Сябра Савету пры прэзыдэнту Расеі абвешчаны ў Беларусі пэрсонай нон-грата\n01 верасень 2011, 19:01\nПра гэта сёньня паведамляе сайт праваабарончага цэнтру «Вясна». А размова ідзе пра Юрыя Джыбладзэ. Ён сябра Савету пры прэзыдэнту Расейскай Фэдэрацыі па разьвіцьці грамадзянскай супольнасьці і правох чалавека, прэзыдэнт Цэнтру разьвіцьця дэмакратыі і правоў чалавека.\nБеларускія памежнікі паведамілі, што яму «забаронены ўезд у Рэспубліку Беларусь». Пры гэтым яны не паказалі ніякіх пісьмовых пастановаў, не зрабілі адзнак у пашпарце.\nГэты інцыдэнт здарыўся на пункце памежнага пропуску «Гудагай» на беларуска-літоўскай мяжы. Праваабаронца ехаў цягніком у Вільню на каардынацыйную сустрэчу прадстаўнікоў Камітэту міжнароднага кантролю за сытуацыяй з правамі чалавека ў Беларусі. Памежнікі абвясьцілі, што Джыбладзэ ўключаны ў «чорны сьпіс», але адмовіліся паведаміць яму, калі было прынятае рашэньне забараніць яму ўезд і на які тэрмін.\nРаней, 4 траўня 2011 году, Юрыя Джыбладзэ затрымлівалі ў Менску супрацоўнікі праваахоўных органаў. Ён меўся выступаць на прэсавай канфэрэнцыі ў праваабарончым цэнтры «Вясна» з прэзэнтацыяй дакладу Камітэту міжнароднага кантролю з прававым аналізам падзеяў 19 сьнежня. Тады, пратрымаўшы нейкі час у аддзяленьні міліцыі, расейскага праваабаронцу адпусьцілі, хоць некалькі затрыманых разам зь ім калегаў з Расеі і Ўкраіны атрымалі апавяшчэньне пра неабходнасьць пакінуць краіну на працягу 24 гадзін і забарону на ўезд у Беларусь на два гады.\nЗ пачатку 2011 году Савет пры прэзыдэнту Расейскай Фэдэрацыі па разьвіцьці грамадзянскай супольнасьці і правах чалавека неаднаразова выказваў сваю занепакоенасьць з нагоды сытуацыі з правамі чалавека ў Беларусі. На пачатку жніўня старшыня Савету Міхаіл Фядотаў заявіў, што праблема існаваньня ў Беларусі «чорных сьпісаў», у якія трапляюць расейскія праваабаронцы, будзе адной з прыярытэтных тэмаў працы сумеснай кантактнай групы па разьвіцьці грамадзянскай супольнасьці ў Расеі і Беларусі. У склад гэтай групы ўваходзіць і Юрый Джыбладзэ.\nПачынаючы з сакавіка 2011 году, яшчэ 10 чалавек — грамадзян Расеі і Ўкраіны, якія ўдзельнічаюць у працы Камітэту, у тым ліку кіраўніка яго Міжнароднай назіральнай місіі, дырэктара па разьвіцьці Маскоўскай Хэльсынскай групы Андрэя Юрава, дэпартавалі зь Беларусі альбо не дапусьцілі ў яе. Амаль усе запыты з гэтай нагоды ў МЗС Беларусі засталіся без адказу.\nВярнуўшыся ў Маскву, Юрый Джыбладзэ заявіў, што будзе рабіць афіцыйны запыт уладам Рэспублікі Беларусь з патрабаваньнем даць інфармацыю аб прычынах забароны на ўезд і абскарджаньнем гэтага рашэньня. Ён разьлічвае на адпаведную рэакцыю расейскага МЗС.


Вярхоўны Суд падтрымаў Мін’юст, які не рэгіструе “Саюз левых партыяў”\n14 лістапад 2007, 19:12\nУладзімер Глод, Менск Сёньня Вярхоўны Суд Беларусі падтрымаў Міністэрства юстыцыі, якое адмаўляецца рэгістраваць “Саюз левых партыяў”. Судзьдзя Мікалай Бабкоў, які два дні разглядаў скаргу на Мін’юст, не знайшоў падставаў для адмены гэтага рашэньня.\nСудзьдзя Бабкоў зачытаў рашэньне, фрагмэнт якога мы вам прапануем:\n“У задавальненьні скаргі прадстаўнікоў Цэнтральнай рады “Саюзу левых партыяў” на адмову Міністэрства юстыцыі ад 9 жніўня зарэгістраваць “Саюз левых партыяў” адмовіць. Рашэньне ўступае ў законную сілу пасьля ягонага абвяшчэньня. Касацыйна абскарджваць яго нельга”.\nВыканаўца абавязкаў старшыні Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Анатоль Ляўковіч — адзін з шасьці актывістаў, якія падалі скаргу на Міністэрства юстыцыі.\nСудовае рашэньне ён называе “традыцыйным” і зьвяртае ўвагу на тое, што суд зьвярнуў увагу не на сутнасьць справы, а на яе “тэхнічна-артаграфічнае афармленьне”:\n“У прынцыпе да чаго зьвёўся суд — да таго, каб удакладніць, дзе кропка ня там стаіць, дзе коска... І прадстаўнік Мін’юсту, і, у прынцыпе, суд як бы таксама разглядалі гэтыя пытаньні як сутнасныя.\nАле ж сутнасьць зусім ня ў гэтым. Пытаньне зусім іншае, а менавіта: чаму ўжо другі раз не рэгіструюць “Саюзу левых партыяў”?\nТак і хочацца задаць пытаньне прадстаўніку Міністэрства юстыцыі: колькі апазыцыйных партыяў, колькі партыйных саюзаў зарэгістравалі за апошнія дзесяць гадоў?\nАльбо ці была зарэгістраваная хоць адна апазыцыйная партыя цягам апошніх пяці-сямі гадоў? І тут адказ будзе такі — не было. Вось так працуе Міністэрства юстыцыі.\nТаму я ня бачу, што ў бліжэйшай пэрспэктыве будуць зарэгістраваныя нейкія палітычныя партыі, якія выступаюць нават ня ў жорсткай форме апанэнтамі рэжыму. Як ня будуць зарэгістраваныя і саюзы партыяў. Вось у чым уся праблема”.\nЦі будуць партыйныя актывісты спрабаваць трэці раз зарэгістраваць “Саюз левых партыяў”?\nСакратар ЦК ПКБ Алена Скрыган на гэтае пытаньне нашага радыё дае такі адказ:\n“Дзейнасьць нашай партыі прыпыненая Мін’юстам да 2 лютага. І таму да гэтага часу мы, мабыць, ня будзем рабіць новых спробаў. Закон гэтага не дазваляе.\nНу, а пасьля будзем глядзець, што і як будзе рабіцца ў нашай краіне. Але ўзаемадзейнічаць мы будзем. У нас ужо навязаныя сувязі. Закон аб палітычных партыях дазваляе партыям без рэгістрацыі саюзаў узаемадзейнічаць. І мы будзем карыстацца гэтымі законнымі мэтадамі”.\nМіністэрства юстыцыі ўжо двойчы адмаўляецца рэгістраваць “Саюз левых партыяў”. Першы раз таму, што ўстаноўчая канфэрэнцыя “Саюзу” напрыканцы мінулага году праводзілася за межамі Беларусі.\nЛетам у Менску адбылася яшчэ адна ўстаноўчая канфэрэнцыя. Але і гэтым разам Мін’юст не пагадзіўся на рэгістрацыю. У абодвух выпадках Вярхоўны Суд падтрымаў міністэрства.\n С.Калякін: Нельга хаваць ні жывога чалавека, ні дзейнай партыі, 13.11.2007  "Саюз левых партыяў" вырашыў судзіцца зь Мін''юстам, 6.03.2007


Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч распавёў пра ўмовы візіту Папы Францішка ў Беларусь | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч распавёў пра ўмовы візіту Папы Францішка ў Беларусь (абноўлена)\nМітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч падкрэсліў, што афіцыйныя запрашэнні ад беларускіх уладаў Папу былі перададзеныя праз Дзяржаўнага Сакратара Яго Святасці кардынала П’етра Параліна. Апошні наведаў Беларусь у першай палове сакавіка.\nАле, як падкрэсліў арцыбіскуп Кандрусевіч, запрашэнні не ёсць гарантыямі візіту Папы.\n– Атрымалі ад уладаў Беларусі запрашэнне, біскупы таксама запрашаюць. Праблема ў тым, што існуе няпісаны закон у Ватыкане, што, калі Папа едзе ў краіну, дзе Каталіцкі касцёл з’яўляецца ў меншасці, то павінен быць ціхі дазвол ці згода ад праваслаўнай царквы, каб ніхто не быў супраць.\nМітрапаліт прыгадаў пра сустрэчу Дзяржаўнага Сакрататара з кіраўніком Беларускай Праваслаўнай Царквы, Патрыяршым Экзархам усяе Беларусі Мітрапалітам Менскім і Заслаўскім Паўлам. Магчыма, тады абмяркоўвалася і пытанне візіту Папы. Пакуль Праваслаўная Царква не дае афіцыйнай інфармацыі наконт сваёй пазіцыі ў справе прыезду Папы Францішка.\nМенскі гарадскі выканаўчы камітэт шукае месца пад Тэалагічную каталіцкую акадэмію. Улады ўжо зарэгістравалі Акадэмію ў якасці юрыдычнай асобы, паведаміў Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч:\n– Сітуацыя такая, што ўжо афіцыйна зарэгістраваная Акадэмія, цяпер яна юрыдычная асоба. Цяпер гарвыканкам шукае пляц пад тое месца, дзе будзе будучая Акадэмія. Я ўжо меў спатканні з уладамі і з галоўным архітэктарам. Спадзяюся, што гэтае пытанне будзе вырашана.\nНа сёння ў Беларусі налічваецца 54 дыяцэзіяльныя семінарысты, а таксама 49 семінарыстаў, якія належаць да манаскіх супольнасцяў. У краіне працуе каля чатырохсот сямідзясяці святароў, 110 з якіх прыбылі з Польшчы і Украіны.\nБеларускія пілігрымы запрасілі Папу ў Беларусь\nПамяць Язафата Кунцэвіча ўшанавалі грэка-католікі ў Полацку\nСвята руйнавання сцяны


Летнія Алімпійскія гульні адклалі на год | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЛетнія Алімпійскія гульні адклалі на год\nАлімпійскія гульні ў Японіі, што меліся прайсці ў ліпені-жніўні 2020 года, адклалі на лета 2021, перадае Reuters. Гэтае рашэнне было прынята падчас перамоваў прэм’ер-міністра Японіі Сіндза Абэ і прэзідэнта МАК Томаса Баха.\nГаворкі пра адмену галоўнай спартыўнай падзеі планеты не ідзе, дадаў прэм’ер-міністра Японіі. Але нават перанос стане знакавым момантам у гісторыі алімпійскага руху: за ўсю 124-гадовую гісторыю сучасных Гульняў такога не здаралася.\nБеларуская фан-зона з’явіцца на востраве Хакайда ў час Гульняў-2020


Міхаіл Пастухоў: Вынікі рэферэндуму прадвызначаныя - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМіхаіл Пастухоў: Вынікі рэферэндуму прадвызначаныя\nВынікі рэферэндуму па зменах у Канстытуцыю прадвызначаны. Улада не мяняецца, а калі нешта і зменіцца, то толькі ў бок умацавання і татальнага канторлю над грамадствам, – кажа былы суддзя Канстытуцыйнага суда, прафесар Міхаіл Пастухоў:\n– Вынікі рэферэндуму, на мой погляд, прадвызначаны. Застаецца толькі абмяркоўваць, якія будуць лічбы. Аднак тое, што яны будуць пераможныя, гэта адназначна. І самае галоўнае, што з юрыдычнага пункту гледжання, становішча не мяняецца. Улада, па сутнасці, застаецца ў тых жа руках. Сістэма ўлады захоўваецца. І больш за тое, яна ўмацоўваецца за кошт новага органа ўлады – Усебеларускага народнага схода, калі, па сутнасці, кіраўнік дзяржавы займае адразу шэраг адказных пасадаў. У тым ліку, можа па сумяшчальніцтве быць і старшынём Усебеларускага народнага сходу. Мы казалі, што ёсць і іншыя папраўкі. Іх шмат. У тым ліку, артыкул 18 – гэта тое, што Беларусь перастае мець нейтральны статус і статус без’ядзернай дзяржавы. На грамадзян ускладаецца шэраг дадатковых абавязкаў – у прыватнасі, рабіць пасільны ўнёсак у развіццё дзяржавы і грамадства, быць патрыётамі краіны, клапаціцца пра сваё здароўе. Такія нязначныя абавязкі, але тым не менш, усё роўна, грамадзян як бы прымушаюць быць паслухмянымі шрубкамі ў стасунках з органамі ўлады. І асабліва нічога грамадзяне для сябе дадаткова не атрымліваюць. Нават смяротнае пакаранне застаецца.\nТаму чагосьці чакаць ад гэтага рэферэндума не даводзіцца. Тая ж сістэма ўлады застаецца, умацаваная, па сутнасці, новым органам улады, тая ж выбарчая сістэма застаецца, той жа статус – правы, свабоды, абавязкі грамадзян. Дадатковых гарантый абароны правоў і свабод грамадзян не прадбачыцца. Хоць фармальна адзначаецца, што грамадзяне атрымліваюць права звяртацца ў суды, у тым ліку ў Канстытуцыйны суд, але нейкіх дадатковых гарантый не прадугледжваецца.\nПасля рэферэндуму пагроза для суверэнітэту Беларусі істотна ўзрасце, – лічыць Міхаіл Пастухоў.\nМіхаіл Пастухоў: Апазіцыя была супраць інстытута прэзідэнцтва\nСуды становяцца на бок выбарчых камісіяў\nМіхаіл Пастухоў пракаментаваў змены ў Канстытуцыю


«Багацця я хапануў поўнай мордай, як бегемот. У 1989-м нам плацілі 3000 даляраў за месяц». Гутарка з беларускім яхтсменам\n03.09.2019 / 14:19 5\nАлякандру Фальчэўскаму 62 гады. Ён па-ранейшаму з лёгкасцю можа падцягнуцца 25 разоў і адціснуцца разоў з 50. «Гэта ўсё марскі гарт. Калі ты фізічна слабы, пра мора няма чаго нават і думаць, бо там выпрабаванні на трываласць даводзіцца праходзіць кожны дзень, нягледзячы на надвор’е, стан здароўя і настрой», — расказвае Аляксандр Фальчэўскі.\nЯк жа так атрымалася, што беларус Фальчэўскі, які і мора ніколі не бачыў, увайшоў у склад зборнай Савецкага Саюза па парусным спорце?\nАляксандр Фальчэўскі нарадзіўся ў Мікалаеўскай вобласці ва Украіне, але сям’я пераехала ў Беларусь. Аляксандр прызнаецца, што ён сябе лічыць беларусам і з’яўляецца «страшэнным патрыётам». Можа, таму яго так і не прывабіў Лазурны Бераг, дзе падчас рэгат не раз спынялася каманда Аляксандра.\n«Я скончыў акадэмію фізвыхавання, займаўся вольнай барацьбой. І неяк раз разгаварыўся са сваім сябрам Славам Варначкіным. Ён марыман сапраўдны, трызніў морам з дзяцінства. І вось Славік кажа, што ім у каманду патрэбны чалавек. Казаў, што нічога мне нават не давядзецца рабіць. Так, па драбязе — падай-паднясі. Гэта быў 1989 год. Каманда рыхтавалася да рэгаты на Кубак ЗША, якая павінна была адбыцца ў 1992 годзе», — расказвае Алякандр Фальчэўскі.\nСапраўды, падрыхтоўка да рэгаты пачалася за чатыры гады, бо неабходнай умовай удзелу была яхта, якая павінна быць пабудаваная менавіта для гэтага старту.\n«Мы паехалі ў Эстонію будаваць яхту і трэніравацца. Тады я зразумеў, што гэта спорт вялікай палітыкі і аграменных грошай. Нашу каманду асабіста курыраваў міністр юстыцыі СССР. Тытульным спонсарам каманды быў «Аэрафлот». Я тады не разумеў, ці даюць яны грошы на яхту, але для нас, удзельнікаў рэгаты, пералёты былі абсалютна бясплатныя ўсюды, куды лётаў «Аэрафлот». Як толькі я ўвайшоў у каманду, забыўся, што значыць эканоміць грошы. Усё для нас было па найвышэйшым разрадзе: ад харчавання да экіпіроўкі. Калі траплялі ў крамы, не важна дзе — у Маскве, Алжыры, Канах ці Стакгольме, — мы заўсёды бралі самы дарагі алкаголь, самую дарагую каву.\nЗаробак нам прывозілі ў мора. У месяц я зарабляў тады каля 3000 даляраў. А ўявіце сабе, рэгата магла доўжыцца шмат месяцаў. Бывала так, што цягам месяца яхты нават не заходзілі ў порт. А тут прывязуць грошы, а ў нас усё мокрае. Не было сухога адзення! Ніводнай рэчы сухой на борце не было. Так і казалі: ну куды мы дзенем гэтыя грошы, яны ж змокнуць, вязіце назад.\nВернемся на сушу, там атрымаем. А пасля нават было такое, што забываўся грошы забраць. Не так даўно разбіраў рэчы, знайшоў распіску, што мне засталіся вінны 5000 даляраў. Так, цяпер магу сказаць, што багацця я хапануў поўнай мордай, як бегемот. Шкада, што ўсё гэта хутка скончылася», — узгадвае Аляксандр Фальчэўскі.\nХутка скончылася, тлумачыць Аляксандр, бо парусны спорт — вельмі дарагі. І калі ў Расіі ў 1998 годзе здарыўся эканамічны крызіс, аказалася, што больш ніхто не хоча ўкладаць у яго шалёныя грошы.\nПершая рэгата, у якой узяў удзел Аляксандр Фальчэўскі, была на Кубак ЗША.\n«Яхта была вялікая, экіпаж — 24 чалавекі. Назвалі яхту тады вельмі па-савецку — «Red Star». Удзел у рэгаце каштаваў тады 200 000 даляраў. Гэта вельмі вялікія грошы! Я нават баяўся ўявіць сабе, які ж прызавы фонд чакаў пераможцаў. Памятаю, да гэтай рэгаты вельмі сур’ёзна падышла каманда, здаецца, Швецыі. Яны выставілі некалькі яхт, якія былі абсталяваныя на найвышэйшым узроўні. Але яны занялі другое месца, а іх уладальнік застрэліўся, калі зразумеў, што каманда прайграла», — расказвае Аляксандр Фальчэўскі.\nПасля былі і міжнародныя, і сусветныя спаборніцтвы. Былі і еўрапейскія, і амерыканскія, і кругасветныя рэгаты.\nСказаць, што праца яхтсмена — гэта адпачынак і кайф, будзе самай вялікай хлуснёй.\n«Было невыносна цяжка. У шторм даводзілася мяняць ветразі, напрыклад. Ведаеце, што адбываецца ў гэты час? Яхту кідае ў розныя бакі, табе трэба на самым носе яхты адшпіліць адно ўмацаванне для ветразя і прышпіліць другое. А ўмовы такія, што ты фізічна гэта зрабіць не можаш. Салёная вада плешча табе ў твар, трапляе ў рот, а табе трэба гэта зрабіць, бо ад таго, які ветразь будзе ўсталяваны, залежыць праца астатняй каманды, залежыць хуткасць яхты. І вось ты боўтаешся на палубе, наблізішся на сантыметр, а цябе зноў хваля адштурхоўвае назад. Пакуль дасі рады заданню, у цябе ўсе рукі раздзёртыя да крыві, бо ты імі хапаўся за тросы, каб учапіцца, застацца там, дзе ты павінен быць. А здаралася, што нешта пойдзе не так на самым версе мачты. І ты вымушаны лезці на самы верх. Ведаеце, якая вышыня мачты была ў нашай яхты? 36 метраў. Гэта трэба было лезці на вышыню 10-павярховага дома, каб зрабіць сваю працу.\nГлядзіш адтуль уніз, а яхта здаецца велічынёй з карабок запалак. Я кожны раз, калі вісеў наверсе, думаў: «Усё, вярнуся на сушу, адразу ў Мінск, хопіць з мяне».\nА было і такое. У рэгату з сабой бярэцца каля дзесяці розных ветразяў. Яны складваюцца з аднаго борта. Важыць адзін ветразь каля 50 кілаграмаў. І вось калі шкіпер дае каманду паварочваць, дзяжурны экіпаж павінен хуценька перацягнуць гэтыя ветразі да другога борта. Яхта праходзіць невялікі кавалак шляху і зноў каманда: «Перакласці ветразі!». За дзень, бывала, так нацягаешся іх. А пасля так было. Камандуе шкіпер, а ты стаіш каля гэтых ветразяў і думаеш: «А на х… гэта трэба. І так фінішуем. Чыста па-руску. Пры гэтым мы перамагалі прэстыжныя рэгаты», — успамінае Аляксандр.\nАле, акрамя нечалавечых умоў, нават у моры здараліся сустрэчы, якія былі вартыя ўсіх выпрабаванняў. Адна з такіх сустрэч пазнаёміла Аляксандра Фальчэўскага з падарожнікам Фёдарам Конюхавым.\n«У канцы 90-х Фёдар Конюхаў ужо быў даволі вядомым чалавекам. У яго тады быў свой часопіс. Ён маляваў і прадаваў свае карціны. Я памятаю, ён тады вельмі хацеў на гэтыя грошы пабудваць цэркаўку ў сябе на радзіме. І я не ведаю, але неяк ён трапіў да нас на яхту. У нас быў свой штаб, дзе менеджары, журналісты займаліся нашым піярам. Недзе пад Алжырам гэта было. А трэба разумець, што там самы спрыяльны клімат. Ціха, ветру няма, можна цалкам расслабіцца. А ноччу зоркі так блізка, што, здаецца, у іх можна тыцкаць пальцам. Вось у адзін з такіх вечароў сядзім мы з ім на палубе. А Конюхаў кажа: «У меня так-то сегодня день рождения». А ён окае, ведаеце. Мы кажам: «Федзя, дык трэба адзначыць». Прынеслі бутэльку віскі 25-гадовай вытрымкі, 250 даляраў за бутэльку. А ён: «Я так-то не пью совсем. Мне бы кашки рисовой. Я так-то поел бы». Прыгатаваў яму я той кашы. А я ўмею гатаваць. Каша атрымалася пышная, з маслам. Конюхаў вельмі светлы чалавек. Трэба было бачыць удзячнасць у яго вачах. І вось некалькі гадоў таму Конюхаў прыехаў у Мінск, адкрываў царкву ў Лошыцы, мы з ім убачыліся. Ён першы мяне заўважыў. Я запрасіў яго да сябе дадому, ён абяцаў у наступны раз абавязкова заехаць, а мне падарыў фотаздымак з аўтографам, на якім пажадаў прайсці мне свой асабісты мыс Горн», — расказвае Аляксандр Фальчэўскі.\nМыс Горн — гэта знакавы пункт для ўсіх маракоў. Падчас кругасветных рэгат маракі амаль заўсёды абгінаюць мыс Горн. Там амаль круглы год ідзе дождж і дзьме моцны вецер. І абагнуць гэты мыс — значыць у пэўнай ступені пераадолець сябе.\nСёння Аляксандр прадаў кватэру ў Мінску, а купіў дом непадалёк ад Вілейскага вадасховішча. Працуе выратавальнікам на вадзе ў дзіцячым цэнтры «Надзея».\nНа пытанне, ці не сумуе па марах і акіянах, ён адказвае:\n«Я прайшоў свой мыс Горн. Цяпер у мяне «сваё мора». Я арандую возера, разводжу рыбу, пасадзіў памідоры, хаджу на паляванні. А, калі разабрацца, ніколі я вады і не любіў. Я зямлю люблю. Сваю зямлю», — адказаў Аляксандр.\n03.09.2019 / 15:48\nInav, размова iдзе пра прафесiйны спорт\nНу і яшчэ дзе Алжыр і дзе Біскайскі заліў?\nInav, На Алiмпе, дзе узносяцца знакамiтыя людзi Ф. Конюхау, А. Фальчэускi, В. Варначкiн i шмат iншых, i iм павага i рэспект!


20 гадоў прастаяў і яшчэ 20 стаяць будзе? | Народная Воля\n20 гадоў прастаяў і яшчэ 20 стаяць будзе?\nБудаўніцтва корпуса стаматалагічнага факультэта Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі распачалося ў 1992 годзе. Планавалася, што гэта будзе сучасны васьміпавярховы будынак. Але яшчэ ў 1996-м будоўля, што называецца, “стала”. Прычына — адсутнасць фінансавання. За чатыры гады, што вялося будаўніцтва, паспелі ўзвесці толькі тры паверхі.\nНекалькі гадоў таму “Белдзяржпраект” праводзіў даследаванне канструкцый і нават рыхтаваў карэкціроўку праектна-каштарыснай дакументацыі. Аднак ахвочых заняцца аднаўленнем даўгабуда на скрыжаванні вуліц Акадэмічнай і Платонава так і не знайшлося.\nПейзаж, скажам шчыра, сёння тут выглядае не вельмі прывабным для вока. Лічы, у самым цэнтры сталіцы стаіць недабудаваны аб’ект, ззяючы бетоннымі “рэбрамі”. Будынак знаходзіцца ў тым жа стане, у якім яго пакінулі прыкладна 15–16 гадоў таму. На тэрыторыю даўгабуда зараз можа трапіць любы ахвочы — вароты адчынены, аховы на тэрыторыі няма. Будынак стаіць без даху, без вокан, без дзвярэй, а вакол яго поўна смецця. Бачна таксама, што за гады “прастою” яго неаднаразова наведвалі аматары “графіці”, якія пакінулі на сценах запісы малазразумелага сэнсу…\nТым часам, як высветліла “Народная Воля”, будынак на скрыжаванні Акадэмічнай і Платонава знаходзіцца на балансе Упраўлення аховы здароўя Мінскага абласнога выканаўчага камітэта. Іншымі словамі — мае гаспадара.\nЗванок старшыні камітэта па архітэктуры і будаўніцтве Мінаблвыканкама Сяргею Молчану святло на сітуацыю вакол даўгабуда не праліў. “Мне няма чаго вам сказаць пра лёс гэтага даўгабуда, — сказаў ён. — Гэтай будоўлі і сапраўды 20 гадоў, аб’ект знаходзіцца на балансе Упраўлення аховы здароўя Мінаблвыканкама. Планавалася будаўніцтва стаматалагічнага факультэта Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі. Ведаю толькі, што даўгабуд быццам бы збіраліся прадаваць…”\nПершы намеснік начальніка Упраўлення аховы здароўя Мінаблвыканкама Сяргей Ганчароў у размове з карэспандэнтам “Народнай Волі” адзначыў: “Па шчырасці, канкрэтнага рашэння пра лёс гэтага даўгабуда на сённяшні дзень у нас няма. Мы вялі перамовы з шэрагам інвестараў, але ахвочых укладаць грошы ў гэты аб’ект не знайшлі. Зараз невядома, што будзе: ці паспрабуем прадаць гэты даўгабуд з аўкцыёну, ці працягнем пошук інвестараў. Але, яшчэ раз паўтару, канкрэтнага афіцыйнага рашэння пра лёс будынка дагэтуль няма”.


Архітэктура і культура Брэсцкай вобласці Беларусі, Славутасці і Выбітнасці Брэсцкай вобласці Беларусі, Падарожжа і Турызм па Брэсцкай вобласці Беларусі, Турыстычны онлайн гід даведнік па Брэсцкай вобласці Беларусі.\nБрэсцкая вобласць размешчана на паўднёвым захадзе Беларусі. На захадзе яна мяжуе з Польшчай, на поўдні - з Украінай. Цэнтр вобласці, горад Брэст, з'яўляецца свайго роду заходнімі варотамі краіны. Праз брэсцкую вобласць праходзяць найважнейшыя транспартныя магістралі, што злучаюць Еўропу і Азію. Рэкі брэсцкай вобласці Беларусі адносяцца да басейнаў Дняпра і Віслы. Рэльеф брэсцкай вобласці Беларусі характарызуецца як раўнінны і нізінны. На тэрыторыі брэсцкай вобласці Беларусі размяшчаецца большая частка аднаго з самых старажытных запаведнікаў Еўропы - Белавежскай пушчы. На тэрыторыі Белавежскай пушчы размяшчаецца рэзідэнцыя беларускага Дзеда Мароза.\nНа жаль, значная частка гістарычнай спадчыны брэсцкай вобласці Беларусі разбурана альбо знаходзіцца ў неналежным стане, з прычыны частых войнаў, якія праходзілі праз яе тэрыторыю. Аднак, некаторая частка найважнейшых славутасцяў і архітэктурна-культурнай спадчыны ўсё ж удалося захаваць, альбо аднаўляецца ў дадзены момант. Сярод такіх аб'ектаў найбольш важнымі з'яўляюцца: Камянецкая вежа, Палацы ў Косава і Ружанах, Касцёл у Ішкалдзі, Комплекс аб'ектаў у Брэсцкай крэпасці.\nТурызм у Брэсцкай вобласці Беларусі актыўна развіваецца. Для падарожнікаў па Беларусі адкрыты дзверы многіх музеяў і сядзібаў. Мноства архітэктурных і культурных славутасцяў чакае сваіх наведвальнікаў і турыстаў.\nІванаўскі раён Коль-ць матэрыялаў: 4\nІванаўскі раён Брэсцкай вобласці Беларусі мае значную колькасць невялікіх архітэктурных помнікаў і славутасцяў сярод якіх пераважаюць цэрквы, касцёлы і капліцы розных гадоў пабудовы. У вёсцы Моладава нядрэнна захавалася адна з найпрыгажэйшых капліц Беларусі, а ў вёсцы Дастоева раней размяшчаўся маёнтак роду Дастаеўскіх, а зараз там можна знайсці выдатную царкву. Сярод іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў на тэрыторыі Іванаўскага раёна мы таксама можам знайсці некалькі сядзібаў.\nІвацэвіцкі раён Коль-ць матэрыялаў: 3\nІвацэвіцкі раён Брэсцкай вобласці Беларусі з'яўляецца адным з найбуйнейшых у краіне і захоўвае на сваёй тэрыторыі некалькі найважнейшых архітэктурных помнікаў і славутасцяў ўсёй Беларусі. Галоўныя з іх гэта касцёл, палацавы ансамбль і сядзіба размешчаныя ў мястэчку Косава. Сярод мноства іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў Івацэвіцкага раёна можна сустрэць цэрквы, касцёлы, сядзібы і многае іншае.\nБаранавіцкі раён Коль-ць матэрыялаў: 10\nБаранавіцкі раён Брэсцкай вобласці Беларусі адзін з найбуйнейшых па плошчы раёнаў краіны. На тэрыторыі Баранавіцкага раёна мы можам знайсці мноства гістарычных і архітэктурных помнікаў і славутасцяў. Большасць славутасцяў Баранавіцкага раёна Беларусі гэта цэрквы і касцёлы. Сярод іх асабліва вылучаецца касцёл у вёсцы Ішкалдзь пабудаваны ў XV стагоддзі. Таксама сярод архітэктурных помнікаў і славутасцяў Баранавіцкага раёна можна сустрэць: капліцы, сядзібы, гістарычную гарадскую забудову і многае іншае.\nБрэсцкі раён Коль-ць матэрыялаў: 9\nБрэсцкі раён багаты гістарычнымі помнікамі і славутасцямі, сярод якіх асобна вылучаюцца помнікі і турыстычныя аб'екты самага Брэста. Галоўнай славутасцю горада і ўсяго раёна з'яўляецца комплекс аб'ектаў Брэсцкай крэпасці. У свой час менавіта дзеля будаўніцтва Брэсцкай крэпасці была знішчана амаль уся астатняя гістарычная забудова Брэста. Таксама важнай славутасцю і турыстычным аб'ектам з'яўляецца музей «Бярэсце» размешчаны непадалёк ад Брэсцкай крэпасці. Таксама ў Брэсцкім раёне ёсць яшчэ некалькі вёсак у якіх захаваліся старадаўнія касцёлы, цэрквы або сядзібы, а таксама іншыя архітэктурныя помнікі і славутасці.\nБярозаўскі раён Коль-ць матэрыялаў: 2\nБярозаўскі раён Брэсцкай вобласці Беларусі мае значную колькасць невялікіх архітэктурных помнікаў і славутасцяў сярод якіх пераважаюць цэрквы, касцёлы і капліцы розных гадоў пабудовы. У самім горадзе Бяроза выдатна захавалася некалькі цэркваў, таксама там размешчаны руіны старадаўняга каталіцкага кляштара. Сярод іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў на тэрыторыі Бярозаўскага раёна мы таксама можам знайсці некалькі сядзібаў.\nГанцавіцкі раён Коль-ць матэрыялаў: 1\nГанцавіцкі раён Брэсцкай вобласці Беларусі не вельмі багаты на буйныя гістарычныя і архітэктурныя помнікі, аднак і тут ёсць некаторая колькасць славутасцяў сярод якіх у асноўным прадстаўлены невялікія культавыя збудаванні, г.зн. цэрквы і касцёлы розных гадоў пабудовы. Сярод іншых славутасцяў Ганцавіцкага раёна можна сустрэць некалькі паўразбураных сядзіб і капліц.\nДрагічынскі раён Коль-ць матэрыялаў: 5\nДрагічынскі раён Брэсцкай вобласці Беларусі адзін з найбуйнейшых па плошчы раёнаў краіны. На тэрыторыі Драгічынскага раёна мы можам знайсці мноства гістарычных і архітэктурных помнікаў і славутасцяў. Большасць славутасцяў Драгічынскага раёна Беларусі гэта цэрквы і касцёлы. Таксама сярод архітэктурных помнікаў і славутасцяў Драгічынскага раёна можна сустрэць: капліцы, сядзібы, гістарычную гарадскую забудову і многае іншае. У Драгічынскім раёне ў вёсцы Заказель размешчана адна з самых прыцягальных паўразбураных капліц Беларусі.\nЖабінкаўскі раён Коль-ць матэрыялаў: 2\nЖабінкаўскі раён Брэсцкай вобласці Беларусі не вельмі багаты на буйныя гістарычныя і архітэктурныя помнікі, аднак і тут ёсць некаторая колькасць славутасцяў сярод якіх у асноўным прадстаўлены невялікія культавыя збудаванні, г.зн. цэрквы і касцёлы розных гадоў пабудовы. Сярод іншых славутасцяў Жабінкаўскага раёна можна сустрэць некалькі напаўразбураных сядзібаў.\nКамянецкі раён Коль-ць матэрыялаў: 5\nКамянецкі раён Брэсцкай вобласці Беларусі захоўвае на сваёй тэрыторыі некалькі найважнейшых архітэктурных помнікаў і славутасцяў ўсёй Беларусі. Па-першае гэта Камянецкая вежа, размешчаная ў самым Камянцы, а таксама гістарычная забудова гэтага горада. Па-другое, менавіта на тэрыторыі Камянецкага раёна, у вёсцы Камянюкі, размешчана адкрытая для турыстаў частка Белавежскай пушчы. Па-трэцяе, у горадзе Высокае захаваўся старажытны касцёл і палац. Сярод мноства іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў Камянецкага раёна можна сустрэць цэрквы, касцёлы, сядзібы і многае іншае.\nКобрынскі раён Коль-ць матэрыялаў: 2\nКобрынскі раён Брэсцкай вобласці Беларусі адзін з найбуйнейшых па плошчы раёнаў краіны. На тэрыторыі Кобрынскага раёна мы можам знайсці мноства гістарычных і архітэктурных помнікаў і славутасцяў. Большасць славутасцяў Кобрынскага раёна Беларусі гэта цэрквы і касцёлы. Таксама сярод архітэктурных помнікаў і славутасцяў Кобрынскага раёна можна сустрэць: капліцы, млыны, сядзібы, гістарычную гарадскую забудову і многае іншае.\nЛунінецкі раён Коль-ць матэрыялаў: 3\nЛунінецкі раён Брэсцкай вобласці Беларусі мае значную колькасць невялікіх архітэктурных помнікаў і славутасцяў сярод якіх пераважаюць царквы розных гадоў пабудовы. Сярод іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў на тэрыторыі Лунінецкага раёна мы таксама можам знайсці некалькі капліц, касцёлаў і сядзібаў.\nЛяхавіцкі раён Коль-ць матэрыялаў: 8\nЛяхавіцкі раён Брэсцкай вобласці Беларусі мае значную колькасць невялікіх архітэктурных помнікаў і славутасцяў сярод якіх пераважаюць цэрквы, касцёлы і сядзібы розных гадоў пабудовы. Сярод іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў на тэрыторыі Ляхавіцкага раёна мы таксама можам знайсці некалькі капліц.\nМаларыцкі раён Коль-ць матэрыялаў: 1\nМаларыцкі раён Брэсцкай вобласці Беларусі мае значную колькасць невялікіх архітэктурных помнікаў і славутасцяў сярод якіх пераважаюць цэрквы, касцёлы і капліцы розных гадоў пабудовы. Сярод культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў на тэрыторыі Маларыцкага раёна мы таксама можам знайсці некалькі сядзібаў.\nПружанскі раён Коль-ць матэрыялаў: 6\nПружанскі раён Брэсцкай вобласці Беларусі захоўвае на сваёй тэрыторыі некалькі найважнейшых архітэктурных помнікаў і славутасцяў ўсёй Беларусі. Па-першае гэта Касцёл, Царква, гандлёвыя рады і сядзіба, размешчаныя ў саміх Пружанах, а таксама гістарычная забудова гэтага горада. Па-другое, менавіта на тэрыторыі Пружанскага раёна, у мястэчку Ружаны, размешчаны руіны велічнага палаца Сапегаў. Сярод мноства іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў Пружанскага раёна можна сустрэць цэрквы, касцёлы, сядзібы і многае іншае.\nПінскі раён Коль-ць матэрыялаў: 6\nПінскі раён Брэсцкай вобласці Беларусі захоўвае на сваёй тэрыторыі некалькі найважнейшых архітэктурных помнікаў і славутасцяў ўсёй Беларусі. Па першае гэта цэлы шэраг архітэктурных помнікаў самаго Пінска, сярод якіх асабліва вылучаецца комплекс будынкаў былога каталіцкага кляштара, цяпер у ім размяшчаецца духоўная семінарыя. Па-другое, менавіта на тэрыторыі Пінскага раёна, у мястэчку Лагішын, размешчаны царква і касцёл, у гэтым касцёле захоўваецца адзін з найбольш шануемых у Беларусі абразоў. Сярод мноства іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў Пінскага раёна можна сустрэць і іншыя цэрквы, касцёлы, сядзібы і многае іншае.\nСтолінскі раён Коль-ць матэрыялаў: 3\nСтолінскі раён Брэсцкай вобласці Беларусі мае значную колькасць невялікіх архітэктурных помнікаў і славутасцяў сярод якіх пераважаюць цэрквы і касцёлы розных гадоў пабудовы. Сярод іншых культурна-гістарычных помнікаў і славутасцяў на тэрыторыі Столінскага раёна мы таксама можам знайсці некалькі капліц і сядзібаў.