«Украіна выйграе гэту вайну» — амерыканец Малькальм Нэнс, які ваюе супраць Расіі\n30.04.2022 / 17:01\nБылы вайсковец амерыканскага флоту і эксперт па бяспецы Малькальм Нэнс уступіў у шэрагі ўкраінскага Інтэрнацыянальнага легіёна і ваюе разам з украінскімі вайскоўцамі супраць Расіі. Карэспандэнт украінскай рэдакцыі BBC News Аксана Торап паразмаўляла з Малькальмам, чаму ён вырашыў прыехаць у Украіну, якія асаблівасці гэтай вайны і хто ў ёй атрымае перамогу.\nМалькальм Нэнс апублікаваў у Твітэры сваё фота ў вайсковай форме і падпісаў: «Я спыніў балбатню! Расія ніколі не возьме Кіеў. Ніколі»\nРасія напала не з-за НАТА, а з-за страху перад дэмакратыяй\nМалькальм расказаў, што мае 35-гадовы досвед у амерыканскіх узброеных сілах і выведцы, а затым працаваў аналітыкам у пытаннях кібертэрарызму і бяспекі на канале NBC.\n«Гэта была выдатная праца, я зарабляў добрыя грошы. Гэта было лёгка, я марнаваў 1—2 хвіліны на тыдзень, каб даць аналіз у жывым эфіры», — кажа ён.\nКалі заходнія выведкі пачалі рэгулярна заяўляць, што Расія рыхтуе ўварванне ва Украіну, Малькальм наважыўся прыехаць, каб на свае вочы ацаніць сітуацыю.\n«Я прыехаў сюды ў студзені. У лістападзе і снежні мы бачылі нарошчванне сілаў. І мы былі тут да канца лютага, каб зрабіць аналіз расійскіх войскаў: колькі яны маюць танкаў, дзе яны знаходзяцца», — кажа амерыканец.\nЁн ездзіў па розных напрамках, каб зразумець, адкуль могуць прыйсці расіяне, наведаў розныя населеныя пункты. «Для мяне было важна, ведаць гэтыя шляхі, пасёлкі, людзей. Я таксама паехаў на Данбас з украінскім войскам. Там я пазнаёміўся з генераламі Паўлюком і Сырскім. Генерал Паўлюк жартам прапанаваў: «Чаму б вам не далучыцца да нашага войска?» Я жартам адказаў: «Я ўжо занадта стары для гэтага».\nА напярэдадні нападу Расіі Малькальм пакінуў Украіну. 23 лютага ён прызямліўся ў Дубліне і даведаўся, што напад пачаўся. «Я вылецеў у Нью-Ёрк. У Нью-Ёрку сачыў за навінамі», — распавядае ён. Калі пачуў заяву Уладзіміра Зяленскага аб стварэнні Інтэрнацыянальнага легіёна — вырашыў вярнуцца ва Украіну, каб ваяваць.\n«Я маю вайсковую тэхніку на тысячы і тысячы даляраў. З Ірака, Лівіі, Сірыі. У мяне дастаткова тэхнікі для невялікай арміі. Таму я сабраў усё гэта і ахвяраваў Легіёну.\nЯ ўзяў свой асабісты рыштунак: бронекамізэльку, шлем, усё, што мне трэба. І пайшоў ва ўкраінскае пасольства ў Вашынгтоне. Сустрэўся з аташэ па пытаннях абароны. Ён адразу ж паглядзеў на мае дакументы і сказаў: «О так, вы кваліфікаваныя».\nАле галоўнай прычынай, па якой амерыканец уступіў у легіён, з'яўляецца адзін тэлефонны званок. «Мне тэлефанавалі сябры, якія былі ў Аўдзееўцы, і казалі: «Слухай, мы сёння памром». Яны былі там на працягу некалькіх гадоў. Але цяпер там сотні ракет. І яны сказалі: «Мы загінем. Бывай». Мяне гэта проста раздушыла. І вельмі раззлавала».\nНа ягоную думку, Расія напала на Украіну не з-за НАТА, а з-за страху перад дэмакратыяй. «Расія не можа прыняць ліберальна-дэмакратычную Украіну ля сваіх межаў», — мяркуе Малькальм.\n«Таму я звольніўся. Пакінуў працу, за якую мне добра плацілі. Пайшоў да кіраўніцтва і сказаў, што еду ва Украіну ваяваць у Інтэрнацыянальным легіёне. Яны ўсе сказалі, што я з'ехаў з глузду. Я нікому пра гэта не казаў, акрамя дачкі і майго менеджара. Вярнуўся ў Кіеў і далучыўся да легіёна», — распавёў ён.\n«Украіна выйграе гэтую вайну»\nМалькальм кажа, што ўсе амерыканскія аналітыкі на тэлебачанні казалі: Кіеў здасца праз 48 гадзін, або Кіеў здасца праз 72 гадзіны.\n«За месяц свайго знаходжання ў Кіеве я вывучыў гэты горад: яго дарогі, будынкі і масты з пункту гледжання ўварвання. Я не хадзіў на Падол, каб проста выпіць кавы. Я разважаў над тым, як вы будзеце ваяваць.\nТаму за месяц да ўварвання я быў адзіным чалавекам на амерыканскім тэлебачанні, які казаў: «Расія ніколі не возьме Кіеў. Ніколі. Горад занадта вялікі. Людзі вельмі матываваныя. Вы іх не пераможаце».\nПа яго словах, украінцы маюць тое, што называюць духам барацьбы. «У вас барацьба ўнутры», — лічыць амерыканец. Акрамя таго, Украіна мае моцную армію, якая гатовая змагацца. «Я ўсё гэта казаў на тэлебачанні, на ўсе Злучаныя Штаты. На мяне глядзелі як на вар'ята. Ніхто не верыў, што Украіна можа атрымаць перамогу», — кажа ён.\nПраз тры дні пасля пачатку вайны прэзідэнт Зяленскі абвясціў аб стварэнні Інтэрнацыянальнага легіёна, і гэта быў апошні дзень Малькальма на тэлебачанні.\n«Мяне спыталі, колькі часу спатрэбіцца, каб Украіна здалася. І я адказаў: «Я скажу нешта непапулярнае. Украіна выйграе гэтую вайну. Выйграе. Гэта значыць, яна знішчыць расійскую армію».\n«Я бачыў рэчы, якія іншыя людзі не бачылі. Напрыклад, я думаў, што ўкраінцы будуць біцца мацней каля Сумаў, але праз тыдзень расейцы ўжо былі каля Бравараў. Таму я разважаў: што там здарылася, няўжо ўкраінская армія здалася? І зразумеў, што гэта быў трук», — тлумачыць ён.\nТое ж самае, па яго словах, адбылося ў Ірпені і Барадзянцы.\n«Я казаў, што яны робяць гэта свядома. Яны дазваляюць расіянам утварыць доўгія калоны з танкаў, бензавозаў і боепрыпасаў, і збіраюцца атакаваць з тылу. Менавіта так і адбылося. Рускія засталіся без паліва. А без паліва ваяваць немагчыма».\nСёння, са слоў Малькальма, Расія кідае ўсе свае сілы на Данбас, спрабуючы захапіць тэрыторыю вакол Ізюма і ўзяць Славянск. Але ёй гэта не ўдасца, лічыць ён. «Яны церпяць паразу на паўночным захадзе і на паўночным усходзе, хоць і маюць вялікую армію. Яны не разумеюць: калі ўсе запасы (ежа, паліва і амуніцыя) сканцэнтраваныя ў адным месцы, дастаткова аднаго стрэлу, каб усё гэта знішчыць», — лічыць Малькальм.\nНа ўсходзе, з ягоных слоў, расіяне ствараюць больш кароткія лагістычныя ланцужкі, як, напрыклад, праз расійскі Белгарад. Але танкам даводзіцца ехаць па дарогах, што з ваеннага пункту гледжання «стане смяротным прысудам».\n«Неяк я ехаў з Камянца-Падольскага. Мы з'ехалі з дарогі дзесьці на метр, каб прыпаркавацца. Быў люты, але гразь была сантыметраў з 10. І я зразумеў, што расійскія танкі не змогуць з'ехаць з дарогі.\nРасія можа кантраляваць толькі дарогу, па якой яна рухаецца. Ні вёскі, ні палі — толькі дарогі. З ваеннага пункту гледжання гэта смяротны прысуд, таму што гэта прымушае перамяшчацца ў асноўным па дарогах».\n«Я быў на ўсходзе. Усход — не што іншае, як поле. Цяпер пачынаецца сезон дажджоў. Таму зноў Расія не зможа з'ехаць з дарог», — дадае ён. Па яго словах, у расіян не хапае танкаў, людзей і рэсурсаў, каб перамагчы украінцаў. «Калі ўкраінцы пачнуць знішчаць усе гэтыя танкі, у расіян не застанецца танкаў або механізаванай пяхоты. І тады ўкраінцы змогуць атакаваць і прасунуцца на 20, 30, 40 кіламетраў, таму што абараняцца не будзе чым. Калі вы губляеце танкі і людзей, у вас няма арміі».\nМенавіта таму ён прагназуе, што бітва на ўсходзе праваліцца для расіян. «І калі Украіна працягне атакаваць у чэрвені, ліпені, думаю, яны вернуць Херсон. Расія не мае людзей і сілаў».\nУкраінцам трэба зброя\nДля перамогі ўкраінцам трэба зброя, лічыць Малькальм. «Два тыдні таму самай вялікай праблемай была расійская дальнабойная артылерыя. Гэта лепшая і самая вялікая зброя, якая ў Расіі ёсць. Тая, што забівае больш за ўсё мірных жыхароў, — РЗСО «Смерч», ракеты далёкага дзеяння і да таго падобнае», — кажа ён.\nСа слоў амерыканца, Захаду тлумачаць, што Украіне патрэбная дальнабойная артылерыя з высокадакладнымі снарадамі. І яна цяпер паступае. «ЗША даюць Украіне 100 гаўбіц M777. Яны вельмі дакладныя».\nШвецыя дала процітанкаваю зброю. «Не трэба нават выходзіць з грузавіка, ён цалкам аўтаматычны. Выпускае тры снарады ў хвіліну.\nВа ўкраінцаў іх цяпер будзе дзесяць. Гэта азначае 30 артылерыйскіх удараў далёкасцю 25 км за 60 секунд. Расіяне не будуць ведаць, што рабіць», — тлумачыць ён.\nАле сітуацыя на фронце, паводле яго слоў, кожны тыдзень змянялася, а таму і рэкамендацыі таксама мяняліся. «Цяпер трэба зброю, якая зломіць расіянам хрыбет. Гэта HIMARS — амэрыканская ракетная артылерыйская сістэма падвышанай мабільнасці на колавым шасі. Яна таксама цалкам аўтаматычная. Яе ўжылі для барацьбы з «Ісламскай дзяржавай» і «Аль-Каідай». Яна здольная знішчаць цэлі на адлегласці да 300 км Дакладнасць трапляння — адзін метр. А гэта ўжо сур'ёзная гульня. Гэтая сістэма настолькі дакладная, што знішчыць любую рускую артылерыю», — тлумачыць Малькальм.\nЁн упэўнены, што знішчэнне расійскай артылерыі — гэта гуманітарная акцыя, бо расіяне забіваюць мірных жыхароў. «Таму, калі вы атрымаеце HIMARS, ход вайны цалкам зменіцца. Гэта зброя вельмі дакладная. У рускіх нічога падобнага няма».


Фестываль кнігі і прэсы, адкрыцце Сада Малітвы, велаэкскурсіі, гастра-фэсты і тысячы гасцей. Чым будуць здзіўляць у Слоніме на Дне беларускага пісьменства? (праграма) | ГУК "Гродненский ОМЦНТ"\nГлавная » Новости » Фестываль кнігі і прэсы, адкрыцце Сада Малітвы, велаэкскурсіі, гастра-фэсты і тысячы гасцей. Чым будуць здзіўляць у Слоніме на Дне беларускага пісьменства? (праграма)\nЯк заўжды, гасцей і ўдзельнікаў свята будзе чакаць безліч сюрпрызаў. Безумоўна цэнтральнымі і найбольш феерычнымі падзеямі стануць урачыстыя цырымоніі адкрыцця і закрыцця Дня пісьменства. На цэнтральнай плошчы горада завіруе Фестываль кнігі і прэсы, падчас якога кожны жадаючы зможа азнаёміцца з новымі кніжнымі выданнямі, сустрэцца з вядомымі журналістамі і літаратарамі. У цэлым, святочныя мерапрыемствы разгарнуцца амаль на дваццаці пляцоўках – выставачнай, фальклорнай, дзіцячай, тэатральнай – кожная з якіх будзе здзіўляць і заманьваць пераборлівага гледача.\nУ прыватнасці, 31 жніўня ў гарадскім парку адбудзецца абласны этап рэспубліканскага конкурсу сямейнага сельскагаспадарчага праекта “Уладар сяла”, пасля завяршэння якога своеасаблівую творчую эстафету падхопіць выніковы этап Рэспубліканскага конкурсу юных чытальнікаў “Жывая класіка”. Пабачыць Беларусь праз аб’ектыў фотакамеры Уладзіслава Цыдзіка, завітаць на выстаўку рэдкіх і каштоўных кніг па гісторыі Слонімчыны таксама можна будзе ў гэты фестывальны дзень.\nПа матэрыялах сайта газеты Гродзенская праўда


Замежны студэнт абрабаваў свайго земляка, які хацеў купіць кватэру ў Мінску\n26.03.2020 / 20:47\nЗамежны студэнт, які праходзіць навучанне ў Мінску, выкраў у свайго знаёмага земляка больш за 74 тысячы даляраў, піша «Мінск-Навіны».\n31 снежня 2019 года ў міліцыю з заявай звярнуўся 20-гадовы замежны студэнт, які паведаміў, што ў яго выкралі буйную суму. Высветлілася, што напярэдадні ён папрасіў дапамагчы набыць кватэру ў Мінску ў 21-гадовага суайчынніка. Пацярпелы нядаўна прыехаў у беларускую сталіцу, а яго зямляк жыў у Мінску амаль два гады.\nУ банк для атрымання буйнога грашовага пераводу маладыя людзі адправіліся разам на машыне земляка. Пасажыр даверыўся і на зваротным шляху нават паклаў для захавання грошы ў бардачок. Адсвяткаваць атрыманне буйной сумы студэнты адправіліся ў рэстаран, а пасля ўладальнік аўто проста з'ехаў з грашыма. Каб адцягнуць знаёмага, ён папрасіў яго пакласці ежу ў багажнік, а сам націснуў на педаль газу. Пацярпелы не мог адразу звярнуцца ў міліцыю — яго зямляк папрасіў мабільны тэлефон, каб нібыта патэлефанаваць, і не вярнуў яго.\nТым не менш рабаўнік быў затрыманы супрацоўнікамі міліцыі. У ходзе расследавання выяўлены і канфіскаваны ўсе выкрадзеныя грошы, большая частка якіх (70 тысяч даляраў) знойдзена ў тайніку ў лесапаласе. Астатнія былі ў аўтамабілі замежнага студэнта.\n21-гадоваму маладому чалавеку выставілі абвінавачванне ў рабаванні, здзейсненым у асабліва буйным памеры (ч. 4 арт. 206), і махлярстве (ч. 1 арт. 209 КК). Абвінавачанага ўзялі пад варту, наклалі арышт на яго маёмасць агульным коштам больш за 30 тысяч рублёў.


Дзівакаватая бабуля | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЧасам так здараецца, калі старонні чалавек становіцца да такой ступені неад’емнай часткай твайго жыцця, што яго можна назваць членам тваёй сям’і ці, як мінімум, блізкім сябрам. Ты пачынаеш пранікацца яго жыццём, задумваешся над яго паўсядзённымі праблемамі, якія ўжо падсвядома вырашаеш ў сябе ў галаве, турбуешся пра яго здароўе, перажываеш.\nУжо некалькі месяцаў, амаль кожную раніцу, калі я еду на вучобу, заўважаю жанчыну вельмі шаноўнага ўзросту. У яе запамінальныя рысы: даўгаваты нос, смуглявая маршчыністая скура і ўсмешка, якая амаль ніколі не знікае з твару. З ярка-рудых валасоў прабівалася сівізна, а на ёй – кожны раз адна і тая ж шапка, якую, мабыць, яна ж і звязала. Кожны раз, заходзячы ў аўтобус, я шукаю вачыма гэтую бабулю, і кожны раз, убачыўшы яе там, я задаюся пытаннем: куды можа ехаць пажылая жанчына кожную раніцу ў адзін і той жа час?\nАказваецца, не адна я яе заўважаю. Яе заўважыла і мая суседка, якая ездзіць са мной. Гэтая жанчына распавяла гісторыю дзіўнай бабулькі: «У яе была сям’я, але пры трагічных абставінах бабуля страціла адразу мужа і сына, і, каб не звар’яцець на сваім горы, яна прыдумала сабе такую забаўку – садзіцца ў аўтобус і ездзіць па адным і тым жа маршруце. Пры гэтым яна заводзіць дыялог абсалютна з любым чалавекам, які сядзе побач з ёй».\nДаведаўшыся пра яе гісторыю, я пачала прыслухоўвацца: пра што яна гаворыць са сваімі суразмоўцамі. Калі мне ўсё ж такі ўдалося зразумець, што яна так захоплена распавядае і чаму так размахвае рукамі пры гэтым – я была здзіўленая. Як аказалася, у маладосці Яўгенія была інжынерам-праекціроўшчыкам металаканструкцый. Яна з вялікім гонарам апавядала пра тое, што гэтыя чарцяжы амаль усіх дамоў горада належаць менавіта ёй. Пры гэтым, яна не выглядала славалюбнай, наадварот, прымушала ўсіх суразмоўцаў глядзець на яе з глыбокай удзячнасцю.\nАднойчы я вырашыла да яе падсесці, і з таго часу я так да яе прывязалася, што, калі раптам не бачу яе ў аўтобусе, пачынаю нервавацца.\nНеяк я абмянялася з бабуляй нумарамі і адрасамі. Калі раптам ёй спатрэбіцца дапамога – у яе заўсёды ёсць чалавек, да якога яна можа звярнуцца. Ведаючы тое, што яна самотная, я вырашыла адправіць ёй святочную паштоўку. І… крыху схітраваць: падпісала паштоўку не сваім імем, а імем яе калектыву.\nУ чарговы раз, падсеўшы да бабулі ў аўтобусе, яна, захлынаючыся, распавядала пра тое, што атрымала віншавальную паштоўку з арганізацыі, дзе прапрацавала сорак гадоў, пра тое, што ўсе памятаюць пра яе металаканструкцыі, і ўсё, што яна рабіла ў маладосці – мае асаблівую каштоўнасць для многіх людзей. Радасць бабулі была да такой ступені вялікая, што цэлы тыдзень яна распавядала кожнаму чалавеку, які сядаў побач, пра гэтую паштоўку.\nАказваецца, некаторым людзям для шчасця трэба зусім мала – з кімсьці пагаварыць і падзяліцца сваёй радасцю.


У цэнтры ўвагі дэпутатаў будзе фарміраванне бюджэтнай і падатковай палітыкі\nХатняя старонка > У цэнтры ўвагі дэпутатаў будзе фарміраванне бюджэтнай і падатковай палітыкі\nАб гэтым учора заявіў старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Уладзімір АНДРЭЙЧАНКА на пасяджэнні Савета, на якім абмяркоўвалі напаўненне восеньскай сесіі.\nСпікер адзначыў, што на сённяшні момант у Палаце прадстаўнікоў знаходзіцца 37 законапраектаў, а да пачатку сесіі іх колькасць значна вырасце. 20 законапраектаў будуць разглядацца ў другім чытанні, значыць яны павінны быць абавязкова прыняты восенню.\n«Час, які застаецца, неабходна максімальна выкарыстоўваць для таго, каб да наступнага пасяджэння Савета палаты, якое пройдзе ў верасні і дзе будзе разгледжаны праект парадку дня асенняй сесіі, мы падышлі з пакетам узгодненых законапраектаў. Неабгрунтаваных зацяжак і фармальнага стаўлення да законапраектнай работы быць не павінна», — падкрэсліў Уладзімір Андрэйчанка.\nЯк адзначалася вышэй, у прыярытэце — блок пытанняў, звязаных з фарміраваннем бюджэтнай і падатковай палітыкі. На думку спікера, тут асноўны акцэнт неабходна зрабіць на рэалізацыі рашэнняў Прэзідэнта па стымуляванні дзелавой ініцыятывы грамадзян, падтрымцы сярэдняга і малога бізнесу, фарміраванні збалансаванага, зразумелага людзям і суб'ектам гаспадарання падатковага заканадаўства. «Пры гэтым самым уважлівым чынам варта падысці да выканання дзяржавай сваіх сацыяльных абавязацельстваў. Неабходна шчыльна працаваць з урадам у рамках міжведамасных груп, ужо зараз уносіць і адстойваць свае прапановы, каб пасля афіцыйнага ўнясення пакета законапраектаў у частцы бюджэту, падаткаў ў Палату прадстаўнікоў мы не патанулі ў дробязях, а маглі сканцэнтравацца на разглядзе канцэптуальных пытанняў», — дадаў Уладзімір Андрэйчанка.\nЯк расказаў журналістам намеснік старшыні Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Баляслаў Пірштук, ёсць цэлы блок досыць складаных законапраектаў. «Напрыклад, Жыллёвы кодэкс, у які будзем чарговы раз уносіць змяненні, Працоўны кодэкс — гэта тыя нарматыўныя дакументы, якія, па сутнасці, датычацца ўсяго насельніцтва краіны, — сказаў ён. — Гэтым разам у нас будзе разглядацца пяць законапраектаў, якія ўнесены па ініцыятыве нашых дэпутатаў. Нам хацелася б, каб дэпутаты працавалі больш актыўна. Яны лепш адчуваюць свае акругі, настроі і патрэбы людзей. Два з іх [з законапраектаў. — «Зв.»] датычацца эканамічнага блока — гэта інвестыцыі і прыватызацыя, тры — прыродаахоўнага характару».\nТаксама віцэ-спікер дадаў, што будзе разгледжаны абсалютна новы законапраект аб арганічнай прадукцыі. На яго думку, для Беларусі ён вельмі важны, бо гэта дасць магчымасць атрымаць якасныя прадукты без прымянення хіміі. Зараз адпрацоўваюцца ўсе нюансы, каб гэты законапраект быў прыняты ўжо ў ходзе будучай сесіі.\nБаляслаў Пірштук звярнуў увагу, што ёсць і досыць няпростыя законапраекты па дарожным і аўтамабільным руху, па электронных подпісах і рэгістры насельніцтва. Акрамя таго, у Палаце прадстаўнікоў плануюцца парламенцкія слуханні па шэрагу тэм, сярод якіх — турыстычная і інвестыцыйная прывабнасць Беларусі.\nВядома, гаворка зайшла і аб праекце Падатковага кодэкса. «Пакуль ён да нас не паступіў, але ўрад заканчвае гэтую работу. Я мяркую, што недзе ў верасні ён да нас паступіць, потым цэлы бюджэтны пакет яшчэ будзе па 2019 годзе — гэта вельмі сур'ёзныя дакументы, — сказаў віцэ-спікер. — Падатковае заканадаўства, я думаю, толькі лянівы не абмяркоўвае. Усім хацелася б паслабленняў, але разам з тым нам усім хацелася б, вядома, знайсці механізмы напаўнення бюджэту. Добра прымаць нейкі льготны пакет, калі добрая напаўняльнасць бюджэту».\nШто да ўмоў для малога і сярэдняга бізнесу, то, на думку намесніка старшыні Палаты прадстаўнікоў, трэба ўсё максімальна спрасціць. «На мой погляд, у нас заканадаўства перагружана, вельмі шмат рознай справаздачнасці, вельмі шмат розных рэвізій, кантрольных функцый. Усе, асабліва нашы бізнес-супольнасці, сыходзяцца на тым, што трэба гэты блок разгрузіць, — дадаў Баляслаў Пірштук. — Я згодны: нам трэба папрацаваць над тым, каб заканадаўства было зразумелае, празрыстае і каб рызык было менш у тых, хто вядзе бізнес».\nЗагаловак у газеце: Не патануць у дробязях\n http://twitter.com/share?url=http://zviazda.by/be/news/20180809/1533834169-u-centry-uvagi-deputatau-budze-farmiravanne-byudzhetnay-i-padatkovay&text=У цэнтры ўвагі дэпутатаў будзе фарміраванне бюджэтнай і падатковай палітыкі\n http://www.facebook.com/sharer.php?u=http://zviazda.by/be/news/20180809/1533834169-u-centry-uvagi-deputatau-budze-farmiravanne-byudzhetnay-i-padatkovay&t=У цэнтры ўвагі дэпутатаў будзе фарміраванне бюджэтнай і падатковай палітыкі&src=sp


"Купі танк, нядорага". Прыватную калекцыю ваеннай тэхнікі выставілі на аўкцыён у Штатах | 42.TUT.BY\nАдна з самых буйных у свеце прыватных калекцый баявой тэхнікі была выстаўленая на таргі ў штаце Каліфорнія ў пятніцу, перадае Business Insider. Паглядзець усе лоты і прыцаніцца можна на сайце Auctions America.\nФота Business Insider\nЦяпер кожны зможа папоўніць хатні арсенал нямецкім ці амерыканскім танкам часоў Другой сусветнай вайны альбо нават 42-тоннай ракетнай сістэмай "Скад", якія ўваходзілі ў вядомы збор амерыканскага інжынера Жака Літлфілда. Ён захапляўся вайсковай гісторыяй усё жыццё і набыў першую баявую адзінку ў 1975 годзе - яшчэ калі рабіў кар'еру ў Hewlett-Packard. Гэтай "першай ластаўкай" стаў амерыканскі выведны браніраваны аўтамабіль М3 "Скаўт".\nЗ таго часу калекцыя расла і да 2009 году, калі Літлфілд памёр, перавысіла 220 адзінак вайсковай тэхнікі - ад танка Першай сусветнай да трафеяў часоў Вайны ў Персідскай затоцы 1991 году. Збор Літлфілду, у які ўвайшлі танкі, аўтамабілі, бранетраспарцёры і самаходныя гарматы коштам ў дзясяткі, сотні і нават мільёны долараў, пасля яго смерці быў пераданы фонду The Collings Foundation. Фонд спадзяецца прадаць частку калекцыі і сабраць каля $10 мільёнаў, каб стварыць на гэтыя грошы музей баявой тэхнікі.\nНекаторыя з лотаў:\n"Гэта вельмі рэдкая і каштоўная калекцыя", - адзначыў прадстаўнік The Collings Foundation Хантэр Чэйні. Напрыклад, танк Вермахту Panzer IV, як чакаецца, можа быць прададзены за 2,4-2,6 мільёны долараў, а даволі рэдкая штурмавая мадыфікацыя амерыканскага танка М4 "Шэрман" - за 1,4-1,6 мільёны.\nАўкцыён ужо зацікавіў пакупнікоў ня толькі з ЗША, але і з Аўстраліі, Францыі і Нямеччыны, паведаміла прэс-сакратар арганізатара таргоў кампаніі Auctions America Эмі Крысці.


17 лістапад 2004, 12:41\nНягледзячы на тое, што зьява гэтая даволі новая, маладая – лічыцца, што першы флэш-моб быў праведзены ў чэрвені 2003 году ў ЗША – беларуская моладзь “адрываецца” напоўніцу. Прычым склаліся ўжо свае, нацыянальныя асаблівасьці беларускага флэш-мобу. А што думаюць пра гэта людзі?\n(Дзяўчына: ) “Флэш-моб – гэта такі кірунак абсалютна сучасны, людзі шукаюць новага выйсьця для сваіх эмоцыяў, выказваньня сваіх поглядаў. А можа, гэта паўтараецца гісторыя ў культурным пляне, францускі дэкаданс, калі былі вельмі модныя пэрформансы, альбо дадаізм”.\n(Хлопец: ) “Я лічу, што гэта вызваленьне беларускіх думак ад прыгнёту. Людзі хочуць паказаць сымбалічнае сваё далучэньне да ўсяго сьвету, хочуць зрабіць цікавыя рэчы”.\n(Мужчына: ) “Флэш-моб – гэта штучкі ад няма чаго рабіць. Па праўдзе, ніякага глыбокага сэнсу акцыі флэш-мобу ў сьвеце ня маюць. Гэта проста прыкольныя магчымасьці самавыказацца, прычым у самых незвычайных іпастасях. Але ў Беларусі гэтая зьява, не пасьпеўшы разьвіцца, ператвараецца ў нейкія палітычныя шоў, і казаць, што гэта флэш-моб у чыстым выглядзе, нельга”.\n(Мужчына: ) “Чупа-чупсы” да гэтай чыгуннай бабы – такі беларускі флэш-моб быў, з адценьнем нашай местачковасьці й цеплыні нават…”\nАнгельскае спалучэньне flash mob можна перакласьці як “імгненнае натоўпастварэньне”. Гэта новы грандыёзны эпатаж, у якім удзельнічаюць сотні людзей. У пэўным грамадзкім месцы ў вызначаны час быццам зьнянацку ўзьнікае натоўп. Кожны чалавек выконвае пэўныя дзеяньні, а пасьля ў строга вызначаны час раптоўна пакідае гэтае месца.\nРасейскія “Известия” пра флэш-мобы пішуць так: “Асноўная асаблівасьць флэш-акцыяў ляжыць у іх поўнай бессэнсоўнасьці й абсурднасьці. Удзельнікі склікаюцца праз інтэрнэтаўскія спам-рассылкі й пачынаюць рабіць дзіўныя ўчынкі, якія збоку выглядаюць як праява масавага вар’яцтва”.\nУпершыню такі гэпэнінг заўважылі ў Нью-Ёрку ў чэрвені 2003 году. Некалькі сотняў чалавек прыйшлі ў шыкоўны салён мэблі, падышлі да найбліжэйшай канапы й сказалі: “Га, вось гэтая канапа!” І сышлі. Забава імгненна распаўсюдзілася па ўсім сьвеце й цяпер гуляе па Эўропе, нібыта прывід. Імгненныя натоўпы сталі зьяўляцца ў самых розных месцах сьвету з зайздроснай рэгулярнасьцю. Дарэчы, пра флэш-мобы заўсёды пішуць уплывовыя газэту сьвету, накшталт брытанскай “Times”.\nЯкіх толькі дзівацтваў ні выдумляюць мобэры! У тым самым Нью-Ёрку, у вялікай краме цацак, блізу трохсот чалавек раптоўна спыніліся каля мэханічнага дыназаўра, паднялі рукі, абвясьцілі яго богам, упалі на калені й пачалі маліцца. А ў нямецкім Дортмундзе флэш-мобэры сабраліся ля выставы пральных машын і ўзяліся дружна есьці бананы. У ЗША ў выніку аднаго з флэш-мобаў быў паралізаваны рух на галоўнай магістралі ўздоўж возера Нортан. Па возеры плылі паўтары тысячы чаўноў з голымі людзьмі...\nХваля флэш-мобаў дакацілася й да Беларусі. Першы беларускі флэш-моб прайшоў 24 жніўня 2003 году. А трэцяй гадзіне дня сотні людзей сабраліся ля ўваходу ў Камароўскі рынак, каля скульптуры “Цёткі зь семкамі”. Пасьля працяглых воплескаў да ног “бронзавай жанчыны” паляцелі сотні цукерак “Чупа-чупс”. Пасьля гэтага ўдзельнікі дзеі імгненна зьніклі... Фацэтны флэш-моб адбыўся сёлета 21 верасьня на Кастрычніцкай плошчы сталіцы. Увечары тут сабраліся сотні маладых людзей, якія пускалі мыльныя бурбалкі й вадзілі карагоды.\n(Людміла: ) “Гэта акцыя “Мір ува ўсім сьвеце”. Вельмі клясна! Вось праляцела кагадзе чарада варон, і быў такі кантраст: вялікія мыльныя шары, бурбалкі – і вароны! Яны ўвасабляюць нейкую гармонію, еднасьць. А вось толькі што людзі станавіліся ў кругі й вельмі-вельмі хутка бегалі. Спрадвечнае нешта такое, язычніцкае, паганскае. Нагадвае эпізод з балету “Вясна сьвятая”. Такая энэргетыка, проста супэр! Мне вельмі падабаецца”.\nСапраўды, відовішча ўражвала: вечар, толькі прайшоў дождж, ліхтары люструюцца ў лужынах, над плошчай – сотні маціцовых мыльных бурбалак, якія пераліваюцца ўсімі колерамі вясёлкі. Міліцыянты, што заўсёды дзяжураць на плошчы – у разгубленасьці. Дакладаюць праз рацыі начальству, на ўсякі выпадак просяць падмацаваньня, бо на плошчы не адна сотня маладых людзей.\n(Карэспандэнтка: ) “А як удалося столькі народу сабраць?”\n(Хлопец: ) “Сьвядомых людзей вельмі шмат у сеціве беларускім”.\n(Карэспандэнтка: ) “А якія мэты акцыі?”\n(Хлопец: ) “А ніякія. Проста прыгожа…”\n(Карэспандэнтка: ) “А чаму менавіта мыльныя бурбалкі? Нейкая дзіцячая забава...”\n(Васіль: ) “Дзеці – самыя бесклапотныя, добрыя, бяскрыўдныя істоткі… Тут сапраўды моладзь сабралася, самі нядаўна бегалі ў шорціках і пускалі бурбалкі”.\n(Карэспандэнткі: ) “А ніякіх больш сур’ёзных асацыяцыяў няма?”\n(Васіль: ) “Кшталту таго, каб у небе замест самалётаў і бомбаў ляталі бурбалкі? У небе толькі аблокі й бурбалкі, і птушкі толькі што праляцелі…”\nПраз паўгадзінкі ўсе раптоўна зьнікаюць з плошчы.\nАдна з апошніх акцыяў была такая: сотні людзей прыходзілі ў абутковую краму каля чыгуначнага вакзалу ў розным абутку: на адной назе, да прыкладу, красоўка, на другой – мадэльны чаравік, – і з сур’ёзным выглядам прасілі падабраць пару...\nУ мобэраў ёсьць некалькі “жалезных правілаў”, якія, канечне, трэба выконваць. Прыяжджаць на акцыю трэба ў дакладна вызначаны час і зьяўляцца раптоўна – за некалькі сэкундаў да акцыі. Пабачыўшы знаёмых перад акцыяй – мобам, не вітацца зь імі, нават калі ня бачыліся сто гадоў. Падчас мобу нельга сьмяяцца й вылучацца з натоўпу. На пытаньне: “Што тут адбываецца?” – трэба адказваць: “Я тут выпадкова”. Ну а пасьля мобу трэба “ймгненна” зьнікнуць. І яшчэ: ніхто ня ведае арганізатараў флэш-мобу.\nАле флэш-моб па-беларуску набывае свае нацыянальныя рысы. 16 кастрычніка, напярэдадні выбараў і рэфэрэндуму, на вуліцы ў Менску выйшлі сотні маладых людзей з чорнымі стужкамі на рукавах. Што гэта было – палітычная акцыя альбо флэш-моб? Вось што сказаў адзін з адмыслоўцаў у мобінгу, які не захацеў называць свайго імя:\n(Адмысловец: ) “Ёсьць стабільнае правіла флэш-мобу: ён ня можа быць палітычным і ня можа нешта рэклямаваць. Але ў той жа час ёсьць выпадкі, калі нейкія кампаніі спэцыяльна падкуплялі людзей, каб менавіта ў іхным супэрмаркеце зрабілі, таму што пасьля гэтага ўсе пішуць. “Нячэсныя” людзі парушаюць гэтае правіла, але правіла такое дакладна існуе. Вось той палітычны флэш-моб са стужачкамі – гэтая ініцыятыва ішла ня з боку нашага мобэрскага руху, а з боку нейкіх палітычных груповак”.\n(Карэспандэнтка: ) “А мобэрскі рух і палітычныя групоўкі павінны стаяць асобна?”\n(Адмысловец: ) “Вядома! Гэта ўсясьветная практыка й правіла: флэш-моб і палітыка – розныя рэчы. Мне флэш-моб падабаецца як нешта мілае, калі людзі чакаюць трамвай альбо заходзяць у тралейбус з мокрай бялізнай. Калі палітыка, гэта патыхае ўжо саветчынай, калі ўзялі піянэраў, арганізавалі, і тыя строем маршыруюць. Гэта ўжо ня тое...”\nПалітычныя флэш-мобы – зьява выключна постсавецкая. У Санкт-Пецярбурзе міліцыя жорстка расправілася з маладымі прыхільнікамі кампартыі, якія надзелі гумавыя маскі з выявай Пуціна й прыйшлі да дому ў Баскавым завулку, дзе некалі ён жыў. Яны некалькі разоў пракрычалі: “Вова, дамоў!” Пасьля “пуціны” адправіліся на Неўскі праспэкт, дзе акцыю жорстка разагналі міліцыянты.\n30 кастрычніка ля многіх шапікаў “Белсаюздруку” на праспэкце Скарыны ў Менску сабраліся чэргі. Кожны падыходзіў, прасіў ў прадавачкі сьвежы нумар “Советской Белоруссии”. Людзі куплялі газэту, разгортвалі яе, камячылі й выкідалі ў сьметніцу.\nАдзін з арганізатараў моладзевага руху “Зубр” Цімох Дранчук выказаў такое меркаваньне:\n(Дранчук: ) “Насамрэч, гэтая ідэя мобаў вельмі добрая. Я шкадую толькі, што гэта ня мае дачыненьня да палітычных падзеяў у нашай краіне. Вось “Зубр”, калі ствараўся, ставіў першай мэтай для сябе зрабіць змаганьне з дыктатурай менавіта вось такім прыкольным…”\n(Карэспандэнтка: ) “Але заўзятыя мобэры кажуць, што палітыка й рэкляма павінны стаяць асобна ад флэш-мобу”.\n(Дранчук: ) “Вось менавіта гэтага я й шкадую. Я ведаю пра іхныя прынцыпы... У гэтых прынцыпах, апрача ўсяго астатняга, ёсьць такое: не ўступаць ні ў якія спрэчкі зь міліцыяй. І я лічу, што гэтыя прынцыпы можна сумясьціць з палітычнымі, і гэта б прынесла шмат карысьці”.\nНа думку культуроляга Эдуарда Дубянецкага, флэш-моб – гэта праява фэномэну сучаснага інфармацыйнага й кампутарызаванага грамадзтва.\n(Дубянецкі: ) “Калі сыходзіць з псыхааналізу Фройда, такой прычынай можна назваць сублімацыю – адбываецца выцісканьне й трансфармацыя псыхічнай (найперш сэксуальнай) энэргіі моладзі ў іншыя ўчынкі. Другая прычына – няздольнасьць часткі сучаснай моладзі самавыявіцца, творча самарэалізавацца. Яшчэ адна прычына – імкненьне людзей да часовага пераадоленьня ўласнай ізаляванасьці, адчужанасьці, адзіноты. Ну, і на паверхні такая прычына, як жаданьне моладзі проста пабавіцца, “пасьцябацца, адцягнуцца, адчуць кайф”, кажучы слэнгам”.\nТакім чынам, тыя, хто лічыць сябе сапраўднымі мобэрамі, ад палітыкі адмяжоўваюцца.\n(Хлопец: ) “Пасунутыя” беларускія мобэры – абсалютна апалітычныя людзі, гэта звычайна кампутарнікі, праграмісты. Асабіста мяне крыху засмуціла, што сярод іх няма нацыянальна ангажаваных людзей. Такіх, якія выказваюць сваю грамадзянскую пазыцыю, абсалютна няма”.\nА нацыянальна ангажаваныя людзі хочуць выкарыстоўваць мобэрскі рух у палітычных мэтах. Так што й флэш-моб у Беларусі выходзіць свой, так бы мовіць, з нацыянальным калярытам.


Старога свету больш няма\nІ вось я зноў\nсяджу і гляджу,\nчаму адзін чалавек\nнаўмысна чыніць боль\nА.: – Радкі з вашага верша, што быў напісаны ў лютым 21-га. Мне цікава, што змянілася ў вашым неразуменні/разуменні? Ці можна ўвогуле знайсці адказ на гэтае пытанне?\nЮ.: – Што змянілася? Я пачала разумець яшчэ менш. І калі ў 2021-м я хутчэй гаварыла пра гвалт і катаванні ў беларускіх турмах, то цяпер мы ў прамым эфіры назіраем поўнамаштабную агідную вайну ў добрым лічбавым пашырэнні, вайну на ўвесь экран, хоць гэта зусім не кіно, вайну, на якой акупанты выразаюць цывільнае мясцовае насельніцтва. Свет, у якім я думала што хоць штосьці, хоць крыху разумею, скончыўся. Старога свету больш няма. Тэктанічныя пліты пачалі рухацца, і не толькі ва Усходняй Еўропе. Магчыма, яны спыняцца яшчэ да смерці некаторых з нас, і тыя, хто выжыве, будуць будаваць новы свет. Пакуль жа я дакладна не ведаю, як тут жыць. (Кажу нейкія эсхаталагічныя страшылкі, але пасля перад вачыма ўзнікае фотаздымак забітай жанчыны з Бучы – не, не страшылкі).\nА.: – Не буду задаваць набіўшае аскоміну пытанне пра магчымасць/немагчымасць паэзіі падчас вайны, бо, падаецца, тут адказ будзе відавочным. Але мне цікава, як сёння паэзія гаворыць з чытачамі і чытачкамі? Што яна мусіць казаць або не?\nЮ.: – Не думаю, што паэзія ў дадзены момант наогул здатная “гаварыць”. Калі язык не правальваецца ў глотку ад вусцішы, то атрымліваецца лямант ці крык, ці сапенне, ці шыпенне, ці шэпт, ці галашэнне, ці злосная скарга, ці калыханка для напужанага бомбамі дзіцяці. Па-мойму, “гаварэнне” ўжо немагчымае, яшчэ немагчымае. Нічога паэзія не вінная нікому, асабліва цяпер, хоць менавіта ў такія моманты людзі, вядома, калі яны не знаходзяцца літаральна на мяжы жыцця і смерці, маюць у ёй патрэбу. Яна дапамагае выкрычацца, вырыгацца, вышаптацца, выплакацца, вылаяцца нарэшце. Яна форма псіхалагічнай разрадкі і ратавання, як для тых, хто яе піша, так і для тых, хто чытае. Яна перакладае жахлівую абракадабру вайны ў словы, якія мы здольныя вымавіць і пачуць. Праўда, я сама практычна нічога не магу пісаць цяпер. Я з тых, хто (зноў) страціў мову. Але, магчыма, яна хутка вернецца.\nА.: – Мяне тут цікавіць вось што: якія-ніякія вершы пішуцца – як знутры, так і звонку. Якімі вы іх бачыце у цэлым, як з’яву? Што сабой уяўляе гэтае “гаварэнне” у розных сваіх варыяцыях? І ці правільна я зразумеў, што паэзія сама абірае час, калі і што гаварыць праз нас?\nЮ.: – Я не веру ў “разумнасць” паэзіі як нейкай істоты. Вершы пішуцца, прамаўляюцца, друкуюцца людзьмі. Тут і цяпер, дапамагаюць тым ці іншым чынам тут і цяпер. Але як мастацкую з’яву, я думаю, мы зможам іх ацаніць толькі пасля, калі ўзнікне неабходная адлегласць паміж жахамі вайны і напісанымі творамі.\nА.: – Крыху пра нянавісць. Зараз амаль кожны і кожная кагосьці ненавідзець. Здаецца, нянавісць разлітая паўсюль. Як у гэтым моры захаваць сябе і любоў, веру ў чалавека?\nЮ.: – Я думаю, пытанне пра нянавісць, па сутнасці, вельмі асабістае, вельмі інтымнае пытанне. Мне сорамна, але цяпер я не адчуваю нянавісці, якая б мяне спапяляла. Яна была ўва мне раней, некалі ў жніўні 2020 года, калі я пабачыла закатаваных ахвяр Акрэсціна, нашых першых забітых. Я адчувала яе ў першыя дні вайны ва Украіне, калі бачыла першыя разбомбленыя будынкі і першых ахвяр. Але цяпер ува мне стаіць нейкая заглушка. Я адно адчуваю, як цела праз маю галаву запаўняецца каменнем, пакуль што я каменная па грудную клетку. Вось яшчэ адзін камень падае ўнутр, яшчэ адзін. Магчыма, так працуе механізм псіхалагічнай абароны, выпрацаваны за два гады. Магчыма, гэта мусіць называцца неяк іначай.\nА каб захаваць сябе, варта штодня адну за адной рабіць свае маленькія справы, што “прывязваюць”, “зазямляюць” нас, ачалавечваюць. Каб захаваць любоў і веру, варта працягваць любіць і верыць сваім самым блізкім. Каб захаваць спагаду, варта дапамагаць далёкім. Клапаціцца пра расліны, карміць птушак, выгульваць сабаку, размаўляць з уласнымі дзецьмі і бацькамі...\nА.: – Хутка з друку выйдзе ваша новая кніга вершаў - "Воўчыя ягады". Чым яна, на ваш погляд, адрозніваецца ад кнігі "Rот"? Якая вы ў гэтай кнізе? Такая ж, як костачка авакада?\nЮ.: – Кнігу “Воўчыя ягады”, якая мусіць выйсці ў траўні у чэшскім выдавецтве “Вясна”, складуць вершы з трох маіх папярэдніх кніг, а таксама новыя, напісаныя цягам 2020-2021 гадоў. Гэта своеасаблівы паэтычны аўтапартрэт. Я расказваю сваю гісторыю ад нараджэння да сучаснага моманту, у тым ліку пра свае карані і жыццё па-за межамі ўласнай краіны. Вершам пра костачку авакада зборнік як раз такі заканчваецца. Для мяне гэта пэўнае падсумаванне пройдзенага этапу. Сёлета мне споўнілася 40, мабыць, варта рухацца далей, магчыма, у нейкі іншы бок.\nА.: – Калі вы ўбачылі, што вось - кніга вершаў напісаная - што вы адчулі? Што зразумелі, у тым ліку пра сябе?\nЮ.: – Насамрэч ініцыятыва выдання новай кнігі належала не мне, а пражскаму выдавецтву “Вясна”. На дадзены момант усе мае беларускія кнігі распрададзеныя, іх папросту няма. У электронным выглядзе іх таксама не дастаць. Таму з выдавецтвам “Вясна”, якое разам з Янушкевічам выдавала маю папярэднюю кнігу, мы вырашылі зрабіць своеасаблівае выбранае, у якое ўключыць і новыя вершы. А калі я ўклала гэтую кнігу, то адчула, што больш не хачу звяртацца да тэм, пра якія некалі гаварыла. Варта спыніцца і падумаць, куды рухацца далей. Можа, у прозу? У мяне ўжо ёсць адна празаічная кніга, напісаная па-ангельску і перакладзеная на некалькі моў. Адным словам, я пакуль чакаю выхаду “Воўчых ягад”, а там паглядзім.\nА.: – Як і ў папярэдніх кнігах, на мой погляд, у новай, мяркуючы па апублікаваных вершах, вы працягваеце даследаваць карані і сябе, шукаць сваё месца. Вы ўсё яшчэ "ў пошуках новай зямлі"? Што для вас дом і дзе ён?\nЮ.: – Што да пытання дому. Калі мне было чатыры, мая сям’я, як і тысячы іншых, стала сям’ёй уцекачоў. Мы з’ехалі са сваёй новай кватэры з кнігамі, цацкамі, адзеннем і мэбляй, мой дзядуля кінуў сваю вялікую хату, і свіран, і адрыну, і гарод. Для многіх людзей, у большасці сваёй вяскоўцаў, прывязаных да сваіх хат і палеткаў, дзе продкі жылі стагоддзямі, эвакуацыя пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС стала сапраўднай трагедыяй. Толькі гэтая гісторыя беларускага ўцякацтва, як мне падаецца, амаль забытая. Я пачынаю зборнік “Воўчыя ягады” вершам “1986”, у якім я кажу пра ўласны досвед страты дому.\nМожа таму, з дзяцінства я адчувала сябе чужой: у вёсцы, дзе хадзіла ў школу, пасля ў горадзе, у які пераехала вучыцца. Я адчувала і адчуваю сябе чужой у “беларускім літаратурным працэсе” (магчыма, як і многія). Безумоўна, я чужая і тут у Аўстрыі, дзе мы з мужам Альгердам Бахарэвічам жывём цяпер. Не так даўно я зразумела, што адчуваць сябе паўсюль чужой стала часткай маёй ідэнтычнасці. Гэтае пачуццё сфармавала мяне і маю творчасць. Яно падказвае мне, што трэба заўсёды быць напагатове, але пры гэтым і вучыць быць адкрытай да свету і людзей, што цябе акружаюць, вучыць быць гнуткай і цікаўнай, вучыць разумець іншую культуру ды звычаі і спазнаваць новае. Вялікая частка насельніцтва сучаснай Еўропы – эмігранты, або іхнія дзеці ці ўнукі. Мне не страшна быць чужой, не страшна, што мой корань боўтаецца цяпер у вадзе.\nАле тым не менш, я вельмі сумую не толькі па сваёй сям’і, якая застаецца ў Беларусі, але і па зямлі, па беларускіх краявідах – палях, лясах, лугах і балотах. Я сумую па іхніх пыльных і вільготных пахах, па іхніх сцішаных вечаровых гуках. Я мару, што аднойчы мы вернемся, паставім хатку недзе пасярод лесу і будзем жыць. А пакуль мой дом – гэта вагон цягніка, што імчыць па Еўропе з аднаго канца ў другі, а за яго вокнамі лясістыя горы, камяністыя рэкі, гарады з выкшталцонымі для беларускага вуха назвамі.\nА.: – Дарэчы, мы ўсе апошнім часам, а можа і ўвесь час, жывём у падвойным свеце (у тым ліку, у білінгвальным асяродку). Якія зараз апазіцыі, на вашу думку, найбольш выразныя? Як з імі (і ці трэба) прымірыцца?\nЮ.: – Мне не падабаецца ўспрыманне свету праз бінарныя апазіцыі, дзе, мабыць, самая старажытная не “дабро” і “зло”, а “свой” і “чужы”. Вядома, вайна вымагае ад нас выразных пазіцый, яскравых выбараў бакоў, так зручней арыентавацца, так прасцей выжываць і не адхіляцца ад мэты, якой ёсць перамога. Безумоўна, вайна – гэта вайна, забойца – гэта забойца, і прапагандысцкія заклікі да знішчэння і яго апраўданні – гэта злачынства.\nА.: – Так, мне таксама не падабаецца, але гэта тое, што нам прапануе асяроддзе. Мне падаецца, што падчас вайны, нейкіх катаклізмаў, гэтыя апазіцыі якраз выходзяць на першы план. Цябе быццам бы змушаюць абраць той ці іншы бок, кудысьці ехаць альбо не ехаць.\nЮ.: – Але, спадзяюся, Артур, вы не будзе змушаць мяне выбіраць.\nА.: – Вядома ж, не.\nА.: – Зараз, як мінімум мы з вамі, знаходзімся ў бяспецы. Мы назіраем як дзеці гуляюць, як расце трава, як ідзе жыццё. А ў той жа момант недзе вайна і смерць, нават пасярод вясны. Як і дзе знаходзіць сілы нешта рабіць?\nЮ.: – Трава расце і там, дзе ідзе вайна, і сады, калі не былі спаленыя акупантамі, зацвітаюць усё гэтак жа, і дзеці таксама растуць, нават у падвалах пад бомбамі, яны хочуць піць, есці, гуляць і не адчуваць страху. Рост і развіццё спыняе толькі смерць. “Самае страшнае, што жыццё працягваецца”, некалі сфармулявала я для сябе ў маладосці. І я думаю, што сілы варта шукаць у тым, што расце, у тым, што развіваецца: у дзецях, жывёлах, раслінах, у творчасці, напрыклад, у тэкстах, якія таксама ўмеюць расці, калі мы пра іх думаем і клапоцімся, і калі яны гатовыя з’явіцца на свет. Лісты беларускім палітзняволеным – гэта, дарэчы, таксама тэксты, якія могуць і падтрымліваць, і даваць спакой, і пры гэтым расці.\nА.: – Пэўны час вы знаходзіцеся ў іншай культуры, пасярод іншай мовы. Якім чынам, калі такое ёсць, яны на вас паўплывалі і ўплываюць? Ці змянілася вашая паэтычная оптыка?\nЮ.: – Так, мы з Альгердам цяпер жывём у нямецкамоўным Грацы. Але насамрэч на вуліцах турыстычнага і студэнцкага Граца можна пачуць далёка не толькі нямецкую. Гучыць тут і славенская, і харвацкая, і італьянская, і гішпанская, і ангельская, і руская, і цяпер усё часцей украінская, бо Грац таксама прыняў некалькі тысяч уцекачоў з розных гарадоў Украіны. Сярэдняя Еўропа – гэта стракаты ў моўным плане рэгіён, веданнем адной мовы тут не абыдзешся, асабліва гэта тычыцца краін былой Югаславіі.\nАкрамя таго, мы цяпер шмат выступаем з Альгердам за межамі Аўстрыі: у Нямеччыне, Польшчы, Славеніі, Нідэрландах... Мне зараз страшна думаць пра наш расклад на красавік і травень, колькі яшчэ паездак чакае. Безумоўна, гэта ўсё вучыць адкрытасці, новыя людзі, новыя месцы, новыя водгукі на табой напісанае ўплываюць на ўспрыманне не толькі сябе і сваёй творчасці, але і агулам Беларусі і беларускай літаратуры.\nАле я б сказала, што ў большай ступені мяне змяняюць не новыя месцы і людзі, а тыя навіны з радзімы і Украіны, што мы чытаем і чуем штодня, навіны, якія сведчаць, што наша жыццё і наша літаратура як яе частка больш не будуць такімі, якімі былі. За гэтымі навінамі я бачу руіны, у якія ператвараецца многае з таго, што мы стваралі і што было нам дарагім: кнігарні, выдавецтвы, літаратурная крытыка. Паступова гэта ўсё сыходзіць у нябыт, і, безумоўна, варта верыць, што аднойчы адновіцца. Але калі і як? Ці заспею я гэты цудоўны час? І пры гэтым сервільная, пра-дзяржаўная беларуская літаратура цвіце і пахне, робячы выгляд, што нічога асаблівага не адбываецца ні ў Беларусі, ні ў свеце: “Нёман” цячэ, “Полымя” палае, “Маладосць” некага цешыць, “ЛіМ” усё гэта жа друкуе вершыкі пра жанчын і каханне на 8 сакавіка. Усведамленне, што, магчыма, наша жывая літаратура ніколі не адновіцца, што застанецца толькі гэтая – моцна мяне прыгнятае.\nА.: – Што вас сёння радуе? Ці знаходзіцца месца звычайным радасцям? Можа быць, вы параіце нешта з паэзіі - такой, каб узяць крыху моцы?\nЮ.: – У гэтым інтэрв’ю я ўжо спрабавала адказаць на падобныя пытанні: я перасаджваю і саджу расліны, чытаю і перакладаю. Акрамя перакладу, напісанай проста цяпер украінскай паэзіі, я зноў вярнулася да перакладаў Паўля Цэлана, паэта складанай нацыянальнай ідэнтычнасці. Адной з галоўных тэм ягонай паэзіі быў Халакост і лёс уласнай сям’і ў часы Другой сусветнай вайны. Ён пісаў па-нямецку, на мове забойцаў яго бацькоў і яго народу, але, як адзначаюць многія немцы, у Паўля Цэлана была ўласная нямецкая. Я прарываюся праз яго змрочную, цьмяную метафорыку і часам адчуваю калі не радасць, то прынамсі стому ад нейкага здзяйснення.\nА яшчэ разам з Альгердам у межах праекту “Мая дарагая незнаёмая сяброўка” мы перакладалі лісты аўстрыйскіх, нямецкіх, нават грузінскіх жанчын, адрасаваныя жанчынам-палітзняволеным у Беларусі. Гэта быў вельмі цікавы досвед – не толькі заглянуць у чужое жыццё, але і пераканацца, як мала ў Цэнтральнай Еўропе ведаюць пра Беларусь. Цеплыня і спагада гэтых лістоў, спадзяюся, сагрэюць смелых беларускіх жанчын, калі гэтыя лісты да іх дабяруцца. Нас з Альгердам іхнія словы сагравалі.\n"Старога свету больш няма"\nІнтэрв'ю з беларускай паэткай і перакладчыцай Юляй Цімафеевай


Прысталічча. Пристоличье. Новости Минского района. Новости Минщины | Газета Минского района - Святлана Карташова: “Нам выпаў вялікі гонар”\nПятница, 5.09.2014 13:09; Category: Актуально, Благоустройство, Новости\nУ дваццаць першы раз у нашай рэспубліцы праводзіцца Дзень беларускага пісьменства, і ў другі раз ён адбываецца у старажытным Заслаўі. Падзея, вядома, вельмі значная для ўсёй Беларусі. Велізарную падрыхтоўчую работу да гэтага свята правялі розныя рэспубліканскія, абласныя і раённыя структуры. Але ж, думаецца, самая вялікая нагрузка лягла на плечы органаў гарадской улады, прадпрыемстваў, арганізацый і жыхароў Заслаўя. Апошнім асаблівы дзякуй за разуменне сітуацыі і цярпенне, калі горад падчас падрыхтоўкі выглядаў як разварушаны муравейнік.\n— Разам з тым, гэта вялікі гонар для нас і для ўсяго раёна, — зазначыла старшыня Заслаўскага гарадскога выканаўчага камітэта Святлана Карташова, з якой наш карэспандэнт сустрэўся напярэдадні Дня беларускага пісьменства. — Свята пройдзе ў горадзе з больш чым тысячагадовай гісторыяй, якая, ў сваю чаргу, складае значную частку гісторыі нашай краіны, у горадзе, дзе жыла першая жанчына-манахіня ў Беларусі — Рагнеда, у горадзе, які шануе і беражэ гістарычную спадчыну. Каб свята прайшло ў нашым горадзе ў другі раз, трэба было пераканаўча даказаць, што, па-першае, горад справіцца з такім сур’ёзным даручэннем, па-другое, — для чаго нам патрэбна такое свята. Даказвала гэта я, а рашэнне прыняло кіраўніцтва нашай вобласці і нацыянальнага арганізацыйнага камітэта па правядзенні свята. І я схіляю галаву перад тым, што прынята менавіта такое рашэнне.\n— Што зроблена ў горадзе, каб Дзень беларускага пісьменства прайшоў на самым высокім узроўні, каб настрой у жыхароў горада, удзельнікаў і гасцей свята быў адпаведны такой значнай падзеі?\n— Як сказаў губернатар Мінскай вобласці Сямён Шапіра, такая падзея не проста свята, якое прыйшло на два дні і адышло ў нябыт, а свята, якое назаўсёды застанецца для яго ўдзельнікаў, жыхароў, для ўсіх тых, хто любіць Заслаўе, хто яго наведвае ці яшчэ толькі будзе знаёміцца са слаўным старажытным горадам упершыню. І сёння мы бачым добраўпарадкаваныя прыдамавыя тэрыторыі больш чым дваццаці шматкватэрных жылых дамоў, заасфальтаваныя вуліцы. Праведзены капітальны рамонт СШ №1, гарадскога дома культуры, дома быту, Спаса-Праабражэнскай царквы. Таксама зроблены планавы рамонт СШ №2, гімназіі, пяці дашкольных устаноў, рамонт і рэканструкцыя цэнтральнай гарадской плошчы, цэнральнага дзіцячага сквера, дзе з’явіўся новы водны аб’ект з фантанам. Гэта рамонт і пашырэнне прывакзальнай плошчы, рамонт і рэканструкцыя чыгуначнай станцыі “Беларусь”. Улічыце, я назвала толькі найбольш важныя аб’екты. А так горад пераўтварыўся вельмі значна. З’явіліся новыя кветкавыя кампазіцыі, абноўлены вуліцы, двары, асабліва там, дзе шчыльнасць жыллёвых забудоў самая высокая. Мы зыходзілі з таго, што сапраўднае свята будзе толькі тады, калі мы ствараем камфортныя ўмовы для паўсядзённага жыцця жыхароў горада. А для ўсіх нас, як і для турыстаў, вельмі важным з’яўляецца закальцоўка турысцкага маршруту. А менавіта: Спаса-Праабражэнская царква—касцёл Найсвяцейшай панны Марыі—краязнаўчы музей—этнаграфічны комплекс “Млын” і “Кузня”—дзіцячы сквер—і зноў Спаса-Праабражэнская царква. У апошні час мы ўпарадкавалі “Замэчак”, там, дзе былі першыя паселішчы горада.\n— А якраз насупраць будынка гарвыканкама бачу зусім новы аб’ект, які падобны на старажытны амфітэатр.\n— Сапраўды так. Такі вельмі ўтульны амфітэатр будзе задзейнічаны і ў Дзень беларускага пісьменства, і на іншых святах горада. Разумею, што да Калізея нам далёка. Магчыма, міні-Калізеем можна яго назваць. А ў практычным плане для нас не менш важна тое, што на двух дарожных развязках вакол горада мы зрабілі кругавы рух транспарту, што паскарае і, галоўнае, робіць больш бяспечным гэты рух. Гэта на з’ездзе з трасы Р-28 і на дарозе ў напрамку Новае Поле. Для лепшай бяспекі пешаходаў устанавілі ў горадзе два новыя светлафоры — на скрыжаваннях вуліц Савецкай з Студзянецкай і Студзянецкая — аб’язная дарога. А колькі асфальту ўкладзена, колькі труб цеплатрас заменена! Усё ж гэта — для горада.\n— Што яшчэ новага і цікавага з’явіцца ў Заслаўі?\n— Адным з самых важных аб’ектаў стане помнік заснавальніку горада — князю Ізяславу. У нас ёсць помнік яго маці Рагнедзе з маленькім Ізяславам. А новы помнік будзе адкрыты ў Дзень беларускага пісьменства. Дарэчы, сродкі на ўзвядзенне гэтага помніка не толькі тыя, што выдзелены з бюджэту, але і спонсарская дапамога прадпрыемстваў, арганізацый, ахвяраванні грамадзян. І збор такіх ахвяраванняў працягваецца. Запрашаем па магчымасці прыняць ўдзел у гэтай дабрачыннай акцыі. Помнік Ізяславу з’явіцца ў цэнтральнай частцы горада. І ён, спадзяюся, стане знакавым аб’ектам для ўсіх нашых жыхароў, для турыстаў, для падрастаючага пакалення. А яшчэ ў нас з’явіцца лава для закаханых з вобразам сэрца і iншых прыемных “дробязяў” — напрыклад, крэсла ўдачы і г.д. Мае калегі, старшыні мясцовых выканкамаў Мінскага раёна, завезлі сюды свае падарункі. Дзень пісьменства, гаварылі яны, гэта не толькі свята Заслаў’я, а і ўсіх нас. Свята, зразумела, рэспуб-ліканскае. Але яно праходзіць на тэрыторыі Мінскага раёна. І мне прыемна, што мае калегі гэта разумеюць і вырашылі ўнесці свой сціплы ўклад у гэта мерапрыемства. Нядаўна мы праводзілі два пленэры — драўляных скульптур і твораў з каменю. 13 створаных драўляных скульптур знойдуць сваё месца ў горадзе — большая частка ў дзіцячым скверы, а таксама каля музея міфалогіі лесу і энтнаграфічнага комплекса. А на пленэры твораў з каменю створаны высечаны на вялізным валуне герб горада Заслаўе, кнігі з каменю і яшчэ некалькі фігур. Усё гэта таксама ўпрыгожыць наш горад.\n— Святлана Пятроўна, такое ўражанне, што ў вашым горадзе працавала паўрэспублікі?\n— Для мяне важна тое, што на асноўных рамонтна-будаўнічых работах працавалі прадпрыемствы Заслаўя і Мінскай вобласці. Хацела б выказаць словы падзякі ААТ “Заслаўбудіндустрыя” (кіраўнік А.І.Макарчук), працаўнікі якога разумелі важнасць пастаўленых задач і шчыравалі на аб’ектах горада некалькі месяцаў з панядзелка да суботы, пачынаючы з раніцы і да позняга вечара, а таксама працаўнікам ПМК-42 (дырэктар В.А.Комар), якія ўзялі на сябе стварэнне штучнага вадаёму з фантанам, Маладзечанскаму ПМК-187 (дырэктар А.У.Бойка) і ААТ “Універсалпрамбуд — Валожынскае РБУ” (дырэктар В.І.Галабурда, прараб на аб’екце ў Заслаўі І.В.Садоўскі). Гэтыя арга-нізацыі з’яўляюцца галоўнымі падрадчыкамі пры выкананні асноўных відаў работ на асноўных аб’ектах.\n— Наперадзе два святочныя дні…\n— Так, нацыянальным арганізацыйным камітэтам прынята рашэнне аб правядзенні свята на працягу двух дзён. 6 верасня адбудзецца афіцыйнае адкрыццё свята. Будуць працаваць выязныя гандлёвыя пункты. Плошча будзе перакрыта для аўтатранспарту і стане свабоднай для пешаходаў. Будуць адчынены музей, Горад майстроў. Будуць прадстаўлены прадпрыемствы Мінска і рэспублікі. Пройдзе некалькі выстаў, сярод якіх выстава, прысвечаная гісторыі горада Заслаўя, “Янка Купала і тэатр”, “Якуб Колас: жыццё і творчасць”, “Беларусь — гасціннасць без межаў”, “Ад юбілея да юбілея” (пра змены ў горадзе за перыяд ад першага правядзення тут Дня беларускага пісьменства — да сённяшняга дня). Пройдуць таксама вялікая кніжная выстава, “Міншчына інфармацыйная”, дзе будуць шырока прадстаўлены сродкі масавай інфармацыі. Здаецца, упершыню за ўсю гісторыю такіх святаў будзе паказаны ў дзеянні адноўлены старажытны друкаваны станок, з якога ў прысутнасці гледачоў выйдуць старонкі Бібліі. Для аматараў мастацкага слова і гісторыі пройдуць “Заслаўскія чытанні”. У гарадскім доме культуры адбудзецца абласны конкурс чытальнікаў. Адпаведна, стане працаваць літаратурная пляцоўка, дзе кожны з прысутных паэтаў зможа пачытаць свае вершы, а гледачы будуць мець магчымасць бліжэй пазнаёміцца з такімі таленавітымі людзьмі. На выстаўцы габеленаў можна будзе ўбачыць краявіды і самыя прывабныя месцы Заслаўя. Прадугледжана і многа цікавых мерапремстваў для маленькіх гасцей свята на дзіцячай пляцоўцы. Пройдуць розныя спартыўныя мерапрыемствы, у ліку якіх, напярэдадні, 5 верасня, футбольны турнір з удзелам раённай каманды “Іслач” і іншых футбольных каманд на абноўленым стадыёне, які дапамагалі рэканструяваць нашы спонсары. Асноўная канцэртная пляцоўка будзе каля Спаса-Праабражэнскай царквы, другая — на цэнтральнай плошчы. З самай раніцы 7 верасня пройдзе акцыя “Дарога да святыняў”, удзельнікі якой пасадзяць Сад малітвы каля сабора Усіх Святых па вуліцы Травенскай. Запрашаем туды ўсіх вернікаў. Мерапрыемства пройдзе з 7 да 9 гадзін раніцы. Будзем рады ўдзельнікам і гасцям свята. Яно нас не толькі радуе, але і надае ўпэўненасці ў руху наперад, да лепшага будучага.\n« Очаг культуры рождается из искры таланта\nЯ люблю свой город! »


Тэрмінова: Хапун у Слоніме | Новы Час\nКаля ўласнай хаты ў Слоніме супрацоўнікі ДПС затрымалі сябра Слонімскага згуртавання дэмакратычных сіл Уладзіміра Літвіна. Калі Уладзімір запытаўся,за што яго затрымліваюць, супрацоўнікі ДПС сказалі, што за ўдзел у слонімскім “Маршы недармаедаў”. Маўляў, ім загадалі затрымаць і прывесці ў пастарунак.\nЦяпер Уладзімір Літвін знаходзіцца ў Слонімскім РАУС.\nРаніцай супрацоўнікі Слонімскага РАУС затрымалі і кіраўніка Слонімскай суполкі БХД Івана Бедку. Затрыманне адбылося тады, калі Іван ішоў са свайго дому ў гараж.\nЦяпер Іван Бедка знаходзіцца ў памяшканні Слонімскага РАУС. Да Івана Бедкі ўдалося датэлефанавацца, які паведаміў, што сёння ўсе супрацоўнікі міліцыі на працы. “У памяшканні міліцыі нейкая трывожная атмасфера. Міліцыянеры пішуць пратаколы, нейкія дакументы, кудысці бегаюць і прыбягаюць. Я сяджу ў адным з пакояў РАУС і чакаю, што далей будуць са мной рабіць”, -- паведаміў нашаму карэспандэнту Іван Бедка.\nСлонімскага грамадскага актывіста Паўла Севасцьяна сёння раніцай таксама затрымалі, калі ён ішоў у краму. Маёр міліцыі сказаў, што неабходна з імі пад’ехаць у Слонімскі РАУС, для таго каб даць тлумачэнні наконт “Марша дармаедаў”. Паўла пасадзілі ў машыну і прывезлі ў РАУС. Там ён ужо тры гадзіны “дае длумачэнні”.\nГрамадскія актывісты Алесь Масюк і Міхась Сошка схаваліся ў адным з дамоў Слоніма. Але іх міліцыянты вылічылі і чакаюць, калі тыя выйдуць на вуліцу, каб іх затрымаць.\nУ слонімскім пастарунку знаходзіцца і Віктар Марчык, якога асудзілі на 5 сутак арышту.\nІвана Бедку ўжо выпусцілі. Пасля выхадных ён будзе пісаць заяву ў пракуратуру наконт яго затрымання\nЗатрыманых на Фабрыцыўса даставілі ў суд


Мікалай Капэрнік — Вікіпэдыя\nМікала́й Капэ́рнік (па-польску: Mikołaj Kopernik; па-нямецку: Nikolaus Kopernikus; па-лацінску: Nicolaus Copernicus; 19 лютага 1473, Торунь, Каралеўская Прусія, Каралеўства Польскае — 24 траўня 1543, Фромбарк, Вармінскае княскае біскупства, Каралеўства Польскае) — польскі ці нямецкі навуковец, астраном, стваральнік геліяцэнтрычнай тэорыі сьвету.\nпа-польску: Mikołaj Kopernik\nпа-нямецку: Nikolaus Kopernikus\nпа-лацінску: Nicolaus Copernicus\n19 лютага 1473\nТорунь, Каралеўская Прусія, Каралеўства Польскае\n24 траўня 1543 (70 гадоў)\nФромбарк, Вармінскае княскае біскупства, Каралеўства Польскае\nБалёнскі ўнівэрсытэт Падуанскі ўнівэрсытэт\nастраном, юрыст, эканаміст, матэматык, правазнаўца, фізык, філёзаф, перакладнік, лекар, дыплямат, пісьменьнік\nастраномія, матэматыка, мэханіка, эканоміка\nПадуанскі ўнівэрсытэт Кракаўскі ўнівэрсытэт\nстваральнік геліяцэнтрычнай тэорыі сьвету\nДамэніка Навара[d] і Леанард фон Добшуц[d]\nГеорг Ёахім Рэцік[d]\nМікалай Капэрнік у Вікісховішчы\nЯн Матэйка. Астраном Капэрнік або размова з Богам (1872)\nПублікацыя кнігі Капэрніка «Аб вярчэньні нябесных сфэраў» (лац. De revolutionibus orbium coelestium), незадоўга да ягонай сьмерці ў 1543 годзе, лічыцца адной з галоўных публікацыяў у гісторыі навукі. Капэрнік нарадзіўся й памёр у Каралеўскай Прусіі, рэгіёне Польскага Каралеўства ад 1466 году. Капэрнік меў доктарскую ступень у галіне кананічнага права й, хоць і ня маючы навуковай ступені, займаўся мэдыцынай, лінгвістыкай, перакладамі, а таксама працаваў у якасьці губэрнатара, дыплямата і эканаміста.\nЯк вядома зь некаторых крыніцаў Капэрнік размаўляў па-лацінску і па-нямецку аднолькава добра. Таксама Мікалай валодаў польскай, грэцкай і італьянскай мовамі. Пераважная большасьць захавалых працаў Капэрніка напісаны па-лацінску, якая на той час зьяўлялася навуковай мова Эўропы. Таксама існуюць некалькі дакумэнтаў, напісаных Капэрнікам на нямецкай мове. Нямецкі прафэсар філязофіі Мартын Карыер згадвае гэты факт у якасьці падсьвечаньня таго, што нямецкая была роднай мовай навукоўца.\n3 Сьпіс твораў\nНарадзіўся ў купецкай сям’і нямецкага паходжаньня. У дзевяць гадоў застаўся бяз бацькі, таму яго выхаваньнем займаўся дзядзька (з боку маці) канонік Лукаш Вацэнродэ. Вацэнродэ падтрымліваў кантакты зь вядучымі інтэлектуальнымі дзеячамі ў Польшчы і быў сябрам ўплывовага італьянскага гуманіста, які жыў пры двары ў Кракаве, Філіпа Буанакорсі. На жаль не захавалася зьвестак пра першыя гады дзяцінства й адукацыі Капэрніка. Мяркуецца, што Вацэнродэ спачатку адправіў маладога Капэрніка на навучаньне ў школу Сьвятога Яна ў Торуні. Пазьней, у адпаведнасьці з вэрсіяй гісторыка Эрмітэйджа, хлопчык хадзіў у школу пры саборы ўва Ўлацлаваку, якая займалася падрыхтоўкай вучняў да паступленьня ва ўніверсытэт Кракава.\nАтрымаў рознабаковую адукацыю ва ўнівэрсытэтах Кракава (паступіў у 1491 годзе), Балёньні, Падуі, Фэрары, дзе вывучаў права, мэдыцыну, матэматыку, астраномію. У 1503 годзе вяртаецца ў Кракаў і становіцца прафэсарам унівэрсытэту. У 1512 годзе арганізаваў абсэрваторыю ў горадзе Фромбарк, дзе да канца жыцьця вёў астранамічныя назіраньні. Вынікі дасьледаваньняў абагульнены ў яго творы «Аб вярчэньні нябесных сфэраў» («De revolutionibus orbium coelesteum»), апублікаваным у Нюрнбэргу за некалькі тыдняў да яго сьмерці.\nГалоўнай заслугай вучонага зьявілася абгрунтаваньне таго, што бачны намі рух Сонца і зорак зьвязаны ня зь іх вярчэньнем вакол Зямлі, а з рухам Зямлі вакол уласнай восі і гадавым вярчэньнем яе вакол Сонца. Але акрамя гэтага ён быў канонікам касьцёла, урачом. Аўтар рэформы манэтнай сыстэмы ў Польшчы. У горадзе Фромбарк пабудаваў машыну, якая забясьпечвала вадою ўсе дамы гораду.\nN.C. Meditata XV. Augusti anno domini MDXVII. (1517)\nTractatus de monetis (1519)\nMonetae cudendae ratio (1528)\nDe Revolutionibus Orbium Coelestium — Нюрнбэрг, Нямеччына (1543)\nПахаваны ў саборы Фромбарку ў безыменнай магіле. У жніўні 2005 году магіла была знойдзеная.\nУ 1616 годзе каталіцкая царква ўнесла навуковыя працы астранома ў індэкс забароненых кніг.\nУ Ягелонскім унівэрсытэце захоўваецца карціна Яна Матэйкі «Астраном Капэрнік або размова з Богам». У яго гонар усталявана шмат помнікаў у Польшчы і Эўропе. Сярод іх помнік, на якім высечаны словы: «Solis stator. Terra motor» («Які спыніў Сонца. Які рушыў Зямлю»).\n^ а б Berry A. A Short History of Astronomy (брыт. анг.) — London: John Murray, 1898.\n^ Матэматычная генеалогія (рас.) — 1997.\n^ Deutsch war für Kopernikus Muttersprache und Alltagssprache, wenn auch der schriftliche Umgang fast ausschließlich auf Lateinisch erfolgte." Carrier, p. 192.\n^ Czesław Miłosz, The History of Polish Literature, p. 38.\n^ Dobrzycki and Hajdukiewicz (1969), p. 4.\nПрацы Капэрніка на праекце Гутэнбэрг (анг.)\nЖыцьцё Капэрніка ў Торуні (пол.)\nБіяграфія Мікалая Капэрніка (пол.)\nКапэрнік і астраномія. Кембрыдзкі ўнівэрсытэт (анг.)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Мікалай_Капэрнік&oldid=2303322»\nАпошняе рэдагаваньне ў 09:05 5 красавіка 2022\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 5 красавіка 2022 году ў 09:05.


Дададзена: 9.11.07 13:59 Загаловак паведамлення: Беларуская тэлевізія: Што было добрага, што ёсьць?\nНаглядзелася “Намедні” і захацелася ўспомніць, а што цікавага было на нашай тэлевізіі. А тут яшчэ прачытала ў Камсамолцы пра сёняшнюю тэлевізію: http://www.kp.by/2007/11/08/doc204555/\nДададзена: 9.11.07 14:01 Загаловак паведамлення:\nСа старых перадачаў перш-наперш хочацца ўспомніць старую савецкую перадачу “Сустрэнемся пасьля адзінаццаці”. Нават не памятую, якую музыку там круцілі, але я яе вельмі чакала.\nНа пачатку 90-х паказвалі “Крок”. Вялі звычайна два маладзенькіх студэнта-журналіста. Адзін зь іх быў Ягор Хрусталёў, другога не памятую (мне чамусьці здаецца, што Фядута? ) Але больш за ўсё мне гэтая перадача падабалася, каля яе вёў Дзьмітры Філімонаў (калі я не памыляюся). Усе ягоныя перадачы былі вельмі вострыя і злабадзённыя, але вёў ён перадачу недзе раз на месяц.\nДададзена: 9.11.07 17:34 Загаловак паведамлення:\nА я памятаю з беларускіх перадачаў толькі калыханку. Пасьля наведваньня Беларусі фарсіла ў школцы сьпяваючы "Доўгі дзень" непаруску. (палову словаў не разумела)\nДададзена: 9.11.07 18:54 Загаловак паведамлення:\nА ў мяне калыханка атаясамліваецца з Дзедам Барадзедам вядома. Ну і вядома КРОК які ўзгадала Наталька. ТАксама вельмі добра памятаю перадачы, але гэта ўжо не савецкія часы, а магчыма сярэдзіна 90х, калі з'явілася Відзьма-Нявідзьма.\nДададзена: 9.11.07 19:55 Загаловак паведамлення:\nО!!! Гэта нават я бачыла і падабалася страшэнна, нягледзячы на тое, што разумела праз раз\nІ дзед Барадзед рулёз\nДададзена: 9.11.07 21:26 Загаловак паведамлення:\nкалі з'явілася Відзьма-Нявідзьма.\nА Відзьма-Нявідзма і зараз ідзе, здаецца па СТВ.\nДададзена: 10.11.07 0:15 Загаловак паведамлення:\nАле ж назва, аднак... Дарэчы, беларускі аналаг гэтаму русізму - "бЕзвач".\nДададзена: 10.11.07 0:33 Загаловак паведамлення:\nне аналаг. )))\nДададзена: 10.11.07 2:32 Загаловак паведамлення:\nМы ў сям'і называлі "ведзьма-няведзьма".\nУ глыбокім дзяцінстве мне падабаўся "Аксамітны сезон" з песенькамі. Некалькі год таму - "Точка".\nДададзена: 10.11.07 8:04 Загаловак паведамлення:\nДа ведаю, але неяк ўжо наўмысна не гляджу. Раней яна здаецца ішла ў больш зручны час і неяк сачыла за тэлепраграмай. Зараз столькі каналаў і перадач, а на кампутары столькі фільмаў і серыялаў, што счыра сказаць уключаю тэлевізію толькі на Калыханкі, Навіны часамі, даведацца тэмпературу на 8 канале (у нізе он-лайн), Кватэрнае пытанне на НТВ. Вось хіба і ўсё.\nТак што для мяне В-Н гэта акурат перадача 90-х гадоў.\nДададзена: 10.11.07 18:38 Загаловак паведамлення:\nА вядучы В-Н цяпер па-беларуску гаворыць? Быў час, калі ўсе вядучыя рэзка перайшлі на расейскую, ён адзін застаўся беларускамоўны.\nДададзена: 11.11.07 12:49 Загаловак паведамлення:\nА вядучы В-Н цяпер па-беларуску гаворыць?\nДададзена: 11.11.07 14:51 Загаловак паведамлення:\nI sapraūdy respekt, što tut dadasi…\nДададзена: 12.11.07 13:15 Загаловак паведамлення:\nЯ яшчэ глядзела "Усё нармальна, мама" (дрым-дым-дым-дым-дым ). Дарэчы, Грыбалёва вяла яе па-беларуску, хто памятае?\nДададзена: 12.11.07 20:28 Загаловак паведамлення:\nŪčora ū Panaramie BiDe debił-viadoūca intervijuvaū Tadevuša Kandrusieviča. Toj (kahadzie pryjechaūšy z Rasieji) pabiełarusku, hety – parasiejsku. Jak možna hetak niešanavać mitrapalita?..\nПрылеплена: Як тут што працуе? (FAQ) 107 julcik 146239 27.08.12 18:40\nХто тут ёсць з Гародні? 53 dimaidr 94815 3.01.16 0:33\nДзень добры... Мы тут упершыню 129 fasolinka 125316 20.11.14 1:43\nЦі ёсьць у вашай дзеткі фотааальбом? 37 Tanya 53778 18.03.09 16:56\n[ Апытанка ] Ці літвіны (літвінкі) тут ёсць? 15 Mann Kurt 36001 20.02.09 14:09


Ракшыцкі сельсавет — Вікіпедыя\nРа́кшыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ільянскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Ракшыцы.\nУтвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ільянскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Альковіцкага сельсавета.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ракшыцкі_сельсавет&oldid=3546852"\nАпошнія змены 1 лютага 2020 а 14:31\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 14:31, 1 лютага 2020.


03 травень 2010, 11:06\nМне ўжо даўно карціць напісаць сур’ёзны матэрыял пра тое, што мы, журналісты, жывем і працуем ва ўмовах такога закону аб СМІ, які немагчыма выканаць. Але пакуль — несур’ёзна, тэзісна.\nНас яшчэ з інстытуту вучаць нейкім прынцыпам прафэсіі, якія надуманыя, несапраўдныя, не адпавядаюць рэчаіснасьці і ня могуць быць рэалізаваныя.\nВось, напрыклад: “журналістыка павінна быць аб’ектыўнай”.\nТысячы студэнтаў штогод паўтараюць гэты тэзіс як аксіёму, яна пераходзіць з падручніка ў падручнік, з закону ў закон. Але ці задумваўся хто-небудзь пра сутнасьць патрабаваньня?\n“Аб’ектыўна” — гэта тое, што не залежыць ад чалавека. Абсурд! Мой тэкст ды ад мяне не залежыць?! Кожны журналісцкі артыкул, тэлесюжэт, радыёматэрыял зроблены чалавекам. Менавіта чалавек падбірае словы, дэталі, факты, вызначае галоўнае і другаснае ў той ці іншай падзеі… А гэта ж і ёсьць суб’ектывізм чыстай вады. Больш за тое, менавіта суб’ектыўную журналістыку я люблю — з эмоцыямі і дэталямі, з асабістым меркаваньнем аўтара і адчуваньнем ягонага “я”. Я люблю ў журналістыцы людзей.\nМне здаецца, некалі нейкі “разумнік” заблытаўся ў двух тэрмінах — “аб’ектыўнасьць” і “тэндэнцыйнасьць”. І заблытаў усіх.\nДругая прафэсійная аксіёма патрабуе, каб інфармацыя была праўдзівай і адпавядала рэчаіснасьці. Я — “за” абедзьвюма рукамі. Але кожны раз адчуваю, што ня ўзяць мне такую высокую плянку. Бо ўсё ведае толькі Ўсявышні. Дык каму ж прыйшло ў галаву патрабаваць, каб я прэтэндавала на ягоную місію, была сьвяцейшая за папу рымскага, які таксама, як сьведчыць вопыт, не пра ўсё ведае і часьцяком памыляецца?..\nДый другое пытаньне ўзьнікае: што лічыць праўдзівасьцю? Вось, напрыклад, прыйшлі да вас сваякі міліцыянэраў, арыштаваных па “паляўнічай справе”, і прынесьлі свой зварот з заклікам “Дапамажыце!” У якім кірунку тут праўду шукаць?\nЛюдзі прыходзілі? Прыходзілі. Тэкст прыносілі? Прыносілі. Вы ніякім чынам гэты тэкст не сказілі? Не сказілі. Ну, дык вы праўду напісалі. Але менавіта за такую праўду, як вядома, зараз вядзецца крымінальная справа аб паклёпе на былога кіраўніка Гомельскага УКДБ Івана Каржа. Неяк так атрымоўваецца, што па нашым законе журналістыка лічылася б “праўдзівай”, калі б сайты зрабілі выгляд, што ніхто да іх не зьвяртаўся і што ні пра які зварот яны ня ведаюць…\nЯ магу доўга разважаць наконт таго, што з ног на галаву ў нашай краіне пастаўлены заканадаўчыя патрабаваньні да прынцыпаў журналісцкай дзейнасьці, але вынік відавочны: існуе альбо тэндэнцыйная, непраўдзівая, прыдворная дзяржаўная журналістыка, якую больш правільна называць прапагандай; альбо незалежная журналістыка, якая ўсё часьцей вымушана пераходзіць на Эзопаву мову, намёкі і недагаворанасьці, нават абмінаць тэмы, пра якія гаворыць уся краіна. І гэта таксама ня ёсьць праўда.\nВось і шукаюць людзі тую праўду дзе могуць, распаўсюджваюць як могуць. Пакуль застаецца такая магчымасьць, як асабістыя дзёньнікі ў інтэрнэце. Адразу скажу, што ў маім блогу інфармацыя суб’ектыўная і няпоўная. Каму цікава — чытайце, дапаўняйце, удакладняйце, спрачайцеся. Ну, а не цікава — дык я не пакрыўджуся.\nКалі ў мяне будзе адназначны адказ на гэтае пытаньне, напэўна, я свой блог закрыю. І часу няма, і дастаткова мэдыйных пляцовак, дзе я магу выказацца, і ў кантактах з аднадумцамі і крытыкамі я не абмежаваная. Але пакуль чалавеку цікава жыць, пакуль яму цікава тое, што адбываецца па-за межамі яго кватэры, то ўзьнікаюць і імгненныя рэакцыі на гэтыя падзеі. Калі ў мяне ня будзе такой патрэбы, то ня будзе і блога.\nЛічу, што журналістыка — гэта ўвогуле прафэсія цікаўных людзей. Я, напрыклад, асабліва люблю раніцай пад кубачак кавы пачытаць у інтэрнэце газэты. Нешта абавязкова зачэпіць. Адны ў такіх выпадках тэлефануюць сябрам, каб абмеркаваць навіну, а я ўстаю вельмі рана, таму сяброў шкадую, тэлефоннымі званкамі не буджу. Вось і раблю чарговы запіс у сваім блогу.\nІнфармацыйнасьць і наяўнасьць думак.\nМне заўсёды цікава чытаць блогі калег: Віктара Малішэўскага, Паўла Шарамета, Аляксандра Ступнікава.\nЭканамічныя навіны я заўсёды ўзгадняю з думкамі эканаміста Сяргея Чалага, ягоны блог талковы і інфармацыйны.\nА для таго каб адчуць, што нават у палітычнай журналістыцы працуюць добрыя людзі — блог аднаго з найлепшых расійскіх журналістаў Валерыя Панюшкіна


Пагадненне памiж Урадам Рэспублiкi Беларусь i Урадам Рэспублiкi Iндыя аб супрацоўнiцтве ў галiне культуры, мастацтва,\n<*> Вступило в силу 14 мая 1993 года.\nУрад Рэспублiкi Беларусь i Урад Рэспублiкi Iндыя, якiя далей называюцца "Бакi",\nабавязуючыся садзейнiчаць развiццю i ўмацаванню сваiх традыцыйных дружалюбных адносiн,\nусведамляючы неабходнасць развiцця i ўмацавання дружбы i супрацоўнiцтва памiж абодвума Бакамi ў галiне культуры, мастацтва, адукацыi, сродкаў масавай iнфармацыi, спорту i турызму,\nБакi заяўляюць аб сваiм намеры падтрымлiваць i ўмацоўваць супрацоўнiцтва ў галiне культуры, мастацтва, адукацыi, сродкаў масавай iнфармацыi, спорту i турызму.\nБакi выказваюць свае жаданне садзейнiчаць узаемнаму культурнаму абмену, стымуляваць супрацоўнiцтва i падтрымлiваць развiцце сувязей памiж установамi адукацыi, культуры i сродкаў масавай iнфармацыi, спорту i турызму абодвух Бакоў.\nКожны Бок прыме па меры ўласных магчымасцей i патрэб прадстаўнiкоў, якiя рэкамендаваны другiм Бокам, для праходжання вучобы, стажыроўкi, спецыялiзацыi i правядзення даследчай работы ў сваiх культурных, адукацыйных, iнфармацыйных i спартыўных установах.\nАбодва Бакi абавязваюцца прыняць усе неабходныя меры па забеспячэнню ўсiх магчымых спрыяльных умоў для выканання палажэнняў гэтага Пагаднення.\nЗ мэтай выканання ўмоў гэтага Пагаднення Бакi пагаджаюцца стварыць Групу з роўнай колькасцi прадстаўнiкоў кожнага Боку.\nМэтамi Групы будзе:\nа) фармуляваць дэталевую праграму абменаў; i\nб) трымаць пад перыядычным кантролем выкананне Пагаднення.\nГрупа будзе праводзiць пасяджэннi па меры неабходнасцi.\nГэта Пагадненне ўступае ў сiлу з даты яго падпiсання i захоўвае сваю сiлу на працягу 5 гадоў. Дзеянне гэтага Пагаднення аўтаматычна прадоўжваецца на наступны пяцiгадовы перыяд, калi нi адзiн з дагаворных бакоў не паведамiць другому аб сваiм намеры спынiць дзеянне гэтага Пагаднення за шэсць месяцаў да сканчэння яго тэрмiну.\nГэта Пагадненне можа быць зменена па ўзаемнай згодзе.\nАформлена ў Нью-Дэлi 14 мая 1993 года у двух экземплярах, кожны на беларускай, хiндзi i англiйскай мовах, прычым усе тэксты маюць аднолькавую сiлу.\nУ выпадку сумнення перавагу будзе мець тэкст на англiйскай мове.\nЗа Урад Рэспублiкi Беларусь                        За Урад Рэспублiкi Iндыя


10 эрытрэйскі накфа у NOK\n10 ERN у NOK - эрытрэйскі накфа у нарвежская крона канвэртар валют\nНашы эрытрэйскі накфа да нарвежская крона канвертара з'яўляецца ўдакладненых з абменнымі курсамі ад 23.10.2020. Увядзіце любую зададзеную суму, якая будзе канвертаваць ў полі злева ад эрытрэйскі накфа. Выкарыстоўвайце «своп валюты» -Кнопка зрабіць нарвежская крона валюту па змаўчанні. Націсніце на нарвежская крона або эрытрэйскі накфа, каб канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКурсы валют Абноўлена: 23.10.2020 03:47\n6,17759 NOK (kr)\n1 ERN = 0,617759 NOK\n1,618754 ERN = 1 NOK\nэрытрэйскі накфа курс у нарвежская крона = 0,62\nВы выбралі зыходную валюту ERN і мэтавую валюту нарвежская крона з сумай 10 ERN. Вы можаце выбраць абменныя курсы ў двух спісах для больш чым 160 міжнародных валют. Абменныя курсы абнаўляюцца з рэгулярнымі інтэрваламі і ў звычайнай колькасці прадстаўлены ў таблічнай форме. Вы таксама можаце ўбачыць гістарычныя курсы іншых наведвальнікаў.\nэрытрэйскі накфа валюта ў Эрытрэя. нарвежская крона валюта ў Нарвегія. Сімвал ERN з'яўляецца . Сімвал NOK з'яўляецца kr. Абменны курс для эрытрэйскі накфа быў актуалізаваны Oktober 23, 2020. Абменны курс валюты для нарвежская крона быў актуалізаваны Oktober 23, 2020. Каэфіцыент ERN мае 5 ўважаецца лічбаў. Каэфіцыент NOK мае 5 ўважаецца лічбаў.\nабменны курс эрытрэйскі накфа у нарвежская крона = 0,62.\n5 kr 3.09\n10 kr 6.18\n50 kr 30.89\n100 kr 61.78\n250 kr 154.44\n500 kr 308.88\n1000 kr 617.76\nkr 5 8.09\nkr 10 16.19\nkr 50 80.94\nkr 100 161.88\nkr 250 404.69\nkr 500 809.38\nkr 1000 1,618.75\nERN у AUDERN у BRLERN у CHFERN у GBPERN у HKDERN у IDRERN у MXNERN у SGDERN у USDERN у VND


Трывалыя эканамічныя сувязі — аснова адносін | Настаўніцкая газета\nТрывалыя эканамічныя сувязі — аснова адносін\n11.02.2017 13.02.2017 - 9:49Інфармацыйная гадзіна\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка выказвае занепакоенасць у сувязі са зніжэннем аб’ёмаў гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва ў Саюзнай дзяржаве і ЕАЭС. Аб гэтым кіраўнік дзяржавы заявіў на сустрэчы з губернатарам Кастрамской вобласці Расіі Сяргеем Сітнікавым.\n“У ранейшыя часы аб’ёмы нашага ўзаемнага гандлю (Беларусі з Кастрамской вобласцю. — Заўв. БелТА.) перавышалі $100 млн. Не з кожнай буйной краінай у нас такі тавараабарот. Але за апошнія два гады аб’ёмы тавараабароту значна скараціліся, што мяне вельмі хвалюе, — сказаў прэзідэнт. — Паўстае пытанне: навошта мы стваралі адзіную эканамічную прастору не толькі ў нашай Саюзнай дзяржаве, але і ў ЕАЭС?”\nАляксандр Лукашэнка заўважыў, што за мінулыя два гады аб’ём тавараабароту ў фармаце ЕАЭС значна знізіўся. “Вось стварылі інтэграцыю… Мяне гэта хвалюе. Я аб гэтым гавару, а гэта выклікае нейкае неразуменне або непрыманне ў Маскве і ў Мінску ў некаторых. Але аб гэтым трэба гаварыць, трэба гэтыя вузкія месцы знаходзіць і неяк склейваць нашы адносіны. Замест таго каб устараняць негатыў, уводзіцца забарона на пастаўкі ялавічыны ў Расію. Як гэта разумець?” — заявіў кіраўнік дзяржавы.\nПрэзідэнт падкрэсліў, што трывалыя эканамічныя сувязі з’яўляюцца асновай любых адносін. “Мы заўсёды былі б сябрамі, братамі, але, каб мець назаўсёды брацкія адносіны, павінна быць аснова — гэта эканоміка. І дзякуй богу, што ў нас яна вельмі залежная адно ад аднаго”, — сказаў Аляксандр Лукашэнка.\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што па многіх напрамках беларуская прамысловая прадукцыя вырабляецца з выкарыстаннем вялікай долі расійскіх камплектуючых і сыравіны. Пры гэтым устойлівая работа адпаведных вытворчасцей у Расіі ў значнай меры залежыць і ад сітуацыі на беларускіх заводах.\n“Прамыя партнёрскія сувязі з рэгіёнамі Расіі становяцца ўсё больш значным фактарам умацавання двухбаковага эканамічнага супрацоўніцтва нашых краін”, — упэўнены Аляксандр Лукашэнка.\nКіраўнік дзяржавы падкрэсліў, што без цеснага міжрэгіянальнага супрацоўніцтва Беларусь і Расія ніколі не мелі б такіх блізкіх, саюзніцкіх адносін. “Сувязі з рэгіёнамі ўтрымалі нас адно каля аднаго. Вы павінны ведаць, што вы, расіяне, — нашы самыя блізкія браты, — звярнуў увагу прэзідэнт. — Дзякуй вам за тое, што выратавалі гэты саюз”.\nАляксандр Лукашэнка дадаў, што Кастрамская вобласць даўно з’яўляецца перспектыўным і надзейным партнёрам Беларусі. “Вы — прадстаўнік сапраўднай Расіі, Кастрамская вобласць — гэта сэрца Расіі. Вы перажываеце тыя ж праблемы, што і мы. У нас узаемадапаўняльныя, падобныя эканомікі”, — адзначыў беларускі лідар.\nУмацаваць супрацоўніцтва паміж расійскім рэгіёнам і Беларуссю дапамогуць цесныя сувязі па лініі народнай дыпламатыі, якія неабходна ўстанаўліваць, перакананы кіраўнік дзяржавы.\nУ сваю чаргу Сяргей Сітнікаў выказаў упэўненасць, што Беларусь і Расія заўсёды будуць разам. Фундамент для гэтага заклала агульная гісторыя і блізкія, роднасныя адносіны паміж народамі. “Мы, паўночныя расіяне, — народ больш сардэчны. Мы з асаблівым хваляваннем ставімся да гэтых сувязей і адносін”, — заўважыў ён.\nАляксандр ЛУКАШЭНКА: “Меншымі сіламі можна і трэба вырашаць задачы на самых галоўных напрамках”\nУ супрацоўніцтве з федэрацыямі па відах спорту


6 снежня страхавыя работнікі Бешанковіцкага раёна адзначылі сваё прафесійнае свята — Бешенковичи. Бешенковичский район. Зара. Районная газета\n6 снежня страхавыя работнікі Бешанковіцкага раёна адзначылі сваё прафесійнае свята\n08.12.2014 admin365Комментарии on 6 снежня страхавыя работнікі Бешанковіцкага раёна адзначылі сваё прафесійнае свята\nПакараючы алімпійскія вяршыні, кіруючы ўласнай справай, седзячы за рулём аўтамабіля, падарожнічаючы або купляючы новую рэч, чалавек рызыкуе. Рызыкуе ўласным матэрыяльным дабрабытам, часам, здароўем, вынікамі сваёй працы і дзелавой рэпутацыяй. Кампенсаваць страты чалавеку абавязкова дапаможа Белдзяржстрах.\nПералік паслуг, якія аказвае яго прадстаўніцтва па Бешанковіцкім раёне, дастаткова шырокі. Гэта страхаванне кватэр, дамоў, жывёлы і транспарту, жыцця і здароўя, ад няшчасных выпадкаў у быце і на вытворчасці. З кожным годам усё больш і больш людзей прыходзіць да думкі аб тым, каб застрахаваць сябе і сваю маёмасць ад небяспекі, паколькі больш эфектыўнага спосабу абароны ад усемагчымай рызыкі чалавецтва пакуль не прыдумала. Страхавыя агенты Прыдзвіння гатовыя даць магчымасць выкарыстаць гэтыя паслугі, паказаць, расказаць і працаваць без выхадных і святаў усе сем дзён у тыдзень, толькі б гэта было выгадна кліентам.\nЗ якімі паказчыкамі ў сваёй прафесійнай дзейнасці сустракае свята наша прадстаўніцтва?\nМяркуйце самі. З пачатку года тэмп росту паступленняў страхавых узносаў па добраахвотных відах страхавання склаў 124,5 працэнта да ўзроўню мінулага года, а па ўсіх прагназуемых відах – 124 працэнты. На аднаго жыхара раёна заключана 0,7 дагавора. Гэты паказчык самы высокі ў Віцебскай вобласці.\nЗа дадзены перыяд фізічным і юрыдычным асобам выплачана па ўсіх відах страхавання 3,9 мільярда рублёў. Рост выплат у параўнанні з адпаведным перыядам мінулага года па ўсіх відах страхавання склаў 159,4 працэнта. Узровень ахопу насельніцтва раёна страхаваннем у разрэзе відаў па рэйтынгу Віцебскай вобласці таксама адзін з самых высокіх.\n– Работа страхавых агентаў – самы складаны ўчастак нашай паўсядзённай дзейнасці, – расказвае дырэктар прадстаўніцтва Белдзяржстраху па Бешанковіцкім раёне Ірына Іванаўна Шавель. – І нездарма яго ўзначальвае такі вопытны чалавек, як Ніна Анатольеўна Семяніда. Яна праводзіць агляды пашкоджанай маёмасці грамадзян пры наступленні страхавых выпадкаў, робіць разлікі выплат страхавой кампенсацыі і забеспячэння. Жанчына – адна з самых кваліфікаваных спецыялістаў, дасканала ведае страхавую справу. У калектыве карыстаецца заслужанай павагай і аўтарытэтам. З такімі адказнымі работнікамі і кіраваць лёгка. Таму невыпадкова Ніна Анатольеўна за сваю ўзорную працу напярэдадні прафесійнага свята адзначана Ганаровай граматай Бешанковіцкага раённага Савета дэпутатаў.\nМы сустрэліся з Н. А. Семяніда і папрасілі яе адказаць на некалькі пытанняў.\n– У калектыў страхавых работнікаў я прыйшла на пасаду інспектара звыш 30 гадоў назад, – расказвае Ніна Анатольеўна. – Завочна скончыла Смаленскі эканамічны тэхнікум. На маім участку працуюць сем чалавек. Цякучасці кадраў няма, што дазваляе працаваць актыўна, зладжана і ўзнаўляць практычна ўсе дагаворы. Самымі вопытнымі работнікамі сярод страхавых агентаў з’яўляюцца Вера Міхайлаўна Круціліна з вярхоўскага, Людміла Мікалаеўна Зяньковіч з астровенскага ўчасткаў. З маладых страхавых работнікаў мне імпануюць адносіны да справы Святланы Пятроўны Гаськовай са свячанскага ўчастка. Жанчына больш года працуе ў нашай сферы, але ўжо многа чаго станоўчага дабілася. Вельмі адказны і акуратны ў страхавой справе чалавек.\nШто датычыцца калектыву прадстаўніцтва Белдзяржстраху па Бешанковіцкім раёне ў цэлым, то ён налічвае ўсяго 25 чалавек. Кожны з работнікаў хварэе за даручаны ўчастак работы і канчатковы вынік. Гэта, безумоўна, дапамагае агульнай справе – эфектыўна працаваць і дабівацца канкрэтных вынікаў у працы. А яны з году ў год знаходзяцца на высокім узроўні. І сёлета таксама.\nПрафесія страхаўшчыка з’явілася яшчэ ў старажытнасці і не губляе сваёй актуальнасці ў нашы дні, бо чалавеку заўсёды будзе ўласціва баяцца страціць тое, што дорага. Страхаўшчык, хоць і не можа абараніць чалавека ад небяспекі, але гарантуе кампенсацыю страт, стаіць на варце інтарэсаў кліента і аказвае яму падтрымку ў цяжкія мінуты.\nЗастаецца павіншаваць работнікаў прадстаўніцтва Белдзяржстраху з надыходзячым прафесійным святам, пажадаць далейшых поспехаў у іх нялёгкіх паўсядзённых справах.


Пракурор Гарадзенскай вобласьці атрымаў спагнаньне за А.Сяргейчыка\n30 травень 2007, 14:38\nРадыё Свабода Генэральны пракурор Беларусі Пётар Міклашэвіч пакараў пракурора Гарадзенскай вобласьці і двух яго намесьнікаў. А ўсяго за несвоечасовае спыненьне злачынных дзеяньняў былога супрацоўніка міліцыі А.Сяргейчыка да строгай дысцыплінарнай адказнасьці прыцягнуты 12 пракурораў і сьледчых.\nМіністру ўнутраных справаў Беларусі накіравана прадстаўленьне аб ухіленьні парушэньняў заканадаўства, якія выяўлены падчас расьсьледаваньня крымінальнай справы адносна А.Сяргейчыка. Генпракурор таксама прапанаваў прыцягнуць да дысцыплінарнай адказнасьці шэраг супрацоўнікаў міністэрства ўнутраных справаў.\nЯк паведамляе БЕЛТА, калегія пракуратуры Беларусі дала прынцыповую ацэнку фактам бязьдзейнасьці, праявы непрафэсыяналізму з боку работнікаў пракуратуры Гарадзенскай вобласьці, якія своечасова не спынілі злачынныя дзеяньні А.Сяргейчыка.


Праўладныя СМІ Берасцейшчыны апублікавалі негатыўныя артыкулы пра ўдзел апазіцыі ў выбарах - Віцебская вясна\nПраўладныя СМІ Берасцейшчыны на мінулым тыдні масава публікавалі і перадрукоўвалі шэраг негатыўных артыкулаў пра ўдзел апазіцыі ў выбарах. Так, як паведамляе “Наша ніва”, дзяржаўныя СМІ Брэсцкай вобласці масава перадрукавалі артыкул сайта belnovosti.by пра ўдзел апазіцыі ў парламенцкіх выбарах.\nАле адной публікацыяй пра апазіцыю гэтыя сайты не абмежаваліся. У адзін дзень, 11 кастрычніка, партал масава-палітычнай газеты Бярозаўскага раёна “Маяк” апублікаваў “фельетон” пад назвай “Выбары, ці як Ліса Тарасаўна ў “народ” сабралася”, а такскама перадрукаваў з сайта Dal.by артыкул “Беларускую апазіцыю жыццё не вучыць”.\nКрыніца: Праўладныя СМІ Берасцейшчыны апублікавалі негатыўныя артыкулы пра ўдзел апазіцыі ў выбарах


Галоўная ➠ Рамонт ➠ Як купіць стыльныя якасныя дзверы па даступнай кошту\nНа сайце прадстаўлена прадукцыя, якая адпавядае ўсім міжнародным стандартам і патрабаванням спажыўцоў.\nБольш за сто васьмідзесяці найменняў тавараў дазваляюць заказчыкам падабраць мадэлі, якія падкрэслены унікальны дызайн, створаць атмасферу камфорту і выгоды. Дзякуючы разнастайнасці расфарбовак, канструкцый і асаблівасцям афармлення, уладальнікі змогуць падабраць дзверы да любога стылю інтэр'еру, незалежна ад яго напрамкі.\nІнтэрнэт-крама сабраў вялікі асартымент мадэляў, якія валодаюць адпаведнымі сертыфікатамі і выкананы з высакаякасных матэрыялаў. Заказчыкі змогуць набыць дзверы ў адпаведнасці з умовамі эксплуатацыі, патрабаваннямі дызайну, жаданнямі і матэрыяльнымі магчымасцямі кліентаў.\nПаслугі высокакваліфікаваных спецыялістаў\nМадэлі ад вядомых вытворцаў выкананы па сучасных тэхналогіях з ужываннем найноўшага абсталявання. Ламінаваныя, шпонированные і іншыя палотны валодаюць выдатнымі дэкаратыўнымі дадзенымі і ўстойлівыя да шматлікіх негатыўных уздзеянняў.\nБудучыя ўладальнікі змогуць выбраць мадэлі на сайце кампаніі або замовіць па сваім індывідуальным эскізах або чарцяжах. Вопытныя спецыялісты выканаюць замеры, створаць вырабы і забяспечаць аператыўную дастаўку.\nДля ўсіх мадэляў можна набыць стыльную якасную фурнітуру ад вядомых вытворцаў, якая зможа стыльна дапоўніць мадэлі, і значна падоўжыць тэрмін іх эксплуатацыі.\nПры куплі дзвярэй у інтэрнэт-краме ўладальнікі атрымаюць якасны і прыгожы тавар па даступнай кошту. Прафесійныя майстры не толькі забяспечаць якасны сэрвіс і дастаўку, але і выканаюць мантаж мадэляў.\nКампанія забяспечвае пастаўкі толькі якасных дзвярэй, якія прайшлі дбайную праверку ў працэсе вытворчасці, што выключае паступленне да спажыўцам прадукцыі з дэфектамі. Спецыялісты дапамогуць заказчыкам аператыўна аформіць заказ і падабраць мадэлі ў адпаведнасці з патрабаваннямі і матэрыяльнымі магчымасцямі.\nЯк правільна выбраць ламінат\nУнікальны інтэр'ер з дапамогай фрэскі


Жана Літвіна: “Няма прынцыповых падставаў для папярэджаньня”\n25 люты 2010, 20:11\nПрадстаўнікі Беларускай асацыяцыі журналістаў лічаць, што папярэджаньне Міністэрства юстыцыі ад 13 студзеня ня мае законнага абгрунтаваньня. У Вярхоўным судзе адбыўся папярэдні разгляд скаргі БАЖ супраць Мін’юсту. Паводле пісьмовага папярэджаньня Мін’юсту, сябры БАЖ незаконна маюць пасьведчаньні арганізацыі з надпісам «Прэса», дзейнасьць цэнтру прававой абароны і інфармацыя на сайце БАЖ не адпавядаюць статуту.\nУ Вярхоўным судзе інтарэсы Міністэрства юстыцыі прадстаўляў Аляксандар Харытон, а Беларускай асацыяцыі журналістаў — старшыня арганізацыі Жана Літвіна, яе намесьнік Андрэй Бастунец і юрыст Міхаіл Пастухоў.\nАндрэй Бастунец зазначыў, што БАЖ — грамадзкая арганізацыя, а Мін’юст прад’яўляе да яе прэтэнзіі як да сродку масавай інфармацыі. Што ж да слова «Прэса» на пасьведчаньнях сяброў арганізацыі, то, як зазначыў сп. Бастунец, няма закону наконт узору пасьведчаньня.\nПаводле Мін’юсту, цэнтар прававой дапамогі СМІ супярэчыць статутным мэтам арганізацыі. Жана Літвіна зьвярнула ўвагу на тое, што Рада БАЖ стварыла яго яшчэ ў 1999 годзе. Цэнтар неаднойчы аказваў дапамогу сябрам БАЖ, а гэта й было прапісана ў статуце.\nТрэці пункт папярэджаньня тычыўся інтэрнэт-сайту БАЖ. Паводле Мін’юсту, інфармацыя, разьмешчаная на сайце, таксама не адпавядае статутным мэтам. Але якую менавіта інфармацыю чыноўнікі маюць на ўвазе, яны не патлумачылі. Таму папярэджаньне Мін’юсту прадстаўнікі БАЖ у судзе прасілі адмяніць як неабгрунтаванае.\nЖана Літвіна: «Наша пазыцыя застанецца ранейшай, і мы лічым, што нейкіх прынцыповых, сур’ёзных падставаў у дзейнасьці арганізацыі для атрыманьня такога папярэджаньня папросту няма.\nСпрэчным пытаньнем застаецца ўзор пасьведчаньня, якое мы выдаем: нібыта асобы, якія атрымліваюць пасьведчаньне, прысвойваюць сабе функцыі журналіста. Хаця ў пасьведчаньні слова „журналіст“ прысутнічае толькі ў назьве грамадзкай арганізацыі — Беларуская асацыяцыя журналістаў.\nПаводле статуту, сябрам нашай арганізацыі можа быць прафэсійны журналіст, які працуе ў канкрэтным нейкім выданьні, а таксама людзі, якія спрыяюць дзейнасьці журналістаў».\nНаступнае паседжаньне адбудзецца 17 сакавіка.\nБАЖ супраць Мін’юсту\nКамітэт абароны журналістаў: беларускія ўлады троху аслабілі націск на СМІ\nПракуратура Гомельскай вобласьці ўзяла бок сябра БАЖ\nСтаршыня БАЖ лічыць неабходнай міжнародную экспэртызу\nМін’юст вынес БАЖ афіцыйнае папярэджаньне


“Лукашэнка бачыць сябе ў Беларусі на доўгія гады наперад”\nНаколькі ўдалася кіраўніку дзяржавы гэтая прапагандысцкая акцыя? Што азначае заява Лукашэнкі пра магчымасьць пайсьці на трэці тэрмін прэзыдэнцтва — праверка рэакцыі Расеі й Захаду альбо прадуманы палітычны плян?\nУдзельнікі: дырэктар менскага бюро Беларускай службы Радыё Свабода Валянцін Жданко і кіраўнік Цэнтру сацыяльных тэхналёгіяў Аляксандар Фядута.\n(Віталь Цыганкоў: ) “Перш чым пачаць ацэньваць выказваньні Аляксандра Лукашэнкі, некалькі словаў пра самую прэс-канфэрэнцыю. Відавочна, кіраўнік Беларусі любіць маналёг, ён ня церпіць вострыя пытаньні не сваіх, не “адабраных” журналістаў. Можна згадаць апошнюю ня вельмі ўдалую для Лукашэнкі спробу летась напярэдадні выбараў, калі журналісткі незалежных выданьняў закідалі кіраўніка дзяржавы незручнымі пытаньнямі пра зьніклых і пра псыхічнае здароўе самога Лукашэнкі. І цяпер было бачна, што Лукашэнка нэрваваўся, калі яму задавалі вострыя і непажаданыя пытаньні.\nФармат прэс-канфэрэнцыі вельмі нагадвае тыя, які праводзіць Уладзімер Пуцін. Апошнім часам беларускія афіцыйныя СМІ загаварылі пра інфармацыйную вайну расейскіх мэдыяў супраць Беларусі. Рэсурсы беларускіх і расейскіх СМІ непараўнальныя (і гэта прызнаў сам Лукашэнка на прэс-канфэрэнцыі), таму беларускі кіраўнік выкарыстоўвае тое, што яму застаецца — просты зварот да тэлегледачоў.\nНаколькі ўдалася гэтае шоў? Як выглядаў Аляксандар Лукашэнка? Спачатку Валянцін Жданко, які прысутнічаў на прэсавай канфэрэнцыі”.\n(Валянцін Жданко: ) “Прэс-канфэрэнцыя была ня лепшая і ня горшая — як іншыя. Лукашэнка быў у сваім амплюа. Калі ставілася мэта данесьці да як мага большай аўдыторыі ягоную пазыцыю па нейкіх вострых пытаньнях, то гэтая мэта наўрад ці дасягнутая. За межы Беларусі прэс-канфэрэнцыя пераважна ня выйшла — толькі некалькі вострых пытаньняў і адказаў трапілі ў расейскія мэдыі. Прытым што да канфлікту паміж Менскам і Крамлём, то Лукашэнка па сутнасьці нічога новага не сказаў.\nВылучаўся фармат прэс-канфэрэнцыі. Сярод журналістаў, дарэчы, большую частку складалі рэдактары раённых ды абласных газэтаў, якія маўчалі падчас прэс-канфэрэнцыі. Далёка ня ўсе маглі задаць пытаньні — яны папярэдне ўзгадняліся з прэсавай службай Лукашэнкі, і гэта адбівалася на тым, каму прэс-сакратарка Лукашэнкі Натальля Пяткевіч давала слова”.\n(Цыганкоў: ) “Спадар Фядута назіраў гэтую прэс-канфэрэнцыю па тэлевізары. Адныя кажуць, што Лукашэнка выглядаў няўпэўненым, другія сьцьвярджаюць, што ён выглядаў зьмястоўным і пераканаўчым. Якое ў вас уражаньне?”\n(Аляксандар Фядута: ) “На мой погляд, Аляксандар Рыгоравіч ставіў сабе дзьве мэты, якіх ён хацеў дасягнуць. Першая — паказаць свайму электарату, што ён застаецца такім самым упэўненым у сваёй моцы, што ён будзе адстойваць свае прынцыпы. Гэтай мэты ён дасягнуў, бо тыя ягоныя хістаньні, якія былі, убачылі толькі тыя, хто ня вельмі любіць Лукашэнку.\nДругая мэта — яшчэ раз удакладніць сваю пазыцыю напярэдадні сустрэчы, якая адбудзецца ў Лукашэнкі з Уладзімерам Пуціным. У Кішынэве хутка адбудзецца саміт кіраўнікоў дзяржаваў СНД. Трэба было яшчэ раз даць адказ на тыя пытаньні, якія паставіў Пуцін. І тут таксама Лукашэнка дасягнуў сваёй мэты”.\n(Цыганкоў: ) “Сапраўды, тэма дачыненьняў з Расеяй сталі адной з галоўных на прэсавай канфэрэнцыі. Як слушна адзначыў Валянцін Жданко, наўрад ці тут было нешта прынцыпова новае. Лукашэнка сыстэмна вылучаў свае прэтэнзіі да кіраўніцтва Расеі.\nАле, як мне падалося, новыя матывы былі ў тым, што ўпершыню за апошнія два гады Лукашэнка паспрабаваў проціпаставіць Крэмль і расейскі народ. Ён напрасткі зьвяртаўся да расейскага выбарца, проціпастаўляючы расейскую ўладу і народ. Пры гэтым ён зноў пераконваў, што расейцам жывецца ў Беларусі нават лепш, чым у Расеі.\nБеларускі кіраўнік зноў рашуча настойваў на сваім варыянце інтэграцыі — на аснове існай саюзнай дамовы. Напрыклад, Вінцук Вячорка заяўляе, што цяперашнія пікіроўкі — гэта толькі таргі за кантроль над Беларусьсю. Наколькі, па-вашаму, пасьля прэс-канфэрэнцыі выглядае сур’ёзным цяперашні разлад паміж беларускім чырвоным домам і Крамлём?”\n(Жданко: ) “Выглядае, што разлад вельмі сур’ёзны і канфлікт даволі глыбокі. Вельмі значную частку часу Лукашэнка адвёў гэтай тэме. Тут былі і патас, ажыўленасьць, ягоныя нэрвовыя выказваньні. Мяркуючы па ўсім, церпяць крах ягоныя папярэднія пляны адносна будучыні саюзнай дзяржавы і свайго месца ў гэтай дзяржаве. Апошнія выказваньні Пуціна паставілі крыж на гэтых плянах, і відавочна, што гэта вельмі хваравіта перажывае Лукашэнка.\nЁн у любой гульні ня церпіць паразы. Многія з тых, хто ў свой час гуляў зь ім у розныя спартовыя гульні, ведаюць пра тое, як хваравіта ён перажывае, калі прайграе. А ў гэтай гульні ў інтэграцыю, падобна, што ён якраз цяпер у гэтай ролі. І Лукашэнка спрабуе дастойна зь яе выйсьці. Якраз адзін са спосабаў — супрацьпаставіць пазыцыю расейскага кіраўніцтва і расейскі народ, у адданасьці якому Лукашэнка ўчора кляўся шматкроць”.\n(Цыганкоў: ) “Прыблізна ў той самы час, калі праходзіла прэс-канфэрэнцыя, Уладзімер Пуцін выказаўся супраць існаваньня некалькіх эмісійных цэнтраў, калі ў саюзнай дзяржавы Беларусі й Расеі агульнай валютай будзе расейскі рубель. Пуцін сказаў, што ў гэтым выпадку эмісійны цэнтар мусіць знаходзіцца ў Маскве. Лукашэнка пачаў проціпастаўляць расейскае кіраўніцтва і расейскі народ, чаго апошнія гады пры Пуціне ён не рашаўся рабіць. Тым самым Лукашэнка фактычна выходзіць на палітычнае поле Расеі. Наколькі рызыкоўныя ён паступае?”\n(Фядута: ) “Наколькі я разумею сытуацыю, у якой апынуўся Пуцін, яна вельмі складаная. Тая палітыка, што ён праводзіць найперш да так званай “сям’і” (былое атачэньне Ельцына), да алігархаў, якія былі побач зь Ельцыным — гэта ўсё сапраўды выклікае зь іх боку пэўную насьцярожанасьць. Яны разумеюць, што пасьля таго, як Пуцін будзе пераабраны, адносіны зусім могуць сапсавацца.\nВось ужо некалькі разоў запар Аляксандар Рыгоравіч настойліва вымаўляе адну і тую ж фразу. Маўляў, калі мы з Пуціным ня здолеем дамовіцца, то будаваць саюзную дзяржаву будуць іншыя людзі. Ён мае на ўвазе не сябе, ён мае на ўвазе менавіта Пуціна. І гэта такая прыхаваная ціхая форма пагрозы Пуціну. Наколькі я ведаю, сапраўды існуюць спробы дамовіцца за сьпіной Пуціна і крамлёўскай адміністрацыі з тымі алігархічнымі групоўкамі ў Расеі, якія не задаволеныя дзейнасьцю Пуціна...”\n(Цыганкоў: ) “...Якая ў гэтых камбінацыях можа быць ніша для Лукашэнкі?”\n(Фядута: ) “Лукашэнка выступае як тэрмінатар. У яго ёсьць вялікі патэнцыял узьдзеяньня на люмпэнізаваную частку расейскага грамадзтва. Зараз тое, што ён пра гэта кажа, — гэта спроба падрыву аўтарытэту Пуціна. Што з гэтага можа атрымацца? Лукашэнка сапраўды можа ўступіць у гандаль з Пуціным: “ты не кранаеш мяне, не кранаеш саюзную дамову, я абіраюся на трэці тэрмін і ня буду перашкаджаць табе абірацца на другі тэрмін”.\n(Цыганкоў: ) “Мы падышлі да самай, бадай, галоўнай заявы Аляксандра Лукашэнкі — пра магчымасьць свайго абраньня на трэці тэрмін. Год таму на падобнай прэсавай канфэрэнцыі Лукашэнка адвярцеўся ад такога пытаньня, цяпер жа сам сьмела заявіў, што можа пайсьці на гэта. Што гэта азначае — проста праверка рэакцыі Масквы, Захаду, беларускага грамадзтва, ці Лукашэнка ўжо лічыць, што ніхто яму ў гэтым не перашкодзіць і адкрыта заяўляе пра свае пляны?\nПамятаю, што адразу пасьля леташніх прэзыдэнцкіх выбараў Аляксандар Фядута гаварыў у інтэрвію для Радыё Свабода, што цяпер Расея ўжо не дазволіць Лукашэнку пайсьці на трэці тэрмін. Аляксандар, ці не зьмяніўся ваш прагноз на гэты конт?”\n(Фядута: ) “Расея вельмі ня хоча, каб Лукашэнка ішоў на трэці тэрмін. Пуцін наагул лічыць, што Расея павінная за час ягонага другога прэзыдэнцтва навесьці нейкі больш-менш дэмакратычны парадак у зоне свайго палітычнага ўплыву, каб слова “Расея” не асацыявалася з такімі адыёзнымі рэжымамі і пэрсонамі, як Лукашэнка і Садам Хусэйн.\nСапраўды, пуцінская Расея гатовая была даць нейкія гарантыі Аляксандру Лукашэнку, каб ён сышоў мірна — напрыклад, так, як сышоў Ельцын. Але Аляксандар Рыгоравіч не ўяўляе сабе, што ён будзе рабіць на пэнсіі. Калі ён выйдзе на пэнсію, ён яшчэ будзе дастаткова маладым чалавекам. Паколькі ён гэтага не ўяўляе,ён будзе спрабаваць рэалізаваць свой гэты патэнцыял альбо ў межах дзейнай Канстытуцыі, альбо будзе мяняць Канстытуцыю.\nДарэчы, калі мы ў маім Цэнтры сацыяльных тэхналёгіяў спрабавалі змадэляваць нейкую сытуацыю, як ён можа зьмяніць Канстытуцыю, каб застацца найбольш уплывовым гульцом на беларускім палітычным полі і пры гэтым нават адмовіцца ад прэзыдэнцкай пасады — дык у яго сапраўды ёсьць такія магчымасьці”.\n(Цыганкоў: ) “Для большасьці назіральнікаў было і раней відавочна, што Лукашэнка наўрад ці добраахвотна аддасьць уладу. Цяпер гэта стала відавочна большасьці. Што можа зрабіць тут беларускае грамадзтва?”\n(Жданко: ) “Лукашэнка адкрыта не сьцьвярджаў, што будзе балятавацца на трэці тэрмін, што ён будзе мяняць Канстытуцыю. Але па танальнасьці ягонага выступу і па той схеме, якую ён абазначыў, ні ў кога не ўзьнікла сумневу, што менавіта гэты сцэнар будзе ажыцьцёўлены. Ён і гаварыў пра яго так, як бы ён у яго ў галаве ўжо гатовы. І я не зьдзіўлюся, што новы тэрмін прэзыдэнцтва Лукашэнкі пасьля прыняцьця зьменаў у Канстытуцыю будзе лічыцца першым, і наперадзе яго чакаюць яшчэ два.\nЛукашэнка выглядаў абсалютна ўпэўненым і неаднаразова паўтараў, што ён незалежны ні ад якіх сілаў Расеі, што ён нікому нічога не павінны, нікому ня мусіць быць удзячны, што тыя выбары ён выйграў цалкам уласнымі сіламі.\nМожна меркаваць, што Беларусь чакае рэфэрэндум. Ён пройдзе паводле сцэнару, апрабаванага ў 1995–96 гадах. Потым чакаюць выбары такога кшталту як леташнія. Па-мойму, Лукашэнка адназначна выбраў для сябе гэткі шлях. Ні пра які паварот да Захаду ня можа ісьці размовы.\nУ адносінах з Расеяй абраная тактыка замарозіць сытуацыю ў цяперашнім стане, пакінуць у сіле тую дамову, якая была падпісаная зь Ельцыным, каб захаваць пляцдарм. Лукашэнка ў будучыні бачыць Расею бяз Пуціна, бачыць, што ён будзе весьці дыялёг зь некім іншым. Але ў Беларусі Лукашэнка бачыць сябе на доўгія гады наперад”.\n(Цыганкоў: ) “У любым выпадку, нягледзячы на пэўныя агаворкі, карты адкрытыя. І цяпер палітычныя сілы Беларусі павінныя будаваць сваю стратэгію з улікам таго, што Аляксандар Лукашэнка будзе балятавацца далей. Партыі і ўся грамадзянская супольнасьць павінныя распрацоўваць сваю стратэгію з улікам гэтага — як у міжнародных стасунках, так і ў дзейнасьці ўнутры Беларусі”.


ПАКУЛЬ КУРСАНТ. ВЫДАТНЫ\nГлавная/Социум/Присяга/ПАКУЛЬ КУРСАНТ. ВЫДАТНЫ\nЗ даўніх часоў служба ў арміі лічыцца ганаровай справай. Тым больш – у афіцэрскім званні.\nСтаніслаў Грынёў нарадзіўся ў нямецкім горадзе Веймар, аднак большую частку свайго жыцця пражыў у Лунінцы. У 2008 годзе закончыў СШ №1 і паступіў на авіяцыйны факультэт Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. Праз 2 гады юнак стане афіцэрам, пілотам баявога верталёта.\nВучоба даецца Станіславу лёгка, аб чым сведчыць яго асабісты рэйтынг, што адлюстроўвае поспехі на занятках, службе, спорце, а таксама грамадскім жыцці калектыва курсантаў. Юнак прымае актыўны ўдзел у культурных мерапрыемствах, вечарах сустрэчы з ветэранамі Вялікай Айчыннай вайны і Узброеных Сіл, воінамі-інтэрнацыяналістамі, творчых сустрэчах з пісьменнікамі, мастакамі, паэтамі.\nУмовы навучання ў акадэміі дазваляюць кожнаму знайсці занятак па душы, раскрыць свае таленты. Адны ўдзельнічаюць у навуковым жыцці факультэта, другія – у спартыўным. Ёсць таленавітыя юнакі, якія з’яўляюцца актыўнымі ўдзельнікамі каманд КВЗ, мастацкай самадзейнасці.\nУсе курсанты Ваеннай акадэміі атрымліваюць стыпендыю, якая дазваляе наведваць канцэрты зорак айчыннай і расійскай эстрады, спартыўныя спаборніцтвы. А некаторыя музеі і тэатры Мінска запрашаюць навучэнцаў бясплатна.\nКалі Станіслаў Грынёў вырашыў звязаць сваё жыццё з арміяй, ён выбраў шлях сапраўднага мужчыны, які здольны абараніць не толькі сябе, але і сваіх родных, блізкіх, сваю Радзіму – Рэспубліку Беларусь. У акадэміі удасканаліў сваё ўменне будаваць узаемаадносіны з іншымі людзьмі, быць культурным, адукаваным і ўсебакова развітым чалавекам.\nПАДРЫХТОЎКА ДА ТРЭНІРОЎКІ


Канвертаваць Армянскі драм (AMD) і Вануату вату (VUV) : Калькулятар абменнага курсу\nАрмянскі драм (AMD) і Вануату вату (VUV) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Армянскі драм і Вануату вату пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 10 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Армянскі драм. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Вануату вату валюты па змаўчанні. Націсніце на Вануату вату або Армянскі драм канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАрмянскі драм гэта валюта, у Арменія (М., ARM). Вануату вату гэта валюта, у Вануату (VU, ВУТ). Сімвал VUV можа быць запісаная VT. Армянскі драм дзеліцца на 100 luma. Вануату вату дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Армянскі драм Апошняе абнаўленне 10 жнівень 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Вануату вату Апошняе абнаўленне 10 жнівень 2020 ад Yahoo Finance. AMD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. VUV каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.