Што вядома пра забудоўшчыка «Прыбужскага кварталу» | Новы Час\nМінск +16℃ +20℃ +18℃ +16℃\nБрэст +19℃ +22℃ +21℃ +18℃\nГродна +17℃ +22℃ +20℃ +18℃\nМагілёў +15℃ +19℃ +17℃ +15℃\nЖурналісты tut.by яшчэ паўгода таму выказалі здагадку пра мажлівую прыналежнасць забудоўшчыка — кампаніі ТАА «Прыбужскі квартал» — да ўласнікаў ТАА «Маналіт Груп». Аднак у кампаніі гэтую інфармацыю абверглі і спаслаліся на тое, што прадпрыемства не мае аніякага дачынення да «Маналіт Груп» і афіляваных з ім юрыдычных асобаў.\nНаўпроставых доказаў тады выяўлена не было. Таму мы вырашылі здзейсніць адмысловае расследаванне, каб расставіць усе кропкі над «і», а таксама публічна назваць імёны тых, хто з’яўляецца бенефіцыярам кампаніі-забудоўшчыка тэрыторыі яўрэйскага гета.\nПадчас Другой сусветнай вайны на гэтай тэрыторыі знаходзіліся расстрэльныя двары Вялікага гета, у якіх гітлераўцы знішчылі тысячы жыхароў Брэста. 17 студзеня 2019 года падчас будаўнічых прац былі знойдзеныя першыя парэшткі масавага пахавання людзей. Эксгумацыю з 24 студзеня пачаў праводзіць 52-гі асобны спецыялізаваны пошукавы батальён, які выявіў парэшткі ўжо 1140 чалавек.\nПра гэтае страшнае месца пакутлівай смерці людзей ведалі даўно. У 1964 годзе непадалёк, таксама падчас будоўлі, былі знойдзеныя чалавечыя парэшткі, якія перанеслі на Трышынскі цвінтар. У 1973 годзе была зробленая чарговая жахлівая знаходка. Улады, аднак, не выканалі абавязкі што да вывучэння архіўнай дакументацыі, не арганізавалі правядзенне археалагічных даследаванняў, не імкнуліся стварыць у гэтым раёне мемарыяльны комплекс. Насуперак усяму, яны вырашылі знайсці інвестара для забудовы. Усё вырашыў фінансавы чыннік.\nУ 2012 годзе была ўхваленая інвестыцыйная дамова з італьянскай кампаніяй СТАА «Італінвест», якая павінна была ажыццявіць комплексную забудову гэтай тэрыторыі офіснымі і гандлёвымі аб’ектамі. Гэты праект застаўся не рэалізаваны, і ў 2016 годзе быў знойдзены новы інвестар — ТАА «Прыбужскі квартал».\nПад рэалізацыю праекту адведзеная зямля агульнай плошчай амаль 0,83 гектара. Будаўніцтва ажыццяўляецца на тэрыторыі комплекснай гісторыка-культурнай каштоўнасці 2-й катэгорыі — «Гістарычны цэнтр Брэста», якая пад шыфрам 112E000002 занесеная ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў (ГКК) Рэспублікі Беларусь паводле пастановы Савета міністраў Беларусі ад 14.05.2007 года №578. Да яе адносяцца будынкі і збудаванні, планіровачная структура, ландшафт і — што вельмі важна — культурны пласт.\nНе зважаючы на статуснасць тэрыторыі, пад знос трапляе шэраг будынкаў, узведзеных яшчэ за польскім часам. Для рэалізацыі будаўнічага праекту забудоўнік зруйнаваў дом з адрасам Машэрава, 58 — аднапавярховы каменны дом з мезанінам і двухскатным дахам, збудаваны яшчэ ў 1921 годзе з двухпавярховага, які стаяў тут раней. Такі ж самы лёс напаткаў і суседні дом на Машэрава, 60 — перабудаваны ў 1926 годзе аднапавярховы дом з мезанінам, узведзены яшчэ ў 1901 годзе. У межах запланаванай забудовы цалкам знішчаюць і будынак на Куйбышава, 87 — яскравы прыклад міжваеннай польскай гарадской забудовы, аднапавярховы драўляны жылы дом на дзве кватэры, які быў збудаваны ў 1930 годзе і ў нязменным стане дайшоў да нашых дзён.\nЗнішчаныя будынкі па адрасе Куйбышава, 87 (праваруч) і Машэрава, 60 (леваруч удалечыні) / Яндэкс\nШмат падстаў для роздуму дае факт, што ўсе гэтыя будынкі нібы адмыслова не былі ўключаныя ў пазначаны вышэй Дзяржаўны спіс ГКК, хаця, безумоўна, былі часткай захаванай да 2018 года забудовы гістарычнага цэнтру Брэста, і перадусім часткай Вялікага гета Брэста, якое — разам з Малым — было адным з найбуйнейшых месцаў увязнення і знішчэння яўрэяў у Еўропе.\nМежы Вялікага і Малога гета Брэста, чырвоным квадратам пазначана месца забудовы «Прыбужскага кварталу» / binkl.by\nПаміж Брэсцкім аблвыканкамам і ТАА «Прыбужскі квартал» 19 красавіка 2016 года была ўхваленая інвестыцыйная дамова на будаўніцтва шматкватэрнага жылога дома з гандлёвым комплексам у цэнтры Брэста — у межах вуліцаў Савецкая, Дзяржынскага, Куйбышава і праспекту Машэрава. Падрыхтоўчы этап будаўніцтва распачаўся 17 верасня 2018 года. Будоўля павінна быць завершаная да сёлетняга святкавання ў верасні 1000-годдзя гораду.\nТАА «Прыбужскі квартал»\nПаводле пададзеных Міністэрствам юстыцыі Беларусі выпісаў з Адзінага дзяржаўнага рэгістру юрыдычных асобаў і індывідуальных прадпрымальнікаў (далей АДР), кампанія ТАА «Прыбужскі квартал» зарэгістраваная адміністрацыяй Маскоўскага раёна Брэста 30.07.2015 года. Асноўным відам дзейнасці з’яўляецца здача ў арэнду ўласнай і арэндаванай нерухомай маёмасці. Статутны фонд складае 500 рублёў (тут і далей усе грашовыя паказнікі пададзеныя з улікам дэнамінацыі. — аўт.). Заснавальнікамі кампаніі з’яўляюцца ТАА «Рэалці Інжынірынг» (памер долі — 1%) і ТАА «Маналіт Груп», якая 14.02.2018 года была выведзеная са складу ўласнікаў і замененая кампаніяй ТАА «Квад Груп». Апошняй належыць 99% долі ТАА «Прыбужскі квартал». Кіраўніком «Прыбужскага кварталу» з 01.10.2018 года з’яўляецца Уладзімір Біруля, які, паводле дадзеных адкрытага доступу, працаваў раней у кампаніі «Маналіт груп» спецыялістам па інвестыцыях.\nДа яго кампанію з моманту заснавання і да канца траўня 2017 года ачольваў Аляксей Ермашоў, а пасля яго кіраўніцтва здзяйсняў ІП Аляксандр Казак.\nАляксей Сяргеевіч Ермашоў быў чальцом кіравання і дырэктарам па развіцці ТАА «Маналіт Груп». З’яўляецца заснавальнікам і чальцом кіравання ТАА «Квадрат груп» (не блытаць з «Квад Груп»), якой належыць брэнд «MDevelop».\nАляксей Ермашоў. Фота sb.by\nАляксею Ермашову належаць 50% расійскай кампаніі ТАА «ГКМ Инжиниринг», а да 2016 года ён валодаў паловай долі таксама расійскай кампаніі ТАА «Рентал Инжиниринг».\nХарактэрна, што ў выпісе з АДР адсутнічае інфармацыя пра тое, хто ачольваў кампанію «Прыбужскі квартал» на працягу чатырох месяцаў, з 31.05.2018 года і па 01.10.2018 года. Цалкам мажліва, што ў гэты перыяд прадпрыемства наогул функцыянавала без асноўнага кіраўніка.\nПадобна, што кампанія «Прыбужскі квартал» была створаная ўласнікамі менавіта для рэалізацыі праекту пабудовы элітнага жылля ў цэнтры Брэста. «Маналіт Груп» усё ж меў дачыненне да гэтай кампаніі, але з пэўных прычынаў, якія стануць зразумелымі з расследавання, вымушаны быў выйсці са складу ўласнікаў кампаніі-забудоўшчыка. Папярэдне скажам, што звязана гэта з неабходнасцю мінімізацыі мажлівых фінансавых рызыкаў і рэпутацыйных стратаў для канцавога бенефіцыяра, які, як мы бачым, хаваецца за іншымі афіляванымі кампаніямі.\nАбедзве кампаніі-ўласніцы «Прыбужскага кварталу» пазначаныя ў АДР у якасці беларускіх, аднак ці адпавядае гэта рэчаіснасці?\nТАА «Рэалці Інжынірынг», Мікалай Ермашоў, Яўген Чумак і Аляксандр Штоц\nПачнём з кампаніі з мінімальным памерам долі ўласнасці «Прыбужскага кварталу» — ТАА «Рэалці Інжынірынг». Мінскі гарвыканкам зарэгістраваў яе 31.05.2007 года з першапачатковай назвай «СпецТрансІндустрыя», змененай на бягучую назву ў 2014 годзе. З моманту стварэння яна спачатку знаходзілася ў Мінску, на вуліцы Бабушкіна, затым змяняла адрас на Калодзішчы, на вёску Вялікае Сціклава, аграгарадок Хацежына Мінскага раёна, а ў 2019 годзе вярнулася ў сталіцу і знаходзіцца зараз на вуліцы Сяліцкага, дом 37, пакой 21. Паводле АДР, прадпрыемства займаецца дзейнасцю ў галіне архітэктуры, а статутны фонд складае 480 рублёў. З 10.10.2018 года кампанію ачольвае Пётр Пшэн, які да гэтага працаваў у «Маналіт груп», меркавана, кіраўніком фінансавай службы.\nА зараз цікавая інфармацыя: адзіным уласнікам «Рэалці Інжынірынг» са 100-працэнтнай доляй з’яўляецца ТАА «Квад Груп». Характэрна, што ў склад уласнікаў гэтая кампанія была ўведзеная ў чэрвені 2017 года, да гэтага «Рэалці Інжынірынг» кантралявалі, згодна дадзеным беларускага Міністэрства юстыцыі, фізічныя асобы з Расійскай Федэрацыі — Мікалай Сяргеевіч Ермашоў, Яўген Уладзіміравіч Чумак і Аляксандр Георгіевіч Штоц.\nМікалай Ермашоў — брат Аляксея Ермашова. Да снежня 2016 года ён быў адным з уласнікаў і (да студзеня 2017 года) топ-менеджарам ТАА «Маналіт Груп». Займаў 164 пазіцыю ў ТОП-200 паспяховых і ўплывовых бізнесменаў Беларусі за 2017 год паводле версіі выдання ej.by.\nУ 2014 годзе быў лаўрэатам штогадовага конкурсу «Чалавек справы» ў намінацыі «За высокую якасць бізнес-паслугаў у сферы будаўніцтва». Старшыня наглядальнай рады ТАА «СУ-3 Белбуд». Удзельнічае ў рэстарацыйным бізнесе (рэстарацыі «Госці», «7 Комнат»). Сярод актываў — ТАА «Зялёная Гавань» і іншыя.\nВынікае, што кола замкнулася на адной юрыдычнай асобе — кампаніі ТАА «Квад Груп», якая, па-сутнасці, і з’яўляецца на сёння ўласнікам «Прыбужскага кварталу».\nТАА «Квад Груп»\nУ адкрытым доступе практычна адсутнічае дадатковая інфармацыя пра дзейнасць гэтай кампаніі. Звестак пра яе няма і ў гандлёвых анлайн-каталогах. Паводле інфармацыі з АДР, кампанія ТАА «Квад Груп» зарэгістраваная 19.05.2016 года Мінскім аблвыканкамам. Асноўны від дзейнасці — аптовы гандаль лесаматэрыяламі, санітарна-тэхнічным абсталяваннем і будаўнічымі матэрыяламі. За невялікі час існавання гэтая кампанія ўжо тройчы мяняла сваё месцазнаходжанне: у 2017 годзе з вёскі Вялікае Сціклева яна пераехала ў аграгарадок Хацежына (усё — Мінскі раён), у 2018 годзе перабралася ў сталіцу і змяніла адрас спачатку на мінскую вуліцу Ляўкова, дом 30, а потым на вуліцу Перадавую, дом 15. Уласнікамі «Квад Груп» з’яўляецца расійская ТАА «Рентал Инжиниринг» і згаданы вышэй грамадзянін Расійскай Федэрацыі Яўген Уладзіміравіч Чумак. Апошні — адначасова і кіраўнік кампаніі «Квад Груп» з моманту яе стварэння.\nЯўген Чумак да чэрвеня 2016 года быў саўласнікам ТАА «Маналіт Груп», з’яўляецца бізнес-партнёрам братоў Ермашовых.\nЯўген Чумак. Фота znk.by\nАбодва ўласнікі «Квад Груп» маюць парытэтную долю ў 50 працэнтаў маёмасці кампаніі. Як бачым, гаспадарамі «Прыбужскага кварталу» з’яўляюцца рэзідэнты Расійскай Федэрацыі.\nЦікава, што, паводле інфармацыі інспекцый МНС па Мінскай вобласці і Мінску, «Квад Груп», пачынаючы з 01.08.2018 года па 01.01.2019 года, мела запазычанасці па плацяжах у бюджэт (1, 2, 3, 4, 5, 6). Згодна са звесткамі, пададзенымі на інфармацыйным рэсурсе Вярхоўнага суда Беларусі, 22.01.2019 года ад МНС паступіла заява ў гаспадарчы суд пра банкруцтва ТАА «Квад Груп», але амаль праз тыдзень гэтая заява была адкліканая (архіў).\n«Рентал Инжиниринг», Аляксей Ермашоў\nДля раскрыцця ўсёй схемы высветлім, каму належыць кампанія ТАА «Рентал Инжиниринг». Паводле інфармацыі з Адзінага дзяржаўнага рэестру юрыдычных асобаў Расійскай Федэрацыі (рус. ЕГРЮЛ), прадпрыемства зарэгістравана 15.01.2014 года інспекцыяй ФПС РФ па горадзе Кліну Маскоўскай вобласці з юрыдычным адрасам у горадзе Хімкі. Асноўным відам дзейнасці з’яўляецца аптовы гандаль машынамі і абсталяваннем для здабычы карысных выкапняў і будаўніцтва. Статутны фонд — 10 тысяч расійскіх рублёў. Генеральным дырэктарам прадпрыемства з’яўляецца Андрэй Сенін. Адзіным жа ўласнікам кампаніі «Рентал Инжиниринг» з’яўляецца ўжо вядомы нам Яўген Чумак.\nХарактэрна, што да лютага 2018 года адным з уласнікаў кампаніі быў таксама і Аляксей Ермашоў. Абодвум належала па 50 працэнтаў кампаніі. Прадпрыемства згадваецца сярод заснавальнікаў яшчэ адной расійскай юрыдычнай асобы — ТАА «Рентал Финанс».\nЗ усяго пададзенага вышэй вынікае, што ТАА «Прыбужскі квартал» цалкам належыць замежнаму капіталу без удзелу беларускіх кампаніяў.\nПадчас правядзення расследавання вызначана, што гаспадар кампаніі-забудоўшчыка яўрэйскага гета Яўген Чумак з’яўляецца таксама саўласнікам яшчэ нядаўна адной з найбуйнейшых дэвелаперскіх кампаніяў Беларусі — ТАА «Маналіт Груп».\nГэтая кампанія да нядаўняга часу з’яўлялася вельмі значным гульцом на будаўнічым рынку Беларусі. Яна мае датычнасць да рэалізацыі прыблізна 100 праектаў рознай складанасці, у іх ліку: будаўніцтва ў якасці генпадрадчыка жылога комплексу прэміум-класа «D3» у Мінску, спартовы комплекс «Сонечная даліна» ў парку «Курасоўшчына» з навучальна-спартовым цэнтрам гарналыжнага спорту і пунктам пракату, некалькі аб’ектаў спартова-забаўляльнага комплексу «Мінск-Арэны» — веладром і шматузроўневы паркінг. «Маналіт Груп» удзельнічаў у маштабнай забудове мікрараёну «Лебядзіны» («Лебяжий») на праспекце Пераможцаў у Мінску (дамы №8 і №9 з агульнай плошчай больш за 40 тысяч квадратных метраў), будаваў жылыя дамы ў шэрагу населеных пунктаў Мінскай вобласці: Заслаўі, Фаніпалі, Жодзіне, Калодзішчах, Азярцы, Салігорску. Апроч гэтага кампанія рэалізоўвала будаўніцтва адміністрацыйнага комплексу па вуліцы Гусоўскага ў Мінску і лагістычнага цэнтру «Налан» у вёсцы Хацежына Мінскага раёна, гандлёвых цэнтраў сеціва гіпермаркетаў «Гиппо» і «Скала» ў Мінску і шмат іншых інвестыцыйных праектаў.\nПаводле інфармацыі з АДР, ТАА «Маналіт Груп» зарэгістраваная 29.11.2005 года Мінскім аблвыканкамам са статутным фондам 500 рублёў. Асноўным відам дзейнасці кампаніі з’яўляецца агульнае будаўніцтва. Цікава, што з 2005 па 2017 год кампанія 7 разоў змяняла месцазнаходжанне свайго юрыдычнага адрасу: ад аграгарадкоў Калодзішчы і Хацежына, вёскі Вялікае Сціклева (усё Мінскі раён) да Лельчыцкага сельсавета Гомельскай вобласці, горада Ліда Гродзенскай вобласці і Магілёва.\nПаводле дадзеных Міністэрства юстыцыі, заснавальнікамі «Маналіт Груп» з’яўляліся Яўген Чумак і Мікалай Ермашоў, які персанальна ачольваў кампанію да 2017 года (зараз кіраўніком з’яўляецца Сяргей Кутузаў). Агульны штат супрацоўнікаў кампаніі налічваў 1300 чалавек.\nАдным з уласнікаў кампаніі «Маналіт Груп» на працягу амаль чатырох гадоў быў таксама іх бізнес-партнёр па «Рэалці Інжынірынг» Аляксандр Штоц.\nУвесну 2016 года «Маналіт Груп» трапляе ў цэнтр скандалу, звязанага з назапашваннем кампаніяй вялізнай запазычанасці па выплаце заробкаў сваім супрацоўнікам у памеры 130 тысяч рублёў. Паказальна, што адбываецца гэта на фоне істотнага павелічэння прыбытку кампаніі. Паводле дадзеных Міністэрства фінансаў Беларусі, чысты прыбытак «Маналіт Груп» толькі за першы квартал 2016 года ў параўнанні з аналагічным перыядам 2015 года павялічваецца ў 4,2 (!) разы — з 360 400 да 1 510 800 рублёў (1, 2). Вялізная колькасць скрайне негатыўных водгукаў пра кампанію ад яе непасрэдных супрацоўнікаў, якія маюцца на сэрвісах ацэнкі дзейнасці працадаўцаў, цалкам адлюстроўвае гэтую сітуацыю.\nДля вырашэння фінансавых праблемаў «Маналіт Груп» пачынае рэарганізацыю. Так, 30.11.2016 года шляхам выдзялення з яе ствараецца ТАА «Норд Канстракшн», на якую пераводзяць усю дэбіторскую запазычанасць. Аднак, паводле крыніцы onliner.by, кампанія не ініцыюе аніводнага судовага працэсу, каб вярнуць свае грошы. Падчас расследавання вызначана, што «Норд Канстракшн» фігуруе ў зводах за 2018–2019 гады ў якасці вінаваўцы ў эканамічных судах Мінскай, Гомельскай вобласці і Мінска з агульнай сумай пазыкаў звыш за 185 тысяч рублёў (1, 2, 3). У той жа час на інфармацыйным рэсурсе Вярхоўнага суда не знойдзеныя ініцыяваныя кампаніяй эканамічныя справы па вяртанні ўласных грошай ад контрагентаў.\nВядома, што асноўнымі вінаваўцамі «Норд Канстракшн» з’яўляліся чатыры кампаніі: ТАА «Магнус Груп», ТАА «Мінскі Дом Вокнаў», ТАА «Белінвест-інжынірынг» і ТАА «Кампанія Дрэўка». Першыя дзве зараз знаходзяцца ў працэсе ліквідацыі і мелі дачыненне да бізнесоўца Юрыя Чыжа, які выйшаў са складу ўласнікаў гэтых кампаніяў. Апошнюю, «Кампанію Дрэўка», што з’яўлялася адным з найбуйнейшых прадпрыемстваў дрэваапрацоўкі Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці, асабіста ачольваў Аляксей Ермашоў.\nТо-бок кампанія, звязаная з братамі Ермашовымі, мела запазычанасць перад іншай, выдзеленай з «Маналіт Груп». Фінансавы крызіс не абышоў бокам і «Кампанію Дрэўка», у дачыненні да якой у жніўні 2017 года Эканамічны суд Мінскай вобласці ўхваліў рашэнне пра прызнанне банкрутам і пачаў ліквідацыйны працэс. Крэдыторы маюць патрабаванні да «Кампаніі Дрэўка» на агульную суму 7 863 512,47 руб. (больш за 3,8 мільёна долараў).\nЦікава, што пэўны час «Маналіт Груп» была зарэгістраваная менавіта ў будынку цэху дрэваапрацоўкі з побытавымі памяшканнямі ў Лельчыцкім сельсавеце, на 61-м кіламетры трасы Р128 — там жа, дзе знаходзілася «Кампанія Дрэўка» і «Норд Канстракшн»!\nУ сакавіку 2017 года «Маналіт Груп» працягвае рэарганізацыю і выдзяляе з сябе яшчэ адну кампанію — ТАА «Кам’юніці Інжынірынг», якая практычна адразу пачынае рэалізацыю будаўнічых праектаў у Салігорску. Адзін з іх — будаўніцтва жылога дома на месцы стадыёна школы №2, якое, паводле інфармацыі мясцовай прэсы, выклікае шквал негатыўных эмоцый у жыхароў шахцёрскага горада. Паказальна, што гэтая наваствораная кампанія ўжо ў лістападзе 2017 года мела запазычанасць па плацяжах у бюджэт. Аднак гэта не перашкаджае будоўлі, кватэры для продажу ў гэтым доме прапануе ўжо іншы актыў Ермашовых — ТАА «Квадрат Груп».\nУ верасні 2017 года «Маналіт Груп» трапляе ў новы гучны скандал у Фаніпалі, звязаны з рэалізацыяй праекту пабудовы жылога дому «Моладзевы», які ператвараецца ў даўгабуд і які рэалізоўвае, збольшага, кампанія «Квадрат Груп». Абураныя інвестары запісваюць нават відэазварот да Лукашэнкі, аднак дом будуюць яшчэ на працягу года і ўводзяць толькі ў 2018 годзе.\nСкрыншот з відэазварота да Лукашэнкі інвестараў ЖД «Моладзевы» ў Фаніпалі\nНа фоне паглыблення фінансавых праблем «Маналіт Груп» Мікалай Ермашоў, Яўген Чумак і Аляксандр Штоц у 2016 годзе выходзяць са складу яго заснавальнікаў, а ўсе іх долі пераходзяць згаданай вышэй расійскай ТАА «Рентал Финанс», якая на гэты момант з’яўляецца стопрацэнтным уласнікам кампаніі. Кіраўніцтва кампаніі спрабуе запэўніць сваіх крэдытораў, што новы расійскі ўласнік нібыта зможа вырашыць усе фінансавыя праблемы. Фінальным акордам робіцца змяненне ў сакавіку 2017 года добра вядомай крэдыторам назвы кампаніі «Маналіт Груп» на «ЖылРусБуд» (рас. 11. «ЖилРусСтрой») і вывядзенне кампаніі з заснавальнікаў «Прыбужскага кварталу».\nЭканамічны суд Магілёўскай вобласці 28.12.2018 года ў адносінах да ТАА «ЖылРусБуд» ухваліў вызначэнне пра пачатак працэдуры банкруцтва. Паводле матэрыялаў справы, кампанія мае запазычанасць перад бюджэтам у памеры 1 551 597,73 рублёў (больш за 720 тысяч долараў). Згодна з інфармацыяй onliner.by, агулам з «ЖылРусБуд» толькі з 2015 па студзень 2017 года судзіліся ажно 680 разоў!\nСхема з вывадам са складу ўсіх заснавальнікаў кампаніі і заменай іх на замежную кампанію вельмі падобная да схемы, якую выкарыстоўваюць для пазбягання субсідыярнай адказнасці па пазыках, асабліва калі неплацежаздольнасць кампаніі ёсць вынікам дзейнасці яе кіраўніцтва. У гэтым выпадку, каб унікнуць пагрозы грамадзянска-прававога і крымінальнага пераследу ўласнікаў і кіраўніцтва кампаніі досыць часта яе новым гаспадаром робяць афшорную кампанію і прызначаюць новага кіраўніка-нерэзідэнта.\nПрапануем чытачам пільна вывучыць далейшую інфармацыю і самастойна зрабіць выснову, ці адпавядае аперацыя з «Маналіт Груп» схеме пазбягання адказнасці.\nПрацяг чытайце ў НЧ №13 (624) ад 5 красавіка 2019 года\nТАА «Маналіт Груп»


Catholic.by - «Рыбы» і Laudans прадставяць Касцёл Беларусі на фестывалі «Магутны Божа»\nПрадстаўнікі 16 краін свету выступяць сёлета на XXII Міжнародным фестывалі духоўнай музыкі «Магутны Божа» ў Магілёве. Касцёл у Беларусі на фестывалі прадставяць моладзевыя гурты «Рыбы» і Laudans.\nХрысціянскі музычны форум пройдзе з 26 чэрвеня па 3 ліпеня. У ім прымуць удзел харавыя калектывы з Латвіі, Літвы, Сербіі, Расіі, Беларусі, а таксама выканаўцы з Нігерыі, Ізраіля, Малдовы, Вялікабрытаніі, ЗША, Узбекістана, Грузіі, Сальвадору, Даніі, Украіны і Арменіі.\nПраграма фэстывалю насычана падзеямі: цэлы тыдзень на вуліцах Магілёва будуць чутны духоўныя спевы і калакольны перазвон, штодня будуць праходзіць канцэрты духоўнай музыкі самых розных жанраў. Акрамя таго атмасферу свята падтрымае праграма гарадскіх мерапрыемстваў, прысвечаная святкаванню 750-годдзя ўсходняй сталіцы Беларусі.\nТым часам у галоўнай каталіцкай святыні Магілёўшчыны адбудуцца праслухоўванні ўдзельнікаў конкурсу харавых і вакальных калектываў.\nСвята духоўнай музыкі «Магутны Божа» традыцыйна распачнецца з малітвы. У нядзелю 25 чэрвеня ў 9.00 адбудзецца Літургія ў праваслаўным катэдральным саборы Трох Свяціцеляў, а святая Імша у конкатэдральным касцёле Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі распачнецца ў 11.00.\nАбноўлена 12.07.2017 01:00


Беларусы ўсё больш актыўна выязджаюць за мяжу\nУкраінская мяжа. Фота: Pyotr Sivkov/TASS\nДзяржаўны памежны камітэт падвёў вынікі сваёй працы за 2018 год. Паводле падлікаў памежнікаў у мінулым годзе беларускую мяжу перакрочылі каля 26,5 мільёнаў асобаў, што на 800 тысячаў болей, чым у 2017 годзе. Найбольшы прырост адзначаны на беларуска-літоўскай мяжы, якую летась перакрочыла на 13 % болей асобаў у параўнанні з 2017 годам.\nМяжу праз беларускія аэрапорты ў мінулым годзе перакрочылі на 10,2 % больш асобаў, а колькасць перакрочвання беларуска-латвійскай мяжы вырасла на 7,6 %.\nЗначна вырасла і колькасць прапушчаных праз мяжу падарожнікаў на аўто. Летась беларускую мяжу перакрочылі каля 9,2 мільёнаў аўтамабіляў. Найбольшы прырост быў адзначаны на мяжы з Украінай. На другім месцы апынулася беларуска-літоўская мяжа, таксама вырас і транспартны паток на мяжы з Латвіяй.\nПры гэтым колькасць затрыманняў на мяжы цягам 2018 году вырасла на 21,6 %. У агульнай колькасці было затрымана 725 правапарушальнікаў. За год на пры спробе перасячэння мяжы было канфіскавана каля 450 кілаграмаў наркатычных рэчываў, а таксама 172 адзінкі зброі.\nТэгі: грузапаток, дзяржпамежны камітэт, мяжа, памежнікі, перакрочванне, перакрочванне мяжы, рост перасячэння мяжы, турысты


Беларускі свет- праект, які садзейнічае культурнаму развіццю беларуса: чалавека, які жыве на зямлі Беларусі, любіць гэтую зямлю , шануе яе спадчыну , развіваецца , удасканальваецца і крочыць у будучыню разам з усімі народамі свету ў міры і згодзе.Праект,Expand text… які вам дапаможа пазнаць гісторыю, культуру і традыцыі беларускага народа. У гэтым праекце вы не ўбачыце палітыкі .\nКалі ў суполцы не знайшлося таго, што ўразіла б Вас, Вы заўсёды можаце скарыстацца функцыяй "Прапанаваць навіну"\n#верш@bel.svet - вершы\n#гісторыябеларусі@bel.svet - гісторыя Беларусі\n#славутасціБеларусі@bel.svet - славутасціБеларусі\n#музыка@bel.svet - музыка\n#прымаўкі@bel.svet - прымаўкі\n#жываямова@bel.svet - жывая мова\n#сёння@bel.svet - падзеі дня\n#ШтоПачытаць@bel.svet - ШтоПачытаць\n#слоўнік@bel.svet - слоўнік\n9,691 postssuggest a post\nЗАПРАШАЕМ ДА СУПРАЦОЎНІЦТВА РЭДАКТАРАЎ\nБеларускі свет (на разнастайныя рубрыкі)\nКанал Беларускі свет на YouTube\nПішыце ў паведамленні суполкі "Беларускі свет" з паметкамі "Беларускі свет" або "Беларускі спорт", "Цудоўны сад " , "YouTube".\nСЁННЯ 21 КАСТРЫЧНІКА ДЗЕНЬ ЛАБIРЫНТА.\nЯ заблудзілася, i выхаду няма.\nУ сабе блукаю, нібы ў лабірынце.\nЗаблыталася, ніткі пуцяводнай адышоўшы след.Expand text…\nЗноў у чаканні мінатаўра.\nЯго скачок бы вырашыў бы ўсё,\nАле чагосцi ён марудзіць.\nА можа гэта ўжо ўсё?\nМяне ўнутры грызе па крузе.\nДзе сілы ў барацьбе з ім браць?\nЯны вычарпаліся ўжо, крыха ўсё ж засталась.\nКрок, за ім другi\nІ мінатаўра ўжо няма,\nІ выхад з лабірынта знайдзен.\nСЁННЯ АДБЫЛАСЯ БЕРАСЦЕЙСКАЯ УНIЯ.\n21(10 па ст. стылю) кастрычніка 1596 г. была заключана Брэсцкая (Берасцейская) царкоўная унія ў царкве святога Мікалая, у адпаведнасці з якой аб'ядноўваліся каталіцкая і праваслаўная цэрквы.Expand text… Вынікам гэтага зліцця стала адукацыя уніяцкай (грэка-каталіцкай) царквы.\nБрэсцкая (Берасцейская) царкоўная унія - рашэнне шэрагу біскупаў Кіеўскай мітраполіі Канстантынопальскай праваслаўнай царквы аб прыняцці каталіцкага веравучэння і пераходзе ў падпарадкаванне рымскаму папу з адначасовым захаваннем набажэнств візантыйскай літургічнай традыцыі на царкоўнаславянскай мове.\nАкт аб далучэнні да Рымска-каталіцкай царквы быў падпісаны ў Рыме 23 снежня 1595 года і зацверджаны 9 (19) кастрычніка 1596 года на уніяцкім саборы ў Брэсце. Які адбыўся ў той жа час у Брэсце сабор праваслаўнага духавенства адмовіўся падтрымаць унію, пацвердзіў вернасць Канстантынопальскаму патрыярхату і аддаў «адступнікаў» анафеме.\nБрэсцкая унія прывяла да ўзнікнення на тэрыторыі Рэчы Паспалітай Рускай уніяцкай царквы. У 1700 году да грэкакаталіцкай царквы далучылася Львоўская, а у 1702 году - Луцкая дыяцэзія, што завяршыла працэс пераходу праваслаўных епархій Рэчы Паспалітай у грэка-каталіцызм.\nУ выніку уніі ў Кіеўскай мітраполіі адбыўся раскол на уніятаў (грекокатоликов) і праціўнікаў аб'яднання з Рымска-каталіцкай царквой.\nПадпісанне Берасцейскай уніі прывяло да доўгай і часам крывавай барацьбы паміж паслядоўнікамі дзвюх хрысціянскіх канфесій на заходнерускіх землях. Чвэрць стагоддзя праваслаўныя Рэчы Паспалітай, якія не прынялі Брэсцкую унію, заставаліся без мітрапаліта. Праваслаўная Кіеўская мітраполія была адноўлена толькі ў 1620 годзе, калі праваслаўныя кіеўскія мітрапаліты ізноў сталі насіць тытул мітрапаліта Кіеўскага і ўсяе Русі. У 1633 годзе мітрапаліту Пятру Магілы ўдалося дабіцца прызнання праваслаўнай царквы з боку Кароны, аднак пасля дыскрымінацыi праваслаўя ў Рэчы Паспалітай зноў ўзмацнілася (дысідэнцкія пытаннi). На тэрыторыі ж Расійскай імперыі (у тым ліку на землях, якія адышлі да Расіі ад Польшчы) пасля на працягу доўгіх гадоў ганенням падвяргаліся прыхільнікі уніі.\nПаступовая ліквідацыя Брэсцкай уніі пачалася ў канцы XVIII стагоддзя, з далучэннем да Расіі Правабярэжнай Украіны і Беларусі. 12 лютага 1839 года на Полацкім царкоўным саборы з Рускай праваслаўнай царквой уз'ядналіся больш за 1600 украінскіх (Валынь) і беларускіх прыходаў з насельніцтвам да 1,6 млн. 11 мая 1875 г. у праваслаўе вярнуліся 236 прыходаў з насельніцтвам да 234 тыс. На Холмшчыне. Гэты працэс працягваўся і ў далейшым. У сакавіку 1946 года на Львоўскім царкоўна-народным саборы Украінскай грэкакаталіцкай царквы Брэсцкая унія была на тэрыторыі СССР скасаваная.\nСЁННЯ 21 КАСТРЫЧНІКА Ў 1941 ГОДЗЕ БЫЛО ЗНIШЧАНА ГАРАДЗIШЧАЦКАЕ ГЕТА. ПАМЯТАЕМ ЗАГIНУЎШЫХ..\n20 кастрычніка 1941 года ў Гарадзішча прыбыла каманда СС. Габрэяў-адмыслоўцаў (68 чалавек) пакінулі ў гета, а астатніх 100-150 дарослыхExpand text… мужчын вывезлі за два кіламетры ад мястэчка ва ўрочышчы Пагарэльцы і ў лес Міхноўшчына (Міханаўшчына), прымусілі выкапаць ямы і там жа адразу расстралялі. Назаўтра, 21 кастрычніка 1941 года, у гэтых ямах расстралялі ад 1200 да 1440 аарадзішчанскіх габрэяў. Вядомыя імёны некаторых з іх - цырульнік Елін, браты Красільшчыкаў і 105-гадовы равін Мардуховіч. У той жа дзень у лесе Міхноўшчына немцы забілі яшчэ 70 (68) габрэяў з ліку інтэлігенцыі. У жывых засталося 68 габрэйскіх рамеснікаў. У далейшым у гета дастаўлялі яўрэяў з блізкіх вёсак і некаторую колькасць цыган.\nНаступная «акцыя» (такім эўфемізмам нацысты называлі арганізаваныя імі масавыя забойствы) была праведзена ў пачатку траўня 1942 г., калі дя праваслаўных могілак былі расстраляныя 35 габрэяў. У жніўні 1942 года там жа расстралялі яшчэ каля 100 габрэяў-спецыялістаў .\nУлетку 1942 году каля царквы расстралялі габрэйку з двума дзецьмі па прозвішчы Мордух, якая жыла перш на вуліцы Навагрудскай, і якая сышла з розуму на шляху да расстрэлу.\nУсяго ў Гарадзішча і прылеглай да мястэчка тэрыторыі былі забітыя 3830 габрэяў (а ўсяго, з улікам ахвяраў іншых нацыянальнасцяў, - каля 4000 чалавек ).


Так сказаў Заратустра. Кніга ўсім і нікому (fb2) | Либрусек\nГлавная » Книги » Так сказаў Заратустра. Кніга ўсім і нікому (fb2)\nТак сказаў Заратустра. Кніга ўсім і нікому (fb2)\nФрыдрых Ніцшэ Переводчик: Васіль Сёмуха\nТак сказаў Заратустра. Кніга ўсім і нікому [Also sprach Zarathustra be] 947K, 212 с.


Канвертаваць Аруба флорынаў (AWG) і Nxts (NXT) : Калькулятар абменнага курсу\nФларын Аруба (AWG) і Nxt (NXT) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Фларын Аруба і Nxt пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 Студзень 2022.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Фларын Аруба. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Nxt валюты па змаўчанні. Націсніце на Nxts або Аруба флорынаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФларын Аруба гэта валюта, у Аруба (AW, ABW). The Nxt гэта валюта, у ні ў адной краіне. Фларын Аруба таксама вядомы як Аруба гульдэны, і Аруба Gulden. Сімвал AWG можа быць запісаная Afl. Сімвал NXT можа быць запісаная NXT. Фларын Аруба дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Фларын Аруба Апошняе абнаўленне 21 Студзень 2022 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Nxt Апошняе абнаўленне 22 чэрвень 2021 ад coinmarketcap.com. AWG каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. NXT каэфіцыент мае 11 ўважаецца лічбаў.


Незалежная магілёўская газэта "Дэ факта" выйшла без артыкула "Лукашэнка пойдзе на экспэртызу", дзе разглядаўся стан псыхічнага здароўя А.Лукашэнкі.\nСупрацоўнікі друкарні патлумачылі, што ім загадалі не друкаваць газэты, бо артыкул "Лукашэнка пойдзе на экспэртызу" закранае гонар і годнасьць кіраўніка дзяржавы. Кіраўнікам газэты выставілі ультыматум: яны альбо здымаюць артыкул, альбо газэта ня выйдзе зусім.\nСпаслаўшыся на распараджэньне прадстаўнікоў упраўленьня КГБ і свайго ўласнага дырэктара, супрацоўнікі Магілёўскай абласной друкарні адмовіліся друкаваць газэту. Аднак прозьвішчаў аўтараў такога рашэньня яны не назвалі. "Крайнім" апынуўся майстар зьмены Вячаслаў Балдуеў, які заявіў, што ён чалавек маленькі ды дзейнічае на загад зьверху.\nЖурналісты прапанавалі на месцы артыкула пакінуць белую пляму, каб газэта выйшла зь ёю. Спаслаўшыся зноў на загад зьверху, супрацоўнікі друкарні не падтрымалі гэтай прапановы — гэта, маўляў, дыскрэдытуе друкарню ў вачах грамадзкасьці. Як вынік, пасьля перамоваў газэту ўсё ж надрукавалі, прычым на месцы таго артыкула зьявіліся анэкдоты.\nЗараз кіраўнікі выданьня спрабуюць даведацца прозьвішча чалавека, які прыняў такое рашэньне. Пісьмовага адказу дырэктара друкарні яны гэтак і не атрымалі. Яны думаюць накіраваць у друкарню заяву з патрабаваньнем даць адказ, на якой падставе не надрукавалі артыкул, які газэце прадаставіла аўтарытэтнае агенцтва БелаПАН.\nКіраўнікі "Дэ факта" лічаць, што артыкул "Лукашэнка пойдзе на экспэртызу" не закранае гонару й годнасьці кіраўніка Беларусі. Як вядома, у артыкуле газэты "Наша свабода" Павал Жук заяўляе, што каб давесьці факт паклёпу ў ягоным выданьні, спадару Лукашэнку патрэбна прайсьці псыхіятрычную эскпэртызу. Гэтая публікацыя так і не дайшла да чытачоў Магілёву.\nСытуацыю камэнтуе старшыня рэдакцыйнай рады газэты "Дэ факта" Марына Ірхо:\n(Ірхо: ) "Каб не пазбавіць сваіх падпісчыкаў ды ўсіх іншых чытачоў газэты новага нумара "Дэ факта", рэдакцыя была вымушаная прыняць умовы, што навязала друкарня. Замест спрэчнага арыткула было надрукаванае так званае "Лебядзінае возера" па-беларуску — анэкдоты.\nМы зразумелі, якія мы безабаронныя перад ціскам на ўсіх узроўнях. Нашых аргумэнтаў не ўлічылі, хоць мы й прапаноўвалі альтэрнатыўны варыянт. Той жа майстар зьмены прыняў рашэньне толькі пасьля таго, як у закрытым кабінэце каля дзесяці хвілінаў зь некім размаўляў па тэлефоне.\nМы безаабаронныя перад дзяржаўнай друкарняй, а іншых у Магілёўскай вобласьці няма, мы безабаронныя перад дзяржаўнай сыстэмай распаўсюду, нам у любы момант могуць "перакрыць кісларод".\nДзеяньні супрацоўнікаў абласной друкарні мы разглядаем як грубае ўмяшаньне ў працу рэдакцыі, а гэты выпадак — як факт незаконнай цэнзуры".


В агрогородке Торгуны открылся магазин местного сельхозпредприятия — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\n22.03.2016 374 Natali 0 Комментариев\nЗусім нядаўна, у пачатку студзеня, наша газета паведамляла пра новы праект у Таргунах. Тады ў памяшканні былога комплекснага прыёмнага пункта поўным ходам вяліся рамонтныя работы. І вось задуманае дырэктарам Анатолем Бальшуновым здзейснілася: 18 сакавіка ў аграгарадку гасцінна расчыніла дзверы ўласная прадуктовая крама ААТ “Таргуны”. На адкрыццё гандлёвай кропкі завітаў начальнік упраўлення райсельгасхарчу Сяргей Абірала, які выказаў упэўненасць у тым, што яе прадукцыя будзе карыстацца нязменным попытам.\nАндрэй Бальшуноў, намеснік дырэктара гаспадаркі, выпускнік Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта, на чые плечы легла адказнасць за ўвядзенне крамы ў рады дзеючых – арганізацыя рамонтных работ і кантроль за іх правядзеннем, закупка патрэбнага абсталявання, падключэнне памяшкання да кацельнай ЖКГ, афармленне неабходных дакументаў, дамовы з пастаўшчыкамі, – распавядае:\n– Гандлёвая нацэнка, якую першапачаткова планавалі зрабіць у памеры пяці працэнтаў, яшчэ меншая: толькі два працэнты. Пакупнікі адразу ж могуць заўважыць выгадную для іх розніцу ў цэнах. Прадукцыя разнастайная: некалькі гатункаў хлеба і хлебабулачныя вырабы ахвотна пагадзіўся пастаўляць нам Докшыцкі хлебазавод, мясныя вырабы будзем закупляць у нашых перапрацоўшчыкаў – Глыбоцкага і Міёрскага мясакамбінатаў, шырокі асартымент малочных прадстаўляюць Лепельскі і Глыбоцкі малочна-кансервавыя камбінаты. У недалёкім будучым плануем арганізаваць перапрацоўку і рэалізацыю ўласнай прадукцыі, як ялавічыны – фарш, рагу і іншае, так і дыетычнага мяса трусоў. Сёння ў нас актыўна вядуцца работы па абсталяванні памяшкання, дзе будуць утрымлівацца вушастыя гадаванцы.\nДырэктар Анатоль Бальшуноў задаволены стварэннем двух рабочых месцаў, а таксама тым, што працаўнікі гаспадаркі змогуць цяпер набываць прадукты па ведамасці, у лік заработнай платы, не ў абмежаваным асартыменце, як гэта было раней, а ўрэшце займелі магчымасць шырокага выбару.\nАнатоль Мікалаевіч удзячны старшыні райвыканкама А.Л. Пінчуку, яго намесніку С.У. Абіралу, старшыні раённага Савета дэпутатаў В.У. Сівіцкай за падтрымку і дапамогу. Ён не сумняваецца, што праект эканамічна выгадны, а гэта значыць, абавязкова будзе развівацца і расшырацца.\nПадчас адкрыцця ў невялікім памяшканні крамы вельмі хутка зрабілася цесна, а людзі ўсё падыходзілі, дэгуставалі свежыя і смачныя, як заўсёды, вырабы хлебазавода, дзяліліся прыемнымі ўражаннямі – і ад кошту тавараў, і ад іх асартыменту. Ля прылаўка, за якім працавала загадчыца Лілія Хілько, тут жа арганізавалася вялікая чарга. У далейшым, зразумела, чэргаў быць не павінна: графік работы крамы – з 8-і гадзін да 19-і без абедзеннага перапынку. І наведвальнікі могуць прыйсці за пакупкамі ў любы зручны для іх час. Да ўсяго і месца знаходжання гандлёвай кропкі для жыхароў Таргуноў і прыезджых аптымальнае – не дзе-небудзь наводшыбе ці ў завулку, а ў самым цэнтры. А цэны кожнаму, хто ў сваім жыцці кіруецца прымаўкай “капейка рубель беражэ”, прыйдуцца даспадобы.\n← Кантэйнер – не “апошні прытулак”\nЧто думают о пенсионной реформе жители двух необычных деревень →


Матэрыялы з тэгам «дзеці» (старонка 4) | Новы Час\nГерманія. Клімат супраць адукацыі\nПрыкладна з мінулай восені школьнікі заходніх краін праводзяць «Fridays for Future» («Пятніцы за будучыню»).\nGoogle і YouTube выплацяць рэкордны штраф за збор дадзеных дзяцей\nYouTube абавязалі выплаціць 170 млн долараў за збор персанальнай інфармацыі дзяцей без згоды бацькоў і выкарыстанне яе для таргетаванай рэкламы. Штраф стаў рэкордным з пачатку існавання закона аб прыватнасці дзяцей у ЗША.\n«Нараджаць — з «планам», — раяць жанчынам эксперты\nНовую кампанію для цяжарных распачаў сацыяльны праект «Радзіны». Будучым маці рэкамендуюць адпраўляцца ў радзільню з «планам родаў» — гэта пажаданні жанчыны, загадзя складзеныя і перададзеныя медперсаналу. «Тваё права на пазітыўны вопыт у родах!» — такую назву атрымала ініцыятыва.\nАдукацыя — лабараторны трусік беларускіх уладаў?\nCфера адукацыі — гэта паддоследны трусік беларускіх уладаў. Столькі рэформаў не зазнала ніводная сфера грамадскага жыцця ў Беларусі.\nВялікабрытанія. Клімат альбо дзеці?\nРэзананс выклікала інтэрв’ю прынца Гары выданню «Vogue», у якім ён заклікаў не нараджаць больш за двух дзяцей, каб выратаваць клімат.\nНацыянальная катастрофа на тле мяккай беларусізацыі\nСёлета ў першы клас пойдуць каля 115 тысяч дзяцей. Колькі з іх будуць вучыцца па-беларуску?\nЗмова маўчання ў беларускай школе\nПрава чалавека на праўду — адно з самых парушаных правоў у нашым грамадстве. Думаю, што з гэтага парушэння пачынаюцца ўсе іншыя, піша Ганна Севярынец на «Свабодзе».\n«Краіна Вымярэнія» — займальная адукацыя праз казку\nСпецыяльна да новага навучальнага года выдавецтва «Кнігазбор» падрыхтавала кнігу «Краіна Вымярэнія», аўтар — Алег Грушэцкі.\nУ Мінску стартаваў дабрачынны марафон у дапамогу дзецям з аўтызмам (фота)\nІдэйным натхняльнікам 24-гадзіннага марафона з’яўляецца знакамітая беларуская спартсменка Аляксандра Герасіменя. Арганізатарам і спонсарам выступіла кампанія А1 і відэасэрвіс VОКА.\nПазітыўнае выхаванне — шлях да поспеху\nКожны з бацькоў хаця б аднойчы сутыкаўся з тым, што дзіця ігнаруе яго просьбы або папросту не слухаецца. Тады ўзнікае пытанне: «Як зрабіць, каб дзіця выконвала пажаданні бацькоў? Як прымусіць яго слухацца?»\nНядаўна ехаў я на працу — і мой позірк зачапіўся за рэкламу: «Набывайце зараз, плаціце праз два месяцы!» Рэклама не арыгінальная — ці мала зараз крамаў прадаюць тавар з растэрміноўкай. Здзівіў асартымент — у растэрміноўку прапанавалася набыць… асадкі і школьныя сшыткі! Гэта ж да чаго трэба давесці краіну, каб на капеечныя школьныя прыналежнасці трэба браць растэрміноўку!\nМіліцыянер выратаваў школьніцу ад суіцыду падчас жывога эфіру ў сацсетцы\nМінская школьніца падчас жывога эфіру ў сацыяльнай сетцы расказала, што збіраецца скончыць жыццё самагубствам, піша «Еўрарадыё».\nНарадзіўся інвалідам — не маеш права на дзіця? У Століне адбыўся суд над мамай-інвалідам\nВольга Корзун, 27-гадовая жыхарка Давыд-Гарадка «не п’е, не курыць, мужчын не водзіць». Такую характарыстыку давалі Вользе ў судзе Столінскага раёна. Для органаў апекі, якія выступалі ў якасці пазоўнікаў і настойвалі на адабранні ў яе дзіця, галоўным аргументам стала тое, што Вольга — інвалід 2-й групы.\nУ Iвянецкім дзіцячым доме-інтэрнаце жывуць каля 45 дзяцей з парушэннямі апорна-рухацельнага апарата і ДЦП. Разам з камандай энтузіястаў мы прыехалі да іх у госці: каб пагаварыць, пагуляць у гульні, адзначыць дзень народзінаў Сашы і разам пабудаваць экалагічную сцежку.\nСніфінг — новая небяспека для беларускіх дзяцей\nУ сваім фэйсбуку афіцыйная прадстаўніца СК Юлія Ганчарова адзначыла, што падчас следчай практыкі перыядычна сустракаеццца адносна новая з’ява пад назвай «сніфінг». Тлумачым, што гэта такое.


Паверце Кебічу! Сяргей Навумчык адказвае на крытыку сваёй кнігі\n15.09.2013 / 11:52\nХачу падзякаваць «Нашай Ніве» за рэцэнзію Андруся Вяткоўскага на маю кнігу «Дзевяноста першы».\nКанечне, найперш за станоўчыя (нават, можа, празмерныя) ацэнкі. Не скажу, што было прыемна чытаць крытычныя заўвагі (а якому аўтару яны падабаюцца?) — але цікава.\nРэдакцыя «НН» паведаміла, што хоча апублікаваць і іншыя рэцэнзіі на кнігу — і, магчыма, пазней выкажуся па некаторых закранутых рэцэнзэнтамі тэмах, але адно прынцыповае ўдакладненне мушу зрабіць зараз.\n«С. Навумчык называе В. Кебіча супрацоўнікам або КДБ, або ГРУ, што, на мой погляд, выглядае не вельмі пераканаўча» — піша А. Вяткоўскі.\nКалі сцвярджэнне, што чалавек, які ў 1990—1994 займаў пасаду кіраўніка ўраду Беларусі, быў супрацоўнікам спецслужбы, выглядае непераканаўча — прэтэнзіі да гэтага трэба выстаўляць не мне. Бо я аналізую тое, што сам Вячаслаў Францавіч заявіў у сваёй кнізе «Искушение властью».\nКебіч апісвае, як яшчэ ў час працы інжынерам яго выклікаў у КДБ «капітан Іваноў» і запрасіў на службу, а калі ён адмовіўся — «паклікалі на трохмесячныя курсы вывучэння крыптаграфіі, якія праводзіліся па лініі Галоўнага ўпраўлення выведкі. І пайшло-паехала! Праз паўгода — новыя трохмесячныя зборы і званне лейтэнанта; праз год — яшчэ адны і званне капітана» (стар. 256—266). Гэта значыць, праз адно званне (прамінуў старшага лейтэнанта).\nІ Кебіч (а не я) піша, як ужо ў 1984 годзе на пасадзе другога сакратара Мінскага абкаму (!) «давялося апошні раз прыгадаць пра сваю прафесію разведчыка», далей — больш вялікая цытата: «...мяне па лініі ЦК КПСС накіравалі ў ФРГ на чале дэлегацыі для абмену вопытам з кампартыяй адной з федэральных земляў.\nПра сапраўдны характар гэтай місіі не ведаў ніхто нават у ЦК КПБ. Заданне я выканаў.\nБольш падрабязна ў дэталі гэтай аперацыі паглыбляцца не буду. Хаця даўно ўжо няма той дзяржавы, якой я прысягаў, і падпіска аб неразгалошванні страціла сваю сілу, але ёсць унутраны абавязак. Я не разумею тых людзей, якія, зняўшы мундзір, спяшаюцца ў палітычных мэтах разбалбатаць усе службовыя таямніцы... Я такім чынам аўтарытэт сабе ніколі не набываў. Дарэчы, і мундзір з гэтай прычыны таксама ніколі не апранаў, хаця маю права яго насіць. Ён вісіць у мяне дома як памяць пра маю незвычайную вайсковую службу» (стар. 267—268).\nМне цяжка сказаць, якія яшчэ доказы павінен быў прывесці Вячаслаў Францавіч, каб ягоныя словы аб прыналежнасці да КДБ альбо ГРУ (у СССР існавалі толькі гэтыя дзве спецслужбы) — выглядалі больш пераканаўча. Ва ўсялякім разе, у мяне няма падставаў не паверыць Кебічу. Я яшчэ дапускаю, што чалавек можа сказаць такое пасля чаркі-другой-дваццаць другой гарэлкі, але напісаць і выдаць накладам 50 тысяч асобнікаў...\nНідзе не сцвярджаю, што менавіта гэтая прыналежнасць у часы Кебіча перадвызначыла ягоную супярэчлівую ў шэрагу ключавых момантаў пазіцыю — але і цалкам ігнараваць гэтую магчымасць пасля такіх прызнанняў, пагадзіцеся, немагчыма.\nМіж іншым, у сваёй кнізе я аналізую не менш сенсацыйныя ягоныя прызнанні (і пра вывезеныя ў замежжа актывы КПСС, якія экс-прэм’ер ацэньвае ў 400—500 мільярдаў даляраў, і пра праслухоўванне Лубянкай размоў Шушкевіча на пасадзе старшыні ВС, і пра тое, што на прэзідэнцкіх выбарах 1994 Кебіч з Лукашэнкам працавалі на «агульную перамогу» над БНФ) — але пры гэтым нязменна спасылаюся на кнігу Кебіча. Кнігу, якая, калі б была ўважліва прачытаная гісторыкамі і палітолагамі, прымусіла б больш рэалістычна паглядзець на некаторыя эпізоды найноўшай гісторыі.


Асалода чытання, або Як Пушкін да суперфіналу ў конкурсе давёў | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Моладзь » Асалода чытання, або Як Пушкін да суперфіналу ў конкурсе давёў\nБрастаўчанка Вікторыя Пташыц, пераможца адборачнага тура чэмпіянату па чытанні ўголас сярод старшакласнікаў «Старонка'21», які прайшоў у цэнтральнай гарадской бібліятэцы імя А. С. Пушкіна, выйшла ў суперфінал. Ён адбудзецца ў сярэдзіне ліпеня ў расійскім пісьменніцкім пасёлку Перадзелкіна. Чым атрымалася заваяваць журы, што дае сам удзел у мерапрыемстве і пра што марыць удзельніца конкурсу чытальнікаў, нам расказала сама Вікторыя.\n— Як ты трапіла на чэмпіянат «Старонка'21»?\n— Я вучуся ў 10 класе ліцэя імя А. С. Пушкіна. Мае педагогі, пачуўшы, што ў цэнтральнай гарадской бібліятэцы праходзіць такі цікавы конкурс, вырашылі адправіць мяне. Сама навіна пра ўдзел у мерапрыемстве стала для мяне вялікай нечаканасцю, паколькі даведалася я пра гэта ў самы апошні момант. Мяне пераканалі ў тым, што трэба будзе проста прачытаць тэкст з паперы. Гэта не верш, які можна было завучыць загадзя.\n— Хочаш сказаць, што падрыхтоўкі ніякай не было?\n— Канешне, не! Я нават не ведала, што мяне чакае! Справа ў тым, што гэта такі конкурс, да якога нельга падрыхтавацца загадзя. Можа быць, плюсам быў той факт, што я актыўная ўдзельніца тэатральных пастановак у нашым ліцэі. З таленавітымі педагогамі мы ставілі розныя пастаноўкі, я чытала вершы, набывала вопыт.\n— Якія этапы ўключае творчае спаборніцтва і хто ў ім браў удзел?\n— Пасля адборачнага тура ў бібліятэцы быў фінал канферэнцыі «Заграніца», які адбыўся ў анлайн-рэжыме. У фінале былі старшакласнікі з дзесяці краін: Іарданіі, Казахстана, Германіі, Вялікабрытаніі, Беларусі, Турцыі, Іспаніі, Арменіі, Амерыкі і Эстоніі.\n— Якія ўрыўкі табе трэба было чытаць?\n— З усіх дзевяці твораў рускай прозы я, як вучаніца ліцэя імя А. С. Пушкіна, знаходзячыся ў бібліятэцы імя А. С. Пушкіна, змагла выцягнуць твор самога Пушкіна! Гэта было неверагодна! Так, відаць, зоркі сышліся. Гэта быў урывак з «Пікавай дамы». Ён не асабліва эмацыянальна насычаны. Гэта значыць, што спадабацца журы ты мог альбо інтанацыяй, альбо дыкцыяй, альбо харызмай.\n— Як думаеш, чым скарыла журы?\n— Па шасцібальнай сістэме мне паставілі «чатыры». Нечаканым стала тое, што пры гэтай «чацвёрцы» ў мяне была найбольшая колькасць балаў за першы этап конкурсу.\nА здавалася, што я чытала горш за ўсіх.\nТэхніку і артыстызм чытання, дарэчы, ацэньвала аўтарытэтнае журы ў складзе Аляксандра Гаўрылава, расійскага крытыка і рэдактара, літаратурнага дзеяча, паэта, тэлевядучага; Ягора Масквіна, вядучага тэлеканала «Культура»; Ірыны Буляковай, чэмпіёнкі свету чэмпіянату «Адкрый Рот» у сезоне 2020 года.\nУ фінальны раўнд па рашэнні Міхаіла Фаўстава выйшлі не тры чалавекі, а чатыры. Склалася дзіўная сітуацыя: тры чалавекі набралі 101 бал, а адзін — 103. Падчас гэтага этапу ўдзельнікі чыталі вершы пра лета. У выніку журы аднагалосна паставіла мне самы высокі бал.\n— Такім чынам, ты дайшла да суперфіналу. Твае эмоцыі?\n— Прызнацца, паставілася да гэтай навіны скептычна. Хвалююся, каб паездка адбылася, нічога не падвяло. Але азарт усё ж бярэ верх, хочацца вярнуцца ў Беларусь з перамогай!\n— Чым наогул захапляешся? У якой прафесіі сябе бачыш?\n— Гэта самае тупіковае пытанне для любога старшакласніка. Бо спачатку мяне захапіла фізіка, я нават хацела выбраць ва ўніверсітэце радыётэхнічны кірунак і стаць інжынерам. Пасля гэтага вырашыла развівацца творча і пайшла ў мастацкую школу. Была ўпэўненасць, што стану архітэктарам. Зараз жа выкладчыкі ліцэя бачаць ува мне актрысу. А мне ўсе гэтыя сферы дзейнасці падабаюцца настолькі, што я нават не ведаю, куды і падацца.\nШто датычыцца вучобы, я не выдатніца — у мяне дзве «васьмёркі» ў дзённіку. У нейкі момант свайго жыцця важна вызначыцца з тым, што менавіта табе трэба са школьнай праграмы, усё не вывучыш.\n— Якія ў цябе сёння мэты і мары?\n— Спадзяюся, што ў мяне ўсё атрымаецца і я змагу з'ездзіць у Маскву на чэмпіянат. Скажу шчыра, вельмі хвалююся. Мне здаецца, чым больш я чытаю для сцэны, тым менш турбуюся. Хваляванне адыходзіць на другі план, калі ты стаіш на ёй.\n— Дзякуй, Вікторыя, за гутарку. Жадаем перамогі ў чэмпіянаце!


Аб правядзенні раённага завочнага конкурсу фотаработ “Квітней, мая Свіслаччына”. Свислочский центр туризма и краеведения\nДата: 30 января 2015 в 15:50, Обновлено 17 февраля 2016 в 08:28\nКонкурс фотаработ “Квітней, мая Свіслаччына” праводзіцца з 5 студзеня па 15 снежня 2015 года.\nдалучэнне моладзі да адукацыйнай, культурнай і грамадзянскай дзейнасці, да вывучэння прыроды населенага пункта, рэгіёна, краіны, пашырэнне і паглыбленне іх пазнавальных магчымасцей;\nУдзел у фотаконкурсе могуць прымаць усе жадаючыя. Фотаконкурс праводзіцца па дзвюх узроставых катэгорыях: навучэнцы ўстаноў сярэдняй адукацыі ва ўзросце 6-17 год, дарослыя ад 18 гадоў. Фотаздымкі павінны быць зроблены на тэрыторыі Беларусі.\n5. Тэрміны прадстаўлення работ:\nпа намінацыі “Зіма” - да 20 лютага 2015 г.;\nпа намінацыі “Вясна” – да 25 мая 2015 г.;\nпа намінацыі “Лета” – да 5 верасня 2015 г.;\nпа намінацыі “Восень” – да 25 лістапада 2015 г.\nФотаработы павінны быць прадстаўлены ў каляровым ці чорна-белым варыянце на фотапаперы фармату А4(20Х30). Дадаткова прадстаўляецца электронны варыянт.\nПа выніках конкурсу па кожнай намінацыі пераможцы ўзнагароджваюцца граматамі дзяржаўнай ўстановы адукацыі “Свіслацкі раённы цэнтр турызму і краязнаўства”.


Валянціну Цюраву пакаралі арыштам на 3 сутак, якія яна адбыла на Акрэсціна\nhttp://spring96.org/be/news/61755 2013 2013-03-11T17:11:00+0300 2013-03-11T17:11:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/44443_300235893437063_4315735_n.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАктывістка “Еўрапейскай Беларусі” Валянціна Цюрава\nУ судзе Савецкага раёна Менска 11 сакавіка будзе разгледжаная адміністратыўная справа актывісткі “Еўрапейскай Беларусі” Валянціны Цюравай, якую затрымалі 8 сакавіка каля Камароўскага рынку пад час пікету. Супрацоўнікі міліцыі склалі пратакол па артыкуле 23.34. КаАП (удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве). На выходныя Цюрава была змешчаная ў ЦІП на Акрэсціна.\nВалянціна Цюрава праводзіла адзіночны пікет каля рынку, трымаючы плакат “Дзе маё сваята? Дзе мая свабода”. Гэтай акцыяй яна спрабавала прыцягнуць увагу мінакоў да праблем, з якімі сутыкаюцца жанчыны ў Беларусі.\n12.40 Валянціну Цюраву прывезьлі ў суд з турмы на Акрэсьціна. Суддзя - Дзмітрый Паўлючэнка.\n13.45. У судзе абвешчаны перапынак.\n15-30. Сведкі з боку абвінавачвання так і не з'явіліся ў судзе.\nПрысуд - 3 сутак арышту. Паколькі менавіта столькі правяла дзяўчына ў чаканьні суду на Акрэсціна - яна вызваленая адразу пасьля суда.\n11.03.2013 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед, акцыі


Таямніца сям’і Додаў\n07 сьнежань 2013, 00:01\nАмэрыканец Рычард Дод меў сумленьне. А яшчэ ён меў кнігу. Старую кнігу, якую можна было б прадаць букіністу. Або выкінуць на сьметнік. Або пусьціць на самакруткі. Ну не чытаць жа яе... І калі сябры думалі, што падарыць Рычарду на народзіны, нехта абавязкова казаў: давайце падорым яму кнігу. А другі пярэчыў: кніга ў яго ўжо ёсьць. І ўсе іржалі нехарошым сьмехам. Такая вось традыцыя. Такая вось амэрыканская трагедыя.\nКніга была выдадзеная ажно ў 1800-м, а вялося ў ёй пра ліхаманку. Сымптомы, лячэньне і ўсё такое. Чытанка для вузкага кола — аніяк не бэстсэлер. Пра гэтую кнігу наагул можна было б забыць, калі б не адна маленькая акалічнасьць. Амэрыканец Рычард Дод меў ня толькі сумленьне і кнігу. У сям’і Тодаў была таямніца. Круглая і сіняя, як бібліятэчны штамп. Хай сабе і трохі зацёрты няўмольным часам.\nПрадзед... Хаця, можа, і ня прадзед — а прапрадзед, тут трэба палічыць додаў, а неахвота — карацей, продак Рычарда ўзяў гэтую кнігу з тым самым штампам у бібліятэцы ўнівэрсытэту Цынцынаці ў 1823 годзе. То бок на той час гэта ўжо была ня новая кніга. У кожным пакаленьні Додаў знаходзіліся адважныя і прагрэсіўныя асобы, якія прапаноўвалі здаць прадзядулеву кнігу назад у бібліятэку і тым самым сьцерці нарэшце ганебную пляму з аблічча сям’і. І кожны раз сямейная рада адхіляла гэтую ідэю. «Што пра нас людзі прадумаюць?» — гаварыў які-небудзь старэйшы Дод і апускаў вочы. — «Усе забыліся — і няма чаго варушыць мінулае».\n1823: Балівара абвяшчаюць Вызваліцелем, дактрына Манро, рэвалюцыйная ліхаманка ў Гішпаніі...\nРычард Дод знайшоў кнігу ў 1968. Апалён на арбіце Месяца, ідзе вайна ва Віетнаме, гіпі-гіпі-гіпі, махнатыя пратэсты (як пісаў Панчанка).... Калі задумацца, колькі разьдзяляе гэтыя даты, можна захварэць — на тую самую ліхаманку, якой цікавіўся студэнт-мэдык Дод у 1823-м.\nРычард Дод зрабіўся першым з Додаў, хто парушыў змову маўчаньня. 7 сьнежня 1968-га году ён чыста вымыўся, надзеў найлепшы гарнітур, павесіў на шыю іконку з Багародзіцай, сунуў пад паху фаліянт і рушыў у накірунку ўнівэрсытэту. Ён здаў кнігу. Ён раскрыў таямніцу. Ён меў сумленьне. А якую ганьбу хаваеш ты?


31 студзень 2006, 20:49\n(Міхась Скобла: ) “Спадарыня Ева, раней за тыдзень да іспыту студэнт праходзіў і ангельскую, і нямецкую, і францускую літаратуры — усё, што ўваходзіла ў курс “замежная літаратура”. Як вынік, у галаве перамешваліся літаратуры, эпохі, імёны — атрымліваўся боб з гарохам. А сёньня якое становішча з вывучэньнем замежнага прыгожага пісьменства?”\n(Ева Лявонава: ) “Сёньня таксама ня выключана, што ў галаве студэнта можа атрымацца боб з гарохам. Гэта, я думаю, не ад курсу замежнай літаратуры залежала і залежыць. Цяпер таксама агульны курс замежнай літаратуры чытаецца — на аддзяленьні беларускай мовы і літаратуры, расейскай мовы і літаратуры, на раманска-германскім аддзяленьні. Але сёньня на аддзяленьні раманска-германскай філялёгіі чытаюцца і курсы асобных нацыянальных літаратураў: нямецкай, ангельскай, францускай і італьянскай. Ужо некалькі гадоў дзейнічае, і вельмі пасьпяхова, аддзяленьне кітайскай філялёгіі, якое, дарэчы, карыстаецца папулярнасьцю сярод студэнтаў. У нас таксама пасьпяхова працуе катэдра славянскіх літаратураў, якой раней не было”.\n(Скобла: ) “Тэрмін “усясьветная літаратура” (Weltliteratur) упершыню ўжыў Гётэ ў 1827 годзе. Прычым, у той час пад гэтым паняткам разумелася толькі заходнеэўрапейскае прыгожае пісьменства. Сёньня ж абсалютна іншыя магчымасьці камунікацыі, і паэт з Вэст-Індыі, з закінутых у акіяне выспаў, Дэрэк Ўолкат становіцца нобэлеўскім ляўрэатам. А як беларуская літаратура ўпісваецца ва ўсясьветны кантэкст? Ці ведаюць яе ў той жа Заходняй Эўропе?”\n(Лявонава: ) “Сёньня зьмяняецца сам зьмест панятку “усясьветная літаратура”, зьмяняецца паступова, з разьвіцьцём міжнацыянальных зносінаў: сацыяльных, эканамічных, гістарычных, эстэтычных, культурных і гэтак далей. І, што вельмі важна, зьмяняецца зьмест гэтага панятку ў адпаведнасьці з разьвіцьцём нацыянальных літаратураў. Гэта як два бакі аднаго мэдаля. Што ведае заходні чытач з нашай літаратуры? Ведае Караткевіча, яшчэ больш ведае Быкава.\nУчора толькі я даведалася, што ў Францыі толькі што выйшаў зборнік апошніх апавяданьняў Быкава, перакладзены на францускую беспасярэдне зь беларускай мовы. У Нямеччыне Быкава выдавалі і раней — прычым як ва Ўсходняй, так і ў Заходняй. Сьвятлана Алексіевіч вельмі многа друкуецца — ад Японіі да Заходняй Эўропы. Алесь Разанаў у Эўропе вядомы, у яго больш за дзясятак зборнікаў выйшла ў розных краінах. Асабліва ён вядомы ў Нямеччыне, дзе выходзяць яго кнігі ў перакладзе на нямецкую і дзе выходзяць яго нямецкамоўныя кнігі. Я б нават сказала, што ён — пэўная зьява ў нямецкамоўным літаратурным працэсе”.\n(Скобла: ) “У сёньняшнія падручнікі па беларускай літаратуры ўведзеныя творы замежных пісьменьнікаў. Усё для таго ж — каб сваё ўбачыць і асэнсаваць ва ўсясьветным кантэксьце. Але я ўяўляю роспач выкладчыка роднай літаратуры, у якога забіраюць гадзіны, адведзеныя на Максіма Гарэцкага ці Алеся Гаруна, і прымушаюць вывучаць сярэднявечны ангельскі эпас. І сапраўды — ці варта рабіць такое?”\n(Лявонава: ) “Гэтае пытаньне дастаткова складанае. У кожнай клясе прысутнасьць твораў замежных пісьменьнікаў мінімальная. Гэта два-тры творы. Яны не да многага абавязваюць настаўніка. Але рэч ня ў гэтым. Тут трэба іншае мець на ўвазе. Пра кантэкст варта і трэба гаварыць вось у якім сэнсе. Калі мы бярэмся за вывучэньне творчасьці Гарэцкага, Багдановіча, таго ж Караткевіча — мы павінны іх у кантэксьце выкласьці.\nКалі пра таго ж Караткевіча размова ідзе, дык, Госпадзе, тут жа проста неабсяжная прастора для вывучэньня яго ва ўсясьветным кантэксьце! Ён інтэрпрэтуе Біблію, ён інтэрпрэтуе антычнасьць — згадайце яго зборнік “Мая Іліяда”. Калі браць ягоны раман “Хрыстос прызямліўся ў Гародні”, складваецца ўражаньне, што, па сутнасьці, няма такой нацыянальнай літаратуры, няма такой эпохі, якія б не сілкавалі творчасьць Караткевіча! Як жа гэты кантэкст пакідаць па-за ўвагай? Значыць, мы нейкія аспэкты творчасьці беларускага пісьменьніка пакінем па-за полем нашага зроку! Вось пра што неабходна гаварыць у першую чаргу. Вось што надзвычай важна”.\n(Скобла: ) “Як важна і тое, што агульная колькасьць гадзінаў на літаратуру скарачаецца. Чыноўнікі ад адукацыі сёньня аддаюць перавагу дакладным навукам. А хіба сапраўды літаратура больш актуальная за інфарматыку?”\n(Лявонава: ) “Літаратуразнаўчыя пытаньні сёньня нельга ўспрымаць як пытаньні чыста філялягічныя. Таму што літаратура — самы кароткі шлях да разуменьня душы чалавека іншай нацыянальнасьці. Ніякае іншае мастацтва ня можа данесьці да чалавека звычкі, традыцыі, мэнталітэт іншага народу. Шлях да ўзаемаразуменьня ляжыць найперш празь літаратуру. Мы можам па-рознаму ставіцца да клясыкаў марксізму-ленінізму, але ня дурнямі яны, мусіць, былі. І тыя ж Маркс і Энгельс свае чыста сацыяльныя выкладкі падмацоўвалі спасылкамі на Бальзака ці Сўіфта. А сёньня недалёка ад нас у постсавецкіх краінах успыхваюць ваенныя канфлікты паміж народамі, якія, здаваліся, заўсёды ў згодзе жылі. Ад розьніцы да разьніцы — адзін крок, і трэба гэтую розьніцу разумець. А каб разумець, трэба вывучаць, трэба ведаць”.\n(Скобла: ) “Мы, беларусы, можам лёгка падладзіцца пад іншых. У тым ліку ў літаратуры. Памятаю, як у друку з падачы Вячаслава Адамчыка Ларысу Геніюш доўга назвалі “беларускай Ахматавай”. Нам усё здаецца, што падобнымі параўнаньнямі мы падвышаем статус беларускай літаратуры. Але ці ж так гэта?”\n(Лявонава: ) “З аднаго боку, здаецца, што так, гэта кідкія параўнаньні, якія робяць гонар нашым пісьменьнікам. Але мы самі не разумеем, што часам мы апынаемся ў сытуацыі казусу. Напрыклад, Уладзімера Караткевіча цяпер часам называюць “беларускім Маркесам” альбо “беларускім Умбэрта Эка”. Сапраўды, ёсьць усе падставы для параўнаньня “Дзікага паляваньня караля Стаха” са славутай кнігай Гарсія Маркеса “Сто гадоў адзіноты”, а рамана “Хрыстос прызямліўся ў Гародні” — зь “Імем ружы” Ўмбэрта Эка. Але Караткевіч апублікаваў свайго “Стаха…” ў 1964 годзе. У той час як Гарсія Маркес свае “Сто гадоў адзіноты” — у 1967 годзе. А на расейскую мову твор быў перакладзены ўвогуле ў 1970-м. “Хрыстос…” (які называюць постмадэрнісцкім творам) быў завершаны ў 1966 годзе, а “Імя ружы” Эка (які лічыцца тэарэтыкам і практыкам постмадэрнізму) выдадзены ажно ў 1980-м. Што з гэтага лягічна вынікае? Што тыя адкрыцьці, якія прынесьлі славу (безумоўна, заслужана) і Ўмбэрта Эка, і Гарсія Маркесу, былі зробленыя Ўладзімерам Караткевічам. Але хто пра гэта ў сьвеце ведае?!”\n(Скобла: ) “Мне прыгадваецца час, калі савецкі рэжым строга абмяжоўваў доступ да замежнай літаратуры. І Орўэла, і Кафку, і Сартра мы змаглі прачытаць толькі ў адносна нядаўні час. Ці не назіраем мы тое самае сёньня? Нас зноў спрабуюць ізаляваць ад усясьветнага літаратурнага працэсу”.\n(Лявонава: ) “У пэўным сэнсе яно так. Васіль Быкаў у сваёй “Доўгай дарозе дадому” ўспамінаў, як быў узрушаны, калі яму ўдалося прачытаць раман Гэмінгўэя “Па кім звоніць звон”. Яму далі яго ў выглядзе машынапісу, на тонкай папяроснай паперы. А нядаўна давялося пачуць аповед Алега Лойкі пра тое, як у 1967 годзе, па вяртаньні з Францыі, ён выйграў “паядынак” з мытнікамі аэрапорту “Шарамецева”, ахвяраваўшы стосікам “Фігаро” дзеля выратаваньня прыхаваных томікаў Вэрлена на францускай мове. Мытнікі задаволіліся, што нешта-такі адабралі ў беларускага прафэсара і на астатняе не зьвярнулі ўвагі. Як вынік, на сьвет зьявілася кніга выдатных перакладаў “У месяцавым зьзяньні”.\nМусіць, нямала такіх гісторыяў, датычных у тым ліку пранікненьня перакладаў у друк, маглі б распавесьці і Ніл Гілевіч, і Васіль Сёмуха, і Сяргей Панізьнік, і Лявон Баршчэўскі, і многія-многія іншыя. Дзякуй Богу, хоць нейкім чынам замежная літаратура і тады да нас даходзіла. У самыя змрочныя пэрыяды ХХ стагодзьдзя знаходзіліся перакладчыкі, якія спрыялі, кажучы словамі аднаго іх расейскага калегі, “душэўнаму здароўю публікі пры блякаднай разумовай пайцы”. Але колькі яшчэ творцаў і твораў застаюцца для беларускага чытача за сямю пячаткамі”.\n(Скобла: ) “І можна здагадацца — чаму. Беларускамоўны Шэксьпір, беларускамоўны Апалінэр становяцца поруч з Багдановічам і Купалам на абарону беларускай культурнай незалежнасьці, у чым сёньняшняя ўлада не зацікаўленая. Можа быць, гэта і ёсьць асноўнай прычынай?”\n(Лявонава: ) “Я толькі спажывец, дасьледчык і выкладчык замежнай літаратуры. Мне цяжка меркаваць наконт прычынаў. Мне лягчэй меркаваць наконт неабходнасьці, наконт катастрафічнага недахопу тэкстаў замежных пісьменьнікаў на беларускай мове. Як выкладчык, магу пра гэта сьведчыць, бо стараюся выкладаць замежную літаратуру па-беларуску, і ўжо дастаткова даўно. Часам мне дапамагаюць студэнты, адшукваюць нейкія пераклады, якія публікаваліся ў 20-я, 30-я гады ХХ стагодзьдзя. А пра новыя пераклады застаецца толькі марыць. Крыўдна робіцца, калі размаўляеш са сваімі калегамі-навукоўцамі нават з постсавецкіх краінаў. Я ўжо не кажу пра заходнеэўрапейскія краіны, пра тую ж Нямеччыну. Дарэчы, цікавы факт: больш за 50% мастацкай літаратуры, якая выдаецца ў Нямеччыне, — перакладная.\nУ Расеі вельмі шмат перакладаецца. Мне крыўдна да болю становіцца, калі даведваюся, што “Санэты Арфэю” Рыльке перакладзены там ажно ў сарака варыянтах! А збор санэтаў Шэксьпіра, усе 154, перакладзеныя ажно трыццаць разоў! Ва Ўкраіне таксама шмат перакладаецца, там і сёньня выходзіць часопіс “Всесвіт”, які пераклады друкуе вельмі апэратыўна, часам апярэджвае нават маскоўскую “Иностранную литературу”. Дарэчы, гэтыя часопісы для беларусаў цяпер цяжкадаступныя. Летась я падпісалася на “Иностранную литературу” і за ўвесь год атрымала толькі адзін нумар. Пасьля гэтага ў мяне прапала ахвота да падпіскі. Так што студэнты вымушаныя зьвяртацца да расейскіх ці ўкраінскіх перакладаў”.\n(Скобла: ) “Студэнты слухаюць лекцыі па-беларуску, праграмныя творы чытаюць у “Иностранной литературе” па-расейску, альбо ў “Всесвіте” па-ўкраінску. А іспыты здаюць на якой мове?”\n(Лявонава: ) “На той, на якой чытаюць. Вядома ж, калі існуе беларускі пераклад, зроблены на высокім эстэтычным узроўні, мы яго ніколі не абмінем. Але калі беларускіх тэкстаў няма, мы вымушаныя зьвяртацца да расейскіх ці ўкраінскіх. На раманска-германскім аддзяленьні працуем з арыгінальнымі тэкстамі”.\n(Скобла: ) “Уяўляю, як гэта замінае навучальнаму працэсу”.\n(Лявонава: ) “Гэта проста немагчыма перадаць словамі! Калі ў мяне нейкая нямецкая кніжка паяўляецца, яна адразу ідзе па руках. Скажам, зьявіўся ня так даўно зборнік сучаснай нямецкай паэзіі, перакладзены Алесем Разанавым: “Кропка, кропка, працяжнік”. Яго ў бібліятэках проста лічаныя асобнікі. З-за ўсяго гэтага навучальны працэс сапраўды надзвычай ускладняецца”.\n(Скобла: ) “Вы сказалі, што студэнты адкопваюць пераклады, выдадзеныя ў 1920—1930 гады. Рыхтуючыся да перадачы, я адшукаў цікавую лічбу: у 1931 годзе ў Беларусі па-беларуску выйшлі 124 (!) перакладныя кнігі. А што вы можаце сказаць пра наш час, скажам, што выйшла цягам мінулага году?”\n(Лявонава: ) “За мінулы год я, на вялікі для мяне жаль, магу літаральна два-тры прыклады назваць: “Мур” Сартра ў перакладзе Зьмітра Коласа, “Кніга гадзінаў” Рыльке ў перакладзе Васіля Сёмухі, кніга Віславы Шымборскай “Хвіля” ў перакладзе Ніны Мацяш, і выйшаў Камю ў сэрыі “Скарбы ўсясьветнай літаратуры”. Вось і ўсё. Яшчэ паспрабуй даведацца, што дзесьці штосьці выйшла. Проста палюеш, ператвараесься ў паляўнічага за нейкім вершам асобным. Чаму так адбываецца — незразумела. Мне здаецца, не абрынулася б неба, калі б выйшлі па-беларуску Джойс, Бальзак, Гамэр. Узбагацілася б наша культура, узбагацілася б мова, у якой найперш і адлюстроўваецца душа нацыі.\nГэта проста нейкае абсурднае становішча. Я лічу, што перакладчыцкая справа для нас — прыярытэтная. Бо, перакладаючы на беларускую мову, мы не аддаем, а набываем. Гэта ня Джойсу трэба, гэта ня Фолкнэру трэба, не Эліёту, не таму ж Умбэрта Эка, гэта трэба ў першую чаргу нам. Пісьменьніца Раіса Баравікова, да паэзіі якой я стаўлюся зь вялікай павагай, адказваючы на анкету тыднёвіка “ЛіМ”, задалася іранічна-рытарычным пытаньнем: “А беларускіх пісьменьнікаў вывучаюць за мяжой так, як мы іх?” Гэта мне нагадвае дзіцячую гульню: “Ты мне ня даў сваю цацку пагуляць — я табе таксама сваю ня дам”. Тут чаргі ўсталёўваць ня трэба. Мы самі яшчэ нічога не зрабілі, каб ад другіх падарункаў чакаць”.\n(Скобла: ) “Што нас чакае, калі сытуацыя зь перакладам і выданьнем усясьветнай клясыкі ня зьменіцца?”\n(Лявонава: ) “Усьцешна тое, што насуперак усім неспрыяльным абставінам замежная літаратура ў нас усё ж глыбока вывучаецца. Вось толькі ўчора ў нас прайшла пасьпяховая абарона кандыдацкай дысэртацыі па творчасьці амэрыканскага мадэрніста Эдварда Камінгса. А калі сытуацыя ня зьменіцца, калі мы не адкрыемся як нацыя, як культурны, інтэлігентны народ насустрач чужому слову, мы паставім крыж на філялягічнай адукацыі. Мы апынемся ў сфэры гуманітарных навук, як гавораць навукоўцы, у сытуацыі суцэльнай дыяхраніі, альбо, прасьцей кажучы, у духоўнай ізаляцыі ад культурнага сьвету”.


04:05 19 чэрвеня 2021\n12:15 23.05.2021 Атрымаць кароткую спасылку\nВетэран Вялікай Айчыннай вайны з Белгарада Марыя Калтакова стала пілотам планёра Let L-13 Blanik на аэрадроме Усмань.\nЛётчыкам-інструктарам для Марыі выступіла камандзір планернага звяна аэраклуба АТСК "Сапсан" Ларыса Хамітава. Ветэран засталася задаволенай палётам, хоць і хацела набраць большую вышыню.\n"Ад Варонежа і да Прагі - гэта не адна тысяча кіламетраў, а тут 600 метраў усяго", - сказала Марыя Калтакова.\nДля 99-гадовай Марыі палёт не стаў чымсьці неверагодным. Яна з'яўляецца 13-кратным рэкардсменам Кнігі рэкордаў Расіі. Марыя скакала з парашутам, нырала з аквалангам, была штурманам на Кубку мэра па джып-трыяле, а ў пачатку траўня яна прысвяціла Дню Перамогі паездку на багі па бездаражы ў Сочы, пасля чаго пракацілася на матацыкле і яхце, пра што распавяла ў сваім Instagram.\nМарыя Калтакова - удзельніца праекта РССІ (Расійскага спартыўнага саюза інвалідаў). Таксама ветэран узнагароджана медалём імя Валянціны Грызадубавай за асабісты ўклад ва ўмацаванне міру і згоды паміж народамі, у сям'і і грамадстве.


Тое, што найбольш мне запомнілася з маёй палітычнай дзейнасьці, якраз зьвязанае ня столькі з палітыкай, колькі з маёй функцыяй перакладчыка прэзыдэнта Леха Валэнсы пад час візыту, які ён нанес у Менск.\nТады якраз амэрыканцы збамбардавалі Багдад. Гэта быў вынік іх нейкіх палітычных меркаваньняў, і журналісты пачалі пытаць як спадара Шушкевіча, так і прэзыдэнта Валэнсу, якія іх адносіны да гэтага факту. Спадар Шушкевіч адказаў, што ведае столькі, колькі тэлебачаньне, дык нічога ня скажа. А прэзыдэнт Валэнса кажа: “А ja powiem…”(я скажу). Пярэпалах у яго атачэньні – што ён скажа. Бо прэзыдэнт Валэнса быў вядомы тым, што можа нешта нечаканае сказаць, і да таго ж зьяўляўся пострахам усіх перакладчыкаў, якія ніколі ня ведалі, што трэба будзе перакладаць.\nПрэзыдэнт Валэнса вельмі доўга гаварыў, і яго думка была такая, што павінны быць нейкія міжнародныя ўзброеныя сілы, якія б у выніку міжнародных пагадненьняў наводзілі б недзе парадак. Але так гэтую думку шырока ілюстраваў рознымі прыкладамі, што нарэшце дайшоў да такога сказу, які я запомню на ўсё жыцьцё.\nЁн сказаў: “Bo taki Indianin w rezerwacie zrzuci portki, skoczy przez plot, і jemu nic. A nas by komary zagryzly”. Я думаю: “О, Божа!”. Перакладаць, не перакладаць, але баяўся, бо калі раз скараціў яго выказваньне, прэзыдэнт сказаў: “O, slysze, ze moj tlumacz mnie skraca”.\nГляджу – ніхто не дае мне ніякага знаку, дык пачынаю перакладаць, і з гэтага ўсяго замест “w rezerwacie” перакласьці “у рэзэрвацыі”, то сказаў “у рэзэрвуары”, і ўся заля сьмяецца. А я не разумею, чаму сьмяюцца. Толькі беларускі перакладчык падказаў: “У рэзэрвацыі…” Толькі тады зразумеў, што я гавару.\nА вынік усяго гэтага быў такі, што прэзыдэнт Валэнса на канец сказаў, што кепска было б, каб нехта адчуў сябе жандарам сьвету, і ўсе журналіст пабеглі падаваць вестку, што прэзыдэнт Валэнса скрытыкаваў амэрыканцаў. Я дачакаўся толькі, што ў прэсе напісалі, відаць, прэзыдэнт сказаў нешта, а пэўне ж, перакладчык меў кепскі дзень.


Творчыя здольнасці і стараннасць прынеслі Косцю Шыліну перамогу ў конкурсе дзіцячых малюнкаў |\nУ лістападзе праводзіўся рэспубліканскі конкурс дзіцячых малюнкаў на тэму «Падземныя скарбы зямлі», прымеркаваны да III Еўразійскага горна-геалагічнага форуму. Мерапрыемства арганізавалі пры падтрымцы Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь з мэтай папулярызацыі ў моладзі геалогіі і школы «Юнага геолага».\nВучань 4 класа Плюскага яслі-сад — базавай школы Канстанцін Шылін, які займаецца ў творчым аб’яднанні «Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва», актыўна ўключыўся ў працу. У выніку на конкурс адправілі два малюнкі — «Юныя геолагі» і «Скарбы Беларусі». З 245 работ, дасланых на конкурс з розных куткоў Беларусі, нашы два творы прайшлі ў другі этап. Журы высока ацаніла малюнкі Косці, якія былі размешчаны разам з іншымі лепшымі работамі на выставе, арганізаванай у Нацыянальнай бібліятэцы падчас правядзення Еўразійскага горна-геалагічнага форуму.\nАд кіраўніцтва конкурсу Канстанцін і яго творчы кіраўнік атрымалі запрашэнне ў Мінск на цырымонію ўзнагароджання. Ва ўрачыстай абстаноўцы нашаму навучэнцу ўручылі дыплом пераможцы, падарункі і сувеніры форуму, яго педагогу — падзяку за падрыхтоўку канкурсанта.\nПотым для пераможцаў была арганізавана экскурсія па Нацыянальнай бібліятэцы з наведваннем агляднай пляцоўкі. Мерапрыемства прайшло ўрачыста, ярка і запамінальна. Канстанцін даведаўся пра дзейнасць дзіцячага беларускага клуба «Юны геолаг» і стаў яго членам. Цяпер хлопчык марыць стаць спецыялістам па вывучэнні, пошуку і разведцы радовішчаў карысных выкапняў. ■\nнамеснік дырэктара Плюскага ЯСБШ.


Гамельчане змагаюцца за аднаўленне чыгуначнага спалучэння ў кірунку Гомель-Вільнюс-Калінінград - Новости - Туризм и Отдых\nГамельчане змагаюцца за аднаўленне чыгуначнага спалучэння ў кірунку Гомель – Вільнюс – Калінінград\nЖыхары Гомеля дамагаюцца аднаўлення чыгуначнага спалучэння ў кірунку Гомель – Вільнюс – Калінінград. Гараджане звярнуліся з дадзенай просьбай у Міністэрства транспарта і камунікацый, а таксама да начальніка Беларускай чыгункі. На шляху паміж Гомелем і Вільнюсам знаходзяцца шматлікія беларускія гарады. Цяпер даехаць да іх з абласнога цэнтра можна толькі з перасадкай\nКаб выехаць у нядзелю ў кірунку Мінска, білет неабходна набыць за тры тыдні. Нават у буднія дні патрапіць з абласнога цэнтра ў сталіцу па чыгунцы бывае немагчыма, не кажучы ўжо пра раённыя гарады. Дарога да дома ў гомельскага студэнта Алеся Камандзірчыка, які паходзіць з Ашмян, займае суткі. Гэта пры тым, што адлегласць паміж гэтымі гарадамі складае усяго 435 кіламетраў, якую на аўтамабілі можна праехаць за 7 гадзін, паведамляе Беларускае радыё «Рацыя».\nЖыхары Гомеля дамагаюцца аднаўлення чыгуначнага спалучэння ў кірунку Гомель – Вільнюс – Калінінград. Гараджане звярнуліся з дадзенай просьбай у Міністэрства транспарта і камунікацый, а таксама да начальніка Беларускай чыгункі. На шляху паміж Гомелем і Вільнюсам знаходзяцца шматлікія беларускія гарады. Цяпер даехаць да іх з абласнога цэнтра можна толькі з перасадкай.\nАлесь Камандзірчык уласнаручна сабраў больш за 40 подпісаў, каб аднавілі цягнік спалучэннем Гомель – Вільнюс – Калінінград.\n– Прадстаўнікі Беларускай чыгункі, якія прыехалі на сход з жыхарамі Гомеля, прапанавалі вельмі цікавы варыянт, як дабрацца да станцыі Ашмяны. З чатырма перасадкамі: Гомель– Мінск на цягніку. Мінск – Маладзечна на электрычцы. Маладзечна – Гудагай – на дызелі. І з Гудагая ў Ашмяны – ужо на аўтобусе. Раней курсавалі два цягнікі, на якіх можна было даехаць да Ашмян ці Маладзечна: Гомель – Калінінград і Харкаў – Калінінград. Але ўкраінскі бок свой цягнік адмяніў. З цягам часу гэтак паступіў і беларускі.\nПраблема палягае яшчэ і ў тым, як даехаць з Ашмян да Мінска. Цягнік, на якім можна даехаць з гэтага населенага пункта, едзе з Вільнюса. А білеты на цягнік Вільнюс – Мінск распрадаюцца ўсе ў Літве.\nНават калі атрымліваецца даехаць з Ашмян да Мінска, то далейшы шлях да Гомеля таксама аказваецца пад пагрозай зрыву. Па-першае, паміж цягнікамі трэба чакаць як мінімум тры гадзіны. А па-другое, білетаў на цягнік Мінск – Гомель можа і не быць. Бо, напрыклад, каб выехаць у нядзелю ў кірунку сталіцы ці, наадварот, вярнуцца адтуль у абласны цэнтр, білет неабходна набыць за тры тыдні.\nМы затэлефанавалі ў касу, каб даведацца, ці ёсць білеты да Мінска. Паводле раскладу, у бліжэйшую нядзелю (14 красавіка) курсуе 10 цягнікоў да сталіцы (у тым ліку транзітныя). Нам адказалі: «Каб набыць плацкарту ці купэ ў цягнік да Мінска, трэба звяртацца за тры тыдні».\nНават у буднія дні патрапіць з абласнога цэнтра ў Мінск па чыгунцы бывае немагчыма. Студэнтка Галіна распавядае, як нядаўна чатыры дні палявала на білеты да Мінска.\n– Мне трэба было ехаць у Мінск. Я з панядзелка спрабавала з’ехаць на цягніку з Гомеля. Стаяла ў чэргах. Але атрымалася ўзяць толькі на чацвер. Мне нават казалі падыходзіць у 2 гадзіны ночы, каб за 10 хвілін да адпраўлення транзітнага цягніка паспрабаваць набыць білет. Я пад’язджала ноччу, але так і не набыла. Цяпер у мяне праблемы ва ўніверсітэтце. Паколькі я не змагла ў патрэбны час даехаць у Мінск, у мяне не атрымалася здаць экзамен. Прадстаўнікі Беларускай чыгункі і Міністэрства транспарта і камунікацый адказалі, што аднаўленне цягніка спалучэннем Гомель – Вільнюс – Калінінград не прадстаўляецца магчымым. Аднак гамельчане плануюць звярнуцца ў іншыя дзяржаўныя інстанцыі, каб вырашыць праблему камунікацыі паміж абласным цэнтрам і раённымі гарадамі.\nТры гады таму Аляксандр Якабсон, які на той момант узначальваў Гомельскі аблвыканкам, абяцаў распачаць будаўніцтва хуткаснай чыгункі. На такой магістралі шлях да сталіцы з Гомеля пераадольваўся б за 2 гадзіны. За гэты час не з’явілася нават першай рэйкі хуткаснай чыгункі. А перад гамельчанамі дагэтуль з’яўляецца надзённым пытанне ўвогуле даехаць да іншых гарадоў. Хаця б па звычайнай старой чыгунцы.\n4 дня студентка Галина не могла уехать из Гомеля в Минск: ХА-ХА-ХА. Хоршая причина для пропуска занятий. Есть проблема уехать из Гомеля в воскресенье, но только вечером, а в другие дни хоть на какой-то поезд билеты есть!!! А для 40 человек до Ошмян нужен автобус, а то поезд на 1 тыс. человек "слишком бережливо и экономно" для Командирчика (или он каждый день туда-обратно в сопровождении всего населения Ошмян?). Наглость отдельных субъектов превышает все допустимые пределы, эгоизм шкалит.


Сумка абсталявання для разліву | вытворчасць і пастаўкі з Taiwan аптовы дыстрыб'ютар\nВы тут: дадому -> прадукцыя -> Сумка для фасоўкі -> Сумка абсталявання для разліву\nМы з'яўляемся тэхнічным Taiwan Сумка абсталявання для разліву вытворца , завод , пастаўшчык і экспарцёр. У залежнасці ад стабільных інвестыцый, начальнік кампетэнтнасць і добрае пасляпродажным абслугоўванне, мы зрабілі нас адным з вядучых вытворцаў і экспарцёраў у гэтай галіне. Мы гарантуем якасць прадукцыі і канкурэнтаздольныя цэны і своечасовую дастаўку для Вас. Мы ўсталяванне доўгатэрміновых дзелавых з нашымі кліентамі. Калі вы зацікаўлены ў любой мадэлі нашай прадукцыі, калі ласка, будзьце вольныя звязацца з намі.


Ірэна Бярнацкая: У нас унутры вайна – гэта страшна | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nІрэна Бярнацкая: У нас унутры вайна – гэта страшна\nНаша сённяшняя госця – актывістка Саюза палякаў у Беларусі, карэнная лідзянка, верніца Ірэна Бярнацкая.\nЗа сваю неабыякавасць да людзей і краіны не аднаразова трапляла пад пераслед, прайшла праз арышты, а цяпер вымушана жыве ў Польшчы. На размову запрашае Яна Запольская.\nРР: Як цяпер выглядае грамадскае жыццё польскай нацменшасці на Лідчыне?\n– Вельмі балюча, бо не зробіш тых вясёлых імпрэзаў, бо ведаем колькі людзей у турмах сядзіць, моладзі. Бяда аб’ядноўвае людзей, мае людзі яны аб’яднаныя, дапамагаюць адзін адному. Мы пастаянна трымаем кантакты паміж сабой.\nРР: Такое вельмі прыватнае пытанне, што Вам вера дае ў жыцці?\n– Я верніца, але я заўсёды задаю пытанне Богу: „За што ты мяне так любіш”? Можа таму, што я блудная такая, нядобрая верніца, можа таму. Без веры чалавек – гэта нішто, гэта не чалавек. Толькі з верай, з верай можна перамагчы ўсё. Вера – гэта тое, што ты маеш унутры, вось гэта вера. Калі вера ёсць, то ты маеш нутро. Гэта ўвесь час цябе мучыць, гэта цяжка, але калі яно ўнутры кажа ідзі, то ты мусіш ісці, калі маеш веру. Калі не маеш веру, то стараешся выкруціцца, знайсці выгаду сабе. Выгады ў жыцці няма, за ўсё трэба заплаціць. Мне ж не 15 гадоў, гэта вынік майго жыцця.\nРР: За што былі пазнейшыя пратаколы, якія склалі пасля прэзідэнцкіх выбараў?\n– Пратакол быў 12-га жніўня. Выйшлі мы на вуліцу, жанчын выходзілі тады. Вось вы кажаце вера, тут ужо далучыўся Бог да гэтых спраў. Выйшлі жанчыны, я іду па вуліцы, а гэтыя дзяўчаты ад выканкаму да Дому гандлю лётаюць, усюды стаіць міліцыя, іду я. Я кажу: „Дзяўчаты, крыж, маліцца давайце, давайце маліцца!”. Мы на аўтамаце пачалі маліцца, што б’юць людзей, брат брата, гэта ж не вайна з ворагам, гэта ў нас унутры вайна – гэта страшна. Ад 12-га жніўня прыходзілі кожны дзень маліцца а 18-й гадзіне. А 18-й пачыналася і дзве гадзіны маліліся мы. 1-га верасня прыехала міліцыя. Яны кожны дзень прыязджалі, здымалі, забіралі людзей. Мы там маліліся, ужо прызвычаіліся да гэтага, так скажу. Пазней чуем, што пачынаюцца крыкі, там дзяўчаты крычаць, хлопцы. Я не вытрымала, устала, падняла ружанец, кажу: „Мы жывем у адным горадзе, гэта ўсё робіцца каля касцёла. Яны ж нічога не робяць, людзі проста стаяць”. Пайшла дахаты, а праз дзесяць дзён склалі пратакол і быў суд. Першы суддзя Федаровіч адразу аддаў на дапрацаванне маю справу, рахунак сумлення не дазволіў. А пасля наш вядомы Філатаў адсудзіў добра. Другі раз захварэла 23-га верасня на каронавірус. Не была цэлы месяц нідзе, бо цяжка хварэла. Пайшла ў касцёл, пасля пайшла ў краму ў Дом гандлю, а там ішлі людзі, а пасля столькі АМАПу. Жанчыне газ пусцілі, я далёка была, яна павалілася . Я стала крычаць: „Выклічце хуткую дапамогу!”. Не памятаю як мне апранулі маё шырокае паліто на галаву. Я апынулася ў Лідскім РАУСе, яны мяне схапілі, сказалі:”Чаго ты сюды выйшла? Хочаш, як на Украіне?”. Я кажу: „Я на Украіне не была, я не ведаю, як на Украіне”. Я кажу, што не хачу, каб людзі паміралі пры мне. Пасля ўжо прасядзела ў Следчым ізалятары, праз два дні быў суд і асудзілі мяне зноў. Далі мне штраф зноў 50 базавых. Трэці раз, тут зноў Бог грае ролю. Ведала, што ў Ашурка будзе апошні суд, суд будзе адкрыты. Я прыйшла, людзі прыйшлі, за гэта была пакараная.\nНашай госцяй была Ірэна Бярнацкая, дзяячка Саюза палякаў, якая вымушана пакінула родную краіну. У Беларусі яна надалей з’яўляецца падазраванай па так званай “польскай справе”, гэта крымінальная справа аб “распальванні варожасці”.\nБылы пасол Польшчы: У пытанні Саюза палякаў мы не знайшлі рашэнне\nСК: Фігуранты „справы палякаў” выехалі ў Польшчу добраахвотна\nПершая група амерыканскіх жаўнераў у Польшчы\nУ кастрычніку чакаецца візіт Міхаіла Мясніковіча ў Польшчу


Беларускі банк стаў лаўрэатам фінансавай прэміі Bank of the Year | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБеларускі банк стаў лаўрэатам фінансавай прэміі Bank of the Year\nПріорбанк увайшоў у лік лепшых фінансавых арганізацый свету – уплывовы брытанскі часопіс The Banker уключыў яго ў лік лаўрэатаў фінансавай прэміі Bank of the Year.\nЛепшыя банкі свету назвалі на афіцыйнай цырымоніі ў Лондане. Эксперты прааналізавалі фінансавыя арганізацыі прыкладна 150 краін. У Беларусі выбралі Пріорбанк за рэзультаты работы на працягу года па розных напрамках. У лік пераможцаў таксама трапілі такія вядомыя банкі, як Lloyds Banking Group, UniCredit, Banco Santander і Raiffeisen Bank.\nПрэмія Bank of the Year лічыцца адной з самых аўтарытэтных у фінансавым свеце. Яе ўручаюць штогод лепшым банкам у розных краінах. Лаўрэатаў у кожнай намінацыі выбірае камітэт рэдактараў на аснове аналізу банкаўскіх даных і ведаў аб тым ці іншым рынку. Сярод асноўных крытэрыяў – фінансавае развіццё, інавацыйнасць і маркетынгавая актыўнасць.\n„Атрыманне прэміі Bank of the Year мае вялікае значэнне на міжнароднай арэне. Гэта сведчыць аб устойлівасці, эфектыўнасці і інавацыйнасці банка. Многія міжнародныя кампаніі, якія выходзяць на беларускі рынак або працуюць з ім, удзяляюць вялікую ўвагу такім конкурсам. І гэта таксама ўказвае на ўзровень развіцця фінансавай індустрыі, з якой камерцыйны банк цесна звязаны”, – адзначылі ў Пріорбанку.\nРаней Пріорбанк увайшоў у ТОП-100 банкаў свету па версіі часопіса Euromoney, стаўшы лаўрэатам прэміі Euromoney Awards for Excellence. Крыху пазней іншае еўрапейскае выданне – EMEA Finance – назвала яго лепшым замежным банкам Беларусі.\nААТ „Пріорбанк” – даччыная кампанія Raiffeisen Group (87,74 працэнта акцый). „Пріорбанк” з’яўляецца буйнейшым прыватным банкам Беларусі, уваходзіць у лік сістэмаўтваральных фінансавых устаноў краіны.-\nЕўразвяз гатовы спрыяць прыцягненню інвестыцый у Беларусь


Гірлянды, шчаўкункі, прысмакі, дрэвы. Што прапануе гандаль да зімовага свята | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Гірлянды, шчаўкункі, прысмакі, дрэвы. Што прапануе гандаль да зімовага свята\nДа самага чароўнага свята года застаецца зусім няшмат. Калі вы яшчэ не паспелі падрыхтавацца, для вас карэспандэнт «Звязды» прабеглася па розных гандлёвых пунктах сталіцы, каб ацаніць асартымент ёлак і цацак, а разам з тым даведацца аб запытах пакупнікоў.\nЗляпіць Снягурку сваімі рукамі\nЗайшоўшы ў адзін з найбуйнейшых гандлёвых цэнтраў, адразу затаіла дыханне: усё зіхаціць. Адусюль відаць высокая ёлка з яркімі шарамі і рознакаляровымі агеньчыкамі. Да таго ж чутны калядныя песні, што, безумоўна, стварае патрэбную атмасферу. У адной з крамаў падарункаў наведвальнікаў дастаткова, хоць і будні дзень. Касір, заўважыўшы маю зацікаўленасць, вырашыла дапамагчы.\n— У нас ёсць усё, што патрэбна для Новага года. Актыўна купляюць ёлкі, свечкі, гірлянды і іншае. Самае таннае ўпрыгажэнне каштуе рубель — гэта магніт з прадказаннямі, самае дарагое — снежны шар з быком за 120 рублёў. Папулярныя статуэткі шчаўкунка, якія каштуюць крыху больш за 10 рублёў, шкляныя навагоднія шары ручной работы — ад 7 да 23 рублёў за экзэмпляр, маленькія сувеніры, асабліва ў форме быка за 2-3 рублі, а таксама календары з сімволікай наступаючага года — ад 5 да 20 рублёў (яны, дарэчы, штогод добра прадаюцца). Сёлета многім вельмі спадабаліся спрэі з трафарэтамі, з дапамогай іх можна рабіць малюнкі на вокнах. А яшчэ тыя падарункі, якія трэба дарабіць самастойна: сшыць, зляпіць, звязаць і іншае. Напрыклад, набор для творчасці «Чароўны шар» можна набыць за 10—15 рублёў у залежнасці ад памеру, пластыкавы шар для дэкарыравання — за 3,19 рубля.\nНабор ёлачных шароў з дваццаці штук каштуе тут 6,75 рубля, з дваццаці чатырох — 19,19 рубля, за сорак адзінак аддасце 24,4 рубля. Чатыры шкляныя шышкі абыдуцца ў 8 рублёў, а сэрцы — у 6,5. Свечкі розных пахаў і колераў каштуюць ад 3 да 5 рублёў, а вось гелевыя ў наборы з трох штук — крыху больш за 20 рублёў. Мішура — амаль за 3 рублі, а гірлянда — без малога 59. Галоўны атрыбут свята — ёлку — тут можна купіць ад 100 рублёў.\n— Лічу, што ў першую чаргу трэба выбіраць нешта для душы, — кажа пакупніца Людміла. — Пры выбары навагодніх упрыгажэнняў аддаю перавагу толькі беларускім гандлёвым цэнтрам. Зайшла сюды, каб «быць у курсе», што нам прапаноўваюць іншыя прадаўцы. Але для мяне відавочна: па якасці і асартыменце выйграе айчынная вытворчасць. Большасць ёлачных шарыкаў, якія выкарыстоўваю ў святочныя дні для дома цяпер, засталіся яшчэ з 50-х гадоў, але часам хочацца набыць нешта новенькае. А ёлку стаўлю штучную, бо так больш практычна: купіў прыгажуню, — і гадоў 15 можна не турбавацца.\n«Апельсін у цукры» і «Зімовы лес»\nЗазірнулі ў іншую краму падарункаў, дзе таксама вельмі адчуваецца надыходзячае свята. Хтосьці выбірае абрусы, хтосьці — цацкі.\n— Чаго ў нас толькі няма! — паказвае навагодні асартымент загадчыца. — Сёлета шмат навінак: ад сувеніраў да посуду з навагоднімі арнаментамі. Асноўны вытворца — Кітай. Напрыклад, дэкаратыўны вянок абыдзецца ў 18,18 рубля (дыяметрам 44 сантыметры), чырвоная зорка (49 на 49 сантыметраў) — у 15,5 рубля, але ёсць і танней — за 10,75 (дыяметрам 37 сантыметраў). «Дожджык» у залежнасці ад колеру і даўжыні каштуе ад 2 да 6 рублёў. Навагодні фартух дыяметрам 60 на 65 сантыметраў — 20 рублёў. Абрус са стапрацэнтнай бавоўны (149 на 220 сантыметраў) — ад 39 да 71 рубля, прыхоп-рукавіцы — ад 3 да 12 рублёў, вязаныя пледы — ад 23 да амаль 82 рублёў. Свечкі ад 7 да 11 рублёў за набор. Аромасашэ па 10 грамаў за 3,49 рубля, у іх, дарэчы, вельмі прыгожыя назвы: «Апельсін у цукры», «Зімовы лес», «Калядны кірмаш». А што датычыцца ёлак, то бяруць рознага памеру, высокія нават у прыярытэце, часцей за ўсё — белага колеру. Па кошце дыяпазон даволі шырокі: ад 100 да 420 рублёў.\nШышкі, снегавікі, быкі, гномы... Праўда, найбольшым попытам карыстаюцца звычайныя шкляныя шары. Вытворцы прапануюць камплекты ў сінім, чырвоным, залатым, зялёным і іншых колерах. Напрыклад, за набор з дванаццаці штук аддасце амаль 5 рублёў, а за шаснаццаць — ад 6 да 12. Самыя запатрабаваныя тыя, што патанней. Вось і студэнтка Паліна зайшла ў краму паглядзець на сталічны навагодні асартымент, кажа, што купляць асабліва нічога не збіраецца, бо прывыкла рабіць гэта ў іншым месцы.\n— Сама са Смалявічаў, таму набываю ўсё там, — і ехаць далёка нікуды не трэба, і па цане выгадна. Напрыклад, тыдзень таму купіла гірлянду за 7 рублёў, а тут у гандлёвых цэнтрах яна каштуе мінімум 20. Я студэнтка, таму пакуль няма вялікіх сродкаў на дарагія ўпрыгажэнні для дома. Але каб зрабіць свой куточак асаблівым, лічу, што трэба ўмець часам вылучыць час на пошук «самага-самага», бо з першага разу можа не атрымацца, і гэта нармальна. А таксама можна зрабіць нешта сваімі рукамі. Напрыклад, у мінулым годзе мы з мамай зрабілі вянок з яловых пухнатых галінак і вяроўкі: павесілі на яго шышкі, маленькія цацкі, нацерлі паралон, быццам снег. Атрымалася вельмі прыгожа!\n16 рублёў за «Бычка» і 4 — за «цукеркі»\nШтогод на навагоднім кірмашы ў адным са сталічных універмагаў робяць пакупкі тысячы мінчан і гасцей сталіцы. Знайсці святочнае дрэва і падарункі тут атрымаецца лёгка. Шэрагі зялёных прыгажунь сустракаюць наведвальнікаў на самым уваходзе. Прыкладна палова ёлак — айчыннай вытворчасці. Астатнія пераважна з Польшчы і Кітая. Кошт на іх залежыць ад памеру і якасці. Напрыклад, за польскую хвою на 1,2 метра аддасце без малога 79 рублёў, «сібірскую» той жа вытворчасці на 1,8 метра можна набыць за 225 рублёў, «цёмна-зялёную» на 1,95 метра — за 355,9 рубля, дрэва на 1,8 метра абыдзецца ў 837,9 рубля, на 2,2 метра — 691,9, на 2,5 — 359,9, а самая высокая на 3 метры каштуе амаль 800 рублёў (усе апошнія — Беларусь).\nПрадавец-кансультант расказаў, што попыт зараз ёсць на ўсе прапанаваныя тавары.\n— Больш за ўсё пытаюцца пра тыя ёлкі, што з сіліконавымі галінкамі. Самыя маленькія дрэвы звычайна набываюць людзі сталага ўзросту, бо іх лягчэй данесці. Сярэдняга памеру бяруць уладальнікі ўласных дамоў і тыя, хто жыве ў кватэры. Самыя высокія ў большасці купляюць прадпрыемствы і кампаніі. Што датычыцца іншых упрыгажэнняў, дык, напрыклад, агеньчыкі на ёлку бяруць часцей за ўсё ў цэнавым дыяпазоне ад 15 да 40 рублёў, яны адрозніваюцца колерам, формай, даўжынёй шнура, памерам, колькасцю святлодыёдаў, усе яны — з Кітая. Цацкі ў форме быка, статуэткі, скарбонкі — таксама топ продажу. Напрыклад, за керамічную скарбонку «Бычок» аддасце ад 16 да 23 рублёў у залежнасці ад памеру. Навагоднія наборы шарыкаў з шасці штук — ад 6 да 9,4 рубля, па дзевяць штук — ад 7 да 10 рублёў. Дэкаратыўная галінка — 4,5 рубля. Ёсць тавары са зніжкамі. Напрыклад, чатыры шкляныя «цукеркі» абыдуцца ў 4,14 рубля.\nДзед Мароз ці Санта Клаус?\nА што прапаноўваюць сталічныя гіпермаркеты? У адным з іх, што ў Серабранцы, навагоднія атрыбуты сабраны побач.\n— Бяруць гірлянды, мішуру, цацкі, шары, агеньчыкі, сувеніры, свечкі. Зразумела ж, купляюць цукеркі, шампанскае, мандарыны, — кажа таваразнаўца. — Сёлета амаль увесь асартымент новы. Напрыклад, статуэтка «Шчаўкунок» каштуе без малога 200 рублёў, 15-сантыметровая свечка «Гном» — 8,99 рубля, сувенір «Санта» — 39,98, Дзед Мароз — 69,99, статуэтка быка — 5,89 рубля. Калядны вянок з белымі кончыкамі і шышкамі — за амаль 50 рублёў, з\nягадамі — за 54,99 рубля. «Дожджыкі» можна набыць па кошце ад рубля і вышэй, наборы ёлачных шароў — ад 7 рублёў за тры штукі да 70 рублёў за 94 адзінкі. Свечкі ёсць як за 6 рублёў, так і за 12. Посуд са святочным арнаментам — ад 20 да 34 рублёў. Электрагірлянды на 400 лямпачак — 82,9 рубля, а, напрыклад, на 576 — 127,99, самая танная — амаль 10 рублёў. Штучныя ёлкі каштуюць ад 90 рублёў за метровую да 600 рублёў за двухметровую.\nПрадстаўлены і навагоднія касцюмы. «Маскарадны пудзель» для хлопчыкаў дашкольнага ўзросту можна набыць за 39,99 рубля, «Снегавік» для дзяўчынкі — за 18,79. Касцюм Дзеда Мароза абыдзецца ў 179,99 рубля, Снягуркі — у 169,99. Таксама тут шмат салодкіх падарункаў у коштавым дыяпазоне ад трох рублёў і вышэй. Напрыклад, за ледзянцовую карамель «Ялінка на палачцы» аддасце 3,9 рубля, за набор цукерак на 115 грамаў — 4,29, «Навагоднія хлопцы» на 700 грамаў каштуюць 8,99 рубля, «Мішкавы прысмакі» — 11,99, а маленькі набор «Монстрык» на 380 грамаў — 7,99 рубля. Усё абазначанае — беларускіх вытворцаў.\n— Мне больш падабаецца знаёмы з дзяцінства Дзед Мароз, а не Санта Клаус, — падзялілася наведвальніца крамы Таццяна. — Угаварыла мужа купіць менавіта яго. Акуляры, бародка, кій, валёнкі знаёмыя нашаму пакаленню, хоць ён нават даражэйшы, чым замежны. Шкада, што тыя ўпрыгажэнні на ёлку, якія былі ў дзяцінстве, цяпер амаль не сустрэнеш. Кожнае — як твор мастацтва, а зараз быццам без душы. Не хапае эксклюзіўнасці. Гатова пераплаціць, але каб было не так, як ва ўсіх.\nІглічны пах і перадсвяточны настрой\nНа адным з вядомых сталічных рынкаў з самай раніцы ўсё кіпіць: прадаўцы развешваюць тавар, узнімаюць адно аднаму настрой, разглядваюць упрыгажэнні, якія прывезлі іншыя калегі. «Дожджыкі» і мішуру тут прадаюць па 2—5 рублёў за штуку, вялікія зоркі і сняжынкі, што свецяцца, — па 55—80 рублёў, магніцікі і статуэткі з быком — па 2—5 рублёў, хлапушкі будуць каштаваць столькі ж, бенгальскія агні — 1,5—3, агеньчыкі — ад 6 да 20 рублёў. Цацкі ў выглядзе Дзеда Мароза — ад 50 рублёў.\n— Колькі ў цябе каштуе гэты чароўны шар? — цікавіцца адзін прадавец у іншага, уважліва разглядаючы яго ў руках, паварочваючы то ўправа, то ўлева, каб атрымліваўся прыгожы «снегапад».\n— 120 рублёў, толькі сёння прывёз, — адказвае ўладальнік. — Зараз якраз пішу на таблічцы «не чапаць рукамі» (усміхаецца), вы ўжо парушылі гэта правіла.\nПрадавец Пётр расказаў, што зараз актыўна купляюць усё тое, што танней.\n— Асаблівай папулярнасцю карыстаюцца папяровыя календары, ды і пластыкавыя бяруць, а таксама тавары, звязаныя з навагодняй сімволікай. Заўсёды імкнуся прывозіць штосьці эксклюзіўнае. Сёлета гэта шары са снегам, якія свецяцца, — па 100 і 120 рублёў. Большасць прадукцыі з Кітая, але ёсць і з Расіі. За якасць адказваю з упэўненасцю, бо працую не першы год. Невялічкія штучныя елкі набываюць з ахвотай, асабліва белага колеру. Вось гэтая, напрыклад, каштуе 50 рублёў (паказвае на пухнатую прыгажуню). Мішуру бяруць розную: ружовага, зялёнага, чырвонага, сіняга колераў. Пра сімвал года — Дзеда Мароза — пытаюцца, але купляюць рэдка, тое ж самае датычыцца іншых вялікіх цацак. Зразумела, больш пакупнікоў прыходзяць у суботу, а калі ў будні, то бліжэй да вечара. Упэўнены, што ўжо праз пару дзён продаж пойдзе нашмат лепш.\nНаталля пачала продаж з першага снежня. Адзначае, што многія завітваюць сюды, каб проста ўзняць навагодні настрой. «Гандлюю тут ужо пяць гадоў. Кожны выбірае штосьці зыходзячы з патрэб і магчымасцяў. Заўсёды кажу: з пакупніком важна знаходзіць кантакт, выслухаць, нешта падказаць. Наведвальнікам заўсёды жадаю здароўя і дабра, лічу, што, калі хочаш, каб да цябе нешта прыходзіла, умей аддаваць. Якое б ні было жыццё, трэба глядзець на яго з пазітывам. Таму, калі да мяне падыходзяць нават адзін раз за дзень, ужо вельмі прыемна».\n5103 Як падтрымліваць мікрафлору кішэчніка і ці ўплывае яна на наш арганізм?\n4812 Музейшчыкі паказалі, як на галоўную вежу Старога замка ў Гродне нанеслі зграфіта\n3086 Усходні гараскоп на наступны тыдзень


Голас Любаншчыны » Кожны вясновы дзень прыбаўляе работы\nУ аграрыяў пачынаецца гарачая пара – набіраюць тэмпы палявыя работы, пра гэта паведамілі ва ўпраўленні сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама. Шостага сакавіка стартавала яравая сяўба: пад яе сёлета адведзены клін у 36 102 гектары. Першым на Любаншчыне пачало сеяць адкрытае акцыянернае таварыства «Асавец-агра». Па стане на\n13 сакавіка ў гэту работу ўключыліся ўжо дзевяць з дванаццаці гаспадарак раёна.\nактыўна вядзецца сяўба зерневых і зернебабовых культур, фактычна пасеяны 401 гектар (3%) з 12 700 га запланаваных. Заўзята працуюць калектывы ААТ «Урэцкі» і с/ф «Гарадзяцічы» ААТ «Любанскі райаграсэрвіс», якія засеялі 89 і 88 гектараў адпаведна. Наўздагон за імі ідуць аграрыі ААТ «Чырвоная Змена» імя К.І. Шаплыкі», якія загарнулі насенне зерневых і зернебабовых культур на 83 га. У цэлым гаспадаркі раёна пасеялі 401 га аўса, 60 га аднагадовых культур.\nПраводзіцца падкормка сельгаскультур мінеральнымі тукамі. Так, азімыя зерневыя апрацаваны на плошчы 3 304 гектары (запланавана 14 462 га), свірэпіца – на 1 077 га (2 078 га), рапс – на 1 648 га (1 925 га). Падкормлена 808 га сенажацяў і пашаў, шматгадовых траў – 428 га.\nНе спыняецца і ўнясенне арганічных угнаенняў: на палеткі вывезена 546 тысяч тон гною, у тым ліку ўнесена 258 800 т.


Наш раённы Дом рамёстваў — лепшы ў краіне\nУ Мінску прайшоў шосты Рэспубліканскі фестываль-кірмаш рамёстваў “Вясновы букет”. Ён праводзіцца з мэтай падтрымкі і папулярызацыі традыцыйных і часам забытых рамёстваў. Каля 400 майстроў з усіх куткоў краіны прадэманстравалі мінчанам і гасцям сталіцы сваю народную творчасць. Гэта разьба, ганчарная і кавальская справы, ткацтва, вышыўка, бісерапляценне, роспіс, пляценне з прыродных матэрыялаў і многае іншае. У фестывалі-кірмашы ўдзельнічалі і прадстаўнікі Ганцавіцкага раёна. Дамоў яны прыехалі з перамогай — раённы Дом рамёстваў атрымаў Дыплом I ступені.\nПа словах дырэктара Ганцавіцкага Дома рамёстваў Маргарыты Саланевіч, у склад нашай дэлегацыі ўваходзілі 17 чалавек. “На фестывалі мы паказалі ўсё, чым багаты наш раён, — дзеліцца Маргарыта. — Наша пляцоўка прываблівала гасцей свята, мы частавалі іх мёдам, спявалі песні, ігралі на музычных інструментах. Работы нашых майстроў вельмі цікавілі наведальнікаў, гэта і не дзіўна, бо ад нас ездзілі таленавітыя людзі: народныя майстры Беларусі Ніна Казак і Ульяна Віннік, майстар, ткачыха Наталля Рабцэвіч, Марыя Муха, яна цудоўна вышывае і пляце паясы, Валянціна Занька займаецца саломкапляценнем, Сяргей Зялёнка выконвае разьбу па дрэве. Акрамя дарослых і вопытных майстроў у сталіцу ездзілі і маленькія ўдзельнікі гуртка “Ткацтва” — Аляксандра Рабцэвіч і Мілена Дрозд.\nТаксама разам з намі былі і ўдзельнікі клуба народнай творчасці “Багач”. Народныя песні выканаўцаў з Борак нікога не пакінулі раўнадушнымі.\nРаботы Галіны Пупач, Яўгеніі Станкевіч, Віталія Шапялевіча, якія не змаглі ў той дзень прысутнічаць на фестывалі-кірмашы, мы таксама выстаўлялі”.\nТрэба адзначыць, што на “Вясновым букеце” разам з работамі народных майстроў былі выстаўлены і фотаздымкі новага праекта, арганізаванага Маргарытай Саланевіч, які высока ацанілі члены журы.\n“Мы фатаграфавалі старыя, закінутыя хаты, той беспарадак у іх і каля іх, — расказала яна, — каб яшчэ раз нагадаць людзям, што сваю гісторыю, продкаў неабходна памятаць і клапаціцца аб тым, каб моладзь таксама іх не забывала”.\nАксана МІНІНА. Фота з архіва Ганцавіцкага раённага Дома рамёстваў.