«Маўчаць, я сказаў!», Ці што такое «падпіска аб неразгалошванні»? | Гарадзенская вясна\nСледчыя СК актыўна затрымліваюць і дапытваюць журналістаў у якасці сведак па «справе БелТА», пры гэтым бяруць з іх падпіску пра неразгалошванне дадзеных папярэдняга следства.\nШто такое «падпіска аб неразгалошванні» і ці можна адмовіцца ад подпісу, разбіраемся ў прававым лікбезе ад "Вясны".\nШто такое «падпіска аб неразгалошванні»?\nПадпіска аб неразгалошванні - пісьмовае абавязацельства аб захаванні падпiсваючай асобай ў таямніцы звестак, якія сталі яму вядомымі.\nПа сутнасці гэта такая папера, дзе ставіцца подпіс дапытваемага аб тым, што следчы забараняе распаўсюджваць дадзеныя, якія могуць стаць вядомымі у працэсе следчых дзеянняў, і папярэдзіў яго аб крымінальнай адказнасці за распаўсюд такой інфармацыі.\nШто такое «дадзеныя папярэдняга следства па крымінальнай справе»?\nГэта тая інфармацыя, якую атрымлівае следчы з моманту ўзбуджэння крымінальнай справы да перадачы яе ў суд або спынення.\nНа практыцы, следчы ці дазнаўца выкарыстоўваюць у падпісцы максімальна шырокія фармулёўкі, што звязана часцяком з тым, што падпіску бяруць не дзеля захавання таямніцы следства, а для таго, каб максімальна «звязаць рукі» абароне.\nЦі ўсе абавязаныя даваць такую падпіску?\nЗгодна з часткай 2 артыкула 198 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь пра недапушчальнасць разгалошвання без дазволу звестак справы следчы, асоба, якая робіць дазнанне, мае права папярэдзіць абаронцу, пацярпелага, грамадзянскага істца, грамадзянскага адказчыка, прадстаўнікоў, прадстаўніка памерлага падазраванага, абвінавачанага, асобы, якая падлягала прыцягненню ў якасці падазраванага, абвінавачанага, сведак, эксперта, спецыяліста, перакладчыка, панятых і іншых асобаў, якія прысутнічаюць пры вытворчасці следчых і іншых працэсуальных дзеянняў.\nВажна адзначыць, што падазраваным і абвінавачаным па крымінальнай справе следчыя не маюць права забараняць што-небудзь выдаваць.\nА якія абавязкі ёсць у падазраваных і абвінавачаных?\nЗгодна з арт. 41 і 43 КПК Рэспублікі Беларусь падазроныя і абвінавачаныя маюць толькі тры абавязкі:\nз'яўляцца па выкліках органа, які вядзе крымінальны працэс;\nпадпарадкоўвацца законным распараджэнням органа, які вядзе крымінальны працэс;\nудзельнічаць у следчых і іншых працэсуальных дзеяннях, калі гэта прызнана неабходным органам, які вядзе крымінальны працэс.\nАбвінавачаны, апроч іншага, мае права заяўляць аб сваёй невінаватасці і наогул яму павінна быць забяспечана магчымасць абараняцца устаноўленнымі законам сродкамі і спосабамі (арт. 17 КПК). Так што абвінавачаныя маюць права публічна даваць ацэнку прад'яўленым ім абвінавачваннях, прадстаўляць аргументы аб сваёй невінаватасці, а таксама даводзіць да агульнага ведама факты парушэння іх правоў пры правядзенні папярэдняга следства.\nАкрамя таго, абвінавачаныя і падазраваныя, як і іншыя грамадзяне, надзеленыя правам абараняць свой гонар і годнасць. Усе гэтыя дзеянні з'яўляюцца законнай формай і сродкам абароны, і адпаведна любыя іх абмежаванні органамі следства з'яўляюцца незаконным абмежаваньнем права на абарону.\nЯкая адказнасць прадугледжана за разгалошванне наяўных у справе звестак?\nЗа наўмыснае разгалошванне звестак дазнання, папярэдняга следства ці закрытага судовага пасяджэння асоба, якая была папярэджана пра недапушчальнасць іх выдавання без дазволу дазнаўцы, следчага, пракурора або суда - караецца штрафамабо арыштам (арт. 407 КК Рэспублікі Беларусь).\nА ці ёсць адказнасць за адмову ад падпіскі?\nАдказнасці за адмову ад подпісу аб неразгалошванні дадзеных следства - няма, але следчаму дастаткова нават вусна папярэдзіць аб адказнасці за рагалошванне дадзеных па справе і засведчыць адмову сведкі ад подпісу.\nГ.зн. вызначальным фактам з'яўляецца не сама падпіска, а азнаямленне з адказнасцю за разгалошванне дадзеных.\nІ што нікому наогул нельга распавядаць? Нават родным?\nАле важна разумець, што менавіта нельга выдаваць - тое, што стала вядома сведку ў сувязі з удзелам у справе. Тое, што дапытваемаму было вядома раней, а таксама рознага роду парушэнні ў ходзе следства - можна разгалошваць.\nІ доўга трэба маўчаць?\nПакуль крымінальная справа не будзе перададзена ў суд або спыненая.\nАднак, як адзначае юрыст ПЦ "Вясна" Павел Сапелка, неабходна распаўсюджваць інфармацыю пра сам факт ўзяцця такой падпіскі, а працэсуальнае дзеянне - абскарджваць.


Вялікдзень, Пасха або Паска\nЗ велікоднымі яйкамі было звязана шмат гульняў. Найбольш вядомая – біткі, калі дзеці і дарослыя біліся яйкамі. Перамагаў той, чыё яйка аказвалася наймацнейшым і не білася. Такое яйка называлі мацак, а пабітае ім яйка, што забіраў пераможца, - бітка. Праўда, некаторыя рабілі наліванкі – праз дзірачку налівалі ў яйка воск ці волава, каб яно было наймацнейшым. Калі такіх махляроў лавілі, то забіралі ў іх усе яйкі.\nЯшчэ адна традыцыйная гульня - качанне яек. На зямлю пад нахілам клалі дошчачку, па якой кацілі яйкі (з такой самай мэтай мог выкарыстоўвацца жолаб або кавалак шыферу). Перамагаў той, чыё яйка кацілася далей за ўсіх або закранала іншыя яйкі. Яйкі маглі хаваць пад шапку і адгадваць, у які бок глядзіць дзюбка. Таксама маглі гуляць у хованкі: хаваць яйкі пад некаторыя з кубкаў, і трэба было адгадаць, пад якім кубкам яйка. Пры гульні “На паляўнічы спрыт” гульцы з завязанымі вачыма мусяць з трох разоў патрапіць вялікай лыжкай па яйку.\nЖоўты - рамонак, насенне кмену, шафран, куркума, кара маладой яблыні, парасткі таполі, бярозавае лісце, корань крапівы, сок морквы, календула\nСіні і фіялетавы - шалупінне семак сланечніка, каташкі́ (каташок – сережка) таполі, кветкі мальвы і пралесак, ягады чарніцы і бузіны, вінаградны сок, чырвонакачанная капуста\nЗялёны - мох, кара крушыны і ясеня, лісце ландыша, прымулы, крапівы, шпінату, пятрушкі, плюшчу, зеляніну жыта і пшаніцы\nЧырвоны / аранжавы – шалупінне цыбулі (цыбульнік), ягады чаромхі, кветкі і насенне святаянніку, кветкі чырвонай мальвы, кара і галінкі вішні, папрыка\nКарычневы - кара яблыні, дуба, крушыны, вольхі, яловыя шышкі, лісце грэцкага арэха, бярозы, конскага каштана, чорная гарбата і кава, шалупінне цыбулі, буракі, чабор, чорны перац\nЧорны – іржавае жалеза разам з карой маладой вольхі ці альховымі шышкамі, карой дубу і капусным расолам


«Я гляджу на студэнтаў і веру, што будзе лепш». Размова з легендарным выкладчыкам МДЛУ Юрыем Стулавым, які падтрымаў студэнтаў | Народная Воля\n«Я гляджу на студэнтаў і веру, што будзе лепш». Размова з легендарным выкладчыкам МДЛУ Юрыем Стулавым, які падтрымаў студэнтаў\nЮрый Стулаў, выкладчык Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта, у пачатку 1990-х быў прарэктарам, цяпер кіруе кафедрай замежнай літаратуры\nЮрый Стулаў у пачатку 1990-х быў прарэктарам, цяпер кіруе кафедрай замежнай літаратуры. Ягонае выступленне перад новым рэктарам трапіла на відэа і разышлося па тэлеграм-каналах. З выкладчыкам пагутарыла “Радыё Свабода”.\nЮрыя Стулава называюць адной з легенд Мінскага лінгвістычнага ўніверсітэта. Ён сам вывучыўся тут і пачаў працаваць яшчэ ў 1966 годзе. Цяпер спадар Юрый узначальвае кафедру замежнай літаратуры.\n«Я не ведаў, што маё выступленне нехта здымае на відэа»\nПасля звальнення і затрымання выкладчыцы МДЛУ Наталлі Дулінай, а таксама адлічэння найбольш актыўных студэнтаў, каля сотні супрацоўнікаў універсітэта падпісаліся пад лістом у адрас рэктара Наталлі Лапцевай. Сярод падпісантаў быў і Юрый Стулаў.\n«Зварот да рэктара пасля звальнення Наталлі Дулінай і адлічэння студэнтаў я падпісаў таму, што ўсё, што цяпер адбываецца, — гэта жудасна, — кажа выкладчык. — Калі 4 верасня студэнтаў АМАП хапаў проста ва ўніверсітэце, як настаўнік можа гэта проста так прыняць? Людзі спрабуюць паказаць, што яны патрабуюць пераменаў, што яны ніякія не прастытуткі, а звычайныя людзі. Нічога не было пачута, на жаль. Беларусы вельмі спакойны народ, вельмі цярплівы. У мяне доўга было жаданне з’ехаць у Маскву працаваць, але на пэўным этапе жыцця я зразумеў, што ў Беларусі лепш. Зусім іншы менталітэт. І калі цяпер такое робіцца кожную нядзелю, калі вось учора больш за тысячу чалавек затрымліваюць… Навошта? Што гэта мяняе? Гэта толькі павялічвае колькасць незадаволеных».\nПа словах спадара Юрыя, наступстваў праз подпіс пад лістом у абарону Наталлі Дулінай і адлічаных студэнтаў пакуль для яго не было. Відэазапіс ягонага выступлення перад рэктарам таксама пакуль застаўся «беспакараным».\n«Я не ведаў, што там у аўдыторыі нехта здымае відэа, — кажа спадар Юрый. — Але пра сваё выступленне я не шкадую. Ну што шкадаваць? Хтосьці мусіць гэта казаць. Калі мы чуем усе гэтыя заявы нашага кіраўніцтва пра тое, што гэтага вось не рабіце, так не трэба… Нічога ж не зменіцца насамрэч. Я не ведаю, ці пачула мяне кіраўніцтва ўніверсітэта. Хацелася б спадзявацца, што пачулі. На відэа трапіў толькі фрагмент выступлення, я закранаў і іншыя праблемы, універсітэцкія. Спадзяюся, мяне пачулі».\nУ МДЛУ працуе каля 700 выкладчыкаў. Адкрыта ў абарону звольненай Дулінай і студэнтаў выступілі каля ста з іх. Адносна невялікая частка заяўляе пра намер звольніцца ў знак пратэсту супраць ціску з боку адміністрацыі. Большасць, аднак, ніяк не выказвае сваёй пазіцыі.\n«Людзі баяцца, — тлумачыць Юрый Стулаў. — Гэта ўсё яшчэ ад савецкіх часоў ідзе. Людзі тады баяліся, а цяпер асабліва. Калі ты страціш працу, што будзе з табой, з сям’ёй, дзецьмі? Гэта адна праблема. Другая — гэта тое, што ёсць людзі, якія глядзяць дзяржаўнае тэлебачанне. А там левае — гэта правае, а правае — гэта левае. Прамыванне мазгоў. Для чалавека, які прывык думаць крытычна, гэта адна справа. А ёсць людзі, якія вераць таму, што кажуць у тэлевізары. І выкладчыкі такія ёсць. Яны нічога не будуць падпісваць, яны будуць гаварыць, што не разумеюць, чаго мы абураемся, чаго нам не хапае. Ёсць і тыя, хто ні туды і ні сюды. Такім было заўсёды жыццё. На жаль».\nПа словах выкладчыка, з універсітэта людзей цяпер звальняюць на падставе парушэння працоўнай дысцыпліны, прагулаў. Але, як ён кажа, іншага спосабу выказаць свой пратэст людзям проста не пакідаюць.\n«Такіх, як я, у МДЛУ ўжо мала засталося»\n«Увогуле я не збіраўся паступаць у Інстытут замежных моў у Мінску, збіраўся ў Маскву ехаць, — пачынае расказваць ён. — Хацеў італьянскую мову вывучаць, у нас тады яшчэ не было яе. Але тады складана было даведацца пра колькасць месцаў у Маскве, вельмі позна дазнаўся, як там што будзе. Падаў дакументы ў Мінску і паступіў. Хаця ў тыя гады паступіць было складана. А нам, пасля школы, практычна немагчыма. Бралі вучыцца тых, хто ўжо працаваў, меў стаж не менш за два гады. Нават калі на чатырох іспытах меў 19 балаў, то гэта яшчэ нічога не значыла. Конкурс я цяпер ужо не памятаю, але, здаецца, 12–16 чалавек на адно месца было. Курс у нас таленавіты быў. Шмат хто потым стаў выкладчыкам ва ўніверсітэце, дэканамі сталі, загадчыкамі кафедр».\nСпадар Юрый узгадвае, што ў 1960–70-я гады вучыцца было складаней, чым цяпер. Былі зусім іншыя патрабаванні да студэнтаў, палова з ягоных аднакурснікаў навучанне так і не скончыла. Адзін іспыт 3–4 разы пераздаваць ніхто тады не дазваляў.\n«У мяне бабуля была выкладчыцай у гімназіі, бацька пачынаў сваю кар’еру настаўнікам у школе, — працягвае ён. — Неяк так склалася, у мяне заўсёды былі схільнасці да выкладання. Так і прапрацаваў на адным месцы. Хаця былі вельмі добрыя прапановы. Запрашалі выкладаць у Польшчы, у Маскву запрашалі. Але ўжо была сям’я, мяняць лад для ўсёй сям’і было вельмі складана. Магчыма, каб я быў іншай асобай, то з’ехаў бы. Але тады я быў прарэктарам, думаў, як гэта я пайду? Хто будзе гэта рабіць, хто тое? Таму застаўся. З такім стажам, як у мяне, у МДЛУ вельмі мала засталося. Людзі сыходзяць. Я, магчыма, таксама сышоў бы. Але летам памерла мая жонка, і цяпер студэнты для мяне — гэта… Ёсць дзеля чаго жыць. Гэта мяне трымае ў добрым стане».\n«Жонка летам памерла ад COVID-19»\nГаворачы пра свае погляды, спадар Юрый згадвае рэпрэсіраваных у сталінскія часы родных і маці, якая заўсёды шукала альтэрнатыву афіцыйнай пазіцыі. Сваю справу зрабіла і эпідэмія каранавіруса, якую ў Беларусі афіцыйна перамаглі акурат тады, калі сам Юрый Стулаў і ягоная жонка хварэлі на COVID-19.\n«Я першы захварэў, — расказвае ён. — Два тыдні правёў дома, бо пазваніў у паліклініку, і там мне сказалі, што калі тэмпература, то да мяне прыйдзе доктар. Прыйшоў малады хлопец, пазней я даведаўся, што гэта быў студэнт-практыкант. Потым мне зрабілі рэнтген, аналіз крыві. Тры дні прайшло, вынікаў няма. Яшчэ прайшло тры дні, хлопец мне кажа, што забыў іх паглядзець. Затым ужо іншы прыйшоў. КТ можна было зрабіць толькі платна, два дні чаргі чакаць прыйшлося. А там сказалі, што двухбаковая пнеўманія, ковід, і трэба выклікаць хуткую. Мне пашанцавала, што трапіў у 2-ю бальніцу. А маёй жонцы, на жаль, не».\nПа словах спадара Юрыя, дактары і медперсанал у шпіталі ўсяляк дапамагалі яму, стараліся вылечыць. А ягоную хворую жонку ў гэты час са стацыянару перавялі далечвацца дадому.\n«Жонку адвезлі ў трэці шпіталь, — расказвае ён пра падзеі ліпеня. — Акурат па тэлебачанні сказалі, што каранавірус у Беларусі пераможаны. Тады ж трэці шпіталь закрылі, жонку адправілі дадому на самаізаляцыю. Я яшчэ быў у шпіталі, даглядаць яе не было каму. Прабыла дома 2–3 дні, стан пагоршыўся. Забралі зноў, цяпер у 4-ы шпіталь. Там яшчэ некалькі тыдняў. Я разумею, што мая жонка была інвалідам, хто там за імі стане глядзець. Выжывуць дык выжывуць. На жаль, яна памерла».\nГэта стала цяжкай стратай для самога спадара Юрыя і ўсёй яго сям’і. Выкладчыка абурае не толькі тое, што пра эпідэмію ў Беларусі расказвалі ўлады, але і выказванні кіраўніцтва ў адрас медыкаў, якія спрабавалі рабіць што маглі.\n«Студэнты выйшлі, калі пачалася хлусня»\nВыкладчык прызнаецца, што масавыя пратэсты студэнтаў у верасні сталі для яго нечаканасцю. У тым ліку пратэсты навучэнцаў яго роднага ўніверсітэта.\n«У 1990 годзе гэта было натуральным вынікам гадоў усёй працы, якая вялася ва ўніверсітэце, — тлумачыць ён. — Нашы студэнты тады былі галоўнымі на плошчы Леніна. Яны не прымалі ілжывай савецкай сістэмы. А тут я зусім не бачыў, што нешта робіцца для крытычнай масы. Але вось як выйшла. Гэта ўжо іншае пакаленне, яны не такія. Мне падавалася, што ўсё ціха. Што вось прыемны ўтульны Мінск, кавярні, можна за мяжу паехаць, калі грошы ёсць. Але калі пачалася гэтая хлусня, то студэнты выйшлі. І плюс тое, як улады рэагавалі на падзеі. Ім трэба было разлічваць свае крокі. Людзі чакалі, што будзе нейкі дыялог. Але іх не пачулі».\nПа словах спадара Юрыя, сённяшнія студэнты моцна адрозніваюцца ад тых, якія вучыліся ў «ін’язе» ў 1960-я гады. Ён кажа, што тады былі іншыя адносіны паміж выкладчыкамі і студэнтамі. Больш блізкія і даверлівыя. Цяпер кантакт паміж імі іншы, значна слабейшы. Выкладчык наракае, што студэнты цяпер больш павярхоўна ўспрымаюць інфармацыю і веды. Разам з тым спадар Юрый кажа, што дзеянні студэнтаў цяпер надаюць яму аптымізму.\n«Гэта ўсё прыемна, канечне, — кажа выкладчык. — Я бачу, што людзі маюць галаву. Я не люблю, калі студэнты толькі паўтараюць тое, што ім скажаш, што яны ўзялі з падручнікаў. Вось калі студэнт думае — гэта тое, што трэба. Гэта тое, што можа ўсё змяніць. На занятках сваіх мне нават не трэба неяк закранаць падзеі ў краіне. У мяне замежная літаратура. Кажу, каб чыталі кнігі, і ўсё. Прачытайце “Рычарда ІІІ” Шэкспіра, ці будуць у вас нейкія каментарыі? Ніхто не зможа спыніць прагрэс. Ён ідзе сам па сабе, кожнае пакаленне будзе ісці сваім чынам. Будзе крок наперад, два назад, але затым зноў будуць крокі наперад. Гэта немагчыма спыніць. Я гляджу на студэнтаў і веру, што будзе лепш».\nСпадар Юрый не хоча звальняцца з універсітэта, нават нягледзячы на магчымы ціск і новыя рэпрэсіі з боку адміністрацыі.\n«Я лічу, што трэба заставацца працаваць, — кажа выкладчык. — Зразумела, звальняцца таксама цяжка, трэба шукаць новае месца. Але калі нехта будзе звальняцца, гэта будуць рабіць тыя, хто ўсведамляе ўсе праблемы і бачыць, як можна гэтыя праблемы вырашаць. Я лічу, што трэба заставацца працаваць. Мы не можам пакінуць нашых студэнтаў, ім таксама патрэбны нехта, хто падтрымае, хто дасць нейкую параду, калі яе папросяць. У нас ёсць досвед, якога ў іх няма».\nЮрый Стулаў перакананы, што сітуацыя ў Беларусі зменіцца. Ён кажа, што рэпрэсіі і ціск не могуць працягвацца бясконца, а людзі знойдуць іншыя спосабы пратэсту.\nЗа што гомельскага выкладчыка звольнілі з універсітэта?


Бэльгійская паліцыя затрымала беларускага актывіста .\n09 лістапад 2005, 22:25\nАляксей Дзікавіцкі, Варшава У беларускіх палітычных уцекачоў, якія ў аўторак раніцай пачалі галадоўку ў цэнтры Брусэлю на пляцы Шумана зьявіліся праблемы – яны не змаглі атрымаць дазвол у паліцыі на знаходжаньне каля будынкаў Эўракамісіі і Рады Эўропы ў начны час, у брусэльскім пастарунку застаецца кіраўнік Беларуска-эўрапейскага задзіночаньня Зьміцер Піменаў, які браў удзел у акцыі ў якасьці назіральніка.\nУчора ўвечары брусэльская паліцыя папрасіла беларусаў сысьці з пляцу Шумана на начны час. Зьміцер Піменаў, аднак, заявіў тады нашаму радыё, што будзе працягваць перамовы з паліцыянтамі:\n(Піменаў: ) “Мы хацелі з начоўкай застацца, але паліцыянты кажуць, што калі так, дык трэба даслаць яшчэ паперы бургамістру. Калі не дазволяць, то будзем пытацца. Ці можна хаця б да заўтра застацца”.\nПраз гадзіну спадар Піменаў быў ужо ў паліцэйскім пастарунку.\nЯгоны намесьнік па Беларуска-эўрапейскім задзіночаньні Ігар Лазарчу кажа, што паліцэйскія абвінавацілі Піменава ў нелегальным знаходжаньні на бэльгійскай тэрыторыі, але гэта, паводле Лазарчука, непаразуменьне, бо ўсе дакумэнты ў Зьмітра Піменава ў парадку.\n(Лазарчук: ) “Я думаю, што гэта не стаўленьне бэльгійскай дзяржавы – яны вельмі добра да нас ставяцца заўсёды. Пэрсанальна патрапіў, пэўна, нейкі паліцыянт, які хацеў выслужыцца”.\nЯ дазваніўся да пастарунку ў якім знаходзіцца Зьміцер Піменаў, але дзяжурны паліцыянт не гаварыў па-ангельску. Між тым учора ўвечары кіраўніца бэльгійскага офісу “За вольную Беларусь” Вольга Стужынская размаўляла з паліцыянтамі, якія затрымалі Піменава.\n(Стужынская: ) “Паліцыя сказала, што гэта не зьвязана зь ягоным удзелам у пікеце, але зь нейкімі прыватнымі справамі. Можа ў ягоных паперах што ня так”.\nМіж тым адзін з галадоўнікаў, спадар Дзяніс, сказаў нашаму радыё, што ў сытуацыі, калі нельга знаходзіцца на месцы галадоўкі ўначы, ўдзельнікі акцыі разглядаюць магчымасьць спыненьня галадоўкі.\n(Дзяніс: ) “Мы яшчэ ня вырашылі, але паліцыя настойліва просіць, каб спыніць галадоўку ў сувязі зь беспарадкамі ў Брусэлі. Заўтра мы зьбярэмся і паглядзім, што будзе”.\nУ сваю чаргу Ігар Лазарчук упэўнены, што галадоўка будзе працягвацца.\n(Лазарчук: ) “Думаю, што мы з бэльгійскімі ўладамі яшчэ крыху паваюем, бо нават ў Эўрапарлямэнце гэтае пытаньне будзе гучаць на наступным тыдні. Нашыя сябры будуць працягваць галадоўку”.\nТое, ці працягнецца галадоўка і якія дакладна абвінавачаньні бэльгійская паліцыя прад’яўляе Зьміцеру Піменаву будзе вядома заўтра.


Ускосная сувязь і як гэта ўплывае на адносіны - Палепшыць Зносіны Ў Шлюбе\nНатхненнеСумеснае ПражываннеАпошнія НавіныУсынаўленнеБудаўніцтва Любові Ў ШлюбеПланіроўка СядзібыЗаконы Таго Ж СэксуГрамадзянскія СаюзыЗаконы Дзяржавы Аб РазводзеЗнакамітасці\nГалоўная / Палепшыць Зносіны Ў Шлюбе / Ускосная сувязь і як гэта ўплывае на адносіны\nУскосная сувязь і як гэта ўплывае на адносіны\nШто такое ўскосная сувязь?\nПрамая і непрамая сувязь\nУскоснае зносіны ў адносінах\nПрыклады ўскоснай камунікацыі\nЯк сказаць прама - лепшыя зносіны ў адносінах\nМы маем зносіны кожны дзень, на самой справе чалавечыя зносіны настолькі развіліся, што ўжо шмат у чым сталі пераважнымі.\nПраўда, зносіны сталі прасцей, але вы чулі пра гэта ўскосная сувязь і як гэта можа паўплываць на адносіны? Тут мы гаворым не пра тое, каб мець зносіны з выкарыстаннем гаджэтаў і прыкладанняў, мы гаворым пра тое, як людзі могуць паспрабаваць перадаць паведамленне з дапамогай дзеянняў, а не непасрэдна.\nШто такое ўскосная сувязь? Якую ролю яна адыгрывае ў нашым жыцці і адносінах?\nУскосная сувязь гэта спосаб зносін, пры якім чалавек вырашае рэалізаваць тое, што на самой справе мае на ўвазе, замест таго, каб сказаць гэта прама.\nЗ выкарыстаннем тону галасавога тону, жэстаў і мімічных рэакцый - чалавек можа нешта сказаць і азначаць зусім іншае. Чаму людзі аддаюць перавагу данесці сваё пасланне ўскосная сувязь калі напэўна прасцей проста сказаць спераду?\nПрычына гэтага ў тым, што гэтыя людзі не хочуць быць непасрэдна адхіленымі, хачу пазбягаць спрэчак , быць у 'бяспечным' баку, і ў канчатковым рахунку захаваць твар. Калі вы не прывыклі да такога тыпу зносін, ўскосная сувязь цяжка зразумець, не кажучы ўжо пра тое, каб прымаць рашэнні на гэтых падказках.\nУскосная сувязь адыграе велізарную ролю не толькі для людзей, з якімі вы размаўляеце, але значна паўплывае на вашы адносіны, магчыма, з працай, сябрамі, сям'ёй і партнёрам.\nЦяпер, калі мы знаёмыя з вызначэннем ускосных зносін, зараз мы ўбачым розніцу паміж прамымі і ўскоснымі зносінамі і тым, як гэта можа паўплываць на адносіны, няхай гэта будзе прафесійнае, сямейнае і шлюбнае.\nНепасрэднае зносіны - гэта калі вы не баіцеся сказаць тое, што хочаце сказаць.\nГэта не нетактоўна; наадварот, гэта калі яны шануюць сумленнасць, а не цукар, каб адчуць сапраўдныя пачуцці. Хай гэта звязана з працоўнымі адносінамі альбо ў сям'і і ў мужа і жонкі, гэтыя людзі ведаюць, што і калі казаць - даючы абодвум бакам магчымасць урэгуляваць свае рознагалоссі і стаць лепш. Прамая і непрамая сувязь мае свае плюсы і мінусы ў залежнасці ад дадзенай сітуацыі.\nУскосная сувязь з'яўляецца супрацьлегласцю непасрэднай камунікацыі.\nТут чалавек хутчэй захавае адносіны, чым сутыкнецца з аргументамі і непаразуменнем. Яны могуць гэта ведаць, а могуць і не ведаць, але спосаб іх размовы і паводзін зусім іншы. Гэта можа выглядаць як мірны спосаб зносін з іншымі людзьмі, але тут не вырашаецца праблема.\nВаша праблема сёння застанецца, пакуль вы недастаткова смелыя, каб паразмаўляць непасрэдна з чалавекам, але як гэта зрабіць, не гучаючы агрэсіўна?\nАдносіны не працягнуцца без зносін, таму тое, як вы маеце зносіны з мужам або партнёрам, таксама будзе адлюстроўваць вашы адносіны. У зносінах, нават нічога не кажучы, мы ўжо можам мець зносіны і гаварыць шмат, толькі выкарыстоўваючы позу, выраз твару і тон голасу, і нават тое, як мы сыходзім, ужо можа шмат сказаць пра тое, што мы адчуваем, і вось як непрамыя зносіны ў адносінах працуюць.\nУ адрозненне ад прафесійных адносін, у нас больш доўгая сувязь з нашымі партнёрамі і мужам, таму вельмі важна ведаць, як ўскосная сувязь можа паўплываць на вашы адносіны.\nМагчыма, вы гэтага не ведаеце, але прыклады ўскосных зносін у адносінах часцей, чым вы думаеце. Прыклады гэтых ускосных зносін у адносінах:\nшто для цябе рамантыка\nВымаўляць чароўныя словы 'Я люблю цябе' заўсёды асабліва, таму, калі ваш партнёр ці муж выказваюць гэта вельмі роўна, што б вы адчувалі? Што кажа гэты чалавек дакладна не адно і тое ж адносна таго, што паказвае яго цела і дзеянні.\nКалі жанчына пытаецца, ці добра ёй выглядае сукенка, у якой яна апранута, ці яна выглядае ўзрушаюча, то яе партнёр можа сказаць 'так', але што, калі ён не глядзіць прама ў вочы жанчыны? Шчырасці няма.\nКалі ў пары ўзнікае непаразуменне, і яны будуць размаўляць паміж сабой, каб выправіць гэта, патрэбна не толькі вусная дамоўленасць. Вы павінны ўбачыць, як ваш партнёр рэагуе на тое, што яны кажуць.\nЗразумела, каб вы хацелі заставацца ў бяспечнай зоне, калі знаходзіцеся ў любых тыпах адносін. Трохі страшна проста расказаць, што вы адчуваеце загадзя, асабліва калі баіцеся, што іншы чалавек не зможа прыняць гэта па-добраму, але, як кажуць, мы можам казаць не тое, што хочам сказаць, але нашы дзеянні аддайце нас, і гэта праўда.\nКалі вы хочаце ўнесці змены і пачаць канаву ўскосная сувязь практыкі, вы можаце спачатку зразумець, як працуе станоўчае пацверджанне. Так, гэты тэрмін магчымы, і вы можаце сказаць тое, што хочаце сказаць, не пакрыўдзіўшы кагосьці.\nЗаўсёды пачынайце са зваротнай сувязі, якая з'яўляецца станоўчай. Пераканайцеся, што ваш муж або партнёр разумеюць, што вы шануеце тое, што маеце, і паколькі гэтыя адносіны важныя, вы хочаце вырашыць любую праблему, якая ўзнікае ў вас.\nСлухай. Пасля таго, як вы сказалі сваю частку, дазвольце партнёру таксама нешта сказаць. Памятайце, што зносіны - гэта двухбаковая практыка.\nТаксама разбярыцеся ў сітуацыі і будзьце гатовыя пайсці на кампраміс. Вы павінны гэта выпрацаваць. Не дазваляйце гонару і гневу затуманіць ваша меркаванне.\nРастлумачце, чаму вы саромеецеся адкрывацца ўпершыню. Растлумачце, што вас турбуе рэакцыя партнёра альбо вы не ўпэўненыя ў тым, што будзе далей, калі вам трэба растлумачыць, што вы адчуваеце.\nПаспрабуйце быць празрыстымі пасля таго, як паразмаўляеце з мужам альбо партнёрам. Ускоснае зносіны можа быць звычкай, таму, як і любая іншая звычка, вы ўсё роўна можаце парушыць яе і замест гэтага выбраць лепшы спосаб сапраўды распавесці, што вы адчуваеце.\nУскосная сувязь можа паходзіць ад страху перад непрыманнем, спрэчкай альбо нявызначанасцю таго, як іншы чалавек павінен прыняць гэта. Хоць непасрэднае зносіны добра, але можа быць лепш, калі эмпатыя і чуласць таксама з'яўляюцца часткай вашых навыкаў зносін. Магчымасць сказаць непасрэдна камусьці, што вы сапраўды адчуваеце, не абразліва і не рэзка, сапраўды лепшы спосаб зносін.\nстратэгіі дазволу шлюбных канфліктаў


Як аптымізаваць прадукцыйнасць паветранага астуджэння астуджэння блока, які астуджае Picosecond лазернай рэзкі?\nДля таго, каб аптымізаваць прадукцыйнасць паветранага астуджэння астуджэння астуджэння адзінкавай, які астуджае Picosecond лазерны рэзкі вельмі неабходна. З аднаго боку, прадукцыйнасць паветранага астуджэння астуджэння астуджэння блока вырашаецца сваім якасцю.\nДля таго, каб аптымізаваць прадукцыйнасць паветранага астуджэння астуджэння астуджэння адзінкавай, які астуджае Picosecond лазерны рэзкі вельмі неабходна. З аднаго боку, прадукцыйнасць паветранага астуджэння астуджэння астуджэння блока вырашаецца сваім якасцю. З іншага боку, рэгулярнае абслугоўванне і прыдатную рабочую сераду таксама гуляе ролю. Гэта прапануецца паставіць блок лазернага астуджэння ў месцы з ніжэй 40 градусаў па Цэльсіі і выконваць тэхнічнае абслугоўванне, як змяняючы ваду або выдаленне пылу час ад часу.\nлазерны блок астуджэння Паветра астуджаюць ачышчальнік адзінкавай Карэі невялікі ачышчальнік блок В'етнам\nПЕРЕД Перавага шматфункцыянальнай сістэмы лазернай\nЯкія выдатныя асаблівасці невялікай дакладнасці валакна лазернага разака? ДАЛЕЙ


#SecurityUnion - ЕС ліквідуе прабелы ў інфармацыйных сістэмах у галіне бяспекі, межаў і кіравання іміграцыяй - Рэпарцёр ЕС: Рэпарцёр ЕС\n#SecurityUnion - ЕС закрывае прабелы паміж інфармацыйнымі сістэмамі для забеспячэння бяспекі, межаў і кіравання міграцыяй\nСавет прыняў прапанову Камісіі зачыніць важныя прабелы бяспекі шляхам стварэння інфармацыйных сістэм ЕС па бяспецы, міграцыі і працы па кіраванні межамі разам больш разумным і мэтанакіравана.\nA палітычны прыярытэт для 2018-2019, меры сумяшчальнасці будзе гарантаваць, што памежнікі і супрацоўнікі паліцыі маюць доступ да патрэбнай інфармацыі, калі і дзе ім гэта неабходна для выканання сваіх абавязкаў.\nВітаючы прыняцце міграцыі, ўнутраныя справы і грамадзянства Камісар Аврамопулос сказалі: «Эфектыўны і сапраўдны саюз бяспекі аб забеспячэнні таго, каб нацыянальныя органы ўлада і ўстанова ЕС могуць супрацоўнічаць плаўна злучаючы кропкі паміж нашымі міграцыямі, памежнай і інфармацыйнай бяспекай сістэмамі. Сёння мы ўкладваем у месцы крытычнага слуп гэтага праекта, падаючы памежнік і супрацоўнік паліцыі правільных інструментаў для абароны еўрапейскіх грамадзян ».\nКамісар Саюза бяспекі Джуліян Кінг дадаў: «З функцыянальнага сумяшчальнасцю сёння становіцца прававой рэальнасцю, сляпыя плямы, якія існуюць у нашых інфармацыйных сістэмах ў бліжэйшы час будуць ліквідаваны. Тыя, хто працуе на пярэднім краі, каб грамадзяне ЕС у бяспекі, супрацоўнікі паліцыі і памежнікі, будзе мець эфектыўны доступ да неабходнай ім інфармацыі, калі ім гэта неабходна. І злачынцы больш не будуць мець магчымасць лёгка праслізнуць праз сетку «.\nПрыняцце азначае сабой канчатковы крок у заканадаўчым парадку.\nТэкст Правілаў цяпер будзе апублікаваны ў Афіцыйным часопісе Еўрапейскага Саюза і ўступае ў сілу 20 дзён. ЕС-LISA, Агенцтва ЕС адказвае за аператыўнае кіраванне буйнамаштабнымі інфармацыйнымі сістэмамі ў галіне свабоды, бяспекі і справядлівасці, будзе затым пачаць тэхнічную працу па рэалізацыі мер ўзаемадзеяння. Гэтая праца, як чакаецца, будзе завершана да 2023. Акрамя таго, Камісія гатовая аказаць дапамогу дзяржавам-членам у рэалізацыі Палажэння.\nКлючавыя словы: eu, прыкметах, поўны вобраз, бяспеку, саюз бяспекі, саюз\n« Прывітанне: Еўрапейцы прачынаюцца на больш танныя міжнародныя тэлефонныя званкі\n#EnergyCharterTreaty - Камісія просіць мандат на перамовы мадэрнізацыі інвестыцыйных палажэнняў »


Аднак ніякай дэмакратыі й вольных выбараў кіраўніцтва ў беларускай Акадэміі навук ня будзе.\nПрэсавая канфэрэнцыя Міхаіла Мясьніковіча й старшыні Камітэту па навуцы й тэхналёгіях Анатоля Лесьніковіча была прысьвечаная Дню навукі й праблеме рэфармаваньня Акадэміі навук. На думку Мясьніковіча, у Беларусі няма належнай сыстэмы разьвіцьця навукі, а цяперашняя сыстэма зарыентаваная на патрэбы няіснай дзяржавы — СССР.\nТаму Міхаіл Мясьніковіч і ягоныя падначаленыя цяпер займаюцца стварэньнем дзяржаўнай вэртыкалі кіраваньня навукай, і да 1 лютага яны мусяць падаць Аляксандру Лукашэнку праект адпаведнага дэкрэту ў гэтай справе.\nСам Лукашэнка сьцьвярджае, што Акадэмія навук ня мусіць пераўтварыцца ў дзяржаўнае міністэрства, але прэзыдэнта акадэміі, віцэ-прэзыдэнта й сяброў прэзыдыюму будзе прызначаць менавіта ён. Ніякага дэмакратычнага абраньня кіраўніцтва акадэміі ня будзе й пасьля яе рэфармаваньня.\n(Мясьніковіч: ) "Акадэмія навук ніколі не прэтэндавала й ніколі не плянавала ператварацца ў міністэрства навукі. Гэта найвышэйшая дзяржаўная навуковая арганізацыя Беларусі. Што да прызначэньняў і абраньняў. Я вас прама адрасую да словаў кіраўніка дзяржавы, які сказаў, што склад прэзыдыюму будзе зацьвярджацца прэзыдэнтам краіны пасьля шырокага абмеркаваньня гэтых кандыдатураў з навуковай грамадзкасьцю".\nПрэзыдэнт Акадэміі навук лічыць, што гэтага абмеркаваньня з грамадзкасьцю дастаткова — каб не лічылася, што кіраўнікі акадэміі прызначаюцца адміністрацыйным чынам. Кіраўніцтва акадэміі хутчэй за ўсё, будзе прызначаць дырэктараў галіновых інстытутаў, але Мясьніковіч выступае за тое, каб новых акадэмікаў і членаў-карэспандэнтаў абіралі самі акадэмікі й членкоры.\nМіхаіл Мясьніковіч, які ёсьць толькі доктарам навук, лічыць, што прэзыдэнт акадэміі абавязкова мусіць мець званьне акадэміка і добра валодаць беларускай мовай. Сам спадар Мясьніковіч будзе займацца ў акадэміі ня толькі адміністрацыйна-гаспадарчай дзейнасьцю, але й навуковымі дасьледаваньнямі ў галіне дзяржаўнага кіраваньня. Спадар Мясьніковіч выступае за хутчэйшае будаўніцтва ў Менску помніка Францішку Скарыну, але не каля Акадэміі навук, а каля новага будынку Нацыянальнай бібліятэкі.\nПрэзыдэнт Акадэміі навук абяцае стварыць навукоўцам вельмі добрыя ўмовы для працы, каб тыя не зьяжджалі за мяжу. Бо за мінулыя 5 гадоў Беларусь часова ці назаўсёды пакінулі каля 400 супрацоўнікаў акадэміі.\nМіхаіл Мясьніковіч актыўна падтрымлівае агучаную ўчора Аляксандрам Лукашэнкам ініцыятыву пра неабходнасьць будаўніцтва ў Беларрусі атамнай электрастанцыі.\n(Мясьніковіч: ) "Мы, калі гаворым пра пад’ём нашай эканомікі і дабрабыт людзей, павінны адчуваць, што гэта адразу пацягне за сабой рэзкае павелічэньне спажываньня энэргарэсурсаў. І быць залежнымі ды сядзець на пакупных рэсурсах — гэта таксама нядобра. Мы ня можам быць спажыўцамі толькі арганічнага паліва. Таму патрэбныя й нетрадыцыйныя крыніцы, і другасныя рэсурсы, і ядзерная энэргетыка. Францыя на дзьве траціны забясьпечвае свае патрэбы коштам ядзернай энэргетыкі, і ніхто не зьбіраецца эміграваць з гэтай краіны, а наадварот".\nМіхаіл Мясьніковіч і Анатоль Лесьніковіч лічаць, што гэты праект трэба дасканала падрыхтаваць і параіцца з народам. Прэзыдэнт Акадэміі навук не выключае, што адзін атамны энэргаблёк можна пабудаваць за 5 гадоў.\nТемы: выборы, министерства, СССР


Жлобін: памылка прызнана, а судовы іск не задаволены\nhttp://spring96.org/be/news/64381 2013 2013-07-12T10:48:52+0300 2013-07-12T10:48:52+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/sud2.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n–Мне зусім незразумела такое рашэнне суда, – кажа Леанід Судаленка, які прадстаўляў на судзе інтарэсы прыбіральшчыцы завода Марыі Міраеўскай. – На судовым пасежданні прысутнічаў юрыст БМЗ, які прадставіў суду ліст за подпісам генеральнага дырэктара БМЗ, у якім было сказана, што супрацоўнікі завода дапусціілі памылку, а таму пенсія іх супрацоўніцы павінна быць залічана. Але чамусьці суддзя адмовіла ў нашым законным патрабаванні.\nПраваабаронца чакае матывіровачнай часткі на прысуд, пасля чаго плануе звяртацца з касацыйнай скаргай у Гомельскі абласны суд.\n–Калі і гэта не дапаможа, мы будзем звяртацца ў вышэйшыя інстанцыі, у тым ліку ў Вярхоўны суд, – кажа Леанід Судаленка.\nНагадаем, у траўні гэтага года праваабаронца падрыхтаваў і падаў пазоў у суд Жлобінскага раёну на карысць работніцы Беларускага металургічнага завода (БМЗ) Марыі Міраеўскай з патрабаваннем спагнаць з яе працадаўцы пенсію больш чым за чатыры гады. Жанчына не ведала, што па дасягненні 50 гадоў ёй павінна была быць налічана пенсія, а працадаўца «упусціў» дадзены факт, у выніку чаго работніца не атрымла за гэты час больш як 77 мільёнаў рублёў.\n12.07.2013 Тэгі: суды, правы працоўных


Паліна Качаткова: Успаміны музейнага прывіда | ЛітРАЖ\nМне сніцца музей Багдановіча\nЧас цяперашні, я з 1998 года не працую ў музеі, а мне кажуць: «Вядзі экскусрсію!» Разумею, што ўсё ведаю, выходжу на экспазіцыю — а там зусім не так, як было, там рознаўрозневае ўсё — лесвіцы, пераходы, спускі, пад’ёмы, партрэты невядомых. І незразумела, дзе пачатак. Вазы з букетамі і жанчыны ў форме, падобнай на міліцэйскую.\nЁсць іншыя сны, дзе ўсё жывое і добрае, ёсць сны-ўспаміны, сны-згадкі, сны, якія вяртаюць у тую рэальнасць — з гукамі, адчуваннямі, водарамі.\nБелы снег на тэракотавых дахах Траецкага прадмесця, водар снегу.\nКрыкі кірляў над Свіслаччу.\nСумесь водараў кавы, старых кніг і старой мэблі.\nАдучуванне сумесі воску і скіпідару, якім мы з Алесем Бяляцкім нашаравалі парэнчы, што вядуць з падвалу да экспазіцыі, — гэта тая парадная лесвіца, дзе люстра «Вянок».\nДым ад цыгарэтаў у сутарэннях — тады там курылі.\nАдчуванне дотыкаў да пластмасавых выключальнікаў у шчытку — адно па адным я ўключаю святло ва ўсіх музейных пакоях, калі прыходжу на дзяжурства і змяняю начнога вартаўніка. Гэты час, калі ты ў музеі адна, хвілін 40, — самы незвычайны. Правяраеш, ці ўсё ў парадку на экспазіцыі. Не асабліва ўгляешся ў вочы на фотаздымках — старэйшыя калегі папярэджвалі: не трэба глядзець у вочы на старых фотаздымках.\nВажкі ключ — адмыкаю вялікую паштовую скрыню на сцяне. На адрас музея ідзе штодня шмат лістоў — не толькі ў музей, але і ў газету «Свабода», якая арандуе пакой, першы злева ад службовага ўваходу.\nАбрысы Верхняга гораду бачныя праз вакно, дзе месцілася музейная «кухня» і пілі гарбату — гэта другі паверх, пераход між двума будынкамі, з якіх складаўся музей. Верхні горад з гэтых вокнаў. Вежы Катэдральнага касцёла выраслі за час маёй працы ў музеі. У 1990 годзе гэта — квадратная будыніна, спартовыя залы. А пасля з’явілася тое, пра што марылася — касцёльныя вежы. Часам я думала так: вежы з’явіліся незалежна ад таго, марыла я пра іх ці не — хаця гэта было ўвасабленне маіх мараў яшчэ 1986 года, калі я з 4 інтэрната на Машэрава хадзіла міма Катэдральнага касцёла на філфак. З акна музейнай кухні ў ранішнім тумане новыя вежы выглядалі як сімвал перамогі Веры над Бязвер’ем, яны давалі надзею на адбудову ўсяго, чаго не хапала.\nУпершыню верш Максіма Багдановіча я пачула ў пад’ездзе дома № 106 па вуліцы Савецкай у Гомелі. Мы сядзелі на прыступках, якія вялі на гарышча. І Лена, суседка, сказала, што зараз прачытае мне верш, ён па-беларуску, але хай мяне гэта не бянтэжыць: хаця звычайна беларускія вершы «непрыгожыя» (быў тады ўстойлівы стэрэатып пра беларускае як пра другаснае), але гэты верш — выключэнне. Прачытала верш «Слуцкія ткачыхі». Быў 1978 год.\nПасля маці паказала мне рандэль «На могілках» — «Амур і сумны і прыгожы стаіць з павязкай на вачах ля склепу». Верш быў у зборніку, набытым у 60-я гады ў Маскве ў кнігарні з літаратурай народаў СССР. Мае бацькі вучыліся ў Маскоўскім універсітэце, дзе навучаліся студэнты з усіх рэспублік, і ў 60-я гады ў гэтым асяродку ўзнікла мода на ўсё нацыянальнае. Моднымі былі літоўскія мастакі — Чурлёніс, Шымоніс. Таксама студэнты імкнуліся падкрэсліць сваю нацыянальную адметнасць, мелі ў сябе кнігі на нацыяльных мовах. Так першы зборнік Максіма Багдановіча, які трапіў да мяне, быў набыты ў Маскве.\nУ 1985 годзе перад самымі школьнымі выпускнымі іспытамі пачала чытаць кнігу Міхася Стральцова «Загадка Багдановіча». Постаць Багдановіча была прыцягальнай, таямічай і містычнай, а ўсё загадкавае, таямнічае і містычнае вабіла мяне. І тады з’явілася мара: чытаць Багдановіча, і пра Багдановіча, і пра ўсё, што звязана з Максімам Багдановічам і ягоным бацькам Адамам Багдановічам. Вось загадала я тады жаданне, якое спраўдзілася — праз пяць з паловай гадоў.\nУ 1990 годзе Алесь Бяляцкі запрасіў на працу ў Літаратурны музей Максіма Багдановіча ў Мінску.\nЛюстэрка экспазіцыі адбівае колішняе жыццё, якога ўжо няма — няма людзей — і згадкі пра іх захоўваюць толькі старыя будынкі, архіўныя дакументы, музеі ды кнігі. Як таямнічае «Возера» ў Максіма Багдановіча:\nI ўсё, што згiнула даўно,\nМузей: 1990 год, святло, цемра і кола чытання Максіма Багдановіча\nСама я пачала працу ў кастрычніку. У музеі працавалі ў дзве змены, другая — да 22-23 гадзін.\nМузей рыхтаваўся да адкрыцця. Мастакі дараблялі экспазіцыю, і трэба было, каб з навуковых супрацоўнікаў пры гэтым нехта быў.\nНавуковыя супрацоўнікі дзяжурылі ў другую змену. Праца вечарамі ў асноўным фондавая — актаваліся экспанаты. Рабілі апісанне рэчаў, лістоў, кніг — агульны выгляд, памеры. Заносілася гэта ўсё ў дзве вялікія светла-зялёныя кнігі — НД і КП. НД — дапаможны фонд (не першай важнасці экспанаты) і КП — асноўны фонд (вельмі важныя экспанаты, эксклюзіў).\nПрыходзіла я да Алены, калі за вокнамі было ўжо цёмна. Першыя восеньскія халады. Алена ў пакоі на другім паверсе, дзе пасля размясціліся фонды.\nУ 1990 годзе, да адкрыцця экспазіцыі, гэта быў адзін вялікі пакой, які адначасова займалі ўсе супрацоўнікі музея. На трэцім паверсе быў кабінет дырэктара і пакой сакратаркі перад ім, фонды — на першым.\nЦёмны пакой з кнігамі.\nНастольная лямпа. Кола святла.\nВільня 1991: у бібліятэку праз барыкады\nУ 1990 годзе ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча была такая ідэя — на першым паверсе зрабіць экспазіцыю, прысвечаную паэтам «багдановічаўскай школы»: Уладзімір Жылка, Наталля Арсеннева, Уладзімір Дубоўка, Алесь Смаленец і паэты, якія стаяць бліжэй да «нашага часу», які цяпер ужо таксама стаў мінулым.\nНапрыканцы студзеня 1991 года для пошуку ідэі ды тэкстаў для экспазіцыі першага паверху мы з Аленай Кісялевіч паехалі ў Вільню працаваць у бібліятэцы Акадэмііі навук (цяпер — бібліятэка Акадэмііі навук Літвы імя Урублеўскіх, Lietuvos mokslų akademijos Vrublevskių biblioteka).\nЖылі на праспекце Гедыміна. Гатэль быў вельмі дзіўны: будынак пачатку 20-га ці канца 19-га стагоддзя перарабілі пад савецкі гатэль. Парэзалі прастору — атрымаліся дэпрэсіўна-панурыя нумары, як вузкія «пеналы» з высокай столлю і рэшткамі ляпніны.\nУ ляпніне ўгадваліся фрагменты раслін і анёлаў.\nЦяпер ніяк не магу знайсці той будынак: мне здаецца, ён то тут, то там. Усё змянілася.\nАле, калі не памыляюся, гатэль быў за парламентам, бо ў бібліятэку мы ішлі праз барыкады. А можа памяць падманвае, і быў наш гатэль бліжэй да Катэдральнай плошчы, а да парламенту мы хадзілі асобна — глядзець. Толькі што адбыліся студзеньскія падзеі ў Вільні.\nПраспект быў перагароджаны бетоннымі блокамі, накшталт барыкадаў.\nДрузлы снег. Пахмурна.\nКаля парламенту стаяў слуп з прыбітымі да яго партыйнымі і камсамольскімі білетамі. А справа, бліжэй да бібліятэкі, стаяў кіёск, там я купіла першыя імпартныя цыгарэты «West» — да гэтага з імпартных даводзілася курыць толькі балгарскія БТ.\nУ бібліятэцы працавалі ў залі з выглядам на вежу Гедыміна.\nУ шэры працоўны сшытак я занатоўвала чырвоным стрыжнем вершы Наталлі Арсенневай пра Вільню і фрагменты перапіскі Уладзіміра Жылкі з Антонам Луцкевічам.\n«Прабую напісаць аповесць з віленскага жыцця, — пісаў Уладзімір Жылка, — дзе між іншым развіваю думкі „Вершаў аб Вільні“».\nНеяк у прыцемках я пайшла па горадзе адна. Людзей на вуліцах было зусім мала. Дайшла да касцёла святой Тэрэзы, а там унізе былі адчыненыя дзверы ў капліцу, гарэла святло. Я зазірнула туды, тым стаяла труна.\nЯшчэ не адчынены для наведвальнікаў музей поўніўся незвычайнымі водарамі — старых кніг і свежых лакаў і фарбаў, рэчамі ў стылі мадэрн, канца 19-га — пачатку 20-га стагоддзя.\nДарэвалюцыйныя кнігі ў скураных пераплётах з золатам — кнігі з «кола чытання Максіма Багдановіча».\n«Кола чытання Максма Багдановіча» — пад гэтае азначэнне трапляла ўся еўрапейская класіка 19 — пачатку 20 стагоддзя.\nДзякуючы «колу чытання Максіма Багдановіча» было выратавана шмат кніг з абменных фондаў — былі такія бясконцыя кнігасховішчы на прасторах СССР.\nУ лютым 1991 года мы з Аленай былі ў такім фондзе ў Маскве. Вільготнае, халоднае памяшканне — былая царква, дзе на бясконцых паліцах шмат дарэвалюцыйных кніг. Іх можна было адбіраць, выпісваць, а пасля іх дасылалі ў музей. Галоўнае было давесці, што кніга патрэбная для музея, і абгрунтаваць, навошта.\nАпошнія гады існавання СССР. Замежныя мовы мала хто ведаў. І шыкоўныя выданні на французскай, нямецкай, ангельскай мовах проста спісваліся і знішчаліся, нават у музеях і біліятэках.\nУ музеі Максіма Багдановіча захоўваліся п’есы Генрыка Ібсена, «Голад» Кнута Гамсуна, Сенека, часопісы «Русское богатство».\nКнігі і часопісы, аформленыя ў стылі мадэрн — як і адзіны прыжыццёвы зборнік верша Максіма Багдановіча «Вянок».\nЧастка кніг пайшла на паліцы ў першай залі музею — «Пачатак жыцця. „У зачараваным царстве“»; частка засталася ў фондах.\nУ музеі быў час і была магчымасць чытаць выданні таго не нашага, далёкага часу — без марксісцка-ленінскай метадалогіі, без цытавання класікаў марксізма-ленінізма ў прадмовах. Якая асалода.\n25 жніўня 1991 года, пасля абвяшчэння Незалежнасці, мы з Плошчы Леніна паехалі да дырэктара Літаратурнага музея Максіма Багдановіча — Алеся Бяляцкага і яго жонкі Наталлі Пінчук, каб паведаміць навіну. Тэлефона ў кватэры ў іх не было.\nУскочылі ў тралейбус, які ішоў каля Чырвонага касцёла.\nТралейбус быў паўпусты. Ярка асветлены.\nМы крычалі на ўвесь тралейбус: «Незалежнасць! Незалежнасць!»\nЛюдзі на нас касавурыліся і маўчалі.\nКалі мы ўскочылі ў тралейбус на Плошчы Леніна, было ўжо цёмна. Мяжа цемры вулiцы i святло ўнутры тралейбуса ўразiлi.\nНа плошчы яшчэ заставалicя людзi, а ехалi мы на Варанянскага. Ехалі па маршруце, па якім некалі хадзіла Зоська Верас з Максімам Багдановічам.\nТак, жыць трэба «тут і цяпер», але цяпер i самы час напiсаць успамiны.\nКалі мы цяпер не паспеем расказаць «Як было», то лукашэнкаўскія гісторыкі раскажуць сваю версію — яны, фактычна, і так гэта зрабілі.\nРасповеды «як было» — гэта і ёсць частка асветы, гісторыя.\nСтрачаны пры выбуху «Вянок»\nУ 1990-я падчас працы ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча я ездзіла ў Вільню да Лявона Луцкевіча — сына Антона Луцкевіча.\nАнтон Луцкевіч (Антон Навіна) у кнізе літаратурнай крытыкі «Адбітае жыццё» назваў Максіма Багдановіча «песняром чыстае красы» і даў азначэнне «чыстай красе» — гэта тое, што выклікае «эмацыйны ўздым, аналагічны любоўнаму экстазу».\nЛявон Луцкевіч апавядаў, як страціў свой экземпляр «Вянка» ў вайну, падчас пераезду ў Кёнігсберг. Калі выязджаў, узяў з сабой у сакваяж самае неабходнае і — кнігі.\nНа вакзале ў Кёнігсбергу здаў багаж у камеру захоўвання. А вакзал бамбілі, разбамбілі і камеру захоўвання, загінуў і багаж.\nУжо ў 2000-х некалькі летаў запар выбіралася ў госці да сяброўкі, перакладчыцы са шведскай мовы, у Калінінград.\nІ кожны раз на вакзале спрабавала ўявіць, што здарылася з тым асобнікам «Вянка», які належаў Лявону Луцкевічу. Ці лётаў «Вянок» ў паветры, узняты віхурай выбуху, ці адразу згарэў у полымі, ці трапіў у бруд, пад ногі, што па ім тапталіся?\nНапачатку лета 1995 года ў паштовай скрыні Літаратурнага музея Максіма Багдановіча ў Мінску з’віўся канверт без зваротнага адрасу і без марак, адрасаваны мне. Як ён трапіў у паштовую скрыню — дагэтуль не ведаю. Герметычная скрыня вісела каля службовага ўваходу. Паштарка адмыкала яе сваім ключом, загружала пошту, замыкала, пасля нехта з музею адмыкаў скрыню сваім ключом (тым самым цяжкім і вялікім) і забіраў пошту. Часам гэта рабіла я. Адчыніла скрыню, а там канверт вялікі. У канверце нумар тэлефона і прапанова патэлефанаваць.\nПатэлефанавала з музея. Адказалі, што да мяне прыйдзе чалавек з перадачай з Канады, ад маёй аднакласніцы Яны Ісаковіч. Прыйшоў руды хлопец, разгарнуў паперу з выглядзе світку і сказаў:\n— Вам 30 даляраў.\nАддаў грошы. Сказаў, што калі я планую пісаць адказ, то прыйдзе заўтра. Спытаў:\n— А што цяпер у гэтым доме?\n— Музей Багдановіча.\n— Раней мой таварыш жыў на тут другім паверсе.\nСыс і Наіна Ельцына\nСітуацыя была дзіўная — з аднаго боку, высокая госця, а з другога — быццам бы ў працэсах «аб’яднання» трэба прымаць удзел.\nВайна ў Чачні ідзе.\nУ той час у бальніцы № 2 ляжаў паэт Анатоль Сыс. У вольны ад працэдур час ён хадзіў у музей — то кнігі браў пачытаць з бібліятэкі, то проста на абед. А сітуацыя такая — ніхто не хоча весці экскурсію для Наіны Ельцынай. Для правядзення экскурсіі былі патрэбныя двое — экскурсавод і дублёрка (не раўнаючы для палёту ў космас). Але так выйшла, што меркаваная дублёрка якраз прыйшла ў музей пасля сваркі з мужам, і выгляд у яе быў не вельмі. Засталася толькі адна супрацоўніца, якая вельмі нервавалася.\nІ тут Сыс прыйшоў. У напаўбальнічным адзенні ён павёў прыгожа апранутую загадчыцу экскурсійна-масавага аддзела ў пачатак экспазіцыі і пачаў угаворваць, што, маўляў, няма нічога страшнага: «Вось, глядзі!»\nБыло такое ўражанне, што яшчэ крыху — і экскурсію для Наіны павядзе Сыс у бальнічным адзенні.\nА Наіна Ельцына не прыйшла. Ператэлефанавалі на касу і сказалі, што адбыліся змены ў яе ў праграме.\n24 сакавіка 1996 года\nПах кавы ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча, вялізны бел-чырвона белы сцяг у фае музея, каля пальмы, якая яшчэ атожылкам была прывезеная з Крыма, — ад той самай пальмы, якая расла пры доме, дзе паміраў Максім Багдановіч.\nПраца над раманам «Паэт», пра Максіма Багдановіча — гэта мой сакавік 1996 года.\n24 сакавіка. Мы сабраліся ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча на Траецкім і пайшлі на мітынг. Каля Опернага тэатру ў нас была вялікая досыць кампанія, але калі заклікалі ісці да тэлебачання — пайшлі не ўсе.\nМы былі з Наталляй Кавалеўскай, у яе тады з’явіўся фотаапарат «Кодак» — яшчэ мала ў каго быў. Дзень быў сонечны.\nКаля тэлебачання на газоне ляжаў глыбокі друзлы снег, і гурбы снегу перад газонамі. Снег блішчэў на сонцы, як россып дыямантаў. За гурбай снегу стаялі амапаўцы са шчытамі.\nАдчуванне нерэальнасці: сонца, снег, шчыты. Усё блішчэла. Мы вырашылі сфатаграфавацца перад амапаўцамі — тады гэта было нешта новае і, здавалася, нядоўгае. Як той друзлы снег, што неўзабаве растане.\nХаця ўжо было і жудаснае збіццё дэпутатаў у Авальнай залі, і рэферэндум 1995 года, але здавалася, што ўсё выправіцца, што гэта кароткі зігзаг гісторыі. Я тады яшчэ верыла ў «гістарычную справядлівасць». Сустрэлі паэта Анатоля Сыса, мастака Алеся Сушу, Касю Камоцкую.\nТаксама сфатаграфавалі. Настрой быў добры. Уявіць, што будуць біць, можна было, але да свядомасці не даходзіла. У нейкі момант людзі пабеглі да будынку — і тут стала страшна, бо снег быў па калена, людзі сталі правальвацца і падаць, а міліцыянты пачалі іх біць ляжачымі. І наш спадарожнік атрымаў тады дубінай па назе.\nТак я другі раз у жыцці пабачыла, як міліцыянты збіваюць людзей. Першы раз быў у 1988 годзе на Дзяды, але тады быў яшчэ СССР.\nПраз дваццаць пяць гадоў: музейны прывід\nДні кароткія, мутныя, халодныя. Цемра наплывае вельмі хутка. У такія дні добра пішуцца калядныя апавяданні, а душу грэюць успаміны.\nСнежаньскім халодным днём хадзіла па Траецкім прадмесці каля музея Максіма Багдановіча, на галаве чорны капюшон ад байкі «„Не“ смяротнаму пакаранню».\nРаней у гэты час музей нагаваў мне домік з каляднай паштоўкі.\nУжо сцямнела, у некаторых музейных вокнах гарэла святло. У вокнах майго былога кабінету было цёмна.\nУявіла ў музеі свой прывід — цень дваццаціпяцігадовай даўніны. Прывіды застаюцца ў тых мясцінах, дзе мы перажывалі самыя моцныя эмоцыі — так? Значыць, у музеі павінен жыць мой прывід. Неабавязкова для гэтага паміраць, за дваццаць гадоў чалавек так змяняецца, што ўжо і не пазнаць — ні ўнутрана, ні знешне.\nВось мой цень націскае кнопку званка службовага ўваходу. Адчыняе заўгас, які даўно ляжыць на Кальварыйскіх могілках. Заходжу, бяру ключы ад другога паверху і экспазіцыі. Падымаюся на другі паверх, на электрычным шчытку ўключаю адразу пяць тумблераў — уключаю святло ва ўсіх пяці залах экспазіцыі. Заходжу. Экспазіцыя на месцы. Я правяраю захаванасць экспанатаў, як тады. Рэчы-рэліквіі, фатаздымкі. Браты Луцкевічы, Ластоўскі, слуцкі пас, Адам Багдановіч, Максім Багдановіч — усё, як было.\nЦёпла, пахне каваю і старымі кнігамі. З гардэробу па лесвіцы ўздымаецца экскурсія — дзеці.\nХадзіла па горадзе і ў думках парушала правіла: маўляў, гісторыя не мае ўмоўнага ладу, адпаведна ўсе развагі пра тое, «што было бы, калі б» — бессэнсоўныя. Думала: ці магчыма было не звальняцца з музея Максіма Багдановіча? Можа, трэба было застацца? Можа, сваёй працай я магла б штосьці змяніць?\nКалі сыходзіла, думала: вярнуся ў музей.\nМой цень не напалохае.


Страница: 5. Реферат по теме Усходнія славяне на Беларусі ў ІХ-ХІІІ ст..\nУсходняй Еўропы. Так, у летапісным запісе 965 г. гаворыцца, што крывічы, разам з некаторымі іншымі славянскімі і фінна-угорскімі плямёнамі вымушаны былі плаціць даніну заморскім врагам.\nА праз пару гадоў яны праганяюць варажскіх асаднікаў са сваіх земляў. Удзельнічалі крывячы і ў грабежніцкіх важарска-славянскіх паходах 906 і 944 гадоў на Візантыю. Пазней крывічы Беларусі ўжо не ўдзельнічаюць ў прычарнаморскіх войнах.\nБачна, што у гэты час ім удалося вызваліцца з варажска-кіеўскай залежнасці. У час найбольшай экспансіі крывічы распаўсюдзіліся на вялікіх прасторах Усходняй Еўропы ад Верхняга Панямоння да Паволжа, ад вярхоўя Сожа і Дзясны да ўзюярэжжа Пскоўскага возера. На сённяшняй тэрыторыі Рэспублікі Беларусь крывічы займалі Падзвінне і аршанскае Падняпроўе.\nЯны таксама пранікалі на Павіленне і Верхняе Панямонне, дзе і сёння сустракаюцца вёскі Крывічы, Крывічане, Крэва і г. д. Такія назвы сведчаць пра актыўную каланізацыю гэтым дынамічным насельніцтвам суседніх тэрыторый.\nУ паўночнай і цэнтральнай Міншчыне яны змешваліся з драгавічамі. У VІІ стагоддзі пляменная назва крывічы, як, дарэчы, і драгавіча і радзімічы, знікае са старонак летапісаў. Гэта сведчыць пра кансалідацыю плямён у большыя этнаграфічныя і палітычныя ўтварэнні.\nПраўда, назва ‘крывічы’, ‘Крывецкая зямля’ захавалася ў культурнай традыцыі суседніх народаў і пазней ‘Крывіяй’ называлі значную частку Беларусі немцы і ў 14-м стагоддзі. А латышы і сёння ўсіх славян называюць крывічамі-крэвс. У мінулым стагаддзі таксама часам беларусаў лічылі крывічамі.\nУ пачатку ХХ-га стагоддзя, калі ўстала пытанне пра аднаўленне дзяржаўнасці нашага народу, былі прапановы назваць беларускі край Крывіяй. Жывучы пераважна ў вёсках, крывічы, паселішчы — цэнтры акруг умацоўвалі, ператвараючы ў гарадзішчы. З часам частка гарадзішчаў вырасла .


Бачыць пажары хутка будзе беспілотнік «Буравеснік» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » Бачыць пажары хутка будзе беспілотнік «Буравеснік»\nПра гэта паведаміў выконваючы абавязкі начальніка цэнтра авіяцыйнай аховы лясоў дзяржаўнай авіяцыйнай аварыйна-выратавальнай установы «Авіяцыя» Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Ігар Змітрэня.\nПажары ў лясах і на тарфяніках штогод наносяць немалы ўрон дзяржаве. Яны характарызуюцца не толькі значнай матэрыяльнай і экалагічнай шкодай, але і прыцягненнем на іх ліквідацыю вялікай колькасці персаналу і спецыяльнай тэхнікі.\nТак, паводле звестак МНС, у 2018 годзе ліквідавана 1965 лясных і тарфяных пажараў на плошчы больш за 1400 гектараў. Пры тушэнні пажараў у экасістэмах было задзейнічана 7970 работнікаў МНС і 2870 адзінак тэхнікі.\nДля адшукання такіх пажараў выкарыстоўваюцца розныя віды маніторынгу, у тым ліку касмічны і авіяцыйны. На тэрыторыі краіны дыстанцыйнае зандаванне зямлі праводзіцца з дапамогай касмічных апаратаў розных тыпаў. «Авіяцыйны маніторынг ажыццяўляе наша авіяцыйная аварыйна-выратавальная ўстанова. У асноўным ажыццяўляем патруляванне па запланаваных маршрутах. Выстаўлена 12 паветраных судоў для авіяпатрулявання», — растлумачыў Ігар Змітрэня.\nСёлета спецыялістамі гэтай службы быў выяўлены 21 лясны пажар. З дапамогай дэсантна-пажарнай службы яны патушылі дзевяць лясных пажараў. Буйныя пажары былі на поўдні краіны. Многія пажары прыходзілі з Украіны і Расіі.\nВялікую ролю ў тушэнні заданых пажараў адыгралі паветраныя судны авіяцыі, якія на сённяшні дзень з'яўляюцца самымі эфектыўнымі і аператыўнымі сродкамі ў справе папярэджвання і ліквідацыі надзвычайных сітуацый прыроднага і тэхнагеннага характару.\nСупрацьпажарную работу выконвае беспілотнік «Бусел-М» з радыусам дзеяння каля 25 кіламетраў, а хутка ў арсенале арганізацыі ДААВУ «Авіяцыя» з'явіцца новы распрацаваны ў Акадэміі навук Беларусі апарат — «Буравеснік» з радыусам дзеяння 75 кіламетраў. Засталося толькі скончыць яго прыёмачнае выпрабаванне. Распрацоўшчыкі плануюць перадаць яго для практычнага прымянення ратавальнікамі ўжо ў канцы гэтага года.\n«Выступаць перад малымі — гэта цэлае майстэрства»


Канвертаваць Іракскія Дзінары (IQD) і Сірыйскія Фунт (SYP) : Калькулятар абменнага курсу\nІрацкі дынар (IQD) і Сірыйскія фунты (SYP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Ірацкі дынар і Сірыйскія фунты пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Ірацкі дынар. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сірыйскія фунты валюты па змаўчанні. Націсніце на Сірыйскія Фунт або Іракскія Дзінары канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nІрацкі дынар гэта валюта, у Ірак (IQ, IRQ). Сірыйскія фунты гэта валюта, у Сірыя (Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, SY, SYR). Сірыйскія фунты таксама вядомы як сірыйскія ліры, Livre, і Livres Syrien. Сімвал SYP можа быць запісаная S, S, SP, і LS. Сірыйскія фунты дзеліцца на 100 piasters. Абменнага курсу Ірацкі дынар Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Сірыйскія фунты Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад Yahoo Finance. IQD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. SYP каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Заказалі заказнік — Techkrait . "",\n10.02.2012 1453 Анжелика 2 комментария\nНа тэрыторыі Маларыцкага раёна да нядаўняга часу існавала 3 біялагічныя заказнікі: “Лукава”, рэспубліканскага значэння (створаны ў 1994 г.), “Гусак” (1989 г.) і “Хмялёўка” (1995 г.), мясцовага значэння. У 2011 г. на карце Маларытчыны з’явіўся яшчэ адзін аб’ект, тэрыторыя, што асабліва ахоўваецца, – новы біялагічны заказнік мясцовага значэння раслін і жывёлін “Арэхаўскі”. Ён быў зацверджаны рашэннем райвыканкама і зарэгістраваны ў Нацыянальным рэестры прававых актаў РБ.\n— “Арэхаўскі” мае агульную плошчу 1619,7 га, — гаворыць Віктар Заруба, вядучы спецыяліст раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя. – Заказнік, работа над стварэннем якога вялася не адзін год, з’явіўся для таго, каб захаваць у натуральным стане ўнікальны водна-балотны комплекс з папуляцыямі рэдкіх відаў птушак, раслін і жывёл і тых, што знаходзяцца пад пагрозай знікнення, а таксама ўключаны ў Чырвоную кнігу РБ, маюць міжнародны статус аховы.\n— А як і хто гэта вызначаў?\n— Было праведзена грунтоўнае комплекснае натуральнае даследаванне па падрыхтоўцы навуковага і тэхніка-эканамічнага абгрунтавання для надання тэрыторыі статуса заказніка. Яго праводзілі спецыялісты Нацыянальнай акадэміі навук з інстытутаў заалогіі і эксперыментальнай батанікі, ГА “Ахова птушак Бацькаўшчыны”. Вялікую дапамогу аказалі супрацоўнікі нашай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.\nУ 1995 г. аблвыканкам зарэзерваваў адпаведную тэрыторыю для стварэння заказніка агульнай плошчай 3500 га. Падчас вывучэння ведамасных матэрыялаў, правядзення даследаванняў для падрыхтоўкі навуковага абгрунтавання для стварэння заказніка было рэкамендавана яго стварыць, але пры гэтым на трэць скараціўшы плошчу.\n— Віктар Іосіфавіч, што каштоўнага ёсць на тэрыторыі заказніка?\n— У “Арэхаўскім” растуць, напрыклад, расліны (альдраванда пузыркаватая, белы гарлачык), якія ахоўваюцца ў краіне. А альдраванда, акрамя таго, яшчэ мае і міжнародны статус аховы. 11 відаў раслін з’яўляюцца рэдкімі для Беларусі. З жывёл, якія тут жывуць, пад аховаю ў Беларусі знаходзяцца: 1 від млекакормячых, 1 – амфібій, 2 — рэптылій. Спіс можна працягваць і далей. 36 відаў птушак, што тут гняздуюцца, занесены ў Чырвоную кнігу РБ, 4 – маюць міжнародны ахоўны статус, 20 – еўрапейскі ахоўны статус. Лясы таксама маюць важнае водаахоўнае значэнне. У межах заказніка выдзелена 5 тыпаў асабліва каштоўных раслінных груповак. Да іх, напрыклад, адносяцца: дубовыя лясы, высокаўзроставыя (больш за 65 гадоў) карэнныя чорнаальховыя лясы на нізінных балотах… Між іншым, агульная плошча лясоў складае 880 га, з іх 780 га – лясная зямля.\nСтвораны заказнік упісваецца ў прыродаахоўную сістэму. Яго можна разглядаць як адзін з ключавых элементаў экалагічнай сеткі агульнаеўрапейскага ўзроўню. Своечасова прынятыя меры дадуць магчымасць не толькі надалей захоўваць гэтае ўнікальнае месца ў натуральным стане, але і створаць своеасаблівую «зону пакою» для птушак, раслін. Па сваім складзе, разнастайнасці і каштоўнасці флоры і фаўны “Арэхаўскі” адпавядае крытэрыям, якія прад’яўляюцца да рэспубліканскіх заказнікаў.\n— Віктар Іосіфавіч, заказнiк — гэта прыродная тэрыторыя, якая ахоўваецца асабліва. Якія работы там нельга праводзіць?\n— Тут, напрыклад, забаронены высечкi драўнiны асноўнага карыстання, здабыча торфу, выпас жывёлы, мелiярацыйныя работы, сур’ёзна абмежавана будаўнiцтва нейкiх аб’ектаў iнфраструктуры адпачынку, а таксама інжынерных камунікацый, нельга паліць траву, нарыхтоўваць лекавыя расліны ў вялікім аб’ёме, разводзіць кастры, разбіваць турыстычныя лагеры, паляваць вясной на вадаплаўных птушак… Распрацоўка месцараджэнняў карысных выкапняў адбываецца па ўзгадненні з тэрытарыяльнымі органамі Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.\n— А калі нехта парушыць нормы?\n— Юрыдычныя і фізічныя асобы, якія вінаватыя ў парушэнні рэжыму аховы і выкарыстання мясцовага біялагічнага заказніка, нясуць адказнасць у адпаведнасці з заканадаўствам РБ. Прадугледжаны шрафныя санкцыі: ад 4 да 30 базавых велічынь для грамадзян, да 50 базавых велічынь — для індывідуальных прадпрымальнікаў, да 500 – для юрыдычных асоб. Шкода, якая нанесена тэрыторыі, што асабліва ахоўваецца, кампенсуецца тымі, хто парушыў дзеючае заканадаўства.\nНа здымку: Віктар Заруба, вядучы спецыяліст Маларыцкай раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.\n← Нашы — на «Вiкторыi-2012»\nЗаконнасць найперш за ўсё →\nЛечаць не толькі лекі, але і камфорт\n15.03.2011 Анжелика 0\nЗаказалі заказнік: 2 комментария\n15.02.2012 в 3:49 пп\nПоздравления! Наконец-то создали! На самом деле уникальная территория в районе! Я и сам начинал свой путь с изучения этих мест.\nБольшой вклад в изучение орнитофауны заказника сделал Сергей Абрамчук, ныне покинувший наш мир молодой орнитолог из Олтуша.\n15.02.2012 в 3:56 пп\nСапраўды, годная памяць Сяргею Абрамчуку.\nВельмі добра, што між іншым нельга будзе вясной паляваць на водаплаўных птушак.


Магія бісеру цудадзейная ў руках творцы — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\nМагія бісеру цудадзейная ў руках творцы\n09.10.2012 288 Родныя вытокi 0 Комментариев\nСвятлана Антонаўна са сваімі выхаванцамі, захопленыя рознакаляровай магіяй бісеру.\nЯшчэ ў тыя часы, калі ніхто і не ведаў такіх слоў, як “псіхалогія” ці “псіхатэрапія”, у жанчын рукадзелле было самым распаўсюджаным неўсвядомленым спосабам узнавіць душэўную раўнавагу. Узгадайце ўсе гэтыя вышыванні крыжыкам, пляценне карунак і вязанне на спіцах з мурлыкаючым катом на каленях. Зараз іншы час. Шчыльны рытм жыцця сучасных гаспадынь не заўсёды пакідае ім час на творчую рэлаксацыю. Таму майстры-рукадзелы карыстаюцца асаблівай павагай, а іх вырабы – вялікім попытам. Неацэнную карысць нясуць тыя творцы, якія вучаць свайму рамяству маладое пакаленне, перадаюць ім сваё майстэрства. Такой з’яўляецца Святлана Януковіч, педагог дадатковай адукацыі Цэнтра дзяцей і моладзі. Жадаючых наведваць заняткі па інтарэсах, якія яна праводзіць для малодшых і старэйшых вучняў, заўсёды збытак.\nСвятлана Антонаўна гаворыць, што любоўю і прагай да творчасці яна абавязана свайму школьнаму настаўніку па працоўным навучанні Уладзіміру Уладзіміравічу Пелюху. Дзякуючы яму, многія вучні Сітцаўскай школы захапіліся выяўленчым мастацтвам, дэкаратыўна-прыкладной творчасцю і да гэтага часу не перасталі ўдасканальваць сваё майстэрства. Адной з самых дапытлівых яго вучняў была Святлана. Яна без пропускаў наведвала ўсе існуючыя ў школе творчыя гурткі, нават прасілася на заняткі для хлопчыкаў, дзе ёй дазвалялі разам з усімі на станках выпілоўваць драўляныя фігуры.\nСтаўшы студэнткай Полацкага педагагічнага каледжа, з творчасцю Святлана не развіталася. Наадварот, вучэбная праграма факультэта пачатковых класаў дазваляла ўдасканальваць і асвойваць усе віды мастацтва. Найбольш ёй падабалася саломапляценне. Таму і тэму для курсавой работы яна выбрала адпаведную “Пазакласная работа. Саломапляценне”. Калі працягвала адукацыю ў Віцебскім універсітэце, таксама кожную вольную хвіліну адводзіла рукадзеллю і ўжо тады разумела, што гэты занятак – яшчэ адно, разам з педагогікай, яе прызванне.\n20 гадоў таму маладым спецыялістам Святлана Антонаўна прыйшла ў Докшыцкую школу № 1. Літаральна ў першыя дні працы прыбегла ў (тады яшчэ) раённы Дом піянераў з просьбай даць ёй магчымасць вучыць дзяцей саломапляценню. З той пары, добраахвотна ўсклаўшы на сябе дадатковыя абавязкі кіраўніка гуртка, умела сумяшчае педагагічную дзейнасць з творчай работай. 15 гадоў вучыла дзяцей саломапляценню і інкрустацыі. Прайшла з імі ўсе магчымыя раённыя творчыя конкурсы, атрымлівала шмат захапляльных водгукаў і ўзнагарод. Заўсёды сачыла за ўзнікненнем найноўшых тэхнік і відаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Знаёмілася з імі праз спецыяльныя часопісы, Інтэрнэт. Так зацікавілася бісерапляценнем. Спачатку самастойна асвойвала тэхналогіі па графіках і чарцяжах. Калі зразумела, што ведаў і практыкі дастаткова для таго, каб вучыць гэтаму рамяству дзяцей, прапанавала стварыць у Цэнтры дзяцей і моладзі новае аб’яднанне па інтарэсах. Ахвотнікаў наведваць гурток па бісерапляценні адразу знайшлося шмат. Іх колькасць не зменшылася і праз пяць год. Зараз у аб’яднанні аматараў бісерапляцення налічваецца 30 чалавек. У апошні час тут з’яўляюцца нават хлопчыкі.\n– Бісер – гэта шматгранны свет, матэрыял для творчасці, развіцця фантазіі, самавыражэння, – тлумачыць Святлана Антонаўна. – Бісерапляценне трэніруе дробную маторыку пальцаў, што станоўча ўплывае на развіццё мовы, мыслення, памяці дзяцей, іх разумовыя здольнасці. Гэта рамяство прывучае да ўседлівасці, уважлівасці, дае раўнавагу, супакойвае. Прычым, цудатворны не толькі працэс работы, але і зносіны з аднадумцамі. Я стараюся адносіцца да сваіх выхаванцаў не як да вучняў, а як да сяброў, таму паміж намі цёплыя, давяральныя адносіны. Бывае, прыйдзе дзіця на занятак панурае і кажа: “Я сёння не хачу займацца, проста пасяджу і паназіраю за працай іншых. Можна?”. Я дазваляю. У працэсе сумеснай сяброўскай гутаркі, размеранай працы дрэнны настрой развейваецца. Дзіця з жаданнем бярэ ў рукі бісер, нанізвае яго на лёску. Так, сцяжок за сцяжком, пятля за пятлёй – і сум знікае.\nЗа пяць гадоў юныя ўмельцы бісерапляцення засвоілі ўсе існуючыя тэхнікі, навучыліся рабіць разнастайныя сувеніры, упрыгожанні, нават пачалі ствараць аб’ёмныя карціны і іконы. Многія майстры ўжо маюць асабістыя заказы. Паспяваюць выконваць праграмныя патрабаванні і рабіць падарачныя сувеніры для сяброў і родных. Некаторыя дзеці захапілі бісерапляценнем і сваіх мам. Гавораць, што вечары, праведзеныя разам з мамай за любімым заняткам, сталі жаданымі і намнога цікавейшымі.\nСтараннямі свайго творчага кіраўніка гурткоўцы атрымалі нямала прычын для гонару. Іх вырабы выстаўляліся ў Полацку на святкаванні 1150-га юбілею, на Славянскім базары, Дні беларускага пісьменства ў Глыбокім і Дні нашага горада. Займалі прызавыя месцы на раённых творчых конкурсах, былі адзначаны граматамі на абласным і рэспубліканскім конкурсах дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва “Калядная зорка”, нават знаходзіліся сярод экспанатаў выстаўкі паштовак у Польшчы.\n– Усё ж асноўная ваша дзейнасць педагагічная, – звяртаемся мы да Святланы Антонаўна, – Скажыце, што больш вам падабаецца: даваць дзецям веды ці займацца з імі творчасцю?\n– Мне аднолькава падабаецца і тое, і другое, – усміхаецца настаўніца. – Я люблю працаваць з дзецьмі. Радуюся таму, што маю магчымасць сумяшчаць творчую і педагагічную дзейнасць.\nНапэўна, нельга прыдумаць больш выгаднага і эфектыўнага біяцэнозу прафесіі і захаплення.\n← Асаблівае, трапятлівае свята – Дзень настаўніка\nПредсмертное завещание отца →


Прытча аб багацеі-вар’яце — Вікіпедыя\nПрытча аб багацеі-вар’яце\nРэмбрант, Прытча аб багацеі-вар'яце, 1627\nПрытча аб багацеі-вар'яце — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. З'яўляецца ў новазапаветным апавяданні толькі ў Евангеллі ад Лукі 12:13-21, прытча адлюстроўвае глупства наданню занадта вялікага значэння багаццю.\nСкарочаны варыянт прытчы таксама з'яўляецца ў не кананічным Евангеллі ад Фамы (Казанне 63), прытча была намалявана многімі мастакамі, у тым ліку Рэмбрандтам.\nПрытча расказваецца на запыт аднаго мужчыны, які спрабуе заручыцца дапамогай Ісуса ў вырашэнні сямейнай фінансавай спрэчкі:\nНехта з людзей сказаў Яму: Настаўнік! скажы брату майму, каб ён падзяліў са мной спадчыну, а Ён сказаў чалавеку таму: хто паставіў Мяне судзіць альбо дзяліць вас? Пры гэтым сказаў ім: глядзеце, сцеражэцеся любаздзірства, бо жыццё чалавека не залежыць ад лішку ў яго маёмасьці.\nІ далей Ісус расказвае ўласна прытчу:\nІ сказаў ім прытчу: у аднаго багатага чалавека добра ўрадзіла поле; і ён разважаў сам з сабою: што мне рабіць? няма куды мне сабраць плады мае. І сказаў: вось што зраблю: паламаю засекі мае і збудую большыя, і збяру туды ўсё збожжа маё і ўсё дабро маё. І скажу душы маёй: душа! шмат дабра ляжыць у табе на многія гады: пакайся, еж, пі, весяліся. Але Бог сказаў яму: неразумны! гэтае ж ночы душу тваю забяруць у цябе; каму ж дастанецца тое, што ты назапасіў? Так бывае з тым, хто збірае скарбы сабе, а не ад Бога багацее.\nБагаты уланік у гэтай прытчы малюецца негатыўна, як прыклад прагнасці. Пашыраючы свой існуючы хлеў, ён выкарыстоўвае землі сельскагаспадарчага прызначэння для мэт захоўвання, і для дасягнення максімальнага прыбытку чакае павышэння коштаў на збожжа перад продажам. Аўгустын каментуе, што багаты ўласнік "плануе запоўніць сваю душу з празмерным і непатрэбным святам і горда ігнаруючы ўсе пустыя жываты бедных. Ён не разумеў, што жываты бедных значна больш бяспечныя складскія памяшканні, чым яго свірны ".\nРазмова багацея з самім сабой мае адмоўны, акрамя таго, эгацэнтрычны характар: апавяданне ад першай асобы адбываюцца 11 разоў. Некаторыя даследчыкі лічаць, што прытча ўяўляе сабой прыклад таго, што можна адбыцца таго, што не чакаюць. Чалавек, асоба якога звязана з яго уладаннямі, статусам ці дасягненнямі, што і штуршкае яго да набыцця новага багацця,- жыццё такога чалавека можа лёгка ў канчатковым выніку скончыцца па закліку Бога.\nГлупства багацея заключаецца ў прыватнасці ў тым, што вялізнае багацце не можа гарантаваць будучыню: Судны дзень наступае раней, чым ён таго чакае.\nТэма прытчы выкарыстана ў працах такіх мастакоў, як Рэмбрант, Ян Лейкен, Джеймс Цісо, Давід Тэніс Малодшы.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Прытча аб багацеі-вар’яце\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Прытча_аб_багацеі-вар’яце&oldid=2873111"


Галоўная ➠ Ваш сад ➠ Іглічныя дрэвы ў ландшафтным дызайне\nАпублікавана 18.05.2017 03:08\nЯкім бы прыгожым ні быў сад, іглічныя расліны робяць яго яшчэ больш выдатным, таму многія садоўнікі ўжо здаўна звярнулі ўвагу на іглічныя дрэвы і з асалодай на ўласных садовых участках высаджваюць іх.\nІглічныя расліны выдатна гармануюць з будаўнічымі збудаваннямі, дэкаратыўнымі газонамі і рознымі кампазіцыямі, а дзякуючы таму, што яны застаюцца зялёнымі круглы год, хоць якой садовы ўчастак будзе глядзецца велічна і выдатна ў ўсякую пару, у асаблівасці, калі гэта вялікая тэрыторыя, на якой даволі вольнага месцы.\nІглічныя прыгажуні, не лічачы уласнай вонкавай прывабнасці, валодаюць да таго ж шэрагам іншых плюсаў - яны абараняюць ўчастак ад шуму, пылу і парываў ветру, а яшчэ яны каханыя так як насычаюць паветра карыснымі рэчывамі-фітонцідамі. Людзі, якія жывуць пасярод іглічных раслін, менш схільныя усялякім хвароб і да таго ж, часцей знаходзяцца ў выдатным размяшчэнні духу. Мабыць, большай папулярнасцю карыстаюцца такія іглічныя дрэвы, як елі, якіх налічваецца больш за 40 відаў, таму набыць елку ў Маскве нескладана, вось толькі цяжка часам абраць вечназялёнае дрэва з настолькі шырокага кантрасту. Зрэшты, елі - не адзіныя дрэвы, якія раскошна глядзяцца на ўчастку - Звярніце ўвагу на хвоі, лістоўніцы, кедры, ядлоўцы. Дарэчы, калі на вашым участку будуць расці кіпарысы альбо туі, то, у адрозненне ад іншых іглічных раслін, іх можна пастрыгаюцца і ствараць розныя формы, тым надаючы ландшафтным дызайне унікальны выгляд.\nПры пасадцы іглічных дрэў на ўласны ўчастак варта ўлічваць, што некаторыя з іх растуць досыць высокімі, таму такія расліны даюць велізарную цень. Іншымі словамі, калі высадзіць такое дрэва пад вокнамі, то праз пару гадоў яно закрые дом ад сонечнага святла. Зрэшты, на дадзены момант разам з высакарослымі відамі іглічных дрэў ёсць спецыяльна выгадаваныя віды нізкіх іглічных раслін.\nІглічныя расліны весяляць вачэй і здымаюць дэпрэсію\nКветачкі на дачы\nКветнік сваімі рукамі некалькі звычайных метадаў\nЦытрусавыя ў вашым садзе\nІглічныя кусты ў садзе


№ 2(64) 2013 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Юры ГАБРУСЬ ,\nФЕРАНЦ ЛІСТ: ФАНТАЗІЯ І ФУГА ДЛЯ АРГАНАЎ НА ТЭМУ З ОПЕРЫ ДЖ. МЕЕРБЕРА «ПРАРОК»\nБеларускі арганіст Ю. Габрусь у эсэ «Феранц Ліст…» апавядае пра славутага еўрапейскага кампазітара, які ў канцы свайго жыцця прыняў духоўны сан.\n№ 3(65) 2013 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлена НЕМАГАЙ ,\n«Юзаф Дашчынскі і яго Літанія да Вострай Брамы» — так называецца артыкул С. Немагай, якая распавядае пра адзін з выдатнейшых музычных твораў таленавітага кампазітара.\n№ 4(74) 2015 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлена НЕМАГАЙ ,\nІМЕМ ВУЧНЯ З ЭМАЎСА НАЗВАНЫ...\nДа 250-годдзя М. К. Агінскага падрыхтаваны арт. музыказнаўцы С. Немагай «Імем вучня з Эмаўса названы».\n№ 2(80) 2017 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Алег ЧЫРКУН ,\nЯ ЎДЗЯЧНЫ БОГУ ЗА НАТХНЕННЕ\nБеларускі кампазітар А. Чыркун у публікацыі «Я ўдзячны Богу за натхненне» прэзентуе сваю музыку на словы Францыска Скарыны.\n№ 3(81) 2017 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлена НЕМАГАЙ ,\nАРГАННЫЯ РЭФЛЕКСІІ СТАНІСЛАВА МАНЮШКІ\nМузыказнаўца С. Немагай у арт. «Арганныя рэфлексіі Станіслава Манюшкі» цікава разважае пра творчасць знакамітага кампазітара.\n№ 3(85) 2018 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлана ШЭЙПА ,\nMAGNUM OPUS Ф. МІЛАДОЎСКАГА\nМузыказнаўца С. Шэйпа ў арт. «Magnum opus Фларыяна Міладоўскага» цікава разважае пра творчасць аднаго з выдатных дзеячаў музычнай культуры Беларусі.\n№ 3(85) 2018 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Уладзіслаў СЫРАКОМЛЯ ,\nСПЕВЫ ДА СВЯТОЙ ІМШЫ\nЮ. Шэдзько прапануе ўвазе чытачоў свае пераклады «Спеваў да святой Імшы» паводле У. Сыракомлі.\n№ 4(86) 2018 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлана ШЭЙПА ,\nНАСТАЎНІКІ НЕ ПАМІРАЮЦЬ...\nМузыказнаўца С. Шэйпа ў арт. «Настаўнікі не паміраюць...» цікава апавядае пра жыццёвы і творчы шлях кампазітара Я. Глінскага, які нарадзіўся ў Будславе.\n№ 2(24) 2003 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлана ШЭЙПА ,\n«ШКОЛА ДЛЯ АРГАНА» ЮЗАФА ГРЫМА\nУ рубрыцы «Музыка» надрукаваны артыкул Святланы Шэйпы «Школа для аргана Юзафа Грыма», у якім аўтар прыводзіць звесткі пра стан касцёльнай музыкі на Беларусі ў канцы ХІХ ст. і знаёміць з адным з першых падручнікаў для арганістаў, выдадзены ў Вільні ў 1881 г.\n№ 1(27) 2004 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлана ШЭЙПА ,\nПра Беларускае таварыства святой Цэцыліі распавядае музыкавед Святлана Шэйпа\n№ 1(31) 2005 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлана ШЭЙПА ,\nСВЯТАР І МУЗЫКАНТ ЯН ГАЛІЧ-СУЛІНСКІ\nУ рубрыцы «Музыка» Святлана Шэйпа апавядае пра святара і музыканта Яна Галіча-Сулінскага, які пакінуў значны след у гісторыі каталіцкай музыкі на Беларусі ў другой палове ХІХ ст.\n№ 1(39) 2007 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлана ШЭЙПА ,\nСвятлана Шэйпа ў рубрыцы «Музыка» ў артыкуле «Грыгарыянскі харал: гістарычны каментар» апавядае пра гэты музычны жанр як пра найкаштоўнейшы скарб духоўнай спадчыны Каталіцкага Касцёла.\n№ 1(43) 2008 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Святлана ШЭЙПА ,\nАДУКАЦЫЯ КАСЦЁЛЬНЫХ МУЗЫКАНТАЎ НА БЕЛАРУСІ Ў ХІХ СТ.\n«Адукацыя касцёльных музыкантаў на Беларусі ў ХІХ ст.» - так называецца артыкул музыказнаўцы Святланы Шэйпы, у якім яна аналізуе праблему падрыхтоўкі касцёльных арганістаў.\n№ 3(53) 2010 , Рубрыка - Музыка , Аўтар - Антоні ПІЛЬХ ,\nЛЮТНЯ — КЛЮЧ ДА РАЗУМЕННЯ РЭНЕСАНСА\n«Лютня — ключ да разумення Рэнесанса» — так называецца інтэрв’ю Тараса Шчырага з польскім лютністам і бандурыстам Антоні Пільхам.


Беларускі анімацыйны фільм "263 ночы" пакажуць да Дня Перамогі ў музеі ВАВ - Новости Беларуси и мира\nГлавная/Культура/Беларускі анімацыйны фільм “263 ночы” пакажуць да Дня Перамогі ў музеі ВАВ\nБеларускі анімацыйны фільм “263 ночы” пакажуць да Дня Перамогі ў музеі ВАВ\n4 мая, Мінск . Падзейны некамерцыйны паказ анімацыйнага фільма “263 ночы”, прымеркаваны да святкавання Дня Перамогі, пройдзе 7 мая ў 15.00 у Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Аб гэтым БЕЛТА паведамілі ў Міністэрстве культуры.\n“263 ночы” – міжнародны праект Беларусі, Расіі і Ізраіля, заснаваны на рэальнай гісторыі групы з 26 яўрэяў, якія спрабавалі выжыць у выкапаным імі склепе ў страшныя гады фашысцкай акупацыі і стварэння гета. 263 ночы ў падзямеллі, без магчымасці выбрацца, з рызыкай кожны дзень быць знойдзенымі і знішчанымі”, – расказалі ў ведамстве.\nРэжысёр мультфільма – Ірына Тарасава, аўтар сцэнарыя – Канстанцін Андрушачкін. Мастаком-пастаноўшчыкам выступіла Ганна Емяльянава, кампазітарам – Юрый Павалоцкі, гукарэжысёр – Віктар Морс. У ролі апавядальніка за кадрам – народны артыст Расіі Арыстарх Ліванаў.\nАрганізатары паказу – Нацыянальная кінастудыя “Беларусьфільм” і Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.\nУ Мінкультуры дадалі, што ўжо ў ліпені “263 ночы” гледачы змогуць убачыць на юбілейным, XXX Міжнародным фестывалі мастацтваў “Славянскі базар у Віцебску”. Сусветная прэм’ера анімацыйнага фільма адбудзецца летам адначасова ў Беларусі, Расіі і Ізраілі.\nНа гала-канцэрт фестывалю “Купалле” ў Александрыі плануюць прадаць каля 2,5 тыс. білетаў