнай ролі вялікі акцёр Павел Луспякаеў. Яго кінаслава толькі пачыналася пасля прэм’еры «Белага сонца пустыні», дзе ён стварыў вобраз незабыўнага мытніка Верашчагіна з журботным напевам «Ваше благородие, госпожа удача...» Хапала і іншых калізій: напрыклад, крымінальная дзейнасць дырэктара стужкі, які дзеля бесперашкоднай вытворчасці «Раці» даў хабар кіраўнікам некаторых службаў «Масфільма» — калі ўсё выкрылася, быў суд, які прызначыў дырэктару восем гадоў пазбаўлення волі. Яшчэ драма: выявілася правінцыяльнасць рэжысёра-пастаноўшчыка, неадпаведнасць маштабам творчай мэты. І яшчэ: літаральна перад камерай — праз чатыры дзесяцігоддзі пасля прэм’еры! — высветлілася, хто ж быў сапраўдным аўтарам выдатнага — па словах вельмі патрабавальнага да літаратуры Міхаіла Казакова — сцэнарыя. Гэтую таямніцу адкрыла рэдактар карціны Эла Мілова. Акрамя яе ў «фільме пра фільм» удзельнічалі «рэшткі» акцёрскай «раці»: Леў Дураў, Расціслаў Янкоўскі, Міхаіл Казакоў.\nЛаймонас Нарэйка (бізнесмен), Міхаіл Казакоў (Джэк Бёрдэн).\nМіша... Так бывае ў жыцці: з мноства знаёмых, паплечнікаў нехта становіцца найбольш блізкім, нават сябрам — і гэтаму няма тлумачэння. Так было і на «Раці»: з вялікай колькасці акцёраў зблізіўся я з Алегам Яфрэмавым, па сёння тэлефаную Льву Дураву, а пасябраваў — з Казаковым.\nСтарэйшы за мяне, рашучы ў меркаваннях, парадаксальны ў поглядах на мастацтва, ён вабіў яшчэ й любоўю да джаза, сталічнай багемнасцю, безліччу знаёмстваў, якімі «адорваў» мяне. Дзеля ролі Джэка Бёрдэна ў «Раці» ён звольніўся з тэатра «Современник», і з лютага па кастрычнік мы кантактавалі амаль штодзённа. Яго прозвішча павінна было б стаяць у цітрах двойчы: як акцёра і як сарэжысёра «Усёй каралеўскай раці». Без кожнага з нас, стваральнікаў, і нават з іншымі артыстамі — знайшлі ж замену Луспякаеву! — фільм бы адбыўся. Не было б яго толькі без Міхаіла Казакова.\nЗаўсёды гаваркі, перапоўнены ідэямі і прыдумкамі, сеў неяк Міша грыміравацца маўклівы, нечым засмучоны — я тое заўважыў адразу, але дапытвацца не стаў. І ён неўзабаве адкрыўся:\n— Ішоў выпадкова міма Тэатра імя Маякоўскага і ўбачыў: у гаспадарчым двары распілоўваюць рындзінскія дэкарацыі! Разумееш?\nКанешне ж, я разумеў: размова ішла пра аздабленне славутага спектакля «Гамлет» у пастаноўцы Мікалая Ахлопкава, дзе малады Міхаіл Казакоў іграў галоўную ролю! У сярэдзіне 1950-х пастаноўка ўспрымалася як наватарскае слова на савецкай сцэне. Мінчукам пашанцавала: спектакль той Ахлопкаў прывёз да нас летам 1963-га. Тады толькі адзіная сцэна беларускай сталіцы — у Оперным тэатры — магла ўмясціць манументальныя, трохпавярховыя дэкарацыі мастака Вадзіма Рындзіна. Там спектакль ішоў амаль месяц. Праўда, Гамлета іграў Яўген Самойлаў — Міша ўжо перайшоў у «Современник».\nНеяк стаў ён чытаць вершы, урыўкі з паэм — мне, аднаму. І доўжылася тое, мо, гадзіны чатыры — фантастыка! Значна пазней, пераключаючы тэлеканалы, убачыў яго з малодшымі дзеткамі Мішкам і Зояй — гэта імёны бацькоў Казакова — у дзіцячай перадачы «Добрай ночы, малыя!». Ледзь пачуў я «Три девицы под окном / Пряли поздно вечерком...», як, на ўсё забыўшыся, сеў ля экрана і праслухаў вядомую казку цалкам — такое выкананне, магія голасу, высокай думкі, слова!\nБачыліся мы ў кожны мой прыезд у Маскву, калі ён не быў на гастролях. Аднойчы сумна заўважыў:\n— Вось памру — і няма каму будзе несці людзям са сцэны паэтычнае слова. Цяпер у вялікай Расіі ўсяго пяць артыстаў чытаюць вершы: Філіпенка, Ланавой, Дзямідава, Юрскі, я... Неяк прапанаваў Алегу Меньшыкаву (Казакоў «адкрыў» яго як кінаакцёра ў славутых «Пакроўскіх варотах»): давай, Алежка, перадам табе свой рэпертуар, навучу таму-сяму, як чытаць, як «браць» аўдыторыю. А ён у адказ: «Дзядзька Міша, а навошта мне тое? Я цяпер бяру круглую скрыначку з урыўкамі са сваіх фільмаў, еду на творчую сустрэчу, пляту байкі пра здымкі, пракруцяць стужачку — і атрымаю тыя ж грошы, што і вы, не знясільваючы сябе дзве з паловай гадзіны чытаннем вершаў на памяць». Во як... — і Казакоў нявесела ўздыхнуў.\nЦяпер, пасля яго адыходу, дэкламатараў у вялікай Расіі засталося ўсяго чацвёра...\nУлетку 1991 года ўпершыню пачуў ад яго пра Ізраіль. Запрасіў артыста на невялікую ролю ў сваім фільме, але пачуў:\n— Дзякуй. Ды толькі не змагу: здымаю «Цень» па Шварцу. Нядаўна папрасіўся ў мяне ад’ехаць Косця Райкін (выконваў у фільме галоўную ролю), але я не дазволіў яму. А як жа цяпер сам да цябе адпраўлюся? Не. І потым... Ведаеш, Валодзя: я ад’язджаю назаўсёды ў Ізраіль. — Стаў жорстка аргументаваць прычыны — здавалася, пераконваў сам сябе.\nЯ спакойна выслухаў, потым заўважыў:\n— Міша, ты тут Міхаіл Казакоў на адной шостай частцы зямнога шара: ставіш, іграеш, чытаеш, здымаеш — што хочаш. А едзеш у краіну, назву якой на мапе нават няма дзе напісаць: стаіць лічба «27», а ніжэй дробнымі літарамі тлумачэнне: «27 — Ізраіль».\nЁн памаўчаў, потым сумна прамармытаў:\n— Табе гэтага не зразумець. Бывай... («Прощай» сказаў па-руску, што гучала больш драматычна.)\nГады чатыры, пакуль быў ён на «зямлі абяцанай», не кантактавалі, толькі перадавалі адзін аднаму прывітанні праз тых, хто ездзіў туды-сюды. Вярнуўшыся, расказваў:\n— Сыграў на іўрыце Трыгорына ў «Чайцы» — і так удала! Апладысменты пасля першай дзеі, воклічы! Сяджу ў антракце задаволены сабой у грымёрцы, смакую каву, люлечку пацягваю. Раптам уваходзіць касцюмерка з маім адзеннем на плечыках і з паважлівай усмешкай пра нешта пытаецца... А я гляджу на яе — і ані слоўца не разумею. Уяўляеш, Вовачка: ані хрэну!\nПа вяртанні ён лёгка «ўпісаўся» ў свет расійскага мастацтва, ізноў ставіў, здымаў, рыхтаваў новыя праграмы вершаў — інакш кажучы, зноў стаў Казаковым на адной шостай зямной паверхні. Усе незалежныя краіны — былыя савецкія рэспублікі — былі яму рады!\nАжыццявіў мару: паставіў шасцісерыйны тэлефільм «Очарование зла» — выбітная праца! Хітраспляценні крывавых аперацый НКУС са складаным жыццём рускай эміграцыі ў 1920–1930 гадах. У фільме дзейнічалі рэальныя гістарычныя асобы: Марына Цвятаева, яе муж Сяргей Эфрон — савецкі агент, спявачка Надзея Плявіцкая, збеглыя расійскія генералы — і патрыёты, і правакатары. Як здаралася з усімі найбольш таленавітымі творамі, гэтую працу нейкі час трымалі «на паліцы». Урэшце па расійскіх каналах я паглядзеў фільм двойчы, кожны раз тэлефанаваў Мішу, віншаваў.\n— Сволачы! — абураўся ён. — Даюць трансляцыю ўсюды, акрамя Масквы.\nНе заўсёды над намі бясхмарны небасхіл. За тыдзень да пачатку здымак яго новы фільм закрылі. Сцэнарый ён напісаў разам з Маркам Разоўскім, сам павінен быў ставіць і, пэўна, намерваўся сыграць галоўную ролю — Саламона Міхоэлса. Ён ведаў пра гібель у Мінску славутага акцёра і грамадскага дзеяча, я абяцаў паказаць яму дом, дзе Міхоэлс вячэраў і адкуль яго выклікалі, месца, дзе раніцай знайшлі цела... Няздзейсненая задума, не будзе ўжо ніколі гэтага фільма.\nА яшчэ больш драматычнае здарэнне адбылося з дэкарацыямі «Караля Ліра», які Міша паставіў ў Тэатры імя Массавета» і ў якім сам іграў галоўную ролю. Спектакль быў удалы. (Праўда, наш паплечнік па «Раці» Георгій Жжонаў, «дзядзька Жора» з таго ж тэатра, адазваўся пра спектакль досыць кіславата, але, думаю, сам меў намер сыграць тую ж ролю.) І вось аднойчы, у дзень спектакля, пасля ранішняй рэпетыцыі, калі ўстанавілі дэкарацыі і ўсе разышліся, незадоўга перад пачаткам усё манументальнае аздабленне «Ліра»... рухнула, абвалілася! Спектакль, вядома ж, знялі, закрылі.\n— Гэта, Валодзя, быў нейкі злавесны знак... Хварэю. Зрок катастрафічна згасае — глаўкома. Гэта ў мяне спадчыннае: і ў бабулі тое было, і ў маці — памятаеш жа яе: заўсёды ў акулярах з тоўстымі шкельцамі хадзіла...\nІ зацягваўся, зацягваўся дымком з люлькі. Іх — і ў кватэры, і ў грымёрках — перад ім заўсёды было некалькі, «калекцыя». Шматгадовы стаж «смактання» люлькі, пэўна ж, сыграў злавесную ролю ў смяротным дыягназе...\nЗнаўца паэзіі, Казакоў у апошнія гады далучыў Іосіфа Бродскага да спіса паэтаў, чые творы выконваў са сцэны, — здавалася, ведаў усё да радка, што напісаў Нобелеўскі лаўрэат. Ды і вонкава з часам станавіўся вельмі падобным на Бродскага, асабліва калі нацягваў клятчастае кепі. Чытаў у кожным канцэрце:\nНе хочу выбирать —\nТак яднаўся ён, сам родам з Піцера, з паэтам-земляком Бродскім. Але не суджана ім абодвум ляжаць там. Міша (ён дзяліўся са мной) завяшчаў пакласці сябе побач з мамай Зояй — значыць, у Маскве. А Іосіф спачывае на венецыянскім востраве Сан-Мікеле, у адной зямлі з іншымі славутымі выгнаннікамі Расіі: Сяргеем Дзягілевым і Ігарам Стравінскім.\nУвосень 2008-га, збіраючыся на адпачынак у Італію, спытаўся ў Казакова:\n— Як на Сан-Мікеле трапіць, знайсці пахаванне Бродскага?\n— А проста, — кажа, — там усюды ўказальнікі.\nІ сапраўды, на схеме выспы-могілак азначана ўсяго восем прозвішчаў сусветна славутых людзей, тры з іх — узгаданых «нашых»: арганізатар парыжскіх «Рускіх сезонаў» Сяргей Дзягілеў і вялікі кампазітар Ігар Стравінскі ў сектары «грэка-католіка», Бродскі — праз сцяну, у сектары «евангеліста».\nТэлефаную Казакову ў дзень ягонага нараджэння, віншую.\n— Дзякуй, Валодзя, што не забыўся... Навум тэлефанаваў якраз перад табой — жыве наша «раць»! — Гэта пра Ардашнікава, сарэжысёра і аператара-пастаноўшчыка «Усёй каралеўскай раці». Запытаўся:\n— Быў на Сан-Мікеле? Знайшоў?\n— Ад мяне Іосіфу пакланіўся?\nМіша любіў Мінск — за апошняе дзесяцігоддзе выступаў тут чатыры разы: двойчы з «Канцэртам для голасу з саксафонам» (паводле Бродскага, разам з джазменам Ігарам Бутманам), з праграмай вершаў «Ад Цютчава да Бродскага» і апошні раз — за год да адлёту ў вечнасць, летась вясной — з антрэпрызным спектаклем «Каханне па сістэме Станіслаўскага»: ён сам яго паставіў і сыграў вядучую ролю.\n14 красавіка 2010-га, сустрэўшы Казакова а 8-й раніцы на вакзале, я меркаваў, што цяпер адпраўлюся па сваіх справах, убачу яго ўжо на сцэне канцэртнай залы «Мінск» у спектаклі, пасля і пагутарым. Але ён уцягнуў мяне ў службовае аўто, павёз у гатэль, запрасіў на сняданак, а потым у свае пакоі. І — маналог на чатыры гадзіны. Неаднаразова я заклікаў яго адпачыць перад выступленнем.\n— Не, пасядзі яшчэ. Вася Аксёнаў у непрытомнасці, Стасік Рассадзін вельмі хворы, не ходзіць... Няма сяброў...\nЯму хацелася пагутарыць. Пераскокваючы, скардзіўся на цяжкасці жыцця, узгадваў бацькоў — маці Зою я добра памятаў, — жаліўся на страту зроку («у Амерыцы ўпаў у аркестравую яму — ключыцу зламаў, так у гіпсе і іграў»). Імкнучыся затрымаць мяне, прэзентаваў некалькі сваіх новых дыскаў: «Евангелле ад Майстра» (паводле Булгакава), «Чорныя блюзы» і «Мая Адэса» (продкі яго адтуль; у кампазіцыях ён і вершы чытаў, і спяваў), «Давід Самойлаў. У коле сябе», «Мой Гамлет» (урыўкі з фільмаў і спектакляў з удзелам Віторыа Гасмана, Пола Скофілда, Інакенція Смактуноўскага; чытаў за Гамлета, вядома ж, сам — і як чытаў!). Сектар «Казакоў» маёй калекцыі дыскаў CD i DVD значна папоўніўся. Быў ён стомлены — не фізічна, а, здавалася, увогуле жыццём.\n— Спектакль «Каханне па сістэме Станіслаўскага» — па п’есе, якую сачыніла дзяўчына (яна і грае гераіню). Неблагая сітуацыя, нескладаная сцэнічна — вось і ўзяўся паставіць і сыграць, вечарам убачыш... Але, Валодзя, цяжка ўжо, цяжка...\nАднак на сцэне я бачыў ранейшага Казакова: энергічнага, іранічнага, які прагне апладысментаў. Здагадаўся захапіць на спектакль фотаапарат. За вячэрай ён ізноў шмат гаварыў, «узяў» больш за 350 грамаў гарэлкі — пазнаваў я зуха Мішу! Я для яго быў і ўдзячным слухачом, і даўнішнім прыхільнікам акцёрскага таленту, і сябрам з маладосці — з часоў «Усёй каралеўскай раці», яго зорнай ролі. Не думалася, што бразгаем чаркамі, фатаграфуемся разам, што слухаю і бачу Мішу ў апошні раз.\nУвосень дайшла вестка, што ён у Ізраілі. Ведаю, што туды не збіраўся. Тэлефаную яго пятай жонцы (лепш ці горш, але я ведаў і ўсіх папярэдніх):\n— Надзя, чаму ён там? Што за змена планаў?\n— Сама не ведаю. Паехаў быццам у Амерыку на паэтычныя вечары, увесь багаж — адна чырвоная валіза. Ды Ганна яго туды заманіла! Баюся, што не вернецца...\nГанна — чацвёртая жонка Казакова, маці малодшых яго дзяцей Зоі і Мішы, стваральніца тэатральнай фірмы «Антрэпрыза Міхаіла Казакова», энергічны арганізатар, прадзюсар. Яна эксплуатавала пажылога артыста, але і давала яму зарабіць, арганізуючы гастролі па свеце.\nУ Мішы шмат кватэр па Маскве, дзе ён жыў у розныя часы. Але ў кожнай на сценах былі фота дарагіх яму людзей: бацькоў, Бродскага, Яўгена Шварца, Барыса Эйхенбаума, Віктара Някрасава, Давіда Самойлава, Пэна Уорэна — усе з аўтографамі. Тое адзінае, што ён браў з сабой у новае жыллё, у жыццё з новай жонкай, лічыў самым дарагім.\nШто з яго дыярыушамі, якія вёў дзесяцігоддзямі? З архівам? З гэтымі фотарэліквіямі? Тэлефонны аўтаадказчык на 3-й Самацечнай раіць голасам Надзі: «Пакіньце свой нумар, вам перазвоняць». Ніхто не перазвоньвае. Думаю, ідзе цяжба за гэтую аднапакаёвую кватэру ў цэнтры Масквы, на якую «паклалі вока» і Надзя, і Ганна: патрэбны грошы, каб вучыць падрослых дзяцей.\nПачынаючы з сёлетніх навагодніх святаў, кожную дэкаду, а то і кожны тыдзень размаўляў з Кірылам, старэйшым сынам (ад першай жонкі Грэты), вельмі падобным на Мішу. Ён мяне супакойваў: становішча бацькі стабільна цяжкае, але той радаваўся маім прывітанням і добрым пажаданням, якія Кірыл спраўна перадаваў у Ізраіль.\nЗ 1971-га мы з Мішам абавязкова перазвоньваліся штогод 17 красавіка, у дзень смерці Пашы Луспякаева, на абодвух канцах проваду ўзнімалі памінальныя келіхі ў памяць вялікага артыста, якога менавіта Казакоў прывёў на галоўную ролю ў «Раць». І вось так сталася, што і Міша пайшоў у красавіку — праз 41 год і пяць дзён пасля Пашы. І яшчэ: бацька яго, Міхаіл Эмануілавіч, вядомы да вайны пісьменнік, — габрэй, а маці, Зоя Аляксандраўна, — руская. Гэтая сумесь крывей неяк сімвалічна пазначыла дзень смерці Міхаіла Казакова — 22 красавіка: адразу пасля габрэйскага Пэйсаху (18-га) і непасрэдна перад хрысціянскім Вялікаднем (24-га).\nЗасталося ў мяне шмат яго і нашых сумесных фота, безліч успамінаў. Буду выклікаць іх усе наступныя гады, да скону.\n...І ў заключэнне пра цуд: праз 28 гадоў пасля «Усёй каралеўскай раці» наша творчае аб’яднанне «Тэлефільм» стварыла 33-серыйную гістарычную драму «Пракляты ўтульны дом», дзе быў выкарыстаны вялікі вытворчы вопыт ранейшай пастаноўкі. Цуд на тое і цуд: калі ён і паўтараецца, дык вельмі рэдка і не хутка. Чакаем...


27 верасень 2020, 20:02\nЛукашэнка адказаў францускаму прэзыдэнту Эманюэлю Макрону на заклік добраахвотна пакінуць пасаду. Пра гэта ў нядзелю агенцтву БелТА паведаміла прэс-сакратар Лукашэнкі Натальля Эйсмант.\n«Як вопытны палітык — нясьпеламу — хачу параіць спадару Макрону менш глядзець па баках і замест гэтага заняцца нарэшце ўнутранымі справамі Францыі. Хаця б пачаць вырашаць праблемы, якіх у краіне набралася нямала», — працытавала яна словы Лукашэнкі.\nЭйсмант згадала пратэсты «жоўтых камізэлек», рух Black Lives Matter і мусульманскія пратэсты ў Марсэлі і Ліёне.\nУ Францыі аднавіліся пратэставыя акцыі «жоўтых камізэлек»\n«І нарэшце, як чалавек хачу адзначыць, што, як здаецца нам тут, у Беларусі, Эманюэль Макрон занадта шмат увагі аддае аднаму з экс-кандыдатаў у прэзыдэнты Беларусі. З улікам таго, што гэты экс-кандыдат — дама, францускі лідэр рызыкуе да ўнутраных праблемаў Францыі атрымаць яшчэ і асабістыя — у сябе дома».\nПра тое, што Аляксандру Лукашэнку «варта добраахвотна пакінуць пасаду», францускі лідэр заявіў у эксклюзіўным інтэрвію выданьню Le Journal du Dimanche, апублікаваным у нядзелю.\nСвае думкі пра падзеі ў Беларусі Макрон выказаў напярэдадні свайго візыту ў Літву і Латвію, які пачынаецца сёньня.\n«Гэта крызіс улады, аўтарытарнай улады, якая ня можа прыняць лёгіку дэмакратыі і спрабуе ўтрымацца пры дапамозе сілы. Відавочна, што Лукашэнка павінен сысьці», — перадае выданьне словы прэзыдэнта Францыі.\nМакрон заявіў, што Лукашэнку варта добраахвотна пакінуць прэзыдэнцкі пост


Прафсаюз – гэта сіла — Унiверсiтэт\nКанферэнцыя працоўнага калектыву работнікаў БДУ адбылася 15 чэрвеня. Падчас яе была аднагалосна прынята Калектыўная дамова на 2016–2019 гг. – асноўны дакумент, які рэгулюе ва ўніверсітэце стасункі паміж наймальнікам і работнікам і скіраваны на паляпшэнне ўмоў працы, абарону сацыяльных правоў і інтарэсаў нашых супрацоўнікаў. 20 чэрвеня новая калектыўная дамова падпісана рэктарам БДУ і пачала дзейнічаць. Якія змены нас чакаюць, хто і як бароніць нашы інтарэсы – гутарым са старшынёй прафсаюзнага камітэта БДУ Ігарам ВЯРЭНЧЫКАВЫМ.\n– Але ж трэба і папраца-ваць – дзетак нарадзіць…\nАбмеркаванне праекта новай калетыўнай дамовы на канференцыі супрацоўнікаў прафсаюза БДУ\n– Раней быў 21 дзень. Потым камісія прыняла рашэнне, магчыма, павялічыць да 30 дзён захворвання. Але падчас абмеркавання праекта Калектыўнай дамовы гэта пазіцыя была знята. Пагаджальная камісія правяла 7 пасяджэнняў, па 6 чалавек ад наймальніка і ад супрацоўнікаў. Гэтыя 12 чалавек празасядалі сем разоў, кожны пункт Калектыўнай дамовы быў агучаны, абмеркаваны. Напрыклад, частку, якая датычыць аховы працы, мы ў поўным аб’ёме, патрабаваным законам, выконваем.\nТаксама цалкам захавалі палажэнне пра матэрыяльную дапамогу супрацоўнікам, чые дзеці атрымліваюць першую вышэйшую або сярэднеспецыяльную адукацыю. Калі штосьці было і ёсць і працуе, і на гэта ёсць грошы – пагаджаемся, пакідаем. У адваротным выпадку разглядаем, як што змяняць, прапаноўваюцца нейкія новыя пазіцыі.\n– Не. Вось вы прыйшлі на работу ва ўніверсітэт, напісалі заяву – прашу лічыць мяне чальцом прафсаюза і ўтрымліваць з майго заробку 1%. І больш вы да нас не прыходзіце. Але гэта не значыць, што вы не ўдзельнічаеце. Пад кожнай капейчынай прафсаюза ёсць прозвішча чалавека, які зрабіў унёсак. Вось, да прыкладу, у гэтым годзе датацыі на адпачынак у «Брыганціне» складаюць 886 тыс. Калі б вы і ваша непаўналетняе дзіця захацелі паехаць, то мы вам даём 1 млн 772 тысячы. Па нашых звестках, сярэдні заробак па комплексе БДУ складае 7 млн, адпаведна сярэдні ўнёсак – 840 тыс на год. Ці вось дзеткам з «сацыяльных» сем’яў вылучаем матэрыяльную дапамогу, калі яны ідуць у першы клас. А яшчэ дзіцячы падарунак даём, арганізоўваем ранішнікі. Гэта ўсё далёка за межамі тых грошай, якія чалавек плаціць. І дапаўняе розніцу ваш калега – той чалавек, які з году ў год спраўна плаціць прафсаюзныя ўнёскі і нейкі час не бярэ. Дарэчы, вось ніколі не задумваўся, а ў мяне ж былі добрыя заробкі, працаваў дырэктарам юрыдычнага каледжа 15 гадоў, і ўсё плаціў унёскі… А цяпер пабачыў канкрэтных людзей, якім і мая капейчына прыдалася – так цудоўна!\nВось мы арганізавалі практычны семінар мамолага-гінеколага – запрасілі выбітнага ўрача, доктара навук і прафесара, анколага-мамолага Л. Путырскага, які праверыў больш за 400 жанчын. Трэба было кожную запісаць, сазваніцца, за кожную плацілі 200 тыс., абсталявалі адмысловы кабінет, арганізоўвалі для дактароў каву-гарбату… Было выяўлена 7 анкалагічных захворванняў. Спярша я спакойна да гэтага паставіўся, а потым у прафкам завітала адна кабета, у дзвярах пакланілася і дзякуй сказала. Як мне спецыялісты патлумачылі, у гэтай галіне ранняе выяўленне такіх захворванняў азначае амаль стопрацэнтнае выздараўленне. Тады прыйшло ўсведамленне, што мы камусьці жыццё выратавалі. Ат! Нашто мне далей нейкія справаздачы рабіць?\nДык вось, калі хто ўступіў у прафсаюз, але не мае часу ўдзельнічаць у сходах, сачыць за дзейнасцю арганізацыі – гэта не значыць, што такі чалавек «фармальны». Кожны дапамагае.\nКалектыўную дамову на 2016–2019 гг. глядзіце тут\nНаступны Будатрады БДУ: добры “падзаробак” ці магчымасць патрапіць у інтэрнат?\nРанейшы VI міжнародны летні ўніверсітэт ў БДУ: жаночая служба ДПС, абарона правоў мужчын і “Блакітныя джынсы”


У Андроны прыйшла вада! — Поставы Новости города Поставы Погода в Поставах Поставский край Пастаўскі край\n19.12.2017 postawy1137Один комментарий\nПраблема забеспячэння вадой жыхароў аграгарадка Андроны ўзнікла пасля таго, як расшырыўся жыллёвы фонд. Было гэта гадоў сем назад. Водаправод па вёсцы пракладзены даўно, вада падавалася з воданапорнай вежы, што каля мясцовай фермы. Але яе магутнасці стала не хапаць для добрага напору. Сітуацыя асабліва ўскладнялася тады, калі жывёла пераводзілася на зімова-стойлавае ўтрыманне. Вады не хапала ні вяскоўцам, ні для патрэб фермы. Асабліва цярпелі тыя людзі, якія жывуць на другім паверсе. У кватэрах ні санвузлы, ні пральныя машыны-аўтаматы не функцыянавалі. Сапраўдным выпрабаваннем быў паход па ваду для пажылых. Насілі вёдрамі, а зімой слізка.\nВалакіта па гэтым жыццёва важным пытанні цягнулася не адзін год. Андронаўцы звярталіся ў розныя інстанцыі, але нічога не мянялася. Тлумачэнні былі розныя, маўляў, няма фінансавых сродкаў, над вырашэннем праблемы працуем. Толькі лягчэй вяскоўцам ад гэтага не станавілася, краны як былі, так і заставаліся сухімі.\nЗ мёртвай кропкі сітуацыя зрушылася з прыходам на пасаду старшыні райвыканкама Сяргея Васільевіча Чэпіка. Гэта пытанне ён узяў на строгі кантроль. Было вырашана пракласці водаправод ад вежы з фермы Чарэмушнікаў Пагарных.\nУ кастрычніку пачаліся работы. Даўжыня водаправода — больш за два кіламетры. Яго пракладкай займаліся работнікі не толькі жыллёва-камунальнай гаспадаркі, але і прадпрыемства меліярацыйных сістэм, індывідуальны прадпрымальнік Ігар Хаткевіч, якія дапамагалі тэхнікай. Агульнымі намаганнямі ў лістападзе ваду ў Андроны прывялі.\nАлеся Алегаўна Марозава, загадчыца андронаўскай фермы:\n— Страшна ўспамінаць той час, калі вада была ў дэфіцыце. На ферму прывозілі бочкамі, налівалі ў паілкі. У нас утрымліваецца 200 кароў. Было праблемай памыць вымі каровам, посуд пасля дойкі, рукі. Вярталіся з работы дадому — і тая ж сітуацыя: вада або цякла тонкім струменьчыкам, або, найчасцей, яе ўвогуле не было. І так з года ў год. Жыццё было невыносным: ні памыцца, ні есці зварыць. Цяпер усё па-іншаму. Аджылі!\nАлена Чаславаўна Дарошка, жыхарка вёскі:\n— Нарэшце ў лістападзе вада з кранаў пацякла. Ажно не верыцца, што і ў нас “цывілізацыя”: можна нармальна памыцца, карыстацца пральнай машынай-аўтаматам. Раней, для таго каб зварыць ежу, па ваду хадзілі да тых, у каго ёсць калодзежы. У сухое лета і ў іх вады на ўсіх не хапала. Тады ажно ў Рабекі ездзілі. Жывёлу паілі з канавы, адтуль бралі і для паліву агарода, і дажджавую збіралі. Нагараваліся! Таму можна толькі ўявіць нашу радасць, якую адчуваем цяпер. Бязмежна ўдзячныя Сяргею Васільевічу Чэпіку, нашаму антыкрызіснаму ўпраўляючаму Аляксандру Юр’евічу Брагу, майстру УП ЖКГ Паўлу Уладзіміравічу Каравацкаму і ўсім, хто стараўся, каб у Андронах зноў была вада.\n«Я мечтаю быть там, где меня любят!» IT-лагерь You can для подростков-сирот — это больше, чем просто обучение\nСтартовал прием заявок на 15-й сезон республиканского конкурса социальных проектов Social Weekend\n1 комментарий по теме “У Андроны прыйшла вада!”\n20.12.2017 в 6:50 пп\nЖиву в Литве. Будучи весной на «радоницу» на Чешуновском кладбище узнал печальную новость, что расформировано СП «Андроны агро» и вроде ферму увезли в Хатилы. Теперь прочитал что и ферма есть и водопровод сделали. У меня в Андронах родственники а сам я из Воложино, но судьба забросила в Литву. Спасибо районному начальству и всем кто привёл воду в Андроны. Евгений Зарецкий


11 студзень 2014, 11:43\nЛукашэнка ў Расеі\nСпадар: «Мне здаецца, што на сёньня ягоны рэйтынг які быў, такі і застаецца. Магчыма, некаторыя думаюць, што ён зьмяншаецца, але, на жаль, не. Часта сутыкаюся з тым пакаленьнем, якое яго абірала. Іх погляды не мяняюцца, хоць жыць яны сталі значна горш».\nСпадар: «Думаю, што не зьніжаецца, але і не расьце...»\nСпадар: «Напэўна, усё ж падае. І прычынай таму — дарагоўля ўсяго. Такіх цэнаў ніколі не было».\nСпадар: «Я яго папросту ненавіджу...»\nСпадарыня: «Не расьце. Дакладна».\nСпадар: «Я за ўсіх адказаць не магу, а для мяне ён адпачатку ня быў аўтарытэтным палітыкам і чалавекам, а цяпер дык тым болей. Пэнсіянэры сталі меншыя пэнсіі атрымліваць і задумваюцца, а для астатніх нармальных людзей заўсёды было відавочным тое, што не такі чалавек патрэбны на пасадзе прэзыдэнта Беларусі. Ён і так загнаў яе ў кут».\nЯгоная жонка: «Папулярнасьць Лукашэнкі відавочна зьніжаецца, прычым вельмі імкліва. Занадта доўга ён пры ўладзе».\nСпадарыня: «Напэўна, усё ж не расьце. Вы ж бачыце, што ў краіне робіцца, якія цэны. Карацей, прычыны матэрыяльныя: у многіх людзей няма працы, жыць стала зусім цяжка і горш, чым было раней».\nХлопец: «Адны задаволеныя ім, другія — незадаволеныя. Мне цяжка сказаць, як ёсьць насамрэч...»\nСпадарыня: «Я думаю, што ягоная папулярнасьць расьце. Ён так стараецца, столькі будуе, столькі ўсяго робіць. Канечне, расьце ягоная папулярнасьць».\nСпадар: «Я думаю, што ягоная папулярнасьць зьніжаецца. Жывём усё горш і горш. Зьніжаецца ўзровень культуры і ўзровень даходаў. Наш народ цяпер думае толькі пра адно: як нешта купіць у краме. А пра культуру мы наагул забыліся, яна становіцца нейкай абстракцыяй, нікому не патрэбнай. Па-мойму, нацыя не павінна так жыць. Так жыве „народзец“, а не народ. А я думаю, што беларусы — гэта ўсё ж народ».


Гуляць на грошы ў гульнявыя аўтаматы можна ў інтэрнэце! - Ваш путівник у світі азартних ігр\nГуляць на грошы ў гульнявыя аўтаматы можна ў інтэрнэце!\nДля тых, хто ўжо ўдосталь найграўся ў азартныя гульні бясплатна, каму надакучыла гуляць на фішкі, а таксама для тых, хто вырашыў пагуляць на рэальныя грошы, сення існуе даволі вялікая колькасць розных онлайн-казіно. Бо гульня на сапраўдныя грошы - гэта абсалютна іншыя адчуванні, чым тыя, якія зведваеш, гуляючы бясплатна.\nСення гуляць у гульнявыя аўтаматы на грошы можна застаючыся дома. Для таго трэба ўсяго толькі мець персанальны кампутар ці ноўтбук і доступ да сеткі Інтэрнэт. Азартныя гульні ў онлайн-казіно з кожным годам набываюць усе вялікую папулярнасць. Паводле звестак сацыяльных апытанняў, больш за 40% людзей, якія любяць азартныя гульні, аддаюць перавагу гуляць на сапраўдныя грошы ў гульнявыя апараты. А, як вядома, попыт нараджае прапанову, таму няўмольна расце колькасць азартных гульняў і онлайн-казіно, дзе можна гуляць, як на бясплатныя фішкі, так і на абсалютна рэальныя грошы.\nКожны гулец у онлайн-казіно мае свае стаўленне да гульні на рэальныя грошы. Для кагосьці гэта не больш, чым проста забаўка і спосаб займальна правесці час, хто-то вельмі любіць рызыкаваць, а для іншых гэта з\_'яўляецца нядрэнным спосабам зарабіць грошы ў інтэрнэце. Існуе шмат меркаванняў наконт гульняў на сапраўдныя грошы. Многія ставяцца да гэтага вельмі негатыўна, лічачы, што гульняманія - гэта хвароба, якая патрабуе неадкладнага медыцынскага ўмяшання. Нехта выказвае, цалкам лаяльныя меркаванні на гэты конт. Але ад гэтага аматараў пагуляць у азартныя гульні, менш не становіцца, а хутчэй, наадварот, дадаецца.\nПасля таго, як на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі і Украіны ўвялі закон аб забароне ігральнага бізнесу, онлайн-казіно пачалі яшчэ больш актыўна развівацца. Бо забаронены плод салодкі. Да таго ж анлайн-казіно маюць велізарны выбар розных забаў. Не пакідаючы сцен роднага дома або офіса, можна пагуляць у каханую азартную гульню (гульнявыя аўтаматы, рулетка, покер), прытым на рэальныя грошы. Гулец можа цалкам спакойна перайсці на іншую гульню ці выйсці з онлайн-казіно, да таго ж гульцоў не адцягваюць навакольныя людзі. Гэта дае магчымасць цалкам сканцэнтравацца на гульні і стаць гаспадаром сітуацыі. Яшчэ адным несумнеўным перавагай онлайн-казіно з\_'яўляецца тое, што гулец можа стаць абсалютна любы чалавек, незалежна ад яго матэрыяльнага і сацыяльнага становішча. Увесь стаўкі могуць быць зусім мінімальнымі, ад некалькіх капеек.\nПераклад грошай для гульнявых аўтаматаў, а таксама іх выснову можна ажыццявіць пры дапамозе ўсіх вядомых плацежных сістэм (Вэбмані, Яндэкс-Грошы і г.д.). Гульня на рэальныя грошы дазволіць гульцам акунуцца ў атмасферу сапраўднага азарту. Бо гуляючы на бясплатныя фішкі, можна толькі зразумець, што гульня на грошы, будзе значна больш цікавай і займальнай. Распрацоўнікі онлайн-казіно пастараліся стварыць графіку, максімальна набліжаную да цяперашняга ігральным установе.\nДасведчаныя гульцы раю толькі ведаць меру ў гульні. Таму што гэта гульня на грошы павінны прыносіць толькі задавальненне і рызыка.


Фабрыка вясновага матраца па аптовых цэнах | Сінвін\nКалі гаворка ідзе пра галоўную вясновую заводскую матрац, Synwin мае на ўвазе здароўе карыстальнікаў. Усе часткі сертыфікаваны Certipur-US альбо сертыфікаваны OEKO-TEX, каб пазбегнуць любых непрыемных хімічных рэчываў.\nSynwin распрацаваў як прафесійны вытворца і надзейны пастаўшчык якасных прадуктаў. На працягу ўсяго працэсу вытворчасці мы строга рэалізуем кантроль сістэмы кіравання якасцю ISO. З моманту стварэння мы заўсёды прытрымліваемся незалежных інавацый, навуковага кіравання і пастаяннага ўдасканалення, а таксама прадастаўляем якасныя паслугі для задавальнення і нават перавышэння патрабаванняў кліентаў. Мы гарантуем, што наш новы матрац з вясновым матрацам прынясе вам шмат пераваг. Мы заўсёды ў рэжыме чакання, каб атрымаць ваш запыт. Сёння ў верхняй вясновай матрацы Synwin займае верх, як прафесійны і вопытны пастаўшчык у гэтай галіне. Мы можам распрацаваць, распрацаваць, вырабляць і прадаваць розныя серыі прадуктаў на ўласным спалучэнні намаганняў і мудрасці ўсяго нашага персаналу. Акрамя таго, мы нясем адказнасць за прапанову шырокага спектру паслуг для кліентаў, уключаючы тэхнічную падтрымку і падказку паслуг па пытаннях і пытаннях. Вы можаце даведацца больш пра нашу новую заводскую матрац з вясновым прадуктам і нашу кампанію, непасрэдна звяртаючыся да нас. Матэрыялы, якія выкарыстоўваюцца для стварэння матрац Synwin Top Spring Mattors, з'яўляюцца таксічнымі і бяспечнымі для карыстальнікаў і навакольнага асяроддзя. Яны правяраюцца на нізкія выкіды (нізкія ЛОС).\nРэкамендуецца Top spring mattress factory\n18см завод Прамы індывідуальны танны Bonnell Coil матрац\nаптовыя пастаўшчыкі двайны бакавой матрац Артапедычны матрац спружынны\n12-гадовы вопыт Вытворцы Фошань аптовая верхняя спружынны матрац\n23см вышыня Wholeal Pillow Top Luxury бесперапыннае спружынны матрац


Канвертаваць Аб'яднаныя Арабскія Эміраты дирхамов (AED) і Паўднёваафрыканскі рэнд (ZAR) : Калькулятар абменнага курсу\nААЭ Дырхам (AED) і Паўднёваафрыканскі рэнд (ZAR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта ААЭ Дырхам і Паўднёваафрыканскі рэнд пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 5 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад ААЭ Дырхам. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Паўднёваафрыканскі рэнд валюты па змаўчанні. Націсніце на Паўднёваафрыканскі рэнд або Аб'яднаныя Арабскія Эміраты дирхамов канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nААЭ Дирхам гэта валюта, у Аб'яднаныя Арабскія Эміраты (А.Я., ЁСЦЬ, ААЭ). Паўднёваафрыканскі рэнд гэта валюта, у ПАР (А, ZAF). Паўднёваафрыканскі рэнд таксама вядомы як Рандаў. Сімвал AED можа быць запісаная Dh, і Dhs. Сімвал ZAR можа быць запісаная R. ААЭ Дирхам дзеліцца на 100 fils. Паўднёваафрыканскі рэнд дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу ААЭ Дирхам Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Паўднёваафрыканскі рэнд Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. AED каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. ZAR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Сіла мыслення | Настаўніцкая газета\n13.04.2017 - 11:45Адукацыйная прастора\nЗнаёмая настаўніца неяк пахвалілася, што вучань з яе класа стаў пераможцам Рэспубліканскага конкурсу па нейрапілатаванні.\n— А што гэта? — тут жа вырвалася пытанне.\n— Ды я сама толькі нядаўна даведалася: гэта калі чалавек надзявае шлем і мысленна кіруе рухам мадэлі…\n“Ух ты!” — падумала я, і тэма для чарговых заняткаў “Дзіцячага ўніверсітэта” была знойдзена.\nХаця на самай справе пачаць трэба з іншага. У 2008 годзе абылася падзея, якую я лічу знакавай для сучаснай дзіцячай літаратуры: выйшла ў свет фантастычная аповесць “Астравіцянка”.\nНезнаёмыя з кнігай могуць здзіўлена паціснуць плячамі, маўляў, ну і што, ці мала фантастыкі выдаюць, чаму менавіта на гэтую трэба звяртаць увагу? Але справа ў тым, што яе аўтарам з’яўляецца не пісьменнік, а астрафізік, доктар навук, вучоны, які мае сусветнае прызнанне. Нік Гаркавый аднойчы задумаўся, ці ёсць сёння літаратура для разумных падлеткаў? Тых, каго ў школе нярэдка пагардліва называюць зубрылкамі і батанікамі, але менавіта з іх вырастаюць Білы Гейтсы (калі, канечне, школа іх не зламае).\nНа жаль, разумнікаў недалюбліваюць не толькі аднакласнікі, але часам і настаўнікі. Аднойчы на семінары спытала, хто хацеў бы працаваць у школе для адораных. І адказ, які прагучаў, мяркуючы па станоўчым гуле, быў неадназначным: “Не, мы хочам вучыць нармальных дзяцей”. Чаму? У нас няма часу на дадатковую падрыхтоўку? Нас напружвае, што мы ведаем значна менш? Нам не падабаецца пастаянна знаходзіцца ў баявой гатоўнасці? Але толькі як у такой сітуацыі быць з праславутым іміджам: “Адораны, ты мяне не бойся, адораны, я цябе не зачаплю. Я ўвогуле цябе не буду заўважаць!”\nІ пры ўсім маім крытычным стаўленні да алімпіяд прызнаю, што для дзяцей “з асаблівасцямі разумовага развіцця” — гэта практычна адзіная магчымасць паказаць сябе. Інакш застаюцца толькі кнігі.\nНягледзячы на тое, што ў апошні час выпускаецца нямала добрай дзіцячай літаратуры, думка, якая стала дэвізам дзяўчынкі Нікі, выратаванай з астэроіда, — “Самая дасканалая прылада ў свеце — гэта мае мазгі” — у разнастайных прыгодніцкіх сюжэтах нават не праскаквае.\nА далей вельмі хочацца працытаваць аўтара, які ўклаў сваю пазіцыю ў словы аднаго з педагогаў месячнага каледжа Эйнштэйна: “У школах ёсць прадмет “Фізічная культура”, але няма прадмета “Інтэлектуальная культура”. Мора інструкцый па доглядзе скуры і па накачванні мышцаў, а па накачванні мазгоў ці па доглядзе звілін? Вакол цела створаны цэлыя індустрыі: мода, спорт, адзенне, касметыка, дыеты, уся медыцына пастаўлена яму на службу. А што робіцца для інтэлекту? Можна сказаць, што мозг і яго дзейнасць — рэч непрыметная, але, калі вы выбіраеце камп’ютар, наўрад ці вас цікавіць малюнак на корпусе. І хаця інтэлектуалаў была заўсёды меншасць, менавіта гэтая меншасць паставіла малпу на ногі і вывела людзей з пячор…”\nКаштоўнасць кнігі ў тым, што гэтыя ідэі не проста дэкларуюцца, а пастаянна дэманструюцца, а сама касмічная Маўглі да канца захапляючага апавядання становіцца адной з самых уплывовых людзей планеты, якой удалося істотна пераўтварыць свет… А што да фантастыкі, то Гаркавый у сваіх інтэрв’ю адзначае, што ўсе навуковыя факты з’яўляюцца цалкам праўдзівымі, будучыня ўжо тут, проста мы пра яе яшчэ мала ведаем.\nАле ж тыя змены, якія мы бачым на кожным кроку і да якіх паспелі ўжо прывыкнуць, з’явіліся за нейкіх 15—20 апошніх гадоў. У нашым дзяцінстве іх не толькі не існавала, але нават і ўявіць было нельга ні мабільніка, ні інтэрнэту. Органы, вырашчаныя ў прабірцы, або дэталі, надрукаваныя на 3D-прынтары, алімпійскія гульні для андроідаў, праведзеныя ў Кітаі ў 2010 годзе па 24 дысцыплінах, або аўтаматызаваныя прадпрыемствы, дзе не ступала нага чалавека. Google штодзень апрацоўвае 3 мільярды (!) пошукавых запытаў, а сучасны масквіч, спускаючыся з эскалатара, бачыць людзей больш, чым гарадскі жыхар XIX стагоддзя за ўсё жыццё.\nАле нашым дзецям няма з чым параўноўваць, яны адразу нараджаюцца ў новым свеце, у іх няма ні часу, ні жадання настальгіраваць, і ў сучаснай рэальнасці яны ў адрозненне ад нас як рыба ў вадзе.\nА школа становіцца перад выбарам: або прызнаць ісціну, якая прынята ледзь не на дзяржаўным узроўні ў многіх індустрыяльных краінах (“неразумна вучыць ведам, якія лёгка ўмясціць на 5-доларавым чыпе”) і, адпаведна, змяніць падыходы да зместу і вынікаў адукацыі, або арганізаваць паўстанне лудытаў, але ўжо супраць камп’ютараў. (Аднойчы дзіця, вярнуўшыся са школы, сказала, што ім зададзена напісаць рэферат ад рукі, бо настаўнік растлумачыў: “Так хаця б прачытаюць”.)\nАле нават калі заўтра будзе прынята рашэнне, што і наша школа павінна стаць па-сапраўднаму іншай, на гэтае абнаўленне спатрэбяцца гады. Але вучняў нельга закансерваваць і ўгаварыць не расці, пакуль мы не ўкарэнім сучасныя падыходы. Трэба шукаць іншыя варыянты, напрыклад, арганізоўваць дзіцячыя ўніверсітэты.\nУжо амаль тры гады ў пачатковай школе № 63 Гомеля адзін раз у чвэрць праводзяцца заняткі для цікаўных па астраноміі, заалогіі, хіміі, гісторыі, геаграфіі, фізіцы і інш. А ў якасці выкладчыкаў у дзяцей пабывалі розныя педагогі — ад студэнтаў да кандыдатаў навук, якіх аб’ядноўвала адна, дакладней, дзве, асноўныя якасці: высокі прафесійны ўзровень (захапіць можна, толькі калі займаешся любімай справай) і разуменне таго, што выхаванне разумных дзяцей — гэта не чарговая мода, а самая сапраўдная неабходнасць. Якія б бліскучыя здольнасці ні заклала прырода, якой бы дасканалай ні была прылада пад назвай “мазгі”, але без пастаянных трэніровак яна паступова ржавее і рассыпаецца ў пыл… І тую натуральную цікаўнасць, якая ляжыць у аснове любога, нават самага сур’ёзнага, адкрыцця, так лёгка пагасіць у першых класах і так цяжка (а часам немагчыма) адрадзіць пазней.\nА лекцыя пад назвай “Гэтая цудоўная робататэхніка” пачалася незвычайна — з віншаванняў. Літаральна за дзень да нашага выступлення пяцікласніца Ксенія прывезла з Мінска залаты медаль. А яшчэ на гэты раз у нас быў не адзін “прафесар”, а цэлых пяць: Наталля Мікалаеўна і яе вучні. Менавіта яны расказвалі і паказвалі сваіх робатаў, прычым збіраючы іх тут жа на вачах у нашых студэнтаў. Больш за тое, нягледзячы на педагагічную адукацыю, атрыманую даволі даўно, у школе Наталля Мікалаеўна працавала зусім нямнога, а потым была проста мамай двух хлопчыкаў, якія, як і многія сучасныя дзеці, любілі гуляць з канструктарамі LEGO. Але сёння іншымі сталі не толькі нашы дзеці, але і іх цацкі. Цацкі новага пакалення дазваляюць асвоіць фізіку і праграмаванне, дзіця можа ў свой выраб удыхнуць жыццё ў літаральным сэнсе слова, калі створаная мадэль пачынае рухацца, падпарадкоўваючыся тваім камандам. Гэта значыць, гульня застаецца гульнёй, але пры гэтым яна валодае вельмі магутным развіццёвым патэнцыялам. Так сыны заразілі маму, а маме захацелася захапіць і іншых дзяцей — і з’явіўся клуб “Аксіёма”.\nСпачатку дзеці вучацца збіраць простыя механізмы, асвойваючы паняцці “рычаг” і “зубчастая перадача”, потым даходзіць справа да робатаў, якія ходзяць і ездзяць, страляюць і прыбіраюць (дарэчы, менавіта робат “Гаспадынька” прынёс перамогу Ксюшы). А таксама нам расказалі пра робатаў-музыкантаў, якія могуць не проста рабіць гукі, а ствараюць розныя мелодыі. Хаця зразумела, што гэта робіць не сам робат, а праграма, якая ў яго закладзена. І ўжо на другім годзе навучання такія праграмы вучні пачынаюць ствараць самастойна. Пры гэтым навыкі праграмавання асвойваюца не шляхам напісання доўгіх і сумных сімвалаў, а праз стварэнне анімацый. Нам паказалі мультфільм “Свінка Пепа на экскурсіі ў Парку высокіх тэхналогій”, зроблены чацвёртакласнікам Ігарам за адзін месяц. А яшчэ, як аказалася, ствараць з дапамогай праграмы розныя гульні значна цікавей, чым у іх гуляць!\nУсё гэта было вельмі наглядна і відовішчна, да таго ж нам расказвалі і пра дасягненні “дарослай” робататэхнікі: робатаў-памочнікаў, якія могуць нават выгуляць свойскіх жывёл або падтрымаць гутарку са старымі; робатаў-ратавальнікаў, якія не баяцца ні агню, ні радыяцыі. Існуюць робаты, якія ўмеюць выконваць хірургічныя аперацыі або вучыць дзяцей, пры гэтым яны не стамляюцца і ніколі не раздражняюцца. І гэта таксама ўжо рэальнасць, з якой трэба лічыцца. Памятаеце песню з кінафільма пра Электроніка: “До чего дошел прогресс, до невиданных чудес, опустился на глубины и поднялся до небес…” Такія цуды і мы змаглі ўбачыць.\nАле больш за ўсё ўразілі на занятках, ва ўсякім выпадку мяне, прызапашаныя на канец нейрашлемы, з дапамогай якіх, то засяроджваючыся, то расслабляючыся, дзеці прадэманстравалі кіраванне лятальным апаратам. Пра самалёты-беспілотнікі, напэўна, усе чулі, а мы змаглі ўбачыць ужывую! Прычым кіравалі імі не якія-небудзь суперталенты, а такія ж равеснікі, якія спачатку захацелі, а потым і навучыліся. І, гледзячы на захопленыя твары дзяцей, я паверыла інфармацыі, якую нядаўна пачула па радыё, што, маўляў, наступнае пакаленне ўжо нават і не будзе ведаць такой прафесіі, як вадзіцель. Толькі на самай справе прафесій, якія адміраюць, будзе значна больш, чым мы можам сабе сёння ўявіць, зрэшты, як і спрагназаваць новыя спецыяльнасці. (Вось-вось! І як жа ў такіх умовах займацца прафарыентацыяй?) І зноў з “Электроніка”: “До чего дошел прогресс: труд физический исчез, да и умственный заменит механический процесс!” І далей — тая праблема, якая вельмі хутка паўстане перад намі, але ўжо зараз, бачачы толькі парасткі, настаўнікі і бацькі ў паніцы: чым заняць дзяцей? Колькасць вольнага часу, прычым не толькі ў дзяцей, але і ў дарослых, імкліва павялічваецца (“Позабыты хлопоты, остановлен бег”). Пры гэтым яго якасць не дазваляе скончыць песню на аптымістычнай ноце: “Вкалывают роботы, счастлив человек!” Каб мысленне стала сілай, абавязкова трэба прыкладаць намаганні. Немагчыма — ды і няправільна ўвесь час толькі адпачываць і забаўляцца. Менавіта мы з вамі, настаўнікі, проста абавязаны, па-першае, дапамагчы адчуць нашым вучням тую радасць адкрыцця чагосьці новага, той ап’яняльны стан “Эўрыка!”, калі пасля шматлікіх няўдач нарэшце ўзнікае разуменне і азарэнне. А па-другое, растлумачыць, што толькі такі шлях — адзіна правільны, каб належна адбыцца як госцю з будучыні. Што можа быць больш цудоўным, чым чалавек, які думае?\nАпошняя кніга трылогіі пра астравіцянку заканчваецца так: “На развітанне адна парада, адно пажаданне і адзін напамін.\nСтаўце сабе вялікія задачы — нават калі рэалізуецца малая частка смела задуманага, гэта значна лепш, чым не марыць і таму не прайграваць.\nКалі ласка, будзьце шчаслівымі.\nІ не забудзьце, што вам яшчэ трэба выратаваць гэты свет”.\nГэтыя словы аўтар адрасуе сваім чытачам-падлеткам. Такія парады і напаміны нашы вучні павінны чуць і ад нас. Свет мяняецца не сам па сабе, яго мяняюць (або не мяняюць) нашы дзеці. Прычым не раптам, а калі хочуць і ўмеюць гэта рабіць. Калі яны таксама навучыліся выкарыстоўваць сілу мыслення. Вы з гэтым згодны? Тады чаму вы яшчэ тут?!


20 сьнежань 2011, 12:16\nЗа ўдзел ва ўчорашняй несанкцыянаванай акцыі на плошчы Незалежнасьці да адміністрацыйнай адказнасьці прыцягнуты больш за 30 чалавек, паведамляе сайт ГУУС Менска.\n«У мэтах спыненьня парушэньняў грамадзкага парадку пры правядзеньні масавых мерапрыемстваў і для ўстанаўленьня асобы 46 найбольш актыўных удзельнікаў акцыі былі дастаўленыя ў тэрытарыяльныя РУУС для разьбіральніцтва.\nПасьля ўстанаўленьня асобы 14 удзельнікаў акцыі былі адпушчаныя, а ў дачыненьні да 32 складзеныя адміністрацыйныя пратаколы па артыкулах за невыкананьне абавязкаў па выхаваньню дзяцей, парушэньне парадку арганізацыі або правядзеньня масавага мерапрыемства або пікетаваньня, дробнае хуліганства», паведамляе менская міліцыя.\nЗ 46 асобаў 32 — мужчын і 14 — жанчын. Асноўная ўзроставая катэгорыя — ад 18 да 30 гадоў (30 чалавек). Зь ліку правапарушальнікаў не працуюць і ня вучацца — 29 чалавек, адзначае менская міліцыя.\nПрэсавы сакратар ГУУС Менгарвыканкаму Аляксандар Ластоўскі паведаміў «Радыё Свабода»:\n«Калі затрымалі — значыць, былі падставы. А сур’ёзныя гэтыя падставы ці не — гэта ж прымае рашэньне не міліцыя, а суд.\nЗапаліць сьвечку — гэта вельмі зручнае апраўданьне сваіх дзеяньняў. Але з пункту гледжаньня закону гэтыя дзеяньні падпадаюць пад парушэньне парадку правядзеньня масавых мерапрыемстваў. Можна па-рознаму лямантаваць на форумах, пытацца: „Як, чаму, што за бязьмежжа?“ Але якраз непарадак — праводзіць мерапрыемствы ў парушэньне закону. А вось гэта квінтэсэнцыя: „стаяць са сьвечкай, запаленай у руках, а іх забіраюць, гэта блюзьнерства“ — гэта не юрыдычны тэрмін. Юрыдычны тэрмін — гэта парушэньне парадку масавых мерапрыемстваў. І дэ-факта, і дэ-юрэ».


Гульні жывёлы для дзяўчынак онлайн\nДоктар плюшавыя і клініка\nЖывёла памяці 2\nЖывёлы ў джунглях\nЛячыць галаву размаўляламу кату Рыжык\nЖывёла памяці матч\nЖывёла Бадзі апранаюцца\nОнлайн гульні Жывёлы бясплатна адкрыты для ўсіх жадаючых. Казачныя і знаёмыя вам жывёлы любяць, каб іх даглядалі, а гуляць з імі заўсёды цікава.\nСяброўства з жывёламі для кожнага чалавека - гэта нешта асаблівае, тым больш для дзетак. Бо ў дзяцінстве нам больш за ўсё хочацца апекаваць братамі нашымі меншымі. Колькі мы ведаем гісторый, калі дзіця бесперапынна ўпрошвае пасяліць дома кошачку або сабачку, ці нават якое-небудзь экзатычнае жывёла, але бацькі ў сілу самых розных прычын не ў стане дазволіць сабе і дзіцяці гэтую раскоша. У кагосьці жылплошчу не дазваляе, хтосьці не мае дастатковай часам, каб даглядаць і надаваць увагу каму-небудзь яшчэ, акрамя сям'і, у кагосьці алергія на поўсць, а хтосьці папросту не мае дастатковы прыбытак, каб марнаваць грошы на жывёла, а гэта павінна быць сапраўды нямала сродкаў. На шчасце бацькоў, якія не могуць дазволіць свайму дзіцяці абзавесціся сапраўдным хатнім гадаванцам і да вялікай радасці дзетак, якія спяць і бачаць, як яны гуляюць з мілым кацянём або шчаняткі, ёсць віртуальныя гульні жывёлы для дзяўчынак. Тут сапраўдны рай для дзятвы, бо тут ёсць выдатная магчымасць стаць гаспадаром мілага і добрага стварэння абсалютна любой пароды і масці. Чарапашкі, крокодильчики, яноты, трусы, сабачкі, котачкі, хамячкі, вожыкі, вавёркі, малпачкі, зебры, львы, тыгры, розныя птушкі і многія іншыя жывёлы стануць Вашымі вернымі сябрамі і ўдзячнымі гадаванцамі ў забаўках пад назвай гульні для дзяўчынак жывёлы. Гэтыя забавы на нашым сайце цалкам бясплатныя, патрэбен толькі доступ у Інтэрнэт. Дзеткі могуць ўдосталь атрымаць асалоду ад сяброўствам з жывёламі і бясконца праяўляць клопат і апеку за імі. Жывёлы гульні бясплатна - гэта заўсёды пазітыўна і весела, цікава і займальна. Жывёл трэба будзе карміць, паіць, купаць, прычэсваць, апранаць, вадзіць пагуляць, гуляць з імі і любіць іх. За ласку і дабро яны абавязкова адкажуць Вам ўзаемнасцю. Онлайн гульні пра жывёл падыдуць для дзетак усіх узростаў - дзеткі старэй змогуць гуляць цалкам самастойна, пазнаючы шмат новага, а малышам дапамогуць гуляць бацькі, і такая гульня будзе спрыяць спазнання свету і прыліву станоўчых эмоцый. Гульні жывёльны сыход існуюць у вельмі многіх варыянтах, і ўсе яны абавязкова яркія і цікавыя, з мноствам сюрпрызаў і падарункаў. Такім чынам, гульні пра жывёл для дзяцей - гэта мінімум клопатаў і клопатаў для бацькоў і максімум шчасця, радасці і задавальнення для дзетак. Падарыце гэтае свята душы сваім дзецям і хай у іх жыцці будуць толькі добрыя і пазнавальныя забавы з цікавым сюжэтам і мноствам карысных магчымасцяў.