Miracle водгук: мои результаты через 7 месяцев| Фото и факты\nПалепшыць сваё здароўе з дапамогай Miracle? Па нейкай прычыне, купля каштуе? Мужчыны кажуць пра досвед поспеху\n4.9/10 0:15 Noah Humphrey\nЯк сапраўдны сакрэтнае паведамленне , а для падтрымання здароўя jüngstdas прадукт мае Miracle даказана. Шмат добрых водгукі рахункі заўзятага карыстальніка для росту папулярнасці прадукту.\nУ Інтэрнэце ёсць шмат карыснага досведу, таму гэта прыводзіць да высновы , што Miracle ёсць шлях для жыццяздольнасці і здароўя. Такім чынам, вы не павінны слепа давяраць вы знойдзеце ўсё, што неабходна ўлічваць у класіфікацыі, прымяненне і пабочныя эфекты ў дадзеным аглядзе.\nШто вы можаце паглядзець на Miracle наладзіць?\nПрадукт складаецца толькі з натуральных інгрэдыентаў, што робіць яго выключна на аснове шматгадовых правераных механізмаў дзеяння. Miracle было прыдумана з мінімальнымі пабочнымі эфектамі, а таксама спрыяльнымі.\nАкрамя таго, уся купля, Privatsspäre месца ў той час, без рэцэпту, а таксама лёгка размясціць у Інтэрнэце - тут самыя высокія стандарты (SSL прыватнасць, недатыкальнасць прыватнага жыцця, і гэтак далей) павінны быць захаваны.\nВось паглядзіце на адпаведных інгрэдыентаў\nУ Miracle, ёсць чым больш інгрэдыенты прысутнічаюць, і якія маюць важнае значэнне для большасці дзеянняў.\nТой факт, што ён заснаваны на формуле, асабліва, і ў якасці асновы, сведчыць аб тым, што, безумоўна, выдатны эфект можа быць дасягнуты.\nАкрамя таго, вялікая доза гэтых асобных кампанентаў энтузіязму. Кропка, дзе многія прадукты пакутуюць няўдачу.\nКалі я ўжо першапачаткова мяне здзівіў крыху аб тым, чаму атрымаць месца ў матрыцы інгрэдыентаў, я атрымаў невялікае даследаванне на перакананні, што дадзенае рэчыва можа атрымаць прыняць велізарную функцыю ў галіне аховы здароўя.\nАдсюль маё агульнае ўражанне такім чынам да прыкладаемага інгрэдыентаў Miracle?\nРазумная, ураўнаважаная канцэнтрацыя кампанентаў і падтрымліваюцца іншымі інгрэдыентамі, як рэалізаваць сваю ролю для эфектыўнага паляпшэння здароўя.\nТакім чынам, усе гэтыя унікальныя аспекты хлусні Miracle відавочныя:\nсумніўныя тэсты медыцынскіх праверак могуць быць абыдзены\nВы можаце захаваць сябе ісці ў аптэку і ганебны размова аб сродку для падтрымання здароўя\nТак як гэта натуральны сродак, гэта нядорага і парадак працуе цалкам законна і без рэцэпту\nЎпакоўка і дастаўка незаўважныя і абсалютна прэсным - так парадак у Інтэрнэце, і гэта застаецца таямніцай, што вы заказваеце, таму што\nЯкія вынікі пры здымцы Miracle звычайна?\nЭфекты Miracle разумеюць лепш за ўсё, калі вы глядзіце на розныя даследаванні і даследаванні пра інгрэдыентаў ці актыўных інгрэдыентаў.\nМы выканалі гэтую задачу загадзя.\nДавайце паглядзім на інфармацыю ад пастаўшчыка пра ўплыў, перш чым праглядаць карыстацкі досвед старанна.\nАбо так , што зваротная сувязь з'яўляецца па меншай меры , гэта даверлівым карыстальнікам Miracle\nЯкія мэтавыя групы павінны Miracle набыць?\nГэта можна растлумачыць хутка відавочным шляхам вызначэння для якой групы карыстальнікаў Miracle ні ў якім выпадку мае сэнс.\nТаму што відавочна , павінна быць , што кожны пакутнік, з'яўляецца расчараванне ў сувязі з падтрыманнем здароўя, прымаючы Miracle можа дасягнуць больш хуткіх вынікаў.\nАле выкажам здагадку, што вы маеце на ўвазе, што вы проста праглынуць таблетку і можа выйсці непасрэдна ўсе вашы праблемы, то вам неабходна разгледзець вашу пункт гледжання яшчэ раз.\nВы павінны самадысцыпліны і вызначэнне ёсць, таму што цялесныя змены шмат знайшлі час, каб скончыць.\nMiracle, верагодна , можна бачыць , як дапамога, але пашкадаваў іх ніколі не зрабіць першы крок. І Так у канчатковым рахунку імкнецца больш здароўя, вы можаце Miracle не толькі купіць, але павінен строга выконваць прыкладанне. Кароткатэрміновыя вынікі будуць цалкам згодныя. Майце на ўвазе, што вы павінны быць вырашчаны, каб зрабіць гэта.\nMiracle заснавана на біялагічных працэсах , якія сілкуюцца ад апрацоўваных рэчываў.\nТакім чынам , гэта супрацоўніцтва паміж Miracle месцам і арганізмам, што выключае пабочныя эфекты , у асноўным.\nЧалавек павінен сумленна сказаць, што гэта зойме трохі часу, і нелаяльнасць, магчыма, усяго толькі адзін раз абставіны.\nАкрамя таго, карыстальнікі не гавораць аб пабочных эфектах пры выкарыстанні .. У адрозненне ад Intoxic, ён значна больш магутны..\nЯкім чынам гэта Miracle ўжываць?\nУ гэтым выпадку простая аксіёма адна: Калі спецыфікацыі кампаній усё важныя.\nкаб у гэты момант турбавацца аб выкарыстанні выключна прыводзіць да высыпанню высноў. Вы атрымліваеце гарантыю таго, што прадукт вельмі лёгкі паміж імі, каб спажываць падчас працы ці дома.\nЯк зручна выкарыстоўваць метад працу, знаходзіць сваё адлюстраванне ў справаздачах шчаслівых карыстальнікаў.\nУ прыкладаемай інструкцыі, а таксама па месцы знаходжання звязанага сайта ён дае вам якія-небудзь тэхнічныя патрабаванні, якія вы павінны ведаць, каб выкарыстоўваць прадукт правільна і без страт ..\nЯкія вынікі з Miracle рэалістычнымі?\nЗ Miracle вы можаце палепшыць сваё здароўе.\nМногія задаволеныя карыстальнікі і больш чым дастаткова доказаў, каб паказаць, што, на мой погляд.\nПакуль чалавек не заўважыў сур'ёзнага прагрэсу, некаторы час можа спатрэбіцца.\nНекаторыя людзі адчуваюць сябе адразу сур'ёзныя поспехі. Часова, але яна можа вагацца, пакуль прагрэс не прыйсці.\nЯк доўга ён будзе лічыць вас? Паспрабуйце і зрабіць вопыт! Вы можаце таксама ўключыць людзей , у якіх Miracle дапамагае адразу.\nМожа быць, вы нават не адчуеце эфект, але замест таго, каб зрабіць незнаёмыя вам у свой час кампліментаў.\nЁн будзе глядзець на вас з вашым навапаказаная самаацэнка, вядома, мае рацыю.\nВынікі даследаванняў з выкарыстаннем Miracle\nЛічбы паказваюць , што існуе даволі шмат станоўчых даследаванняў на Miracle ёсць. Поспехі залежаць ад іншых, але сутнасць у тым, што мае вельмі станоўчую рэпутацыю.\nMiracle прыняць шанец - калі вы купляеце ungefälschte падрыхтоўку па годнай цане пакупкі - можа быць вельмі перспектыўнай ідэяй.\nАле давайце паглядзім на вынікі задаволеных кліентаў яшчэ больш дакладна на.\nMiracle дасягнулі дзіўнага поспеху ў вучобе\nВыкарыстоўваючы розныя незалежныя падзеі, якія могуць непазбежна робяць, што агент адказвае яго патрабаванням. На руцэ няма ніякага спосабу, такога стабільна добры заключэнне дае практычна ніякай падрыхтоўкі. І я на самой справе быў не купіў некалькі такіх сродкаў і пратэставаны.\nпрэпарат можа дасягнуць уражлівых цуды ў падтрыманні здароўя\nНаш вывад у цэнтр\nпераканаць эфектыўны склад актыўных інгрэдыентаў, якія многія карыстальнікі адчуваюць, а таксама пакупной цану, ні найбольш скептычна.\nПасля таго, як я даследаваў ўсёабдымны адносна «» і праходзяць многія прадукты, я магу зрабіць выснову: Ні ў якім разе, я праверыў, ці не набліжаецца да выканання гэтага агента.\nХтосьці, хто ўсё аргументы на карысць прадукту, з улікам фактычна павінны дасягнуць ніжняй лініі з'яўляецца тое, што агент з'яўляецца эфектыўным.\nВялікая перавага: яна можа лёгка ўключыць у паўсядзённае жыццё.\nУ цэлым, Miracle таму добры прадукт у вобласці. На адным , але вы павінны заплаціць абавязковым: Купіце Miracle кожны раз непасрэдна ад сапраўднага крыніцы. Гэта адрознівае гэты прадукт ад іншых прадметаў, такіх як SlimJet. У адваротным выпадку, ён мог бы апынуцца дрэнна для вас.\nПершапачаткова важная заўвага, перш чым прыступіць да працы:\nЯк я ўжо казаў раней: Прадукт можа быць набыты пры любых абставінах ад альтэрнатыўнай крыніцы харчавання. Мой сябар думаў, як я яго з - за пераканаўчую эфектыўнасць Miracle выказаў здагадку , што яму будзе танней ад трэціх асоб. Вынік быў расчараваннем.\nКалі вы вырашылі зрабіць куплю прызначанага боку ад нас, мы даем вам абяцанне, што вам не прыйдзецца турбавацца аб праблемах, такіх як непатрэбныя кампаненты, небяспечных інгрэдыенты або завышаных цэны вытворцаў. Мы пералічылі тут толькі заўсёды вельмі актуальнымі і выпрабаваныя прапановы для вас.\nКалі вы вырашылі набыць гэты від рэчы з інтэрнэт-крам, такіх як eBay або Amazon, мы хацелі б адзначыць, што сапраўднасць і разважлівасць у гэтым выпадку звычайна не гарантуецца. Наша рэкамендацыя складаецца ў тым, каб узяць з гэтых гандляроў адлегласці. Спроба ў аптэцы ў вашай мясцовасці бескарысна інакш.\nУ тым выпадку, калі вы вырашылі паспрабаваць прадукт, працягнуць заказ пераканайцеся, што вы дэ-факта выкарыстоўваць наш рэкамендуемы супермаркет - там вы атрымаеце лепшую цану продажу, бяспечныя і дыскрэтныя працэсы і сапраўдны прадукт у любым выпадку.\nКалі вы будзеце прытрымлівацца гэтым рэкамендацыям, абсалютна нічога не можа выйсці з-пад кантролем.\nРэкамендуюцца ў любым выпадку аддаюць перавагу, каб падабраць большы аб'ём, любыя наяўныя грошай зэканоміць і пазбегнуць незлічонай замовы наступнага. Гэты прынцып добра зарэкамендаваў сябе ва ўсіх прэпаратах гэтага тыпу, як доўгі прымяненне ў aussichtsreichendsten ёсць.


“Праваабарончая Гуманітарная Місія ва Украіне”: 20 тон гуманітарнай дапамогі для Славянска\nhttps://spring96.org/be/news/77709 2015 2015-06-09T09:31:27+0300 2015-06-09T09:31:27+0300 2015-06-09T10:03:38+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/misija_harkau-salaueu.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЗміцер Салаўёў за пагрузкай гуманітарнай дапамогі.\nУ Харкаве працягвае дзейнасць “Праваабарончая Гуманітарная Місія ва Украіне”. Як паведамляюць беларускія валанцёры ў дзённіку місіі (#dzennikmisii), у панядзелак, 8 чэрвеня, Маргарыта Вялічкіна займалася маніторынгам працы аддзелаў сацыяльнага забеспячэння Харкава - наколькі якасна і аператыўна працуюць яны з перасяленцамі з зоны АТО.\nЗміцер Салаўёў з Аляксеем Колчынам дапамагалі перавозіць гуманітарную дапамогу з мытнага складу на склад арганізацыі “Станцыя Харкаў”. Частка гуманітарнага грузу вагою 20 тонн пасля перакамплектацыі была адразу накіраваная ў Славянск.\nСпальныя матрасы, ложкі, вопратка, ровары - ўсё гэта было сабранае ў Чэхіі валанцёрамі ў выглядзе ахвяраванняў ад грамадзян. Адзін з гэтых валянцёраў суправаджаў груз ва Украіну. Выканаць усе патрабаванні і аформіць дакументы атрымалася на працягу 3 тыдняў пасля таго, як гуманітарка была прывезеная ў Харкаў.\nНа жаль, частка грузу дагэтуль яшчэ застаецца на мытным складзе - гэта дзесяткі, калі не сотні, мыліцаў. Іх не дазволілі вывезці і раздаваць інвалідам - няма пакуль дазволу, бо яны прылічаныя да лекавых сродкаў, таму патрэбна дадатковае узгадненне з Міністэрствам аховы здароўя.\nПраваабарончая Гуманітарная Місія ва Украіне пачала сваю дзейнасць у Харкаве 4 чэрвеня. У складзе першай групы – супрацоўнікі Праваабарончага цэнтру “Вясна”. Надалей плануецца запрашаць жадаючых з іншых праваабарончых арганізацый. На дадзены момант у місіі прымае ўдзел 4 чалавекі, якія будуць змяняцца праз кожныя два тыдні.


Гісторыя беларуска-малдаўскіх узаемаадносін | Arche.by\nтэкст: Дзяніс Мельянцоў\nКніга М. Кошалева і Т. Папоўскай змяшчае ў сабе багаты і цікавы факталагічны матэрыял па беларуска-малдаўскіх адносінах ува ўсіх сферах жыцця, пачынаючы са старажытных часоў і канчаючы сённяшнім днём. Але гэтая кніга не з’яўляецца навуковым даследаваннем і не адпавядае крытэрам, якія да яго прад’яўляюцца.\nВыданне, якое разглядаецца ў рэцэнзіі: Кошалеў М.К., Папоўская Т.А. Гісторыя беларуска-малдаўскіх узаемаадносін. – Мінск: “Беларуская навука” 2009, — 187 с.\nРэцэнзуемае выданне ўяўляе сабой выніковы тэкст даследавання беларуска-малдаўскіх адносін, якое было праведзена ў межах выканання дзяржаўнай комплекснай праграмы навуковых даследаванняў на 2006-2010 гг.\nРэцэнзуемае выданне ўяўляе сабой выніковы тэкст даследавання беларуска-малдаўскіх адносінаў, якое было праведзена ў межах выканання дзяржаўнай комплекснай праграмы навуковых даследаванняў на 2006-2010 гг. “Гісторыя беларускай нацыі, дзяржаўнасці і культуры” (навуковы кіраўнік – доктар гістарычных навук, прафесар А.А. Каваленя). Паводле анатацыі, кніга разлічана на гісторыкаў, спецыялістаў у галіне міжнародных адносінаў, выкладчыкаў і шырокае кола чытачоў у Беларусі і Малдове. Хаця, не зусім зразумела ў такім разе, каго з іх у Малдове можа зацікавіць кніга на беларускай мове…\nВа ўводзінах да кнігі апісваецца агульны кантэкст беларуска-малдаўскіх дачыненняў і крыніцы праведзенага даследавання. Тамсама даецца ацэнка гістарычнай ролі СССР, які “не здолеў упісацца ў постіндустрыяльны этап”, і гаворыцца пра асноўны метад далейшага даследавання – “комплексны параўнаўчы аналіз гістарычнага лёсу абедзвюх краін”.\nНя гледзячы на тое, што кніга заяўлена як вынік даследавання, яна не з’яўляецца даследаваннем у агульнапрынятым сэнсе гэтага слова. Кніга ўяўляе сабой досыць кароткі энцыклапедычны агляд гісторыі беларуска-малдоўскіх адносінаў, а таксама гісторыі Малдовы і расповед пра беларускую дыяспару ў Малдове з паданнем біяграфіяў малдоўскіх дзеячаў навукі і культуры беларускага паходжання і падрабязным пералікам палітычных, эканамічных і культурных падзеяў, якія маюць хоць нейкае дачыненне да беларуска-малдаўскіх адносінаў. Разам з тым, навуковы стыль выдання не заўсёды вытрымліваецца і досыць часта збіваецца на публіцыстычны і нават мастацкі: “Подзвігі воінаў розных нацыянальнасцей, здзейсненыя ў барацьбе з фашызмам, назаўсёды застануцца ў памяці ўдзячных нашчадкаў” (с. 61), “край чароўных легенд, казак, песень і цудоўных краявідаў – так успамінаюць Малдову […] Але галоўнае ў ёй – людзі” (с. 13), “З вышыні птушынага палёту бачацца ўзгоркі ад Прута да Днястра, вузенькія зморшчынкі рэк паміж імі, люстраныя гладзі азёраў, зялёныя вінаграднікі, золата кукурузных палёў, векавечныя гушчары з дубу, буку… Бацян на адной назе над страхой сялянскай хаты нагадвае родныя беларускія малюнкі” (с. 13) і г.д. Стылістычна тэкст вельмі неаднародны.\nЗ першай жа ўводнай главы здзіўляе беднасць крыніц, на падставе якіх рабілася даследаванне. Што да крыніцаў па гісторыі беларуска-малдаўскіх адносінаў у сярэднявечны перыяд, то ў якасці такіх згаданы толькі “Літоўская Метрыка”, “Полное собрание русских летописей” (Том 35), “Кронікі” Длугаша і ўсё. Усе астатнія спасылкі – на другасныя крыніцы: манаграфіі, энцыклапедыі, зборнікі навуковых канферэнцыяў і папулярныя выданні па гісторыі абедзвюх краін. Цікавы падыход да выкарыстання крыніц дэманструецца ўжо на першых старонках кнігі, калі пры апісанні тэрыторыі гістарычнай Малдовы спасылка робіцца на выданне “Русские в Евразии XVII-XIX вв.” (Тула, 2008) і Малдаўскую Савецкую Энцыклапедыю (1970), у абзацы пра сучасны дэмаграфічны стан у Малдове аўтары адсылаюць чытача да артыкула ў Беларускай энцыклапедыі, а дадзеныя аб моўнай сітуацыі ўзятыя з “Очерка современного молдавского языка”, выдадзенага аж у 1967 годзе. Усе крыніцы па гісторыі і сучаснасці Малдовы выключна рускамоўныя, відаць, з прычыны недаступнасці для аўтараў літаратуры на румынскай мове. Гэта, несумненна, рэзка зніжае вартасць самога даследавання. Недаступная для аўтараў апынулася і літаратура на іншых замежных мовах: у кнізе прысутнічаюць толькі адзінкавыя спасылкі на выданні на ангельскай і польскай мовах. Крыніцы па эканамічных і культурных сувязях у асноўным датаваныя савецкім перыядам.\nГаворачы пра крыніцы, нельга не адзначыць і такую цікавую акалічнасць: распавядаючы пра міжнародныя адносіны найноўшага перыяду, аўтары кнігі шырока цытуюць мемуары апазіцыянера Пятра Краўчанкі, незалежную газету “Белорусский рынок” і незалежны навінавы рэсурс naviny.by, хаця тую ж інфармацыю, дзеля большай паліткарэктнасці, можна было ўзяць з сайту дзяржаўнай агенцыі БелТА.\nЯк ужо было адзначана, уводная частка кнігі дае агульную характарыстыку адносінаў і каментуе выкарыстаныя крыніцы. З пэўнай доляй неадабрэння аўтары канстатуюць той факт, што ў малдаўскіх крыніцах найноўшага часу стасункі Малдовы з суседнімі краінамі разглядаюцца “выключна з пункту гледжання “нацыянальных інтарэсаў” земляў свайго рэгіёна” (с. 5). Таму для аўтараў не зусім зразумела, чаму экспансія ВКЛ у XIV-XV стст. у малдаўскіх тэкстах называецца экспансіяй ВКЛ, а не вызваленнем малдаўскіх земляў ад татараў. “…Такі мадэрнізаваны падыход часам прыводзіць аўтараў да парадаксальных высноў, накшталт “польска-літоўскай экспансіі XIV-XV стст., перыяду, калі дзякуючы Вялікаму княству Літоўскаму малдаўскія землі насамрэч пазбавіліся ад татарскага панавання” (с. 5). Далей Кошалеў з Папоўскай таксама з жалем канстатуюць, што практычна нідзе ў работах малдаўскіх аўтараў не тлумачыцца, што “згадваемыя імі “літоўцы” з’яўляліся нічым іншым, як славянскім (у большасці беларускім) зачынам гэтай дзяржавы (ВКЛ)”, і даюць спасылку на польскага даследчыка Лаўмяньскага. Тут жа даецца стаўшы ўжо традыцыйным невялікі ўрок пра правільную назву беларускай дзяржавы, якая ў малдаўскіх даследаваннях называецца Белоруссіей (с. 6).\nУвогуле ў рэцэнзуемай кнізе што да апісання старажытнага перыяду выразна прасочваюцца некалькі тэндэнцыяў: амаль поўнае атаясамленне ВКЛ з беларускай дзяржаўнасцю і інтэрпрэтацыя гістарычных падзеяў праз прызму вялікалітоўскіх нацыянальных інтарэсаў, апраўданне экспансіі ВКЛ у паўночнае прычарнамор’е вызваленнем жыхароў гэтых земляў ад татарскага панавання (прычым ніяк не аналізуюцца наступствы пераходу з адной залежнасці ў іншую для насельнікаў забраных тэрыторыяў), супрацьпастаўленне “міралюбнай і добрасуседскай палітыцы” ВКЛ у рэгіёне з варожай антымалдаўскай палітыкай Кароны Польскай.\nПершая частка кнігі называецца “Знаёмства з Малдовай” і ўяўляе сабой кароткую даведку пра гісторыю, геаграфію, насельніцтва і эканоміку краіны. Апрача ўсяго іншага ў гэтай главе даецца тлумачэнне назвы краіны, якая нібыта паходзіць ад мянушкі сабакі (“Молда”) легендарнага князя Драгаша. Спасылкі на крыніцу, адкуль аўтары ўзялі гэтую легенду, не прыводзіцца. Пасля прачытання гэтае главы для “шырокага кола чытачоў” так і застанецца незразумелым, чым жа адрозніваюцца Малдова, Бесарабія і Румынія апрача назваў. Малдаўскай аўтаномнай савецкай рэспубліцы прысвечана два абзацы, якія адсылаюць чытача да кнігі “Советская Молдавия”, выдадзенай ў Ціраспалі ў 1938 годзе. У гэтай жа главе досыць нейтральна распавядаецца пра Прыднястроўскую малдаўскую рэспубліку (ПМР) і ўводзіцца тэрмін “расійска-савецкая цывілізацыя”. “Прыднястроўе, якое акумуліравала ў сабе сілы, арыентаваныя на існаванне ў арбіце расійска-савецкай цывілізацыі, прыступіла да стварэння ўласнай дзяржаўнасці, якая павінна была абараніць правы грамадзян гэтай часткі краіны на захаванне тых каштоўнасцей і норм, што засталіся ім блізкімі, нягледзячы на ўсе катаклізмы” (с. 25). Прыднястроўцы нідзе не называюцца сепаратыстамі, не падкрэсліваецца роля 14-й арміі ва ўзброеным канфлікце 1992 года, але гаворыцца пра паслядоўную лінію Беларусі ў прызнанні тэрытарыяльнай цэласнасці Малдовы і непрыняцці ПМР у Саюзную дзяржаву Расіі і Беларусі.\nЎ другой главе пад назвай “Гістарычныя карані беларуска-малдаўскага супрацоўніцтва” разглядаюцца міжнародныя адносіны ў рэгіёне, пачынаючы ад хрысціянізацыі ўсходнееўрапейскіх тэрыторыяў і да канца савецкай эпохі. Паколькі такі храналагічна вялізны перыяд разбіваецца яшчэ і на параграфы, прысвечаныя палітычным, эканамічным і культурным стасункам, то цяжка чакаць тут глыбокага аналізу пытанняў міжнародных адносінаў. Таму ў дадзенай главе ў храналагічным парадку пералічваюцца асноўныя больш-менш значныя палітычныя, эканамічныя і культурныя падзеі, якія закранаюць тэрыторыі тагачасных Малдовы і Беларусі і могуць разглядацца як праява міжнародных адносінаў і міжнароднай камунікацыі.\nУплыў Маскоўскай дзяржавы на беларускія і малдаўскія землі ў высокім Сярэднявеччы і пачатку Новага часу ацэньваецца ў цэлым негатыўна. Напрыклад, адзначаецца, што стаўка малдаўскіх гаспадароў на Расію ў сваім лавіраванні паміж Рэччу Паспалітай і Асманскай імперыяў не спраўдзіліся – Расія пазней інкарпаравала малдаўскія землі без аніякага ўліку іх былой дзяржаўнасці (с. 46). У адрозненні ад Расійскай дзяржавы, Рэч Паспалітая паказана ў кнізе як станоўчая сіла ў адносінах да беларусаў і малдаван, яе характарызуюць як “магутную процівагу Расіі” (с. 47), “славутую дзяржаву” (с. 47). Хаця РП ужо не разглядаецца аўтарамі кнігі як выключна “свая” дзяржава.\nРаспавядаючы пра пачатак дзяржаўнага будаўніцтва ў 1917-1918 гадах, аўтары даюць выключна адмоўную ацэнку палітыцы бальшавікоў на заходніх ускраінах былой Расійскай імперыі. “Спробы самастойнага незалежнага нацыянальна-дзяржаўнага ўладкавання беларусаў і малдаван на дэмакратычных асновах сутыкнуліся з новаімперскімі камуністычнымі ідэямі бальшавікоў”, якія “кіраваліся ўтапічнымі і вельмі небяспечнымі праектамі” (с. 52). Дзевяць старонак кнігі прысвечана Вялікай Айчыннай вайне і супольнаму “змаганню з фашыстамі”, на якіх падрабязна пададзены арміі і дывізіі, ў складзе якіх ваявалі беларусы на тэрыторыі Малдовы і малдаване на тэрыторыі Беларусі з прозвішчамі камандзіраў і біяграфіямі асобных герояў.\nТрэцяя глава “На шляхах незалежнасці” апісвае найноўшы перыяд развіцця двухбаковых адносінаў пасля распаду СССР і набыцця краінамі дзяржаўнай незалежнасці. У гэтай главе таксама не заўважаны аналіз адносінаў, а прысутнічае храналагічны пералік афіцыйных візітаў, сустрэчаў, падпісаных дакументаў, выстаў, канцэртаў і інш.\nУ кнізе ўсімі сіламі аўтары стараюцца пазбегнуць ацэнак палітычных рэаліяў у Беларусі і Малдове, які паўплывалі на міждзяржаўныя стасункі. Яны стрымана зазначаюць, што “несупадзенне выбару Беларуссю і Малдовай знешнепалітычных вектараў і прыярытэтаў нярэдка вызначае асаблівасці падыходаў да шэрага пытанняў”. Адсюль і “скептычнае стаўленне” Кішынёва да праекту старэння Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі і ўступленне Малдовы ў ГУАМ. Аднак прычыны такой рознасці геапалітычнага выбару аўтары лічаць за лепшае не тлумачыць.\nУ беларуска-малдаўскіх адносінах перыяду незалежнасці Кошалеў з Папоўскай вылучаюць два вялікіх перыяды: з 1991 да 2003 і з 2003 да сённяшняга дня. Першы перыяд яны характарызуюць як час, калі Малдова на знешнепалітычнай арэне падтрымлівала Беларусь, а другі перыяд распачаўся пасля таго, як Малдова ўзяла курс на еўрапейскую інтэграцыю, і з гэтага часу адносіны паміж дзвюма краінамі ахалоджваюцца. І зноў, прычыны такога знешнепалітычнага павароту Малдовы аўтары не тлумачаць. Але, разам з гэтым, робіцца цікавая заява: “для еўрапейскай дзяржавы, якой з’яўляецца Беларусь, і ў геапалітычнай сітуацыі, што склалася, уваходжанне ў еўрапейскую цывілізацыйную прастору з’яўляецца не менш актуальнай перспектывай, чым для Малдовы” (с . 86). Што гэтым хацелі сказаць аўтары, да канца не зразумела, паколькі на гэтым пасажы раздзел пра палітычныя стасункі заканчваецца і здагадвацца чытачу тут ужо прыйдзецца самому. Ці дэкларавалі гэтым аўтары сваю прыхільнасць еўрапейскай інтэграцыі для Беларусі? Ці можа яны агучылі такім чынам пазіцыю беларускіх уладаў? Калі так, то на якой падставе і абапіраючыся на якія крыніцы?\nУ раздзеле, прысвечаным эканамічным стасункам, адзначаецца, што Беларусь, у адрозненні ад Малдовы абрала правільны эканамічны курс, пра што сведчыць “душавой узровень ВУП” (с. 106). Вялікую праблему для “мытных налагавікоў” (с. 106) складае нефармальная эканоміка і кантрабанда, але гэтае пытанне, паводле аўтараў, выходзіць за тэматычныя межы дадзенага даследавання.\nУ апошняй, чацвёртай, главе апісваецца жыццё беларускай дыяспары ў Малдове. Гэты раздзел больш за ўсе астатнія падобны да артыкула з даведніка. Аднак і тут ёсць з што зачапіцца воку. Напрыклад, у пастаронкавай зносцы даецца тлумачэнне хто такія Сапегі (с. 143). Пры тым, што ў анатацыі сцвярджаецца, што кніга разлічана на гісторыкаў. Або заўважаная аўтарамі дэмакратызацыя: “Уласцівыя Беларусі і Малдове працэсы дэмакратызацыі дзяржаўнай палітыкі […] будуць служыць трывалым залогам дабрабыту і камфортнага існавання беларускай абшчыны ў Малдове” (с. 149).\nКніга М. Кошалева і Т. Папоўскай змяшчае ў сабе багаты і цікавы факталагічны матэрыял па беларуска-малдаўскіх адносінах ува ўсіх сферах жыцця, пачынаючы са старажытных часоў і сканчаючы сённяшнім днём. Гэтая кніга, безумоўна, зацікавіць чытача, які хоча пазнаёміцца з гісторыяй Малдовы і атрымаць першапачатковыя веды па двухбаковых стасунках Беларусі і Малдовы. Але гэтая кніга не з’яўляецца навуковым даследаваннем і не адпавядае крытэрам, якія да яго прад’яўляюцца. І паводле зместу, і паводле стылю кніга нагадвае энцыклапедычны даведнік месцамі разбаўлены публіцыстычнымі разважаннямі і паэтычнымі вобразамі. Тым больш разгледжанае выданне не з’яўляецца поўнай і вычарпальнай крыніцай інфармацыі па ўсім спектры беларуска-малдаўскіх дачыненнях. Хутчэй гэта першая спроба акрэсліць адносна новы для беларускай гістарычнай навукі накірунак даследаванняў.\nДрукуецца паводле: Дзяніс Мельянцоў. Спроба комплекснага апісання дачыненняў Беларусі з Малдоваю. //Палітычная сфера. Эліты і нефармальная палітыка, #13 2010\n У кнізе аўтары не адрозніваюць нямецкі нацызм і італьянскі фашызм.\n У тэксце кнігі словазлучэнне “нацыянальныя інтарэсы” ўзята ў двукоссі.


Чавусаў: “Шалі схіліліся на бок Мілінкевіча”\n26 травень 2009, 22:43\n28 маладых палітыкаў падпісалі заяву, якую назвалі маніфэстам маладых лідэраў. Заяўнікі падтрымалі дзеяньні лідэра Руху “За Свабоду” Аляксандра Мілінкевіча па наладжваньні стасункаў Беларусі з Эўрапейскім Зьвязам “дзеля ўмацаваньня незалежнасьці краіны на ўмовах дэмакратызацыі і павагі да правоў чалавека”. Ці можна сьцьвярджаць, што маладыя палітыкі заявілі пра свой пераход на бок Аляксандра Мілінкевіча ў ягоных спрэчках з іншымі лідэрамі апазыцыі? Ці могуць быць нейкія наступствы для тых падпісантаў ліста, якія ўваходзяць у кіраўніцтва апазыцыйных партыяў? На гэтыя ды іншыя пытаньні адказвае палітоляг Юры Чавусаў.\nЦыганкоў: Ці можна трактаваць гэты ліст так, што ягоныя падпісанты-маладыя палітыкі аддаюць свой палітычны аўтарытэт Аляксандру Мілінкевічу? Ці азначае гэта, што яны адназначна прынялі бок Мілінкевіча ў ягоным процістаяньні з шэрагам іншым апазыцыйных лідэраў?\nЧавусаў: Сапраўдны, рацыя ў такім сьцьвярджэньні ёсьць. Заўважу, аднак, што падпісанты — гэта толькі частка маладой плыні беларускіх палітыкаў, якія сапраўды падтрымліваюць Мілінкевіча ў ягоных амбіцыях вылучацца ў якасьці галоўнага кандыдату ад дэмакратычных сілаў.\nТут мы бачым вынік, плён той працы, якую праводзіў Мілінкевіч пасьля 2006 году па кансалідацыі дэмакратычных палітыкаў і арганізацыяў, робячы акцэнт не на “захопе” асобных структураў, а на кантактах з лідэрамі грамадзкай думкі, асабліва на мясцовым узроўні.\nГэты ліст — толькі пачатак, а далей да гэтай супольнасьці фармальна і нефармальна будуць далучацца і іншыя.\nТаму гэты ліст — толькі пачатак, а далей да гэтай супольнасьці фармальна і нефармальна будуць далучацца і іншыя дзеячы, у тым ліку і актывісты існуючых партыяў дэмакратычнага крыла.\nЦыганкоў: Сапраўды, сярод падпісантаў ёсьць і прадстаўнікі кіраўніцтва розных партыяў, напрыклад, Юрась Губарэвіч — намесьнік старшыні БНФ. Ці ня можа стаць гэты ліст чарговай падставай для разгляду ў той самай БНФ і для “аргвывадаў”?\nЧавусаў: Гэты ліст хутчэй вынік той палітыкі, якую паводзіць зараз кіраўніцтва БНФ. Думаю, што спробы нейкім чынам даць ацэнку гэтаму лісту будуць, але ня думаю, што сёньня кіраўніцтва БНФ ў стане атрымаць падтрымку партыйнага актыву ў гэтай справе. Ня будзем забывацца, што прапанова рэзалюцыі, якая вельмі жорстка ацэньвала дзейнасьць актывістаў БНФ у супрацы з рухам “За свабоду”, на апошнім Сойме не была прынята\nЗараз актывісты партыяў ужо думаюць пра тое, а што там будзе ў выбарчай кампаніі, і нават, што будзе пасьля прэзыдэнцкай выбарчай кампаніі. Таму нават калі нейкае памкненьне “пакараць” падпісантаў у кіраўніцтва партыі БНФ і зьявіцца, але яно наўрад ці будзе падтрыманае шырокім колам партыйных актывістаў.\nЦыганкоў: Ліст маладых палітыкаў называецца “Незалежнасьць! Свабода! Эўрапейскі выбар”. Ці можна сказаць, што зараз, калі намецілася нейкая канкурэнцыя паміж двума праэўрапейскімі кангрэсамі, гэтым лістом шалі схіліліся моцна на бок Мілінкевіча і ягонага Кангрэсу.\nЧавусаў: Шалі сапраўды на баку Мілінкевіча цяпер. Але не такі, што ён больш праэўрапейскі. Рэч у тым, што ён валодае большым палітычным і арганізацыйным патэнцыялам, каб сапраўды выступаць як праэўрапейская сіла. Што да ягоных канкурэнтаў, то я ня думаю, што тут нешта большае, чым палітычныя амбіцыі асобных дзеячоў.\nШто да назвы ліста, то яна, відаць, адпавядае патэнцыйнаму мэсіджу, зь якім Мілінкевіч пойдзе на выбарчую прэзыдэнцкую кампанію.


Радаслаў Сікорскі: ЕЗ мог прадухіліць вайну на Данбасе | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКалі б рэакцыя ЕЗ на анексію Крыма была больш рашучай, канфлікту на Данбасе не адбылося б. Такую здагадку зрабіў міністр замежных спраў Польшчы Радаслаў Сікорскі, піша „Украінская праўда”. Ён адзначыў, што Польшча была настроена на плённае супрацоўніцтва з Расеяй да гэтых падзей.\n„Як сусед Расеі, хацелі быць партнёрам настолькі, наколькі гэта магчыма. Удалося наладзіць памежны рух з Калінінградскай вобласцю. Дзясяткі тысяч расейскіх грамадзян могуць наведваць Польшчу без якіх-небудзь бюракратычных фармальнасцяў”, – адзначыў ён.\nУ той жа час, паводле яго слоў, адносіны змяніліся, калі Расея прыняла рашэнне анексаваць Крым і ажыццявіць ваеннае ўварванне на тэрыторыю свайго суседа. Калі палітыка Польшчы ў дачыненні да канфлікту ва Украіне з’яўляецца жорсткай і агрэсіўнай, то для палітыкі Расеі ў цэлым цяжка знайсці словы, лічыць Радаслаў Сікорскі.


Аўстрыя Віза - Адпачынак, Адпуск, Святы, Гатэлі, Падарожжы, Курорты\nГалоўная > Аўстрыя > Віза\nДля ўезду ў Аўстрыю неабходныя замежпаспарт і віза. З далучэннем Аўстрыі да краін Шэнгенскага Пагаднення 1 сьнежня 1997 года выдаецца адзіная Шэнгенская віза наступных катэгорый:\nВіза А (транзітная віза для паездак на самалёце) - віза для замежных асоб, якія павінны мець Шэнгенскую візу, на час транзіту ў міжнароднай транзітнай зоне аэрапорта. Гэта віза не дазваляе ўезд на тэрыторыю Аўстрыі.\nВіза У (транзітная віза) - віза для замежных асоб, якія павінны мець Шэнгенскую візу, на час транзіту праз тэрыторыю Шэнгенскіх краін з краіны, не далучылася да Шэнгенскага пагаднення ў іншую краіну, не далучыліся да Шэнгенскага пагаднення. Такая віза выдаецца на праезд тэрмінам да 5 дзён.\nВіза З (для кароткачасовага знаходжання) дае права на ўезд у Шэнгенскую прастору на перыяд да 90 дзён на працягу 6 месяцаў пачынаючы з першага ўезду ў адну з краін Шэнгенскага пагаднення.\nНацыянальная віза D дае права на знаходжанне ў Аўстрыі з 3 да 6 месяцаў без наяўнасці дазволу на часовае знаходжанне або віду на жыхарства. Гэтая віза дае права толькі на транзіт праз краіны Шэнгенскага пагаднення тэрмінам да 5 дзён, але не на знаходжанне ў іншых краінах Шэнгенскага пагаднення.\nДля атрымання турыстычнай візы ў Аўстрыю неабходна мець:\n• замежны пашпарт, сапраўдны на працягу трох месяцаў пасля заканчэння тэрміну візы;\n• Арыгінал запрашэння;\n• Адну цалкам і пэўна запоўненую анкету-хадайніцтва (візавая анкета) аб атрыманні аўстрыйскай візы на нямецкай або англійскай мовах, падпісаную асабіста хадайнічае;\n• Адна прылепленая каляровая фатаграфія памерам 3,5 х4, 5 см на светлым фоне, знятая нядаўна да падачы дакументаў;\n• ксеракопію пашпарта (або іншага дакумента, які засведчвае асобу) чалавека, здае дакументы ў консульства;\n• Бронь гасцініцы плюс пацверджанне 100% аплаты за пражыванне (факс / арыгінал рахункі), або ваўчар на прыём і абслугоўванне ад аўстрыйскага турагенцтвы;\n• Доказ хадайнічае асобы аб наяўнасці фінансавых сродкаў для паездкі (напрыклад, крэдытную карту або выпіска з банкаўскага рахунку) + даведку з месца працы аб заробку за апошнія тры месяцы і копію працоўнага дагавора;\n• Медыцынскую страхоўку і страхоўку ад няшчасных выпадкаў (на суму не менш? 30-000)\n• Авіябілет або іншыя праязныя дакументы;\n• Даведку з месца працы з указаннем даходу (на англійскай ці нямецкай мове), для непрацуючых - выпіску з банкаўскага рахунку, крэдытную картку і т. д., для навучэнцаў - даведку з месца вучобы;\n• Аплачаны консульскі збор у памеры 35 еўра (з улікам камісіі банка сума збору складзе каля 45 еўра).\nДля транзітнай паездкі запатрабуюцца:\n• Копія сапраўднай візы краіны прызначэння, а таксама тых краін, якія не з'яўляюцца членамі Шэнгенскага • Пагаднення, праз якія хадайнічае, з'яжджаючы з Аўстрыі, варта па шляху ў краіну прызначэння;\n• Медыцынская страхоўка і страхоўка ад няшчасных выпадкаў (на суму не меней за 30000 чалавек еўра);\n• Копія білета на цягнік або на самалёт туды і назад.\nДля дзяцей да 18 гадоў, якія вандруюць асобна ад бацькоў, патрабуецца дазвол ад бацькоў, завераную натарыусам.\nАпрацоўка візавай анкеты ажыццяўляецца толькі пры наяўнасці ўсіх неабходных дакументаў. Звычайны тэрмін афармлення дакументаў у пасольстве - да двух тыдняў. Пасольства пакідае за сабой права ў асобных выпадках запатрабаваць дадатковых дакументаў. У выпадку неабходнасці заяўнік на візу можа быць асабіста запрошаны ў Консульства. Пры падачы дакументаў варта ўлічваць, што твар на фатаграфіі павінна займаць не меней 70-80% плошчы здымка, а вочы суіскальніка не павінны быць зачыненыя ачкамі з цёмнымі шыбамі.\nАкзамер - Лицум, Аўстрыя\nБад Хофгастайн, Аўстрыя\nФашуль Ам Зее, Аўстрыя\nБад Тацмансдорф, Аўстрыя\nKummer, Вена, Аўстрыя\nLizumerhof, Акзамер - Лицум, Аўстрыя\nStrass, Майерхофен, Аўстрыя\nPension Alexandra, Хопфгартен, Аўстрыя\nPension Alpina, Хіпі, Аўстрыя\nZur Post, Фюген, Аўстрыя\nHotel Jagdhof Am Fuschlsee, Фашуль Ам Зее, Аўстрыя\nKirchplatz, Санкт-Антон, Аўстрыя\nKertess, Санкт-Антон, Аўстрыя\nErnst Falch, Санкт-Антон, Аўстрыя\nAlte Post, Санкт-Антон, Аўстрыя\nZillertaler Hof, Майерхофен, Аўстрыя


Святлана Алексіевіч: Заплаціла дзяржаве € 197 000 – падатак з Нобэлеўскай прэміі. Ніхто ў свеце так не робіць\n11 лютага беларуская Нобэлеўская лаўрэатка па літаратуры прыйшла на штогадовую Менскую кніжную выставу, дзе ёй выдзелілі «кавалачак».\n«Нам нават залу, мне падаецца, не далі. Нейкі кавалачак. Як заўсёды. Нічога новага… Нашая ўлада робіць выгляд, што ў Беларусі няма Нобэлеўскага лаўрэата», – кажа Святлана Алексіевіч.\nПісьменніца распавяла «Белсату», што заплаціла з Нобэлеўскай прэміі € 197 000 падатку. Раней меркавалася, што пісьменніцу вызваляць ад неабходнасці плаціць падаходны падатак. Летась Міністэрства падаткаў і збораў паведаміла, што вызваліць ад аплаты падатку можа толькі Аляксандр Лукашэнка, падпісаўшы адмысловы ўказ.\n«Нідзе ў свеце так не робяць. Не абкладаюць падаткам Нобэлеўскую прэмію. Я заплаціла € 197 000 (падаходны падатак у Беларусі складае 13 %. – Заўв. belsat.eu)», – сказала першая Нобэлеўская лаўрэатка Беларусі.\nТэгі: кнігі, Святлана Алекіевіч


Администрация Октябрьского района г.Могилева - “Маленькія артысты”\nГлавная Новости “Маленькія артысты”\nВыхаванцы санаторнай старэйшай групы "Б" дзяржаўнай установы адукацыі “Санаторны яслі-сад № 36 г.Магілева” падрыхтавалі і паказалі казку "Каза-Манюка". Маленькія артысты выступалі на беларускай мове і вельмі хваляваліся.\nПрымая удзел у тэатралізаваных паказах для выхаванцаў установы дзеці вучацца не саромецца выступаць перад вялікай аўдыторыяй, спрабуюць свае сілы ў прамоўніцкім мастацтве. Гэты вопыт карысны як артыстам, так і гледачам.\nУсім гледачам вельмі спадабалася сачыць за героямі, яны перажывалі за Зайчыка і зусім не спалохаліся, калі з'явіліся Воўк і Мядзведзь, таму што яны апынуліся добрымі, але баязлівымі. Мацней за ўсіх апладзіравалі выхаванцы першых малодшых груп, якіяўпершыню апынуліся на такім паказе.\nВялікі дзякуй усім выканаўцам і памочнікам, хто падрыхтаваў гэта свята для выхаванцаў дашкольнай установы.\nВыхавальнік дашкольнай адукацыі Афоніна Т.Д.


Дызайнэр Цэсьлер зрабіў новую афішу «Тутэйшым» Купалаўскага тэатру\n25 ліпень 2020, 11:27\n23 і 24 верасьня Купалаўскі тэатар у Менску плянуе пачаць ставіць спэктаклі паводле сатырычнай трагікамэдыі Янкі Купалы «Тутэйшыя». Як піша Citydog, у горадзе ўжо зьявіліся афішы, аўтар якіх — вядомы дызайнэр Уладзімер Цэсьлер. На афішы шынэль і тры гузікі: польскі, нямецкі і савецкі.\n«Тутэйшых» плянавалі паставіць яшчэ ў чэрвені, але адклалі ў сувязі з пандэміяй каранавірусу.\nРэжысэр-пастаноўшчык — Мікалай Пінігін, сцэнаграфія і касьцюмы — Кацярына Шымановіч, кампазытар — Андрэй Зубрыч. У галоўных ролях Павал Харланчук-Южакоў, Алена Сідарава, Міхась Зуй, Іван Кушнярук, Андрэй Кавальчук, Ігар Сігоў, Кацярына Алейнікава і Валянціна Гарцуева.\n«Цяпер я прыдумаў іншую форму, — казаў Свабодзе Пінігін. — Гэта зусім не падобна да таго, што было раней. Нават калі нічога не атрымаецца, то тэкст Купалы ўсё адно павінен гучаць з нашай сцэны. Для мяне гэта найлепшая ягоная пʼеса. Самая сурʼёзная, самая грунтоўная і самая сучасная. Бо мы ня будзем памежжам паміж лацінскай культурай і бізантыйскай».\nПінігін упершыню паставіў «Тутэйшых» у Купалаўскім 17 кастрычніка 1990 году. У канцы спэктаклю на сцэне ўздымаўся бел-чырвона-белы сьцяг. У 1992 годзе спэктакль атрымаў Дзяржаўную прэмію Беларусі.\nПасьля рэфэрэндуму 1995 году вакол спэктаклю пачаліся праблемы, яго то здымалі, то часова вярталі на сцэну. У траўні 2010 году Пінігін абвесьціў, што спэктакль у ягонай пастаноўцы зьняты з рэпэртуару.\nКанцэрты падчас пандэміі ў Менску: Intelligency, Вайцюшкевіч, J:морс і «Стары Ольса»\nБеларусь у гістЭрычных апавяданьнях. Купалаўскі паставіў «Шляхціца Завальню». ФОТА\nУладзімер Цэсьлер: «Часам думаю, што некаторыя мяне моцна раздулі»\nПінігін, Цэсьлер і іншыя дзеячы культуры падпісалі ліст аб «справе Белгазпрамбанку» і арыштаваных карцінах


Пасля Плошчы: немцы праціраюць вочы | Народная Воля\nПасля Плошчы: немцы праціраюць вочы\n11.03.2011 в 9:46\nЧасопіс “Усходняя Еўропа” на працягу апошніх 60 гадоў з’яўляецца адным з самых дасведчаных аналітычных выданняў, якое аналізуе мінулае, сучаснае і прагназуе будучыню ўсходніх суседзяў ФРГ. На яго старонках, як і ў іншых нямецкіх медыях, было багата аналітычнага матэрыялу пра марнасць палітыкі ізаляцыі і пра мэтазгоднасць пакрокавага дыялогу Еўрасаюза з рэжымам Лукашэнкі. Такі падыход тады называлі “дэмакратызацыя праз эканамізацыю” ці “збліжэнне праз перапляценне”.\nСярод нямецкай эліты падчас “змены вехаў” не было абсалютнага адзінства. Гады тры таму чытачы “Народнай Волі” мелі магчымасць пазнаёміцца з меркаваннямі Гюнтэра Ноке, Упаўнаважанага па правах чалавека Федэральнага ўрада Германіі (тады яшчэ кааліцыйнага), які пасля наведвання Беларусі у інтэрв’ю газеце “Франкфуртэр Альгемайнэ Цайтунг” заявіў: праблема Беларусі ў вызначальнай ступені хаваецца ў асобе дзейнага прэзідэнта; паблажлівае збліжэнне з лукашэнкаўскай Беларуссю — памылка; Лукашэнка не зменіцца, бо адрэзаў сабе шляхі адступлення многімі сваімі дзеяннямі; задача знешняй палітыкі Германіі на Усходзе — не стварэнне плацдармаў для эканамічнай экспансіі, а разбудова выспаў дэмакратыі, як тое калісьці было дэкларавана Ангелай Меркель у час выбараў (“Мы не будзем сябраваць ні з кім дзеля эканамічнай выгады, у тым ліку і з Расіяй цераз галовы яе суседзяў, мы будзем верныя еўраатлантычнаму прынцыпу дэмакратыі”). У інтэрв’ю Гюнтэр Ноке фігуральна зазначыў: “З Лукашэнкам мы затанцуемся ў такі цёмны калідор, што пазней не будзем самі ведаць, як з яго вытанцавацца…”.\nНа “Мінскім форуме”, сустракаючыся з дэпутатамі бундэстага, у пасольстве Германіі прадстаўнікі дэмакратычнай супольнасці Беларусі даводзілі нямецкаму боку ілюзорнасць высілкаў перавыхавання дыктатара. Немцы, аднак, “не мелі вушэй”, каб пачуць гэтыя словы. Пасля 19 снежня 2010 года прыходзіцца сёе-тое пераглядаць.\nАператыўная інвентарызацыя падыходаў\nВыклікае павагу аператыўнасць рэдакцыі часопіса “Усходняя Еўропа”. Інфармацыя пра выбары ў Беларусі паспела ўвайсці ў апошні нумар мінулага года. Усе матэрыялы — грунтоўныя, напоўненыя цікавай фактурай. На вокладцы — начное фота шыхтоў міліцыянтаў са шчытамі з выявай арлоў і надпісам “Спецназ”. Злева ўнізе — фігура скурчанага дэманстранта. Пад здымкам — вялікімі літарамі: “Der Fall Belarus“. Гэта можна разумець як “судовы казус БЕЛАРУСЬ” або “феномен Беларусь”. Яшчэ ніжэй тры словы: Gewalt, Macht, Ohnmacht. Зноў жа — шырокае кола асацыяцый: гвалт, сіла, слабасць. Або: гвалт, улада, бяссілле. З прадмовы рэдакцыі даведваемся, што маецца на ўвазе “гвалт, сіла і слабасць рэжыму”. Гэта ўжо пэўная танальнасць нумару. Прыблізна тры чвэрці тэксту і здымкаў прысвечаны Беларусі. На здымках: беспрытомны Някляеў (з заўвагай, што яшчэ ідзе падлік галасоў), Лукашэнка з нямецкімі журналістамі, гала-партрэт Лукашэнкі за сталом, Лукашэнка з папам Бенедзіктам і сынам Мікалаем (подпіс на лаціне: прыйшоў Дух Святы і акрыў цябе святлом нябёсным…)\nЗа “круглым сталом” на 11 пытанняў рэдакцыі адказвалі пяць экспертаў: Райнэр Лінднэр (выканаўчы дырэктар Усходняга камітэта германскай эканомікі, старшыня нямецка-беларускага таварыства і “Мінскага форуму”, аўтар фундаментальнай манаграфіі па гісторыі Беларусі “Гісторыкі і ўлада”, прафесар Канстанцкага ўніверсітэта; жыве ў Берліне), Ёрг Форбрыг (кіраўнік праграм германскага Фонду Маршала для Усходняй Еўропы, Берлін), Дэвід Марплз (прафесар Альбертаўскага ўніверсітэта, Канада), Аркадзій Мошэс (праграмны дырэктар даследчых праектаў Еўрапейскага Саюза для усходніх суседзяў і Расіі, Хельсінкі), Астрыд Зам (дырэктар Міжнароднага адукацыйнага цэнтра імя Ёганэса Рау, Мінск).\nРайнэр Лінднэр, акрамя таго, напісаў у нумар спецыяльны артыкул, прысвечаны эканамічным адносінам паміж Беларуссю і ФРГ. Пастаянная аўтарка часопіса Гема Пёрцген у серыі інтэрв’ю з журналістамі расказала пра высокааплатныя паслугі рэжыму Лукашэнкі берлінскай піяр-кампаніяй Consultum Communications з мэтай павышэння іміджу ў Германіі. У якасці пасярэдніка тут выступаў Ганс Дзітрых Геншэр. Свабодны журналіст Інга Пэц даў грунтоўны агляд беларускага дэмакратычнага інтэрнэта і новай хвалі беларускага мадэрнага пратэстнага мастацтва з маладой і сярэдняй генерацыі.\nНямецкія аналітыкі, якія выступілі ў нумары, яшчэ не чулі, што Лукашэнка павысіў у званні міністра Куляшова і што казаў у сваім інтэрв’ю ў Раўбічах і выступаючы перад вайскоўцамі (апазіцыя — антынародная з’ява, бо Беларусь праводзіць народную палітыку; мы спынілі спробу дзяржаўнага перавароту; апазіцыя — гэта вайна; калі трэба, будзем прымяняць войскі; мне пляваць на крытыкаў з Захаду і г. д.).\nДалей вытрымкі з некаторых адказаў я даю ў пераказе і цытаваннях.\n— Як вы ацэньваеце падзеі ў Беларусі, звязаныя з выбарамі?\nФорбрыг: — Крывавы разгром дэманстрацыі супраць фальсіфікацыі выбараў і пераслед дэмакратаў даюць падставу зрабіць толькі адну выснову: еўрапейская палітыка перамен праз збліжэнне з Беларуссю абсалютна правалілася. Дыктатарскі і крымінальны лукашэнкаўскі рэжым нельга лібералізаваць праз кантакты, супрацоўніцтва з прыцягальнымі прапановамі і лёгкі прэсінг. Трагічна, што такое разуменне прыходзіць за кошт ахвяраў беларускай апазіцыі. Яна не раз папярэджвала Захад, што дыялог “Еўрасаюз–Беларусь” без удзелу апазіцыі і грамадзянскай супольнасці будзе на шкоду дэмакратыі. Апазіцыя мела рацыю. Сёння большасць з іх сядзіць у засценках КДБ.\nМошэс: — Лукашэнка даказаў, што ён кантралюе цалкам сітуацыю ў краіне. Рэжым можа быць аслаблены толькі знутры. Ён умацаваў сваё становішча. Магчыма, толькі часова.\nЗам: — Гэтыя падзеі адкінулі Беларусь назад. Жахлівыя крокі рэжыму пасля 19 снежня ў адносінах да затрыманых, сем’яў і адвакатаў. Беларусы прачнуліся ў краіне, якую яны пачалі ўжо забываць.\nЛінднэр: — Гэта сапраўды адкат назад. Надзея на змены разбурылася праз парушэнні на выбарах, гвалт з боку сіл бяспекі, арышты, ператрусы, канфіскацыі маёмасці. Гэта не сумяшчальна з каштоўнасцямі ЕС. Я спачуваю параненым і арыштаваным.\n— Допуск да тэлебачання быў прыкметай лібералізацыі ці меў чыста тактычны характар?\nМарплз: — Гэта была чыстая тактыка. Так, як, напрыклад, вызваленне Казуліна ў 2008 года. Такое не рабілася ў 2001-м, таму што зачыстка была ўжо праведзена раней: зніклі знакавыя фігуры апазіцыі. Лукашэнка не змяніўся. Ён не можа змяніцца. Ягоная помслівасць не ведае межаў. Ён гатовы расправіцца з кожным, хто кіне яму выклік. Уладзіміра Някляева знявечылі на вуліцы, калі яшчэ выбары былі афіцыйна не скончаны.\nЗам: — Гэта была тактычная навінка. Аднак гэта выйшла за межы тактыкі: атрымаўся жывы кантакт з людзьмі. Праўда, склад камісій перадвызначыў кантроль рэжыму над падлікам галасоў. У цэлым рэакцыя грамадзян на гэтыя часовыя змены была вельмі станоўчай.\nЛінднэр: — На пачатку кампаніі можна было гаварыць пра пэўную лібералізацыю: быў свабодны доступ да выбаршчыкаў. Адзначаліся пэўныя прыкметы паляпшэння і ў эканамічнай сферы. Гэта адзначалася на “Мінскім форуме” ў лістападзе 2010 года. Сапраўдныя вынікі выбараў былі вядомыя ў вярхах, і яны ацвярэзілі кіраўніцтва. Змяніцца сітуацыя можа толькі праз свабодныя выбары. Альтэрнатывы доўгатэрміновай інтэграцыі Беларусі з ЕС няма. Большасць насельніцтва, дэмакратычныя партыі і вялікая частка дзяржаўнага апарату жадаюць гэтага…\nПастка для палітычных партый\nАдказваючы на іншыя пытанні (Якая стратэгія хавалася за жорсткасцю? Хто павінен адказваць за злачынства? Хто выйграў? Якія рэсурсы рэжыму? Ацэнка рэакцыі Захаду і ЗША. Якая будучыня ў партый і няўрадавых арганізацый? Які сцэнарый далейшага развіцця Беларусі?), нямецкія эксперты сказалі некаторыя рэчы, якія ў нашай медыйнай прасторы не фармуляваліся так выразна і якія пацвердзіліся некаторымі фактамі пасля 19 снежня і апошнімі выступамі кіраўніка дзяржавы.\nТак, свядомую рэгістрацыю кандыдатаў з фальшывымі і недабранымі подпісамі эксперты “круглага стала” і аўтары іншых артыкулаў звязваюць з планамі рэжыму будаваць у далейшым кіраваную бяспечную партыйную сістэму з магчымай зменай выбарчага заканадаўства і “абдзяржаўліваннем няўрадавых арганізацый”. Як гэта стане магчымым? Пасля пагрому ўпартыя дэмакраты будуць дэмаралізаваныя, атрымаюць таўро тэрарыстаў. Тыя, хто пайшоў на выбары толькі дзеля захавання іміджу арганізацыі або з мэтай набыць папулярнасць перад парламенцкімі выбарамі ды трапіў на кручок ЦВК (пра магчымую агентуру КДБ эксперты не гавораць) і праявіў сваю амаральнасць, будуць выкарыстаны як слабыя грэшнікі. Вольны журналіст Інга Пэц расказвае, як у іранічным перформансе малады актывіст Андрэй Кім, зрабіўшы ляльку “кандыдата ў прэзідэнты Рональда Макдональда” і стоячы каля цэнтральнага “Макдональдса” ў Мінску, гаварыў: “Я шмат каго з кандыдатаў вельмі паважаю, але ўсе яны — клоўны, частка вялікай інсцэніроўкі пад кіраўніцтвам вялікага шоу-майстра…”. Дэвід Марплз заўважае: “Допуск такой вялікай колькасці кандыдатаў, некаторыя з якіх нават не сабралі неабходнай колькасці подпісаў, павінен быў прывесці да расколу апазіцыі і быць выгадным Лукашэнку”. Ён жа далей фармулюе: “Лукашэнка будзе спрабаваць узяць пад кантроль апазіцыю праз палітыку “падзяляй і валадар”… Адных выпускаць, другіх трымаць, сеяць падазрэнні… Каб спачатку цалкам нейтралізаваць уплыў апазіцыі, а потым дазволіць зноў некаторыя няўрадавыя арганізацыі і партыі, якія не будуць пагражаць ягонаму прэзідэнцтву, ён дапусціць некаторае сімвалічнае іншадумства…”\nНа жаль, такія прагнозы пацвярджаюцца. Сёння ўжо ні для кога не сакрэт, што, напрыклад, апошняй кропляй, якая выклікала чарговы раскол Партыі БНФ, былі фальшывыя галасы, сабраныя за кандыдата Кастусёва, напрыклад, у Кастрычніцкім раёне г.Мінска (каля 3,5 тысячы з агульных шасці). Да таго ж подпісы Кастусёва, у адрозненне ад Статкевічавых, не пасылаліся камісіяй на экспертызу. Гэта інфармацыя была афіцыйна накіравана ў рэвізійную камісію Партыі БНФ, але адкінута новым кіраўніцтвам партыі. У любым выпадку варта было кандыдату зняцца. Аднак амбіцыі і недальнабачнасць перашкодзілі. Не зняўся. Тут, пэўна, сваю ролю адыграла хаўрусаванне з Мілінкевічам. Новае кіраўніцтва Партыі БНФ у асобе сп.Янукевіча цынічна заявіла: “Мы правялі магутную кампанію, сабралі больш за 100 тысяч подпісаў…”. Пайшлі блытаныя інтэрв’ю Кастусёва, дзе ён фактычна аблівае брудам і тых, хто яшчэ сядзіць у турме. Нездарма ж Лукашэнка пахваліў свайго земляка публічна і паставіў на трэцяе (ці нават на другое?) месца сярод усіх кандыдатаў. І смех і грэх! На мінскіх участках, дзе назіральнікам удалося прасачыць за падлікам, кандыдат ад Партыі БНФ атрымліваў па 5–6 галасоў. Як можна заставацца ў партыі з такімі лідарамі?\nТак рэкрутуюцца новыя кандыдаты на лідарства ва ўлонні новага партыйнага ландшафту. З такой новай мілінкевічаўскай Партыяй БНФ, партыяй Ляўковіча, з Гайдукевічам ды кіроўнай сілай грамадства “Белай Руссю” сп.Радзькова нам ніякія змешаныя сістэмы выбараў на страшныя! А калі яшчэ дадаць сюды аналітыкаў і кіраўнікоў рухаў, якія заклікаюць “урастаць” у лукашэнкаўскія структуры і “падточваць” іх з сярэдзіны, то атрымаецца якраз новы сацыяльна-палітычны канкардат паміж кіраўніком дзяржавы і апазіцыйнымі лідарамі: вы мяне крытыкуеце па маіх нотах, а я вас па партыйных спісах у “палатку” правяду…\nНовае пацвярджэнне такому сцэнарыю ёсць. “Прэзідэнцкі пул” журналістаў задае, як вядома, загадзя прадуманыя і размеркаваныя пытанні, якія павінны запускаць у масы новыя ідэі і стэрэатыпы. Вось у Раўбічах прагучала пытанне пра ўзнікненне магчымай апазіцыі. А.Лукашэнка прызнаўся, што ён “боготворит всяческую конкуренцию”, але паколькі ў нас праводзіцца народная палітыка, то ўсякая апазіцыя, як антынародная, — не патрэбная. Але паколькі ён, Лукашэнка, не вечны, то не выключана, што можа ўзнікнуць канструктыўная апазіцыя з канструктыўнай крытыкай. Днём пазней, выступаючы перад вайскоўцамі, ён заявіў, што неканструктыўных апазіцыянераў будзе і войскамі падаўляць. У войсках ён ужо правёў мікратэст на лаяльнасць праз працэдуру перавыхавання палітпрызыўнікоў Жалезнічэнкі і Вячоркі.\nУсе эксперты без выключэння лічаць, што адзіным іграком, які будзе мець выгаду з “выбарчага казусу”, застанецца Расія. Астрыд Зам адзначае, што, напрыклад, калі нават Беларусь абярэ кітайскі шлях развіцця, то заўсёды будзе адчуваць ціск з боку ўсходняга суседа. На яе думку, падтрымаўшы Лукашэнку перад выбарамі, Расія будзе дыктаваць свае ўмовы. Напрыклад, інфармацыя пра тое, што Расія наклала вета “на продаж Мінскага аўтамабільнага завода кітайскаму інвестару”, мае пад сабой пэўны грунт. Далей Астрыд Зам падкрэслівае: “Найгоршым варыянтам развіцця падзей будзе той, калі Лукашэнка, карыстаючыся сваёй цяперашняй сілай, стане на шлях, які ў сярэдняй перспектыве прывядзе да палітычнай і эканамічнай капітуляцыі перад Расіяй”.\nДзе выйсце для партый і няўрадавых арганізацый?\nЯкі шлях павінны шукаць цяпер партыі і ўся грамадзянская супольнасць? Удзельнікі “круглага стала” пагаджаюцца з тым, што ў цяперашняй сітуацыі ўнутраны супраціў дыктатуры можа забяспечыць толькі шырокі народны рух. Найбольш выразна гэта сфармуляваў Дэвід Марплз: “Апазіцыі патрэбна стратэгія двайнога саюза, своеасаблівая форма палітычнага руху, які будзе звернуты да ўсяго грамадства і які будзе мець пераканаўчую праграму будучых узаемадачыненняў з Расіяй і Еўрасаюзам. Партыйная сістэма ў яе цяперашняй форме не прыцягальная для насельніцтва. Партыі дыскрэдытаваныя афіцыйнай прапагандай. Патрэбны новыя падыходы…”\nЭксперты маюць блізкія думкі наконт далейшай дзейнасці няўрадавыя арганізацыі. Грамадскія аб’яднанні і няўрадавыя арганізацыі, як і палітычныя партыі, павінны імкнуцца выходзіць на шырэйшае кола людзей, прапаноўваць свае паслугі дзяржаўным структурам, як тое робіцца ў еўрапейскіх краінах з разбудаванай грамадзянскай супольнасцю. Так, Астрыд Зам адзначае, што ў Беларусі ўжо ёсць станоўчы досвед супрацоўніцтва няўрадавых арганізацый з дзяржавай на рэгіянальным узроўні (сельскі турызм, удзел у кансультацыйных саветах мясцовых адміністрацый). Яна лічыць, што прапанова Міністэрства працы і сацыяльнай абароны ўвесці ў практыку супрацоўніцтва дзяржавы і НА так званы “сацыяльны дзяржаўны заказ” заслугоўвае ўвагі. Паводле планаванага праекта няўрадавыя арганізацыі могуць за пэўную плату аказваць сацыяльныя паслугі насельніцтву. Праблема толькі ў тым, ці будуць гэтыя пазітыўныя змены суправаджацца дэмакратычнымі зменамі ва ўнутраных і знешнепалітычных рамачных умовах. Так лічыць спадарыня Зам. Ад сябе дадам: без такіх змен НА не змогуць выйсці за межы чыста сацыяльна-гаспадарчай дзейнасці. Дзякуючы невялікім дзяржаўным субсідыям членам няўрадавых арганізацый можна будзе паспяхова разводзіць трусоў або працаваць у сістэме хоспісаў, але яны спатыкнуцца на спробе заняцца тым, што хоць на палец разыходзіцца з ідэалагічнай паліткарэктнасцю, сфармуляванай у чарговым указе Лукашэнкі.\nНа думку ўдзельнікаў “круглага стала”, будучыня беларускай грамадзянскай супольнасці і адзінства нацыі залежаць і ад таго, якая мадэль дзяржавы — этнанацыянальная ці грамадзянска-палітычная — будзе набіраць сілу ў практыцы дэмакратызацыі і выбару вектару геапалітычнай арыентацыі. Больш проста гэта можна сказаць так: пойдзе Беларусь пад Расію — стане правінцыяй тыпу Смаленскай губерні. Далучыўшыся да Еўрасаюза, мае шанцы захаваць сваю ідэнтычнасць, як Чэхія, Балгарыя, Славенія, Літва і г.д. У часопіснай дыскусіі сфармуляваны наступны тэзіс: “Утварэнне нацыі і вызначэнне ўласнай ідэнтычнасці будуць ісці паціху наперад. Беларусь, як нацыянальная дзяржава Усходняй Еўропы, будзе шукаць свой шлях інтэграцыі ў Еўрапейскі Саюз. Зараз цяжка вызначыць тэрміны. Але Еўрасаюз можа паскорыць гэты працэс, калі дасць ясна зразумець, што Беларусь мае шанц стаць членам Саюза, калі гэтага нацыя хоча і выконвае ўмовы далучэння”.\nЗастаецца спадзявацца, што “крывавая нядзеля” пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі адкрые вочы палітыкам Еўропы, якія ўсё яшчэ сумняваюцца ў бессэнсоўнасці спробаў перавыхавання дыктатара, які здзейсніў столькі ўсяго, што не здольны аддаць уладу законным шляхам, бо баіцца адказнасці за свае ўчынкі. Можна толькі вітаць “прасвятленне”, якое сышло, напрыклад, на Аляксандра Рара, вядомага нямецкага палітолага, што быў частым госцем БТ і вітаў ліберальныя пачынанні Лукашэнкі. Нядаўна ў інтэрв’ю “Нямецкай хвалі” ён прызнаў, што ў беларусаў няма будучыні з цяперашнім прэзідэнтам і што санкцыі Еўрасаюза супраць лукашэнкаўскага рэжыму ёсць пэўным сігналам для дэмакратычнай супольнасці пра тое, што Беларусь — еўрапейская краіна з добрай будучыняй.\nПётр Садоўскі, пасол Рэспублікі Беларусь у Германіі (1992 – 1994 гг.)


Выхоўваюць на дабрачыннасці\nУражанні на год наперад\nДва Гран-пры “Славянкі-2020”\n04.08.2020 12:48 Навіны рэгіёнаў\nЯк выхаваць дзяцей добрымі людзьмі, патрыётамі сваёй краіны? Як сфарміраваць у іх такія якасці, як любоў, спачуванне, адданасць? На думку калектыву Дрыбінскага раённага вучэбна-педагагічнага кабінета, зрабіць гэта магчыма, развіваючы духоўна-маральны патэнцыял кожнага вучня ва ўсіх відах дзейнасці.\n— Нашы метадысты даўно вядуць пошук аптымальных шляхоў удасканалення адукацыйнага працэсу. Выхаванне, прывіццё дзецям асноў дабрачыннасці і маралі мы лічым не менш важным, чым навучанне. У гэтым напрамку мы працуем у адзінстве з усімі ўстановамі адукацыі раёна. Сумесна спрыяем таму, каб кожны навучэнец вырас сумленным, добрым, клапатлівым, працавітым чалавекам і змог знайсці сваё месца ў жыцці. Гэтую важную выхаваўчую задачу мы вырашаем праз прыцягненне вучняў да ўдзелу ў розных раённых мерапрыемствах. Так, ужо традыцыяй стала дзейнасць агітбрыгады “Настаўнік — гэта назаўсёды”, правядзенне дня знаёмстваў “Творчасць у суаўтарстве з настаўнікам”. Гэтыя мерапрыемствы даюць навучэнцам магчымасць прэзентаваць свае дасягненні. І што самае галоўнае — фарміруюць у іх такія якасці, як адказнасць, гатоўнасць пераадольваць цяжкасці, вера ў сябе і сваіх таварышаў, беражлівыя адносіны да слова, павага і ўдзячнасць. Усё гэта дапамагае школьнікам усвядоміць сваю значнасць у гэтым свеце, — расказала загадчык Дрыбінскага раённага вучэбна-метадычнага кабінета Л.В.Тарасенка.\nЗначную ўвагу на Дрыбіншчыне ўдзяляюць выхаванню ў падрастаючага пакалення любові да роднага слова. Далучаюць дзяцей да беларускасці па-рознаму. Напрыклад, на ўсіх раённых мерапрыемствах заўсёды гучыць родная мова.\n— Далучэнне дзяцей да родных вытокаў мы лічым задачай асаблівай важнасці. Для дасягнення гэтай мэты выкарыстоўваем розныя спосабы. Вельмі эфектыўным аказалася правядзенне стэндавай прэзентацыі “Вазьмi з сабою на ўрок” для раённага метадычнага аб’яднання настаўнікаў беларускай мовы і літаратуры. У той жа час мы разумеем, што любоў да роднага слова нельга разглядаць асобна ад любові да сваёй сям’і. І гэты значны выхаваўчы момант таксама прысутнічае на нашых мерапрыемствах. Стварэнне і прэзентацыя сямейнага альбома “Сям’я. Што можа быць даражэйшым…” у рамках раённага метадычнага аб’яднання намеснікаў дырэктараў па выхаваўчай і вучэбна-выхаваўчай рабоце фарміруюць эмацыянальна насычаны вобраз роднага дома, умацоўваюць сямейную згуртаванасць, — адзначыла Любоў Васільеўна.\nЯшчэ адзін прыярытэтны напрамак узаемадзеяння РВМК з установамі адукацыі — выхаванне навучэнцаў патрыётамі па прынцыпе “ад блізкага да далёкага”. Значнае месца ў гэтай сумеснай дзейнасці займае мерапрыемства “Грамадзянскае і патрыятычнае выхаванне як адзін са складнікаў адукацыйнага працэсу”, напоўненае любоўю і гонарам, павагай і радасцю, адданасцю і захапленнем.\n— Ключавыя словы гэтага мерапрыемства: сонца, дабро, любоў, асоба, грамадзянін, патрыёт, зямля, свет, будучыня. Менавіта такі падыход дае нам магчымасць фарміраваць у навучэнцаў найвышэйшыя маральныя каштоўнасці, якасці патрыёта і абаронцы Радзімы, — паведаміла Л.В.Тарасенка.\nПершаснае значэнне ў Дрыбінскім РВМК надаюць сістэмнаму метадычнаму суправаджэнню прафесійнага росту педагогаў, бо разумеюць: толькі такім чынам атрымаецца дасягнуць добрага выніку ў выхаванні. Так, на пасяджэнні раённага метадычнага аб’яднання намеснікаў дырэктараў па выхаваўчай і вучэбна-выхаваўчай рабоце разгледзелі тэму “Духоўна-маральнае выхаванне як актуальная праблема школьнага выхавання”. Педагогі грунтоўна раскрылі асноўны змест духоўна-маральнага выхавання, прэзентавалі актыўныя формы работы ў гэтым напрамку, разгледзелі магчымасці стварэння сучасных мадэляў дзейнасці па духоўна-маральным выхаванні.\n— Лейтматыў гэтаму мерапрыемству задалі самі дзеці. Навучэнцы Бельскага ВПК, вітаючы педагогаў, падкрэслілі, што душа кожнага чалавека як зародак цудоўнай кветкі. Расквітнее гэта кветка ці не — усё залежыць ад духоўнага выхавання і адукацыі, атрыманых у сям’і і школе, — заўважыла Любоў Васільеўна.\nУ Бельскім яслях-садзе — сярэдняй школе выбудавана эфектыўная сістэма работы па духоўна-маральным выхаванні маладога пакалення, значная роля ў якой адводзіцца класным кіраўнікам. З практыкай работы ў гэтым кірунку калег азнаёміла намеснік дырэктара ўстановы па вучэбна-выхаваўчай рабоце С.В.Чарнова. Свае напрацоўкі прэзентавалі таксама намеснік дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце Раснянскай сярэдняй школы І.В.Яжова, намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Міхееўскай сярэдняй школы Т.В.Зайцава, намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Трылесінскай сярэдняй школы В.У.Радзькова.\n— Падчас мерапрыемства нашы педагогі не толькі азнаёміліся з актыўнымі і інавацыйнымі формамі работы па духоўна-маральным выхаванні, але і навучыліся прымяняць іх у практычнай дзейнасці з дзецьмі. У іх узнікла жаданне расці прафесійна, творча падыходзіць да планавання дзейнасці па гэтым напрамку, ствараць новыя сучасныя мадэлі для таго, каб зародак кветкі ў душы кожнага вучня абавязкова расквітнеў. На рэфлексіі нашым настаўнікам было прапанавана сабраць выказванне вялікага рускага пісьменніка Льва Мікалаевіча Талстога. У працэсе сумеснай працы атрымалася цытата “…З усіх навук, якія чалавек можа і павінен ведаць, самая галоўная — навука аб тым, як жыць, робячы як мага менш зла і як мага больш дабра”. Гэта не проста словы, не проста выказванне. Гэта, на мой погляд, заклік і інструкцыя да дзеяння для кожнага з нас. Бо духоўна-маральнае выхаванне — залог дабрабыту не толькі асабістага, але і ўсеагульнага, у тым ліку дабрабыту нашай Беларусі, — падкрэсліла Л.В.Тарасенка.\nФота прадастаўлена Дрыбінскім раённым вучэбна-метадычным кабінетам.\nДрыбінскі раённы вучэбна-метадычны кабінет\nДа павышэння прафесійнай кампетэнтнасці ...\nНастаўнік і вучні растуць разам...\nУсё для раскрыцця дзіцячых талентаў...


17:52 05.03.2017 (абноўлена 11:33 06.03.2017)\nНекропаль у Магілёве фактычна з'яўляееца музеем пад адкрытым небам.\nМІНСК, 5 сак — Sputnik. Польскія (Каталіцкія) могілкі ў горадзе Магілёве былі заснаваны на мяжы XVII і XIX стагоддзяў, найстарэйшае пахаванне, якое захавалася, датуецца 1810 годам. Могілкі займаюць плошчу 2,5 га і размяшчаюцца на вуліцы Лазарэнкі.\nПаводле перапісу 1997 года, на могілках налічваецца каля 250 старадаўніх пахаванняў, агледзець большасць з якіх цяпер можна на сайце ў галерэі помнікаў. Не выходзячы з дому, можна здзейсніць віртуальную эскурсию па музеі пад адкрытым небам.\nУ цэнтральнай частцы могілак захавалася капліца-пахавальня роду Сенажацкіх, пабудаваная ў 1904 годзе з чырвонай цэглы. Капліца з'яўляецца помнікам архітэктуры неакласіцызму і належыць да гісторыка-культурных каштоўнасцей горада Магілёва. Ад варот могілак да капліцы вядзе алея, па левым баку якой знаходзіцца кампазіцыя з мноства неацэнных помнікаў.\nСтваральнікі сайта прадугледзелі розныя нюансы. На электронным рэсурсе можна агледзець могілкі з розных кропак, дзякуючы панарамным фота.\nТаксама на сайце ёсць падрабязная карта могілак з прывязкай пахаванняў да каардынат GPS.\nмогілкі, гісторыя, Інтэрнэт, Магілёў


Будзьма беларусамі! » Валанцёр: Рух па абароне жывёл у Беларусі адстае на 150 – 200 гадоў\n04.10.2021 | Грамадства\nСёння, 4 кастрычніка, адзначаецца Сусветны дзень абароны жывёл. На жаль, у Беларусі, нягледзячы на спробы заканадаўчага рэгулявання пытанняў зоааховы, усё яшчэ нямала выпадкаў, калі людзі вельмі жорстка абыходзяцца з братамі нашымі меншымі. Пра тое, у чым галоўная праблема зоаахоўнага руху ў нашай краіне, «Новы Час» пагутарыў з Ксеніяй Давыдзенка — старшынёй Асацыяцыі зоаахоўных арганізацый.\n— Чым займаецца ваша Асацыяцыя і якія ў яе мэты?\n— У Асацыяцыю цяпер уваходзяць каля 20 зоаахоўных грамадскіх аб’яднанняў і ўстаноў. У нас тры галоўныя мэты: удзел у распрацоўцы прававых актаў, іх праваўжыванне і праца з насельніцтвам, у тым ліку з асобнымі валанцёрамі.\n— Вы як дасведчаны валанцёр ведаеце, як працуе зоаахова ў розных краінах і ў нас. Урэшце, як гэта павінна быць і працаваць?\n— Калі я пісала дыпломную працу па пытаннях зоааховы, то, канешне, даследавала гісторыю гэтага руху. Натуральна, у гэтых пытаннях мы паўтараем шлях замежных краін, і паўтараем яго з затрымкай гадоў на 150, калі не на 200. У нас ёсць шанец не паўтараць памылкі папярэднікаў, але па некаторых напрамках нашай дзейнасці ў нас гэта не вельмі атрымліваецца.\nСамая вялікая праблема цяпер — праваўжыванне. Калі кажуць, што ў нас дрэнныя законы ў галіне стаўлення да жывёл, то гэта не зусім так. Канешне, ёсць нарматыўныя акты, якія супярэчаць адзін аднаму, але прымаюцца новыя артыкулы ў Крымінальным і Адміністрацыйным кодэксах. Яны вельмі нам дапамагаюць, але шмат людзей іх не ведаюць і, як вынік, не фарміруюць праваўжывальную практыку. Дзе не хочуць, а дзе і наўпрост не вераць.\nМы даволі шчыльна кантактуем з французскім «Фондам Брыжыт Бардо», шмат чаго даведваемся ад іх, і дзіўная рэч — у Францыі няма закону аб абароне жывёл! І, ведаеце, зоаахоўнікі там існуюць, і вельмі паспяхова дзейнічаюць! Ім хапае лакальных прававых актаў, якія проста працуюць і не супярэчаць адзін аднаму. Законы — не самая вялікая праблема. Значна большая праблема ў тым, што большасць нашага насельніцтва ставіцца да жывёл абсалютна безадказна.\n— Ці можаце вы распавесці пра некаторыя фактычныя прыклады ў галіне зоааховы за мяжой? Напрыклад, была навіна, што ў суседняй Польшчы нельга трымаць сабаку на ланцугу.\n— Ведаеце, шмат падобных навінаў у гэтай галіне мы атрымліваем з інтэрнэту, і аўтарамі немалой іх колькасці аказваюцца людзі, мякка кажучы, далёкія ад зоааховы. Абапірацца ў сваёй дзейнасці на падобныя публікацыі мы не можам сабе дазволіць.\n— А якая гісторыя зоаахоўных суполак? Напрыклад, наколькі я ведаю, у Швецыі ў 1882 годзе была створана першая арганізацыя па абароне правоў жывёл, а закон аб абароне жывёл быў прыняты яшчэ раней — у 1857 годзе.\n— У Вялікабрытаніі такі закон быў прыняты ў 1822 годзе. Менавіта ён лічыцца першым законам аб абароне жывёл ад жорсткасці. Але, насамрэч, гэта не так. Яшчэ ў старажытнай Індыі часоў імператара Ашокі быў звод законаў, які закранаў жывёл. Таксама, мала хто пра гэта ведае, у Ірландыі часоў Кромвеля былі законы, якія забарнялі жорсткасць у адносінах ды жывёл кшталту забароны баёў пеўняў, і гэтак далей.\nШто тычыцца брытанскага закону, то ён буксаваў каля 40 гадоў. Калі ён быў вынесены на разгляд, то панаваў літаральны рогат. Ну якія жывёлы, што вы, насамрэч? І тут вызначыўся адзіны чалавек, я зараз не памятаю, як яго звалі, штосьці кшталту Добры Дзік. Ён на асабістым, будзем так казаць, энтузіязме прасунуў гэты закон! Ён прысвяціў гэтаму шмат гадоў свайго жыцця, але зрабіў гэта! Самае цікавае, што за першы год існавання гэтага закону ён атрымаў перамогу ў амаль 140 справах у судах. У самай першай справе ён абараняў простага асла — мужчына ўбачыў, як пагоншчык збівае жывёлу, і падаў на яго ў суд. Па ходзе суда ён убачыў, што прайграе, і наўпрост прывёў у памяшканне суда таго самага асла. Калі вушастага небараку ўбачылі суддзі, то адразу пагадзіліся з Дзікам. Гэта было настолькі неардынарна, што карціна гэтай сцэны зараз вісіць у офісе суполкі па абароне жывёл Вялікабрытаніі. Фактычна адзін чалавек прасунуў закон, стварыў суполку абароны жывёл. Працаваў так, што праз 20 гадоў на гэта звярнула ўвагу каралева і суполка стала каралеўскай.\n—То-бок, мы можам казаць аб тым, што не законы рэгулююць адносіны да жывёл, але стаўленне людзей да гэтай праблемы?\n— Так. Павінен быць грамадскі запыт. Так, у выніку актыўнай працы зоаабаронцаў 1 сакавіка былі ўнесены змены ў Адміністрацыйны і Крымінальны кодэксы, з’явіліся новыя паняцці. Напрыклад, цяпер дэталізавана вызначэнне «жорсткае абыходжанне». Гэтага нам вельмі не хапала раней! Таксама вынесена ў асобнае паняцце «пазбаўленне ад жывёлы». Выкінутыя коткі ды сабакі — наш сапраўдны біч. Да нас звяртаецца шмат людзей, якія знаходзць такіх небарак, бывае нават, што яны ведаюць, хто выкінуў жывёлу, але не вераць, што дрэннага гаспадара можна прыцягнуць да адказнасці, і амаль заўсёды лянуюцца пісаць заяву.\n— Пакуль не было напісана падобных заяваў?\n— Былі. Іх было некалькі, нешта каля 10, і гэта толькі дзякуючы нам. Тут атрымліваецца такая цікавая рэч: супрацоўнікі МУС маюць права складаць пратакол толькі па частках 1 і 3 артыкула 16.29 КаАП, а па ўсіх частках гэтага артыкула — толькі супрацоўнік мясцовай адміністрацыі. Але вельмі часта яны самі пра гэта не ведаюць. Грамадзянін хоча прыцягнуць да адказнасці, скажам, суседа, які выкінуў з дому кацяня, і ідзе з гэтай заявай у міліцыю, а там пра гэты артыкул нават не ведаюць, і што рабіць — таксама. Пакуль разбіраюцца, тэрміны прыцягнення да адказнасці сыходзяць, і ўсё застаецца, як было. Таму цяпер мы вельмі стараемся інфармаваць людзей, што рабіць у такіх выпадках, куды і да каго ісці, як пісаць заявы і г. д. Кожны ўладальнік жывёлы павінен усвядоміць, што калі ён выкіне свайго гадаванца — немалы штраф яму забяспечаны.\n— З якімі праблемамі цяпер сутыкаецца вашая Асацыацыя?\n— Тыповая праблема — чалавек тэлефануе ці піша ў чат аб якім-небудзь здарэнні з жывёлай і не хоча больш нічога рабіць. Нават заяву напісаць лянуецца. Я магу дапамагчы напісаць заяву, распавесці, куды і як яе накіраваць, але я сама не магу прыехаць у кожную кропку краіны, дзе штосьці здараецца, і разбірацца на месцы. Вельмі малы адсотак тых, хто згаджаецца і пачынае штосьці рабіць на месцы. Чаму? Можа, лянота, можа яшчэ што, бо гэта таксама праца. Трэба ўсвядоміць, што нішто само не зробіцца.\nЁсць яшчэ і глабальнае непаразуменне. Усе валанцёры пачынаюць з таго, што ратуюць жывёл сваімі рукамі. Год, два, тры — і прыходзіць разуменне, што цябе на ўсіх не хопіць. Мора чайнай лыжкай не вычарпаеш, і Асацыяцыя была створана, каб шукаць вытокі праблем і штосьці рабіць з імі разам.\n— Так. Нам некалькі разоў дапамагло МУС. У Грамадзянскім кодэксе ёсць артыкул 231, які патрабуе пры знаходжанні бездагляднай жывёлы не пазней трох дзён паведаміць аб гэтым мясцовы орган унутраных спраў. Але як гэта зрабіць на практыцы? Натуральна, не будзеш кожны раз міліцыю выклікаць. Мы напісалі зварот з запытам тлумачэнняў. МУС пагадзілася з намі і параіла адпраўляць такую інфармацыю электронным зваротам. Бываюць выпадкі, што валанцёр знаходзіць жывёлу, глядзіць за ёй, пачынае шукаць новы дом, і знаходзіцца стары гаспадар, які пачынае вінаваціць валанцёра ў крадзяжы. Таму мы вельмі раім валанцёрам паведамляць мясцовыя органы МУС аб знаходках жывёл — дзе і калі знайшлі, апісанне з фота. Прадугледжана ГК — паведамляйце.\nТаксама я была на прыёме у намесніка міністра МУС з пытаннямі аб працы па новым артыкуле 16.29 КаАП. Мы прапанавалі неяк цэнтралізавана з нашым удзелам патлумачыць важнасць і нюансы працы па гэтым артыкуле. Мы дамовіліся аб гэтым.\nДалей было не менш важнае пытанне аб часовай канфіскацыі жывёл падчас адміністрацыйнага працэсу аб жорсткім абыходжанні, каб гадаванцам не была нанесена яшчэ большая шкода. Намеснік з гэтым таксама пагадзіўся, і цяпер жывёлы не застаюцца ў былога гаспадара.\nІ яшчэ адзін вельмі важны момант — правядзенне экспертызы для доказу, што жывёла памерла менавіта ад жорсткага абыходжання, што дае падставу для ўзбуджэння крымінальнай справы. Такая экспертыза праводзіцца ў Віцебскай ветэрынарнай акадэміі, але мы ж разумеем, што адна ўстанова наўпрост не справіцца са шматлікімі запытамі. На прыёме я падзялілася тым, што органы МУС могуць прыцягваць у якасці эксперта любога спецыяліста, які валодае спецыяльнымі ветэрынарнымі ведамі. З гэтым намеснік таксама пагадзіўся, і цяпер ужо ёць такі прыклад, калі ў ветклініцы аднаго з гарадоў зроблена такая экспертыза. Там адзін з чальцоў нашай Асацыяцыі дачакаўся апергрупу каля ката, якога выкінулі са шматпавярховіка, і настаяў на экспертызе ў ветклініцы, якая даказала гвалтоўную смерць жывёлы, і вінаваты быў прыцягнуты да крымінальнай адказнасці.\n— Чаму асабіста вы гэтым займаецеся?\n— Тут можна прыгадаць пра тэорыю разумнага эгаізму. Я не магу пайсці піць гарбату, калі ў мяне ля пад’езду нехта памірае. Мне будзе вельмі няёмка піць гэтую гарбату. Я гэтым займаюся таму, што хачу, каб мне было добра! (смяецца). Кожны валанцёр, зоаахоўнік, які ўсім гэтым займецца, — не хоча гэтым займацца ўсё жыццё. Для мяне сапраўдны валанцёр — гэта той, хто кажа: «Я хачу вось гэта ўсё паправіць і спакойна далей жыць». Гэта не павінна быць сэнсам жыцця. І вельмі хочацца, каб валацёры перасталі сварыцца паміж сабой. У нас адны мэты, і трэба вучыцца дамаўляцца і шукаць кампраміс.\nФота Дзмітрыя Дзмітрыева, «Новы Час»


Аляксей Пяткевіч: Мы былі ў гушчыні жыцця горада - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nАляксей Пяткевіч: Мы былі ў гушчыні жыцця горада\nУ палацы прафсаюзаў 30 гадоў таму 1 снежня 1989 года 480 дэлегатаў устаноўчага з’езда ТБМ абвесцілі пра існаванне магутнай беларускай сілы.\nТады ў ёй імкнуліся быць прадстаўнікі не толькі творчай інтэлігенцыі, але і наменклатуршчыкі, якія разумелі сітуацыю ў Беларусі. Справа з пашырэннем беларускай мовы шырылася, да пары.\nЗгадвае прафесар Аляксей Пяткевіч, які цягам шматлікіх гадоў узначальваў арганізацыю:\n– Мы былі ў гушчыні жыцця горада. Тады на беларускую мову ў 90-ыя гады пераводзіліся школы, магу прывесці дакладную лічбу, 23 гарадскія школы пераводзіліся на беларускую мову. Універсітэт імя Янкі Купалы паспеў перавесці тры курсы ўсіх факультэтаў на беларускую мову, прычым, канешне, гэта была ўся наша праца, наш клопат.\nПасля гэтак званага „рэферэндуму”, які, дарэчы, насіў кансультатыўны характар, сітуацыя пайшла ў адваротным кірунку. Але і цяпер гарадзенская арганізацыя Таварыства беларускай мовы працягвае сваё змаганне з русіфікацыяй магчымымі цывільнымі сродкамі і метадамі. Павіншаваць гарадзенцаў прыехалі старшыні некаторых мясцовых суполак Гарадзеншчыны.\nСтаршыня Лідcкай раённай арганізацыі ТБМ Лявон Анацка таксама быў у Гародні, каб павіншаваць сваіх сяброў:\n– Трэба думаць пра лепшае, іншага звароту няма. Беларуская мова развіваецца і ў рэшце рэшт зойме сваё годнае месца. Можна ў любой сваёй працы знаходзіць месца як пашырыць беларускую мову. Вось падаткі не плаціў за зямлю, пакуль не даслалі на беларускай мове, і даслалі, за зямлю і нерухомасць. Ці ў пракурора мы маем права патрабаваць неяк, ці ў судах даведкі на беларускай мове, дамову ў банку мне рабілі на беларускай мове. Таму ўсё, што можна, для пашырэння беларускай мовы як дзяржаўнай, трэба рабіць, каб надаць ёй статус сапраўднай дзяржаўнай мовы.\nСябры Таварыства беларускай мовы працягваюць валанцёрскі рух па пашырэнні ўжывання беларускай мовы ва ўсіх сферах жыцця, і чакаюць новых сяброў у арганізацыі. Бо ралля вялікая – аратых мала.


У Менску назвалі пераможцаў Bulbamovie-2016 | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Менску назвалі пераможцаў Bulbamovie-2016 (абноўлена)\nПаўгадзінная мастацкая стужка „Душы мёртвыя” Віктара Красоўскага заваявала галоўны прыз VI фестывалю новага беларускага кіно Bulbamovie — Залатую бульбіну, як лепшы гульнявы фільм.\nЦырымонія ўзнагароджання адбылася сёння ў сталічным арт-кінатэатры „Тытан”.\nЛепшай анімацыйнай стужкай журы прызнала карціну Івана Гапіенкі „Дзеці будучага спяць”. Гэтая ж работа атрымала ўзнагароду за лепшы гук. Прыз глядацкіх сімпатый прысуджаны карціне „Вянок” Паўла Нядзведзя.\nШосты фестываль беларускага кіно і анімацыі “Бульбамуві” распачаўся гэтымі днямі ў Менску. Заснаваны ў 2011 годзе групай беларускіх і польскіх рэжысёраў і кінакрытыкаў гэты раз ён цалкам пройдзе ў беларускай сталіцы. Пераезд пляцоўкі фестывалю з Варшавы ў Менск накладае і новыя патрабаванні да ўсяго арганізацыйнага складніку фестывалю цяпер і на будучыню, гаворыць дырэктар сёлетняга “Бульбамуві” Максім Жбанкоў:\n– Перадусім, трэба сказаць, што для нас гэта была пэўная рызыка, бо відавочна, што калі мы мяняем краіну, мы мяняем яшчэ і правілы гульні. То бок, ясна, што ў новай сітуацыі давядзецца ў чымсьці магчыма рабіць нейкія папраўкі ў праекце. І зараз ужо бачна, напрыклад, што нам было даволі няпроста і застаецца няпроста шукаць, напрыклад, лакальнае фінансаванне. Камерцыйныя структуры пакуль не бачаць сэнсу ўкладацца ў прамоцыю беларускага кіно. Яны ад гэтага папросту адвыклі, і таму праца з імі – гэта праца на будучыню. Гэта парца з магчымымі лакальнымі спонсарамі, якія былі б здольныя паверыць у нацыянальнае кіно.\nГалоўная мэта фестывалю “Бульбамуві” – стымуляваць пошукі і эксперыменты маладых беларускіх аўтараў, садзейнічаць развіццю айчыннага кіно, а таксама пашыраць міжнародныя кантакты кінематаграфістаў, падкрэсліваюць арганізатары фестывалю.


“Тры апазіцыянеры, два чыноўнікі”: Алена Маслюкова і светлагорскі “Бумажнік” | euroradio.fm\nГалоўная / “Тры апазіцыянеры, два чыноўнікі”: Алена Маслюкова і светлагорскі “Бумажнік”\nЯк настаўніца гісторыі стала праваабаронцай, чым пахне на вуліцах Светлагорска і чаму адтуль з’язджаюць людзі.\nАле далей Лукашэнка разгарнуў сваю думку ў нечаканым кірунку: “А грамадзяне нашай краіны ў сваёй большасці — гэта і ветэраны, і моладзь, якую прадстаўляюць нашы, як я іх называю, камсамольцы — БРСМ, гэта прафсаюзы і жаночая арганізацыя”.\nВетэраны, БРСМ, прафсаюзы, жанчыны… Дзе ў гэтым пераліку месца для грамадскіх актывістаў, якія па ўсёй Беларусі дапамагаюць людзям змагацца за свае правы? Еўрарадыё вырашыла аднавіць справядлівасць. У праекце “Тры апазіцыянеры, два чыноўнікі” мы распавядаем пра неабыякавых грамадзян. Іх штодзённая праца і фарміруе тую самую грамадзянскую супольнасць, якую так своеасабліва разумее кіраўнік нашай дзяржавы. Працуючы над праектам, мы пабывалі ў Верхнядзвінску, потым паехалі ў Слуцк.\nНаша сённяшняя вандроўка таксама на поўдзень Беларусі. Мы ў Светлагорску, дзе настаўніца гісторыі Алена Маслюкова змагаецца са шкоднымі выкідамі новага цэлюлозна-кардоннага камбіната.\nБылы прэстыжны горад\nДарога да Светлагорска са сталіцы займае крыху больш за тры гадзіны. На карце горад з’явіўся ў 1961 годзе, калі на прасторах каля вёскі Шацілкі пачалося актыўнае будаўніцтва прадпрыемстваў. Сёння ў горадзе жыве каля 67 тысяч жыхароў. Алена Маслюкова распавядае, што людзі з’язджаюць па эканамічных і экалагічных прычынах:\n“У свой час горад быў прэстыжным для жыцця. Цяпер многія вымушаныя яго пакінуць. Фактычна за бесцань прадаюць кватэры. Ніхто не хоча атручвацца выкідамі ад ЗБЦ [завод беленай цэлюлозы. — Еўрарадыё]. У каго ёсць магчымасць, той з’язджае”.\nСветлагорск патанае ў лясах — яго пабудавалі хаця і прамысловым, але сапраўды зялёным горадам. Нягледзячы на гэта, жыллё тут вельмі таннае. Аднапакаёўку недалёка ад цэнтра можна зняць за 45 долараў.\n“Я не прымаю савецкія часы, — распавядае Алена Маслюкова. — Але не ўсё было дрэнна, і пэўныя рэчы рабіліся лагічна. Генеральны план забудовы горада прадугледжваў, каб дрэвы былі ў кожным двары. У старых мікрараёнах і цяпер сосны стаяць, таму горад у нас такі зялёны”.\nРазам з Аленай мы ідзём па вуліцах Светлагорска. З жанчынай вітаюцца мінакі: кіроўцы аўтобусаў, былыя вучні, іх бацькі — актывістку ў горадзе добра ведаюць.\nПершага верасня развіталася з вучнямі і сышла\nАлена Маслюкова 27 гадоў адпрацавала настаўніцай гісторыі і грамадазнаўства. Па дарозе да светлагорскай школы № 10 яна з сумам згадвае, чаму прыйшлося кінуць любімую працу і як праз звальненне ў яе не атрымалася выпусціць свае 11-я класы:\n“Любіла вучняў, паважала калег, — гаворыць Алена Маслюкова. — У 2014 годзе мяне прызналі настаўнікам года на раённым узроўні. А вось на абласны ўзровень ужо не пусцілі. Я ў анкеце напісала, што сябра БНФ, але не ў гэтым толькі справа была. На пачатку ліпеня 2014 года кіраўніцтва школы паведаміла, што з 2 верасня кантракт са мной не працягнуць”.\nКантрактная сістэма дазваляе не тлумачыць прычыну звальнення. Алена, не дачакаўшыся ніякіх тлумачэнняў, не пагадзілася на прапанову кіраўніцтва сысці па згодзе бакоў раней і 1 верасня прыйшла на школьную лінейку.\n“Цяжка ўспамінаць, слёзы з’яўляюцца, — распавядае жыхарка Светлагорска. — На лінейцы развіталіся з вучнямі, з бацькамі. І сышла. Муж мне тады сказаў: “Алена, дазваляю пасумаваць два тыдні, а потым чалавек мусіць ісці далей. Так і склалася”.\nАктывістка паспрабавала застацца ў прафесіі. Але ў іншых навучальных установах адмаўлялі, як толькі чулі яе прозвішча.\n“Версіі, чаму мяне звольнілі, былі розныя, — згадвае светлагорская настаўніца. — Загадка і дагэтуль для мяне, але ўсё збягаецца да палітычнай падаплёкі. У 2014 годзе адбыліся вядомыя падзеі ва Украіне. Як гісторыка, вучні і калегі прасілі мяне пракаментаваць, што там адбываецца. Што такое сепаратызм, я распавядала на ўроках на прыкладзе Данбаса і Крыма. Навошта вучням расказваць нешта аморфнае, калі яны мусяць ведаць рэаліі жыцця? І вось, я разумею, што сёння такія настаўнікі не патрэбныя”.\nНастаўнікі самі загналі сябе ў такія ўмовы\nМы спыняемся каля школы, дзе працавала Алена. Заняткі там ідуць як звычайна. Гучыць званок на перапынак, дзеці выбягаюць на вуліцу. Актывістка прыгадвае яшчэ адзін выпадак, які, хутчэй за ўсё, стаў для адміністрацыі апошняй кропляй:\n“З вучнямі мы шмат ездзілі на экскурсіі, любілі наведваць Кіеў. Апошняя паездка была напярэдадні Рэвалюцыі годнасці. І некаторыя з кіраўніцтва потым казалі, што я вазіла дзяцей на Майдан. Гэта абсалютная прыдумка, якая не адпавядае рэчаіснасці. Але, хутчэй за ўсё, гэта стала адным з цвікоў, які забілі ў маю педагагічную кар’еру”.\nНавіна пра звальненне настаўніцы найвышэйшай катэгорыі здзівіла калег Алены. Людзі тэлефанавалі са спачуваннямі, але адкрыта абараніць яе ніхто не адважыўся. А вось бацькі школьнікаў звярнуліся ў пракуратуру, каб настаўніцу гісторыі пакінулі на працы і яна змагла выпусціць 11-я класы. Алена ўдзячна бацькам сваіх вучняў за абарону, а на сваіх калег крыўды не трымае.\n“Улада зрабіла ўсё, каб раз’яднаць грамадства, — гаворыць яна. — Замест таго каб фарміраваць грамадзянскую супольнасць, яе расфарміравалі цалкам. Людзей разагналі па нішах, каб сядзелі там і баяліся. Некаторыя калегі без мужоў гадуюць дзяцей, таму я іх разумею і не крыўдую”.\nАлена дадае, што настаўнікі сёння выконваюць шмат не сваіх прафесійных абавязкаў. Замест таго каб вучыць дзяцей, выкладчыкаў прымушаюць хадзіць па кватэрах вучняў і правяраць іх халадзільнікі.\n“Класны кіраўнік мусіць ведаць, у якіх умовах выхоўваецца вучань, — распавядае настаўніца. — Але навошта мне за ўласны кошт на 56 вучняў (я была класным кіраўніком двух класаў) пісаць сацыяльныя пашпарты, цікавіцца заробкам бацькоў? Гэта не мая справа! Мне не падабалася, што настаўнікаў прымушаюць пісаць паперы для міліцыі, сацыяльных службаў, аддзела культуры. І я адкрыта казала: чаму гэта павінен рабіць настаўнік?"\nАлена ўпэўненая, што беларускія настаўнікі самі паспрыялі таму, каб умовы іх працы былі менавіта такімі.\n“Пагаджаемся, таму менавіта так і атрымліваецца. Вось у гэтай школе [школа № 10 у Светлагорску. — Еўрарадыё] працуе 100 настаўнікаў. Гэта шмат! І калі б усе сказалі: газеты выпісваць не будзем, дадатковыя паперы запаўняць не будзем — хто б прымусіў?”\nЗамест Леніна — помнік заснавальніку горада\nКалі не чытаць навіны пра новы светлагорскі завод, горад робіць уражанне падобнага да іншых беларускіх гарадоў. За два крокі ад царквы кіёск “Табакерка”, а вінна-гарэлачная крама працуе з 6 раніцы. Там пакупнікі без грошай просяць дапамагчы рублём. Хаця як мінімум адно істотнае адрозненне ад тыповага райцэнтра ёсць: у цэнтры Светлагорска няма помніка Леніну. Ён мусіў быць усталяваны, але нешта пайшло не так.\n“Гэта помнік заснавальніку нашага месца Раману Шацілу, — паказвае настаўніца гісторыі. — І зрабілі яго з помніка Леніну. У канцы 80-х гадоў быў выплаўлены 22-метровы Ленін, яго тут і планавалі паставіць. Але Савецкі Саюз разваліўся, пачалася незалежнасць. Помнік аказаўся недарэчы, і яго завезлі на гарадское прадпрыемства. Некаторы час ён там і ляжаў. А каб столькі бронзы не прападала, яго пераплавілі ў помнік Раману Шацілу”.\nГалоўнай праблемай Светлагорска мясцовая актывістка называе завод беленай цэлюлозы на ўскраіне горада. На змаганне з ім ідзе шмат яе часу.\nМы выклікаем таксоўку і едзем на прадпрыемства. Па дарозе размаўляем з кіроўцам, які кажа, што рыхтуе дакументы, “каб хутчэй з’ехаць з гэтага смярдзючага горада”.\n“У 2012 годзе жыхары даведаліся, што тут пабудуюць завод, — распавядае Алена Маслюкова. — Людзі былі супраць. Яшчэ ў 90-я Савет Міністраў прыняў рашэнне не развіваць хімічную вытворчасць у Светлагорску, бо тут ужо працавала два моцныя хімічныя прадпрыемствы. 10 тысяч 191 подпіс накіравалі да кіраўніцтва краіны і горада, што мы супраць пабудовы. Але завод пабудавалі, і ён стаў вялікім цяжарам для экалогіі горада”.\nЗавод павінен вырабляць цэлюлозу, якую выкарыстоўваюць у вытворчасці паперы і кардону. Па словах Алены Маслюковай, запрацаваць ЗБЦ мусіў яшчэ ў 2015 годзе. На дварэ 2019 год, а прадпрыемства дагэтуль не ўведзенае ў эксплуатацыю.\nПа звестках грамадскіх актывістаў, зараз на заводзе вядуцца пусканаладачныя работы.\n“Адбываюцца выкіды шкодных рэчываў і перш за ўсё — метылмеркаптану [бескаляровы атрутны газ з моцным агідным пахам, які нагадвае пах гнілой капусты. — Еўрарадыё]. Ён вельмі шкодзіць здароўю дарослых і дзяцей. Любы жыхар Светлагорска вам скажа, што выкіды ёсць, яны моцныя і робяць іх уначы, калі людзі спяць”, — тлумачыць Маслюкова.\nДа кіраўніцтва шкоднага прадпрыемства і да чыноўнікаў у мясцовых жыхароў шмат пытанняў. Але пакуль яны застаюцца без адказаў.\n“Невядома, што адбываецца на заводзе. З гэтага робіцца нейкая таямніца, — гаворыць актывістка. — ЗБЦ — гэта кітайскі праект, яго пабудавалі за 860 мільёнаў долараў. Гэта крэдыт, які ўзялі ў Кітая, і грошы трэба вяртаць. Але мяркую, што па факце завод каштуе больш, бо, каб выправіць тэхнічныя хібы, патрэбны яшчэ грошы. Калі выкіды працягнуцца, мы будзем патрабаваць, каб прадпрыемства закрылі”.\n“Пахне толькі Маслюковай”\nЗ пытаннямі, якія хвалююць светлагорцаў, Еўрарадыё звярнулася да кіраўніцтва завода беленай цэлюлозы. Галоўны інжынер Аляксандр Камандзірчык запэўнівае, што прадпрыемства працуе ў штатным рэжыме і паху ніякага няма.\n“Я запрашаю вас у Светлагорск, каб вы пераканаліся, які тут ёсць пах, — адказаў Аляксандр Камандзірчык. — Прадпрыемства працуе ў штатным рэжыме, пахаў ніякіх няма, а Маслюковай толькі і трэба, каб узрушваць людзей. І ўсё!”\n— А шкодныя выкіды па начах…\n— Прыязджайце на суткі, паглядзіце. Завод працуе ў бесперапынным цыкле і днём і ноччу. І гэта ўсё надуманае.\n— Што яна [Алена Маслюкова. — Еўрарадыё] гаворыць, маўляў, нехта робіць нейкія выкіды. Але на сённяшні дзень завод працуе.\n— А куды прадукцыю пастаўляеце?\n— Гэта неяк звязана з пахам? Прадукцыю купляе ўвесь свет і беларускія спажыўцы. Паўтараю яшчэ раз, чамусьці пахне толькі пяці чалавекам у Светлагорску. Прадпрыемства ніякіх шкодных выкідаў не робіць, гэта кантралюе Мінпрыроды.\nДзеля справядлівасці, на непрыемны пах у Светлагорску скардзіцца не толькі Алена Маслюкова. Падчас паездкі па горадзе нам пачаў распавядаць пра яго мясцовы таксіст. Але асабіста мы непрыемнага паху не адчувалі. Праваабаронца кажа, што нам проста пашчасціла — вецер дзьмуў у іншы бок.\nПрацы стала больш\nСёння Алена Маслюкова кіруе светлагорскім аддзяленнем незарэгістраванай праваабарончай арганізацыі “Вясна”. У невялічкай кватэры, якую выкарыстоўваюць як офіс, актывістка распавядае, з якімі праблемамі звяртаюцца людзі.\n“Прыходзяць не толькі светлагорцы, а жыхары Рагачова, Рэчыцы, Жлобіна, — распавядае Алена Маслюкова. — Аказваем юрыдычныя кансультацыі. Людзі крыўдуюць на дзяржаву, просяць скласці скаргу ці вырашыць сацыяльныя пытанні”.\nПа словах светлагорскай актывісткі, у параўнанні з гадамі працы ў школе, яе жыццё стала больш напружаным.\n“У праваабаронцаў увогуле складанае жыццё. Але, як кажуць, залез на воз — не кажы, што не зможаш яго цягнуць. Не скажу, што да мяне былі рэпрэсіі, як да вядомых апазіцыянераў, але пэўны ціск адчуваецца. Ці магу я ўладкавацца працаваць у школу? Зразумела, не. Праз мае погляды мяне туды не возьмуць”.\nЖыхарка Светлагорска дадае: як звычайны чалавек, яна таксама стамляецца ад вялікай колькасці працы. А на пытанне, як справы, Алена заўсёды адказвае: “Не дачакаюцца!”\n“Тры апазіцыянеры, два чыноўнікі”: едзем да беларускіх грамадскіх актывістаў!


Расійскае «Военное обозреніе»: «Русафобія і непапулярнасць уладаў — у Беларусі тыповая рэвалюцыйная сітуацыя»\nРасійскае «Военное обозреніе»: «Русафобія і непапулярнасць уладаў — у Беларусі тыповая рэвалюцыйная сітуацыя» 56\nНайбуйнейшы расійскі вайсковы сайт «Военное обозреніе» размясціў артыкул калумніста Алега Ягорава «Чаму Беларусь не Аўстрыя». У ёй аўтар паспрабаваў паразважаць пра вайсковую сілу невялікіх дзяржаваў, як Ізраіль, Швецыя, Швейцарыя, Аўстрыя, Фінляндыя. А таксама параўнаў іх з Беларуссю. Адзначаецца, што ва ўсіх гэтых краінах выдаткі на абарону з’ядаюць вялікую частку бюджэту. Маўляў, такая сапраўдная цана за нейтральнасць і незалежнасць.\n«Беларусь жа, у адрозненне ад іх, не з'яўляецца «міжнародна прызнанай нейтральнай дзяржавай». Хоць, зрэшты, многім беларусам гэтага б вельмі хацелася, і яны нават гатовыя сябе менавіта так пазіцыянаваць, але аднаго жадання тут катэгарычна недастаткова… Неабходная згода вядучых палітычных гульцоў, а да гэтага згоды — як да Месяца пешшу», — адзначае выданне.\nДалей пішацца, што ў Беларусі вельмі папулярныя размовы, што грошы на армію — «гэта грошы на вецер». І любая згадка ў прэсе аб куплі ўзбраення ці вайсковых вучэнняў суправаджаецца негатыўнай рэакцыяй публікі.\n«Не, да таго, што беларусы «своеасабліва» ставяцца да Расіі, рана ці позна звыкаешся, але варожыя настроі ў адносінах да сваёй уласнай армейскай структуры — гэта нешта «за гранню дабра і зла». Ну, тут трэба разумець, што крыніца праблемы шмат у чым у тым, што войска — гэта найбольш відавочны сімвал дзяржавы, а дзяржава ў РБ — гэта Лукашэнка, а Лукашэнка там ўсіх ужо «дастаў і вынуў».\nДалей выданне адзначае, што Беларусь не можа лічыцца добрым саюзнікам Расіі праз вялікія русафобскія настроі («асабліва ў асяроддзі моладзі»), а таксама праз непапулярнасць улады ўнутры краіны.\n«Гэта значыць «добрых навінаў» няма — ёсць толькі кепскія. Без усялякай там «вайны» РБ сёння мае воз і маленькую каляску разнастайных вострых праблем. Пасля 1991-га года неабходна было правесці кардынальныя рэформы ў палітыцы, эканоміцы, грамадстве, абароннай сферы… Але ніхто ў Мінску гэтым асабліва не замарочваўся. У выніку тыя самыя рэформы наспелі і пераспелі. Тыпічная, так скажам, рэвалюцыйная сітуацыя», — адзначае сайт «Ваенное обозреніе».\n«Рэформы, якія занадта доўга адкладалі, — гэта заўсёды вялікая рызыка. У выніку беларуская дзяржава вымушаная траціць рэшткі рэсурсаў на адчайныя спробы ўтрымаць сітуацыю (якую ўтрымаць немагчыма). Плюс (бяда не прыходзіць адна) рэзка абвастрылася ваенна-палітычнае становішча ля межаў Беларусі. А грошай, зразумела, няма не тое што на пераўзбраенне арміі, а на выкананне бягучых абавязацельстваў перад грамадзянамі і замежнымі дзяржавамі/структурамі», — гаворыцца ў матэрыяле.\nРазважанні пра тое, што беларускія ўлады байкатуюцца Еўропай падаюцца крыху састарэлымі. І, канечне, пра «вялізную ролю Расіі ў абароне тэрыторыі Беларусі». Але тут аўтар лічыць, што Расія не кінецца дапамагаць Беларусі, бо:\n«Адносіны з Расіяй сапсаваныя дзесяцігоддзямі адкрытай русафобскай прапаганды. Прычым, як ні дзіўна, беларусы нават не здагадваюцца, што гэта перш за ўсё іх праблемы, а зусім не Расеі. Крызіс на Украіне і ў Сірыі, які тэарэтычна мог бы згуртаваць «саюзнікаў», іх канчаткова пасварыў (Лукашэнка дэманстратыўна абраў «правільны бок гісторыі»)».\nВывад наступны: Беларусь не гатовая да канфліктнай фазы ва Усходняй Еўропе праз «унутраны раздрай, адсутнасць сучаснай арміі і недавер да Расіі».\n21.05.2018 / 17:35\n/Вывад наступны: Беларусь не гатовая да канфліктнай фазы ва Усходняй Еўропе/\nА што, Расея ўжо вырашыла перайсці да "канфліктнай фазы" (напасці на Усходнюю Еўропу)? А беларусы ўзялі і паказалі Расеі дулю (ясна даўшы зразумець, што не збіраюцца ваяваць на баку Расеі ў пуцінскіх войнах.\n/але варожыя настроі ў адносінах да сваёй уласнай армейскай структуры — гэта нешта «за гранню дабра і зла»./ Беларусы разумеюць, што арміяй кіруюць выхадцы з Расеі і прарасейскія выпускнікі маскоўскіх камандных вучылішчаў. У арміі рыхтуюць гарматнае мяса для расейскіх войнаў. Стаўленне да жаўнераў як да быдла, а не да абаронцаў роднага краю. Канечне беларусы не паважаюць такую армію, бо яна ніякая не "уласная", а філіял акупанцкай расейскай.\nХмарачос / Адказаць\nНу а Расія не можа лічыцца добрым саюзнікам Беларусі праз вялікія беларусафобскія настроі.


З кожным днём маляня расце, мяняецца і тое, што ўчора здавалася не па сілах, сёння прарабляе з лёгкасцю і уменнем майстра. Перавароты, самастойнае сядзенне, першы зубік - вось чым характарызуецца узрост ад 4 да 7 месяцаў. Хваляванне і няўпэўненасць у сваіх сілах, так характэрныя для бацькоў нованароджанага, паступова праходзяць: мама, і тата ўжо навучыліся разумець свайго малога. Яны выдатна адрозніваюць, што азначае, да прыкладу, яго плач - ён галодны, нешта баліць або проста засумаваў ў адзіноце. Але, тым не менш, новы перыяд тоіць у сабе масу пытанняў, бо менавіта зараз дзіця пачынае здзяйсняць абсалютна новыя для сябе дзеянні. Фізічнае развіццё дзіцяці з нараджэння да 1 года - тэма нашай публікацыі.\nНа шчасце, да 4 месяцах кішачныя колікі, так якія пакутуюць дзіцяці да гэтага, практычна праходзяць. Але праблемы з жывоцікам яшчэ працягваюцца. Частата крэсла і яго кансістэнцыя могуць даць падставу для хвалявання. Тыя дзеткі, якія знаходзяцца на грудным гадаванні, могуць не хадзіць "па вялікім» да трох дзён. Але як раз гэта не прычына для турботы: мамчына малако засвойваецца груднічка практычна цалкам. Нешта прадпрымаць трэба толькі ў тым выпадку, калі крэсла занадта цвёрды. Перш за ўсё, сваё меню павінна перагледзець мама. Звычайна дапамагае выкарыстанне ў ежу чарнасліву, інжыра (2-3 шт. У дзень), бурачнага салаты. Калі і пасля гэтага карціна не змяняецца, варта звярнуцца да ўрача-педыятра, які зможа выпісаць правільны прэпарат. Крэсла малыша- «искусственника» кантралюецца правільна падабранай сумессю для кармлення. У ідэале на такім гадаванні дзіця павінна вызваляць кішачнік 1-3 разы на дзень. Калі рэгулярнага крэсла няма працяглы час, то трэба здаць аналізы, каб выявіць сутнасць праблемы. Існуюць «бабуліны» метады, пры дапамозе якіх можна справакаваць крэсла ў дзіцяці. Гэта імправізаваная газаадводная люлечка, зробленая з клізмы №1, або выкарыстанне кавалачка мыльце і ртутнага градусніка. Такія спосабы небяспечныя для малога. Карыстацца імі не варта. Калі ёсць праблемы, пракансультуйцеся ў лекара. Толькі спецыяліст зможа даць вам правільны савет.\nВа ўзросце ад 4 месяцаў малы спіць ужо не так шмат. Працяглых «сноў» у яго прыкладна тры. І чым пазней дзіця пераходзіць на меншую колькасць «сноў», тым лепш для фарміравання і функцыянавання яго нервовай сістэмы. Частая праблема гэтага перыяду - кроха блытае дзень і ноч. Пры даброты цывілізацыі - электрычным святле - маляню сапраўды ўсё роўна, калі спаць, а калі не спаць, чаго не скажаш пра яго бацькоў. Часцей за ўсё дапамагчы ў гэтай сітуацыі, пры ўмове, што дзіця здаровае і яго нічога не турбуе, можа строгі рэжым (ўздым у адно і тое ж час, фіксаваны дзённы сон), актыўны час няспання, поўная цемра ў пакоі ноччу.\n• Багатае слінацёк\nТак, вы не памыліліся, хутка ў вашага драбкі з'явіцца першы зубік. Звычайна малыя радуюць ім бацькоў ва ўзросце 6 месяцаў. Але багаты слінацёк з'яўляецца прыкладна з 4 месяцаў, бо «варушыцца» у дзёснах зубкі пачынаюць загадзя. Нормы прорезыванія вельмі хісткія, часам дзіця нараджаецца ўжо з некалькімі зубамі, а некаторыя дзеткі адрошчваць першы зуб толькі да 8-12 месяцах.\nУ 4,5 месяца праводзіцца рэвакцынацыя АКДС, рэакцыя на яе можа быць крыху больш выяўленай, чым на першую прышчэпку, т. К. Ў арганізме ўжо закладзены пачатковы вопыт сустрэчы з ўводзяцца, аслабленыя вірусамі. Да прышчэпцы важна падрыхтавацца! Індывідуальны падыход распрацуе педыятр, часцей за ўсё досыць прыёму антігістамінных прэпаратаў і наяўнасці дома гарачкапаніжальных сродкаў. Нельга ўводзіць новыя прадукты за тыдзень да і пасля прышчэпкі. Вакцынацыю можна рабіць толькі абсалютна здароваму дзіцяці (нават лёгкія нядужання: насмарк, алергія, актыўны прорезываніе зубоў - нагода адкласці «мерапрыемства»).\nКапрызнасць, начныя істэрыкі, невялікае павышэнне тэмпературы, багаты слінацёк, панос - усё гэта разам ці паасобку можа азначаць, што хутка прарэжацца першы зуб, а за ім і наступныя. Важна не зблытаць прорезываніе з пачаткам хваробы. Часта адно накладваецца на іншае, так як падчас прорезыванія зубоў імунітэт драбкі слабее. У выпадку любога нядужання лепш перастрахавацца і выклікаць лекара. Пры хваробы педыятр прызначыць адэкватнае лячэнне, а пры прорезываніі параіць палягчаюць боль гелі, свечкі і сіропы.\nПеравароты са спіны на жывот у сярэднім адбываюцца на 5-м месяцы жыцця. І зараз пакідаць малога на высокай адкрытай паверхні зусім ня бяспечна. Важна з самага пачатку ўвесці правіла: калі драбок трэба пакінуць на некаторы час аднаго, то лепш пакласці яго ў ложачак, манеж або на падлогу, на адмысловы кілімок. Канапы і пеленальным столік такія «лётчыкі» перасякаюць ў лічаныя секунды, апыняючыся ў небяспечнага краю.\nКалі раней малы спаў, як толькі вы выходзілі за парог хаты, то зараз маленькі даследчык карыстаецца любой магчымасцю спазнаць свет. Павялічце нахіл спінкі калыскі да 45 градусаў ці пакладзеце дзіцяці так, каб драбок мог назіраць з-за борціка за навакольнымі. Добрым рашэннем для прагулак будзе сьлінг або «кенгуру», у якіх дзіця можа знаходзіцца ў вертыкальным становішчы. Чым разнастайней праходзіць час, тым лепш для развіцця малога. Выкарыстоўвайце любую магчымасць даваць цікавую інфармацыю пра свет: тактыльныя адчуванні (кара, пясок, лісце і т. Д.), Маўленчае суправаджэнне убачанага (прагаворвае ўсё, што паказваеце маляню, можна праспяваць песеньку ці проста эмацыйна распавесці аб якасцях прадмета: колеры, памеры і т. д.).\n• Добрая пасадка\nАктыўнасць маляняці расце з кожным днём, і, хутчэй за ўсё, менавіта на 6-м месяцы ён парадуе вас сваім уменнем сядзець і будзе так замілавана разгойдвацца на карачках у спробе папаўзці. Саджаць як хлопчыкаў, так і дзяўчынак не рэкамендуецца, пакуль яны самі не сядуць. Самастойнае сядзенне з прамой спіной - сігнал аб тым, што хрыбетнік дастаткова добра сябе адчуваў для нагрузкі, а да гэтага часу спробы пасадзіць малога, абклаўшы яго падушкамі, не прынясуць карысці дзіцячаму арганізму.\n• Другі курс масажу\nЁн праводзіцца на 6-м месяцы. Масажыст навучыць драбок правільна садзіцца, пакажа новыя практыкаванні для ўсіх груп цягліц, прыдатныя малому па ўзросту, практыкаванні на Фітбол і элементы дынамічнай гімнастыкі, якія вы зможаце затым праробліваць самастойна.\n• Першы прыкорм\nЗ 5-6 месяцаў дзіця можна знаёміць з новымі густамі. Але індывідуальную схему прыкорму можа прызначыць толькі педыятр, які назірае вашага дзіцяці. Так, з недаборам вагі першым прыкорм, хутчэй за ўсё, будзе кашка; калі ёсць праблемы са крэслам - монокомпонентные агароднінныя пюрэ і т. д. Актуальная купля гэтага перыяду - ниблер, трымальнік з сетачкай з натуральнай тканіны, у якую закладваюць кавалачкі свежых садавіны, гародніны і ягад, таксама туды можна пакласці дзіцячае печыва. Маляня масажуе дзёсны, вучыцца жаваць і паволі высмоктвае з сетачкі усё змесціва без небяспекі здушыцца кавалачкамі.\nЗ кожным днём спрыт і хуткасць маляняці ўзрастаюць, павялічваецца колькасць дасяжныя месцаў. Таму неабходна засцерагчы свет выпрабавальніка. Сіліконавыя асадкі на куты засцерагуць ад удараў аб вострыя краю. Заглушкі на разеткі выключаць небяспечны кантакт з токам (так, пальцы ў разетку ня всовывают - праверана, але кропля вады ці сліны на пальчыках можа стаць тым самым «адсутнічае звяном»). Блакатары дзвярэй усцерагуць цікаўныя пальчыкі ад траўмаў і пераломаў. У ванну можна набыць гумовы кілімок ад слізгацення, надзіманую абарону на змяшальнік, каб драбок, пацягнуўшыся да крана, ня абліў сябе гарачай або халоднай вадой. Дадатковым атрыбутам камфортнага купання, як для малога, так і для бацькоўскіх спін і рук будзе крэселка для купання, седзячы ў якім карапуз можа бяспечна гуляць.\n• Першыя крокі\nУ 6-7 месяцаў многія дзеткі пачынаюць ўставаць у апоры (у ложачку, у канапы і т. Д.). Артапеды не рэкамендуюць выкарыстоўваць хадункі і прыгунки. Лічыцца, чым даўжэй дзіця будзе поўзаць, тым менш праблем будзе ў будучыні Топтыжка з костачкамі, таму таксама не варта спецыяльна вадзіць драбок за ручкі, калі ён яшчэ не трэба самастойна. Маляня папаўзе, ўстане і пойдзе, калі яго касцяны, цягліцавы і нервовы апараты будуць цалкам да гэтага гатовыя. Не спяшайцеся - нацешыцеся кожнай хвілінай першага года, бо ён так хутка праляціць. Аб сыходзе за дзіцем ад 8 да 12 месяцаў чытайце ў наступным нумары.\nЯк дапамагчы дзіцяці перажыць 3-х гадовы крызіс\nЯк растлумачыць дзецям, чаму лётаюць птушкі\nПаласаты прыгажун - торт «Зебра» да хатняга стала