Мігранты зноў штурмуюць беларуска-польскую мяжу - 10.01.2022, Sputnik Беларусь\nЗ пачатку мінулага года польскія памежнікі зафіксавалі каля 40 тысяч спроб незаконнага перасячэння мяжы з беларускага боку. 10.01.2022, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 10 сту - Sputnik. Мігранты на беларуска-польскай мяжы зноў робяць спробы прарвацца ў Польшчу, паведамляе Пагранстража.Па дадзеных ведамства, усяго за мінулыя суткі было 49 такіх спроб, падчас адной з іх у ход пайшлі камяні і петарды з боку мігрантаў. У выніку пацярпела супрацоўніца Пагранстражы."Атрымала траўмы галавы, яна знаходзіцца ў шпіталі", - гаворыцца ў паведамленні.З пачатку мінулага года польскія памежнікі зафіксавалі каля 40 тысяч спроб незаконнага перасячэння мяжы з беларускага боку. Гэта ў дзясяткі разоў больш, чым летась.Раней Дзяржпагранкамітэт Беларусі паведаміў, што пагранатрад знайшоў на граніцы з Польшчай іншаземца з прыкметамі пераахаладжэння.Мужчыну знайшлі 7 студзеня, ён быў у знясіленым стане. Са слоў замежніка вынікала, што ён быў затрыманы на тэрыторыі Польшчы прадстаўнікамі мясцовых сілавых служб, у яго забралі асабістыя рэчы, грошы і сім-карту, пасля чаго прывезлі на лінію мяжы і ўдарамі прыкладаў прымусілі паўзці пад калючым дротам на беларускі бок.Беларускія памежнікі выклікалі замежніку хуткую дапамогу, медыкі папярэдне дыягнаставалі ў яго пералом нагі і абмаражэнне.Міграцыйны крызісЛатвія, Польшча і Літва за апошнія паўгода заяўляюць аб тым, што колькасць мігрантаў з краін Блізкага Усходу і Афрыкі на мяжы з Беларуссю вырасла.Абвастрэнне міграцыйнага крызісу здарылася 8 лістапада. Тады тысячы бежанцаў прыйшлі да пункта пропуску "Брузгі" на беларуска-польскай мяжы.Праз тыдзень мігранты паспрабавалі прайсці ў Еўрасаюз, але польскія праваахоўнікі прымянілі сілу і спецыяльныя сродкі.Беларускі бок размясціў мігрантаў у лагістычным цэнтры. Потым большая частка з іх вярнулася на радзіму бясплатнымі эвакуацыйнымі рэйсамі. Некаторыя яшчэ застаюцца ў транспартна-лагістычным цэнтры з надзеяй, што іх усё ж прапусцяць на тэрыторыю ЕС.Чытайце таксама:\nнелегальныя мігранты, мяжа беларусі і польшчы, штурм\n© Служба охраны границ ПольшиСлужба аховы межаў Польшчы\nЗ пачатку мінулага года польскія памежнікі зафіксавалі каля 40 тысяч спроб незаконнага перасячэння мяжы з беларускага боку.\nМІНСК, 10 сту - Sputnik. Мігранты на беларуска-польскай мяжы зноў робяць спробы прарвацца ў Польшчу, паведамляе Пагранстража.\nПа дадзеных ведамства, усяго за мінулыя суткі было 49 такіх спроб, падчас адной з іх у ход пайшлі камяні і петарды з боку мігрантаў. У выніку пацярпела супрацоўніца Пагранстражы.\n"Атрымала траўмы галавы, яна знаходзіцца ў шпіталі", - гаворыцца ў паведамленні.\nЗ пачатку мінулага года польскія памежнікі зафіксавалі каля 40 тысяч спроб незаконнага перасячэння мяжы з беларускага боку. Гэта ў дзясяткі разоў больш, чым летась.\nРаней Дзяржпагранкамітэт Беларусі паведаміў, што пагранатрад знайшоў на граніцы з Польшчай іншаземца з прыкметамі пераахаладжэння.\nМужчыну знайшлі 7 студзеня, ён быў у знясіленым стане. Са слоў замежніка вынікала, што ён быў затрыманы на тэрыторыі Польшчы прадстаўнікамі мясцовых сілавых служб, у яго забралі асабістыя рэчы, грошы і сім-карту, пасля чаго прывезлі на лінію мяжы і ўдарамі прыкладаў прымусілі паўзці пад калючым дротам на беларускі бок.\nБеларускія памежнікі выклікалі замежніку хуткую дапамогу, медыкі папярэдне дыягнаставалі ў яго пералом нагі і абмаражэнне.\nЛатвія, Польшча і Літва за апошнія паўгода заяўляюць аб тым, што колькасць мігрантаў з краін Блізкага Усходу і Афрыкі на мяжы з Беларуссю вырасла.\nАбвастрэнне міграцыйнага крызісу здарылася 8 лістапада. Тады тысячы бежанцаў прыйшлі да пункта пропуску "Брузгі" на беларуска-польскай мяжы.\nПраз тыдзень мігранты паспрабавалі прайсці ў Еўрасаюз, але польскія праваахоўнікі прымянілі сілу і спецыяльныя сродкі.\nБеларускі бок размясціў мігрантаў у лагістычным цэнтры. Потым большая частка з іх вярнулася на радзіму бясплатнымі эвакуацыйнымі рэйсамі. Некаторыя яшчэ застаюцца ў транспартна-лагістычным цэнтры з надзеяй, што іх усё ж прапусцяць на тэрыторыю ЕС.


Участак для галасавання №20 па Докшыцкай выбарчай акрузе №22 размешчаны ў памяшканні Параф'янаўскага сельскага выканаўчага камітэта ў аграгарадку Параф'янава. Бюлетэні тут выбаршчыкі маюць магчымасць запаўняць у дзвюх кабінах для патаемнага галасавання. Перад пачаткам работы старшыня камісіі па выбарах В.К. Каросцік і яго намеснік С.П. Палачанін (здымак 1) апячаталі урну для галасавання ў прысутнасці членаў камісіі ў складзе трынаццаці чалавек і назіральніка М.І. Шульгата. Віктар Карлавіч павіншаваў членаў камісіі з пачаткам работы, выказаў упэўненасць у іх бездакорнай рабоце і ў тым, што чарговая выбарчая кампанія пройдзе належным чынам.\nЯк паведаміў старшыня камісіі, спісы выбаршчыкаў, якіх зарэгістравана 1065, былі звераны ва ўстаноўленыя тэрміны. Кожны з грамадзян атрымаў запрашэнне прыняць удзел у галасаванні. Самая старэйшая выбаршчыца – Марыя Паўлаўна Бабровіч, 1920 года нараджэння, жыхарка вёскі Лібараўшчына. Упершыню сёлета будуць галасаваць маладыя жыхары Параф'янава Андрэй Бяльчук, Сняжана Красковіч і Святлана Навіцкая. Віктар Карлавіч адзначыў, што на ўчастку №20 звычайна датэрмінова галасуюць вельмі актыўна, што тут жа і пацвердзілася: роўна ў 10 гадзін з'явіліся першыя выбаршчыкі. Вадзім Ціхановіч (здымак 2) працуе ў вагонным дэпо "Мінск", а аддаць грамадзянскі доўг прыйшоў па месцы прапіскі і, як бачым, марудзіць з гэтым не стаў.\n– Я свой выбар зрабіў, упэўнены ў ім, – гаворыць Вадзім, – таму і прагаласаваць вырашыў датэрмінова.\nСвой голас у самым пачатку кампаніі вырашылі аддаць пенсіянерка Раіса Цімафееўна Міхеенкава, былая работніца чыгункі, дзяжурная па станцыі "Параф'янава", а таксама загадчык філіяла "Параф'янаўскі сельскі Дом культуры" Вікенцій Яўгенавіч Скараход.\nНагадваем чытачам, што датэрміновае галасаванне праводзіцца толькі ў памяшканні ўчастковай камісіі ў прысутнасці не менш за двух яе членаў. Выбаршчык, атрымаўшы на ўчастку бюлетэнь, распісваецца і ўказвае дату датэрміновага галасавання. Галасаванне за іншых грамадзян пры наяўнасці даверанасці ад іх забараняецца, паколькі кожны выбаршчык павінен аддаць свой голас асабіста.\nБюлетэнь выдаецца пры прад'яўленні пашпарта грамадзяніна Рэспублікі Беларусь або іншых дакументаў. Да іх адносяцца службовае пасведчанне дзяржаўнага служачага, студэнцкі білет, вадзіцельскае пасведчанне, ваенны білет (для ваеннаслужачых тэрміновай службы), пенсійнае пасведчанне (пры наяўнасці ў ім фотаздымка), даведка органаў унутраных спраў (для грамадзян, якія страцілі пашпарт), а таксама пасведчанне аб інваліднасці. У тым ліку прагаласаваць датэрмінова (па мясцовым часе) могуць беларускія грамадзяне, якія знаходзяцца за межамі краіны.\nБюлетэнь запаўняецца выбаршчыкам у кабіне або пакоі для патаемнага галасавання. У бюлетэні неабходна паставіць любы знак у пустым квадраце, размешчаным справа ад прозвішча таго кандыдата, за якога выбаршчык жадае аддаць голас. Пры галасаванні супраць усіх кандыдатаў патрэбна паставіць любы знак у пустым квадраце, размешчаным справа ад радка "Супраць усіх кандыдатаў". Калі ў бюлетэнь унесена прозвішча толькі аднаго прэтэндэнта на парламенцкі пост, то неабходна паставіць любы знак у квадраце пад словам "за" або ў квадраце пад словам "супраць".\nГрамадзянін, які не мае магчымасці самастойна запоўніць бюлетэнь, мае права запрасіць у кабіну або пакой для патаемнага галасавання іншую асобу па свайму жаданню, акрамя членаў участковай і вышэйстаячых камісій, кандыдатаў у дэпутаты, іх давераных асоб, назіральнікаў, прадстаўнікоў сродкаў масавай інфармацыі. Тыя, хто дрэнна бачыць, могуць карыстацца павелічальным шклом (лупай). Невідушчаму выбаршчыку, які жадае прагаласаваць самастойна, выдаецца бюлетэнь і спецыяльны трафарэт.\nКалі дапускаецца памылка пры запаўненні бюлетэня, варта звярнуцца да члена ўчастковай камісіі з просьбай выдаць новы замест сапсаванага.\nДля падвядзення вынікаў выбараў у Беларусі выкарыстоўваецца мажарытарная выбарчая сістэма адноснай большасці. Выбары адбываюцца, калі ў галасаванні прыняло ўдзел больш за палову выбаршчыкаў акругі, уключаных у спісы.\nВыбраным лічыцца кандыдат у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў, які атрымаў найбольшую колькасць галасоў. Калі ў бюлетэні значыцца прозвішча толькі аднаго кандыдата, ён лічыцца выбраным пры атрыманні больш за палову галасоў электарату.\nНа выбарах у Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь змогуць прагаласаваць 6 990 696 грамадзян краіны. У Віцебскай вобласці датэрміновае галасаванне будзе праходзіць на 777 участках.


ВОРОВКУ ВЫДАЛА СВЕЖАЯ КРАСКА НА ОБУВИ… КРИМИНАЛЬНАЯ ХРОНИКА СЕННЕНСКОГО РАЙОНА — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nСуббота, 29 июль, 2017 648 admin\nЗ ДАРОГІ —У БАЛЬНІЦУ\nНа днях жыхар Новалукомля быў дастаўлены ў Сенненскую ЦРБ. Ён меў закрыты пералом касцей левага перадплечча, закрытую чэрапна-мазгавую траўму, сінякі на галаве і грудзях.\nЯк высветлілі міліцыянеры, прыкладна ў тры гадзіны раніцы пацярпелы непадалёк ад вёскі Старая Беліца на аўтадарозе Сянно — Полымя — Талачын трапіў у дарожна-транспартнае здарэнне, кіруючы аўтамашынай «Фіат». Ва¬дзіцель, знаходзячыся ў нецвярозым стане, выбраў не адпаведную хуткасць руху, не справіўся з кіраваннем і з’ехаў у левы кювет. Тэст на алкаголь паказаў утрыманне ў крыві 1,87 праміле алкаголю. Машына, дарэчы, належыла не вадзіцелю, а яго знаёмаму.\nСМЕРЦЬ ПАД БАЛКОНАМ\nПад балконам уласнай кватэры, якая знаходзіцца на другім паверсе дома, што па вуліцы Кастрычніцкая ў Сянне, мясцовыя жыхары раніцай знайшлі труп мужчыны.\nПа інфармацыі, атрыманай у раённым аддзеле СК, у крыві сенненца ўтрымліваўся алкаголь. Напярэдадні суседзі бачылі яго ў нецвярозым стане, чулі выказванні аб намярэнні скончыць жыццё самагубствам.\nПа факце гібелі чалавека праводзіцца праверка.\nЖыхарку вёскі Студзёнка затрымалі міліцыянеры пасля таго, як яна ў адным з прыватных дамоў па вуліцы Перамогі залезла ў халадзільнік, адкуль украла прадукты харчавання, пакуль гаспадыня палола на агародзе градкі.\nТолькі зладзейцы не пашанцавала. Напярэдадні ў хаце праводзіўся рамонт, пафарбавалі ў тым ліку і парогі ў доме. Ды і гаспадыня своечасова патэлефанавала ў міліцыю. Па фарбе, якую начапляла на падэшвы абутку зладзейка, яе і знайшлі. РАСК узбудзіў супраць жанчыны крымінальную справу.\nНекалькі гаспадарчых пабудоў згарэла ў выніку пажару, што ўзнік ноччу ў райцэнтры непадалёк ад бальніцы, дзе некаторыя мясцовыя жыхары займаюцца вырошчваннем сельскагаспадарчых жывёл.\nНа месцы пажару працуюць не толькі ратаўнікі, але і ахоўныя органы, бо разглядаецца некалькі прычын узгарання, у тым ліку, падпал. А магчыма пажар пачаўся ад іскры. Справа ў тым, што частка ўласнікаў пабудоў выкарыстоўвалі для прыгатавання корму жывёле самаробныя печы прымітыўнай канструкцыі.\n← Как рукодельницы аг.Богданово организовали женский клуб и учат мастерству местных школьников\nВ Сенно появится площадка для выгула собак →


Траўмы, апёкі, атручванні... Як іх пазбегнуць? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Здароўе » Траўмы, апёкі, атручванні... Як іх пазбегнуць?\nТраўмы, апёкі, атручванні... Як іх пазбегнуць?\nРухомасць і дапытлівасць дзяцей, асабліва дашкольнага ўзросту, іх імкненне да пазнання наваколля настолькі вялікія, што яны стараюцца абсалютна ўсё ўбачыць, памацаць, паспрабаваць. Пара з каструлі ці чайніка, бліскучы электрычны прас, распаленая электраплітка або абагравальнік, электраразеткі, провад — іх прыцягвае ўсё. І менавіта з гэтымі прадметамі часта звязаны розныя непрыемныя здарэнні і нават няшчасныя выпадкі: раненні, хімічныя і тэрмічныя апёкі, атручванні лекамі і іншымі рэчывамі, паражэнне электратокам. Пра важныя правілы бяспекі нагадала ўрач-педыятр, загадчык 3-га педыятрычнага аддзялення 3-й гарадской дзіцячай клінічнай паліклінікі Мінска Людміла Кіпцэвіч.\nДзеці самі не могуць ацаніць пагрозу, якую тояць агонь, гарачыя вадкасці, хімічныя рэчывы, электрычнасць. Папярэдзіць бяду абавязаны дарослыя. Таму найперш прыбярыце ў недаступныя месцы нажніцы, пруткі, іголкі, нажы, відэльцы, папярэджвае доктар.\n— Маленькія дзеці часцей за ўсё апякаюцца гарачым малаком, гарбатай, супам. Апёкі адкрытых участкаў цела, выкліканыя кіпенем, парай або кароткачасовым дакрананнем да гарачага прадмета, часцей за ўсё бываюць невялікімі па памерах і неглыбокімі. У такіх выпадках рэкамендуецца як мага хутчэй падставіць апечанае месца пад струмень халоднай вады і трымаць 10—15 хвілін, пакуль не зменшыцца боль. Таксама можна скарыстацца халоднымі прымочкамі. Для гэтага кавалак чыстай мяккай тканіны або марлі намачыце ў халоднай вадзе і прыкладзіце да пашкоджанага ўчастка. Па меры сагравання мяняйце прымочкі, — раіць Людміла Кіпцэвіч.\nЦяпер у побыце шырока выкарыстоўваюцца розныя хімічныя рэчывы. Некаторыя з іх, трапіўшы на скуру дзіцяці, могуць выклікаць яе апёк. Асноўная задача пры хімічным апёку — як мага хутчэй змыць са скуры небяспечнае рэчыва.\n— Не накрывайце абрусам стол і не пакідайце на ім прадметы. Дзеці любяць сцягваць абрус, і, падаючы, прадметы наносяць траўмы і апёкі, — нагадвае медык. — Не варта пакідаць дзіця адно. Зусім маленькія без нагляду падаюць з канапы, ложкаў і атрымліваюць удары, пераломы, якія могуць мець цяжкія наступствы.\nДоўгае знаходжанне на сонцы нярэдка вядзе да ўзнікнення на адкрытых частках цела сонечных апёкаў. Пачырваненне скуры нярэдка суправаджаецца дрыжыкамі, павышэннем тэмпературы цела, галаўным болем. Асабліва праяўляецца гэта пры так званым сонечным удары, які развіваецца пры доўгім знаходжанні на сонцы з непакрытай галавой. Стан дзіцяці яшчэ больш пагаршаецца, калі далучаецца і цеплавы ўдар. Здараецца гэта пры агульным пераграванні ў неадпаведнай умовам надвор'я вопратцы. У дзяцей ўзнікае не толькі галаўны боль, але і агульная слабасць, галавакружэнне, шум у вушах, млоснасць. У такім выпадку малога варта неадкладна перанесці ў цень ці прахалоднае памяшканне, наколькі магчыма распрануць, астатнюю вопратку расшпіліць альбо папырскаць халоднай вадой, пакласці на галаву дзіцяці халодны кампрэс і часта яго мяняць. Можна намачыць вопратку або загарнуць пацярпелага ў што-небудзь мокрае. Добра даць панюхаць ватку з нашатырным спіртам, падносячы яе да носа не бліжэй чым на 8—10 сантыметраў. Калі гэта не палепшыць стан, трэба выклікаць «хуткую».\n— На жаль, не рэдкія ў дзіцячым узросце атручванні. Часцей яны сустракаюцца ў дзяцей дашкольнага ўзросту, якія цягнуць у рот усё, што трапіцца пад рукі. Вельмі небяспечныя атручванні бытавымі хімічнымі рэчывамі — ацэтонам, хларафосам, нафталінам, анілінавымі фарбавальнікамі, сродкамі для барацьбы з грызунамі, — папярэджвае ўрач. — У шэрагу выпадкаў, калі своечасова не аказана неадкладная дапамога, яны становяцца прычынай смерці дзіцяці.\nАпошнім часам пачасціліся атручванні таблеткамі — яны часта маюць прыгожую ўпакоўку і прыцягваюць дзяцей. Лекі, якія выпускаюцца ў выглядзе каляровых дражэ, малыя і ўвогуле прымаюць за цукеркі, тым больш што абалонка іх звычайна салодкая. Атручванні лекамі вельмі небяспечныя. Яны могуць праяўляцца ўзрушанасцю або млявасцю, раптоўным надыходам глыбокага сну, парушэннем дыхання або сардэчнай дзейнасці. Калі даяце дзіцяці таблетку, яшчэ раз уважліва прачытайце этыкетку на ўпакоўцы. Лепш лішні раз праверыць і выключыць памылку, якая можа прывесці да цяжкіх наступстваў.\nНадзвычай небяспечныя атручванні шчолачамі і кіслотамі. Пры іх адразу ж з'яўляецца рэзкі боль у роце, горле, страваводзе, ацёк слізістых абалонак вуснаў, паражэнні рота, гартані. Пры любым атручэнні неабходна неадкладна выклікаць «хуткую», а да яе прыбыцця як мага хутчэй выдаліць атрутнае рэчыва са страўніка. Для гэтага дзіцяці прапануюць выпіць некалькі шклянак цёплай вады і затым выклікаюць рвоту, раздражняючы заднюю сценку глоткі пальцам ці націскаючы лыжкай на корань языка. Пры атручванні кіслатой у ваду для яе нейтралізацыі варта дадаць соды (чайную лыжку на шклянку вады), пры атручванні шчолачамі (напрыклад, каўстычнай содай, мыйнымі сродкамі) — дадаць лімонны сок, кіслату ці воцат.\nМаленькаму пацярпеламу неабходны ў такім выпадку доступ свежага паветра і паболей вадкасці — чай, супы. Да халодных ног можна пакласці цёплыя грэлкі. Далейшае лячэнне дзіцяці праводзіць урач.\n— Бацькам важна захоўваць спакой і цвярозы розум. Важна даставіць у бальніцу разам з дзіцем рэшткі рэчываў у бутэлечках, слоічках ці іншых упакоўках, з якімі дзіця гуляла, якія брала ў рукі і, магчыма, праглынула, а таксама паспрабаваць вызначыць колькасць прынятага атрутнага сродку. А вось упадаць у паніку, кідацца ад аднаго ўрача да іншага, прыслухоўвацца да парад бабуль, знаёмых, суседзяў не трэба, — кажа ўрач.\nЗагаловак у газеце: Чым запомняцца канікулы?


08.07.2016 — Поставы\nСустрэча на Кургане Дружбы\n08.07.2016 03.07.2018 postawy170Комментариев нет\n2 ліпеня на Кургане Дружбы, размешчаным на стыку граніц Беларусі, Расіі і Латвіі, прайшла 57-ая сустрэча ветэранаў вайны і жыхароў прыгранічча. На ёй упершыню прысутнічалі кіраўнікі і дэлегацыі ўсіх раёнаў дзвюх абласцей — Віцебскай і Пскоўскай. У склад дэлегацыі нашага раёна, якую ўзначальваў старшыня раённага выканаўчага камітэта В. С. Гутараў, уваходзілі начальнік упраўлення па працы, […]\n08.07.2016 03.07.2018 postawy193Комментариев нет\nНа гэтым тыдні ва ўсіх рэгіёнах краіны праходзіла традыцыйная рэспубліканская акцыя «Белая Русь» — з любоўю да дзяцей». У яе рамках дзясяткі шчаслівых маці, якія нарадзілі дзяцей у Дзень Незалежнасці Рэспублікі Беларусь, прымалі віншаванні і падарункі. Сёлета 3 ліпеня ў сценах радзільнага аддзялення Пастаўскай цэнтральнай раённай бальніцы не прагучаў першы крык малыша, што абвяшчае пра […]\nНацэльвае на актыўную работу\n08.07.2016 postawy61Комментариев нет\nЯ ўпершыню прысутнічала на такім прадстаўнічым сходзе. Ганарова, што калектыў Пастаўскай цэнтральнай раённай бальніцы вылучыў мяне дэлегатам. Разам з тым гэта і вялікая адказнасць. Вярнуўшыся са сталіцы, пастаралася данесці да медыкаў атмасферу сходу, настрой яго ўдзельнікаў. І на планёрцы ў галоўнага ўрача, і ў прыватных размовах расказвала пра маштабнасць дасягнутага краінай за папярэднюю пяцігодку і […]\n08.07.2016 postawy52Комментариев нет\nБыстро летит время! Налоговой службе Республики Беларусь — 26 лет. История налоговых органов — это бесценный кладезь опыта, знаний, лучший памятник тем людям, которые отдали свои силы и знания делу укрепления экономики страны. Процесс развития налоговой системы не останавливается ни на один день. Как бы трудно ни приходилось, все эти годы служба крепла, её кадры […]\n“У нас няма выпадковых людзей”\n08.07.2016 03.07.2018 postawy173Комментариев нет\nУ аддзяленні Дзяржаўтаінспекцыі Пастаўскага РАУС працуе 12 чалавек. Многія з багатым вопытам, добрасумленна выконваюць свае службовыя абавязкі. Сярод іх старшы дзяржаўны аўтаінспектар Андрэй Іванавіч Цымбалюк і старшы інспектар дарожна-патрульнай службы Валерый Вальдэмаравіч Лапыр (на здымку). Пасля заканчэння Акадэміі Міністэрства ўнутраных спраў лейтэнант Андрэй Цымбалюк пачаў міліцэйскую службу на пасадзе ўчастковага інспектара ў родным Глыбокім. Тры […]\nПакуль запасы меншыя\n08.07.2016 08.07.2016 postawy51Комментариев нет\nУ адкрытым акцыянерным таварыстве “Янавіца-агра” з начальнікам райсельгасхарчу Сяргеем Васільевічам Чэпікам былі напрыканцы чэрвеня. У той спякотны дзень, як і ў папярэднія, пераважная большасць механізатараў працавалі на нарыхтоўцы кармоў. Разам з дырэктарам сельгаспрадпрыемства А. Э. Кажурнам накіраваліся на сенажаць. Па дарозе Андрэй Эдуардавіч расказаў пра абстаноўку з забеспячэннем грамадскага статка кармамі. Зялёнае жніво завяршылася, а […]\nУ самай ганаровай варце чаканілі крок пастаўчане\n08.07.2016 03.07.2018 postawy246Комментариев нет\nДзень Незалежнасці — галоўнае свята нашай краіны, і праходзіць яно штогод з шырокім размахам і асаблівай веліччу. Уражвае парад у сталіцы, на якім дэманструюцца магутная тэхніка і зладжанасць вайсковых падраздзяленняў. На парадзе заварожвае ўсё, але асаблівае захапленне гледачоў — плац-канцэрт зводнай роты ганаровай варты. “Расчоскі”, перакідванне карабінаў, імгненныя перастраенні… За лічаныя хвіліны хлопцы ствараюць сапраўдны […]\nСамі для сябе\n08.07.2016 03.07.2018 postawy190Комментариев нет\nНа гэтым тыдні завяршыў работу лагер працы і адпачынку, створаны на базе сярэдняй школы №1. У яго склад таксама ўваходзілі падраздзяленні, што дзейнічалі ў трэцяй і чацвёртай школах райцэнтра. Атрадам, які шчыраваў у сярэдняй школе №3, кіраваў настаўнік працоўнага навучання Сяргей Яўстаф’евіч Маслоўскі. Падчас майго прыезду ў навучальную ўстанову пад яго наглядам чатырнаццаць падлеткаў уносілі […]\nДыпломы — як пуцёўкі ў дарослае жыццё\n08.07.2016 03.07.2018 postawy334Комментариев нет\nГэтага дня навучэнцы Пастаўскага каледжа чакалі: хто тры, хто два, а хто ўсяго адзін год — у залежнасці ад тэрміну навучання. І ён настаў. 30 чэрвеня ва ўстанове адбыўся святочны вечар з нагоды ўручэння дыпломаў выпускнікам. Радасць і хваляванне віноўнікаў урачыстасці раздзялілі выкладчыкі, майстры, куратары, бацькі. З наказамі і пажаданнямі да маладых спецыялістаў звярнуліся дырэктар […]\nПрывыкаем да новых грошай\n08.07.2016 postawy57Комментариев нет\n1 ліпеня ў Беларусі адбылася трэцяя дэнамінацыя (папярэднія былі 20 жніўня 1994 года і 1 студзеня 2000-га). З банкнот зніклі чатыры нулі. Разам з новымі купюрамі ў абарачэнне ўведзены манеты. Як рыхтаваліся да дэнамінацыі банкі, як працуецца з новымі грашыма работнікам гандлю і ці арыентуюцца ў новых цэнах і купюрах людзі, цікавілася карэспандэнт “Пастаўскага краю” […]


Кіраўнік Службы зьнешняй выведкі Расеі пабачыў у Беларусі руку «украінскіх экстрэмістаў»\n03 верасень 2020, 15:34\nдырэктар Службы зьнешняй выведкі Расеі Сяргей Нарышкін\nУкраінскія экстрэмісты і нацыяналісты ў Беларусі імкнуцца дэстабілізаваць сытуацыю, заявіў дырэктар Службы зьнешняй выведкі Расеі і старшыня Расійскага гістарычнага таварыства Сяргей Нарышкін.\n«Дзіўным было б, каб украінскія экстрэмісты, нацыяналісты заклікалі да міру і згоды ў Беларусі, — цытуе яго агенцтва ТАСС. — Ім мала таго, якое гора яны прынесьлі народу Ўкраіны, жыхарам Данецкай і Луганскай рэспублік. Яны хочуць гэты пажар распаўсюдзіць і на Беларусь. Не атрымаецца».\nШэраг краін Усходняй Эўропы выкарыстоўвае гісторыю для спробаў абяліць нацызм ва ўгоду нацыянальным элітам, удакладніў далей Сяргей Нарышкін.\n«Няцяжка заўважыць, што ў шэрагу краін Усходняй Эўропы — Латвіі, Літве, Польшчы — навука перастае быць уласна навукай, яе паставілі прыслугоўваць вузкаму колу нацыянальных элітаў гэтых краін. Адсюль спробы абяліць злачынствы нацызму, у тым ліку, нацысцкіх памагатых», — адзначыў ён.\nПаводле Нарышкіна, дадзеная сытуацыя нясе пагрозу захаваньню нацыянальнай ідэнтычнасьці.\n«Гэта вельмі небясьпечны шлях, таму што гістарычная памяць разам з мовай зьяўляюцца падмуркам нацыянальнай самасьвядомасці. І калі шляхам фальсыфікацый гэты падмурак падточваць, ёсьць рызыка для захаваньня нацыянальнай ідэнтычнасьці», — падкрэсьліў старшыня Расійскага гістарычнага таварыства.\nПры гэтым ён не зьвярнуў увагу, у якім стане праз цяперашнюю палітыку кіраўніцтва краіны апынулася беларуская мова.\nНапярэдадні міністар замежных спраў Украіны Дзьмітро Кулеба абверг выказваньні кіраўніка МЗС Расеі Сяргея Лаўрова пра тое, што радыкальныя дзеяньні падчас дэманстрацыяў у Беларусі нібыта правакуюцца і фінансуюцца з тэрыторыі Ўкраіны.\nПа яго словах, 1 200 украінскіх экстрэмістаў, нібыта накіраваных у Беларусь для дэстабілізацыі сытуацыі, і лягеры падрыхтоўкі экстрэмістаў ва Ўкраіне зьяўляюцца плодам хваравітай фантазіі.\nПры гэтым сама Расея нават не хавае, што ўжо накіравала некаторых сваіх «спэцыялістаў» у Беларусь і гатовая накіраваць іх яшчэ больш.\nТаму спробы Масквы прадставіць сваіх «зялёных чалавечкаў» у Беларусі як украінскіх экстрэмістаў — танны і пройгрышны трук, — падсумаваў Дзьмітро Кулеба.


Да 22 чэрвеня ў Нарачы рыхтуецца праграма з Алегам Сала | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Кіно » Да 22 чэрвеня ў Нарачы рыхтуецца праграма з Алегам Сала\n«Арт-гасцёўня, або Сустрэча са знакамітымі людзьмі» — так называецца праект, які рэалізоўваюць Нарацкая пасялковая бібліятэка, Цэнтр культуры і адпачынку і галерэя Шаранговіча. Да 22 чэрвеня — гадавіны пачатку Вялікай Айчыннай вайны — рыхтуецца праграма з Алегам Сала.\nАлег Іванавіч працаваў на кінастудыі «Беларусьфільм» з 1987 да 2016 года. «Спачатку ў штаце, затым, калі выйшаў на пенсію, то па дагаворах падраду, — кажа ён. — На «Беларусьфільме» я быў намеснікам дырэктара, дырэктарам многіх кінакарцін, кіраўніком групы фестывальных праграм, Дзён кіно, культуры. Мне пашанцавала, што працаваў са знакамітымі кінарэжысёрамі Віктарам Дашуком, Міхаілам Пташуком, Дзмітрыем Астраханам, Анатолем Алаем, з расіянамі, французамі, немцамі, як у дакументальным кіно, так і ў ігравым. Былі ў розных кінастужках у мяне і эпізадычныя ролі».\nАлег Сала ўдзельнічаў у здымках фільма на Нарачы «Салёны вецер». Ён пастаўлены на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1988 годзе рэжысёрам Алегам Смірновым. Гэта сёмы фільм тэлевізійнага серыяла «Дзяржаўная граніца». Вядома ж, дзецям цікава будзе паслухаць, як здымаўся гэты фільм, з якімі цяжкасцямі сустрэліся яго ўдзельнікі, як ішлі камбінаваныя здымкі.\n— Алег Іванавіч аказаў нам дапамогу ў тэатралізаванай пастаноўцы, якую мы ладзілі да 9 Мая, даў прафесійную кансультацыю. Так і пазнаёміліся. Нам цікавае такое супрацоўніцтва, і дзецям таксама, таму што многія фільмы з яго ўдзелам яны глядзелі, — кажа дырэктар Нарацкага цэнтра культуры і адпачынку Таццяна Грэлік.\nДа сустрэч са знакамітымі людзьмі ідзе карпатлівая падрыхтоўка. Спачатку вядзецца гутарка, затым пішацца сцэнарый, які ўзгадняецца з госцем. У раённай газеце друкуецца з ім інтэрв'ю. Выступленне гасцей суправаджаецца наглядным матэрыялам — кінасюжэтамі, дакументамі, фотаальбомамі.\nУ гасцях ужо пабывалі вядомыя паэты, урачы, мастакі. Напрыклад, праўнучка Аркадзя Куляшова — мастачка Алеся Іса.\n3802 Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі\n2615 Адкладзены старт: якая фізічная нагрузка карысная для пажылых?\n2508 Беразіно: цэнтр на шляху «з вараг у грэкі»\n2497 Усё што трэба ведаць пра пляжны сезон


09 лістапад 2012, 14:58\nЗянон Пазьняк заявіў, што беларуская апазыцыя атрымала 4,5 мільёны даляраў. Маўляў, пра гэта яму паведамілі крыніцы ў КГБ.\nНовы выпуск сатырычнай праграмы "Цырк за дротам" прысьвечаны супэрздольнасьцям Зянона Пазьняка.\nСам Вінсэнт пракамэнтаваў Радыё Свабода:\n«Я лічу Пазьняка асобай, дзякуючы якой Беларусь стала незалежнай. І заявы пра тое, што Зянон Станіслававіч мае крыніцы ў КДБ, сталі сапраўдным хітом тыдня. Такія тэмы выдатна пасуюць для музычнай праграмы «Цырк за дротам». Гэта гумар і нічога болей. Мы верым, што спадар Зянон яшчэ вернецца і дасьць чаду»


15 сакавік 2011, 15:23\nПа-першае, навукоўцы абсалютна выключаюць рызыку ядзернага выбуху на Фукусіме, нават у тым выпадку, калі разваляцца ўсе ахоўныя абалонкі рэактараў. Паліва на японскай АЭС недастаткова ўзбагачанае, каб давесьці да ядзернага выбуху.\nЦі магчымы на Фукусіме "звычайны выбух" такой сілы, як на Чарнобыльскай АЭС у 1986 годзе?\nГэта малаімаверны, але ўсё-ткі магчымы сцэнар. Навукоўцы зьвяртаюць увагу, што канструкцыя гэтак званых "кіпучых ядзерных рэактараў" на Фукусімскай АЭС істотна адрозьніваецца ад канструкцыі рэактара РБМК, які выбухнуў у Чарнобылі. Ахоўныя абалонкі японскіх рэактараў значна мацнейшыя, чым абалонка чарнобыльскага РБМК. Прытым, чарнобыльскі рэактар ня быў выключаны і далей вытвараў энэргію, калі дайшло да выбуху, а ўсе дзейныя японскія рэактары аўтаматычна выключыліся, калі 11 сакавіка здарыўся землятрус.\nАднак прафэсар Джон Гітус з Унівэрсытэту Суонсі ў Валіі лічыць, што рызыка паўтарэньня чарнобыльскага выбуху на рэактары нумар 2 Фукусімскай АЭС існуе, і складае яна 1%. Апэратарам гэтага рэактара не ўдалося поўнасьцю прыкрыць паліўныя элемэнты марской вадою, і існуе імавернасьць, што яны могуць расплавіцца, разрываючы як канструкцыю самога рэактара, так і жалезабэтонную ахоўную абалонку вакол яго. У гэткім выпадку ў навакольле праніклі б вялікія колькасьці радыёнуклідаў. "Калі б так здарылася, некалькі дзясяткаў чалавек памерлі б ад радыяцыйнага атручаньня, а вялізная тэрыторыя была б забруджаная" – мяркуе Гітус.\nКалі абалонкі рэактара нумар 2 на Фукусімскай АЭС вытрымаюць ціск у яго сярэдзіне, дык апэратары могуць спадзявацца, што на працягу бліжэйшых тыдняў ім удасца ахаладзіць паліўныя элемэнты да такой ступені, што яны перастануць пагражаць некантраляванай прадукцыяй энэргіі. Але пры такім ахалоджваньні з рэактара трэба пэрыядычна спускаць пару, а гэта значыць, што з парай у атмасфэру будуць пранікаць і радыёнукліды.\nНекаторыя навукоўцы мяркуюць, што пашкоджаныя рэактары Фукусімскай АЭС магчыма "раптоўна ахаладзіць", заліваючы іх марской вадою. Пры такім падыходзе да вырашэньня праблемы ўсе залітыя рэактары трэба было б вывесьці з эксплюатацыі, паколькі пад уплывам марской вады іржа разьела б іх да стану поўнай непрыдатнасьці.


Лінкявічус: Літва будзе імкнуцца паскорыць увядзеньне новых санкцыяў супраць Беларусі\n07 сьнежань 2020, 10:08\nМіністар замежных справаў Літвы Лінас Лінкявічус, які заканчвае сваю кадэнцыю, закліча калег у Эўрапейскім зьвязе паскорыць увядзеньне новых санкцыяў супраць беларускага рэжыму на паседжаньні Рады замежных справаў у Брусэлі ў панядзелак.\n«З нашай ініцыятывы таксама будзе згадвацца і Беларусь, тое, што там адбываецца. Цяпер ідзе працэс абмеркаваньня трэцяга пакету санкцыяў — мы хочам яго паскорыць. У ім будуць дадатковыя прозьвішчы, таксама будуць некаторыя кампаніі, чаго раней не было», — сказаў Лінкявічус агенцтву BNS.\nПаводле яго, цяпер новы пакет санкцыяў знаходзіцца на разглядзе, але працэс не павінен заняць шмат часу.\nМіністры замежных спраў Літвы і Латвіі адрэагавалі на сьмерць Рамана Бандарэнкі\n«Бакі працуюць, і мы сярод ініцыятараў. Цалкам верагодна, што працэс павінен хутка скончыцца», — сказаў кіраўнік літоўскай дыпляматыі.\nНа парадку дня сустрэчы таксама пытаньне трансатлянтычных дачыненьняў, міністры падзеляцца меркаваньнямі аб прыярытэтах супрацоўніцтва паміж ЭЗ і ЗША.\n«Мы будзем гаварыць пра трансатлянтычныя дачыненьні, якія актуальныя цяпер, асабліва па меры набліжэньня новай адміністрацыі ў ЗША», — сказаў Лінкявічус.\nМіністры замежных справаў ЭЗ таксама абмяркуюць сытуацыю пасьля выбараў у Грузіі, выбары ў Вэнэсуэле, а таксама пытаньні, зьвязаныя з правамі чалавека, стратэгічнай аўтаноміяй, Турэччынай і Ганконгам.


На прыканцы 2001 году завершыліся паўнамоцтвы Цэнтральнай камісіі Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзеньні рэспубліканскіх рэфэрэндумаў\nВыходец из БРСМ стал новым директором Оперного театра159\nМинздрав объяснил, как белорусам записаться на бесплатную проверку антител к коронавирусу29\n28 декабря 2001 в 00:00\nЗгодна зь беларускім заканадаўствам, у склад ЦВК уваходзяць 12 чальцоў: 6 чалавек прызначае прэзыдэнт краіны, астатнія шэсьць - абіраюцца Нацыянальным сходам.\nПаколькі скончыўся тэрмін паўнамоцтваў Цэнтравыбаркаму, Аляксандар Лукашэнка, нягледзячы на празьмерную занятасьць у апошнія дні году й перадсьвяточныя клопаты, вынайшаў часу для прызначэньня новых чальцоў гэтай Камісіі па сваёй квоце.\nГэтакім чынам, чальцамі Цэнтральнай камісіі Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзеньні рэспубліканскіх рэфэрэндумаў прызначаны (у альфабэтным парадку) Ігар Андрэеў, Надзея Кісялёва, Мікалай Лазавік, Валер Міцкевіч, Уладзімер Цацоха і, натуральна, Лідзія Ярмошына.\nБясспрэчна, старшынёй Цэнтравыбаркаму зноў прызначана асабіста й асабліва адданая першай асобе краіны Лідзія Ярмошына.\nА цяпер невялічкі экскурс у гісторыю. Лідзія Ярмошына зьявілася на палітычным небасхіле Беларусі зусім нечакана. Выпускніца эканамічна-прававага факультэту Калінінградзкага ўнівэрсытэту, спадарыня Ярмошына працавала спачатку юрысконсультам, а потым загадчыцай юрыдычнага аддзелу Бабруйскага гарвыканкаму.\nЯшчэ ў 1992 годзе, калі ў Беларусі не было нават інстытуту прэзыдэнцтва, сьціплы юрыст з правінцыі Лідзія Ярмошына была абраная шараговым чальцом Цэнтральнай камісіі Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзеньні рэспубліканскіх рэфэрэндумаў. У сьнежні 1996-га, пасьля незаконнага адхіленьня з пасады тагачаснага старшыні ЦВК Віктара Ганчара, Указам прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь №518 Лідзія Ярмошына прызначаецца кіраўніком Цэнтравыбаркаму.\nЯна ўпэўнена спрабавала пераканаць грамадзкасьць у законнасьці лістападаўскага рэфэрэндуму 1996-га й юрыдычным замацаваньні зьменаў у Канстытуцыю з вынікаў плебісцыту, які меў дарадчы характар. І, трэба адзначыць, небезвынікова.\nНаступнай вялікай заслугай спадарыні Ярмошынай былі леташнія выбары ў парлямэнт. У дэпутаты трапілі менавіта тыя адданыя ўладзе людзі, якія й складаюць цяпер цалкам прадказальны, паслухмяны, лёгка кіраваны парлямэнт, які ў народзе называюць "кішэнным".\nНу а сапраўдным трыюмфам Ярмошынай сталі сёлетнія прэзыдэнцкія выбары. Яна бліскуча ўвасобіла ў жыцьцё крылатую фразу Іосіфа Вісарыёнавіча Сталіна: "выйграе ня той, хто сапраўды перамагае, а той, хто лічыць галасы".\nВыслужыць прыязнасьць і сымпатыю Лідзіі Міхайлаўны імкнуліся многія камбінатары. Больш за 20 кандыдатаў на прэзыдэнта разумелі, што шлях да запаветнага крэсла пралягаў праз сэрца менавіта гэтай жанчыны.\nАднак Лідзія Ярмошына павяла сябе як сапраўдная жалезная лэдзі - і засталася вернай першаму мужчыну краіны. Ведама ж, у тым, што Лукашэнка атрымаў на выбарах паводле афіцыйнай статыстыкі амаль 75 адсоткаў галасоў, вялікую ролю адыграў і яе добра пастаўлены голас. Дарэчы, спадарыня Ярмошына ніколі не хавала сваіх асабістых сымпатыяў, і з блакітнага экрану Беларускай тэлевізіі, не саромеючыся й нават парушаючы ня толькі службовы этыкет, але й закон, прызнавалася ў вернасьці толькі аднаму кандыдату на прэзыдэнта.\nІ гэты чалавек ёй аддзячыў. Лідзія Ярмошына зноў на чале ЦВК. Дарэчы, час цяпер даволі спакойны - найбліжэйшыя выбары ў мясцовыя Саветы толькі ў 2003 годзе, рэфэрэндумаў пакуль таксама не прадбачыцца...\nХаця хто ведае...\nДарэчы, іншых шэсьць чальцоў ЦВК павінен прызначыць Нацыянальны сход. Палата прадстаўнікоў, як вядома, на чарговую сэсію зьбярэцца толькі ў красавіку. Так што сьвятыя месцы пакуль будуць пуставаць.\nАмбасадар Ганс-Георг Вік, кіраўнік КНГ АБСЭ, 22 сьнежня пакідае Беларусь\n100 дзён кіраваньня Лукашэнкі\nСто лучших медиков Беларуси получили президентскую надбавку к зарплате\nТемы: выборы, история Беларуси


#1 Валеўскі край запрашае\nГлавнаяНовостиНаши проекты#1 Валеўскі край запрашае\n05 Сентября 2020 1526\nТурызм у Беларусі афіцыйна прызнаны адным з прыярытэтных напрамкаў сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны. За апошнія гады зроблены шэраг крокаў, якія далі свае адчувальныя вынікі – да пандэміі станоўчая дынаміка развіцця галіны прасочвалася па ўсіх паказчыках. Навагрудчына не выключэнне. Наш край са сваімі прыроднымі, культурнымі і гістарычнымі аб’ектамі выклікае цікавасць у беларусаў і замежных турыстаў. Дык што можна паглядзець на Навагрудчыне і гасцям, і жыхарам раёна, якія хочуць разнастаіць свой адпачынак? Аб гэтым раскажам у нашым новым праекце «Маршрутамі мінулага і сучаснасці», які мы запускаем сумесна з аддзелам турызму ўпраўлення спорту і турызму Навагрудскага райвыканкама. А пачынаем з Валеўскага краю.\nАдлегласць ад Навагрудка да Валеўкі складае каля 17 км. На аўтамабілі дарога зойме прыкладна 18 хвілін. Аматары велаадпачынку могуць скарыстацца любімым двухколавым транспартам. Магчыма, кагосьці зацікавіць і пешы турызм.\n– Зарыентавацца па шляху дапаможа маркіроўка, указальнікі і інфармацыйныя шыльды. Дадзены накірунак уключаны ў міжнародны веламаршрут EuroVelo-2. Завітаць у Валеўку можна таксама, калі следаваць па мясцовых турыстычных маршрутах «Сцежкамі Адама Міцкевіча» і «Валаам на Навагрудчыне», – расказала начальнік аддзела турызму Кацярына Ківач.\nКаардынаты: 53°28'06.8"N 25°53'13.5"E\nПаміж Валеўкай і в. Радагошча некалі знаходзілася сядзіба Чамброва. У пачатку XIX ст. гаспадаром быў Ігнат Вузлоўскі, а дзед Адама Міцкевіча Матэвуш Маеўскі быў кіраўніком у маёнтку. У Чамброве да вянчання жыла маці А. Міцкевіча Барбара. Аб дружалюбных адносінах паміж Вузлоўскімі і Міцкевічамі сведчыць тое, што менавіта Анэля Вузлоўская стала хроснай маці Адама. У 1826 г. маёнтак набыў адвакат Казімір Карповіч, ва ўласнасці гэтага роду ён знаходзіўся больш за сто гадоў. У 1928 г. тут здымалі фільм паводле паэмы Адама Міцкевіча «Пан Тадэвуш». У гэтым доме часта бываў знакаміты фатограф Ян Булгак, які пакінуў мноства фотаздымкаў Чамброва. Вайна не пашкадавала маёнтак, сёння на яго месцы засталіся толькі скляпы і падмуркі. Некалькі дрэў нагадваюць пра прыгажосць ліпавай алеі. Недалёка ад сядзібы размяшчалася капліца з фігурай Хрыста, якая была адноўлена і ў верасні мінулага года ўрачыста адкрыта.\nЗнаходзіцца ў аграгарадку Валеўка. Гэта ўнікальная драўляная царква XVII ст., пабудаваная ўвогуле без цвікоў, якая выдатна захавалася да нашых дзён. Згодна з найбольш распаўсюджанай версіяй, драўляны храм першапачаткова пабудаваны ў далёкім 1685 г. у якасці касцёла ў складзе каталіцкага манастыра дамініканаў. Затым храм шмат разоў рэканструяваўся і перабудоўваўся. Найбольш значная рэканструкцыя была зроблена ў 1736 г., менавіта тады будынак у асноўных рысах і набыў сучасны выгляд. За сваю трохвяковую гісторыю храм у Валеўцы некалькі разоў мяняў сваю канфесійную прыналежнасць. Канчаткова ён стаў праваслаўным пасля падаўлення паўстання 1830 г.\nВалеўскі народны гістарычна-краязнаўчы музей\nЗнаходзіцца ў будынку Валеўскага дзіцячага сада-сярэдняй школы: аг. Валеўка, вул. Школьная, 18. Працуе з 1955 г. За гэты час было сабрана 1,5 тыс. экспанатаў. Музей займае плошчу 139 м кв. і складаецца з сямі раздзелаў: этнаграфічнага, літаратурнага, экалагічнага і інш. Кіраўнік – настаўнік гісторыі Нэля Санько. Заказ экскурсіі па тэл. +375293830042.\nЗаймае плошчу ў 1193,8 га. Зарэгістравана 515 відаў раслін. У межах заказніка расце 22 віды дзікарослых раслін, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення і ўключаны ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь; водзіцца 5 відаў рэдкіх дзікіх жывёл. Агульная колькасць прыродных экасістэм заказніка – 46, асабліва каштоўных біятопаў – 7. На тэрыторыі знаходзіцца возера Свіцязь, акружанае магутнымі дубова-яловымі лясамі. Маюцца палатачныя гарадкі.\nЭколага-інфармацыйны цэнтр «Прыгоды ля возера»\nКаардынаты: 53°26’21.8»N 25°54’36.4»E\nЗнаходзіцца на беразе возера Свіцязь непадалёку ад аддзялення санаторыя «Магістральны». Уздоўж сцяжынак размешчаны інфармацыйныя стэнды, на якіх распісана ўся ўнікальнасць ландшафтнага заказніка «Свіцязянскі», гісторыя рэдкіх дрэў, водных насельнікаў возера Свіцязь, птушыны свет, фотазоны, імправізаваная кніга А. Міцкевіча з баладай пра возера, домік Бабы Ягі «пастка»-павуціна, спартыўныя турнікі, дэкаратыўныя пянькі, фігуры жывёл.\nПа пытаннях наведвання цэнтра звяртацца да дырэктара заказніка Кацярыны Літвін па тэл. 4-43-18. Па папярэднім запісе ладзяцца анімацыйныя забаўляльна-гульнявая і экалагічная праграмы з казачнымі героямі, квэст-гульнямі, майстар-класамі ад майстроў раённага Цэнтра рамёстваў. Даведкі па тэл. 6-02-50.\nКаардынаты: 53°25'46.0"N 25°54'25.0"E\nНе самае вялікае ў краіне, але, магчыма, самае чыстае і прыгожае. Плошча возера складае 2,2 км кв., глыбіня даходзіць да 15 м. Знаходзіцца на 242 м над узроўнем мора. Возера з незвычайна празрыстай вадой, скрозь тоўшчу якой ясна бачны белы пясок на дне. Яно было адным з самых любімых месц сустрэчы маладога Адама Міцкевіча і Марылі Верашчакі. Ёсць тут месца, дзе была напісана знакамітая паэма вялікага паэта «Свіцязянка» і іншыя яго творы. Возера памятае і цара Мікалая II, які, як расказвалі старажылы, пабываў тут са сваёй світай.\nВозера Свіцязь авеяна мноствам легенд і паданняў, якія расказваюць пра яго ўзнікненне і загадкавых русалках-свіцязянках.\n– Некалі на месцы возера стаяў горад, у якім кіраваў князь Туган. Да яго паслаў ганцоў за дапамогай першы вялікі князь Літоўскі Міндоўг, калі быў узяты ў аблогу Навагрудак. Туган сабраў войска і рушыў да Навагрудка, пакінуўшы ў сваім горадзе толькі старых, жанчын і дзяцей. Гэтым скарысталіся ворагі і пайшлі на штурм. Бачачы, што дастойнага супрацілення не аказаць, жыхары горада сталі маліцца аб дапамозе і абароне. Пачулі нябёсы тую малітву: апусціўся на горад белы туман, а калі ён разышоўся, на месцы горада апынулася цудоўнае возера. Усе жыхары ператварыліся ў кветкі, а калі ворагі дакраналіся да іх, то адразу паміралі, – расказала адну з легенд настаўнік гісторыі і мясцовы краязнавец Тамара Сурага.\nСфатаграфавацца на фоне легендарнай Свіцязянкі можна і сёння – скульптура ўстаноўлена каля санаторыя ў вадзе недалёка ад берага возера.\nЭкалагічная сцежка Навагрудскага лясгаса\nПрадстаўляе сабой прагулачна-пазнавальны маршрут, які створаны з мэтай экалагічнай асветы. Расказвае пра біялагічную разнастайнасць мясцовасці, унікальнасць расліннага покрыва на берагах возера. Праходзіць у кварталах Свіцязянскага лясніцтва, пачынаецца непадалёку ад будынка санаторыя. Агульная працягласць складае 1200 м. Тып маршрута – пешаходны. Уключае чатыры аб’екты, абсталяваныя інфармацыйнымі стэндамі.\n– Наведваючы Валеўскі край, таксама можна завітаць у дэндрапарк Валеўскага д/с-СШ, які закладзены ў 60-я гг., і да крыніцы з «жывой» і «мёртвай» вадой у Косічах, – дадала Кацярына Ківач.\nГасцявы дом Навагрудскага лясгаса – в. Навасады, тэл. 2-08-56. Маюцца тры нумары з асобнымі ўваходамі. У кожным кухня, санвузел, душавая. На тэрыторыі комплексу размешчаны адкрытыя і закрытыя альтанкі.\n«Новы сад» – в. Навасады, тэл. 7-68-91\n«Вікторыя» – в. Навасады, тэл. 7-69-53, +375293384871\n«Бочка» – в. Навасады, тэл. +375297614548, + 375291599104\n«Бярозавы гай» – в. Навасады, тэл. 7-67-98, +375444857003\n«Літоўская пушча» – в. Чаромушкі, тэл. +375299716501\n«Ярынка» – аг. Валеўка, тэл. +375296417148\n«Хутарок» – в. Новыя Лагадкі, тэл. +375444915510\n«Каменка» – в. Косічы, +375333220007, +375336587556\nУся інфармацыя аб турыстычных маршрутах, аб’ектах, месцах размяшчэння змешчана на сайце «Турызм і адпачынак на Навагрудчыне» (novtour.by).


Мусульманскі мэр Ратэрдаму: Не падабаецца ў Еўропе – валіце\nАхмед Абуталеб рэзка пракаментаваў тэракт у рэдакцыі французскага часопісу «Charlie Hebdo». Выступаючы ў прамым эфіры аднаго з галандскіх тэлевізійных каналаў палітык вельмі раззлаваўся з-за няздольнасці часткі мусульманскай абшчыны адаптавацца да ліберальнага ладу жыцця Еўропы і свабоды слова.\n«Ёсць такія месцы ў свеце, дзе вы можаце быць самімі сабою, быць сумленнымі з самімі сабою, і дзе вам не трэба будзе забіваць нявінных журналістаў. І калі вам не падабаецца тут з-за таго, як гумарысты робяць газету, я маю права вам сказаць – валіце.\nГэта тупа, гэта неверагодна, гэта невытлумачальна. Знікніце з Нідэрландаў, калі вы не ў стане знайсці сабе тут месца. З-за вас зараз на ўсіх нармальных мусульман будуць глядзець коса».\nАбуталеб прыехаў з Марока ў Галандыю ва ўзросце 15 гадоў. Да палітычнай кар’еры працаваў журналістам. Пасля яго прызначэння мэрам Ратэрдаму, дзе больш за палову насельніцтва складаюць прадстаўнікі этнічных меншасцяў, анты-ісламскія партыі пачалі патрабаваць ягонай адмовы ад мараканскага грамадзянства.\nСёння ў СМІ з’явілася інфармацыя, што адказнасць за тэракт узяла емэнская ячэйка «Аль-Каіды», якая «даручыла» атакаваць сатырычны французскі штотыднёвік.


Кітайскія кабельныя паўправодзячыя капронавыя капронавыя стужкі і пастаўшчыкі | АДЗІН МІР\nКодэкс HS 5603131000\nПаўправодная нейлонавая стужка выраблена з валокнаў на аснове нейлону, пакрытых з абодвух бакоў полупроводящим складам з аднастайнымі электрычнымі ўласцівасцямі, які валодае добрай трываласцю і полупроводящими ўласцівасцямі.\nУ працэсе вытворчасці сілавых кабеляў сярэдняга і высокага напружання з-за абмежаванасці вытворчага працэсу непазбежна ўзнікаюць вострыя кропкі альбо выступы на вонкавай паверхні правадыра. Электрычнае поле гэтых наканечнікаў ці выступаў вельмі высокае, што непазбежна прыводзіць да таго, што наканечнікі або выступы ўвядуць у ізаляцыю касмічныя зарады. Зараджаны касмічны зарад прывядзе да старэння ізаляванага электрычнага дрэва. Для таго, каб палегчыць канцэнтрацыю электрычнага поля ўнутры кабеля, палепшыць размеркаванне напружання электрычнага поля ўнутры і звонку ізалявальнага пласта і павялічыць электрычную трываласць кабеля, неабходна дадаць паўправодны экраніруючы пласт паміж токаправодным асяродкам і ізаляцыйны пласт, а таксама паміж ізаляцыйным пластом і металічным пластом.\nШто тычыцца праводкі шылінга сілавых кабеляў з звычайным корпусным перасекам 500 мм2 і вышэй, ён павінен складацца з камбінацыі паўправоднай стужкі і экструдаванага паўправоднага пласта. Дзякуючы сваёй высокай трываласці і полупроводящим характарыстыках, полупроводящая капронавая стужка асабліва падыходзіць для намоткі паўправоднага экрануючага пласта на праваднік вялікага перасеку. Ён не толькі звязвае правадыр і перашкаджае развязванню вялікага перасеку ў працэсе вытворчасці, але і адыгрывае ролю ў працэсе экструзіі і сшывання ізаляцыі, ён перашкаджае высокаму напружанню ўціскацца ў ізаляцыйны матэрыял зазор правадыра, што прыводзіць да разраду наканечніка, і ў той жа час ён мае эфект гамагенізацыі электрычнага поля.\nДля шматжыльных сілавых кабеляў паўправодная капронавая стужка таксама можа быць абкручаная вакол стрыжня кабеля ў якасці ўнутранага пракладкавага пласта, каб звязаць стрыжань кабеля і гомагенізаваць электрычнае поле.\nПаўправодная нейлонавая стужка, прадстаўленая нашай кампаніяй, мае наступныя характарыстыкі:\n1) Паверхня роўная, без маршчын, насяканняў, выбліскаў і іншых дэфектаў;\n2) Валакно раўнамерна размяркоўваецца, парашок, які блакуе ваду, і асноўная стужка трывала звязаны, без распластоўвання і выдалення парашка;\n3) Высокая механічная трываласць, лёгкая для ахінання і падоўжнай апрацоўкі;\n4) Моцная гіграскапічнасць, высокая хуткасць пашырэння, хуткая хуткасць пашырэння і добрая стабільнасць геля;\n5) Павярхоўны супраціў і аб'ёмны супраціў невялікія, што можа эфектыўна аслабіць напружанасць электрычнага поля;\n6) Добрая цеплаўстойлівасць, высокая імгненная ўстойлівасць да тэмпературы, і кабель можа падтрымліваць стабільную працу пры імгненна высокіх тэмпературах;\n7) Высокая хімічная ўстойлівасць, без агрэсіўных кампанентаў, устойлівы да бактэрый і эрозіі цвілі.\nЁн падыходзіць для абкручвання і экранавання паўправоднага экрануючага пласта і стрыжня кабеля вялікага перасеку правадыра сілавых кабеляў сярэдняга і высокага напружання і звышвысокага напружання.\nНамінальная таўшчыня (мм)\n(Ω · см)\nЗаўвага: Шырыня і даўжыня паўправоднай капронавай стужкі могуць быць прадастаўлены ў адпаведнасці з патрабаваннямі заказчыка.\n1) Прадукт трэба захоўваць у чыстым, гігіенічным, сухім і вентыляваным складзе. Ён не павінен быць складзены з лёгкаўзгаральнымі прадуктамі і моцнымі акісляльнікамі і не знаходзіцца побач з крыніцай агню;\n2) Прадукт павінен пазбягаць прамых сонечных прамянёў і дажджу;\n3) Прадукт павінен быць расфасаваны непашкоджаным, пазбягаць вільготнасці і пазбягаць забруджвання;\n4) Прадукт павінен быць абаронены ад моцнага ціску, удараў і іншых механічных пашкоджанняў падчас захоўвання і транспарціроўкі.\nПапярэдняя: Паўправодная стужка для блакавання вады\nДалей: Паўправодная стужка для блакавання вады\nПаўправодная сепарацыйная стужка дырыжора\nПаўправодная раздзяляльная стужка\nПаўправодная стужка для кабеля\nПаўправодная кабельная стужка\nПаўправодная стужка з нятканага матэрыялу\nПаўправодная экрануючая тканіна\nПаўправодная нетканая стужка\nПаўправодная стужка для блакавання вады


Каментатар Навіцкі: Шчэрбу не трэба было нікога гвалтаваць, за ім дзяўчаты самі бегалі\n19.02.2018 / 12:53\nКаментатар Навіцкі: Шчэрбу не трэба было нікога гвалтаваць, за ім дзяўчаты самі бегалі 14\nВядомы беларускі каментатар Уладзімір Навіцкі, які цяпер знаходзіцца на Алімпіядзе ў Пхёнчане, даў вялікае інтэрв’ю для расійскага выдання «Спорт-Экспрэс». Адметна, што Навіцкі ўжо шмат гадоў не дае гутарак для беларускіх СМІ, а вось для расійскіх зрабіў выключэнне.\nУладзімір Навіцкі. Фота belarushockey.com.\n«Віталь — чалавек бесцырымонны. Нягледзячы на нашу розніцу ва ўзросце, заўсёды звяртаўся да мяне «Валодзя», — кажа Навіцкі.\nПотым Навіцкі расказаў гісторыю, як здымаў рэпартаж пра Шчэрбу на фоне ягонага дома ў раёне Аўтазаводскай станцыі, а праз некалькі дзён кватэру абрабавалі. Шчэрба абвінаваціў у гэтым тэлевізійнікаў, якія нібыта вывелі зладзеяў на патрэбны адрас.\nПацікавіліся ў ветэрана каментатарскага цэху гісторыяй, якую агучыла ўкраінская гімнастка Таццяна Гуцу, што яе згвалтаваў беларус Віталь Шчэрба.\n«Ён быў вельмі эфектны юнак! Плюс да ўсяго, па слова ў кішэню не лез. Ва ўсякім выпадку, у часы, калі мы з ім часта размаўлялі. Ён страшна падабаўся дзяўчаткам. Хаця… Штосьці я засумняваўся… Хаця не, не веру. Тым больш, я пасля паслухаў як выступаў на гэтую тэму Леанід Аркаеў, былы галоўны трэнер зборнай СССР. Як ён без ценю сумневу адмёў усе абвінавачванні Гуцу! Не, не веру! Віталіку не трэба было нікога гвалтаваць ў тыя гады», — сказаў Навіцкі.\n«Яму давалі так?» — пацікавіўся журналіст.\n«Вось менавіта! За ім бегалі дзяўчаткі — прыгажун, гаманкі… Здаецца, яшчэ і не сквапны».\nлучше бы помолчал. дело ясное, что дело темное.\nЛосю / Адказаць\nгэта смешна, калі на такія тэмы разважае чалавек, які не знаходзіўся побач у пэўны час.\nНу і пахабшчына! А Володя ў свае гады павінен бы быў ведаць, што "бегаць" у дзяўчынак зусім не значыць хацець сэксу.


Партрэт па панядзелках: Лізавета Ефішова - Парафія Св. Яна Евангеліста і Максімільяна Кольбэ ў Мінску\nПартрэт па панядзелках: Лізавета Ефішова\nУ нашай парафіі шмат моладзі, у тым ліку студэнтаў. Некаторыя з іх вучацца за мяжой і толькі час ад часу завітваюць дадому. А мы заўсёды карыстаемся шансам пагутарыць з цікавымі і рознабакова развітымі маладымі людзьмі, таму сёння ў рубрыцы “Партрэт па панядзелках” пазнаёмімся менавіта з такой асобай. Сустракайце – Лізавета Ефішова.\nЛізе 19 гадоў, яна нарадзілася ў Мінску, у каталіцкай сям’і. Рэлігійнае жыццё нашай гераіні пачалося ў дзяцінстве ў маладзечанскім касцёле.\n– Раней кожнае лета мы з маёй малодшай сястрой Светай гасцявалі ў бабулі ў Маладзечна, а яна кожны дзень вадзіла нас у касцёл. Там жа мы са Светай упершыню прыступілі да сакрамэнту пакаяння і прынялі Святую Камунію. Так атрымалася, што мы не хадзілі на катэхезу, але бабуля дамовілася з тамтэйшым святаром, мы самастойна вучыліся і здалі экзамен, каб быць дапушчанымі да сакрамэнтаў. Памятаю, ксёндз падчас экзамену запытаў: “Дык што, Хрыстус уваскрос ці ляжыць дзесьці ў маўзалеі, напрыклад?”. Я, канешне ж, адразу ўсклікнула, што Ён уваскрос, – усміхаецца Ліза, прыпамінаючы.\n– А ў нейкі момант так атрымалася, што мы засталіся на летнія канікулы ў Мінску і ад кагосьці пачулі, што на вуліцы Матусевіча ёсць капліца. Хоць яна заўсёды была вельмі блізка, літаральна “пад носам”, мы неяк не заўважалі яе. А калі прыйшлі на святую Імшу, да нас падышоў ксёндз Уладзімір, прывітаў і запрасіў на заняткі па рэлігіі. Гэты момант можна лічыць пачаткам майго паглыблення ў жыццё з верай. Дзякуючы намаганням святароў, катэхезе, прысутнасці ў супольнасці парафіяльнай моладзі, а цяпер і ў “Душпастырстве моладзі Хрыста”, я пачала крок за крокам умацоўвацца ў веры. Паволі стала ўзнікаць жаданне маліцца, даведвацца больш пра Бога і пра Касцёл. Нядаўна я наноў адкрыла для сябе Слова Божае – яго чытанне перастала быць проста абавязкам для мяне. Я адчуваю патрэбу шукаць у ім заспакаенне, адказы на ўнутраныя пытанні, асабліва ў гэты складаны для нашай краіны і цэлага свету час.\nНекалькі гадоў таму наша гераіня паступіла ў вышэйшую навучальную ўстанову ў Польшчы, і цяпер вучыцца на другім курсе факультэта архітэктуры інтэр’ераў у Гданьскай Акадэміі Мастацтваў.\n– У які момант з’явілася думка, што ты хочаш вучыцца ў Польшчы?\n– Мне здаецца, што першапачаткова на гэтае рашэнне ўсё ж такі паўплывалі бацькі: яны пераканалі мяне, што за мяжой адукацыя больш якасная, і я згадзілася. Спачатку пайшла на курсы польскай мовы – дарэчы, яна мне вельмі спадабалася, вучылася лёгка, быццам родная. Але перада мной яшчэ стаяла мэта выбраць той напрамак, у якім я хачу развівацца. Я вельмі доўга не магла вызначыцца са спецыяльнасцю, але, нарэшце, з горам папалам (смяецца), выбрала дызайн інтэр’ераў. Хачу навучыцца ствараць такое асяроддзе, каб людзі, якія будуць у ім жыць, адчувалі сябе ўтульна і камфортна, каб яно добра ўплывала на іх эмацыйна-псіхалагічны стан. З такімі думкамі я абірала гэты шлях.\n– Ты паступала разам са сваімі сябрамі ці, можа, мела знаёмых у Польшчы?\n– Я не адразу пайшла ва ўніверсітэт, але год вучылася на спецыяльных курсах ў Кракаве, дзе паглыблена вывучала польскую мову, гісторыю і культуру. Там я навучалася разам з некаторымі знаёмымі, і ,паколькі гэта быў міжнародны цэнтр, то я мела цудоўную магчымасць пазнаёміцца з класнай моладзю, у тым ліку з Беларусі. І калі год падыходзіў да канца, у мяне былі думкі застацца ў Кракаве: я знайшла там парафію, пазнаёмілася, як ужо згадвала, з палякамі і з іншымі рускамоўнымі студэнтамі. Але штосьці падштурхнула мяне паступаць менавіта ў Гданьск, туды, куды я кіравалася першапачаткова. Я рызыкнула пачаць усё наноў. Мяне чакалі ўступныя экзамены ў Акадэмію мастацтваў – маляванне, праектаванне і г.д. Гэта было даволі няпроста, але я справілася, ведаю, што не без Божай дапамогі. Я сапраўды сур’ёзна падышла да дасягнення гэтай мэты і, безумоўна, вельмі шчаслівая, што ўсё атрымалася.\nАдвучылася год – хоць, ізноў жа, было нялёгка, мяне ўсё задавальняла – але вучобу перарвала пандэмія, і мне прыйшлося вярнуцца дадому. Я думала, што на два тыдні, а атрымалася, што на паўгода. У пэўным сэнсе я нават рада, бо вучоба ў іншай краіне, зразумела, не лепшым чынам уплывала на адносіны з сям’ёй: складана падтрымліваць зносіны, бо нават не заўсёды атрымліваецца патэлефанаваць. Таму гэты быў час, калі я мела магчымасць правесці разам з сям’ёй, – гэта вялікі падарунак, я бачу ў гэтым Божае дзеянне.\n– Ці былі ў цябе нейкія перажыванні наконт таго, як ты будзеш прыстасоўвацца да новых людзей, новага асяроддзя?\n– Так, падобныя думкі былі. Маўляў, калі я з’еду, то там усё будзе нязвыкла, можа незразумела, зусім не так, як тут. Але таксама было вялікае жаданне ісці наперад, не баючыся, выпрабаваць свае сілы, хоць гэта, можа, і гучыць крыху самаўпэўнена. Хацелася таксама зразумець, наколькі я давяраю Пану Богу, пачаць бачыць Яго ў штодзённасці. У першы год, канешне, вельмі сумавала, не хапала цяпла і клопату роднай парафіі. А калі бачыла фатаграфіі тыпу “ДМХ на коўзанцы”, “ДМХ на сустрэчы”, “ДМХ яшчэ дзесьці” – як жа мне хацелася да іх! Але я разумела, што гэта немагчыма – я ці там, ці тут. На другі год я знайшла “сабе” прыязную парафію і нават спявала ў хоры, але пачуцці, канешне, ужо былі зусім іншымі. І ўсё гэта – новы горад, новы ўніверсітэт, новыя людзі, новая парафія – было вельмі цяжка псіхалагічна.\nНапэўна, былі моманты, калі я дзесьці аддалялася ад Бога, дзесьці наадварот – станавілася яшчэ больш блізкай да Яго. Я спадзявалася, што знайду падтрымку ў касцёле, як было ў першы год у Кракаве, але адбылося не зусім так. Я пазнаёмілася з рускамоўнымі студэнтамі – яны, на жаль, не вернікі, але зносіны з імі склаліся проста выдатныя. І гэта стала для мяне адкрыццём, што такія цудоўныя людзі могуць быць не толькі, напрыклад, у парафіі, дзе ўсе аб’яднаныя верай, але і ў свецкім жыцці. І ў мяне ўзнікла думка: а што, калі я буду апосталам для гэтых людзей? Насамрэч, яна пакуль што здаецца даволі дзёрзкай (усміхаецца), бо мне, шчыра кажучы, было трошкі не па сабе нават распавесці ім, што я практыкуючая верніца. Але яны аказаліся даволі спагадлівымі і тактоўнымі, таму ніякага негатыву з іх боку не было.\n– Чым для цябе з’яўляецца Душпастырства моладзі Хрыста?\n– У першую чаргу, гэта тое асяроддзе, тыя людзі, з якімі мяне аб’ядноўвае штосьці, а дакладней, Хтосьці – Пан Бог. Так цудоўна ўсведамляць, што нас, усіх такіх розных, ён збірае ў адно і мы разам пазнаём Яго. У цяперашняй сітуацыі, у пандэмію, моцным момантам для мяне быў той час, калі вясной вырашылі ладзіць сустрэчы онлайн. Гэта была вялікая радасць, што нават у такіх абставінах мы можам з’яднацца.\n– Ці маеш ты нейкія хоббі?\n– Я даволі рознабаковы чалавек і шмат чым цікаўлюся, вельмі люблю пачынаць штосьці новае… Але не заўсёды, праўда, даводжу да канца. Маляванне, спорт – асабліва люблю камандныя гульні, цікаўлюся псіхалогіяй. Касцёл адкрыў мне вочы на тое, што я, аказваецца, умею спяваць. Дакладней, мяне калісьці запрасілі ў хор у нашай парафіі, я пачала ў гэтым кірунку развівацца і зразумела, што ў мяне атрымліваецца, – усміхаецца Ліза. – Тады я палюбіла музыку, гадоў у пятнаццаць з’явілася жаданне навучыцца граць на гітары. У гэтым мне дапамагла Алена Шымак – яна давала мне ўрокі музыкі. Потым я набыла сабе класную класічную гітару, і з тых часоў пачалася мая ”podroz z gitara” (смяецца). Насамрэч, калі ў мяне рэзка падае настрой, я бяру ў рукі гэты цудоўны інструмент, пачынаю штосьці брынькаць – і, ведаеце, дапамагае. Я нават нашла гэтаму хоббі прымяненне ў той кампаніі, пра якую распавядала раней: яны проста ў захапленні ад таго, што я граю, і для мяне гэта велізарны стымул удасканальвацца, вучыцца крута граць, каб быць такім чалавекам, які стварае добры настрой у кампаніі.\n– А потым паціхеньку пяройдзеш ад свецкіх спеваў да касцёльных – зладзіш, так бы мовіць, мяккую евангелізацыю?\n– Усё магчыма, тут як мяне Святы Дух павядзе, – усміхаецца гераіня.\n– Што ты пажадаеш нашым чытачам?\n– Не бойцеся ісці наперад, пакараць новыя гарызонты і вяршыні, абірайце сэрцам. Няхай Бог натхняе вас Сваёй прысутнасцю і бязмежнай любоўю.\nРазмаўляла Марыя Бачыла


Станіслаў Шушкевіч ня зьявіцца ў міліцыю\n03 травень 2006, 08:34\nРадыё Свабода Сёньня, згодна з позвай, былы старшыня Вярхоўнага Савету 12-га скліканьня Станіслаў Шушкевіч павінен прыйсьці ва ўпраўленьне міліцыі Першамайскага раёну для складаньня пратаколу за нібыта парушэньне грамадзкага парадку ў часе масавага мерапрыемства. Плянавалася, што пасьля гэтага палітыка адвязуць у суд. Але Станіслаў Шушкевіч сёньня ў міліцыю ня прыйдзе.\nМіліцыянты ўручылі позву Станіславу Шушкевічу пасьля таго, як скончылася першатравеньская акцыя. Палітык ехаў у машыне, калі яго заблякавалі на дарозе і прымусілі выйсьці. Міліцыянты ўручылі яму позву ў міліцыю Першамайскага раёну. Шушкевічу патлумачылі, што там ён мусіць даць тлумачэньні наконт удзелу ў акцыі 1 траўня.\nНагадаем: больш за тысячу чалавек сабраліся 1 траўня каля Акадэміі Навук. Міліцыянты праз гукаўзмацняльнікі патрабавалі, каб усе разыйшліся. Людзям прапаноўвалі сабрацца ў парку Дружбы народаў. Станіслаў Шушкевіч заклікаў усіх пайсьці туды шэсьцем. Да яго адразу падышлі міліцыянты і папярэдзілі, што ён парушае грамадзкі парадак. Палітык адказаў ім, што мае права хадзіць у сваім горадзе па тых вуліцах, па якіх сам пажадае.\nСтаніслаў Шушкевіч сёньня ў міліцыю ня прыйдзе, бо ён знаходзіцца ў Вільні. Ён патлумачыў радыё Свабода.\n(Шушкевіч: ) “Быў запрошаны Мілінкевіч на нараду высокага ўзроўню, а тут яго пасадзілі ў турму, і мае ўсе калегі казалі мне, што я абавязкова павінен ехаць у Вільню. Я кажу, што мяне запрасілі ў міліцыю, а яны кажуць: “Ну, нічога. Яны пачакаюць. Вы едзьце.” Ну, я і паехаў. Яны мяне накіравалі на канфэрэнцыю. Сёньня з адміністрацыі Адамкуса пацьвердзілі, што запрашаюць мяне на канфэрэнцыю.”\n(Карэспандэнтка: ) “Як Вы лічыце, калі б Вы засталіся, то Вас бы пасадзілі?”\n(Шушкевіч:) “Я ня ведаю. Можа й пасадзілі, а можа й мільён прысудзілі б зноў плаціць. Скажу ім: няхай зноў з пэнсіі вылічваюць, тады буду 100 гадоў жыць.”\nАд 1994 году Станіслаў Шушкевіч атрымліваў 300 даляраў пэнсіі. Паводле пастановы Вярхоўнага савету ён меў права на дзяржаўнае лецішча, пажыцьцёвае карыстаньне службовым аўтамабілем, мэдычнае абслугоўваньне і 50% зьніжкі на камунальныя паслугі. Аляксандр Лукашэнка адмяніў сваім указам усе ільготы, а пэнсію больш не індэксавалі. Сёньня гэта 2 даляры.\nУ турме на Акрэсьціна за ўдзел у Чарнобыльскім шляху адбываюць арышты Аляксандар Мілінкевіч, Вінцук Вячорка, Сяргей Калякін, Аляксандар Бухвостаў і Зьміцер Дашкевіч. Спачатку палітвязьняў трымалі ў адной камэры, а потым паасобку. Вінцук Вячорка і Сяргей Калякін выйдуць на волю 11 траўня, Аляксандар Мілінкевіч, Аляксандар Бухвостаў і Зьміцер Дашкевіч – 12-га.\nСуды і арышты не спыняюцца ад пачатку выбарчай кампаніі. 4 траўня ў Менску будуць судзіць актывіста незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” Артура Фінькевіча, а ў Баранавічах – актывіста незарэгістраванага руху “Зубар” Мікіту Сасіма. Артура абвінавачваюць у злосным хуліганстве і ў пашкоджаньні дзяржаўнай маёмасьці. Мікіту – ва ўхіленьні ад службы ў войску.


Маці Паўла Шарамета: Я зразумела, што справа не будзе раскрытая. Вось і ўсё | Новы Час\nБрэст +17℃ +19℃ +16℃ +12℃\nГомель +22℃ +24℃ +18℃ +15℃\nГродна +16℃ +22℃ +17℃ +13℃\nМагілёў +20℃ +24℃ +18℃ +14℃\nУ гадавіну смерці Паўла Шарамета «Еўрарадыё» сустрэлася ў Мінску з яго маці, каб паразмаўляць пра два гады без Паўла, праведзенае расследаванне, сустрэчу з Пятром Парашэнкам і справядлівасць.\nЖурналіста і стваральніка сайта "Беларускі Партызан" забілі ў Кіеве два гады таму. Аўтамабіль, у якім ён ехаў на працу, узарвалі. Расследаванне забойства прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка назваў "справай гонару".\nПраз два гады забойства не раскрытае, заказчыкі не названыя, выканаўцы не знойдзеныя. І пра справу Шарамета пачынаюць забываць. Журналісты "Грамадскага" падчас расследавання высветлілі, што за кватэрай Паўла сачылі, і да гэтага спрычыніўся былы супрацоўнік Службы бяспекі Украіны. Але афіцыйных каментарыяў з боку СБУ не паступіла.\n— Людміла Станіславаўна, прайшло два гады з гібелі Паўла, як вы сябе адчуваеце?\n— Як у першы дзень. Нічога не змянілася. Як і ў першы дзень, калі даведалася, што ён загінуў.\n— Якія гэта пачуцці?\n— Якія гэта могуць быць пачуцці? Пачуццё вялікай страты. Страты твайго самага блізкага чалавека, свайго дзіцяці.\n— Ці змянілася ваша жыццё за гэтыя два гады?\n— Знешне не, вядома. Усё засталося ранейшым. Адзінае, я ўжо сышла з працы, таму што ўзрост, таму што стамілася. Хоць вельмі ўдзячная сваім супрацоўнікам, кіраўніку, які зрабіў усё, каб я як мага даўжэй працавала. А ўнутрана, вядома, змянілася. Такое ўражанне, што я жыву ў нейкім вакууме. Усё, што адбываецца, праходзіць міма мяне, а я ў надзьмутай мыльнай бурбалцы, і толькі сузіраю паток жыцця і людзей і тое, што вакол.\n— Цяпер ёсць нешта, што вас падтрымлівае ўнутрана? У вас ёсць нейкая крыніца радасці?\n— Калі я засталася жыць, значыць, гасподзь для чагосьці пакінуў мяне. Я рада за сваіх унукаў [у Паўла Шарамета двое дзяцей: Лізавета і Мікалай. — Еўрарадыё], я рада за іх поспех, я рада, што яны такія таленавітыя, разумныя людзі. Рада, што ў іх усё добра, таму што гэта таксама маё жыццё, гэта частка майго жыцця. Радуюся сваім блізкім і вельмі ўдзячная сваім родным і сябрам, якія мяне ўсяляк падтрымліваюць. І проста людзі, тыя, якіх я мала ведаю, але я бачу ад іх вельмі шмат цяпла і адчуваю гэта.\n— Вы казалі, што двойчы сустракаліся з прэзідэнтам Украіны Пятром Парашэнкам. Вы можаце расказаць, што было на гэтых сустрэчах, пра што вы размаўлялі?\n— Так, мы двойчы сустракаліся. Гэта былі такія, вядома, няпростыя сустрэчы для мяне і, я думаю, што і не толькі для Парашэнкі, але і для ўсіх адказных за следчы працэс. Я пачула ад іх толькі жаданне раскрыць гэтую справу, што гэта справа іх гонару. І ў Пятра Аляксеевіча таксама — ён увесь час казаў: "Гэта справа майго гонару, і я сапраўды хачу, каб яе раскрылі". Я яму веру.\n— Як вы думаеце, чаму тады цяпер такая сітуацыя, што не зрушваецца нічога з месца, хоць прэзідэнт краіны казаў вам такія рэчы?\n— Не ведаю. Можа быць, нізкі ўзровень прафесіяналізму. Можа быць, вельмі складаная справа, як яны кажуць, і складана раскрыць. Мне хочацца верыць, што нешта ўсё-такі будзе і гэта, можа быць, справа часу. І хацелася б дажыць.\n— А цяпер вы працягваеце кантактаваць з украінскімі чыноўнікамі?\n— У нас ёсць адвакат, з якім я адзін раз сустракалася, і яго прысутнасць, і яго высокае прафесійнае імкненне да працы ў гэтай справе, мне дае надзею.\n— Вас трымаюць у курсе расследавання?\n— Гэта значыць, вы кантактуеце толькі праз адваката?\n— І тое, я з ім бачылася адзін раз.\n— А як даўно?\n— Даўно, мне цяжка сказаць, гэта было не менш чым паўгода таму, калі не болей.\n— Як вы думаеце, чаму забойцы Паўла яшчэ не знойдзеныя?\n— Не ведаю. Мне не хацелася б, у сувязі з тым, што ў іх альбо не атрымліваецца, ці ёсць нейкія іншыя прычыны для таго, каб не раскрываць гэтую справу, мне не хацелася, каб пацярпеў хто-небудзь нявінны. Каб паказаць, што вось, мы раскрылі гэтую справу, а на самай справе... Таму што такія прэцэдэнты ёсць. Не ва Украіне. Я не веру, што з Нямцовым вось так вось, і што заказчык невядомы.\n— А ў вас не ўзнікае думкі, што нехта можа быць у гэтым зацікаўлены?\n— Ну калі яго ўзарвалі, то, вядома, у гэтым хтосьці зацікаўлены. Мне проста цікава, хто ж гэты чалавек, хто так баяўся. Я ўжо пра гэта казала, я жыву з гэтым. Як трэба было баяцца і ненавідзець майго сына, каб узяць, і вось так, зверскім чынам, пазбавіць жыцця.\n— Як вы думаеце, а што трэба зрабіць Украіне, для таго, каб расследаванне пайшло хутчэй і больш вынікова?\n— Я не ведаю. Толькі воля. Мне здаецца, што толькі воля. Дакладней, жаданне раскрыць гэтую справу.\n— Як цяпер вашы ўнукі, як яны адаптаваліся да гэтай сітуацыі?\n— Хіба можна да гэтай сітуацыі адаптавацца? Яны жывуць з гэтай стратай. Ім, вядома ж, не хапае бацькі. Яны ўсе былі вельмі дружныя і любілі бацьку.\n— Калі вы збіраецеся, што вы пра яго ўспамінаеце? Можа быць, ёсць нейкі самы яркі успамін?\n— У мяне ўсё ўспаміны яркія, ад нараджэння яго, ад таго, як ён нарадзіўся: вельмі прыгожа, з паднятай рукой, і мне сказалі, што ён прасалютаваў гэтаму жыццю. З гэтага моманту. Я вельмі любіла яго, а як інакш? Бацькі па-іншаму не могуць.\n— Скажыце, а якой бы вы хацелі справядлівасці?\n— Што значыць, "якой справядлівасці"?\n— Калі забойцаў знойдуць, чаго б вы для іх хацелі?\n— Вы ведаеце, няма майго сына. І мне не так важна, што з імі там будзе. Па законе. Калі існуе закон у гэтай краіне, і калі ён працуе, то згодна з законам. Мне чужога жыцця не трэба.\n— А калі казаць аб прызнанні яго заслуг, ці думалі вы, можа быць, прэмію заснаваць? У Беларусі або ва Украіне.\n— Я не ведаю, як ва Украіне. У Беларусі існуе яго сайт, заснавальнікам якога ён з'яўляўся, "Беларускі партызан". Гэта яго праект, гэта справа яго, частка яго жыцця. І гэта вельмі добра. У Польшчы заснаваны фонд імя Паўла Шарамета ў падтрымку і абарону журналістаў Расіі, Украіны, Беларусі і Польшчы. Па-мойму, Расія там таксама гучыць. Ён ужо заснаваны, усе дакументы ёсць, цяпер трэба працаваць. А ва Украіне, па-мойму, у мінулым годзе уручалі нейкаму журналісту прэмію імя Паўла Шарамета. Я не ведаю канкрэтна, але мне здаецца, я пра гэта чула.\n— Скажыце калі ласка, вы глядзелі расследаванне, якое рабіла "Грамадскае"?\n— Так, вядома. Гэта, я лічу, адзін з самых... можа быць, таму што я не чытала справу... А фільм? Вядома, я вельмі ўдзячная стваральнікам. Людзям, якія прарабілі вялікую, сур'ёзную, я і бы сказала з сённяшніх пазіцый, небяспечную працу. Але яны гэта зрабілі адкрыта і вельмі прафесійна.\n— Але чаму журналісты змаглі правесці такую працу, а людзі, якія вялі следства...\n— Вось гэта пытанне не да мяне. Ёсць такое пытанне, але я на яго не адкажу.\n— З Пятром Парашэнкам вы сустракаліся пасля або да?\n— І да, і пасля. І я не казала пра гэты фільм.\n— І ён не згадваў?\n— Не. Я адзінае што спытала: "Вы — гарант, кажаце пра тое, што гэта справа вашага гонару, і хочаце, каб гэтая справа была расследаваная. А вось спадар Авакаў сказаў, што гэта вельмі сур'ёзная справа, і яна адносіцца да тых 7% спраў, якія наогул не раскрываюцца". Вось што гэта значыць, я так і не зразумела. Гэта значыць, я зразумела, што гэта справа проста не будзе раскрытая. Вось і ўсё.\n— Але, калі журналісты змаглі такога дамагчыся, яны нават вылічылі нумар машыны...\n— Так, а вось гэта ўжо да следчых, да генеральнага пракурора, пракуратуры, якія павінны былі б адказаць на ўсе пытанні. Яны казалі: "Так, мы праводзілі, што вось машына, і той чалавек, які там быў. Гэта быў ахоўнік кагосьці. Але наогул, гэта выглядае несур'ёзна. На мой погляд, хоць, я не прафесіянал.\n— А цяпер у вас ёсць канкрэтныя пытанні, якія б вы хацелі задаць?\n— Не хачу наогул! Не хачу наогул больш з імі нешта абмяркоўваць! Не хачу!\n— Таму што не хачу!\n— То бок, вы ўпэўненыя, што яны проста не раскрыюць яе? Таму прынцыпова?\n— Не, проста цяпер ужо ў мяне няма да іх пытанняў.\n— Ну гэта рытарычнае пытанне! Чаму вы не раскрываеце справу майго сына? І што яны мне адкажуць? Што гэта справа іх гонару, яны імкнуцца! Але яны не могуць.\neuroradio.fm, пры падтрымцы "Медыясеткі"\nЭто называется "современная украинская полиция" и "современное украинское государство".\nКогда в России убили Немцова, убийц нашли очень быстро.\nВ деле Шеремета есть фотографии преступников, записи камер. Но полиция ничего не делает.\nПочему? Потому что покрывает серьезных людей на Украине. Шеремета убили, чтобы сделать кому-то предупреждение. Скорее всего, его гражданской жене Притуле. Видимо, чтобы публиковала в "Украинской правде" нужные украинским властям вещи. Так что это убийство не будет раскрыто, во всяком случае, пока Порошенко президент.


Рэдактар “Згоды”: газэта можа спыніць сваё існаваньне (фота)\n23 люты 2006, 16:47\nРадыё Свабода Падчас ператрусу, праведзенага КДБ 22 лютага, у рэдакцыі “Згоды” сканфіскавалі сыстэмныя блёкі кампутараў, дыскеты і іншыя носьбіты інфармацыі. Выхад газэты прыпынены на нявызначаны тэрмін. Рэдактар выданьня Аляксандар Зьдзьвіжкоў праходзіць як сьведка ў крымінальнай справе па факце “распальваньня расавай, рэлігійнай і сацыяльнай варожасьці”. Прычынай завядзеньня справы стаў перадрук карыкатураў на прарока Мухамэда з дацкай газэты.\nНа наступны дзень пасьля ператрусу ў рэдакцыі “Згоды” няма звыклай дзелавой атмасфэры журналісцкай працы. Аляксандар Зьдзьвіжкоў просіць прабачэньня за гармідар у пакоях — не пасьпелі прыбраць сьляды ўчорашніх падзей. Рэдактар кажа, што будучыня выданьня выглядае няпэўнай. А пакуль, напрыклад, карэспандэнтка Натальля Валакіда раіцца па тэлефоне з адвакатам, бо атрымала запрашэньне на размову ў КДБ.\nЗаснавальнік газэты Аляксей Кароль і рэдактар Аляксандар Зьдзьвіжкоў ужо пабывалі на допытах у КДБ 22 лютага.\nПразь дзяржаўную тэлевізію першы намесьнік міністра інфармацыі Лілія Ананіч заявіла пра наступствы парушэньня артыкулу пра “распальваньне расавай, рэлігійнай і сацыяльнай варожасьці”:\n(Ананіч: ) “Дадзенае пэрыядычнае выданьне будзе вынята з усіх каналаў распаўсюду. Бо закон аб друку не дапускае распаўсюду такіх СМІ”.\nАляксандар Зьдзьвіжкоў падкрэсьлівае, што ад 1 студзеня 2006 году “Згода” ўжо не распаўсюджваецца празь дзяржаўную сыстэму:\n(Зьдзьвіжкоў: ) “Вядома, яны могуць нас пазбавіць права выдавецкай дзейнасьці. І наагул — зачыніць газэту. На шэсьць месяцаў, ці наагул зачыніць. Дзейнае заканадаўства ім гэта дазваляе. Пабачым. Мая асабістая думка, што ў цяперашнім выглядзе “Згоды” ўжо ня будзе”.\nУ афіцыйным камэнтары Міністэрства замежных справаў прэс-сакратар Андрэй Папоў зазначыў:\n(Папоў: ) “Такога кшталту падыходы цалкам разыходзяцца з афіцыйнай лініяй Рэспублікі Беларусь”.\nЛетась супраць газэты заводзілі крымінальную справу “за абразу гонару і годнасьці прэзыдэнта”. Урэшце справу перакваліфікавалі ў адміністрацыйную. Аляксею Каралю і Аляксандру Зьдзьвіжкову прысудзілі 100 базавых велічыняў штрафу кожнаму — у пераліку гэта блізу 1200 даляраў.\nРаней заснавальнік і галоўны рэдактар “Згоды” Аляксей Кароль заявіў “Свабодзе”, што карыкатуры на прарока Мухамэда былі перадрукаваныя безь ягонага ведама.\nФотарэпартаж з рэдакцыі "Згоды" пасьля ператрусу КДБ


Бакі разгледзелі магчымасць пашырэння гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва ў рамках рэалізацыі Пагаднення аб зоне свабоднага гандлю паміж Еўразійскім эканамічным саюзам (ЕАЭС) і В'етнамам.\nАдкрываючы сустрэчу, Старшыня Калегіі ЕЭК Тыгран Саркісян адзначыў, што Камісія надае важнае значэнне супрацоўніцтву паміж ЕАЭС і В'етнамам. «Менавіта В'етнам стаў першай краінай, з якой мы падпісалі пагадненне аб зоне свабоднага гандлю. Яно датычыцца ў першую чаргу гандлю таварамі. Пагадненне даказала сваю эфектыўнасць. Гандлёва-эканамічныя адносіны паміж нашымі дзяржавамі сталі развівацца больш хуткімі тэмпамі. Аднак ёсць вялікі патэнцыял для паглыблення супрацоўніцтва. У прыватнасці, у банкаўскай сферы», - сказаў Тыгран Саркісян.\nУжо ў першы поўны год дзеяння пагаднення – 2017 – прырост тавараабарачэння склаў 36% (5,9 млрд. долараў ЗША). Пры гэтым экспарт краін Саюза ў В'етнам павялічыўся на 40% (з 1,6 да 2,3 млрд. долараў ЗША), а імпарт тавараў з В'етнама – на 35% (з 2,7 да 3,7 млрд. долараў ЗША).\nУ сваю чаргу в'етнамскі бок заявіў, што хоча дасягнуць максімальнага паляпшэння адносінаў з ЕАЭС і разгледзець усе магчымасці для нарошчвання супрацоўніцтва.\nМіністр па эканоміцы і фінансавай палітыцы ЕЭК Цімур Жаксылыкаў распавёў аб працы Камісіі па фарміраванні агульнага фінансавага рынку ў 2025 годзе, у выніку чаго будуць ліквідаваны бар'еры для свабоднага руху капіталу і фінансавых паслуг. Плануецца, што Канцэпцыя фарміравання агульнага рынку будзе прынята ўжо ў гэтым годзе.\n«Мы працуем над ліквідацыяй абмежаванняў па руху капіталу на рынку Саюза, допуску брокераў і дылераў на біржы адзін аднаго, спрашчэннем працэдуры для допуску гандлю каштоўнымі паперамі. Агульны фінансавы рынак дазволіць палепшыць якасць, павысіць даступнасць фінансавых паслуг і зрабіць таннейшым іх для спажыўцоў», - паведаміў міністр ЕЭК.\nПа словах міністра па гандлі ЕЭК Веранікі Нікішынай, у сферы гандлю паслугамі існуе каласальны патэнцыял. Член Калегіі падкрэсліла, што цяпер актыўна развіваецца сфера турыстычных паслуг, аднак фінансавыя паслугі, якія ляжаць у аснове любой эканамічнай здзелкі, таксама неабходна развіваць.\n«Мы зыходзім з таго, што наша сустрэча не скончыцца проста знаёмствам, а сапраўды з дапамогай кантактаў, якія мы наладзім сёння, з дапамогай тых паўнамоцтваў, якія ёсць у нас і нашых краін, знойдзем магчымасці для павелічэння супрацоўніцтва ў сферы фінансавых паслуг», - заявіла Вераніка Нікішына.\nПытанні кіравання рызыкамі, барацьбы з адмываннем злачынных даходаў, цыфравізацыі банкаўскіх аперацый могуць стаць прадметам далейшага супрацоўніцтва. Бакі разгледзяць магчымасць стварэння рабочай групы для інтэнсіфікацыі супрацоўніцтва.\nПагадненне аб зоне свабоднага гандлю паміж Еўразійскім эканамічным саюзам (ЕАЭС) і В’етнамам уступіла ў сілу ў кастрычніку 2016 года. У ім гаворка ідзе перш за ўсё аб узаемнай адмене гандлёвых пошлін і гандлі таварамі. Рэгуляванне знешняга гандлю паслугамі і ажыццяўлення інвестыцый адносіцца да нацыянальнай кампетэнцыі краін Саюза.


Засей лубінам – будзеш з лепшым ураджаем!\nОпубликовано: 13.06.2012 18:31:20\nЯК ПРОДКІ сучасных беларускіх аграрыяў імкнуліся дабіцца большай эфектыўнасці ад кожнага гектара сельгасугоддзяў? Унікальныя кнігі, якія захоўваюцца ў Беларускай сельскагаспадарчай бібліятэцы (БелСГБ), даюць шырокае ўяўленне пра вытокі сучаснай сельскагаспадарчай навукі, утрымліваюць шмат карысных парад — як для буйных гаспадарак, так і для ўладальнікаў прыватных зямельных надзелаў.\nРарытэтныя «помнікі друку» захоўваюцца ў Беларускай сельскагаспадарчай бібліятэцы.\nАналіз кнігазбораў аддзела Аграрнай кнігі XIX — пачатку XX стагоддзяў БелСГБ сведчыць: у канцы 20-х гадоў мінулага веку большасць вучоных-аграрыяў займалася вырашэннем надзвычай складанай праблемы — як адаптаваць слабыя суглінкавыя глебы да атрымання высокаякаснага ўраджаю? І, галоўнае, што турбавала навукоўцаў, — як «прасунуць» новыя веды ў сялянскія масы? Адзін з прыкладаў такой дзейнасці — публікацыя ў 1929 годзе, у серыі «Няхай жыве адзінства навукі і працы!» Беларускай акадэміі сельскай і лясной гаспадаркі, кнігі «За лепшы ўраджай!». Гэта праца — яскравы дакумент эпохі, сведчанне шматлікіх складанасцяў, з якімі сутыкалася сельскагаспадарчая навука на шляху ўкаранення ў практычнае жыццё аграрных ведаў.\nЦяжка нават паверыць, але ў пачатку XX стагоддзя навукоўцам даводзілася тлумачыць сялянам такія, здавалася б, звычайныя рэчы — як нарыхтоўваць гной і як правільна ўгнойваць раллю. Цікавая цытата з той жа кнігі «За лепшы ўраджай!»: «Лепшае ўгнаенне ў нас — гной. Аднак вельмі часта сяляне прыглядаюць за iм зусім дрэнна i таму не атрымліваюць ад яго той карысці, якую маглі б мець». Як вынікае з кнігі, вучоныя таксама настойліва даводзілі да сялян думку пра карыснае ўздзеянне торфу на глебу: «Пры недахопе гною добрае ўгнаенне дае торф. Праз скарыстанне яго магчыма, i пры недахопе гною, усё ж атрымаць добры ўраджай. Торф з невялікай прыбаўкаю гною робіць вельмі добры ўплыў на ўраджай i аўса, i бульбы, i жыта, i іншых раслін».\nНекаторыя парады вучоных таго часу актуальныя і сёння. Як, да прыкладу, вось гэтая: «На нашых суглінках вялікую карысць дае засеў лубіну на зялёнае ўгнаенне. На працягу трох гадоў (з 1926 па 1928-ы) лубінавае ўгнаенне падвышала ўраджай зiмовага жыта аднолькава альбо нават вышэй чыстага ўгноенага папару (2400 пудоў гною на дзесяціну)… Трэба памятаць, што зялёнае ўгнаенне падвышае ўраджай не толькі першае культуры, але і далейшых».\nАдно з важнейшых дасягненняў тагачаснай навукі — усебаковае абгрунтаванне неабходнасці ўжывання мінеральных ўгнаенняў на суглінкавых глебах, дзякуючы чаму істотна павялічвалася іх урадлівасць. Так, у працы «За лепшы ўраджай!» слушна адзначалася: «Падвышэнне ўраджаяў у заходнееўрапейскіх краінах болей чым на 50 працэнтаў залежыць ад ужывання штучных угнаенняў, або, як кажуць, ад хімізацыі земляробства. 3 мінеральнымі ўгнаеннямі ўносяцца ў глебу розныя спажыўныя матэрыі, без якіх расліна не можа расці. Пры няправільным ужыванні ў вялікіх колькасцях мінеральных угнаенняў бываюць выпадкі, калі яны не толькі не падвышаюць ураджай, але нават зніжаюць яго. Апошняе бывае таму, што пагаршаюцца ўласцівасці глебы, яна псуецца. Такая сапсаваная глеба пры апрацоўцы не рассыпаецца ў камячкі, як гэта бывае ў добрай глебы, а заплывае з паверхні, не захоўвае вільгаці».\nЦяжкай праблемай беларускай сельскай гаспадаркі таго часу, як вынікае з вышэйцытаванай кнігі, было сартаванне насення дзеля павышэння ўраджаю...\n...Такім чынам, вывучэнне прац пачынальнікаў аграрнай навукі на Беларусі выразна сведчыць, што за складаны шлях яна прайшла на працягу XX стагоддзя. Як бачна, у аддзеле Аграрнай кнігі XIX — пачатку XX стагоддзяў БелСГБ можна не толькі задаволіць гістарычную цікавасць, але і атрымаць вельмі карысныя парады ад продкаў-аграрыяў па вядзенні гаспадарання на зямлі...\nМарына ВАЖНІК, загадчыца сектара персанальнага абслугоўвання БелСГБ


Апошняе абнаўленьне: 12 кастрычнік 2012, 16:52\nКіраўнік Беларусі загадаў ліквідаваць назіральныя рады на кандытарскіх фабрыках «Спартак» і «Камунарка».\n«Маё рашэньне адназначнае, нягледзячы ні на якіх інвэстараў і інвэстыцыйны клімат. Таму з заўтрашняга дня прадпрыемствы павінны функцыянаваць так, як раней. Я пакуль яшчэ не кажу пра долі акцыяў, працэнты, фундатараў — я проста пакуль кажу пра кіраваньне прадпрыемствамі. З заўтрашняга дня кіраўнікі прадпрыемстваў прымаюць рашэньні аднаасобна, як дзяржпрадпрыемствы, забыўшыся пра тое, што ў іх калісьці была назіральная рада. Асуджаць мяне ці ўхваляць — гэта ўжо справа густу», — цытуе Лукашэнку БелТА.\nЛукашэнка кажа, што ён даручаў прааналізаваць усё, што адбывалася на гэтых прадпрыемствах, пачынаючы з савецкіх часоў: як яны прыватызаваліся, да каго яны трапілі ў рукі, як ацэньваліся, — і прыняць рашэньне ў судзе.\n«Суд прыняў рашэньне. Рашэньне суду ня выканаў хто? Назіральныя рады. З заўтрашняга дня назіральныя рады ліквідаваць», — перадае БелТА. — Рашэньні суду безумоўна павінны выконвацца, а потым вы маеце права іх абскардзіць«.\nДалей Лукашэнка патлумачыў прычыны такога рашэньня: «Як з боку акцыянэраў, так і органаў улады занадта часта падымалася на ўзроўні прэзыдэнта пытаньне пра будучыню „Камунаркі“ і „Спартака“, як і ўсёй кандытарскай прамысловасьці. Была дадзена маса даручэньняў для таго, каб тут быў наведзены парадак».\n«Зусім нядаўна мне, можна сказаць, падкінулі яшчэ адзін ліст, — сказаў Лукашэнка. — У гэтым лісьце піша чалавек пра тое, што чыноўнікі, замест таго каб дапамагаць, хочуць прадаць фабрыкі, улічваючы асабісты інтарэс. Хацеў бы, каб мне сёньня растлумачылі, што гэта за чыноўнікі, якія хацелі прадаць „Спартак“ і „Камунарку“, улічваючы асабістыя інтарэсы».\n«Камунарка», «Спартак» і аналягічныя прадпрыемствы — гэта народныя прадпрыемствы, і гэта прадпрыемствы для дзяцей. Гэтым усё сказана, — падкрэсьліў Лукашэнка. — Колькі б ні каштавалі нашы кандытарскія вырабы, бацька і маці ўсё роўна для дзіцяці іх купяць. А значыць, гэта стратэгічныя прадпрыемствы, яны будуць заўсёды (ня нашы, беларускія — значыць, замежнікі іх будуць трымаць), як прадпрыемствы па вытворчасьці малака, мяса, абутку, адзеньня«.\n«Паўстае пытаньне: навошта ж трэба было ў свой час іх прыватызаваць, падзяліць? — сказаў Лукашэнка. — Добра, 15–20 гадоў таму была іншая палітыка, сфармаваная на тое, каб усё раздаць. Раздалі пэнсіянэрам, фізычным асобам, работнікам прадпрыемстваў, ацанілі па мінімуме. А потым дзялкі нашы, суседніх і далёкіх дзяржаў, вобразна кажучы, за бутэльку скупілі гэтыя акцыі і сталі гаспадарамі прадпрыемстваў».\n«Вось да чаго прывяла такая прыватызацыя і чаму я заўсёды вельмі акуратна і асьцярожна да яе стаўлюся», — адзначыў ён.\n«Запомніце, у нас падобныя прадпрыемствы ніколі немагчыма будзе прыватызаваць бяз згоды прэзыдэнта. Запомніце гэта раз і назаўсёды. Таму пісаць пра тое, што нейкія там чыноўнікі ў асабістых мэтах нешта хочуць... Хацець нікому ня шкодна. Хай хочуць — гэта не забараняецца. У нас іншых прадпрыемстваў такіх няма. Гэта нашы флягманы ў гэтай сфэры», — заявіў Лукашэнка.\nСяргей Чалы: «Назіральную раду прыбіраюць, калі плянуюць нацыяналізацыю»\nНезалежны эканаміст Сяргей Чалы гэтак пракамэнтаваў рашэньне Аляксандра Лукашэнкі ліквідаваць назіральныя рады на акцыянэрных таварыствах «Камунарка» і «Спартак»:\n«Гэта з шэрагу спробы дзяржавы канчаткова вярнуць сабе тыя прыватныя прадпрыемствы, якія працуюць пасьпяхова. Ужо можна назваць пяток прадпрыемстваў, якія тым ці іншым чынам з рук акцыянэраў дзяржавай забіраліся. Гэтак было, здаецца, з „Керамінам“, падобнае было ўжо з тым жа „Спартаком“, у якога адзін з буйных прыватных акцыянэраў мусіў зьехаць за мяжу. Распаўсюджаная практыка. Розныя захады ўжываюцца дзеля гэтага, можа быць дадатковая эмісія акцый ці яшчэ што. Сам жа Лукашэнка кажа, што ня мае значэньня інвэстыцыйны клімат, мусяць працаваць гэтак жа, як у ранейшы час».\n«Свабода»: «А што азначае для акцыянэрнага прадпрыемства ліквідацыя яго назіральнай рады?»\nЧалы: «Ды насамрэч у тых радаў паўнамоцтвы вельмі малыя. Гэта ж ня рады дырэктараў. Гэта орган, які нічога не вырашае, акрамя назіраньня за рэарганізацыяй прадпрыемства, зьліцьця зь іншым ці прыпыненьня дзейнасьці. Магчыма, якраз дзеля таго і ліквідуюць назіральную раду, каб не было ніякага органа, які б быў супроць крокаў па нацыяналізацыі ці нечага ў гэтым сэнсе».\nЗаіка: «Нашы акцыянэрные прадпрыемствы — насамрэч дзяржаўныя»\nЭканаміст Леанід Заіка камэнтуе магчымую нацыяналізацыю «Камунаркі» і «Спартака».\n«Чаго раптам прэзыдэнт дзяржавы мусіць займацца шакаляднымі фірмамі? Гэта збольшага несур’ёзна, бо гаворка не ідзе пра вялікія кампаніі, якія працуюць на асноўных кірунках беларускага экспарту. Гэтая цукерачная справа хутчэй пра тое, што дзяржава хоча стопрацэнтова кантраляваць усе прадпрыемствы краіны.\nТак, сярод кіраўнікоў кампаній у ЗША, Вялікабрытаніі, Італіі і гэтай далей заўсёды ёсьць розьніца інтарэсаў. І гэтыя розныя інтарэсы рэгулююцца на ўзроўні ўласьнікаў, а ўласьнікі прадстаўленыя ў назіральных радах. Гэта нармальны тэхнічны варыянт. А ў нас тое, што ёсьць акцыянаваная ўласнасьць і яна лічыцца прыватнай, — гэта няпраўда. Гэта квазі-прыватныя прадпрыемствы, на якіх пераважная частка ўласьнікаў — дзяржаўная. Вось і атрымліваецца гэтак — па-вясковаму, кандова.\nАле паўтаруся: ня царская гэта справа — займацца разьмеркаваньнем прыбытку ад вытворчасьці цукерак. Мяркую, гэта была памылка. Магчыма, ён там падагрэўся, на гэтай шакаляднай вытворчасьці.\nДарэчы, сярод простых людзей і сярод тых жа прафэсараў унівэрсытэту, як я ведаю, ёсьць людзі, якія валодаюць акцыямі „Камунаркі“. Іх набылі, абмянялі на свае чэкі і атрымлівалі ад гэтага нейкія грошы».\nСвабода: «Як вы мяркуеце, вялікія?»\n«Ня думаю. У Беларусі 90% акцыянэрных таварыстваў увогуле ніякіх дывідэндаў не даюць. Усё ідзе на падтрыманьне адміністрацыі прадпрыемства».


Карпюк Аляксей, Сучасны канфлікт - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nCopyright © 1985 by Карпюк А.\nТытульная аповесць кнігі – гісторыя сужонскай здрады, якая ў выніку прыводзіць да трагедыі. Паспяховая, на першы погляд, сям’я, якой зайздросцяць практычна ўсяго. Ён — вучоны, яна — настаўніца. Дастатак, дабрабыт, разумныя, дагледжаныя дзеці. Але нешта адбылося, недзе парушылася гармонія ва ўзаемаадносінах, і гэта прыводзіць да непапраўнай сямейнай драмы. Другую частку кнігі складаюць апавяданні, эсэ, старонкі ваеннага дзённіка аўтара, у якіх замалёўкі, успаміны пра тых, з кім сутыкнуў лёс, хто тым ці іншым чынам паўплываў на жыццё, на выбар, на будучыню. У асобным раздзеле кнігі, які носіць назоў «Не зусім гродзенскія гісторыі», сабраныя апавяданні-назіранні, якія апісваюць на першы погляд звычайныя здарэнні, заўважаныя пільным вокам аўтара, прадстаўленыя з аўтрскім аналізам пабачанага і пачутага.


20.10.2010 / 11:20\nКаталіцтва, аб якім мы не ведаем 5\n21 лістапада спаўняецца сто гадоў з моманту асвячэння мінскага Чырвонага касцёла. Гэта і стала нагодай для гісторыка, каб напісаць кнігу.\n«Я коратка распавёў аб каталіцкіх храмах і кляштарах старога Мінска, бо акрамя спецыялістаў гэтага ніхто не ведае. І расказаў аб будаўніцтве касцёла св. Сымона і св. Алены і яго вяртанні вернікам у нашы дні». Сп. Тарас апісаў таксама тую працу, што ідзе пад дахам храма сёння.\nАўтар звярнуў увагу на значэнне каталіцкая царква ў жыцці ВКЛ, Рэчы Паспалітай, у часы расейскага панавання. Засяродзіўся і на грэка-каталіцкай царкве. Па словах гісторыка, менавіта\n80 працэнтаў хрысціян у 1795 годзе на тэрыторыі Беларусі былі ўніятамі, чатырнаццаць — каталікамі і толькі шэсць — праваслаўнымі.\n«А між тым расейскія цары казалі, што прышлі да нас, каб абараніць праваслаўных».\n«Гісторыя чалавецтва — гісторыя рэлігіі. Без хрысціянскіх каштоўнасцей мы не здолеем аднавіць Беларусь»,\n— упэўнены Анатоль Тарас\nАўтар напісаў кнігу не для адмыслоўцаў, а для тых, хто нічога не ведае пра каталіцтва ў Беларусі. Хаця Анатоль Тарас адзначыў, што і самі святары неабазнаныя ў гэтай тэме.\n«Ксяндзы не ведаюць царкоўнай гісторыі Беларусі, бо яе не вывучаюць.\nІ атрымліваецца, што маці Тарэсу ведаюць, а нашу Апалонію Пяткун — не. Дык можа мы павінны даведацца аб жыцці нашай маці, а затым аддаваць належнае маці Тарэсе?»\nКостел в нашей жизни / Анатоль Тарас. — Мінск: ФУАінформ, 2010. — 192 с.\n20.10.2010 / 11:39\n"80 працэнтаў хрысціян у 1795 годзе на тэрыторыі Беларусі былі ўніятамі, чатырнаццаць — каталікамі і толькі шэсць — праваслаўнымі" - гэтаю інфармацыяю трэба ветліва снабжаць усіх прыхільнікаў тэорыі пра "ісконна рускія землі Белай Русі", каб яны ведалі, хто яны тут такія.\n20.10.2010 / 11:57\nНа беларускай мове кнігу нельга было напісаць?! Менавіта ў касцёле беларускую мову найчасцей і можна пачуць.\n20.10.2010 / 12:10\nАдсоткі няправільныя. Па-першае, ці іудзеяў у 1795-м не было зусім? Куды яны падзеліся? Па-другое, 80 % уніятаў было на сяле, а не наогул. "«Гісторыя чалавецтва — гісторыя рэлігіі. Без хрысціянскіх каштоўнасцей мы не здолеем аднавіць Беларусь»" Сьмелая падмена рэлігіі на хрысьціянства ў другім сказе на якой падставе зроблена?


Вясковы доктар Ігар — Techkrait . "",\n07.02.2013 89 Анжелика 0 Comment\nУ любой сферы жыццядзейнасці неабходны спецыялісты. Асабліва ж – у медыцыне, дзе ад прафесіяналізму ўрача, яго вопыту і ведаў залежыць здароўе,а часам і жыццё чалавека. Калі такіх спецыялістаў не хапае, узнікаюць праблемы. Асабліва гэта адчувальна на вёсцы.\nЛукаву ў гэтым плане пашанцавала. Амбулаторыю агульнай практыкі са жніўня гэтага года ўзначаліў Ігар Муш. Малады, энергічны, ініцыятыўны, тактоўны. Яго мясцовыя жыхары чакалі з нецярпеннем. Ігар Мікалаевіч ужо апраўдаў давер вяскоўцаў. Да маладога ўрача яны адносяцца з павагаю, разуменнем, добразычліва і гавораць як пра спецыяліста-прафесіянала. Бабулі і дзядулі, людзі старэйшага ўзросту прыходзяць з цікавасцю на прыём. І не толькі за лячэннем, але і за добрым словам. А Ігар Муш на іх не скупіцца.\n— Прызнайцеся: цяжка працаваць вясковым доктарам?\n— Доктар на вёсцы – асаблівы доктар. Сямейны, шырокага профілю, універсальны. Я ў адной асобе і тэрапеўт, і педыятр, і хірург, і хуткая дапамога… Вялікая адказнасць і напружаная праца.\nПад крылом Лукаўскай амбулаторыі агульнай практыкі жыхары 10-ці вёсак (самая аддаленая – Заор’е), а гэта амаль 1700 чалавек, з іх 266 – дзяцей.\nЗаканчэнне рабочага дня не азначае заканчэнне працы ў вясковага ўрача. Медыцынская дапамога можа тэрмінова спатрэбіцца ў любы час сутак. Доктар абавязаны выехаць і ў гадзіну ночы, і ў пяць. Нягледзячы на гэта, праца Ігару Мушу вельмі падабаецца.\nСваю жыццёвую дарогу юнак выбраў сам. Ён з будучай прафесіяй канчаткова вызначыўся ў 9 класе. Паспрыяў такому рашэнню, напэўна, бацька Мікалай Антонавіч, які ўжо многа гадоў працуе ўрачом рэаніматолагам-анестэзіёлагам у райбальніцы. Дзеля гэтага Муш-старэйшы даў згоду на правядзенне медыцынскага эксперыменту. Ігар першы ўкол зрабіў менавіта бацьку.\n— Было нават страшнавата, — прызнаецца Ігар Мікалаевіч, — але бацька падказваў, што і як рабіць. У мяне атрымалася. Гэта стала сапраўднай падзеяй, якая ўсё ж паўплывала на мой далейшы жыццёвы выбар. У сям’і ўрача і быць інакш не магло.\n— Чаму аддалі перавагу Лукаву?\n— Тут добрая практыка для станаўлення мяне як спецыяліста, — кажа Ігар Мікалаевіч. – Створаны неабходныя ўмовы для працы. Самае галоўнае ў рабоце – умець выслухаць пацыента і дапамагчы яму палепшыць стан здароўя. Неабходна, каб урач быў чалавечным, чулым, спагадлівым, камунікабельным, з павагаю адносіўся да ўсіх пацыентаў і іх праблем, улічваў індывідуальныя асаблівасці.\n— Ігар Мікалаевіч, напэўна, адпрацуеце два гады і куды-небудзь з’едзеце?\n— Не, (усміхаецца). Усё ў Лукаве задавальняе. Прыгожыя мясціны, цудоўныя людзі. Ды і знаходжу падтрымку ў асобе старшыні СВК “Чырвоны партызан” Сяргея Сцепанюка. Сяргей Яфімавіч у дапамозе не адмаўляе.\nІгар Муш не саромеецца і раіцца з больш вопытнымі ўрачамі-калегамі. У першую чаргу – з бацькам, які, як палачка-выручалачка, у любы момант пракансультуе і падкажа па многіх пытаннях. Калі ўзнікае неабходнасць, Ігар Мікалаевіч тэлефануе і Аляксандру Мартынюку, загадчыку тэрапэўтычнага аддзялення райбальніцы.\n— Я яшчэ малады кіраўнік, таму, каб правільна вырашыць нейкія адміністрацыйныя пытанні, часта прашу дапамогі ў намеснікаў галоўнага ўрача Анжэлы Марчанка і Анжалікі Станкевіч. І яны не адмаўляюць, за што ім шчыры дзякуй.\nНа здымку: Ігар Муш, загадчык Лукаўскай амбулаторыі агульнай практыкі.\n← Заўзяты в’етвадааліст\nРукам — праца, сэрцу — свята →