Іх гістарычны след. Якаў Зяльдовіч - Народная Воля\n(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–100 за 2021 год, №№1–5.)\nЯкаў Барысавіч Зяльдовіч (8 сакавіка 1914 г. – 2 снежня 1987 г.)\nЯ.Зяльдовіч – фізік-тэарэтык. Акадэмік АН СССР (1958, член-карэспандэнт з 1946), тройчы Герой Сацыялістычнай Працы (1949, 1953, 1956), лаўрэат Ленінскай (1957) і чатырох Дзяржаўных прэмій СССР (1943, 1949, 1951, 1953).\nЯ.Зяльдовіч нарадзіўся ў Мінску ў сям’і служачага. Яго бацька, Барыс Навумавіч, быў юрыстам, членам калегіі адвакатаў. У 1924 годзе Я.Зяльдовіч паступіў у дзесяцігадовую школу ў Петраградзе. У 1930–1931 гадах працаваў лабарантам у Інстытуце механічнай апрацоўкі карысных выкапняў, а ў маі 1931 года быў залічаны лабарантам у Інстытут хімічнай фізікі АН СССР. У 1932–1934 гадах вучыўся на завочным аддзяленні фізіка-матэматычнага факультэта Ленінградскага ўніверсітэта (які не скончыў). У 1934 годзе, не маючы дыплома аб вышэйшай адукацыі, залічаны ў аспірантуру ў Інстытут хімічнай фізікі АН СССР, у 1936 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, праз тры гады, у 1939 годзе, доктарскую дысертацыю па фізіка-матэматычных навуках.\nЗ 1938 года Я.Зяльдовіч загадваў лабараторыяй Інстытута хімічнай фізікі АН СССР, якая падчас вайны працавала ў Казані, потым (з 1943 г.) у Маскве. У 1965–1983 гадах загадваў аддзелам у Інстытуце прыкладной матэматыкі АН СССР. З 1983 года – загадчык аддзела Інстытута фізічных праблем АН СССР, кансультант Інстытута касмічных даследаванняў АН СССР. Адначасова вёў выкладчыцкую работу: у 1946–1948 гадах – прафесар Маскоўскага інжынерна-фізічнага інстытута, з 1965 года – прафесар Маскоўскага ўніверсітэта.\nНавуковыя даследаванні Я.Зяльдовіча прысвечаны хімічнай фізіцы, тэорыі гарэння, фізіцы ўдарных хваляў і дэтанацыі, фізічнай хіміі, фізіцы ядра і элементарных часціц, астрафізіцы і касмалогіі. Ён з’яўляецца адным з заснавальнікаў макраскапічнай кінетыкі. У тэорыі гарэння выявіў сувязь паміж хуткасцю распаўсюджвання полымя і кенетыкай хімічных рэакцый у ім, вырашыў задачу падпалу сумесі разагрэтай паверхняй, вызначэння фронту распаўсюджвання полымя. Стварыў фізічныя асновы ўнутранай балістыкі ракетных парахавых рухавікоў. У тэорыі дэтанацыі абгрунтаваў гіпотэзу Чэмплена-Шуге, упершыню растлумачыў з’яву ліміту дэтанацыі, прапанаваў рашэнне задачы ўдару з вялікай хуткасцю на паверхні асяроддзя. Прапанаваў (1939–1940 гадах, сумесна з Ю.Харытонавым) разлік ядзернага ланцуговага працэсу ва ўране, даследаваў эфект адыходу нейтронаў за парог дзялення з-за рассейвання, развіў тэорыю гамагеннага рэактара на цеплавых нейтронах і тэорыю рэзананснага паглынання нейтронаў ядрамі урана-238, даследаваў кінетыку рэактара і паказаў прынцыповую ролю спазняючых нейтронаў для рэгулявання яго работы. З’яўляючыся вучнем І.Курчатава, праводзіў навуковыя даследаванні пад яго кіраўніцтвам, у тым ліку браў актыўны ўдзел у вырашэнні праблем, звязаных з выкарыстаннем ядзернай энергіі. Прадказаў магчымасць утрымання ультрахалодных нейтронаў у посудзе з адбіваючымі сценкамі, мюонны каталіз (1953) і распрацаваў яго тэорыю. Указаў на магчымасць існавання ядраў з вялікім лішкам нейтронаў. Увёў паняцце стужачных зарадаў (1952–1953), прадказаў бэта-расклад зараджаных піонаў (1954) і з’яву захавання вектарнага току (1954 г., сумесна з С.Гернштэйнам). Прадказаў існаванне новых электрамагнітных характарыстык часціц, якія ўзнікаюць пры парушэнні цотнасці, і ўпершыню (1958–1960) звярнуў увагу на існаванне зарадавага формфактара нейтрына і парушэнне цотнасці стану атама за кошт слабага ўзаемадзеяння электрона з ядром. У 1958 годзе прапанаваў метад выяўлення часціц з кароткім часам жыцця шляхам вымярэння размеркавання колькасці падзелу па эфектыўнай масе прадуктаў распаду. Гэты метад стаў адным з асноўных пры пошуку і вывучэнні рэзанансаў. З пачатку 1960-х гадоў навуковыя даследаванні Я.Зяльдовіча былі сканцэнтраваны галоўным чынам у галіне астрафізікі і касмалогіі. Ім была распрацавана тэорыя будовы звышцяжкіх цел з масай ад соцень тысяч да мільярдаў мас Сонца, дадзена завершаная якасная карціна апошніх этапаў эвалюцыі звычайных зорак рознай масы, уласцівасцяў так званых чорных дзірак. Фундаментальныя вынікі атрыманы Я.Зяльдовічам у тэорыі працэсаў «гарачага» Сусвету. Ён пабудаваў тэорыю ўзаемадзеяння гарачай плазмы Сусвету, які пашыраецца, і выпраменьвання, разгледзеў працэсы скажэння спектра рэліктавага выпраменьвання і ўзнікнення дробнамаштабных флуктуацый інтэнсіўнасці выпраменьвання, развіў тэорыю росту адхіленняў у «гарачым» Сусвеце. Даследаваў апошнюю стадыю фарміравання галактык. Я.Зяльдовіч з’яўляецца стваральнікам школы рэлятывісцкай астрафізікі.\nВынікі навуковых даследаванняў выкладзены ў манаграфіях «Тэорыя гарэння і дэтанацыі газаў» (1944); «Тэорыя ўдарных хваль і ўводзіны ў газадынаміку» (1946); «Тэорыя дэтанацыі» (1955); «Фізіка ўдарных хваль і высокатэмпературных гідрадынамічных з’яў» (1963); «Рэлятывісцкая астрафізіка» (1967); «Тэорыя прыцягнення і эвалюцыя зорак» (1971).\nНавуковыя даследаванні вучонага адзначаны шматлікімі дзяржаўнымі ўзнагародамі, у тым ліку ордэнамі Леніна (1949, 1962, 1974), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1945, 1964), Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1962), Залатым медалём І.В.Курчатава (1974). Сапраўдны член многіх замежных акадэмій навук (Лонданскага Каралеўскага таварыства, Нацыянальнай АН ЗША, Германскай акадэміі прыродазнаўцаў і інш.).\nУ гонар Я.Зяльдовіча ў 2001 годзе названа малая планета, якой дадзена найменне «11438 Зяльдовіч» у Міжнародным каталогу малых планет.


Паротнікаў vs Карпаў: ці варта ўхваляць арышт «рэгнумаўцаў»\n18 сьнежань 2016, 19:56\nАндрэй Паротнікаў і Стась Карпаў\nУ якіх выпадках свабода слова можа быць абмежаваная? Ці пагражалі арыштаваныя беларускай незалежнасьці? Ці падобныя справы Пальчыса і рэгнумаўцаў?\nГэтыя пытаньні ў Праскім акцэнце абмяркоўваюць публіцыст Стась Карпаў і кіраўнік аналітычнага праекту Belarus Security Blog Андрэй Паротнікаў. Вядзе перадачу Юры Дракахруст.\nСаджаць ці не саджаць?\nДракахруст: Адной з самых вострых тэмаў у Беларусі апошніх тыдняў стаў арышт трох аўтараў расейскага інфармацыйнага агенцтва «Рэгнум». Тэксты гэтых аўтараў былі нярэдка зьняважлівымі адносна Беларусі, у іх ставілася пад сумнеў дзяржаўная незалежнасьць Беларусі. Арышт выклікаў палкія спрэчкі ў сацыяльных сетках. Супрацьлеглыя, аднак пры гэтым вельмі канцэптуальныя, падыходы выказалі ў гэтых дыскусіях і ўдзельнікі сёньняшняй перадачы — Стась Карпаў і Андрэй Паротнікаў. Андрэй, якія асноўныя палажэньні вашага падыходу ў гэтай спрэчцы.\nПаротнікаў: Асобы, якія адмаўляюць беларускай нацыі ў гістарычна-культурнай субʼектнасьці, якія выступаюць за ліквідацыю беларускай дзяржавы, ня могуць не ўсьведамляць таго факту, што такая ліквідацыя магчымая толькі праз гвалтоўныя дзеяньні, якія будуць суправаджацца шматлікімі, шматтысячнымі ахвярамі. І людзі, якія публічна заклікаюць да ліквідацыі Беларусі як асобнай дзяржавы, ня важна, зь якой нагоды, яны такім самым чынам заклікаюць да забойства дзесяткаў тысячаў людзей. Гісторыя Эўропы паказвае, як такія рэчы пачынаюцца як прыватнае меркаваньне, але хутка могуць перайсьці ў канкрэтныя дзеяньні і спыніць на гэтым апошнім этапе іх значна больш складана, чым напачатку.\nДракахруст: Стась, а якая вашая пазыцыя і што вы можаце сказаць наконт асноўнай тэзы Андрэя? А вы што — за ліквідацыю беларускай дзяржаўнасьці, калі вы абараняеце гэтых спадароў?\nКарпаў: Я ня тое, што абараняю гэтых спадароў. Я выступаю за двайныя стандарты, мне вельмі падабаюцца двайныя стандарты. Калі мы кажам пра прапаганду ці пра нейкае распальваньне варожасьці, то па гэтым самым артыкуле дастаткова шмат людзей можа пасадзіць з супрацьлеглага лягеру ўмоўных русафобаў.\nМне падабаюцца двайныя стандарты, таму што я лічу, што грамадзтва можа больш тонка, у адрозьненьні ад закону, рэагаваць на тое, што яму не падабаецца. Гэта такая гатэнтоцкая мараль: калі ў мяне скралі казу, карову, то гэта кепска, а калі я — то гэта добра.\nАле мы так існуем, то бок у нас есьць два лягеры зараз, і яны спрачаюцца, прыпісваючы сабе нейкую абсалютную мараль. Для адных гэта хрысьціянства, а для другіх гэта права на праведны гнеў.\nМне падабаюцца двайныя стандарты\nУ нашай сытуацыі мы маем справу з нашай дзяржавай, з нашым судом. І калі мы будзем вучыць дзяржаву сыходзіць не з аб’ектыўных чыньнікаў, то мы па гэтым самым артыкуле пасадзім вялікую колькасьць «нашых» людзей, для нас гэта не раўнацэнны абмен. Дзьве з паловай «Алы Бронь». мяняць на дзесяткі, а можа і на сотні людзей, якія знаходзяцца ў супрацьлеглым лягеры і якім па сутнасьці можна прыпісаць роўна тыя ж дзеяньні ў дачыненьні да Расеі — для нас такі абмен абсалютна не раўнацэнны. Мяне гэта не задавальняе, я лічу, што наша грамадзтва можа больш тонка падыходзіць да пытаньня, што можна, а што нельга, і ў любым выпадку неабавязкова прыцягваць для вырашэньня сваіх канфліктаў міліцыю.\nДракахруст: Стась, я бы хацеў удакладніць вашу пазыцыю. Вы чулі, што сказаў Андрэй? Ён сказаў, што трэба перасьледаваць, трэба прыцягваць да адказнасьці людзей, якія выступаюць за ліквідацыю беларускай дзяржаўнасьці. Людзі супрацьлеглага лягеру за гэта не выступаюць, так што паводле Андрэя, гэта сытуацыя не сымэтрычная.\nКарпаў: Калі пачалася вайна ва Ўкраіне, я бачыў 300 тысяч заяваў кшталту таго, што на Расею трэба скінуць ядзерную бомбу, ніводнага чалавека за гэта не пасадзілі. Але зь іншага боку таксама трэба дыферэнцаваць гэтую пагрозу прымяняльна да кожнага аўтара. Ала Бронь, калі я не памыляюся, сапраўды заклікала да ліквідацыі беларускай дзяржавы, другі аўтар, выкладчык унівэрсытэту нейкага, абсалютна не заклікаў да гэтага. А селі ўсе трое. То бок гэта такое агульнае абвінавачваньне. Хутчэй за ўсе ім прыпісваюцца свае страхі, чым сур’ёзна аналізуюцца тэксты кожнага.\n«Рэгнум» і дамова аб саюзнай дзяржаве\nДракахруст: Андрэй, я да Вашай асноўнай тэзы наконт ліквідацыі дзяржаўнасьці. Вы адразу правялі такую сувязь, што размова ідзе пра гэтую ліквідацыю толькі шляхам гвалтоўным. Але я хачу нагадаць, што ў 99-ым годзе Аляксандр Лукашэнка ня то, што нешта выказаў, а падпісаў дамову з Расеяй пра саюзную дзяржаву, якая прадугледжвае правядзеньне рэфэрэндуму аб утварэньні гэтай самай дзяржавы.\nГэтыя людзі, тая ж Ала Бронь, могуць мець на ўвазе і такі мірны шлях ліквідацыі беларускай дзяржавы. Дык можа першага Лукашэнку трэба прыцягваць да адказнасьці, які ня проста выказаў думку, што добра было ліквідаваць беларускую дзяржаўнасьць, а падпісаў міжнародную дамову, якая гэта прадугледжвае?\nПаротнікаў: А Вы можаце прывесьці дакладна пункты гэтай дамовы, якая прадугледжвае ліквідацыю беларускай дзяржавы?"\nДракахруст: Так, там быў прадугледжаны рэфэрэндум аб аб’яднаньні Беларусі і Расеі.\nПаротнікаў: Я такога не памятаю, я памятаю дамову аб стварэньні саюзнай дзяржавы, там зусім іншыя рэчы былі.\nДракахруст: Вы сказалі, што калі гэтыя людзі заклікаюць да ліквідацыі дзяржаўнасьці, то яны выступаюць за ліквідацыю гвалтоўным шляхам. Апрыёры кажучы, ён можа быць і негвалтоўным, гэта магчыма і праз рэфэрэндум. А вы лічыце, што яны заклікаюць толькі да гвалтоўнага шляху. У чым гэта праяўляецца?\nПаротнікаў: А Вы паглядзіце на рэакцыю на іх заклікі...\nДракахруст: Рэакцыя розная: ёсьць ваша рэакцыя, ёсьць рэакцыя Стася Карпава.\nПаротнікаў: Паглядзіце на рэакцыю іх прыхільнікаў, яны дастаткова адназначна пішуць.\nДракахруст: А што значыць «прыхільнікаў»? Вось Стась Карпаў — ён іх прыхільнік?\nПаротнікаў: Давайце не будзем перадзёргіваць. Па-першае, я так не казаў, а па-другое, я кажу пра прыхільнікаў менавіта «рускага міру», сапраўдных, а не багемы нашай. Там наўпрост пішуць: «тыя, хто будзе супраць „рускага міру“ паедуць альбо ў канцлягер альбо ў выгнаньне».\nДракахруст: Калі выказваюцца такія меркаваньні, то з гэтага вынікае, што і арыштаваныя аўтары мелі на ўвазе гэта і толькі гэта і таму яны вінаватыя, правільна?\nПаротнікаў: Аўтары нічога іншага мець на ўвазе не маглі.\nДракахруст: Стась, на ваш погляд гэтыя людзі мелі на ўвазе менавіта гвалтоўны шлях, яны заклікалі да гвалту?\nКарпаў: Я лічу, што прынамсі адзін аўтар, мякка кажучы, быў бы ня супраць, калі б Пуцін увёў войскі. Але я проста не разумею, якім чынам гэтая пасадка абараняе наш сувэрэнітэт.\nУ некаторым сэнсе мы павінны разумець, што мы жывем у сваёй краіне ў крэдыт проста таму, што нехта больш моцны не прыняў рашэньне аб нашай ліквідацыі. Я бы задаў такое пытаньне свайму апанэнту: колькі чалавек мы павінны пасадзіць для таго, каб адчуваць сабе бясьпечна, інакш кажучы, ці лічыць ён, што гэтыя пасадкі нейкім чынам гарантуюць ці дапамагаюць нашаму сувэрэнітэту.\nколькі чалавек мы павінны пасадзіць для таго, каб адчуваць сабе бясьпечна\nТаму што я сабе ўяўляю такую сытуацыю: нехта ў Крамлі вырашыць, што нам трэба ўваходзіць у Расею шасьцю абласьцямі. У гэты момант перасаджаць усіх да аднаго адэптаў «рускага міру», але ў момант Х зьявіцца яшчэ адзін, зь яшчэ адным псэўданімам, напіша яшчэ адзін рэзанансны тэкст, ці здыме рэзанансны сюжэт на рэзанансным канале і назаўтра сюды пойдуць танкі. Я проста не разумею, якім будзе вынік нашай дзейнасьці па зачыстцы так званых беларусафобаў.\n«Чырвоная лінія» для «рускага міру»\nПаротнікаў: Гэтыя пасадкі вельмі дакладна абазначаюць «чырвоную лінію», якую нельга пераходзіць. Па-другое — гэта дэманстрацыя ўнутранай аўдыторыі, а таксама Захаду і Расеі, што магчымасьці ўплыву Расеі на Беларусь значна больш абмежаваныя, чым гэта прынята лічыць. Наконт таго, што ў Крамлі нехта прыме рашэньне, то калі б яны маглі прыняць, то ўжо даўно яго прынялі б.\nДракахруст: А так гэтыя пасадкі гэтаму рашэньню перашкодзяць ці спыняць яго?\nУ дадзеным выпадку гэта сымбалічны акт і прапагандысцкі\nПаротнікаў: Гэтыя пасадкі гэта ўсяго сымбалічны акт, які дэманструе гатоўнасьць рэжыму абараніць рэальна сваю ўладу. Але гэтая ўлада магчымая толькі пры захаваньні беларускай дзяржавы. Сымбалічны акт гэта не тэхнічны крок.\nТэхнічны крок — гэта калі пяць гадоў таму спэцслужбы пачалі працаваць па гэтым русафільскім структурам і фактычна ўсе зь іх паставілі пад кантроль. Вось гэта быў тэхнічны крок. У дадзеным выпадку гэта сымбалічны акт і прапагандысцкі. Нельга перадзёргіваць, што пасадкі нешта вырашаюць.\nКарпаў: Я не зразумеў сымбалізму. Таму што з сюжэтаў, якія прайшлі па беларускіх тэлеканалах, немагчыма было зразумець, з-за якога канкрэтна распальваньня нянавісьці пасадзілі гэтых людзей. Там не было нават сказана, што яны патрабавалі ліквідаваць беларускую дзяржаву ці адмаўлялі беларускаму народу ў самабытнасьці. Там проста сказалі, што пасадзілі за распальваньне двух чалавек, адзін зь іх працаваў ва ўнівэрсытэце і існаваў за грошы жыхара суседняй дзяржавы. Але ў такой фармулёўцы гэта мог быць і ўмоўна такі маскоўскі лібэрал, які спансіруе нянавісьць да той самай Расеі. То бок гэта было няясна.\nПа-другое, гэтая справа дазваляе рэсурсам, якіх мы нібыта баімся, упэўніцца ў сваёй карціне сьвету. Яны зараз займаюцца стварэньнем шызафрэнічнага кансэнсусу наконт таго, што ў нас страшны разгул фашызму, нацыяналізму і зацісканьня рускамоўных. Да нядаўняга часу даводзілася гэтыя факты прыдумляць, а зараз яны могуць карыстацца наяўным станам рэчаў — вось пасадзілі за беларусафобію.\nЦі варта абмяжоўваць свабоду слова?\nДракахруст: Стась, на ваш погляд усе ж такі свабода слова як такая — яна можа быць абмежаваная? Ну, магчыма не ў сытуацыі з аўтарамі «Рэгнуму», але ў якой-небудзь, у прынцыпе на ваш погляд ёсьць сытуацыі, калі яе дапушчальна абмяжоўваць і нават варта, зыходзячы з інтарэсаў грамадзтва?\nКарпаў: Натуральна можна, як казаў Макіявэлі: «Нішто ў сьвеце не мае рацыі само па сабе, але ўсе — гледзячы па абставінах». Калі Вальтэр зьбіраўся паміраць за права выказваць меркаваньне, зь якім ён нязгодны, то Олівер Хомс казаў, што закон аб абароне свабоды слова не мусіць падтрымліваць таго, хто ў бітком набітым тэатры крычыць «пажар».\nгэтыя людзі, забіўшыся ў дзяржаўныя інстытуты, зараз пачынаюць вучыць нашае грамадзтва нянавісьці ў дачыненьні да пэўнай групы людзей\nМы жывем не на воблаку, мы жывем у беларускай дзяржаве, беларуская дзяржава, з майго пункту гледжаньня, валодае некаторымі характарыстыкамі, ніводную зь якіх нельга назваць станоўчымі. То бок мы жывем з нашай міліцыяй, з нашымі судамі, у дзяржаве нашай сядзяць людзі, зь якімі я не ганаруся жыць на адной плянэце.\nГэта вынік нейкай сэлекцыі, гэтым людзям я абсалютна не давяраю, гэтыя людзі, забіўшыся ў дзяржаўныя інстытуты, зараз пачынаюць вучыць нашае грамадзтва нянавісьці ў дачыненьні да пэўнай групы людзей. І я задаю сабе пытаньне: «Які чалавек стаіць за гэтай дзяржавай і якія інтарэсы ён канкрэтна прасьледуе».\nТак, я лічу, што можна абмежаваць свабоду слова, але я лічу, што ў нашай сытуацыі, з нашай дзяржавай, трэба дзесяць разоў падумаць перш чым разам з міліцыяй біць некага.\nДракахруст: Андрэй, магчыма, вы бачылі публікацыі на гэты конт у Фэйсбуку старшыні БАЖу Андрэя Бастунца, які спасылаецца на міжнародна зацьверджаныя прынцыпы стаўленьня да свабоды слова і паводле гэтых прынцыпаў дапушчальна яе абмяжоўваць у выпадках толькі калі гэта прамы заклік да гвалту. Я можа спрашчаю пазыцыю Бастунца, але сутнасьць такая. Вы ня згодны з ягонымі пярэчаньнямі, што выпадак з «рэгнумаўцамі» — гэта ўсе ж такі не выпадак прамога закліку да гвалту?\nПаротнікаў: Гэта як мінімум абразы наўпроставыя, іх усе ж такі прыцягваюць да адказнасьці за распальваньне варожасьці, а абразы ахопліваюцца і складам гэтага злачынства. Адносна міжнародных пагадненьняў — у неправавой дзяржаве сьмешна казаць аб праве. Тут больш рэальна і больш правільна казаць аб мэтазгоднасьці і эфэктыўнасьці. Тое, што адбылося, гэта мэтазгодна, і я лічу, што гэта будзе эфэктыўна.\nПальчыс, Шарамет і «рэгнумаўцы»\nДракахруст: Падчас гэтай дыскусіі многія выказвалі думку пра падабенства справы «рэгнумаўцаў» і справы Пальчыса: і там, і там абвінавачваньне ў абразе нейкіх пачуцьцяў. На ваш погляд гэта падобныя справы?\nПаротнікаў: Я не цікавіўся справай Пальчыса, таму я не гатовы абмяркоўваць.\nДракахруст: Дарэчы, яшчэ выказвалася думка пра падабенства справы «рэгнумаўцаў» і справы 1997 году Паўла Шарамета. Тады Павал прадэманстраваў і расейскаму, і беларускаму гледачу як беларускія ўлады не дбаюць пра інтарэсы Расеі, свайго саюзьніка. А тут падабенства вы не бачыце?\nПаротнікаў: А што было ў 1997 годзе?\nДракахруст: Справа Шарамета, пераход літоўскай мяжы.\nПаротнікаў: І што? Перайшоў мяжу і што? Я нешта не бачу паралеляў.\nДракахруст: Ён тады спрабаваў прадэманстраваць, што гэта «дзіравая мяжа», што беларускія ўлады пра яе бясьпеку не дбаюць. І некаторыя трактавалі гэта як дыскрэдытацыю беларускай дзяржаўнасьці. Прынамсі, беларуская ўлада так трактавала справу Шарамета.\nПаротнікаў: Я спрабую знайсьці паралелі, але іх не бачу. Пры чым тут пераход Шараметам мяжы да абразы нацыянальнай годнасьці і заклікаў да зьнішчэньня дзяржавы?\nДракахруст: Гэтыя людзі, «рэгнумаўцы», паводле вашай трактоўкі, падрываюць беларускую дзяржаўнасьць.\nПаротнікаў: Нічога яны не падрываюць, яны заклікаюць да ліквідацыі беларускай дзяржаўнасьці. Ня трэба мне прыпісваць тое, чаго я не казаў.\nДракахруст: Стась, ваш адказ на пытаньне, ці ёсьць падабенства паміж справай Пальчыса і справай «рэгнумаўцаў».\nКарпаў: Я вяртаюся да свайго тэзісу пра слушнасьць і карыснасьць двайных стандартаў. З пункту гледжаньня закону, сыходзячы з нашага суду, падабенства назіраецца. Калі казаць пра грамадзтва, то ў адным выпадку ён будзе названы палітвязьнем, то бок Пальчыс быў названы палітвязьнем, а «Ал Бронь» палітвязьнямі ніхто не назаве. Палітвязень — гэта нейкая ступень кананізацыі.\nДракахруст: Ну, вось Вольга Карач іх назвала палітвязьнямі.\nКарпаў: Разумееце, я таксама магу кагосьці неяк назваць. Для таго, каб людзей лічылі палітвязьнямі, патрэбная нейкая крытычная колькасьць людзей. Я магу назваць сьвятым Сталіна. Але наўрад ці ў Беларусі назьбіраецца вялікая колькасьць людзей, якія будуць падзяляць гэтую ацэнку.\nДля таго, каб людзей лічылі палітвязьнямі, патрэбная нейкая крытычная колькасьць людзей\nКожны чалавек можа сказаць усе, што заўгодна. Але «Алы Бронь» не будуць кананізаваныя менавіта з таго, што ў іх не набярэцца крытычная колькасьць прыхільнікаў, яны наогул працавалі ў нікуды, самі для сабе, такі страўнік, які існуе для таго, каб атрымліваць ежу і вырабляць лайно.\nДракахруст: Вы так думаеце, Стась? Вы магчыма бачылі дадзеныя апытаньняў і НІСПД, і Новака, парадку двух трацінаў беларусаў падтрымліваюць «Крым наш», лічаць, што правільна там Расея зрабіла.\nІ вы лічыце, што на гэтых людзей ніяк не паўзьдзейнічаюць тэксты, пасланьні Алы Бронь і яе калегаў?\nКарпаў: Яны не зьяўляюцца іх аўдыторыяй. Гэтая частка беларусаў, якія падтрымліваюць «Крым наш», у нейкі момант сутыкаюцца з гэтай інфармацыяй і вымушаныя рабіць выгляд, што іх меркаваньне наконт расейскага Крыма — гэта іх уласнае меркаваньне, аб’ектыўнае і падмацаванае нейкай інтэлектуальнай дзейнасьцю. Што тычыцца аўтараў «Рэгнуму», то ніхто іх не чытае, нават «Советскую Белоруссию» ніхто не чытае, якая выходзіць мільённым накладам.\nДракахруст: Стась, гэта крыху мэтафарычны падыход. «Ніхто не чытае» — вось ніводзін з 9,5 млн. беларусаў?\nКарпаў: Есьць абсалютная большасьць людзей, якая не чытае «Рэгнум» і нават не ведае пра існаваньне такога рэсурсу. А ёсьць катэгорыя людзей, якія чытаюць «Рэгнум». І паверце мне, чытачам «Рэгнуму», у тым ліку і з Беларусі, абсалютна не важна, напіша вось гэтую туфту Алы Бронь ці зьявіцца заўтра там нейкі чалавек пад іншым псэўданімам, які будзе пісаць роўна тое ж.\nпастыра можна замяняць на іншага пастыра\nЯны спажываюць не кантэнт, яны спажываюць тое, на што настроеныя. Гэтую маленькую групу людзей пасадка Алы Бронь упэўніць у тым, што ўсе верна, іх справа правая, яны перамогуць, але зь іншага боку ім не важна, хто ім гэта скажа, таму што гэта паства, таму што ў іх ёсьць пастыр, пастыра можна замяняць на іншага пастыра.\nДракахруст: Андрэй, у мяне есьць пытаньне наконт хады гэтай дыскусіі. Мы выдатна памятаем як у савецкія часы натоўпы скандавалі «Сьмерць ворагам народа». Гэтыя заклікі былі адрасаваныя і, як казалі ў тыя часы, «пасобнікам ворага», і тым, хто надта лібэральна ці памяркоўна ставіўся да гэтых самых «ворагаў».\nВы спаслаліся на рэакцыю на арышт «рэгнумаўцаў» у «рускім міре» у Беларусі. А вось рэакцыі кшталту такой, якую я апісаў — «Сьмерць ворагам народа» вы не заўважылі ў гэтай дыскусіі?\nПаротнікаў: Ну, магчыма мы чытаем розныя крыніцы, я ўвогуле такой рэакцыі не бачу.\nДракахруст: Вы не бачылі, напрыклад, радасьці ад таго, што гэтыя тры асобы патрапілі за краты, вы не бачылі заяваў пра тое, што нехта дазваляе сабе абараняць «ворагаў Беларусі» у асобе гэтых трох «рэгнумаўцаў»?\nПаротнікаў: Я не бачыў менавіта той рэакцыі, якую вы апісалі — «сьмерць ворагам народа».\nДракахруст: Ну, гэта можа быць пэўнае гіпэрбалізацыя, але меркаваньняў, што і правільна, што так і трэба зь імі — гэтага вы таксама не бачылі?\nПаротнікаў: Я не бачыў, каб нехта пісаў, што трэба саджаць. Прынамсі я такога не бачыў, магчыма нехта і пісаў. Але гэта пытаньне да людзей, якія так адносяцца, гэта асабістае меркаваньне людзей, чаму тут павінныя быць нейкія камэнтары ад іншых?\nДракахруст: Стась, а Вы не ўбачылі такога стаўленьня, якое я апісаў, магчыма, з пэўным перабольшаньнем?\nя прызнаю ў людзей права на нянавісьць, і ў тым ліку і на нянавісьць да іх апанэнтаў\nКарпаў: Тут ужо пачалі складаць сьпісы ворагаў Беларусі. Але трэба адзначыць, што калі складалі гэтыя сьпісы, то да міліцыі ніхто не зьвяртаўся з заклікам «усіх пасадзіць». Гэтыя сьпісы — я лічу нармальнай грамадзянскай рэакцыяй. То бок я прызнаю ў людзей права на нянавісьць, і ў тым ліку і на нянавісьць да іх апанэнтаў. Калі пры гэтым ніхто не патрабуе міліцыю прыйсьці і дапамагчы, а суд з’явіцца і асудзіць, то гэта мяне абсалютна задавальняе. Няхай сабе назвалі мяне здраднікам нацыі за маю пазыцыю наконт арышту «Ал Бронь». Ну, ладна, я лічу, што гэта нармальна.\nДракахруст: А называлі?\nКарпаў: Ну так, называлі, нічога страшнага. Пэўны чаc мае прозьвішча павісела на нейкім сайце ў сьпісе ворагаў беларускага народу. Я недастаткова нацыяналіст, але я гатовы гэта прыняць, пакуль людзі не спрабуюць разабрацца пры дапамозе міліцыі і суду. А права на меркаваньне я вітаю, нават калі яно не падабаецца.\nУ чым вы згодны з апанэнтам?\nДракахруст: І апошняе пытаньне — наконт права на свае меркаваньне, якое нават і не падабаецца. У чым вы можаце пагадзіцца зь вашым апанэнтам і шырэй — з вашымі апанэнтамі ў гэтай дыскусіі?\nКарпаў: Я наогул свайго апанэнта разумею, я яго вельмі добра разумею яго рэакцыю. Мала таго, я магу сказаць, што па-чалавечы я злараднічаў, калі гэтыя людзі «прыселі», таму што яны так доўга патрабавалі пасадзіць і «замачыць» гэтых нацыяналістаў. Яны казалі пра Беларусь як пра «недадзяржаву». Але ёсьць старая фраза — «чалавек, які прагне Сталіна, ён яго прагне не сабе, а суседу».\nБеларуская праваахоўная машына спрацавала эфэктыўна і мэтазгодна\nВось яны таксама прагнулі суседу, а прышлі да іх. Па-чалавечы мне гэта прыемна. І наогул я ўсе перасьцярогі свайго апанэнта вельмі добра разумею. Проста я лічу, што ва ўмовах той дзяржавы, дзе мы жывем, мэтазгодней ніякім чынам па магчымасьці з дзяржавай справы ня мець і не вучыць яе саджаць кепскіх. Таму што яна па гэтым шаблёне пасадзіць добрых.\nПаротнікаў: Па-першае, ніхто дзяржаву нічому не вучыў, бо нашую дзяржаву ў прынцыпе нічому навучыць немагчыма. А па-другое, я, шчыра кажучы, пачуў вялікую плынь словаў ад майго апанэнта, але я так нічога не зразумеў на конт таго, пра што гэта было, прабачце, гэта вышэй майго разуменьня.\nБеларуская праваахоўная машына спрацавала эфэктыўна і мэтазгодна. Зразумела, што тут прысутнічаў фактар крыўды аднаго канкрэтнага чалавека, які гэтую пісаніну ўспрыняў на свой конт. Але гэта не адмяняе таго факту, што ў прынцыпе рашэньне прынятае слушнае.\n«Гэта было зроблена непрыгожа, нізка» — шэф-рэдактар «Рэгнума» Баранчык пра затрыманьне Алімкіна і Паўлаўца\nЦі танчыць пад замежную дудку беларускі IMHOclub?


Салата ў чыгуне: адкрыйце для сябе гэтую навінку і ўключыце яе ў свой рацыён!\nхарчаванне\t 9 мая 2015\nУ тым, што сацыяльныя сеткі адыгралі вялікую ролю ў зніжэнні вагі альбо павелічэнні фізічнай формы, ніхто не сумняваецца, бо вакол размешчаны бясконцыя старонкі з паведамленнямі пра ўласную дыету, рэкамендацыямі па дадатках і нават хуткімі практыкаваннямі. Аднак сацыяльныя сеткі служаць яшчэ адной мэце: падзяліцца вядомымі рэцэптамі ў іншых краінах, якія ўжо дамагліся поспеху. Гэта выпадак з "салатамі ў збанку", якія прыбылі ў Бразілію праз Pinterest. Хочаце даведацца больш пра гэты здаровы і практычны спосаб харчавання? Чытаць далей.\nУ асноўным, салата ў чыгуне падобны на звычайны салата: выкарыстоўваюцца гародніна, лісце і спецыі, якія вам падабаюцца больш за ўсё, але ў адрозненне ад свежапрыгатаванага салаты, салата ў чыгуне знаходзіцца ўнутры шчыльна закрытай шкляной банкі, і інгрэдыенты складаюцца ў адзін на аднаго, каб спажываць пазней. Такім чынам, вы можаце рабіць салаты на працягу наступных пяці дзён і захоўваць іх у шчыльна закрытых банках у халадзільніку.\nСамая вялікая, напэўна, гэта практычнасць. Сутыкнуцца з рэстаранамі самаабслугоўвання жыцця не заўсёды можа быць найбольш жыццяздольным варыянтам для тых, хто сядзіць на дыеце, або хто павінен прытрымлівацца кантраляванай дыеты, з бедным агароднінным меню і сумніўнай гігіенай. Пры гэтым уступаюць у сілу іншыя функцыі: лёгкасць у ежы большай колькасці гародніны, лепшае страваванне, засваенне большай колькасці вітамінаў, лепшае функцыянаванне арганізма і ўсе іншыя прыбыткі, якія можа прынесці большае спажыванне гародніны.\nНавошта выкарыстоўваць шкло?\nУ адрозненне ад пластыкавай упакоўкі, шкляная банка, калі яна шчыльна зачыненая, забяспечвае лепшае ўшчыльненне ад знешніх уздзеянняў і захаванне гародніны і збожжа ўнутры, забяспечваючы хрумсткасць і густ інгрэдыентаў пры іх ужыванні.\nА прыправы і соусы?\nЗахоўваць соус можна двума спосабамі. Першае - гэта змясціць яго на дно чыгуна, кантактуючы з іншымі гароднінай, якія яго не паглынуць, напрыклад, фасоллю, морквай і г.д. Другі, які лепш за ўсё выкарыстоўваць, калі салата трэба з'есці ў бліжэйшыя некалькі гадзін, - зрабіць невялікі кубак у роце банкі, перш чым закручваць вечка. У гэтай маленькай кубачку, які павінен быць зроблены з больш устойлівай да вадкасці паперы, будзе захоўвацца соус.\nКалі ў вас няма доступу да спецый, дзе вы будзеце есці, вы можаце пакласці іх на дно банкі, ізаляваць іх паперкай і скласці інгрэдыенты зверху.\nЯкі парадак інгрэдыентаў?\nПарадак, які найбольш рэкамендуецца ў рэцэптах, - змясціць соус на дно слоіка, а затым інгрэдыенты, такія як лук, рэдзька ці моркву, а затым іншы гародніна, які не можа непасрэдна дакранацца да падліўкі, напрыклад, памідоры, лісце салаты і рукалы. , ядомыя садавіна і кветкі і, нарэшце, насенне і збожжа. Колькасць інгрэдыентаў і памер банкі залежыць ад вас, бо яны будуць вызначаць памер порцыі, якую вы спажываеце пазней. Памятайце, што марнаванне таксама адстой!


Культура - Новы год — новыя спектаклі\n— Сёлета, як і летась і два гады таму, тэатр падрыхтаваў для дзяцей адразу дзве казкі, што будуць ісці ўсе канікулы на розных пляцоўках. Гэта ўжо стала традыцыяй?\n— Добрай традыцыяй! У нас папоўнілася трупа. З калектывам пачаў плённа супрацоўнічаць той жа Руслан Чарнецкі, іншыя выдатныя драматычныя артысты, а не толькі салісты эстрады. Змяніўся і сам кірунак дзейнасці: у нашай афішы, як вы маглі заўважыць, цяпер пераважваюць не канцэрты, хай і тэатралізаваныя, а суцэльныя музычныя спектаклі. І атрыманая намі Нацыянальная тэатральная прэмія — бадай, дадатковы доказ таго, што мы можам канкурыраваць у гэтай сферы з іншымі калектывамі. Адпаведна, з’явіўся свой глядач. Публіка цяпер прыходзіць не толькі адпачыць, але і далучыцца да чагосьці новага. Сваю дзіцячую аўдыторыю мы таксама да гэтага прывучаем: у кожным спектаклі не толькі падкрэсліваем прывабны забаўляльны бок, але і акцэнтуем асветніцкія рысы. Гэта не значыць, што тэатр ператвараецца ў яшчэ адну школу з абавязковымі заняткамі ў раскладзе. Сваёй мэты мы дасягаем праз інтэрактыў, гульні, квэсты — дзейнічаем спакваля і быццам незаўважна. Да сёлетніх свят у нас выходзіць музычная казка “Чароўнае слова”, дзе маленькія гледачы будуць і задачкі рашаць, і падушкамі кідацца. Гісторыя пра капрызнага хлопчыка і тыя пераўтварэнні, што адбываюцца з ім, нязмушана вучыць, як важна быць удзячным сваім бацькам. Ці ж гэта не важна? І для маленькіх, і для тых дзяцей, што ўжо выраслі і самі сталі бацькамі. Мы павінны быць бліжэй адно да аднаго.\n— Але ў вас, пэўна, не заўсёды атрымліваецца сустрэць тыя ж навагоднія святы разам з сям’ёй?\n— У мяне муж, дзве дачкі, бацька. І як бы я ні была загружана працай, як бы ні складаліся абставіны, я сустракаю Новы год заўжды дома, з сям’ёй. Бо сям’я — гэта любоў між блізкімі людзьмі. Яна выратуе, не дазволіць пераступіць маральныя межы. Калі страціць сямейныя каштоўнасці, дык навошта ўвогуле тое жыццё?\n— Цалкам з вамі згодная. Другі дзіцячы спектакль, падрыхтаваны тэатрам, — таксама для сямейнага прагляду?\n— “Сем жаданняў”, што мы ладзім у зале на праспекце Пераможцаў, 14, не зусім спектакль у яго традыцыйным разуменні. За аснову была ўзятая вядомая казка пра квецік-сяміквецік. Але дзеці там яшчэ больш уключаныя ў разгорт сюжэтнай лініі, сваімі дзеяннямі рухаюць яе. Ёсць нават спаборніцтва між дзвюма глядацкімі камандамі — штосьці накшталт квэсту. Паказы ладзяцца ў рамках акцыі “Нашы дзеці” з дапамогай гарадскіх уладаў, якія зрабілі святочнае афармленне залы. Прастора дазваляе адкрыць добрую фотазону, якая заўжды карыстаецца попытам, пакінуць месца для дзіцячых гульняў. Мы ўжо заваявалі аўтарытэт на гэтай пляцоўцы, атрымліваем добрыя водгукі.\n— Не забыты і дарослыя? У афішах пазначаны два шоу — “Калядныя сустрэчы” і “Іронія лёсу, альбо Цешча пад шубай”.\n— Апошні згаданы вамі праект — гумарыстычны, што відавочна па ягонай назве. А “Калядныя сустрэчы” калісьці былі тэлевізійнымі, цяпер мы робім штосьці падобнае непасрэдна ў тэатры.\n— З тэлебачаннем, дарэчы, вы таксама працягваеце сябраваць?\n— Так, для канала СТБ мы падрыхтавалі навагодні канцэрт, пастаноўшчыкам выступіў галоўны рэжысёр нашага тэатра Іван Клешчанка. Акрамя нашых артыстаў, запрасілі Ірыну Дарафееву, Алёну Ланскую, Руслана Беразоўскага, іншых зорак.\n— І ўсё гэта пры тым, што літаральна тыдні тры таму ў вас выйшла прэм’ера музычнай камедыі “Жаніцьба Рабіновіча”.\n— Я два гады выношвала гэту ідэю — напісаць п’есу ў выглядзе гэткага скетч-шоу, дзе што ні рэпліка — гумар. Музычнымі нумарамі сталі яўрэйскія хіты і не вядомы раней песенны альбом, створаны кампазітарам Ізмаілам Капланавым і адшуканы пасля яго смерці музыказнаўцам Вольгай Брылон. Атрымалася вельмі весела, без аніякай тугі, у гэткім стылі шыкоўнай Адэсы. І раптам нарадзілася новая ідэя: а чаму б не зрабіць суцэльны шэраг такіх спектакляў, заснаваных на нацыянальных традыцыях розных народаў, што жывуць у Беларусі? Склалася б добрая тэатральная традыцыя — у працяг традыцый нашага народа.\n— Вы гэта пра запланаванае на 2022 год?\n— Думаю, на больш далёкую перспектыву. Але ж і сярод бліжэйшага — планаў сапраўды шмат. Хочацца і добрую камедыю паставіць, і шэраг тэматычных канцэртаў; у нас была падрыхтавана адметная праграма да Дня маці, але з-за пандэміі нам тады не дазволілі яе правесці, так і засталася пакуль нерэалізаванай сцэнічна. А яшчэ ў нас будуць новыя мюзіклы — і пра Пушкіна, і нават пра праваслаўнага святара. А на пачатку года ў нашым тэатры з’явіцца дзіцячая опера. Вершаванае лібрэта напісала я, музыку — наш саліст і кампазітар Аляксандр Сухараў, юбілейную вечарыну якога мы нядаўна праводзілі. Опера будзе называцца “Чароўны баль”, але дзейнымі асобамі выступяць не прынцы з прынцэсамі, а... казуркі. Бо гэтая опера — паводле “Мухі-Цакатухі” Карнея Чукоўскага. Зробленая з гумарам, аздобленая цікавымі касцюмамі. Мы любім сваіх гледачоў — усіх узростаў!


Зробім лес чыстым — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n20/10/2018 79 redakcyja 0 Comment\nСёння ў Беларусі праходзіць акцыя «Чысты лес». Прыгожай і карыснай традыцыі, што з’явілася па ініцыятыве Міністэрства лясной гаспадаркі, ужо дзевяць гадоў. Асноўная яе мэта – выхаванне беражлівых адносін да галоўнага прыроднага рэсурсу краіны – лесу.\nМіністэрства лясной гаспадаркі заклікае ўсіх неабыякавых жыхароў нашай краіны аб’яднаць намаганні і ўнесці свой уклад у навядзенне парадку і добраўпарадкаваць прылеглую да сваіх населеных пунктаў тэрыторыю ляснога фонду.\nСтаць удзельнікам акцыі зможа кожны жадаючы. Такой магчымасцю за гэтыя гады ў краіне скарысталіся дзясяткі тысяч добраахвотнікаў. Мерапрыемства актыўна падтрымліваюць мясцовыя органы ўлады, дзяржаўныя грамадскія і камерцыйныя арганізацыі, школы і іншыя ўстановы. Летась у нашым раёне ў акцыі «Чысты лес» прынялі ўдзел больш за 250 землякоў. У першую чаргу гэта самі работнікі лясной гаспадаркі, вучні школ і арганізацыі раёна. На працягу дня добраахвотнікі не толькі прыбіралі лес ад смецця і захламленасці, але і добраўпарадкавалі месцы адпачынку, рыхтавалі дэндрапаркі да зімоўкі. Дзякуючы агульным намаганням, за час акцыі з нашых лясоў было вывезена амаль 8 кубаметраў смецця, ліквідаваны 4 звалкі, ачышчана больш за 7 гектараў лесу.\nТолькі агульнымі намаганнямі можна зрабіць нашы лясы больш чыстымі і прыгожымі.\nдырэктар ДЛГУ «Ляхавіцкі лясгас».\nПрофсоюзный приём граждан →\n36.6 – і гэта не здорава!\n09/08/2014 redakcyja 0


Чарга-8 з жыцця літаратараў; паэма ў прозе Раздзел 8 - 16 Мая 2013 - Блог - Персональный сайт\nСайт Міхася Южыка Среда, 17.07.2019, 20:07\nГлавная » 2013 » Май » 16 » Чарга-8 з жыцця літаратараў; паэма ў прозе Раздзел 8\nЧарга-8 з жыцця літаратараў; паэма ў прозе Раздзел 8\nАднойчы ўранні, калі пісьменнік Г. прыбыў у лагер чаргоўцаў, ён заўважыў незвычайную мітусню. Каля вогнішча, якім загадваў Мемуаран, завіхалася чалавек дзесяць маладых і сталых пісьменнікаў. Чуліся крыкі, эмацыйныя перегукванні. Каля вогнішча ляжала некалькі буйных сувояў, жалезныя палкі, усялякі будаўнічы рыштунак. Г. прыспорыўся да Мемуарана. Той адразу ж запрог яго працаваць, не тлумачачы, што, уласна, яны будуць рабіць. Паяснілі самі работнікі. Адзін, вядомы байкаплёт Сталярэўскі, быў прызначаны на сёння прарабам. Па адукацыі інжынер-будаўнік, ён хвацка кіраваў працаю. Аказалася, яны ставяць буйную і доўгую гандлёвую палатку – Хлёпус адчыняе тут кніжны кірмаш. І трэба спяшацца, бо вось-вось падвязуць сам тавар. Сапраўды, не прайшло і паўгадзіны, як да вогнішча падваліла вялікая фура. Шафер-дальнабойшчык выйшаў, паздароўкаўся з Мемуаранам і папрасіў колькі людзей на разгрузку. Мемуаран дзьмухнуў у свістульку і падклікаў да сябе новыя працоўныя сілы ў выглядзе шасці паэтаў-пачаткоўцаў. Яны прыняліся цягаць з фуры кардонныя пачкі і стаўляць іх каля гандлёвай палаткі, якая пад кіраўніцтвам Сталярэўсткага была ўжо напалову ўзведзена.\nРабота спорылася. У палатцы зацяплілі буржуйку, з якой паваліў густы шызы думок, які дадаў рамантыкі ў адастайнасць быту чаргоўцаў. Затым унутры паставілі два шэрагі доўгіх сталоў, павесілі над імі лямпачкі. Асвятленне ажыццяўлялася праз асабістую міні-электрастанцыю Хлёпуса, якая месцілася за рагом дома, працавала на мазуце, дымела і раўла як апантаная.\nПісьменнік Г. уласнаруч выклаў ледзяністую падлогу палаткі духмяным яловым голлем. Словам, усё было падрыхтавана да ўносу самой прадукцыі – курган з пачкаў кніг выдавецтва "Варвест” высіўся збоч палаткі. Уносілі па камандзе Мемуарана, ён узразаў пачак, вымаў кнігі і ставіў па алфавітным парадку стосамі на стале. Ля кожнага стоса ён змяшчаў шыльду з назваю кнігі і імем аўтара. Літаратура там была выключна рускамоўная і дужа разнамасная. Ад спецыяльнай даведачнай літаратуры да парнаграфічных часопісаў, ад класікі сусветнай мастацкай літаратуры да зборнікаў анекдотаў. Уражвала шыкоўная размаітасць вокладак. Пераплёты з залатым цясненнем, з высокамастацкімі малюнкамі, са скуры кракадзіла, кнігі з супервокладкамі, дыхтоўныя кнігі з аўдыёдыскамі – шмат-шат усяго, ад чаго ў пісьменніка Г. разыгрываўся чытацкі апетыт і расла прыкрая зайздрасць ад таго, што яго ўласныя кнігі выглядалі ў параўнанні з прадукцыяй "Варвеста” ўбогімі папялушкамі. Кусаліся і цэны. Аднак Г. рашыў, што б там ні было, купіць хоць адну прыгожую кнігу. Устрэмілася думка паставіць яе на ўласны пісьменніцкі стол – для ўзняцця настрою і як арыенцір на будучыню. Г. пакляўся сабе, што займее такую кнігу накладам за 50 тысяч з уласным імем на вокладцы. Ён паставіў сабе такую мэту і ён, чалавек дзівоснай нязломнасці і адвагі, даб’ецца жаданага.\nА пакуль тое, давялося стаць у чаргу ("Зноў чарга!”), якая за некалькі хвілін утварылася некароткая, адсмоктваючы, так бы мовіць, кантынгент з асноўнай чаргі. Нецярплівыя пакупнікі прагнулі ўбіцца ў пунсовую палатку, над якой валіў з коміна вясёлы дымок. У палатцы за столікам сядзеў Мемуаран у сінім халаце прадаўца. Праваруч і леваруч ад яго, у такіх жа халатах, але таннейшага пакрою, сядзелі Ачмуцін і Навумовіч. Усе трое ўпраўна адпускалі тавар. Навумовіч выкрыкваў на ўсю іванаўскую назвы кніг і хваліў іх, і сцвярджаў, што нядорага. Ачмуцін быў не такі гаманкі. Аднак пісьменніку Г. пакуль гэта ўсё было не відно, толькі чуваць, бо ён знаходзіўся у метрах дзесяці ад палаткі на трыццаціградусным лёгкім марозіку, у чарзе, хвост якой даўно вываліў з палаткі "Варвеста” і разрастаўся ўсё болей.\nСам Хлёпус пакуль адсутнічаў. Па чутках, ён прыедзе ўвечары, на ўрачыстае адкрыццё кірмашу; казалі, будзе гулянне з шашлыкамі ды фейверк.\nА пакуль што народ хваляваўся, прагнучы найхутчэй займець нешта ад славутага выдавецтва "Варвест”. Раптам пісьменніку Г. падумалася, што гэты ажыятаж, гэтая напруга апошніх дзён у чарзе, якая не вылілася ў які-кольвек скандал, – усё гэта не можа абысціся без выбуховай разрадкі. Потым Г. рашыў, што гэтай думкаю наклікаў бяду. Або, рэфлексуючы, меркаваў, што тое быў толькі яго прагноз, які вынікаў з ведання сітуацыі. Як бы там ні было, а скандал спраўдзіўся – лямантлівы, слязлівы, смаркаты, крывавы… адным словам – агідны. Зачыншчыцай яго сталася помная па бойцы з Чувырлам літаратарка Марыйсевіч. Неадказны сранцавіцкі сакратар і раней чуў, што Марыйсевіч называюць бабай-скандалам, што, маўляў, дзе яна ні з’явіцца – там крыкі, лаянка, мардабой і міліцыя. Чуў, але не мог даць веры, што такая разумная, мяркуючы па яе артыкулах, маладзіца здатная на зверскія супрацьпраўныя дзеянні. Гэта ніяк не ўкладвалася ў цнатлівай свядомасці Г. І тым не менш, яму давялося ў гэтым упэўніцца.


ЗАЎТРА Ў КРАМАХ – СУХІ ЗАКОН – Брагін. Маяк Палесся. Раённая газета. Навіны Брагінскага раёна\nЗАЎТРА Ў КРАМАХ – СУХІ ЗАКОН\n18.11.2009 30.11.-0001 admin245Leave a Comment on ЗАЎТРА Ў КРАМАХ – СУХІ ЗАКОН\nЦі задумваліся вы, колькі можна было б пазбегнуць злачынстваў, пажараў, дэбошаў з трагічнымі фіналамі, захаваць сем’яў, калі б розум чалавека не занявольвала спіртное?.. За трывалае сяброўства з алкаголем расплачвацца даводзіцца самым дарагім: уласным здароўем, скалечаным лёсам, стратай блізкіх, а, бывае, і жыццём. Выключэнняў няма – заўсёды! Дык ці не час спыніць імклівы бег да пагібелі? Удумайцеся толькі ў некаторыя лічбы і факты.\nУ бягучым годзе супрацоўнікі Брагінскага РАУС склалі 35 пратаколаў на грамадзян за продаж самагону, канфіскавалі больш васьмі тон самагоннай брагі. Да адміністрацыйнай адказнасці за знаходжанне ў грамадскіх месцах у п’яным выглядзе прыцягнута больш 150 чалавек, за рэалізацыю спіртнога падлеткам – чацвёра і столькі ж (у тым ліку адна маці) — за ўцягванне ў распіццё алкагольнай атруты непаўналетніх. З 15 зафіксаваных на тэрыторыі раёна дарожна-транспартных здарэнняў 12 здзейснены вадзіцелямі ў нецвярозым стане, у выніку чаго тры чалавекі загінулі і шаснаццаць атрымалі траўмы. На п’янай глебе здзейснена 4 злачынствы ў сферы сямейна-бытавых адносінаў, 15 грамадзян давялося накіраваць у лячэбна-працоўныя прафілакторыі. У нецвярозым стане затрымана 14 непаўналетніх.\nЦі не доказ, што алкаголь – самы каварны і бязлітасны вораг? Ні аб якім спакоі на вуліцах, ладзе ў дамах, парадку на рабоце не можа быць і гаворкі, пакуль будуць напаўняцца шклянкі атрутай, якую можна набывать круглыя суткі, а ў свядомасці саміх грамадзян трывала сядзець асацыяцыя “свята без бутэлькі – не свята”.\nКаб паказаць перавагу здаровага ладу жыцця і абудзіць грамадзянскую ініцыятыву, аб’яднаць жыхароў Брагіншчыны ў супрацьстаянні залежнасцям, раённы выканаўчы камітэт у чарговы раз выступіў з прапановай правесці “Дзень цвярозасці”. Заўтра, 19 лістапада, продаж напояў з градусамі, у тым ліку піва, тонікаў, будзе забаронены ва ўсіх гандлёвых кропках, акрамя аб’ектаў грамадскага харчавання Брагінскага райспажыўтаварыства. Праблема п’янства і алкагалізму стане тэмай размоў інфармацыйна-прапагандысцкіх груп з насельніцтвам. У бібліятэках раёна плануецца арганізаваць тэматычныя выставы літаратуры. Увазе гледачоў у кіназале Брагінскага РДК будуць прапанаваны рэкламныя ролікі аб шкодзе алкаголю, курэння, наркотыкаў, накіраваныя на прапаганду здаровага ладу жыцця.\nСям’я, працоўны калектыў, вучнёўскі клас – толькі на такім узроўні антыалкагольныя ідэі могуць стаць нормай паводзін. Чым больш людзей будзе мець дачыненне да падобных мерапрыемстваў, тым мацнейшым стане грамадства ў барацьбе з гэтай праблемай. Дзень цвярозасці ставіць на мэце дапамагчы асэнсаваць вялікую сацыяльную каштоўнасць жыцця без алкаголю, які толькі губіць, знішчае самае каштоўнае, нараджае зло.\nКонопля находится в перечне наркосодержащих растений


Галоўная ➠ Пярэдні пакой і калідор ➠ Каларытная прэстыжная пярэдні пакой 1. ўспамін ад вашага дома\nПярэдні пакой «задаць тон» усяму інтэр'еру, фармуе 1. ўспамін ад кватэры. Прэстыжная, каларытная пярэдні пакой лепш усякіх слоў кажа аб тым, што ў гэтым доме жывуць людзі, якія імкнуцца не адстаць ад часу і адкрытыя для ўсяго новага.\nПрэстыжныя пярэднія пакоі - паняцце няпэўнае; і ў той жа час мода на дызайн інтэр'еру пярэднім пакоі існуе. Крыху раней прэстыжны інтэр'ер пярэднім пакоі нерэальна было ўявіць сабе без шафы-купэ з люстранымі дзвярамі ва ўсю сценку; але ў бліжэйшы час шафы-купэ - нягледзячы на тое, што яны ніяк не страцілі сваёй функцыянальнасці - некалькі «здалі пазіцыі».\nУ сучасных інтэр'ерах пярэдні пакой усё часцей разглядаецца не як месца для захоўвання рэчаў, як добразычлівае і гасціннае памяшканне, якое першым у доме сустракае і ўладальнікаў, і гасцей. Не губляюць актуальнасці стылі «Вінтаж» і «рэтра», таксама рустыкальны стыль - па гэтым у прэстыжнай пярэднім пакоі на дадзены момант хутчэй можна ўбачыць самотную каваную вешалку замест трохстворкавага шафы, драўняную разьбёную калошницу-стэлаж замест закрытай тумбы для абутку. Пастаянна папулярныя девайсы і прадметы мэблі для пярэдніх пакояў, якія выраблены сваімі рукамі - ці, па крайняй меры, глядзяцца такімі.\nУ той жа час, каларытная пярэдні пакой ў стылі поп-арт альбо фьюжн стане добрым варыянтам для сучасна і модна аздобленай кватэры. Непахісныя тэарэмы «светлыя колеру, люстэрка, зручныя матэрыялы» як і раней верныя для маленькіх пярэдніх пакояў; але ў холе асабістага дома падлогу можа быць аздоблены паркетам, а не лінолеумам, сценкі - венецыянскай тынкоўкай альбо натуральным каменем, а не вінілавымі шпалерамі. Пярэдні пакой, абавязкова, павінна заставацца шматфункцыянальнай, але чым яна прасторней - тым больш складаную і непаўторную абстаноўку ў ёй можна зрабіць.\nПа каляровай гаме прэстыжныя пярэднія пакоі бываюць вельмі рознымі - бо мода не дыктуе і не прымушае, яна толькі дае падказку кірунак. «Табу» на ўжыванне найглыбокіх і насычаных кветак на велізарную пярэдні пакой не распаўсюджваецца. Каларытная пярэдні пакой можа быць аформлена і ў чырвоным, і ў блакітным колеры, і ў неонавых колерах, і ў чорна-белым монохроме - а калі інтэр'ер надакучыць, яго заўсёды можна перапрацаваць з улікам новых прэстыжных тэндэнцый, якія становяцца ўсё больш разнастайным.