Як прыгатаваць расольнік: рэцэпт з фота\nЦяжка сказаць, колькі ў наш час існуе рэцэптаў выдатнага першага стравы – рассольника. Але тое, што гэты суп ўсенародна любім, бясспрэчна. Напэўна, у кожнай якая паважае сябе гаспадыні ёсць уласны любімы рэцэпт, ды і любы добры шэф прыстойнага рэстарана гатовы парадаваць гасцей гэтым пікантным страву.\nЯк не разгубіцца сярод такога багацця рэцэптаў? Як прыгатаваць расольнік для родных людзей, каб усе засталіся сытыя і задаволеныя? Які спосаб абраць? Калі вы пакуль не ведаеце адказаў на гэтыя пытанні, проста жадаеце папоўніць кулінарную кнігу парачкай навінак альбо цікавіцеся гісторыяй рускай кухні, наша артыкул вам дакладна спатрэбіцца.\nЁсць такія стравы, якія лічаць роднымі многія народы. Узяць, да прыкладу, пельмені: колькі краін прэтэндуе на званне іх гістарычнай радзімы! З рассольником справы ідуць інакш – ва ўсім свеце гэта сытна пачастунак лічыцца спрадвечна рускім.\nТрадыцыя выкарыстоўваць расол для падрыхтоўкі страў сыходзіць каранямі ў сівую даўніну. Верагодна, старыя куховары Русі інтуітыўна разумелі, што гэтая вадкасць – сапраўдны эліксір, багаты мікраэлементамі, вітамінамі і антыаксідантамі. Але ў рассольника ёсць папярэдніца – калья, у якую, акрамя агуркоў і расола, дадавалі рыбу або ікру.\nГісторыкі, на жаль, не могуць усталяваць дакладную дату, калі пачалі рыхтаваць рассольные суп з субпрадуктамі, але дакладна вядома, што ўжо ў XVII стагоддзі гэта страва было распаўсюджана паўсюдна і не лічылася навінкай.\nЛагічна выказаць здагадку, што страва старэй на некалькі стагоддзяў, бо яшчэ ў XVI германскі пасол, які вандруе па Русі, быў проста ашаломлены аб'ёмамі ўраджаю агуркоў. А да таго часу рускія ўжо мелі велізарны досвед засолкі грыбоў, і цалкам верагодна, што і агурочкі ў такіх колькасцях яны вырошчвалі не толькі для летніх перакусаў, але і для нарыхтоўкі празапас. Абцяжарвае пошук ісціны і старадаўняе слова «калья», якім ў многіх рэгіёнах называлі абсалютна любую поліўку з расолам.\nСамо слова «расольнік» з'явілася ў рускіх слоўніках толькі ў XIX стагоддзі. Цікава, што ў часы Гогаля гэтым словам называўся яшчэ і пірог з грэчкі, яек і салёных агуркоў, што, дарэчы, таксама ўносіць блытаніну.\nтакім чынам, дату з'яўлення рэцэпту мы наўрад ці калі-небудзь даведаемся. Але затое сучасным аматарам кулінарыі добра вядома, як прыгатаваць расольнік. Выдатна, што такі выдатны рэцэпт не згубіўся ў стагоддзях.\nДакладна вядома, што старажытныя рэцэпты зведалі не так ужо шмат змен. На Русі для гэтага супу выкарыстоўвалі розныя прадукты.\nДа потрохам (нырках, сэрца) выдатна падыходзіла пярловая крупы.\nДалікатнае мяса хатняй птушкі спалучалі з рысам.\nМяса дзічыны, якое валодае выразным густам, выдатна гарманаваць з далікатнай аўсянай крупамі.\nПа гэтай жа алгарытме аддаюць перавагу дзейнічаць і многія сучасныя кулінары.\nУ старыя часы на Русі ў расольнік клалі бульбу, рэпу, цыбулю, моркву, карэнні, зеляніна, духмяныя вострыя прыправы. Варта адзначыць, што рыс і бульба – адносна маладыя кампаненты рускай кухні. Да таго як бульба атрымаў распаўсюджванне, у кулінарыі шырока выкарыстоўвалася карысная і духмяная рэпа.\nМяса клалі разам з косткай, і толькі пасля падрыхтоўкі булёна зрэзалі мякаць, крышылі і вярталі ў суп. Але самым салідным і правільным лічыўся рэцэпт з субпрадуктамі. Яны проста цудоўна гармануюць з салёнымі агуркамі, а пярлоўка робіць структуру стравы багатай і цікавай.\nСучасныя кухары выкарыстоўваюць прыкладна той жа набор прадуктаў, каб прыгатаваць расольнік з пярлоўкай і салёнымі агуркамі. Але выбар прыправаў сёння, вядома ж, шырэй.\nРасольнік з агуркамі, ныркамі і пярловай крупамі – класіка рускай кухні\nРаз ужо гэты варыянт так добры і спрадвеку любім нашым народам, то з яго мы і пачнем. Давайце дэталева разбярэмся, як прыгатаваць расольнік. Рэцэпт з фота дапаможа асвоіць гэтую навуку нават юнай хозяюшке, ну ці гаспадару, закаханаму ў кулінарыю.\nПерад пачаткам працы падрыхтуйце неабходныя прадукты, вызваліце ад лішніх прадметаў працоўнае месца і назапасьцеся цярпеннем. Гэты рэцэпт запатрабуе нямала часу і сіл, але калі вы ацэніце вынік, усведамляеце, што ўсе намаганні ўзнагароджаныя з лішкам.\nТакую страву не рыхтуюць невялікімі порцыямі. Мы прывядзем пералік інгрэдыентаў для трохлітровай каструлі. Пры неабходнасці вы зможаце прапарцыйна павялічыць колькасць прадуктаў, каб прыгатаваць цудоўны абед для вялікай кампаніі.\nНам спатрэбіцца наступнае:\nныркі свіныя – 2 шт. (або адна буйная ялавічная);\nсалёныя агуркі сярэдняга памеру – з шт.;\nбульба – з шт.;\nморква і лук – па 1 шт.;\nпярловая крупы – няпоўны шклянку;\nкарэньчык салеры, пятрушка, кроп, лаўровы ліст, чорны перац, соль – па гусце;\nраслінны алей для абсмажваньні.\nДасведчаныя кухары раяць выкарыстоўваць для гэтага супу якасную фільтраваныя ваду. Агуркі лепш браць салёныя, але падыдуць і марынаваныя (праўда, у гэтым выпадку суп будзе кіслей, таму расола трэба дадаваць нашмат менш).\nПерад тым якпрыгатаваць расольнік з салёнымі агуркамі, спатрэбіцца папярэдняя апрацоўка некаторых кампанентаў.\nПярловая крупы варыцца даволі доўга. Будзе лепш, калі вы паклапаціцца пра яе загадзя. Гэта не толькі зэканоміць час падрыхтоўкі супу, але і станоўча адаб'ецца на яго тэкстуры: астатнія кампаненты не переварятся.\nпярлоўку Прамыць, змяняючы ваду некалькі разоў. Заліце крупы чыстай халоднай вадой і пакіньце на некалькі гадзін. Можна зрабіць гэта і з вечара.\nРазделка і папярэдняе гатаванне нырак\nВядома, прыгатаваць суп расольнік з звычайным мясам прасцей, але страву з ныркамі, прыгатаваным па ўсіх канонах, можа ганарыцца любы кулінар. Праўда, з субпрадуктамі прыйдзецца павазіцца.\nРазрэжце ныркі ўздоўж, абрэжце мочеточники. Вострым нажом выдаліце светлыя часткі балея. Нарэжце на палоўкі кавалачкі, прамыйце пад праточнай вадой.\nАдварваюць ныркі прыкладна гадзіну, некалькі разоў зліваючы булён і заліваючы субпрадукты чыстай вадой. Важна запомніць, што вадкасць, у якой рыхтаваўся гэты прадукт, ні ў якім разе нельга выкарыстоўваць для прыгатавання страў. Булён проста выліваюць.\nГэты этап важны, паколькі ныркі першапачаткова валодаюць не вельмі прыемным пахам. Падчас адварвання ён знікае.\nКаб прыгатаваць расольнік, агуркі лепш выбіраць маладыя, хрумсткія. Менавіта такія крепыши спрадвеку карысталіся асаблівай пашанай. Нарэжце іх, не здымаючы лупіны, на кружочкі ці кубікі.\nБульба ачысціце, прамыйце і таксама парэжце так, як вы звычайна гэта робіце, калі рыхтуеце суп.\nЯк прыгатаваць расольнік\nПярлоўку загрузіце ў кіпячую ваду, а калі яна зварыцца да напалову (ядра пачнуць раскрывацца), дадайце бульбу і ныркі. Салера і лаўровы ліст таксама дадаюць на гэтым этапе, а вось саліць страву пакуль катэгарычна нельга.\nМорква і лук у гэты час дробна нарэжце і поджарьте да залацістага колеру. Уліце ў зажарку расол, дазвольце ускіпець.\nМногія гаспадыні дадаюць у зажарку трохі таматавай пасты або хатняга тамата. Гэта апцыянальны інгрэдыент, які не занадта ўплывае на густ, затое робіць колер стравы больш выразным і прыемным.\nКалі бульба зварыцца, але яшчэ не пачне распадацца, дадайце ў суп зажарку і агуркі. Паспрабуйце булён пасля закіпання, адрэгулюйце соль, дадайце прыправы. Маладую зеляніна дадаюць адразу пасля зняцця рондалі з агню.\nГатоваму расольніку трэба даць настаяцца. Накрыйце яго вечкам, па магчымасці укутайте ў ручнік. Пакіньце расольнік на чвэрць гадзіны, каб усе водары змяшаліся, а густ цалкам раскрыўся.\nПосны рэцэпт з грыбамі\nА ці ведаеце вы, што прыгатаваць расольнік з пярлоўкай, агуркамі і духмянымі грыбамі можна нават падчас царкоўнага паста? Гэта страва можа стаць сапраўднай знаходкай: яно багата вітамінамі, а смак яго ані не саступае скаромнае варыянтам з мясам.\nДавайце разгледзім, як прыгатаваць смачны расольнік без мясных кампанентаў.\nДля рэцэпту нам спатрэбяцца грыбы. Вядома, можна абыйсціся пакупнымі шампіньёнамі і дрэўнавушка, але калі вам ўдасца здабыць сапраўдных лясных, гэта проста выдатна.\nЯк і ў папярэднім выпадку, пачнем з пярлоўкі. Няхай яна трохі набракне ў вадзе, а мы пакуль зоймемся грыбамі. Для паказанай колькасці прадуктаў спатрэбіцца чвэрць кілаграма лясных скарбаў.\nАгледзіце, не хаваецца нейкі лясны насельнік ў мякаці. Ачысціце капялюшыкі і ножкі ад лясной пылу, ігліцы і травы, зрэжце нажом цёмныя плямкі, як гэта паказана на фота.\nПрыгатаваць расольнік для нішчымнага меню можна і з сушаных грыбоў. Перад закладкай у булён іх заліваюць кіпенем на 1 гадзіну, а затым дадаюць у суп разам з гэтай вадзіцай.\nКалі вы карыстаецеся сырыя белыя грыбы, іх можна не адварваць папярэдне, а адразу загружаць у суп. Лясныя шампіньёны, грузды, маслякі, ваўнянкі і рыжыкі трэба спачатку зварыць (паўгадзіны). Першасны грыбны булён ў кулінарыі не выкарыстоўваецца, паколькі ўсе шкодныя рэчывы, якія грыбы, нібы губка, ўбіраюць з паветра, пераходзяць у вадкасць. Не хвалюйцеся, ваш расольнік атрымае дастатковую колькасць грыбнага непаўторнага густу і водару, які бывае толькі ў дароў лесу.\nЗагрузіце ў булён груцу, трохі праварыце, дадайце бульбу і грыбы. У апошнюю чаргу уліце ў суп зажарку, прыгатаваную, як і для папярэдняга рэцэпту.\nУ такой суп не варта класці занадта рэзкія прыправы. Абмяжуйцеся малады пятрушкай і чорным перчыкам.\nРэцэпт са свінінай, ялавічынай\nДля гэтага наварыстага супу выдатна падыходзяць рабрынкі, але можна выкарыстоўваць і любую іншую частку свіны тушы. Мяса закладваюць у халодную ваду, не наразаючы на кавалкі і не выдаляючы косткі. Спатрэбіцца кавалак агульнай вагой 300-400 грамаў. Падчас адварвання мяса абавязкова здымайце шум, інакш суп атрымаецца непрыгожым.\nУ гэты час ўсыпце папярэдне размоченную груцу. Дачакаўшыся напалову, дадайце бульбу, а пасля чарговага закіпання – нарэзаныя салёныя агуркі. Калі мяса цалкам зварыцца, выміце яго збулёна і адкладзеце астываць.\nДля падрыхтоўкі зажарку выкарыстоўваецца лук, моркву і таматная паста. Калі гародніна поджарятся да залацістага адцення, дадаць няпоўны шклянку расола з растворанай ў ім пастай. Патушыце некалькі хвілін.\nДадайце ў суп нарэзанае невялікімі кавалачкамі мяса. Калі суп атрымліваецца занадта густым, аднаўляць аб'ём вадкасці можна толькі з дапамогай кіпеню. Ні ў якім разе не спрабуйце дадаваць сырую ваду.\nПасля дадання зажарку зменшце агонь, зрэдку памешвайце страву, павольна давядзіце яго да кіпення. Працэс не павінен быць занадта бурным, сочыце за агнём. Калі хочаце надаць стравы пікантнасць, можна дадаць у рондаль палову струка вострага перцу.\nГарманічным дадаткам стане і маладая зеляніна, нарубленная як мага драбней.\nНакрыйце рондаль вечкам, зніміце з агню, пакіньце на чвэрць гадзіны, каб расольнік настоялся. Гэты раскошны суп на духмяным мясным булёне можа выдатна падысці нават для святочнага меню. Падаць такую страву можна, да прыкладу, на Вялікдзень.\nРысавы расольнік з курыцай\nЯк лёгка можна здагадацца, большасць традыцыйных варыянтаў рассольника наўрад ці можна назваць дыетычнымі стравамі. Але ёсць больш лёгкая альтэрнатыва, якую і рыхтаваць, дарэчы, прасцей.\nДля гэтага рэцэпту нам спатрэбіцца наступны набор прадуктаў:\nмяса курынае – 500 г;\nрыс або рысавая сечка – ¾ шклянкі;\nбульба – 250 г;\nморква і цыбуліна;\nсалёныя агуркі – 200 г;\nзялёны гарошак (кансерваваны) – 2 арт. л.;\nалей для падрыхтоўкі зажарку;\nсоль, чорны перац па гусце;\nмалады кроп – палова пучка;\nагурочны расол – няпоўны шклянку (у залежнасці ад салёнасці, вастрыні і вашых пераваг).\nКалі вы вырашылі прыгатаваць расольнік з рысам, звярніце ўвагу на паслядоўнасць закладкі прадуктаў. Яна моцна адрозніваецца.\nСправа у тым, што бульба варыцца даўжэй рысу, а значыць, менавіта гародніна павінен адправіцца ў рондаль першым.\nМяса пажадана зварыць загадзя, каб выкарыстоўваць булён для далейшага падрыхтоўкі. У гэты час далікатную курыцу лепш выняць, інакш яна проста распадзецца на валакна.\nЯк толькі вы заўважыце, што дзелькі бульбы становяцца напаўпразрыстымі, дадайце ў булён старанна прамыты рыс. Пакуль крупы варыцца, разбярыце мяса на валакна або нарэжце кавалачкамі. Калі вы хочаце знізіць каларыйнасць стравы, выкарыстоўвайце грудку без скуры, а ў тым выпадку, калі вам больш даспадобы сытны супы, можна прыгатаваць расольнік з курынымі бедрышками або голенями.\nПакуль доваривается булен, зрабіце зажарку: проста падсмажце на алеі маркоўныя і луковые кавалачкі, а ў самым канцы дадайце расол.\nЗагрузіце ў суп мяса і зажарку, дадайце зялены гарошак і дробна нарэзаны кроп. Адрэгулюйце колькасць солі пры неабходнасці, дадайце трохі перцу.\nПадача да стала і сервіроўка\nПаколькі расольнік – гэта страву з багатай гісторыяй, для антуражу можна выкарыстоўваць ільняныя сурвэткі, посуд у народным стылі, плеценыя кошыкі для хлеба.\nЗ гэтым супам выдатна спалучаецца чорны і жытні хлеб, хатняя выпечка. Не забудзьцеся аб свежай зеляніны, часнаку. Расольнік можна падаваць у якасці гарачай закускі да дужаму алкаголю.\nРыхтуем рыбныя катлеты на пару\nКатлеты робяць з рыбнай або мясной мякаці, здробненай на мясасечцы. Таксама асноўным кампанентам у котлете могуць быць гародніна, напрыклад, катлеты маркоўныя або з шынкоў. Цеплавая апрацоўка катлет можа быць рознай. Іх смажаць на...\nСтравы з цяляціны: супы і гарачае. Рэцэпты прыгатавання\nСтравы з цяляціны вельмі карысныя для чалавечага арганізма, паколькі ў гэтым паўфабрыкаце маецца унікальны комплекс мікраэлементаў, вітамінаў, а таксама бялкоў. Прычым у цяляціны змяшчаецца мінімальная колькасць тлушчу. Але гарача...\nКавун і гарбуз ставяцца да сямейства гарбузовых раслін. У ежу ўжываюць іх плады, якія, нягледзячы на велічэзныя памеры і масу (па параўнанні з малінай, чарніцай і так далей), правільней называць ягадамі. Для дэсерту ў выглядзе вар...


Тры гады калоніі за гвалт над міліцыянтам прысудзілі жыхару Гомля\nУ Гомлі 4 лютага суд Цэнтральнага раёну вынес прысуд 24-гадоваму Аляксею Губічу. Яго прызналі вінаватым і пакаралі пазбаўленнем волі на тры гады. Паводле суду, Губіч дзейнічаў «з помсты за выкананне службовых абавязкаў». Таксама ён павінен выплаціць 300 рублёў кампенсацыі пацярпеламу, – піша Радыё «Свабода».\nСуд праходзіў у закрытым рэжыме, але прычыны гэтага не патлумачылі.\nПаводле першапачатковай версіі следства, на акцыі пратэсту 20 верасня Аляксей штурхнуў міліцыянта ў сіняй камізэльцы і з гукаўзмацняльнікам.\n«На мірным маршы была штурханінаю. Яго спачатку затрымалі паводле адміністрацыйнага артыкулу, потым пачалі крымінальную справу. Магчыма, Аляксея затрымалі таму, што ён быў са сцягам на акцыі – палічылі актывістам», – расказала маці Аляксея.\nАляксей Губіч у залі суда. Фота: Радыё «Свабода»\nСпачатку яго абвінавацілі ў гвалце над супрацоўнікам РАУС. «Падчас акцыі той упаў, і вінаватым вырашылі зрабіць сына, – распавядае маці. – Мы пыталіся ў следчага: «Вы ж разумееце, што наш сын не рабіў гэтага?» Ён сказаў: «Я вас разумею, але я чалавек паднявольны, у мяне ёсць два сведкі, гэтага дастаткова».\nСваякі Аляксея кінулі кліч у сацыяльных сетках, каб людзі прыслалі здымкі з маршу. І дзякуючы гэтаму яны даказалі, што супрацоўнік міліцыі ўпаў сам, і хлопец яго не чапаў. Пасля гэтага абвінавачанне знялі.\nАле праз два месяцы з’явіўся новы пацярпелы – супрацоўнік АМАПу.\n«Нібыта Аляксей яго ўдарыў! У якасці доказу было відэа, на якім відаць, што нага Аляксея паднятая ў паветра. Гэта ўсё. Больш ніякіх доказаў няма, апроч паказанняў амапаўца, які ў судзе выступаў пад прозвішчам Іваноў і быў у балаклаве. Суд зрабілі закрытым – я так думаю, каб схаваць гэтае беззаконне», – дадала маці.\nМаці Аляксея Губіча. Фота: Радыё «Свабода»\nМаці Аляксея Губіча вельмі перажывае за сына: у яго рэдкае захворванне вачэй – кератаконус. Калі не зрабіць у час аперацыю, хвароба прывядзе да слепаты. Аперацыю планавалі зрабіць мінулай восенню.\n«Але цяпер ён у турме. І без лячэння проста аслепне», – зазначыла яна.\nМаці расказала, што Аляксей мае вышэйшую адукацыю, быў інжынерам, займаўся музыкай. Да крымінальнай адказнасці не прыцягваўся.\nТэгі: Аляксей Губіч амапавец арышт Гомель міліцыянт прысуд СІЗА суд


Грамадская прыемная: «Пачуць кожнага і дапамагчы» — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n16.01.2021 20.01.2021 admin201Комментарии on Грамадская прыемная: «Пачуць кожнага і дапамагчы»\nНа Стаўбцоўшчыне працягвае працаваць грамадская прыёмная. Кожны жыхар можа выкарыстаць магчымасць і задаць пытанне або агучыць праблему, унесці свае прапановы па змяненні Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь.\nУ сераду, 13 студзеня, паступілі пяць зваротаў. Жыхарка аграгарадка Заямнае Рэгіна Новік просіць разгледзець пытанне аб павелічэнні пасажырскіх месцаў у аўтобусе па маршруце Заямнае – Стоўбцы. Вікенцій Белановіч са Стоўбцаў выказаў прапанову абсталяваць спартыўную пляцоўку недалёка ад ААТ «Стаўбцоўскі мясакансервавы камбінат». Жыхар вёскі Дзяўгі Антон Сабалеўскі просіць дапамогі ў разглядзе магчымасці некалькі разоў на дзень заезду маршруткі, таму што аўтобус абслугоўвае вёску раніцай і вечарам. Паступілі звароты, якія тычыліся пытання ачысткі і пасыпкі дарогі Сцяцкі – Стоўбцы, а таксама публікацыі ў газеце «Прамень» вынікаў правядзення перапісу насельніцтва Стаўбцоўскага раёна ў 2019 годзе.\nСектар па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб райвыканкама даў тлумачэнні па зваротах грамадзян у грамадскую прыёмную.\nУП «Стаўбцоўскае АКС» паведаміла, што работы па шкленні аконнай рамы ў жылым памяшканні выкананы.\nСтаўбцоўскі філіял Мінскага аблспажыўтаварыства разгледзеў зварот жыхаркі вёскі Літва наконт аднаўлення работы магазіна ў іх населеным пункце. Гандлёвы аб’ект не працуе з 4 снежня 2020 года. У цяперашні час разглядаецца пытанне аб накіраванні на работу ў вёску Літва маладога спецыяліста. Работа магазіна будзе адноўлена пасля падбору адпаведнага супрацоўніка.\nНагадваем, што грамадская прыёмная працуе два разы на тыдзень (у сераду – з 14.00 да 17.00, у суботу – з 10.00 да 13.00) па адрасе: г. Стоўбцы, вуліца Сацыялістычная, 28. Тэлефануйце на нумар 4-27-59.


Чаму мы - Yunis International Trading Co., Ltd.\nСардэчна запрашаем у YUNIS Trading\nУ Кітаі агент па закупках - гэта прафесія. Купіць што -небудзь, здаецца, вельмі лёгка, аднак рэальнасць далёкая ад звычайнага сцэнару. Праца прафесійнага агента па закупках у Кітаі адрозніваецца ад супермаркета. Агент па закупках павінен знайсці менавіта тое, што цікавіць кліента. Каб зрабіць гэта, агент па закупках павінен добра ведаць тавар і цану кліент цікавіцца.\nТады, калі вы з'яўляецеся новым кліентам, купляеце тавары невялікімі партыямі і ў апошнюю хвіліну, вам спатрэбіцца сапраўды геніяльны агент па закупках, які зможа задаволіць вашыя патрабаванні да цэн, аб'ёмаў і ўмоў.\nНавошта вам патрэбна паслуга агента па закупках у Кітаі?\nЗ аднаго боку, большасць кітайскіх заводаў малога і сярэдняга ўзроўню на дадзены момант не маюць прамой ліцэнзіі на экспарт, і пакупнік не можа набываць іх легальна і непасрэдна. Гэтыя фабрыкі будуць выкарыстоўваць уласнага агента па экспарце ў Кітаі для абароны сваіх інтарэсаў. У такіх выпадках пакупнікам прапануецца выкарыстоўваць уласнага агента па экспарце або імпарце для абароны сваіх інтарэсаў у Кітаі. З іншага боку, кваліфікаваны агент па імпарце або экспарце будзе выступаць у якасці вашых уласных памочнікаў і вачэй, яны дапамогуць вам пастаянна шукаць заводы больш кваліфікаваных вытворцаў, кантраляваць бізнес-рызыкі, кантраляваць якасць і нават прапаноўваць пасляпродажныя паслугі і г.д. тут, у Кітаі, такім чынам кліент можа значна зэканоміць час і выдаткі.\nмы можам прапанаваць прынамсі наступную працу або паслугі для сваіх кліентаў па ўсім свеце:\n· Пошук новых пастаўшчыкоў або заводаў\n· Праверка вашых пастаўшчыкоў.\n· Дагавор аб кошце\n· Дастаўка і лагістыка\n· Мытнае афармленне\n· Кіраванне кантролем якасці\n· Пасляпродажным абслугоўванне


У “Доме літаратара” Арлен Кашкурэвіч, Уладзімер Мархель, Ларыса Сімаковіч\n01 ліпень 2006, 16:25\nРадыё Свабода Новая перадача сэрыі “Дом літаратара” (эфір 1 ліпеня). Аўтары: Валянціна Аксак, Дзьмітры Падбярэзкі, Міхась Скобла. Рэдактар і вядучы: Сяргей Абламейка.\nАРЛЕН КАШКУРЭВІЧ: “ЖАНЧЫНА — САМАЯ ПРЫГОЖАЯ ІСТОТА, ЯКУЮ СТВАРЫЎ БОГ”\nУ выдавецтве “Радыёла-плюс” выйшла з друку кніга выбранае лірыкі Рыгора Барадуліна “Руны Перуновы”. А перад тым тамсама былі выдадзеныя “Інтымны дзёньнік” Максіма Багдановіча і анталёгія беларускіх вершаў пра каханьне “Яна і Я”. Усе тры тамы аформіў народны мастак Беларусі Арлен Кашкурэвіч. 76-гадовы мэтр распавёў нашай карэспандэнтцы Валянціне Аксак пра свае адчуваньні тэмы каханьня і жанчыны.\n(Валянціна Аксак: ) “Скажыце, калі ласка, ці лёгка рабіць ілюстрацыі да вершаў беларускіх паэтаў пра каханьне?”\n(Арлен Кашкурэвіч: ) “Вельмі цяжка. Увогуле паэзію вельмі цяжка ілюстраваць. Бо ілюстрацыю да вершаў і немагчыма рабіць, гэта нейкія асацыятыўныя малюнкі. Я чытаю апошнюю кнігу Барадуліна “Ксты”, там у яго ёсьць вершы на тэму псальмаў. Але ці магчыма псальм праілюстраваць?”\n(Аксак: ) “Але ж у вас ёсьць такі досьвед, вы ілюстравалі “Найвышэйшую песьню Салямонаву” ў перакладзе Васіля Сёмухі…”\n(Кашкурэвіч: ) “Там усё дынамічна, у руху, а калі ёсьць рух, тады лягчэй гэта маляваць.”\n(Аксак: ) “А ці ёсьць розьніца: як вам малявалася каханьне ў дваццаць пяць гадоў і, прыкладам, зараз?”\n(Кашкурэвіч: ) “Ня тое, што тэма каханьня мяне хвалюе ўвесь час, а можа, хутчэй, тэма прыгажосьці жанчыны. Калі параўнаць часы юнацтва з тым, як зараз я адчуваю жанчыну і як я яе малюю... Ведаеце, зараз я больш адчуваю яе прыгажосьць. У маладосьці я так гэтага не адчуваў, як гэта ні дзіўна. А зараз я бачу, што жанчына – гэта такая прыгожая істота!.. Самая прыгожая, якую стварыў Бог! І вось калі я рабіў “Песьню песьняў Салямонаву”, то там асноўная задача стаяла, каб паказаць прыгажосьць жанчыны”.\n(Аксак: ) “Скажыце, ці вы малюеце свае вобразы зь нейкіх канкрэтных жанчын, ці гэта нейкі зборны вобраз?”\n(Кашкурэвіч: ) “Ну так, зборны. Розныя ўражаньні, яны назапашваюцца, і потым ужо я канструюю вобраз”.\n(Аксак: ) “Лічыцца, што самыя дасканалыя, самыя натхнёныя, самыя адухоўленыя вобразы жанчыны мастакі ўкладаюць у вобраз Дзевы Марыі, Маці Божай. Скажыце, вы спрабавалі рабіць абразы?”\n(Кашкурэвіч: ) “Аднойчы я спрабаваў зрабіць копію Маці Божай Корсуньскай, ёсьць такі, вельмі прыгожы, тып Божай Маці. Але я тады ня ведаў тэхналёгіі іканапісаньня, пісаў гэта проста алейнымі фарбамі, і нічога ў мяне не атрымалася. Зараз я ведаю, як гэта складана, там ёсьць пэўная сыстэма, якая толькі і дае зрабіць закончаны вобраз. Маляваў я Маці Божую, калі працаваў над ілюстрацыямі да Новага Запавету, але абразы?.. Не, я іх не пісаў больш”.\n(Аксак: ) “А вам не прапаноўвалі аформіць які-небудзь новы храм у Беларусі, цалкам яго расьпісаць?”\n(Кашкурэвіч: ) “Не, ну што вы?.. Сьвятары і гярархі царквы ня вельмі давяраюць свабодным мастакам такую справу. Ніякай вольнасьці, ніякага новага погляду на гэта там не павінна быць. І, на жаль, гэта так з росьпісамі новых храмаў…”\n(Аксак: ) “У вашай майстэрні вісіць шмат абразоў беларускае школы іканапісу. А чым адрозьніваецца Мадонна ва ўяўленьні беларускіх жывапісцаў ад іншых? Ці ёсьць гэтыя адрозьненьні?”\n(Кашкурэвіч: ) “Калі ўзяць іканапіс бізантыйскі і старарускі, то там сьвятых ты бачыш недзе на небе. А калі паглядзець беларускія іконы, створаныя народнымі майстрамі (гэта палеская школа), то там сьвятыя ходзяць па зямлі”.\n(Аксак: ) “А ці працягваеце вы працу над ілюстрацыямі да кніг беларускай любоўнай лірыкі?”\n(Кашкурэвіч: ) “Ведаеце, калі я прачытаў “Ксты” Барадуліна, і потым я прачытаў у яго перастварэньні, інтэрпрэтацыі “Песьню песьняў” са Старога Запавету… Што ён зрабіў з гэтага, як ён разгарнуў у шырыню рамкі той сьціплай, сьціснутай паэмы біблейскай і стварыў нешта такое!.. Ну гэта проста геніяльна!.. Я вось чытаю, і проста душа радуецца, нейкае трымценьне ў ёй адчуваю… Вось я зрабіў бы новы варыянт “Найвышэйшай песьні Салямонавай”, менавіта барадулінскай… Яшчэ ёсьць адна задума, да якой даўно падбіраюся, – гэта паэмы Авідыя, менавіта яго “Мэтамарфозы”. Можа, вазьмуся за гэта ў бліжэйшы час”.\nУЛАДЗІМЕР МАРХЕЛЬ: “Я НАПІСАЎ ЗА КУПАЛУ ШАСНАЦЦАЦЬ ВЕРШАЎ”\nУладзімер Мархель вядомы больш як літаратуразнавец, абазнаны ў беларускай літаратуры ХІХ стагодзьдзя, аўтар манаграфій пра Адама Міцкевіча і Ўладзіслава Сыракомлю. Але на творчым рахунку пісьменьніка й некалькі перакладных кніг: анталёгія “Раса нябёсаў на зямлі тутэйшай” і “Водгульле”, куды ўвайшлі пераклады з польскамоўных паэтаў. Адам Міцкевіч, Леапольд Стаф, Юльян Тувім і яшчэ больш за сем дзясяткаў творцаў, дзякуючы яму, загаварылі па-беларуску. Уладзімер Мархель пераклаў таксама польскамоўныя санэты Янкі Купалы, але не зусім звычайным спосабам. Якім – перакладчык расказаў Міхасю Скоблу.\n(Міхась Скобла: ) “Калюмб адкрыў Амэрыку, Магелан — пратоку паміж Амэрыкай і Азіяй, а Ўладзімер Мархель — цэлы мацярык беларускай польскамоўнай паэзіі ХІХ стагодзьдзя. 70 амаль невядомых паэтаў налічыў я ў падрыхтаванай вамі (і часткова вамі ж перакладзенай) анталёгіі “Раса нябёсаў на зямлі тутэйшай”. Спадар Уладзімер, а ці варта ўжо гэтак старанна падбіраць кожны колас на тагачаснай літаратурнай ніве? Ня кожны зь іх поўны сьпелымі зярнятамі”.\n(Уладзімер Мархель: ) “Мяне за гэта некаторыя крытыкі папракалі. Вядома, ня ўсе паэты і вершы ў той анталёгіі выдатныя. Тым ня менш, гэта наша спадчына, спазнаючы якую, мы будзем спазнаваць і саміх сябе. Калі мы яе адкінем, як непатрэбшчыну, то адкінем і нейкую частку сябе. А падчас працы над анталёгіяй, перавага, вядома ж, аддавалася тым аўтарам, якія пісалі і па-беларуску”.\n(Скобла: ) “Калі пералічыць паэтаў, перакладзеных вамі, то недзе паміж польскімі клясыкамі Леапольдам Стафам і Тадэвушам Ружэвічам прысуседзіцца і… Янка Купала. Польскамоўны Купала — які гэта паэт, якога маштабу?”\n(Мархель: ) “Польскамоўны Купала — ён ужо Купала. Мы да гэтага часу не ацанілі яго польскамоўную творчасьць. Перакласьці раньняга Купалу на беларускую мову калісьці запрапанаваў мне Анатоль Вялюгін. Па яго рэкамэндацыі я і ўзяўся за справу. Гэта цэлая гісторыя. Спачатку я перагартаў першыя зборнікі Купалы і выпісаў усе словы, якія ня сталі літаратурнымі, так і засталіся купалаўскай лексыкай. І паўсюль, у транспарце, на адпачынку, пачытваў свае запісы і запамінаў словы. І праз пэўны час купалаўскія словы сталі й маімі. Напрыклад, у нас норма — “жыцьцё”, а ў Купалы — “жыцьце”. І я імкнуўся падобныя адметнасьці захаваць. Адбылася вельмі цікавая зьява. Я, па сутнасьці, шаснаццаць польскамоўных купалаўскіх вершаў (а ў Купалы іх дваццаць два) перапісаў, напісаў як бы за Купалу. Я адказваў на пытаньне: а як Купала напісаў бы іх, калі б пісаў па-беларуску…”\n(Скобла: ) “Па-польску пісаў і раньні Максім Танк (вы яго таксама перакладалі). Пра яго тое самае можна сказаць?”\n(Мархель: ) “Не, пра Танка тое самае сказаць нельга. Максім Танк па-польску пісаў тады, калі ўжо была беларуская літаратура, багатая літаратура. А Купала пісаў па-польску тады, калі адбывалася станаўленьне беларускай літаратуры. Гэта розныя эпохі і розныя зьявы”.\n(Скобла: ) “Два Танкі — беларускамоўны і польскамоўны — гэта параўнальныя маштабы?”\n(Мархель: ) “Думаю, што не. Польскамоўны Максім Танк польскай літаратуры нічога не дадаў бы. Хоць яго польскамоўныя вершы — вельмі харошыя, шчырыя. Яны, дарэчы, уключаныя на мове арыгіналу ў першы том танкаўскага Збору твораў, што нядаўна пачаў выходзіць. Гэтыя вершы цікавыя як прыватная зьява, ня больш. Гэта інтымныя творы, прысьвечаныя рэальнай жанчыне, якую кахаў малады Максім Танк”.\n(Скобла: ) “Дык чаму ён іх па-польску пісаў? Магчыма, яна ня ведала беларускай мовы?”\n(Мархель: ) “Разумела яна мову. Тая жанчына — маці паэта Іосіфа Скурка. Яна працавала настаўніцай непадалёк ад Пількаўшчыны, роднай вёскі Максіма Танка”.\n(Скобла: ) “Вы згадалі Збор твораў Максіма Танка, да выданьня якога маеце непасрэднае дачыненьне. Выйшлі першыя два тамы. Калі плянуецца завершыць выданьне?”\n(Мархель: ) “Усіх плянуецца выдаць трынаццаць тамоў. У год, відаць, больш за два тамы не атрымаецца. Добра было б завершыць выданьне ўсяго трынаццацітомавіка да 2012 году, калі будзе адзначацца 100-годзьдзе паэта”.\n(Скобла: ) “Вы амаль трыццаць гадоў працуеце ў акадэмічным Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы. Пад яго грыфам апошнім часам выйшла нямала грунтоўных працаў — і згаданы Збор твораў Танка, і “Гісторыя беларускай літаратуры ХІ — ХІХ стагодзьдзяў” (пабачыў сьвет першы том). Сёньня акадэмічнае літаратуразнаўства на ўздыме?”\n(Мархель: ) “Тут адназначна не адкажаш… Літаратуразнаўства — гэта тая ж арыгінальная творчасьць, як і творчасьць паэта ці празаіка. І таму яго ўзровень залежыць ад асобы творцы. Акадэмічнае літаратуразнаўства не адказвае на актуальныя пытаньні. Хоць водгукі і на сучасныя творы мусяць быць. Мы ў Беларусі пакуль не прывучаныя ўспрымаць акадэмічнае літаратуразнаўства на поўным сур’ёзе”.\nУЛАДЗІМЕР МАРХЕЛЬ. З НОВЫХ ПЕРАКЛАДАЎ\nЛя акна на змярканьні Маці нагою калыша Калыску, ў якой сьпіць дзіцятка.\nДы няма ўжо калыскі, Ды дзіцяці няма ўжо. Пайшло яно ў памяць. Маці сядзіць на зьмярканьні, Калыша нагою ўспаміны.\nХачу весяліцца я адзін дзень, Але дзень, найдаўжэйшы ў годзе, І засмучацца адзін толькі дзень, Найкарацейшы ў годзе.\nА час якім вымераць мэтрам ці локцем? Як будзеш чытаць мае вершы пры лямпе, Гэтыя словы закрэсьлі пазногцем.\nСТАНІСЛАЎ РЫШАРД ДАБРАВОЛЬСКІ\nкупіла на рынку букецік маргарытак ідучы па вуліцы абрывала адзін за адным іх пялёсткі танцуючы кахае любіць шануе ня хоча ня дбае жартуе кахае кахае кахае крычала да сьлёз цалавала абскубленыя жалосна сьцяблінкі дома ўставіла іх у ваду ў зялёным гліняным збаночку\nШукаў я грыбы\nШукаў я грыбы ў дуброве, шукаў я грыбы ў дуброве — сабраў поўныя вочы, па самы бераг павек: касак, гільзаў, гранатаў, дотаў, зямлянак, акопаў, крыжоў надмагільных і зорак, курганоў безыменных, чырвонай калінай акропленых, чырвонай калінай акропленых; сабраў поўныя вочы, сабраў ажно цераз край жалудоў залаціста-зялёных — дубовы іх выплакаў гай, што кулямі зранены... грыбоў не было у дуброве.\nМы прастору касьмічную зьмерваем між зоркай адмерлай пад назвай Учора камэтай пад назваю Сёньня і не адкрытай галяктыкай Заўтра Трымаемся толькі двух слоў Гэракліта\nАстранаўты мы плоцім за праезд у трамваі спатнелаю поўняй манэты\nПаркет дошчачкі ўсе падагнаны укладзены шчыльна Іншым здаецца што людзі як дошчачкі іх можна ўлажыць адцыкляваць каб сталася ўтульна бліскуча пахуча\nКалі ў дошцы натрапіцца сук выкідваюць дошку\nа я сукаваты такі сукаваты\nЛюблю я з Аю-Дага пазіраць у далі, Дзе ўсьпененай чаргой валы йдуць за валамі То чорнай чарадой, то срэбнымі клубамі, То ў сьнежных пырсках і ў вясёлкавым крышталі,\nНа мель наткнуцца і раздробяцца на хвалі, Абложаць узьбярэжжа, быццам бы кітамі. Пасьля трыюмфу расстаюцца зь берагамі, Згубіўшы за сабою пэрлы і каралі.\nПаэце малады! Тваё такое ж сэрца! Жарсьць часта ў ім сьпяшае з грознай бурай стрэцца, Калі ж рука твая ўжо лютні дакранецца,\nУ забыцьцё сплывае, нібы ў тоні сховы, І пакідае несьмяротнай песьні словы, Зь якіх вякі сьплятуць табе вянок лаўровы.\nНа рэха звону Паважны, мерны чую звон, хаця й далёка, У мілях дзьвюх, рыхтуецца імша сьвятая, Ад бронзы рэха калыхаецца ў аблоках, Вячэрняе паветра вільгаць разьбівае,\nАжно ў грудзях маіх, як у пустой пасудзе, Яго адгук магутна й важка раздаецца, Знаць, сьвячанае рэха, бо ў ягоным гудзе Трымціць сьлязой павека, а малітвай — сэрца.\nТы, Божа, асьвяціў і розгалас высозны Даў рэху ад мэталу цьвёрдага, ад бронзы, То асьвяці мой дух і мой напеў душэўны,\nКаб ён, шчасьліва поўны сьвячанага тону, Расплыўся па зямлі шырокай, як гук звону, І да сумленьня брацьцям паказаў шлях пэўны.\nЗямля, цябе люблю аддана і трывала, Я прытулюся да цябе, як да каханкі; Хачу цябе аздобіць у вянкі-барвянкі, Хачу абдараваць цябе нямручай хвалай.\nУ зеляніне ўся, ў зіхоткасьці прыўдалай, Мне бачны ўсе твае дзівосныя пісанкі, Мне бачны і братэрства, і любові ранкі, Душа пытае: “Божа мой! Ці ж гэта мала?”\nЗьнікаюць сны балесна пра цябе, зямліца, Замест вясны і сонца – цёмнасьці трывога, На нівах на тваіх — каменьне і кукольле.\nІ ўзьлёт да любасьці цяпер ужо ня сьніцца... Я не люблю цябе, зямля, пытаю ў Бога: — Чаму так стала?.. Я ару чужое поле…\nПераклады з польскай мовы Ўладзімера Мархеля.\nФальклёрны тэатр “Госьціца”, на чале якога стаіць кампазытар Ларыса Сімаковіч, вось ужо трэці год змагаецца за выжываньне пасьля таго, як быў зьліквідаваны як творчая адзінка Нацыянальнай тэлерадыёкампаніі. Тым ня менш, “Госьціца” працягвае выступаць, рыхтуе новыя праграмы, выдае свае запісы. З падрабязнасьцямі — наш карэспандэнт Дзьмітры Падбярэзкі.\n(Падбярэзкі: ) “Можна толькі зьдзіўляцца неверагоднай творчай энэргіі Ларысы Сімаковіч, яе апантанасьці той справай, якую яна робіць вось ужо шмат гадоў. Нават застаўшыся бяз даху над творчай галавой, яна ўтрымала “Госьціцу” як калектыў, зь якога ў розныя гады выйшлі вядомыя цяпер людзі, як хоць бы актрыса Сьвятлана Зелянкоўская, сьпявачка Паліна Смолава. Я сустрэўся з Ларысай Сімаковіч з нагоды перавыданьня альбому зь песьнямі ў выкананьні “Госьціцы”, каб даведацца, чым жыве калектыў, што ён рыхтуе паказаць публіцы. А паколькі песенны рэпэртуар “Госьціцы” заснаваны найперш на народных песьнях, гэта й абумовіла пачатак нашай гутаркі.\nЛарыса, у чым асаблівасьці выкананьня народных песень “Госьціцай”?”\n(Сімаковіч: ) “Сама песьня, само выкананьне, — гэта толькі сродак, каб сказаць нешта большае, тое, што стаіць глыбока ў межах, у прадоньні самой песьні. І тэкст, і мэлёдыя — гэта толькі сродкі, нейкі антураж, набор інструмэнтарыю для таго, каб сказаць самае галоўнае, што хавае ў сабе сама песьня. Кожную песьню трэба раскадаваць, расшыфраваць. Гэта нават не на ўзроўні думкі, нават не эмоцыяў, а нешта па-за вэрбальным пазначэньнем яна зьмяшчае”.\n(Падбярэзкі: ) “А ці не азначае гэта на практыцы, што, зважаючы на тваю кампазытарскую адукацыю, гэтыя песьні вельмі істотна перарабляюцца?”\n(Сімаковіч: ) “Калі ў мяне ёсьць такая задача — сваю нейкую ідэю правесьці праз музыку і не з дапамогай “Госьціцы”, а “Госьціца” як адзін з удзельнікаў кампазыцыі, — гэта адно. Калі гэта чысты фальклёр і калі ў мяне няма такой задачы, паколькі я магу выбіраць: быць кампазытарам і ня быць ім, я спакойна і ўтульна адчувае сябе ў фальклёры без усялякіх кампазытарскіх намаганьняў. Песьня, так, як яна існуе, самадастатковая. Іншая справа, наколькі твой мэнталітэт, твая здольнасьць на раскошу паглыбіцца ў гэтую песьню дазваляе табе гэта зрабіць — ад гэтага залежыць выніковае гучаньне песьні”.\n(Падбярэзкі: ) “Рэпэртуар “Госьціцы” на сёньняшні дзень складаецца пераважна ўсё ж такі з народных песень, ці там прысутнічае й пэўная доля аўтарскіх кампазыцыяў Ларысы Сімаковіч?”\n(Сімаковіч: ) “Безумоўна, перш за ўсё на чыстым фальклёры, ніякіх апрацовачных момантаў. Аднойчы, у маладосьці, калі Галіна Таўлай была яшчэ тут і пісала сваю дысэртацыю пра купальскія песьні, я ёй прасьпявала адну купальскую песьню — чалавеку, які толькі купальскімі песьнямі й займаецца, уявіце сабе, які спэц! І яна называе нейкі там раён, на Віцебшчыне ці нешта яшчэ такое… А я кажу: Галіна, гэта ж мая песьня! Я думаю, што гэта ідзе проста ад такога ня вонкавага, а нават ад нечага на ўзроўні роднасьці адчуваньня гэтай вось песьні настолькі, што я магу прыдумаць песьню, але ніхто ня скажа, што гэта аўтарская песьня”.\n(Падбярэзкі: ) “Дзяўчаты, як я разумею, у “Госьціцы” — гэта гарадзкія дзяўчаты. А ці лёгка яны ўспрымаюць народную манэру выкананьня?”\n(Сімаковіч: ) “Каму гэта ня лёгка — той сыходзіць, таго проста няма ў калектыве. Усім астатнім гэтая нялёгкасьць — у радасьць. А тое, што ў радасьць, яно цяжкім не бывае. Зараз у мяне няма дзесяцігадовых. А вось калі былі дзесяцігадовыя, я зьдзіўлялася: ну адкуль, адкуль у дзесяцігадовых адразу гэтая манэра адкрываецца, адкуль яны з радасьцю такой галёкаюць гэтыя песьні?! Адзін раз пакажаш, нешта там раскажаш — яны з радасьцю гэта паўтараюць, ловяць”.\n(Падбярэзскі: ) “Я ведаю, што зараз “Госьціца” рыхтуе загадкавую праграму, якая будзе складацца з твораў двух аўтараў: Джона Кэйджа — “Хэпэнінг” для ўдарных інструмэнтаў і Ларысы Сімаковіч — “S–музЫка” ці “S–мУзыка”: “Сучасныя сцэны паводле паэмы Якуба Коласа “Сымон-музыка” для трубы сола, ударных інструмэнтаў і аўтэнтычных галасоў”…”\n(Сімаковіч: ) “Што тычыцца “S–музЫкі” альбо “S–мУзыка”, як вы слушна заўважылі, гэта сапраўды новая прыступка для мяне як творцы, таму што гэта складаная і буйная для мяне работа. Па жанры я так яе і назвала: сучасныя сцэны, таму што ёсьць элемэнты опэры, элемэнты балету. Музыканты-ударнікі выконваюць яшчэ ролю так званага грэцкага хору, ролю соцыюма. Тры галоўныя пэрсанажы — ролю Каханай, ролю Спакусьніцы і ролю Наканаваньня выконвае “Госьціца”, яна ж выконвае і ролі Багіняў, якія нараджаюць Генія. У Якуба Коласа гэтага няма, але ж гэта ёсьць па сутнасьці. “Госьціца” таксама бярэ на сябе функцыі балету, плястычнага выкананьня. І што яшчэ непадобнае на прывычны жанр: у ролі Сымона-музыкі не актор, не сьпявак, а трубач. І я не супярэчу аўтару паэмы, што замест скрыпача абіраю саліста-трубача”.\n(Падбярэзскі: ) “У свой час у складзе “Госьціцы” выступала і Паліна Смолава…”\n(Сімаковіч: ) “Для мяне гэта — мая асабістая няўдача сярод неймавернай колькасьці дзяцей, якія прайшлі праз мае рукі. Напэўна, у жыцьці Паліны было тое, што па важкасьці перацягнула ўсё тое, што рабілася ў “Госьціцы”, усё тое эфэмэрнае, няўлоўнае, нематэрыяльнае, што нельга рукамі памацаць, можна толькі адчуць і быць зь ім. Перацягнула якраз матэрыяльнае: вось яно ў руках, вось яно маё, і я яго нікому не аддам. Але ж на чыю карысьць я буду гэта выкарыстоўваць, дзеля чаго? Каб крычаць “Я люблю Белоруссию”? Альбо ўсё ж такі ўзгадаць, што назва краіны Паліны Смолавай — Беларусь? А Паліна ня з тых людзей, якія гэтага ня ведаюць. Перамог той прыярытэт: Белоруссии больш, чым Беларусі…”


Факт. Бюро журналісцкіх расследаванняў\nСпажывец 6 мая, 2017\nМінскія ветэраны падтрымалі продаж георгіеўскіх стужак у “Кароне” і атрымалі за гэта 150 руб Такі “працэнт” ветэранам пералічылі за чатыры дні працы латка ў папулярным сталічным гіпермаркеце.\nФактчэкінг 26 красавіка, 2017\n“Я прастытутка і не саромлюся гэтага”. Што расказваюць беларускі пра сваю вярбоўку ў клуб Golden Girls У 2016-ым Дар’я Бялова атрымала 12 год калоніі за паўтары таблеткі экстазі ў чамадане. Таблеткі яна перавезла ў Беларусь з Паўночнага Кіпра. У гэтым прысудзе многія пабачылі бяспраўе. Пад акампанемент крытыкі міліцыя высоўвае Бяловай новыя абвінавачванні: вербавала прастытутак для працы ў замежным клубе. Гэта яшчэ адзін патэнцыйны прысуд на 10 год калоніі. Няўжо і праўда беларуская міліцыя злавіла адначасова гандлярку наркотыкамі і людзьмі? Ці ўся гэта гісторыя – чарговы фэйк ад беларускіх праваахоўнікаў? Бюро журналісцкіх расследаванняў “Факт” паразмаўляла з дзяўчатамі, якія працавалі ў тым самым клубе Golden Girls, а сёння выступаюць на закрытым судзе па справе Бяловай.\nХто мы такія Новае бюро журналісцкіх расследаванняў, якое падштурхне чыноўнікаў да рэакцыі\nКарупцыя 27 чэрвеня, 2016\nПланшэты для Усебеларускага сходу закупілі ў МТС за дзяржаўныя грошы? На Ўсебеларускі народны сход, дзе ўлада займаецца самапіярам, прыехалі каля 2500 чалавек. Кожнаму дэлегату падарылі планшэт Samsung. Хто плаціў за падарункі? Правільна, звычайныя падаткаплацельшчыкі.\nУ Гомелі абвясцілі тэндар на рамонт ужо адрамантаванай дарогі Гэта расследаванне, верагродна, захавала для дзяржбюджэта 250 тысяч даляраў ЗША.\nЭксперымент: ці разумеюць па-англійску ў прыёмнай Русага і міністэрствах (аўдыё) Самы лірычны ў гісторыі Беларусі віцэ-прэм'ер Міхаіл Русы нечакана заяўляе, што асабіста тэлефануе на прадпрыемствы і правярае, ці ўмеюць там гутарыць з патэнцыйным кліентам па-ангельску. Справа ў тым, што і па-руску чыноўнік размаўляе з істотным акцэнтам. Правяраем, ці праўду сказаў Міхаіл Русы.


І душа... акрыліцца мілотай!\nУ Год малой радзімы вядомы беларускі пісьменнік Міхась Пазнякоў 20 лютага наведаў Наваполацк – культурную сталіцу Беларусі 2018 года. Сустрэчы адбыліся ў дзіцячых бібліятэках імя А.Пушкіна і С.Маршака і ў цэнтральнай бібліятэцы імя У.Маякоўскага.\nУ дзіцячых бібліятэках Міхась Паўлавіч расказаў пра сябе, пра свае вершы, пра самае дарагое ў жыцці кожнага чалавека – Радзіму, проста і шчыра вёў размову пра родную мову і літаратуру, пра тое, якое месца ў жыцці займае кніга. Пісьменнік і яго калегі-артысты чыталі вершы, спявалі песні, загадвалі загадкі. Дзеці з задавальненнем іх разгадвалі і за кожны правільны адказ атрымлівалі прыз – кнігу з аўтографам аўтара.\nУвечары ў цэнтральнай бібліятэцы імя У.Маякоўскага таксама гучалі вершы ў выкананні аўтара і заслужанай артысткі Мінскага тэатра паэзіі Вольгі Багушынскай і песні на вершы паэта ў выкананні кампазітара, спявачкі Таццяны Жылінскай.\nКультурную сталіцу разам з Міхасём Пазняковым наведала і выдавецтва «Народная асвета» (г.Мінск) з кнігамі пісьменніка, якія набылі ўсе, хто хацеў атрымаць аўтограф паэта на памяць.\nСустрэчы адбыліся напярэдадні Міжнароднага дня роднай мовы. Прыгожая, шчырая, мілагучная беларуская мова ўвесь дзень гаспадарыла ў бібліятэках горада.\nПрочитано 1090 раз(а) Последнее изменение 07 Feb,2019\nЕще в этой категории: « Живая память\t«Библионяня» – Ваше спасение. »


Шэры дрозд (Тurdus viscivorus) на зімоўцы + VIDEO | BirdWatch.by\nШэры дрозд (Тurdus viscivorus) на зімоўцы + VIDEO\n01.02.2013 - 23:07 | Blackbird\nВарта адзначыць, што мае назіранні за гэтай птушкай пачаліся даволі даўно, яшчэ ў студзені 2011 года. Тады я ўпершыню ўбачыў шэрага дразда на вялізнай таполі бліз майго дома (Шчучынскі р-н, в. Матылі), пад час зімовых канікулаў. Насамрэч таполі тут дзве, размешчаны на адлегласці каля 20 м адна ад адной. Высачэзныя, тоўстыя, паламаныя моцнымі вятрамі і навальніцамі, пастарэлыя ад часу і густа зарослыя амялой, што пэўна і прыцягнула сюды “майго знаёмага”.\nЁн як цар сядзеў у гордай адзіноце на самай вяршыні адной з таполяў і аглядаўся навокал, уся вёска была перад ім як на далоні. Зручнае месца для зімоўкі, нічого не скажаш…\nПраўда здагадаўся я што гэта шэры дрозд тады не адразу. Дакладней, тое што гэта дрозд, праз бінокль было бачна добра, але які? Трубу нажаль з сабой не ўзяў, каб лепей разгледзець, або зрабіць здымак, аб чым пашкадаваў (прычым пашкадаваў двойчы, другі раз калі зноў сустрэў яго ўзімку ўжо 2012 года). Але вось падляцела да таполі чародка драздоў-піскуноў. На фоне іх мой дрозд здаваўся сапраўдным гігантам. Значыць не піскун, падумалася мне. Раптам дрозд узняўся і пераляцеў на суседнюю таполю. Пакуль ён пералятаў, я заўважыў, што ніз крылаў светлы. Вось тут стала ўсё ясна… Такой была мая першая сустрэча з гэтай птушкай, мой новы від.\nУ наступную зімку я не спадзяваўся зноў убачыць гэтага дразда, але ён з’явіўся. У тым самым месцы, у той самы час… Гэта ноаводзіла на думку, што яму тут спадабалася, а значыць ёсць усе шанцы убачыць яго тут у наступны раз.\nІ той самы наступны раз здарыўся напрыканцы лістапада мінулага года. Ідучы каля адной з таполяў я пачуй ярасны ўзбуджаны трэск нейкага дразда, а потым цэлую вялізную (каля 40 штук!) чародку амялушак, якія імкліва ўцякалі ад нейкага пераследніка. Няўжо шуляк? Але раптам “драпежнік” адстаў і сеў на яблыну.\nНу, не цягнеш ты на шуляка, весела падумаў я ўбачыўшы “старога знаёмага”. Стала зразумела: зноў да нас на зімоўку...\nНу дык вось. Зноў скончылася сесія, зноў з’явіўся свабодны тыдзень каб паехаць і паназіраць за шэрым драздом і не толькі за ім (на гэты раз ужо з трубой!!!). Мінулы тыдзень выдаўся марозным. Яго пачатак вызначаўся нават густамі снегападамі. Холадна было ўсім: і людзям, і майму шэраму дразду, і вераб’ям, якія маларухомымі чародкамі сядзелі на засохлых галінках дрэў і аб нечым спрачаліся паміж сабой.\nАле не гледзячы на холад, я ішоў назіраць.\nЧас ад часу побач заўсёды праляталі гілі, сойкі, вялікі і малы дзятлы. Аднойчы нават заўважыў як самка малога дзятла дзёўбала сцёблы засохлага чартапалоху.\nДразда знайшоў усё на тым жа месцы адразу. Як заўсёды ён быў адзін. Дрозд паводзіў сябе адносна спакойна. Увесь час ціха, быццам бы яго тут няма, сядзеў высока на таполі, пазіраў навокал, час ад часу падлятаў да якой-небудь кубчастай амялы, дзёўбаў спелыя белыя ягады, потым зноў адлятаў на мінулае месца адпачынку і зноў ціха сядзеў у поўнай адзіноце. Але як толькі на гарызонце з’яўлялася хаця б адна(!) амялушка, адразу злятаў і адганяў не шкадуючы сіл няпрошаных гасцей як мага далей ад таполяў, быццам бы таполі былі яго асабістай уласнасцю. Цікава, але да піскуноў і соек дрозд адносіўся хаця і насцярожана, але даволі цярпліва. Можа спадзяваўся, што тыя ня шмат з’ядуць?:)\nПершыя дні назірання былі даволі цёмныя – неба было моцна зацягнута хмарамі, таму і відэа выходзілі цемнаватыя. Увесь час я чакаў сонца. Адзін раз сонца з раніцы ўсё ж выглянула. Я адразу накіраваўся да таполяў, але як толькі раскруціў трубу для назірання, сонца адразу схавалася – надвор’е здзеквалася як магло! Пашанцавала мне толькі пад канец тыдня, асабліва ў пятніцу, калі выдаўся сапраўды сонечны дзень з бязвоблачным небам. Тады толькі ўдалося зняць больш каляровыя відэа.\nА дрозд усё трымаўся на тым жа месцы, час ад часу пералятаючы з таполі на таполю. Дзень падыходзіў да свайго завяршэння, узмацняўся мароз, а я апошні раз глянуў на дразда і пайшоў да дому грэцца. Спадзяюся, у гэтай гісторыі кропку ставіць пакль што рана...\nHarrier - 01.02.2013 - 23:34\nПрыгожая птушка і цікавая\nПрыгожая птушка і цікавая гісторыя.\nПроніч - 02.02.2013 - 00:10\nВялікі дзякуй аўтару тэкста і\nВялікі дзякуй аўтару тэкста і С.Саковічу. Ваш аповяд ня толькі выдатнае назіраньне, але і гаючы сродак...\nAV - 02.02.2013 - 11:23\nveljmi cikava napisana i\nveljmi cikava napisana i dobra prailjustravana. Darechy veljmi cikavae naziranne! pospehaw i shancavannia!\naistok - 02.02.2013 - 13:08\nIn reply to veljmi cikava napisana i by AV\nЛацінская назва Шэрага дразда\nЛацінская назва Шэрага дразда Turdus VISCIVORUS і паходзіць ад лацінскай назвы амелы белай VISCUM album.\nHarrier - 02.02.2013 - 13:24\nIn reply to Лацінская назва Шэрага дразда by aistok\nТак, і на многіх мовах гэта\nТак, і на многіх мовах гэта дрозд-амялушнік. Напрыклад, па-ангельску Mistle Thrush, па-нямецку Misteldrossel. А ў нас ён параўнальна рэдкі, таму амялушкамі назвалі больш заўважных і масавых птушак, якія таксама часта харчуюцца амялой.\nApus - 02.02.2013 - 14:08\nЗаймальны аповяд! Такія\nЗаймальны аповяд! Такія старыя і нават хворыя дрэвы хаваюць шмат таямніц, дзеляцца жыццём з іншымі.


Беларуская прамысловасць павінная крэдыторам больш за $ 32 мільярды\nБеларуская прамысловасць павінная крэдыторам больш за $ 32 мільярды – belsat.eu\nПрамысловасць Беларусі прыкладна на 3/4 складаецца з дзяржпрадпрыемстваў. За перыяд шматгадовай мадэрнізацыі айчынныя гіганты назапасілі гіганцкія пазыкі, піша banki24.by.\nПа стане на 1 ліпеня 2019 года сумарная запазычанасць буйных і сярэдніх арганізацыяў прамысловасці склала 63,463 млрд BYN (для параўнання прыбыткі кансалідаванага бюджэту Беларусі на 2018 год склалі 32 мільярды рублёў).\nПад сумарнымі пазыкамі ўлады разумеюць суму крэдыторкі (запазычанасць за тавары, ці паслугі, якая ўзнікае, калі няма своечасовай аплаты) і запазычанасці па крэдытах і пазыках. Да буйных фірмаў адносяцца прадпрыемствы з колькасцю працаўнікоў звыш 250 чалавек, да сярэдніх – ад 100 да 250 асобаў.\nЛеанід Заіка: прамысловасць і сельскую гаспадарку пусцілі пад нож\nРэальны сектар з рэальнымі праблемамі\nСукупныя пазыкі прамысловасці Беларусі – гэта палова (50,3 %) усіх пазыкаў рэальнага сектара. Пры гэтым у дабаўленым кошце эканомікі ўдзельная вага прамысловасці прыкметна ніжэй.\nПрамысловасць моцна закрэдытаваная, а аддача ад гэтых крэдытаў мякка кажучы сумнеўная. Пратэрмінаваная частка пазыкаў прамысловасці па стане на 1 ліпеня дасягнула 4,701 млрд BYN. З улікам перыядычных спісанняў безнадзейных пазыкаў, а таксама шматлікія адтэрмінаванні і растэрміноўкі з боку бюджэту і банкаў, рэальная сума «кепскіх» абязальніцтваў прамысловасці нашмат вышэй.\nБеларуская прамысловасць усе больш з пазыкамі і ўсё меней прыбытковая\nАдзін з апошніх прыкладаў – дапамога цэментным заводам на суму 1 млрд USD\nКрэдыторка ў прамысловасці па стане на 1 ліпеня сёлета склала 20,591 млрд BYN. Ільвіная доля крэдыторкі – гэта запазычанасць за пастаўленыя тавары, выкананыя працы або аказаныя паслугі. Унутры беларускай прамысловасці ёсць ланцужкі неплацяжоў, у пачатку якіх часцей за ўсё стаяць дзяржаўныя прадпрыемствы. Праблемныя абязальніцтвы па крэдыторцы дасягнулі 3,162 млрд BYN.\nЗ пачатку года яны знізіліся на 12,9 %. Аднак гэта падзенне пратэрміноўкі не звязанае з паляпшэннем фінансавага стану арганізацыяў. Проста ў траўні згодна з указам № 181 вытворцы цэменту пераўтварылі больш за 800 млн BYN «смеццевай» крэдыторкі ў «добрую». За адзін раз якасць крэдыторкі вытворцаў цэменту палепшылася ў 3-4 разу.\nЗапазычанасць па крэдытах і пазыкі ў прамысловасці складаюць 42,872 млрд BYN. Галоўнымі неплацельшчыкамі па крэдытах і пазыках з’яўляюцца харчпрам (9,430 млрд BYN), дрэваапрацоўка і цэлюлозна-папяровая галіна (709, 2 млн BYN), машынабудаванне (402,9 млн BYN). Сярод найбуйнейшых – «Светлагорскі ЦКК» і фабрыка «Герой працы» ў Добрушы, «Менскі трактарны завод» («МТЗ»).\nТаксама мільярды павінныя крэдыторам вытворцы неметалічных прадуктаў (3,718 млрд BYN), металургія (3,198 млрд BYN), энергетыка (3,159 млрд BYN), нафтаперапрацоўка (2,674 млрд BYN) і хімпрам (2, 604 млрд BYN), вытворцы транспартных сродкаў (2,084 млрд BYN).\nНайбуйнейшыя даўжнікі ў гэтых галінах – гэта «Белшына» і цэментавыя заводы, «БМЗ» у Жлобіне, «Аблэнерга», «Нафтан» і «Мазырскі НПЗ», «Беларуськалій» і «Горадня Азот», «МАЗ». Дэбіторка (пазыкі, якія прадпрыемствы не атрымалі за свае тавары і паслугі) прамысловых прадпрыемстваў пакрывае ўсяго траціну ад сумарных пазыкаў і складае 21,485 млрд BYN.\nПазыкі на доўгія гады\nТакім чынам прамысловасць павінна крэдыторам 41,978 млрд BYN. Такую суму немагчыма выплаціць за кароткі тэрмін. Таму прамысловасць – хранічныя даўжнікі бюджэту, астатніх сектараў эканомікі і вонкавага свету на доўгія гады наперад.\nПратэрмінаваная дэбіторка па стане на 1 ліпеня дасягнула 4,614 млрд BYN. Прыкладна такую суму прамысловасць замарозіла па віне неплацельшчыкаў паводле дамоваў. Таму на фоне жорсткай закрэдытаванасці і неплацяжоў партнёраў многія галіны адчуваюць велізарны дэфіцыт абаротных сродкаў.\nБеларуская прамысловасць: татальны прастой альбо чарговая дэвальвацыя\nТэгі: беларуская прамысловасць даўжнікі дэбіторка запазычанасць крэдыторка прамысловасць


Галоўная ➠ Роспіс\nАпублікавана 30.12.2015 19:56\nРоспіс бутэлькі па шкле - складаны і працаёмкі працэс, які, тым не менш, ператварае звычайную тару ў хупавую, эксклюзіўную вазу. Распісаная бутэлька зменьваецца і зменьвае памяшканне, у якім знаходзіцца.\nПадрабязней:Роспіс па шкле бутэлькі\nАпублікавана 28.12.2015 16:07\nЯпонская кухня сёння незвычайна папулярная. Ўплыў усходняй культуры прасочваецца літаральна ўсюды. Я зусім не здзіўлюся, калі практычна кожная наша чытачка, хоць бы зрэдку, рыхтуе сушы дома.\nПадрабязней:Роспіс посуду для сушы і сакэ\nАпублікавана 01.12.2015 16:08\nВам надакучыла руцінная офісная праца? Пастаянныя лічбы і адны і тыя ж паперкі перад вачыма з дня ў дзень так примелькаются, што ў рэшце рэшт можа проста звесці з розуму.\nПадрабязней:Як распісаць канцылярыю\nПадрабязней:Роспіс бранзалета ў этнічным стылі\nРоспіс вітражнымі фарбамі\nАпублікавана 18.11.2015 14:52\nТак проста ажывіць інтэр'ер, толькі выкарыстоўваючы размаляваныя вітражнымі фарбамі бутэлькі! Кактусы, якія не трэба паліваць, ўпрыгожаць паліцу або падваконнік, ствараючы ўтульнасць і цешачы вачэй.\nПадрабязней:Роспіс вітражнымі фарбамі\nАпублікавана 06.11.2015 10:56\nЗ вясной прыходзіць дажджлівае надвор'е, а значыць з ёй і сезон парасонаў. Вам надакучыў стары пануры парасон – значыць гэтая артыкул менавіта тое, што вам трэба.\nПадрабязней:Роспіс парасона акрылавымі фарбамі\nМалюем на тканіны парафінам\nАпублікавана 19.10.2015 10:38\nДля вырабу цікавых і ўнікальных прадметаў неабавязкова здавольвацца асартыментам тканін, якія прадстаўлены на сучасным рынку. У якасці альтэрнатывы можна выкарыстоўваць спецыяльную тэхніку «батык», дзякуючы якой звычайную рэч можна ператварыць у эксклюзіў.\nПадрабязней:Малюем на тканіны парафінам\nАпублікавана 18.09.2015 11:31\nКалі вы не знайшлі сваю другую палоўку, не бяда – абавязкова знойдзеце! Асабліва, калі вы ўсім сэрцам будзеце цягнуцца да светлым пачуццям і шукаць каханага.\nПадрабязней:Плед ў стылі святога валянціна\nПадрабязней:Майстар клас роспіс па кераміцы\nПадрабязней:Як распісаць падушкі


Эрнэст Сава (Ernest Sava). Сны пра іншы бераг рэальнасці. Вершы - па-беларуску | Часопіс "ПрайдзіСвет"\nСны пра іншы бераг рэальнасці\nПераклад з французскай Андрэй Стэфановіч\nУ нашым сямейным архіве вось ужо шмат дзесяцігоддзяў захоўваюцца паперы сябра майго дзеда Эрнэста Савы, беларуса паводле паходжання, які гадах у 20-х мінулага стагоддзя эміграваў у Канаду. Мы ведаем пра яго няшмат, бо з тых часоў да нас дайшло занадта мала звестак, а цяпер пытаць няма ў каго. Не ведаю нават, ці сапраўдным імем падпісаныя ўсе гэтыя вершы. Як я магу здагадвацца, лёс Эрнэста Савы склаўся ў Канадзе не найлепшым чынам: ён памёр на самоце, хутчэй за ўсё ад нейкай хваробы, а свой архіў перадаў майму дзеду — адзінаму, хто хоць неяк падтрымліваў з ім стасункі. Дзед, што праўда, архівам не надта займаўся. Ён схаваў рукапісы, і ніхто не браўся іх разбіраць, пакуль старыя паперы аднойчы не трапілі мне ў рукі. Зрэшты, такая гісторыя — зусім не рэдкасць для нашых шыротаў, незвычайным падаецца мне толькі той факт, што сярод малачытэльных дзённікаў і амаль графаманскіх беларускамоўных вершаў, напісаных Эрнэстам Савой у маладыя гады (а яны цалкам адпавядалі духу часу і маглі б з’явіцца ў якім-небудзь “Маладняку”, калі б не іх абсалютна непрымальны для тых часоў пафас), я знайшоў і вершы на французскай мове канадскага перыяду. Многія з беларускамоўных спробаў на сённяшні дзень немагчыма зразумець праз вялікую колькасць наватвораў (накшталт “непрыкаемны”, “рыхманне”, “абвет”, “гніціцца” і інш.). Канадскія ж вершы напісаныя правільнай французскай мовай. На маю думку, вершы гэтыя могуць падацца цікавым прыкладам творчасці, што ўзнікла на скрыжаванні французскай мовы і беларускай свядомасці, а таму я наважыўся зрабіць некалькі перакладаў для беларускага нумару “ПрайдзіСвета”, каб паказаць існаванне гэтай цікавай, хаця і досыць маргінальнай, з’явы.\n(Les songes étranges)\nУ чужых гарадах і на іншых ускраінах,\nдзе чужая журба і дзе морак чужы,\nя падгледзеў бы сны аб сукубах і каінах,\nшто блукаюць пад поўняй ля самай мяжы\nнеіснуючых люстраў, з якіх ля апоўначы\nвыпаўзаюць відзежы дасветных часоў,\nгэты свет безнадзейнаю скрухаю поўнячы\nі сплятаючы ў вязьмы шматкі галасоў.\nАд фантомаў, нібы ад віна, ап’янелыя,\nвар’яцелі б сукубы, а каіны зноў\nу задворкі ішлі б, нібы смерць, спалатнелыя,\nзабіваць сваіх бацькаў, братоў і сыноў.\nЗдані гэтых забойцаў, пякельных спакуснікаў,\nне давалі б спакою завулкам глухім\nі да самага рання шукалі б хаўруснікаў,\nкаб свой страшны праклён даць у спадчыну ім.\nІ да самага рання ў завулках прымроеных,\nшто скрыўляюцца ў здзеклівай пасткі ашчэр,\nу чужых гарадах і на ўскраінах стоеных\nя збягаў бы ад жудасных гэтых хімер.\n(Le rêve chimérique)\nУ сутарэннях прывіднае мары\nя разьбаваў сусвет, ствараў нанова —\nі голас твой згубіў, і ў ціхіх словах\nцяпер адзін шукаю ратавання.\nДазвання зніклі вочы, цела, вусны,\nзмяркання жах схаваў мае ўспаміны,\nі нават цень апошняга спаткання\nмаё каханне больш не патрывожыць.\nЦяпер я не хаваю таямніц.\nЖыве пустэча ў лесе на ўзбярэжжы,\nнішто не сведчыць, што былая веліч\nбыла — і да апошняга глытка\nмяне згадаюць толькі тыя рэчы,\nякіх краналася калісь мая рука.\nВідзежа, што папярэджвае\n(L’onirisme qui avertit)\nМне Ён наканаваў адну дарогу,\nспаслаўшы літасціва вышні знак.\nЯ расчытаў Яго перасцярогу,\nя ведаю, калі, чаму і як.\nВось будучыня нада мной лунае,\nгудзе ўвушшу Яго ўрачысты гімн,\nі клічу я штоночы: Аданаі,\nмалю нябёсы прагна: Элагім!\nДы каб Таго, хто ведае, крануць,\nне хопіць мне замоў маіх ямбічных.\nІ я — на дне азёрным каламуць —\nзгублюся між пластоў геалагічных.\nУ рухах незнаёмага жыцця\nя бачу цэлы новы свет, хаця\nён невідочны і не варты разглядання.\nІ, дачакаўшыся амаль зліцця\nса зданямі свайго іншабыцця,\nраблюся я вандроўнікам з падання.\nІ вымываецца з маіх святынь\nпразрыстасць, быццам ранішняя стынь,\nняўмольным і нябачным Арыманам.\nІ горычы Майсеевых пустынь\nужо за сорак. І не спыніш плынь,\nкаб ратавальным выпала падманам.\nА што было ў паданні тым далей?\nКажу сабе: наступны крок здалей,\nа там Сінай пабачыш ці пустэчу,\nна конях паімчыш да вечных меж\nці па каменні вострым папаўзеш\nз мінуўшчынай дасветнай на сустрэчу.\n(Le rêve ultime)\nУ тых краях, дзе алеандраў квет,\nдзе соллю абсыпаюцца барханы,\nдзе свет у невымоўнасць закаханы,\nадкрыў мне Бог Найноўшы Запавет.\nЯк голы без каранаў, тораў, вед,\nя паўстаю і, ведай апантаны,\nгляджу: расталі ўсе фата-марганы.\nІ знік мой боль. І скалануўся свет.\nпераклад з французскай – Андрэй Стэфановіч\nПераклад з французскай – Андрэй Стэфановіч © 2011


Ярмошына — пра прэзідэнцкія выбары ў два туры: “Барані божа” | euroradio.fm\nГалоўная / Ярмошына — пра прэзідэнцкія выбары ў два туры: “Барані божа”\nЯрмошына — пра прэзідэнцкія выбары ў два туры: “Барані божа”\nЛідзія Ярмошына / sb.by\n“Другі тур заўсёды непрадказальны. Ён абвастрае перадвыбарчую барацьбу і супярэчнасці ў грамадстве. Таму я супраць”. ...\nКіраўнік беларускай ЦВК Лідзія Ярмошына вярнулася з Украіны, дзе яна назірала за выбарамі прэзідэнта. Пасля першага тура, які прайшоў у мінулую нядзелю, барацьбу працягваюць Уладзімір Зяленскі і дзейсны прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка.\nЕўрарадыё спытала ў Лідзіі Міхайлаўны, ці хацела б яна прэзідэнцкіх выбараў у два туры ў Беларусі.\n"Барані божа — не. Вядома ж, не хачу, — кажа кіраўнік ЦВК. — Другі тур заўсёды непрадказальны. Другі тур абвастрае перадвыбарчую барацьбу і супярэчнасці ў грамадстве. Таму я супраць. Гэта ўвогуле напальвае палітычнае асяроддзе”.\nЛідзія Ярмошына тлумачыць, што, на яе думку, другі тур ва Украіне праходзіць толькі таму, што велізарная колькасць кандыдатаў без намеру быць прэзідэнтам расцягнула галасы.\n“Я сама чула развагі розных экспертаў па тэлебачанні. Тыя ці іншыя кіраўнікі штабаў папракалі кандыдатаў з падобнымі праграмамі за тое, што тыя сапсавалі ім выбарчую кампанію, таму што ў іх прыкладна адзін і той жа электарат. Пяць гадоў таму, наколькі я памятаю, другога тура не было. Парашэнка перамог у адзін тур. Там дзе ёсць моцны кандыдат у прэзідэнты і там дзе няма вельмі вялікай колькасці кандыдатаў — там, як правіла, другога тура няма", — кажа Лідзія Ярмошына.\nУ 2019-2020 гадах у Беларусі павінны прайсці двое выбараў запар: прэзідэнцкія выбары і парламенцкія. Іх даты правядзення да гэтага часу невядомыя. 22 лютага на відэабрыфінгу Лідзія Ярмошына выказала меркаванне, што падчас паслання парламенту і народу Аляксандр Лукашэнка назаве даты выбараў.\nАдзіны і апошні раз у Беларусі прэзідэнцкія выбары ў два туры праходзілі ў 1994 годзе. Тады ў другі тур выйшлі Аляксандр Лукашэнка і Вячаслаў Кебіч. Выбары скончыліся разгромнай і "элегантнай" перамогай Аляксандра Лукашэнкі, які атрымаў 80% галасоў. З таго часу ў Беларусі ўсё прэзідэнцкія выбары заканчваліся ў адзін тур з разгромным лікам для іншых кандыдатаў.


Polskie Radio Esperanto - Эйшышкі - на старадаўнім тракце зь Вільні ў Кракаў праз Варшаву\nБеларуская мова ў гісторыі Беларусі – „Крывіч ”\nБеларуская мова ў гісторыі Беларусі – „Бацькаўшчына” - 3\nБеларуская мова ў гісторыі Беларусі – „Бацькаўшчына” - 2\nБеларуская мова ў гісторыі Беларусі – „Бацькаўшчына”\nБеларуская мова ў гісторыі Беларусі\nТрагедыя ў Нарвэгіі: прычыны, камэнтары\nУрад плянуе здабываць торф у заказьніках эўрапейскага значэньня. Эколягі супраць\nПрыродныя катаклізмы – гэта наступствы глябальных зьменаў клімату\nЗапрашаем у Польшчу- „Królowy Most”\nPli da »\nЭйшышкі - на старадаўнім тракце зь Вільні ў Кракаў праз Варшаву\nНашае падарожжа па Салечніцкім раёне я, ўласна кажучы, павіннен быў пачаць з гэтай мясьціны, бо ляжыць яна пры самым уезьдзе ў Летуву. Але я вырашыў пакінуць яе на канец, і вось чаму.\nЭйшышкі сталіся знакамітымі на ўсю Эўропу ў 2004 годзе. Пра гэтае мястэчка, дзе жыве толькі каля 3600 чалавек, пісалі польскія, нямецкія ды летувіскія газэты, ня кажучы ўжо пра беларускія. Гаворка ў артыкулах ішла пра вынаходніцтва – вынаходніцтва даўжынёю 3 кілямэтраў, вынаходніцтва, якое пачыналяся на тэрыторыi Беларусі й канчалася на тэрыторыi Летувы.\nБыў гэта трубаправод, які цягнуўся а то па дне рачулкі, а то праз чыстае поле, закапаны пад зямлёю ўсяго на 10 см. Дык у чым жа было вынаходніцтва? - паўстае лягічнае пытаньне. А справа ў тым, што галоўным ягоным прызначэньнем была – перакачка сьпірту! Вось такім чынам жыхары сумежных раёнаў адказалі на далучэньне Летувы да Эўразьвязу. Маўляў – гэта наш адказ на зачыненую мяжу, і смагон мы будзем транспартаваць праз трубу.\nЗгадзіцеся, што спрыт жыхароў пераўзышоў самыя сьмелыя спадзяваньні памежных службаў, якія афіцыйна заявілі, што ніводная кропля па гэтым сьпіртаправодзе не пасьпела праплыць, бо злучэньне раскрылі перад запускам у эксплюатацыю.\nЧым жа заслужылі Эйшышкі такую павагу кантрабандыстаў? Мне асабіста здаецца, што ўся справа ў старой гандлярскай мінуўшчыне мясьцінкі, бо знаходзіцца яна на старадаўнім тракце зь Вільні ў Кракаў праз Варшаву. А гэта вам не абы-якая лякалізацыя, таму напрыканцы 19 ст. да другой сусьветнай вайны большасьць жыхароў складалі габрэi, якія займаліся гуртовым гандлем зь Вільняй.\nТут адбываўся гандаль у асноўным збожжам ды свойскай жывёлай. Мястэчка было знакамітае на ўсю ваколіцу, бо кожны чацьвёрты чацьвер месяца адбываліся тут, ад 1672 году, вялікія кірмашы. Мястэчка ў той час займела ад перакупшчыкаў неафіцыйную назву „Віленскае прадмесьце”, бо сюды прыяжджалі перакупшчыкі зь Вільні, каб назапасіцца месяц наперад.\nСтратэгічнае разьмяшчэньне вёскі было ўзнагароджана ў 17 ст. каралём і вялікім князем літоўскім Янам ІІІ Сабескім. Вясковая асада атрымала статус гораду, магдэбургскае права і ўласны герб. Яшчэ раней у 15 ст. вялікалітоўскі князь Вітаўт Вялікі заснаваў там касьцёл, які, на жаль, не датрываў да нашых дзён, але на ягоным месцы ў 1846-1852 гадах паўстаў новы касьцёл „Ушэсьця Гасподняга”.\nЭйшышкі, між iншым, у паваенны час былі месцам працы беларускага ксяндза Ўладзіслава Чарняўскага, перакладчыка на беларускую мову “Катэхізмоўкі”, “Новага Запавету”, “Кнігі родаў”. Гады ягонага служэньня ў Эйшышках супалі зь летувіскім супрацівам савецкай уладзе. У той час савецкая адміністрацыя лічыла ўсіх мясцовых ксяндзоў патэнцыйнымі супрацоўнікамі лясных братоў, таму а. Чарняўскі неаднойчы атрымліваў позвы ад мясцовага НКВД. Там зь iм неаднаразова праводзіліся гутаркі, мэтай якіх было прадухіліць такое супрацоўніцтва, а можа нават і наладзіць супрацоўніцтва з ворганамі, якое складалася ўсім, хто на такія гутаркі трапляў.\nБудынак касьцёлу, у якім неаднаразова праводзіў iмшу а. Уладзіслаў, мураваны, і быў пабудаваны часткова на грошы са зборкі сярод парафіянаў, а часткова за грошы, сабраныя эйшыскім пробашчам Каліноўскім. Дарэчы, фармаваньне гарадка адбылося даволі даўно, яшчэ ў 13 - 14 стагодзьдзях, калі горад падзяліўся на дзьве выразныя часткі – паўночную ды трохі большую паўднёвую. Былы рынкавы пляц з прылягаючымі да яго вулічкамі ў 1969 годзе былі ўнесеныя ў дзяржаўны рэестар помнікаў урбаністычный забудовы.\nШто да паходжаньня назвы, існуе зьвязаная зь ёю вельмі цікавая гісторыя, якая схіляе да патранімічнага паходжаньня – ад імя свайго патрона, iнакш кажучы, уладальніка. Паводле старадаўніх хронікаў, назва паходзіць ад жамойцкага князя Эйксіса альбо Эйшыюса – аднаго з трох сыноў Эрдзівіла, які ў 11 ст. у выніку змаганьня з навакольнымі русінскімі (рускімі) князямі адваяваў сабе гэтыя вялікія ўладаньні, якія й падзяліў паміж сынамі. Эйшыюсу дасталяся навакольле сёньняшняй мясьціны, якая сталася сталіцай, атрымаўшы сваю цяперашнюю назву. Доказам тых падзеяў мае буць старое гарадзішча побач з паселішчам, на якім, калі верыць паданьням, калісьці стаяў замак.\nІншым вартым наведаньня будынкам архітэктуры зьяўляецца пабудаваны ў стылі позьняга клясыцызму палац з пачатку 19 ст., які знаходзіцца ў трох кілямэтрах ад Эйшышак у вёсцы Гарнастаiшкі, назва якой паходзіць ад рачулкі Гарнастайкі. Комплекс будынкаў складаецца з палацу, прыбудовы, старога млына, а таксама зернясховішчаў – і быў пабудаваны апошнімі ўладальнікамі – родам Секлюскіх. Двор акаляе парк, які зьяўляецца помнікам прыроды. Незвычайную атмасфэру месцу надаюць менавіта ўзгаданыя млын ды зернясховішча, збудаваныя зь мясцовых валуноў.\nНягледзячы на тое, што комплекс будынкаў патрабуе капітальнага рамонту, настойліва рэкамэндую яго наведаць. Гэта можа быць апошні раз, калі вы ўбачыце яго ў такім стане, бо Летува, увайшоўшы ў Эўразьвяз, пачала актыўна аднаўляць гістарычныя будынкі. Таму, дзякуючы гэтым сродкам, можа праз пару гадоў там паўстане прыцягальны турыстычны аб’ект, такі як адноўлены замак у Нарвілішках. А вы будзеце хваліцца знаёмым сваiмі старымі здымкамі.\nPłyta / Muzyka\nSztuka / Galeria\nKraj i swiat\nWiadomości - Kraj\nRozmowy o ekonomii\nArchiwum - Społeczeństwo\nArchiwum - Media\nPłyty Polskiego Radia


Чароўны свет мастацтва - Часопіс «Ave Maria»\nЯдвігаю Сенько напісана больш за 2 000 іконаў, і змешчаны яны ў многіх каталіцкіх і праваслаўных святынях нашай краіны, і не толькі нашай. Працуе яна таксама ў жанры пейзажа і нацюрморта, такіх карцінаў — каля 600. Толькі ў Беларусі прайшло больш за 200 яе персанальных выставаў. Цяпер такая выстава экспануецца ў Чырвоным касцёле ў Мінску. З гэтаю таленавітаю мастачкаю і прыгожаю жанчынаю сустрэлася карэспандэнт нашага часопіса.\n— Ядвіга, прызнаюся, што я ўяўляла Вас крыху іншаю і, калі б не ведала, што іду на сустрэчу з Вамі, падумала б, што бачу артыстку Тэатра аперэты.\n— Ведаеце, я з дзяцінства марыла быць актрысай. Мроіла тэатрам і сцэнаю, наведвала драматычны гурток, вучыла і дэкламавала вершы, танцавала «цыганачку» і ў глыбіні душы рыхтавалася да сцэны. Гэтая мара не пакідала мяне да таго часу, пакуль я не намалявала першы абраз...\n— Раскажыце, адкуль Вы родам, хто Вашы бацькі, ці ёсць у Вашай радні мастакі?\n— Нарадзілася я ў вёсцы Палачаны Маладзечанскага раёна ў каталіцкай сям’і. Калі мне было 3 гады, сям’я пераехала ў Маладзечна, з таго часу я там і жыву. З маленства бацькі закладвалі нам, траім сваім дзецям, асновы веры. У касцёл мы ездзілі ў пасёлак Краснае. Мой бацька, святой памяці Ян Кадушкевіч, граў на аргане, ён быў самавукам. Працаваў цесляром на мэблевай фабрыцы і ў перыяд духоўнага адраджэння дапамагаў многім касцёлам і цэрквам адбудоўваць алтары. Маме маёй Яніне цяпер 87 гадоў. Думаю, калі б яна мела магчымасць рэалізаваць сябе ў творчасці, то магла б стаць мастаком, у яе быў гэты талент. Я памятаю, як яна прыгожа малявала для маёй сястры школьніцы розныя рэчы. Дзякуй Пану Богу, што мамачка яшчэ на сваіх нагах, яна моліцца за нас, і я вельмі моцна адчуваю яе духоўную падтрымку.\n— Як Вас, артыстку ў душы і ў марах, лёс вывеў на шлях мастацтва, тым больш — мастацтва іканапісу?\n— Я з дзяцінства добра малявала. Вучылася ў студыі выяўленчага мастацтва, а потым паступіла завочна ў Маскоўскі ўніверсітэт мастацтва. У той савецкі час мастакі былі не патрэбныя. У мяне былі дзве перспектывы — вучыць дзяцей у школе альбо быць мастаком-афарміцелем. Я выбрала другое, бо не маю здольнасці да настаўніцтва. Працавала я шмат дзе — і на заводзе «Спутнік», і ў атэлье «Бярозка», і ў аб’яднанні «Камунальнік», і ў 135-м вучылішчы. Бралі ў асноўным на паўстаўкі, вось я і бегала ўсюды, дзе толькі можна было. А потым, у 90-я гады, пачалася «перабудова». Людзей скарачалі з працы, і мая прафесія таксама была не патрэбнаю. Мяне ахапіла паніка. «Пане Божа, што рабіць?» — не раз паўтарала я гэта пытанне. І Бог даў мне шанец. У адной з рэспубліканскіх газет я прачытала аб’яву, што «Праваслаўная кніга» запрашае да супрацоўніцтва мастакоў-іканапісцаў. «Які ж з мяне іканапісец?» — думала я тады, але, узяўшы некалькі сваіх працаў, паехала. Да гэтага ў мяне былі спробы пісаць іконы: яшчэ ў 20-гадовым узросце я намалявала абраз Сэрца Марыі, які падаравала касцёлу ў Красным.\nІ вось — шчасце: у «Праваслаўнай кнізе» мяне прынялі! Гэта была тая прыступка, якая адкрыла мне дарогу ў свет праваслаўнай іконы. Я атрымала благаслаўленне ад мітрапаліта Філарэта і 9 гадоў там супрацоўнічала. Праца была плённаю, вельмі шмат іконаў было напісана для цэркваў. Мой бацька, напрыклад, пабудаваў іканастас для Свята-Успенскай царквы ў Маладзечне, і ў гэтай царкве каля 30-ці маіх абразоў. Потым прыйшоў час, калі я стала больш пісаць ужо каталіцкія іконы.\n— Іканапіс — гэта ж такая складаная і вельмі адказная справа! Дзе і як Вы гэтаму вучыліся, і хто быў Вашым настаўнікам?\n— Калі я пачынала гэтым займацца, у нас не было ніякіх школаў іканапісу. Гэта цяпер іх шмат, а тады я не мела магчымасці павучыцца, не было нават з кім параіцца. У гэтай справе я — самавучка, вядома ж, з Божаю дапамогаю. Прызнаюся, што схільнасць маляваць анёлаў я мела яшчэ з юнацтва, але заўсёды казала сабе, што гэта недасягальная вышыня, што я гэтага не вартая і ўвогуле гэта забаронена.\nНаведваючы музеі ў Ленінградзе, стаяла ў захапленні перад іконамі вядомых мастакоў і ніколі б не магла падумаць, што некалі сама буду гэтым займацца.\n— Цяпер у Чырвоным касцёле ў Мінску экспануецца выстава Вашых іконаў і карцін. Я чула, як людзі, абмяркоўваючы ўбачанае, выказвалі здагадкі, што ў галоўным алтары гэтай святыні і ў капліцы няспыннай адарацыі Найсвяцейшага Сакрамэнту вісяць іконы Маці Божай Будслаўскай, якія напісаны Вамі. Гэта так?\n— Так, гэтыя іконы малявала я. У гэтым касцёле знаходзіцца таксама мая аўтарская праца — Санктуарый у Кракаве. Карціна вельмі аб’ёмная, а вісіць яна злева ад галоўнага алтара пры ўваходзе ў сакрыстыю. Партрэт Эдварда Вайніловіча — таксама мая праца. Так сталася, што ксёндз Уладзіслаў Завальнюк папрасіў мяне крыху падправіць гэты партрэт, які быў напісаны іншым мастаком. Я спрабавала, але ў мяне не атрымоўвалася, бо я бачыла іншыя рысы твару Эдварда Вайніловіча. У выніку я ўсё замалявала і пісала наноў.\nЯ шмат чытала пра гэтага вялікага мецэната, а сёння слугу Божага, і духоўна зраднілася з ім. Цяпер, калі праходжу побач з яго партрэтам, заўсёды вітаюся, і ён мне ўсміхаецца.\n— Напэўна, Эдвард Вайніловіч стаў Вашым заступнікам у Небе. Колькі ж іх у Вас, святых апекуноў, калі больш за 2 000 іконаў Вы напісалі! Адчуваеце гэта заступніцтва?\n— Вельмі моцна адчуваю. Калі працую, я часта размаўляю з тым, каго малюю. Кожная ікона — гэта частка маёй душы. Нярэдка плачу, калі потым развітваюся з ёю. Так было, напрыклад, калі асвячалі ў касцёле ў Красным абраз Езуса, які выходзіць з вады. Тады здавалася, што мае слёзы звіняць, падаючы на бетонную падлогу, і гэта ўсе чуюць. Тое ж самае перажывала і ў касцёле ў Міхалішках. Там дзве мае працы — злева і справа ад цэнтральнай іконы ў галоўным алтары. Вельмі зраднілася я таксама і са святой Кацярынай Александрыйскай, ікону якой пісала для будслаўскай святыні. Пасля таго, як села ў машыну, ад’язджаючы з Будслава, дзе асвячаўся падчас набажэнства гэты абраз, я адчула, што нешта забылася. Сябры сказалі тады: «Ты ж Кацярыну пакінула!»\n— Ваша праца — гэта своеасаблівая евангелізацыя. Напэўна, нават няверуючы чалавек, бачачы такія прыгожыя іконы, задумваецца пра Бога.\n— Вельмі б хацелася, каб так было, але гэта вядома толькі Пану Богу. Аднак былі выпадкі, калі людзі тэлефанавалі з маіх выставаў і дзякавалі за духоўныя перажыванні. Адна жанчына, напрыклад, дзякавала за тое, што я «прывяла яе да веры». Сказала, што хадзіла некалькі разоў на маю выставу, а потым купіла ікону і зразумела, што Езус — рэальная Асоба і Ён існуе. Другая жанчына напісала мне, што бачыла па тэлебачанні перадачу са мною і ў яе было столькі станоўчых эмоцый, што яна аздаравілася, хоць да гэтага мела сур’ёзную хваробу.\nВядома, што кожны чалавек добрай волі ў сваёй дзейнасці з’яўляецца прыладаю ў руках Бога, іканапісец — асабліва. Ваша праца, напэўна, патрабуе і асаблівага стылю жыцця?\n— Безумоўна. Мой дзень пачынаецца і заканчваецца малітваю. Яшчэ на пачатку майго творчага шляху адна матушка вучыла мяне не толькі прасіць Бога, але найперш дзякаваць Яму за ўсё, што ёсць, што адбываецца ў нашым жыцці. І я гэта раблю ад ўсяго сэрца. Да таго ж, часта паўтараю: «Усё ў руках Тваіх, Божа!», «Усё па волі Тваёй, Божа!» Я моцна адчуваю, што ў жыцці адбываецца так, нібы нехта накіроўвае, каардынуе мае дзеянні і складае ўсё так, як трэба. Іканапіс патрабуе самадысцыпліны, засяроджанасці, самаадрачэння. Я працую з раніцы да вечара, кожны дзень, акрамя нядзелі і святаў. Жыву толькі тым, што раблю. Я стала вельмі пераборлівая ва ўсім, у адносінах з сябрамі ў тым ліку. Мне шкада часу на пустыя размовы, вячоркі і пікнікі. Даўно ўжо не адзначаю свае дні народзінаў, нават юбілеі. Вельмі востра адчуваю няшчырасць і пустыя дыфірамбы. Люблю цішыню, люблю тое, што раблю, і тых, каго малюю на іконах. Гэта чароўны свет, і я не хачу яго ні на што разменьваць.\n— Ці ёсць у Вас крытыкі, і як Вы да іх ставіцеся?\n— Я па вачах бачу, як чалавек рэагуе, забіраючы карціну, якую ён у мяне замаўляў. У асноўным усе прымаюць станоўча. Калі гэта ікона — туляць да сэрца і цалуюць. Было такое, што некаторыя святары прасілі падкарэктаваць нешта, і гэта добра, бо я не магу ўсяго ведаць. Быў, напрыклад, такі выпадак у Карэлічах: на маю выставу прыйшоў каталіцкі святар, а праваслаўны — не. Потым мне перадалі, што гэты бацюшка напярэдадні паглядзеў выставу і сказаў, што іконы маюць розны стыль і не могуць быць напісаны адным мастаком. Сказаў таксама, што адзін чалавек не можа напісаць такую колькасць абразоў і, напэўна, у мяне ёсць цэлая брыгада памочнікаў. А на днях тэлефануе мне мужчына і гаворыць: «Я сумняваюся, што ўсе іконы напісаныя Вамі, хутчэй за ўсё, яны зробленыя на прынтары і пакрытыя лакам». Майго тлумачэння ён не стаў слухаць. Я ўсміхнулася і сказала сабе, што гэта, напэўна, трэба ўспрымаць як камплімент. І ўсё ж у мяне ёсць строгі крытык — гэта я сама. Мару ўбачыць свае карціны чужымі вачыма. Сёння мне, напрыклад, гэта праца падабаецца, а заўтра — не. Заўсёды вельмі востра бачу недахопы. І гэта пастаянная барацьба з сабою, бо няма межаў для дасканаласці. Значыць, я вучуся і мае лепшыя працы яшчэ наперадзе.\n— Дзякую Вам, дарагая Ядвіга, за гэтую размову і за той чароўны свет, які Вы нясеце людзям сваім мастацтвам.


Главная/Общество/Прямая линия/“Ну, падумаеш, укол…”\n“Ну, падумаеш, укол…”\nДа пачатку прагназуемай эпідэміі грыпу засталося некалькі месяцаў. Час рыхтавацца да супрацьстаяння хваробе і перамогі над ёй. Гэтаму была прысвечана “прамая лінія” з загадчыцай аддзела эпідэміялогіі РЦГіЭ Галінай Мікалаеўнай КАНАПАЦКАЙ і загадчыцай тэрапеўтычнага аддзялення раённай паліклінікі Ірынай Уладзіміраўнай ІГОЛКА.\nІрына Грыневіч, Лунінец. Скажыце, калі ласка, калі чакаецца эпідэмія? Калі лепш пачынаць прафілактыку. І, калі можна – аб’ектыўна аб плюсах і мінусах вакцыны ад грыпу і прафілактычных прэпаратаў.\n– Як заўсёды, эпідэмія чакаецца са снежня па люты. Калі гаварыць пра вакцынацыю, яе трэба праводзіць з верасня па снежань. Чым раней, тым лепш, каб пік імунітэту прыйшоўся як раз на эпідэмію. Што датычыць плюсаў і мінусаў, то, па-першае, спецыфічная прафілактыка – вакцынацыя – накіравана супраць вызначанай групы вірусаў. Вакцыну ствараюць пад прагназуемую эпідэмію. Неспецыфічная прафілактыка, напрыклад, таблеткі, можа аказацца перад якім-небудзь вірусам бяссільнай. Па-другое, вакцына – гэта ўкалоўся і забыў. А таблеткі неабходна прымаць падчас усёй эпідэміі, пастаянна, не забываючы, што не заўсёды добра для арганізма. Нават хатнія гаспадыні рызыкуюць тым, што нехта з сям’і ці гасцей “занясе вірус” з вуліцы.\n– А ці можна будзе зрабіць прышчэпку падчас эпідэміі?\n– Лепш загадзя. Але нават падчас эпідэміі можна гэта зрабіць, паколькі сезон, як правіла, працягваецца некалькі месяцаў. Імунітэт пры выкарыстанні вакцын ствараецца, пачынаючы з другога дня, а абарона антыцел у крыві – прыкладна праз тыдзень. Таму адразу пасля прышчэпкі, зробленай у эпідсезон, неабходна будзе выкарыстоўваць неспецыфічныя метады абароны: аксалінавую мазь, рэмантадзін, адаптагены – элеутэракок, жэньшэнь, народныя сродкі – цыбулю, часнок. І менш бывайце ў месцах скаплення людзей.\n– Таксама хацела б даведацца, якія бываюць вакцыны? Чым яны адрозніваюцца? Якія найбольш эфектыўныя?\n– Існуюць жывыя і інакцівіраваныя вакцыны. Калі памятаеце, раней у нос капалі жывую грыпозную вакцыну. Пасля яе многія “хварэлі”, смаркаліся на працягу тыдня. Спліт-вакцыны, якія належаць да інакцівіраваных, маюць поўны набор антыгена віруса і ў высокай ступені абараняюць ад захворвання. Да таго ж яны маюць мінімальныя пабочныя рэакцыі, пакольку вірус ужо “мёртвы” і яго структура знішчана. Да такіх адносіцца і кітайскі “Флюваксін”, які добра зарэкамендаваў сябе ў Беларусі як высокаэфектыўны і бяспечны прэпарат.\nСяргей Цяльпук, Лунінец. Я ніколі не рабіў прышчэпкі – баюся ўскладненняў пасля іх. Можа лепш перахварэць?\n– Адназначна лепш зрабіць прышчэпку. Сучасныя добрыя вакцыны практычна не даюць ніякіх ускладненняў. У прыватнасці, той жа “Флюваксін”, якім мы карыстаемся некалькі год. Ён лічыцца адным з лепшых на рынку, не ўтрымлівае віруса, а толькі яго часціцы, таму вызваць захворванне грыпам не можа. Калі гаварыць аб ускладненнях, то фактычна гэта могуць быць мясцовыя рэакцыі, напрыклад пачырваненні. Зрэдку на некалькі дзён павышаецца тэмпература. Гэтыя пабочныя эфекты не патрабуюць лячэння, а праходзяць самі. Па статыстыцы агульныя ўскладненні пасля прышчэпак зафіксаваны толькі ў 2 працэнтаў пацыентаў.\n– А наколькі эфектыўна вакцына абараняе ад грыпу?\n– “Флюваксін” абараняе да 95 працэнтаў прышчэпленых. А калі нават чалавек і хварэе, то лёгка, без ускладненняў. А, як вядома, менавіта імі і небяспечны грып. Штогод у рэспубліцы фіксуюцца выпадкі смерці. Але не ад віруса, а ад паслягрыпозных ускладненняў. Часцей за ўсё ад іх пакутуюць дзеткі, старыя, хворыя з імунадэфіцытамі ці з групы рызыкі – тыя, хто мае хранічныя захворванні лёгкіх, сэрца, нырак, цукровы дыябет… Калі ёсць магчымасць не рызыкаваць, то навошта падвяргаць сябе небяспецы?\nАндрэй Яраховіч, Вулька 2. У мінулым годзе зрабіў прышчэпку, а праз некалькі дзён усё роўна захварэў…\n– Здараецца, што вакцынацыя супадае з інкубацыйным перыядам хваробы. Гэта значыць, што чалавек заразіўся, але не ведае аб гэтым. Нават урачэбны агляд нічога не паказвае. Урач дае дазвол, а праз дзень-другі развіваецца грып, паколькі імунітэт не паспеў стварыцца. Ці, напрыклад, сёння зроблена прышчэпка, а заўтра чалавек “падхапіў” вірус. Менавіта таму рэкамендуем на працягу 7-10 дзён выкарыстоўваць прафілактычныя сродкі. І рабіць прышчэпку загадзя. Так, каб пік напружанасці імунітэту, які пры выкарыстанні добрай вакцыны, такой як “Флюваксін”, прыйшоўся на разгар эпідэміі.\nІрына Сцепанюк, Мікашэвічы. У мяне “букет” хранічных захворванняў, якія развіліся з узростам.\nАд гастрыту да стэнакардыі. Ці можна мне рабіць прышчэпку\n– Якраз людзі з “букетам” хвароб, як вы кажаце, увахо-дзяць у групу рызыкі. Так вам нават неабходна рабіць прышчэпку. Абсалютных супрацьпаказанняў толькі два: алергія на курыны бялок, паколькі вакцына вырошчваецца на курыных эмбрыёнах, і цяжкія алергічныя рэакцыі на вакцынацыю. З асцярожнасцю падыходзім да асоб, якія маюць гіперадчувальнасць да антыбіётыкаў. Пры вострых захворваннях і хранічных у стадыі абвастрэння прышчэпку рэкамендуецца рабіць праз ты-дзень пасля выздараўлення. У любым выпадку перад вакцынацыяй усіх абавязкова аглядае ўрач. Менавіта ён дае канчатковае заключэнне.\nКацярына Фёдарава, Лунінец. Я планую цяжарнасць. За колькі месяцаў можна рабіць прышчэпку ад грыпу?\n– Калі вы яшчэ не цяжарная, зрабіце цяпер, калі ж у становішчы – лепш у другім ці трэцім трыместры, паколькі ў першым часта назіраюцца ўскладненні. Аднак, у кожным канкрэтным выпадку вырашаць павінен урач-гінеколаг і тэрапеўт, у якіх жанчына стаіць на ўліку.\nТаксама зазначу, што пажадана рабіць прышчэпкі жанчынам, якія кормяць грудзьмі, і дзеткам ва ўзросце ад 6 месяцаў. Кастрычнік і лістапад – самы лепшы час для гэтага.\nІгар Калюціч, Палескі. Ці абароніць мяне прышчэпка ад іншых прастудных захворванняў?\n– Не. Яна разлічана толькі на абарону ад грыпу. Аднак, па дадзеных даследаванняў, людзі, якія зрабілі прышчэпку, у 1,5-2 разы менш хварэюць іншымі вострымі рэспіраторнымі захворваннямі.\nВалянціна Канапацкая, Дзятлавічы. Як вы лічыце, ці неабходна набываць аднаразовыя медыцынскія маскі, як мы рабілі гэта ў папярэднія годы?\n– Маска неабходна тады, калі пачынаецца эпідэмія грыпу. Яе патрэбна выкарыстоў-ваць, калі даводзіцца кантактаваць з хворымі людзьмі – ездзіць у грамадскім транспарце, наведваць паліклініку, аптэку, іншыя грамадскія месцы. Хадзіць жа па вуліцы ў ёй не мае сэнсу, паколькі на свежым паветры заразіцца вірусам грыпу практычна немагчыма.\n– Можа гэта пытанне крыху дзіўнае, але навошта падчас эпідэміі мыць рукі?\n– Існуюць правілы элементарнай асабістай гігіены, і рукі неабходна мыць заўсёды, а не толькі падчас эпідэміі. Каб пазбегнуць магчымага заражэння часцей праветрывайце памяшканні, больш гуляйце на свежым паветры, ужывайце вітамі-ны, добра ешце і спіце, а яшчэ пажадана пазбягаць пераахалоджванняў.\nГаліна Туркевіч, Лунінец. Шмат гавораць пра тое, што рэкамендуецца ахапіць прышчэпкамі 40 працэнтаў працуючых у калектыве.\n– Гэта сапраўды так. Пры гэтым дасягаюцца дзве мэты – індывідуальная абарона чалавека і фарміраванне калектыўнага імунітэту сярод працуючых, што зніжае верагоднасць захворвання. Чым больш тых, хто зрабіў прышчэпку, тым ніжэй верагоднасць заносу і распаўсюджвання віруса сярод працуючых у калектыве. Вельмі прыемна, што цяпер усё больш кіраўнікоў прадпрыемстваў клапоцяцца пра вакцынацыю супрацоўнікаў. Таксама для зручнасці ў раёне дзейнічаюць выязныя брыгады, якія робяць прышчэпкі ва ўстановах, арганізацыях і навучальных установах. Прышчэпачны кабінет у раённай паліклініцы працуе з панядзелка па пятніцу з 8.00 да 20.00, у суботу – з 8.00 да 16.00.\nВулька ЛН Лунинец Лунінецкія навіны Микашевичи Мікашэвічы\n01.11.2013 в 08:32\nахах) ну ты лунинчанин и LALKA, типа на ошибку тыкнул ахах) ну и гонщики у вас на сайте… что-то это мне напиминает)\nА я написал бы прыщэпка\nЛунинчанину – потому что “прышчэпачны” переводится как “прививочный” (кстати, так и называется кабинет в поликлинике). Автор же не назвал свой материал “Ну, подумаешь, прививка…\nУКОЛ на белорусском языке будет звучать аналогично.\nВам, уважаемый лунинчанин, тапки в руки – и за парту )))\nКабинет прыщэпачны,а почему УКОЛ?


Знешняя сцяна суцэльнае пакрыццё | вытворчасць і пастаўкі з Taiwan аптовы дыстрыб'ютар\nНайноўшы будаўнічы метад аздаблення вадзяной цвілі і гідраізаляцыі, будаўніцтва спецыялістаў Nippon Paint, найбольш папулярных у Японіі Знешняя сцяна суцэльнае пакрыццё, шырока выкарыстоўваецца ў дэкаратыўнай вадзе і воданепранікальным, уяўляе сабой японскі архітэктурны мадэрнізм, паверхня жывапісу вельмі дэкаратыўная Эфект таксама называюць дэкаратыўным бетонам. Асноўная ідэя складаецца ў тым, што пасля таго, як бетон кладзецца, больш не існуе фарбавага пакрыцця, пліткі, каменя і г.д., што ўяўляе сабой просты бетон. Уражанне большасці людзей пра Знешняя сцяна суцэльнае пакрыццё, акрамя стрыманай і мінімалісцкай эстэтыкі знешняга выгляду будынка, хутчэй за ўсё, думаюць, што ўся справа пабудавана, вядомы японскі архітэктар г-н Андо Тадао, эксклюзіўныя класічныя архітэктурныя прыёмы. праект Закон - гэта будаўнічы праект, які павінен быць падкрэслены і абсалютна дакладны. Дакладны, плоскі і паслядоўны колер - гэта найвышэйшы прынцып упрыгожвання цвілі празрыстай вадой, поўная гарызантальная і вертыкальная хібнасць не больш за 3 ~ 4 см, інакш пасля яго заціркі не можа быць інтэгравана пасля заціркі і зносу, што адаб'ецца на паслябудаванні. Час будаўніцтва, каб павялічыць рамонт, Вытворчасць лішніх адходаў уплывае на інжынернае асяроддзе на месцы, а таксама наносіць шкоду прыродзе. Таму для дасягнення звышвысокай дакладнасці неабходна строга кантраляваць хуткасць будаўніцтва. Уважлівае планаванне і агляд перад будаўніцтвам могуць быць завершаны за адзін раз, знізіўшы памылкі і страты пры перабудове.\nбетонны матэрыял, ніякіх іншых дэкаратыўных матэрыялаў не будзе дададзена. Таму для разбурэння прыроды і ўстойлівасці да ветру і дажджу неабходна звяртаць вялікую ўвагу на тэхнічныя характарыстыкі жалезабетоннага ахоўнага пласта ў будаўнічым кодэксе, таму на стадыі будаўніцтва гэта вельмі асцярожна. У адпаведнасці з будаўнічымі прафесійнымі нормамі, калі будаўніцтва падвяргаецца аўтсорсінгу, гэта часта далёка ад гэтага, таму што няма будаўнічых магутнасцей, што з'яўляецца вялікай праблемай. Аднак\nКанструкцыя бетону досыць унікальная, і гэта добра ў такой выдатнай эстэтыцы, як пачуццё чысціні і адчуванне матэрыялу. Дызайнеры і архітэктары валодаюць моцным пачуццём дызайну і асабліва любяць яго любіць.


Прычоскі з абадком | feduter.ru\nСярод маладых дзяўчат вельмі папулярныя прычоскі з абадком, а таксама гумкамі. Гэты ўдалы аксэсуар таксама служыць «музай» для некаторых вядомых дызайнераў. Так што гэта - не толькі зручны сродак, якое можа прыбраць валасы з ілба, але і выдатная дэталь, якая дазваляе вам завяршыць яркі вобраз.\nРамантычны і стыльны ободок можна знайсці ў многіх крамах, але вядома, куды цікавей стварыць яго ўласнымі рукамі. Галоўнае, каб траціну абадка складала шырокая гумка патрэбнага вам колеру, ну, а тыя, што засталіся дзве траціны - дэкаратыўная частка (гэта можа быць што заўгодна: плеценая стужка, скураная касічка, стразы, бісер, карункі, атлас або кветкі). Увесь ободок можа складацца з гумкі з нашытымі пацерамі, гузікамі, пер'ем, ракавінкамі або нават жывымі кветкамі.\nСтварыць яго можна таксама з пасмаў уласных валасоў.\nГэта цудоўнае дадатак да выявы можна стварыць з любога матэрыялу і ў любым стылі. Варыянтаў прымянення гэтага аксэсуара мноства: ўпрыгожванне вячэрняга туалета, рэч для офіса або свабоднага правядзення часу, дадатак пляжнага ансамбля, а таксама карнавальнага касцюма тыпу кантры ці хіпі.\nЦікава, што валасы трэба мыць не адразу перад апрананнем абадка, інакш яны не будуць добра трымацца. Насіць такое ўпрыгожванне лепш на другі-трэці дзень пасля мыцця. Асабліва прыгожа ободок ўтрымлівае кучаравыя валасы, так што калі вашы валасы ўвесь час наровяць выбрацца з-пад абадка, можна іх завіць (напрыклад, зрабіўшы хімію).\nІдэальная даўжыня для абадка - валасы да плячэй. Але і на кароткай стрыжкі ён выглядае страшэнна. Аднак калі ваша мэта - модная «грэцкая» кладка, варта памятаць, што яе ўсё ж робяць на доўгіх валасах, па чарзе запраўлены пасмачкі толькі па баках (ці ж па баках і ззаду) пад абадок.\nКалі валасы - да таліі, вядома, заплесці іх так будзе цяжкавата, але таксама можна! Проста кожны завітак трэба падвярнуць пад абадок не адзін раз, а два ці тры, і на ўсялякі выпадак усё гэта фіксуецца шпількамі. Але ёсць і яшчэ адзін варыянт: загарнуць пасмачкі толькі адзін раз, а якія тырчаць кончыкі або абкласці ззаду вузлом, або зацягнуць у конскі хвосцік.\nАсабліва такія прычоскі спадабаюцца дзяўчатам, якія адрошчваць челку - яе зручна хаваць пад абадок. Гэты варыянт спадабаецца і дзяўчатам, толькі якія плануюць пазбавіцца ад чубкі - пахадзіўшы цэлы дзень з абадком, яны могуць ацаніць, як будуць выглядаць без яе.\nПрычоскі з абадком і Ваш стыль\nВы можаце выбраць для сябе абадок з любымі ўпрыгожваннямі, і сучасныя крамы з задавальненнем вам у гэтым дапамогуць. Выбірайце іх пад колер вачэй, адзення, а таксама свой цветотип.\nВажна памятаць: дзяўчатам з круглым тварам не трэба апранаць гумку папярок ілба, так асоба будзе выглядаць яшчэ больш круглым. Лепш падымаць ободок або да лініі валасоў, або вышэй яе.\nСамы просты варыянт прычоскі з абадком можна назваць мамэнтальным - расчасаць валасы, апранулі па-над імі ободок, і гатова. Больш прыбраны і сур'ёзны варыянт прычоскі робіцца на аснове пучка або косы - ободок апранаецца па-над імі.\nкапли глазные при слезотечении Когда стресс заканчивается, человек, успокоившись, перестает лить слезы. При патологическом слезотечении слезы выделяются довольно долго.


Гезгалы – аграгарадок сярод соснаў — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nГезгалы – аграгарадок сярод соснаў\n03.03.2020 04.03.2020 administrator1131\nПраўда гэта ці не, але ходзіць па інтэрнэце легенда пра з’яўленне ваеннага гарадка Гезгалы.\nНібыта напачатку меркавалася будаваць яго каля Дзятлава, а потым вайскоўцы, якія займаліся падборам месца, патрапілі ў наваколле вёскі Гезгалы і былі проста зачараваны тымі мясцінамі. Дзе, як не сярод цудоўнай прыроды адпачываць душой пасля напружаных дзяжурстваў вайскоўцам-ракетчыкам? Мясціны каля Гезгалаўскага вадасховішча падыходзілі выдатна.\nПад дахам дома аднаго\nАрхіўныя звесткі сведчаць, што ў 1964-м распачалася тут будоўля першых дамоў. Праз тры гады пабудавалі дзіцячы сад, магазіны, чацвёрты і пяты дамы, затым – паштовае аддзяленне. А ў 1982 годзе ў ваенным гарадку з’явіўся Дом афіцэраў, цяперашні Дом культуры.\nПраз два гады ўстанове споўніцца 40, а 24 гады з іх тут працуе Святлана Русак. Цяпер яе пасада называецца – загадчыца аддзела культуры і адпачынку “Гезгалаўскі дом культуры”.\nУ Святланы Анатольеўны пацікавіліся, як ладзіцца культурнае жыццё ў былым ваенным гарадку, цяперашнім аграгарадку Гезгалы.\n–Пасля вайскоўцаў застаўся вялікі будынак і ўсё занята Домам культуры?\n–Не. Пад адным дахам месцяцца тут не толькі Дом культуры, але і бібліятэка, сектар рамёстваў, філіял Дзятлаўскай школы мастацтваў. Дарэчы, напрыканцы года закончаны рамонт, і ўсе мы размяшчаемся пад новым дахам. Нават тады, калі доўжыўся рамонт, і мы былі пазбаўлены магчымасці карыстацца глядзельнай залай, мерапрыемствы праводзілі на іншых пляцоўках: у фае, малой зале, мясцовай школе, у цёплы час – на вуліцы. Напрыканцы года будаўнікі сышлі, і першае значнае мерапрыемства, якое правялі на сцэне Дома культуры – шанаванне былых воінаў-ракетчыкаў. На сустрэчу сабраліся не толькі мясцовыя ветэраны-вайскоўцы, прыязджаліз іншых гарадоў. Сустрэча атрымалася цёплая і памятная.\n–З таго часу, як вывелі ракетныя палкі, хутка будзе чвэрць веку. Той, хто застаўся тут жыць, зразумела, людзі сталага веку. Ці ўдаецца завабіць іх, былых афіцэраў, прапаршчыкаў, іх жонак, да ўдзелу ў вашых мерапрыемствах?\n–З мясцовай ветэранскай арганізацыяй у нас добрыя, надзейныя стасункі. Многія з былых воінаў-ракетчыкаў не толькі прыходзяць паглядзець, а і самі прымаюць непасрэдны ўдзел увечарынах, канцэртах. Некаторыя наведваюць заняткі ў вакальнай групе “Сустрэча”. Гэта для іх магчымасць і сустрэцца, і прыемна бавіць час.\n–А ўвогуле, аматарскіх аб’яднанняў у вас багата? Ёсць як рэалізаваць свае здольнасці маладым танцорам, спевакам?\n–Так. У нас працуюць дзіцячы танцавальны гурток “Фэнтэзі”, сольных спеваў – “Нотка”, народнай песні і традыцый “Спадчына”, гурток “Майстэрства вядучага”, таксама ёсць тэатр мініяцюр “Сюрпрыз”, аматарскае аб’яднанне “Непаседы”, жаночы клуб “Сударушка”, яшчэ адзін гурток сольных спеваў “Мелодыя” і ўжо названы – “Сустрэча”. Усяго маем дзевяць аб’яднанняў на розны ўзрост і густ.\n–А дасягненнямі пахваліцца можаце, паколькі, кажаце, спяваеце, танцуеце?\n–Можам. Назаву вам прозвішчы нашых дыпламантаў: гэта Ксенія Жыляніна, Нэллі Санюк, Анастасія Сазановіч, Аляксандра Барабан, Віталь Крэйдзіч. Мяркую, што колькасць пераможцаў і прызёраў павялічыцца, паколькі маем намер удзельнічаць сёлета ў разнастайных фестывалях, конкурсах, святах,а іх шмат прымеркавана да 80-годдзя ўтварэння нашага раёна і 75-годдзя Вялікай Перамогі.\n–А якія мясцовыя “брэндавыя”святы будзеце ладзіць? Была ж у вас традыцыя рыбакоў збіраць…\n– Штосьці апошнім часам рыба кепска клюе. А калі сур’ёзна, то разнастаілі мерапрыемствы святам ягад. Летась правялі “Смак лета”, а сёлета запросім на “Ягадны бум”. У нас жа мясціны лясныя, багатыя на ягады.\n“Сузор’е” хоча вярнуцца\nПрыгожыя мясціны вабяць на адпачынак. Вось і педагогам сярэдняй школы № 34 горада Гродна спадабаліся Гезгалы. Так нарадзіўся сумесны праект аздараўленчага летніка “Сузор’е”. У Гезгалаўскую школу на дзевяць дзён мінулым летам прыязджалі гарадскія дзеці разам са сваімі выхавальнікамі.\n–Такі праект – адпачынак гарадскіх дзяцей у сельскай мясцовасці – мы рэалізоўвалі ўпершыню, — расказала метадыст раённага вучэбна-метадычнага кабінета Наталля Пазняк. – І ён аказаўся паспяховым: навучэнцы 6-7 класаў не толькі пабылі на прыродзе, набегаліся, надыхаліся, але і пазнаёміліся з Дзятлаўшчынай. Для іх ладзілі экскурсіі, разнастайныя мерапрыемствы. Усё прадугледзела наш дырэктар летніка Марыя Уладзіміраўна Міхайлоўская.\nА яшчэ, што таксама вельмі важна, у летніку смачна кармілі. Па водгуках, усе засталіся задаволеныя адпачынкам. Нават просяць прыняць гарадскіх дзяцей зноў гэтым летам.\nЛета, калі многія ідуць у адпачынак, для гезгалаўскіх школьных павароў – гарачая пара. Трэба карміць адпачывальнікаў шматлікіх аздараўленчых летнікаў.\nЦяпер тут працуюць два повары і кухонны работнік, якія кормяць 119 вучняў Гезгалаўскай школы. У 2018 годзе харчблокбыў капітальна адрамантаваны.\nЯк расказала тэхнолаг па харчаванні раённага аддзела адукацыі Алена Крывіцкая, у Гезгалаўскай школе да капрамонту харчблока не было вытворчых цэхаў, а цяпер ёсць мяса-рыбны, агароднінны, гарачы цэх, мыечная, складскія памяшканні.Для шэф-повара абсталяваны кабінет, можна карыстацца аўтаматызаванай праграмай выпіскі меню для навучэнцаў. Усталявана новае сучаснае тэхналагічнае і халадзільнае абсталяванне.\nКапітальны рамонт харчовага блока абышоўся ў 300 тысяч рублёў, 46,5 тысячы з якіх пайшло на замену кухоннага і сталовага посуду. Умовы для працы і харчавання школьнікаў, адпачывальнікаў летнікаў створаны належныя.\nКурортныя вабныя мясціны\nСваю назву “аграгарадок” Гезгалы атрымаў у 2013 годзе. Сёння паселішча налічвае 1369 жыхароў. Гэту лічбу мне паведаміў старшыня Жукоўшчынскага сельвыканкама Валерый Верамейчык, які валодае любой інфармацыяй пра Гезгалы, паколькі аграгарадок адносіцца цяпер да Жукоўшчынскага сельскага савета.\nВалерый Пятровіч зладзіў нам невялікую экскурсію па аграгарадку.\nУ спадчыну пасля вываду адсюль вайскоўцаў засталіся жылыя дамы – дзесяць шматпавярховак, крамы, два бары, кулінарыя, дзіцячы садок, школа, пошта, аддзяленне банка, амбулаторыя, аптэка, Дом быту, Дом культуры. Спадчына багатая, але і клопату патрабуе не меншага. Асабліва жыллё.\nАсфальтаванай дарожкай падышлі да шматпавярховак. Будаўнікі рыхтаваліся пакідаць прылеглую да дома № 3 тэрыторыю: раўнялі газон, прыбіралі будаўнічае смецце. Капітальны рамонт аднаго з першых пабудаваных у тагачасным ваенным гарадку дамоў № 3 закончаны: адрамантаваны дах, балконы, пастаўлены шклопакеты, заменены трубы. Дом набыў вабны выгляд, як і яго “блізнец” пад нумарам адзін, рамонт якога зроблены раней.\nПакуль шукалі лепшы ракурс для здымак, падышлі жанчыны з дзіцячай каляскай. Загаманілі са старшынёй сельвыканкама пра рамонт іншых дамоў, выказалі спадзяванне, што стануць з часам такімі ж вабнымі, як і гэтыя, дагледжаныя.\nВядзецца ў аграгарадку і добраўпарадкаванне прылеглых да дамоў тэрыторый: пакладзена тратуарная плітка і ўладкаваны бардзюры каля дома № 7, праведзены рамонт ліўнёвай каналізацыі ўздоўж цэнтральнай вуліцы аграгарадка, дзе размешчаны асноўныя ўстановы сацыяльна-культурнага прызначэння.\nВарта зазначыць,што за час існавання без вайскоўцаў пасёлак займеў некаторыя “спецыфічныя” ўстановы. Паколькі насельніцтва і былога ваеннага гарадка, і наваколля, ды і раёна ў цэлым, як і самі паселішчы, пастарэла, то з’явіліся тут бальніца сястрынскага догляду, дом сумеснага самастойнага пражывання, а летась — кватэра сумеснага пражывання для грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў.Гэтыя ўстановы, як і іншыя сацыяльнага прызначэння, забяспечваюць працай, з якой у аграгарадку па-ранейшаму існуе праблема.У адрозненні ад іншых пасёлкаў раёна тут жа няма прадпрыемстваў, якія давалі б занятак. Таму патэнцыял паселішча бачыцца ў аграэкатурызме, уладкаванні тут адпачынку. Мясціны прыгожыя. Нездарма ж некалі іх аблюбавалі вайскоўцы. Можа, калі-небудзь знойдуцца людзі, якія захочуць зрабіць Гезгалы турыстычна-вабнымі, па-сапраўднаму курортным месцам?\nДЛГУ “Дзятлаўскі лясгас” інфармуе


Ноч ваўкоў 27 лютага - анлайн і ў лесе! Далучайся! Ноч ваўкоў 27 лютага - анлайн і ў лесе! Далучайся!\nАбвестка,Апошнія навіны,Навіна арганізацыі ад 18 лютага 2021 года\nвоўк выходныя з АПБ фестываль


Трэнер (па-французску; паходзіць ад слова entraîneur ), чалавек, які развівае поспех спартсмена праз спартыўныя навыкі і стратэгію. Ён той, хто рыхтуе гульцоў да спаборніцтваў і турніраў па боксе, футболе, баскетболе і лёгкай атлетыцы. У трэніроўках, аматараў і прафесійных спартсменаў, часу, прасторы, абсталявання, тэхнічных, тактычных зменнікаў, такіх як улічванне ўзроўню, дастаткова для ўліку. Трэнер, памочнік трэнера, трэнер, трэнер брамніка, медыцынскі персанал, перакладчык пры неабходнасці. Рашэнні IFAB\nГэты артыкул пра спорт з'яўляецца праектам. Вы можаце ўнесці свой уклад у Вікіпедыю, пашырыўшы змест гэтага артыкула.