У кастрычніку распачаўся новы акадэмічны год для семінарыстаў Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы.\nСтала ўжо традыцыяй, што 1 кастрычніка, у сьвята Покрыва Багародзіцы, вернікі Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы моляцца за семінарыстаў.\nСёлета ў гэты дзень нядаўна высьвячаны сьвятар БГКЦ а. Алесь Аўдзяюк прысутнічаў на адкрыцьці новага навучальнага году ў Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Драгічыне (Польшча), дзе калісьці і сам пачынаў навучаньне. Гэта была для яго таксама нагода саслужыць з Высокадастойным Уладыкам Антонам Пацыфікам Дыдычам і перадаць яму падзяку за гасьціну, якую ён дае грэка-каталіцкім семінарыстам з Беларусі. Цяпер у семінарыі ў Драгічыне навучаюцца 2 семінарысты БГКЦ – Зьміцер Бяланаў і Андрэй Русін.\nА 3 кастрычніка 2009 году грэка-каталіцкія студэнты, што навучаюцца ў Рыме, маліліся перад цудатворнай іконай Маці Божай Жыровіцкай, якая ўшаноўваецца ў царкве сьв. Сяргея і Вакха ў Вечным Горадзе. Акафіст да Багародзіцы – з просьбай аб малітоўнай падтрымцы – узначаліў Апостальскі Візітатар БГКЦ Архімандрыт Сяргей (Гаек). У новым акадэмічным годзе ў Рыме будзе навучацца 5 студэнтаў БГКЦ.\nСемінарысты ва Ўкраіне пачынаюць акадэмічны год раней. Напярэдадні новага навучальнага году, 29 жніўня, Архімандрыт Сяргей маліўся ў Івана-Франкоўску разам з украінскімі грэка-каталіцкімі біскупамі Кір Уладзімірам (Війтышыным) і Кір Сафронам (Мудрым). Візіт Апостальскага Візітатара БГКЦ у Івана-Франкоўск даў таксама магчымасьць абмеркаваць розныя асьпекты супрацоўніцтва, асабліва ў сферы адукацыі. У Івана-Франкоўску ў гэтым годзе праходзіць навучаньне адзін семінарыст БГКЦ – Аляксей Філіпенка.


19 сакавік 2020, 14:11\n19 сакавіка матчам «Энэргетык БДУ» — БАТЭ стартуе 30-ы чэмпіянат Беларусі ў футболе. У той час, як у краінах-суседзях спыняюць спартовыя першынствы ў сувязі з каранавірусам, беларускіх заўзятараў заклікаюць на стадыёны.\nСтаршыня Беларускай фэдэрацыі футболу Ўладзімер Базанаў у гутарцы зь БелТА запэўніў, што турбавацца з прычыны пандэміі каранавірусу няма ніякіх падставаў.\n«Яшчэ да матчу за Супэркубак Беларусі і чвэрцьфіналаў Кубка краіны мы разьмясьцілі на сваім сайце мэтадычныя рэкамэндацыі ў прафіляктыцы, дыягностыцы і лячэньні новай каранавіруснай інфэкцыі. Што тычыцца саміх стадыёнаў, ніякага спэцыяльнага кантролю на ўваходах не плянуецца», — адзначыў Базанаў.\nКаранавірус стаў прычынай пераносу чэмпіянату Эўропы ў футболе 2020 году. Адклалі і тэрміны матчаў плэй-оф Лігі нацый, у якіх плянаваўся ўдзел беларусаў.\n«Рашэньні наконт тэрмінаў правядзеньня міжнародных турніраў прымае УЭФА. На гэты момант матч з Грузіяй перанесены на чэрвень, але ў нас пакуль няма дакладнай даты. У апошняй заяве УЭФА сказана, што ўсё залежыць ад таго, як будзе разьвівацца эпідэміялягічная сытуацыя. Да канчатковага рашэньня мы ня можам гаварыць пра пляны падрыхтоўкі каманды», — сказаў з гэтай нагоды Базанаў.\nСтаршыня Беларускай фэдэрацыі футболу Ўладзімер Базанаў\nУладзімер Базанаў таксама пракамэнтаваў нараканьні на міліцыю, супрацоўнікі якой адзначаюцца строгім аглядам заўзятараў.\n«На днях у Доме футболу была ініцыяваная сустрэча прадстаўнікоў МУС са спэцыялістамі ў бясьпецы і працы з заўзятарамі клюбаў найвышэйшай і першай беларускіх лігаў. Спадзяёмся, што ў сэзоне 2020 году нам удасца наладзіць канструктыўны дыялёг і дамагчыся прагрэсу ў гэтым кірунку. Важна, каб заўзятары таксама шлі насустрач і па магчымасьці загадзя прыходзілі на стадыёны», — падсумаваў старшыня Беларускай фэдэрацыі футболу.


Кітайскі завод Carbomer1342 і вытворцы | Інуаксін\nКарбопол, таксама вядомы як карбомер, уяўляе сабой акрылавую сшывальную смалу, перашытую акрылавай кіслатой пентаэрытрытам і гэтак далей. Гэта вельмі важны рэгулятар рэалогіі. Пасля нейтралізацыі Carbomer з'яўляецца цудоўнай гелевай матрыцай з патаўшчэннем, завіссю і іншымі важнымі мэтамі. Ён мае просты працэс і добрую стабільнасць. Ён шырока выкарыстоўваецца ў эмульсіі, крэме і гелі.\nХімічная назва: Сшытая смола поліакрылавай кіслаты\nМалекулярная структура: - [-CH2-CH-] N-COOH\nЗнешні выгляд:белы рассыпісты парашок\nЗначэнне PH: 2,5-3,5\nУтрыманне вільгаці%: ≤2,0%\nГлейкасць: 20000 ～ 40000 мПа.с\nЗмест карбонавай кіслаты,%: 56,0—68,0%\nЦяжкі метал (праміле): ≤20ppm\nРэшткавыя растваральнікі%: ≤0,2%\nХарактарыстыкі: Ён валодае высокаэфектыўным згушчальным эфектам і можа вырабляць крышталёва чыстую ваду альбо спірта-вадзяной гель і можа эфектыўна супрацьстаяць іёнам.\nСтупень прымянення:Гэта часткова сістэма дастаўкі лекаў і валодае эфектам полімерызацыі і эмульгіравання. У электралітным асяроддзі ён таксама з'яўляецца добрым мадыфікатарам рэалогіі.\nКарбамер - ідэнтыфікацыя\nВазьміце сродак 0,1 г, дадайце 20 мл вады і 10% раствора гідраксіду натрыю 0,4 мл, гэта значыць у форме геля.\nВазьміце 0,1 г гэтага прадукту, дадайце 10 мл вады, добра ўзбоўтайце, дадайце 0,5 мл раствора індыкатара тымалавага сіняга, ён павінен быць аранжавым. Вазьміце 0,1 LG гэтага прадукту, дадайце 10 мл вады, добра ўзбоўтайце, дадайце 0,5 мл раствора індыкатара крэзал-чырвонага колеру, ён павінен быць жоўтым.\nВазьміце 0. lg гэтага прадукту, дадайце 10 мл вады, даводзьце значэнне pH да 7,5 з дапамогай раствора гідраксіду натрыю l / l, дадайце 2 мл 10% раствора для газіфікацыі кальцыя пры змешванні і неадкладна атрымайце белы асадак.\nСпектр інфрачырвонага паглынання (агульнае правіла 0402) гэтага прадукта павінен мець характэрнае паглынанне пры хвалевым ліку 1710см-1 ± 5см-1, 1454см-1 ± 5см-1, 1414см-1 scrrt1, 1245см-1 ± 5см-1, 1172cm-1 ± 5ccm-1, 1115cm-1 ± 5citt1 і 801cm-1 ± 5citt1, сярод якіх 1710cm-1 мае самае моцнае паглынанне.\nСпосаб ўпакоўкі: 10 кг скрынка\nЗаўвагі:наша кампанія таксама пастаўляе розныя віды прадукцыі серыі Carbopol.


21 сакавік 2012, 19:15\nЛюбоў Кавалёва ўпершыню надзела чорную хустку\nМаці пакаранага сьмерцю за тэракт у менскім мэтро Ўладзіслава Кавалёва камэнтуе выказваньні Аляксандра Лукашэнкі, які ў інтэрвію тэлеканалу Russia Today заявіў, што спачувае сваякам расстраляных Кавалёва і Канавалава. Любоў Кавалёва хоча, каб ёй аддалі цела сына. Яна па-ранейшаму верыць у яго невінаватасьць.\n«Сябрам тэлефаную, кажу, што прыйшла інфармацыя — Уладзіслава няма, прысуд прыведзены ў выкананьне… Яны — ну, ня тое каб плачуць. Некаторыя нават слухаўку адразу кідаюць. Сябра забілі, якая тут можа быць рэакцыя… Ніхто ў гэта паверыць ня можа. Цела ня бачылі. А паверыць нейкай паперцы — ня хочуць, таму гэтага не прымаюць».\nКалі яна выйшла з храму, раздаўся тэлефонны званок. Нехта паведаміў, што ў інтэрнэце цытуюць словы Аляксандра Лукашэнкі пра тое, што ён спачувае сем’ям расстраляных за тэракт — тых, каго ён сам не памілаваў. Тут маці не магла стрымаць ні сьлёз, ні абурэньня:\n«Словы спачуваньня — гэта блюзьнерства! Ён жа сам, сам падпісаў указ на гэтае забойства. Насуперак Канстытуцыі, насуперак працэсуальнаму заканадаўству! Не напісаныя заўвагі на судовыя пратаколы, не напісаная наглядная скарга — тая, што Ўлад напісаў, гэта іншае, гэта каб прыпынілі выкананьне пакараньня, пакуль ня будзе разгледжана наглядная скарга! Улад спадзяваўся на памілаваньне, бо ведаў, што гэтага не рабіў! А Лукашэнка падпісвае загад — забіць!»\n«Мне яго спачуваньні не патрэбныя. Адзінае, што я прашу: няхай аддадуць мне сына. Каб я яго магла пахаваць, каб родныя, блізкія, ды ўсе людзі маглі занесьці кветкі на яго магілу! Гэта страшна! Нават пры Сталіну так не рабілі — казалі, на якіх могілках хаваюць, хай сабе ў агульных магілах, але маці ведалі, дзе іх дзеці. А я — ня ведаю…»\nТацяна Севярынец прынесла кветкі Любові Кавалёвай\n«Пакуль гэта пячэ сэрца, дзеля памяці сына, я думаю, трэба прыбіраць гэтае сьмяротнае пакараньне! Так, мне зараз цяжка, балюча, што свайго сына я не ўратавала… Але, можа, уратую яшчэ каго-небудзь!»


Беларусь на першым месцы па нападах на журналістак у 2020 годзе. Фонд "Cправядлівасць для журналістаў" апублікаваў статыстыку\nhttp://spring96.org/be/news/102300 2021 2021-03-08T14:43:46+0300 2021-03-08T14:43:46+0300 2021-04-07T17:00:41+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/jfj.fund_juornalists.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ мінулым годзе не менш за 1129 жанчын - прафесійных і грамадзянскіх журналістак з 12 краін былога СССР (без Балтыйскіх дзяржаў) падвергліся нападам за сваю працу. Рэкардсменам па абсалютнай колькасці нападаў на журналістак была Беларусь, на другім месцы - Расія, на трэцім - Украіна, адзначаецца ў дакладзе Фонду "Cправядлівасць для журналістаў", падрыхтаваным да Міжнароднага жаночага дня.\nЗа гэты год тры журналісткі загінулі: дзве ў Расіі (Ірына Славіна, KozaPress, і Наталля Мічурына, "Усходне-Сібірская праўда") і адна ў Беларусі (Любоў Зямцова, праект "Невядомая Беларусь").\nУ адносных велічынях самай небяспечнай з постсавецкіх краінаў для працы журналістамі з'яўляецца Беларусь: каэфіцыент рызыкі (разлічваецца як колькасць нападаў на 100 тысяч насельніцтва) складае 14,61. Менш за ўсё гэты каэфіцыент ва Узбекістане – 0,37. Для Туркменістана валідныя разлікі зрабіць не ўяўляецца магчымым у сілу амаль поўнай інфармацыйнай ізаляцыі краіны.\nУ 79% (887) выпадкаў за нападамі на журналістак стаялі прадстаўнікі уладаў тых краін, дзе яны працуюць.\nБольш за ўсё журналістак у абсалютных велічынях пацярпела ў Беларусі – 382. 11 з іх атрымалі кулявыя раненні, кантузіі ад светлашумавых гранат або былі збітыя пры затрыманні падчас іх працы на жнівеньскіх акцыях пратэсту. Зафіксавана 107 выпадкаў затрыманняў (на тэрмін да 24 гадзін) і 48 арыштаў (на суткі і больш) журналістак. У 96% выпадкаў нападу на журналістак, якія працуюць у Беларусі, зыходзілі ад прадстаўнікоў улады: міліцыі, АМАПу і іншых дзяржаўных сілавых структур.\nНайбольш інтэнсіўным нападам былі падвергнуты наступныя журналісткі:\nЛарыса Шчыракова ("Белсат", журналістка-фрылансерка) – 26 нападаў, у ліку якіх 10 штрафаў, два затрыманні, канфіскацыя кампутара, два арышты.\nКацярына Андрэева ("Белсат", журналістка) – 16 нападаў, у ліку якіх два штрафы, два затрымання, два арышты, канфіскацыя прафесійнай тэхнікі, ператрус. 18 лютага 2021 года Кацярына Андрэева і яе калега, журналістка "Белсат" Дар'я Чульцова былі асуджаныя да двух гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.\nАліна Скрабунова ("Белсат", журналістка-фрылансерка) – 14 нападаў, у ліку якіх чатыры штрафы, тры затрыманні, адзін арышт.\nНа другім месцы ў колькасці нападаў была Расея, дзе пацярпела 341 журналістка. У 84% выпадкаў гэта былі затрыманні, штрафы, адміністрацыйныя пратаколы, суды і іншыя метады ўздзеяння юрыдычнага і эканамічнага характару. Не менш за 60 выпадкаў затрыманняў і арыштаў журналістак адбылося падчас маскоўскіх акцый салідарнасці з журналістамі Іванам Сафронавым і Іллёй Азарам, а таксама хабараўскіх пратэстаў супраць арышту губернатара Сяргея Фургала.\nІрына Славіна, галоўная рэдактарка Ніжагародскага інтэрнэт-выдання KozaPress, здзейсніла самаспаленне 2 кастрычніка 2020 года, абвінаваціўшы ў сваёй смерці Расійскую Федэрацыю ў пасце на Фэйсбуку. Сістэмная траўля Славінай доўжылася на працягу некалькіх гадоў і ўключала ў сябе некалькі адміністрацыйных спраў, штрафы, улёткі з абразамі ў яе пад'ездзе, пастаянныя даносы і праверкі. У 6 раніцы 1 кастрычніка ў яе кватэры быў ператрус, падчас якога былі канфіскаваныя ўсе электронныя носьбіты інфармацыі, кампутары і тэлефоны самой журналісткі і членаў яе сям'і, і ўсе працоўныя нататнікі. Адначасова, DDoS-атацы падвергнуўся сайт KozaPress.\nСістэматычным нападам падвяргаецца заснавальніца і галоўная рэдактарка сайта "Новости Киселевска" Наталля Зубкова, якая атрымала міжнародную вядомасць пасля публікацыі відэазвароту жыхароў пасёлка Падземгаз з просьбай прадаставіць прыстанішча да прэм'ер-міністра Канады Джасціна Трудо з-за катастрафічнай экалагічнай сітуацыі. Яна і яе дзеці атрымліваюць пагрозы забойствам, супраць журналісткі распачата некалькі спраў, сайт яе выдання падвяргаецца DDoS-нападам.\nСярод іншых расійскіх прафесійных і грамадзянскіх журналістак, якія падвергліся сістэмным фізічным, нефізічным і юрыдычным нападам і пагрозам у 2020 годзе – Маліка Джыкаева (североосетинская інстаграм-блогерка), Кацярына Ішчанка (Sota Vision), Вера Алейнікава (телеграм-канал "цвеТЫ для володи), Марыя Магдалена Тункара (Instagram YoungMasha), Алена Мілашына і Алена Касцючэнка ("Новая газета"), Мірыям Аліева («Дзённікі гаранкі»), Дар'я Сівухіна (тэлеканал «Злат-ТВ»).\nНа трэцім месцы па колькасці нападаў на журналістак у 2020 годзе была Украіна са 124 нападамі, прычым 20% (25) нападаў насілі фізічны характар: журналістак збівалі, перашкаджаючы іх прафесійнай дзейнасці. У двух трацінах выпадкаў (82) украінскія журналісткі падвергліся нападам нефізічнага характару і ў кіберпрасторы, якія ўключалі незаконную перашкоду журналісцкай дзейнасці, адабранне і пашкоджанне абсталявання, цкаванне, пагрозы гвалтам і смерцю.\nЖурналістка, сузаснавальніца інтэрнэт-выдання "Заборона" Кацярына Сергацкова падвергнулася доксінгу і тролінгу ў Інтэрнэце: у Фэйсбуку быў размешчаны яе хатні адрас і фота яе пяцігадовага сына. Журналістка была падвергнутая арганізаванай кампаніі тролінга і дыскрэдытацыі.\nФэйсбук-старонка незалежнай журналісткі-расследавальніцы Любові Вялічкі падвергнулася тролінгу ад рэальных і фэйкавых карыстальнікаў, якія зладзілі ёй цкаванне. Акрамя таго, яна заўважыла за сабой сачэнне і пастаянна атрымлівае пагрозы забойствам. Адна з гераінь яе расследаванняў аб анлайн-казіно падала на яе ў суд.\nЗ поўным тэкстам статыстыкі па нападах на журналістак з постсавецкіх краінаў у 2020 годзе можна азнаёміцца на сайце Фонду.\n08.03.2021 Тэгі: перасьлед, свабода слова


Васіль Быкаў - Интеллектуальная Кобринщина\nК оглавлению раздела Краткое содержание произведений\n1. Кароткі змест Страта\n2. Кароткі змест Знак бяды\n3. Кароткі змест Аблава\nКароткі змест Страта\n— Матузка, а Матузка! Аглух ты, цi што?\nНад шэрай кучай зямлi пад плотам перасталi ўзлятаць угору дробныя камякi i паказалася аблезлая пiлотка i кiрпаты, апечаны сонцам твар.\n— Лейтэнант клiча, не чуеш? — сказаў вусаты баец Пiлiпчук, якi, пазвоньваючы медалямi, акопваўся побач.\nМатузка зiрнуў убок дарогi з вербнымi прысадамi, дзе, высунуўшыся з канавы, нешта махаў яму iх камандзiр.\n— Матузка!! — гукаў лейтэнант. — Бягом за вёску, перадай Галкiну, каб у лес цераз лагчыну не пусцiў нiводнага фашыста. Сам пакуль што застанешся з iм. Давай хутчэй!\nКалi загадана — трэба бегчы. Баец пашкадаваў крыху свайго ўтульнага сховiшча, але што зробiш? Прыхапiўшы вiнтоўку, ён спрытна выскачыў з акопчыка i, шмыгнуўшы пад жэрдку паламанага плота, апынуўся ў агародзе.\nЛетняе сонца ў бясхмарным небе ўжо з ранiцы набрала сiлу i моцна палiла прастор. Вялае бацвiнне, не ачуняўшы за кароткую ноч, бяссiльна ляжала на сухой зямлi; жоўклi i курчылiся на градах агурковыя калiвы. Капуста i тая згарнула абмяклае лiсце i зморшчылася, нiбы пастарэўшы да часу. Шморгаючы ў агароднiне загнутымi наскамi стаптаных ботаў, Матузка бег мiж градак i не азiраўся назад, дзе над выганам паспешлiва акопвалiся яго таварышы — байцы паходнай заставы, уранку напаткаўшай ворага.\nЗнарок дзеля маскiроўкi баец трымаўся гумнаў i агародаў, i хутка яму трапiлася сцяжынка, якая вiлася ля саду. Цераз паркан на абцяжараных галiнах звiсалi буйныя, яшчэ недаспелыя яблыкi, хлопец, па-дзiцячаму азiрнуўшыся, на бягу сарваў адзiн i памчаў далей. Рухавасцi ў яго хапала, хутка неслi ногi, i заўзята, без роздуму, сiгаў ён цераз высокiя платы i драцяныя загароды. Першае самастойнае баявое заданне было прычынай яго незвычайнай энергii i спрыту. Хоць Матузка i не першы дзень на вайне, але неяк здаралася, што яму не давялося трапiць у бой: усё выпадаў рэзерв або марш цi другi эшалон. Толькi вось сёння, здаецца, будзе нешта сур’ёзнае.\nТак, па загуменнях i агародах, Матузка амаль ужо мiнаў вёску. Захоплены ўласным спрытам i жвавасцю, ён на час забыўся пра пагрозлiвыя абставiны, таму зусiм нечакана для яго ўгары заверашчэла нешта страшнае i, страсянуўшы наваколле, грымнулi тры выбухi. Якраз у тым кiрунку, куды трэба было бегчы, у адно iмгненне знесла саламяную страху з хаты. У паветры мiльганулi кроквы, шматкi саломы, кавалкi комiна, i ўсё знiкла ў гушчары садоў, толькi воблака пылу цiха паплыло ў блакiтнае неба.\n«Мiны», — падумаў Матузка i здзiвiўся, адчуўшы пад сваiм целам цвёрдыя галiнастыя сцяблы бульбоўнiку. Падаць не меў ён намеру, а выйшла гэта неяк само сабой, неўпрыцям. Страшныя выбухi развеялi ўзнёслы настрой байца, але, каб не трацiць часу i не напаткаць якой бяды, Матузка не стаў асаблiва смуткаваць i яшчэ паскорыў бег.\nЗрубленая з яловых вярхоў, счарнелая ад дыму i часу старэнькая лазня, у якой шмат гадоў мылiся людзi гэтай вёскi, набыла цяпер новае значэнне. Яна стала апорай непрыкрытага правага фланга, над якiм навiсла цяпер пагроза абыходу i якi асаблiва непакоiў лейтэнанта. Гэта было глухое месца наводшыбе, ля самага лесу. Вакол лазнi густа i згодна лезлi ўгору i ўшыркi быльнёг, крапiва, дзядоўнiк i iншая раслiнная непатрэба, якой нямала развялося на спустошанай вайною зямлi.\nМатузка абышоў лазню, але Галкiна нiдзе не ўбачыў. Тады ён прыслухаўся i пачуў шамаценне галля: гэта кулямётчык маскiраваў свой акоп на ўзмежку пад лазовым кустом. Ён ужо акапаўся i цяпер старанна хаваў сляды свежай глiны, рассыпанай наўкола. Хлопец працаваў распрануты, у прапацелай бруднай майцы, а гiмнасцёрка яго ляжала пад дыскамi побач з кулямётам на брустверы.\nУ паветры тым часам завылi новыя мiны, i Матузка, не чакаючы запрашэння, скочыў у цесную ячэйку, якая ледзь змясцiла дваiх. Трохi здзiўлены кулямётчык не вельмi прыязна агледзеў нечаканага пасланца. Гэта быў дужы i сур’ёзны хлопец, ненамнога старэйшы, але з выгляду куды мажнейшы за Матузку. Рысы яго твару вылучалiся той грубаватай буйнаватасцю, якая разам з некаторай панурасцю ў поглядзе рабiла яго старэйшым за свае, можа, i невялiкiя гады. А свежы кiрпаты твар Матузкi, на пераноссi крануты рабацiннем, i тонкая постаць падлетка ўжо завельмi маладзiлi яго. Такiм чынам, рознiца ў выглядзе двух байцоў, зведзеных вайсковым лёсам, была даволi прыкметная.\nЗ хваляваннем выклаўшы загад лейтэнанта, Матузка чакаў, што Галкiн паскардзiцца на цяжар новай задачы, аднак кулямётчык флегматычна заўважыў, гледзячы ўдалячынь:\n— Вядома, не пушчаць, а то абыдуць.\nМатузка хоць i бачыў раней гэтага байца, але мала ведаў яго. Галкiн служыў у кулямётным узводзе, трымаўся заўсёды сваiх хлопцаў i толькi ўчора быў перададзены стралкам для ўзмацнення галаўной паходнай заставы. Размаўляць жа iм давялося толькi першы раз, таму малады баец хацеў блiжэй пазнаёмiцца са сваiм часовым начальнiкам.\nАле Галкiн маўчаў, i гэтая маўклiвасць усё больш не падабалася Матузку. Ён пачаў здагадвацца, што кулямётчык сваёй негаварлiвасцю хоча трымаць яго воддаль, маўклiва напамiнаючы маладому салдату, што не час яшчэ iм раўняцца. I сапраўды, Галкiн, якi быў ад прыроды не лёгкi на слова, гэты раз i зусiм не меў жадання пачынаць размовы. З ранiцы яго дапякала незразумелая трывога.\nЁн ведаў, што з правага боку няма больш нiкога, усе сiлы паходнай заставы згрупаваны на тым баку вёскi. Праўда, дагэтуль тут было спакойна, гiтлераўцы паказалiся недзе на левым фланзе, спрабуючы, вiдаць, ударыць па дарозе, але хто ведае iх сапраўдныя намеры? На вайне трэба быць асаблiва пiльным, каб не даць ашукаць сябе, i Галкiн, ладзячы пазiцыю, увесь час пазiраў у нiзiну i прыкмячаў усё, што рабiлася ў баку ворага.\nАд лазнi на ўвесь прасцяг праглядалася нешырокая травянiстая лагчына, якая падступала да вёскi. Справа, уздоўж лугавiны, цягнуўся па адхону ельнiк, зараснiкамi шырокага ўзлеску амаль даходзячы за ўпадзiны. Там, дзе палоска маладога алешнiку заходзiць далёка ў нiзiну, гiтлераўцы могуць паспрабаваць прабрацца ў лес, каб абысцi вёску з яе безабароннага боку. Кулямётчык ужо заўважыў у тым кiрунку некалькi постацей, занятых невядома чым, i таму байцу было зусiм не да размовы.\nПрыцiснуўшыся да халаднаватай сцяны акопа, Матузка таксама пачаў углядацца ў гэты небяспечны ўчастак. Вiнтоўку ён паклаў на бруствер побач з кулямётам, але ў гэты час за вёскай затрашчалi рэдкiя стрэлы, i баец падцягнуў яе да сябе. Галкiн не зварухнуўся. Схiлiўшы набок галаву, ён прыслухоўваўся да гукаў бою i сiлiўся зразумець па iх, што адбываецца ў вёсцы. На яго заклапочаным твары не шмат адбiвалася думак, аднак нiводная праява яго пачуцця не заставалася непрыкмечанай яго напарнiкам.\nТым часам стралянiна ў вёсцы мацнела, i мiны пачалi рвацца часцей i блiжэй. Матузка ў акопе хоць i не вельмi баяўся, але, не ўмеючы яшчэ валодаць сабою, уздрыгваў пасля кожнага выбуху. Толькi ўпэўнiўшыся, што мiны не наблiжаюцца больш да лазнi, ён перастаў турбавацца. Хлопец з радасцю адзначыў гэтую перамену ў сабе i падумаў, што прывыкае.\nПраз якую гадзiну бой за вёску пачаў сцiхаць. Аўтаматы i вiнтоўкi змоўклi, толькi кулямёты яшчэ пускалi доўгiя чэргi па далёкiх цэлях. Вiдаць, першая атака гiтлераўцам не ўдалася, i цяпер трэба было чакаць другой.\nТрымаючы кулямётны прыклад ля пляча, Галкiн не зводзiў вачэй з нiзiны — i не дарма. Накапiўшыся ў раўчуку злева, гiтлераўцы высыпалi ў нiзiну i, выстройваючыся на хаду ў няроўны блытаны ланцуг, кiнулiся да лесу. Галкiн пачакаў, пакуль усе высыплюць на адкрытую мясцовасць, i пусцiў доўгую чаргу.\nАд першых стрэлаў кулямёта Матузка ўздрыгнуў, мацней сцiснуў сваю вiнтоўку, але стрэлiць не здолеў. У яго зашчымела ў грудзях, млосць разлiлася па целе. Цяпер толькi ён адчуў i зразумеў упершыню, што вось пачалося тое, да чаго ён рыхтаваўся гэтулькi часу. Узрушанасць была моцная, яна хваляй уварвалася ў душу маладога салдата, але хутка i прайшла. Барацьба, у якую ўжо ўступiў юнак, патрабавала яго непасрэднага ўдзелу, не лiчачыся з настроем, i Матузка зразумеў гэта. Прыклаўшыся да вiнтоўкi, ён убачыў ля мушкi многа маленькiх фiгур, якiя паднiмалiся, беглi i падалi. Побач страляў кулямёт, i неяк у такт яго стрэлам цi мо ў такт сэрцу, сцiснутаму ў грудзях, ва ўсе бакi хадзiў ствол вiнтоўкi, не даючы прыцэлiцца. I ўсё ж Матузка выбраў момант, зацяў дыханне i стрэлiў. Потым яшчэ i яшчэ...\nНечакана сустрэтыя кулямётным агнём з фланга, гiтлераўцы спачатку кiнулiся наперад, а потым прыцiшылi бег. Многiя з iх пападалi на лугавiну, iншыя, змяшаўшыся, пачалi бязладна бегчы назад у раўчук, адкуль толькi што выйшлi. Наўздагон iм Галкiн апаражнiў дыск i вылаяўся, не стрымаўшы злоснай радасцi.\nМатузка ўслед за кулямётчыкам з прыкметнай неахвотай пакiнуў страляць i паклаў на бруствер вiнтоўку. На яго твары ззяла такое шчырае захапленне першым поспехам, што Галкiн не ўтрымаўся ад усмешкi i, мiмаволi паддаючыся настрою памочнiка, амаль весела запытаў:\n— Ну, як?\n— Адбiлi, — проста адказаў Матузка. Кулямётчык выцер пiлоткай узмакрэлы лоб i, нiбы скiнуўшы з плячэй якi цяжар, зморана ўздыхнуў.\n— Нiчога, братка, — цёпла сказаў ён, адклiкаючыся, вiдаць, на нейкiя свае думкi. — Як-небудзь. Давай папоўнiм дыскi.\nЁн узяў з-пад ног рэчавы мяшок, наладаваны патронамi, i развязаў лямкi.\n— Патронаў, здаецца, хопiць, а вось хлеба няма. Прыйдзецца патрываць пакуль што.\n— У мяне ёсць крыху, — азваўся Матузка, узрадаваўшыся, што чым-небудзь можа ўслужыць старэйшаму таварышу.\n— Давай тады заадно падмацуем i жываты, каб весялей жылося. Цябе як завуць?\n— Мiкалай, — паведамiў Матузка.\n— А мяне — Змiтрок.\nМатузка выняў з кiшэнi загорнуты ў паперу кавалак усохлага хлеба, разламаў на дзве паловы i большую аддаў таварышу. У гэты час ён быў перакананы, што Галкiн зусiм някепскi хлопец, з iм можна сябраваць, i пашкадаваў, што яны не пазнаёмiлiся раней. А Галкiн, смачна хрумстаючы яблык з хлебам, пiхаў у дыск патроны i думаў, што з маладога байца, пэўна, будзе толк.\nТак яны паснедалi несамавiтым харчам, павесялелi ў адносiнах мiж сабой i, задаволеныя добрым пачаткам справы, мала думалi, што яшчэ iх чакае.\nАпоўднi над вёскай i полем запанавала нудная няпэўная цiшыня. Прасторы, размораныя спёкай, цiха драмалi, адпачываючы ад шматгадзiнных трывог барацьбы, ахапiўшай наваколле.\nГалкiн i Матузка ў дзве пары вачэй сачылi за лагчынай, каб у час заўважыць новыя спробы немцаў абысцi вёску. Але ў нiзiне i ў полi было зусiм пуста. Нiводнай жывой iстоты, нiводнага руху не назiралася ўдалечынi, толькi над чаротам, пэўна, на добрае надвор’е, дрыжала гарачае марыва.\nМожна было меркаваць, што немцы кiнулi намер авалодаць вёскай i адышлi на iншы рубеж цi змянiлi кiрунак наступу. Аднак да хлопцаў нiхто не прыходзiў, i Галкiн, як баец з вопытам, ведаў, што ў такiх выпадках трэба выконваць ранейшы загад.\nРазам са спакоем прыйшлi i новыя клопаты. Пасля сухога снедання нясцерпна хацелася пiць, а спёка яшчэ больш узмацняла смагу. Нейкi час хлопцы моўчкi змагалiся з ёю, але нарэшце Галкiн не вытрымаў.\n— Ты з кулямёта страляць умееш? — запытаў ён у таварыша.\n— Тады папiльнуй тут, а я пашукаю вады.\nЁн дастаў з рэчавага мяшка пагнуты кацялок i павольнай хадою падаўся за лазню.\nЗастаўшыся гаспадаром у акопе, Матузка агледзеў дыскi, пацiкавiўся, якi прыцэл стаiць на калодцы, i, паклаўшы палец на спуск, прымерыўся да кулямёта. Ён адчуваў сябе рашучым i моцным у гэты час, i на момант у яго нават з’явiлася жаданне, каб у лагчыне паказалiся немцы. Ужо ён даў бы iм перцу! Толькi да звароту Галкiна нiчога не здарылася. Матузка ўволю напiўся смачнай сцюдзёнай вады, а рэшту паставiў пад куст, каб не грэлася на сонцы.\nСонца тым часам пасунулася ў небе i павярнула цень ад куста, якi дагэтуль крыху хаваў iх. Стала вельмi горача, i Матузка, пазiраючы на рудыя плечы сябра, параiў:\n— Ты б апрануўся, а то спячэшся.\nГалкiн паслухаў i, пераклаўшы дыскi на дзядоўнiкаў лiст, апрануў заношаную i засаленую гiмнасцёрку з двума медалямi «За адвагу».\nУладкаваўшы свае справы, хлопцы зноў сталi пiльнаваць лагчыну.\nГалкiн, мала адпачыўшы ноччу i змораны напружаннем ранiцы, адразу пачаў дзёўбаць носам, стоячы за кулямётам. Не давяраючы яшчэ аднаму Матузку, ён iмкнуўся назiраць сам, але ўваччу непрыкметна наплываў туман, галава марудна хiлiлася долу i павiсала, амаль кранаючы зямлi. Тады кулямётчык усхоплiваўся i як мага шырэй расплюшчваў пачырванелыя вочы, аднак праз хвiлiну цiшыня, зморанасць i спёка зноў бралi сваё. Матузка трымаўся болей бадзёра. Хоць i на яго дзейнiчала нерухомасць i спакой у полi, але ён не думаў пра адпачынак. Наадварот, бачачы, як стамiўся таварыш, ён яшчэ пiльней у соты раз аглядаў поле, якое вывучаў да апошняй драбнiцы.\nТак прайшло некалькi расцягненых бяздзейнасцю гадзiн, i ў паўдзённай цiшынi выспела нарыхтаваная ворагам бяда.\nСпачатку нi Галкiн, нi Матузка не звярнулi ўвагi на тое, што дзесьцi за лесам нiбы чмыхнула нешта раз i другi. Гукi гэтыя былi слабыя i амаль не нагадвалi стрэлаў. I тым не менш з-за лесу ўзяў пачатак i наблiжаўся востры прарэзлiвы вiск. Матузка на нейкую секунду разгубiўся, а потым iнстынктыўна ўцяў галаву ў плечы i прыцiснуўся да бруствера. У гэты ж момант з аглушальным крэктам цяжка здрыганулася зямля, i блiзкi выбух амаль болем аддаўся ў целе. Матузка ўчапiўся за Галкiна, а той, мiгам адолеўшы сон, падаўся да кулямёта. Калi ж хлопец глянуў наперад, дык убачыў непадалёку ад акопа дзве свежыя чорныя варонкi, над якiмi ў цiшынi курылася сухая зямля.\nЗрабiлася надзвычай цiха, толькi ненадоўга. Зноў — тыя ж глухiя гукi з-за лесу, i цераз паднябессе з прарэзлiвым скрыгатам паляцелi мiны. Галкiн схапiў кулямёт i, тузануўшы Матузку, прысеў на дно ячэйкi. Магутныя выбухi ўскалыхнулi зямлю, апалiўшы алешнiк на ўзлеску, якраз ззаду iхняга акопчыка.\n— Эге, братка, — зiрнуўшы са сховiшча, сказаў кулямётчык. — Гэта па нас вiлку ўзялi. Ну, цяпер трымайся!\nI сапраўды, не паспелi хлопцы што-кольвечы падумаць, як зноў угары заверашчала ў шмат галасоў, i шумна ды жудасна панеслiся на iх серыi цяжкiх, буйнакалiберных мiн. Матузка адчуваў, як з кожным iмгненнем, непадуладнае цяпер яму, напружвалася яго цела, а сэрца, пэўна, спынялася, ахопленае прадчуваннем пагiбелi. Выбухi грымелi зусiм побач i так моцна, што здавалася, пад iх ударамi шчапалася зямля, на ўсю глыбiню працятая страшнай трацiлавай сiлай. Адзiн гучней за другi, як лютыя перуны, бiлi яны знямеўшыя ў роспачы нетры, i грымотнае рэха калыхала лясныя абшары.\nТак цягнулася, здаецца, вельмi доўга. З бруствера на спiны байцоў сыпалася зямля, пахла пылам i нейкiм паленым смуродам, а яны, прыпаўшы да самага дна, нi разу не варухнулiся. Амаль фiзiчны боль пранiзваў iстоту, i хоць не было ран, Матузка дрэнна адчуваў, жывы ён цi ўжо мёртвы.\nГалкiн чакаў, калi скончыцца агнявы шквал, ды чакаць давялося доўга. Калi ж выбухi крыху аддалiлiся, ён, адчуўшы нядобрае, хуценька падняўся ў акопе i ўскрыкнуў. Карыстаючыся агнявым прыкрыццём, цераз лагчыну ў лес бегла некалькi дзесяткаў ворагаў. Пярэднiя дасягнулi ўжо сярэдзiны лужка, i баец схапiў кулямёт.\nЗа таварышам падняўся з акопа i Матузка. Кусты на ўзмежку парадзелi, нiбы скiнулi лiсце; лазня з выбiтым вуглом i раскiданай сцяною павалiлася на бок. У вёсцы нешта гарэла, i дым рудымi клубамi валiў угору. Травянiсты дол наўкола быў перамешаны з зямлёю, а ад багатай раслiннасцi не засталося i следу.\nЗноў трапiўшы пад флангавы агонь, гiтлераўцы збянтэжылiся i заляглi. Злосна засакаталi ўдалечынi iх лёгкiя кулямёты, i недзе побач у паветры пачулася нядобрае «ф’ю-ф’ю». Хлопцам, аднак, не было калi прыслухоўвацца да новай небяспекi: яны выконвалi загад. Галкiн, упёршы прыклад у дужае плячо, разам з кулямётам тросся ўсiм целам. Ён баяўся прапусцiць хоць бы адзiн рух ворага i бiў частымi кароткiмi чэргамi. Побач, спяшаючыся i хвалюючыся, страляў Матузка, ад перажытага страху яшчэ дрэнна валодаючы сабой.\nГiтлераўцы нарэшце зразумелi, што прабiцца ў лес, пакуль на фланзе дзейнiчае кулямёт, iм не ўдасца. Вiдаць, уцямiлi яны i тое, што сiлы ля лазнi невялiкiя i кароткiм iмклiвым ударам можна знiшчыць дакучлiвую перашкоду.\nТам, у траве на лузе, яны перастроiлi свой ланцуг i кароткiмi перабежкамi пачалi пасоўвацца да лазнi. Потны i брудны ад пылу Галкiн толькi скрыгатаў зубамi: высокая някошаная трава добра хавала ляжачых салдат, а бiць адзiночак, якiя зрэдку перабягалi, было нязручна i трацiлася шмат патронаў.\nЗлева, за вёскай, таксама разгарэўся моцны бой, там стрэлы i выбухi злiлiся ў суцэльны гул, гiтлераўцы адразу атакавалi на ўсiм участку.\nНекалькi хвiлiн Галкiн страляў i страляў, а ворагi, не зважаючы на агонь, павольна, але ўпэўнена пасоўвалiся наперад.\n— Ах, сволачы! — крыкнуў хлопец, адарваўшыся ад кулямёта. — Паўзуць!\nЁн вызначыў, што затрымаць ворага на адлегласцi не ўдасца, а наблiзiўшыся, гiтлераўцы скарыстаюць хмызняк i блакiруюць кулямёт. На твары кулямётчыка адбiлася злосць, i вочы заснавалi па прасцягу, шукаючы выйсця. Адчуўшы, што настаў рашучы момант, ён увесь ажывiўся, налiўся сiлай i спрытам.\n— Мiкалай, — звярнуўся ён да таварыша, — вось што, братка: бяры кулямёт i краем лесу шпар наперад. Як зраўняешся з iх флангам — лупянi збоку. Толькi нядоўга: дыскi са два. А я iх падражню адгэтуль.\nУсхваляваны Матузка не вельмi разумеў у новым павароце справы, але адчуваў небяспеку. Ды i выгляд таварыша сведчыў, што становiшча сапраўды сур’ёзнае. Не кажучы нi слова, ён вылез з акопа i па ўзмежку, прыгiнаючыся як мага нiжэй, падаўся да лесу.\nПасля акопа на паверхнi баец адчуў сябе неяк зусiм адкрытым i безабаронным. Кулi пасвiствалi побач, падалi галiнкi, падсечаныя iх кароткiмi шалёнымi ўдарамi. Нядоўга было трапiць пад iх iмклiвы лёт, i ўжо наўрад цi давялося б падняцца. Страшна зрабiлася хлопцу тут, на паверхнi зямлi, воддаль ад выратавальнага акопчыка. Але трэба было рабiць сваю справу — бегчы наперад, каб у час памагчы Галкiну, якi адзiн зараз шчоўкае з яго вiнтоўкi. I Матузка шыбаў праз альховы гушчар, не асцерагаючыся галля, што балюча сцябала яго.\nВыглядаць з лесу, каб убачыць, дзе немцы, яму не спатрэбiлася. Калi iх стралянiна стала зусiм побач, Матузка збочыў з гушчару i асцярожна высунуўся з-за маладой елкi на краю ўзлеску. Месца гэтае крыху ўзвышалася над лагчынай, i хлопец на момант сумеўся: ён выразна ўбачыў на роўнядзi крывы ланцуг гiтлераўцаў, якiя адзiн за адным ускаквалi, беглi i падалi.\nМатузка лёг у жорсткую папараць пад елкай i нарыхтаваў кулямёт. Пакуль ён даставаў дыск, зараджаў i ставiў прыцэл, прайшло няшмат часу, але менавiта тады настала рашучая хвiлiна. Мiнныя выбухi зноў затаўклi зямлю ля лазнi; немец, што перабягаў апошнi за ланцугом, закрычаў штосьцi, усе пачалi падымацца i, страляючы з аўтаматаў, хуткiм крокам кiнулiся да вёскi. Здарылася так, што супраць Матузкi апынуўся гэты заднi немец-камандзiр, а ланцуг сваiм флангам ужо мiнуў тое месца, дзе прытаiўся кулямётчык. Малады баец моцна спалохаўся ад думкi, што спазнiўся. Як-кольвечы ён прыцэлiўся i нацiснуў спуск. Кулямёт, нiбы знайшоўшы выхад злосцi, рвануўся ў руках i задрыжаў буйнай сутаргавай лiхаманкай.\nКалi б не так гучна грукацеў яго кулямёт, хлопец яшчэ раней пачуў бы новыя гукi, якiя з’явiлiся за гэты час. У тым баку вёскi, дзе адбiвалася галаўная паходная застава, скрозь лютую стралянiну пачулiся шматгалосыя крыкi. Адсюль нельга было ўчуць, было гэта «ўра» цi што iншае, ды Матузка i не слухаў. Немцы зноў заляглi, i па ўзлессю пайшоў моцны трэск, сыпалiся галiнкi з лiстамi, нiбы дзесяткi нябачных бiзуноў у розных месцах сцябалi дрэвы. Аднак як нi прыцiскалiся к долу залёгшыя ворагi, адсюль яны былi вiдаць кулямётчыку, i ён, змянiўшы дыск, зноў пусцiў чаргу.\nУ той час аднекуль з варожага боку ўзляцела ў неба дымная ракета i, выцягнуўшы хвост, згасла над логам. Немцы тады шалёна ўскочылi i што было моцы кiнулiся назад да свайго раўчука. Матузка задрыжаў увесь ад радасцi i апусцiў прыклад.\nНястрымная весялосць ахапiла кулямётчыка. Аглушаны выбухамi i стрэламi, ён на ўсё горла крычаў адно i тое ж зларадна-дураслiвае:\n— Ага-а! Ага-а! Ага-а!\nПраз некаторы час нямногiя ўцалелыя ворагi знiклi ў раўчуку, а ў лагчыну высыпалi ротныя ланцугi падышоўшага батальёна. Матузка, раптоўна зрабiўшыся лёгкiм i iмклiвым, узвалiў на плячо гарачы яшчэ кулямёт i па-над узлескам пабег да вёскi.\nМнога ператрывала яго душа за гэты дзень, але здабытая перамога хвалюючай радасцю засланiла цяпер усё самотнае. Як крыўдныя слёзы маленства, адразу забылiся нядаўнiя страхi. Пачатак быў зроблены — цяжкi, але удалы пачатак. Хлопец паваяваў, i хоць не зусiм ладна, але, бадай, i не дрэнна. Ён сам адчуваў гэта, быў рады, i радасць яго павялiчвалася ўпэўненасцю, што Галкiн задаволiцца яго ўмельствам i цяпер, бадай, пасябруе з iм. Што ж датычыць Матузкi, дык ён вельмi жадаў гэтага.\nМакрэючы ад поту, хлопец iмчаўся па ўгрэтай духмянай траве, радасць падганяла яго, i ён спяшаўся падзялiць яе са знойдзеным сёння баявым сябрам.\nЯшчэ здалёк Матузка прыкмецiў ля лазнi групу афiцэраў (ён пазнаў там камандзiра батальёна) i заўважыў, што яны глядзелi ў гэты бок, нiбы чакалi каго. Хлопец пашукаў вачыма Галкiна, але не ўбачыў яго. Не было таго i ў акопчыку, якi, пусты i непатрэбны цяпер, тулiўся пад лазою. У кусце на ранейшым месцы стаяў кацялок з рэштай вады. Але чаму Змiтрок не сустракае яго, няўжо ён стаў зусiм абыякавым да свайго былога памочнiка? Нешта трывожнае затрымцела ў хлапечым сэрцы, калi ён пралазiў хмызняк на ўзмежку i наблiжаўся да камандзiраў.\n— Вось ён, гэты кулямётчык, — сказаў камбат, звяртаючыся да незнаёмага, вiдаць, старэйшага афiцэра.\n— Малайчына, — сказаў той. — Малайчына. Прадстаўце да ўзнагароды.\nМатузка, аднак, чамусьцi змаркатнеў i не адчуваў радасцi ад пахвалы начальства: нейкая смутная трывога ўзнiмалася ў iм. Сцiпла стоячы перад афiцэрамi з узятым да нагi кулямётам, ён адказаў на iхнiя пытаннi i, адпушчаны, пайшоў памалу на выган да свайго ўзвода.\nУ вёску прыйшлi ўжо новыя людзi i з поўнай абыякавасцю да ўсяго, што адбылося тут, займалiся сваiмi справамi. У дварах гаманiлi галасы, стукалi колы па вулiцы; байцы нейкага гаспадарчага падраздзялення маскiравалi галлём нагружаныя вазы пад плотам. Абапал дарогi дагаралi хаты, i ўдушлiвы едкi смурод пажарышчаў раздзiраў грудзi. У адным месцы з вулiцы Матузка пазнаў садок, ля якога бег ранiцай, каб перадаць загад. Нейкая будынiна збоч саду згарэла дашчэнту, апалiўшы сваiм полымем суседнiя яблынi. Мiж iмi ўбачыў баец i тую яблыньку ля сцежкi, з якой сарваў надоечы недаспелы яблык. Цяпер чорныя галiны яе маркотна цягнулiся над тынам i, здавалася, у смяротнай роспачы прасiлi ратунку.\nПад прыдарожнымi вербамi на выгане сядзелi i гаманiлi цяпер байцы былой паходнай заставы. З апошняй надзеяй Матузка пашукаў позiркам сябра i, не знайшоўшы, запытаў у Пiлiпчука, якi курыў на абочыне, спусцiўшы ногi ў канаву:\n— А дзе Галкiн?..\n— Галкiн? — здзiвiўся вусаты Пiлiпчук. — Галкiн забiты, хiба ты не ведаеш?\nНешта цяжкае i душнае навалiлася на хлопца, зацяло дыханне, i ў вачах скрывiлася дарога. Матузка апусцiўся на пыльны ўскраек дарогi i абхапiў рукамi кулямёт. Знямоглае за дзень сонца паволi апускалася над лесам, дарога па насыпе, як хрыбцiна шчупака, стракацела палосамi ценяў, кiнутых вербамi...\nТак баец сядзеў доўга i не чуў, што рабiлася наўкола. Толькi калi падалi каманду строiцца i байцы выйшлi на дарогу, Матузка падняўся апошнi i, падумаўшы крыху, стаў у галаву калоны, дзе ўчора крочыў Галкiн i дзе звычайна станавiлiся ручныя кулямётчыкi.\nКароткі змест Знак бяды\nАповесць пачынаецца з апісання месца, дзе стаяў хутар. Мала што тут нагадвае былую сядзібу. I на ўсім ляжыць знак няшчасця, знак даўняй бяды.\nСцепаніда, пасвячы карову Бабоўку, убачыла каля разбуранага маста немцаў, яны згружалі бярвенне. Жанчына кінулася на хутар, дзе застаўся муж. Адрамантаваны мост нёс пагрозу з'яўлення чужынцаў на хутары. Пятрок і Сцепаніда прыхоўваюць парсючка. Пятрок спадзяецца, што неяк абыйдзецца («Мы перад імі не вінаватыя. А калі з імі па-добраму, дык можа, і яны... Не з'ядуць, можа... Каб засцерагчыся ад бяды, трэба паводзіць сябе як мага абачлівей і ЦІШЭЙ...»).\nРаніцай Сцепаніда пагнала на пашу Бабоўку. Пятрок нічога не паспеў зрабіць па гаспадарцы, бо прыйшлі Гуж і Каландзёнак, паліцаі. Ён чуў ад людзей, што паліцаі сноўдалі ў вёсцы, па хутарах — усталёўвалі новую ўладу. Гуж запатрабаваў пачастунку, але гарэлкі ў Багацькаў не было і ён дастаў сваю бутэльку. Вярнулася Сцепаніда, «ладзіць яешню» паліцаям яна не стала. Ведаючы жончын характар, Пятрок баяўся, што здарыцца непапраўнае: Сцепаніда раззлуе Гужа і іх арыштуюць.\nГуж загадаў хутка чакаць іх у госці і мець гарэлку, а яшчэ паведаміць пра бандытаў, калі з'явяцца на хутары.\nПасля адыходу паліцаяў Сцепаніда выгаворвае мужу, што ўстроіў частаванне. «Яны абодва з вінтоўкамі, улада іх над людзьмі вялікая, яны ўсё могуць. Але яна іх не баялася, бо не паважала іх», — гаворыць аўтар пра жанчыну.\nПраз некалькі дзён на хутары з'явіліся немцы. Чужынцы трымаліся як гаспадары, ні пра што не пытаючыся ў тых людзей, што тут жылі. Багацькам загадалі вызваліць і вымыць хату.\nПадвечар прыехаў афіцэр. Праз нейкі момант фельдфебель паклікаў Петрака. Афіцэр торкнуў пальцам на здымак Сталіна ў газеце, якімі была абклеена хата, і дастаў пісталет. Але выстраліў ён не ў гаспадара хаты, а ў здымак.\nСцепаніду гняце клопат, як засцерагчы ад.немцаў «кароўку, парсючка, курачак? Збажыну якую ці бульбу, можа, не возьмуць, нашто ім, але дровы папаляць... А як быць зімой? » Яна прыпазнілася прыгнаць карову, калі немцы былі на працы. Тут жа яны запатрабавалі малака. Сцепаніда цыркнула крыху ў вядро і падала. Фельдфебель загадаў даіць Бабоўку памочніку кухара. Выкрыўшы падман, ён пачаў біць Сцепаніду. На наступны дзень жанчына выдала малако на пашы. Усё той жа фельдфебель застрэліў Бабоўку.\n«На дзіва сабе самой Сцепаніда не дужа ўбівалася па карове — як ні шкада ёй было Бабоўку, яна адчувала, што рушылася штось непамерна большае і што вялікая небяспека набліжалася да іх ушчыльную. Жанчына вывела з сядзібы парсючка і схавала яго пад вываратнем у барсуковай нары. Дапамагаў ёй нямы Яначка, які пасвіў вясковых кароў. Ноччу Сцепаніда кінула ў студню вінтоўку, забытую ля кухні поварам («Хай не думаюць; калі ўехалі, дык ім усё можна»).\nЗ-за вінтоўкі на падворку, у істопцы, дзе цяпер жылі гаспадары, усё ператрэслі. Афіцэр загадаў Петраку зрабіць «клазет» і вечарам пахваліў яго за работу. Павесялелы Пятрок рашыўся папрасіць сваю скрыпку, якую, прыбіраючы ў хаце, пашкадаваў выносіць у істопку, каб не сапсавалася. Скрыпку афіцэр аддаў, але перад гэтым гаспадар больш гадзіны іграў, што вельмі раззлавала Сцепаніду.\nРаптам пачуліся стрэлы. Немцы забілі Яначку, які прыбег на хутар пра нешта паведаміць Сцепанідзе.\nСцепаніда ўспомніла той дзень, калі Патапка Каландзёнак наказаў, што збіраюць камбед. У вёсцы праходзіў сход за сходам, але людзі не хацелі запісвацца ў калгас. Апошні сход сарваў Гуж. Новік, прадстаўнік акружкома, прапанаваў «раскулачыць Гужова Івана, як кулацкага падпявалу і сабатажніка». Лёс Гужа і яго сям'і вырашыўся адным голасам. За раскулачванне прагаласаваў камсамолец Васіль Ганчарык, устрымацца якому не даў Новік. Сцепаніда і Лявой Багацька галасавалі супраць.\nПятрок рашэнне камбеда не ўхваліў: «— Калі ўжо да такіх дайшла вочарадзь, дык што ж пасля будзе? Каго ж вы праз год-два будзеце раскулачваць?\n— А тады, можа, не будзе каго. Усе ў калгас паўступаюць.\n— Можа, і паўступаюць. Але як жа з класавай барбой? Класавая ж барба не адмяняецца?»\nУ той дзень Пятрок, будучы. ў горадзе, купіў скрыпку, за што Сцепаніда на яго доўга сварылася, бо дзеці засталіся без абутку.\nСцепаніда ў думках вярнулася ў гады сваёй маладосці, калі толькі пабраліся з Петраком і служылі батракамі ў пана Яхімоўскага. Усплыў у памяці вясновы дзень, калі на хутары з'явілася камісія «экспрапрыіраваць... набытак эксплуататара». З таго, што меў пан Яхімоўскі, ім выдзелілі дзве дзесяціны зямлі, карову і маладую кабылку. Радасць азмрочвалася пакутамі Яхімоўскага. Пятрок адмовіўся ісці ў валвыканком, калі дзялілі зямлю і гаспадарку пана, пайшла Сцепаніда.\nПраз нейкі час пан Яхімоўскі павесіўся. Незадоўга перад гэтым Пятрок і Сцепаніда павініліся перад старым гаспадаром хутара, ён крыўды на іх не затаіў, але сказаў: «На чужым і дармовым шчасця не будзе. Мне шкада вас».\nВясной, уздзіраючы дзірван на пагорку, не вытрымала, пала кабылка. Пятрок і Сцепаніда ўскапалі дзесяціну рыдлёўкамі, пасля чаго Пятрок прывалок на пагорак і паставіў вялікі драўляны крыж, спадзеючыся, што ён «адвядзе праклён ад клятай людзьмі і богам зямлі». Нехта з вяскоўцаў назваў гэта месца Петраковай Галгофай. Але хутка крыж спілавалі вясковыя камсамольцы.\nПасля высылкі Гужа людзі пачалі запісвацца ў калгас. Сцепаніда была ў камісіі па абагульванні. У раённай газеце з'явілася заметка, што «у Слабадскіх Выселках патураюць класаваму ворагу — кулаку». Называліся прозвішчы трох гаспадароў, якія «мелі наёмную сілу» — ім дапамагалі араць, жаць, малаціць. Упаўнаважаныя з раёна і акругі патрабуюць раскулачыць выкрытых селькорам «класавых ворагаў». Сцепаніду гэта страшэнна ўзрушыла і абурыла, яна пачала крычаць на ўпаўнаважаных: «А справядлівасць не трэба? Калі ўжо да беднякоў дайшло! Дык хіба справядліва?.. Нельга, каб свае — сваіх! Ці вы ўжо здурэлі там ад навукі, не бачыце? Гэта ж усе людзі навокал бачаць, а вы...»\nСцепаніда рашыла дабірацца да Полацка, шукаць там справядлівасць. Але па дарозе з хутара яе перастрэў сын раскулачанага Гужа, забраў грошы, хлеб і загадаў вяртацца дамоў, сядзець ціха. Прыехаў з лесу Пятрок, яму таксама пагражаў Зміцер Гуж, хацеў нават забраць каня. На раніцу прыбегла Ладымірава Анютка і зайшлася ад плачу. Стралялі ноччу ва ўпаўнаважанага. Андрэя і Анціпа, братоў Анюткі, арыштавала міліцыя, Гуж уцёк. Сцепаніда зразумела, што цяпер ужо нічога не паправіш, зразумела, каго чакаў Гуж у сасонніку, калі яна бегла ў мястэчка.\nУ спісе «выкрыты ў ворагаў» апынулася сям'я Ладыміра, дачку якога Анютку кахаў міліцыянер, камсамолец Васіль Ганчарык. Раскулачыўшы, выслаўшы нявесту, ён застрэліўся ў сваёй хаце, на вачах трохгадовага браціка Янкі. Хлопчык з таго часу знямеў.\n«I вось гэтай ноччу звёўся нешматлікі гаротны род высялкоўскіх Ганчарыкаў. Невялічкае, танклявае цела падлетка ў загорнутай на грудзях кашульцы ляжала пад тынам ля лаўкі».\nНемцы пакінулі хутар. I тут жа з'явіліся паліцаі, пагнаілі Петрака вазіць пясок на дарогу. Назіраць за работай Гуж пакінуў Патапа Каландзёнка. За увесь дзень ён не дазволіў старым мужчынам ні прысесці, ні разагнуцца. «Ну і гад! — падумаў Пятрок. — Чаму яго маці не прыдушыла малога? Гэты ж горш за Гужа. 3 тым хоць пасварыцца можна, неяк апраўдацца, а гэты адразу хапаецца за вінтоўку».\nПятрок памяняў скрыпку на змеявік, змайстраваў самагонны апарат. Ён гнаў, схаваўшыся ў рове, самагонку, калі на хутары з'явіліся Гуж, Каландзёнак, Недасека. «Агентура» данесла, на што мяняў стары скрыпку. Не знайшоўшы Петрака, Гуж пакінуў на хутары Недасеку чакаць яго.\nНедасека пайшоў у паліцыю з-за брата, Новіка. Служачы немцам, як ён гаварыў, ратаваў тым самым ад голаду шасцёра дзяцей. Сцепаніда пра сябе падумала, што такіх не навучыш, бо далей свайго карыта ім не дадзена бачыць. «Такія ад прыроды сляпыя да маленькага пробліску чалавечнасці, дбаюць толькі аб сабе і апраўдваюцца часам дзецьмі».\nПятрок аддаў Недасеку дзве бутэлькі самагону. Праз нейкі час з'явіўся Каландзёнак — Гуж патрабаваў яшчэ дзве. Багацька дастаў са сховішча адну, зразумеўшы ў гэты момант, што і гарэлка не выйсце — не адкупішся, не ўлагодзіш. Ноччу з'явіліся незнаёмыя паліцаі. Шукаючы гарэлкі, ператрэслі хату, пограб, збілі Сцепаніду, а Петрака, паставіўшы ля сцяны, палохалі стрэламі.\n«Гэта ноч пад расстрэлам нешта зрушыла ў Петраковай свядомасці, нешта непапраўна зламала, збіла хаду яго думак са звыклага для яго кола, ён не ведаў ужо, што рабіць і куды ісці...». З недапітай бутэлькай першака ён вяртаўся з рова, калі пачуў на хутары галасы. Там яго ўжо заўважылі і ён адно выкінуў бутэльку ў кусты. Пятрок іх ужо не баяўся, ён толькі хацеў, каб хутчэй усё скончылася, і скончылася тут, на сваім падворку. Але збіўшы старога, звязаўшы рукі, яго на вяроўцы павалаклі ў мястэчка — сам ісці з хутара Пятрок наадрэз адмовіўся. «Ён знік, прапаў з гэтага свету, як і для яго прапалі гэты хутар, роў, Сцепаніда, іхнія дзеці Фенька і Федзя — прапаў цэлы свет».\nБылі ў Петрака ў жыцці дзве сустрэчы... На хутар пагрэцца зайшло трое. Як зразумелі гаспадары, нейкія начальнікі. Пачалі распытвацца пра жыццё, пра парадкі ў калгасе. Сцепаніда выказала ўсё, што набалела, Петраку аж сорамна стала за жонку. Старэйшы, з вусікамі, дастаў з кішэні дзесяць рублёў і даў Сцепанідзе — на малако і лякарства хворай дачцы. Збянтэжаная Сцепаніда запытала прозвішча, каму ж доўг аддаваць. Вайсковец, які выходзіў апошнім з хаты, крадком азірнуўся і ціха сказаў: «Таварыш Чарвякоў».\nЧарвякоў разгубленаму гаспадару на развітанне пажадаў багатага жыцця, прозвішча яго, Багацька, ён ужо ведаў.\nА летам Пятрок выправіўся ў Мінск да Чарвякова. Арыштавалі за «ўрадзіцельства» калгаснага старшыню Лявона. Сцепаніда, не дабіўшыся праўды ні ў мястэчку, ні ў раёне, рашыла ехаць у Мінск да старшыні урада. Але сама ехаць яна не магла, нарывала нага.\nПятрок паўдня хадзіў каля Дома ўрада, не могучы і рашыцца зайсці туды, спадзяваўся, можа сустрэне Чарвякова каля будынка. Нарэшце адчыніў дзверы, спытаў у міліцыянера. Міліцыянер сказаў, што Чарвякоў памёр. Дома Пятрок абнадзеіў Сцепаніду, што ліст з подпісамі і В грошы аддаў старшыні ўрада. Жонка яму і верыла і не верыла, бо Лявон пасля арышту не вярнуўся. В Сцепаніда чула, як здзекваліся паліцаі над мужам. Ёй В было вельмі кепска, моцна балеў правы бок галавы. Круціліся думкі, за што ўзялі Петрака, чым ён не дагадзіў. Жанчына адчула, што яна «перажыла свой лес. Як і не жыла на гэтым, богам уладкаваным свеце. Усё збіралася, доўгія гады чакала, адкладвала на пасля... Перавярнулі аднаасобніцу, ладзілі калектывізацыю, думалі: зажывём пасля. Але пасля выконвалі пяцігодкі, змагаліся з класавым ворагам — усё ў нястачы, трывогах, калатнечы і неспакоі... Сцепаніда адчувала, што вайну перажыць ёй ужо не пад сілу». | Ноччу ў дзверы нехта пастукаў, назваўся сваім, але яна не адкрыла, пасля пашкадавала, бо на паліцаяў гэта было не падобна. Раніцай яна пайшла да Карнілы. Чула ад паліцаяў, што некаму спатрэбілася неразарваўшаяся бомба. Тады з Петраком яны рашылі, што тут не абышлося без Карнілы, які гроб да сябе ўсё. Сцепаніда купіла бомбу за парсючка. Потым яна пайшла ў мястэчка, спадзеючыся што-небудзь дазнацца пра Петрака. Вартавы, а гэта быў Недасека, турнуў жанчыну ад турэмнай брамкі. Каля камендатуры Сцепаніда ўгледзела настаўніка Свянткоўскага, які быў у немцаў перакладчыкам. Той, асцерагаючыся, і узяў у яе перадачу для Петрака і ціха, настойліва шапнуў, каб яна зараз жа ішла адсюль.\nВечарам Карніла прывёз бомбу і яны схавалі яе ў рове. У Сцепаніды з'явілася думка як-небудзь паспрабаваць узарваць мост, хоць так адпомсціць, бо тое, што зрабілі з ёю, з Петраком, з хутарам, дараваць яна не магла.\nЯк толькі пачало днець, Сцепаніда заспяшалася ў мястэчка. Яна ведала, што вярнуўся з лагера сын колішняй яе сяброўкі. Ён быў камандзірам і мог дапамагчы з бомбай. Па дарозе сустрэла Гужа і Каландзёнка, якія.вялі арыштаванага Карнілу. Яна кінулася на хутар і, надрываючыся, перахавала бомбу. Па яе прыйшлі ў той жа дзень. Сабака, які пасля смерці Яначкі прыбіўся да Багацькаў, папярэдзіў сваім брэхам Сцепаніду, і яна паспела ўскочыць у істопку, накінуць крук на прабой. Паліцаі маглі застрэліць яе праз дзверы, але Сцепаніда патрэбна была ім жывой.\nСцепаніда дастала пасудзіну з газ"ай — адзінае, што прынёс Пятрок, калі вяскоўцы разбіралі краму — і лінула на дзверы, на сцяну, падпаліла. Дзверы ламаць перасталі. Жанчына шкадавала, што там, у раўку, яе ніхто не бачыў з бомбай, «задарма прападзе яе клопат і спрахне без толку сіла, на якую яна спадзявалася».\nХутар гарэў доўга — усю ноч, дагараў у наступны дзень. Паліцаі нікога не падпускалі і самі трымаліся воддаль — баяліся выбуху.\nА бомба на ўзроўку чакала свае пары.\n«Мы ўжо даўно прывыклі да высокага псіхалагічнага майстэрства ў Васіля Быкава... Гэтае уменне на поўную сілу заяўляе пра сябе і ў «Знаку бяды», асабліва ў паказе Петрака і Сцепаніды.\nПа сваёй натуры Пятрок вельмі памяркоўны чалавек, «ціхі і мяккі — гэткі, якімі была большасць у Выселках: страхавіты, зважлівы, трохі набожны». Спачатку ён намагаецца неяк прыстасавацца да нечалавечых умоў фашысцкай акупацыі. Але такое, аказваецца, немагчыма... I гэты рахманы, не пазбаўлены душэўнай далікатнасці селянін прама, адкрыта выказвае паліцаям сваё абурэнне, пагарду і нянавісць.\nТак, Пятрок, як і іншыя станоўчыя героі пісьменніка, — чалавек з высокім гуманістычным патэнцыялам. I таму ён урэшце не вытрымлівае і, не зважаючы на ўсю сваю памяркоўнасць, небаявітасць і схільнасць лепш саступіць, чым спрачацца, ваяваць з другімі... кідае адкрыты выклік паліцаям, выклік, які аплочвае самай вялікай на свеце цаной — сваім чалавечым жыццём.\nТое ж можна сказаць і пра Сцепаніду. Гэта жанчына таксама складанага лесу, якой выпала нялёгкае жыццё. Яна была парабчанкай, потым членам камбеда, актывісткай калгаснай справы, ударніцай у працы. У адрозненне ад ціхмяна-памяркоўнага Петрака яна вызначаецца баявітасцю свайго характару, Ёсць у Сцепаніды таксама цяга да справядлівасці, нейкае прыроднае, надзвычай натуральнае і глыбокае разуменне праўды і чалавечнасці, звычайна ўласцівае і іншым глыбінна-народным характарам, у тым ліку і Петраку.\nВ Вельмі добра паказаў Быкаў, як выспявае рашучасць Сцепаніды ні ў чым не паступіцца ні паліцаям, ні іх гаспадарам — гітлераўцам, як гартуецца яе ўпартасць, расце неадольная прага помсты за ўвесь здзек над чалавекам, што гавораць акупанты. Уражвае таксама поўная, абсалютная несумяшчальнасць Сцепаніды з тым ладам жыцця, што навязваюць фашысты, высокая мужнасць яе апошняга выбару — прыняць жахлівую смерць, але не паддацца нелюдзям.\n...Шмат новага дае быкаўскі «Знак бяды» ў паказе ворагаў. I не так немцаў, фашыстаў, хоць і тут Быкаў дакладны і цікавы, а найбольш у паказе паліцаяў. Яны, бадай, ніколі раней не выклікалі такой пільнай увагі пісьменніка... Жорсткасць паліцаяў выразна адцяняецца праз роздум Петрака. «Хаця ім што, —- думаў Пятрок, — ім абы жорсткасць сваю спраўляць, упівацца сілай, людскую кроў піць. Без крыві засмяглі б іх глоткі. I гарэлкаю не размочаць. Не, не размочаць, Ім пасля крыві гарэлку давай, а пасля гарэлкі зноў на кроў цягне»...\nАсабліва лютуе «мажны, крутаплечы», раздабрэлы на народнай бядзе Гуж, старшы паліцай... Гуж п'яны не толькі ад гарэлкі, якую пастаянна глушыць-жлукціць, але і ад улады, неабмежаванай, прынамсі ў дачыненні да мірнага насельніцтва. «...Я ж цяпер для вас — выхваляецца Гуж перад Сцепанідай, — вышэй, чым сельсавет. Вышэй, чым райком. Чым саўнарком нават. Я ж магу любога, каго хочаш стрэльнуць». I страляе, забівае бязлітасна...\nАднак Гуж, мусіць, яшчэ не самае страшнае спараджэнне прыслужніцкай псіхалогіі... Таму што Гуж яўны, закончаны і дастаткова паслядоўны вораг усяго чалавечага. I ад яго нічога іншага чакаць не даводзіцца... А вось Патап Каландзёнак і Антось Недасека больш небяспечныя, прынамсі ў тым сэнсе, што яны могуць «даваць нечаканасць». Некалі яны выдавалі сябе за людзей, прыхільнікаў новага, а ў іншых абставінах, калі ўбачылі сілу ў другіх, у фашыстаў, — падключыліся да іх сістэмы і служаць ёй гэтак жа спраўна, як і Гуж... Патап Каландзёнак — асабліва агідная і ненавісная фігура сярод усіх ворагаў, паказаных ў «Знаку бяды». Ёсць у Каландзёнка фізічная недацёпістасць. Аднак яна не выклікае спачування... а выглядае злавесна, бо спалучаецца з нейкай ідыёцкай стараннасцю. Нейкі страшны, вельмі небяспечны аўтаматызм мышлення, што ўласцівы Каландзёнку, даводзіць да абсурду любую справу, за якую ён бярэцца.\n...Характэрнай асаблівасцю аповесці «Знак бяды» з'яуляецца тое, што тут вельмі ўдала даецца дынаміка часу, пераканальна паказваецца трывалая сувязь мінулага, даваеннага, і ваеннай рэчаіснасці. I якраз даваеннае жыццё дужа многа растлумачвае ў лесе герояў... «Знак бяды» ўвогуле можна назваць творам не толькі пра вайну, але і пра даваеннае жыццё беларускага сялянства. Бо... вайна не проста падсвечваецца рэчаіснасцю даваеннага часу, а цэлы выяўленчы пласт прысвячаецца той рэчаіснасці. I пласт гэты не менш значны, чым усё астатняе ў творы...\nМногія сцэны, у якіх паказана даваенная рэчаіснасць, напісаны надзвычай моцна, з абвостраным гуманістычным пафасам і сапраўднай чалавечнасцю. Асабліва вылучаюцца ў гэтым плане эпізоды, прысвечаныя трагедыі Анюткі — Сцепанідзінай сяброўкі і гаротніцы, якая настойліва і шчыра цягнецца да новага жыцця...\nЦікавая аповесць «Знак бяды» і тым, што тут Быкаў, зноў жа ўпершыню ў сваёй творчасці, звяртаецца да канкрэтнай гістарычнай асобы, што не толькі істотна пашырае падзейны разварот твора, але і павялічвае яго ўнутраную маштабнасць, маштабнасць праўды, гуманістычнай думкі. Гутарка ідзе пра асобу А. Р. Чарвякова — аднаго з выдатных дзеячаў нашай беларускай гісторыі. Бліскуча паказаны дэмакратызм Чарвякова праз яго адносіны да Сцепаніды і Петрака, іх сям'і. Многа значыць для нашай літаратуры гэты вобраз камуніста, чалавека трагедыйнага лёсу.\n...Раздзелы пра даваеннае жыццё ў «Знаку бяды» маюць прынцыповую важнасць з розных пунктаў гледжання, у тым ліку і для ўмацавання тэндэнцый глыбіннай праўдзівасці ў асэнсаванні народнага подзвігу не толькі ў гады вайны (з гэтым у Быкава мы ўжо даўно звыкліся), але і ў нялёгкія даваенныя часы, калі Сцепанідам і Петракам трэба было многае вынесці на сваіх плячах».\nКароткі змест Аблава\nЧалавек на імшарыне\n«Чалавек... адчуваў сябе неспакойна, нават трывожна; хада яго была такая насцярожаная, што, здавалася, варта недзе каркнуць вароне, як ён здрыганецца і абамрэ на месцы. Быў ён немаладога веку, даўгалыгі і шырокі ў плячах, але надта худы...» Хведар Роўба запаволіў хаду, пазнаўшы знаёмую з дзяцінства мясцінку, ледзь не заплакаў. Адсюль да роднай вёскі заставалася тры вярсты.\nПраз тры месяцы «неверагоднага шляху пакут і цярпення» ён дабрыў да радзімы. Ні хаты, ні забудоў на котлішчы ён не ўбачыў. Калі поле схавалася ў змроку, Хведар пайшоў на свой былы двор, які застаўся неўзараным.\nУспомніў, як памерла пад сцюдзёным Котласам жонка. Прыйшла з дзялянкі і не ўстала. З маці засталася малая Волечка, а яго пагналі на работу. Дачушка то плакала, то «тоненькім дзіцячым галаском пяяла маці ўлюбёную ёю «Вутачку». Мабыць, так яна і адышла з гэтага свету пад жаласны спеў дачушкі...» Назаўтра яго на паўдня вызвалілі ад працы, каб пахаваў жонку.\nДзесьці тут, дома, застаўся сын Міколка. З ліста швагра Тамаша ён ведаў, што сын вярнуўся з арміі і стаў нейкім начальнікам. З высылкі Роўба Міколку не пісаў, баяўся яму нашкодзіць.\nХведар ішоў па вёсцы, прыслухоўваючыся і прыглядаючыся да знаёмых хат, падворкаў, вуліцы. Ён баяўся і ноччу, каб з кім не сустрэцца, каб хто яго не пачуў. Потым нетаропка абышоў магілкі дзядоў, бацькоў, малодшых сястры і брата. Падумаў, «было б добра і яму прымасціцца побач, ...можа ...ён найбольш за тым і імкнуўся сюды — за тысячу кіламетраў, праз пяць гадоў выгнання».\nНоч і спакой\nУ лесе прачнуўся ад холаду. Калі крыху пасвятлела, пайшоў шукаць бульбянае поле. Капянуўшы нагой баразну, адразу знайшоў некалькі ладных бульбін, адзначыў сабе, што выбіралі бульбу дзеля прыліку. У гушчары расклаў цяпельца, а сам сеў воддаль — трэба было асцерагацца.\nУсе пяць пакутных гадоў Роўбу тачыла пытанне « Завошта?» «Завошта ў яго адабралі ўладай жа дадзеную зямлю, майно і саслалі на катаргу?.. У чым яго віна?»\nЯму вельмі хацелася паглядзець на. поле. Замест дружнай, вясёлай, як Хведару ўяўлялася, працы, ён убачыў з дзесятак босых, у тоўста накручаных на галовах хустках, жанчын, якія капалі бульбу ў вялікія кашы. Коні ледзьве клыпалі ад ператомы.\nНа дарозе ён угледзеў фурманку, пазнаў мужчыну на ёй. Гэта быў Мікіта Зыркаш, які напісаў пра яго малатарню. З малатарні і пачаліся ўсе Роўбавы беды. Яе ён купіў па сынавай парадзе, малаціў усім, нікому не адмаўляючы. Плату браў вельмі памяркоўна, але Мікіта падаў так, што Роўба абірае сялян. Калі сталі размяркоўваць цвёрды падатак, успомнілі пра малатарню. Той падатак — семдзесят пудоў збожжа — ён неяк сплаціў, вымеўшы з засекаў усё. Прынеслі новы, намнога большы. Стары яўрэй Наэм тады параіў яму кідаць усё, забіраць дзяцей і жонку і ўцякаць. Хведар яго не паслухаў. Пражыў у Нядолішчы яшчэ дзесяць месяцаў. Зміцер Цыпрук,які вінен быў за малацьбу грошы, на пасяджэнні камбеда прапанаваў раскулачыць Хведара Роўбу.\nНоччу Хведар зноў хадзіў па роднай вёсцы.\nУ лесе, куды ён адправіўся начаваць, страшэнна даймаў холад. Задрамаў толькі пад ранак і прачнуўся ад нейкай трывогі. Насупраць у хмызняку ўбачыў кароўскую пысу, побач другую. Заліўся брэхам сабака, і Роўбу давялося ўцякаць.\nСабачы брэх гнаў чалавека, і ён апынуўся далекавата ад вёскі ў страхавітай мясціне, якую называлі Багавізна. Толькі надвячоркам ён рушыў назад, Зноў зайшоў на могілкі, агледзеў свежыя магілы. Нечакана ў месячным сяйве прачытаў на белай дошчачцы «Сокур Іван». Як высылалі Хведараву сям'ю, гэты Сокур памагаў начальнікам. Адзін з іх угледзеў на Волечцы новыя валёначкі, нешта загадаў Сокуру. Той трохі памяўся і сказаў малой скінуць абутак. Душа-чыся слязьмі, маці прынесла дачцэ старыя палапленыя валёнкі. У іх яна і хадзіла дзве зімы, прастуджвалася, пакуль не прастудзілася ў апошні раз.\nПасля смерці жонкі не было на каго пакінуць дзесяцігадовую Волечку. Нечакана брыгадзір плытагонаў, дзе тады працаваў Хведар, злітаваўся і дазволіў узяць яе з сабой. Дзяўчынка чым магла дапамагала маўклівым дзядзькам. Сярод плытагонаў быў нервовы, зласлівы Рагаўцоў, які з прычыны і без прычыны брыдка лаяўся. Роўба неяк папрасіў яго не рабіць так пры дзіцяці. Той паабяцаў «стукнуць» у бліжэйшым пасёлку. Брыгадзір загадаў у час праверкі хаваць дзяўчынку пад плытом.\nКалі Хведар выцягнуў Волечку з вады на бярвенне, тая была сіняя і не магла вымавіць ад здранцвення ні слова. Праз тры дні Волечка памерла. Пахаваў Роўба дачку на беразе рэчкі, нават не паспеў паставіць крыж, бо трэба было даганяць плыты. Пасля таго брыгадзір даў яму даведку на імя Зайцава Андрэя Фаміча, з якой ён і дабраўся дамоў.\nНа світанні Хведар выйшаў на вясковую вуліцу і раптам згледзеў нейчыя вочы. Ён пазнаў жанчыну, гэта была яго равесніца Любка. Жанчына дзіка закрычала і кінулася ў хату.\nПакуль развіднела Хведар быў у лесе. Скурчыўся пад кустамі на дробнай траве, увабраў галаву ў каўнер світкі, засунуў рукі за пазуху — так было цяплей. Шукаў адказ, «чаму ён стаў тут для ўсіх жахлівым чужынцам».\nВыйшаўшы са свайго сховішча на схіле дня, ён сустрэў старога, які пасвіў у лесе карову. Жывёлу даводзілася хаваць дзеля малых дзяцей, бо амаль усё малако забірала дзяржава. Ад старога Хведар даведаўся пра жыццё ў калгасе і, нечакана, пра Міколку, сына. «Цяпер жа ён парцейны сакратар. Малады, а нібы той цівун! Ад бацькі адмовіўся... Казалі, і прозвішча меўся мяняць, каб анізвання...» Вестка настолькі ўразіла, што Хведар ні пра што не мог больш пытацца.\nУспомніўся выпадак, калі сын настояў, каб лепшага сябра выключылі з камсамола за тое, што ён пашкадаваў маці і пакінуў дома адзін абраз. Хведар імкнуўся неяк зразумець сына: «....Дабрыня, мусіць, там, дзе справядлівасць і праўда. А дзе класавая бязлітаснасць, жорсткасць вышэйшых да тых, хто ніжэй, якая ж там дабрыня!.. Ягоны разумны Міколка, мабыць, хутка засвоіў тое. Калі ён цяпер стаў такі, значыць, такім стаць было трэба. Асабліва, калі ён не па сваёй злосці, а з дзяржаўнай патрэбы...»\nНа бульбяным полі на гэты раз яго ўгледзелі і, што самае страшнае, пазналі. Крычаў Зміцер Цыпрук, які, па ўсім было відаць, стаў брыгадзірам. Самы няўдалы гаспадар у вёсцы, у якога некалі здохла ад бяскорміцы кабыла, які за сваё жыццё не навучыўся нават плесці лапці.\nНоччу ўсчаўся дождж і ў лесе было мокра і няўтульна. Але тут можна было не баяцца. Душа Хведара жыла ў трывожным чаканні дня.\nНа золаку голад выгнаў яго з ельніку і ён падаўся на ўзмежак поля, дзе раслі грушкі. Чуйны слых Хведара ўлавіў нейкі рух — там былі людзі, Роўбавы аднавяскоўцы. «...Яму як бы цюкнула ў галаву: ды гэта ж яны — па яго. Яны ж зараз пойдуць у лес выганяць яго. Ланцугом, як на паляванне». Хведар павярнуў у глыб лесу, хацеў выйсці з яго з другога боку. Але з узлеску ўбачыў, што на дарозе стаялі машыны і ад іх ішлі людзі. Выйсця яму не пакінулі і спераду — там былі пагранічнікі. У чацвёртым баку быў тупік — «Багавізна, дрыгва, багна, віры, улетку туды не сунешся». Хведар бег туды, бо ззаду чуў галасы, брэх сабакі. «...Ягоны маршрут канчаўся. Неверагодна дзівосны маршрут — праз тысячу вёрст да роднай зямлі... Такі яго лес! Пракляты лес, які на-канаваў яму ў такі час нарадзіцца селянінам».\nРоўба бег, ногі да каленяў правальваліся ў чорную гразь, наперадзе блішчэлі чорныя вочы прадонняў. Хутка дол знік з-пад ног і Хведар шуснуў з галавою ў багністую прорву. Але вынырнуў і ўхапіўся за нейкі слізкі корань з суседняй купіны. Ён быў увесь у багне, толькі галава на паверхні. Цяжкая суконная падзёўка і пасталы ўладна цягнулі ўніз.\nЯму загадвалі вылазіць, папярэджвалі ад «ліца Савецкай улады», потым палезлі ў балота, пачалі апорваць купіны. Хведар пачуў голас сына. Хацелася зірнуць астатні раз і развітацца. «Бедны Міколка: што ён перажывае цяпер? Пэўна ж, то не па сваёй волі — ён змушаны. Можа, яму загадалі?.. I паслалі яго лавіць у лесе бацьку, якога выракся. Калі выракся, дык, мабыць, можна і лавіць. Але калі такое магчыма, то тады як жыць? Можа, яму яшчэ загадаюць, злавіўшы, учыніць допыт над бацькам?..» Цвёрдым начальніцкім голасам Міколка загадаў парануць купіну, суседнюю з той, за якой тырчала паміж тым і гэтым светам Роўбава галава.\nХведар іх апярэдзіў, выпусціў з рук корань і цяжкія ногі ў сырамятных пасталах адразу пацягнулі яго ў глыб багны. Шукалі яго доўга, ды так і не знайшлі. Багна спрадвеку умела хаваць свае таямніцы.\nНа старонках аповесці «Аблава» імкліва разыгрываецца адна са страшных трагедый XX стагоддзя, у выніку якой «распадаліся сем'і, нішчылася людская роднасць, спрадвечная вясковая крэўнасць». Сумленны шчыры працаўнік у адначассе мог згубіць усё, зрабіцца для іншых «жахлівым чужынцам», выгнаннікам, беглым катаржнікам, на якога не распаўсюджваюцца чалавечыя правы і законы. У гэтым на ўласным вопыце пераконваецца галоўны герой аповесці Хведар Роўба.\nХведара, высланага гвалтам за тысячу вёрст, прывялі да роднага селішча вялікі адчай і вялікая любоў. Са смерцю Волечкі «жыццё адняло ў яго апошнюю радасць, адзіную яго ўцеху... уласнае існаванне траціла ўсякі кошт, ён не надта і даражыў ім; яно даўно зрабілася невыносным». Калі што і трымала Роўбу на свеце, дык гэта жаданне пабачыць родны кут. Пасля перажытых пакут Хведар лічыць шчасцем памерці на сваёй зямлі.\nНікому Роўба не пагражае і не замінае, нікому з аднавяскоўцаў, нават Мікіту Зыркашу і Зміцеру Цыпруку, з-за якіх пачаліся яго пакуты, не жадае дрэннага. Аднак няма яму месца сярод блізкіх і знаёмых людзей. Ён можа толькі ноччу, як здань, прайсціся па вёсцы, хаваючыся, зазірнуць у акно былога сябра ці сваяка. На радзіме Хведар горшы за звера, за злачынца і за шпіёна, бо столькі самых розных людзей сышліся яго лавіць у лесе.\nI — ужо апошняя кропля ў бязмернай чалавечай трагедыі — сын, бацькаў гонар і надзея, старанна абшуквае балотныя купіны, палюе разам з іншымі на бацьку. Роўба ўвесь час хоча неяк апраўдаць Міколку. Сумныя думкі з'яўляліся яшчэ там, пад Котласам. Роўба-малодшы ніяк не нагадаў пра сябе, не пацікавіўся лёсам бацькі, маці, сястрычкі. Гэта яшчэ неяк можна было зразумець. Дапамагчы родным Міколка не мог, а нашкодзіць сабе — вельмі проста. I Хведар не пісаў яму, як ні прасіла аб гэтым жонка. Вельмі ўразілі Роўбу словы старога чалавека.пра адносіны сына-начальніка да калгаснікаў, пра тое, што ён хацеў змяніць прозвішча: «Ну хай адмовіўся ад раскулачанага бацькі, навошта ж так да людзей? I яшчэ мяняць прозвішча? Што ж тады застаецца ад мінулага. Як тады жыць у будучым? Што ён скажа сваім дзецям, калі тыя будуць у яго?» Бацька імкнецца зразумець, адкуль жорсткасць у сына, калі яна выявілася ў яго характары, бо малым Міколка быў жаласлівы да ўсіх.\nКамсамолец-Міколка сказаў пра лепшага сябра, які не змог пераступіць праз матчыны слёзы, не выкінуў з хаты абразы: «Камсамол такіх ашуканцаў сцірае ў парашок». Тады бацьку падумалася, што гэта па моладасці, падрасце сын — паразумнее. З таго часу Міколка «паразумнеў», але не так, як хацелася бацьку.\nЦі змог дараваць, ва ўсім апраўдаць Роўба сына? Не! Пачуўшы цвёрды начальніцкі голас, які ён набыў ужо без бацькі, Хведар пазайздройсціў жонцы, што яна не бачыць усяго і не чуе.\nУ аповесці В. Быкава знайшла адлюстраванне балючая, страшная праўда пра рэчаіснасць 30-х гадоў, пра падзеі калектывізацыі. Кароткімі, энергічнымі мазкамі малюе празаік вёску ў перыяд карэннай ломкі адвечнага укладу, жыццё перасяленцаў на поўначы. Ён, як амаль заўсёды ў сваіх творах, паказваючы перажыванні і адчуванні чалавека, нешматслоўны і стрыманы, што яшчэ больш падкрэслівае трагізм становішча Хведара Роўбы, нялюдскасць яго лесу. Для В. Быкава мала ўзнавіць — ярка, запамінальна, дакладна, — што і як адбывалася. Праз увесь твор праходзіць пытанне-роздум: чаму такое здарылася з чалавекам, віна якога адно ў тым, што ён нарадзіўся, як і бацькі, дзяды яго, як увесь ягоны род, селянінам, любіў зямлю, працу, быў руплівым, дбайным гаспадаром. Адказы пісьменнік шукае ў грамадска-палітычных варунках таго часу.


Выпраўце параметр Wi-Fi, які не адлюстроўваецца ў Windows 10 - techking.by\nМногія карыстальнікі паведамляюць, што варыянт Wi-Fi не адлюстроўваецца ў Windows 10 у наладах сеткі і Інтэрнэту. Вы можаце сутыкнуцца з гэтай праблемай, калі адна або некалькі неабходных службаў не працуюць на вашым ПК. Акрамя таго, калі на вашым кампутары ёсць састарэлыя драйверы, пашкоджаныя файлы, збоі ў профілі карыстальніка, састарэлая АС Windows і канфлікты TCP/IP, вы сутыкнецеся з праблемай знікнення Wi-Fi з Windows 10. Тым не менш, існуе мноства метадаў ліквідацыі непаладак, якія дапамогуць вам выправіць тое ж самае. Такім чынам, працягвайце чытаць ніжэй!\nЯк выправіць параметр WiFi, які не адлюстроўваецца ў Windows 10\nСпосаб 2: уключыць WiFi\nСпосаб 3: уключыць сеткавы адаптар\nСпосаб 4: Адключыць рэжым палёту\nСпосаб 5: Перазапусціце працэсы Правадыра Windows\nСпосаб 6: запусціце сродак ліквідацыі непаладак сеткі\nСпосаб 7: уключыце выяўленне сеткі\nСпосаб 9: Скід TCP/IP\nСпосаб 10: запусціце службу аўтаканфігурацыі WLAN\nСпосаб 11: Выдаліце ўсе файлы з тэчкі Wlansvc\nСпосаб 12: уключыце асноўныя службы\nСпосаб 13: Адключыць рэжым энергазберажэння\nСпосаб 14: Абнаўленне Windows\nСпосаб 15: Адключыць віртуальны адаптар Microsoft WiFi Direct\nСпосаб 16: абнавіць драйвер wifi\nСпосаб 17: пераўсталяваць драйвер wifi\nСпосаб 18: уключыць значок Wi-Fi праз групавую палітыку\nСпосаб 19: Дадаць сетку Wi-Fi уручную\nСпосаб 20: Скід налад сеткі\nСпосаб 21: Чыстая ўстаноўка Windows 10\nУ гэтым раздзеле мы сабралі спіс простых і эфектыўных метадаў ліквідацыі непаладак, якія дапамогуць вам выправіць зніклы варыянт WiFi Windows 10 праблема. Выконвайце іх, як інструкцыі, каб дасягнуць больш хуткіх вынікаў.\nПерш чым спрабаваць любыя іншыя метады, выканайце гэтыя простыя прыёмы. Часам вам можа пашанцаваць, што вы можаце выправіць адсутнасць Wi-Fi з-за праблем з сеткавым падключэннем простымі пстрычкамі мышы.\nВыключыце іншыя бесправадныя прылады, такія як калонкі Bluetooth, Alexa і іншыя падобныя прылады.\nПеразагрузіце маршрутызатар або скіньце яго пры неабходнасці.\nПраверце, ці правільна падключана карта WiFi. Выконвайце прыведзеныя пункты, каб праверыць падключэнне да сеткі.\nКалі ваш кампутар не пастаўляецца з убудаванай бесправадной картай, і таму вы выкарыстоўваеце знешнюю карту Wi-Fi, пераканайцеся, што карта падключана правільна і надзейна, каб выправіць параметр Wi-Fi, які не адлюстроўваецца ў Windows 10.\nАкрамя таго, запусціце тэст ping, каб праверыць падключэнне да Інтэрнэту.\nКалі вы не бачыце Wi-Fi на панэлі задач, вы можаце ўключыць яго з меню налад, як паказана ніжэй.\n2. Цяпер націсніце на опцыю Сетка і Інтэрнэт, як паказана.\n3. Цяпер у левай панэлі націсніце на ўкладку Wi-Fi і ўключыце кнопку Wi-Fi.\nЧасам, калі адаптары Wi-Fi не ўключаны на вашым кампутары, вы сутыкнецеся з опцыяй WiFi, якая не паказвае памылку. Але ёсць некалькі простых інструкцый, каб уключыць WiFi на вашым кампутары.\n1. Перайдзіце да дыялогавага акна Выканаць, націснуўшы разам клавішы Windows + R.\n3. Цяпер пстрыкніце правай кнопкай мышы на вашым актыўным сеткавым адаптары і праверце, уключаны ён ці адключаны.\n3А. Націсніце на Уключыць, калі статус адключаны.\n3В. Калі статус ужо знаходзіцца ў Уключыць, перайдзіце да наступнага метаду.\n4. Праверце, ці выпраўленая памылка Wi-Fi, якая не адлюстроўваецца ў Windows 10.\nУключэнне рэжыму палёту адключыць Wi-Fi, Bluetooth, рэжым сотавай сувязі, усе радыёслужбы і г.д. Такім чынам, вам рэкамендуецца адключыць рэжым палёту, каб выправіць параметр Wi-Fi, які не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10. Звычайна на клавіятуры ёсць спецыяльная клавіша для ўключэння або адключэння рэжыму палёту. Націсніце кнопку, каб зрабіць тое ж самае або выканаць пералічаныя ніжэй інструкцыі.\n1. Націсніце і ўтрымлівайце клавішы Windows + A разам, каб адкрыць Цэнтр дзеянняў. Праверце, ці ўключаны рэжым палёту.\n2А. Калі рэжым палёту ўключаны, націсніце на наладу, каб выключыць яго.\n2В. Калі рэжым палёту не ўключаны, перайдзіце да наступнага спосабу.\nПраверце гэта: Як усталяваць прыкладанне Fitbit на Windows 10\nЗаўвага: Адкрыйце «Настройкі», націснуўшы клавішы Windows + I разам і націсніце «Сетка і Інтэрнэт», як вы зрабілі ў метадзе 3. Цяпер абярыце «Рэжым палёту» на левай панэлі і выключыце наладу «Рэжым палёту».\nНекаторыя карыстальнікі паведамляюць, што перазапуск працэсаў Windows Explorer дапаможа вырашыць праблему знікнення Wi-Fi з Windows 10. Выконвайце пералічаныя ніжэй інструкцыі, каб зрабіць тое ж самае.\n2. На ўкладцы Працэсы націсніце Правадыр Windows і націсніце кнопку Перазагрузка.\n3. Цяпер Правадыр Windows перазапускаецца, і праблема з сеткавым падключэннем адсутнічае Wi-Fi зараз будзе выпраўлена.\nКаб выправіць розныя праблемы з падключэннем да Інтэрнэту, вы можаце выкарыстоўваць убудаваны інструмент, які змяшчаецца ў ПК з Windows 10, калі гэта неабходна. Выкарыстоўваючы сродак ліквідацыі сеткавых непаладак Windows, вы можаце прааналізаваць і дыягнаставаць любыя распаўсюджаныя праблемы, звязаныя з сеткай. Гэта сістэматычны працэс, калі крок за крокам рэалізаваны, дапаможа вам выправіць параметр Wi-Fi, які не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10. Выконвайце наша кіраўніцтва аб тым, як ліквідаваць праблемы з сеткавым падключэннем у Windows 10, каб даведацца аб асноўных кроках па ліквідацыі непаладак, каб вырашыць усе праблемы, звязаныя з сеткай, з дапамогай сродкі ліквідацыі непаладак сеткавага адаптара Windows.\nВы можаце выкарыстоўваць гэтыя крокі для дыягностыкі злучэнняў Wi-Fi, Ethernet і ўсіх сеткавых адаптараў на вашым ПК з Windows 10. Нарэшце, праверце, ці выпраўлены варыянт Wi-Fi не паказвае праблему.\nЧасам, калі вы выпадкова адключылі функцыю выяўлення сеткі на вашым ПК з Windows 10, вы сутыкнецеся з праблемай знікнення опцыі Wi-Fi. Тым не менш, вы можаце ўключыць опцыю Network Discovery, выканаўшы прыведзеныя ніжэй дзеянні.\n1. Націсніце клавішу Windows і ўвядзіце Панэль кіравання. Затым націсніце кнопку Адкрыць.\n2. Затым усталюйце прагляд па як катэгорыю і націсніце на Сетка і Інтэрнэт.\n3. Цяпер націсніце на Цэнтр сеткі і сумеснага выкарыстання, як паказана.\n4. Цяпер націсніце на спасылку Змяніць дадатковыя параметры абмену, як паказана.\n5. Цяпер пастаўце сцяжок насупраць «Уключыць выяўленне сеткі» і пераканайцеся, што вы таксама праверце «Уключыць аўтаматычную наладу прылад, падлучаных да сеткі», як выдзелена.\n6. Нарэшце, націсніце на Захаваць змены. Праверце, ці выправілі, што Wi-Fi не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10.\nКалі ваш ПК з Windows 10 падвяргаецца любой атацы шкоднасных праграм, усе вашы дадзеныя будуць пад пагрозай. Акрамя таго, калі вы не выключыце свой кампутар належным чынам і калі ваш кампутар мае няпоўныя кампаненты абнаўлення Windows, вы сутыкнецеся з опцыяй Wi-Fi, якая не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10.\nТым не менш, усе пашкоджаныя файлы канфігурацыі можна ліквідаваць шляхам іх аднаўлення. Кампутар Windows 10 мае ўбудаваныя інструменты, такія як праверка сістэмных файлаў і ўтыліты для абслугоўвання і кіравання выявамі разгортвання, якія дапамогуць вам выправіць праблему з Wi-Fi.\nПрачытайце наша кіраўніцтва па аднаўленні сістэмных файлаў у Windows 10 і выконвайце інструкцыі па аднаўленні ўсіх пашкоджаных файлаў.\nПасля таго, як вы аднавілі ўсе пашкоджаныя файлы на вашым кампутары.\nЧасам канфліктныя налады TCP/IP могуць спрыяць таму, што Wi-Fi не адлюстроўваецца ў Windows 10. Скід налад TCP/IP прывядзе да скіду ўсіх налад інтэрнэт-пратаколу, такіх як запісы сервера DNS, значэнні IP, запісы маскі падсеткі і многае іншае. Такім чынам, калі ў гэтых наладах ёсць якія-небудзь пашкоджаныя запісы, усе яны будуць усталяваны па змаўчанні, што выправіць праблему знікнення Wi-Fi у Windows 10.\nВыконвайце наша кіраўніцтва па ліквідацыі праблем з сеткавым падключэннем у Windows 10, каб даведацца асноўныя крокі па ліквідацыі непаладак для скіду налад TCP/IP.\nПасля выканання крокаў праверце, ці можаце вы выправіць WiFi, які не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10.\nМноства сэрвісаў будзе працаваць у фонавым рэжыме кожны раз, калі вы загружаеце ПК з Windows 10. Адным з іх з’яўляецца сэрвіс WLAN AutoConfig, які адказвае за паслугі WiFi. Калі гэтая служба адключана, вы можаце сутыкнуцца з опцыяй Wi-Fi, якая не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10, і што вам трэба зрабіць, гэта перазапусціць службу, як паказана ніжэй.\nПраверце гэта: Як спыніць адкрыццё iTunes пры падключэнні iPhone [Windows]\n1. Націсніце клавішу Windows і ўвядзіце Services, як паказана на малюнку. Затым націсніце на Запуск ад імя адміністратара.\n2. Цяпер знайдзіце службу аўтаканфігурацыі WLAN і двойчы пстрыкніце па ёй.\nЗаўвага: вы таксама можаце пстрыкнуць правай кнопкай мышы на службе аўтаканфігурацыі WLAN і выбраць параметр «Уласцівасці» з выпадальнага спісу.\n3. Цяпер выберыце тып запуску як Аўтаматычны.\n3А. Калі стан службы не працуе, націсніце кнопку Пуск.\n3В. Калі стан службы працуе, націсніце на кнопку Спыніць некаторы час і запусціце яе зноўку.\n4. Нарэшце, націсніце Ужыць > ОК, каб захаваць змены. Цяпер вы б выправілі праблему Wi-Fi, якая знікла ў Windows 10.\nФайлы ў тэчцы Wlansvc (сэрвіс WLAN AutoConfig) адказваюць за пошук любой бесправадной сеткі вакол вашага ПК з Windows. Калі ў гэтай тэчцы ёсць пашкоджаныя або несумяшчальныя файлы, вы сутыкнецеся з Wi-Fi, які не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10. Каб вырашыць праблему, спыніце службу WLAN AutoConfig, выдаліце тэчку Wlansvc з Правадыра файлаў і запусціце службу зноўку. Вось некаторыя інструкцыі адносна таго ж.\n1. Паўтарыце крокі 1 – 2 у метадзе 11 і пстрыкніце правай кнопкай мышы на службе аўтаканфігурацыі WLAN.\n2. Калі стан службы працуе, націсніце кнопку Стоп. У адваротным выпадку перайдзіце да кроку 3.\n3. Цяпер націсніце і ўтрымлівайце клавішы Windows + E разам, каб адкрыць Правадыр Windows.\n4. Перайдзіце да дадзенага месца і вылучыце ўсе тэчкі, націснуўшы разам клавішы Ctrl + A.\n5. Цяпер націсніце на кнопку Выдаліць, як паказана на скрыншоце вышэй. Калі падчас выдалення вам будзе прапанавана ўказаць уліковыя даныя адміністратара, увядзіце пароль і працягвайце.\n6. Цяпер зачыніце акно Службы і перазагрузіце ПК.\n7. Зноў запусціце акно «Службы» і выберыце тып запуску як «Аўтаматычны», як вы рабілі раней у прыведзеным вышэй метадзе.\n8. Нарэшце, націсніце Ужыць > ОК, каб захаваць змены.\nПраверце, ці знік параметр Wi-Fi, праблема Windows 10 вырашана ці не.\nКаб пазбегнуць і прадухіліць опцыю Wi-Fi, якая не адлюстроўваецца ў Windows 10, якая ўзнікла на вашым кампутары, некалькі асноўных службаў павінны мець актыўны статус. Пры ўзнікненні праблемы з любым з гэтых сэрвісаў вы сутыкнецеся з некалькімі канфліктамі пры падключэнні да сеткі WiFi. Вось некалькі інструкцый, каб праверыць, ці працуюць асноўныя службы на вашым ПК.\n1. Адкрыйце акно Services, як інструкцыі ў вышэйзгаданых метадах.\n2. Цяпер пракруціце ўніз і знайдзіце службу Windows EventLog.\n3. Праверце стан службы.\n3А. Калі для статусу ўстаноўлена Запушчаны, пстрыкніце паслугу правай кнопкай мышы і выберыце опцыю Спыніць. Пачакайце некаторы час, а затым націсніце кнопку Пачаць зноў.\n3В. Калі для статусу не ўстаноўлена Запуск, пстрыкніце паслугу правай кнопкай мышы і выберыце опцыю Пуск.\n4. Паўтарыце гэтыя дзеянні і для наступных паслуг.\nАддалены выклік працэдуры (RPC)\nАўтаматычная налада прылад, падлучаных да сеткі\nБрокер сеткавых падключэнняў\nПамочнік па падключэнні да сеткі\nСлужба спісу сетак\nДасведчанасць аб месцазнаходжання ў сетцы\nСлужба налады сеткі\nСлужба інтэрфейсу сеткавага крамы\nНарэшце, праверце, ці не выпраўлены варыянт Wi-Fi, які не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10.\nВашы сеткавыя адаптары могуць адключацца аўтаматычна, калі вы ўключылі рэжым энергазберажэння на вашым кампутары з Windows 10. Гэта прыводзіць да таго, што Wi-Fi не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10. Мы раім вам адключыць рэжым энергазберажэння, як паказана ніжэй.\n1. Запусціце Дыспетчар прылад, увёўшы яго ў меню пошуку Windows 10 і націснуўшы на Адкрыць.\n2. Цяпер двойчы пстрыкніце раздзел «Сеткавыя адаптары».\n3. Затым пстрыкніце правай кнопкай мышы на вашым сеткавым адаптары і абярыце опцыю Уласцівасці, як паказана на малюнку.\n4. Затым пераключыцеся ў акно кіравання харчаваннем у акне уласцівасцяў сеткавага адаптара і зніміце сцяжок насупраць Дазволіць камп’ютару адключаць гэту прыладу для эканоміі энергіі.\nПраверце, ці знікла праблема з Wi-Fi у Windows 10.\nКаб выправіць любыя распаўсюджаныя праблемы з падключэннем да Інтэрнэту, напрыклад, адсутнасць Wi-Fi у сеткавых злучэннях, вы павінны пераканацца, што ваш кампутар абноўлены да апошняй версіі. Microsoft выпускае перыядычныя абнаўлення, каб выправіць любыя няспраўныя абнаўлення і памылкі ў папярэдніх выпусках абнаўленняў. Акрамя таго, абнаўленне Windows дазволіць ліквідаваць любыя шкоднасныя атакі і заўсёды трымаць ваш кампутар у больш бяспечным стане. Выконвайце наша кіраўніцтва па абнаўленні аперацыйнай сістэмы Windows і рэалізацыі інструкцый у вашай сістэме Windows 10.\nПраверце гэта: Што такое Patch Tuesday для Windows і калі гэта?\nПасля абнаўлення ПК з Windows 10 праверце, ці знікла праблема Wi-Fi з Windows 10.\nВіртуальны адаптар Microsoft WiFi Direct выкарыстоўваецца для сумеснага выкарыстання сеткавага злучэння або для больш хуткай перадачы файлаў. Але гэты віртуальны адаптар WiFi Direct можа выклікаць блытаніну паміж іншымі сеткавымі адаптарамі, што прывядзе да таго, што опцыя WiFi не будзе адлюстроўвацца ў праблеме Windows 10. Рэкамендуем адключыць віртуальны адаптар Microsoft WiFi Direct, выканаўшы крокі, апісаныя ў нашым кіраўніцтве аб тым, як адключыць WiFi Direct у Windows 10.\nПасля адключэння віртуальнага адаптара Wi-Fi Direct праверце, ці ўсталяваны варыянт Wi-Fi, які не паказвае праблему.\nТым не менш, калі вы сутыкнуліся з тым, што Wi-Fi не адлюстроўваецца ў Windows 10 пасля спробы ўсіх гэтых абыходных шляхоў, вам рэкамендуецца абнавіць драйвер WiFi. Акрамя таго, абнаўленне сеткавых драйвераў павысіць надзейнасць мадэма і павялічыць хуткасць сеткі. Такім чынам, вам рэкамендуецца абнавіць драйверы WiFi на вашым кампутары, каб павысіць надзейнасць сеткавай карты, вырашыць праблемы з сумяшчальнасцю і, нарэшце, выправіць праблему з адсутнасцю Wi-Fi у сеткавых падключэннях. Для гэтага выконвайце наша кіраўніцтва аб тым, як абнавіць драйверы сеткавага адаптара ў Windows 10.\nКалі абнаўленне драйвераў Wi-Fi не дае рашэння, паспрабуйце пераўсталяваць іх, каб ліквідаваць пашкоджаныя файлы. Пераўсталяваць драйверы Wi-Fi вельмі проста, і вы можаце зрабіць гэта, выконваючы інструкцыі, разгледжаныя ў раздзеле Як выдаліць і пераўсталяваць драйверы ў Windows 10. Пасля пераўсталёўкі сеткавых драйвераў праверце, ці ўсталяваны варыянт WiFi, які не паказвае праблему.\nКалі вы сутыкнуліся з праблемай знікнення опцыі Wi-Fi, магчыма, у рэдактары групавой палітыкі адбыліся памылковыя змены. Каб уключыць значок WiFi з дапамогай рэдактара групавой палітыкі, выконвайце прыведзеныя ніжэй інструкцыі.\n2. Увядзіце gpedit.msc і націсніце Ctrl + Shift + Enter разам, каб адкрыць рэдактар лакальнай групавой палітыкі з правамі адміністратара.\n3. Цяпер перайдзіце да Канфігурацыя карыстальніка > Адміністрацыйныя шаблоны > Меню Пуск і тэчка Панэлі задач.\n4. На правай панэлі пракруціце ўніз і двойчы пстрыкніце значок Выдаліць сетку з меню Пуск.\n5. Затым націсніце на радыёкнопку Адключана і абярыце Ужыць > ОК, каб захаваць змены.\nТым не менш, вы не дасягнулі ніякага выпраўлення варыянту Wi-Fi, які не адлюстроўваецца ў Windows 10, вы можаце ўручную дадаць сваю сетку Wi-Fi, як паказана ніжэй.\n1. Націсніце клавішу Windows і ўвядзіце налады WiFi. Затым націсніце кнопку Адкрыць.\n2. Цяпер націсніце на Кіраванне вядомымі сеткамі, як паказана.\n3. Затым націсніце на Дадаць новую сетку.\n4. Затым запоўніце палі “Імя сеткі” і “Тып бяспекі” і націсніце “Захаваць”.\nКалі вы не можаце выправіць параметр Wi-Fi, які не адлюстроўваецца пасля спробы ўсіх гэтых метадаў, скіньце ўсе налады сеткі. Гэты метад усталёўвае ўсе сеткавыя налады ў налады па змаўчанні, а ўсе сеткавыя кампаненты ўсталёўваюцца ў налады па змаўчанні. Каб зрабіць гэта, прытрымлівайцеся нашага кіраўніцтва па тым, як скінуць налады сеткі ў Windows 10\nКалі ні адзін з метадаў не дапамог вам выправіць WiFi, які не адлюстроўваецца ў праблеме Windows 10, вам трэба ачысціць аперацыйную сістэму. Каб зрабіць гэта, выканайце дзеянні, указаныя ў нашым кіраўніцтве, каб зрабіць чыстую ўстаноўку Windows 10.\nСапраўды цяжка кіраваць з дапамогай кабеля Ethernet замест Wi-Fi. Але цяпер вы б дакладна выправілі опцыю Wi-Fi, якая не адлюстроўвалася ў праблеме Windows 10. Працягвайце наведваць нашу старонку, каб атрымаць больш цікавых парад і хітрасцяў, і пакідайце свае каментарыі ніжэй. Дайце нам ведаць, якую тэму вы хочаце, каб мы даследавалі наступную.\nЯк зрабіць здымкі экрана на планшэтным ПК і ноўтбуку з сэнсарным экранам у Windows 10


Гульня Даніну расці Анлайн. Гуляць бясплатна\nГульня Даніну расці\nГуляць у гульню Даніну расці онлайн:\nАпісанне гульні Даніну расці\nВы вучоны які працуе ў сакрэтнай касмічнай лабараторыі. Надышоў дзень, калі вы мадэлюеце стварэнне жыцця на новай планеце. Калі ўсё пойдзе паспяхова, і вы здолееце укараніць ўсе напрацоўкі зямлян на гэтай планеце, то і жыццё ў гэтым месцы стане даступнай. Поспехаў!. Гуляць у гульню Даніну расці онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Даніну расці\nГульня Даніну расці дададзеная: 26.02.2014\nГульні, падобныя на гульню Даніну расці\nРасці смайлік, расці\nСпампаваць гульню Даніну расці\nУставіць гульню Даніну расці на свой сайт:\nКаб ўставіць гульню Даніну расці на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Даніну расці, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Даніну расці, таксама гуляюць у гульні:


Паэтычны тэатр Арт.С - А верш імкнецца да нябёсаў\nПрыход іконы Божай маці\n"Усіх тужлівых Радасць"\nСумесны праект Паэтычнага тэатра "Арт.С" і сацыяльнага аддзела Мінскай Епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы. Ідэя яго стварэння належыць паэтцы Тацяне Пратасевіч, якая арганізавала экскурсію ў Прыход іконы Божай маці "Усіх тужлівых Радасць". Пачатак праекта - травень 2008 года. Адказны за здзяйсненне – Зміцер Арцюх.\nІмпрэза сёмая (2009) (фота)\n27 снежня на адкрыцці выставы "Нараджэнне Хрыстова" паэтычны тэатр Арт.С прадставіў праграму "Пад крылом нябеснага анёла", прысвечаную анёлам-ахоўнікам. Па традыцыі з уступным словам выступілі протаіерэй Алег Шульгін (кіраўнік сацыяльнага аддзела Мінскай епархіі) і сакратар саюза сястрынстваў міласэрнасці Беларускай праваслаўнай царквы Алена Зенкевіч. У літаратурна-музычнай частцы сумеснага праекту ўпершыню ўдзельнічалі: паэт і бард Юрась Нераток, журналістка Наталля Пахамовіч, скрыпачка Вера Дземчанка, а таксама прадстаўнікі братства ў гонар свяшчэннамучаніка Уладзіміра Хераска Юрый Каскоўскі і Вікторыя Літвінко. Кожны з іх па-свойму запомніўся гледачам і пакінуў найлепшы ўспамін а сустрэчы. Выступалі і даўно знаёмыя гледачам праекту творцы: Тацяна Будовіч, Тацяна Пратасевіч, Мікола Кандратаў, Юрась Шышко. Правялі вечарыну Зміцер Арцюх і Рэгіна Багамолава.\nІмпрэза шостая (2009) (фота)\nНа "Пакроўскім кірмашы", што праходзіў у мінскім Палацы Мастацтва адбылася сентыментальная імпрэза "Мама", прысвечаная Дню маці. Яе арганізаваў Паэтычны тэатр Арт.С сумесна з Сацыяльным аддзелам Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Гэта працяг рэалізацыі сумеснага доўгатэрміновага праекта “А верш імкнецца да нябёсаў”. Дарэчы, толькі ў нашай краіне Дзень маці супадае з вялікім праваслаўным святам – Пакровам Прасвятой Багародзіцы. Пра гэта гаварылі не толькі выступоўцы Арт.С, але і кіраўнік Сацыяльнага аддзела айцец Алег Шульгін, выканаўчы сакратар саюза сястрынстваў міласэрнасці Алена Зенкевіч. У літаратурна-музычнай частцы імпрэзы бралі ўдзел: Анатоль Бутэвіч, Народная артыстка Беларусі Марыя Захарэвіч, Зміцер Сідаровіч, Наталля Пушкарова, Тацяна Барысюк, Зміцер Арцюх і Рэгіна Багамолава. Яны пранікнёна распавядалі пра матчыну падтрымку, ад якой вырастаюць крылы за спінаю, пра простыя і адначасова па-мастацку прыгожыя рэчы, зробленыя матулінымі рукамі, пра матчыну цеплыню і ўвагу, што так неабходныя кожнаму з нас. Маладыя артысткі (выхаванкі Марыі Захарэвіч) Юлія Есьман і Аляксандра Ціханава прачыталі вершы беларускіх класікаў, прысвечаныя маці. Музычнай візітоўкай імпрэзы сталася песня Наталлі Пушкаровай "Божая Маці".\nІмпрэза пятая (2009) (фота)\nЛітаратурная імпрэза мела назву “Мой родны кут” і прайшла на “Вербным кірмашы” 11 красавіка 2009 года. Па традыцыі яна пачалася з дабраслаўлення айца Алега Шульгіна, кіраўніка сацыяльнага аддзела Мінскай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы, затым на сцэне Палаца мастацтваў выступілі госці і ўдзельнікі Паэтычнага тэатра “Арт.С”. Гледачоў уразіў фальклорны калектыў “Ягняткі” нядзельнай школы Свята-Георгіеўскага прыходу Царквы імя іконы Мінскай Божай Маці (Чыжоўка). Мастацкі кіраўнік Валянціна Радкевіч. Вершы чыталі Зміцер Арцюх, Аксана Спрынчан (якія выступілі яшчэ і ў якасці вядоўцаў), Тацяна Пратасевіч, Мікола Кандратаў, Валянціна Коўтун. Дарэчы, Валянціна Міхайлаўна прачытала некалькі сваіх твораў з новай кнігі “Свяча любові”. У зале прысутнічала народная артыстка Беларусі Марыя Захарэвіч, якая прыйшла паглядзець на сваіх студэнтак Юлію Есьман і Аляксандру Ціханаву. Маладыя артысткі чыталі ўрывак з паэмы Якуба Коласа “Новая зямля” і верш Янкі Купалы “Спадчына”. Дзяўчаты і іх выкладчыца былі ўзнагароджаны апладысментамі, як, дарэчы, і ўсе выступоўцы літаратурнай імпрэзы “Мой родны кут”.\nІмпрэза чацвёртая (2008) (фота)\nУ мінскім выставачным комплексе “Белэкспа”, што на праспекце Пераможцаў, 27 снежня 2008 года прайшла літаратурна-музычная імпрэза “Пад крылом нябеснага анёла”. Арганізатары свята вырашылі ранейшую назву “А верш імкнецца да нябёсаў” пакінуць назвай сумеснага праекта Паэтычнага тэатра “Арт.С” і Сацыяльнага аддзела Мінскай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы. Выступоўцамі на імпрэзе сталі як удзельнікі Паэтычнага тэатра “Арт.С” (Людміла Баяўчук, Тацяна Пратасевіч, Мікола Кандратаў), так і госці, запрошаныя Сацыяльным аддзелам і паэтычным тэатрам (салістка тэатра “Жывое слова” Алеся Сівохіна, мастачка Святлана Цывілька, бард Маргарыта Тарасава, свае вершы чыталі Сяргей Ерахавец і Алена Наследышава). Імпрэза была трохмоўнай. Апавяданні, вершы і песні гучалі па-беларуску, па-украінску і па-руску. Уступнае слова зрабілі кіраўнік Сацыяльнага аддзела айцец Алег Шульгін і выканаўчы сакратар Саюза сястрынстваў міласэрнасці Беларускай Праваслаўнай Царквы Алена Зенкевіч. Сродкі, сабраныя падчас імпрэзы і пасля яе пайшлі на падтрымку тых, каму неабходна дапамога. Правялі дабрачынны канцэрт Зміцер Арцюх і Аксана Спрынчан.\nІмпрэза трэцяя (2008) (фота)\nСацыяльны аддзел Мінскай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы і Паэтычны тэатр "Арт.С" працягваюць сумесны дабрачынны праект "А верш імкнецца да нябёсаў". На гэты раз імпрэза ладзілася 12 кастрычніка ў Палацы мастацтваў у Мінску, дзе праходзіў "Пакроўскі кірмаш". Выступы былі прысвечаны Божай Маці і жанчынам - мамам, бабулям, сёстрам, каханым, якія з`яўляюцца захавальніцамі жыцця, дораць радасць, любоў і пяшчоту ўсяму жывому. З уступным словам выступіў айцец Алег Шульгін (кіраўнік Сацыяльнага аддзела), далей сваё святло прысутным дарылі Рэгіна Багамолава, Юлія Новік, Людміла Баяўчук, Зміцер Арцюх, гурт "Ключ", валанцёр Сацыяльнага аддзела Сяргей Ерахавец і выканаўчы сакратар саюза сястрынстваў Алена Зенкевіч. Ахвяраванні прысутных былі накіраваны на падтрымку шматдзетных і маламаёмасных сем'яў.\nІмпрэза другая (2008) (фота)\n25 ліпеня 2008 года адбылася гастрольная паездка ў вёску Салтанаўшчына Нясвіжскага раёна. Там адбылася літаратурна-музычная імпрэза з арабскім акцэнтам, бо паводле адной з версій назва вёскі паходзіць ад арабскага слова "солтан". Гледачамі другой імпрэзы праекта "А верш імкнецца да нябёсаў..." сталі прыхажане Свята-Троіцкай царквы і моладзь з розных куткоў Беларусі, якая прысутнічала на праваслаўным злёце. У той дзень выступілі бард Зміцер Сідаровіч, паэтка Тацяна Будовіч, бард Наталля Пушкарова і вядоўцы імпрэзы паэты Зміцер Арцюх і Рэгіна Багамолава. Вечарына зацягнулася да позняй ночы. Яе ўдзельнікі вярнуліся ў Мінск пад раніцу.\nІмпрэза першая (2008) (фота)\nПрысвечана Дню жанчын-міраносіц, адбылася 11 траўня 2008 года ў Мінску. Як напісалі на сайце царквы "Усiх тужлiвых Радасць": "За вокнамі ліў дождж, а ў канферэнц-зале было цёпла і сонечна ад песень і вершаў пра родную зямлю і людзей, якія жывуць у Беларусі. Гучала гітара і нават сапраўдная дуда. Уступнае слова сказаў іерэй Павел Ківовіч, які зачытаў пасланне Мітрапаліта Філарэта". Затым выступіла Алена Зянкевіч, выканаўчы сакратар саюза сястрыцтваў Беларускай Праваслаўнай Царквы. Свае вершы чыталі Рэгіна Багамолава, Тацяна Барысюк, Мікола Кандратаў, Тацяна Пратасевіч, Зміцер Арцюх і Аксана Спрынчан, спявалі Наталля Пушкарова, Зміцер Сідаровіч, Юрась Шышко.


Валянцін Стэфановіч адказвае Ганне Смілевіч: Недыскрымінацыя — наша традыцыйная каштоўнасць абмяркоўвайце! 69\nГэта ўсё добра, але ж ці заклікала спадарыня Ганна кагосьці дыскрымінаваць? Не, яна разважала пра такую рэч, як прапаганда.\nНе вельмі слушны адказ на тэкст дзяўчыны. Ёсць адчуванне, што Валянцін Стэфановіч прачытаў толькі некаторыя каменты да тексту Ганны, а не сам тэкст. І стаў адказваць.\n01.06.2018 / 18:55\nВалянцiн, не зусiм зразумела, цi варта мятаць пярлiны перд свiньнямi :(\nЗаклапочаны Беларутэнскі палясоўшчык Спадара Вільгел / Адказаць\nЗаўсёды падавалася, што Валік- мякка кажучы- гей. Бачу, што не памыліўся. Ганна Сьмілевіч- малайчына!


Браты Кансценчыкі. Невядомыя старонкі гісторыі паветранага карабля “Ілья Мурамец” — Ошмяны. Ошмянский вестник. Ашмянскi веснiк\nБраты Кансценчыкі. Невядомыя старонкі гісторыі паветранага карабля “Ілья Мурамец”\n12.12.2018 14.12.2018 osh.by52Комментарии on Браты Кансценчыкі. Невядомыя старонкі гісторыі паветранага карабля “Ілья Мурамец”\nСёння гісторыя бессмяротнага палёту паветранага карабля “Ілья Мурамец №16” вядома ўсім неабыякавым да свайго мінулага людзям. Ёю ганарацца мясцовыя жыхары, ашмянскія школьнікі папулярызуюць яе сярод аднагодкаў, а прафесійныя даследчыкі працягваюць пошук новых, невядомых дагэтуль фактаў. Каб пазнаёміцца з мясцовасцю і ўдакладніць месца падзення самалёта ў пачатку восені, барунскія наваколлі наведаў намеснік дырэктара па навукова-даследчай рабоце аднаго з найбуйнейшых у Еўропе маскоўскага Музея тэхнікі Вадзіма Задарожнага, вядомы папулярызатар авіяцыі Марат Хайрулін.\nУ планах даследчыка напісанне грунтоўнай кнігі па гісторыі “Ільі Мурамца №16” і біяграфіях авіятараў, якія служылі на ім. Навуковец са сваімі аднадумцамі з зацікаўленасцю агледзеў усе памяткі, звязаныя з тэмай даследавання, пазнаёміўся з экспазіцыяй школьнага краязнаўчага музея. М.Хайрулін з удзячнасцю падарыў на памяць музею сваю апошнюю кнігу.\nНельга не ўзгадаць іншых асоб, лёс якіх быў звязаны з першымі ў свеце цяжкімі бамбардзіроўшчыкамі “Ілья Мурамец”, а ў пасляваенны час яны апынуліся ў нашым краі. Гэта браты Кансценчыкі.\nУ наш час звесткі пра ўраджэнца г.Гродна, кавалера шматлікіх баявых узнагарод, ваеннага лётчыка Авяніра Маркавіча Кансценчыка (1889-1935) можна знайсці ў шэрагу друкаваных выданнях і інтэрнэце, апошнім часам памяці знакамітага авіятара было прысвечана некалькі сюжэтаў у дакументальных кінастужках. Нагадаю толькі тое, што яму аднаму з першых даверылі кіраваць самалётам-гігантам класа «Ілья Мурамец». За баявыя заслугі ў час налёту 13(26) красавіка 1916 года на станцыю Даўдзевас бліз Фрыдрыхштадта нашага беларускага земляка ўзнагародзілі ордэнам Святога Георгія 4-й ступені.\nПасля вымушанай пасляваеннай эміграцыі Авянір ў 1930 годзе вяртаецца ў Заходнюю Беларусь і накіроўваецца да свайго роднага брата святара Апалінара Кансценчыка. У гэты час Апалінар служыць у Свята-Пакроўскай царкве вёскі Міхневічы, якая размяшчалася па суседству са знакамітым маёнткам Залессе Агінскіх. У сямейным фотаальбоме каларытная постаць Авяніра, які апрануты ў цывільны касцюм з Георгіеўскім крыжам на лацкане пінжака, неаднойчы сустракаецца на фоне міхневічскіх краявідаў. Пазначаны здымкі 1930 і 1934 гадамі.\nПакуль дакладна невядома, чым займаўся А.Кансценчык у гэты перыяд свайго жыцця, але закончыўшы ў 1908 годзе чатыры класы Літоўскай духоўнай семінарыі, ён мог выкладаць Закон Божы для дзетак і дапамагаць у час набажэнстваў. Што ён і выкарыстаў, стаўшы псаломшчыкам спачатку ў Нарочскай, а потым у Стаўбцоўскай цэрквах. Паводле слоў прыхаджан, Авянір Маркавіч карыстаўся вялікім аўтарытэтам сярод вернікаў, адрозніваўся высокай культурай, быў уважлівым да людзей, асабліва да дзяцей. Пасля яго смерці ў канцы 1935 года пры непасрэдным удзеле Апалінара і за яго грошы быў усталяваны мармуровы помнік на магіле ў Стаўбцах, які сёння ўключаны ў спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей краіны.\nРаспавядаючы пра вядомага ваеннага лётчыка і афіцэра Авяніра Кансценчыка, нельга не закрануць некаторыя старонкі біяграфіі яго старэйшага брата Апалінара Маркавіча Кансценчыка(1888-1973). Падзеі Першай сусветнай вайны таксама адбіліся на яго лёсе, як і на лёсе брата Авяніра. Пасля пасвячэння ў 1916 годзе ён служыць вайсковым святаром на фронце. Спачатку выконваў пастырскія абавязкі ў Другім баявым атрадзе эскадры паветраных караблёў “Ілья Мурамец”, потым быў святаром 119-га заходняга шпіталя, 44-га Белгарадскага палка. За праяўленую 3(16) красавіка 1916 года “перад ворагам мужнасць, вытрымку і спакой” Апалінар Кансценчык быў узнагароджаны Георгіеўскім медалём. Гэтую ўзнагароду ў выглядзе нашыўкі на святарскім адзенні можна заўважыць на адным з фотаздымкаў.\nПасля заканчэння вайны, з 1918 года Апалінар служыць у розных прыходах Гродзеншчыны. У 1926 годзе быў зацверджаны трэцім святаром Кафедральнага сабора ў Вільні, з’яўляўся “загадчыкам св. Міхала-Канстанцінаўскай г.Вільні царквы”, а 23 снежня 1929 года яго пераводзяць ў Міхневічскую Свята-Пакроўскую царкву.\nДочкі святара Галіна і Ірына выкладаюць Закон Божы ў Залескай школе, сам Апалінар Кансценчык акрамя асноўнай святарскай дзейнасці апякуецца брацкімі пахаваннямі Першай сусветнай вайны. На падворку царквы, за мураванай агароджай храма і ў наваколлі захоўвалася вялікая колькасць магіл ахвяр вайны, якія трэба было даглядаць. І былы франтавік ускладае на сябе такую адказнасць. Па архіўных дадзеных вядомы прозвішчы каля сотні салдат рускай імператарскай арміі, якія пахаваны побач з Міхневічскай царквой.\nСёння сведкам службы святара ў Свята-Пакроўскай царкве з’яўляецца цэнтральны звон храма, на якім пазначаны надпіс: “Сооружён старанием священника Аполинария Констенчика, 1939”.\nУ гады Другой сусветнай вайны будзе служба ў Ганутскай царкве, а ў пасляваенны час — 12 год служэння ў Трабах. У 1957 годзе святар Апалінарый становіцца настаяцелем царквы ў гонар роўнаапостальных Канстанціна і Алены г. Валожына і благачынным Валожынскай акругі, а 1 чэрвеня 1958 года яго прызначаюць настаяцелем Свята-Васкрасенскага храма г.Ашмяны. Пакуль невядома, якія падзеі звязаны з А.Кансценчыкам у ашмянскі перыяд яго жыцця. Нам трэба будзе паспрабаваць узнавіць гэтую частку яго біяграфіі. Потым лёс закіне Апалінара ў Бабруйск, дзе на мясцовых Маскоўскіх могілках ён знойдзе свой апошні зямны прытулак.\nШтотыднёвы часопіс “Аганёк” 12(25) чэрвеня 1916 года надрукаваў паведамленне пад назвай “Браты Кансценчыкі”. Пад фотаздымкамі Авяніра і Апалінара рэдакцыя мастацка-літаратурнага выдання змясціла невялікую інфармацыю пра іх ваенныя подзвігі. Праз стагоддзе мы зноў ўшаноўваем памяць гэтых герояў Першай сусветнай вайны і ўзнаўляем некаторыя старонкі жыццёвага шляху братоў у нашым краі.\nАганёк №24, 12 чэрвеня 1916 г.