Масква і Менск уніфікавалі чорны сьпіс нядобранадзейных\n11 сьнежань 2012, 16:48\nБеларусь і Расея дэманструюць узгодненыя пазыцыі ў справе забароны на ўезд для асобаў, чыё знаходжаньне на тэрыторыях абедзьвюх краінаў лічыцца непажаданым.\nРаней стала вядома пра наяўнасьць у расейскім фэдэральным вышуку шэрагу беларускіх апазыцыянэраў, а ня так даўно сьпіс пэрсонаў нон-грата так званай саюзнай дзяржавы папоўніў кіеўскі журналіст, якога не пусьцілі ў Расею на той падставе, што ён неўязны ў Беларусь.\nУкраінскі мэдыя-трэнэр, кансультант у пытаньнях СМІ Алег Хамянок паведаміў у сацыяльнай сетцы, што атрымаў адказ з Расеі, чаму ў кастрычніку яго не пусьцілі на журналісцкі сэмінар у Калінінград. Аказваецца, тэрыторыю Расеі яму забаронена наведваць цягам 5 гадоў згодна з законам «Аб парадку ўезду і выезду грамадзянаў у Расейскую Фэдэрацыю». Адпаведны пункт тлумачыць: уезд замежнаму грамадзяніну не дазваляецца ў выпадку, калі гэта выклікана неабходнасьцю забесьпячэньня абароназдольнасьці ці бясьпекі краіны.\nСам Хамянок зьвязвае падобнае рашэньне з уніфікацыяй Менскам і Масквой чорных сьпісаў «нядобранадзейных элемэнтаў». Сёлета 20 сакавіка без тлумачэньня прычыны яму забаранілі ўезд у Беларусь. Хамянок прыляцеў у Менск, каб кансультаваць пэўнае выдавецтва. Аднак на пашпартным кантролі ў нацыянальным аэрапорце яму заявілі, што ён значыцца ў сьпісе асобаў, якім забаронены ўезд у Беларусь. Цяпер забарона аўтаматычна перакінулася і на Расею. Праўда, калі на расейскім кірунку хоць ёсьць пэўнасьць з тэрмінам забароны, то зь Беларусьсю дагэтуль нічога не зразумела:\n«Я пісаў у Дзяржаўны памежны камітэт Рэспублікі Беларусь, рабіў запыт наконт інфармацыі — на які тэрмін забарона, якая прычына забароны, ці можна гэтыя дзеяньні абскардзіць? І я атрымаў наступны адказ: дадзеная інфармацыя зьяўляецца інфармацыяй з абмежаваным доступам і яны яе прадставіць ня могуць. Таму нават ня ведаю, на які тэрмін мне забаронены ўезд у Беларусь. Што тычыцца цяперашняга выпадку, то можна толькі нешта дапускаць. Паколькі непасрэдных фактаў у мяне няма, то гэта ўсё роўна гаданьне на гушчы ад кавы. Але я не выключаю, што гэта зьвязана зь беларускай гісторыяй, бо Расея і Беларусь — гэта адзіная саюзная дзяржава, у іх адзіная мяжа. Таму думаю, што сьпісы асобаў, якім забаронены ўезд, напэўна, ёсьць і ў той, і ў другой памежнай службы».\nУ сярэдзіне 2000-х дэпартацыю ва Ўкраіну і 5-гадовую забарону на ўезд у Беларусь атрымаў і журналіст Міхаіл Падаляк. Чаму ён ня хоча вяртацца ў Менск пасьля сканчэньня гэтага тэрміну?\n«Тэрмін скончыўся праз 5 гадоў пасьля 2004 году, гэта значыць, ён скончыўся ў 2009-м. Але проста ўзяць і вярнуцца я не магу. Таму што я быў дэпартаваны па спэцыяльным артыкуле, які ўвялі заднім чыслом — „пагроза нацыянальнай бясьпецы“. І каб па гэтым артыкуле потым уехаць у краіну, зь якой ты быў дэпартаваны, — то, як лічыцца ў Беларусі, ты мусіш афіцыйна зьвярнуцца ў інстанцыі. Таму што статус зусім іншы. Бо гэта ня проста дэпартацыя па факце эканамічнага характару ці па нюансах парушэньня заканадаўства, якое рэглямэнтуе жыцьцё замежнага грамадзяніна, а гэтае парушэньне клясыфікаванае як пагроза нацыянальнай бясьпецы. Гэта ўжо кшталту як шпіён, якога выслалі з краіны. А высланы шпіён у гэтую краіну добраахвотна ўжо ня можа вярнуцца. Толькі калі сама краіна дасьць яму дазвол туды заехаць — пасьля таго, як ён перастаў быць шпіёнам».\nПра існаваньне адзінай базы, у якую сьцякаюцца зьвесткі з праваахоўных органаў Расеі і Беларусі, сьведчыць і наяўнасьць беларускіх апазыцыянэраў у расейскім фэдэральным вышуку. Так, грамадзянская кампанія «Эўрапейская Беларусь» знайшла свайго актывіста Максіма Сергійца ў сьпісе асобаў, якія вышукваюцца ў Расеі на патрабаваньне Беларусі. На сайце vroziske.net пазначана: «Хаваецца ад органаў МУС». Пры затрыманьні прадпісваецца ўзяць пад варту. Пасьля падзеяў Плошчы Сергіец атрымаў прытулак у Польшчы.\nСярод амаль паўмільёна грамадзянаў, якія фігуруюць у расейскай базе вышуку, значыцца і былы кандыдат у прэзыдэнты Алесь Міхалевіч. Палітыка затрымалі ў дзень прэзыдэнцкіх выбараў, некалькі месяцаў трымалі ў сьледчым ізалятары КДБ як падазраванага ў арганізацыі масавых беспарадкаў. Ён уцёк за мяжу, атрымаў прытулак у Чэхіі.\nУ Радзе па правах чалавека пры прэзыдэнце Расеі створаная працоўная група па абароне правоў чалавека за мяжой. Яе кіраўнік, праваабаронца Андрэй Юраў, летась сам быў дэпартаваны зь Беларусі з забаронай уезду на 2 гады. На яго думку, каб пазьбегнуць дваістага прачытаньня міжнароднага заканадаўства, трэба кардынальна перагледзець сутнасьць працы Інтэрполу, якім прыкрываюцца і Менск, і Масква:\n«Існуюць пэўныя праблемы. Мы цудоўна разумеем: ёсьць міжнародная сыстэма Інтэрполу. І калі на чалавека афіцыйна ўзбуджаная крымінальная справа, ён знаходзіцца ў вышуку, то, у прынцыпе, яго могуць вышукваць па ўсім сьвеце. Гэта тычыцца ня толькі Беларусі, а любой краіны. Але зараз ставіцца вельмі сур’ёзна пытаньне адносна таго, што ў Інтэрполе няма працэдуры праверкі, наколькі крымінальны перасьлед зьяўляецца палітычна матываваным. Напрыклад, тыя ж самыя людзі могуць трапіць у міжнародныя сьпісы Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы як асобы, якія перасьледуюцца з палітычных матываў, і не падлягаць перасьледу, і тут жа яны могуць перасьледавацца па лініі Інтэрполу. І ня толькі ў Расеі, але і ў Злучаных Штатах, Вялікай Брытаніі. То бок прававая сыстэма даволі складаная. Стваралася яна дзеля таго, каб перасьледаваць сапраўдных злачынцаў, але атрымліваецца, што любы чалавек, у тым ліку палітычны актывіст, на якога заведзеная нейкая крымінальная справа, можа падлягаць вышуку, выдачы і г.д. па лініі Інтэрполу і іншых міжнародных органаў».\nНі ў Менску, ні ў Маскве афіцыйна не прызнаюць, што маюць пералік дэмакратычных актывістаў, журналістаў, праваабаронцаў, якія могуць быць выдадзеныя на патрабаваньне кожнага з бакоў.


Будзьма беларусамі! » Міхась Скобла: за вайну адкажуць Якуб Колас і Васіль Быкаў?\nМіхась Скобла: за вайну адкажуць Якуб Колас і Васіль Быкаў?\nЯк паведамляе Народная Воля, Мэр Кіева Віталь Клічко днямі абвясціў urbi et orbi, што ўкраінская сталіца і Мінск больш не гарады-пабрацімы. У той жа час з украінскай школьнай праграмы прыбіраюць творы Васіля Быкава разам са шматлікімі рускім піьсменнікамі. Ці павінны класікі несці адказнасць за сучасную вайну? Разбіраецца Міхась Скобла.\nБрацкага, усталяванага яшчэ за савецкім часам статусу сталіца Беларусі была пазбаўлена за патуранне Крамлю і дапамогу расійскаму агрэсару ў яго вайне з Украінай. Крок, што і казаць, прыкры, але, як мне падаецца, не варты ўсенароднай жалобы. Бо пабрацімства гарадоў, як і прапагандаванае ў СССР братэрства народаў, – з’ява, трэба прызнаць, малаўцямная. Асобна ўзятыя мінчанін з кіяўлянінам могуць і пасябраваць, і пасваячыцца, але каб два мільёны з трыма мільёнамі незнаёмых міжсобку людзей пабрацімамі па чыімсьці жаданні пачуваліся – такога ў жыцці не бывае.\nЗаява Клічко не проста з моста ўзялася. У Кіеве вось ужо другі месяц працягваецца кампанія па дэкамунізацыі і дэрусіфікацыі горада. У спіс для перайменавання трапілі ажно 467 вуліц, плошчаў, сквераў і станцый метро. Ініцыятыву кіеўскіх уладаў падхапілі і другія дзяржаўныя інстытуцыі, і вось ужо з той жа мэтай пераглядаюцца школьныя праграмы па літаратуры – гэць і адтуль русіфікатараў-імперцаў!\nПаспрабуем больш падрабязна разабрацца ў дэкамунізацыі і дэрусіфікацыі па-ўкраінску. Пачатак гэтай кампаніі мне давялося назіраць на ўласныя вочы яшчэ ў 2014-м, падчас Шаўчэнкаўскіх дзён у Чаркаскай вобласці. Разам з украінскімі пісьменнікамі мы ездзілі па Чаркашчыне і паўсюль бачылі пустыя пастаменты. Пазней гэты працэс быў названы ленінападам. Ад помнікаў камуністычным правадырам Украіна тады пазбавілася хутка і без ваганняў – дапамагла распачатая Расіяй вайна. Эскалацыя вайны сёлета прывяла і да эскалацыі дэрусіфікацыі.\nПрачытаўшы падрыхтаваны для перайменаванняў спіс, змешчаны на сайце Кіеўскай гарадской рады, я вельмі здзівіўся. Чым кіраваліся яго аўтары – мне незразумела. Бо і мне, беларусу, будзе балюча, калі з карты Кіева знікнуць імёны паэтаў Паўла Тычыны і Міколы Бажана (так, савецкіх, але найперш украінскіх!). Тычына шмат перакладаў з беларускай паэзіі, сябраваў з Янкам Купалам; Бажан, стваральнік украінскай энцыклапедыі, ахвотна дапамагаў Петрусю Броўку ў стварэнні Беларускай савецкай энцыклапедыі, кінуўшы сваім кіеўскім калегам кліч: «Всэ за БелСЭ!». Чалавек упершыню ў гісторыі Украіны стварыў шматтомную энцыклапедыю (зразумела, украінамоўную), а ў яго вуліцу сабраліся адабраць.\nВуліцы можа пазбавіцца і Муса Джаліль – аўтар славутага «Маабіцкага сшытка». А ён за што трапіў у няласку? Джаліль – татарскі паэт, які загінуў у фашысцкім засценку. Татары самі ад русіфікацыі не менш за ўкраінцаў пацярпелі.\nФігуруе ў спісе і Уладзімір Маякоўскі. А ён жа так голасна – на ўвесь Савецкі Саюз – захапляўся прыгажосцю і мілагучнасцю ўкраінскай мовы, у лоб асаджаў савецка-расійскіх імперцаў: «Говорю тебе: товарищ москаль, / на Украину зубы не скаль. / Разучите эту мову на знамёнах – лексиконах алых, – / эта мова величава и проста: / «Чуешь, сурмы заграли, / час расплаты настав»…\nДзіўна выглядае ў спісе і Леў Талстой, які да канца сваіх дзён заставаўся ў Расіі іншадумцам, крытыкаваў і царскі ўрад, і Расійскую праваслаўную царкву (за што атрымаў ад яе анафему). Ну які Леў Мікалаевіч імперац? Пачытайце, панове кіеўскія дэпутаты, хоць бы яго аповесць «Казакі».\nАле найбольшую маю нязгоду выклікала наяўнасць у тым спісе Якуба Коласа. І ён, атрымліваецца, адкажа за вайну. І ў яго вуліцу камусьці адабраць закарцела. Ужо і пераемнік падшуканы – украінскі дысідэнт-шасцідзясятнік Іван Дзюба. Той самы Дзюба, які для «Энцыклапедыі сучаснай Украіны» напісаў грунтоўны і хвалебны артыкул пра… Якуба Коласа. Натуральна, у тым артыкуле Колас – вялікі сябра Украіны, які, седзячы ў мінскай царскай турме, перакладаў творы Тараса Шаўчэнкі, а ў савецкі час, займаючы высокія пасады, як мог папулярызаваў украінскую літаратуру ў Беларусі. І вось – адным махам з сяброў трапіў у ворагі. Ды бедны Дзюба недзе ў труне варочаецца, дачуўшыся, чыю вуліцу хочуць пераназваць яго імем.\nІ ўжо абсалютна незразумелым чынам праштрафіўся перад Украінай Васіль Быкаў, чыю творчасць да гэтай пары трошкі вывучалі ўкраінскія школьнікі. Чаму пісьменнік павінен несці адказнасць за антыўкраінскія дзеянні палітыка, супраць якога выступаў паслядоўна і бясстрашна, з рызыкай для жыцця?\nДа таго ж Быкаў ваяваў за Украіну. І нават там… загінуў. Так-так, менавіта з Украіны ягоным бацькам прыйшла ў 1944 годзе «пахаронка», і дагэтуль на Кіраваградчыне стаіць помнік, на якім выбіта імя пісьменніка. За спінай лейтэнанта Быкава быў украінскі стэп, была вёска Вялікая Севярынка, якую штурмавалі нямецкія танкі. І абараняў ён канкрэтны лапік украінскай зямлі, а не прасторы і хімеры савецкай імперыі. Варта згадаць і тое, што ўкраінка Ларыса Шапіцька зняла вядомы на ўвесь свет фільм паводле Быкава – «Узыходжанне». Восем з шаснаццаці быкаўскіх аповесцяў перакладзены на ўкраінскую мову, то які ён русіфікатар?\nУ чужой царкве свечак папраўляць не варта – скажаце вы. Украінцы ў сваім доме маюць права рабіць усё, што палічаць патрэбным. А я думаю: варта. Бо да чаго могуць прывесці непрадуманыя, падагрэтыя вайной рашэнні? Да гэткіх жа паспешлівых рашэнняў у адказ. Знікнуць з кіеўскай карты Брэсцкая, Гродзенская, Гомельская і Мінская вуліцы (яны таксама значацца ў спісе) – у Мінску могуць знікнуць бульвар Шаўчэнкі, вуліца Лесі Украінкі, кінатэатр «Кіеў», а які-небудзь «пакрыўджаны за Коласа» БРСМ запатрабуе знесці помнікі Шаўчэнку і Піліпу Орліку. На радасць, дарэчы, Маскве, якая робіць усё магчымае, каб пасварыць украінцаў і беларусаў, сутыкнуць нас ілбамі.\nА чубіцца нам ні ў якім разе нельга. Добра, што гэта разумеюць і ў тым жа Кіеве. І вось яскравы прыклад такога разумення: акурат гэтымі днямі кіяўляне праз электроннае галасаванне вырашаюць, ці не надаць адной з вуліц імя беларускага класіка Уладзіміра Караткевіча. Хочацца верыць – нададуць. А яшчэ больш хочацца верыць, што і Якуба Коласа пакінуць у спакоі. Бо, зняважыўшы аднаго вялікага беларуса, справы не паправіш ушанаваннем другога.\nЧытайце таксама: У Кіеве з’явіцца вуліца імя Уладзіміра Караткевіча?


NGC 4735 - галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nІнфармацыя на англійскай і французскай з арыгінальнага Новага агульнага каталога NASA/IPAC Extragalactic Database англ. Спіс публікацый, прысвечаных NGC 4805 SIMBAD англ. VizieR англ. Інфармацыя англ. з Перагледжанага Новага агульнага каталога\nNGC 4817 - галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nІнфармацыя англ. з Перагледжанага Новага агульнага каталога SIMBAD англ. Спіс публікацый, прысвечаных NGC 4824 Інфармацыя на англійскай і французскай з арыгінальнага Новага агульнага каталога NASA/IPAC Extragalactic Database англ. VizieR англ.\nNGC 4875 - лінзападобная галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 4876 - эліптычная галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 4896 - галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5083 - спіральная галактыка з перамычкай ў сузор’і Гончыя Псы. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5260 - галактыка ў сузор’і Гідра. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5304 - галактыка ў сузор’і Цэнтаўр. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5325 - спіральная галактыка ў сузор’і Гончыя Псы. Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5325, NGC 5325A. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5502 - галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца. Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5502, NGC 5503. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5561 - галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5707-1 - галактыка ў сузор’і Валапас. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5767 - галактыка ў сузор’і Валапас. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5779 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5826 - лінзападобная галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5826, NGC 5870. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5862 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5874 - спіральная галактыка з перамычкай ў сузор’і Валапас. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5876 - галактыка ў сузор’і Валапас. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5969 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 5971 - спіральная галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6091 - галактыка ў сузор’і Малая Мядзведзіца. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nІнфармацыя на англійскай і французскай з арыгінальнага Новага агульнага каталога SIMBAD англ. NASA/IPAC Extragalactic Database англ. VizieR англ. Інфармацыя англ. з Перагледжанага Новага агульнага каталога Спіс публікацый, прысвечаных NGC 6092\nNGC 6123 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6187 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6189 - спіральная галактыка з перамычкай ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6189, NGC 6191. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага ката ...\nNGC 6248 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6286 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6290 - спіральная галактыка з перамычкай ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6291 - спіральная галактыка з перамычкай ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6292 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6297 - лінзападобная галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6297, NGC 6298. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6306 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6319 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6370 - эліптычная галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6373 - спіральная галактыка з перамычкай ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6381 - спіральная галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6390 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6393 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6394 - спіральная галактыка з перамычкай ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6399 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nСпіс публікацый, прысвечаных NGC 6406 VizieR англ. SIMBAD англ. Інфармацыя на англійскай і французскай з арыгінальнага Новага агульнага каталога NASA/IPAC Extragalactic Database англ. Інфармацыя англ. з Перагледжанага Новага агульнага каталога\nNGC 6409 - эліптычная галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6418 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6424 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nSIMBAD англ. Інфармацыя англ. з Перагледжанага Новага агульнага каталога NASA/IPAC Extragalactic Database англ. VizieR англ. Спіс публікацый, прысвечаных NGC 6428 Інфармацыя на англійскай і французскай з арыгінальнага Новага агульнага каталога\nNGC 6449 - спіральная галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6454 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".\nNGC 6457 - галактыка ў сузор’і Дракон. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі "Новага агульнага каталога".


Галоўная ➠ Як пабудаваць ➠ Што неабходна ведаць пры куплі пластыкавых вокнаў\nАпублікавана 27.02.2017 20:36\nЧытаць таксама:\tМеталлические двери\nКалі ўладальнік кватэры вырашаецца абнавіць вокны на пластыкавыя, перад купляй, перш за ўсё, ён павінен азнаёміцца з усімі характарыстыкамі пластыкавых вокнаў і асаблівасцямі яго мантажу.\nСучасныя рынкі прапануе больш за дзесятак профіляў, яны вагаюцца ад 2-хкамерных да 5-икамерных. Гэта значыць, што пры зрэзе пластыка ў раме павінна быць менавіта такая колькасць камер. Дадзенае лік камер паветра будзе адказваць за цеплаізаляцыю, адсюль павелічэнне кошту, чым больш камер, тым дарагое будзе профіль. Шклопакеты таксама ўсталёўваюць двух-пятикамерные, гэта будзе залежаць толькі ад вобласці пражывання. Аднак спецыялісты раяць для 2-хкамерного шклопакета ўсталёўваць 3-хкамерный профіль.\nЭксперты рэкамендуюць выбіраць профілі замежных вытворцаў, таму як яны існуюць на рынку ўжо некалькі 10-ов гадоў, і валодаюць міжнароднымі сертыфікатамі якасці. Менавіта такія вокны будуць гарантаваць бяспеку, іх вырабляюць з экалагічна чыстых тавараў.\nТаксама, калі плануецца адкрыванае акно, варта загадзя падумаць аб противомоскитной сеткі, адхонах, падваконніку. Распланаваць якая частка акна, і ў які бок будзе адкрывацца, каб яна не замінала камфортнага пражывання ў кватэры.\nАкрамя профілю дастаткова важная і фурнітура. Дастаткова часта людзі, усталёўваючы нятанны профіль, вырашаюць зэканоміць на фурнітуры, што пасля адбіваецца заеданием механізмаў, скрипением або перакосам. Таму неабходна памятаць, што эканомія на фурнітуры будзе правакаваць толькі лішнія выдаткі на выклікі майстры для ліквідацыі паломак.\nНе варта забываць і тое, што якасць вокнаў на 35% будуць залежаць ад вытворцы і на 65% ад майстроў-мантажнікаў. Таму падыходзіць да выбару мантажнай фірмы неабходна найбольш адказна. Многія пакупнікі раяць звяртаць увагу на спецвопратку, дарагія інструменты усталёўшчыкаў вокнаў, калі ж яны ёсць, то хутчэй за ўсё мантажнікі працуюць у сур'ёзнай фірме.\nУ гэтым артыкуле ўжываліся ідэі сайта:\thttp://ok.ru/


У “Крамбамбулі” – другі залаты мэдаль\n06 красавік 2007, 08:20\nСевярын Квяткоўскі, Менск Апрэч настойкі “Крамбамбуляі” вырабу прадпрыемства “БелПі” (“Беларускае пітво”) залатыя мэдалі ў сваіх намінацыях атрымалі гарэлка “Хіт апэльсінавы” і джын “Канцлер”, а гарэлка “Генэрал” і настойка “Крамбамбуля дамская” атрымалі срэбныя мэдалі. Дэгустацыя ладзілася ў межах выставы “Бістро. Рэстаран. Магазін. Піва. Віны і Напоі”, у якой узялі ўдзел 110 адмыслоўцаў зь Беларусі, Італіі, Даніі, Украіны, Нямеччыны ды Расеі.\nКарэспандэнт: “На выставе ажыўленая атмасфэра. Гучыць сярэднявечная музыка. Я набліжаюся да стэнду, дзе прадстаўленая прадукцыя кампаніі “БелПі”.\nСпадарыня: “Рада за вас, за вашу якасьць. Посьпехаў вам. Калектыву ў асабістым жыцьці. Вельмі добра”.\nДа працаўнікоў “БелПі” падыходзяць і віншуюць. Далей гутарым з сузаснавальнікам прадпрыемства Зьмітром Дайнэкам пра напой “Крамбамбуля”, што атрымлівае залаты мэдаль другі год запар.\nДайнэка: “Найвышэйшую адзнаку паставіла дэгустатарка зь Літвы. Чаму цікава – напой з часоў Вялікага Княства. Дэгустатарам з Расеі такое пітво ня надта падабаецца. Нам здаецца, што адзнака літоўкі невыпадковая. Што на нейкім генным узроўні людзі памятаюць такія напоі, такія водары”.\nКарэспандэнт: “Зь якімі з краінамі вы зараз супрацоўнічаеце?”\nДайнэка: “Мяркую, наш самы галоўны арыгінальны напой “Крамбамбуля”. Менавіта ён, не гарэлкі звычайныя, бо гарэлкі робяць усе, па ўсім сьвеце, і суседзі нашыя. Нашая першая мэта супрацоўнічаць зь як мага большай колькасьцю крам у Беларусі. Бо напой робіцца нацыянальным, калі яго ведаюць грамадзяне сваёй краіны. А па-другое, калі мы разглядаем пытаньне экспарту, то таксама разглядаем найперш “Крамбамбулю”.\nКарэспандэнт: “Якая закуска лепшая пад “Крамбамбулю”? Тая ж самая, што пад гарэлку, ці ёсьць нюансы?”\nДайнэка: “Відаць, яе трэба ўжываць ня так, як звычайную гарэлку. А як дэсэрт. Ужо можна потым сесьці, па кілішку, і… Калі добры напой, дык здаецца, яго закусваць ня трэба. Таму закускі могуць быць самыя разнастайныя. Тут фантазія неабмежаваная”.\nА яшчэ прадпрыемства “БелПі” спадзяецца перамагчы ў конкурсе дызайну алькагольнай прадукцыі, бо супрацоўнічае з выбітнымі мастакамі. Напрыклад, дызайн бутэлькі “Крамбамбулі” рабіла Алена Дашкевіч, а гарэлкі “Хіт” і джыну “Канцлер” – Міхал Анемпадыстаў. Таксама Зьміцер Дайнэка паведаміў, што мяркуецца пачаць выпуск “Крамбамбулі” ў выкшталцонага дызайну бутэльках – для прэстыжу.\nНа фота: Зьміцер Дайнэка\nНа фота: прызёры


Лепшы Паравая пастка з універсальным раздымам ад Паравая пастка з універсальным раздымам вытворца, пастаўшчык, аптавік, дыстрыб'ютар і завод\nHUAI-AN HARDWARE CO., LTD. спецыялізуецца ў асноўным на праектаванні, вытворчасці і пастаўцы Паравая пастка з універсальным раздымам in Taiwan. Якасць прадукцыі карыстаецца высокай рэпутацыяй, і зараз кампанія акрэдытаваная пры сертыфікацыі ISO. Мы таксама арыгінальным вытворцам для многіх вядомых кампаній, якія патрабуюць навушнікі, каб суправаджаць сваю прадукцыю. Наша мэта: больш хуткае паставіць самыя канкурэнтаздольныя прадукты; задаволіць патрэбы пакупніка з нашым прафесійным тэхналогіі, верную службу, здзейсненага кантролю якасці і найбольш гнуткай сістэмы вытворчасці.\nмадэль - ALL STAINLESS STEEL No. F77、F77F\n●СС 20K х 280̊З.\n●СЕРІЯ DSC F77 КАМПАКТНАЯ І ЎСЯ ПЛОСКАЯ І ТЭРМАСТАТЫЧНАЯ ПАРАВАНАЯ ПЛАВКА.\n●Пасткі прызначаны для працы з універсальным раздымам з фільтрам альбо без фільтра..\n●Пасля выключэння пары,ЗНЯЦЬ ЛЯГКА ЗНЯЦЬ ЛАВАНІНУ, РАСПРЫНЯЦІ ДВА БОЛТА.\n●УСЕ НЕРЖАВЯТЫЯ МАТЭРЫЯЛЫ ДАСТАЎЛЯЮЦЬ ТРЫГОЙ КУЗІЛ І ЛЕГКУЮ ВАГУ ДЛЯ ЎСТАНАЎЛЕННЯ І ТЭХНІЧНАГА ОБСЛУГОЎВАННЯ.\n●ПРАПАНОВА ІЗАЛЯЦЫЯ Ў ЭКСТРЭМНЫХ УМОВАХ.\nКАТАЛОГ DSC №.F77\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.steamtraps.com.tw/be/steam-trap-with-universal-connector.html\nКаб знайсці і набыць найлепшы Паравая пастка з універсальным раздымам, вам трэба ведаць аб найвышэйшай якасці вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка і дыстрыб'ютара Паравая пастка з універсальным раздымам на заводзе.


25.11.2020 / 22:47\nЖурналіст адбываў 15-суткавы арышт на Акрэсьціна і пасьля ў Баранавічах. Яго сустрэла сям’я, піша «Свабода».\nАлег Грузьдзіловіч — шматгадовы журналіст «Радыё Свабода». Асьвятляў мноства масавых мерапрыемстваў, пісаў пра дзейнасьць праваахоўных органаў, паведамляў пра значныя судовыя працэсы. Яго і раней затрымлівала міліцыя, але за краты ён трапіў упершыню. Кажа, што сёньня міліцыянтам усё адно — «журналіст ты ці не».\n«Калі раней затрымлівалі мяне, то супрацоўнікі прэсавай службы МУС прыяжджалі разьбірацца, — кажа Алег Грузьдзіловіч. — А гэтым разам ніхто не прыяжджаў, ніхто мной не цікавіўся. Паказалі пратакол, што я «ўдзельнічаў у шэсьці». Я даводзіў, што працаваў там як журналіст. Але — 15 сутак.\nУ мяне быў такі эпізод на Акрэсьціна. Са мной разам судзілі 4 дзяўчат з Эканамічнага ўнівэрсытэту. І адну зь іх выводзілі з суду якраз, а я чакаў свайго рашэньня. Яна ідзе ўся ў сьлязах. Кажа: «Мы 3 хвіліны пастаялі, а нам 15 сутак». Я пачаў яе супакойваць, кажу: «Прыйдзе час, будзеце ганарыцца». А міліцыянт, які там быў, стаў на нас крычаць: «Што вы іх падбухторваеце!» Я ўжо яму кажу: «Я падтрымліваю, трэба ж падтрымаць чалавека». А ён: «Яе не падтрымліваць трэба, а ўваліць ёй, каб яна так больш не рабіла. Жыцьцё ёй гэтым зламалі». А дзяўчына тады адказвае: «Гэта не яны мне жыцьцё зламалі, гэта мне адзін чалавек жыцьцё зламаў».\nАд адных міліцыянтаў грубасьць, другія спакойныя. Адзін міліцыянт прыходзіў да кармушкі і казаў: «Лягайце спаць». А другую зьмену міліцыянт бегае па калідоры і грукае па кармушках, прымушаў усіх матрацы наверх падымаць, каб сядзелі на жалезных прутках. Усё залежыць ад чалавека. Так было і на Акрэсьціна, і ў Баранавічах».\nЯ б таксама адзначыў, што сярод затрыманых вельмі розныя людзі. Калі назіраеш за шэсьцем, здаецца, што ўсе з аднымі сьцягамі, усе ўсьміхаюцца, нібыта і поглядаў аднолькавых. Але гэта ня так. Былі ў нас некалькі чалавек, якія выступаюць за захаваньне сьмяротнага пакараньня. Шмат мы дыскутавалі, ці павінна Беларусь быць прэзыдэнцкай альбо парлямэнцкай рэспублікай. Абмяркоўвалі шмат, якой будзе ў будучым Беларусь».\n«Адзін шахтар, зь якім я сядзеў, кажа: «У мяне дачцэ 15 гадоў. Яна праз тры гады ўжо будзе галасаваць. І што, яе будуць «мачыць» гэтаксама, як мяне?! Калі мы цяпер ня зробім нармальную краіну, нашых дзяцей будуць гэтаксама зьбіваць. Мы гэта мусім зрабіць дзеля сваіх дзяцей». Я лічу, гэта вельмі моцны матыў», — згадвае Алег Грузьдзіловіч.


Лёзна — радзіма Шагала?! - Новости - Туризм и Отдых\nЛёзна — радзіма Шагала?!\nБезумоўна, «вяртанне» Шагала ў Лёзна паспрыяе развіццю турызма і зробіць Віцебшчыну яшчэ больш прывабнай для тых, хто любіць творчасць гэтага мастака\nСёлетні 125-гадовы юбілей слыннага мастака Марка Шагала — безумоўна, падзея сусветнага маштабу. І, калі пра Віцебск і Шагала, які тут жыў, пішуць часта, Лёзна, што за сорак кіламетраў ад абласнога цэнтра, параўнальна рэдка ўзгадваецца ў СМІ. А між іншым, некаторыя даследчыкі лічаць, што геніяльны мастак нарадзіўся менавіта ў Лёзне. Там пабываў наш карэспандэнт і паспрабаваў адкрыць для сябе і чытачоў невядомага Шагала.\nБезумоўна, ён лёзненскі!\nСпецыяльна перад паездкай у Лёзна — былое мястэчка з багатай гісторыяй, заснаванае ў пачатку ХVІІ стагоддзя, — праглядзеў у інтэрнеце шэраг артыкулаў, прысвечаных Шагалу. Некалькі разоў сустрэў інфармацыю пра тое, што Шагал нарадзіўся ў Лёзне. Як і пра тое, што яго сапраўднае прозвішча было Сегал.\nМясцовая краязнаўца Ніна Канстанцінаўна Ціхамірава, галоўны захавальнік народнага музея славы лёзненскай сярэдняй школы № 1, упэўнена, што Шагал родам з Лёзна. Пра гэта ёй асабіста расказаў стрыечны брат Шагала — Сямён Майсеевіч Эфрас.\n— Паўстоўскі пісаў, што яшчэ ў дзяцінстве хацеў пабываць у Віцебску, бо ў маленькім мястэчку пад Віцебскам нарадзіўся Шагал. Вядома, мястэчка гэта — наша Лёзна, дзе продкі Шагала пасяліліся яшчэ ў ХVІІІ стагоддзі. А наогул імя Шагала на малую радзіму вярнулася 8 мая 1979 года, калі яшчэ нічога ў Віцебску пра Шагала не нагадвала. Адзін з вызваліцеляў Лёзна, стрыечны брат Шагала, ураджэнец гэтага мястэчка, маёр у адстаўцы Сямён Майсеевіч Эфрас расказаў многае пра Шагала мне і вучням лёзненскай школы. Мы, дарэчы, наведвалі яго ў Ленінградзе. І прымаў ён нас там двойчы, — расказвае краязнаўца, якая да выхаду на пенсію выкладала ў школе рускую мову і літаратуру. — Пазней, у ліпені 1982 года, ён зноў прыязджаў у Лёзна. Разам з ім прайшліся па вуліцах. І сваяк Шагала расказаў аб шагалаўскіх месцах. Паказаў, дзе знаходзілася сядзіба Шагалаў, рыбная лаўка, цырульня дзядзькі мастака, сінагога, хедар (школа для яўрэйскіх хлопчыкаў), аптэка, рускае вучылішча. Да апошніх гадоў жыцця Сямён Майсеевіч падтрымліваў з нашай школай сувязь. Прымаў нашых дзяцей на начлег падчас паездак у Ленінград...\nЯк расказала краязнаўца, на жаль, у Лёзне не захаваліся будынкі дарэвалюцыйнай забудовы. Каб увекавечыць памяць пра Шагала, толькі ў ліпені 2002 года на раённым Доме культуры замацавалі дошку, на якой напісана, што на гэтым месцы знаходзілася сядзіба сям'і, з якой родам Марк Шагал. І адбылося гэта, паводле слоў Ніны Канстанцінаўны, дзякуючы намаганням вядомага віцебскага краязнаўцы Аркадзя Падліпскага, які першым у Віцебску пачаў пісаць пра Марка Шагала.\n— А ўжо потым спахапіліся астатнія, — кажа Ніна Ціхамірава. — Дарэчы, у першых узгадваннях пра Шагала ў Вялікай савецкай энцыклапедыі — і ў першым выданні, і ў другім — напісана, што нарадзіўся Шагал у мястэчку Лёзна. А таксама, што ён — французскі мастак! (смяецца. — А.П.). Ну, у прынцыпе няважна, напэўна, — Віцебск або Лёзна. Вось я нарадзілася ў вёсцы Зубкі, але ж я не буду называць вёску, скажу — Лёзна. Так, верагодна, Шагал называў сваёй радзімай Віцебск, таму што ў асноўным яго дзяцінства і юнацтва прайшлі ў Віцебску. А насамрэч нарадзіўся ў Лёзне. Я нават, ведаеце, калі збірала інфармацыю для раённай кнігі «Памяць» і была ў бібліятэцы імя Леніна ў Маскве (а было гэта вельмі даўно) — слухала паэта Вазнясенскага. Ён расказваў, што Шагал нарадзіўся ў Лёзне. І іншыя гэта таксама гаварылі. Мая дачка Ірына, калі заканчвала вучобу ў педагагічным інстытуце ў Мінску, пісала дыпломную работу «Марк Шагал і Лёзна». Пра Шагала і Лёзна можна расказваць шмат. Памятаю, яшчэ да развалу СССР прыязджалі ў Лёзна японцы, якія падарылі каталог яго твораў, зроблены ў гонар адкрыцця выставы...\nТут Колас з Крапівой былі...\nКраязнаўца таксама расказала, што, на жаль, у наш час не ўвекавечылі і прыезд у Лёзна Якуба Коласа і Кандрата Крапівы. А было гэта дакладна ў 1936 годзе, калі мясцовы аматарскі тэатр паставіў п'есу па творы Коласа.\n— Цікава, што тэатр месціўся ў сценах былой праваслаўнай царквы, пабудаванай аж у 1786 годзе, — працягвае краязнаўца. — Цудам яна не была разбурана падчас Вялікай Айчынай вайны. І, дарэчы, самы першы сцяг у гонар вызвалення Віцебшчыны савецкія воіны замацавалі на купале менавіта гэтай царквы 8 кастрычніка 1943 года. У 1930-я гады ў храме працаваў клуб, пасля вайны — бібліятэка. Царкву Свята-Увазнясення ўзарвалі ў 1962 годзе. Калі ўзрывалі, шкло ў многіх дамах павылятала... Было б добра, каб адпаведная памятная дошка, прысвечаная Коласу і Крапіве, таксама з'явілася. Напрыклад, на фасадзе таго ж Дома культуры, дзе вісіць «шагалаўская» дошка. Ведаю, што дзякуючы энтузіястам яна ўжо выраблена. Толькі забраць трэба і замацаваць.\nЛёзна рыхтуецца да юбілею\nТаццяна Шульган, начальнік аддзела культуры Лёзненскага райвыканкама, кажа, што ёсць шмат ідэй наконт увекавечання памяці пра сям'ю Шагала. У прыватнасці, шукаюць магчымасці аднавіць дом, дзе Марк Шагал правёў гады свайго дзяцінства. У драўляным адноўленым доме (выгляд яго максімальна набліжаны да першапачатковага) можна было б размясціць рэпрадукцыі карцін Шагала, копіі дакументаў, якія сведчаць пра сям'ю мастака... Было б нядрэнна правесці ў райцэнтры і Шагалаўскія чытанні. Раней у Лёзна чытанні не праводзіліся, толькі ў Віцебску.\nУ Лёзненскім ваенна-гістарычным музеі частка экспазіцыі прысвечана Шагалу. У музеі можна ўбачыць і сумны спіс, напісаны ад рукі, з пералікам прозвішчаў знішчаных фашыстамі мясцовых жыхароў яўрэйскай нацыянальнасці. У спісах не раз узгадваюцца прозвішчы Шагал, Сегал...\nЛёзна і вёсачкі адлюстраваныя і ў творах Майстра. Адразу, у прыватнасці, можна прыгадаць знакамітую карціну «Цырульня ў Лёзне». У век інтэрнету ў беларускай глыбінцы паспрабуюць нанова адкрыць для землякоў Шагала.\nДарэчы, у юных жыхароў райцэнтра і суседніх населеных пунктаў ёсць усе магчымасці, каб таксама навучыцца добра маляваць. У Лёзне дзейнічае сярэдняя школа № 2 з мастацкім ухілам і дзіцячая школа мастацтваў, а таксама школа мастацтваў у аграрным гарадку Дабрамысль.\nГэта паспрыяе развіццю турызму\nБезумоўна, «вяртанне» Шагала ў Лёзна паспрыяе развіццю турызму і зробіць Віцебшчыну яшчэ больш прывабнай для тых, хто любіць творчасць гэтага мастака, навукоўцаў, студэнтаў, вучняў. Ды і не толькі для іх. Нагадаю, у Віцебску задумалі стварыць шагалаўскі квартал у раёне знакамітага дома-музея на вуліцы Пакроўскай (гэта недалёка ад аўта- і чыгуначнага вакзалаў).\nНачальнік упраўлення культуры Віцебскага аблвыканкама Уладзімір Цярэнцьеў узначальвае арганізацыйны камітэт па падрыхтоўцы да святкавання юбілею Майстра. У той дзень, калі мы з ім гутарылі, яшчэ працягвалі прымаць заяўкі, каб падрыхтаваць спіс прапаноў аб правядзенні самых розных мерапрыемстваў у год святкавання юбілею Шагала.\n— І адна з ініцыятыў упраўлення культуры датычыцца менавіта Лёзна. Рабочыя пытанні ўжо абмяркоўваліся са старшынямі Лёзненскага райвыканкама і райсавета. «Шагалаўская тэма» ў Лёзне павінна гучаць, — адзначыў начальнік упраўлення культуры. — Праводзіцца адпаведная праца па ўвасабленні ідэі «вяртання» Шагала ў Лёзна. І чаму б, напрыклад, не правесці традыцыйнае тэатралізаванае шагалаўскае свята на дзень нараджэння мастака не толькі ў Віцебску, але і ў Лёзне? Там, дзе прайшло дзяцінства Шагала.


Класічная музыка гучала ў храмах — на Мядзельшчыне прайшоў фестываль «У Шэметаве ў Шастаковічаў» — Минская правда\nredactor2 — 22.07.2019 0 Комментариев , 253 Просмотров\nУ чацвёрты раз у Мядзельскім раёне прайшлі канцэрты ў рамках міжнароднага фестывалю класічнай музыкі «У Шэметаве ў Шастаковічаў». Прысвечаны ён выдатнаму кампазітару і музыканту ХХ стагоддзя, аўтару сімфоній, канцэртаў, опер і балетаў, твораў камернай музыкі, музыкі для кінафільмаў і тэатральных пастановак Дзмітрыю Шастаковічу.\nМесца для фестывалю выбралі невыпадкова: прадзед кампазітара па бацькоўскай лініі Пётр Шастаковіч (1808—1871) нарадзіўся і некаторы час жыў ў маёнтку Калодна каля Шэметава. Сцвярджаюць, што яго хрысцілі ў Шэметаўскім касцёле. Збяднелы шляхціц вучыўся ў Віленскай медыка-хірургічнай акадэміі на ветэрынарнага ўрача. Потым ён апынуўся на Урале. Там, у Екацярынбургу, нарадзіўся дзед кампазітара — Баляслаў-Артур.\nУпершыню канцэрт памяці Дзмітрыя Шастаковіча ў касцёле ў Шэметаве адбыўся ў 2016 годзе, у 110-ю гадавіну з дня нараджэння кампазітара. Ініцыятарам мерапрыемства стаў прадстаўнік беларускай дыяспары ў Францыі, вядомы еўрапейскі оперны спявак, старшыня асацыяцыі «Францыя-Беларусь. Сяброўства» Аркадзь Валадось. А цяпер фестываль класічнай музыкі «У Шэметава ў Шастаковіча» стаў міжнародным. Праходзіць ён пры падтрымцы пасольства Беларусі ў Францыі, Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, Мінскага абласнога выканаўчага камітэта, Мядзельскага райвыканкама і партнёраў.\nФестываль пачаўся 20 ліпеня канцэртам у касцёле святога Андрэя Апостала ў аграгарадку Нарач. Прагучалі творы Моцарта і Шастаковіча.\nУ фестывалю ёсць такая традыцыя: разам з таленавітымі беларускімі выканаўцамі ў ім удзельнічаюць вядомыя замежныя музыканты. Так было і 21 ліпеня ў касцёле Маці Божай Нястомнай Дапамогі ў вёсцы Шэметава. Разам з беларускімі музыкантамі выступіў лаўрэат шматлікіх міжнародных конкурсаў, саліст Парыжскага сімфанічнага аркестра, прафесар Парыжскай вышэйшай кансерваторыі, кларнетыст Філіп Беро. Слухачамі сталі і мясцовыя парафіяне, і аматары класічнай музыкі, якія прыехалі з розных населеных пунктаў Мядзельшчыны, Мінска ды іншых мясцін. Недарэмна падчас адкрыцця канцэрта заўважалі: знамянальна, што ў Год малой радзімы ў Шэметаве збіраюцца аматары музыкі, каб аддаць даніну памяці і павагі вялікаму чалавеку, чыя асоба і творчасць аб’ядноўвае людзей розных краін.\nПад сутарэннямі храма гучалі творы Моцарта, Брамса, Глазунова і ,вядома ж, Шастаковіча. А праз расчыненыя дзверы касцёла велічная музыка разносілася па наваколлі. Гралі музыканты натхнёна, за што гледачы іх шчыра віталі. Нават жартавалі, што Філіпу Беро пасля такога прыёму ў Шэметаве будзе нялёгка выступаць у Парыжы. Госць з Францыі прызнаўся, што яму спадабалася атмасфера канцэрта ў храме і выступленне з беларускімі музыкантамі.\nУсе чатыры гады на фестывалі прысутнічае народны артыст Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі, прафесар, мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор Нацыянальнага акадэмічнага аркестра Рэспублікі Беларусь імя Жыновіча Міхаіл Казінец:\n— Прыязджаю сюды, таму што, па-першае, мы знаёмыя з Аркадзем Валадосем яшчэ са студэнцкіх год. Па-другое, дзякуючы таму, што наш французскі беларус стварыў такую выдатную імпрэзу, як фестываль Шастаковіча. Безумоўна, прывабліваюць музыканты, якія прыязджаюць сюды. І ўжо не гаворачы пра тое, што фестываль адбываецца на радзіме, дзе жылі продкі Шастаковіча. Вялікае імя Шастаковіча — вялікі гонар гэтай зямлі.\nДля Аркадзя Валодося Шэметава і наваколле — зямля продкаў генія.\n— Калі вы ўпершыню прыехалі ў Шэметава, ці думалі, што фестываль стане традыцыйным?\n— Спадзяваўся. І не меркаваў толькі адзін канцэрт рабіць, таму што, калі з Алінай Грышкевіч гэта пачыналі, то думаў рабіць фестываль. Прыехалі, паглядзелі вёску Шэметава, касцёл, навакольныя мясціны — і тады ўсё пайшло.\n— Рады, што фестываль адбываецца штогод?\n— Безумоўна. Спадзяюся развіваць яго надалей.\n— Так што працяг свята класічнай музыкі на Мядзельшчыне будзе…\n— Я веру ў гэта!\nПредыдущая статья Партия «Слуга народа» лидирует на выборах в Верховную раду\nСледующая статья У святого источника на границе трех районов Минщины готовятся к празднику


Ланза - GLOBElife ☎ - lanza Гель і аздабленне валасы\nСпіс фірмаў Катэгорыі ■ Фарбы для валасоў ■ Прадукты Чалавек- фарбавальнік ■ Тон у тон - валасы ■ Адбельвальнік Валасы ■ Колер валасоў Распрацоўнікі ■ Пастаянная валасы ■ Выпрамнік валасоў ■ Лячэнне - сыход за валасамі ■ Гель і аздабленне валасы ■ Лак для валасоў ■ Бальзамы - маскі для валасоў ■ Шампуні для валасоў ■ Лак для валасоў ■ Спецыяльныя прадукты для валасоў ■ цырульні прыналежнасці ■ Фен ■ Выпрамнік валасоў ■ Нажніцы для валасоў ■ Шчоткі для валасоў ■ Пашырэнне для валасоў ■ цырульнік мэбля ■ Школы і цырульні курсы ■ Эстэтыка ■ цырульнікі Адзенне\nЛанза - LANZA - Гель і аздабленне валасы\nLANZA - Гель і аздабленне валасы\nViewed 72122 times\nВылячэнне СТЫЛЬ - ПАДТРЫМКА\nІ заканчваючы гель\nПоўная лінія стайлінгу, сфармуляваны з сумессю перадавых тэхналогій і натуральных інгрэдыентаў для стварэння і кіравання ўсіх відаў знешнасці. Абарона ад шкоднага ўздзеяння сонечных прамянёў, абараняе ад UVA / UVB / UVC і тэрмаапрацоўкі. Прычоскі гарантавана даўжэй.\nВылячэнне пены стыль дызайну\nПены, што дае падтрымку і аб'ём і ў той жа гнуткасці часу на валасы для натуральнага погляду і поўны аб'ёму.\nВылячэнне BUNGEE СТЫЛЬ\nКрэм, які надае эластычнасць. Асабліва падыходзіць для павойных валасоў.\nВылячэнне СТЫЛЬ SPRAY GEL\nСярэдні ўтрымання гель, надае бляск, захоўваючы пры гэтым зморшчыны.\nВылячэнне СТЫЛЬ POLYSTER\nКрэм, які надае аб'ём і бляск.\nВылячэнне СТЫЛЬ МЕГА\nГель моцнай фіксацыі, не цяжкі і захоўвае сваю форму на працягу доўгага часу.\nВылячэнне СТЫЛЬ TIGHT\nКлей для экстрэмальнага погляд, дадатковай крэпасці.\nСТЫЛЬ ULTIMATE Вылячэнне лары\nПраводзіцца моцная, трымаючы яго фіксаванай кладкі надоўга.\nВылячэнне СТЫЛЬ аздабленне Лінія цэменту выправіць знешні выгляд дае яркасць на валасы. Поўная �...\nВылячэнне СТЫЛЬ аздабленне Лінія цэменту выправіць знешні выгляд дае яркасць на валасы. Поўная лінейка складаецца з: Вылячэнне СТЫЛЬ БЛЕСК F / X Прадукт, які асвя...


Якім павінна быць заручальны пярсцёнак? - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЯкім павінна быць заручальны пярсцёнак?\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Якім павінна быць заручальны пярсцёнак?\nВыбар заручальных кольцаў - бадай, адно з самых хвалюючых падзей у жыцці кожнай дзяўчыны. Бо такая купля адзначае ўсю важнасць падрыхтоўкі да самага чаканага дня. Да таго ж прыгожы аксэсуар на пальчыку дэманструе пачуцці, адносіны, а таксама індывідуальнасць і стыль маладых. Таму варта паставіцца з усёй сур’ёзнасцю да пытання, які кольца лепш абраць.\nЯк правільна абраць кольца кольца?\nПерш за ўсё, хочацца адзначыць, што ў першую чаргу варта абапірацца на асабістыя перавагі і пажаданні пры выбары заручальных кольцаў. А як адзінага правілы, ўпрыгажэнні на вяселле правільныя, а якія няма, не існуе. Але ўсё ж стылісты могуць даць некалькі рэкамендацый, як правільна выбраць заручальны пярсцёнак.\nКалі вы ўжо прадставілі стыль і дызайн заручальнага кольца аксэсуара, то важна таксама паклапаціцца, каб кальцо было зручным. На першы погляд такое сцвярджэнне можа здацца абсурдным. Але, усё ж, выбіраючы вясельнае ўпрыгажэнне, пераканайцеся, што яго шырыня не перашкаджае пальца згінацца, памер вам пасуе, не душыць і не занадта вольны.\nКалі ж пытанне, які кольца выбраць, ўпіраецца ў дызайн, форму і матэрыял, то пацікаўцеся, якія тыпы упрыгожванняў бываюць і іх апісанне.\nКласічныя кольца. Найбольш зручныя і універсальныя кольцы - класіка. Гладкія мадэлі падыходзяць да любога стылю, вопратцы і падзеі. Але недахоп такіх кольцаў у тым, што яны не падкрэсліваюць індывідуальнасць і арыгінальнасць сваёй уладальніцы.\nНестандартныя кольца. Незвычайная форма заўсёды прыцягне ўвагу і прадэманструе крэатыўнасць пары. Але будзьце гатовыя, што такое кольца можа быць сур’ёзнай праблемай пры стварэнні класічнага або дзелавога стылю.\nГравіроўкі. Надпісы або малюнкі на кольцах можна зрабіць як на ўнутраным боку ўпрыгажэнні, так і на знешні. Такое рашэнне падыдзе толькі для гладкіх вырабаў. Таму, вырашыўшы зрабіць гравіроўку, варта адмовіцца ад камянёў або ўзораў на кальцы.\nДвухколерныя кольца. Часцей за ўсё колеру на кальцы залежаць ад таго, якія металы выкарыстоўваюцца. У аматараў золата праблем не будзе пры ўвасабленні сваёй мары. Самы вялікі выбар такіх мадэляў прадстаўлены вырабамі з спалучэння жоўтага і белага золата.\nWeek 2, continued Відэа.\nПапярэдні Тэкст персікавы манікюр\nНаступная Артыкул Бялізну для поўных жанчын\nБрошкі з фетру\nСукенкі Пэрыс Хілтан\nЯркасць у модзе - ствары сонечны вобраз\nКамакура - старажытная сталіца Японіі\nНовы водар ад Ланком


Catholic.by - «Браслаў-Будслаў»: дзённік пілігрыма Людмілы Бурлевіч (заканчэнне)\nГалоўнаяАпостальская СталіцаКасцёл у БеларусіКанферэнцыя БіскупаўЛітургіяБібліятэкаДля СМІМультымедыяСэрвіс.БеларусьВатыканЗамежжаАнонсыПубліцыстычны раздзелІнтэрв'юСпецпраектыАрхіўСтруктураСвяты АйцецРымская курыяНунцыятураСтатыстыка Каталіцкага КасцёлаДзейнасць Каталіцкага КасцёлаДыяцэзііНавучальныя ўстановыМанаскія супольнасціРухі і супольнасці свецкіхМас-медыяГісторыяСвятыяСанктуарыіСтруктура КанферэнцыіБіскупыДакументыБібліятэка ККББCredoЛітургічны годАбавязковыя святыЛітургічны каляндарЛекцыянарыйРазважанні над Божым словамСвятыяМалітвыСвятое ПісаннеКнігіДакументыІнтэрв'юГамілііВыступленніСлоўнікКантактыПадпіскаФотаматэрыялыФотаАўдыёВідэаВідэа-onlineСферычныя панарамыПаштоўкіСпасылкіПошукRSS-стужкіСкарбонкаДапаможам патрабуючымМапа сайтаДашлі навінуЦэтлікіКантакты\t«Браслаў-Будслаў»: дзённік пілігрыма Людмілы Бурлевіч (заканчэнне)\t3 30 чэрвеня па 5 ліпеня ў Будслаў будуць крочыць пілігрымы з Браслава. Сярод іх і Людміла Бурлевіч, карэспандэнт Catholic.by. Сваімі назіраннямі, а таксама навінамі, якія адбыліся ў пілігрымцы за дзень, яна будзе дзяліцца ў сваім анлайн-дзённіку.\nДзень восьмы. Заканчэнне…Вось я ўжо і дома (ужо чакаю наступнага года:)Наш пробашч абяцаў, што некалькі разоў на год зладзім у парафіі сустрэчу пілігрымаў. Дзякую Табе, о Маці, за кожны дзень у шляху, за новыя знаёмствы. Дзякуй за жыццё!Зараз я зноў у горадзе. Вярнулася да будзённых клопатаў, працы і сяброў. І хоць пілігрымка ў Будслаў ужо мінула, часам зранку я прачынаюся з думкай аб тым, што мне зноў трэба сабраць інтэнцыі на Ружанец або прадумаць спевы для Імшы…Іду па праспекце, удыхаю пыльнае гарадское паветра і адчуваю, як наліваюцца цяплом мае плечы пад ранішнім сонцапёкам. Узгадваю нашы апошнія кіламетры перад Будславам, калі мы пайшлі праз лес, каб было не так горача. Часамі сцяжынка настолькі звужалася, што даводзілася ісці чародкаю адзін за адным. А мы налаўчыліся яшчэ і чарніцы па дарозе збіраць.Перад самым выхадам з лесу на бальшак пачаўся дождж. Ніякія дажджавікі не маглі ўратаваць нас ад нябеснай вады. Так і ішлі, хлюпаючы па лужынах і спяваючы песню «ласка падае, як дождж». Дзякую Табе, Марыя, і за дождж, і за сонца, якое паказалася якраз тады, калі мы стаялі перад святыняй. Гэта незабыўныя эмоцыі.Гэта мой апошні запіс у дзённіку пілігрыма. Але хутка мой дзённік працягнецца: наступны пункт — Сусветны дзень моладзі ў Рыа-дэ-Жанэйра! Дзень сёмы. 6 ліпеняВельмі ўразіла працэсія са свечкамі. Прыгожа было. І духоўна моцна.Ногі зусім не баляць. Праўда. Нават станцавалі пад спевы гурта “Міласць” — мне амаль зноў 15 — усміхаюся. Заначавала ў намётавым гарадку. Трошкі сыравата, але гэта дробязі. У думках — яшчэ свежая памяць пра нашу пілігрымку і «маленькія цуды», звязаныя з ёй. Імі і хачу з вамі падзяліцца.Аповед Наташы«Калі мне было пятнаццаць, я да канца не разумела, што такое пілігрымка і навошта я ў ёй іду. Мне было проста весела і цікава. Мы ішлі, жартавалі, смяяліся... І вось раптам я ўбачыла бабульку ў полі, якая даіла карову. Яна схапіла вядро з малаком і подбегам пайшла нам напярэймы — паставіла вядро на дарогу, пілігрымы ішлі, чэрпалі свежае малако, а бабуля, укленчыўшы, цалавала асфальт…Тады я зразумела, навошта мы ідзём. Не для сябе, але перадусім таксама для таго, каб сведчыць аб веры тым, хто нас сустракае». Аповед Алены«Аднойчы, калі я, мая сястра і брат ішлі ў пілігрымцы, мая маці ляжала ў шпіталі, хворая на рак. Мы, яе дзеці, маліліся аб выздараўленні нашай матулі. Ужо пасля пілігрымкі, наведваючы маму ў лякарні, мы даведаліся, што хвароба адышла і матуля ідзе на папраўку. На жаль, мама не верыць, што гэта цуд. Але я ведаю, што так і ёсць».…Гадоў дзесяць назад у наш браслаўскі касцёл прыходзіў маленькі хлопчык Андрэй, мы ўсе называлі яго Андрушкай. Яго бацькі былі, на жаль, пітушчымі, таму выхаваннем хлопчыка збольшага займаліся мы. Потым Андрэя забралі ў інтэрнат. У гэтай пілігрымцы праз колькі гадоў я зноў яго ўбачыла — ён нёс рупар наперадзе пілігрымкі. Гэта быў ужо дарослы юнак. 17 гадоў. І тыя ж вочы, якія патрабуюць любові. Як ён расказаў мне, год назад ён дайшоў да Першай Камуніі, вучыцца ў каледжы. Не п’е.Андрушка памятае, як я прымушала яго вучыць алфавіт і як ён ноччу прыходзіў да нас дадому рабіць урокі.Для Андрушы гэта была першая пілігрымка. І для мяне ён — маленькі цуд.Дзень шосты. 5 ліпеняАпошні дзень нашай дарогі. Неяк нават крыўдна. Чакалі менавіта гэтага дня, і вось, калі ён наступіў, я разумею, што ўжо прывыкла штодня ўставаць і ісці. Цяпер жа зноў трэба будзе вярнуцца ў будні, да штодзённых клопатаў.Наш дзень распачаўся адарацыяй Найсвяцейшага Сакрамэнту, падчас якой чыталіся малітвы падзякі пілігрымаў. Дзякавалі за жыццё, за новыя знаёмствы, за магчымасць ісці ў пілігрымцы…Падчас адарацыі кожны пілігрым мог выцягнуць сярод шэрагу падрыхтаваных паперак з пажаданнямі адну. У маёй гаварылася аб тым, каб быць дарам для ўсіх, каго сустракаю на сваім шляху. Пасля адарыцыі мы падыходзілі адно да аднаго, каб абняць, дзякуючы за прысутнасць гэтага чалавека ў нашым падарожжы. Калі падыходзілі да мяне і дзякавалі за ўсё, я зразумела, што жыву недарэмна: тут, падчас гэтага шляху я адчула, што жыву для іншых людзей. Дзякую Табе, Пане, за ўсё, што робіш для мяне, за тое, што вядзеш сваім шляхам…Падчас пілігрымкі некалькі чалавек адзначылі свой дзень нараджэння. Вось і сёння павіншавалі дваіх. Смяяліся, што на Дзень нараджэння яны запрасілі ажно 130 (!) чалавек -- менавіта столькі нас прыйшло ў Будслаў.…Святая Імша для пілігрымаў. Сёння, Маці, Ты збіраеш ля сябе вялікую колькасць людзей... Паважныя спевы. Марыя... Твае вочы. Поўныя любові і чакання. Я тут, Матуля, я ўжо дайшла. Вітаю Цябе, любая мая. Дзякую Табе за гэтыя шэсць дзён, дзякую, што, як заўсёды, Ты чакаеш мяне... Фота Аляксандры Шчыглінскай і Ірыны Гайдамовіч Дзень пяты. 4 ліпеняІдучы ў Будслаў пешшу, я дзякую Богу за ўсё, што Ён робіць для мяне. Дзякую за дарогу, за спёку, за смагу, за добрых людзей навокал. Магчыма, я і сама яшчэ да канца не разумею важнасць гэтага вопыту, але дакладна ведаю, што напатканае ў дарозе — паслана Богам.Штодзённы тлум горада, як гэта часта бывае, забірае вольны час і не дае пабыць сам-насам. У пілігрымцы маленькія адкрыцці я раблю для сябе кожны пройдзены дзень.Нашы дзяўчаты збіралі па дарозе духмяныя прыгожыя кветкі, каб зрабіць з іх вянок для крыжа. Вянок зрабілі, а кветкі яшчэ былі засталіся. Аддалі іх бабулькам, што сустракалі нас у Мосары. Гэта было ўжо два дні таму, а слёзы гэтых бабуль і зараз шчымяць у сэрцы…Ісці засталося зусім крышку. Вельмі чакаю таго моманту, калі наша пілігрымка ўвойдзе ў Будслаў, каб пакланіцца Маці Божай.Дзякую, табе, Марыя, што чакаеш сваіх сыноў і дачок. Дзень чацвёрты. 3 ліпеняБязлітасная спёка. 32 кіламетры пад сонцам і тэмпература +30. Як мы радаваліся той вадзе, якую нарыхтоўвалі нам жыхары мясцовых вёсак, праз якія мы праходзілі! Часам частавалі і кампотам. Клопату людзей нізкі паклон.Сёння Касцёл адзначае свята святога Тамаша, апостала. Падчас Імшы святар распавядаў пра мучаніцтва святога. Запалі ў душу словы святара: быць мучанікамі кожны дзень, мужна несучы свой крыж, — у гэтым наша духоўная моц.Зранку мы ўзялі кожны сабе па каменю — сімвал нашай грэшнасці. Несучы камяні ўсю першую палову дня, мы маліліся. Быў час і на разважанні ў цішыні. Камяні мы пакінулі пад прыдарожным крыжам — як сімвал адмаўлення ад граху. Там жа ў нас прайшло пакутнае набажэнства.Нас ідзе 126 чалавек. У асноўным моладзь, таму пілігрымку нашу чуваць добра. Спяваем гучна)Адарацыя ў канцы дня прынесла душэўную палёгку і дадала сілы на заўтра: апошні дзень перад прыходам у Будслаў…Дзень трэці. 2 ліпеняМінуў адзін з найбольш кароткіх дзён нашай пілігрымкі — 16 кіламетраў. Нас пабольшала да 120 чалавек (з Браслава выходзіла 80). Радуе, што амаль усіх разбіраюць на начлег.З дзяўчатамі начавалі ў адной бабулі, якая шчыра прызналася, што не ведала, ці прымаць у сябе пілігрымаў. Напярэдадні яна паслухала па радыё гараскоп, дзе было напрарочана не знаёміцца з новымі людзьмі. Кабета нават да суседкі хадзіла раіцца…Фота кс. Станіслава Мжыглуда Людзі розныя. Але ўсе па-беларуску шчырыя і гасцінныя. Вось і сёння дзве бабулі з вёскі нават хадзілі і перапытвалі: няўжо больш пілігрымаў не засталося. На начлегах частуюць заўжды ўсім самым добрым: закаткі, салаты, аднойчы нават пірог спецыяльна выпеклі…Жыхары вёсак, праз якія праходзім, часта сустракаюць нас сталамі з вадой і бутэрбродамі. Усё вельмі смачна, і мы, напраўду, вельмі ўдзячныя людзям за клопат.Просяць нас таксама маліцца за іх, перадаюць інтэнцыі, а некаторыя і ахвяру з просьбай занесці да Маці Божай Будслаўскай. Штодня ў пілігрымцы молімся Ружанец і збіраем інтэнцыі пілігрымаў. У першы дзень такіх было дваццаць, але з кожным новым днём інтэнцый большае. У іх ліку шмат глыбокіх: з просьбай аб здароўі сям’і, пазбаўленні ад залежнасцяў і спакусаў…Дзень другі. 1 ліпеня Сёння мне зноў разбалелася плячо. Вымушана была аддаць хлопцам сваю торбачку. Клапатлівыя — дзякуй ім за гэта.А мы зноў у дарозе. Мне сёння двойчы сказалі, што за год пасля мінулай пілігрымкі я змянілася. Нібыта стала больш сур’ёзная. Нават не ведаю, добра гэта ці не. Але думкі збольшага пра дарогу. Стараюся быць карыснай: дапамагаю праводзіць Ружанец і ранішнюю малітву, спяваю.У касцёле ў Шаркаўшчыне адбылася адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту. Я і зараз пад уражаннем. Быў момант, калі можна было падысці, укленчыць — святар трымаў манстранцыю з сакрамэнтам высока над галавой — і пабыць з Езусам сам-насам…А яшчэ сёння рыхтавала канферэнцыю для пілігрымаў. Тэма — «Веру, нягледзячы на сумненні». Доўга думала, што сказаць, каб было цікава. Спадзяюся, мае словы мелі плён.\nФота кс. Станіслава Мжыглуда Дзень першы. 30 чэрвеня«Ісці — тое ж самае, што любіць, ісці — тое ж самае, што маліцца», — словы адной з маіх любімых кніг Жана-Рэнэ Бушэ. Сваёй дарогай малюся… Люблю ісці, люблю атмасферу пілігрымкі, люблю Бога перадусім. Наперадзе 150 км дарогі. Трошкі перажываю. Але так заўсёды: цэлы год я або сяджу на працы, або еду ў аўтобусе — хаджу вельмі мала, а тут столькі прайсці…Здаецца, адкуль толькі сіла ў нагах?Першыя кіламетры мінаюць, і заўважаю, што сёлета я пілігрым не такі «дасканалы», як іншыя «сумчатыя» — іду без заплечніка. Гэтай зімой зламала ключыцу, і, на жаль, косць яшчэ да канца не зраслася, не магу нічога насіць на левым плячы. Таму ўзяла маленькую торбачку, у якой вада, дажджавік, спеўнік ды ружанец. Без ежы... У нашай пілігрымцы няма палявой кухні, але ў многіх вёсках жыхары рыхтуюць ці то абеды, ці падвячоркі. І акрамя гэтага, побач сябры — не дадуць памерці з голаду.Летась мы з сяброўкай Анжэлай распачалі традыцыю «рэтра-радыё». Нашае дзяцінства нібыта і праляцела ў пілігрымцы. Вось і распавядаем усім пра тое, як было раней, песенькі «старэнькія» спяваем. Здаецца, ведаеш кожны паварот, кожную травінку на шляху. Але раз — і заўважаеш нешта новае.Матылькі! Як іх шмат па дарозе! І колькі мы іх часамі, не хочучы, топчам. Кажуць, што матылёк жыве ў сярэднім 10 дзён. Час кароткі, але матылёк паспявае выканаць сваё прызначэнне. Наша жыццё, як у тых матылькоў: толькі імгненне паміж мінулым і будучыняй. Але ці паспеем мы выканаць Божы план для нас? Залежыць ад нас саміх.\nФота Святланы Жылевіч Дзень перад выхадам. 29 чэрвеняУ сваю першую пешую пілігрымку ў Будслаў я пайшла акурат пасля заканчэння чацвёртага класа. Помніцца, шмат плакала ў дарозе, сама нават не ведаю чаму. Магчыма, гэты былі слёзы суму — першы раз далёка ад мамы, а магчыма і слёзы радасці: ад таго, што іду.Тады шлях з Браслава пралягаў праз балота — я вельмі баялася гэтага дня. І калі перада мной паўстала зялёная дрыгва, а ўсе ўдзельнікі пачалі здымаць абутак і закасваць штаны, стала яшчэ больш страшна. Я не здымала абутак – баялася, каб хто па назе не папоўз. Зрабіла некалькі крокаў, потым яшчэ, але ў пэўны момант стала надта глыбока: дрыгва сягала вышэй калена. У гэтую хвіліну адзін са старэйшых хлопцаў — Дзіма — пасадзіў мяне на плечы і панёс. Як я была яму ўдзячная тады!Вось такія ўспаміны. Больш нічога не памятаю, яшчэ толькі, што за ўсю дарогу не нацёрла ніводнага мазаля… Так пачыналася маё знаёмства з пілігрымкай. А колькі разоў хадзіла — дакладна не памятаю, 14 або 15 разоў. Заўтра першы дзень такой знаёмай, але кожны раз такой новай, прыгоды… Фота кс. Станіслава Мжыглуда для друку


Catholic.by - Велікоднае віншаванне біскупа Алега Буткевіча\nВелікоднае віншаванне біскупа Алега Буткевіча\n11.04.2020 15:56 Паводле: Сatholicnews.by\nБіскуп Віцебскі Алег Буткевіч віншуе вернікаў з Велікоднымі святамі.\nШаноўныя святары, кансэкраваныя браты і сёстры,\nдарагія вернікі, суайчыннікі!\nХрысціянская вера — гэта няспынны напамін чалавецтву пра тое, што яно не пакінутае на волю сляпога лёсу. Мы не наступствы выпадковых падзей ці здарэнняў у Сусвеце, але плён творчага акту Сутнасці, недасяжнай нам у поўнай меры, але якая паказвае нам няспынна сваю бязмежную Любоў. Сутнасці, для якой мы з’яўляемся дзецьмі, непаслухмянасць і ганарлівасць якіх Яна выпраўляе коштам свайго пасвячэння і сваёй ахвяры.\nМенавіта пра гэта кажа нам Вялікдзень: твае грахі, чалавеча, прабачаныя! Але прымі, зразумей і будзь удзячны за гэта!\nВялікі пост, які мы перажылі ў гэтым годзе, быў пазначаны асаблівымі выклікамі, якія не павінны аднак пазбавіць нас даверу да Бога і спадзявання на Яго айцоўскую дабрыню і міласэрнасць да кожнага чалавека. Велікодныя святы нагадваюць нам, што Сын Божы не застаецца ўбаку ад людскіх выпрабаванняў, але сам бярэ крыж, несучы яго разам з намі, каб на ім памерці і… уваскрэснуць!\n«…Будзьце адважнымі: Я перамог свет» (Ян 16, 33)! І сёння мы святкуем удзел у гэтай Перамозе! Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!\nГэта рэчаісная перамога Хрыста над грахом і смерцю няхай дапаможа нам нанава перагледзець нашае жыццё, убачыць і зразумець яго сэнс, ацаніць сваё месца ў ім і ўзважыць свае магчымасці, пагадзіцца з Ягонымі словамі: «Без Мяне нічога не можаце зрабіць» (Ян 15, 5). Так, гэта патрабуе пакоры, але прыклад таго дае нам сам Збаўца: «Ён, будучы ў постаці Бога, не скарыстаў з таго, каб быць нароўні з Богам, але выракся самога сябе, прыняўшы постаць слугі, прыпадобніўшыся да людзей. І з выгляду стаўшы як чалавек, прынізіў сябе, будучы паслухмяным ажно да смерці, смерці крыжовай» (Флп 2, 6-8).\nБог любіць нас! Няхай гэтая праўда напаўняе вас, дарагія браты і сёстры, радасцю і спакоем!\nНяхай дае сілы ў выпрабаваннях, няхай вучыць нас быць спагадлівымі, адказнымі і міласэрнымі да саміх сябе і да нашых бліжніх!\nЗдароўя і Божага благаслаўлення! Хрыстус уваскрос! Са святам!\nАбноўлена 12.04.2020 10:00\nУ Віцебскай абласной бібліятэцы адбылася Велікодная імпрэза з удзелам біскупа Буткевіча\nКардынал Матэо Дзуппі стаў новым кіраўніком італьянскага епіскапату


22 кастрычніка 2021, 15:29\n22 кастрычніка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Пацыенты з хранічнымі захворваннямі даволі добра пераносяць вакцыну ад COVID-19, паведаміла журналістам намеснік галоўнага ўрача Рэспубліканскага цэнтра гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя Ірына Глінская, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nНамеснік галоўнага ўрача цэнтра абвергла адзін з міфаў адносна вакцынацыі, згодна з якім людзям з хранічнымі захворваннямі проціпаказана вакцынацыя.\n"Наяўнасць хранічных захворванняў - гэта, наадварот, паказанне для вакцынацыі, таму што ў такіх людзей ёсць рызыкі, што COVID-19 можа працякаць цяжэй. Вакцынацыю людзі з хранічнымі захворваннямі пераносяць даволі добра", - сказала Ірына Глінская.\nУ студзені - лютым, калі ў краіне толькі пачыналася прышчэпачная кампанія, было значна менш даных. На сёння назапашаны вялікі вопыт вакцынацыі людзей з рознымі захворваннямі. "І гэты вопыт паказвае, што вакцынацыю яны пераносяць добра", - падкрэсліла намеснік галоўнага ўрача цэнтра.\nІрына Глінская заўважыла: пры пэўных захворваннях ёсць верагоднасць, што спецыфічны імунітэт пасля вакцынацыі будзе менш інтэнсіўны, менш напружаны. "Тым не менш ён будзе. І пэўную ролю пры сустрэчы з узбуджальнікам ён адыграе", - дадала яна.\nЛюдзям з хранічнымі захворваннямі мэтазгодна абмеркаваць магчымасць вакцынацыі са сваім лечачым урачом. Пры неабходнасці асноўны ўрач прыцягне калег, збярэцца кансіліум, на якім вырашаць, ці можна цяпер засцерагчы канкрэтнага пацыента з дапамогай вакцынацыі або яе трэба адкласці на нейкі час.-0-


Штурмуем рай | zviazda.by\nМаладосць » Публіцыстыка » Штурмуем рай\n«Войной на ангелов. Армии света и любви: мы разнесём всё на куски…» Люблю гэтую песню. Люблю з таго далёкага часу, калі цікавіўся філасофіяй/ ідэалогіяй/субкультурай (патрэбнае падкрэсліць, непатрэбнае выкрасліць, правільнае дапісаць) панка. Вера ў жыццё без іерархій, палітыкі, эканомікі, гвалту. У магчымасць анархіі як маці парадку, у адказнасць кожнага за ўсё чалавецтва. Вера ў мажлівасць казкі, наіўная, бязглуздая, дзіцячая. Я чытаў артыкулы цудоўных, светлых людзей, у якіх была мара і якія змянялі сябе для таго, каб змяніць свет, вызвалялі сябе для таго, каб вызваліць свет. Я чытаў і верыў ім, у іх, у сябе. Мне здавалася, што ўсё так проста, так магчыма. Вечная чалавечая праблема: дастаткова апынуцца ў коле пэўных людзей, каб паверыць, што іншага не бывае. Вечная чалавечая радасць: дастаткова апынуцца ў коле пэўных людзей, каб паверыць, што іншага не бывае.\nАдказнасць… У маленькай вёсцы, дзе я нарадзіўся, жыў мужчына сярэдніх год з сям’ёй (жонкай і дачкой). Мужчына гэты акрамя асноўнай сваёй дзейнасці (мне невядомай) меў дадатковую. Ён гнаў самагон. Людзі да яго ішлі, ішлі ды ішлі. Хтосьці без грошай, каб пасля адпрацаваць у агародзе, ці на полі, ці яшчэ як. Хтосьці з апошнімі, якія не прынясе ў сям’ю, ці з апошнімі, сцягнутымі ў каго са сваякоў. Па-рознаму было. Здаралася і такое, што прыйдуць, купяць, вып’юць і памруць. Калі ёсць попыт, навошта думаць пра якасць? Калі ёсць дачка, якую патрэбна выгадаваць і вывучыць, то навошта думаць пра чужых, нават калі забіваеш іх? Часам да мужчыны наведваліся людзі з праваахоўных органаў, у якіх таксама былі сем’і, таму не было прычыны знішчаць такую чароўную пастаянную крыніцу даходу. Тым больш яны ж не павінны несці адказнасць за нейкую п’янь, якая не думае галавой, што і ў каго купляе. Якая наогул можа быць адказнасць за такіх людзей? Калі я быў яшчэ малым, не думаў, што маленькая вёска ў чымсьці адлюстроўвае вялікі свет. Мне здавалася, што гэты мужчына — проста кепскі чалавек, а не вынік нашага маўчання і безадказнасці, сцяна паміж намі і казкай, з якой я быў яшчэ незнаёмы.\nКазка. Жылі-былі людзі. Было ў гэтых людзей усё. Не было толькі іерархій, палітыкі і г. д. Анархія як бы. Вось неяк сабралі яны ўраджай, падзялілі, а пэўную частку адклалі на сяўбу і на ўсялякі выпадак. Ну і зразумела, што гэты «ўсялякі выпадак» здарыўся. Толькі часткі той, што адкладвалі, ужо не было. Кожны думаў пра тое, што яго сям’я і дзеці важней, чым усе. Кожны сцягнуў крыху, бо астатнія ж сцягнуць. У выніку не засталося нікому і нічога і ўсе спакойна памерлі з голаду.\n«Мои войска штурмуют рай. Войной на ангелов. Штурмуем рай».\nАдказнасць. Не памятаю, ці расказваў вам, што ўсё маё дзяцінства прайшло на праглядзе амерыканскіх/кітайскіх баевікоў. Такое сабе мастацтва, але і гэтая форма мае права на жыццё. Толькі я зараз не збіраюся чарговы раз гаварыць пра якасць фільмаў ці глыбіню персанажаў. Я раскажу пра масоўку. Уявіце, як чарговы «вандам» бяжыць па гандлёвым цэнтры, а за ім нясуцца чарговыязладзеі. Чарговы «вандам» праштурхоўваецца праз натоўп, бо, зразумела, людзей вакол шмат. Зладзеі праштурхоўваюцца таксама, часам могуць нават стрэліць і выпадкова трапіць у каго-небудзь з натоўпу, каб той разышоўся. Разумееце, пра што я? Адзінокі герой, якога ніхто не падтрымлівае і не падтрымае. Сотні людзей побач і адначасова за нейкім туманам рэальнасці. Яны не ўдзельнічаюць у фільме. Яны нічога нікому не абавязаны. Нікому. Нічога. Нават калі куля праляціць ля самай галавы, яны праклянуць у душы гэтага аднаго і паспрабуюць за штосьці ці кудысьці схавацца. Сотні людзей паспрабуюць схавацца, пакуль за адным бягуць пяць ці шэсць. Вось такія фільмы. Глядач адначасова атаясамлівае сябе з галоўным героем, адзінокім, добрым, справядлівым, сярод шэрасці, маўчання, зла, і ў той жа час выштурхоўвае паводзіны гэтага героя за мяжу магчымых. «Гэта ж кіно». Такое маладушнае шкадаванне сябе і ўсяго свету. Гэта ж кіно. Чарговы «вандам» бяжыць ад чарговых зладзеяў і чарговы натоўп хаваецца пад чарговыя лавы, бо гэта ж галоўны герой, а яны ў эпізодах.\nЖылі-былі людзі. Было ў гэтых людзей усё. Не было толькі іерархій, палітыкі і г. д. Анархія як бы. Толькі неяк пачаў прыходзіць да іх у паселішча дзік: таптаў агароды, псаваў дарогі, дзяцей калечыў. Знайшоўся чалавек на паселішчы, які сказаў, што пераможа дзіка, і пайшоў перамагаць. Аднак нічога не атрымалася, дзік толькі раз’юшыўся і забіў чалавека. З той пары хаваліся па сваіх хатах ад дзіка, а пасля і ад статку дзікоў, пакуль не памерлі.\n«Все в крыльях встать! Все в кайданы! Во имя Света и Любви!»\nАдказнасць. Мне было 19, калі на чэмпіянаце свету па футболе апынулася зборная Украіны з маім любімым на той час гульцом Андрэем Шаўчэнкам. Усёй сям’ёй мы былі за «нашых». Праз колькі год раптам для маёй і не толькі маёй сям’і ўкраінцы перасталі быць нашымі. Я не буду тут пісаць зараз пра прапаганду і ёй падобнае. Я скажу пару слоў пра эмігрантаў. У сувязі з цяжкімі палітычнымі і эканамічнымі ўмовамі ў некаторых краінах людзям прыходзіцца шукаць магчымасць жыць у іншых месцах…\n— Казлы яны ўсе. Куды яны пруць? — гаворыць чарговы чалавек ля тэлевізара.\n— Трэба закрыць для іх усе межы! — кажа чарговы высокапаважаны палітык.\nА я зноў згадваю свайго любімага П’еро — Вярцінскага, якога б не было, калі б перад ім закрылі ўсе межы. Я думаю пра Халакост і ўсіх тых яўрэяў, якія не паспелі выратавацца. Я думаю пра войны, якія працягваюцца і сёння. Пра тое, што сёння людзі не перастаюць забіваць людзей, а іншыя людзі моўчкі глядзяць і раскрываюць раты, толькі калі якая-небудзь ахвяра выбежыць за межы той тэрыторыі, дзе яе могуць гвалціць. Людзі забіваюць людзей. Астатнія ж лічаць сваім абавязкам не ратаваць, бо сярод выратаваных могуць быць кепскія людзі. Згодна са Святым Пісаннем, каб выжыў Ісус, Марыі таксама патрэбна было ўцякаць чым далей. Але вы разумееце, што мне адкажуць на гэтыя прыклады. Што адзінкавыя выпадкі нічога не вартыя. Сапраўды. Так атрымалася, што адзінкавыя выпадкі нічога не вартыя. Чалавецтва не складаецца з «чалавекаў», а з кожнага асобнага чалавека, які дбае толькі пра сябе і сваю сям’ю, наколькі гэта магчыма, каб чарговыя зладзеі, якія бягуць за чарговым «вандамам», не заўважылі цябе.\nЖылі-былі адны людзі. Побач жылі іншыя людзі. Жылі яны мірна і дружна. Адкрытыя адно аднаму. Было ў іх усё. Не было толькі іерархій, палітыкі і г. д. Анархія як бы. Толькі пачалася ў адных людзей эпідэмія. Пачалася нейкая хвароба дзіўная. Адразу іншыя людзі зачынілі перад імі брамы, заплюшчылі вочы на іх цяжкасці, абвінавацілі, ператварылі ў ворагаў, ненавідзелі праз шчыліны ў агароджы самі і вучылі дзяцей ненавідзець. А пакуль яны сачылі за смерцю кепскіх суседзяў, выпадкова пачаўся вялікі пажар, які спаліў амаль усё паселішча. І не было добрых суседзяў, якія б дапамаглі.\n«Войной на ангелов…» Люблю гэтую песню Матвея Огулава. Ёсць у ёй нейкая шчымлівая разгубленасць ад таго, што запускаеш пальцы ў далоні ў пошуках сваёй дзіцячай наіўнасці, а там толькі дзіркі.


Францішак даў парады маладым спаведнікам\nCпаведнікі павінны быць сведкамі міласэрнасці, уважліва слухаць і абуджаць глыбокія пытанні, дапамагаць распазнаваць Божую волю ў жыцці і пакутаваць разам з братамі за грахі, адзначыў Францішак падчас сустрэчы з удзельнікамі фармацыйных курсаў для маладых святароў і дыяканаў, арганізаваных Апостальскай Пэнітэнцыярыяй. Аўдыенцыя адбылася 9 сакавіка 2018 г. у Ватыкане.\nПапа заўважыў, што спаведнікі не з’яўляюцца ўласнікамі міласэрнасці, а толькі яе прыладамі. “Святар, які спавядае, не з’яўляецца ні крыніцай міласэрнасці, ні ласкі. Канешне, ён з’яўляецца яе прыладай і заўсёды толькі прыладай”, - падкрэсліў Францішак і дадаў, што пакліканне спаведнікоў рэалізуецца, калі падчас споведзі ўсё больш “знікае святар” і ўсё ясней “праяўляецца Хрыстус, Найвышэйшы і Вечны Святар”.\nФранцішак адзначыў важнасць здольнасці “слухаць пытанні, перш чым даваць адказы”. Спаведнік пакліканы быць чалавекам, які слухае: як пэнітэнта, так і Святога Духа. “Па-сапраўднаму слухаючы брата падчас сакрамэнтальнай размовы, мы слухаем самога Езуса, беднага і пакорнага; слухаючы Святога, Духа мы прымаем паставу ўважлівай паслухмянасці, становімся слухачамі Слова і такім чынам аказваем найвялікшую паслугу нашым маладым пэнітэнтам – уводзім іх у кантакт з самім Езусам”, - сказаў Папа.\nСвяты Айцец заўважыў, што спаведнік можа таксама станавіцца духоўным кіраўніком для моладзі, калі яна гэтага пажадае, але ніколі не навязваючы сябе. У гэтым кантэксце вельмі важна дапамагаць юнакам і дзяўчатам у распазнанні паклікання – чытанні знакаў, якія Бог ставіць у жыцці моладзі, праз яе якасці і асабістыя схільнасці, праз сустрэчы і малітву – працяглую малітву, у якой з прастатой паўтараюцца словы Самуэля: “Кажы Пане, бо слухае слуга Твой”.\nПаводле Папы, размова падчас сакрамэнтальнай споведзі можа стаць прывелеяванай нагодай для сустрэчы, каб пэнітэнт і спаведнік імкнуліся разам распазнаць Божую волю, незалежна ад формы паклікання. “Сапраўды, пакліканне не адпавядае, ніколі не можа адпавядаць пэўнай форме! Гэта было б фармалізмам! Пакліканне – гэта адносіны з самім Езусам, адносіны жыватворчыя і неад’емныя”, - сказаў Папа.\nФранцішак нагадаў, што спаведніка можна назваць “урачом і суддзёй”, “пастырам і бацькам”, “настаўнікам і выхавацелем”. Але, перш за ўсё, ён пакліканы быць сведкам. “Сведкам у сэнсе “мучанікам”, пакліканым пакутаваць за грахі разам з братамі, як Пан Езус; і затым сведкам міласэрнасці, гэтага сэрца Евангелля, якім з’яўляюцца абдымкі Айцом блуднага сына, што вярнуўся дамоў. Спаведнік-сведка робіць больш плённым досвед міласэрнасці, расчыняючы перад вернікамі новы і вялікі гарызонт, які толькі Бог можа даць чалавеку”, - адзначыў на заканчэнне сваёй прамовы Папа.


Не дазволіць залезці ў душу | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Не дазволіць залезці ў душу\nНе дазволіць залезці ў душу\nУчора ледзь не бягом бягу на працу, бо хвіліны застаюцца да прызначанай сустрэчы, як нехта гучна аклікае. Азіраюся і бачу жанчыну, не сказаць, каб зусім не знаёмую. Нашы дзеці некалі хадзілі ў садок у адну групу. Як завуць яе, ужо не памятаю. Прыяцелькамі не былі, перамаўляліся дзяжурнымі фразамі. Ветліва вітаюся ў адказ, а яна літаральна загароджвае дарогу: «Як муж? Як дзеці? Як вы наогул жывяце?» Не прыпыняючыся, абыходжу даволі карпулентную даму са словамі «Дзякуй, усё добра» і кіруюся ў бок працы. У яе неразуменне, абурэнне, пратэст адлюстроўваюцца на твары: як гэта я не спынілася і не выклала поўную справаздачу пра сваё жыццё! Відаць, для многіх знаёмая сітуацыя.\nСяброўка і суседка па дачы не перастае абурацца назойлівасцю суседзяў па лецішчы. Як толькі яна пачала ў доме рамонт, ад візіцёраў не адбіцца. Асобныя ў нетактоўнасці сваёй пераўзышлі астатніх і магчымыя рамкі прыстойнасці. Так, адна, асабліва цікаўная, выбрала момант, калі гаспадыні не было, а працаваў тынкоўшчык, увалілася ў хату, прайшлася па ўсіх пакоях, зазірнула нават у кладоўку, пацікавілася цэнамі на паслугі рабочага, пры гэтым бесперапынна каментуючы густ, магчымасці кашалька і паслядоўнасць дзеянняў гаспадыні. Пасля таго работнік атрымаў інструктаж і, як толькі прыязджаў, зачыняў брамку знутры. Калі ж на падворак прывозілі дошкі, шыфер альбо іншыя будаўнічыя матэрыялы, абавязкова падыходзіў другі сусед з пытаннямі, якая арганізацыя ажыццяўляе транспарціроўку, колькі што каштуе і ў якую суму абыдзецца чарговая рамонтная работа. Цярпенне Наталлі канчаткова лопнула пасля тэлефоннага званка дачкі былой гаспадыні, якая хату прадала. Былая спадчынніца заявіла, што хоча паглядзець, як абсталёўваюць дом. І паколькі яна дама гарадская з манерамі і выхаваннем, то аб сваім наведванні інфармуе загадзя. Тады гаспадыня цяперашняя сказала, што прамежкавых прэзентацый не праводзіць, а зробіць такую пасля завяршэння ўсіх відаў работ. Магчыма. Маўляў, чакайце запрашэння.\nА паколькі ў вясковым доме работа ніколі не заканчваецца, то чакаць асабліва цікаўным, відавочна, давядзецца доўга. Абмяркоўваем гэта пытанне, седзячы ў яе двары на пнях, якія ўтварыліся пасля спілоўвання старых дрэў (дарэчы, колькі пілавалі, столькі сусед справа дакучаў хлопцам парадамі).\nІ прыходзім да высновы, што людзям часам варта прама альбо ўскосна ўказваць на тое, што іх цікаўнасць альбо назойлівасць не зусім да месца. Аднойчы гэта ў мяне атрымалася экспромтам.\nПасля нараджэння двойні з бальніцы я выпісалася не адразу і не з самым добрым самаадчуваннем, дабавіць сюды неспакойны нораў дзяцей, цалкам бяссонныя ночы (Маргарэт Тэтчэр добра апісала падобны стан псіхічнага напружання ў сваіх мемуарах), ну вы разумееце. І тут тэлефануе даўным-даўно былая калега і агарошвае паведамленнем, што яна хоча заўтра наведаць і павіншаваць з нараджэннем. Я не разгубілася: «Вядома, прыходзьце, будзем рады вас бачыць... праз год». Потым была доўгая паўза, нейкія дзяжурныя фразы. А той пасаж мне аж самой спадабаўся, я потым яшчэ разы два яго скарыстоўвала і сяброўкам раіла.\nЧалавек тактоўны, выхаваны, а галоўнае, самадастатковы, ніколі не дазволіць сабе лезці ў душу другому. Асабліва калі пачуе ветліва-дыстанцыйнае «Дзякуй, усё добра». Ну а іншым, якія лезуць напралом (кшталту, а ты з кім цяпер жывеш, а чым займаюцца твае дзеці, а колькі ты зарабляеш), трэба гаварыць прама: «А ты тут прычым?», можна дадаць, што гэта ветлівая форма пытання «Якая вам справа?» Гераіня аднаго серыяла шквал цікаўнасці некаторых кумачак спыніла так: «У вас да мяне шмат пытанняў, а ў мяне да вас толькі адно: што вы мяркуеце рабіць са сваёй лішняй вагой?» Думаю, варта ўзяць на ўзбраенне, можа спрацаваць.\nНеяк у сацыяльных сетках прачытала разважанні жанчыны-доктара пра традыцыю справаздач. Яна пісала, што перастала ездзіць на сустрэчы з аднакласнікамі і аднакурснікамі, бо яны апошнім часам ператвараюцца ў шэраг справаздач аб дасягненнях. Пачынаецца пералік кватэр, дамоў, машын, кар'ерных прыступак, хваляцца таксама жонкамі і мужамі (часам маладымі, эннымі па ліку), такое ўражанне, што ні пра што іншае людзі пагаварыць не ўмеюць. Ну не расказваць жа ёй у такой кампаніі, што летась яе ўразіла здольнасць пажылой пары пацыентаў падтрымліваць адно аднаго, альбо нядаўна парадаваў уласны сын-студэнт, які тайком ад яе ўладкаваўся на падпрацоўку і аплаціў халадзільнік, набыты ў крэдыт. А прымушаць даваць справаздачу, на яе думку, мае права толькі працадаўца, больш ніхто.\nІ сапраўды, калі на вуліцы цябе спыняюць з развязна-патрабавальным «Расказвай!», варта ўлічваць, што ты нікому нічога не павінен і не абавязаны. Тым больш выступаць са справаздачай.


У рамках мерапрыемства Старшыня Расійскага гістарычнага таварыства Сяргей Яўгенавіч Нарышкін прэзентаваў кнігі бібліятэкі “Перамога” праекта “Прэзідэнцкая гістарычная бібліятэка”.\nБібліятэка “Перамога” падрыхтавана ў адпаведнасці з даручэннем Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна пад эгідай Расійскага гістарычнага таварыства выдавецкай групай “Эксмо-АСТ”. Ва ўнікальным пяцітомным выданні ўпершыню сабраны разам творы, напісаныя і апублікаваныя непасрэдна ў перыяд 1941–1945 гг.\nПасля заканчэння пасяджэння зборнік кніг быў перададзены ў расійскія і замежныя бібліятэкі. Пяцітомнік “Перамога” папоўніў і фонд Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі.


Польшча зацікаўленая ў дабудове нафтаправода Адэса — Броды да Гданьска\n14.04.2011 / 11:32\nПольшча пацвердзіла сваю зацікаўленасць у дабудоўцы нафтаправода Адэса — Броды да Плоцка і ў перспектыве — да Гданьска.\nПра гэта заявіў прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск на сумеснай прэс-канферэнцыі з прэм’ер-міністрам Украіны Мікалаем Азаравым падчас візіту ў Кіеў, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў прэс-службе Кабінета міністраў.\nПа словах Дональда Туска, для Польшчы гэты праект — важны элемент дыверсіфікацыі паставак энерганосьбітаў.\nУрады Украіны і Польшчы маюць намер разгледзець пералік пытанняў, якія неабходна вырашыць для дабудовы нафтаправода Адэса — Броды. Пытанні дабудовы нафтаправода да Гданьска абмяркоўваліся таксама сёння падчас сустрэчы польскага прэм’ер-міністра з прэзідэнтам Украіны Віктарам Януковічам.\nНафтаправод Адэса — Броды першапачаткова будаваўся для прапампоўвання лёгкай каспійскай нафты ў Еўропу. Першая чарга нафтаправода працягласцю 674 км і магутнасцю 9 млн т у год, якая злучыла марскі нафтавай тэрмінал «Паўднёвы» (Адэская вобласць) і сістэму магістральных нафтаправодаў «Дружба» ў раёне горада Броды (Львоўская вобласць), была ўведзеная ў эксплуатацыю ў 2001 годзе.\nДа 2004 года трубаправодная сістэма не выкарыстоўвалася праз адсутнасць адпаведных дамоўленасцяў паміж уладальнікамі каспійскай нафты і нафтаперапрацоўчымі заводамі ва Украіне і Еўропе. З 2004 года нафтаправод выкарыстоўваўся ў рэверсным рэжыме для транспартавання расійскай нафты з нафтаправода «Дружба» на тэрмінал «Паўднёвы».\nУ лютым 2011 года ў адпаведнасці з заключанай дамовай паміж ААТ «Укртранснафта» і ЗАТ «Беларуская нафтавая кампанія» аб аказанні паслуг па транспартаванні нафты нафтаправодам Адэса — Броды ў аверсным рэжыме былі пачатыя рэгулярныя пастаўкі каспійскай нафты на Мазырскі НПЗ.


АКТ № ____ прыёму на матэрыяльна адказнае захоўванне\nПААСОБНАЕ ЗАХОЎВАННЕ ГЕОЛАГА-МIНЕРАЛАГIЧНЫХ МАТЭРЫЯЛАЎ\nгеалагiчныя i палеанталагiчныя аб’екты;\nасобныя мiнеральныя аб’екты (штуфы, пробы, эталоны i iншае);\n308. Асноўным патрабаваннем да захоўвання мiнералаў i горных парод з’яўляецца прадухiленне рэзкiх змен тэмпературы, ахоўванне ад вiльгацi i пылу.\n310. Маналiты глебы кладуцца ў спецыяльныя скрынi, якiя ставяцца да сцен пад вуглом, а пробы глеб, якiя вылучаны для хiмiчнага аналiзу, – у шкляныя cлoiкi закаркаванымi.\nПААСОБНАЕ ЗАХОЎВАННЕ БАТАНIЧНЫХ МАТЭРЫЯЛАЎ\n311. Асноўнымi вiдамi батанiчных калекцый i матэрыялаў з’яўляюцца гербарыi, батанiчныя групы, вадкасныя прэпараты i ўзоры драўляных парод.\nПААСОБНАЕ ЗАХОЎВАННЕ ЗААЛАГIЧНЫХ МАТЭРЫЯЛАЎ\n315. Па кансервацыi заалагiчныя матэрыялы падзяляюцца на дзве групы: вадкасныя прэпараты, якiя захоўваюцца ў кансервуючых вадкасцях (спiрт, фармалiн), да ix належаць рыбы, земнаводныя, паўзуны, дробныя млекакормячыя i iншыя, i сухiя аб’екты – чучалы, шкуркi i тушкi, шкiлеты i чарапы, яйкi i гнёзды птушак, калекцыi бесхрыбетных жывёл.\n319. Аб’екты, якiя зафiксаваны ў спiрце цi фармалiне, захоўваюцца ў шкляных слоiках закаркаванымi.\n321. Губкi, кiшачнаполасцевыя, асобныя шматшчацiнкавыя чарвякi, малюскi, мшанкi, плечаногiя, членiстаногiя, мнаганожкi, iглacкypыя захоўваюцца толькi ў спiрце-рэктыфiкаце (72–75°) без наяўнасцi дабаўкi кiслот i завiсей. Kopкi слоiкаў шчыльна абмотваюцца лiпкiмi стужкамi. Аб’екты павiнны знаходзiцца цалкам у вадкасцi.\nПААСОБНАЕ ЗАХОЎВАННЕ АНТРАПАЛАГIЧНЫХ КАЛЕКЦЫЙ\nУПАКОЎКА I ТРАНСПАРЦIРОЎКА МУЗЕЙНЫХ ПРАДМЕТАЎ I МУЗЕЙНЫХ КАЛЕКЦЫЙ. АГУЛЬНЫЯ ПАЛАЖЭННI\n337. У выпадку перавозкi музейных прадметаў пры тэмпературы нiжэй за 0 °С скрынi з музейнымi прадметамi адкрываюцца не раней чым праз суткi iх знаходжання ў закрытых памяшканнях.\nУПАКОЎКА ТВОРАЎ СТАНКОВАГА ЖЫВАПIСУ\n345. Усе музейныя прадметы станковага жывапiсу перад упакоўкай абгортваюцца крафтам цi белай паперай, а да гэтага – фланэллю.\nКраi палотнаў, якiя накатаны на вал, не павiнны даходзiць да кружала на 5–10 см з кожнага боку. Вал з накатанымi карцiнамi абгортваецца рулоннай паперай, потым сiнтэтычным матэрыялам i месцiцца ў спецыяльнай скрынi. Транспарцiруецца скрыня ў гарызантальным стане.\nУПАКОЎКА ТЭМПЕРНАГА ЖЫВАПIСУ\nУПАКОЎКА ТВОРАЎ ГРАФIКI\n370. Пры ўпакоўцы найбольш крохкiх твораў разам з абгортваннем мяккiмi матэрыяламi ix трэба размяшчаць у невялiкiх скрынях з фанеры цi кардону, а потым – у агульную скрыню.\nгалоўны захавальнiк ____________________________________________________________\ni адказны захавальнiк музейнай калекцыi __________________________________________\n(назва калекцыi, прозвiшча, iмя, iмя па бацьку захавальнiка)\nу тым, што першы перадаў, а другi прыняў на матэрыяльна адказнае захоўванне.\nПрадметнае iмя i назва, аўтар, кароткае апiсанне, час i месца стварэння, матэрыял, тэхнiка, памер, цана\nПерадаў галоўны захавальнiк __________ __________\nзагадчык сектара ўлiку ____________\n*Для мастацкiх музеяў можна вылучыць яшчэ адну разнавiднасць жывапiсу – дэкаратыўны роспiс прадметаў побыту, паколькi мастацкiя музеi камплектуюць прадметы побыту з пункту гледжання iх мастацкага афармлення. У музеях iншых тыпаў прадметы побыту адносяцца да рэчавых крынiц, таму што яны маюць функцыянальнае прызначэнне, а дэкаратыўнасць – адна з iх уласцiвасцей, мастацкая якасць формы.\n**Рукапiс – тэкст, напiсаны ад рукi, а таксама надрукаваны на пiшучай машынцы.\n***Аўтографы – уласнаручныя аўтарскiя i аўтарызаваныя рукапiсныя або машынапiсныя тэксты.\n****Тасерыстыка – карткi, талоны, купоны, кнiжкi спажывецкiя.\n*У фондавым зборы практычна кожнага музея прысутнiчаюць прадметы рэчавага тыпу, звязаныя з выкарыстаннем iх чалавекам у ваеннай справе. Гэтае функцыянальнае прызначэнне дае падставу аб’яднаць такiя рэчы на прынцыпе сiстэматычнай калекцыi пад агульнай назвай «узбраенне». Музейныя фонды часта ўтрымлiваюць таксама асобныя дэталi ўзбраення. Дэталi ўзбраення трэба ўлiчваць разам з адпаведнымi ўзорамi ўзбраення.\n*Да разнавiднасцi «флагi» адносяцца: арыфламы, вымпелы, гюйсы, значкi, транспаранты, флюгеры.\n**Да разнавiднасцi «сцягi» адносяцца харугвы, штандары.\n***Да разнавiднасцi «прыналежнасцi» адносяцца касiцы, кутасы, навершы.\n5.1.2. беспазваночныя**, у тым лiку энтамалогiя (насякомыя);\n*Да разнавiднасцi «пазваночныя» адносяцца млекакормячыя (звяры), птушкi, земнаводныя, рыбы, паўзуны.\n**Да разнавiднасцi «беспазваночныя» адносяцца малюскi, членiстаногiя.


Больш за 30% прадпрыемстваў не маюць уласных абаротных сродкаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБольш за 30% прадпрыемстваў не маюць уласных абаротных сродкаў\nАмаль траціна прадпрыемстваў не мелі ў канцы першага квартала ўласных абаротных сродкаў, сведчаць афіцыйныя статзвесткі.\nНа 1 красавіка ўласных абаротных сродкаў не было ў 32,3% арганізацый, якія ўлічваюцца афіцыйнай статыстыкай, яшчэ ў 11% арганізацый забяспечанасць уласнымі абаротнымі сродкамі была ніжэйшай за ўстаноўлены нарматыў (значэнне вар’юецца ў залежнасці ад галіны).\nНарматыў (каэфіцыент) забяспечанасці ўласнымі абаротнымі сродкамі паказвае дастатковасць у арганізацыі уласных абаротных сродкаў для фінансавання наяўнай дзейнасці.\nНайменшая доля (25,3%) камерцыйных арганізацый, якія не маюць абаротных сродкаў, на 1 красавіка была зафіксаваная ў Менску, а найбольшая (39,3%) — у Віцебскай вобласці.\nУ галіновым разрэзе асноўная колькасць камерцыйных арганізацый, якія не маюць абаротных сродкаў, была сканцэнтраваная ў сельскай гаспадарцы (539), апрацоўчай прамысловасці (481), рознічным гандлі (362) і будаўніцтве (301).\nСпецыялісты Нацбанка ў справаздачы аб фінансавай стабільнасці, якая была апублікаваная 8 чэрвеня, адзначаюць, што „на фоне нізкага ўзроўню плацежаздольнасці” беларускіх прадпрыемстваў „назіраецца высокая закрэдытаванасць”.\n„Шэраг арганізацый прымае недастаткова мер па скарачэнні выдаткаў і паляпшэнні свайго фінансавага стану, у тым ліку праз адчужэнне няпрофільных актываў. Асобныя прадпрыемствы маюць нізкі ўзровень загрузкі вытворчых магутнасцяў і значныя рэшткі гатовай прадукцыі”, — канстатуюць спецыялісты Нацбанка.\nЗгодна са звесткамі Нацыянальнага банка, дрэннае фінансавае становішча дзяржпрадпрыемстваў прывяло да таго, што ў банкаў за 2016 год рэзка выраслі праблемныя актывы.\n„Аб’ём праблемных актываў дзяржаўных прадпрыемстваў на 1 студзеня 2017 года склаў 3,1 млрд рублёў, павялічыўшыся за год у 2,7 разу, удзельная вага ў праблемных актывах банкаўскага сектара — 59,5%. У сувязі з гэтым рызыкі, якія нараджаюцца праблемнымі дзяржаўнымі прадпрыемствамі рэальнага сектара эканомікі, з’яўляюцца патэнцыйнай пагрозай фінансавай стабільнасці ў краіне”, — гаворыцца ў справаздачы Нацбанка.


Галоўная ➠ Розны ➠ Откатные ворота спб\nАпублікавана 10.12.2016 08:05\nБудаўніцтва прыватнага дома ў многіх сітуацыях прымушае людзей задумвацца аб яго бяспекі і бяспекі свайго зямельнага ўчастка. Ўстаноўка добрага агароджы - адзін з элементаў такой пасіўнай абароны. Але кожнае агароджу, роўна, як і сам дом, павінна мець ўваход, якім служаць вароты і брамка.\nСярод папулярных варыянтаў ўязных варот ўсё часцей і часцей сёння можна сустрэць вароты откатного тыпу. На чым заснавана сённяшняя мода, спрачацца не будзем, скажу толькі адно, што любы з варыянтаў варот мае свае вартасці і недахопы.\nНедахопы адкатных варот.\nТак, галоўным недахопам адкатных брамы, які часцей за ўсё называюць іх патэнцыйныя пакупнікі, з'яўляецца іх вялікая вартасць (па параўнанні з ворнымі). Аднак калі вас гэта не спыняе, і вы хочаце бачыць у сябе менавіта дадзены тып варот, то вы можаце трохі зэканоміць, вырабіўшы адкатных вароты сваімі рукамі. Паколькі сучасныя сістэмы такіх варот прадстаўлены ў асноўным кансольным тыпам, менавіта іх выраб мы цяпер і разгледзім.\nКанструкцыя кансольных адкатных варот.\nТакім чынам, усю канструкцыю кансольных адкатных варот можна падзяліць на статычныя і рухомы элементы.\nДа статычным элементам ставяцца:\nасноўныя слупы брамы,\nа таксама неабходная для руху фурнітура.\nНу, а рухомым элементам, як вы, напэўна, ужо здагадаліся, з'яўляецца непасрэдна само палатно варот, якое складаецца з рамы, зашивки і накіравальнага рэйкі.\nТакім чынам, для вырабу адкатных кансольных варот вам спатрэбіцца наступны інструмент:\nЯк зрабіць адкатных вароты сваімі рукамі - практычныя рэкамендацыі.\n1. Ўстаноўка апор варот.\nДля пачатку ў крайніх кропках вашых будучых варот неабходна ўсталяваць слупы – падставы, якія могуць быць як з металічнай прафіляванай трубы, так і з адзінкавых каменных матэрыялаў: цэглы, блокаў і іншага. Выхад апор з грунта павінен быць выкананы на адным узроўні, дарэчы, першыя таксама павінны быць роўнай вышыні. Калі вамі абраныя слупы з каменных матэрыялаў, то з боку брамы на іх неабходна ўмацаваць стойкі з металічнай прафіляванай трубы. Яна спатрэбіцца ў далейшым для мацавання верхніх ролікавай накіроўвалай планкі брамы з аднаго боку, а таксама верхняй і ніжняй пасткі з другога боку, але пра гэта пазней.\n2. Падмурак падставы.\nЗавяршыўшы працу па ўстаноўцы апор варот, прыступаем да прылады падмурка падставы, які ўяўляе сабой П-вобразную канструкцыю, залітую ў грунт. Верхні ростверк падставы павінен выконвацца ў адзін ўзровень, без нахілу.\nУ верхнюю пляцоўку падмурка неабходна замонолитить 18 швелеры, ўвязаныя з арматурным каркасам падмурка. Верхняе падстава швелера павінна быць западліцо з узроўнем залітага падмурка. Сам швелеры павінен прымыкаць да слупа падставы і праходзіць паралельна агароджы.\nДаўжыня падмурка павінна раўняцца палове праёму вашых варот, а шырыня павінна складаць каля 250 - 400 мм.\nСлупы падмурка заглубляются на глыбіню прамярзання ў вашым рэгіёне, а верхняя перамычка заліваецца вышынёй у 500 мм на пяшчаную падушку.\n3. Выраб палатна варот.\nПасля завяршэння работ па прыладзе падмурка падставы, даем яму тыдзень на зацвярдзенне і набор трываласці, а самі прыступаем да вырабу палатна варот. Падставай для брамы служыць спецыяльная металічная накіроўвалая: яна з'яўляецца складнікам камплекты фурнітуры для адкатных брамы і набываецца ў яго складзе. Даўжыня накіроўвалай павінна складаць 1,6 памеру праёму варот. Унутры гэтай накіроўвалай будуць праходзіць ролікі сістэмы. Пазу размяшчаецца ўнізе, а процілеглая бок накіроўвалай служыць падставай для палатна варот.\nСамо ж палатно ўяўляе сабой прастакутны зварной каркас з трохкутным процівагай, выкананы з профільнай трубы 60х40. Дарэчы, які падтрымлівае ўнутраны каркас брамы, для эканоміі, можна выканаць з профільнай трубы і меншай па перасеку 30х30 небудзь 40х20.\nПроцівагу выглядае як прастакутны трыкутнік, катеты якога звернутыя да ніжняй накіроўвалай і каркаса палатна варот. Куты гэтай канструкцыі зварваюцца суцэльным зварачных швом, а накладаюцца адзін на аднаго трубы каркаса і накіроўвалай зварваюцца швамі доўгай 3 см праз кожныя 20 – 30 гл.\nПасля завяршэння зварачных работ металічны каркас неабходна зачысціць і пакрыць ахоўным грунтам і эмаллю. Месца стыку каркаса і накіроўвалай дадаткова яшчэ абараняем герметыкам.\n4. Мантаж канструкцыі падвесных варот.\nЗавяршыўшы працу па мантажы каркаса, ставім у яго на якія падтрымліваюць ролікі і падымаем канструкцыю да месца ўстаноўкі. Падставы ролікаў пры гэтым размяшчаюцца на металічным швеллере падставы, а пасля праверкі правільнасці і ўзроўню ўстаноўкі прыварваюцца да швеллеру. Затым падтрымлівае планка з ролікамі мацуецца на слупе падставы, выстаўляецца вертыкальнасць варот і раўналежнасць руху.\n5. Аздобныя працы.\nНаступным этапам праводзіцца зашивка варот. Для гэтага сёння модна выкарыстоўваць металічны профільны ліст з палімерным пакрыццём або дрэва.\nАшалёўка мацавацца да каркаса варот на саморезы са свердзелам на канчатку і гумовай пракладкай пад капялюшыкам.\nМеталічныя профільныя лісты таксама можна мацаваць на выцяжныя заклепкі, аднак у дадзеным выпадку праца будзе больш складанай (высвідроўванне адтулін). У выпадку з драўлянай ашалёўкай планкі мацуюцца да каркаса ўжо папярэдне апрацаванымі і афарбаванымі.\nКалі палатно варот будзе цалкам нагружено уласным вагой, вам на процілеглым слупе падставы неабходна замацаваць верхнюю і ніжнюю пастку. Верхняя пастка мацавацца такім чынам, каб у яе свабодна ўваходзілі вароты. З ніжняй трохі складаней: яе неабходна замацаваць такім чынам, каб накіроўвалая, трапляючы ў яе, крыху прыўзнімалася, тым самым здымаючы нагрузку з далёкіх ролікаў падставы. Для лепшага ўваходжання ў ніжнюю пастку край накіроўвалай можа быць забяспечаны ролікам.\nНа гэтым усё, віншую! Вы вырабілі адкатных вароты сваімі рукамі. У далейшым іх можна мадыфікаваць аўтаматыкай (так называем блокам камфорту) для самастойнага адкрыцця або пакінуць без змен, але гэта тэма ўжо іншага артыкула.