Бывае так, што дзяўчына не заўсёды можа пахваліцца ад прыроды прыгожымі пазногцямі. Тыя, каму гэтая праблема знаёмая, выбралі для сябе нарошчванне пазногцяў, матэрыялы для гэтага выкарыстоўваюцца самыя розныя. Зараз новыя тэхналогіі служаць вартавымі для нашай прыгажосці, таму няма неабходнасці зрэзаць ўсе пазногці, калі раптам зламаўся адзін.\nУжо досыць даўно чалавецтва прыйшло да метаду нарошчвання пазногцяў. Пачатак гэтай тэхнікі быў пакладзены яшчэ ў 1952 годзе, і з таго часу сярод дам яна ўжо паспела заваяваць папулярнасць. На дадзены момант існуюць розныя варыянты. У якасці асноўных можна вылучыць акрылавыя і гелевыя методыкі. Далей будзе расказана пра гэтыя методыках, а таксама пра тое, што трэба для нарошчвання пазногцяў.\nВядома, для гэтага неабходныя цалкам пэўныя матэрыялы і інструменты. Залежыць набор усяго неабходнага толькі ад таго, нарошчванне якіх пазногцяў вы плануеце вырабіць - гелевых або акрылавых. Прыборы для нарошчвання пазногцяў аднолькавыя ў абодвух выпадках. Могуць спатрэбіцца разнастайныя абразіўныя пілачкі, лапаткі, кусачкі, ТІПСМ або формы, шчотачкі, пэндзлікі. Акрамя таго, неабходныя стартавыя і фінішныя гелі, антысептык, алей для кутікулы, а таксама матэрыялы, якімі будзе выконвацца дызайн гатовых пазногцяў.\nДля пачатку можна разгледзець, што трэба для нарошчвання пазногцяў ў гелевая варыянце. На дадзены момант існуе мноства тэхнік. Залежаць яны ад якасці і структуры геля, які будзе выкарыстаны ў рабоце. Геляў існуе некалькі відаў. Першы ўяўляе сабой такі выгляд, перад нанясеннем якога патрабуецца вырабіць на пазногаць "Прэм'ер", а іншы выгляд у такой працэдуры не мае патрэбы. Гель у гэтым выпадку можа быць нанесены непасрэдна на пазногці.\nПерш чым пачаць працэдуру, неабходна ўлічыць некаторыя правілы нарошчвання. Пры працы неабходна заўсёды захоўваць стэрыльнасць. Толькі так можна пазбавіцца ад непажаданых грыбковых захворванняў, траплення бактэрый пад пазногаць з яго наступным адслойванне. Перш чым наносіць гель, неабходна пры дапамозе спецыяльнай палачкі адсунуць кутікула. Цяпер паверхню пазногця варта трохі запілаваць, пакуль не з'явіцца лёгкая шурпатасць. Гэта трэба зрабіць для таго, каб гель нашмат лепш датыкаўся з ногцевай пласцінай. Пасля гэтага пад пазногцем варта замацаваць спецыяльную форму, з дапамогай якой потым і можна будзе выбраць жаданую даўжыню. Але гэта яшчэ не ўсё, што трэба для нарошчвання пазногцяў.\nПасля гэтага максімальна акуратна, размазвала рухамі неабходна нанесці гель на пазногаць і форму, арыентыровачна на тую даўжыню, якая мяркуецца ў выніку. Пасля нанясення неабходна пазногаць змясціць пад ўльтрафіялетавую лямпу для застывання геля. Калі ён зацвярдзее, можна наносіць другі пласт. Пасля гэтага зноў варта змясціць руку пад лямпу. Калі неабходная даўжыня будзе дасягнута, можна будзе прыступаць да шліфоўцы, наданню формы і пакрыццю фінішным гелем. Калі ўсё гэта зроблена, пазногаць на хвіліну змяшчаецца пад лямпу, пасля чаго можна прыступаць да дэкору.\nЦяпер можна разгледзець, што трэба для нарошчвання пазногцяў у акрылавай варыянце. Пры гэтым спосабе атрымоўваецца дамагчыся амаль ідэальнай ногцевай пласціны, якая амаль ня розьніцца ад сапраўднай. Гэты спосаб лягчэй гелевай. Выкарыстоўваецца для гэтага ліквід або пудра. Плюсам акрылу з'яўляецца тое, што гэта вельмі трывалы матэрыял, таму ён настолькі папулярны. Сучасны акрыл дапамагае стварыць прыгожы пазногаць практычна без шкоды для яго. Пазногці пад ім дыхаюць і іх структура не руйнуецца. Шпаркасць выканання работы з'яўляецца яшчэ адным плюсам, гэта звязана з тым, што ультрафіялетавая лямпа не патрэбна. У працэсе нарошчвання няма нічога складанага, усё робіцца сапраўды гэтак жа, як і з гелем, але акрыл застывае сам.\nВы самі павінны вырашаць, які метад нарошчвання вылучыце, так як атрымліваць асалоду ад гэтай прыгажосцю трэба будзе, у першую чаргу, вам.\nМанікюр на вяселле - маленькія хітрасці\nМалаінвазіўныя аперацыя: асаблівасці, рызыкі, перавагі і наступствы\nУ дадатку "Сэрвіс Google Play" адбылася памылка - як выправіць?\n"Фітнес боды": водгукі. Серыя Fitness Body ад Floresan ( "Флоресан")\nЭль-Гуна: водгукі турыстаў пра адпачынак і гатэлях


Галоўная ➠ Мэбля ➠ Мэблевыя традыцыі іспаніі\nЗыходзячы з гэтага гістарычна склаліся дзве тэндэнцыі пасярод іспанскіх мэблевых майстроў - мэбля павінна быць эканамічнай і вельмі доўгачасовай.\nПераважным стылем ў вырабе мэблі ў Іспаніі здаўна з'яўляецца традыцыйны, але, па вышэйпералічаных прычынах, ён больш прагматычны, больш накіраваны на зручнасць юзера і пазбаўлены асаблівых вынаходстваў, у супастаўленні з краінамі, забяспечанымі лесам. Па той жа прычыне канкрэтна ў Іспаніі, як нідзе, высокая ў мэблевай вытворчасці крыха ручной працы. Майстры ставяцца да матэрыялу з павагай, таму пераважным метадам аздаблення паверхні вырабы служыць пакрыццё натуральнага малюнка цьмяным альбо трохі таніраваным лакам.\nНатуральна, глабалізацыя і індустрыялізацыя не маглі хвіліны краіну ў цэнтры Еўропы, і мэбельшчыкі Іспаніі выпускаюць цяпер гарнітуры і вырабы ў любым стылі, няхай гэта будзе арт дэко альбо hi-tech. Канкрэтна такую мэблю зараз шырока ўжываюць пры ўладкаванні і рамонце папулярных зараз апартаментаў на ўзбярэжжы краіны, фота якіх можна ўбачыць на вэб-сайтах рыэлтарскіх агенцтваў у раздзеле нерухомасць у Іспаніі. Жыхарам жа Расіі, звычайна, мэблевыя салоны «па-старому» прапаноўваюць традыцыйныя элітныя эталоны.\nУсё ж, новенькая тэндэнцыя іспанскай мэблі, агучаная вядучымі гульцамі галіны - мінімалізм, які тычыцца як памераў мэблі, так і скарачэння яе прадметаў у гарнітуры, што замяшчаецца шматфункцыянальнасцю вырабаў. Звязаная гэтая тэндэнцыя, па сцвярджэнні майстроў, з памяншэннем жылога месцы сучаснага дома.\nНягледзячы на ўсё гэта, векавыя традыцыі застаюцца ў сіле, і гэта прызнаюць майстры іншых еўрапейскіх дзяржаў, ну і з іншых мацерыкоў. Раз у год праводзяць яны ў іспанскай Валенсіі сусветныя выставы, дзе аддаюць належнае майстэрству іспанскіх калегаў.


Catholic.by - Пастырскі цэнтр пры Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі запрашае ў пілігрымку на Святую зямлю\n07.08.2019 13:56 Catholic.by\nВід на Ерузалем. Фота: WorldAtlas.com\nПілігрымы наведаюць месцы, звязаныя з жыццём Езуса Хрыста, сярод якіх Ерузалем, Айн-Карэм, Бэтлеем, Назарэт, Ерыхон, Бэтанія, Галілея, горы Кармэль і Табор, месца Хросту Пана на Ярдане.\nЗбор у зале вылету Нацыянальнага аэрапорту «Мінск» пры пункце рэгістрацыі вылетаў у 16.30. Вылет з Мінска ў 19.10. Прылёт у Тэль-Авіў у 22.50. Пераезд у гатэль у Бэтлеем. Размяшчэнне ў гатэлі. Начлег.\nСняданак. Адпачынак на Мёртвым моры. Прыпынак на гары Спакушэння ў Ерыхоне і сікаморы Закхея. Наведванне Бэтаніі. Пераезд у Бэтлеем – Наведванне Святыні Нараджэння Езуса, базылікі св. Кацярыны, Малочнага гроту, Поля пастухоў. Вяртанне ў гатэль на абед-вячэру і начлег у Бэтлеем.\nДзень 3: Бэтлеем – Кесарыя – Гара Кармэль – Назарэт\nСняданак. Пераезд у Кесарыю — рымскі адміністрацыйны цэнтр у часы Новага Запавету: горад крыжакоў, вядомы рымскі акведук і амфітэатр. Наведванне гары Кармэль: пячора Елісея і касцёл Найсвяцейшай Панны Марыі з гары Кармэль. Кармэліцкі кляштар у Мухрака на гары Кармэль. Гара Табор. Пераезд у Назарэт: базыліка Звеставання, грот Звеставання, касцёл св. Юзафа. Вяртанне ў гатэль на абед-вячэру і начлег у Галілеі, у Назарэце.\nДзень 4: Галілейскае Мора – Кафарнаўм – Гара Благаслаўленняў – Табха – Кана – Назарэт\nСняданак (ранні). Пераезд у Галілею. Рака Ярдан — аднаўленне абяцанняў хросту. Наведванне Кафарнаўма і Гары Благаслаўленняў. Табха — касцёл Памнажэння хлябоў і рыб і касцёл Прымату св. Пятра. Кана Галілейская – аднаўленне сужэнскіх абяцанняў. Вяртанне ў Назарэт — грот Звеставання, базыліка Звеставання. Вяртанне ў гатэль увечары. Абед-вячэра. Начлег у Назарэце.\nСняданак. Пераезд уздоўж Іярданскай даліны. Наведванне Каср-аль-Яахуд — гістарычнага месца хросту Езуса Хрыста ў Ярдане. Адпачынак на Мёртвым моры. Праезд праз Юдэйскую пустыню ў Бэтлеем. Абед-вячэра. Начлег у гатэлі ў Бэтлееме.\nСняданак. Пераезд у Ерузалем — Брама св. Стэфана, першамучанніка, шпацыр па старым горадзе ў Ерузалеме: касцёл св. Ганны, кляштар Ecce Homo, Крыжовы шлях (Via Dolorosa), базыліка Гробу Пана, Кальварыя. Пераезд у Айн-Карэм: касцёл Адведзінаў і св. Яна Хрысціцеля. Вяртанне ў гатэль на абед-вячэру і начлег у Бэтлеем.\nСняданак. Пераезд у Ерузалем на Аліўную гару — месца Унебаўшэсця, касцёлы Pater Noster, Dominus Flevit, Гетсэманскі сад, базыліка Агоніі, сімвалічны «гроб» Панны Марыі. Пераезд на Гару Сіён: абацтва Унебаўзяцця і Вячэрнік. Сцяна плачу. Вяртанне ў гатэль на абед-вячэру і начлег у Бэтлеем.\nСняданак (ранні). Пераезд у Ерузалем — Яфская брама, Стары Горад ў Ерузалеме: індывідуальнае наведванне базылікі Гробу Пана, Кальварыя, шпацыр, вольны час. А 14.00 выезд у Яфу, наведванне касцёла св. Пятра. Вольны час, шпацыр па старым горадзе. Выезд у аэрапорт у Тэль-Авіве а 18.30. Рэгістрацыя, вылет у 23.50. Прыбыццё ў Мінск у 3.35. Заканчэнне пілігрымкі.\nПа пытаннях удзелу і запісу звяртацца па тэлефоне:\n+375 (29) 651 85 12 — кс. Раман Факсінскі\nАбноўлена 18.09.2019 13:28\n#Святая Зямля (31)\n#Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі (85)


Колеры і фарбы халоднай вясны - РэйРэй\nУ адзін з асабліва халодных і пахмурных апошніх красавіцкіх дзён, як заўсёды, прачынаюся а 7-й раніцы. Сам не менш хмурны іду па звычцы на кухню, кармлю спачатку свайго любімага ката, выпіваю шклянку вады, стаўлю на пліту каву, прыадчыняю крыху акно і, хай Бог даруе згубную звычку, закурваю. Што бачу я са свайго акна на чацвёртым паверсе “брэжнеўкі” ў цэнтры Мінска?\nАнічога… Здаецца, яшчэ ўсе вакол спяць.\nАле ж не!\nВось нейкі чужы бяздомны шэры кот шугануў з адных кустоў у другія. Праз секунду туды ж за ім кінулася нейкая рыжая чужая кошка…\nВось на балкон у доме насупраць выйшла жанчына. Як і я, закурвае, глыбока ўдыхае першую зацяжку і тарашчыцца на мяне…\nВось да суседняга пад’езда з візгатам пад’ехала таксі: з яго выходзяць адразу яны ўдвух — пасажыр і вадзіцель. Пра нешта (мабыць, пра аплату праезду) доўга спрачаюцца. Пасажыр, у якім пазнаю аднагодка, выпускніка суседняй школы, накіроўваецца ў свой пад’езд, даўшы вадзіцелю нейкую грашовую паперчыну. Той незадаволена бурчыць, ляскае дзверцай, газуе са скрэжатам на ўвесь двор, разварочваецца і з’язджае з майго двара…\nЯ адчуваю: мне вельмі сёлета не хапае сапраўднай вясны!\nА можа, не толькі сёлета. Прыблізна з таго часу, калі мне споўнілася сорак, без літасці да сябе адчуваю, што неяк прытупіліся мае рэцэптары шчасця і натуральнай асалоды. Калі раней усё — вершы, словы каханай, размовы з сябрамі — ішло з лёгкасцю само знутры, дык цяпер я ўсё часцей мушу насільна выклікаць псіхалагічныя стымулы.\nЗнімаю з пліты каву, раблю першы глыток, зноў закурваю.\nЖанчына з суседняга балкона ўжо сышла. Не чуваць ужо і каціных енкаў.\nУключаю FM-радыё і адным вухам слухаю зводку здарэнняў: недзе на МКАД разбіўся матацыкліст — адна з першых ахвяр любові хуткай язды на двух колах… Становіцца яшчэ больш сумна.\nПрыслухоўваюся да прагнозу надвор’я. У Мінску ўсяго +2. Ды і ў Заходняй Еўропе не надта цяплей: у Берліне — +5, у Парыжы — +7, толькі ў Венецыі ўжо +17… Але ж дзе тая Венецыя?\nВясна, калі ты ўжо прыйдзеш?\nЗноў зірнуў у акно і… нечакана ўбачыў пупышку на бярозе — сваёй 44-гадовай равесніцы. “Прывітанне! — сказаў ёй. — Дык калі ўжо прыйдзе сапраўдная вясна?” У адказ — сарамлівае маўчанне.\nПотым зноў убачыў жанчыну на балконе насупраць.\nЗатым — тых самых катоў — шэрага і рыжую. Бяздомных, брудных і непрыгожых. Але яны ўжо так весяліліся!\nТак, у рэшце рэшт у маю душу ўваходзіла вясна…\nА чаму з такой мудрагелістай і даўгаватай прэлюдыі я пачаў гэтыя нататкі ў рубрыцы “Свет мастацтва”? Ды таму, што ўсё на самай справе не так і дрэнна вакол і ўнутры цябе! Шчасце можна знайсці і ўбачыць, калі захацець. І, напрыклад, для мяне яно не толькі ў вясёлых карцінках за акном, але і ў бязмежным свеце мастацтва, якое можна аглядаць, пазнаваць, вывучаць, перажываць… Я ўжо ведаў тады, што ў канцы красавіка — пачатку мая значную частку свайго часу прысвячу паходам на мастацкія выставы, бо тое, што падрыхтавалі для нас сёлетняй халоднай вясной куратары айчыннага мастацкага жыцця, дырэктары музеяў і іншых культурных устаноў, і, вядома ж, самі мастакі, здаецца проста неверагодным! Нават і не ведаю, з чаго пачаць. Мабыць, згадаю па магчымасці пра ўсё патроху…\nПачну з таго беспрэцэдэнтнага факта, што днямі ў Нацыянальным мастацкімі музеі Беларусі адкрылася экспазіцыя арыгінальных гравюр вялікага галандца Рэмбранта. Усяго на ёй прадстаўлена 70 твораў. Здаецца, ужо само толькі імя мастака, з якім асацыіруецца залаты век галандскага жывапісу (ХVII стагоддзе), гаворыць за сябе. А яшчэ больш скажуць наведвальнікам гравюры! Выстава будзе працаваць па 3 ліпеня.\nУ прастору “ЦЭХ”, якая знаходзіцца ў сталіцы па адрасе Кастрычніцкая, 16, усяго на некалькі тыдняў (да 24 мая) завітала знакамітая Міжнародная выстава World Press Photo — 2017. Многія з прадстаўленых тут фотаработ, магчыма, ужо вядомы аматарам дакументальнага фота. Напрыклад, вусцішны фотаздымак, на якім мы бачым турэцкага афіцэра паліцыі праз секунду пасля таго, як ён забіў пасла Расіі ў Турцыі Андрэя Карлава. Або фота, дзе 27-гадовая амерыканка Аіша Эванз зладзіла дэманстрацыю перад паліцэйскім дэпартаментам у знак пратэсту супраць гвалту паліцэйскіх у дачыненні да чорнага насельніцтва. Таксама, бадай, і ўсе астатнія фотаздымкі — з пакалечанымі ў гарачых кропках свету дзецьмі, з мёртвым насарогам, якому адрэзалі ахвочыя да нажывы садысты рог, і інш. — прымушаюць найперш здрыгануцца ад таго, на якія страшныя злачынствы здольны людзі, і, як могуць, па-свойму папярэжваюць наступнае магчымае зло.\nГарадская прастора ў сталічным Верхнім горадзе днямі ператварылася ў суцэльную арт-пляцоўку, дзе сёння можна ўбачыць адмысловыя мастацкія інсталяцыі. На жаль, большасць з іх прастаіць тут толькі недзе 10 дзён, пачынаючы з 3 мая. Але праект “Мінск — горад прыгажосці”, у адкрыцці якога прымалі ўдзел не толькі мастакі, рамеснікі, але і музыканты, прадстаўнікі айчыннай fashion-індустрыі, стаў пачаткам новага культурнага сезона ў Верхнім горадзе, дзе можна будзе на працягу наступнага паўгоддзя паслухаць джазавую музыку, убачыць за работай майстроў-рамеснікаў і мастакоў, паглядзець паказы вулічных тэатраў і інш.\nУ сталічнай мастацкай галерэі “Універсітэт культуры” гэтымі днямі працуе выстава малюнкаў юных мастакоў — удзельнікаў штогадовага Міжнароднага конкурсу жывапісу і графікі “На сваёй зямлі”, заснавальнікамі якога традыцыйна выступілі грамадская арганізацыя “Беларускі зялёны крыж” сумесна з міністэрствамі адукацыі, культуры, прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Беларусі. У экспазіцыю, якую можна наведаць да 17 мая, увайшлі малюнкі дзяцей з Аргенціны, Арменіі, Беларусі, Балгарыі, Босніі і Герцагавіны, Венгрыі, Ірана, Казахстана, Літвы, Польшчы, Расіі, Румыніі, Сербіі, Славеніі, Тайланда, Турцыі, Украіны. Сёлета на конкурс было прадстаўлена 11 924 работы з 36 краін свету. Мастацкімі выставамі па выніках конкурсу “На сваёй зямлі” ніколі не перастаеш захапляцца найперш па той прычыне, што яго юныя ўдзельнікі заўсёды памятаюць, што жывуць яны менавіта на сваёй зямлі, адлюстроўваюць у сваіх творах асаблівасці сваіх культур, але сваім лічаць і ўвесь зямны шар.\nА цяпер крыху падрабязней пра тры мастацкія падзеі сёлетняй вясны, своеасаблівае трыенале, прысвечанае 130-годдзю з дня нараджэння Марка Шагала.\nНа сталічнай плошчы Якуба Коласа адкрылася экспазіцыя пад адкрытым небам “Залатая калекцыя беларускага жывапісу” ў рамках праекта “Мастак і горад”. Тут прадстаўлена шырокая панарама сучаснага беларускага выяўленчага мастацтва — творы 35 аўтараў розных пакаленняў і розных поглядаў на мастацтва. І здзіўляешся тут менавіта гэтай рознасці, дакладней, неверагоднай разнастайнасці кірункаў, у якіх працуюць ці зусім нядаўна яшчэ працавалі айчынныя творцы.\nЗрэшты, дадзім слова прафесіяналам — куратару праекта дырэктару Нацыянальнага цэнтра сучасных мастацтваў Наталлі Шаранговіч і доктару філасофскіх навук загадчыку кафедры мастацтваў Дзяржаўнага інстытута кіравання і сацыяльных тэхналогій БДУ Ігару Духану: “Беларуская акадэмічная школа, якая сфарміравалася ў 1960—70-я гады, і сёння застаецца цэнтрам айчыннай візуальна-пластычнай культуры. Гэтая школа (і яе лепшыя прадстаўнікі — Уладзімір Тоўсцік, Валерый Шкаруба, Рыгор Сітніца, Уладзімір Зінкевіч і іншыя) захавала свой рэалістычны і пластычны пачатак, але пры гэтым атрымала развіццё ў формах свабоднай жывапіснай пластычнай імправізацыі. Класічная кампазіцыя, фігуратыўнасць, пейзажныя матывы, зварот да вобразаў роднай зямлі характэрны для мастакоў розных пакаленняў, сярод якіх Леанід Шчамялёў, Гаўрыіл Вашчанка, Васіль Шаранговіч, Анатоль Бараноўскі, Васіль Сумараў, Ігар Бархаткоў, Леанід Дударэнка, Уладзімір Кожух. У іх творах вызначаецца дакладная кампазіцыйная будова, яскравая пластычная мадэліроўка форм, што сведчыць: традыцыя і посттрадыцыя захоўваюць сёння сваю значнасць.\nТэма архаікі натхняе творцаў ужо шмат гадоў. Работы Валерыя Славука, Уладзіміра Вішнеўскага, Юрыя Хілько, Юрыя Якавенкі, Аляксандра Сільвановіча аднаўляюць і адначасова нанова канструююць нацыянальныя міфы і метафары старажытнасці.\nФактурна-экспрэсіўныя пошукі ў сучасным мастацтве Беларусі адлюстроўваюць працяглую традыцыю айчыннага і сусветнага мастацтва ХХ стагоддзя. У мастацкай творчасці эпохі сацыялізму эксперымент стаў магчымы менавіта ў фактуры і тэкстуры жывапісу, а не ў яго сэнсавым або кампазіцыйным ядры. Складаную фактурна-тэкстурную гульню культывуе жывапіс Зоі Літвінавай, Мікалая Бушчыка, Леаніда Хобатава, Георгія Скрыпнічэнкі.\nАбстракцыя, яшчэ адна з граней багатага творчага поля беларускага мастацтва, адсылае нас да авангарднага багажу першых дзесяцігоддзяў ХХ стагоддзя. Работы Анатоля Кузняцова, Аляксандра Салаўёва раскрываюць дынамічную прыроду абстракцыі, блізкую да пошукаў абстрактных экспрэсіяністаў.\nШто аб’ядноўвае сабраных у адной экспазіцыі мастакоў? Іх аб’ядноўвае шматвобразнасць, пераасэнсаванне вопыту папярэднікаў, прыхільнасць да традыцый — класічнай і авангарднай, пашырэнне вобразнасці твора праз яго знакавасць — усё гэта знаходзіцца ў суладдзі з беларускай ментальнасцю”.\nДаруйце такую доўгую і, магчыма, празмерна навуковую цытату, але ў ёй вельмі дакладна і прафесійна сфармуляваны пазіцыі, з якіх наша мастацтва ўпэўнена і паспяхова працягвае заяўляць пра сябе і ў свеце, і на Радзіме.\nЯшчэ адной знакавай падзеяй Шагалаўскага трыенале стала Рэспубліканская выстава сучаснага мастацтва “Вяртанне вобраза” ў Палацы мастацтва.\nПра яе можна расказваць бясконца, як бясконца і хадзіць па ўсіх (!) плошчах Палаца мастацтва, аглядаючы яе. У гісторыі суверэннай Беларусі гэта трэцяя агульнарэспубліканская экспазіцыя сучаснага мастацтва, але, напэўна, самая грандыёзная і велічная з усіх. Само імя Шагала, чыё 130-годдзе сёлета адзначае ўвесь мастацкі свет, і асноўны дэвіз “Вяртанне вобраза” не дазвалялі зрабіць арганізатарам нешта вялае, ціхмянае і нецікавае.\nЖывапіс, графіка, скульптура, дэкаратыўна-прыкладное мастацтва, канцэптуальныя аб’екты — тут ёсць усё… Дэманструецца нават работа самога Марка Шагала “Закаханыя” з калекцыі Белгазпрамбанка, велічна выстаўленая ў самым цэнтры Палаца мастацтва. Побач — творы ўдзельнікаў Шагалаўскіх пленэраў, работы з калекцыі музея Марка Шагала ў Віцебску.\nА, мабыць, найбольшае ўражанне пакідаюць скульптуры, ці нават хутчэй інсталяцыі, якія дэманструюцца ў рамках праекта “Прастора адной ідэі”. Па словах яго куратара, вядомага скульптара, мастацтвазнаўца Івана Арцімовіча, задача гэтага выставачнага праекта — паспрабаваць адлюстраваць шырыню пластычнага і канцэптуальнага зместу, якая закладзена ў скульптурным творы, праз яго сінтэз з навакольнай прасторай. Вось мы і бачым тут, напрыклад, кампазіцыю Паліны Піраговай і Васіля Цімашова: з вялізным лістом шыферу ў якасці агульнага фону, з чыгункамі, якія ў свой час прыйшлі на змену глінянаму посуду, аднак і яны ўжо з’яўляюцца нібыта перажыткам. Аўтары літаральна крычаць сваім творам пра продкаў, пра спрадвечную культуру і вёску, якія незваротна знікаюць.\nПобач — не менш яркая і напоўненая глыбінным зместам кампазіцыя Віктара Копача “Формула сусвету”. Асновай інсталяцыі з’яўляецца фрагмент зруба, той самай хаты з вёскі Копачы, дзе прайшло дзяцінства скульптара, дзе пачынаўся ён як асоба. Кампазіцыю аўтар напаўняе шэрагам сімвалаў: стальным дыскам (сонца), каменнем (падмурак хаты і скульптурны матэрыял), дзвярамі, праз адны з якіх можна ўвайсці ў свет, у сям’ю, у храм, а другія лунаюць над кампазіцыяй і нібыта будуць заўсёды недасягальнымі для чалавека, але менавіта яны з’яўляюцца выратавальнымі… Хрыстос кажа: “Я — дзверы; хто ўвойдзе праз мяне, выратаваны будзе; і ўвойдзе, і выйдзе, і пашу знойдзе”.\nДарэчы, сакральная рэлігійная тэма наогул прагучала вельмі моцна на гэтай выставе. Гэта і скульптура “Малітва” Аляксандра Сакалова, і інсталяцыя “Галгофа” Аляксандра Шапо, і твор Канстанціна Касцючэнкі “Укрыжаванне”, і многія іншыя творы. Для мяне ж самай пранізлівай падалася жывапісная работа Сяргея Рымашэўскага “Хрыстос на Месяцы”: Ісус Хрыстос сапраўды выяўлены на Месяцы; ён сядзіць у цярновым вянку на камені, сумна падпёршы рукой галаву, і глядзіць уніз… А недзе далёка-далёка кружыцца таксама зусім адзінокая планета Зямля.\nНарэшце, “Шорт-ліст” — выстава твораў намінантаў Нацыянальнай прэміі ў галіне выяўленчага мастацтва, размешчаная ў Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў і яго філіяле — Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва.\nЛаўрэтаў прэміі журы вызначыць 17 мая ў такіх намінацыях, як “Жывапіс”, “Графіка”, “Манументальнае і манументальна-дэкаратыўнае мастацтва”, “Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва”, “Крытыка і мастацтвазнаўства”, “Дэбют” (творы ўдзельнікаў, якія не дасягнулі 30-гадовага ўзросту), “Навацыя”, “Мастацкая фатаграфія”, “Скульптура”, “Дызайн”.\nІ тут я доўга гаварыць не буду. Проста стаўлю кропку. Не, нават клічнік! Гэта першая ў гісторыі Беларусі Нацыянальная прэмія ў галіне выяўленчага мастацтва!\nвыстава галерэя Мінск\nЗ тегами: выстава галерэя Мінск\nПапярэдняя: “Паўночнае ззянне” ззяла ўвечары\nНаступная: Дзеці бачаць мір… і помняць пра вайну


Ледніковы перыяд: усё пра каньках - 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ 2017 ⇒ Ледніковы перыяд: усё пра каньках\nКанькі бываюць розных відаў: хакейныя, канькабежныя, прагулачныя і фігурныя. Гэтыя віды адрозніваюцца па форме ляза. У фігурных канькоў выпуклае лязо, а на пярэднім мыском ёсць спецыяльныя зубцы, якія дапамагаюць фігурыстам пры скачках. Адметнай асаблівасцю хакейных канькоў з'яўляецца наяўнасць адліванага або здымнага ляза без шчарбін, даўжыня якога цалкам супадае з даўжынёй чаравіка. Прагулачныя канькі падобныя на хакейныя і фігурныя, але больш камфортныя і лёгкія. Канькабежныя канькі пазнаюцца з першага погляду: яны валодаюць доўгім рухомым лязом.\nПры выбары канькоў варта вызначыцца з іх прызначэннем. Канькі для фігурнага катання павінны дакладна адпавядаць вашаму памеры ногі, паколькі толькі так вы будзеце адчуваць лёд і пазбегнеце непрыемных траўмаў. Чаравік фігурных канькоў вырабляецца з скуры, сінтэтыкі або пластыка. Скура - мяккая, цёплая і зручная, але і цана на яе адпаведная. Канькі з сінтэтыкі і пластыка больш танныя і лёгкія, але хутчэй губляюць выгляд і рвуцца.\nКанькі для хакея варта выбіраць на памер больш, паколькі яны не павінны здушваць нагу. Пальцы ў такіх каньках павінны злёгку дакранацца унутранага боку мыса. Пры выбары канькоў вазьміце з сабой тоўстыя шкарпэткі: прымяраючы канькі з шкарпэткамі, вы сапраўды даведаецеся патрэбны памер. Чаравікі канькоў вырабляюцца ў асноўным з сінтэтычных матэрыялаў, але ёсць і дарагія скураныя мадэлі. Калі вы пачатковец, купляйце жорсткія канькі, паколькі яны лепш абараняюць ад удараў клюшкай або шайбай. Для прафесіяналаў падыдуць мяккія мадэлі, якія даюць поўную свабоду дзеянняў на лёдзе.\nЗвярніце ўвагу на шнуроўкі канькоў: яна павінна ісці знізу ўверх, быць моцнай і грунтоўнай. Шнуровка гуляе важную ролю ў абароне вас ад траўмаў на лёдзе. У вобласці мыском шнуровка не павiнна моцна зацягвацца, паколькі так вы парушаеце натуральнае кровазварот ступні. А ў вобласці галенастопа трэба зацягваць мацней, каб у ступні не было магчымасці падгарнуць. Выбіраючы канькі, абавязкова померьте іх у краме, каб пазбегнуць непрыемных нечаканасцяў на лёдзе.\nНе варта забываць, што канькі патрабуюць адмысловага сыходу. Пасля катання працірайце іх мяккай анучай і прасушвайце пры пакаёвай тэмпературы. Сачыце, каб ляза канькоў не дакраналіся цвёрдых паверхняў, а завострыванне лёзаў ажыццяўляйце ў спецыяльных майстэрняў.\nПапярэдні Тэкст Гарачае краіна Малайзія\nНаступная Артыкул Навошта дзяўчыне гантэлі?\nЯк пафарбаваць паліто\nІдэі для вясновай фотасесіі


Міхась Мушынскі. Сумленны і мужны талент\nСумленны і мужны талент\nМіхась Зарэцкі (Міхась Яўхімавіч Касянкоў) — адзін з найболей таленавітых прадстаўнікоў той пісьменніцкай плеяды, якая прыйшла ў беларускую літаратуру на хвалі імклівага рэвалюцыйнага абнаўлення жыцця. Зачынальнік рамантычнага кірунку ў беларускай савецкай прозе, пісьменнік-наватар, ён стварыў шэраг значных твораў, сярод якіх апавяданні і аповесці, раманы і п'есы, кінасцэнарыі і мастацкія нарысы, крытычныя і публіцыстычныя артыкулы. Гэтымі творамі М. Зарэцкі ўзбагаціў беларускае прыгожае пісьменства новымі ідэямі, вобразамі, прыкметна пашырыў жанрава-стылёвыя, выяўленчыя магчымасці літаратуры. Значным укладам у беларускі «вялікі эпас» былі яго раманы «Сцежкі-дарожкі» і «Вязьмо». Паспяхова спрабаваў свае сілы М. Зарэцкі і ў галіне мастацкага перакладу. Усё гэта красамоўна сведчыць аб шырыні творчага дыяпазону пісьменніка, аб разнастайнасці яго мастакоўскіх інтарэсаў і захапленняў.\nМ. Зарэцкі быў прыкметнай фігурай і ў грамадскім, культурным жыцці рэспублікі, актыўным удзельнікам літаратурнага руху 20-х — першай палавіны 30-х гадоў, адным з кіраўнікоў літаратурнага аб’яднання «Маладняк», а затым — «Полымя».\nМ. Зарэцкі належыць да ліку мастакоў з яскрава выяўленым нацыянальным абліччам. Ён багата зрабіў для развіцця беларускай нацыянальнай культуры, паслядоўна змагаўся за яе народна-самабытную аснову. У гэтым вялікая і як след неацэненая яшчэ заслуга пісьменніка.\nМ. Зарэцкі пражыў дужа кароткае, але ў творчых адносінах багатае, змястоўнае жыццё, якое трагічна абарвалася ў змрочныя гады сталінскай дыктатуры, у перыяд масавых рэпрэсій, што абрынуліся на савецкі народ, працоўную інтэлігенцыю, прадстаўнікоў навукі, культуры, літаратуры. У выніку гэтых супрацьзаконных акцый былі фізічна знішчаны сотні тысяч ні ў чым не вінаватых людзей, лёс якіх падзяліў і М. Зарэцкі. Ён быў арыштаваны па лжывым даносе ў лістападзе 1936 года і беспадстаўна абвінавачаны ў кіраўніцтве контррэвалюцыйнай арганізацыяй, якой не існавала, у антысавецкай, нацыяналістычнай дзейнасці. Малодшы брат пісьменніка — Мікалай Касянкоў, які ў той час рабіў настаўнікам на Мазыршчыне і таксама быў рэпрэсіраваны ў 1937 годзе і асуджаны на 10 гадоў адбыцця пакарання ў папраўча-працоўных лагерах,— успамінае: «Аднойчы адзін са следчых зачытаў мне ўрывак з матэрыялаў мінскага следства. Там гаварылася, што спачатку контррэвалюцыйную пісьменніцкую арганізацыю ўзначальваў Янка Купала, а пасля паездкі за мяжу трох беларускіх пісьменнікаў (Ц. Гартнага, М. Чарота і М. Зарэцкага.— М. М.) кіраўніцтва арганізацыяй перайшло да Міхася Зарэцкага... Брата прыгаварылі да расстрэлу. Пасля сям’і паведамілі, што праз дванаццаць дзён расстрэл быў заменены яму 10 гадамі зняволення. Загінуў Міхась у 1941 годзе»1.\nРэпрэсіі не абмінулі і астатніх членаў сям’і Зарэцкага: жонка пісьменніка Марыя Іванаўна спачатку была асуджана на сем гадоў знаходжання ў папраўча-працоўных лагерах і на пяць гадоў паражэння ў правах, рэабілітавана ў 1941 годзе, а ў 1945 зноў асуджана на дзесяць гадоў.\nМалалетнія дзеці — Слава і Рада — засталіся адны. «Праз паўгода,— прыгадвае М. Касянкоў,— бабка аддала дзяцей у Мінскі дзіцячы прыёмнік, а адтуль яны былі накіраваны ў дзіцячы дом «Боркі» Калінінскай вобласці».\nТолькі ў 1956 годзе вынайдзены злачынцамі са сталінска-яжоўскага рэпрэсіўнага апарата абсурдны па свайму сэнсу ярлык «вораг народа» быў назаўжды змыты са светлага імя Міхася Зарэцкага. Беларуская грамадскасць яшчэ і сёння ў вялікім і неаплатным даўгу перад памяццю гэтага выдатнага пісьменніка, грамадзяніна, патрыёта, абаяльнага і высакароднага чалавека, хоць пасля вяртання яго твораў народу прайшло ўжо звыш трыццаці гадоў. За гэты час прыхільнікі арыгінальнага, самабытнага таленту аўтара раманаў «Сцежкі-дарожкі», «Вязьмо» маглі б і абавязаны былі куды болей зрабіць па захаванні і прапагандзе яго літаратурнай спадчыны і вывучэнні жыцця, грамадскай, культурнай дзейнасці. Літаратурныя творы М. Зарэцкага пасля яго грамадзянскай рэабілітацыі выходзілі не так і часта. У 1959 годзе быў перавыдадзены раман «Сцежкі-дарожкі», у 1962 — раман «Вязьмо». У 1975 годзе з’явілася даволі сціплая паводле свайго аб’ёму кніга выбраных апавяданняў. Вось бадай і ўсё, што атрымаў беларускі чытач за тры апошніх дзесяцігоддзі з даволі багатай, жанрава разнастайнай спадчыны пісьменніка. Шэраг апавяданняў, асабліва ранняга перыяду, аповесць «Голы звер», дакументальна-мастацкія нарысы, драматычныя творы, публіцыстычныя, крытычныя артыкулы заставаліся практычна па-за ўвагай грамадскасці. Гэта ж трэба сказаць і пра няскончаныя творы, пра эпісталярную спадчыну пісьменніка, пошукамі якой да гэтага часу, на жаль, ніхто не займаўся. Не прааналізаваны і зробленыя М. Зарэцкім пераклады многіх твораў на беларускую мову («Цэмент» Ф. Гладкова, 1930; «Прыгоды ўдалага ваякі Швейка ў сусветную вайну» Я. Гашака, ч. 1, 1931).\nНе лепшае становішча і з перакладамі твораў М. Зарэцкага. Рускамоўны чытач змог пазнаёміцца з раманам «Вязьмо» толькі ў 1965 годзе, гэта значыць, болей чым праз чвэрць стагоддзя пасля яго выхаду з друку (новы пераклад — у 1978 г.). Раман «Сцежкі-дарожкі» ў скарочаным выглядзе друкаваўся на старонках газеты «Рабочий» у 1927 годзе, а новы поўны пераклад выйшаў у 1971 годзе. «Малая проза» М. Зарэцкага перасягнула нацыянальныя межы толькі ў 1980 годзе, калі выдавецтва «Мастацкая літаратура» выпусціла ў перакладзе на рускую мову выбраныя апавяданні, цалкам паўтарыўшы змест памянёнай вышэй кнігі «Пачатак шчасця».\nПраўда, першыя спробы перакласці апавяданні М. Зарэцкага адносяцца яшчэ да 20-х гадоў («Паэма пра чорныя вочы», 1927; «Радасць», 1928; зб. «Ракавыя жаронцы», 1930). У даваенны час асобныя творы пісьменніка перакладаліся на ўкраінскую мову: у 1930 годзе былі выдадзены зборнік «42 дакументы» і раман «Сцежкі-дарожкі».\nЯк спробу хоць і запозненага сплачвання доўгу М. Зарэцкаму — мастаку і грамадзяніну — і трэба разглядаць дадзены Збор твораў, які дасць болей поўнае ўяўленне аб шматграннай спадчыне і напружаных ідэйна-мастацкіх пошуках пісьменніка. А таксама — аб тых шляхах, якімі ён ішоў у літаратуру. Шляхі гэтыя былі няпростымі. Сваім жыццём М. Зарэцкі сцвердзіў высокую годнасць пісьменніка-грамадзяніна, сэнс дзейнасці якога быў у беззапаветным служэнні маці-радзіме, у нястомнай барацьбе за духоўнае абнаўленне чалавека, у сцвярджэнні гуманістычных ідэалаў і прымнажэнні багаццяў роднай культуры.\nНарадзіўся Міхась Зарэцкі 20 лістапада 1901 года ў сяле Высокі Гарадзец Сенненскага павета Магілёўскай губерні (цяпер Талачынскі раён Віцебскай вобласці) у сям’і вясковага дзяка Яўхіма Ануфрыевіча і яго жонкі Пелагеі Лявонцьеўны. Міхась быў другім дзіцем пасля Івана, услед за ім нарадзіліся Мікалай і Ліза. Дзяцінства будучага пісьменніка прайшло ў вёсцы Зарэчча пад Шкловам, куды быў пераведзены на службе Яўхім Ануфрыевіч. Паэтычная назва паселішча, якое раскінулася на беразе Дняпра, прадвызначыла і выбар Міхасём Касянковым свайго літаратурнага псеўданіма.\nВялікую ролю ў фарміраванні эстэтычных густаў будучага пісьменніка адыгралі яго бацькі. Псаломшчык Яўхім Ануфрыевіч любіў музыку і спевы, кіраваў царкоўным хорам, спрабаваў пісаць музычныя творы. «У сваёй працы,— успамінае Мікола Касянкоў,— бацька карыстаўся творамі Рахманінава, Бартнянскага і другіх кампазітараў, у якіх ёсць музыка на царкоўныя тэмы. Нямала прыходзілася яму папрацаваць, каб напісаць партытуры гэтых твораў для свайго хору, шмат затраціць часу на спеўку, але яго праца ўзнагароджвалася жаданымі вынікамі... Чалавек незалежных поглядаў, ён не заўсёды ладзіў з начальствам і таму іншы раз меў непрыемнасці па службе. Бацька не абмяжоўваўся рэгенцкай працай. Ім пакладзены на музыку некалькі вершаў рускіх паэтаў (у тым ліку і Пушкіна), а таксама творы вуснай народнай творчасці. Быў ён чалавек назіральны, цікава расказваў пра перажытае. Любіў бацька спяваць. Яго любімыя песні «Среди долины ровныя», «Песня бобыля», «Жарко в небе солнце красное».\nАртыстычным талентам валодала і маці Міхася — Пелагея Лявонцьеўна. Яна таксама любіла спяваць, вызначалася працавітасцю і глыбокай душэўнасцю.\nВідавочна, што агульная атмасфера, якая панавала ў бацькоўскай хаце, захапленне музыкай, цікавасць да спеваў станоўча ўплывалі на ўнутраны свет хлапчука, на развіццё яго мастацкіх густаў. «Здольнасці брата,— піша М. Касянкоў,— сталі выяўляцца з ранняга дзяцінства... Ужо ў дзяцінстве ўмеў іграць на многіх музычных інструментах».\nУ дзесяцігадовым узросце хлапчука аддалі ў Аршанскае духоўнае вучылішча, праз чатыры гады — у Магілёўскую духоўную семінарыю. А двума гадамі пазней, калі пачаліся рэвалюцыйныя падзеі, юнак кінуў вучобу. Спачатку ён быў перапісчыкам у паўвайсковай часці. Пасля вяртання ў родную вёску давялося М. Зарэцкаму працаваць царкоўным вартаўніком: на гэты крок штурхала матэрыяльная нястача.\nЗ 1919 года Зарэцкі настаўнічае ў пачатковай школе на Магілёўшчыне, узначальвае Шклоўскі валасны аддзел народнай асветы. У 1920 годзе ўдзельнічае ў 2-м Усерасійскім з’ездзе саюза работнікаў асветы, абіраецца кандыдатам у члены ЦК гэтага саюза.\nСур’ёзнай школай жыцця стала для М. Зарэцкага яго служба ў Чырвонай Арміі, дзе на пасадзе палітработніка ён знаходзіўся з 1920 па 1927 год. «Бясконцыя блуканні з месца на месца, безліч назіранняў і ўражанняў, блізкае знаёмства з дзесяткамі і сотнямі самых разнастайных чалавечых тыпаў — усё гэта ўзбагаціла мяне невычэрпным запасам матэрыялу, які я выкарыстаў пасля ў цэлым шэрагу сваіх апавяданняў»2,— сведчыў М. Зарэцкі. Гэтыя прызнанні пацвярджаюцца зместам многіх твораў не толькі малой жанравай формы, але і п’ес, рамана, нарысаў і інш.\nЛітаратурная дзейнасць М. Зарэцкага пачалася ў 1921 г., хоць ён паводле ўласных прызнанняў ніколі не збіраўся быць пісьменнікам. «Справа пачалася з таго, што я аднойчы ўбачыў вельмі яркі і незвычайны сон, уражанне ад якога не пакідала мяне на працягу цэлага месяца. Мне захацелася занатаваць гэтае ўражанне, і я стаў пісаць. Пісаў я доўга і вельмі старанна, абдумваючы кожную фразу, кожнае слова, закрэсліваючы, перакрэсліваючы і г. д. Працэс пісання мяне дужа хваляваў і ў той жа час падтрымліваў свежасць уражання, якое штурхала мяне на гэту працу. Скончылася тым, што старанна перапісанае апавяданне я паслаў у рэдакцыю «Савецкая Беларусь», аднак без усякай сур’ёзнай надзеі на яго надрукаванне»3.\nУ даследчых працах, прысвечаных жыццю і творчасці М. Зарэцкага, сцвярджаецца, што яго літаратурным дэбютам было апавяданне «У Саўках», змешчанае на старонках «Савецкай Беларусі» 29 снежня 1922 года. Але, мусіць, дэбют трэба аднесці на болей ранні час, паколькі ў гэтай жа газеце 6 студзеня надрукаваны матэрыял пад назвай «Ці ж так?», 3 лютага — твор «Спатканне», 13 кастрычніка — твор «Сёння» («Малюнкі жыцця»), 22 лістапада — апавяданне «Цішка Бабыль» і толькі 29 снежня — «У Саўках».\nПрацэс фарміравання творчай індывідуальнасці маладога пісьменніка, калі меркаваць па яго выступленнях у перыядычным друку, адбываўся вельмі інтэнсіўна. Так, на працягу 1923 года толькі ў «Савецкай Беларусі» былі змешчаны апавяданні «Чаплюк» (Малюнкі з вайсковага жыцця), «Спакуса», «Мар'я», «Як гэта часам трапляецца» (Маленькае здарэнне), «Ноччу», «З нашых дзён», «Белы здзек» (З жыцця Заходняй Беларусі), «Ворагі». А неўзабаве адзін за другім пачалі выходзіць зборнікі апавяданняў — «У віры жыцця» (1925), «Пела вясна» (1925), «Пад сонцам» (1926), «42 дакументы» і «Двое Жвіроўскіх» (1926). Паступова пашыраўся і жанравы дыяпазон творчых пошукаў М. Зарэцкага. У тым жа 1926 годзе ён піша аповесць «Голы звер».\nАсноўная тэма апавяданняў М. Зарэцкага — перамены, якія адбываюцца ў жыцці народа пад дабратворным уздзеяннем ідэй рэвалюцыі, упартае супраціўленне сіл старога свету, фарміраванне сацыяльна актыўнага чалавека, нялёгкія пошукі шляхоў у будучыню. Пісьменнік уважліва прыглядаўся да рэвалюцыйнай явы, да прыкмет новага, яго радавала духоўнае абнаўленне чалавека, які пачынаў усведамляць сябе гаспадаром жыцця. Творы М. Зарэцкага ўліваліся ў шырокую плынь беларускай літаратуры, якая стваралася прадстаўнікамі старэйшага пакалення і маладымі, уносячы ў яе сваю тэматычную і стылёвую адметнасць, эмацыянальна-ўзвышаную і разам з тым рэалістычна-праўдзівую танальнасць. Лірыка злівалася тут з эпічнымі сродкамі адлюстравання жыцця, рамантычныя формы — з традыцыйна-рэалістычнымі.\nЗнаёмства з раннімі апавяданнямі — «Цішка Бабыль», «Як гэта часам трапляецца», «Ноччу», «З нашых дзён» і інш.— не пацвярджае меркавання даследчыкаў, што М. Зарэцкі пачынаў свой пісьменніцкі шлях як рамантык. У сапраўднасці ж творы рамантычнага светаадчування мірна суседнічалі з рэалістычнымі, хоць гэта быў яшчэ рэалізм, у якім значнае месца займалі бытавыя элементы, адсутнічала глыбокая мастацкая тыпізацыя, аналітыка.\nАдначасова з паспяховай распрацоўкай пластоў і з’яў рэчаіснасці, якія асвойваліся іншымі пісьменнікамі 20-х гадоў, М. Зарэцкі ўпэўнена выходзіў на маладаследаваную ў тагачаснай літаратуры тэму — тэму трагічнага лёсу «былых», «учарашніх», лёсу людзей, якія спрабавалі, але не здолелі стаць паўнапраўнымі грамадзянамі новага жыцця (апавяданні «Ворагі», «Кветка пажоўклая» і інш.). Творы, звернутыя да гэтай вельмі складанай, вострай тэматыкі, на жаль, і ў наш час ацэньваюцца неглыбока, павярхоўна, аднабакова. Многія з іх патрабуюць свайго перагляду, новага прачытання, болей уважлівага аналізу. Зрэшты, гэта датычыць не толькі апавяданняў, але і раманаў «Сцежкі-дарожкі», «Вязьмо», дакументальна-мастацкіх нарысаў, апублікаваных раздзелаў рамана «Крывічы».\nТак, калі мець на ўвазе апавяданні, у якіх закранута тэма лёсу «ўчарашніх», «былых», дык неабходна паказаць тое якасна новае, што адрознівала іх ад твораў многіх пісьменнікаў 20-х гадоў. Гаворка ідзе аб гуманістычным пафасе, аб пачуццях міласэрнасці да «былых», да пераможаных ворагаў, пачуццях дабрыні, спагады, якімі прасякнуты апавяданні М. Зарэцкага. Ідэя абароны агульначалавечых каштоўнасцей, ідэя самацэннасці чалавечай асобы, якую сцвярджаў сваімі творамі пісьменнік, не заўважалася даследчыкамі ў працэсе канкрэтнага аналізу, а гэта вяло да збедненага ўяўлення аб усёй яго творчасці. Адпаведна мы не аддавалі належнага мастакоўскай мужнасці М. Зарэцкага, шырыні яго поглядаў на жыццё, глыбокаму разуменню ім прызначэння літаратуры.\nВымагаюць прынцыповага перагляду і ранейшыя ацэнкі апавяданняў «Ой, ляцелі гусі...», «Паэма пра чорныя вочы» і інш. Спробы новага прачытання гэтых твораў зроблены ў пасляслоўі. Падкрэслена, што, напрыклад, у першым з іх нельга бачыць пропаведзь індывідуалізму, паэтызацыю маральна разбэшчанага героя. Сэнс і пафас апавядання — іншыя. Глыбока гуманістычная ідэя абароны чалавечай годнасці не ляжыць на паверхні, яна раскрываецца тонка, неназойліва, усёй сукупнасцю выяўленчых сродкаў, эмацыянальным настроем, логікай аўтарскай думкі. Апавяданне патрабуе ўважлівага падыходу, здольнасці настройвацца на хвалю аўтарскага ўспрымання жыцця, разумець складанасць унутранага свету асобы.\nМногія апавяданні М. Зарэцкага, як, напрыклад, «Ворагі», «Бель», «На маладое», «Кветка пажоўклая», паводле ахопу з’яў рэчаіснасці блізкія да аповесці. Творы гэтыя сведчылі, што Зарэцкаму-мастаку ўжо было цесна ў асвоеных ім жанравых рамках «малой прозы». Аповесць «Голы звер» наглядна пацвердзіла заканамернасць звароту пісьменніка да буйных жанравых форм. Непераадоленае ўздзеянне сацыялагізатарскай крытыкі 30-х гадоў перашкаджала аб’ектыўнай ацэнцы аповесці. Пісьменніка папракалі адсутнасцю ў творы станоўчага вобраза, які б супрацьстаяў адмоўнаму герою Яроцкаму, носьбіту эгаістычнай, мяшчанскай філасофіі прыстасавальніцтва, абывацельскай маралі. Зусім відавочна, што падобныя патрабаванні выспявалі ў нетрах вульгарызатарскай, нарматыўнай крытыкі, якая ў сваіх уяўленнях ішла не ад жывога вопыту мастацтва, а ад застыглых догм, прымітыўных установак. Не трэба здзіўляцца, што аўтар аповесці быў залічаны аж да «выказнікаў ідэалогіі варожага класа»4.\nУ апошні час адносіны да аповесці прыкметна змяніліся. Яна ацэньваецца ўжо больш аб’ектыўна, незададзена. Даследчыкі справядліва падкрэсліваюць грамадскую актуальнасць узнятых М. Зарэцкім праблем, выразнасць пазіцыі, з якой пісьменнік выкрывае Яроцкага, прадстаўніка буржуазнага індывідуалізму. Паўсядзённымі паводзінамі герой аповесці спрабаваў сцвердзіць сваё права на ўсёдазволенасць, права ігнараваць маральныя нормы грамадскага жыцця.\nРазам з тым нельга не бачыць і аднабаковасць у падыходзе некаторых літаратуразнаўцаў да твора, іх неглыбокае разуменне зместу. У супрацьлегласць дагматыкам, якія ўгледзелі ў аповесці прапаганду шкодных ідэй, сучасныя аўтары кідаюцца ў іншую крайнасць — яны спрашчаюць змест твора, гаворачы аб тым, што Яроцкі — гэта, маўляў, прывід мінулага ў сучасным, што паражэнне яго непазбежнае, ён асуджаны самім жыццём, чужы прыродзе сацыялізма і г. д. Такімі вось бадзёрымі ацэнкамі аж зіхацяць старонкі, на якіх разглядаецца аповесць. Але трэба прызнаць, што ацэнкі гэтыя зусім не адпавядаюць пафасу твора, яго ўнутранай скіраванасці. М. Зарэцкі якраз і не імкнуўся да таннага аптымізму, не сцвярджаў ідэю чужароднасці Яроцкіх умовам сацыялістычнага грамадства. Змест твора не дае падстаў рабіць вывад, нібыта герой — часовая з’ява, звязаная галоўным чынам з перыядам нэпа і актывізацыяй буржуазных элементаў. Навошта ж прыпісваць аўтару, глыбокаму аналітыку, недаравальную для мастака вузкасць поглядаў на мэты літаратуры як чыста агітацыйныя, утылітарна-прапагандысцкія? М. Зарэцкі падкрэсліваў думку аб жывучасці Яроцкіх, іх выключнай здольнасці прыстасоўвацца да любых грамадскіх умоў, выжываць у самых неспрыяльных абставінах. І ў гэтым — вялікая заслуга аўтара. Трывожнае прадбачанне М. Зарэцкага, выказанае ім у канцы 20-х гадоў, пацвердзілася шматгадовым вопытам развіцця савецкага грамадства, уключаючы не толькі перыяд сталінскага беззаконня, але і брэжнеўскага застою, калі Яроцкія станавіліся героямі часу, гаспадарамі жыцця. А гэта яшчэ адно сведчанне неабходнасці па-новаму прачытаць творы М. Зарэцкага, бо яны вытрымалі праверку часу.\nСказанае цалкам датычыць і рамана «Сцежкі-дарожкі», які друкаваўся на старонках часопіса «Полымя» за 1927 год, № 1—7, а затым выйшаў асобным выданнем у 1928 годзе, і дакументальна-мастацкіх нарысаў «Падарожжа на новую зямлю» (1929), «Лісты ад знаёмага» (1931), дзе змешчаны і нарыс «Вясна 1930 года». Гісторыка-літаратурная ацэнка гэтых твораў сёння ўспрымаецца як павярхоўная, шмат у чым састарэлая, спрошчаная, няпоўная. Многае ў творах засталося незаўважаным, абмінутым даследчыкамі, а гэта перашкаджае ўспрымаць іх змест ва ўсёй глыбіні.\nРаман «Сцежкі-дарожкі» быў значным крокам пісьменніка па шляху мастацкага спасціжэння складанай, шматграннай тэмы рэвалюцыі, тэмы грамадзянскай вайны, цяжкіх пошукаў інтэлігенцыяй дарог у рэвалюцыю. Даследчыкамі справядліва адзначаны многія станоўчыя бакі рамана, яго бясспрэчныя ідэйна-мастацкія вартасці — перш за ўсё праблемнасць, шырыня ахопу рэчаіснасці, уменне пісьменніка дакладна перадаваць грамадска-палітычную атмасферу эпохі, праўдзіва паказваць чалавека ў яго шматлікіх сувязях з грамадскім жыццём, з жыццём народа, майстэрства псіхалагічнага аналізу і г. д. «Актуальная праблематыка і новы герой, пафас сцвярджэння народнай перамогі, праўдзівасць як аснова мастацкага адлюстравання, рэвалюцыйная рамантычная накіраванасць твора — усё гэта ставіла «Сцежкі-дарожкі» ў лік лепшых твораў беларускай літаратуры 20-х гадоў, а М. Зарэцкага — у рады пачынальнікаў літаратуры сацыялістычнага рэалізму»5,— слушна зазначае адзін з сучасных даследчыкаў рамана.\nАднак гэтыя і падобныя да іх фармуліроўкі, справядлівыя самі па сабе, часта не атрымліваюць глыбокага, змястоўнага напаўнення, не пацвярджаюцца аналізам вобразнай сістэмы твора. У прыватнасці, недастаткова падкрэслена прынцыповае непрыманне М. Зарэцкім павярхоўнай гераізацыі станоўчых герояў рамана, тэндэнцыі паказваць рабочы клас у ружовым святле. Вобраз рэвалюцыі малюецца пісьменнікам не ва ўзвышана-патэтычнай танальнасці, а ў рэалістычных фарбах. Вось як пададзены ў рамане лютаўскія падзеі 1917 года: «Рэвалюцыя ўціскалася ў горад замаруджана, туга. Багамольнае, манархічна настроенае гарадское мяшчанства чытала газеты, пускала розныя, часам страшэнна недарэчныя, плёткі, вохкаючы, жалячыся на дарагоўлю харчоў, чакала ўсё нечага, што немінуча прыйдзе і знішчыць тую няпэўнасць, якая трывожна лунае ў паветры, верне зноў пад ногі знаёмы, абыклы грунт, пахіснуты лютаўскім паўстаннем».\nПатрабуе больш заглыбленага разгляду і сюжэтная лінія ўзаемаадносін галоўнага героя рамана Васіля Лясніцкага і рабочага Андрэя, якія па-рознаму разумеюць ролю і месца інтэлігенцыі ў рэвалюцыйнай барацьбе. Андрэй бачыў сваю задачу ў тым, каб распальваць класавую нянавісць працоўных супраць прыгнятальнікаў. Лясніцкі таксама добра разумеў вытокі варожасці працоўнага люду да сваіх спрадвечных крыўдзіцеляў, шчыра спачуваў абяздоленаму народу, але яго палохала тая празмерная жорсткасць, шматлікія ахвяры, разбурэнні, якімі суправаджалася барацьба. Яго палохаў анархічны бунт, які нёс з сабой негатыўныя тэндэнцыі для будучага развіцця грамадства. І Лясніцкі лічыў сваім абавязкам не распальваць, а стрымліваць абуджаныя інстынкты руйнавання і бязлітаснай помсты, бо «чуў у хваляваннях натоўпу цяжкую пагрозу, бачыў у распаленых ліхаманкава-бліскучых вачах чорную здань гвалтавання, пажараў, жудаснай дзікай анархіі».\nГаворачы аб вялікай ролі рабочага Андрэя ў фарміраванні светапогляду Лясніцкага, даследчыкі яўна перабольшвалі гэты ўплыў, паколькі Андрэй з яго заклікамі распальваць пажар нянавісці, разбураць усе законы і нормы жыцця не разумеў сцвярджальнай сутнасці рэвалюцыі, не прымаў гуманістычнага пафасу, ідэі неабходнасці абароны чалавека. Гэты момант прынцыпова важны для разумення ідэйна-філасофскай канцэпцыі раманіста, недастаткова выразна падкрэсліваецца ў гісторыка-літаратурных працах, што зніжае агульнае ўяўленне адносна мастацкіх вартасцей рамана і яго наватарскай сутнасці.\nВузкай, спрошчанай, аднабаковай трэба прызнаць і ацэнку вобраза рэвалюцыянера-народніка Матруніна, які звычайна разглядаецца як вобраз адмоўны. Аднак у рамане ён пазбаўлены вузкай аднапланавасці. Матрунін заклікаў моладзь самаахвярна служыць народу, несці ў гушчу працоўных святло навукі, культуры, выхоўваць грамадзянскія пачуцці, стваральныя пачаткі жыцця. Стары народнік аказаў на Лясніцкага значны ўплыў пры выбары ім маральнай пазіцыі, хоць уласная палітычная пазіцыя Матруніна, яго адносіны да сацыялістычнай рэвалюцыі, да бальшавікоў аказаліся супярэчлівымі, непаслядоўнымі. Недаацэнены вобраз Нікадзіма Славіна. Многія яго выказванні без належных падстаў характарызуюцца ў іранічным плане. Аднабаковай, спрошчанай трэба прызнаць і характарыстыку вобраза паненкі Раісы і ўзаемаадносіны з ёю Лясніцкага. У рамане ўвогуле шмат мясцін, якія зусім выпалі з поля зроку даследчыкаў або разглядаюцца павярхоўна (адносіны Лясніцкага да народных легенд і паданняў і г. д.).\nКанец 20-х — пачатак 30-х гадоў пазначаны драматычным паваротам у жыцці і творчай біяграфіі Зарэцкага. З аднаго боку, працягваецца яго плённая творчая праца і грамадска-культурная дзейнасць: надрукаваны раман «Сцежкі-дарожкі», завершана працяглая (канец жніўня — сярэдзіна кастрычніка 1927 г.) паездка ў складзе групы беларускіх пісьменнікаў у Чэхаславакію, Германію, Францыю, Латвію, дзе мелі месца цікавыя сустрэчы з многімі майстрамі літаратуры і дзеячамі культуры Захаду, па-ранейшаму выходзяць новыя кнігі — зборнік апавяданняў «На чыгунцы» (1928), паспяхова асвойваюцца новыя, яшчэ нязвыклыя для празаіка жанравыя формы, у прыватнасці, драматычныя: у часопісе «Полымя» (1928, № 6) М. Зарэцкі выдрукоўвае сваю першую п’есу «Віхор на балоце», у часопісе «Маладняк» (1928, № 12 і 1929, № 1) — драму «Белыя ружы».\nЯк бачым, творчая дзейнасць пісьменніка разгортваецца актыўна, дынамічна, па ўзыходнай лініі. Але ў жыцці часта здараецца так, што поспехі, дасягненні, удачы азмрочваюцца нечаканымі падзеямі. Вось і над галавой М. Зарэцкага пачалі збірацца цёмныя хмары, прагучалі зусім не веснавыя грымоты. А прычынаю згушчэння небяспечнай атмасферы паслужылі новыя творы, у якіх пісьменнік не патрапіў у тон новым палітычным устаноўкам, выкліканым пачаткам калектывізацыі і разгортваннем барацьбы супраць т. зв. нацдэмаўшчыны. Такімі творамі з’явіліся нарыс «Падарожжа на новую зямлю», змешчаны ў «Савецкай Беларусі» ў кастрычніку 1928 года, і раман «Крывічы», друкаванне якога ў «Полымі» (1929, № 4) было нечакана перапынена і які, за выключэннем апублікаванай часткі, па ўсім відаць, беззваротна страчаны для нацыянальнай літаратуры. А твор гэты абяцаў быць значнай падзеяй літаратурнага жыцця рэспублікі. Самабытны талент празаіка раскрываўся тут новымі гранямі. Глыбокая цікавасць пісьменніка да праблемы нацыянальна-самабытных асноў народнага жыцця надала яму новы моцны імпульс, раскрыла яго багатыя патэнцыяльныя магчымасці. Міхась Зарэцкі відавочна вырастаў у буйнейшага нацыянальнага эпічнага мастака. Зусім заканамернай, абумоўленай унутранай логікай станаўлення светапогляду, аказалася і яго цікавасць да гістарычнага мінулага беларускага народа. Газета «Звязда» ад 22 снежня 1928 года паведамляла аб маючай быць публікацыі ў часопісе «Полымя» за першую палову 1929 года гістарычнай драмы М. Зарэцкага «Рагнеда». Аднак лёс і гэтага твора таксама аказаўся нешчаслівым — намеры пісьменніка надрукаваць драму засталіся нерэалізаванымі, няздзейсненымі, і тэкст яе не знойдзены.\nНарыс «Падарожжа на новую зямлю» і пачатковыя раздзелы «Крывічоў» не толькі пасля іх надрукавання, але і на доўгія гады сталі аб’ектам грубай, разноснай крытыкі, а іх аўтар — аб’ектам беспадстаўных палітычных абвінавачванняў. У нарысе М. Зарэцкага былі выказаны прыхільныя адносіны да мерапрыемстваў, якія ў канцы 20-х гадоў праводзіў беларускі наркамат земляробства на чале з З. Прышчэпавым, а ў раздзелах рамана закрануты пытанні нацыянальна-культурнага будаўніцтва, былі выведзены героі, якія ў разуменні нацыянальных праблем стаялі на розных пазіцыях, прытрымліваліся розных поглядаў. Гэтых фактаў аказалася зусім дастаткова, каб залічыць М. Зарэцкага да ідэолагаў нацдэмаўшчыны, абвясціць яго выразнікам антыпралетарскіх, антысавецкіх поглядаў. «Вораг у доме» — так называўся артыкул С. Будзінскага («Полымя», 1929, № 11—12). І гэта назва вельмі дакладна перадае сэнс і характар палітычных абвінавачванняў у адрас М. Зарэцкага.\nНастойлівыя просьбы пісьменніка не выносіць канчатковага прысуду, а пачакаць завяршэння публікацыі рамана, у фінале якога і будуць расстаўлены ўсе ідэйна-сэнсавыя акцэнты, засталіся марнымі. Не ўдалося яму абвергнуць і фальсіфікатарскія выдумкі адносна зместу і накіраванасці нарыса «Падарожжа на новую зямлю». На сходзе партыйных ячэек Беларускага дзяржаўнага выдавецтва «Падарожжа...» і творы апошніх гадоў былі залічаны да «антыпартыйных і антысавецкіх», а сам пісьменнік быў выключаны з бальшавіцкай партыі. Зусім відавочна, што такое пакаранне было ў вышэйшай ступені несправядлівым, гэтакімі ж абсурднымі былі і абвінавачванні яго твораў у іх антысавецкай скіраванасці.\nУ вачах «нястрыманых рупліўцаў» ускладняў «віну» пісьменніка — «лазутчыка класавага ворага» (Рабочий, 8 снежня. 1929) — і яго актыўны ўдзел у т. зв. тэатральнай дыскусіі і ў абмеркаванні праблем развіцця беларускага кіно. Сваімі выступленнямі на старонках «Савецкай Беларусі» ў 1928 годзе — артыкулы «Два экзамены: Да пытання аб тэатральнай крытыцы» (18 студзеня) і «Чым пагражае нам Белдзяржкіно: Да крытыкі тэматычнага плана» (2, 3 лістапада) — М. Зарэцкі рашуча падтрымліваў думку аб неабходнасці ўважлівых адносін да нацыянальнай культуры. З прынцыповых пазіцый крытыкаваў пісьменнік тэатральных дзеячаў і чыноўнікаў ад мастацтва, якія ігнаравалі даўно наспелыя праблемы развіцця беларускага тэатра, кіно, пагардліва ставіліся да нацыянальнага рэпертуару, замяняючы яго перакладнымі касавымі п’есамі. Такая тэатральная палітыка, калі перавага аддавалася папулярным, але маламастацкім творам, была небяспечнай для беларускай культуры, перашкаджала ўзбагачэнню яе ўласных нацыянальных традыцый. Пра гэта з усёй выразнасцю сказаў М. Зарэцкі, выявіўшы грамадзянскую смеласць, належную шырыню поглядаў на суадносіны нацыянальнага і інтэрнацыянальнага ў літаратуры, мастацтве: «Што мы павінны браць у суседніх і блізкіх ад нас па агульнай накіраванасці культур: расійскай, украінскай, і інш.? Адказ можа быць адзін: самае лепшае, самае каштоўнае, чаго яны дасягнулі. Мы павінны браць шэдэўры, якія могуць быць прыкладам у будаўніцтве нашай уласнай культуры. А ў нас робіцца зусім інакш. Мы часта падбіраем усё, што валяецца ў іх на задворках, ад чаго яны самі адмаўляюцца, мы падбіраем замест шэдэўраў бруднае пустое пазаддзе» (Сав. Беларусь, 2 лістап., 1928).\nІ гэтыя выказванні ўдзельніка дыскусіі былі расцэнены беспрынцыпнай крытыкай як праявы нацыяналізму, як варожыя выпады супраць рускай культуры. Фактычна на старонках перыядычнага друку фальшывымі абаронцамі ідэйнай чысціні шэрагаў беларускай літаратуры была развязана ганебная кампанія здзеку, шальмавання аднаго з найбольш таленавітых пісьменнікаў. М. Зарэцкі апынуўся ў цяжкім, бязвыхадным становішчы. Фактычна ён быў пазбаўлены магчымасці адказаць нядобрасумленным апанентам, давесці грамадскасці поўную беспадстаўнасць іх абвінавачванняў, абвергнуць фальсіфікатарскія прыёмы тагачаснай крытыкі.\nІ ўсё ж нельга не захапляцца грамадзянскай мужнасцю М. Зарэцкага, сілай яго духу. Якую трэба мець веру ў гуманістычныя ідэалы рэвалюцыі, каб насуперак публічным абразам, паклёпніцкім выдумкам, небяспечным абвінавачванням у нацыяналізме ўсё ж выстаяць і працягваць актыўную творчую дзейнасць!\nВядома, пісьменнік вымушаны быў, улічваючы рэальную сітуацыю, рабіць пэўныя ўступкі тагачасным патрабаванням. Пра гэта сведчаць, напрыклад, яго апавяданні «Хвіліна» і «Пра дзеда Альпіна», змешчаныя на старонках часопіса «Чырвоная Беларусь» адпаведна ў нумарах 15 і 18 за 1930 год.\nВось змест апавядання «Пра дзеда Альпіна». Старшыня сельскага Савета зачытвае пастанову аб экспрапрыяцыі кулака Альпіна, нібыта вінаватага ў «злачынным продажу жывёлы», у «сістэматычнай агітацыі супраць калгаснага будаўніцтва». За «ашуканскі разлік з парабкамі» давядзецца дзеду яшчэ і вялікі штраф заплаціць — аж у 300 рублёў. Калі ж «ліхія нечаканыя госці» пакінулі хату, Альпін перахаваў скрутак з грашыма, аднак пяцігадовы ўнук высачыў схованку і, палічыўшы залатыя кружэлачкі за дзіцячыя цацкі, панёс іх на вуліцу. Ашалелы ад роспачы дзед спрабаваў задушыць свайго ўнука, але злачынства было прадухілена пільным старшынёй, які не паверыў дзеду, западозрыў яго ў хітрасці, машэнстве і таму нечакана зноў вярнуўся на падворак Альпіна.\nПерад намі, як бачым, тыповы прыклад т. зв. сацыяльнага заказу на тэму выкрыцця шкоднай дзейнасці кулацтва ва ўмовах абвастрэння класавай барацьбы. Тое, што тут мела месца вымушаная ўступка пісьменніка ідэалагічным патрабаванням часу, а не свядомая ўстаноўка мастака на распальванне пачуццяў нянавісці да заможнай часткі сялянства,— бясспрэчна. Пацвярджэннем сказанаму служыць змест усёй папярэдняй творчасці пісьменніка. Ды і ў гэтым апавяданні ёсць моманты, скіраваныя на нейтралізацыю яго нібыта антыкулацкага, выкрывальнага пафасу. Так, абвастрэнне сітуацыі ў значнай ступені абумоўлена выпадкам, звычайнай цікаўнасцю маленькага хлапчука, якога нельга западозрыць у зламысных намерах, у свядомым жаданні падвесці дзеда, выкрыць яго хцівасць. «Нечаканыя ліхія госці», якія наведалі хату Альпіна,— гэта таксама не агаворка. Невыпадкова і тое, што віна заможнага селяніна ў творы не даказана, яна толькі дэкларуецца гасцямі, а дзед вымушаны рабіць тое, што яму загадаюць.\nМожна прывесці і яшчэ шэраг сведчанняў таго, што М. Зарэцкі ў пачатку 30-х гадоў пад уплывам неспрыяльных грамадска-палітычных абставін насуперак уласным ідэйным пераконанням вымушаны быў ісці на пэўныя кампрамісы. Ёсць яны і ў нарысах «Лісты ад знаёмага» і «Вясна 1930 года» (адпаведна «Полымя», 1930, № 4 і № 5—6). Таксама ў часопісе «Полымя» (1931, № 2) пісьменнік друкуе пад назвай «Рубеж» урывак з маючага быць рамана «Смерць Андрэя Беразоўскага», дзе павінна была выпраўлена нібыта ўласцівая «Крывічам» ідэалагічная невыразнасць і супярэчлівасць аўтарскай пазіцыі, абвергнуты няслушныя меркаванні герояў ранейшага твора.\nШто датычыць нарысаў, дык тут таксама ёсць мясціны, дзе М. Зарэцкі вымушана падтрымлівае агульную лінію мерапрыемстваў па суцэльнай прымусовай калектывізацыі, што аб’ектыўна ўспрымаецца як адступленне пісьменніка ад ранейшай гуманістычнай пазіцыі, ад прынцыпаў рэалістычнага адлюстравання сацыяльнай рэчаіснасці. Але разам з тым у нарысах нямала старонак, якія сведчаць аб нязменнасці ідэйных поглядаў і маральных пераконанняў М. Зарэцкага, аб імкненні і надалей дзейсна абараняць інтарэсы народа, працоўнага сялянства. Але нават і ў замаскаванай форме рабіць гэта станавілася ўсё цяжэй і цяжэй: не драмала пільнае вока крытыкаў, пастаўленых сачыць за так званымі ідэалагічна нясталымі, палітычна ненадзейнымі пісьменнікамі, у ліку якіх знаходзіўся, вядома, і М. Зарэцкі.\nВось гэты непадробны драматызм сітуацыі, у якой знаходзіўся на пачатку 30-х гадоў М. Зарэцкі, і яго без перабольшання гераічныя намаганні захаваць годнасць сумленнага пісьменніка наглядна раскрывае раман «Вязьмо» (Полымя рэвалюцыі, 1932, № 1—4; 1933, № 1, 2—3). Гэты твор заслужана высока ацэнены крытыкай. «Вязьмо» — «першы ў беларускай літаратуры празаічны твор на матэрыяле сучаснасці, у якім глыбіня і шырыня ахопу рэчаіснасці, сапраўдная праблемнасць шчасліва спалучыліся з сюжэтна-кампазіцыйнай завершанасцю, змястоўнасцю характару і майстэрствам іх выяўлення»6,— пісаў С. Гусак.\nВысокай думкі пра «Вязьмо» прытрымліваецца і А. Майсеенка, аўтар кнігі «Творчасць Міхася Зарэцкага», амаль палова якой прысвечана разгляду гэтага твора.\nТым не менш, як і ў выпадку з раманам «Сцежкі-дарожкі» і некаторымі іншымі творамі, ранейшыя ацэнкі патрабуюць істотнага перагляду, а сам твор — новага, сучаснага прачытання пад кутом гледжання новых гістарычных ведаў аб працэсе калектывізацыі ў краіне. Асноўную вартасць рамана даследчыкі бачылі ў мастацкай выразнасці, з якой пісьменнік выкрываў скрыўленні партыйнай лініі ў правядзенні суцэльнай калектывізацыі і пры гэтым узвышаў свой голас у абарону ахвяр «страшнага калектывізатара» Пацяроба. Ахвярамі ж яго былі не толькі сераднякі, якія ўстрымліваліся ад таго, каб добраахвотна прымаць новыя формы гаспадарання, але і беднякі. Яны таксама трапілі ў лік гаспадароў, прызначаных для высялення за межы раёна.\nАле праўдзівым узнаўленнем рэальных абставін калектывізацыі, майстэрствам абмалёўкі характару канкрэтных герояў, раскрыццём іх псіхалогіі не вычэрпваецца ідэйна-мастацкая вартасць «Вязьма». Дзякуючы атмасферы галоснасці і ўсталяванню прынцыпаў дэмакратызму ў грамадскім жыцці сёння мы маем магчымасць адкрыта, не баючыся палітычных абвінавачванняў, сказаць, што раман М. Зарэцкага «Вязьмо» — гэта адзін з нямногіх твораў у беларускай, а можа, і ўсёй савецкай, літаратуры пачатку 30-х гадоў, дзе ў сюжэтна-вобразнай форме праведзена ідэя немэтазгоднасці суцэльнай калектывізацыі сельскай гаспадаркі.\nЯк канкрэтна выяўляецца ў рамане гэта крамольная на той час ідэя? Сівалапаўская моладзь арганізуе колькасна нешматлікі калгас на строга добраахвотнай аснове. У кантэксце тых спрэчак, якія вядуць героі «Вязьма», такі калгас якраз і ўспрымаўся як найболей мэтазгодная форма вырашэння праблем тагачаснай перабудовы вёскі. Зусім лагічна, што галоўны герой рамана Сымон Карызна, які падтрымлівае лінію Пацяроба на суцэльную калектывізацыю, ідэю добраахвотнага калгаса адкінуў як нібыта шкодную і злачынную «ва ўмовах абвастрэння класавае барацьбы і напружанай працы па рэканструкцыі сельскай гаспадаркі». Але злачыннай яна ўяўлялася толькі тым, хто паслухмяна праводзіў у жыццё авантурную і ў гаспадарча-эканамічных адносінах згубную палітыку сталінскай мадэлі калектывізацыі. Невыпадкова і тое, што Сымон Карызна, не здолеўшы лагічна абвергнуць сваіх апанентаў, у мэтах іх дыскрэдытацыі звяртаецца да заганных прыёмаў: прыхільнікі добраахвотнага калгаса былі абвінавачаны ім у тайнай фракцыйнай дзейнасці, што не мела нічога агульнага з сапраўднасцю.\nВядома, адкрыта асуджаць план суцэльнай калектывізацыі М. Зарэцкі ў той час не мог, а тым болей адкрыта супрацьпастаўляць яму ідэю арганізацыі колькасна нешматлікіх добраахвотных калгасаў. Зусім відавочна, што твор з такой пэўнай палітычнай арыентацыяй ніхто не стаў бы друкаваць. Тым болей калі ён належаў неблаганадзейнаму пісьменніку, якога зусім нядаўна публічна выкрывалі як «лазутчыка класавага ворага», прапагандыста буржуазнай ідэалогіі, выразніка антыпралетарскіх поглядаў. Вось чаму М. Зарэцкі вымушаны быў пэўным чынам маскіраваць сваю ідэю, згладжваць яе небяспечную вастрыню. Формы маскіроўкі былі розныя. Гэта і гучныя прамовы галоўнага героя (героя, а не аўтара!), скіраваныя супраць кулацкіх элементаў, як нібыта асноўнай сілы супрацьдзеяння калектывізацыі, і асуджэнне левых загібшчыкаў тыпу Пацяроба, і аптымістычны фінал рамана.\nІ ўсё ж гэтыя і іншыя прыёмы маскіроўкі не могуць схаваць ад чытача галоўнага ў творы, а іменна яго выразнай скіраванасці на абарону інтарэсаў працоўнай вёскі, асуджэння гвалту над земляробам, якому прымусова навязвалі немэтазгодныя формы калектыўнага гаспадарання.\nХарактэрнай асаблівасцю «Вязьма» як рамана пра калектывізацыю з’яўляецца тое, што ў ім фактычна няма кулакоў, калі не лічыць Гвардыяна, далёкага ад таго штампаванага вобраза бязлітасных эксплуататараў, якімі былі запоўнены старонкі многіх твораў 30-х гадоў. У «Вязьме», вядома, мае месца раскулачванне, але за межы раёна высяляюць не кулакоў, а «прызначаных для гэтае мэты сівецкіх гаспадароў». Такая фармуліроўка яскрава выяўляе гуманістычную пазіцыю пісьменніка, яго адносіны да трагічнага становішча вёскі, у якім яна аказалася падчас суцэльнай калектывізацыі.\nГуманізм Зарэцкага-мастака гэтак жа акрэслена выявіўся і ў дачыненні да іншых дзейных асоб рамана. Пісьменнік не здымае асабістай віны з Сымона Карызны, актыўнага саўдзельніка жорсткіх, бесчалавечных акцый Пацяроба. Віна гэта — відавочная, але разам з тым у творы раскрываюцца і прычыны, якія штурхнулі Карызну на шлях пацяробаўшчыны. Сваім раманам М. Зарэцкі вынес рашучы прысуд эпосе сталінізму, якая абесчалавечвала сумленных людзей, вытручвала з іх душ пачуцці дабрыні і спагадлівасці. На жаль, вось пра гэтую ўласцівую «Вязьму» філасофскую, маральна-этычную глыбіню даследчыкі папярэдніх гадоў не маглі гаварыць адкрыта, на поўны голас.\nАбумоўленая аб’ектыўнымі прычынамі звужанасць падыходу адбілася на агульным успрыманні твора, на разглядзе яго вобразнай структуры. У прыватнасці, вобраз Сымона Карызны ў даследчых працах падаецца аднабакова. На першы план вылучаны кар’ерысцкія нахілы, прыстасавальніцтва героя. Станоўчыя ж якасці натуры, суб’ектыўная сумленнасць не прыкмячаюцца. Хіба ж нельга не ўлічваць таго, што Сымон Карызна садзейнічаў высяленню сялян на хутары з дазволу ўлады і цяпер перажывае, што ягоныя ўчынкі кваліфікуюцца як палітычна шкодныя. Але якая ж у гэтым асабістая віна Карызны перад народам і партыяй?\nГэтак жа аднабакова, спрошчана разглядаецца і вобраз рабочага Зеленюка. Даследчыкі звычайна характарызуюць яго як антыпод Карызны. Аднак па-за іх увагай засталася абмежаванасць гэтага героя, які не мае самастойнага погляду на падзеі калектывізацыі. Ён усяго толькі паслухмяны выканаўца чужой волі. Зелянюк вузка, павярхоўна глядзіць на сялянскае жыццё, бачыць там адно цемнату, палітычную адсталасць. А вось стваральных пачаткаў у побыце працоўнай вёскі прадстаўнік горада не заўважае.\nХоць вобраз сівецкага мудрагеля Ахрэма Пунціка па мянушцы Галілей у працах апошніх гадоў заняў больш прыкметнае месца, ён таксама ацэньваецца аднабакова, павярхоўна. Так, напрыклад, дзівацтва Галілея — гэта не толькі сродак індывідуалізацыі яго характару, але і форма выяўлення аўтарскай ідэйна-філасофскай канцэпцыі, спроба засцярогі ад нападак вульгарызатарскай крытыкі. На жаль, вось такія моманты не знаходзяць свайго пераканальнага вытлумачэння ў даследчых працах. А многія сэнсава шматзначныя сітуацыі ўвогуле абмінаюцца пры разглядзе вобраза Галілея, як, напрыклад, сцэна, калі Ахрэм, схаваўшыся ад людзей, спявае песню, у якой былі словы:\nМёртвых цел ляжаць пракосы,\nКроўю краскі зацвілі.\nПесня гучыць як прадчуванне трагічнай будучыні, што чакае працоўнае сялянства, якое Пацяроб гвалтам заганяе ў калгас.\nНедастаткова глыбока раскрыта і роля Галілея як звязуючага звяна ў вобразнай сістэме рамана. Галілей дапамагае глыбей выявіць сапраўдныя аўтарскія адносіны да Карызны, Пацяроба, Зеленюка, Гвардыяна, Веры Засуліч і іншых герояў.\nЯк бачым, раман «Вязьмо» яшчэ чакае грунтоўнага прачытання, паглыбленага аналізу яго зместу і вобразна-выяўленчага багацця. Раман сведчыў аб сапраўдным росквіце самабытнага таленту пісьменніка, аб няспынным спасціжэнні мастаком глыбінь народнага жыцця.\nВыхад рамана «Вязьмо» ў свет быў прыхільна сустрэты чытачом. На літаратурным конкурсе ў гонар 15-й гадавіны Кастрычніка раман М. Зарэцкага, як вядома, быў адзначаны ў ліку лепшых твораў. Праўда, артадаксальная крытыка 30-х гадоў у асобе Я. Бранштэйна, М. Клімковіча і адказных ідэалагічных работнікаў рэспублікі Ю. Жаброўскага, О. Канакоціна, Д. Коніка па традыцыі шукала і знаходзіла ў рамане ідэйныя хібы, а па сутнасці прыпісвала пісьменніку тое, чаго не было ў яго творы. Асаблівай спрытнасцю ў адвольнай інтэрпрэтацыі рамана вызначаўся Я. Бранштэйн («Апошні рэйд шукальнікаў хараства з сівецкага сельсавету».— Полымя рэвалюцыі, 1933, № 8—9; «Пра беларускую савецкую прозу».— Полымя рэвалюцыі, 1934. № 8). Паказальна, што ў справаздачным дакладзе Аргкамітэта ССП Беларусі першаму Усебеларускаму з’езду пісьменнікаў, з якім выступіў М. Клімковіч, раман «Вязьмо» не прыгадваецца нават у пераліку твораў, прысвечаных калектывізацыі. Адзінае, на што прамоўца палічыў патрэбным звярнуць увагу дэлегатаў і гасцей з’езда, дык гэта на ідэалагічныя памылкі, якія ў мінулым быццам бы дапускаў пісьменнік. «На нашу думку,— сцвярджаў М. Клімковіч,— т. Зарэцкі зараз зразумеў памылковасць сваіх пазіцый і хаця павольна, але з яўным жаданнем перабудоўваецца, мяняючы не толькі герояў, але і тэматыку сваёй творчасці».\n«Мяняў» герояў і тэматыку М. Зарэцкі не дзеля таго, каб публічна засведчыць сваю перабудову. Сумленнаму пісьменніку не трэба было перабудоўвацца. Пошукі новых тэм і герояў дыктаваліся логікай творчага развіцця. Але гэтыя пошукі былі ўскладнены тым, што М. Зарэцкі знаходзіўся пад пільным наглядам крытыкі, якая па-ранейшаму не давярала яму, насцярожана, падазрона ставілася да ўсяго, што стваралася ім. Вось чаму з-пад пяра пісьменніка ў гэты час з’яўляюцца творы ў асноўным на апрабаваную ўжо, менш вострую тэму. Гэта сярэдняга ўзроўню «калгасныя» апавяданні «Парася» (1931), «Пачатак шчасця», «Пётрык і Пятрусь» (1932), нарысы на вытворчую тэму «Другая сістэма», «Новы вобраз Беларусі» (1934) і інш.\nНа аснове сюжэта «Вязьма» М. Зарэцкі стварае драматычную аповесць «Сымон Карызна» (1935). У часопісе «Полымя рэвалюцыі» друкуе п’есу «Ная» (1936). У гэты ж час ён піша кінасцэнарый «Пачатак шчасця» і — паводле аповесці А. С. Пушкіна — п’есу «Дуброўскі». Працуе над раманам на матэрыялах Касцюковіцкага шклозавода.\nАктыўна выступае пісьменнік і ў перыядычным друку з крытычнымі матэрыяламі, пра што сведчаць яго артыкулы «За глыбокае раскрыццё рэчаіснасці» (1933), «Новыя тэмы вядуць наперад», «Станем сапраўднымі інжынерамі душ», «Некаторыя творчыя пытанні» (усе — 1934), «На шляху да мастацка-творчае дужасці», «Пра раман «Дужасць» Б. Мікуліча», «Вобразы ў «Дужасці» Б. Мікуліча» (усе — 1935). Глыбокай праблемнасцю пазначаны і прамовы М. Зарэцкага на 1-м Усебеларускім пісьменніцкім з’ездзе, на ІІІ пленуме Праўлення ССП Беларусі, прысвечаным маладзёжнай літаратуры (садаклад па творчасці Б. Мікуліча, 1934); на сходах беларускіх пісьменнікаў па пытаннях барацьбы з фармалізмам і натуралізмам (1936); на творчай сустрэчы з калектывам БДТ-ІІ у Віцебску, прысвечанай праблемам развіцця тагачаснай драматургіі (1936), і інш.\nНа жаль, багатым творчым планам і намерам Зарэцкага-празаіка, драматурга, публіцыста не суджана было здзейсніцца. Арышт спыніў усе яго творчыя пошукі, а неўзабаве пісьменніка не стала. Беларуская літаратура беззваротна страціла яшчэ аднаго таленавітага майстра слова, які б, несумненна, здолеў узбагаціць яе новымі выдатнымі творамі. Але і тое, што паспеў напісаць М. Зарэцкі, застанецца ў гісторыі беларускай літаратуры, а імя пісьменніка — у памяці ўдзячных нашчадкаў.\nСёння перад беларускімі літаратуразнаўцамі стаіць задача — сабраць спадчыну Міхася Зарэцкага, перагледзець існуючыя крытычныя ацэнкі яго апавяданняў і п’ес, раманаў і нарысаў, каб выдатная роля пісьменніка ў развіцці нацыянальнай літаратуры раскрылася поўна і ўсебакова. Новае прачытанне твораў М. Зарэцкага дасць магчымасць у іншым святле ўбачыць тое каштоўнае, што зроблена беларускімі майстрамі слова 20-х — пачатку 30-х гадоў: выпрацаваная імі традыцыя адлюстравання рэчаіснасці, узятай ва ўсёй яе складанасці і супярэчлівасці, сёння заслугоўвае актыўнага працягу і ўзбагачэння.\nМ. Зарэцкі належаў да тых мужных пісьменнікаў, хто сваёй творчасцю актыўна змагаўся супраць ідэалогіі сталінізму, не прымаў антыгуманных ідэалагічных установак 30-х гадоў, супрацьдзейнічаў іх практычнаму ўвасабленню. А гэта тэма — супраціўленне літаратуры рэжыму таталітарнай улады — яшчэ чакае свайго даследавання.\n1 Касянкоў М. О старшем брате (Воспоминания). Рукапіс захоўваецца ў архіве дачкі пісьменніка Радаміры Міхайлаўны Балакінай.\n2 Пяцьдзесят чатыры дарогі: Аўтабіяграфіі беларускіх пісьменнікаў. Мн., 1963. С. 216.\n4 Галавач П., Звонак А. Супраць буржуазнае рэакцыі ў мастацкай літаратуры.— Маладняк. 1929. № 11—12. С. 168.\n5 Майсеенка А. Творчасць Міхася Зарэцкага. Мн., 1978. С. 50—53.\n6 Полымя, 1967, № 9. С. 230.\nТэкст падаецца паводле выдання: Зарэцкі М. Збор твораў. У 4 т. Т. 1. Апавяданні / Прадм. М. Мушынскага. – Мінск, Мастацкая літаратура, 1989. – 526 с.


Магчымасьці езьдзіць бязь візаў у беларусаў амаль такія ж, як у самалійцаў\n03 люты 2006, 17:37\nІгар Карней, Менск Дасьледчая фірма “Henley&Partners”, якая месьціцца ў швайцарскім Цюрыху, назвала краіны, грамадзяне якіх бесьперашкодна (без афармленьня візаў) могуць наведваць найбольшую колькасьць іншых дзяржаваў, а таксама аўтсайдэраў у гэтым пераліку. Дзе ў сьпісе знаходзіцца Беларусь?\nПаводле зьвестак “Henley&Partners”, грамадзяне Даніі, Фінляндыі і ЗША маюць найменш клопатаў з атрыманьнем візаў дзеля выезду ў іншыя краіны сьвету. Насельнікі згаданых дзяржаваў могуць вольна наведваць 130 краінаў і аўтаномных тэрыторыяў. Ім амаль не саступаюць Нямеччына, Ірляндыя і Швэцыя. Іхным грамадзянам гарантаваныя бязьвізавыя паездкі ў 129 краінаў. Сярод усясьветных лідэраў таксама брытанцы, французы, італьянцы і японцы, якія могуць выяжджаць без афармленьня візаў у 128 краінаў сьвету.\nШвайцарскія спэцыялісты сыстэматызавалі і краіны, грамадзяне якіх з-за абавязковага візавага рэжыму маюць абмежаваныя міжнародныя стасункі. Прыкладам, жыхары Іраку, М’янмы і Самалі бязь візаў могуць патрапіць толькі ў 15 краінаў, грамадзяне Ірану — у 14. Але аўтсайдэрам тут зьяўляецца Аўганістан, для якога адкрытыя толькі 12 краінаў сьвету.\nЯкое месца Беларусі ў справаздачы “Henley&Partners”? Па інфармацыю мы зьвярнуліся ў Міністэрства замежных справаў Беларусі. Гаворыць прадстаўнік МЗС Андрэй Папоў:\n(Папоў: ) “Мы ніколі не арыентуемся на нейкія дасьледаваньні, калі яны не даведзеныя нам афіцыйна краінамі, зь якімі ўсталяваны той ці іншы консульскі рэжым. Іншымі словамі, мы кіруемся толькі афіцыйнай інфармацыяй. Таму наўрад ці хто тут, у сыстэме МЗС, вам дапаможа”.\nУ пашпартна-візавым аддзеле МЗС толькі пацьвердзілі, што станоўчую бязьвізавую статыстыку Беларусі робяць краіны СНД — беларусам віза патрэбная толькі для паездак у Туркмэністан.\nУ Цэнтральнай Эўропе вольная для наведваньня Сэрбія і Чарнагорыя.\nАстатнія кірункі часта не тлумачацца геаграфічнай лёгікай. Так, не патрабуецца візавых дакумэнтаў для паездак на Кубу і ў Манголію. Але з улікам дарагоўлі пералёту выпраўляюцца туды толькі адзінкі.\nНа афрыканскім кантынэнце бязьвізавыя пагадненьні падпісаныя з Паўдзённа-Афрыканскай Рэспублікай, Тунісам і Суданам. Фармальна бязьвізавымі можна лічыць краіны, дзе беларусы любяць адпачываць — Турэччыну і Эгіпет, аднак у аэрапорце ўсё адно неабходна заплаціць візавы збор.\nТакім чынам, колькасьць краінаў, для выезду ў якія беларусам віза не патрэбная, не перавышае два дзясяткі, што не нашмат больш за магчымасьці грамадзянаў М’янмы ці Самалі.\nУ праграме сацыяльна-эканамічнага разьвіцьця Беларусі на 2006—2010 гады прапануецца “сфармаваць агульную эўрапейскую прастору і ў пэрспэктыве падпісаць пагадненьні аб увядзеньні бязьвізавага рэжыму паміж Беларусьсю і Эўразьвязам”. Падобная прапанова не знайшла падтрымкі ў эўраструктурах, што тлумачыцца прычынамі палітычнага характару. Пакуль без адказу засталася і нядаўняя прапанова Аляксандра Мілінкевіча да кіраўніцтва ПАРЭ зрабіць ільготны ўезд у краіны Эўразьвязу для грамадзянаў Беларусі, каб яны маглі пабачыць “іншы сьвет”.\nЗа час незалежнасьці Рэспублікі Беларусь падпісаныя дыпляматычныя пагадненьні са 153 дзяржавамі. Беларусь мае 51 дыппрадстаўніцтва ў 45 краінах сьвету: 42 амбасады, два пастаянныя прадстаўніцтвы пры міжнародных арганізацыях і 7 генэральных кансулятаў. У Беларусі ж працуюць 33 замежныя амбасады, 12 консульскіх установаў і столькі ж прадстаўніцтваў міжнародных арганізацыяў. Сумяшчаюць працу ў Беларусі 76 амбасадараў замежных дзяржаваў, акрэдытаваных, пераважна, у Расейскай Фэдэрацыі.


Беларускі Дзень герояў у Львове\n27 лістапад 2011, 16:00\nУ нядзелю ў Львове прадстаўнікі беларускай апазыцыі разам зь львавянамі і мясцовымі палітыкамі адзначаюць беларускае нацыянальнае свята Дзень герояў.\nБеларускія апазіцыянэры пачалі нядзельную раніцу малітвай за мінулых і сучасных герояў Беларусі ў львоўскім храме - за тых, хто загінуў 91 год таму і за 14 цяперашніх палітвязняў рэжыму Лукашэнкі, за тых людзей, якія адстойвалі і адстойваюць незалежнасьць Беларусі.\n«Украінцам зразумелая гісторыя Беларусі і Дзень герояў. Аналягічныя падзеі адбываліся ў Халодным Яры. Тады Польшча з Савецкай Расеяй дзялілі і Беларусь, і Ўкраіну. Беларуская і ўкраінская нацыі аказвалі супраціў», - адзначыў старшыня Руху салідарнасці "Разам" і кіраўнік Беларускага цэнтру ва Ўкраіне Вячаслаў Сіўчык.\nБеларуская апазыцыя разам зь львавянамі ўшанавала памяць удзельніка паўстання 1830-31 гадоў Сымона Шыдлоўскага, які пахаваны ў Львове, а таксама правяла круглы стол, дзе гаварылася пра гістарычнае значэньне падзеяў 1920 году і пра сучасныя рэаліяі Беларусі.\nДзень герояў Беларусі завершыцца мітынгам ля помніка Тарасу Шаўчэнку і шэсьцем да манумента правадыру АУН Сцяпану Бандэру.


Канвертаваць М'янма кьятов (MMK) і Нарвежская крона (NOK) : Калькулятар абменнага курсу\nМ'янма кьята (MMK) і Нарвежская крона (NOK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта М'янма кьята і Нарвежская крона пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 30 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад М'янма кьята. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Нарвежская крона валюты па змаўчанні. Націсніце на Нарвежская крона або М'янма кьятов канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nМ'янма кьята гэта валюта, у М'янма (Бірма, ММ, MMR). Нарвежская крона гэта валюта, у Нарвегія (НЕ, НІ, Зямля Каралевы Мод), і Шпіцберген і Ян-Майен (SJ, SJM). Нарвежская крона таксама вядомы як Krones, і Крона. Сімвал MMK можа быць запісаная K. Сімвал NOK можа быць запісаная NKr. М'янма кьята дзеліцца на 100 pyas. Нарвежская крона дзеліцца на 100 ore. Абменнага курсу М'янма кьята Апошняе абнаўленне 30 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Нарвежская крона Апошняе абнаўленне 30 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. MMK каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. NOK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Усё за дзень, 28 сьнежань 2010\n22:52, 28 сьнежань 2010\nЛукашэнка памяняў несапраўднага банкіра на заслужанага артыста\nЛукашэнка замяніў кіраўніка Беларускай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Аляксандра Зімоўскага на актора Генадзя Давыдзьку.\n22:36, 28 сьнежань 2010\n22:31, 28 сьнежань 2010\nС.Калінкіна: Мясьніковіч схільны шукаць кампрамісы\nСвой погляд на прызначэньне Міхаіла Мясьніковіча прапануе Сьвятлана Калінкіна, шэф-рэдактар газэты "Народная воля".\n22:26, 28 сьнежань 2010\nЧыгір: цяперашні кірунак наўрад ці памяняецца\nПрэм'ер-міністрам Беларусі прызначаны Міхаіл Мясьніковіч. Экс-прэм'ер Беларусі Міхаіл Чыгір адзначыў, што з прызначэньнем Мясьніковіча кіраўніком ураду не чакае асаблівых зьменаў.\n21:42, 28 сьнежань 2010\nБагданкевіч: Гэта старая калода, якую ён перакідвае\nЭкс-старшыня Нацбанку Беларусі Станіслаў Багданкевіч ведае Мясьніковіча з тых часоў, калі той працаваў ва ўрадзе Вячаслава Кебіча. Багданкевіч называе Мясьніковіча адным з самых моцных беларускіх адміністратараў, а таксама паўрыначнікам.\n21:15, 28 сьнежань 2010\nЗаіка: Сідорскі надта доўга знаходзіўся ў абдымках Пуціна\nКіраўнік аналітычнага цэнтру «Стратэгія» Леанід Заіка адзначыў, што Міхаіл Мясьніковіч усё жыцьцё марыў стаць прэм’ер-міністрам, і цяпер яго мара нарэшце збылася.\n20:54, 28 сьнежань 2010\nРаманчук: У нас будзе падрыхтоўка да намэнклятурнай прыватызацыі\nПрэм’ер-міністрам Беларусі прызначаны Міхаіл Мясьніковіч. Камэнтуе гэтае прызначэньне экс-кандыдат у прэзыдэнты і кіраўнік цэнтру Мізэса Яраслаў Раманчук.\n20:30, 28 сьнежань 2010\nЗамест Зімоўскага кіраўніком Белтэрадыёкампаніі прызначаны Давыдзька\nЗамест Аляксандра Зімоўскага старшынём Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь прызначаны Генадзь Давыдзька.\n20:12, 28 сьнежань 2010\nПрэм’ер-міністрам прызначаны Міхаіл Мясьніковіч\nАляксандар Лукашэнка прызначыў Міхаіла Мясьніковіча прэм’ер-міністрам Беларусі замест Сяргея Сідорскага, які склаў свае паўнамоцтвы ў адпаведнасьці з Канстытуцыяй РБ.\n19:34, 28 сьнежань 2010\nУ Натальлі Радзінай — падазрэньне на чэрапна-мазгавую траўму\nУ Натальлі Радзінай, журналісткі сайту «Хартыя-97», якая знаходзіцца ў сьледчым ізалятары КДБ, сур’ёзныя праблемы са здароўем. Натальлю 27 сьнежня наведала адвакат Мар’яна Сямешка.\n19:28, 28 сьнежань 2010\n18:32, 28 сьнежань 2010\nНевясёлыя карцінкі, 28.12.2010\n18:19, 28 сьнежань 2010\nПрэм'ер Літвы: ЭЗ мусіць дамовіцца пра агульную пазыцыю па Беларусі\nПасьля прэзыдэнцкіх выбараў у Беларусі, якія скончыліся затрыманьнямі прадстаўнікоў апазыцыі трэба абраць розныя мадэлі паводзінаў у дачыненьні да ўладаў Беларусі і звычайных грамадзянаў, заявіў прэм‘ер Літвы Андрус Кубілюс.\n18:13, 28 сьнежань 2010\nУ ноч на 28 сьнежня ў аўтакатастрофе загінула Тацяна Сапач -- беларуская паэтка, журналістка, аўтарка Свабоды. Трагедыя здарылася ў Літве пад Алітусам.\n17:59, 28 сьнежань 2010\nПератрус на кватэры Паўла Севярынца ў Віцебску\nСупрацоўнікі КДБ сканфіскавалі ноўтбук Кастуся Севярынца, сыстэмны блёк, касэты і паперы з запісамі.\n17:39, 28 сьнежань 2010\nЛукашэнка зноў дражніць Крэмль\nАфіцыйная Масква рэзка адрэагавала на нежаданьне беларускіх уладаў датэрмінова вызваліць грамадзянаў Расеі, затрыманых падчас апазыцыйнай акцыі 19 сьнежня ў Менску.\n16:42, 28 сьнежань 2010\nПяць сутак у Берасьці і дзесяць сутак у Менску\nСябра БХД, давераная асоба экс-кандыдата ў прэзыдэнты Віталя Рымашэўскага Зьміцер Шурхай асуджаны судом Маскоўскага раёну Менску на 10 сутак арышту.\n16:15, 28 сьнежань 2010\n15:46, 28 сьнежань 2010\nКамітэт абароны журналістаў (CPJ) заклікае беларускія ўлады спыніць перасьлед незалежных СМІ ў Беларусі.\n15:09, 28 сьнежань 2010\nМарылюіза Бэк: Захад павінен знайсьці магутны адказ на падзеі ў Беларусі\nУ Менску з кароткім візытам пабывала дэпутатка нямецкага Бундэстагу Марылюіза Бэк. Яна заявіла, што для яе найважней, каб зьняволеныя ў Беларусі адчулі, што Захад ад іх не адварочваецца, а клапоціцца пра іх лёс.\n15:04, 28 сьнежань 2010\nАкцыя салідарнасьці ў Фінляндыі\nФінскія дзеячы культуры правялі ў Хельсынкі акцыю салідарнасьці ў падтрымку арыштаваных у Беларусі прэзыдэнцкіх кандыдатаў і іх прыхільнікаў. На прыступках лесьвіцы да будынка парлямэнту былі запаленыя сьвечкі.\n15:02, 28 сьнежань 2010\nЯк бы Захад мог дапамагчы Беларусі. Але не дапаможа...\nПрынізілі мільёны маіх суайчыньнікаў. Брыдкае і зьняважлівае пачуцьцё. Я не галасаваў, але таксама чуюся прыніжаным. У майго народу забралі права выбару і зусім зь ім ня лічацца. Як і з канстытуцыяй ды законамі...\n14:12, 28 сьнежань 2010\nНа кватэры Лябедзькі пачаўся ператрус\nПра ператрус "Свабодзе" паведаміла намесьніца старшыні выканкаму Аб'яднанай грамадзянскай партыі Аксана Крышчановіч.\n08:45, 28 сьнежань 2010\nРада БНР зьвярнулася да ўраду шэрагу краінаў з прапановай увесьці забарону на ўезд для супрацоўнікаў сілавых і праваахоўных структураў Беларусі і членаў іх сем’яў. Рада БНР разглядае вышэйназваныя структуры як рэпрэсіўны мэханізм.\n02:32, 28 сьнежань 2010\nЯк паведаміла Радыё Свабода жонка Ўладзімера Някляева Вольга, 27 сьнежня адвакаты Тамара Сідарэнка і Ўладзімер Бурштынаў мелі сустрэчу ў сьледчым ізалятары зь Някляевым. Яго дапытвалі ў якасьці падазраванага. Абвінавачаньне яму ня выстаўлена. Ня выключана, што 30 сьнежня яго могуць адпусьціць.\n23:41, 27 сьнежань 2010\nБеларусь будзе далей купляць вэнэсуэльскую нафту\nПершы віцэ-прэм'ер беларускага ўраду Ўладзімер Сямашка сёньня заявіў на прэс-канфэрэнцыі ў Кіеве, што Беларусь не адмовіцца ад закупкі вэнэсуэльскай нафты ў сувязі з адменай Расіяй пошлін на пастаўку нафты.\n22:14, 27 сьнежань 2010\nРасейскі бок настойвае на неадкладным вызваленьні затрыманых у Менску\nНамесьнік міністра замежных спраў Расеі заявіў амбасадару Беларусі ў Маскве, што зацягваньне вызваленьня затрыманых у Беларусі расейцаў адбіваецца на дачыненьнях.\n21:19, 27 сьнежань 2010\nПраваабаронцы паведамляюць пра 698 адміністрацыйна затрыманых\nПачалі выходзіць на волю першыя з арыштаваных паводле адміністрацыйных працэсаў за ўдзел у падзеях 19 сьнежня і наступных дзён.\n21:15, 27 сьнежань 2010\nСябра Аб’яднанай грамадзянскай партыі Алег Корбан знаходзіцца ў сьледчым ізалятары КДБ. Пра гэта ягоным бацькам паведамілі ў тэлефоннай размове супрацоўнікі спэцслужбаў.\n21:08, 27 сьнежань 2010\nРэдкія кадры прамовы Васіля Быкава


Першы самалёт Airbus A220-300 дастаўлены ў EgyptAir\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Авіякампанія » Першы самалёт Airbus A220-300 дастаўлены ў EgyptAir\nАвіякампанія • аэрапорт • Галоўныя навіны падарожжаў • Апошнія навіны Егіпта • інвестыцыі • навіны • тэхналогія • турызм • транспарт • Навіны турыстычнага провада • Розныя навіны\nEgyptAir прыняў свой першы з 12 аэробус Самалёт A220-300 на заказ, стаўшы першым аператарам A220, які базуецца на Блізкім Усходзе і ў Паўночнаафрыканскай вобласці, і шостым аператарам ва ўсім свеце. Каірская авіякампанія мае намер ажыццяўляць палёт самалёта па маршрутах да і з галоўнага егіпецкага цэнтра ў Каіры ў бліжэйшыя дні.\nПрадстаўнікі авіякампаніі, а таксама кіраўнікі Airbus Canada Limited Partnership адсвяткавалі перадачу самалёта на канчатковай зборачнай лініі A220 Mirabel.\n"Мы ганарымся тым, што вітаем наш першы самалёт A220 і з'яўляемся першай авіякампаніяй на Блізкім Усходзе і ў Паўночнаафрыканскай вобласці, якая прыняла на ўзбраенне і запусціла камерцыйныя аперацыі самалёт A220 - самы інавацыйны і тэхналагічна дасканалы самалёт у свеце", - сказаў капітан Ахмед Адэль, старшыня і генеральны дырэктар холдынгавай кампаніі EgyptAir. "Авіялайнеры A220 Airbus з'яўляюцца неад'емнай часткай выканання стратэгіі развіцця бізнесу EGYPTAIR Horizon 2025 і плана аптымізацыі флоту".\n"Мы рады вітаць EGYPTAIR у расце сям'і аператараў A220 і з нецярпеннем чакаем, каб іх пасажыры атрымлівалі асалоду ад падарожжаў на светлай, прасторнай і сучаснай каюце A220", - сказаў Філіп Балдукі, генеральны дырэктар Airbus Canada Limited Partnership і Airbus. Кіраўнік краіны Канада.\nЦалкам новы A220-300 EgyptAir сканфігураваны ў двухкласавай кабіне на 140 месцаў, уключаючы 15 прэміум-класаў эканом-класа і 125 месцаў эканом-класа, прапаноўваючы кожнаму пасажыру больш высокі ўзровень камфорту і прасторы.\nA220 - адзіны самалёт, спецыяльна пабудаваны для рынку месцаў 100-150; ён забяспечвае неперасягненую паліўную эфектыўнасць і шырокі камфорт пасажырам у аднапраходным самалёце. A220 аб'ядноўвае ў сабе сучасную аэрадынаміку, перадавыя матэрыялы і рэдуктарныя турбавентыляцыйныя рухавікі PWt1500G апошняга пакалення PW20G, якія забяспечваюць як мінімум на 220 працэнтаў меншы расход паліва на месца ў параўнанні з самалётамі папярэдняга пакалення. AXNUMX прапануе прадукцыйнасць вялікіх аднапраходных самалётаў.\nУ цяперашні час EgyptAir эксплуатуе флот з 15 самалётаў Airbus і ўсё яшчэ мае 15 самалётаў A320neo, а таксама 11 самалётаў A220, якія будуць пастаўлены ў бліжэйшыя гады.\nМаючы кнігу заказаў больш за 500 самалётаў на канец жніўня 2019 года, A220 мае ўсе паўнамоцтвы, каб выйграць ільвіную долю на рынку самалётаў ад 100 да 150 месцаў, паводле ацэнак, на працягу наступных 7,000 гадоў як мінімум 20 самалётаў.


15 сакавік 2011, 22:08\nУ гэтыя дні і ў Менску, і ў рэгіёнах ля абменных пунктаў банкаў — чэргі тых, хто хоча набыць валюту. Даляры і эўра ёсьць у продажы ня ўсюды і не заўсёды — нягледзячы на тое, што Нацбанк заспакойвае і запэўнівае, што праблем з валютай для насельніцтва ў краіне няма.\nПра чэргі ля абменьнікаў чыноўнік кажа як пра «нацыянальную забаву» беларусаў\nУ панядзелак раніцай на афіцыйным інтэрнэт-партале Нацыянальнага банку Беларусі надрукавана заява, у якой абвяргаюцца чуткі пра дэвальвацыю, пагроза якой нібыта і зьбірае чэргі ў абменных пунктах.\nВось што, у прыватнасьці, патлумачыў у аўторак «Свабодзе» начальнік упраўленьня інфармацыі Нацбанку Анатоль Драздоў. Перадусім ён адрынуў чуткі, што ў Беларусі магчымая рэзкая дэвальвацыя нацыянальнай валюты:\n«Тыя людзі, якія сёньня ломяцца ў чэргах, пераканаюцца, што яны робяць глупства. Я ўпэўнены, што неўзабаве гэту валюту яны зноў панясуць у банк. Так ужо здаралася неаднойчы. Гэта для нас такая «нацыянальная забава».\nПа словах Леаніда Драздова, цяперашні ажыятаж на валюту адбываецца насуперак тлумачэньням Нацбанку. Чыноўнік і зараз заклікае насельніцтва давяраць афіцыйнай інфармацыі:\n«Калі мы кажам, што будзе менавіта так, значыць, так і адбудзецца…».\nТыя людзі, якія сёньня ломяцца ў чэргах, пераканаюцца, што яны робяць глупства.\nМіж тым, сытуацыя ля абменьнікаў — зусім іншая. Абменныя пункты валют у банках Менску пакупнікі трымаюць у аблозе ўжо некалькі дзён: чэргі выстройваюцца яшчэ да адкрыцьця. У пераважнай бальшыні людзі імкнуцца набыць валюту. Размаўляю з наведнікамі менскіх банкаў:\nКарэспандэнтка: «Ці спрабавалі вы набыць валюту ў банках, ці лёгка гэта сёньня?»\nСпадарыня: «Спрабавала, але не атрымалася. Бо людзі нібыта з ланцуга сарваліся: ва ўсіх абменьніках чэргі, нікуды не прабіцца. Калі ты хочаш здаць даляры, то гэта магчыма. А калі набыць, то — чэргі, людзі падоўгу стаяць, каб набыць сто ці дзьвесьце даляраў».\nКарэспандэнтка: «Як вы лічыце, з чым гэта зьвязана?»\nСпадарыня: «Мне падаецца, што гэта чарговая чутка, што даляр будзе расьці, як гэта было, здаецца ў 2009 годзе. Людзі бягуць у крамы, раскупляюць бытавую тэхніку, іншыя тавары, а пасьля высьвятляецца, што ніякага падвышэньня няма насамрэч, і пасьля нават атрымліваецца, што людзі нават больш страчваюць у грашах».\nЮнак: «Сёньня быў у банку — яшчэ не адкрыўся, а ўжо чарга стаяла вельмі вялікая. Масавы ажыятаж — у банк не прабіцца, а валюты там не хапае — не забясьпечваюць грашыма».\nКарэспандэнтка: «Як вы думаеце, чаго людзі баяцца, калі імкнуцца набыць валюту?»\nЮнак: «Думаю, што баяцца абвалу рубля і росту кошту даляра».\nЮначка: «Была сёньня ў банку — курс даляра падвысіўся і кажуць, што яшчэ будзе расьці. А эўра зусім не было — складана».\nКарэспандэнт: «Як вы лічыце, што азначае гэты ажыятаж?»\nЮначка: «Усе кажуць, што курс даляра вырасьце — вось і ажыятаж. Заробкі павялічылі некаторым, вось таму, пэўна, курс і расьце».\nКарэспандэнтка: «Ці хвалюе вас гэтая сытуацыя?»\nЮначка: «Вядома — заробкі ж у большасьці застаюцца нязьменнымі, а цэны растуць, курс даляра расьце — а як жыць далей?»\nКарэспандэнтка: «Ці хвалюе вас сытуацыя на валютным рынку? Што вы пра яе думаеце?»\nСпадар: «Усе пра гэта кажуць, і мае сябры ў тым ліку па абменьніках бегаюць. Але я асабіста гэтай сытуацыяй ня дужа ўсхваляваны, і нават крыху сьмешна за ўсім гэтым назіраць. Бо я асабіста вялікімі грашыма не валодаю, жывучы ў Беларусі, за мяжу выяжджаць ня надта шмат магчымасьці, то ня маю магчымасьці і патрэбы набываць валюту. Таму з цікавасьцю назіраю за гэтай сытуацыяй — вось і ўсё».\nКарэспандэнтка: «Пра што яна вам гаворыць?»\nСпадар: «Я думаю, што тут, як заўжды, замяшаная палітыка: спрабуюць згуляць на чалавечым фактары. Усе баяцца страціць нават тое, што маюць, і людзьмі лёгка маніпуляваць. Я ня дужа разумею ў эканоміцы, а таму і думаю гэтак, як і кажу».\nУ чаканьні, калі зьявіцца валюта, каля аднаго з абменных пунктаў на Цэнтральным рынку.\n«Валюты няма, чакайце…»\nСёньня ў пераважнай большасьці абменных пунктаў Горадні валюты на продаж не было.\nНа чыгуначным вакзале ў Горадні тры абменныя пункты розных банкаў. Ва ўсіх курс даляра 3085 — купля і 3087 — продаж. Эўра сягнула за 4 тысячы 270 рублёў. Але на продаж валюты ва ўсіх трох банках няма.\nЛюдзей побач з абменьнікамі няшмат. Адзін мужчына распавядае, што людзі паразыходзіліся, бо няма сэнсу стаяць:\n«Ужо ўчора пасьля 13:00 па ўсім горадзе немагчыма было купіць валюту. Ажыятаж пайшоў, бо людзі, відаць, даведаліся з інтэрнэту інфармацыю і спалохаліся. Сёньня вунь з раніцы хадзілі і старыя, і маладыя, каб купіць ці то даляры, ці эўра. Але ўжо сёньня таксама няма».\nСпадары каля аднаго з абменных пунктаў на Цэнтральным рынку ў Горадні кажуць, што нехта нядаўна здаў эўра, то, маўляў, купляйце. Пытаюся ў работніцы абменнага пункту — якая ёсьць валюта?\nСпадарыня: «Даляраў няма, ёсьць сто эўра».\nНа рынку зьявіліся валютчыкі\nЯ адыходжу ад абменьніка, а за мною жанчына адразу купляе гэтыя сто эўра. Спадары, якія чакаюць, каб купіць даляры, распавядаюць, што на рынку «Паўднёвым» валютчыкі пачалі штучна падымаць курс даляра. Пытаюся — за колькі зараз там можна купіць даляры?\nСпадар: «Там ужо прапаноўваюць купіць за 3150 рублёў…».\nПытаюся яшчэ ў аднаго спадара, які чакае каля абменнага пункту, пакуль нехта здасьць даляры: што ён мяркуе наконт такога раптоўнага зьнікненьня валюты?\nПопыт на валюту зыходзіць ад недаверу ў беларускую эканоміку.\nСпадар: «Учора я ўжо пачуў, што даляр вырасьце. Кожны другі ў горадзе кажа, што сёньня кошт даляра можа сягнуць да 3 тысяч 800 рублёў… Ну дык і што тут думаць, людзі адразу кінуліся ў паніку і пачалі вымятаць валютныя запасы з банкаў».\nКарэспандэнт: «Як вы думаеце, у чым прычына гэтай зьявы?» .\nСпадар: «Ну адкуль усё гэта? Ад няпэўнасьці ў нашай эканоміцы. Думаю, каб у краіне было інакш, то і ў абменьніках было б спакойна…».\nЯшчэ адзін спадар далучаецца да нашае размовы і сьцьвярджае, што дэвальвацыя рубля непазьбежная і яна адбудзецца.\nСпадар: «Ну што, цяпер можна ўсіх павіншаваць…».\nКарэспандэнт: «Але ж у Нацбанку заяўляюць, што ніякай дэвальвацыі беларускага рубля ня будзе?».\nСпадар: «Наш банк і наша дзяржава заўсёды сама сабе пярэчыць, і так у адзінстве супрацьлегласьцяў праходзіць наша жыцьцё. Гэтая дзяржава пярэчыць сама сабе, яна існуе насуперак самой сабе».\n«Нашэсьце» на абменьнікі\nУ Гомелі ля абменных пунктаў таксама чэргі. У аўторак апоўдні людзі не маглі купіць даляры ЗША й эўра ў цэнтры банкаўскіх паслуг № 401 ААТ «Банк Масква-Менск» на вуліцы Савецкай, 57.\nМалады гамяльчук так тлумачыць ажыятажны попыт на валюту, і асабліва на даляры ЗША:\n«Людзі скупляюць надзвычай актыўна, паколькі крызіс, землятрус у Японіі — усё гэта рухае людзьмі. Да таго ж эканамісты раяць купляць менавіта даляры, бо ў бліжэйшы час нібыта даляр моцна падскочыць. І дэвальвацыі баяцца. Літаральна ўчора распавядалі, што чакаюць дэвальвацыі рубля».\nНасупраць банку «Масква-Менск», па другі бок вуліцы, у касе «Белпрамбудбанку», даляраў таксама не было. Ніякай інфармацыі касір не дае. Адно толькі кажа, што даляры павінны прывезьці.\nНі даляраў, ні эўра не было ў абменным пункце № 85 ААТ «Тэхнабанк», які знаходзіцца зьлева ад уваходу ва ўнівэрмаг «Гомель».\nАдна з жанчын, якая набывала ў абменьніку расейскія рублі, губляецца ў здагадках наконт зьнікненьня валюты — ці то яна падаражэе, ці то беларусы сталі багацейшымі з прычыны падвышэньня пэнсій і заробкаў да прэзыдэнцкіх выбараў:\n«Магчыма, што людзі сталі багацейшымі пасьля таго, як выбралі прэзыдэнта»\n«Напэўна, падаражэе, ці нейкая іншая тут палітыка. Раней я купляла — валюта пастаянна была. Нават у мінулым месяцы і даляры былі, і эўра былі. Не было праблемаў. Магчыма, людзі сталі багацейшымі пасьля таго, як выбралі прэзыдэнта».\nАбменны пункт № 30 «Беларусбанку» наагул адгарадзіўся ад мінакоў шматком паперы, на якім было напісана асадкай: «$ няма».\nУ панядзелак даляры гомельскія абменьнікі куплялі пераважна па 3080, эўра — па 4260 беларускіх рублёў.\nНа валюту — ажыятаж\nУ большасьці абменных пунктаў «Беларусбанку» ў Берасьці — дэфіцыт валюты. Курсы замежнай валюты ў дзяржаўным банку максымальныя. Ахвотным набыць ня толькі амэрыканскія даляры, але і эўра касіры толькі разводзяць рукамі: няма гатоўкі.\nУ прыватных банках курсы ніжэйшыя, чым у «Беларусбанку», у асноўным на 10 рублёў. Замежную валюту тут набыць магчыма. Гараджане каля касаў абменьнікаў выказваюць меркаваньне, што курс даляра ў хуткім часе значна павялічыцца — амаль да 4000 рублёў за адзін даляр ЗША:\n«Людзі казалі, што нават зь сёньняшняга дня курс даляра будзе складаць 4000 рублёў. А чаму даляраў няма ў касах — дык быў жа час, калі раптам неймаверна падрос курс. Гэта было перад Новым годам. Тады неяк перажылі, а зараз таксама чакаем горшага».\nБерасьцейцы шукаюць даляры ў касах прыватных банкаў, але нават і там не заўсёды ёсьць замежныя грошы:\n«Няма даляраў ЗША… Я спрабавала разьменяць стодаляравую купюру, але толькі ў адным з банкаў мне прапанавалі ўсяго 20 даляраў, бо нічога болей не было. Мяркую, што проста павялічыцца моцна курс».\nДаляраў і эўра няма таксама і ў берасьцейскіх банкаматах. Пры спробах зьняць з карткі грошы тэрмінал піша пра тэхнічную памылку, кажа жыхар Берасьця:\n«Я спрабаваў зьняць даляры з банкамата, але не дае. Мне падаецца, што гэта зьвязана з тым, што заўтра павялічваецца працэнтная стаўка. Я наагул не магу зразумець, што адбываецца, чаму ніхто нічога не тлумачыць? Я некалькі банкаматаў абышоў, спрабую зьняць грошы, а мне піша, што адбылася тэхнічная памылка. Зайшоў у касу, там зьняў грошы, але даляраў і там няма. Тычыцца гэта і эўра. Проста не разумею, што адбываецца».\nУ абменьніках няма даляраў\nУ Магілёве ля абменьнікаў чэргі. Няма даляраў. Людзі таксама скупляюць эўра й расейскія рублі.\nУ аўторак на адзінаццатую гадзіну раніцы ля абменнага пункту Галоўнага ўпраўленьня нацыянальнага банку чарга з двух дзясяткаў чалавек. Некаторыя па валюту прыйшлі зь дзецьмі ў вазках. Цягам чвэрткі гадзіны ад абменьніка адышлі чалавек пятнаццаць.\nАдна зь іх — спадарыня сталага веку. Усьцешаная, яна кажа, што набыла сто даляраў.\nКарэспандэнт: «Шмат часу стаялі ў чарзе?»\nСпадарыня: «Не, якія паўгадзіны».\nКарэспандэнт: «Абмежаваную колькасьць прадаюць?»\nСпадарыня: «Не, колькі хочаш бяры. Толькі іх больш няма ў продажы».\nПасьля абвесткі, што ў абменьніку больш няма даляраў, чарга істотна скарацілася. Больш трывалыя ўсё ж засталіся ля акенца. Некаторыя зь іх за сёньня пасьпелі ўжо пабываць ля некалькіх абменьнікаў. Вось адно з выказваньняў:\nСпадар: «Я ўжо абышоў пяць ці шэсьць банкаў. Даляраў няма. У горадзе няма».\nКарэспандэнт: «Чым-небудзь тлумачаць такую сытуацыю?»\nСпадар: «Нічым не тлумачаць. Няма і ўсё. Таблічкі, тэхнічныя праблемы, а даляраў няма ў наяўнасьці».\nУ прадаўца валюты пытаюся, ці ёсьць у продажы даляры.\n«Ёсьць! Зараз толькі во падмацаваньне падвязуць. Эўра ёсьць у продажы свабодна. Расейскія рублі таксама».\nКарэспандэнт: «А перабоі толькі з далярамі?»\nНіякіх перабояў няма. Проста скончыліся..\nПрадавец: «Ніякіх перабояў няма. Проста скончыліся. Я вось патэлефанавала — падмацаваньне падвязуць».\nКарэспандэнт: «А скончыліся даляры таму, што попыт на іх вялікі?»\nПрадавец: «Людзі набываюць, бяруць. Так».\nПадобную фразу — «Даляры ёсьць, аднак скончыліся, хутка прывязуць» — давялося чуць не з аднаго акенца абменьнікаў. Чэргі ад гэтага не рабіліся меншымі. У пяці зь дзесяці абменных пунктаў, якія я наведаў, не было і эўра. Раскупілі. Людзі раззлаваныя. Разважаць пра нястачу валюты бяруцца нямногія. Тыя, хто наважваецца, выказваюцца сьцісла. Як гэты спадар:\n«Я так думаю, што пяцьсот даляраў ужо адрыгнуліся нашаму народу».\nКарэспандэнт: «Вы маеце на ўвазе заробак?»\nЧарга па валюту ля абменьніка Нацыянальнага банку на вуліцы Ленінскай у Магілёве.\nЛеанід Заіка: «Беларусі патрабуецца 2–3 мільярды даляраў, каб ураўнаважыць фінансавую сытуацыю»\nНад прычынамі чарговай праблемнай фінансавай сытуацыі ў Беларусі разважае кіраўнік аналітычнага цэнтру «Стратэгія» Леанід Заіка:\n«У начальніка інфармацыйнага ўпраўленьня Нацбанку Леаніда Драздова задача — супакоіць хваляваньні насельніцтва, бо людзі яшчэ набываюць валюту. Але пакуль будуць такія спакойныя і зьнешне міралюбныя тлумачэньні, то справа пойдзе яшчэ горш. Чаму? Пакуль у насельніцтва захоўваецца ў банках на дэпазытах яшчэ некалькі мільярдаў даляраў. І калі людзі пойдуць забіраць свае грошы з банкаў, то грашовай сыстэме будзе хана. Як мне падаецца, ва ўрадзе перасталі думаць пра наступствы некаторых дзеяньняў. Беларусам да галасаваньня на прэзыдэнцкіх выбарах 19 сьнежня зрабілі падарунак — 500 даляраў сярэдняга заробку. Гэта быў падарунак, каб на выбарах перамаглі цяперашнія кіраўнікі. Яны і нарабілі розных абяцанак. Але ж гэты «падарунак» трэба будзе аддаваць. Мне ўяўляецца, што цяпер патрабуецца 2–3 мільярды даляраў, каб ураўнаважыць фінансавую сытуацыю ў Беларусі..\n"Калі ня будзе паступленьняў валюты, то курс ўжо сёлета дасягне 4 тысяч"