Калі ў Ліможы свеціць сонца… - Шосты дзеньШосты дзень\nСамым інтэрнацыянальным беларускім горадам, безумоўна, з’яўляецца Гродна, што пацвярджае хаця б традыцыйны фестываль нацыянальных культур. Калі Гродна — самы інтэрнацыянальны горад, то ў ім, адпаведна, павінна быць і самая інтэрнацыянальная ўстанова адукацыі. І першынство тут належыць ліцэю № 1. Французы, расіяне, літоўцы, палякі, шведы, англічане, ірландцы — усе яны неаднойчы знаёміліся з жыццём ліцэя, абавязкова наведвалі і адну з яго візітовак — музейны пакой інтэрнацыянальнага сяброўства і міжнароднага супрацоўніцтва.\nЛепш за інтэрнэт\nКаб здзейсніць падарожжа з Гродна, скажам, у Маскву, французскі Лімож ці адправіцца на шведскі востраў Готланд, што ў Балтыйскім моры, неабходна набыць білет на цягнік, цеплаход або самалёт і прабыць у дарозе некалькі гадзін. Можна пайсці па больш простым шляху: зайсці ў інтэрнэт, набраць на пошукавіку неабходны запыт — і не менш захапляльнае, няхай і завочнае, падарожжа гарантавана.\nУ гродзенскіх навучэнцаў ёсць яшчэ адзін спосаб азнаёміцца з названымі мясцінамі. Для гэтага патрэбна замовіць экскурсію па незвычайным музейным пакоі інтэрнацыянальнага сяброўства і міжнароднага супрацоўніцтва. Як і ў інтэрнэце, тут таксама будуць шматлікія фотаздымкі з французскімі, шведскімі, польскімі краявідамі. На стэндах можна прачытаць інфармацыю пра адметнасці краін, гісторыю ўстаноў адукацыі, з якімі ліцэй № 1 Гродна падтрымлівае сяброўскія адносіны. Аднак ніякі сайт, нават самы па-дызайнерску адмысловы, не параўнаецца з той аўрай, якую ствараюць музейныя прадметы. Фарфоравы кубачак са знакамітага каралеўскага завода ў Ліможы, невялікі камень з сярэдневяковымі надпісамі і хрысціянскімі сімваламі са шведскага Готланда, французскі сцяг, каля якога можна праспяваць “Марсэльезу” і адчуць сябе са-праўдным французам… І гэта толькі невялікая частка міжнароднага скарбу, якім ганарыцца ліцэй № 1 Гродна.\nVivе lа France\n— Наш музей быў афіцыйна адкрыты 8 ліпеня 2009 года. Аднак міжнароднае супрацоўніцтва вялося ўжо больш за 10 гадоў. І першай краінай, з якой было падпісана пагадненне, стала Францыя. Калі больш канкрэтна, то горад Лімож, ліцэй Гей-Люсака. Лімож нездарма стаў першай прыступкай нашага супрацоўніцтва, бо гэта горад-пабрацім Гродна. Плённае супрацоўніцтва з французскімі калегамі праходзіць па наступных кірунках: культурна-адукацыйны абмен і абмен перадавым педагагічным вопытам, рэалізацыя сумесных праектаў, — расказвае кіраўнік музейнага пакоя намеснік дырэктара па замежных мовах Наталля Аляксандраўна Сарокіна.\nКалі ліцэй толькі пачынаў сваю дзейнасць (адбылося гэта ў 1996 годзе), сусветная павуціна яшчэ не настолькі моцна ахутала наша жыццё, таму сяброўскія адносіны развіваліся ў параўнанні з сённяшнім часам павольна. Прайшло ўсяго некалькі гадоў — і гродзенскія ліцэісты ўжо кожны дзень расказваюць сваім французскім, шведскім, польскім, расійскім сябрам пра ліцэйскае жыццё, дзеляцца жыццёвымі праблемамі. “Твіты”, электронныя лісты ляцяць з берагоў Нёмана ва ўсе куточкі еўрапейскага кантынента.\nАктыўнае супрацоўніцтва вядзецца не толькі з Францыяй, але і са Швецыяй (гімназіяй Рычарда Стэфана, што на востраве Готланд). Самым яркім этапам супрацоўніцтва са скандынаўскай краінай стала навучанне гродзенскіх ліцэістаў у гімназіі Рычарда Стэфана і жыццё ў шведскіх сем’ях на працягу года. Калі пагадненне аб супрацоўніцтве са шведскім бокам было падпісана ў 2006 годзе, то з гімназіяй літоўскага гарадка Сейрыяй — толькі ў 2011 годзе. Супрацоўніцтва з літоўскімі калегамі, па словах Наталлі Аляксандраўны, знаходзіцца пакуль што на стадыі дзелавой перапіскі, аднак гродзенцы спадзяюцца, што дзелавая перапіска абавязкова пяройдзе ў стадыю сяброўскай, а яе вынікам стане падарожжа ў Літву.\nСамыя цесныя адносіны склаліся, безумоўна, з Расіяй. І адметнасцю такога супрацоўніцтва з’яўляецца ўдзел гродзенскіх навучэнцаў у злётах беларуска-расійскага ліцэйскага брацтва. З беларускага боку ў гэтае брацтва ўваходзяць яшчэ навучэнцы Ліды і Слоніма. Акрамя злётаў брацтва, гродзенскія ліцэісты традыцыйна ўдзельнічаюць у маскоўскай выставе “Маладзёжнае Экспа”, на якой прадстаўляюць свае навукова-даследчыя работы. Не абыходзіцца без гродзенскіх навучэнцаў і форум “Свет — тэрыторыя без наркотыкаў”. Напрыклад, за ўдзел у чацвёртым такім форуме яны былі ўзнагароджаны граматай Маскоўскай гарадской думы. Незабыўным з’яўляецца і баль ліцэістаў у расійскай сталіцы. Кожны год для братчыкаў рыхтуецца насычаная праграма. На працягу двух тыдняў яны ўдзельнічаюць у трэнінгах, інтэлектуальных і спартыўных гульнях, прэзентуюць свой горад і ўстанову адукацыі. Цяпер візіт у адказ чакаецца з боку маскоўскіх навучэнцаў ліцэя № 1571, якіх на беразе Нёмана з нецярпеннем чакаюць гродзенскія навучэнцы.\n— Кожны злёт брацтва не абыходзіцца без прэзентацыі праектаў. Так у лістападзе мінулага года мы прадстаўлялі сацыяльны праект “Я дапамагу табе ўбачыць свет”. Наогул, рэалізацыі сумесных праектаў (і ў першую чаргу полімоўных) мы ўдзяляем вялікую ўвагу. Звычайна гэтыя праекты тычацца глабальных праблем. Да іх рэалізацыі, акрамя ўстаноў адукацыі горада, далучаюцца ўсе нашы замежныя сябры. Найбольшай папулярнасцю карыстаецца праект па здаровым ладзе жыцця, а таксама праект “Школа будучыні”. Акрамя таго, у кожнай краіне, прадстаўленай у музейным пакоі, ухіл робіцца на рэалізацыі праектаў пэўнай тэматыкі. Так, французскія сябры разглядаюць экалагічныя праблемы і прапаноўваюць шляхі іх вырашэння. Пытанні энерга- і рэсурсазберажэння даследуюць нямецкія партнёры, з якімі мы плануем у найбліжэйшай будучыні падпісаць пагадненне аб больш цесным супрацоўніцтве, — адзначыла Наталля Аляксандраўна.\nБольш падрабязна з тэматыкай энерга- і рэсурсазберажэння можна азнаёміцца ў профільным музеі ліцэя. Акрамя музейных пакояў інтэрнацыянальга сяброўства і міжнароднага супрацоўніцтва, энерга- і рэсурсазберажэння, ва ўстанове адукацыі дзейнічае музей гісторыі педагогікі Гродзеншчыны, ваенна-патрыятычны пакой і музейны пакой славянскіх адзінаборстваў. У 2012 годзе ў рамках рэалізацыі праекта “Ліцэй — музей” прайшло ўрачыстае адкрыццё музея спорту і турызму. Але гэта яшчэ не ўсё. У ініцыятара стварэння своеасаблівага музейнага комплексу дырэктара ліцэя № 1 Гродна Андрэя Пятровіча Панцэвіча ёсць задума стварыць музей гісторыі фатаграфіі. Тое, што ён будзе абавязкова адкрыты, можна не сумнявацца, бо энергіі і зацікаўленасці як педагогаў, так і навучэнцаў хопіць яшчэ на некалькі музеяў. Сучаснасць экспазіцыі, насыча-насць фондаў арыгінальнымі экспанатамі, безумоўна, садзейнічае таму, што на базе ліцэя часта праводзяцца семінары кіраўнікоў музеяў устаноў адукацыі. Апошні такі семінар рэспубліканскага ўзроўню праводзіўся ў лістападзе мінулага года.\nУ кожнага ліцэйскага музея — свая выхаваўчая місія. Па словах Наталлі Аляксандраўны, музейны пакой інтэрнацыянальнага сяброўства і міжнароднага супрацоўніцтва — гэта не проста месца, дзе захоўваюцца пэўныя экспанаты, праводзяцца экскурсіі, ладзяцца сустрэчы з замежнымі гасцямі. Гэта візітоўка ўстановы адукацыі, цэнтр выхаваўчай работы. Галоўная мэта дзейнасці музейнага пакоя — зрабіць так, каб навучэнцы сталі сапраўднымі грамадзянамі нашай краіны і годна прадставілі яе за мяжой. Тое, што гэтая мэта паспяхова дасягаецца, пацвердзілі словы шведскіх педагогаў, якія на развітальнай вечарыне, што праходзіла на востраве Готланд, адзначылі: “Вы з’яўляецеся сапраўднымі пасламі вашай краіны”.\nНе сакрэт, што падтрыманню цёплых адносін з нашымі сябрамі, блізкімі нярэдка садзейнічае не толькі лёс, але і прырода. Падчас перапіскі з французскімі ліцэістамі гродзенскія навучэнцы неаднаразова заўважалі, што ў той момант, калі ў Ліможы, скажам, свеціць сонца, то ў Гродне таксама добрае надвор’е. Аднак нічога дзіўнага ў гэтым, напэўна, няма, бо ў сапраўдных сяброў не можа быць непаразуменняў, у тым ліку і ў надвор’і.\nГродна інтэрнацыянальная ўстанова адукацыі інтэрнацыянальны горад міжнароднае супрацоўніцтва сяброўства фестываль нацыянальных культур\nЗ тегами: Гродна інтэрнацыянальная ўстанова адукацыі інтэрнацыянальны горад міжнароднае супрацоўніцтва сяброўства фестываль нацыянальных культур\nПапярэдняя: “Целам з Францыяй, сэрцам з радзімай”\nНаступная: Школа — самае канфліктнае асяроддзе?


Тут памяць свята берагуць\nДакрануліся да творчасці майстра\n21.05.2020 12:27 Выхаванне\nГрамадзянска-патрыятычнае выхаванне навучэнцаў — прыярытэтны напрамак дзейнасці Магілёўскага дзяржаўнага прафесійнага агралесатэхнічнага каледжа імя К.П.Арлоўскага. Гэтая ўстанова прафесійнай адукацыі размясцілася ў гераічным месцы — вёсцы Буйнічы пад Магілёвам. У гады Вялікай Айчыннай вайны тут праходзіў Дняпроўскі рубеж, ішлі жорсткія баі. У каледжы імкнуцца захаваць памяць пра тыя падзеі, пра подзвігі салдат-герояў.\nНекалькі гадоў назад педагогі і навучэнцы каледжа стварылі маштабную музейную экспазіцыю пад адкрытым небам, з гістарычнай дакладнасцю аднавілі нямецкую лінію абароны. Першым крокам па стварэнні музея стала аднаўленне нямецкага ваеннага дота. Пасля вакол была зроблена сетка акопаў, узведзена назіральная вышка, зямлянка, бліндаж, створана алея герояў. Потым экспазіцыя дапоўнілася ваеннай тэхнікай: гарматамі, нямецкім танкам і самалётам.\n— Аб легендарнай абароне Магілёва, маштабных бітвах на Буйніцкім полі ведаюць усе. А вось інфармацыі пра тое, што адбывалася ў 1944 годзе на тэрыторыі цяперашняга каледжа, не так многа. Між тым на гэтым месцы размяшчалася магутнае нямецкае ўмацаванне. Летам 1944 года чырвонаармейцы пад камандаваннем лейтэнанта Мяльнова пад няспынным кулямётным агнём на падручных сродках фарсіравалі Днепр і знішчылі на беразе агнявыя кропкі праціўніка, забяспечыўшы пераправу праз раку ўсяго батальёна. Маладыя хлопцы, якім у той час было па 20 гадоў, здзейснілі сапраўдны подзвіг. Сёння такога ж узросту большасць навучэнцаў каледжа. Таму мы і вырашылі аднавіць тыя падзеі, увекавечыць іх у музейнай экспазіцыі. Гэта дапамагае сучаснай моладзі наглядна зразумець, што давялося ў гады вайны перажыць савецкім салдатам, якой цаной была заваявана перамога. Подзвіг чырвонаармейцаў лейтэнанта Мяльнова настолькі ўразіў нашых навучэнцаў, што цяпер штогод яны па ўласнай ініцыятыве праводзяць рэканструкцыю таго бою, — паведаміў дырэктар каледжа Г.М.Маліноўскі.\nАднаўленне нямецкіх ваенных умацаванняў стала першай часткай маштабнага праекта па стварэнні музея. Зараз ён актыўна папаўняецца новымі экспазіцыямі і экспанатамі, якія будуць дэманстраваць наведвальнікам усю моц Чырвонай Арміі.\n— Летась, дзякуючы спонсарскай дапамозе, мы стварылі адпаведныя бетонныя пляцоўкі, дзе будуць размешчаны машыны, і зараз плённа працуем над іх аднаўленнем. У асноўным усе работы выконваюцца сіламі выкладчыкаў і навучэнцаў. Ужо зроблены аўтамабіль ЗІС-5, рэактыўны мінамёт “Кацюша”, зенітка ўзору 1944 года, — расказаў Георгій Мікалаевіч.\nЦяпер у каледжы пачалі стварэнне легендарнай палутаркі і самалёта часоў Вялікай Айчыннай вайны. Дарэчы, самалёт АН-2 навучальнай установе перадалі з калгаса імя К.П.Арлоўскага. Педагогі і навучэнцы плануюць перапрафіляваць і ператварыць яго ў баявы.\n— У нас ёсць фюзеляж, рухавік і крылы самалёта АН-2. Яго пярэдняя частка вельмі падобная на маторны адсек савецкага знішчальніка ЛА-5 ФН. Мы плануем самастойна зрабіць адпаведны каркас, абшыць яго металічнымі лістамі і ўсталяваць на наяўны рухавік. Спадзяёмся, што ўсё атрымаецца, бо гэта не першая падобная наша работа. Разам з навучэнцамі мы ўжо стварылі рэактыўны мінамёт “Кацюша”, нямецкі самалёт “Месершміт”. Гэтая дзейнасць не проста захапленне. Створаныя экспанаты ваеннай тэхнікі становяцца своеасаблівым напамінам пра подзвіг савецкіх салдат, — лічыць выкладчык каледжа К.А.Міхалёнак.\nСа сваім педагогам цалкам згодны і навучэнцы МДПАТК. Па словах Данііла Ягелы, работа па аднаўленні ваеннай тэхнікі складаная, але яна вельмі важная, бо гэта памяць аб тых, хто падарыў нам сённяшняе мірнае неба.\n— Мая прабабуля была ўдзельніцай Вялікай Айчыннай вайны. Я гэтым вельмі ганаруся. Памяць пра герояў вайны трэба захоўваць, ні ў якім разе не забываць пра подзвігі салдат, — падкрэсліў Арцём Салтановіч.\nПамяць аб героях вайны беражэ ўвесь каледж. І праяўляецца яна не толькі ў словах, а і ў рэальных справах. Навучэнцы аказваюць усебаковую дапамогу ветэранам Вялікай Айчыннай вайны, даглядаюць мемарыял “Буйніцкае поле”. Акрамя музея пад адкрытым небам, ва ўстанове стварылі музейны пакой, прысвечаны творчасці вядомага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава. Музейныя экспазіцыі каледжа заўсёды адкрыты. Іх могуць бясплатна наведаць усе жадаючыя.\n— Наведвальнікі ёсць амаль штодня. Да нас прыходзяць нават выхаванцы дзіцячых садкоў. І гэта правільна, бо нашы экспазіцыі даюць магчымасць наглядна ўбачыць, прачуць падзеі ваенных гадоў. Ні адна кніга, ні адзін фільм не аказваюць такога ўздзеяння на патрыятычнае выхаванне, — адзначыў Г.М.Маліноўскі.\nУ Магілёўскім дзяржаўным прафесійным агралесатэхнічным каледжы плануюць працягваць развіццё музея пад адкрытым небам. Кіраўніцтва і калектыў навучальнай установы ўпэўнены: такая работа найлепшым чынам дазваляе моладзі зразумець сутнасць патрыятызму, мужнасці, гераізму.\nграмадзянска-патрыятычнае выхаваннеМагілёўскі дзяржаўны прафесійна агралесатэхнічны каледж імя К.П.Арлоўскага


На Петрыкаўшчыне працягваецца ўшанаванне лепшых працаўнікоў па выніках Рэспубліканскай\nпрафсаюзнай акцыі“Наш жывёлавод”.\nСтаршыня Петрыкаўскага раённага аб’яднання арганізацый прафсаюзаў Федэрацыі прафсаюзаў Галіна\nШчэрбак,галоўны бухгалтар Петрыкаўскай раённай арганізацыі прафсаюза работнікаў АПК АленаГаленя наведалі ААТ“Курыцічы”,каб сказаць словы падзякі мясцовым жывёлаводам за адказныя адносіны да працы і ўручыць каштоўныя падарункі.\nПершай сярод курыціцкіх жывёлаводаў атрымала заслужаную ўзнагароду Алена Ярыга, цялятніца малочна-таварнага комплексу “Курыцічы”. Працуе жанчына ў сельгасвытворчасці дванаццаць гадоў. Пасля заканчэння мясцовай школы, у адным з гомельскіх вучылішч набыла спецыяльнасць швачкі і пэўны час працавала на Мазырскай швейнай фабрыцы. Лёс распарадзіўся так, што вярнулася жыць на бацькаўшчыну, бо выйшла замуж за мясцовага юнака, які на той час працаваў у гаспадарцы. Пра рашэнне пайсці працаваць на ферму Алена Міхайлаўна не пашкадавала. Гаспадарка выдзяліла дом, праз пэўны час у маладой сям’і нарадзіліся дзве дачушкі. Адным словам – абжыліся на малой радзіме. Жанчына прызнаецца, што да фізічнай працы яна прывычная, з дзяцінства ведае асаблівасці вясковай працы: маці працавала даяркай, бацька – слесарам.\n– У працу жывёлавода ўцягнулася і ведаю яе дасканала. У мае абавязкі ўваходзіць догляд цялятак да 2 месяцаў. Іх у мяне больш за пяцьдзясят, – дзеліцца гераіня. – Даглядаю іх з любоўю і клопатам, пры гэтым не забываю і пра тэхналагічныя патрабаванні.\nДарэчы, у працаўніцы прывес кожнай жывёліны складае каля 910 грамаў у дзень, што даказвае клапатлівыя адносіны маёй гераіні да сваіх падапечных. Са слоў суразмоўцы, калі адносіцца да сваёй справы адказна – вынік не заставіць сябе чакаць.\nНаступны аб’ект наведвання – малочна-таварная ферма “Лосевічы”. Тут трыццаць гадоў працуе аператарам машыннага даення яшчэ адна гераіня прафсаюзнай акцыі – Лілія Амельчанка. І ўявіце – з адным запісам у працоўнай кніжцы. Як і першая гераіня, Лілія Аляксандраўна мясцовая. Скончыла Курыціцкую сярэднюю школу, у роднай старонцы знайшла сваё жаночае шчасце. Куды працаўладкавацца пытанне не стаяла – пайшла па слядах бацькоў, якія працавалі жывёлаводамі. Пры падтрымцы дзяржавы, гаспадарка выдзяліла маладым сяльгаснікам дом. З гадамі сям’я набыла статус шматдзетнай. Трое дачок гераіні ўжо дарослыя і падаравалі ёй дваіх унукаў.\n– На ферме працаваць нялёгка, але камусьці і гэтую работу неабходна выконваць, – гаворыць даярка. – Я адданая сваёй прафесіі і раблю яе сумленна.\nУ Ліліі Аляксандраўны на абслугоўванні шэсцьдзясят кароў. Дзякуючы яе стараннасці і адказнасці, паказчыкі па надоі малака 700 літраў у суткі можна лічыць прыкладам.\nСуразмоўца лічыць, што жыхарам сельскай мясцовасці без хатняй гаспадаркі нікуды. Таму доўгі час трымала на асабістым падворку коз, па некалькі кароў, свіней. Трымае і зараз гаспадарку, але меншую. І на працы, і дома, дзякуючы яе руплівасці, жывёліна заўсёды дагледжаная.\nПадчас сустрэчы з працаўніцамі старшыня Петрыкаўскага раённага аб’яднання арганізацый прафсаюзаў Галіна Шчэрбак адзначыла, што жывёлагадоўля – бадай самы адказны напрамак у аграпрамысловасці. Згодна з праграмай развіцця краіны, менавіта вытворчасці малака і мяса надаецца асаблівая ўвага. Галіна Валянцінаўна адрасавала жанчынам словы падзякі і пажаданне дабрабыту. Не засталася ўбаку ад віншаванняў і лідар раённай арганізацыі прафсаюза работнікаў АПК Алена Галеня, якая адзначыла, што менавіта такія людзі, чые прозвішчы прагучалі сёння – сапраўдны прыклад чалавека працы.


Ад МДЛУ да практыкі на Карыбах: як не згубіцца на шляху да мары - Адукацыя\nАд МДЛУ да практыкі на Карыбах: як не згубіцца на шляху да мары\nАдукацыйны шлях Веранікі Чыгір напачатку ішоў па агульнапрынятых, ужо пратаптаных сцежках: гімназія, універ, якія абралі бацькі, праца па размеркаванні. Але ж дзяўчына не губляла прагі да ведаў і мары, таму своечасова збочыла з яго – і пасля жыццё закруцілася з новай сілай. Вераніка паступіла на магістарскую праграму Еўрапейскага інстытута журналістыкі ў Марсэлі, прайшла практыку на Карыбскім радыё і вярнулася ў Беларусь, каб працягнуць шлях да сваёй мэты. Які і куды ён накіроўваецца? Як адукацыя за мяжой дапамагла Вераніцы ўвасобіць яго ў рэальнасць? Пра гэта і шмат-шмат іншае мы пагутарылі з гэтай мэтанакіраванай рудавалосай дзяўчынай.\nЯк і большасць беларускіх студэнтаў, ты паступала ва ўніверсітэт, калі табе было 17 гадоў. Ты можаш назваць выбар Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта свядомым?\nГэта быў не мой, а бацькоўскі выбар. Падчас вучобы ў гімназіі я ўдзельнічала ў алімпіядзе па французскай мове, заняла прызавое месца на рэспубліканскім узроўні. З французскай мовай складаліся добрыя стасункі, таму бацькі сказалі: «Табе прамая дарога ў гэты ўніверсітэт». Я не хацела, збіралася паступаць на журналістыку ў БДУ. Ціснуў выбар: альбо без нерваў і клопатаў прайсці ў лінгвістычны, або быць няўпэўненай, ці здам я пісьмовы іспыт на журфаку і паступлю. На той момант вырашыла пакінуць у сваіх руках сініцу. Дый бацькі сказалі, што быць перакладчыкам крута: ездзіць па камандзіроўках, перакладаць для розных дэлегацый. Туды — на перакладчыка з ангельскай і французскай моў — я і пайшла. Лінгвістычны мне не падабаўся, бо там не было чаго рабіць. Апроч студэнцкіх тусаў, больш не бачыла сэнсу сваёй вучобы. Я не вучыла французскую мову, а, наадварот, забывала яе. Таму на другім курсе пайшла вучыцца ў Цэнтр франка-беларускіх даследванняў пры французскай амбасадзе. Там прапаноўвалі навучанне па вечарах. Выкладаць паліталогію і еўрапейскія навукі прызджалі з Універсітэту Бардо ў Францыі. У выніку, праз тры гады ты атрымоўваеш дыплом французскага ўніверсітэту па паліталогіі, не выязджаючы з Беларусі. Пасля пайшла ў Беларускі калегіюм. Шукала хоць нейкія магчымасці, каб ураўнаважыць бессэнсоўнасць навучання ў МДЛУ.\nМагчыма, мяне не столькі цікавіла паліталогія, як магчымасць пабачыць іншую сістэму выкладання. Бо надакучвала, што мяне прымушалі вучыць тое, што не патрэбна. Да прыкладу, калі я не падрыхтуюся да экзамена па канспекце і не перакажу яго слова ў слова, а пачну разважаць сама, такі адказ успрымаўся як няправільны — і я атрымоўвала нізкую адзнаку.\nУ Цэнтры ж на іспытах задавалі адкрытыя пытанні, на якія я мусіла аргументавана адказаць на чатырох старонках. Я мусіла разважаць.\nМне гэта прыйшлося даспадобы. Да таго ж, выкладанне ў цэнтры было на французскай, што вельмі падтрымлівала ўзровень. Бо ў лінгвістычным універы я натуральна забывала мову.\nТы распавядаеш пра свой выбар універсітэта, і пакуль гэта выглядае як агульнапрыняты ГОСТаўскі шлях: школа — універ — адпрацоўка — праца па спецыяльнасці да скону вякоў. Чаму ты вырашыла збочыць з яго і пайсці вучыцца далей?\nЯ люблю французскую мову. Праца перакладчыка даволі прэстыжная і цікавая. Але мне заўсёды падабалася пісаць. Па-сучаснаму кажучы, пісала не ў стол, а ў тэчку з вордаўскімі файламі. Па размеркаванні я працавала перакладчыкам у Чырвоным Крыжы. Тады пачала пісаць нешта для іх сайту. Потым звязалася з «зялёнымі», але спачатку працавала не журналістам — памочнікам мэнэджара праекта. Пасля зразумела, што прагну крыху большага. Тыя, хто чытаў мае тэксты, казалі, што ў мяне няблага атрымоўваецца.\nТаму пайшла ў Калегіюм на адзяленне журналістыкі. Там пазнаёмілася са многімі знакавымі людзьмі, якія далі мне подых, упэўненасць, што сваю працу можна рабіць цікава.\nА пасля выпадкова я ўбачыла праграму навучання ў Еўрапейскім інстытуце журналістыкі і зразумела, што гэта тое, пра што мару. Знайшла стыпендыю ESSYB. Падавалася на яе першы раз — не атрымалася. Але наступны год стаў шчаслівым. Абставіны і рэчы ў асабістым жыцці склаліся так, што гэта памкнула мяне нешта мяняць. Сам, мабыць, Сусвет падкінуў мне гэтую ідэю. Я шмат чытала, глядзела, як вучацца мясцовыя студэнты, што яны робяць. Тады дакладна адчула, што хачу на гэтую праграму.\nКаб паступіць, я паехала ў аддзяленне ўніверсітэту ў Парыжы. Былі іспыты і сумоўе, але ў адказ я атрымала наступнае: мяне не могуць узяць з-за недахопу журналісцкай адукацыі — дыплому бакалаўра. Запрашалі ў бакалаўрыят, але ж стыпендыя была разлічана менавіта на магістратуру. Змірыўшыся, прыехала дадому.\nПасля, калі вярнулася ў Беларусь, мне патэлефанаваў дырэктар марсэльскага аддзялення і сказаў: «Калі хочаш, прыязжай да мяне, я гатовы ўзяць цябе на магістарскую праграму». Ён паглядзеў на маё СV, убачыў там досвед журналісцкай працы, прачытаў эсэ, якое я пісала пры паступленні і сказаў наступнае: «Мне спадабалася, як вы гэта зрабілі. Калі жадаеце, прыязджайце». Канешне, хачу!\nЗ чаго складалася паступленне?\nВедаеш, я нават рада, што так склалася: што паехала вучыцца ў Марсэль, а не ў Парыж. Бо ў парыжскім аддзяленні акцэнт рабіўся на тэлебачанні, мне ж больш пасавала марсэльская праграма — «Паглыбленая журналістыка», то бок пісьмовыя працы, радыё, тэлебачанне, мультымедыі.\nІтак, спачатку я падавала дакументы на стыпендыю. Стандартны пакет: СV, эсэ, заяўка з персанальнымі дадзенымі. Потым запрасілі на сумоўе ў Вільню. Пасля сказалі, што я атрымала стыпендыю. Але скарыстацца ёй можна толькі ў тым выпадку, калі паступаеш ва ўніверсітэт. Таму я пачала шукаць і выбіраць. Была магчымасць абраць тры ўніверсітэты, але я пазначыла адзін – Еўрапейскі інстытут журналістыкі. Паехала паступаць. Спачатку трэба было даслаць свае дакументы, каб іх разгледзелі. Пасля мяне запрасілі на сумоўе. Плюс экзамен у той жа дзень, які складаўся з некалькіх частак: ангельская мова, 20 пытанняў па апошніх навінах, эсэ на вострую тэму, якая была актуальнай у Францыі на той момант, творчы іспыт. На ўсё было чатыры гадзіны. Я хвалявалася, але ў мяне была моцная ўпэўненасць, што я траплю. Ішла туды, нібы танк. Калі мне сказалі, што я не падыходжу, усё адно не паверыла. Праходзіць тыдзень — і мне тэлефануюць.\nТы вучылася год па гэтай праграме. Аўдыторнай працы было толькі паўгады. На чым грунтуецца навучанне ў галіне журналістыкі на магістарскай праграме ў тваім універсітэце?\nВыключна на практыцы. Там не было, як прынята ў Беларусі, аўдыторных лекцый. Да нас прыходзілі журналісты-практыкі з французскіх тэлеканалаў, выданняў. На працу з імі было тры дні. Яны распавядалі пра ўласны досвед, а пасля давалі заданні.\nТак, семстр быў адзін, але ён атрымаўся вельмі, вельмі насычаны. Вучыліся мы з 8-й раніцы да 8-й вечару.\nНапрыклад, трэба зрабіць рэпартаж і здаць яго да 16-й гадзіны. Прыходзіць выкладчык і кажа: «У нас у Марсэлі сёння адбываецца вельмі важная падзея». Мы бяром у рукі камеры і ідзем здымаць. На рэпартаж даецца чатыры гадзіны. Пры гэтым ты мусіш зрабіць усё, ад пошуку кантактаў да мантажу. Пасля таго як рэпартаж гатовы, усе збіраюцца і абмяркоўваюць працу, што атрымалася добра, а што — не.\nУ маёй групе было 8 чалавек, з іх дзве дзяўчыны (ў Францыі журналістыка — у большай ступені мужчынская прафесія). З замежнікаў была толькі я.\nКалі падсумаваць. Навучанне ва ўніверсітэце ў Марсэлі — гэта мінімум тэорыі, выкладчыкі, якія не распавядалі касмічныя тэарэтычныя тырады, а паказвалі тыя рэчы, якія яны спрабавалі безліч разоў у сваім прафесійным жыцці. Плюс да яго вы тут жа вучыліся на практыцы, а пасля атрымоўвалі каментары, заўвагі, рэкамендацыі.\nАбсалютна так. Але ў нас была яшчэ адна цікавая штука: наша група заўжды была рознымі рэдакцыямі. Сёння мы працуем на радыё, заўтра — на тэлебачанні. У нас былі газета, сайт. То бок кожная падгрупа працавала як СМІ. Універсітэт мае шмат партнёрстваў. Для партнёраў — гэта бясплатнае прома, для нас — трэніроўка. Да прыкладу, мы асвятлялі эканамічны форум, фестываль кіно. Ва ўніверсітэт мы прыходзілі толькі для таго, каб абмеркаваць нешта, параіцца, выкарыстаць апаратуру. Абсталяванне было вельмі класнае: камеры, кампутары, пасля якіх на сваім было вельмі цяжка мантаваць.\nЯкасць выкладання была сапраўды крутая. Ты не навучышся журналістыцы, калі будзеш слухаць лекцыі ў аўдыторыі. Патрэбна практыка з дасведчанымі людзьмі, якой яны могуць падзяліцца, і твае ўласныя спробы. Калі гэта спалучыць, то атрымоўваецца класна.\nВераніка, ты як чалавек, які звык да стандартаў беларускай адукацыйнай сістэмы, аказалася ў зусім іншай. Што цябе здзівіла ў французскай адукацыйнай сістэме, у прыватнасці, на тваёй праграме?\nАсабліва нічога, бо да гэтага ўжо вучылася ў франка-беларускім цэнтры. Самае, пэўна, адметнае адрозненне — добрыя, сяброўскія стасункі паміж выкладчыкамі і студэнтамі. Табе заўжды дапамогуць. Яны ніколі не ставяць сябе вышэй, чым яны ёсць. Дырэктар мог прыйсці да нас на заняткі, пачаставаць шакаладкай, спытаць: «Ну як вы, мае дзеткі?» Не, ён не ставіўся да нас, як бацька, хутчэй, як старэйшы брат, калега. Спадар Луі сам дасведчаны журналіст. Таму калі я не магла знайсці патрэбныя кантакты, а праз гадзіну ўжо здаваць рэпартаж, дзе пакуль няма ніводнага каментара, я тэлефанаваа яму і казала: «Луі, ратуй!» І ён ратаваў! Ці мог праглядзець маю працу, пракансультаваць, якія кадры могуць не спадабавацца выкладчыку, параіць, як зрабіць лепш. І так было з усімі. Можна сказаць, што нашы выкладчыкі былі яшчэ і нашымі куратарамі, ментарамі. З намі працавалі не зверху ўніз, а на адным узроўні. Іх асяроддзе вельмі сяброўскае. Наогул, у Францыі журналісты па-сяброўску кантактуюць адно з адным, і выкладчыкі прывучалі нас да таго ж.\nМы звярталіся адзін да аднаго на «ты». Але гэта не азначала панібрацтва. Не. Да нас ставіліся як да калегаў, а не як да няўмелых студэнтаў. Цябе ніколі не стануць прыціскаць, калі ты сказаш тое, чаго ад цябе не чакаюць. Наадварот, не было стандарту мыслення. Кожны індывідуальны. Жывыя стасункі, жывыя дыскусіі — гэта было тое, што мне заўжды падабалася.\nЗ французской мовай у мяне не было праблем яшчэ з часоў гімназіі. Мову ведала добра, але ва ўніверсітэце пачала яе забываць. Да прыкладу, на іспытах у лінгвістычным ад нас патрабавалі выкарыстоўваць падчас адказу тую лексіку, якую завучылі. Я часта карысталася сваёй, той жа па сэнсе, але мне ставілі «6», бо я казала не тое, што ад мяне не чакалі. Выкладчык сядзеў і лічыў, колькі слоў з канспекту я выкарыстала. Там жа, у Марсэлі, нягледзячы на тое, што ў мяне былі памылкі ў маўленні, выкладчыкі звярталі ўвагу на іншыя рэчы: як я павярнула сюжэт, ці знайшла новы ракурс. Гэта было істотна.\nТы аказалася ў іншым не толькі моўным асяродку, але і прафесійным. Ці сутыкалася ты са складанасцямі, найперш прафесійнымі, з-за таго, што ў цябе не было журналісцкай адукацыі на ўзроўні бакалаўрыяту?\nЗ французскай, на шчасце, у мяне заўжды было ўсё добра, нягледзячы на іняз. Шмат падарожнічала, шмат чытала, шмат займалася. Для вучобы хапала майго ўзроўню.\nА вось з прафесійнага пункту гледжання сапраўды было шмат складанасцей. Насамрэч, у мяне не было вялікага журналісцкага бэкграўнду. Усе мае калегі мелі скончаную ступень бакалаўра, наш фармат навучання накладаўся на іх папярэдні і вельмі падобны досвед.\nДля мяне было цяжка пераладкавацца да таго, што ты пастаянна ў руху, увесь час нешта робіш, вучышся, а не паўдні сядзіш на лекцыі, не ведаючы, што рабіць. Дні былі насычанымі, штаны ніхто не праседжваў.\nПершыя два тыдні я была ў разгубленасці, хацелася дадому. Было складана працаваць з відэа і гукам, бо дагэтуль у мяне не было ніякага досведу мантажу і г.д. Я ніколі не карысталася прафесійнай камерай. Калі маім аднагрупнікам патрэбна было проста ўзяць камеру ды ісці здымаць, я мусіла спачатку з ёй разабрацца і толькі пасля выходзіць у поле. А потым яшчэ мучыцца з мантажом.\nПершы мой рэпартаж быў жахлівым. Я прызналася выкладчыку, што дагэтуль ніколі не мела справы з Adobe Premier. Выкладчык застаўся са мной пасля заняткаў і тлумачыў, што ды як у ім рабіць.\nПасля я яшчэ сама паразбіралася ў ім, таму далей усё было нармальна. На другіх занятках я адчувала сябе нашмат, нашмат больш упэўнена.\nДзякуючы чаму ты ўсё здолела? Дзякуючы ўпартасці і ўпэўненасці, што ты хочаш працаваць у журналістыцы? Умець у ёй шмат?\nДзякуючы мары перш за ўсё. Я верыла, што змагу. Маёй марай не было проста паступіць ва ўнівер у Еўропе і жыць там, не. Гэта было жаданне, імкненне стаць прафесіяналам, які выдатна піша, падарожнічае, размаўляе на французскай і ангельскай.\nНекаторыя мараць пра «як бы скончыць універ, пасля працаваць на добрааплочваемай працы, пабудаваць кватэру ў крэдыт». Гэта не кепска, ні ў якім разе. Проста я зразумела, што гэта не маё. І мне хацелася жыць інакш. Не сядзячы на адным месцы.\nТы вучылася даволі грунтоўным прыкладным рэчам, якія спатрэбіліся табе ў прафесіі. Якія з іх сталі для цябе найбольш запамінальнымі?\nСамае каштоўнае — мы вучыліся ў прафесіяналаў, якія ведалі сваю працу не ў тэорыі, а на практыцы. А размовы з імі! — гэта насамрэч незабыўна. Я навучылася здымаць доўгія сюжэты, якія рыхтавала не паўмесяцы, а паўдні.\nАднойчы нас запрасілі на праект «Марсэль, я люблю тебя». Рэжысёры збіралі рэальныя гісторыі ў мясцовых жыхароў, а пасля здымалі па іх фільм. І вось яны прыйшлі ў нашу школу, звярнуліся за дапамогай да студэнтаў. «Вы збіраеце гісторыі, мы абяром лепшыя, па якіх напішам сцэнар». Нас разбілі на групы па 2-3 чалавекі. Я аказалася адна, бо мой калега з’ехаў у падарожжа, а дзяўчынка проста саскочыла. Рабіла сюжэт пра ваду, пра тое, як яна прыйшла ў Марсэль. З усіх сюжэтаў (а іх было каля 200) выбралі 10. Мой стаў адным з іх. Шчыра, была вельмі шчаслівая, бо ўпершыню зрабіла ўсю працу адна, і яна спадабалася рэжысёрам.\nЯкім жыццёвым рэчам ты як асоба навучылася?\nПа першае, я зразумела, што чалавек можа ўсё, калі будзе не ныць, а дзейнічаць. Было шмат момантаў, калі я разумела, што магу больш, чым думаю. Па-другое, мая асоба таксама змянілася. Па натуры я інтраверт. Быць журналістам-інтравертам цяжка, калі не немагчыма. Над гэтым я шмат працавала, каб размежаваць сябе як асобу і прафесіянала.\nХаця ў Беларусі шмат чаго з таго, чаму я навучылася, не дзейнічае. У Францыі, калі табе патрэбен каментар, ты тэлефануеш, пытаешся і атрымоўваеш яго. Журналістаў усе паважаюць. Калі, да прыкладу, на плошчы мусіць выступаць мэр горада, але найперш – невялікая прэс-канферэнцыя для журналістаў, усе на плошчы будуць чакаць, пакуль журналісты паставяць яму свае пытанні, нават калі ты студэнтка і працуеш над сваім невялікім праектам, а не для вялікага СМІ, да прыкладу. Я звыкла да такога. У Беларусі гэта ўтопія, канешне.\nУвесь гэты час я была адна. Было калі-нікалі складана, таму што не ўсе разумелі, навошта я тут, чаму я не магу вучыцца журналістыцы дома. Калі прыехала на Карыбы, там рэдакцыя наогул здзівілася, чаму я тут. Даводзілася шмат займацца культурным асветніцтвам, распавядаць, што такое Беларусь і г.д. Гэта было класна, канешне.\nА Карыбы — гэта такі досвед, які ніколі не забудзецца. Я працавала на радыё. Была журналістам, які выходзіць у поле, збірае каментары, піша ўводзіны і мантуе. Таксама займалася сайтам, пашырала навіны, якія выходзілі на радыё. І пэўна, была адзінай рудой дзяўчынай на гэтых выспах.\nЦі ёсць у цябе пэўныя планы, чым збіраешся займацца далей?\nХацелася б застацца ў прафесіі, тут, дома.\nМяне часта пытаюцца, чаму я не з’ехала. Гэтае пытанне, калі шчыра, крыху абражае. Быццам адчуваю сябе вінаватай праз тое, што не знайшла там любую працу, не выйшла замуж і г.д., каб толькі застацца ў Еўропе. Я люблю Францыю, але яна не мая краіна.\nТам пастаянна трэба даказваць, што я маю права там жыць, працаваць, што не забіраю нічыю працу, выплаты ці што яшчэ. Бо да студэнтаў адно стаўленне, а да імігрантаў зусім іншае. У Беларусі маё ўсё: сябры, сям’я, жыццё. Чаму я мушу з’язджаць?


06.06.2019 11:36 Якасць адукацыі\n1200 удзельнікаў на трасах і за камп’ютарамі, выступленні і майстар-класы экспертаў, стэнды УВА, адукацыйных цэнтраў і ІТ-кампаній. На мінулым тыдні прайшоў Мінскі адкрыты робатурнір. Сёлета ён праводзіўся сёмы раз, ды так маштабна — упершыню.\nАкрамя самога турніру, у Нацыянальным выставачным комплексе “БелЭкспа” адбыліся выстава адукацыйных тэхналогій і кірмаш Maker Fest. Кожны ахвотнік мог пазнаёміцца з самымі таленавітымі робататэхнікамі, праверыць у рабоце іх прылады і задаць пытанні найбольш дасведчаным спецыялістам у галіне ІТ-адукацыі. Прапусціць такую магчымасць мы не маглі.\nАд LEGO да машыннага зроку\nСам робатурнір — гэта спаборніцтвы адразу па некалькіх дысцыплінах, у якіх удзельнікі павінны прадэманстраваць навыкі праграмавання робатаў і кіравання імі. Самыя відовішчныя конкурсы — гэта, напэўна, робасумо і робафутбол. Сумо нават больш драматычнае, бо ўладальнікі робатаў не кіруюць імі падчас змагання і могуць толькі назіраць, як спраўляюцца з сапернікам іх праграмы.\nЯк заўсёды, цэлы натоўп гледачоў сабралі спаборніцтвы па дуатлоне, дзе звычайна ўдзельнічаюць самыя прасунутыя робататэхнікі. Іх выпрабаванне самае складанае: запраграмаваны робат павінен перамяшчаць прадметы згодна з пэўным заданнем і пры гэтым паказваць і дакладнасць, і хуткасць. Знайсці залатую сярэдзіну паміж паказчыкамі павінны былі і ўдзельнікі конкурсу “Праходжанне па лініі”.\n— Каб праехаць трасу за меншы час, патрэбна павялічваць хуткасць. А калі павялічваецца хуткасць, мяняецца і каэфіцыент, які рэгулюе сілу матора, каб робат не адхіляўся ад лініі. І трэба было падабраць найлепшае спалучэнне каэфіцыента і хуткасці, улічваючы таксама стан акумулятара, змяненне асвятлення (усё, што ўплывае на рух робата), — патлумачыў адзін з пераможцаў конкурсу вучань кальцоўскай школы № 5 Новасібірскай вобласці (Расійская Федэрацыя) Павел Дорахаў.\nАляксандр ХОМІЧ, кіраўнік асацыяцыі “Адукацыя для будучыні” — аднаго з арганізатараў робатурніру:\n— У гэтым годзе да нас прыехалі 1200 дзяцей з пяці краін — госці з Расіі, краін Прыбалтыкі, Казахстана, Украіны. Гэта вельмі важна для нашага турніру, бо мы спадзяваліся зрабіць яго міжнародным яшчэ ў мінулым годзе, і сёлета бачым, што ў нас атрымалася.\nЯ ўпэўнены, што турнір стане добрым стартам для дзяцей, якія сёння збіраюць свайго першага робата з LEGO, а праз дзесяць гадоў будуць распрацоўваць прамысловага робата, здольнага праводзіць аперацыі ў адкрытым космасе ці на адкрытым сэрцы.\nПадчас робатурніру прайшлі спаборніцтвы ў дысцыплінах WeDo J, WeDo J+ і Hello, Robot, у якіх робатаў праграмуюць самыя маленькія ўдзельнікі спаборніцтва. А вось “Скрэтчавыціскалка” — конкурс новы. Гэта своеасаблівы хакатон, дзе праекты распрацоўваюць школьнікі, якія на прасунутым узроўні валодаюць Scratch.\nЯшчэ адна сёлетняя навінка — першае ў Беларусі спаборніцтва ў праграмаванні робатаў з машынным зрокам. Гэта бясспрэчны трэнд сучаснай робататэхнікі.\n— Навізна ў тым, што ўдзельнікі праграмуюць не датчыкі робата, а менавіта відэакамеру, — патлумачыў суддзя гэтага конкурсу Максім Масальскі. — Калі вы чулі пра беспілотныя аўтамабілі Tesla, то нашы ўдзельнікі працуюць з іх дзіцячай мадэллю. Пры падтрымцы фонду “Навука вакол нас” мы зрабілі 12 мадэлей аднолькавых робатаў, адрозніваюцца яны толькі праграмным забеспячэннем, якое пішуць удзельнікі ў простым асяроддзі праграмавання. Задача — “навучыць” робатаў правільна ездзіць па трасе і рэагаваць на знакі: бачыць іх і рабіць прыпынак ці іншае дзеянне, якога яны патрабуюць.\nПераможцы гэтага спаборніцтва амаль гатовыя спецыялісты, якія, хто ведае, змогуць аднойчы зрабіць першы беларускі аўтамабіль з аўтапілотам.\nЯкім будзе праграміст у 2030 годзе?\nУ гэтым годзе арганізатары турніру паставілі сабе мэту не толькі вызначыць лепшых праграмістаў і робататэхнікаў, але і дапамагчы ўсім школьнікам, зацікаўленым у навуцы і тэхналогіях, з выбарам будучай прафесіі. Менавіта такой была звышзадача выставы адукацыйных тэхналогій і канферэнцыі, што праходзіла на працягу турніру.\nЖадаючыя маглі наведаць стэнды Нацыянальнай акадэміі навук і вядучых універсітэтаў, якія рыхтуюць вучняў па тэхнічных спецыяльнасцях, а таксама прыватных адукацыйных цэнтраў і ІТ-кампаній, што самі вучаць праграмаванню, каб расціць новыя кадры.\nТут жа, у імправізаванай канферэнц-зале, выкладчыкі, спецыялісты, навукоўцы расказалі пра будучыню ІТ-прафесій і пра тое, як да яе падрыхтавацца. Напрыклад, дацэнт кафедры камп’ютарных сістэм і сетак БДУІР Дзмітрый Самаль шчыра прызнаўся, што зараз не можа прадказаць ніхто, чым будуць займацца праграмісты будучыні, але агульная тэндэнцыя паказвае, што праграмаванне ператвараецца з напісання арыгінальнага кода ў яго кампіляцыю са шматлікіх частак, таму будуць запатрабаваны тэсціроўшчыкі, што правяраюць работу такога Франкенштэйна.\nЯго думку працягнуў Дзмітрый Арэхаў, каардынатар праекта EPAM Garage eKids. Ён параўнаў сучасную лічбавую рэвалюцыю з прамысловай. Як некалі работнікі заводаў падзяліліся на кваліфікаваных інжынераў і простых рабочых, так і прафесія праграміста можа расшчапіцца на два слаі. І каб аказацца ў больш кваліфікаваным і мець сапраўды цікавую, творчую работу, трэба не проста разумець, як складаецца код, а валодаць логікай, вышэйшай матэматыкай і… мовай! І гутарка ідзе не пра модную англійскую, а пра родную: разумеючы сінтаксіс, граматыку звычайнай мовы, можна глыбей разумець мовы праграмавання.\nПрафарыентолаг Ганна Ісаенка, наадварот, засцерагла бацькоў і дзяцей ад моцнага жадання ўвайсці ў ІТ. На яе думку, мода на прафесіі прыходзіць і сыходзіць, а схільнасці і таленты застаюцца. І калі сканцэнтравацца на іх развіцці, то справа заўсёды будзе прыносіць задавальненне.\nПадчас канферэнцыі і асабістых гутарак ля стэндаў школьнікі даведаліся, як падрыхтавацца да экзаменаў і паступіць на цікавую спецыяльнасць, прайсці стажыроўку ці трапіць на навучанне ў ІТ-кампанію.\nНавошта мейкерства музыканту?\nКалі выстава дапамагала сур’ёзна і рацыянальна паразважаць пра будучыню, то кірмаш-фестываль Maker Fest хутчэй здзіўляў і натхняў.\n— Гэта кірмаш мейкерства, — патлумачыў Аляксандр Хоміч. — У савецкі час былі палацы піянераў, дзе дзеці збіралі мадэлькі, паялі, спаборнічалі. Зараз гэта выйшла за межы палацаў, жыве таксама ў гаражах, клубах, студыях і называецца мейкерствам. Сёння мы запрасілі таленавітых мейкераў, каб паказаць удзельнікам робатурніру, да чаго яны могуць прыйсці, і пазнаёміць іх з людзьмі, якія ўжо прайшлі гэты шлях.\nТут былі прадстаўлены распрацоўкі школьнікаў, студэнтаў і дарослых — сапраўдных вынаходнікаў, якія з простай электронікі і даступных кожнаму матэрыялаў збіраюць нестандартныя прылады. Сярод іх — праекты студэнтаў факультэта камп’ютарных сістэм і сетак Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі. Як расказалі аўтары распрацовак, стварэнне такіх унікальных рэчаў — гэта адна з форм падрыхтоўкі курсавой работы. Мейкерства ва ўніверсітэце падтрымліваюць, бо работадаўцам патрэбны праграмісты, якія ўмеюць працаваць не толькі з кодам, але і з сапраўднымі прыладамі. Тэму распрацоўкі студэнты выбіраюць самі.\nНапрыклад, студэнты спецыяльнасці “Вылічальныя машыны, сістэмы і сеткі” Арцём Клімец і Іван Мазур частавалі гасцей кірмашу кактэйлямі. Яны распрацавалі аўтаматычнага бармена, які можа па загадзя зададзеных рэцэптах згатаваць кактэйль. Чалавеку неабходна толькі сачыць, каб хапала інгрэдыентаў, і выбіраць напітак — астатняе робат робіць сам.\nАднакурсніца юнакоў Галіна ў якасці курсавой работы зрабіла светлавы меч з фільма “Зорныя войны”. Ён пераліваецца, мяняе колер і, зразумела, збірае вакол сябе ўсіх маленькіх хлопчыкаў, што спрабуюць пазмагацца з дапамогай мяча, згадваюць, якія мячы былі ў герояў любімай кінаэпапеі, а галоўнае — цікавяцца, дзе вучаць рабіць такія ж.\nСярод распрацовак, прадстаўленых дарослымі ўдзельнікамі кірмашу, — самаробныя 3D-прынтары, робарукі, якімі можна кіраваць з дапамогай спецыяльнага шлема. Яскравую турэль з сістэмай саманавядзення прэзентавала майстэрня-клуб “Мінскі хакерспэйс”. Праўда, страляе гэтая зброя… колцамі пары.\nЯшчэ адзін паказальны прыклад — музычны груўбокс ENTIRE. Яго стваральнік музыкант Максім Валодзін расказаў, што звычайныя музычныя станцыі не заўсёды падыходзяць для запісу музыкі ці выступленняў, таму чатыры гады назад ён вырашыў сабраць інструмент самастойна. Так і з’явіўся ENTIRE, якім цяпер цікавяцца і іншыя музыканты. Максім нават падумвае пра пастаянную вытворчасць свайго інструмента, а яго гісторыя даказвае, што чалавеку любой прафесіі сёння неабходна быць на ты з тэхнікай. І для новага пакалення гэта актуальна, як ніколі.\nПераходзіць ад дыскусіі да дзеянняў...


Якое месца ў літаратурным жыцці Беларусі займаюць сёння літаратурна-мастацкія часопісы?\nОпубликовано: 01.09.2016 15:57:34\nЛітаратурна-мастацкія часопісы па-ранейшаму выдаюцца і не збіраюцца ставіць кропку ў сваёй шматгадовай гісторыі\nЯкое месца ў літаратурным жыцці Беларусі займаюць сёння літаратурна-мастацкія часопісы? Ці вытрымліваюць яны канкурэнцыю з інтэрнэтам, ці ёсць у іх свой фармат? Хто складае іх актыўную аўдыторыю? Як яны працуюць з аўтарамі? Пра надзённыя праблемы літаратурна-мастацкіх часопісаў і перспектывы іх развіцця мы пагаварылі з намеснікам дырэктара выдавецкага дома “Звязда” — галоўным рэдактарам часопіса “Нёман” Аляксеем Чаротай, намеснікам галоўнага рэдактара часопіса “Полымя” Аленай Мальчэўскай і галоўным рэдактарам часопісаў “Маладосць” і “Бярозка” Святланай Дзянісавай.\n— Як бы вы вызначылі канцэпцыю вашых выданняў сёння?\nАляксей Чарота: Я б не сказаў, што гэтая канцэпцыя неяк моцна адрозніваецца ад той, што існавала ў савецкі час. Задачай “Нёмана” заўсёды было шырока знаёміць чытацкую аўдыторыю з лепшымі ўзорамі літаратуры Беларусі на рускай мове. Гэтая задача застаецца. Вядома, нейкія акцэнты ссоўваюцца. Публіцыстыка, напрыклад, сёння не можа быць такой жа, якой была ў савецкі час. Яна іншая, сучасная. Наша задача адсочваць літаратурны працэс, у пэўнай ступені, магчыма, кіраваць ім. Прапагандаваць сапраўдную літаратуру.\nСвятлана Дзянісава: Задачу часопіса “Маладосць” вобразна можна акрэсліць так: не быць двайніком часопіса “Полымя”. Даволі працяглы час гэтыя выданні былі ў аднолькавай меры класічнымі літаратурна-мастацкімі часопісамі з чатырма традыцыйнымі блокамі: проза, паэзія, крытыка і публіцыстыка. У гэтым не было нічога дрэннага. Але і не было асаблівага сэнсу, каб існавалі два ідэнтычныя часопісы. Цяпер яны зусім розныя. “Полымя” канстатуе сітуацыю ў прафесійным літаратурным працэсе, “Маладосць” апрабіруе маладых аўтараў.\n“Бярозка” — літаратурны часопіс для сярэдняга і старэйшага школьнага ўзросту, у які вельмі карысна зазірнуць настаўнікам і бацькам. Мы ахопліваем у ім выхаваўчы, адукацыйны, псіхалагічны, літаратурны, мастацтвазнаўчы і рэлігійны аспекты. Ёсць пастаянныя рубрыкі для геймераў і кінаманаў. Па сутнасці, гэта інтэлектуальны беларускамоўны глянец для падлеткаў.\nАлена Мальчэўская: Вы сказалі пра двайнікоў, і цяпер да нас не пойдзе моладзь. (Смяецца.) Адрозненне нашых выданняў вызначаецца чытацкай аўдыторыяй. У “Полымя” яна больш кансерватыўная, узроставая. Мы друкуем маладых аўтараў, але арыентуемся на аўдыторыю старэйшую. Акрамя таго, у нас ёсць пастаянная рубрыка навуковых публікацый, дзе мы друкуем асабліва навуковыя тэксты. “Полымя” адлюстроўвае бягучую літаратурную сітуацыю. У залежнасці ад таго, як яна мяняецца, мяняюцца прыярытэты і задачы нашага часопіса.\n— Літаратурныя часопісы не згубілі сваіх ранейшых пазіцый? Бо сёння кожны можа апублікаваць свой твор у інтэрнэце.\nС.Д.: На гэтае пытанне адказвае сама моладзь, якая ідзе да нас у рэдакцыю. Публікацыя ў інтэрнэце для сур’ёзнага маладога аўтара ўсё ж такі не вельмі важкі факт.\n— Вы адчуваеце сябе сёння адзінай камандай ці канкурэнтамі?\nС.Д.: Безумоўна, мы — каманда.\n— А аўтараў хапае на ўсіх?\nА.Ч.: Яны ў нас усё-такі розныя. Таму канкурэнцыі тут няма і быць не можа.\nА.М.: Я заўсёды адчуваю падтрымку, сяброўскае плячо калег побач. Калі сустракаеш добры тэкст і разумееш, што па нейкіх прычынах ён не можа быць апублікаваны ў тваім часопісе — па фармаце ці па яшчэ нейкай прычыне, — заўсёды гаворыш пра яго калегам. І самому аўтару — звярніцеся ў тое ці іншае выданне. І ведаю, што калегі робяць тое ж самае.\n— Пэўны час таму ў Расіі праходзіла дыскусія пра перспектывы тоўстых літаратурных часопісаў. Казалі, што яны не вытрымаюць канкурэнцыі з інтэрнэтам. Аднак “Знамя”, “Урал”, “Октябрь” па-ранейшаму паспяхова выходзяць...\nА.Ч.: Наша сітуацыя не вельмі адрозніваецца ад расійскай. Вядома, інтэрнэт у нейкай меры канкурэнт папяровым часопісам. І ранейшых тыражоў у 300 тысяч, якія былі ў нас у савецкі час, ужо быць не можа. Тыражы будуць падаць. Але сказаць, што тоўстыя часопісы загінуць, я не магу. Я мяркую па моладзі. Цяга да папяровай кнігі і часопіса ў яе захоўваецца, нягледзячы на велізарную колькасць электронных гаджэтаў і папулярнасць электронных кніг. Па-ранейшаму ёсць людзі, якім важна трымаць кнігу або часопіс у руках.\nПра інтэрнэт, вядома, не варта забываць. У кожнага з нашых часопісаў ёсць сайт, на якім выкладваюцца матэрыялы. У сувязі з гэтым будуць узнікаць ужо новыя праблемы, якія тычацца абароны аўтарскіх правоў і недапушчэння крадзяжу.\nС.Д.: О, калі хакеры ўзламаюць сайт якога-небудзь нашага літаратурнага часопіса, мы будзем канстатаваць наш трыумф!\nА.Ч.: Вядома, нам да гэтага далёка, у нас усё ў адкрытым доступе. Але вось калі мы пяройдзем на продаж матэрыялаў...\n— Папярэдні рэдактар “Нёмана” Алесь Бадак казаў, што, на жаль, беларускія часопісы не могуць апублікаваць актуальных пісьменнікаў Кундэру або Каэльа, паколькі ўсе правы на іх творчасць знаходзяцца ў Расіі, і гэта вялікая праблема...\nА.Ч.: Так, гэтая праблема існуе. Мы не можам сёння ўзяць твор вядомага пісьменніка без яго ведама. Выхад можа быць толькі адзін: калі правы належаць самому аўтару, выходзіць на асабісты кантакт. Так у нас адбылося з італьянскім пісьменнікам Джузэпэ Кулікк’я. Мы знайшлі выхад на самога аўтара, і ён дазволіў надрукаваць нам увесь свой раман за сімвалічны ганарар у 1 еўра.\nС.Д.: Аўтарскае права існуе, але яно не перашкаджае таму, каб адкрываць імёны сучасных замежных аўтараў. У кожным нумары часопіса “Маладосць” выходзяць “Пераклады”. Гэта пляцоўка, смела аддадзеная намі студэнтам Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта. Бо калі часопіс маладзёжны, то і пераклады павінна рабіць моладзь. І ў яе выдатна атрымліваецца наладзіць кантакты з сучаснымі замежнымі аўтарамі. А ў выпадку няўдачы заўсёды можна звярнуцца да твораў, якія не ахоўваюцца аўтарскім правам за даўнасцю гадоў, але з’яўляюцца для нашага чытача цікавымі і актуальнымі.\nА.М.: Многія аўтары “Полымя” зацікаўлены ў тым, каб быць перакладзенымі на беларускую мову. З нагоды інтэрнэту... Мы ўсе жывём у сучаснай інфармацыйнай прасторы, часткай якой ён з’яўляецца. І гэтая прастора развіваецца па пэўных законах. Ёсць Твітар са сваім правілам выкарыстоўваць не больш за 140 знакаў. Але ў інтэрнэце ёсць і фармат вялікага тэксту. Па маіх адчуваннях, друкаваны і літаратурны свет наогул цяпер стаў больш цывілізаваным. Я не бачу праблемы пры перадрукоўцы матэрыялу ўзгадніць і паставіць спасылку на крыніцу.\nС.Д.: Свае артыкулы для “Жаночага часопіса” я бачыла на розных расійскіх сайтах...\n— І якая была ваша рэакцыя?\nС.Д.: Я была прыемна здзіўлена. Калі гэта кімсьці перадрукоўваецца, значыць, было камусьці цікава. Але займацца разборкамі ў мяне проста не было часу.\nА.Ч.: Мяркую, нават у эпоху інтэрнэту мы можам казаць аб праблеме плагіяту. У нас быў адзін “аўтар”, які проста дасылаў не самыя вядомыя вершы знакамітых паэтаў пад сваім прозвішчам. Гэта бывае вельмі рэдка, але бывае.\n— Колькі часу ў сярэднім сёння праходзіць ад паступлення рукапісу ў ваш часопіс да яго публікацыі? Ці ёсць у вас паняцце чаргі?\nА.Ч.: Бываюць матэрыялы, якія замаўляе рэдакцыя. Я кажу ў дадзеным выпадку не пра мастацкія тэксты. Натуральна, такі матэрыял не будзе доўга ляжаць, таму што ён замоўлены. Што ж тычыцца паэзіі і прозы, то калі казаць канкрэтна пра “Нёман”, з паэзіяй сітуацыя вельмі складаная. Чыесьці вершы могуць праляжаць у рэдакцыі ад паўтара да трох гадоў. Паколькі дасылаецца іх вельмі шмат, тут ёсць свая чарга. За гэта на нас многія крыўдзяцца.\n— За тры гады можна перагарэць і перастаць пісаць вершы...\nС.Д.: Чарговасць хоць і існуе, але можа моцна парушацца. Напрыклад, у нас назапасілася фантастыка, і мы збіраем яе ў адзін нумар. У гэтым годзе — у вераснёўскі. І калі хтосьці, нават не ведаючы гэтай інфармацыі, дашле фантастычны твор, то ён, натуральна, патрапіць у гэты нумар. І ўжо праз тры тыдні пасля адпраўкі твора можна без усялякай чаргі атрымаць у рукі часопіс з публікацыяй. Або вось яшчэ свежы прыклад: ужо цалкам сфарміраваўшы жнівеньскі нумар, прысвечаны Дню беларускага пісьменства, мы раптам атрымліваем артыкул, якога яму відавочна не хапала. Зразумела, рука не паднялася адкласці яго на потым.\nЁсць і зваротны прыклад. У нас, мабыць, ужо год ляжыць падборка вершаў Людкі Сільновай, вельмі сугучная з тэмай кнігадрукавання. Але выйдзе яна толькі ў наступным годзе, калі мы запусцім гадавы праект да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання. Спецыяльна гэты прынадны кавалачак беражом.\nА.М.: Чарга ў літаратурным часопісе — гэта не савецкая чарга на канапу, калі нумарок быў намаляваны на руцэ. На публікацыю матэрыялу ўплываюць тэматычныя, мастацкія фактары, аб’ём тэксту.\n— Як часта ў вас узнікаюць канфліктныя сітуацыі з аўтарамі?\nА.Ч.: Пастаянна. Мы звыкліся з гэтым. Заўсёды знаходзяцца незадаволеныя. Камусьці не спадабалася, што яму змянілі слова ў тэксце, хай нават і цалкам не падыходзіць па сэнсе. Творчыя людзі лічаць сябе геніямі, якіх правіць нельга. Як ён напісаў, так і павінна быць. Тады які сэнс у існаванні нашых рэдакцый? У нас шмат гадоў працуюць прафесійныя людзі, якія выдатна ведаюць мову. Але даказаць гэта многім аўтарам проста нерэальна. Канфлікт — частка нашай працы.\nС.Д.: Я б не называла гэта канфліктам, хутчэй, вызначыла б як ахоўныя механізмы псіхікі “пакрыўджаных” аўтараў, творы якіх “не прынялі”. Адзін з такіх механізмаў — абавязкова паведаміць рэдакцыі, што не прынятыя некалі вершы выпушчаны асобнай кнігай. Хай і за свае грошы, тыражом сто асобнікаў і не заўсёды з дапамогай друкарні. Зачэпленае самалюбства аднаўляецца праз такія вось жэсты.\n— Ці ёсць у вашых часопісах такое паняцце, як “тэма нумара”?\nС.Д.: У восьмым нумары да Дня беларускага пісьменства мы даём 21 пераклад вядомых маладых аўтараў краін СНД і Еўропы, паказваючы, што літаратурная традыцыя працягваецца.\nА.Ч.: Змест “Нёмана”, як правіла, мы суадносім з тым, хто прыедзе на наша свята. Публікуем творы нашых гасцей. Выходзяць і асобныя нумары, прысвечаныя літаратуры той ці іншай краіны. Так, выходзілі часопісы, прысвечаныя Кітаю і Таджыкістану. Пры падтрымцы Пастаяннага Камітэта Саюзнай дзяржавы рэгулярна выходзіць нумар, падрыхтаваны сумесна з расійскім часопісам “Наш современник”. Мы публікуем расійскіх аўтараў, а часопіс Станіслава Куняева — нашых.\n— Ці адбылася ў беларускай літаратуры за апошні час змена пакаленняў?\nА.М.: Мы пастаянна спрабуем змясціць беларускую літаратуру ў нейкі сферычны вакуум, але яна не існуе асобна ад сусветных працэсаў. Яна частка еўрапейскай і сусветнай літаратуры. Сітуацыя памянялася не столькі ў беларускай, колькі ў сусветнай літаратуры. Літаратар стаў адзіночкай. Ён не хоча аб’ядноўвацца ў групы, больш яскрава праяўляе сваю індывідуальнасць. І менавіта літаратурна-мастацкі часопіс можа выступіць тут як рэсурс, які аб’ядноўвае пакаленне.\nС.Д.: Стаўленне да пісьменніцкага арэола і рамяства, безумоўна, перагледжана сённяшняй моладдзю. У гэтых адносінах я параіла б усім прачытаць у восьмым нумары “Маладосці” артыкул Вітаўта Чаропкі пра паэта Анатоля Сыса. Там усе адказы.\nА.Ч.: Мы не падзяляем пісьменнікаў на пакаленні. Ёсць выдатныя аўтары сярод моладзі. Але моладзь больш цягнецца да эксперыментаў, не суадносячы гэта з тым, што ўсе эксперыменты ў літаратуры ўжо былі ў 20-я гады мінулага стагоддзя.\n— Якую параду вы далі б сёння маладым аўтарам?\nА.Ч.: Перад тым як пачаць пісаць, варта прачытаць шмат твораў класічнай літаратуры.\nС.Д.: Шукаць сябе і быць сабой. Мы атрымліваем шмат твораў, якія з’яўляюцца кампіляцыяй чужых думак і вобразаў. Часам не ведаеш, куды ад гэтых штампаў падзецца. І калі атрымліваеш нешта сапраўды арыгінальнае, яркае, індывідуальнае, адчуваеш неверагодную радасць.\nА.М.: Мне хацелася б, каб аўтары часцей задавалі сабе пытанне: а дзе тут я? І адказвалі на яго самі. Я бачу велізарную колькасць тэкстаў, якія нагадваюць нейкі бясконцы меладраматычны серыял... І аўтар наўмысна дыстанцыруецца ад таго, што адбываецца. У такім выпадку мне заўсёды хочацца спытаць: дзе вам тут баліць? Чаму вы расказваеце менавіта пра гэта? Пра гэта заўсёды трэба думаць.


«Упершыню мне прыйдзецца рэзаць труп проста на падлозе» — раскрыліся шакуючыя падрабязнасці забойства журналіста Джамаля Хашогі\nПасля забойства Джамаля Хашогі ў амбасадзе Саудаўскай Аравіі ў Стамбуле 2 кастрычніка 2018 года стала вядома, што турэцкія спэцслужбы цалкам праслухоўвалі ўсё, што адбывалася ў консульстве, яны мелі там усталяваную сістэму праслухоўвання. Таму падрыхтоўка і выкананне плана забойства былі цалкам запісаныя. Гэты запіс чулі ўсяго некалькі чалавек. Двое з гэтых людзей пагадзіліся распавесці пра тое, што яны пачулі на запісе, праграме Бі-бі-сі Panorama. Прыводзім вытрымкі з матэрыялаў расследавання.\nХто гэтыя двое? Адна з іх — брытанскі адвакат, барыстар, баранэса Хелена Кэнэдзі. Яе запрасілі ў групу міжнародных экспертаў, якую ўзначаліла Аньес Каламар — праваабаронца і спецдакладчык ААН па пытанні пазасудовых пакаранняў смерцю (яна і ёсць тым другім чалавекам, якому ўдалося паслухаць запісы турэцкіх спецслужбаў).\nРаніцай 2 кастрычніка Хашогі патэлефанавалі з консульства і запрасілі прыехаць па дакументы. Справа ў тым, што ён збіраўся ажаніцца з турчанкай Джэнгіз Хаціджэ, таму ён мусіў у амбасадзе атрымаць дакументы аб разводзе з першай жонкай. Гэты візіт у амбасаду быў ужо другім, таму ў арганізатараў злачынства быў час падрыхтавацца.\n«Затым раздаецца чыйсьці крык: «Усё скончана», і нехта яшчэ крычыць: «Здыміце гэта, зніміце гэта. Пакладзеце вось гэта яму на галаву. Закруціце». Я магу толькі выказаць здагадку, што ў гэты момант яны адрэзалі галаву ад тулава», — кажа Аньес Каламар.


Марафон Марыны — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n28.08.2014 26.08.2014 Admin899Комментарии on Марафон Марыны\nЯкую адлегласць вы зможаце адолець за дзве з паловай гадзіны? Хутчэй за ўсё сустрэчнымі пытаннямі будуць: на аўтамабілі, цягніку, якім іншым відзе транспарту? А як удакладненне будзе нечаканым: бягом! Марыне Даманцэвіч пакараюцца за гэты час 42 з лішнім кіламетры. Акурат такая дыстанцыя класічнага марафонскага бегу – віду лёгкаатлетычнай праграмы, падуладнага, безумоўна, спартсменам фізічна моцным, валявым, самаахвярным. Бо спаборніцтвы – гэта, можна сказаць, экзамен. А папярэднічаюць яму рэгулярныя трэніроўкі, на якіх трэба таксама з максімальна высокай хуткасцю прабягаць дзясяткі кіламетраў.\nВыходзіць, на такое шчыраванне здольны і прадстаўніцы не скажаш тут слабога полу.\nСваё чарговае выступленне член зборнай Беларусі Марына Даманцэвіч завяршыла, як сама лічыць, не надта ўдала: васямнаццатае месца. Але калі ўявіць, што ззаду засталося яшчэ больш чым паўсотні канкурэнтак, і што спаборніцтвы былі вельмі прадстаўнічымі – чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы… Прызёры марафонскага забегу ў швейцарскім Цюрыху – францужанка К. Дойн, італьянка В. Странеа і партугалка Дж. Аўгуста – паказалі на фінішы час прыкладна 2 гадзіны 25 хвілін, з разрывам у секунды. Марына адстала ад іх на 7-8 мінут. Што ж, будуць новыя старты.\nАсаблівая размова пра беларускую спартсменку таму, што яна наша зямлячка. Марына Карніцкая-Даманцэвіч з’яўляецца гонарам Дзераўнянскай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы. Цяпер жыве ў Мінску, неаднаразова з’яўлялася пераможцай міжнародных і рэспубліканскіх спаборніцтваў.\nДРУЖЫНА З РАЙГАЗА\nНа базе дзяржаўнай установы адукацыі «Інстытут перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі» Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь, які размяшчаецца ў Барысаўскім раёне, адбыліся абласныя спаборніцтвы па пажарна-выратавальным спорце. У спаборніцтвах прынялі ўдзел шаснаццаць камандаў. Ад нашага раёна выступала каманда раённага ўчастка газавай гаспадаркі «Стоўбцырайгаз», якая па выніках трох відаў спаборніцтваў заняла чацвёртае месца. Кіраўніцтва раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях выказвае ўдзячнасць дырэктару Івану Шпілеўскаму і непасрэдным удзельнікам мерапрыемства за высокую прафесійную падрыхтоўку каманды.


The Greatest Reunion / Рэпартажы / BelMetal.org\nАпублікавана 1 лістапада 2014, 22:31 у Рэпартажы\nПакуль піпл шалеў на Sodom, з другога боку краіны адбываліся зусім іншыя справы. Мы тут вырашылі наведаць Гомель. Выбітнае шоў у калыске беларускага цяжмету — The Greatest Reunion. Вечарам 31 кастрычніка па-над Сожам таксама было сьпякотна. Лепшыя гомельскія гурты, лазьня ў зале, sold out яшчэ раніцай перад канцэртам, сумныя фанаты, якія хочуць набыць квіток з рук за любы кошт. І калі хто сумняваўся, ці магчыма вярнуць атмасферу сярэдзіны мінулага дзесяцігодзьдзя, на канцэрце ўсе сумневы былі разьвеяныя.\nГЦК у гэты вечар сустракаў гасьцей выдатным гукам, стартам хвіліна ў хвіліну і фенаменальнай адсутнасьцю чэргаў. Калі ўлічваць той факт, што зала была забітая бітком, а ўваход быў толькі праз маленькую лесьвіцу – гэта вельмі дзіўна. Людзі ўкамплектавалі танцпляц яшчэ да пачатку і зь нецярпеньнем чакалі выступоўцаў.\nПершымі на сцэне зьявіліся Контур, рамантыкі з пранікнёнымі тэкстамі. У свой час гурт ірваў танцпляцы па ўсёй краіне, маючы ў арсенале два вельмі моцныя альбомы. У апошні раз мелі пэўныя траблы ў складзе, але на сёньняшні дзень яны гатовыя ізноў паказаць сябе на ўсю моц. І людзі чакалі Контур, зала сьпявала разам зь імі прыпевы і кавалкі куплетаў і задаволена падтрымлівала ўлюбёны гурт. Беларускі Dead by April з адным вакалістам? А няхай бы і так!\nКароценькая паўза і на сцэне зьяўляюцца другія дыназаўры гомельскай сцэны – гурт Zv!k. Дзесяць гадоў таму гурт турыў па фэстах і канцэртах па ўсіх суседніх краінах, ня кажучы пра папулярнасьць на Радзіме. Менавіта такі кор быў модным тады, калі на танцплячы не круцілі незразумелыя вяртухі, а жорстка слэмілі. Вось як і зараз, настальгуючы па тых часінах на танцпляцы з дзеламітамі тварамі штурхаліся маладзёны, аграменныя мужыкі з бародамі, дзяўчаткі і нават адзін баскетбаліст. Zv!k – падабаецца.\nДалейшае дзейства ў маёй галаве ператварылася ўжо ў карагод выдатнай якасный музыкі. Ацетилен – алдовыя гомельскія панкі, ужо без іракезаў, але з тым жа запалам выдалі нам порцыю алдовага нізкаякаснага (зразумела, у добрым сэнсе) панку; для аматараў хэві нечаканым сюрпрызам была прысутнасьць гурта Символ власти, які хай нядоўга, але якасна раскачаў танцпляц; пад нятленныя рэчы Thelema ўсе разам апантана трэсльлі галовамі. M.L.A. накіравалі нас у Рыа-дэ-Жанэйра, сваім качавым выступам рыхтуючы да двух цьвікоў праграмы – TT’34 і Rasta.\nПерад выступам тэтэшак я выйшаў на вуліцу, каб удыхнуць трошкі паветра і навесьці парадак у галаве. Ля ГЦК дзяжурыла некалькі нарадаў міліцыянтаў, побач зь якімі спакойна палілі наведвальнікі і ніхто нікому не перашкаджаў. Каля трэці людзей тусіла ўнізе ў холе, і я так да канца і ня змог уявіць, што было б, калі ўсіх гэтых людзей запусьціць у залу. Абяцаная лазьня? Наступны гурт з задачай справіўся і з тымі людзьмі, якія былі.\nTT’34 у гэты вечар гралі з вакалістам, зь якім запісалі самы выбітны альбом – «Грубый помол». Аляксандра Пацёмкіна чакалі, яго прозьвішча крычалі ўсёй залай і ён канечне не падвёў. Зь першай жа «Пиздец» зала ашалела. Не, сапраўды, на такой плошчы квадратных метраў я слэм яшчэ ня бачыў. Па ўсім танцпляцы лёталі людзі, ён мітусіўся адзіным камяком, людзі скочылі са сцэны, а музыкі дадавалі полымя ў вагонь усё больш хітовымі рэчамі. «Сука», «Бум», «Черная метка» — менавіта тое, чаго хацелі слухачы. Гук быў выдатны, як і на працягу ўсяго канцэрту, за што асобны дзякуй арганізатарам. Пацёмкін заклікаў угараць так, каб пот цёк нават са столі. Я не зьвярнуў увагі, ці атрымалася яно, але ў зале была сапраўдная лазьня. Тэмпература звонку адрозьнівалася градусаў на 30, таму частка людзей літаральна баялася зайсьці ў залу, назіраючы за выступам ля дзьвярэй.\nRasta не спатрэбіўся доўгі час на наладку і пад Lemma музыкі адзін за адным выйшлі на сцэну. Origin of Me, феерверк і панесьліся так настальгічна знаёмыя хіты. Не забыліся таксама пра Meridium, выканаўшы Fallen і Lifelong Eclipse. One of Them і Blast – абавязкова. Музыкі фарсілі ў фірмовым мерчы, якога, дарэчы, вельмі бракавала. Я б набыў з задавальненьнем. Падчас усяго выступу з твару не сыходзіла задаволеная настальгічная ўсьмешка, а з галавы ўспаміны тых безтурботных часінаў, калі выступы Rasta не былі рэдкай зьявай. І здаецца былі даўжэй, таму што скончылася ўсё неяк занадта хутка. Можна, мне проста гэта падалося, таму што на гадзінніку была ўжо адзінаццатая гадзіна. Каверам Enjoy the Silence была пастаўленая кропка, а людзі, якія ў слэме купаліся ў дажджу з блясьцяшак, усё не маглі ў гэта паверыць.\nСапраўды, не хацелася б, каб гэты вечар сканчаўся так хутка. Ня ведаю, ці ёсьць сэнс спадзявацца на паўтор, але чаму б і не? Дзякуй оргам за сьвята і вандроўку ў дзяцінства і назад. І ўсім-усім, хто зрабіў гэтае сьвята!\nТролль Гнёт Ель у Гомелі\nVein Of Hate выдаюць кліп\n36/13: усе на сваіх месцах\nDead Autumn Breath. Заняпад «метал-сталіцы»\n3 лістапада 2014, 12:57\nО_о ахранець!.. Крута, што!


Электрычнасць з БелАЭС трапляе ў Літву, а Беларусь скароціць закупкі газу | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Электрычнасць з БелАЭС трапляе ў Літву, а Беларусь скароціць закупкі газу\nЭлектрычнасць з БелАЭС трапляе ў Літву, а Беларусь скароціць закупкі газу\n01/11/2021 - 18:21\nВялікіх продажаў электрычнасці не прадбачыцца, таму Беларусь будзе замяшчаць газавыя станцыі энергіяй з БелАЭС.\nПраз тое, што Беларусь засталася без пакупнікоў электрычнасці, расійскага газу будзе спажывацца менш. Пакуль у Еўропе энергетычны крызіс, невялікія аб'ёмы электраэнергіі могуць трапляць праз Латвію ў Літву, а Украіна працягне толькі сезонныя закупкі.\nЕўрарадыё даведалася ў экспертаў, што Беларусь будзе рабіць з лішкам электраэнергіі і чаму ёсць вялікая імавернасць, што нестабільны экспарт адновіцца.\nЭнергія з Беларусі абыдзецца Украіне танней\nПакуль Украіна адмовілася ад куплі беларускай электраэнергіі / USAToday\nУкраіна абвясціла, што не адновіць куплю беларускай электраэнергіі з 1 лістапада. Па звестках Белстата, суседка была адзіным пакупніком беларускай электрычнасці ў 2021 годзе. Аднак і забарону на імпарт Украіна падаўжаць не стала. Тэрмін яе дзеяння скончыўся 31 кастрычніка.\n— Улічваючы энергетычны крызіс у Еўропе, сур'ёзнае падвышэнне цэн на энергарэсурсы, то ў сур'ёзныя халады Украіна звернецца да імпарту беларускай электраэнергіі, — кажа аглядальнік нафтагазавага рынку Таццяна Манёнак. Тым больш падобнае ўжо было мінулай зімой.\nБеларусь у стане прапанаваць канкурэнтаздольную цану, таму што траціць на вытворчасць энергіі даводзіцца не занадта шмат. Бо электраэнергія ўжо выпрацоўваецца на БелАЭС, а кошт газу для Беларусі нашмат ніжэйшы за еўрапейскі, адзначае суразмоўніца.\nЦяперашняя адмова ад закупак звязаная з тым, што пакуль ва Украіне няма вострай патрэбы ў электраэнергіі, але гэта працягнецца нядоўга, лічыць эксперт Фінансавага ўніверсітэта пры ўрадзе Расіі Ігар Юшкоў.\nУзімку беларуская энергія можа стаць больш запатрабаваная / DELFI\n— Украіна традыцыйна ладзіць такую піяр-акцыю. Два гады запар дзесьці ў красавіку-траўні ўводзіць афіцыйную забарону на куплю беларускай і расійскай электраэнергіі да пачатку ацяпляльнага сезона. І ў кастрычніку або лістападзе здымае абмежаванні.\nПраз тое, што запасаў вугалю ва Украіне няшмат, а яго цана, як і цана на газ, б'е рэкорды, Украіна будзе эканоміць, купляючы электраэнергію ў Беларусі і Расіі, лічыць эксперт.\nЛітва купляе электраэнергію з БелАЭС?\nПакуль паставак ва Украіну няма, магчыма, беларуская электраэнергія паступае ў Літву. Белстат схаваў звесткі, затое на літоўскім Афіцыйным статыстычным партале ёсць запісы пра імпарт электраэнергіі з Беларусі. Прычым на працягу ўсяго 2021 года. Пакуль звесткі Белстата яшчэ былі адкрытыя, інфармацыя была толькі пра пастаўкі ва Украіну.\nІмпарт электраэнергіі з Беларусі ў Літву / osp.stat.gov.lt\nЛітва афіцыйна заяўляе, што пасля ўводу ў эксплуатацыю не імпартуе электрычнасць з Беларусі. Аднак літоўскі Статцэнтр пакуль не адказаў на запыт Еўрарадыё з просьбай растлумачыць звесткі аб імпарце.\nБеларусь, Расія, Літва, Латвія і Эстонія ўсё яшчэ знаходзяцца ў адной энергасістэме (БРЭЛЛ), таму не выключана, што патокі беларускай электраэнергіі маглі трапіць у Літву, адзначае Таццяна Манёнак.\n— Але праз Nord Pool [еўрапейская энергетычная біржа. — Еўрарадыё] беларуская электраэнергія цяпер не прадаецца. Таму не магу сцвярджаць, што Літва закупляла вялікі аб'ём беларускай электраэнергіі. Праз нейкія схемы, магчыма, пастаўкі былі. Калі дамову заключалі кампаніі не літоўскія, а, можа быць, латвійскія, — кажа Таццяна Манёнак.\n— Ускосна праз біржавыя інструменты мы разумеем, што, хутчэй за ўсё, ідзе закупка беларускай электраэнергіі Літвой у Латвіі, а Латвія, па сутнасці, купляе ў Беларусі. Але стратэгічна, калі энергетычны крызіс пройдзе, Літва зноў перастане купляць беларускую электраэнергію, — дадае Ігар Юшкоў.\nБеларусь стане купляць менш газу\nРасія разлічвала, што энергія з БелАЭС будзе экспартавацца / БЕЛТА\nПраз сезонныя байкоты Украіны і адмову еўрапейскіх краін купляць беларускую электраэнергію Беларусь стане скарачаць спажыванне газу і пераходзіць на атамную энергію.\n— Гэта значыць, Беларусь будзе выкарыстоўваць менш расійскага газу. Напэўна, для Расіі была не самая мудрая ідэя пабудаваць АЭС. Зразумела, разлік быў на тое, што ўся беларуская электраэнергія будзе ісці на экспарт і продажы газу не пацерпяць. У выніку атамная электрастанцыя выцесніла частку газавых электрастанцый з энергабалансу і Расія штогод будзе прадаваць менш газу ў Беларусь, — робіць выснову Ігар Юшкоў.\nТакіх бутэлек у машыне было 1400 / скрыншот з відэа МУС\nПад Жабінкай знайшлі сем тон нелегальнага спірту з Расіі\nУ Літве па справе аб кантрабандзе з Беларусі будуць судзіць былых мытнікаў


31.12.2019 / 16:58\nПуцін і Лукашэнка падрыхтавалі нам навагодні падарунак, пра які мы маглі толькі марыць? 19\nКрэмль вуснамі Пяскова прапанаваў у адносінах з Беларуссю «апакаліптычныя сцэнары» не абмяркоўваць — «пакуль».\nУ сваю чаргу, Аляксандр Лукашэнка даў загад ураду забяспечыць ўжо у найбліжэйшыя дні пастаўку нафты з альтэрнатыўных крыніц. Перш за ўсё размова ідзе аб пастаўках чыгуначным транспартам з партоў на Балтыцы, а таксама аб задзейнічанні для альтэрнатыўных паставак нафтаправода «Дружба».\nА 4 студзеня — так супала — у Мінск упершыню за 27, калі не памыляюся, гадоў прыбудзе дзяржаўны сакратар ЗША.\nПастаўкі нафты і газу з Расіі па субсідаваных цэнах — гэта і ёсць тая шворка, на якой гэтыя дзесяцігоддзі трымалі і беларускую эканоміку, і грамадства. За танны газ беларусы плацілі русіфікацыяй і прывязкай да расійскай сістэмы. Пераход на закуп нафты і газу па рынкавых цэнах — гэта балюча, але не смяротна. Купляюць жа па такіх цэнах і Эстонія, і Літва, і Славакія, і Малдова, і нічога — жывуць. Перайшлі яны на рынкавыя цэны ў розны час, і Беларусь непазбежна таксама пяройдзе, і лепш раней, чым пазней.\nЛукашэнка сёлета прамовіў шматзначнае «Я не так ужо і трымаюся за ўладу» — змена фармату адносін з Расіяй непазбежна пацягне і перафарматаванне адносін улады і грамадства ў Беларусі.\nУсе чакалі, што перамовы з Расіяй скончацца чарговым кампрамісам і захаваннем статус-кво. Усе меркавалі, што пераход на рынкавыя цэны магчымы толькі ў далёкай будучыні. Крызісы, падобныя да сёлетняга, бывалі ў адносінах з Расіяй ужо не раз.\nТаму калі б пераход на рынкавыя прынцыпы здарыўся ужо з гэтага 1 студзеня, гэта быў бы найлепшы навагодні падарунак, пра які беларускае грамадства магло толькі марыць.\nІншая рэч — што будзе ў камплекце з падарункам. Бо адбываецца гэтае абвастрэнне на фоне доўгіх і незразумелых перамоў. Ці не азначае гэта пачатак эканамічнай блакады Беларусі Расіяй па ўсіх франтах з мэтай змусіць да аншлюсу? Ці зможам мы гэта вытрымаць, як вытрымалі ў свой час тыя ж Літва, Эстонія ці Украіна?\nУсё гэта пакуль гіпатэтычныя пытанні, а найбольш імаверным вырашэннем крызісу на сёння падаецца ўсё ж чарговы кампраміс.


Галоўная ➠ Стрэс ➠ Трывожныя людзі ўспрымаюць свет інакш\nПа словах спецыялістаў, падвышаная трывожнасць можа прывесці да тэндэнцыі абагульняць мінулыя непрыемныя ўспаміны і накладваць іх на бягучыя сітуацыі.\nСканаванне мозгу паказала, што людзі з высокім узроўнем трывогі мелі вялікую актыўнасць у ключавых галінах мозгу, такіх як пярэдняя частка пасавай звіліны, слыхавая кара і міндаліна, пры праслухоўванні гукаў, звязаных з адмоўнымі падзеямі. Даследнікі ўсталявалі, што людзі з трывожнымі засмучэннямі прыкладалі намаганні, каб адрозніваць гукі, звязаныя з папярэднімі непрыемнымі ўспамінамі, ад новых гукаў, якія яны не чулі раней. Гэтыя вынікі могуць дапамагчы растлумачыць, чаму ў некаторых людзей, якія пакутуюць ад трывожнага засмучэнні, шум аўтамабіля можа нагадваць стрэл.\nАтрыманыя дадзеныя паказваюць, што трывожныя расстройствы і посттраўматычным стрэс могуць фактычна змяніць спосаб ўспрымання навакольнага свету. Для некаторых людзей трывожнае засмучэнне можа быць знясільваючым станам, паколькі яно перашкаджае ім жыць сваім жыццём або прымаць рашэнні.


25 травень 2016, 19:23\nДракахруст: Учора Аляксандар Лукашэнка на нарадзе па падрыхтоўцы і правядзеньні парлямэнцкіх выбараў даручыў выпрацаваць крытэры, якім павінны адпавядаць кандыдаты. Чакаецца, што іх будзе каля дзясятка. Прынамсі, два з тых крытэраў кіраўнік дзяржавы агучыў сам. «Ніхто ня стане аспрэчваць, што адным з крытэраў будучага кандыдата ў парлямэнт павінна зьявіцца пытаньне незалежнасьці нашай дзяржавы», — заявіў ён. Яшчэ адным з крытэраў стане імкненьне павышаць дабрабыт людзей «без правядзеньня незразумелых радыкальных шокавых рэформаў» на шкоду насельніцтву, дадаў Лукашэнка. «Трэба на такіх кандыдатаў рабіць стаўку. Калі ім будзе патрэбна падтрымка — значыць, трэба іх падтрымаць. Усё роўна, да якіх палітычных плыняў яны будуць належаць. Галоўнае, каб гэта былі сумленныя і прыстойныя людзі», — сказаў Лукашэнка.\nГэтыя яго заявы спараджаюць шэраг пытаньняў.\nЭкспэрты і нават самі апазыцыйныя палітыкі выказвалі сумную ўпэўненасьць, што сёлетнія выбары пройдуць як заўжды, што краіна атрымае чарговую стэрыльную Палату прадстаўнікоў. А ўлада чамусьці пераймаецца, выдумляе нейкія новыя падыходы, новыя абмежаваньні. Можа, ведае нешта, перасьцерагаецца ад нечага, чаго ня ведаюць пэсымісты. Можна здагадацца, што менавіта — узровень жыцьця. Экспэрты лічаць, што на выбары гэта не паўплывае, улада не настолькі ўпэўненая ў гэтым.\nДругі момант — разнабой у дзеяньнях улады. ЦВК актыўна дэманструе (ці імітуе) гатоўнасьць, прынамсі часткова, прымаць прапановы АБСЭ па рэфармаваньні выбарчага працэсу. А тут выходзіць кіраўнік дзяржавы і шчыра заяўляе, што ўлада будзе выкарыстоўваць адміністрацыйны рэсурс. Здавалася б, ёсьць рэчы, якія робяць, але пра якія не гавораць. Асабліва калі хочацца пусьціць пыл у вочы замежнікам.\nМая гіпотэза, што гэта своеасаблівая рэакцыя на халодны прыём, аказаны прэзыдэнту ў Рыме, дзе час сустрэцца зь ім знайшоў толькі намінальны кіраўнік Італіі. Маўляў, вы мяне не паважаеце, ну, дык і мне пляваць тады на вашы парады.\nТрэці момант найбольш зразумелы. Кандыдаты павінныя быць ляяльныя беларускай дзяржаўнасьці. Гэтае патрабаваньне якраз выглядае разумным, выглядае прызнаньнем небясьпекі «русского мира» і яго адэптаў. Аднак ня выключана, што гэта — частка гульні з Захадам, якая ўсё ж працягваецца. Гэткае пасланьне: бачыце, «русский мир» наступае, расейская «пятая калёна» рвецца да ўлады, не да раскошаў дэмакратыі нам, дзяржаву ратаваць трэба. Ну, а пад гэтым соўсам можна не пускаць да ўлады ўсе астатнія «калёны», якія не падабаюцца.\nНу, і нарэшце — пра прыхільнікаў радыкальных рэформаў. Крытэр дзіўны — калі носьбіты такіх ідэяў такія небясьпечныя ва ўладзе, то нашто цяпер трымаць іх — нашто трымаць на пасадах Рудага, Мацюшэўскага, Калаўра? І ўвесь час лаяцца зь імі. Калі «незразумелыя радыкальныя шокавыя рэформы» гэтак відавочна шкодныя насельніцтву, ну дык народ жа сабе ня вораг і сам не падтрымае такіх «шкоднікаў» без парадаў начальства. Выглядае, што гэты пункт — нейкае рэха «бойкі бульдогаў пад коўдрай» у самой уладзе, жэст прэзыдэнта ў бок кансэрватыўнай часткі яго атачэньня.\nЦыганкоў: Руды, Малішэўскі — гэта не Раманчук і ня Злотнікаў. Не такія яны страшныя і зацятыя рэфарматары, каб Лукашэнка ня мог іх цярпець і гадамі зь імі публічна спрачацца. Гэта спрэчка начальніка з падначаленым, і падначаленыя цалкам разумеюць сваю ролю і чырвоныя сьцяжкі, за якія ня варта заходзіць.\nЦяпер для Лукашэнкі складаная сытуацыя, гульня — у выбарчай кампаніі выканаць дзьве задачы. Неяк правесьці гэтыя выбары са звычайным вынікам, і пры гэтым — працягнуць трэнд на «нармалізацыю» адносін з Захадам і не сапсаваць яго. Іх трэба выканаць адначасова і не сарваць ні адну, ні другую. Вакол гэтага і ідзе ўся гульня: і са зьменамі ў выбарчы кодэкс, і з тым, што беларускае кіраўніцтва робіць тут то крок наперад, то назад. Магчыма, сапраўды нейкая інстынктыўная рэакцыя на візыт у Італію была агучаная, але, думаю, яна ня зьменіць агульную стратэгічную лінію. Хацелася б афіцыйнаму Менску атрымаць калі не ўхваленьне, дык лепшую, чым заўсёды, рэакцыю Захаду на правядзеньне гэтых выбараў.\nСупольная заява прадстаўнікоў дэмакратычных сіл — Юрася Губарэвіча, Сяргея Калякіна, Анатоля Лябедзькі, Уладзімера Някляева, Віталя Рымашэўскага, Міколы Статкевіча, Аляксея Янукевіча — адносна ўмоў правядзеньня ў Беларусі парлямэнцкай кампаніі мае некалькі пунктаў. Самы істотны вось гэты. «Існуе небясьпека, што ўлады, адхіліўшы прапановы АБСЭ БДІПЧ і не зрабіўшы рэальных крокаў па дэмакратызацыі, падвышэньні празрыстасьці выбарчага працэсу, прызначаць дэпутатамі Палаты прадстаўнікоў грамадзян, якіх паспрабуюць выдаць за прадстаўнікоў апазыцыі. Для нас падобны падыход зьяўляецца абсалютна непрымальным, які толькі закансэрвуе сытуацыю адсутнасьці рэальных выбараў у Беларусі», — гаворыцца ў гэтай заяве. Самай галоўнай інтрыгай будзе — ці прапусьцяць каго з апазыцыі ў Палату прадстаўнікоў і ці будзе гэта рэальнай апазыцыяй.\nГрузьдзіловіч: Вы закранулі цікавую тэму — тайну вылучэньня кандыдатаў у дэпутаты. У савецкія часы, калі сам працаваў у газэце «Інтэграл» на вялікім прадпрыемстве, тады так вылучалі кандыдатаў у раённыя дэпутаты, абласныя і г.д. Паколькі органы прадстаўнічай улады зусім ня мелі ніякай рэальнай улады, то вылучалі нейкую ткачыху за прыгожыя вочы ці зборшчыка трактароў, які плян перавысіў.\nПотым у 90-я гады пачалася рэальная барацьба за органы прадстаўнічай улады, за парлямэнт. Ну, канечне, калі прыйшоў да ўлады Аляксандар Лукашэнка, гэтую сыстэму ён паступова згарнуў, бо яна небясьпечная вылучэньнем у парлямэнт змагароў, апазыцыянэраў. І ўсё гэта замянілася нейкай невядомай сыстэмай.\nХоць дэпутаты Нацыянальнага Сходу фактычна ня маюць ніякіх рэальных паўнамоцтваў, але дзе барацьба за тое, каб нейкі, напрыклад, старшыня райвыканкаму стаў дэпутатам? Бо гэта пэўнае павышэньне, і прэстыж, і грошы. Галоўнае — рэсурс адміністратыўна павялічыць.\nЯк усё ж такі ідзе гэтае вылучэньне — незразумела. Выканкамы там мясцовыя прапануюць, ці адміністрацыя прэзыдэнта, ці нейкія партыі набліжаныя? Таму я думаю, што гэтая прапанова Лукашэнкі якраз і скіраваная на нейкае ўрэгуляваньне гэтай сыстэмы. Павінны быць і нейкія крытэры вылучэньня, бо інакш будзе разнабой.\nСапраўды, гэта небясьпечна разбалянсаваньнем. То бок першае сіта — супраць прарасейскіх кандыдатаў, як той жа Ўлаховіч, які нядаўна заявіў, што будзе зьбіраць кангрэс патрыятычных сіл. Хоць дагэтуль яны ўвесь час кляліся, што Расея і Беларусь павінны быць адной краінай і такую мэту ставілі. І другое сіта — супраць занадта лібэральных людзей, якія могуць дысбалянсаваць беларускую сыстэму і прывесьці да вялікіх праблем.\nВельмі цікава, канечне, што яшчэ будзе ў гэтым сьпісе, акрамя гэтых двух пунктаў. Магчыма, будзе нешта такое наконт маёмасьці. Хутчэй за ўсё, яму не патрэбныя кандыдаты, якія маюць моцны бізнэс, як, напрыклад, сэнатар Паўлоўскі, і потым праз сваё сэнатарства ўзмацняюць свае бізнэс-пазыцыі.


Ствараем ўтульнасць, шторы\nАкно - крыніца паветра, святла і сувязі з светам вонкавым. Калі акно правільна аформлена, то стане упрыгожваннем інтэр'еру. Як стварыць ўтульнасць пры дапамозе запавес. Выбар тканіны і фасону, можа быць разнастайным ад простых фіранак з рюшем да шматслойных ламбрекенов і складаных парцьер.\nРаней моднымі лічыліся шторы з шчыльных бліскучых тканін, зараз моднымі сталі натуральныя і яркія колеру, матэрыялы лён, бавоўна або шоўк. Папулярную цюль замянілі сетка і органза. Для вокнаў, якія выходзяць на заходнюю або паўднёвы бок падыдуць шматслойныя і шчыльныя шторы. Для цёмных памяшканняў падыдуць напаўпразрыстыя і светлыя тканіны.\nДля невялікага пакоя з дробным малюнкам падыдуць тканіны, яны будуць спалучацца з драўлянай светлай мэбляй. Папулярныя паласатыя тканіны цяпер, але трэба ведаць гарызантальная палоска пашырае акно, а вертыкальная паласа акно выцягвае і зрокава яго падаўжае.\nДля прасторных памяшканняў добра падыдуць тканіны з буйным малюнкам. І перш чым купіць тканіна з буйным малюнкам, трэба папрасіць прадаўца, каб ён падабраў малюнак, два палатна пачынацца павінны з аднаго і таго ж малюнка.\nУ гасцінай будуць глядзецца шторы з добрай дыхтоўнай тканіны, колер павінен спалучацца з інтэр'ерам. Дадаткам выдатным могуць служыць розныя падхваты, драпіроўкі, ламбрекены.\nУ спальні павесьце напаўпразрыстыя і празрыстыя фіранкі, у якасці начных запавес выкарыстоўвайце шчыльныя тканіны, якія ад сонечнага яркага святла абараняюць пакой. Можна іх задрапаваць прыгожа і ўпрыгожыць махрамі, тасьмой або валанамі.\nУ дзіцячым пакоі павесьце з натуральных матэрыялаў гардзіны з тэматычным малюнкам або яркім графічным.\nНа кухні афармляць рэкамендуецца вокны тканінамі лёгкімі, якія прапускаюць паветра і дастатковую колькасць святла. Для кухні часта выкарыстоўваюць тканіна ў геаметрычным арнаментам, у палоску, з кветкавым малюнкам. Аддавайце перавагу такому матэрыялу, які лёгка мыецца і ўстойлівы да пару.\nКаб змяніць візуальна форму вокны, трэба некалькі прыёмаў ведаць.\nАкно можна зрабіць шырэй за кошт штор, якія выходзяць за межы акна.\nДля маленькіх вокнаў, лепш за ўсё празрыстыя фіранкі, якія глядзельна павялічваюць акно.\nЗанадта шырокае акно можна паменшыць, павесіўшы ў межах рамы шторы.\nВізуальна можна павялічыць вышыню акна, павесіўшы руш пад ім.\nВельмі папулярнымі сталі апошнім часам японскія шторы. Яны ўяўляюць сабой суцэльныя, абсалютна роўныя тканкавыя палатна, якія перамяшчаюцца па спецыяльным карнізе. Знізу і зверху на такіх запавесах ёсць ўстаўкі жорсткія, якія не даюць складацца. Гэта вельмі стыльныя і простыя шторы ўпішуцца выдатна ў любы інтэр'ер, яны не збіраюць пыл.\nКаб атрымаць такія шторы, трэба купіць накіроўвалыя і спецыяльны карніз. Для палотнаў тканіна абярыце любую. Бакавыя зрэзы Падгарніце і прострочена. Тканіна ў накіроўвалыя ўстаўце. У такіх запавесах асабліва прыгожа выглядаюць палатна кантрасныя.\nМожна выкарыстоўваць жалюзі, але каб не выглядала акно голым, трэба задрапаваць адрэзак тканіны на карнізе. Прыгожыя падабраныя шторы для вокнаў робяць больш утульнымі кватэру і зменяць яе да непазнавальнасці. З артыкула «Создаём ўтульнасць, шторы» мы даведаліся, як пры дапамозе запавес стварыць ўтульнасць і камфорт у кватэры, яны з'яўляюцца неабходнай дэталлю для любога жылля. Шторы служаць для ўпрыгожвання кватэры, абараняюць ад шуму за акном, яркага святла, скразнякоў.\nТакім чынам, шторы - гэта дэталь інтэр'еру. Дзякуючы шторы, мы можам стварыць ўтульнасць у доме, зрабіць сучасны дом утульным і цёплым, у старажытны інтэр'ер можна дадаць ноткі свежасці і маладосці, а недахопы архітэктуры можна скарэктаваць ўмела і схаваць.\nІнтэр'ер у венецыянскім стылі\nКамін і інтэр'ер для вашага дома\nЯк можна зрокава павялічыць маленькую пакой?\nКарычневы колер у інтэр'еры\nДом у стылі Ле Корбюзье\nРазвіццё прамовы падгадаванага дзіцяці\nАтмасферныя вырабы да Каляд з дзецьмі: майстар-класы па вырабе сваімі рукамі\nЯк выйсці замуж за мільярдэра\nЯк прыгатаваць курыцу з бульбай у духоўцы?\nЯркія сны або начныя кашмары - раннія папярэджання захворванняў\nЛюбоўны гараскоп на 2015 год для Стральца\nЧысты чацвер ў 2016 годзе - дата, прыкметы і звычаі\nЗапяканка з шпінату і артышокаў\nМоркву: карысныя ўласцівасці вясной\nНацыянальная кухня Нарвегіі\nЯлавічына з перцам


Даследуйце Акапулька, Мексіка - World Tourism Portal\nДаследуйце Акапулька, Мексіка\nШто паглядзець у Акапулька, Мексіка. Лепшыя галоўныя славутасці ў Акапулька, Мексіка\nШто рабіць у Акапулька, Мексіка\nАднадзённыя паездкі з Акапулька\nАфіцыйныя турыстычныя сайты Акапулька, Мексіка\nГлядзіце відэа пра Акапулька, Мексіка\nДасьледуйце Акапулька, г. знгорад, які з'яўляецца адным з МексікаСамыя старыя пляжныя курорты, якія ўвайшлі ў вядомасць у 1940s праз 1960s як адпачынак для галівудскіх зорак і мільянераў. Акапулька - папулярны турыстычны курорт.\nАкапулька мае трапічны гарачы, вільготны і сухі клімат. Самыя цёплыя раёны - побач з морам, дзе знаходзіцца горад. Трапічныя штормы і ўраганы пагражаюць з мая па лістапад.\nТаксі паўсюль у Акапулько. Паколькі яны не маюць нормы, пераканайцеся, што вы дамовіліся аб кошце праезду перад уваходам. Заўсёды дамаўляйцеся - яны могуць адчуць пах турыстычных грошай у кіламетры.\nХоць тарыфы не заўсёды невысокія, арэнда аўтамабіля - добры спосаб перамяшчэння па горадзе. Рух не такі інтэнсіўны, за выключэннем Вясновых канікул і мексіканскіх святаў, а паркоўка ў гатэлях не дарагая, а газ вельмі танны.\nLa Quebrada Cliff Divers - Ніякае наведванне Акапулька не завершана, не назіраючы, як вадалазы абрыву робяць уражлівыя скачкі ў дробную плынь вады небяспечных прыліваў, якія ўтвараюцца ў ніжняй частцы Ла-Кебрады. Яны робяць гэта з 1934. Вы можаце ўбачыць апускання з невялікай платформы ля абрыву за невялікую ўваходную плату, альбо паесці ў рэстаране La Perla, з якога адкрываецца выдатны від на дайвераў. Паказ часу ў 1PM, 7: 30PM, 8: 30PM і 9: 30PM.\nZócalo - Zócalo, гарадская плошча Акапулька, ляжыць на заходняй частцы La Costera. Днём крута, цяніста і мірна. Ёсць два фантаны і мноства спелых, шматствольных дрэў, якія ўяўляюць сабой відовішча. Zócalo мае тэндэнцыю выкрываць больш мясцовай культуры, чым іншыя, больш арыентаваныя на турызм, раёны. Zócalo змяшчае сабор Акапулька, а таксама мноства рэстаранаў, размешчаных ад бістроў і тратуарных кухняў. Шмат якія меншыя рэстараны прапануюць поўную вячэру за столькі ж, колькі 35 песа. Ноччу Зокала варта выпрабаваць. Паміж 8: 00 і 11PM месца затоплена мясцовымі жыхарамі і хілангамі. Скамарохі забаўляюць натоўп парадамі. Адзін апрануты як нейкі ацтэкскі воін / статуя. Ён срэбны з ног да галавы.\nП'е-дэ-Куэста - Pie de la Cuesta - гэта ціхая зямля, якая складае каля 10 кіламетраў на паўночны захад ад Акапулька, а з другога боку мяжуе з Ціхім акіянам, а з другога - прэснаводным возерам (Laguna de Coyuca). Лагуна надзвычай спакойная, але турыстам рэкамендуецца не ўваходзіць у Ціхі акіян на Пі-дэ-ла-Куэста, таму што прыбой вельмі небяспечны. Даехаць да Pie de la Cuesta можна на аўтобусе. Калі вы знаходзіцеся на залівах уздоўж Костэры, паміж Эскудэра і Дыега Мендоса, шукайце аўтобус, які піша П'е-дэ-Куэста PLAYA LUCES. Яны ідуць па гэтай вузкай паласе зямлі. Вы таксама можаце ўзяць тую, дзе напісана Сан-Ісідра, і гэта дазволіць вам сысці ў Зокала ў Пі-дэ-ла-Куэста, але вам трэба будзе прайсці пару блокаў да паласы і прыблізна за паўтара кіламетра да лагуны.\nПуэрта-Маркес - Размешчаны ў меншай бухце на ўсход ад Акапулька, Пуэрта-Маркес бачыць значна меншы турыстычны рух, чым Акапулька. Адзін бок заліва цалкам пакрыты сумежнымі рэстаранамі на беразе пляжу, якія прапануюць ежу і піва па вельмі прымальным кошце. Уладальнікі рэстаранаў (як і большасць іншых мясцовых жыхароў) вельмі прыязныя для турыстаў, і некаторыя прапануюць скідкі альбо бясплатны піў групам. Турысты і мясцовыя жыхары падобныя да паходжання крэветак на энчыладах, пацягваюць неграў-мадэляў, прабіраюцца ў водах і любуюцца захапляльнымі захадамі. Менш мясцовых жыхароў размаўляюць па-англійску ў Пуэрта-Маркес, чым у Акапулька, таму наведвальнікам рэкамендуецца размаўляць на рудыментарнай іспанскай мове. Даехаць да Пуэрта-Маркеса можна на аўтобусе.\nІсла-дэ-ла-Рокета - Ісла-дэ-ла-Рокета мае выдатны пляж з неглыбокімі зонамі для гульняў сем'яў. Дабрацца туды можна на водным таксі альбо на шкляной гавані экскурсійнай лодкі з пляжу Калета. Экскурсія па гары прапануе мноства славутасцяў, а таксама яхты і дамы багатых і вядомых. Акрамя таго, вы можаце выпрабаваць шоў дайвераў у Ла-Кебрадзе, падводнай лодцы Guadalupe, і ўбачыце вадалаза з экскурсіяй плаваць пад лодкай з ежай, каб прыцягнуць рыбу. Калі вы не пакутуеце ежу падчас свайго падарожжа, ёсць выдатная магчымасць паабедаць у рэстаране на лодцы, які ідзе побач з лодкай і рыхтуе ваш заказ. Толькі будзьце гатовыя чакаць у залежнасці ад колькасці людзей, якія наведваюць з вамі тур. Патрапіўшы на Ісла-дэ-ла-Рокет, ёсць мноства добраўпарадкаваных сцяжынак, маяк і прыгожыя плямы для сноркелінга - але яны могуць быць грубымі (калі гэта вам не падыходзіць, лепш за ўсё будзе адправіцца ў Camino Real для падводнага плавання). І бонусам вы зможаце заняць столькі часу, колькі хочаце, бо лодкі турыстычнай кампаніі прычальваюцца на працягу дня.\nБольшасць пляжаў знаходзіцца ў раёне бухты перад галоўным бульварам "Ла Костэра". Гэтая зона бухты - гэта тое, што зрабіла вядомым Акапулька, а яго прыгажосць і веліч не згасалі на працягу многіх гадоў. Некаторыя з самых папулярных пляжаў у залівах і высціланнях Костэры - гэта Хорнос, традыцыйны пляж пасля абеду, Папагайо, Тамарындос і Ікакос. Пляж Кондэса на ўсходняй частцы заліва зручны для гей. Пляжы Калета / Калетыла і пляж Лангоста знаходзяцца на адкрытым акіяне, і звычайна крыху чысцей. Большасць гасцініц у Акапулька сустракаюцца ўздоўж Костэры, і кошты, як правіла, зніжаюцца, калі вы рухаецеся на захад у бок Зокала і старога Акапулька.\nЯшчэ адзін адкрыты водны пляж, больш прыдатны для серфінгу, знаходзіцца перад прынцэсай Fairmont Acapulco і гатэлямі Fairmont Pierre Marqués. Playa Revolcadero знаходзіцца на ўсход ад Акапулька, бліжэй да аэрапорта. Хвалі ўздзеяння значна вышэйшыя, чым у бухце альбо ў Калета / Калетыла, якія ахоўваюцца востравам Ла-Ракета. Транспарт з Ла-Костэры займае каля 35 хвілін па звілістай і маляўнічай дарозе.\nНе прапусціце Barra Vieja, ок. 20 паўз аэрапорт, які ідзе ад кастэры.\nCICI - аквапарк побач з галоўным пляжам. Асабліва прыемна для дзяцей. У ім ёсць мноства розных басейнаў і горкі, Skycoaster (спалучэнне паміж арэлямі і скачкамі з банджы) і дэльфінарый. Шоу дэльфінаў прапануюцца, і таму гадзіна плавае з дэльфінамі - усю памяць.\nЁсць яшчэ некалькі славутасцяў, у тым ліку поля для гольфа, начныя клубы і ўмацаванні пасля іспанамоўных лацінскіх франкаў. Начны лад жыцця ў Акапулька вельмі весела, і шмат месцаў падыходзіць для турызму.\nBungee Jump, на Ла-Костэры, 500 метраў на захад ад вакольнага Ла-Дыяны.\nУ апошнія некалькі гадоў Акапулька стаў упадабаным месцам для вясновых выключальнікаў, дзясяткі тысяч студэнтаў, якія спускаюцца па гэтым курортным горадзе, каб выпіць смуты паўднёвага тэрміна ў мностве бараў і клубаў. Памятайце, што ў модных месцах могуць быць вялікія чэргі звонку і, верагодна, не пусцяць, калі вы носіце шорты і / або красоўкі.\nТакса ідзе па шляху ад Акапулька да Толукі, і недалёка ад шашы да Мехіка. Некаторыя даведнікі адлюстроўваюць гэта як маленькі гарадок, запоўнены срэбнымі крамамі, але многія кіроўцы баяцца перапоўненых, вузкіх і ветраных дарог. Вызначана абавязковы для першага таймера.\nІкстапан-дэ-ла-Сал знаходзіцца каля гадзіны мінулага Таско па шляху да Талукі. Ён можа пахваліцца ідэальным кліматам і тэрмальнымі водамі. Ёсць сучасныя аквапаркі, санаторыі і мноства народных медыцынскіх паслуг. Гадзіны ад Акапулька - гэта гадзіны 4-5.\nНе саромейцеся даследаваць Акапулька.


Уладзіслаў Галубок, Еўсцігней Міровіч i Уладзімір Дубоўка – беларускiя пiсьменнiкi першай паловы XX ст. — страница 12 | Referat.ru\nУладзіслаў Галубок, Еўсцігней Міровіч i Уладзімір Дубоўка – беларускiя пiсьменнiкi першай паловы XX ст. — страница 12\nбыла гордай красой. Гордая краса – гэта Дубоўкаў дэвіз. Яна паказвае на вядучую якасць светабачання паэта. Эстэтычнага сцверджання варта толькі тое, што сапраўды прыгожае, з-за чаго нават жыццём ахвяраваць паэт унутрана гатовы, калі такое будзе суджана лёсам: «Жыццё аддам я хараству...». За такімі словамі, што з'явіліся ў другой палове 20-х гадоў, па сутнасці, стаяла цэлая праграма грамадзянскага і эстэтычнага служэння, актыўнага\nдзеяння, пацверджаных асабістым лёсам. 1958 г. стаў новай жыццёва-творчай вяхой, з якой пачаўся адлік «другога нараджэння» паэта. На гэтым этапе, калі распачаўся духоўны наступ разняволеных гуманістычных і дэмакратычных памкненняў у грамадстве, У. Дубоўка не пісаць не мог. Ён прагна ўдыхаў навальнічныя павевы нібыта зноў адроджаных ідэалаў маладосці. Праграмны верш «Нам некалі са смуткам знацца» (1958) засведчыў поўнае надзей\nжыццесцвярджальнае стаўленне паэта да карэнных перамен – за адзін год з'явілася каля паўсотні паэтычных твораў паэта, лепшыя з якіх склалі дзве вялікія нізкі – «таежную» «Чакае ля берагу човен мяне» і «Пасля вандравання». Творчым плёнам падарожжа У. Дубоўкі па Палессі стала кніга «Палеская рапсодыя» (1961 г; у 1962 г. за яе У. Дубоўку была прысуджана літаратурная прэмія імя Я. Купалы). У палескую месячную вандроўку (разам з В. Віткам)\nён выправадзіўся нібы дзеля прычашчэння з першавытокавых крыніц роднай зямлі. Вочы поўніліся ўражаннямі новых вобразаў свету духоўна блізкіх людзей, дзівоснай прыроды, гэта было душэўнае далучэнне да ўсяго, ад чаго паэт быў гвалтоўна адарваны. Была сапраўдная ўцеха кроўнага судакрананння, ажыўленне як бы засмяглых капіляраў адзінага кровазвароту. Можна зразумець такое ўласцівае для натуры паэта захапленне прыроднай красой\nлясоў, рэчак і людскіх душ («Якая ўрачыстая хвойка?!», «Звяршым мур», «Яна пасыпала на дошчачку зярнятак...»). Сучасная прасветленасць хараства пераплецена са шматлікімі экскурсамі ў старадаўняе мінулае («Пінск», «Герб Мазыра»), са шматзначнасцю народных паданняў («Мілавіца», «На Замчышчы ў Тураве»). Поўная шматзначнага досціпу «Народная казка пра Бацяна» вяртае нас актуальнасцю алегарычнага падтэксту да аналагічных творчых\nпераасэнсаванняў народных казак-прытчаў у паэме «Кругі». Калісьці Боця, будучы чалавекам, неасцярожна выпусціў з мяшка гадаў, а яны, як на бяду, распладзіліся – цяпер паспрабуй іх вылавіць: «Ходзіць Боця ў чырвоных боцях // па дрыгве, амшарах. // Ён збірае гадаў на балоце, // адбывае кару». Лірычныя паэмы «Студэнт» (1924), «Кляновыя лісты» (пазнейшая назва «Камсамолка Ганна»), «Наля», «Там, дзе кіпарысы» (усе – 1925), «Плач навальніцы» (1926),


Прэзыдэнт ЗША даслаў ліст з нагоды рэгістрацыі ЭГУ ў Літве\n10 сакавік 2006, 21:43\nТацяна Поклад, Вільня Эўрапейскі гуманітарны ўнівэрсытэт у Вільні пачаў вясновую сэсію як афіцыйна зарэгістраваная ў Літве вышэйшая навучальная ўстанова.\nВа ўрачыстым адкрыцьці вясновай сэсіі ЭГУ бралі ўдзел амбасадары ЗША, Фінляндыі, Швэцыі, прадстаўнікі Рады міністраў скандынаўскіх краінаў, прадстаўнікі міністэрстваў адукацыі і замежных справаў. Дыпляматы ў сваіх выступах дзяліліся спадзяваньнямі на тое, што ў гэтым унівэрсытэце рыхтуюцца будучыя лідэры Беларусі.\nПрэзыдэнт ЗША Джордж Буш даслаў Эўрапейскаму гуманітарнаму ўнівэрсытэту ліст, які зачытаў амбасадар ЗША ў Літве Стывэн Мал. У прывітальным лісьце амэрыканскага прэзыдэнта гаворыцца, што ЭГУ стаўся промнем надзеі і дае наступнаму пакаленьню лідэраў веды і разуменьне таго, як будаваць сьвет, у якім людзі карыстаюцца свабодай. У сваім лісьце Буш адзначыў: “Злучаныя Штаты прысьвячаюць сябе падтрымцы высілкаў для пашырэньня дэмакратыі і дабрабыту ўва ўсім сьвеце. Я высока цаню імкненьне адміністрацыі, студэнтаў ды іншых прыхільнікаў ЭГУ да адукацыі, не зважаючы на цяжкую сытуацыю. Вашая сьмеласьць – гэта крыніца натхненьня для тых, хто імкнецца да свабоды ўва ўсім сьвеце”.\nАмбасадар ЗША ў Літве сказаў, што гэты ліст амэрыканскага прэзыдэнта паказвае, наколькі важная для ўсяго сьвету магчымасьць для зачыненага беларускім рэжымам унівэрсытэту дзейнічаць афіцыйна.\nЭўрапейскі гуманітарны ўнівэрсытэт дзейнічае ў Літве ад восені мінулага году. На дзённых аддзяленьнях вучацца 300 студэнтаў зь Беларусі, яшчэ 600 студэнтаў займаюцца дыстанцыйна. Заняткі адбываюцца ў памяшканьні ўнівэрсытэту права імя Ромэра ў Вільні.


У Віцебску абвясьцілі імёны «Абаронцаў правоў чалавека – 2018» - Польскае Радыё\nУ Віцебску абвясьцілі імёны «Абаронцаў правоў чалавека – 2018»\nValery Sauko 15.01.2019 16:57\nУ сьпісе прэтэндэнтаў на званьне «Абаронца правоў чалавека года» значылася з два тузіны кандыдатаў.\nЖурналістка з Глыбокага Тацьцяна Смоткінафота: Радыё Рацыя\nПадсумоўваючы вынікі мінулага года, рэдакцыя «Віцебскай вясны» – праваабарончага інтэрнэт-рэсурсу Віцебскай вобласьці, – адзначыла заслугі як асобных актывістаў, так і арганізацый ды грамадзянскіх ініцыятываў у прасоўваньні й абароне правоў чалавека ў рэгіёне.\nУ сьпісе прэтэндэнтаў на званьне «Абаронца правоў чалавека года» значылася з два тузіны кандыдатаў. Сярод іх журналісты й праваабаронцы, што супрацоўнічаюць зь «Віцебскай вясной», выбралі пераможцаў у дзесяці намінацыях.\nПераможцам у намінацыі «За журналісцкую дзейнасьць у прасоўваньні каштоўнасьцяў правоў чалавека» стала журналістка Радыё Рацыя з Глыбокага Тацьцяна Смоткіна.\ntags: Віцебская вясна, Глыбокае, праваабаронцы, Тацьцяна Смоткіна, узнагародa


Іван – вулічны драчун і “злостный хулиган” | Дзецікава - Майстэрня карысных кампетэнцый\nТады ён нават ня здолеў нікому паведаміць пра сваё затрыманне. 6 лютага Івана вызвалілі, пакінуўшы падазроным, і ён сам распавядзе пра новую методыку барацьбы з апазыцыяй. Гутарыў Аляксей Кавалёў.\nАК: Іван, як усё пачалося?\nІС: 29 студзеня, напярэдадні сходу Маладога Фронту мне патэлефанавалі з УУС, прапанавалі сустрэцца. Я адмовіўся, паведаміўшы, што без позвы нікуды не пайду. Тады, увечары міліцыянты самі ўручылі мне позву на наступны дзень. На сход я не паехаў, а пайшоў у міліцыю. Там мне распавялі пра бойку, быццам бы дзесьці ў цэнтры 23 студзеня група асобаў збівала двух юнакоў (потым ужо быў збіты толькі адзін чалавек), а пра сведку, які потым зробіцца асноўным доказам дазнавальніка не было і слова ўпамянута.\nАпытаўшы пра розныя моладзевыя плыні, мяне адпусцілі.\n…але не на доўга. Праз некалькі дзён, 3 лютага мне зноў тэлефануе з УУС маёр С.В.Паўлюковіч, прапануюе сустрэцца, яшчэ высвятліць некалькі пытанняў. Ён сам заехаў за мной. Завезлі ў РАУС, там першай справай мяне фатаграфуюць, і апісаўшы ўсе мае рэчы, трымаюць тры гадзіны, пасьля чаго мне паведамляюць, што я падазраваны і вядуць да дазнавальніка капітана Дзмітрыя Аляксандравіча Кандрацюка. Там кажуць, што сведка бойкі (у бойцы паявіўся сведка – брытагаловы хлопчык невялікага росту. Ён праяжджаў на аўтамабілі, запыніўся, выскачыў з машыны і прыстрашыў байцоў міліцыяй, разагнаў удзельнікаў бойкі, як паведамляе следчы – ІК) апазнаў мяне па фатаздымку. Мяне зачыняюць у камеры на 72 гадзіны, абвінавачваюць у парушэньні 339-1 УК РБ.\nАК: Чаму ты нікому не паведаміў аб тым, што цябе затрымалі?\nІС: Спр. Кандрацюк забараніў тэлефанаваць. Паведаміў, што званкі могуць перашкаджаць следчаму працэсу.\nАК: На колькі нам вядома, ты запатрабаваў свайго адваката?\nІС: Так, я запатрабаваў свайго адваката, а так як ня мог сам яму патэлефанаваць, перадаў нумар тэлефона Кандрацюку, яшчэ перад маім арыштам.\nАК: Ведаеш, ніхто ня ведаў, што цябе затрымалі. Выйшаў з дому і не вярнуўся. Маці ўзгадаўшы пра тое, што прыходзіла позва, на другі дзень пасля працы і завітала ў міліцыю. Там яна даведалася, што яе сын за кратамі. Там і пазнаёмілася з дазнавальнікам Кандрацюком, які ёй перадаў тэлефон адваката.\nАК: Як стала вядома крымінальная справа была заведзена па факту бойкі 23 студзеня ў 23:30, каля крамы “Бергхаўз”. Дзе ты быў у гэты час?\nІС: 24 студзеня адбываўся сойм Маладога Фронту і я рыхтаваўся да яго. Дзесьці а восьмай вечара я паехаў на вакзал, набыў квіток, затым вярнуўся дамоў і пайшоў рана спаць, бо ехаў ранішнім цягніком у Менск.\nАК: Якія следчыя мерапрыемствы праводзіліся падчас твайго ўтрымання ў няволі?\nІС: Следчых мерапрыемстваў практычна не было. На трэці дзень прыйшоў адвакат, мы з ім паразмаўлялі, а на наступную раніцу адбылася вочная стаўка, пасля чаго мяне выпусцілі.\nАК: З нашай размовы можна зрабіць высновы, што падставай утрымліваць цябе ў турме ў следчага не было. Ты не ўхіляўся ад сустрэчаў са следчымі, у ІЧУ фактычна таксама не было ніякіх следчых эксперыментаў?\nІС: Так, і я гэтага не разумею.\nАК: Як праходзіла вочная стаўка?\nІС: Мяне памясцілі ў пакой разам з адным хлапцом, які сядзеў са мной у турме і двума невядомымі. Сведка адразу паказаў на мяне. Яго апыталі па якіх прыкметах ён мяне апазнаў. На вочнай стаўцы прысутнічаў адвакат.\nАК: Калі цябе адпусцілі?\nІС: Адпусцілі адразу пасля вочнай стаўкі, прыкладна пасля 69 гадзінаў утрымання ў няволі. Калі я вяртаўся то бачыў, як наш брытагаловы сведка па сяброўску размаўляе з адным опэрам.\nАК: Якія былі ўмовы ўтрымання ў Ізалятары Часовага Ўтрымання?\nІС: Умовы былі звычайныя. Невялічкае падвальнае памяшканне, пакрытыя шубай сцены, шэсць нараў, столік, палічка, дырка ў падлозе, над якой іржавы ўмывальнік. Я папрасіў перавесці мяне ў камеру для тых, хто не курыць, але мне адмовілі. Колькасць людзей была ад 3-х да 5-ці. Дзённае святло амаль што не дасягала камеры, а лямпачка, што свяціла круглыя суткі, была вельмі тусклаю, пад яе немагчыма было чытаць. У душ і на шпацыр не выводзілі. Выдалі матрас, плет, падушку, якімі дазвалялі карыстацца з 20:00 да 6:00. Забралі абутак, замест яго выдалі нейкія сланцы, у якіх было вельмі холадна. Вентыляцыя зусім не працавала, таму ў камеры быў страшны смурод. Кармілі два разы на дзень, ежа была нізкай якасці, адчуваўся недахоп у вадзе, які кампенсавала перадача. Бялізну прынеслі толькі на трэці дзень, апошнюю ноч.(Падчас перадачы маці запыталася, ці маюць хлопцы матрас і бялізну. Доктар, які спужалася гэтага пытання адказала, што маюць, пасля гэтай размовы і перадалі ў камеру бялізну – АК).\nВось так, маладафронтаўца выпусцілі, а крымінальная справа павісла ў паветры. Іван, пагадзіўся з нашымі думкамі, што перад важнымі палітычнымі падзеямі яна будзе ўсплываць. Зусім, нядаўна хлопец прыняў рашэнне ўдзельнічаць у мясцовых выбарах кандыдатам. Магчыма, менавіта з гэтай прычыны і пачаліся гэтыя праблемы з органамі правапарадку. Маладафронтавец не адмаўляецца ад удзелу ў кампаніі, а створаны ў яго абарону аргкамітэт будзе пільна сачыць за развіццём падзеяў.\nІван Стасюк Берасце малады фронт