В Миорах обсудили подготовку к отопительному сезону » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nУ Міёрах абмеркавалі падрыхтоўку да ацяпляльнага сезона\nЗавяршаецца актыўная падрыхтоўка жыллёвага фонду і суб'ектаў гаспадарання раёна да чарговага ацяпляльнага сезона. У мінулую пятніцу на пасяджэнні райвыканкама гэтаму пытанню надавалася асаблівая ўвага.\nЗімой — не мерзнуць\nПа інфармацыі начальніка аддзела жыллёва-камунальнай гаспадаркі Георгія Бушунова, дырэктара УП ЖКГ Уладзіміра Мяцеліцы, за мінулы перыяд бягучага года заменена паўтара кіламетра цеплавых сетак на энергаэфектыўныя, папярэдне ізаляваныя трубы. Праведзены прафілактычны рамонт 38 кіламетраў цеплавых сетак, 47 цеплавых пунктаў і трох ЦТП. У жылых дамах адрамантавана цеплавая ізаляцыя. Выканана прамыўка і гідраўлічныя выпрабаванні сістэм ацяплення. Да работы ў зімовых умовах гатова спецыяльная камунальная і аўтатрактарная тэхніка, створаны неабходныя запасы пясчана-солевай сумесі. Назапашана 5 тысяч кубаметраў дроў і 6 тысяч шчапы.\nУ арганізацыях аграпрамысловага комплексу раёна таксама рыхтаваліся да зімовага перыяду. Адрамантаваны дахі, уцеплены мехмайстэрні, жывёлагадоўчыя памяшканні, у рабочым стане абсталяванне для іх абагрэву. Прынятыя меры гарантуюць надзейную работу крыніц і сістэм водазабеспячэння, пажарную бяспеку. Цяпер ідзе працэс назапашвання дроў, якіх пакуль 920 кубоў з 1700 неабходных.\nСёлета маруднымі тэмпамі пастаўляе паліва спажыўцам Дзісенскі лясгас. Міёрскаму філіялу "Віцебскаблпаліва" рэалізаваў толькі 58% дроў ад плана, УП ЖКГ пры заданні 7500—4770 кубаметраў. Попыт на шчапу задаволены—9070 м. куб. Міёрскі філіял "Віцебскаблпаліва" за восем месяцаў рэалізаваў 3110 тон торфабрыкету, 3850 кубаметраў дроў, задаволіўшы патрэбы людзей і арганізацый раёна. У чарзе на брыкет 60 чалавек, на дровы—66.\nНа 21 верасня з 61 спажыўца цеплавой энергіі зарэгістравана 55 пашпартаў гатоўнасці (90%), з 54 цеплакрыніц дапушчаны да работы 46. Для забеспячэння ўстойлівай работы ў асенне-зімовы перыяд старшыня райвыканкама Ігар Кузняцоў даручыў актывізавацца кіраўніцтву лясгаса, своечасова атрымаць пашпарты гатоўнасці належыць льнозаводу, Міёрскаму ДРБУ-203, ПМК-55, Язненскаму ПМС, райспажыўтаварыству. Каб не здаралася аварыйных сітуацый, да перыяду максімальных нагрузак трэба дасканала падрыхтавацца раёну электрасетак.\nЗасцеражэ жорсткі кантроль\nПа інфармацыі галоўнага спецыяліста па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама Руслана Карпуця, нядаўна завяршылася следства па прычынах і абставінах смяротнай трагедыі на вытворчасці філіяла Міёрскага ДРБУ-203. У маі бягучага года пры разгрузачных работах упаў і прыціснуў яго супрацоўніка люк паўвагона. Вінаватым прызнаны дарожны майстар. Ён не забяспечыў персанал неабходнымі па тэхналогіі інструментамі, у прыватнасці, спецыяльнымі адбойнымі штангамі, не прызначыў старэйшага з ліку занятых, і не быў побач, бо па вытворчай неабходнасці знаходзіўся на іншым аб'екце. Вінаваты і пацярпелы. Ён прайшоў навучанне, інструктаж, праверку ведаў па пытаннях аховы працы, але быў нецвярозы. Па заключэнні судова-медыцынскай экспертызы канцэнтрацыя этылавага спірту ў крыві склала 2, 2 праміле. П'яны, праявіўшы грубейшую неасцярожнасць, падлез пад адкрываемы люк паўвагона.\nЯк нагадаў Руслан Карпуць, парушэнне правіл аховы працы, у выніку чаго наступіла смерць па неасцярожнасці, караецца пазбаўленнем волі ад трох да сямі гадоў. Каб папярэдзіць падобнае, у кожным калектыве трэба дбаць пра вытворчую дысцыпліну, узмоцнена змагацца з п'янствам. Наймальнікам усіх сфер дзейнасці практычную і метадычную дапамогу ў тым аказвае мабільная група райвыканкама. Сёлета за студзень-жнівень яна наведалася ў 75 арганізацый, выяўлена 561 парушэнне. Выкананне ўсіх рэкамендацый трымаецца на кантролі.\nНа пасяджэннях раённай камісіі па ахове працы разгледжаны 16 пытанняў. Са справаздачай выступілі дзевяць кіраўнікоў. Да дысцыплінарнай адказнасці прыцягнуты тры.\nЗа студзень-жнівень у арганізацыях раёна за распіццё спіртнога на працоўным месцы звольнена 17 чалавек. Да дысцыплінарнай адказнасці за прагулы прыцягнуты 51, з іх 19 засталіся без работы. Чатыры службовыя асобы пакараны за непадпарадкаванне працоўнай дысцыпліне. Вынік адзін—толькі жорсткі кантроль за выкананнем правіл бяспекі засцеражэ ад трагедый на вытворчасці.\n» Меры по улучшению медицинского обслуживания


Красуліна прадставіла пярэчанні на рашэнне аб высылцы яе з Беларусі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ судзе Маскоўскага раёна Менска 18 снежня разглядалася скарга прэс-сакратара Аб’яднанай грамадзянскай партыі Ганны Красулінай на рашэнне УУС Маскоўскага раёна аб высылцы яе з Беларусі.\nРашэнне, прынятае 13 лістапада, як вынікае з дакумента, „у інтарэсах грамадскага парадку”, якое прадугледжвае добраахвотны выезд з краіны з забаронай уезду тэрмінам на адзін год, Красуліна лічыць „неабгрунтаваным і незаконным”.\n„Высылка парушае мае правы на асабістае жыццё і на сям’ю, гарантаваныя Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь і Міжнародным пактам аб грамадзянскіх і палітычных правах, а забарона ўезду ў Беларусь з’яўляецца адвольным пазбаўленнем мяне права на ўезд у краіну, якая па факце з’яўляецца маёй уласнай”, — заявіла яна ў судзе.\nБеларусь Красуліна ўспрымае як сваю ўласную краіну. „Я ведаю і паважаю яе гісторыю, разумею беларускую мову, змагаюся за суверэнітэт Беларусі і за вяртанне Беларусі на шлях дэмакратычнага развіцця, адстойваю еўрапейскія каштоўнасці. Беларусь — гэта мая краіна. Члены маёй сям’і — грамадзяне Рэспублікі Беларусь. Пры выбары грамадзянства дзяцей пытанне расейскага грамадзянства нават не стаяла, паколькі ў планы сям’і ўваходзіла пражыванне толькі ў Беларусі”, — сказала яна.\n„У Рэспубліцы Беларусь у мяне склаліся ўсе мае сямейныя і сацыяльныя сувязі, толькі тут я маю ўласнасць і сродкі да існавання. Ні ў якой іншай краіне, у тым ліку ні ў якім з населеных пунктаў краіны майго грамадзянства — Расейскай Федэрацыі, у мяне няма ні сацыяльных сувязяў, ні месца жыхарства, ні перспектыў атрымаць працу, — заявіла Красуліна. — Выдварэнне мяне з Беларусі азначае, што мая сям’я не будзе мець дастатковых сродкаў да існавання, паколькі мой муж павінен будзе ўтрымліваць мяне за мяжой і адначасова ўтрымліваць дачку-студэнтку, выконваць свае абавязацельствы па камунальных плацяжах і крэдыце за кватэру, што нерэальна пры яго зарплаце дацэнта ВНУ. Мае бацькі апынуцца без маёй дапамогі і падтрымкі, адзінага іх сваяка ў Рэспубліцы Беларусь”.\nЯна таксама адзначыла, што ў пастанове аб высылцы не абгрунтавана, якую рэальную пагрозу грамадскаму парадку нясе яе пражыванне ў Беларусі і чаму неабходным з’яўляецца менавіта выдварэнне за межы краіны, якое цягне абмежаванне канстытуцыйных правоў.\nКрасуліна павінна была пакінуць краіну да 30 лістапада. 28 лістапада яна абскардзіла гэта рашэнне. Скаргу не задаволілі. Тады рашэнне было абскарджана ў судзе Маскоўскага раёна.\nЦі дэпартуюць Ганну Красуліну?


Запускайце праграмы з экранам блакавання ў Windows 7 | Навіны гаджэта\nЦалкам анекдатычная і цікавая сітуацыя - гэта тое, што мы маглі б атрымліваць асалоду ад Windows 7, чаго мы дакладна апісалі ў папярэднім загалоўку. Але, магчыма, вы ўсё яшчэ задаецеся пытаннем аб гэтым Што канкрэтна мы будзем рабіць з невялікімі хітрасцямі ў Windows 7?\nЯк ведае кожны добры карыстальнік Windows 7 ці іншай аперацыйнай сістэмы, нам трэба толькі часова заблакаваць аперацыйную сістэму выканаць камбінацыю клавіш (Win + L), Гэта з той мэтай, каб ніхто не мог увайсці ў нашае рабочае асяроддзе без папярэдняга ўводу пароля. Зараз мы паспрабуем зрабіць некалькі хітрасцей - гэта магчымасць адкрыць гульню альбо лёгкае прыкладанне, усталяванае ў Windows 7, але без неабходнасці разблакоўкі, каб увайсці ў сістэму. Як мы гэта зробім? Ну, працягвайце чытаць гэты артыкул, і вы даведаецеся пра яго.\n1 Асноўныя прынцыпы "Поўнага кантролю" ў Windows 7\n2 Атрымаць "Поўны кантроль" сістэмнага каталога ў Windows 7\n3 Усталюйце праграму іншага вытворцы ў Windows 7\nАсноўныя прынцыпы "Поўнага кантролю" ў Windows 7\nТое, што мы апісалі вышэй, абавязкова павінна абапірацца на невялікі інструмент, які паходзіць ад незалежных распрацоўшчыкаў, якія добра вядомыя дзякуючы кожнай з прапаноў, якія былі прадстаўлены ў асноўным для тых, хто працуе з мабільнымі тэлефонамі. Мы маем на ўвазе,вы, хлопцы, з XDA, якія прапанавалі невялікі інструмент, які мы можам спампаваць цалкам бясплатна. Адзіная праблема ў тым, што гэты інструмент трэба скапіяваць у сістэмны каталог Windows 7, які называецца "System32".\nЯк мы добра ведаем, каб абараніць бяспеку і стабільнасць гэтай аперацыйнай сістэмы (альбо любой іншай ад Microsoft), практычна немагчыма капіяваць любы тып элементаў у названым каталогу. Па гэтай прычыне той, хто збіраецца выканаць гэты маленькі трук, павінен мець "поўны кантроль" над тэчкай "System32", тое ж самае, што мы знойдзем яго ў каталогу Windows і наогул на дыску "C: /".\nАтрымаць "Поўны кантроль" сістэмнага каталога ў Windows 7\nЦяпер тое, што мы прапанавалі вышэй, з'яўляецца адной з самых простых задач, якія мы можам выканаць, калі мы ведаем некаторыя спецыялізаваныя вылічэнні; наяўнасць «поўнага кантролю» гэтай тэчкі і каталога (System32) дазволіць нам гэта зрабіць унесці пэўныя змены ў сваё асяроддзе. У нашым выпадку нам адчыняцца дзверы для капіравання папкі, якую мы атрымаем у загрузцы, якую мы прапанавалі для гэтага артыкула, і з указанай мэтай. Наогул кажучы, атрымаць "поўны кантроль" азначае зрабіць наступнае:\nАдкрыйце правадыр файлаў Windows 7.\nПерайдзіце ў тэчку System32 у каталогу Windows.\nНацісніце на гэтую тэчку правай кнопкай мышы.\nВыберыце кантэкстнае меню Уласцівасці.\nЗараз мы пяройдзем на ўкладку «Бяспека«.\nАкно пакажа нам некалькі характарыстык, якімі мы павінны кіраваць, якія падзелены на 2 канкрэтныя вобласці. Адзін з іх спасылаецца на магчымасць «правіць»Імёны груп альбо карыстальнікаў, якія могуць выступаць у якасці адміністратараў у гэтай аперацыйнай сістэме. Унізе мы знойдзем «пашыраныя варыянты«, Дзе мы маглі б змяніць гэтыя параметры, каб мець" поўны кантроль "над каталогам System32.\nУсталюйце праграму іншага вытворцы ў Windows 7\nКалі мы ўпэўненыя, што ў нас ёсць "Поўны кантроль" над прапанаванай вышэй тэчкай, мы можам працягнуць крокі, якія дапамогуць нам дасягнуць мэты, пастаўленай з самага пачатку:\nКіруйцеся насустрач гэтая спасылка на форум для загрузкі праграмнага забеспячэння CPRU.\nРазархівуйце змест, выкарыстоўваючы для гэтага адно з спецыялізаваных прыкладанняў.\nНам давядзецца скапіраваць папку, атрыманую з файла CPRU, у каталог System32, з якога мы раней атрымалі "поўны кантроль".\nМы ўваходзім у новую папку і шукаем файл CPRU_1.1_Enable.\nНа гэтым файле мы клікаем правай кнопкай мышы і мы выконваем яго з дазволам адміністратара.\nГэта адзіныя крокі, якія нам трэба зрабіць, пасля чаго мы павінны перазапусціце нашу аперацыйную сістэму, каб змены ўступілі ў сілу. Цяпер, каб назіраць за хітрасцю, якую мы планавалі выканаць у гэтай Windows 7, мы маглі наўмысна заблакаваць экран. Адзінае, што нам трэба будзе зрабіць у гэты момант, - гэта націснуць маленькую кнопку, якая знаходзіцца ў левай ніжняй частцы (параметры даступнасці), з дапамогай якой наш "камандны радок" з'явіцца ў яе опцыях, такім чынам, атрымаецца адкрыць вокны каманднага тэрмінала.\nТам нам застанецца толькі напісаць каманду, якая запускае пэўнае прыкладанне, маючы магчымасць выкарыстоўваць, напрыклад, "calc.exe" для запуску калькулятара альбо "start iexplorer.exe" для адкрыцця аглядальніка Internet Explorer.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » агульны » праграмнае забеспячэнне » Як адкрыць праграмы з уключанай блакаваннем Windows 7\nЯк паставіць сцягі краін у Twitter / hashflags


Кітай Індывідуальная сталёвая апалубка завод і пастаўшчыкі |Лянгун\nСталёвая апалубка вырабляецца са сталёвага асабовага пакрыцця з убудаванымі рэбрамі і фланцамі ў звычайных модулях.На фланцах з пэўнымі інтэрваламі прабітыя адтуліны для зборкі заціскаў.\nСталёвая апалубка трывалая і даўгавечная, таму можа выкарыстоўвацца шмат разоў у будаўніцтве.Яго лёгка сабраць і ўзвесці.З фіксаванай формай і канструкцыяй ён надзвычай прыдатны для канструкцыі, для якой патрабуецца вялікая колькасць канструкцый такой жа формы, напрыклад, вышынны будынак, дарога, мост і г.д.\nІндывідуальная сталёвая апалубка вырабляецца са сталёвай асабовай пліты з убудаванымі рэбрамі і фланцамі ў звычайных модулях.На фланцах з пэўнымі інтэрваламі прабітыя адтуліны для зборкі заціскаў.\nСталёвая апалубка на заказ трывалая і даўгавечная, таму можа выкарыстоўвацца шмат разоў у будаўніцтве.Яго лёгка сабраць і ўзвесці.З фіксаванай формай і канструкцыяй ён надзвычай прыдатны для канструкцыі, для якой патрабуецца вялікая колькасць канструкцый такой жа формы, напрыклад, вышынны будынак, дарога, мост і г.д.\nІндывідуальная сталёвая апалубка можа быць настроена своечасова ў адпаведнасці з патрабаваннямі заказчыка.\nПаколькі высокая трываласць нестандартнай сталёвай апалубкі, нестандартная сталёвая апалубка мае высокую магчымасць шматразовага выкарыстання.\nСталёвая апалубка можа зэканоміць выдаткі і прынесці экалагічныя перавагі ў працэс будаўніцтва.\nСтварэнне сталёвай апалубкі патрабуе мінімальнага вытворчага працэсу.Ёсць шмат спосабаў вырабу сталі, адзін з якіх - камп'ютэрнае мадэляванне.Працэс лічбавага мадэлявання гарантуе, што сталь сфарміравана правільна пры першым фарміраванні і фармаванні, мінімізуючы тым самым неабходнасць перапрацоўкі.Калі сталёвую апалубку можна вырабіць хутка, хуткасць палявых работ таксама паскорыць.\nДзякуючы сваёй трываласці сталь падыходзіць для экстрэмальных умоў і суровых умоў надвор'я.Яго антыкаразійныя характарыстыкі зніжаюць верагоднасць няшчасных выпадкаў для будаўнікоў і жыхароў будынкаў, забяспечваючы тым самым бяспечнае асяроддзе для ўсіх.\nУлічваючы магчымасць паўторнага выкарыстання і перапрацоўкі сталі, яе можна разглядаць як устойлівы будаўнічы матэрыял.Такім чынам, усё больш і больш кампаній робяць выбар устойлівага развіцця, каб паменшыць шкоду навакольнаму асяроддзю.\nАпалубка, па сутнасці, з'яўляецца часовай канструкцыяй, у якую можна заліваць і замацоўваць бетон, пакуль ён схопліваецца.Сталёвая апалубка мае вялікія сталёвыя пласціны, змацаваныя разам з брускамі і парамі, вядомымі як фальшборт.\nLianggong мае шмат кліентаў па ўсім свеце, мы паставілі нашу сістэму апалубкі на Блізкім Усходзе, Паўднёва-Усходняй Азіі, Еўропе і г.д.\nНашы кліенты заўсёды давяралі Lianggong і супрацоўнічалі з намі ў пошуках сумеснага развіцця.\n* Адсутнасць зборкі, лёгкая эксплуатацыя з фармаванай апалубкай.\n* Высокая калянасць, зрабіць ідэальную форму для бетону.\n* Шырока ўжываецца дыяпазон, напрыклад, будынак, мост, тунэль і г.д.\nЗрэз сцены, метро, пліты, калоны, жылыя і камерцыйныя будынкі.\nПапярэдні: Пластыкавая апалубка пліт\nДалей: Кансольная пад'ёмная апалубка


Святок вясковы з памяццю сусветнай\nГлавная/Общество/На шляху да храма/Святок вясковы з памяццю сусветнай\nНа шляху да храма\nУ Свята-Барысаглебскай царкве в. Лунін служылі ліцію над магіламі загінуўшых лётчыкаў.\nПрастольнае свята ў старажытным паселішчы ў гонар першых праваслаўных страстацерпцаў Барыса і Глеба сабрала многа прыхаджан і навакольных паломнікаў. Настаяцель іерэй Анатолій Рэуцкі і яго брат, а. Мікалай з Іванаўскага благачынія, здзейснілі Боскую літургію.\nУ час традыцыйнага хрэснага ходу вернікі спыніліся каля магіл лётчыкаў Першай сусветнай вайны, якія загінулі ў 1917 годзе і былі ўшанаваны пахаваннем на пагосце храма. Свяшчэннікі служылі ліцію ў памяць першапраходцаў расійскай авіяцыі, а людзі ў думках маліліся, відавочна, за недапушчэнне ўзброеных канфліктаў на шматпакутнай беларускай зямлі.\nЛета нясе не толькі радасць…\n«Увага – узрост!»\nПравославные пары со всей Беларуси приглашаются на семинар «Супружеские встречи»\nОбновленный вид приобретет скоро микашевичский храм\nВ микашевичском храме в честь Рождества Иоанна Предтечи прошел молебен на начало учебного года\nКовчег с мощами Александра Невского доставят в Брест и Барановичи\nВысокопреосвященнейший Стефан, архиепископ Пинский и Лунинецкий, посетил Микашевичи\nПоклониться мощам святого Александра Невского можно в Пинске


Неверагодная кульмінацыя сезона - ФК «Савіо» 3-ці! - Футбольная каманда «Савіо» Серабранка\nHomeНовостиНеверагодная кульмінацыя сезона - ФК «Савіо» 3-ці!\nФутбол – не проста гульня… гэта рызыка, запал, прага перамогі і зразумела камандны дух.\nГэтым пранікаешся з дзяцінства, сочачы за вялікімі футбалістамі і камандамі па тэлебачанні і гулячы с сябрамі на падворку. Так, аб'ядноўваючы маладых хлопцаў футболам у 2005 у Салезіянскага Араторыі Сьв. Яна Боско ў Серабранцы была арганізавана мініфутбольная каманда. Каманда мясцовых хлопцаў з парафіі Св. Яна Хрысціцеля і іх сяброў. У будучым каманда атрымала сваю назву ФК «Савіо» у гонар св. Дамініка Савіо, якога выбрала сваім заступнікам.\nАле натуральна ні адна футбольная каманда не можа існаваць без спаборніцтваў. Такія спаборніцтвы знайшліся ў 2009 годзе - Хрысціянская Футбольная Ліга (ХФЛ), створаная пратэстанцкай супольнасццю Беларусі. Кожная гульня на дадзеным турніры пачыналася з агульнай малітвы, мэтай турніру акрамя ўласна футбола з'яўляецца нясенне гульцам і заўзятарам хрысціянскіх каштоўнасцяў і ідэалаў.\nУ ХФЛ ФК «Савіо» выступала з пераменнымі поспехамі на працягу 3 сезонаў, але пазней па шэрагу прычын спыніла свае выступы.\nПачынаючы з 2012 года Уладзіслаў Зарэцкі і Аляксандр Перадкоў, якія стаялі ля вытокаў каманды, сумесна з адказным за Араторый кс. Паўлам Шчарбіцкім SDB, арганізавалі свой турнір - «Кубак Дона Боска», які праводзіцца ўжо 4 гады запар. Але вернемся да ХФЛ ...\nПраз 3 гады адсутнасці ФК «Савіо» прыняла рашэнне вярнуцца да выступленняў у Хрысціянскай Футбольнай Лізе. Да таго моманту турнір пашырыўся з размахам: з'явіліся 3 дывізіёна, у якіх выступалі 30 каманд. Неабходна было пачынаць шлях з самага нізу - з 3-га па ліку дывізіёна або так званай Лігі С.\nКаманду папоўнілі новыя гульцы, з новага пакалення футбалістаў, у тым ліку выхаванцы маладой каманды «Дамінік» Павел Купцоў і Арцём Шэўчык, якіх у свой час трэніравалі старэйшыя гульцы ФК «Савіо». Шмат каму трэба было сыграцца, знайсці каманднае ўзаемадзеянне, зразумець моцныя бакі адзін аднаго. Такім чынам, у кастрычніку 2014 ФК «Савіо» стартаваў у ХФЛ-7.\nПачатак турніру выдаўся даволі складаным: перамогі даваліся толькі над загадзя больш слабымі супернікамі - а моцныя каманды былі ФК «Савіо» не па зубах. Па ходзе першага круга спаборніцтваў здараліся ўзлёты і падзенні: пасля зруйнавальнай перамогі над суседзямі па турнірнай табліцы з каманды «ОК-ТЗ» здараліся разгромныя паразы, як ад аўтсайдэраў ФК «Інжынер». Па выніку першага круга ФК «Савіо» размясцілася на 4 радку табліцы, з адставаннем ад запаветнага подыўма ў цэлых 8 ачкоў.\nПадчас зімовай паўзы ў каманды не было часу расслабляцца - праводзіўся 4-ты «Кубак Дона Боска», дзе гульцы выступалі ў якасці арганізатараў, а таксама непасрэдна выступалі на турніры, падзяліўшыся на 2 каманды: «Convorto» і ўласна ФК «Савіо». Вынікі першых былі куды лепшымі - каманда змагла дабрацца да фіналу турніру. ФК «Савіо» ж (пераможца 2 папярэдніх «Кубак Дона Боска») вылецеў на другой групай стадыі і імкнуўся ўзяць рэванш у другім крузе ХФЛ-7.\n1 лютага 2015 стартаваў другі круг: гульні з ужо знаёмымі камандамі. ФК «Савіо» ведаў чаго чакаць ад супернікаў, іх моцныя і слабыя бакі, да таго ж была зроблена стаўка на згулянасць каманды - найграваць звязкі, фармавалася аснова.\nГэта дало свае вынікі - серыя з 4 перамог запар, у тым ліку над камандамі, якія займалі 2-гі і 3-ці радок турнірнай табліцы. Гэта значна палепшыла турнірнае становішча ФК «Савіо», наблізіўшы да запаветнага 3-га радку на адлегласць усяго ў 2 ачкі.\nСур'ёзнае выпрабаванне мелася быць ў матчы з лідэрамі турніру - камандай «Дынама», якой саступілі ў роўнай барацьбе 4:5, вёўшы ў ліку 3: 1 пасля першай паловы гульні. Нягледзячы на паразу, каманда гуляла упэўнена, што адзначылі нават супернікі, і ішла да сваёй мэты.\nПасля дзяжурнай перамогі ў наступным туры над камандай «Hat-trick» ФК «Савіо» дабралася, нарэшце, да 3га радка турнірнай табліцы! Да канца сезона заставалася згуляць 3 матчы, у якіх патрэбныя былі толькі перамогі, бо адставанне супернікаў складала ўсяго 1 і 2 ачкі.\nНа жаль, зусім не да месца прыйшліся траўмы гульцоў каманды - лазарэт папоўнілі Ілля Матыяшкойть і Антон Нікіфараў.\nФК «Савіо» трэба было згуляць прынцыповы матч з камандай «ОК-ТЗ». Настрой быў баявы, але і супернік быў вельмі небяспечны. Пачатак гульні выглядаў шматабяцальным: лепшы бамбардзір каманды Вадзім Галдосаў распячатаў вароты суперніка, а Аляксандр Перадкоў падвоіў перавагу. Магчыма, каманда зарана паверыла ў свае сілы і паплацілася спаўна - вынікам гульні стала разгромнае паражэнне 2:9, якое адкаціла ФК «Савіо» на 5 радок турнірнай табліцы.\nЗаставалася згуляць 2 матчы і ўжо нічога не залежала ад уласных намаганняў. Трэба было перамагаць і спадзявацца на ўдалыя зыходы гульняў супернікаў.\nПерадапошні тур і даволі прынцыповая гульня з ФК «Інжынер», якой саступілі ў першым крузе 0:6. Тут ФК «Савіо» атрымала перамогу 5:3. Але і канкурэнты з ОК-ТЗ і BPStroy таксама выйгралі свае матчы, што пакінула каманду на 5-м радку.\nТакім чынам ... кульмінацыя, апошні тур. Варта адзначыць, што гульня каманды стаяла першай па спісе, канкурэнты ж праводзілі свае гульні пазней.\nМелася быць гульня з “ЮЗЕ”, першапачаткова не самым складаным супернікам, але і даволі няўступлівым. Адной з матывацый каманды акрамя перамогі была таксама бамбардзірская гонка, у якой Вадзім Галдосаў адставаў аб першага бамбардзіра на 11 галоў. Увогуле, каманда наладзілася на сур'ёзную перамогу і тут ... супернік збірае ўсяго 4 чалавек на гульню. Што ж, вось ён шанец для бамбардзіра! Вынік гульні - разгром 15:1, але Вадзіму ўдалося забіць толькі 6 галоў, застаўшыся на другім радку бамбардзірскай гонкі. Сваю перамогу атрымалі - і зараз з нецярпеннем, але без асаблівага энтузіязму чакалі, як жа згуляюць канкурэнты.\nСпачатку свой матч праводзіў ОК-ТЗ. Пасля першага тайма лік быў 4:3 на іх карысць і шанцаў было мала ... Але раптам у апошнія 3 хвіліны гульні каманда прапусціла цэлых 6 мячоў і прайграла з лікам 6:11. На гарызонце з’явілася надзея - ФК «Савіо» ужо 4-ты!\n29 сакавіка 21:00 - апошняя гульня сезону Лігі С ХФЛ-7, BPStroy гуляў свой матч з ФК «Інжынер». Пасля першага тайма BPStroy выйграваў 4: 1, ня пакідаючы, здавалася б, ні адзінага шанцу на паразу. Але ў мініфутболе самаўпэўненасць заўсёды караецца! І вось Інжынеры пачынаюць адыгрывацца і да сярэдзіны другога тайма вядуць ужо ў 3 галы. На апошніх секундах BPStroy адыгрывае 2 мячы - лік 8:9 ... І фінальны свісток!\nПаразы прамых канкурэнтаў выводзяць ФК «Савіо» на выніковае 3-е месца, якое дазваляе прайсці ў Лігу Б! Вось такім непрадказальным і гарачым бывае футбол! Вось за такія моманты яго любяць і гуляюць па ўсім свеце!\nСьв. Дамінік Савіо, маліся за нас!


Памёр у ноч пратэстаў, сваякі даведаліся праз 19 дзён. Што вядома пра смерць Аляксандра Будніцкага\nПахаванне Аляксандра Будніцкага. Мужчына знік каля ГЦ «Рыга» 11 жніўня і потым яго знайшлі мёртвым. Менск, Беларусь. 3 верасня 2020 г. Фота: Аляксандр Васюковіч / vot-tak.tv\nПад Менскам на Дукорскіх могілках 3 верасня пахавалі 52-гадовага Аляксандра Будніцкага. Паводле Следчага камітэту, ён атруціўся этылавым спіртам. Аднак сябры лічаць, што смерць Будніцкага можа быць звязаная з дзеяннямі сілавікоў падчас разгону пратэстаў каля ГЦ «Рыга» ў Менску. Belsat.eu разбіраўся ў нестыкоўках афіцыйнай версіі.\nАляксандр Будніцкі працаваў на Менскім заводзе шасцерняў і жыў у інтэрнаце на вуліцы Батанічнай – у некалькіх прыпынках ад ГЦ «Рыга». Раней ягоны сусед Сяргей распавядаў belsat.eu, што апошні раз яго бачылі а 6-й раніцы 11 жніўня. Пасля гэтага мужчына не выйшаў на працу (паводле графіку, у яго ў той дзень была другая змена) і больш не з’яўляўся па месцы жыхарства. Толькі 31 жніўня стала вядома, што ён памёр. 3 верасня яго пахавалі на Дукорскіх могілках. Калегі і суседзі Будніцкага па інтэрнаце мяркуюць, што ягоная смерць звязаная з брутальнымі дзеяннямі сілавікоў падчас разгону пратэстаў каля ГЦ «Рыга».\nФота дасланае суседам Аляксандра Будніцкага\n«Вострае атручванне этылавым спіртам»\n2 верасня Следчы камітэт апублікаваў прэс-рэліз, прысвечаны справе Будніцкага. Там сцвярджаецца, што смерць мужчыны ніяк не звязана з падзеямі каля «Рыгі» – ён памёр у іншай кропцы гораду.\n«Позна ўвечары 11 жніўня ў скверы паблізу аднаго з дамоў на вуліцы Берасцянскай у Менску мужчына папрасіў у мінакоў запаліць. У нейкі момант 52-гадоваму жыхару Менска стала дрэнна, у выніку чаго ён упаў. Нягледзячы на праведзеныя медычнымі работнікамі рэанімацыйныя мерапрыемствы, мужчына памёр на месцы», – адзначаецца ў прэс-рэлізе.\nУ СК сцвярджаюць, што прычынай смерці Будніцкага «з’явілася вострае атручванне этылавым спіртам».\n«Я ведаў, што адбывалася каля «Рыгі» і першы забіў трывогу»\nБарыкады каля ўніверсамy «Рыга». Менск, Беларусь. 10 жніўня 2020 г. фота: Belsat.eu / Vot-tak.tv\nАднак у афіцыйнай версіі ёсць шэраг нестыковак. У прэс-рэлізе СК сцвярджаецца, што Будніцкі не знікаў без вестак: «Пры сабе ў загінулага знаходзіліся дакументы, па якіх асоба адразу была высветленая». Але сваякам Будніцкага паведамілі пра ягоную смерць толькі праз 19 дзён – 31 жніўня. Больш за тое, сябры Будніцкага за гэты час самі звярталіся ў міліцыю з заявай аб знікненні чалавека (гэтым займаліся сябры, бо сваякі Аляксандра жывуць не ў Менску).\n«Я ведаў, што адбывалася каля «Рыгі» і першы забіў трывогу», – кажа сусед памерлага Сяргей.\nСябрам Будніцкага ў міліцыі ніхто не сказаў, што ягоны труп ужо даўно знойдзены.\nЗаява пра знікненне была зарэгістраваная 20 жніўня. Адказ на зварот быў падпісаны 26 жніўня, а дасланы Сяргею толькі 31-га. Там змешчаная тая ж інфармацыя, што і ў прэс-рэлізе СК.\nДа таго ж, хаця асобу Будніцкага міліцыя высветліла яшчэ 12 жніўня, ніхто не паведаміў пра гэта на працу або сваякам.\nВалянцін Будніцкі на пахаванні брата. Менск, Беларусь. 3 верасня 2020 г. Фота: Аляксандр Васюковіч / vot-tak.tv\nБрат памерлага Валянцін Будніцкі даведаўся пра смерць сваяка 31 жніўня таму, што сам пачаў актыўна абзваніваць міліцыю. Следчы сказаў, што ніякіх падставаў для распачынання крымінальнай справы няма.\n«Гэта не яны мне пазванілі, а я пачаў званіць па следчых і збіраўся аб’язджаць моргі. Хаця б яны выбачыліся і даслалі тлумачэнні, чаму так здарылася: што 12-га жніўня яго апазналі, а 31-га толькі даведаўся я. Але нібыта ў іх была інфармацыя, што няма сваякоў. Я не ведаю, як гэта магчыма, пры цяперашняй тэхніцы не даведацца пра сваякоў, тым больш пры ім быў мабільны тэлефон…» – кажа Валянцін.\nТады ў размове з Валянцінам міліцыянт сказаў, што цела Будніцкага знайшлі недалёка ад ГЦ «Рыга», а зусім не на Берасцянскай.\nФота з ТГ Следчага камітэту\nЯк Будніцкі апынуўся на Берасцянскай?\nСуседзі не ведаюць, чаму 11 жніўня Будніцкі не выйшаў на працу. Раней ён нібыта казаў пра намер «узяць адгул».\nСяргей кажа, што сам Будніцкі ў акцыях пратэсту ўдзелу не прымаў, але мог выпадкова «трапіць пад замес» каля ГЦ «Рыга».\n«Ён чалавек спакойны, але вельмі цікаўны. Ён мог проста праз дапытлівасць паехаць і паглядзець, што там адбываецца. Тым больш, што мы яму раней распавядалі пра гэтыя падзеі, абмяркоўвалі ўсе разам», – тлумачыць сусед Сяргей.\nШто мог рабіць Будніцкі ноччу на вуліцы Берасцянскай – ніхто не ведае. Сяргей сцвярджае: у яго была абмежаванае кола кантактаў, сябраваў ён толькі з суседзямі і калегамі па працы.\nВядома, што ў раёне вуліцы Берасцянская няма начных крамаў, куды тэарэтычна мог бы пайсці мужчына. А вось як раз у ГЦ «Рыга» такая крама ёсць – «Суседзі». Хаця ў дні пратэстаў яе ўвечары зачынялі.\n«Хуткая прастаяла гадзіны дзве»\nМашына хуткай дапамогі на галоўным праспекце сталіцы. Фота: «Белсат»\nВуліца Берасцянская знаходзіцца каля сквера Сымона Балівара. Побач – амбасады Лівана і КНР. Жыхары дому №17 распавялі, што сапраўды ў ноч з 11 на 12 жніўня ў сквер прыязджала машына хуткай дапамогі.\n«Ноччу мы выйшлі на балкон, бо пачулі, як у скверы ля лаўкі гучна сварацца двое хлопцаў і дзяўчына. Гаворка ішла пра тое, што камусьці стала кепска і трэба выклікаць хуткую. Дзяўчына крычала, каб гэтага не рабілі, маўляў, тады на іх «усё зваляць». Але неўзабаве хуткая ўсё ж прыехала», – кажа адна з жыхарак дому.\nПаводле яе, медыкі прыехалі без сірэны, машына прыпаркавалася ля пад’езду, з яе выйшаў супрацоўнік і пайшоў у бок сквера.\n«Што ён там рабіў, я не бачыла, бо тая лаўка закрытая дрэвамі, але прабылі медыкі вельмі доўга. Машына хуткай прастаяла гадзіны дзве і з’ехала. Я не бачыла, каб кагосьці занасілі ў яе», – дадае наша крыніца.\nЖыхары дому №17 таксама сцвярджаюць, што ў тую ноч дакладна не бачылі ў скверы следчых або міліцыі. Звычайна пры здарэннях міліцыянты абыходзяць кватэры, каб запісаць паказанні людзей, якія маглі нешта бачыць. Але нічога падобнага не адбывалася. Пры гэтым у рэлізе СК сцвярджае, што следча-аператыўная група выбыла на месца, дзе знайшлі труп.\n«Хутчэй за ўсё, была забарона на выдачу цела»\nПахаванне Аляксандра Будніцкага. 3 верасня 2020 г. Фота: Аляксандр Васюковіч / vot-tak.tv\nЯк заявілі ў СК, цялесных пашкоджанняў, «за выключэннем атрыманых у выніку падзення з вышыні ўласнага росту», у Будніцкага нібыта выяўлена не было.\nПацвердзіць ці зняпраўдзіць гэтую інфармацыю цяпер немагчыма. У размове з belsat.eu эксперт у галіне судовай экспертызы адзначыў, што праз столькі часу труп фактычна расклаўся, таму выявіць канкрэтныя пашкоджанні вельмі складана.\nЧаму цела так доўга не перадавалі сваякам?\n«Хутчэй за ўсё, была забарона на выдачу цела. Або не адразу прыйшла пастанова на анатаміраванне. Але першы варыянт – больш імаверны», – мяркуе эксперт.\nУ сваю чаргу сусед памерлага Сяргей лічыць, што цела Будніцкага не выдавалі тры тыдні для таго, каб замесці сляды.\n«Ад алкаголю ён бы не памёр»\nПахаванне Аляксандра Будніцкага. Менск, Беларусь. 3 верасня 2020 г. Фота: Аляксандр Васюковіч / vot-tak.tv\n3 верасня сваякі забралі труп Аляксандра Будніцкага з моргу дзяржаўнай службы медычных судовых экспертызаў. Цела перадавалі ў пакеце, хавалі ў закрытай труне.\nБрат памерлага Валянцін не падтрымлівае версію сяброў, у адпаведнасці з якой смерць брата звязаная з падзеямі каля «Рыгі». Але і ў афіцыйнай версіі ён сумняецца і не разумее, чаму яму паведамілі пра смерць брата толькі праз тры тыдні.\nВалянцін прызнае, што ў брата «былі праблемы з алкаголем». «Але нават калі б бутэльку ён выпіў, то проста з заснуў ды ўсё. Ад алкаголю ён бы не памёр – ён быў праспіртаваны. Таму хутчэй за ўсё быў тромб – у яго ўжо двойчы тромб адрываўся. Калі б яго мэтанакіравана павезлі ў нейкі кардыялагічны цэнтр, то можа б выратавалі. Але прамарудзілі», – кажа ён.\nЗа час пратэстаў, паводле МУС, затрымалі каля 7000 асобаў.\n10 жніўня ў Менску загінуў 34-гадовы Аляксандр Тарайкоўскі, якога, паводле відэакрыніц, застрэлілі на месцы. Афіцыйна ў МУС заяўлялі, што ў яго руках выбухнуў невядомы прадмет.\nУ Гомлі 11 жніўня памёр 25-гадовы Аляксандр Віхор, якога затрымалі 9 жніўня. Афіцыйна прычына смерці высвятляецца.\n16 жніўня загінуў 19-гадовы Арцём Парукаў, афіцыйна яго збіла аўта на Партызанскім праспекце.\n19 жніўня ў вайсковым шпіталі Менску памёр 43-гадовы Генадзь Шутаў. Яго паранілі ў галаву 11 жніўня ў раёне Маскоўскай адміністрацыі Берасця падчас пратэстаў.\nУ Ваўкавыску знайшлі цела 29-гадовага Канстанціна Шышмакова. Сябра ўчастковае камісіі, ён адмовіўся падпісваць выніковы пратакол. З ім развіталіся 20 жніўня, родныя адмовіліся каментаваць смерць журналістам. Прычыны смерці пакуль невядомыя.\nМікіта Крыўцоў стаўся шостым актывістам, які загінуў у Беларусі з пачатку пратэстаў супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў. Ён знік 12 жніўня. Паводле сваякоў, раніцай гэтага дня ён паехаў на працу ў пасёлак Каралёў Стан пад Менскам. Цела Мікіты Крыўцова знайшлі 22 жніўня ў лесапаласе ў межах Менску.\nТэгі: 10 жніўня 9 жніўня Аляксандр Будніцкі выбары-2020 ГЦ Рыга журналістка Андрэева здарэнне міліцэйскае бязмежжа МУС Беларусі пратэст Пушкінская расследаванне Белсату Следчы камітэт смерць


Віды мужчынскіх футболак іх назвы і фота | Мужчынская Берлога\nВіды мужчынскіх футболак іх назвы і фота\nФутболка у мужчынскім гардэробе належыць асаблівае месца. Яны добра спалучаюцца з рэчамі спартыўнага, дзелавога і паўсядзённага стылю, з'яўляюцца зручным элементам адзення. Але каб заўсёды адчуваць сябе камфортна, стварыўшы ідэальны вобраз, і заставацца на вышыні, прадстаўніку моцнага полу трэба ведаць віды мужчынскіх футболак і іх назвы.\nВедаючы ўсё пра віды футболак, мужчына зможа стварыць уласны, непаўторны стыль, скарыць сэрца каханай дзяўчыны, заслужыць павагу з боку навакольных. Менавіта па гэтых прычынах абмеркаваць такую тэму, як віды футболак для прадстаўнікоў моцнага полу, вельмі важна.\nРазнавіднасці мужчынскіх футболак\nФутболкі для мужчын сталі настолькі банальным прадметам гардэроба, што навакольныя перасталі задумвацца аб разнастайнасці іх відаў. На самай справе, не ўсе гэтыя рэчы робяцца па адным стандарту, існуюць іх наступныя разнавіднасці:\nЗ круглым выразам.\nКожная з прадстаўленых разнавіднасцяў валодае сваімі характарыстыкамі, падыходзіць для стварэння канкрэтнага стылю.\nГэта самая простая разнавіднасць названай рэчы.Падобную рэч можна апранаць пад швэдар, пінжак, кашулю або талстоўку. Добра такая рэч будзе спалучацца з скураной курткай косуха, спартыўнай кофтай, якая мае зашпільку маланку. Як самастойны, паўнавартасны элемент ладу гэтую рэч выкарыстоўваць не рэкамендуюць, бо стылісты лічаць, што для стварэння больш удалага ладу падыходзяць іншыя фасоны.\nТакі элемент гардэроба лічыцца вельмі стыльным. Выраз можа мець розную даўжыню, за кошт чаго, падабраць падобны элемент адзення і стварыць з яго дапамогай ўдалы вобраз зможа кожны хлопец.\nІдэальным будзе спалучэнне названай рэчы з джынсамі або шортах. Для нефармальных сустрэч, адпачынку або прагулак такі прадмет гардэроба падыдзе добра.\nНе выбірайце футболкі, якія маюць занадта глыбокі выраз, бо гэта не прыцягвае, а толькі адштурхвае увагу навакольных, здаецца нават непрыстойна.\nФутболкі Хенлі вырабляюцца з тонкай баваўнянай тканіны. Яны не маюць каўняра, але ёсць вертыкальны выраз з гузікамі.\nЧасцей за ўсё, гэтая рэч мае доўгі рукаў, добра глядзіцца, калі з'яўляецца манатоннай. Вартасцямі Хенлі можна назваць наступныя фактары:\nўдала падкрэслівае фігуру мужчыны;\nдобра спалучаецца з Джынсавыя штанамі;\nвыкарыстоўваючы гэтую футболку і кашулю, мужчына можа стварыць модны вобраз;\nразам з прадстаўленай рэччу можна насіць камізэлькі і кардіганы.\nСавет! Калі расшпіліць верхнія гузікі на мужчынскі футболку Хенлі, то вобраз будзе глядзецца больш прывабна і сэксуальна.\nМужчынскія майкі пола - гэта класічны прадмет мужчынскага гардэроба. Гэты варыянт выпрабаваны часам, з моды не выходзіў ніколі.\nТакі варыянт спалучаецца фактычна з усімі мадэлямі штаноў, ўдала глядзіцца ў белым, шэрым, чорным і цёмна-сінім адценьні.\nКалі мужчына любіць насіць светлыя штаны і футболкі, то яму добра падыдзе футболкі пола жоўтага і ружовага адценняў.\nТакая разнавіднасць, як лонгслив, уяўляе сабой футболку з доўгім рукавом. Вырабляецца рэч з натуральнай, баваўнянай тканіны, яна прыемная навобмацак, дапамагае скуры дыхаць, з'яўляецца практычна універсальнай рэччу. Паколькі футболка мае доўгі рукаў, яе можна насіць у халоднае надвор'е, апранаць зімой пад кофты і швэдры.\nГэтая разнавіднасць мужчынскіх футболак з'яўляецца незаменнай у кожным гардэробе.Майкі вырабляюцца з натуральнай тканіны, апранаюцца пад іншыя элементы гардэроба, могуць выкарыстоўвацца, як базавы прадмет ладу, калі яны маюць арыгінальны знешні выгляд, а мужчына плануе выкарыстаць паказаную рэч з джынсамі або шортах.\nАсаблівасці мадэляў і з чым іх камбінаваць?\nВывучаючы тыпы футболак, якія носяць мужчыны, трэба ўважліва глядзець на такі параметр, як асаблівасці кожнай з мадэляў. Менавіта гэта дапаможа зразумець, з чым і як іх правільна камбінаваць. Разглядаючы разнавіднасці мужчынскіх футболак і іх асаблівасці, варыянты камбінавання дадзеных рэчаў з іншымі элементамі гардэроба будуць выглядаць прыкладна так:\nразнавіднасць футболкі асаблівасці рэчы З чым добра спалучаецца прадмет гардэроба\nЗ круглым выразам Базавы прадмет, вырабляецца з натуральнай тканіны, звычайна з'яўляецца манатонным. Можна апранаць пад кашулі, кофты, швэдры, назіраючы за тым, каб цёмная футболкі не выкарыстоўвалася да светлай версе і наадварот, бо гэта непрыгожа. Гэтая разнавіднасць не падыйдзе ў якасці самастойнага элемента ладу.\nЗ У-вобразным выразам Рэч мае прыемную структуру, мяккая, натуральная.Выразы робяць рознай глыбіні. Ідэальна падыходзіць да джынсах, як элемент, для стварэння штодзённага стылю падыходзіць ідэальна. Выбіраючы гэты варыянт, не варта захапляцца вельмі глыбокімі выразамі.\nХенлі Вырабляецца з натуральнай тканіны, мае вертыкальны выраз, гузікі ці кнопкі. Спалучаецца фактычна з усімі відамі штаноў, ідзе да кашулі. Падыходзіць для тых, хто мае добрую фігуру і хоча яе падкрэсліць.\nпола Вырабляецца з натуральнай тканіны, з'яўляецца адным з асноўных элементаў гардэроба. Добра спалучаецца з штанамі ўсіх відаў, будзе дарэчы глядзецца ў вулічнай, святочным або дзелавым вобразе. Можна насіць з курткамі, пінжакамі, джынсамі, шортах, спалучаючы паміж сабой прадметы гардэроба цёмнага і светлага адценняў.\nЛонгслив Шчыльныя футболкі з доўгімі рукавамі. Падыдуць для выкарыстання з джынсамі ў халоднае надвор'е або як элемент, які можна апрануць пад цёплы швэдар зімой.\nмайка Тонкая, вырабляецца з бавоўны, няма рукавоў. Можна выкарыстоўваць пад швэдры і кашулі, дапаўняць вулічны або спартыўны стыль.\nГэта інфармацыя, якую кожны мужчына павінен ведаць пра футболкі, каб не памыліцца СС выбарам падыходнага варыянту і стварыць добры вобраз.\nРаней мужчынскія футболкі лічыліся банальнымі рэчамі ў гардэроба.Але аказваецца, ёсць некалькі разнавіднасцяў такога прадмета гардэроба, прычым кожная з іх мае сваё прызначэнне. Калі правільна падабраць тып футболкі для пэўнага ладу, то мужчына заўсёды будзе глядзецца прывабна.\nВыбіраючы футболку, трэба памятаць, які тып падыдзе для канкрэтнага выпадку, не забываючы аб спалучэнні колераў. Вынікаючы базавым радам стылістаў, кожны мужчына зможа зрабіць звычайную футболку выйгрышным прадметам свайго ладу.\nГлядзіце відэа: Our Miss Brooks: Indian Burial Ground / Teachers Convention / Thanksgiving Turkey\n← Табліца агрэсіўнасці прыбораў для станкоў: шукаем сваю ступень\nЯк зрабіць пену для галення сваімі рукамі: рэцэпты на розных асновах →\nНебяспечны хвароба або што такое парафимоз у мужчын? Адрозненне захворвання ад фімоз: прычыны і сімптомы хвароб\nЯк павысіць тэстастэрон травой у мужчын? Спіс раслін, якія дапамагаюць у гэтым выпадку\nЧым вылучаецца стыль лысы з барадой\nНебяспека гемарою пры ёзе: набор практыкаванняў для лячэння захворвання ў мужчын\nЯк уздзейнічае мята на тэстастэрон у мужчын?\nСтыльныя і модныя мужчынскія скураныя курткі 2018 і не толькі\nПерамога над праблемай без шпіталізацыі! Лячэнне ўрэтрыту ў хатніх умовах, як і чым правільна змагацца з хваробай\nМужчынская стрыжка дракончык\nПастарацца заснуць ці як не чуць храп іншага чалавека: навушнікі, берушы і іншыя спосабы


Зялёны Чылі фізаліс агародніннай суп Рэцэпт\nСвежая, смажаная зялёная чылі і смажаная скура Tomatillos зрабіць злёгку рэзкі і сакавіты пюрэ суп усё на сваім уласным. Дадаць трохі бульбы і / або вяршкоў, каб зрабіць гэты суп тоўшчы або сметанковы, як вы лічыце патрэбным (інструкцыі ўключаны!).\nГэты суп робіць вялікі стартар для любога мексіканскага ці паўднёва-заходняй частцы ежы, або абед ці лёгкі вячэру усё па сабе з зялёным салатай і некаторымі падсмажаныя аладкі кукурузы або кукурузы Тарціле.\n12 свежай мяккая зялёная чылі (напрыклад, Hatch чылі)\n8 свежага Tomatillos\n1 сталовую лыжку расліннага (або\n1 сярэдні лук (\n4 зубка часныку (сечаны)\nкурыны булён (або агародніннай булён)\nДадаткова: 1 сярэдні бульбу (вычышчаны і нарэзаны, для больш тоўсты суп)\nгустыя сліўкі 1/4 шклянкі (для плеўкі супу): Дадатковага\nДадаткова: кінзы (сечаны)\nСмажаная і лупіна чылі (выкарыстоўваць або метад электрапліткі або метад бройлераў ). Выдаліць Papery шкуры з Tomatillos. З полымем печы або духоўкі бройлераў яшчэ на, смажыць Tomatillos да злёгку блістара. адкладзеце да досыць астыне і лупіцца, як шмат скуры, як гэта магчыма.\nУ сярэдняй рондалі, цяпло алею. Дадаць лук і рыхтаваць, памешваючы, пакуль лук не стане мяккім, каля 3 хвілін. Дадаць часнык і рыхтаваць, памешваючы, да з'яўлення водару, каля 1 хвіліны. Дадаць чылі, Tomatillos, булён, соль і бульба, пры выкарыстанні. Давесці да кіпення. Паменшыць агонь і тушыць 30 хвілін, каб цалкам прыгатаваць гародніну і змяшаць водары.\nВіхор, у партыях, калі гэта неабходна, у блендере або кухонным камбайне да вельмі гладка (вы таксама можаце выкарыстоўваць ручной блендер, калі ў вас ёсць). Дадаць сліўкі, выкарыстоўваючы. Дадайце больш солі па гусце.\nПадаваць гарачым, гарнір з кінзы , калі вам падабаецца.\nнатрый 1,304 мг\nСэкс на пляжы: спакуслівы, фруктовы кактэйль Vodka\nЛетнія напоі для малышей\nBols Genever: Адраджэнне старой школы галандскага джыну\nПяць прычын, каб разгледзець пры прыёме ежы Фуа Гра\nНью-Ёрк-Стыль піца соус рэцэпт\nІнфрачырвоны: Добра ці Gimmick?\nТрыпутнік і стейк Tostones\nLa Bombetta Пульезе - Street Food на яе Finest\n7 лепшых керамічныя Наборы посуду купіць у 2018 годзе


Гімн Іспаніі — Вікіпедыя\nІспанскі гімн «La Marcha Real» — адзін з найстарэйшых у свеце, але дата яго напісання, і імя яго кампазітара невядомыя. Першае згадванне аб ім сустракаецца ў 1761 годзе ў «Libro de Ordenanza de los toques militares de la Infantería Española» Manuel de Espinosа, дзе ён названы «La Marcha Granadera» («Марш грэнадзёраў»).\nУ 1770 годзе кароль Карл III (Carlos III) зацвердзіў «La Marcha Granadera» як афіцыйны гімн, які стаў выканаюцца падчас усіх афіцыйных цырымоній. Паколькі ён стала выконваўся падчас мерапрыемстваў, дзе прысутнічалі члены каралеўскай сям'і, іспанцы сталі лічыць яго сваім нацыянальным гімнам і празвалі яго «Каралеўскім маршам».\nУ перыяд Другой Рэспублікі «El Himno de Riego» («Гімн Рыега») стаў нацыянальным гімнам замест «Каралеўскага марша». Аднак па канчатку Грамадзянскай вайны Франсіска Франка (Francisco Franco) аднавіў «Каралеўскі марш» у якасці нацыянальнага гімна, замяніўшы яго назву на ранейшую — «Марш грэнадзёраў».\nПасля прыходу да ўлады караля Хуана Карласа I і прыняцця ў 1978 годзе Канстытуцыі, маэстру Франсіска Граў было даручана стварыць новую аранжоўку гімна, якая выкарыстоўваецца сёння. У кастрычніку 1997 года «La Marcha Real» быў зацверджаны нацыянальным гімнам краіны.\nНягледзячы на тое, што цяпер гімн ужываецца без слоў, так было не заўсёды. Адна версія выкарыстоўвалася падчас кіравання караля Альфонса XIII (Alfonso XIII) (аўтар тэкста — Эдуарда Маркіна (Eduardo Marquina), а другая ў перыяд Франсіска Франка (аўтар тэкста — Хасэ Марыя Пеман (José María Pemán), аж да ўсталявання дэмакратычнага рэжыма ў краіне. Цяпер існуе версія 2008 года (аўтар — Паўліна Кубера), але яна пакуль не зацверджаная ўрадам.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Гімн_Іспаніі&oldid=2371735"\nАпошнія змены 1 жніўня 2016 а 06:01\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 06:01, 1 жніўня 2016.


Топас - Эпоха Вялікай Рэтардацыі, альбо Беларуская паэзія заўтра\nУ асяродзьдзі беларускіх студэнтаў, і, мабыць, ня толькі іх, заўсёды мела папулярнасьць застольная песьня пра “Бедну басоту”. Група люмпэн-інтэлектуалаў прыемна бавіць час, дзень пры дні дэгустуючы напоі. Раптам зьяўляецца клясавы вораг, “дзядзька багаты”, і цяжка крыўдзіць грамаду. Тыя, як ні дзіўна, амаль не абражаюцца й ветла й рахмана прапаноўваюць госьцю далучыцца да бяседы. І толькі праз восем радкоў, канчаткова разьюшаныя крыўдзіцелем, героі ўрэшце рэшт зводзяць зь ім рахункі, і ўсё канчаецца “па справядлівасьці”. Зусім нядаўна я зрабіў для сябе адно адкрыцьцё. Выяўляецца, нашыя суседзі-ўкраінцы таксама маюць такую песьню (у іх фігуруе “бідна голота”), і, што цікава: украінскі варыянт на восем радкоў карацейшы. Там абражаная галота, нават не спрабуючы шукаць мірных шляхоў для вырашэньня канфлікту, адразу карае нахабу: адзін за ручку, другі за ножку — канец вам добра вядомы. Супастаўленьне варыянтаў наводзіць на пэўныя думкі. Маўляў, нашая прыродная рахманасьць і талерантнасьць ня ведаюць межаў, і там, дзе іншыя змагаюцца за свае правы, мы ўпарта чакаем, што ўсё неяк вырашыцца само па сабе. Ці не таму кожная падзея нашай гісторыі, нават у параўнаньні з найбліжэйшымі суседзямі, адбываецца, так бы мовіць, з васьмірадковым спазьненьнем? Такая ідэя прыходзіць да галавы лёгка й адразу, але ж мы не шукаем лёгкіх шляхоў. Навошта сьпяшацца й лезьці ў бойку: можа, і пакрыўдзіць багаты дзядзька, а можа, і мірную прапанову прыме ды шчэ гарэліцай напоіць задарма. Калі разглядаць Беларусь і ейную гісторыю як пэўны сюжэт, з сваёй завязкаю, кульмінацыяю й разьвязкаю, такія затрымкі трэба называць рэтардацыямі.\nВарта прыгледзецца да гэтага тэрміну бліжэй. Для літаратуразнаўцаў рэтардацыя (ад лац. retardatio — запавольваньне) — гэта стылістычны прыём запавольваньня, затрымкі сюжэтнага аповеду ў літаратурным творы. Рэтардацыя — люты вораг тых, хто чытае літаратурны твор выключна з мэтаю даведацца, што будзе далей і чым усё скончыцца, хто каго пакахае альбо заб’е. Уявеце сабе: імклівыя падзеі твору раптоўна прыпыняюцца, таму што аўтару заманулася даць нам апісаньне прыроды, мінулае героя альбо вялікі лірычны водступ. Рэтардацыя часьцяком нічога не дадае да сюжэту, яна пакліканая трымаць у напружаньні чытача, распаляць ягоную цікавасьць, і ў гэтым сэнсе можа нагадаць раптоўнае “працяг будзе” на найцікавейшым месцы сэрыялу. Рэтардацыя — не для наіўных спажыўцоў літаратуры, якія блытаюць расказаныя гісторыі з рэальным жыцьцём. Яна прызначана для рафінаванага аматара, які атрымлівае прыемнасьць не ад таго, што апавядае літаратура, а ад таго, як яна гэта робіць. Таму мудрая й далёкасяжная выснова з нашага прыкладу мусіць гучаць так: Беларусь — найцікавейшы, заблытаны й інтрыгоўны сюжэт, які шчэ пацешыць знаўцу сваімі пэрыпэтыямі. Што да простага чытача, дык і ён атрымае сваю гарантаваную радасьць, бо працяг бу-дзе.\nДля сёньняшняй сытуацыі ў беларускай літаратуры характэрны адразу некалькі красамоўных рэтардацыяў. Першая датычыць пісьменьнікаў традыцыйнай літаратурнай арыентацыі — ад пазаўчорашніх песьняроў партыі да ўчорашніх апявальнікаў незалежнасьці. Усе яны аказаліся ў незайздросным становішчы, бо рыторыка, патас, характэрныя мастацкія сродкі такога роду літаратур, па-першае, выявілі люстранае падабенства міжсобку, а па-другое, аказаліся безнадзейна скампрамэтаванымі. Трагедыі “аксакалаў” не пазайздросьціш, бо самі яны не адчуваюць свайго анахранізму. Такім пісьменьнікам, як рухавік, патрэбна вялікая ідэалёгія, а такой цяпер няма нават у прэзыдэнцкіх сьпічрайтараў, што ж гаварыць пра простых сьмяротных!\nРадыкальная праблема для гэтай беларускай літаратуры — ейная неканвэртабэльнасьць. Так, яна сёньня ня можа быць зразуметаю й станоўча ацэненаю замежным чытачом. І тлумачэньне нават ня ў тым, што ў бальшыні заходніх літаратур няма прафэсійных перакладчыкаў зь беларускай мовы, гэты сумны факт — акурат вынік, а не прычына. А прычына ў тым, што такая літаратурная прадукцыя аказваецца для сучаснага чытача гранічна неактуальнаю. Беларуская палітычная сытуацыя можа быць, наадварот, колькі заўгодна цікаваю, але ж цікавасьць гэтая покуль не перарастае ў інтарэс да беларускага пісьменства. Каб ацаніць такі твор, чытачу-замежніку трэба было б мець ня толькі ягоны дакладны пераклад, але й “кавалак” нашага рэальнага жыцьцёвага досьведу, адчуць гэты досьвед на ўласнай скуры. Але такога часам не пажадаеш і найзьлейшаму ворагу! А пераплавіць, пераўтварыць наш досьвед у нейкія ўнівэрсальныя формы, якія былі б даступныя й людзям зь іншым досьведам, выхаваньнем, ладам жыцьця, нашая традыцыйная літаратура ня здолела.\nЗа савецкім часам камунікатыўныя праблемы адчуваліся меней. Беларускі пісьменьнік меў такую прастору, як шматнацыянальная савецкая літаратура. Хоцькі-няхоцькі народы Савецкага Саюзу мелі шмат агульнага ў сваім досьведзе. Як апалягеты савецкай улады, так і дысыдэнты розных саюзных рэспублік маглі паразумецца з дапамогаю перакладу альбо вядомай “мовы міжнацыянальных зносінаў”. А цяпер засталіся хіба адно ўспаміны пра былы “саўковы” кайф альбо, наадварот, героіку барацьбы з камунякамі. Часам думаеш, ці ня ёсьць нашая постсавецкасьць адзіным, што аб’ядноўвае нас, скажам, з нашымі ўкраінскімі калегамі?\nЧым тлумачыўся анахранізм такой літаратуры? Адкуль вынікала ейная правінцыйнасьць, ейная хваравітая зацыкленасьць выключна на сваёй унутранай праблематыцы? Часам складваецца ўражаньне, што ўчорашняя беларуская літаратура — гэта тое, што было паклікана існаваць выключна ў межах школьнай праграмы. Бо хто шчэ, як не шкаляры, у здаровым розуме й добраахвотна, будзе яе спажываць. Вось жа, перад пісьменьнікам паўставала звышзадача — трапіць у школьную праграму й такім чынам захавацца для шырокага кола чытачоў. Задача наступнага парадку, мэта не такая жаданая, але таксама прыемная — ня трапіўшы ў праграму агульнаадукацыйнай школы, трапіць ува ўнівэрсытэцкі курс і стацца прадметам вывучэньня для філёлягаў-беларусістаў. Гэта ўжо для аўтараў другога гатунку, бо кола чытачоў непараўнальна вузейшае. Парыі літаратуры — тыя, чыя творчасьць не ўкладаецца ні ў якія праграмы. Такія аўтары існуюць для асобных фанатыкаў, і можна толькі пашкадаваць, калі такімі фанатыкамі выявяцца тыя ж настаўнікі беларускай літаратуры ў школе: вось дылема, і твор падабаецца, і вучням пра яго не распавядзеш.\nЗаканамерная выснова — найчасьцей пісьменьнік ужо на этапах абдумваньня будучага твору й працы над ім робіць сваё дзецішча такім, каб яно мела шанцы трапіць у гэтую запаветную праграму. Як вынік, нават ня можа ісьці гаворкі пра ўлучэньне ў твор чагосьці, што не рэкамэндуецца дзецям з пэдагагічных меркаваньняў. Але ж нашыя літаратары выхаваныя на арыстотэлеўска-рэалістычным пастулаце пра літаратуру як люстра рэчаіснасьці, пра мастацтва, якое павінна насьледаваць прыродзе. Тады як у нашых умовах пераважная бальшыня фрагмэнтаў рэальнасьці, якая нас атачае, само нашае жыцьцё не рэкамэндуецца для вывучэньня ў школе. У выніку пісьменьнік апынаецца ў глыбокім сьветапоглядным крызысе. Вось дзе нутраная цэнзура, якая ня сьнілася ніводнай таталітарнай дзяржаве!\nНя можа быць гаворкі й пра перанасычэньне твору інтэлектуальным зьместам — нічога такога, што не было б зразумелым вучню сярэдняга школьнага веку. Залішняе падняцьцё разумовай планкі — пісьменьніцкая параза, бо гэта з пэўнасьцю зьнішчае ўсялякія шанцы твору трапіць у праграму. Чым прасьцей, тым лепш. Вы, мабыць, заўважылі, у нас нават сам панятак “простасьці” ўжо ўспрымаецца як каштоўнасьць: просты — значыць шчыры, маўляў, простыя словы, простыя рэчы, а ўсё, што болей, тое, зусім па-біблейску,— ад злога.\nІ ня варта зьдзіўляцца, адкуль у нашай літаратуры перанасычанасьць дыдактызмам і плоскім маралізатарствам. Найпрыдатнейшы для школы, проста ўзорна-паказальны ў навучальным працэсе жанр — гэта байка, якая не вымагае роздумаў і самастойнага рабленьня высноваў, бо неабходную мараль пісьменьнік выводзіць за цябе, ты толькі атрымліваеш канцавы прадукт. Ці не таму галоўным патрыярхам, Нестарам беларускай літаратуры быў Кандрат Кандратавіч Атраховіч-Крапіва? Ці не таму менавіта Крапіва займае ў нашым пісьменстве месца вышэйшае, чым іншаземныя байкапісцы ў сваіх нацыянальных літаратурах? А таму не пытайцеся, хто сьмяецца апошнім. Апошнім сьмяецца кульгавы раб Эзоп.\nАдзіным сродкам выратаваньня ў гэтай сытуацыі я бачу прыняцьцё дзяржаўнага закону, які забараняў бы вывучаць у школе творы жывых пісьменьнікаў — прынамсі, да таго часу, покуль настаўнікі не навучацца аддзяляць у літаратурным творы ўласна мастацкія вартасьці ад таго, што літаратураю ня ёсьць і ў задачы пісьменьніка ўваходзіць ня мусіць.\nАле ж, як той казаў, ня ўсё кату масьленіца, настае й Вялікі пост. Настаў вялікі Пост і ў нас. Надыход эпохі пост у беларускай літаратуры быў азначаны шэрагам красамоўных сымптомаў, не зважаць на якія ўжо немагчыма. Так, цяпер мы маем ня толькі звыклых інтэлігентаў, але й першых інтэлектуалаў, а адзін мысьляр нават ведае слова “інтэлегібельны”, хоць простаму чытачу й безь яго вядома, што інтэлект падчас бывае згубным. Уразнастайнілася карціна мастацкага жыцьця. Мы маем сваіх рэалістаў і мадэрністаў, патрыётаў і касмапалітаў, тэрарыстаў і пацыфістаў, дадаістаў і пафігістаў, філаматаў і нэкрафілаў, манахаў і законьнікаў, дзэнбудыстаў і анемпадыстаў. Зьявіліся ў нас свае літаратурныя хуліганы й гаўрошы, бумбарашы й бумбамліты, зеленавокія гоі й ружавашчокія геі.\nНаўрад ці варта аспрэчваць наяўнасьць у нас постмадэрновай сытуацыі. Аднак постмадэрнісцкай літаратуры, прынамсі, у тым сэнсе, як “постмадэрнізм” разумеецца ў сьвеце, у нас амаль ня склалася. Паступова спаў ажыятаж вакол першых бурлівых выступаў і пэрформансаў маладых літаратараў, і раптам высьветлілася, што ніякай рэвалюцыі ў літаратуры не адбылося. Маладая беларуская паэзія ня сталася зьяваю міжнароднага парадку, застаўшыся такой самай неканвэртабэльнаю, як і паэзія старэйшых, дый, бадай што, не павялічыла й колькасьці аматараў паэзіі ў нас.\nПрацытую верш Чэслава Мілаша “Структуралізм”, датаваны 1965 годам (пераклад мой).\n“Я трапіў на выклад структураліста, ён казаў надзвычай інтэлектуальна, яго французскія лапкі надзвычай інтэлектуальна трымалі цыгарэту.\nМне хацелася ўстаць і сказаць: ты, на гэтай зямлі выцьця й ванітаў, на гэтай зямлі пакутаў усякай жывой істоты й маёй чалавечай роспачы, ты, вучоны кныр.\nХай сьведчыць вялікае племя памерлых — глядзі, праступаюць іх твары — як горка й салёна на вуснах, калі, ледзь кранутае языком, нараджаецца слова.\nАдно-адзінае слова, што нешта значыць, што прагучэўшы ад неба да пекла, верне страчаны лад, слова, якога няма, а тое, што ёсьць — шум лясоў, рэха мора — гэта толькі лепет і плач.\nШто я із сваёю дурнотаю супраць цябе, калекцыянэр замарожаных сьлёз, альбо супраць кампутараў лябараторыі Лоўрэнса?\nЯ такі самы сьмешны, як некалі, у дзяцінстве, калі спрабаваў бараніць сьвятыя гаі, выспу Патмас, гару Сынай, ня цямячы, што і чаму бараню.\nПроста дзеці скакалі, рымуючы словы, і нейкі хлапец запяяў: “матка-шматка”, “матка-шматка”, а я нечакана накінуўся на яго й пачаў штурхаць і кусаць”.\nУ 1965 годзе Мілаш адчуў набліжэньне постмадэрнізму інстынктыўна, адчуў і не прыняў. Мабыць, аналягічныя закіды сьветапогляднага характару могуць рабіць і робяць сёньня маладым аўтарам нашыя літаратурныя аксакалы. Закіды часьцяком несправядлівыя, але гаворка не пра гэта. Бо галоўная небясьпека, што тоіцца ў постмадэрнізме нашага разьліву, на маю думку, датычыць не каштоўнасьцяў і перакананьняў — зь імі ў сучасных літаратараў акурат усё ОК. Галоўная праблема мае суцэльна эстэтычны характар і зьвязана з тым, што нельга да бясконцасьці гуляць у “матка-шматка”, “матка-шматка”.\nТак, красамоўным прыкладам паэтычных самарэфлексіяў сучаснага аўтара, дзе адлюстраваны і псыхалёгія творчасьці, і сам працэс публікацыі твору, ягонае вынясеньне на чытацкі суд, ёсьць верш Віктара Жыбуля “Я люблю здаваць аналіз калу…” з кнігі “Прыкры крык”. Не рызыкую падаваць увесь гэты прыкры прыклад, абмяжуюся фрагмэнтам:\nІ ўрачы ў ім будуць калупацца,\nпляснуўшы пад новы мікраскоп…\nДы заўсёды цяжка развітацца\nз тым, што сам ты пальцамі адшкроб!\nТут табе й эксгібіцыянізм, добра знаёмы шмат каму з аўтараў, і самаіронія, якую можна толькі вітаць. А якая пераемнасьць зь беларускімі традыцыямі! Досыць згадаць незабыўнага Ведзьмака-Лысагорскага з дыскусіяй беларускіх пісьменьнікаў пра гной і паралельлю “мастацкая творчасьць — дэфікацыя”:\n“Ну, не кажэце: гной няроўны.\nНайлепшы той, што зробіш сам.\nБо ён жа твой, уласны, кроўны,\nЯк твор, які ты напісаў”\nУсе мы ведаем, зь якога сьмецьця растуць вершы, так што нічога дзіўнага, калі творчая кухня паэта выяўляецца прыбіральняю. Вось толькі на чым грунтуецца сьвятая перакананасьць аўтара, што ягоная ўласная творчая прыбіральня цікавая ўсяму засталаму сьвету? Думаючы пра месца й ролю, бясспрэчна, таленавітага паэта Жыбуля ў беларускай літаратуры, я згадваю творчы калектыў, у якім, дарэчы, бярэ ўдзел і Віця,— музычны гурт з цнатлівым назовам “Засралі казарму”…\nАльбо іншы прыклад, таксама з аўтаркі, якая пасьпела задаць тон у маладой літаратуры, з Вальжыны Мартынавай-Морт. Верш, што пачынаўся парай напраўду яркіх радкоў, заканчваецца так:\nЖырабе немя, жырабе!\nГірабе ема на жымя.\nЦьжука ешаін цьёсь цьцёжы…\nБеражы мяне, беражы!\nКалі першае ачмурэньне мінае, нават разумееш, што гэта ня поўная бязглузьдзіца, а перастаўленыя месцамі склады, і калі перасунуць іх назад, выйдуць тыя самыя яркія радкі: “Беражы мяне, беражы!/Берагі мае на мяжы!” Трэці радок, атрыманы такім чынам, гучыць так: “Кажуць, іншае ёсьць жыцьцё…” Кажуць — дадам ад сябе — ёсьць іншыя літаратурныя гульні, і сумна было б думаць, што гэта й ёсьць найвышэйшаю планкю, даступнаю гульнёвай паэтыцы маладых постмадэрністаў.\nВось жа, другая рэтардацыя ў сучаснай беларускай літаратуры зьвязана з тым, што беларускі постмадэрнізм, як кожны падлетак на пэўным этапе свайго сталеньня, перажывае складанасьці, характэрныя для пераходнага ўзросту. Глісты, мерцьвякі, кава са спэрмаю й кроў, кроў, кроў, якія зрабілі сваёй зброяй маладыя літаратары, прынесьлі пэўную вядомасьць іхным аўтарам, але наўрад ці дадалі папулярнасьці беларускаму слову. Бо тое, чым можна, у найлепшым выпадку, эпатаваць ці, выказваючыся па-сёньняшняму, “засьцябаць”, што можа выклікаць гістэрычны рогат, але ж не падмацавана вытанчаным густам аўтара, наўрад ці фармуе добры густ і ў тых, што яшчэ не страцілі прыемнасьці ад чытаньня ці слуханьня беларускай паэзіі дый, паэзіі наагул. Натуральна, у паэзіі няма й ня можа быць забароненых тэм, але ёсьць тэмы, што вымагаюць нашмат большага эстэтычнага чуцьця й павышаюць для маладога аўтара рызыку, перапрашаю, аблажацца.\nТворчасьць нашых маладых літаратараў — безумоўна, варыянт постмадэрнізму, але ж, так бы мовіць, варыянт дзіцячы. Такая творчасьць — наскрозь гульнёвая, але ж дарослыя ад такіх гульняў (Валянцін Акудовіч ня лічыцца!), найхутчэй, устрымаюцца. Гады росквіту “Бумбамліту” былі гадамі прыгожага, шчасьлівага дзяцінства беларускага постмадэрну. Покуль нечым такім займаюцца дзеці й юнакі, яны здаюцца мілымі, таленавітымі й нават геніяльнымі, калі ж адбываецца сталеньне, а мастацкія практыкі ні ў чым якасна не зьмяняюцца, гэта пачынае выклікаць зьдзіўленьне й трывогу. Ці не таму “бумбамліт” фактычна спыніў сваё супольнае існаваньне, ператварыўшыся проста ў энную колькасьць пісьменьнікаў, таленавітых і ня вельмі? Прычым, найцікавейшыя зь іх перажываюць цяпер істотную творчую эвалюцыю. Аўтар-падлетак становіцца дарослым чалавекам.\nНаколькі пісьменьнікам-традыцыяналістам варта пазбавіцца навязьлівай ідэі, быццам бы яны ствараюць выключна для школьнай праграмы, настолькі маладым літаратарам-постмадэрністам трэба звыкнуцца з думкаю, што, колькі б іх сёньня ні ігнаравалі афіцыйная літаратура й калялітаратурныя ўстановы, але ж раней ці пазьней іх прызнаюць, кананізуюць ды абавязкова ўключаць у тую самую школьную праграму. Нават калі самі яны будуць супраць, саромячыся напісанага раней. Хай гэтая думка вісіць над імі дамоклавым мячом. І, можа, гэта навучыць іх — нават гуляючы — з трохі большаю адказнасьцю ставіцца да слова.\nЗдаецца, Бадлер заўважыў, як любяць літаратурныя крытыкі паразытаваць на ваеннай тэрміналёгіі. Мы таксама скарыстаемся з гэтай традыцыі на парадыйным (ад слова “парад”) узроўні.\nЛічы, стагодзьдзе беларуская літаратура, як, зрэшты, і сама Беларусь, гналася за іншым сьветам. За лічаныя гады яна мусіла адольваць цэлыя эпохі культурнага разьвіцьця. Сёньня, калі верыць разбуральніку парыжаў Валянціну Акудовічу, гнацца больш няма за кім, бо перадавая заходняя культура — падзякуем постмадэрнізму — згубіла мэту свайго імклівага развою й таксама спынілася ў разгубленасьці. Дык, можа, дзьве акрэсьленыя вышэй “беларускія” рэтардацыі былі дарэчнымі й своечасовымі?\nЗакончылася гонка літаратурных узбраеньняў (як і літаратурная халодная вайна), калі мы даганялі Эўропу й сьвет ды эўрапейскі й усясьветны літаратурны працэс. Ёсьць час спыніцца для роздумаў, падумаць пра дасягнутае й крытычна ператравіць яго. Усе пляцдармы захоплены, настаў час для рэкагнасцыроўкі, бо, як сьцьвярджае вядомая показка, перш чым сказаць “гоп”, варта агледзецца, куды ты ўскочыў. Настаў час ня толькі павярхоўнага, але й глыбіннага засваеньня тых этапаў літаратурнага разьвіцьця, якія мы праскочылі сямімільнымі марш-кідкамі, не засвоіўшы як сьлед. Для беларускага літаратара пачынаецца курс маладога байца, засваеньне новых стратэгіяў, што забясьпечаць ня столькі перамогу над умоўным ворагам, колькі элемэнтарнае выжываньне паэзіі. Я, не прэтэндуючы на паўнату й аб’ектыўнасьць, паспрабую прапанаваць тры такія стратэгіі.\nРатаваньне топасам. Сучаснай беларускай паэзіі (як і нашай літаратуры наагул) не пашкодзіла б нарэшце быць упісанаю ў сыстэму ўсясьветных літаратурных топасаў, тэм, вечных вобразаў. Вандроўныя сюжэты чалавечай культуры мусяць нарэшце дабрысьці й да Беларусі, а дабраўшыся сюды,— распазнацца чытачамі як такія.\nВялікая гульня ў постмадэрнізм у беларускай літаратуры пачалася. Патэнцыйныя гульцы нават збольшага ведаюць, як бавіцца з новымі цацкамі. Вось толькі саміх гэтых цацак покуль што катастрафічна бракуе. Ёсьць шмат аўтараў, гатовых да пародыяў, цытацыяў, стылізацый, перайманьняў ды іншых спосабаў карыстаньня чужымі тэкстамі. Не стае саміх гэтых тэкстаў, вартых постмадэрнісцкай дэканструкцыі. Колькі можна зьдзеквацца зь беларускай савецкай літаратуры? Яна не такая ўжо й разнастайная. Ну, можна ўхваліць мілую сэрцам нямецкую мову (былі ж і ў немцаў свае Танкі!), можна аздобіць “Хлопчыка й лётчыка” мацернай лаянкай. Што яшчэ? Кпіць з таго, як і чым пахне чабор, ствараць эратычную эпапэю “На простынях”? А далей? Трэба выйсьці ў іншую плоскасьць, засвоіць здабыткі іншых літаратураў, зрабіўшы іх сваімі, сутыкнуць Кракаў і Ракаў, “Атэла” й Янку Маўра, Рабле й Рублеўскую, Акутагаву й Акудовіча, Асорына й Баярына, Дантэ й Данчыка. Вось, “Міколка-Паравоз”, стылізаваны пад Джойса, гэта ўжо крута! Глядзіш, сучасны чытач і да “Хаўтур па Фінэгану” пацягнецца, а можа — чаго ў сьвеце ні бывае! — і Міхася Лынькова прачытае. І ня так ужо й істотна, ці зрабіла покуль беларуская літаратура нейкія там адмысловыя постмадэрнісцкія адкрыцьці, ці проста які ўжо раз вынайшла ровар. Важна, што гэты ровар яна атрымала і самы час навучыцца на ім езьдзіць.\nПершыя крокі ў гэтым кірунку ўжо зроблены. Згадайма кнігу “Шалёны вертаградар” і асабліва пазьнейшыя паэмы Міхася Баярына. Паэт выгодна атабарыўся й утульна пачуваецца ў прасторы ўсясьветнай культуры — зусім не пакідаючы пры гэтым беларускай. Абмяжуемся адным прыкладам зь “Лістоў да беларускага сябра”:\nБачыць цябе, мой Аргус, неяк няма жаданьня.\nТам у вас восень, канешне, вечная сьмерць лісьця.\nВосень у вас заўсёды. Гэта мяне й лякае.\nТы ашалеў, мой Аргус, і хаты не ўвартаваў.\nЗараз жывуць у палацы якіясь людзі чужыя.\nДый калі б я й вярнуўся, ты б мяне не пазнаў.\nЗгрыз бы сваймі зубамі. І людзі б цябе хвалілі.\nДалі б кавалак мяса, і ты бы спакойна спаў.\nЖэк лістоў не чытае зь вельмі простай прычыны.\nЯ іх не адпраўляю, тут гэта зрабіць няма як.\nУ непадрыхтаванага чытача пачынаецца лёгкая запамарока ад розных літаратурных сабачых вобразаў. Згадваецца сабака Адысэя, што першым пазнаў гаспадара, калі той вярнуўся на родную Ітаку. Недзе лунае водгульле разьвітальнай песьні Чайльд-Гарольда: “…І пёс, павыўшы ля вуглоў,/Чужым служыць пачне./Калі ж вярнуўся б я дамоў —/Парве ў шматкі мяне” (пераклад У.Дубоўкі). Але тут, скажа нехта, ні з пушчы ні з поля, мяняецца мянушка адрасата: замест Аргуса зьяўляецца Жэк. Чаму ні з пушчы? Менавіта з Пушчы, зь Язэпа Пушчы, бо тут алюзія на ягоны верш “Ліст да сабакі”. Менавіта ў ім зьяўляецца параўнаньне сабакі Жэка з адысэеўскім Аргусам і гучыць рэфрэн-заклінаньне, просьба вартаваць родную хату. Просьба, якой баярынскі Жэк-Аргус ня выканаў.\nГалоўнае, што сёньня перашкаджае ў засваеньні ўсясьветнай топікі,— адсутнасьць пераважнай бальшыні літаратурных першаўзораў у беларускім перакладзе й відавочная слабасьць многіх наяўных перакладаў. Наша сучасная літаратура бадай што ня дасьць сабе рады без зьяўленьня, так бы мовіць, “сынтэтычных” постацяў паэтаў-перакладчыкаў, здольных да кангеніяльнага перастварэньня шэдэўраў па-беларуску. Сярод паэтаў старэйшага пакаленьня такая постаць ёсьць — гэта Алег Мінкін. Сярод маладзейшых, на маю думку, шмат абяцаюць як паэты-перакладчыкі Серж Мінскевіч і Максім Шчур. Далучайцеся! Вытанчаныя літаратурныя гульні ў Шэксьпіра стануцца магчымымі адно на падставе прысутнасьці ўсяго Шэксьпіра па-беларуску. Бяз гэтага, што б ні казаў, скажам, постмадэрністы мэтр Том Стопард пра сьмерць Разэнкранца з хаўрусьнікам, беларускаму чытачу гэта застанецца глыбока па Гільдэнстэрну.\nРатаваньне формаю. Сёньняшняму літаратару катастрафічна не стае дысцыпліны формы. Абсалютызацыя свабоды творчасьці вядзе да таго, што прамоўленае паэтам слова стаецца ўсё больш выпадковым, і вершы літаральна распаўзаюцца па швох. Наіўнаму аўтару няўцям, што абсалютнай свабоды ў творчасьці няма й быць ня можа. Бо любая творчасьць — гэта заўсёды пераадоленьне цяжкасьцяў, немаведама чаму штучна створаных сабе самім аўтарам. Кожны творца, выпрабаваны гулец у літаратуру, стварае сабе неймаверна складаныя правілы гульні, заганяе сябе ў глухі кут, глыбокі цэйтнот і г.д., каб потым кожнага разу з бляскам выкарасквацца з гэтай амаль безвыходнай сытуацыі. Тым жа, хто кажа пра скампрамэтаванасьць традыцыйнай формы ў сёньняшніх умовах, можна запярэчыць так: рымуйце сьмела, вашую прадукцыю не пераблытаюць з рэклямнымі слёганамі: яны ў гэтай краіне ствараюцца на іншай мове.\nЗыходзячы з гэтага, мяне ня можа ня цешыць тэндэнцыя да фармальна “складаных” паэтычных жанраў, якая пачынае накрэсьлівацца сёньня. Тут можна згадаць і “танкістаў” ды “хакеістаў” (ад словаў “танка” й “хоку”) беларускай літаратуры (А.Глёбус ды інш.), і практыкі стварэньня каліграмаў (“Помнік з гукавым афармленьнем” Сержа Мінскевіча, экспэрымэнты Арцёма Кавалеўскага), і зварот да такога фармальна “жорсткага” жанру, як лімэрык (аўтар гэтых словаў, С.Балахонаў, Максім Шчур, які зрабіў першы пераклад “Бязглузьдзіц” Эдварда Ліра з ангельскай). Гэта й — вяршыня пераадоленьня складанасьцяў — паліндромныя паэмы Віктара Жыбуля. Гэта й санэты. Шмат санэтаў. Праўдзівае ўварваньне санэтаў у беларускую літаратуру. Можна згадаць адразу некалькі санэтных цыкляў, апублікаваных за апошнія год—два,— “Юрлівыя санэты” Юрася Пацюпы, што проста віруюць экспэрымэнтатарствам і стракацяць удалымі знаходкамі, “Мінскія санэты” Сержа Мінскевіча, якія ёсьць таленавітаю парафразай да міцкевічавых “Крымскіх”, “мудрагелістыя санэты” аўтара гэтых словаў.\nРатаваньне рэальнасьцю. Карыстаючыся новымі літаратурнымі сродкамі, заўтрашняя паэзія — зусім як учорашняя — мусіць навучыцца рэагаваць на падзеі навакольнага (у тым ліку, беларускага) сьвету. Паэту давядзецца згарманізаваць свой суб’ектыўны мастацкі досьвед з тою рэальнасьцю, якая вядома й яго патэнцыйным чытачом. Кажуць, нібыта постмадэрнізм адрынае якія-колечы ўнівэрсальныя вартасьці, якія-колечы сыстэмы каардынат, падвяргаючы ўсё татальнаму сумневу й іроніі. Разам з тым, чуткі пра сьмерць усяго здаюцца мне перабольшанымі. Надыход кожнай новай эпохі ў гісторыі культуры суправаджаўся глыбокім сьветапоглядным крызысам, скепсысам што да звыклых “напрацаваных” мадэляў засваеньня сьвету й радыкальнымі зьменамі ў мастацкай камунікацыі. І сёньняшняя Вялікая Рэтардацыя — нічым не трагічнейшая, скажам, ад эпохі Шэксьпіра, калі паміралі ідэалы Рэнэсансу, альбо эпохі “fin de siйcle” зь ейным дэкадэнцкім сьветаадчуваньнем.\nПостмадэрнізм як мастацкая мова не адрынае ўнівэрсальных каштоўнасьцяў, а проста з скепсысам глядзіць на ўчорашнія й адно пачынае намацваць заўтрашнія. Больш за тое, беларускі постмадэрнізм дэманструе прагу, кончую патрэбу гэтых каштоўнасьцяў. “Сонца нам дапаможа” — сьпявае сёньняшні беларус, не знайшоўшы пад рукою іншай дапамогі. Альбом “NRM” “Тры чарапахі” — гэта ні што іншае, як наіўнае й прыгожае ў сваёй наіўнасьці жаданьне знайсьці гэтыя стопрацэнтныя вартасьці, гэтыя надзейныя арыентыры; жаданьне, дадамо, выказанае дасканалаю постмадэрнісцкаю мовай:\nНе было Галілея і Боба Марлея,\nНе было Сальвадора Далі,\nНі Леніна, ні Ленана, ні Карла Лінэя,\nА кіты й чарапахі былі.\nА калі вельмі прагнеш выпрацаваць нейкую ўнівэрсальную ідэю, якая вытлумачыла б усё іншае, яна абавязкова зьявіцца. Покуль жа, з браку такой супэрідэі, можна абвесьціць найвышэйшаю вартасьцю новай літаратуры ейнага чытача. Што можа быць істотней у нашай літаратурнай сытуацыі за чытача альбо слухача — ужо хаця праз іхную нешматлікасьць? Чытач літаратуры як рэдкі ў прыродзе від стаецца каштоўнасьцю, за якую трэба змагацца, таму хоцькі-няхоцькі давядзецца адпавядаць чытацкім чаканьням і запатрабаваньням, узьнімаць і вырашаць пытаньні, якія яго хвалююць. Не баючыся выказваць яму ў твар непрыемныя ісьціны пра яго самога, паступова пазбаўляючы “ружовых сопляў” старой рыторыкі, прывучаючы да новай, покуль не да канца яму звыклай паэтычнай мовы й вучачы яго глядзець і бачыць жыцьцёва важныя рэчы там, дзе, здавалася б на першы пагляд, шаленец-постмадэрніст проста бавіцца дзіўнаватаю гульнёй.\nВось жа, нечаканым наступствам Вялікай Рэтардацыі сталася тое, што ўсе мы атрымалі час, каб зьдзейсьніць пералічанае вышэй; сучасная беларуская літаратура атрымала час на тое, каб нарэшце адбыцца. Неяк так павялося, што адзнакаю добрага тону сярод постмадэрністых лічыцца спасыланьне на Хорхэ Луіса Борхэса. Не адстаючы ад моды, мы таксама згадаем ягоную навэлу “Тайнае дзіва”. Герой твору, праскі пісьменьнік Ярамір Хладык, засуджаны фашыстамі на сьмяротнае пакараньне, зьвяртаецца да Госпада з просьбаю, каб Усемагутны адцягнуў выкананьне прысуду на адзін год: літаратар яшчэ ня скончыў галоўнай, а магчыма, і адзінай справы свайго жыцьця — не дапісаў сваёй вершаванай драмы. І здарыўся цуд: сярод расстрэлу час раптоўна спыніўся. “Рулі былі скіраваны на Хладыка, аднак людзі, што мусілі забіць яго, ня рухаліся. Рука сэржанта скамянела ў незавершаным жэсьце. На каменнай пліце спыніў свой палёт цень пчалы. Вецер таксама застыў, нібы на карціне…” Пісьменьнік атрымаў у падарунак цэлы год часу ў сваім суб’ектыўным вымярэньні. Кулі не паляцяць у яго, аж покуль ён ня скончыць свайго шэдэўру. І ён апантана ўзяўся за працу. “Ён працаваў не для нашчадкаў — піша Борхэс — нават не для Бога, чые літаратурныя густы былі яму невядомыя”. Ён працаваў для сябе, бо толькі завершаная драма рабіла б яго жыцьцё недарэмным. Вось ён амаль што скончыў, заставалася знайсьці апошні эпітэт, вось ён адшукаў яго. І чатыры кулі звалілі яго на зямлю.\nЧым ня прыклад бліскучай мастацкай рэтардацыі? Своечасова ўзятай паўзы, якой, да таго ж, удала скарысталіся. Так і зь беларускай літаратураю, якая атрымала шчасьлівы, хоць і нічым не заслужаны тайм-аўт. Час перавесьці дых, азірнуцца навокал і дарабіць усё, на што раней — у пагоні за культурнымі прывідамі — не ставала ні сіл, ні часу. Замест марнай і няплённай злараднасьці (вось, маўляў, і найлепшыя, найбагацейшыя літаратуры аказаліся ў глыбокім крызысе!) трэба паспрабаваць выкарыстаць свой шанец — давесьці да ладу ўласную літаратурную гаспадарку, прывесьці яе ў адпаведнасьць нават не з хуткаплыннымі замежнымі літаратурнымі павевамі й модамі, а із стопрацэнтна бясспрэчнымі вяршынямі ўсясьветнага пісьменства, выпрабаванымі часам і вандроўкамі зь літаратуры ў літаратуру. Добра й карысна узгодніць час ад часу свой стыль з манераю пісьма польскіх, расейскіх, украінскіх альбо францускіх калег, але гэта ня вельмі складана. Значна цяжэй бесстароньне зірнуць на свае опусы, перачытаўшы Шэксьпіра альбо Бадлера. З таго, што кожны Парыж (Карфаген, кожная пабудова наагул) мусіць быць разбураны, яшчэ не вынікае, што трэба канчаткова ўхіліцца ад неабходнасьці збудаваць хоць нешта сваё. Французы, прынамсі, уласны Парыж мелі. А мы рызыкуем застацца адно пры сваіх беспадстаўных трызьненьнях Вільняю. І нават калі гэтая звышурочная праца, гэты суботнік беларускай літаратуры, да якога я вас усіх заклікаю, не прынясе вялікага плёну ні нам, ні засталаму сьвету, ні нашчадкам, ані нябеснаму чытачу, нават калі ўсе нашыя падмуркі й муры, часам ліцэі, а падчас і калегіюмы, калідоры, калізэі (а калі й парфэноны) абрынуцца, як картачныя дамкі, прынамсі, у памяці застанецца нешта, пра што можна будзе згадваць бяз сораму. Расстраляць нас — мэтафарычна альбо й без мэтафараў — заўсёды пасьпеюць, але покуль, шчыра кажучы, мы шчэ не заслужылі такога гонару што да сваіх пэрсонаў, так што ня трэба баяцца чалавека з ружжом, нават калі яно вісела на сьцяне ў першым акце! Як слушна адзначыў Хадановіч:\nБудуйма! А падтрымкай нашым будням\nСямён Будзённы із Сымонам Будным,\nАфрык Сымон (музыка), дзядзька Сэм,\nСім, Хам, Яфэт… Збудуйма нармалёва\nІ Будапэшт, і Буда-Кашалёва,\nБуэнас-Айрас, Бургас, Бэтлеем!\nСтварайма. З намі дагэтуль нястрачаныя вартасьці й неўміручыя каштоўнасьці, героі мінулага й супэргероі цяперашняга, Шварцэнэгер і Чакраборці, “Манчэстэр Юнайтэд” і Міхаэль Шумахер, Дыснэй і пакемоны. Яны змагаюцца на нашым баку. Яны нам дапамогуць. Яны любяць нас.\n Вядзьмак-Лысагорскі Ф. Сказ пра лысую гару. —Мн., 1991. —С. 17.\n Байран Дж. Г. Лірыка. —Мн.: Маст. літ., 1989. —С. 117.\n “Вартуй, вартуй лепш хату да расьсвету”, // Вартуй, мой дружа, родны ганак”, // Чужыя людзі ходзяць каля склепа.// Пільнуй!”Пушча Я. Збор твораў у двух тамах. Т. 1. —Мн.: Маст. літ., 1993. —С. 113, 117.


Па старонках кнігі “Гродненщина в лицах” — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\nПа старонках кнігі “Гродненщина в лицах”\nГод малой родины Из истории земли Берестовицкой Культура Лента новостей\n12.11.2019 12.11.2019 irina1108Комментарии on Па старонках кнігі “Гродненщина в лицах”\nПа ініцыятыве Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта нядаўна ўбачыла свет кніга з такой назвай. У прадмове адзначаецца, што ў выданні “собраны сведения о выдающихся людях, внесших значительный вклад в развитие Гродненской области”.\nУ кнізе змешчаны біяграфіі 230 чалавек. Гэта кіраўнікі ведамстваў, прадпрыемстваў, арганізацый, прадстаўнікі працоўных калектываў: настаўнікі, артысты, будаўнікі, механізатары, жывёлаводы…\nСярод іх ёсць прадстаўнікі Бераставіччыны, заслужаныя работнікі сельскай гаспадаркі: Іван Максімавіч Захарчук, Мікалай Рыгоравіч Зданчук, Анатолій Паўлавіч Коханаў. Гэтыя людзі вядомыя ў раёне, аб іх не раз пісала раённая газета.\nУ кнізе ёсць біяграфічныя даведкі аб ураджэнцах Бераставіччыны, якія жывуць за яе межамі. Аб іх мы коратка раскажам у алфавітным парадку, як яны падаюцца ў гэтым біяграфічным даведніку.\nБелашэўскі Анатолій Аляксеевіч, генерал-маёр міліцыі. Нарадзіўся ў вёсцы Рудаўляны ў 1947 годзе. Пасля заканчэння Цецяроўскай сярэдняй школы працаваў на Гродзенскай абутковай фабрыцы. Прымаў актыўны ўдзел у рабоце народнай дружыны па ахове грамадскага парадку на вуліцах абласнога цэнтра. Па камсамольскай пуцёўцы быў накіраваны ў 1982 годзе на вучобу ў Мінскую вышэйшую школу міліцыі. Пачынаў службу інспектарам у Гродзенскім гарадскім аддзеле міліцыі, потым – начальнікам аддзялення, намеснікам начальніка, начальнікам Гродзенскага раённага аддзела міліцыі. Закончыў службу начальнікам Упраўлення ўнутраных спраў Гродзенскага аблвыканкама. Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.\nГрышук Анатолій Георгіевіч, ганаровы грамадзянін горада Гродна. Нарадзіўся ў 1955 годзе ў вёсцы Галынка. Закончыў Бераставіцкую сярэднюю школу ў 1972 годзе, Мінскі інстытут народнай гаспадаркі – ў 1976 годзе. Працаваў на Гродзенскім мясакамбінаце бухгалтарам, эканамістам, галоўным бухгалтарам, а з 1989 года – генеральным дырэктарам прадпрыемства. Ганаровы грамадзянін горада Гродна.\nЗданчук Аляксандр Аляксандравіч, заслужаны пілот Рэспублікі Беларусь. Нарадзіўся ў 1949 годзе ў вёсцы Эймінаўцы. Закончыў Бераставіцкую сярэднюю школу, Крыварожскае авіяцыйнае вучылішча, Сасаўскае авіяцыйнае вучылішча. Служыў у грамадзянскай авіяцыі ў Гродне камандзірам экіпажа АН-2, камандзірам авіязвяна, эскадрыллі, авіяцыйнага атрада. Лятаў на самалётах савецкай грамадзянскай авіяцыі ў Балгарыі, Югаславіі, Судане. Зданчуку А.А. прысвоены першы клас пілота грамадзянскай авіяцыі.\nКазлоўская Любоў Пятроўна, поўны кавалер ордэнаў Працоўнай Славы трох ступеняў (у СССР прыраўноўвалася да ганаровага звання Герой Сацыялістычнай Працы). Нарадзілася ў вёсцы Малыя Жукевічы. Пасля заканчэння мясцовай сямігадовай школы працавала ў калгасе, потым скончыла Ваўкавыскі сельскагаспадарчы тэхнікум. Працавала загадчыцай свінафермы ў калгасе “Прагрэс” (зараз СПК “Драпава”) Слонімскага раёна. Была дэлегатам XXVII з’езда КПСС.\nКарчэўскі Уладзімір Максімавіч, заслужаны трэнер БССР, заслужаны работнік фізічнай культуры Рэспублікі Беларусь. Нарадзіўся ў 1943 годзе ў вёсцы Клепачы. Закончыў Кляпацкую сярэднюю школу ў 1960 годзе, Мінскі інстытут фізічнай культуры – ў 1964 годзе. Працаваў выкладчыкам у Гродзенскім фізкультурным тэхнікуме, загадчыкам кафедры, а потым дэканам фізкультурнага факультэта Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. У 1983 – 1987 гадах працаваў у Алжыры трэнерам зборнай каманды па валейболу. Выдатнік фізічнай культуры СССР.\nКоўшык Аляксандр Іванавіч, заслужаны работнік абслугоўвання Рэспублікі Беларусь. Нарадзіўся ў вёсцы Ярмолічы ў 1935 годзе. Скончыў гандлёвы тэхнікум, потым Гродзенскі педагагічны інстытут імя Янкі Купалы. Працоўную дзейнасць пачаў прадаўцом у магазінах горада Гродна. Потым працаваў бухгалтарам, галоўным бухгалтарам Гродзенскага “Горпромторга”. У 1973 годзе назначаны дырэктарам Гродзенскага ўнівермага (потым – гандлёвы дом “Нёман”). Пад яго кіраўніцтвам прадпрыемства стала перадавым у горадзе і вобласці. Быў пабудаваны новы будынак універмага, укараняліся новыя метады абслугоўвання насельніцтва. У савецкі час было прысвоена званне «Отличник советской торговли».\nКухарчык Аляксандр Мікалаевіч, кавалер ордэна “Знак пашаны” (1986 г.) і ордэна Айчыны III-й ступені (2004 г.), механізатар КСУП “Пагранічны-Агра”. Нарадзіўся ў 1961 годзе ў вёсцы Краснае. Скончыў мясцовую васьмігодку, а потым Бераставіцкае СПТВ-37. Спачатку працаваў шафёрам, а потым папрасіўся на трактар. Яго партрэт неаднаразова размяшчаўся на Дошцы Гонару гаспадаркі. Ордэн Айчыны III-й ступені яму асабіста ўручаў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.\nМядзведзеў Уладзімір Іванавіч, кавалер двух ордэнаў Леніна, ордэна Кастрычніцкай Рэвалюцыі і двух ордэнаў “Знак Пашаны”. Нарадзіўся ў 1928 у вёсцы Бераставічаны. У 1946 годзе закончыў Мінскую школу ветэрынарных фельчараў, у 1950 годзе – Шчучынскі сельскагаспадарчы тэхнікум, у 1960 г. – Вышэйшую партыйную школу. З 1951 па 1954 гады працаваў на камсамольскай і партыйнай рабоце, у 1955 г. у ліку трыццацітысячнікаў узначаліў калгас “Праўда” (потым імя Леніна) у Васілішках Шчучынскага раёна. Калгас быў перадавым не толькі ў раёне, але і ў вобласці, і рэспубліцы, быў занесены на Усесаюзную Дошку Гонару ў Маскве.\nМашко Іван Рыгоравіч, кавалер ордэнаў “Знак Пашаны”, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Айчыны III-й ступені. Ганаровы грамадзянін горада Шчучына. Нарадзіўся ў вёсцы Сыраежкі, закончыў Кватарскую сярэдную школу, а ў 1962 годзе – Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут. Працаваў дырэктарам саўгаса “Гродзенскі” у Каробчыцах, старшынёй Астравецкага райвыканкама,першым сакратаром Шчучынскага райкама партыі, сакратаром абкама партыі. Неаднаразова выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.\nСяргейчык Уладзімір Міхайлавіч, заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь, лаўрэат прэміі імя А.І. Дубко, Кавалер ордэна Францыска Скарыны. Нарадзіўся ў вёсцы Трацякі ў 1938 годзе. Вучыўся ў Масалянскай сярэдняй школе, закончыў Гродзенскае музычна-педагагічнае вучылішча (1956 г.), Ленінградскі інстытут культуры (1973 г.). Пасля дэмабілізацыі працаваў у Гродзенскім педагагічным інстытуце, у Гродзенскім культурна-асветным вучылішчы. З 1971 года – намеснік дырэктара, з 1984 года – дырэктар Гродзенскага культурна-асветнага вучылішча (зараз Гродзенскі дзяржаўны каледж мастацтваў).\nПадрыхтаваў Мікалай Пацэнка, навуковы супрацоўнік Музея Вавёркі\n25.11.2021 25.11.2021 irina


Марцін Угла: Альтэрнатыўную службу я праходзіў у дзіцячым садку\n28 студзень 2010, 16:27\nГосьць “Начной Свабоды” – Марцін Угла, старшыня швэдзкай ініцыятывы Östgruppen, што выступае за разьвіцьцё дэмакратыі і правоў чалавека ва Ўсходняй Эўропе і Цэнтральнай Азіі. Наша размова з Марцінам Углам адбываецца па-беларуску. Гэтую мову ён вывучыў, як ён кажа, дзякуючы Радыё Свабода, якую штодня слухае і чытае ў інтэрнэце. Таксама Марцін Угла вядомы як аўтар публікацыяў пра Беларусь у швэдзкіх вэб-выданьнях. Пытаньнямі палітычнага разьвіцьця Беларусі Марцін Угла цікавіцца ўжо дзевяць гадоў.\nЭфір 27 студзеня.\nЯк мы ўжо паведамлялі, 12 няўрадавых арганізацый з 7 краінаў Эўропы падпісалі адкрыты ліст да Аляксандра Лукашэнкі з патрабаваньнем вызваліць з турмы Івана Міхайлава і скасаваць штраф Дзьмітрыю Смыку за іх адмову з-за рэлігійных перакананьняў служыць у войску.\nУ лісьце нагадваецца пра 57 артыкул Канстытуцыі Беларусі, які гарантуе грамадзянам краіны права на альтэрнатыўную службу. Таксама праваабаронцы згадваюць, што яшчэ ў 2000 годзе Канстытуцыйны суд Беларусі вынес рашэньне заснаваць у Беларусі альтэрнатыўную службу. Адзін з падпісантаў ліста – госьць “Начной Свабоды” – Марцін Угла.\nГанна Соўсь: Якая ў Швэцыі сытуацыя з альтэрнатыўнай службай?\nМарцін Угла: некалькі гадоў таму ў нас скасавалі абавязковую вайсковую службу, таму гэтае пытаньне ўжо неактуальнае. але раней у нас была абавязковая служба, і тады існавала магчымасьць праходзіць альтэрнатыўную грамадзянскую службу. І сам яе праходзіў тады ў дзіцячым садку. Гэты было вельмі цікава, вельмі добры вопыт для мяне, вельмі карысна для супольнасьці, як мне здаецца.\nГанна Соўсь: А якія яшчэ былі магчымасьці для людзей, якія хочуць прайсьці альтэрнатыўную службу, апроч дзіцячых садкоў?\nМарцін Угла: Магчыма было служыць пажарным, даглядаць за старымі людзьмі і іншыя карысныя для супольнасьць працы.\nГанна Соўсь: Вы вельмі добра гаворыце па-беларуску, скажыце, дзе Вы вывучалі мову, як узьнікла цікавасьць да Беларусі?\nМарцін Угла: Мову я вывучыў самастойна. Я быў у Беларусі першы раз 10 гадоў таму, пазнаёміўся тады зь беларускімі праваабаронцамі і зацікавіўся краінай, яе гісторыяй, мовай, літаратурай, і вырашыў, што каб зразумець, што адбываецца ў Беларусі, трэба ведаць мову і я пачаў самастойна вывучаць мову.\nСЛУХАЦЬ УСЮ ПЕРАДАЧУ ЦАЛКАМ:\nПершы ў Швэцыі альбом зь беларускай музыкай\nШвэды заклікаюць сур’ёзна расьсьледаваць справу Ганчара


“Каляднае цяпло” ў Жабінцы\n30/12/2014 Сельская праўда Акцыі 0\nДля кожнага дзіцяці набліжэнне Новага года — гэта чаканне самага чароўнага свята, калі выконваюцца ўсе патаемныя жаданні, адбываецца сапраўдны цуд. Вочы дзетак напаўняюцца бляскам, сэрцы — радасцю і шчасцем.\nМенавіта такія эмоцыі 16 снежня адчувалі вучні ДУА «Жабінкаўская спецыяльная агульнаадукацыйная школа-інтэрнат». Студэнты Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А.С.Пушкіна завіталі ў Жабінку для таго, каб павіншаваць дзяцей з надыходзячым святам. Ужо не першы год студэнты на чале з арганізатарам Валянцінам Мікалаевічам Смалем, праводзяць акцыю “Каляднае цяпло”: збіраюць грошы, цацкі, іншыя неабходныя для дзяцей рэчы, купляюць прысмакі, увогуле, робяць усё, каб стварыць святочную атмасферу ў інтэрнаце.\nАкрамя гэтага берасцейскія студэнты зрабілі навагодні канцэрт, галоўнымі героямі якога былі Дзед Мароз, Снягурка і Баба Яга. У праграму ўвайшлі песні, конкурсы, загадкі. І кожнае дзіця магло паўдзельнічаць, а потым атрымаць за гэта прызы і, канечне ж, выдатны настрой.\nПасля канцэрта мне ўдалося паразмаўляць з шасцікласніцамі Настассяй Андрыянавай і Наталляй Кнышэўскай, каб даведацца ад дзяўчынак пра іх уражанні. Запыталася: “Што больш за ўсё спадабалася ў падрыхтаванай праграме?”\n— Мне, — адказала Насцечка, — усё вельмі спадабалася. Я рада, што вы прыязджаеце да нас. Настрой проста выдатны!\nА вось Наташа вылучыла для сябе самы яркі момант. З усмешкай на твары яна сказала:\n— А мне больш за ўсё спадабалася выступленне хлопца, які выконваў фінальную песню.\nБачыць радасць у вачах дзяцей заўсёды прыемна, асабліва, калі ты змог хоць трошкі дапамагчы кожнаму з іх. Са святамі! Няхай грэе маленькія сэрцы і надалей “Каляднае цяпло”.\nКацярына НІКІЦІНА, студэнтка Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А.С.Пушкіна.\nНа здымку: Снягурка разам з Наталляй Кнышэўскай і Настассяй Андрыянавай, якія вельмі задаволеныя святам, створаным берасцейскімі студэнтамі.


Масцы ўвільгатняе эфект СВЯТЛО - GLOBElife ☎ - moroccanoil Бальзамы - маскі для валасоў\nМасцы ўвільгатняе эфект СВЯТЛО - MOROCCANOIL - Бальзамы - маскі для валасоў\nMOROCCANOIL - Бальзамы - маскі для валасоў\nViewed 67916 times\nваласы маюць патрэбу дадатковую мяккасць выгаду ад гэтага тэрміну падбадзёрлівага лячэння 5 хвілін. Яе формулы багатыя Аргана алей, высокая прадукцыйнасць, ідэальна падыходзіць для тонкіх валасоў, глыбока ўвільгатняюць і змякчаюць, паляпшаючы тэкстуру, эластычнасць, бляск і кіравальнасць валасоў.\nспосаб прымянення : , каб прымяніць шчодрае колькасць на вільготныя валасы ручніком, затым расчухайце старанна размеркаваць прадукт раўнамерна. Даць ўвабрацца на працягу 5-7 хвілін. Вам не трэба цяпло. Прамыць і перайсці да зморшчыне ў звычайным парадку. Ўвільгатняюць маскі можна выкарыстоўваць 1 або 2 разы на тыдзень, каб захаваць валасы здаровымі.\nРэструктурызацыя Маска з'яўляецца лячэнне ажыўленне трывалага 5-7 хвілін хутка рэструктурызацыі валасы слабыя, пашкоджаныя або афарбаваныя. Яго формула высокапра...\nÐ�Ð½Ñ�Ñ�Ð½Ñ�Ñ�Ñ�Ð½Ð°Ðµ Ñ�Ð²Ñ�Ð»Ñ�Ð³Ð°Ñ�Ð½ÐµÐ½Ð½Ðµ Ð¼Ð°Ñ�ÐºÐ°Ñ�\nваласы маюць патрэбу дадатковую мяккасць выгаду ад гэтага тэрміну падбадзёрлівага лячэння 5 хвілін. Яе формулы багатыя Аргана алей, высокая прадукцыйнасць, ідэал�...


На Радаўніцу беларусы і ўкраінцы сустракаюцца на адных могілках\nАпошняе абнаўленьне: 30 красавік 2014, 17:53\nЗ прыходам Радаўніцы дзесяткі тысяч грамадзян Беларусі едуць ў чарнобыльскую зону на могілкі, каб ушанаваць памяць родных і блізкіх, пахаваных на тутэйшых могілках.\nНават пасьля Чарнобылю былыя перасяленцы пакідалі запавет, каб іх адвезьлі на вечны спачын у роднае паселішча. Таму на Радаўніцу доступ на могілкі адкрыты нават у радыяцыйна-экалягічным запаведніку, куды ў звычайныя дні бяз пропуску не патрапіш.\nПасьля Чарнобылю вёску Гдзень Брагінскага раёну высялялі двойчы — у 1986 і 1991 гадах. Аднак тут і зараз «жывымі» застаюцца каля чатырох дзесяткаў падворкаў. Прыбіраць тутэйшыя магілы едуць і беларусы, і ўкраінцы. Бо многія пасьля катастрофы на ЧАЭС зьехалі на пастаяннае месца жыхарства менавіта ва Ўкраіну.\n77-гадовы жыхар Гдзені спадар Мікалай апавядае пра сваё бачаньне сэнсу Радаўніцы:\n«Гэта сьвята для памерлых. Прыходзяць нашчадкі, ушаноўваюць іх памяць, узносяць ім малітвы як хто ўмее. Але ўшаноўваюць сваіх бацькоў, якія памерлі. Гэта сьвята для памерлых».\nМікалай кажа, што пасьля Чарнобылю таксама адсяляўся зь вёскі, але пазьней вярнуўся:\n«Я вярнуўся, бо маці нікуды не паехала. Я вярнуўся, каб даглядаць яе да сьмерці. Я яе дагледзеў, пахаваў. А цяпер ужо мне куды? Я ведаю, што па ўзроўню радыяцыі тут можна жыць».\nСуразмоўца кажа, што даглядаць магілы прыяжджаюць і ўкраінцы:\n«Украінцы прыяжджаюць — мы сябруем. У нас тут суседняя ўкраінская вёска Парышаў — яна таксама пацярпела. Там цяпер мала людзей — раней было больш. Мы сябравалі, хадзілі туды ў царкву. Яны да нас хадзілі. У нас коні былі ў вёсцы, людзі нашы трымалі. Дык мы езьдзілі і працавалі на іх прысядзібных участках. Карацей, дапамагалі. Яны таксама ставіліся да нас вельмі добра, па-сяброўску. Што тут скажаш: для мяне няма розьніцы паміж беларусам і ўкраінцам, мы — адзін народ. Мне падаецца, што Ўкраіна атрымала добрую спадчыну. Але яе раскралі — раскралі кіраўнікі. Народ пабачыў гэта й пачаў змагацца. Бо ім лепш памерці, чым жыць у такой няпраўдзе. І я падтрымліваю гэтых людзей».\nДубовыя крыжы ў Гдзені\nВалянціна Мальчанка калісьці працавала ў Гдзені бугальтаркай. Цяпер яна жыве ў процілеглым баку Брагінскага раёну:\n«Большасьць людзей з гэтай вёскі ва Ўкраіне жывуць. Яны прыяжджаюць адтуль. І ў Беларусі некаторыя жывуць. Але ў асноўным ва Ўкраіне. Тут блізка, і туды зьяжджалі — вучыцца, жыць, працаваць. Я не мясцовая, я тут замуж выйшла, калі па разьмеркаваньні на працу прыехала. Пасьля аварыі адсялілі. Тут на могілках ляжаць мае сьвёкар і сьвякруха, іхнія бацькі. Душа баліць, калі прыяжджаем. Быў дом майго сьвёкра і мой дом, дзе жыла, дык ужо ўсё зьнесьлі і захавалі ў зямлю. Я тут трынаццаць гадоў працавала, ведала ўсіх — і дарослых, і дзяцей. Яны ўсе былі свае, блізкія. Прыяжджаю, душа баліць, бо тут ужо пустыня, а ня вёска».\nЗьнітаваліся лёсы з суседняй Украінай і ў жыхароў Кірава, вёскі якая таксама месьціцца на поўдні Брагінскага раёну.\nМясцовая жыхарка Валянціна распавяла, што з украінцамі ня толькі сустракаюцца на Радаўніцу, але і ў звычайныя дні, бо часьцяком езьдзяць ва Ўкраіну.\n«У Чарнігаў езьдзім — спакойна, ціха ўсё. За харчамі езьдзім, за кветкамі во на Радаўніцу езьдзілі. Шмат езьдзяць людзі. Там нашмат таньней. Вось букет штучных кветак у нас каштуе 40-45 тысяч, а там — 30-35 грывен. Букет з 6-7 галінак наагул 16-18 грывен. У нас усё даражэй. Там ў іх і харчы таньнейшыя. Вазьміце тыя ж яблыкі, мандарыны, радыску, агуркі — усё там таньнейшае. Напалову! І адзеньне таньнейшае».\nА што чулі тут мясцовыя жыхары пра вайсковую тэхніку, якая, мяркуючы па ўкраінскіх інтэрнэт-паведамленьнях, нібыта курсуе ўздоўж украінскай мяжы. У прыватнасьці, блізу памежнага пераходу «Камарын». Можа, сапраўды перашкаджала адзначаць Радаўніцу:\n«Не было! Ніякіх БТРаў тут не было. Тут спакойна, ціха. Гэта ўжо прыўкрас пра тэхніку».\nКалі што й турбуе людзей, то гэта немагчымасьць патрапіць на могілкі ў звычайныя дні. Бо ў Кіраве яшчэ й памежная зона. І трэба чарнобыльскаму перасяленцу сабраць шмат даведак, каб прыехаць на тыя ж могілкі. Таму звычайна й чакаюць чарнобыльскія перасяленцы Радаўніцы, каб пакланіцца родным магілам.\nНа могілках у вёсцы Кірава\nАнатоль Леўчанка з Гдзені не высяляўся


Густы налёт прымітывізму - Хартия'97 :: Новости Беларуси - Белорусские новости - Новости Белоруссии - Республика Беларусь - Минск\nГусты налёт прымітывізму\nЗа публічную хлусню трэба судзіць з такой жа суровасцю, як за крадзеж.\nДаўно заўважана, што аўтарытарныя рэжымы грашаць празмерным ужываннем фальшывага золата ў аздабленні ідэнцкіх рэзідэнцый, палацаў, дзяржаўных устаноў, выяўляюць безгустоўнасць. У Беларусі і Расіі, наскрозь працятых жалезабетоннай «вертыкаллю», заўважаецца старая эстэтычная хвароба — «сделать красиво», «выглядеть богато».\nГусты налёт прымітывізму і пошласці ляжыць на працы тэлевізійнікаў дзвюх краін, нягледзячы на тое, што яны маюць выдатную сучасную тэхніку, матэрыяльнае і фінансавае забеспячэнне, пра якія іх папярэднікі ў БССР і РСФСР не маглі і марыць. Бяру пад увагу тэлебачанне суседзяў, таму што яно на роўных уплывае на свядомасць тутэйшага насельніцтва.\nБеларусы часта называюць мясцовае тэлебачанне «хлуслівым», «дубовым», «лабавым», «нахабным», «непісьменным», «безалаберным», «саладжавым». Негатыўныя эпітэты ў многім — праўдзівыя. Але гэта нічога не мяняе ў стасунках людзей з тэлевізарам, бо многія, нібы хранічныя наркаманы, сядзяць на прапагандысцкай «іголцы». Тэлебачанне бярэ гледачоў не праўдай і якасцю прадукцыі, а тым, што пастаянна знаходзіцца ў кожнай сям’і пад рукой, пасылае моцную плынь папулізму і маны, у якой дзеля стварэння атмасферы даставернасці мільгаюць кропелькі дакладнай інфармацыі. У Расіі ёсць прыказка: «Кто врет, тот и прет!» Такі спосаб уздзеяння на масы спрацоўвае.\nНаціскаеш кнопку пульта — дыктарка ўзахлёб расказвае пра выключную моц беларускага рубля, надзейную фінансавую сітуацыю ў нашай краіне. А ў канцы доўгай пахвальбы, не саромеючыся, заяўляе: «К сожалению, со вчерашнего дня цена одного доллара превысила два белорусских рубля, но это временно.\nВолноваться не стоит». Фантастычная балбатня працягваецца: «Чем выше у нас уровень жизни, тем больше денег занимают люди в банках». Чуючы такое, задумваешся: пра якую катэгорыю насельніцтва ідзе гаворка? У каго так імкліва павышаецца ўзровень жыцця? А калі нехта багаты, то чаму ён лезе ў фінансавую кабалу, а не расплачваецца назапашанымі грашыма, якія ляжаць на банкаўскім рахунку? Словам, у тое, што расказвае тэлебачанне, лепш не ўнікаць, бо можна трапіць у псіхіятрычную ўстанову.\nАдметнай рысай расійскага і беларускага тэлебачання стаў яўны ўхіл у нагнятанне ваеннага псіхозу. З дня ў дзень ідуць рэпартажы з армейскіх вучэнняў, спаборніцтваў, а таксама пра выраб і пастаўку зброі ў іншыя краіны. Усім нармальным людзям зразумела, што маштабныя баявыя дзеянні немінуча знішчаць чалавечае жыццё на планеце, і тым не менш у «саюзнай дзяржаве» з маніякальнай упартасцю вядзецца мілітарысцкая прапаганда, якая мае разбуральныя вынікі.\nНа сустрэчы з прадстаўнікамі дзяржаўных СМІ правіцель заявіў: «Очень прошу вас и жесточайшим образом требую: сделайте телевидение лучше. Чтобы картинка была и подача материала». Тэлевізійнікі стараюцца дагадзіць галоўнаму босу, але выніку няма. Валюнтарызм, які з’яўляецца галоўнай рысай аўтарытарызму, прыжыўся і на тэлебачанні. Часта не выконваюцца аб’яўленыя праграмы на тыдзень, без папярэджання перастаўляюцца, мяняюцца і ўвогуле знікаюць перадачы. Т\nэлевізійнікі запаланяюць экран уласнымі вырабамі, на якія здольныя, насычаюць яго яркімі фарбамі, «узнёслымі» галасамі дыктараў і вядучых, ды за ўсім відаць фальш. Нельга праз кожныя пяць хвілін клясціся ў любові да Беларусі, рэкламаваць яе краявіды і адначасова крэмзаць і падтасоўваць пад меркантыльныя патрэбы айчынную гісторыю, ненавідзець родную мову, даводзіць вясковую глыбінку да занядбання. «Картинки» і патэтычныя словы на рускай мове ніколі не прыкрыюць нягеглае рэальнае жыццё. Але АНТ настроена аптымістычна і раіць беларусам «жить одним днем, не думать ни про что».\nУпэўнены, што за публічную хлусню, якая прыносіць шкоду грамадству, трэба судзіць з такой жа суровасцю, як за забойствы, карупцыю і крадзеж. Калі гэта будзе — невядома. А пакуль што тэледрэсіроўка працягваецца…


МЗС Казахстану пацьвердзіла, што Бакіеў прыбыў у паўднёваказахскі горад Тараз\n15 красавік 2010, 21:52\nМіністэрства замежных справаў Казахстану афіцыйна пацьвердзіла, што зрынуты прэзыдэнт Кіргізстану Курманбек Бакіеў прыбыў у Казахстан. Прадстаўнік казахскага МЗС Раман Васіленка заявіў, што Бакіеў прыбыў у горад Тараз на поўдні Казахстану.\nРаней АБСЭ паведаміла, што Бакіеў пакінуў Кіргізстан.\nЯк паведамляецца, былы кіргіскі лідэр прыняў такое рашэньне ў выніку намаганьняў прэзыднтаў ЗША, Расеі і Казахстану. Паводле кіргіскіх мэдыяў, Бакіеў вылецеў з Джалал-Абаду на вайсковым самалёце, прадстаўленым Астаной.\nРаней Бакіеў паведаміў журналістам, што Беларусь прапаноўвала яму палітычны прытулак, але ён адмовіўся. Бакіеў выказаў падзяку Аляксандру Лукашэнку, які назваў падзеі ў Бішкеку 7 красавіка дзяржаўным пераваротам.