Сочинение : Водгук на паэму Якуба Коласа "Новая зямля". Духоўнае багацце працоўнага чалавека - Якуб Колас - twidler.ru\nБелорусские сочинения - Якуб Колас - Водгук на паэму Якуба Коласа "Новая зямля". Духоўнае багацце працоўнага чалавека\nВодгук на паэму Якуба Коласа "Новая зямля". Духоўнае багацце працоўнага чалавека\nЯк вядома, Міхал і Антось — героі «Новай зямлі» — вобразы, якіх да Коласа яшчэ не ведала беларуская літаратура. Селянін, намаляваны паэтам, паўстае ва ўсёй сваёй духоўнай велічы і прыгажосці.\nМіхал у паэме доўга шукае магчымасць стаць незалежным чалавекам. У пошуках хлеба ён «разоў са два хадзіў у прусы», г. зн. ганяў плыты на Нёман, і зрэшты «пайшоў на службу таўкануцца, бо дома недзе развярнуцца». А патрэбна было ўтрымліваць сям'ю. Міхал «як толькі ажаніўся, тады ж ад бацькі аддзяліўся».\nТакім чынам, стаць лесніком у вядомага магната князя Радзівіла Міхала змусілі нястачы і беднасць. Міхал, яго брат Антось, жонка Ганна, дзеці з таго часу не належаць самім сабе («Наняўся, кажуць, як прадаўся»). Міхал не толькі ахоўвае лес, на ім яшчэ цэлы шэраг дадатковых абавязкаў. Ён «правіў» панскія сенакосы, «догляд меў за панскім статкам», патураў панскім капрызам. «Марцін з каморы» — гэты нястомны пасланец панскай волі — мог прыйсці да Міхала з загадам: «Злавіўшы рыбы, каб тады ж сам васпан вёз і да Нясвіжа». Пра адносіны старога ляснічага да Міхала сведчаць наступныя радкі з паэмы:\nМіхал вельмі адказна ставіўся да сваей працы, таму не любілі яго сяляне, якія не маглі без дазволу пайсці ў панскі лес:\nЁн ведаў, як свае пяць пальцаў,\nНу, да мала ўсіх мікалайцаў.\nПатрава здарыцца, пакража, —\nЯк бачыш, вызнае, дакажа\nI дойдзе ўжо да галубочка,\nЯк бы на нітцы да клубочка.\nДык і не дзіва, што Міхала\nУ нас любілі вельмі мала.\nАсабліва кепска стала служыць Міхалу, калі з'явіўся новы ляснічы, пан Ракоўскі. Для Ракоўскага асаблівым задавальненнем было прынізіць чалавека, аблаяць яго за нішто. Цярпець больш галоўны герой паэмы не можа. У ім абудзіўся чалавечы гонар, пачуццё ўласнай годнасці. Аднойчы ён не сцярпеў лаянку Ракоўскага і адказаў ляснічаму. 3 гэтага моманту даўняя мара «купіць зямлю, прыдбаць свой кут, каб з панскіх выпутацца пут», стала для Міхала адзінай надзеяй у жыцці.\nУвесь змест «Новай зямлі» падпарадкаваны паказу, раскрыццю духоўнага багацця чалавека працы. Гэтым паэт сцвярджае правы простага чалавека на лес, лепшы, чым у Міхала і яго сям'і. Чалавек працы ў Коласа — маральны крытэрый усяго, што ёсць у жыцці. Вось чаму героі твора паказаны ў паэме ў час працы і ў час адпачынку. Мы не можам не захапляцца ўзаемаадносінамі паміж Міхалам і Антосем, Антосем і пляменнікамі і інш. У сям'і пануюць дабрыня, любоў і згода. Менавіта на родных людзей разлічвае Міхал, калі вырашыў здзейсніць мару і купіць зямлю. Назбіралі з цяжкасцю патрэбныя грошы, і знайшоўся чалавек, які прадае надзел зямлі. Міхал і Антось вераць у свае сілы, у сваё уменне працаваць, таму іх не засмучае, што:\nЗямля сапраўды неблагая,\nГаспадара ж яна не мае.\nАднак простая, на першы погляд, справа куплі зямлі аказалася невырашальнай. Надарваўшыся на цяжкай працы, Міхал памірае, так і не здзейсніўшы сваю мару. Апошнія яго словы звернуты да брата Антося:\nЯк лепшы брат, як родны сын.\nВобраз дзядзькі Антося займае цэнтральнае месца ў паэме. Дзядзька, у свядомасці пісьменніка, узор маральнага чалавека, педагога. Як не прыгадаць, што ў маленстве Кастусь Міцкевіч захапляўся сваім дзядзькам Антосем, які ўмеў зацікавіць дзяцей розным! сялянскімі справамі, прывучыць да прыроды, да кнігі: менавіта ён падарыў пляменніку першую кнігу — байкі Крылова.\nМова дзядзькі Антося ў паэме яркая, афарыстычная, багатая на прыказкі і прымаўкі: «Вось быў шчупак — усім ім бацька», «няхай цябе затопчакачка», «к рабоце і на вяроўцы не зацягнеш» і інш.\nДабрыня, спагадлівасць дзядзькі Антося, умение паспачуваць чалавеку, дапамагчы яму паэтызуюцца ў творы. У гэтым, на думку аўтара твора праяўляецца духоўная сіла чалавека, якая дазваляе выстаяць нават у самыя трагічныя моманты жыцця.\n«Новая зямля» — гэта не толькі твор аб трагічным шляху селяніна, што не мог здзейсніць сваю мару аб волі ў тых умовах, у якіх ён жыў. «Новая зямля» — гэта, адначасова, выдатны гімн чалавеку працы. Паэтызуючы селяніна, Я. Колас дэталёва малюе «каляндар» яго працоўнага жыцця. Нам дакладна вядома, як і чым жыве сям'я Міхала вясной, летам, восенню, зімой, у святы і ў будні.\nНе вельмі шчодрае на радасці жыццё ў Міхала і яго сям'і. Але багатая душа ў гэтых людзей, і таму самыя простыя і няхітрыя радасці выглядаюць, як нешта надзвычай яркае. Згарэла ў Міхала «хата з варыўнёю», сям'я жыве ў зямлянцы. Але і гэта жыццё не выглядае безнадзейным. Паэт лаканічна зазначае, што «зазнала жалю гаспадыня» і што «дужа з горам спазнавалісь», і потым пераходзіць да апавядання пра штукарствы дзядзькі Антося, які ўмее пацешыць і сябе, і дзяцей вельмі простымі рэчамі, напрыклад наварыць клёцак з сокам.\nАптымізм народа, яго здатнасць быць моцным перад любой бядой выдатна паказаны ў «Новай зямлі». Усе радасці жыцця для герояў твора звязаны з працай і яе вынікамі, хоць яны добра ведаюць, як дрэнна і цяжка, калі праца абмяжоўваецца парадкам, пры якім даводзіцца жыць.


Адкрыты гей выйшаў на першае месца па папулярнасці сярод кандыдатаў-дэмакратаў у Аёве\nБутыджыдж з мужам на адной з перадвыбарчых сустрэч. Фота Асашыэйтэд прэс.\nПіт Бутыджыдж (Pete Buttigieg) выйшаў на першае месца па папулярнасці сярод кандыдатаў ад Дэмакратычнай партыі ў сацапытаннях у штаце Аёва.\nБутыджыджа падтрымліваюць 25% выбарцаў-дэмакратаў. І цэнтрыст Байдэн, і левыя Уорэн і Сандэрс карыстаюцца падтрымкай прыкладна 16% выбарцаў.\nБутыджыдж — першы адкрыты гей, які змагаецца за пасаду прэзідэнта ЗША. Ён мэр невялікага горада Саўсбэнд у кансерватыўным штаце Індыяна. Пра тое, што ён гей, ён публічна паведаміў перад пераабраннем на гэтую пасаду ў 2015-м. У 2018-м ён пабраўся шлюбам з мужчынам.\nПіт Бутыджыдж (справа) і яго муж Частэн Глезман. Фота часопіса «Тайм».\nПаралельна з палітычнай кар'ерай Бутыджыдж добраахвотна адслужыў у армейскім рэзерве. Гэты шчупленькі мужчына шэсць месяцаў праваяваў у Афганістане, даслужыўся да лейтэнанта разведкі.\nАёва — гэта сельскагаспадарчы штат, які традыцыйна галасуе першы на перадвыбарах. Як правіла, кандыдаты, які перамагаюць у Аёве і Нью-Гемпшыры, што галасуе другім, перамагаюць і ва ўсёй краіне.\nПерадвыбары ў Аёве, так званыя «кокусы», адбываюцца 3 лютага.\nУ агульнаамерыканскіх апытаннях Бутыджыдж сярод дэмакратаў пакуль 4-ы, ён робіць стаўку на добры вынік у Аёве і спадзяецца, што гэта дасць турбастарт яго кампаніі.\nАлег Сянцоў: Удзячны Пуціну, без яго мы б прагнівалі як Беларусь\nА вось гэта крыўдна было! Мэр Варшавы хоча выгнаць з горада «беларускі дух» 15\n17.11.2019 / 16:40\nРэдакцыя, ён не ажаніўся са сваім мужам, а пабраўся шлюбам, ці пашлюбаваўся.\n17.11.2019 / 16:55\n17.11.2019 / 17:03\nПрачытаў не Частэн, а чэлес ))\nУ Столінскім раёне пачалі вырабляць рэзаныя журавіны з этыкеткай на палескім дыялекце 49\nУ Брэсце пітбуль напаў на мужчыну і ўкусіў яго за важны орган, міліцыя шукае відавочцаў і сабаку 13\nСямейная пара магілёўцаў восем месяцаў жыла на грошы, якія здымала з карткі знаёмага пенсіянера\nДызпаліва і бензін ізноў даражэюць на капейку 3\n«Петрышэнка пень. Севярынец ідзе на горку. А пра масонства нічога не скажу». Вялікая гутарка з Шушкевічам перад яго 85-годдзем 68\nСамым папулярным расійскім фільмам стаў «Т-34», 60 з 68 фільмаў не акупілі дзяржфінансавання 9\nУ 50 гадоў памёр Уладзімір Цыплакоў, адзін з найлепшых хакеістаў у гісторыі Беларусі 5\n«Міс свету 2019» стала 23-гадовая ямайка ФОТА 4\nПрадумваем навагодняе меню: курыны рулет з каштанамі 6\nВыклікаюць і тых, хто посціў у Фэйсбуку і Укантакце. Пратаколы на ўдзельнікаў дэманстрацый супраць інтэграцыі з Расіяй 23\nБеларуска-фізік з NASA: Я ненавіджу Беларусь. Падтрымліваю ўваходжанне ў склад Расіі 117


Імбрык - Дзіцячы альбом. Частка першая\nДзіцячы альбом. Частка першая\nУ 2010 годзе выйшаў дыск "Дзіцячы альбом. Частка першая", на якім былі прадстаўленыя 27 беларускіх народных песень для дзяцей у арыгінальных апрацоўках. Асноўнымі выканаўцамі дзіцячых песень сталі самі дзеці: Тамаш Сідаровіч і Адась Матафонаў. Дыск вельмі хутка зрабіўся папулярным сярод беларускіх бацькоў, выхавальнікаў дзіцячых садкоў і кіраўнікоў мастацкіх калектываў.\n3. Дзядок рыбачку злавіў\n11. Каза / Таўкачыкі\n14. Верабей варыў піва\n15. Чыкі-чыкі, сарока\n16. Ох ты, дзядзьку Майсею\n18. Ішоў казёл мастом\n23. Сыч і сава\n1. На дварэ чорна хмара ўецца\n2. Добры вечар, шчодры вечар\n3. Ехала Каляда з Полацку\n4. Учора зь вячора\n5. Ой, дзе ж мы ходзім\n6. Го-го-го, каза!\n7. А ў заенькі тры думухны\n8. Калядная полька\n9. Лайдак і абібок\n10. Перажыць ня проста, як крычыць дарослы\n11. Песьня настаўніцы\n13. Зьем сам!\n14. Школьная дражнілка\n15. Мышка-мышка, дзе была?\n16. Шэранькі козьлік\n17. Ціп, ціп, ціп, курчаткі\n18. Зайка маленькі\n+ на кожным дыску зьмешчаная тэчка з файламі караоке, а таксама тэкстамі і нотамі песень\nГрыневіч-Матафонава Тацяна. Няма прыгажэй ад маёй Беларусі\nСкладанка беларускіх «школьных» вершаў і спеваў, задуманая Таццянай Грыневіч-Матафонавай і запісаная творчай камандай беларускіх аўтараў ды выканаўцаў, станецца выдатным падарункам для кожнага настаўніка роднай мовы, а таксама для любой сям’і, якая гадуе школьнікаў.\nДзіцячы альбом. Частка другая\nДругая частка "Дзіцячага альбому" складаецца як з фальклёрных песень, гэтак і з аўтарскіх – словы і музыку да якіх напісаў Зьміцер Сідаровіч. Таксама пашыраецца тэматыка: апроч традыцыйных для дзіцячага рэпэртуару твораў, можна пачуць песьні на школьную тэму, а яшчэ – жартоўныя музычныя творы.\nГрыневіч-Матафонава Тацяна. Сотня вершаў\nГэта падвойная складанка, многія на якой чытаюць самі аўтары, такія як Алесь Разанаў, Уладзімер Арлоў, Анатоль Вярцінскі, Васіль Зуёнак, Міхась Скобла, Сяргей Чыгрын, Віктар Шніп, Генадзь Бураўкін.


На гэтым тыдні спаўняецца пятнаццаць гадоў БНФ. 19 кастрычніка 1988 г. у будынку Чырвонага касьцёлу — на той час Дому кіно — адбылося пасяджэньне арганізацыйнага камітэту Беларускага народнага фронту.\nУвосень 2003-га адзіны Народны Фронт патрэбны Беларусі ня менш, чым тады. Дыктатарскі рэжым, Расейская імпэрыя й слабасьць разрозьненае апазыцыі робяцца франтальным выклікам Беларусі. Адказ пагрозам мусіць быць гэткім самым франтальным.\nПершапачатковае пытаньне, зь якім трэба вызначыцца нацыянальным сілам, — Ідэя. На гэты момант беларуская нацыянальная ідэя існуе ў выглядзе разрозьненых і прыватных тэзаў. Агульнапрынятае канцэпцыі дзяржаўнасьці, нацыянальных каштоўнасьцяў і нацыянальных інтарэсаў, прызнанае нават большасьцю суб’ектаў апазыцыі, папросту няма. Не ў апошнюю чаргу гэтымі акалічнасьцямі тлумачыцца разброд у лягеры правых.\nСфармуляванага яшчэ пры канцы 80-х паняцьця беларускае ідэі як ідэі незалежнасьці сёньня ўжо недастаткова: вось ужо паўтара году галоўны абаронца сувэрэннасьці ў нас Лукашэнка. Таму зь лёзунгу “моцнае дзяржавы” (выкарыстанага Лукашэнкам дзеля захаваньня ўлады і ўцісканьня грамадзтва) акцэнт пара пераносіць на фармаваньне моцнае нацыі. Сьцьвярджаць уласна нацыянальную ідэю: нацыянальную місію, нацыянальных герояў, нацыянальныя інтарэсы. Сыстэмная распрацоўка такое ідэі мае на ўвазе, што праблемы, напрыклад, узроўню жыцьця, наркаманіі або чаўночнага бізнэсу перастаюць разглядацца як выключна сацыяльныя і фармулююцца як нацыянальныя. Такім чынам, правыя выходзяць зь межаў вузкага стэрэатыпу “змагароў за мову і культуру” на прастор масавае сьвядомасьці з адстойваньнем інтарэсаў “беларускага чалавека”: беларускага грамадзтва, беларускага бізнэсу, беларусаў за мяжой. Такая ідэя мусіць мець фундамэнтальнае сьветапогляднае апірышча, і відавочна, што для Беларусі ў яе гісторыі, сучаснасьці й эўрапейскім кантэксьце ролю сыстэмы каардынатаў выконвае хрысьціянства, поліканфэсійнае й талерантнае.\nАпазыцыі было б ня лішне адпрацаваць канкрэтныя й лякальныя дэталі такое нацыянальнае ідэі ў акругах на будучых выбарах. Сам я пляную выкласьці свой погляд у кнізе, якую цяпер рыхтую.\nНацыянальны рух ня ў лепшым стане, чым ідэя. Калісьці моцны й маналітны БНФ раскалоўся, здрабнеў і перастаў выконваць ролю асноватворнае незалежніцкае арганізацыі. Хтосьці сышоў, хтосьці працягвае змагацца, хтосьці замкнуўся ў сваёй партыі, суполцы — у выніку робіцца ясна, што зьяднаць і старэйшае пакаленьне, і новапаўсталую моладзь можа толькі такі ж магутны, як і пры канцы 80-х, наступальны й дзейны рух. Само па сабе абмеркаваньне камбінацыяў ці зьвязак у сучасным броўнаўскім стане нацыянальных сілаў ня мае сэнсу. Асобныя суб’екты могуць выканаць хіба што ролю цэнтраў крышталізацыі, але пераплавіць, паглынуць усе адрознасьці й супярэчнасьці, узьняць масавую хвалю будзе здольны толькі фронт падзеяў.\nАдсюль вынікае генэральная задача правых — пераможная стратэгія. Поле бітвы — каскад выбараў і кампаніяў 2004—2006 г. Першы крок — кансалідацыя ўсіх дзейных сілаў на базе нацыянальнае ідэі. (“Пяцёрка” для гэтага не падыходзіць, надта яна ідэалягічна разнародная і слабая.) Затым — канцэнтрацыя сілаў і сродкаў на найважнейшых кірунках: а) жывы кантакт з большасьцю выбаршчыкаў; б) выбарчы закон і сыстэма камісіяў; в) вулічныя выступы; г) замежнапалітычны ціск на рэжым. Ударныя корпусы — моладзь, прадпрымальнікі й незалежныя прафсаюзы. Апэратыўная задача на 2004 г.: выбарчай кампаніяй у 110 акругах з дапамогай пратэстных настрояў сабраць большасьць галасоў і нанесьці рэжыму поўную псыхалягічную паразу: “Краіна за нас!” 2005 г. — год штурму галоўных апораў рэжыму: маўклівай змовы намэнклятуры, інфармацыйнае манаполіі, гатовасьці сілавых структураў “выканаць любы загад”.\nГрубыя спробы ўмяшаньня Расеі напярэдадні вырашальнага 2006-га павінныя толькі ўзмацніць незалежніцкія настроі й выклікаць салідарны адпор з боку ўсяе беларускае эліты.\nКлючавую ролю ў новым уздыме нацыянальнага руху могуць сыграць беларускія хрысьціяне. Доля тых, хто верыць у Бога, паводле апытаньняў 2000—2001 г., дасягнула 50% і працягвае расьці. Велізарны патэнцыял хрысьціянства й непрыманьне дыктатуры вернікамі розных канфэсіяў робяцца ўсё больш важкім палітычным чыньнікам. Пяцітысячныя мітынгі ў Менску за апошнія два гады зьбіралі хіба што каталікі й пратэстанты. Хрысьціянскія грамады могуць надаць слабой і зьняверанай апазыцыі духу, веры, што істотна, маральнасьці, — і адыграць у справе пераменаў тую ж ролю, якую ў Польшчы часоў “Салідарнасьці” адыграў Касьцёл або ў Заходняй Украіне — Унія.\nАсоба лідэра нацыянальнага руху, хутчэй за ўсё, узьнікне ў іпастасі беларускага кандыдата на прэзыдэнцкіх выбарах 2006 г. Відавочна, што ў шэрагу ўдзельнікаў кампаніяў 2004—2005 г. вылучацца некалькі пэрспэктыўных і папулярных кандыдатаў — маладых, харызматычных незалежнікаў (лепш непартыйных і з правінцыі), якія і будуць прэтэндаваць на ролю правадыра. Наймэтазгодней вызначыць адзінага зь іх праз “праймэрыз”.\nАсабістая альтэрнатыва Лукашэнку — апошняя і вырашальная стаўка нашага супрацьстаяньня як рэжыму, так і Маскве. У сёньняшняй Беларусі пасада прэзыдэнта дае бяспрыкладныя магчымасьці для рэфармаваньня й рашучага развароту ўсяе дзяржаўнае машыны. Гэта капітальны шанец. У сытуацыі рэзкіх пратэстных настрояў і “эфэкту ківача” беларускі рух можа прывесьці “ў дамкі” і радыкальнага незалежніка, які размаўляе па-беларуску: галоўнае, каб ён здолеў спадабацца асноўным катэгорыям выбаршчыкаў і ў ключавы момант меў сьмеласьць выступіць пэрсанальна супраць Лукашэнкі.\n...Адраджэньне Фронту адбудзецца рана ці позна — бо гэта гістарычная неабходнасьць. Хутчэй за ўсё, пад іншай назвай. У горне падзеяў бліжэйшых гадоў. З абноўленай ідэяй і новым пакаленьнем. Перакананы — усе фронтаўцы разам выйдуць на тую пераможную маніфэстацыю аксамітнае рэвалюцыі, якая нарэшце дасьць пачатак новай Беларусі.\nПавал Севярынец, фронтавец


Главная / Алко / Жаночы алкагалізм страшней мужчынскага\nМужчынскі і жаночы алкагалізм. У чым розніца?\nІснуе меркаванне, што жаночы і мужчынскі алкагалізм маюць зусім розную прыроду. Вядома ж, гэта не так. З пункту гледжання нарколага ў абодвух выпадках захворванне праходзіць аднолькавыя этапы, у сваім развіцці падпарадкоўваецца адным і тым жа законам, мае падобныя клінічныя праявы. Тым не менш, адрозненні ўсё ж ёсць.\nЧаму жанчыны п’юць таемна\nАдно з асноўных — ўтоенасць. Мужчынскае п’янства народам ўспрымаецца больш, калі так можна выказацца, натуральна, значна менш на глум. Шмат каму знаёмыя яшчэ з савецкіх часоў звычаі некаторых сацыяльных слаёў выпіваць «у аванс», «у заробак», «у выхадныя». Нярэдка жонкі нават не лаяліся на сваіх нядбайных мужоў, ведаючы, што «пятага і дваццатага» яны на працы разопьют з калегамі бутэлечку-другую. Рэдкі выхадны абыходзіўся без чаркі за абедам «для апетыту». Ды і занятасць сям’ёй (пасля працы прабегчы па крамах, прыгатаваць ежу, забраць са школы дзяцей, прыгатаваць з імі ўрокі і многае іншае) стварала перадумовы для значна больш рэдкага распаўсюджвання п’янства сярод жанчын. Жанчына заўсёды была ўвасабленнем выгоды, клопату, сямейнага цяпла. Таму многія гады выпівала жанчына была эталонам чалавека, які апусціўся на самае дно.\nПа гэтых прычынах калі жанчыны пачынаюць п’янстваваць, то аддаюць перавагу рабіць гэта ў адзіноце або ў вузкім коле сабе падобных. Нейкі час яны захоўваюць свой сацыяльны статус, працягваюць весці актыўны лад жыцця, працуюць.\nМногія гады насельнікамі наркалагічных стацыянараў былі ў пераважнай большасці мужчыны, ішлі яны на лячэнне цалкам ахвотна, асабліва калі «прыціскацца як след». Жаночыя аддзялення былі чымсьці экстраардынарным, што называецца, адзінкавым таварам. Толькі з пачатку 90-х гадоў мінулага стагоддзя, калі стала практыкавацца наркалагічная дапамога на хаце, жанчыны сталі за ёй звяртацца.\nЯкімі напоямі співаюцца жанчыны\nТут яшчэ трэба адзначыць, што жанчыны, у адрозненне ад мужчын, вельмі рэдка адразу ж спыняюць свой выбар на моцных алкагольных напоях, аддаючы перавагу слабыя (піва, віно, кактэйлі), гэта значыць выяўленасць ап’янення ў іх ніжэй, нярэдка навакольныя проста не заўважаюць таго, што жанчына п’яная. Як правіла, пераход на моцны, сорокоградусный алкаголь адбываецца на апошніх стадыях алкагалізму.\nЯк рэабілітуюцца жанчыны-алкаголікі\nІншая асаблівасць: мужчыны хутчэй аднаўляюць свой статус пасля праведзенага лячэння і вяртаюцца да звыклага ладу жыцця. Працэс рэабілітацыі у жанчын-алкаголікаў праходзіць значна складаней і больш доўга. Прычына гэтага крыецца ў тым, што да медыцынскай дапамогі жанчыны звяртаюцца ўжо ў далёка зайшлі выпадках, калі хаваць залежнасць яны ўжо папросту не магу.\nЧаму алкаголь шкадней для жаночага арганізма\nКолькасць ферментаў, якія ўдзельнічаюць у расшчапленні спірту ў жанчын менш, чым у мужчын. Таму роўныя дозы прынятага алкаголю аказваюць больш выяўленае і доўгі таксічнае дзеянне. Негатыўны ўплыў на арганізм жанчын пачынаецца значна раней, чым яны ўсведамляюць хваравітасць свайго стану.\nЯк правіла ў першую чаргу дзівяцца печань і падстраўнікавая жалеза. На фоне хранічнага паразы печані прыкметна змяняецца і псіхаэмацыйнай дзейнасць — схільнасць да истероформному паводзінам, нарастанне раздражняльнасці, агрэсіўнасці. Дэградацыя асобы ў жанчын таксама надыходзіць хутчэй.\nЗ-за чаго жанчыны п’юць алкаголь\nМужчынскі алкагалізм — гэта, у першую чаргу, шматлікія рытуалы. Сустрэчы з сябрамі, купля машыны, чый-то дзень нараджэння, паход у лазню ці на футбол — усё гэта часта спалучана з абавязковым ужываннем алкаголю. Нярэдка бывае так, што калі мужчына прыводзіць нейкую эмацыйную прычыну (непрыемнасці на працы), то гэта не больш, чым спроба апраўдаць п’янства.\nУ жанчын жа, як правіла, карані п’янства ляжаць менавіта ў эмацыйных неладах: душевная неўладкаванасць, адсутнасць разумення з боку блізкіх, дэфіцыт цяпла і ўвагі.\nЧаму жаночы алкагалізм больш небяспечны мужчынскага\nжаночы алкагалізм развіваецца хутчэй: там, дзе мужчыну патрабуецца 10-15 гадоў, жанчына нярэдка ўкладваецца ў 3-5;\nнегатыўныя наступствы п’янства ў жанчын больш выяўленыя, хутчэй парушаецца функцыя печані і падстраўнікавай залозы, хутчэй развіваецца прыдуркаватасць;\nз улікам якія склаліся ў грамадстве поглядаў, зварот жанчыны да лекара вельмі часта бывае запозненым, калі ўжо зрабіць нічога нельга;\nлячэнне жаночага алкагалізму патрабуе значна больш працяглага і акуратнага псіхатэрапеўтычнай ўмяшання, уменні падабраць тую матывацыю, якая прымусіць жанчыну ў корані перагледзець свае погляды і стэрэатыпы паводзін; дапамогу сям’і і сваякоў у гэтым проста неабходная.\nАкрамя таго, чытайце артыкул «Жанчыны і алкаголь», каб даведацца пра тое, чым адрозніваецца ап’яненне ў жанчын і ў мужчын, як алкаголь ўздзейнічае на жаночы арганізм, а таксама ў якія перыяды жыцця жанчынам алкаголь проціпаказаны.\nЦі даводзілася вам сустракацца з жанчынамі-алкаголікамі? Ці ёсць такія сярод вашых блізкіх?\nВсё верно. не ў вока, а ў брыво. выдатная артыкул пра нас няшчасных.\nЖанчын-алкаголікаў адзінкі, а мужчыны запар і побач. Выснову: у жанчын хоць і значна больш "схіляе фактараў", Указаных у артыкуле (і гэта праўда), але сілы волі і розуму звычайна хапае, каб утрымацца ад п’янства.\nХто ведае, можа іх і не менш. Проста таіцца.\nСама пакутавала алкагалізмам больш за 10 гадоў. Дзякуй Богу, гены добрыя ад бацькоў (знешняе не змянілася). І ў родзе небыло алкаголікаў, я першая. ды і грошы былі -всегда даглядала за сабой. Зара ня пью.Закодировалась. Шчаслівым !!!! Ворагу не пажадаю такога гора.\nІ яшчэ скажу-жанчын церпяць ад алкагалізму вельмі шмат. ГЭТА БЕДА. ГЭТА ВЕЛЬМІ СТРАШНО.\nЖаночы алкагалізм ў шмат разоў страшней мужчынскага, бо жанчына — гэта захавальніца агменю, маці і апора ўсёй сям’і. Развіваецца ён хутка, дэградуе жанчына імкліва, а вось лячэнне — вельмі складанае, зацяжное і не заўсёды паспяховае.\nШто ўяўляе сабой жаночы алкагалізм, як яго вызначыць, што рабіць і як лячыць?\nХоць перад тварам самых няпростых жыццёвых цяжкасцяў слабы пол праяўляе часам дзіўную стойкасць, вытрымку і сілу духу, псіхічнае і эмацыянальнае знясіленне патрабуе аднаўлення і, калі гэтага не адбываецца, аказваецца на грані. Адсюль — захапленне выпіўкай, курэннем, забароненымі задавальненнямі і іншыя спосабы зняць стрэс.\nІншыя ускосныя прычыны жаночага алкагалізму:\nНізкі ўзровень жыцця,\nНерэалізаванасці як маці,\nСтрата блізкага чалавека, жонка,\nАдсутнасць самарэалізацыі ў коле сям’і і ў кар’еры,\nФізічны і псіхалагічны гвалт.\nПрычым калі ў мужчын зняць стрэс пасля працы за чаркай гарэлкі — цалкам распаўсюджаная і не асуджаем грамадствам з’ява, то жанчына ў аналагічнай сітуацыі становіцца нагодай для плётак і абмеркаванняў.\nУ адрозненне ад мужчынскага арганізма, жаночы значна ўспрымальней да алкаголю, таму ўсё роўна, якія прычыны жаночага алкагалізму, залежнасць развіваецца ў 2-3 разы хутчэй, чым у мужчын.\nТаксама існуе пэўны тып жанчын, якія співаюцца хутчэй іншых. Гэта няўпэўненыя ў сабе, слабыя і сарамлівыя дамы, засяроджаныя на вырашэнні ўласных праблем. Значна радзей становяцца алкагалічка рашучыя, валявыя, занятыя прадстаўніцы прыгожага полу.\nПаколькі жаночы алкагалізм развіваецца імкліва, блізкія павінны быць абачлівымі да самым блізкім, каб здолець разглядзець самыя першыя сімптомы, праявы і прыкметы алкагалізму ў жанчын:\nСтаноўчае, радаснае стаўленне да частых папойкі, безадмоўнасць ў дачыненні да спіртнога, шчырае задавальненне ад думкі пра выпіўку,\nЗдольнасць піць памногу, ня п’янеючы,\nАгрубенне характару і галасы,\nЦі не занадта дагледжаны знешні выгляд,\nУ стане ап’янення — парушэнні і правалы ў памяці.\nВядома, гэтыя сімптомы і прыкметы жаночага алкагалізму — не адзіныя. Таксама назіраюцца паражэнне ўнутраных органаў, зніжэнне разумовых здольнасцяў, псіхаэмацыйнай нестабільнасьць, а з часам — адсутнасць ванітавага рэфлексу, ахоўнай рэакцыі на алкаголь і іншыя сімптомы.\nЯк і мужчынскі, жаночы алкагалізм таксама мае тры стадыі развіцця:\nНа гэтай стадыі дама ўжо не ведае меры, часцяком перабірае з выпіўкай, а на раніцу можа не памятаць, што адбывалася. Іншымі словамі, назіраюцца прабелы ў памяці. Таксама на пачатковай стадыі па раніцах нярэдка пахмелле, аднак выяўленых і вельмі прыкметных прыкмет алкагалізму пакуль няма. Блізкім варта звярнуць увагу на факт занадта частага суседства з жанчынай алкагольных напояў.\nЛячэнне магчыма без памяшкання ў клініку і кантролю нарколага.\nНа другой стадыі наяўнасці парушэнне рэжыму сну і адпачынку, бессань, страта апетыту. У пітушчай жанчыны пры адсутнасці выпіўкі пачынаецца ломка, г.зн. абстынентны сіндром, які можа заглушыць толькі чарговая выпіўка. Большасць дам аддаюць перавагу хаваць ад навакольных сваё прыхільнасць, п’юць у адзіночку.\nДля гэтай стадыі характэрна імклівае змяненне паводзін жанчыны — у цвярозым стане яна становіцца пастаянна раздражнёнай, незадаволенай, агрэсіўнай, больш павольна думае і прымае рашэнні, не можа сабрацца з думкамі. Выпіўшы, становіцца залішне актыўнай, шумнай, распушчанымі, нярэдка ўступае ў бязладныя палавыя сувязі.\nВельмі мяняецца і знешнасць — скура набывае жаўтлявае адценне, валасы радзеюць, становяцца ломкімі і цьмянымі, з’яўляюцца мяшкі пад вачыма, а авал твару набывае круглыя абрысы з пульхнымі шчокамі. Жанчына перастае сачыць за сваім знешнім выглядам, гігіенай, а недахопы знешнасці маскіруе багаццем касметыкі.\nЛячэнне алкагалізму на другой стадыі магчыма толькі пад кантролем прафесійнага нарколага і псіхатэрапеўта з падключэннем спецыяльных медыкаментозных прэпаратаў. Важную ролю адыгрывае далейшая сацыяльная рэабілітацыя жанчыны.\nГэтай стадыі адпавядае сфармаваўся хранічны жаночы алкагалізм, калі асоба жанчыны становіцца маскай тыповай алкагалічкі, інтэлект незваротна дэградуе, а ўнутраныя органы пераносяць незваротныя паталагічныя змены. Змяняецца і фігура — стан знікае, з’яўляецца жывот, а ногі і рукі худнеюць. Амаль ва ўсіх п’яніц маюцца сур’ёзныя праблемы з ЖКТ, печанню, сэрцам, канчаткова парушаная праца рэпрадуктыўнай сістэмы. Спіртное на трэцяй стадыі замяняе ваду і ежу, прымаецца па некалькі разоў на дзень.\nНа жаль, для гэтай стадыі развіцця залежнасці адказ на пытанне, ці будзе лячэнне жаночага алкагалізму эфектыўным, звычайна аказваецца адмоўным. Зрэшты, тое ж тычыцца і мужчынскага алкагалізму. Арганізм ужо занадта атручаны этанолам, усе органы і тканіны таксама залежаць ад яго, здароўе занадта разбурана, таму нават пры поўнай адмове ад выпіўкі весці ранейшы лад жыцця наўрад ці магчымы. Затое можна і трэба захаваць тое нямногае, што яшчэ засталося ў чалавека.\nУ нашым грамадстве сфармаваўся стэрэатып, што адказ на пытанне, вылечны Ці жаночы алкагалізм, будзе нязменна адмоўным. Зразумела, гэта не зусім так, аднак вельмі многае залежыць ад асяроддзя і своечасовасці прынятых мер.\nЖанчыны нярэдка п’юць у адзіноце і старанна хаваюць сваю хваробу, таму ад блізкіх патрабуецца чуласць і такт. Больш за тое, вельмі часта тыя, што п’юць прадстаўніцы слабага полу застаюцца сам-насам з алкагалізмам, паколькі іх мужы і сужыцелі у такі момант аддаюць перавагу сысці, а не займацца лячэннем якая співаецца спадарожніцы.\nМенавіта таму жаночы алкагалізм часта выяўляецца ўжо на другі-трэцяй стадыі, калі лячэнне ўжо малаэфектыўна.\nЛячэнне алкагалізму ў жанчын пачынаецца з дакладнай пастаноўкі дыягназу, прычым не трэба займацца самодіагностікі ці рабіць гэта ў хатніх умовах — значна больш эфектыўна адразу звярнуцца да спецыялістаў. Урач-нарколаг вызначыць наяўнасць паталагічнай залежнасці і яе стадыю.\nКаб лячэнне аказалася выніковым, вельмі важна вызначыць сапраўдныя прычыны, якія сталі падставай для пачатку алкагольнай залежнасці, і прапрацаваць іх з псіхатэрапеўтам.\nШто тычыцца зняцця менавіта фізічнай залежнасці, у гэтым дапамогуць тыя ж спосабы, што паспяхова прымяняюцца і ў мужчын: гэта кадаваньне, вшивание, гіпноз, псіхатэрапеўтычная дапамогу і лекавыя сродкі. Вельмі важна для ўстойлівага станоўчага эфекту шмат цярпення, любові і разумення з боку блізкіх і лекараў, паколькі жанчыны наогул больш адчувальныя, а таксама па шэрагу прычын:\nУ жанчын значна больш тонкая душэўная арганізацыя, таму няўдала сказанае слова можа зноў запусціць механізм запою,\nМеншая колькасць вады ў жаночым арганізме абумоўлівае больш высокі ўзровень этанолу ў крыві,\nУ жаночым арганізме прадукуецца менш алкогольдегидрогеназы — фермента, які расшчапляе этанол, таму ап’яненне доўжыцца даўжэй, а алкагалізм развіваецца імклівей,\nМеней выяўлены ў параўнанні з алкаголікамі-мужчынамі абстынентны сіндром прыводзіць да больш позняга звароту да лекара, калі алкагалізм ўжо заквітнеў буяным колерам,\nПерадменструальны сіндром лепш за ўсё здымаецца алкаголем, што таксама спрыяе прывыкання да спіртнога.\nУ выніку калі ў мужчын хранічны алкагалізм развіваецца за 7-10 гадоў, то ў жанчын — усяго за 5.\nЛячэнне, якое прадугледжана ў дачыненні да жаночага алкагалізму, часта ўключае кадаваньне — гэта методыка стварэння асаблівых умоў для фарміравання псіхічнага і фізічнага агіды да любых спіртных напояў, асабліва калі чалавек не можа сказаць спіртнога «не» самастойна.


Перамовы Лукашэнкі і Пуціна ў Сочы доўжыліся больш за пяць гадзін - 08.12.2019, Sputnik Беларусь\nПасля заканчэння перамоў прэзідэнты абмяняліся падарункамі, пасля чаго прэзідэнт Беларусі з'ехаў з "Бочарова ручая" без каментарыяў для прэсы. 08.12.2019, Sputnik Беларусь\nпалітыка, галоўнае, у беларусі, навіны , аляксандр лукашэнка, уладзімір пуцін, расія, беларусь\n© Photo : пресс-служба президента БеларусиПерамовы Лукашэнкі і Пуціна ў Сочы доўжыліся больш за пяць гадзін\nМІНСК, 8 сне - Sputnik. Перамовы прэзідэнтаў Беларусі і Расіі Аляксандра Лукашэнкі і Уладзіміра Пуціна ў Сочы завяршыліся пасля 5,5 гадзін абмеркавання спрэчных пытанняў.\n7 снежня 2019, 16:34\nСустрэча кіраўнікоў дзяржаў у рэзідэнцыі "Бачароў ручай" пачалася ў суботу ў 15:25. Падчас уступнага слова Пуцін запрасіў Лукашэнку і абедзьве дэлегацыі на ўрачысты абед у гонар 20-лецця з дня ўтварэння Саюзнай дзяржавы.\nПасля абеду прэзідэнты працягнулі абмяркоўваць дарожныя карты ў рамках інтэграцыйнага працэсу. Чакалася, што будуць вырашаны самыя вострыя пытанні - кошт на газ і нафту, а таксама кампенсацыя па падатковаму манеўру.\nПерамовы Лукашэнкі і Пуціна завяршыліся каля 21:00. Прэзідэнты абмяняліся падарункамі: кіраўнік Беларусі традыцыйна падарыў свайму расійскаму калегу сувенірныя скрыні з прадуктамі, сярод прэзентаў - мясныя вырабы, беларускі малочны шакалад і плеценая бутлю з загадкавай вадкасцю; Пуцін падараваў Лукашэнку не менш традыцыйны самавар.\nПасля перамоў Пуцін праводзіў Лукашэнку на ганак рэзідэнцыі, яны абняліся, і беларускі лідар з'ехаў без заяў для прэсы.


Маларыта стала цэнтрам ткацтва Брэстчыны — Techkrait . "",\n23.03.2018 447 Pavel Svistunovich 0 Comment\nМаларыта на тры дні стала цэнтрам ткацтва Брэстчыны. І гэта сапраўды ганарова і пачэсна. Каб заслужыць права правесці такое мерапрыемства ў нашым раённым цэнтры, карпатлівая і штодзённая работа аддзелам ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі і Маларыцкім раённым цэнтрам народнай творчасці праводзілася не адзін год.\nІ не проста работа, а работа на вынік, якая ўжо заўважана і адзначана. 20-22 сакавіка на базе раённага цэнтра народнай творчасці прайшлі майстар-класы па ткацтве ў рамках рэалізацыі праекта “Народная творчасць без межаў”, які ўваходзіць у Праграму тэрытарыяльнага супрацоўніцтва краін Усходняга партнёрства Беларусь – Украіна і фінансуецца Еўрапейскім Саюзам.\nАдна з мэт майстар-класаў – знаёмства з адроджанай тэхналогіяй і пашырэнне традыцый рэгіянальнага ткацтва на аснове вопыту Маларыцкага раённага цэнтра народнай творчасці.\nПаглядзець, што ўжо створана, павучыцца і пераняць вопыт работы прыехалі ткачыхі з Брэста, Жабінкаўскага, Кобрынскага, Бярозаўскага, Драгічынскага, Іванаўскага раёнаў, а таксама з г.Ратна (Украіна).\nПадрабязнасці ў райгазеце «» за 24 сакавіка\n← В «Мокранах» пограничниками остановлены белоруски с недействительными паспортами\nОсуждена бывший директор предприятия «Диона» Малоритского района →


Маршруты па Беларусі: мазырскае барока\n24.04.2009 / 13:09\nБарочныя кляштары і стаянка першабытнага чалавека, старыя дубровы і высачэзныя горы, на якія ледзьве караскаюцца па серпанціне машыны. Скрыгалаў—Слабада—Мазыр—Барбароў—Калінкавічы—Юравічы.\nТут — легендарныя мясціны баёў за нашу незалежнасць беларускага генерала Булак‑Балаховіча. Тут — край магутнай прамысловасці і некранутай прыроды. Тут, сярод старога сасонніку, раптам можна трапіць у зарасці жоўтых рададэндранаў, што ў траўні дурманяць водарам кветкавага шумавіння. А можна ўбіцца і ў маршчыністыя акацыі, за якімі не ўбачыш ужо і лесу. Гэта Мазыршчына. Раскошны ў сваёй прыродзе і гісторыі край. Сама лепей тут у маі.\nПераехаўшы цераз Прыпяць, можна ехаць па любой дарозе, усё адно заедзеш у Мазыр. Стоячы на якой з тутэйшых гораў, гледзячы на неахопны позіркам шырачэзны разлог прыпяцкае даліны, язык не павернецца назваць хараство нашага краю «сціплым».\nМястэчка святога Макарыя\nПершае мястэчка на паўднёвым беразе — старажытны Скрыгалаў з яго кантрастамі паміж старым мястэчкам і новым аграгарадком. Стары драўляны Скрыгалаў з вузенькімі і выгінастымі вулкамі, вялізарнымі дрэвамі і старадаўнім панскім паркам захоўвае непаўторную абаяльнасць.\nУ гісторыю Скрыгалаў увайшоў у 1497 годзе. Тут татары забілі мітрапаліта Макарыя, які са сваёй рэзідэнцыі ў Вільні вырашыў з’ездзіць у Кіеў. Крымчакі адсеклі яму галаву і ступню проста перад алтаром падчас літургіі. Цела мітрапаліта спачыла ў кіеўскай Сафіі. Пры ім былі розныя цуды. Да сёння ў Скрыгалаве захавалася капліца, узведзеная з нагоды 400‑годдзя той драмы. Штогод пілігрымы прыязджаюць у гэтае мястэчка 14 мая на ўрачыстасці. Праўда, царква ў гонар святога Макарыя стаіць пераробленая з калгаснага клубу, які ў свой час перарабілі з царквы. Дарэчы, пры жыцці Макарый меў мянушку Чорт…\nА на дне Прыпяці, тут, пад Скрыгалавам, іржавее першы савецкі карабель, патоплены яшчэ ў 1919‑м байцамі Пінскае флатыліі ў першым жа баі з бальшавікамі.\nГорад з унікальным ландшафтам\nПраз вёскі Слабада і Каменка едзем да Мазыра. Маляўнічыя ўзгоркі хвалямі сыходзяць у неба. На Мазыршчыне — не самыя высокія горы, але самыя глыбокія яры. Схілы над Прыпяццю месцамі надзвычай стромыя, уздыбленыя над вадою аж на 70 метраў!\nВарта зазірнуць у Казенкі, дзе нядаўна адкрылі музей старога вясковага побыту. На вялікім двары сабрана больш за сто старадаўнiх прыладаў працы. Некаторыя з іх зусім унікальныя. Тут дзеіць таксама выстава Мiкалая Старавойта, слыннага скрыпічнага майстра з вёскi Заводны Востраў.\nЯшчэ адзін музей ёсць у вёсцы Гурыны, што цяпер аграгарадок Крынічны. Мазырская раённая карцінная галерэя, гучна званая ніяк інакш, як «Палеская Траццякоўская галерэя», мае ў сваёй калекцыі палотны класікаў Бараноўскага, Гоманава, Савіцкага, Малішэўскага, Ціханава.\nМазыр абсалютна не падобны на іншыя беларускія гарады. Сюды можна ездзіць, каб маляваць. Па‑барочнаму шматвобразны, ён проста просіцца на палатно!\nТут ёсць і глухія завулкі між яроў, дзе, здаецца, нічога не змянілася за апошнія гадоў дзвесце, а наверсе просты, як аловак, трамвайны шлях знікае ў прамзоне вялікай нафты і вялікіх грошай. Грошы тут заўважныя: бары, більярдныя клубы, рэстараны не адрозніш ад мінскіх.\nПанарама з замку\nЁсць тут і ўласны стары тэатр, 1932 году пабудовы. Мазырскі драматычны імя Мележа — будынак у духу каланіяльнага канструктывізму. Так, Мазыр за Сталіным, ад 1938 па 1954 г., быў абласным цэнтрам. Адпаведна, апроч палацаў для чынавенства, у духу савецкага неаампіру тут засталіся Універсітэт, Музей і Тэатр.\nУпершыню Мазыр згадваецца ў 1155 г. у Іпацьеўскім летапісе. Гэты, хіба адзіны з усіх беларускіх гарадоў, захапілі манголы ў 1241 г. А ў 1508 г. Мазыр спапяліла маскоўскае нашэсце на чале з ваяводам Аўчынам‑Целяпнёвым‑Абаленскім.\nСтоячы над археалагічным раскопам на Спаскай гары, гледзячы на гару людскіх касцей, міжволі бачыш карціну крывавае сярэдзіны ХVII стагоддзя. У 1648 годзе Мазыр захапілі казакі. Хмяльніцкі марыў уключыць Падняпроўе і Палессе ва ўкраінскую дзяржаву. На вызваленне гораду скіраваўся гетман Януш Радзівіл…\nНа замкавай гары былі пахаваныя і казакі, і іх ахвяры… А на магілах аб’яднанне «Мазырдрэў» пабудавала пацешны дзіцячы замак як рэкламу сваёй прадукцыі — з круглых, як аловачкі, бярвёнаў. Крыты дэкаратыўным руберойдам «замак» выглядае камічна, але з яго «вежаў» раскрываецца цудоўная панарама гораду, прыпяцкіх выдмаў і недалёкіх Калінкавіч.\nІ пробашч, як святы Язэп\nСведкамі часоў казаччыны стаяць муры колішняга бернардынскага кляштару, у касцёле якога ад 1865 г. — праваслаўны Свята‑Мікалаеўскі сабор. Вытанчаная пластыка барока кажа сама за сябе. Нібы ветразі, выгінаюцца муры яго фасаду, разбягаюцца шыхтом пілястраў ды вокнаў. Гэта найбольшая архітэктурная рэліквія Мазыра. На жаль, не ацалеў фарны касцёл Ушэсця Божай Маці.\nНасупраць барочнага сабору стаіць дом‑камуна ў стылі канструктывізму… А далей сплятаюцца забудаваныя драўлянымі хатамі вулічкі, безумоўна, вартыя трапіць у Спіс гісторыка‑культурных каштоўнасцяў.\nПад Мазыром знойдзеныя найбуйнейшыя у Еўропе радовішчы солі. На нафтаперапрацоўчым заводзе вырабляюць бензін, нафтабітумы, парафін, серу… Але ў самім горадзе не чуваць аніякі хімдым.\nРазбудаваўся і славуты «Мазырдрэў», які цяпер на пад’ёме. Гэта бачна і па тым, колькі намаганняў прадпрыемства прыклала, каб панявечыць старасвецкі кляштар цыстэрцыянцаў на Кімбараўцы. Некалі, у 1711 годзе, тут, у Анёльскай даліне, між сакавітых смарагдавых паплавоў, пры гаючых крыніцах, пад аховаю горнага лесу, паўстала святыня. Бальшавікі ў 1928 годзе прыстасавалі яе пад фабрыку. Зруй¬навалі тут усё, што толькі можна: фрэскі і скульптуры, мураваную браму з барочным франтонам, манументальную вежу. Часы савецкага вандалізму прамінулі… Але не на «Мазырдрэве»! Літаральна два гады таму раскошны барочны фасад касцёлу цыстэрцыянцаў з рэштамі магутных вежаў і элегантным бабінцам‑банбаньеркаю пры ўваходзе быў па‑хамску забудаваны плотам з сілікатнае цэглы…\nЗ другога боку дарогі захаваўся яшчэ адзін шыкоўны помнік — касцёл цыстэрцыянак. Адрэстаўраваны, ён стаіць над самай Прыпяццю і глядзіцца ў воды ракі. Цяперашні пробашч парафіі а.Тадэвуш Волас і сёння, як Святы Язэп, шчыруе тут цяслярным рыштункам.\nДарога на Барбараў\nДарога на Барбараў бяжыць праз яры‑даліны. Хто не ездзіў ёю — той не бачыў Мазыршчыны.\nМястэчка Барбараў у маляўнічых сутоках Прыпяці і Салакучы — адно з самых старажытных у Беларусі. Некалі тут быў вялікі замак легендарнага рыцара Ярэмы Вішнявецкага. Пазней ён на доўгія часы стаў сядзібаю Аскеркаў. За расійскім часам маёнтак набыў Ігнат Горват. У палацы тут, акрамя бібліятэкі і архіву, знаходзілася багатая калекцыя жывапісу з карцінамі Рэмбранта і Рубенса, Лампі, Бачарэлі, а таксама Ваньковіча, Дамеля, Сухадольскага. Усё вывезлі ў Расію і Польшчу…\nНа стромым беразе Прыпяці засталіся рэшты парку. А ад палацу няма і знаку. Затое ацалеў былы замкавы роў часоў Вішнявецкага, праз які вядзе арачны мост.\nГалоўная алея парку пралягала на высокім беразе. Адсюль бачыліся рэшткі замку Аскеркаў у Юравічах. І сёння, у поўнай цішы, можна палюбавацца краявідамі. Юравічы і цяпер відаць з выгбы. Але, каб даехаць да іх, трэба вярнуцца праз Мазыр і Калінкавічы.\nМост цераз Прыпяць — найбольшы ў Беларусі. Нават у самы сквар тут дзьме ветрык. Нездарма Прыпяць называюць беларускай Амазонкаю.\nТут найдаўней жыве чалавек\nКалінкавічы — яшчэ адзін райцэнтр — упершыню згадваюцца ў хроніках Вялікага Княства Літоўскага ў 1560 г. Да Калінкавіцкага раёну належаць і Юравічы, абсалютна ўнікальнае месца не толькі для Беларусі. Памятаеце, у Івана Мележа: «Калі праехалі рудую грэбельку над вадавіцкім балотам, шлях пачаў паволі ўздымацца, і неўзабаве не так ужо і далёка забялела юравіцкая цэркаўка. Цэркаўка гэта, як звычайна, абудзіла ў Ганне чулую, бесклапотную згадку пра маленства…\nЦарква, спуск з юравіцкай гары, якая здавалася высачэзнай, страхотнай, радасць, што нарэшце спусціліся…»\nІ сёння тут усё тое самае, адно што грэбелька ператварылася ў асфальтавую шашу. У маі ў бела‑ружовым шумавінні садоў тутэйшыя горы здаюцца гіганцкімі букетамі. І на самай гары бялее храм — былы езуіцкі кляштар з саборам.\nНекалі тут перахоўваўся цудадзейны абраз Маці Божай Юравіцкай, што цяпер знаходзіцца ў касцёле святой Барбары ў Кракаве. Тое, што засталося ад некалі велічнага санктуарыю, мясцовыя ўлады перадалі Тураўскай праваслаўнай епархіі. І цяпер тут дзеіць манастыр. Ёсць і копія іконы Маці Божай у капліцы.\nМожна ў Юравічах спрачацца шмат пра што: пра вышыню гары ці шырыню ракі, але не выпадае спрачацца, што акурат тут, на гары над паплавамі, знойдзена самая ранняя стаянка чалавека ў Беларусі. Ёй 26 тысяч гадоў. Тут знойдзены цэлыя могілкі мамантаў, якіх елі нашы продкі. Пазалетась тут знайшлі фрагменты слуцкіх паясоў, летась — падмуркі старажытнага храму, папярэдніка барочнага сабору, нешта знойдуць і сёлета — раскопкі можна паказаць дзецям.\nТут мае паўстаць назіральная пляцоўка і археалагічны музей. На краі Герадотавага мора.\nПрыпяць называюць беларускай Амазонкай.\nБарочны фасад Свята-Міхайлаўскай царквы ў Мазыры.\nРуіны царквы ў Юравічах.\nЛюдзі жывуць у Юравічах 26 тыс. гадоў.\nГэта - парэшткі з'ездзеных імі мамантаў.\nТрэшавы драўляны помнік дружбе народаў.


Пры выкананні цаглянага мура раствор расстилают раўнамерным па таўшчыні пластом, бо ад гэтага залежыць, ці будуць аднолькавымі обжатие і шчыльнасць раствора ў муры. Аднак якасць цаглянага мура залежыць не толькі ад правільнасці рассцілання і разравнивания раствора на пасцелі, але і ад яго ўласцівасцяў. Напрыклад, растворы вапнавыя, змяшаныя цэментава-вапнавыя, або змяшаныя цэментава-гліняныя, якія валодаюць вялікай пластычнасцю, лёгка расстилаются, разравниваются па муры і раўнамерна ўшчыльняюцца пры кладцы цагліны. Цэментавыя растворы меней пластычныя, іх цяжэй расстилать і разравнивать. Для падвышэння пластычнасці цэментавых раствораў у іх дадаюць пластифицирующие дадаткі падчас падрыхтовак на растворосмесительной усталёўцы. Пластифицированные растворы павольней распластоўваюцца і пасля нанясення на кіпрую падставу слаба аддаюць ваду, што забяспечвае цвярдзенне звязальнага рэчыва ў растворах у нармалёвыя тэрміны.\nНепасрэдна перад падачай на сцяну раствор змешваюць, каб ён стаў аднастайным, бо пакуль ён ляжыць у скрыні, цяжкія часціцы (пясок) абсоўваюцца і раствор распластоўваецца.\nРухомасць раствора для мура сцен і слупоў з керамічнай або сілікатнай цагліны ў залежнасці ад спосабу мура, выгляду і станы цагліны, павінна характарызавацца апусканнем эталоннага конусу на 9... 13см. Пры муры сцен з кіпра-пустотелого і пустотелого цагліны ўжываюць раствор рухомасцю не больш 7...8см, каб прадухіліць страты яго пры зацяканні ў пустэчы цагліны, і пазбегнуць пагаршэнні цеплатэхнічных уласцівасцяў.\nДля падачы і рассціланні раствора на сцяне карыстаюцца растворнай лапатай (гл. мал. 21).\nМал. 21. Прылады для цаглянага мура:\nа - кельня, бы - растворная лапата, у - расшивка для выпуклых і ўвагнутых швоў, г - малаток-кирочка, д - швабровка\nМуляр 2-го разраду падае раствор на сцяну. Ён расстилает раствор градкай вызначанай формы і шырыні: 80...100мм - для ложкового верставога, 200...200мм - для старчаковага шэрагаў. Порцыі раствора, падаваныя на сцяну, расстилают растворнай лапатай суцэльным роўным пластом, каб пры кладцы цаглін патрабавалася менш высілкаў для разравнивания яго кельняй. Пры муры впус-тошовку, т. е. калі швы пакідаюць незапоўненымі на глыбіню 10... 15мм ад вонкавай паверхні сцяны, раствор расстилают з водступам ад асобы вярсты на 20...30мм; пры муры з запаўненнем - ад асабовай паверхні сцяны на 10... 15мм. Таўшчыня градкі раствора, выкладзенага на сцяне, у сярэднім павінна быць 20...25мм. Гэта забяспечвае пры кладцы цагліны таўшчыню шва 10... 12мм. Канчаткова муляр разравнивает растворную пасцелю кельняй падчас муроў.\nПры муры сцен раствор расстилают пад ложковые шэрагі (мал. 33, а)праз бакавую грань лапаты, а пад старчаковыя - праз яе пярэдні бок; растворную градку разравнивают перадпакоям рабром лапаты. Дзякуючы гэтаму ўтворыцца раўнамерная па таўшчыні градка раствора.\nПры муры забутки раствор, набросанный у "карыта", адукаванае паміж вёрстамі, таксама разравнивают перадпакоям рабром лапаты.\nПры муры асобна стаялых слупоў невялікага перасеку (да 3X4 цагліны) раствор падаюць на сярэдзіну слупа, а затым расстилают і разравнивают кельняй па ўсім шэрагу падчас кладак цагліны. Пры муры слупоў вялікага перасеку раствор расстилают гэтак жа, як і пры ўзвядзенні сцен лапатай.\nНа ўчастках сцен з вялікім лікам дымавых і вентыляцыйных каналаў раствор паміж каналамі расстилают кельняй, прычым яго бяруць са суцэльнай часткі сцяны або з унутранай вярсты, куды раствор падаюць загадзя.


Миорские школьники побывали в Польше » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nМіёрскія школьнікі пабывалі ў Польшчы\nМая субяседніца – выкладчык дзіцячай школы мастацтваў Галіна ГРАБОЎСКАЯ. Яна вазіла ў падарожжа ў Польшчу 20 дзяўчынак і 7 хлопчыкаў ва ўзросце ад 12 да 16 гадоў.\n– У суседняй краіне дзейнічае грамадская арганізацыя «Палессе-Усход» (Fundacja «Polesie-Wschod»), якая аб’ядноўвае ўраджэнцаў Браслаўшчыны (Міёры калісь уваходзілі ў склад Браслаўскага павета). Некаторыя з іх уладкаваліся там да ці падчас вайны, іншыя сталі рэпатрыянтамі пасля заканчэння інстытутаў. Усе зведалі настальгію па радзіме, – расказвае Галіна Грабоўская. – Я наведвала сваіх родных і выпадкова натрапіла на актывістаў, якія арганізоўвалі паездкі ў Польшчу для беларускіх дзяцей. Тады «фундацыю» ўзначальвала Генавефа Арцімовіч з Рацібужа, вечны супакой яе светлай памяці. Гэта настаўніца, прафесар матэматыкі, у свой час атрымала адукацыю ў Ленінградзе. Грамадскай працы яна аддала два дзясяткі гадоў.\nЦяпер яе справу працягвае Міраслава Канішэўска з Гданьска, карэнная полька, хімік-біёлаг па адукацыі, такая ж энергічная грамадская дзяячка і аптыміст. У 58 гадоў дадаткова пачала вывучаць англійскую мову. З нашай дапамогай крыху запомніла і беларускую. Каб сёлетняя паездка адбылася, яна год збірала сродкі сярод спонсараў, бо дзяржава такія мерапрыемствы не фінансуе. А потым два тыдні водпуску арганізоўвала экскурсіі па краіне для нашых дзяцей. Сцвярджае, што гэтая нялёгкая і адказная справа прыносіць ёй маральнае і душэўнае задавальненне. Але ж якая нагрузка! Вялікі дзякуй Міраславе!\nДля мяне падрыхтоўка да паездкі пачалася год таму з фарміравання групы жадаючых. Хаця мерапрыемства апекаваў касцёл, веравызнанне не ўлічвалася. Штотыднёва дзеці збіраліся на заняткі па вывучэнні польскай мовы, каб маглі самастойна вырашыць найбольш запатрабаваныя пытанні: набыць білет, зрабіць пакупку, задаволіць бытавую патрэбу, распытаць пра дарогу, калі заблукаюць.\nУ далёкі шлях адправіліся камфартабельным аўтобусам з Мінска. Бацькі аплацілі толькі дарогу юных турыстаў. У іх потым кожны дзень былі па 3 – 4 экскурсіі, пешшу адольвалі не менш за 20 кіламетраў. Усе пераканаліся, што турызм – гэта нялёгкі занятак, хаця ў цэлым наша праграма насіла пазнавальна-забаўляльны характар. Задаволена, што ўсе падапечныя вытрымалі выпрабаванне.\nУ Варшаве адразу наведалі палац Вілянова, калісь летнюю рэзідэнцыю караля, неймаверным чынам трапілі нават на экскурсію ў палац прэзідэнта, хаця звычайна зрабіць гэта няпроста.\nПотым прыпыніліся ў кангламераце гарадоў Гданьск – Гдыня – Сопат, граніца паміж якімі ўжо сцёрлася. Шчырае здзіўленне пакінуў музей Другой сусветнай вайны, запомнілася экскурсія на Вестэрплац, дзе прагучалі яе першыя стрэлы, пабывалі на арганным канцэрце ў касцёле – катэдры Аліўскай.\nУразілі замак крыжаносцаў у Мальборку, куды скіраваліся пасля абеду ў суправаджэнні прэзідэнта горада, генеральная рэпетыцыя ў тэатры (на яе гледачоў таксама звычайна не пускаюць, а нашым дзецям нават прапанавалі прымерыць сцэнічныя касцюмы), «Балтыйская опера», заапарк. Сустракаліся са школьнікамі, дзе дэлегацыі дэманстравалі традыцыі і культуру сваіх краін. Там беларускія вершы чытаў апрануты ў вышыванку Кірыл Шульга.\nЗдавалася, не пашанцавала з паездкай у Хель – на пясчаную касу ў Балтыйскім моры: да берага наблізіліся мядузы. Але яны зноў вярнуліся ў глыбіню, а дзеці пакупаліся і пазагаралі.\nЗапамінальнай стала паездка ў этнарэгіён Кашубы, дзе размаўляюць на мясцовым дыялекце, які нават палякі не надта разумеюць. Зноў музеі, экскурсіі, знаёмства з прыродай, звычаямі і традыцыямі, вячэра пры свечках. На высокай гары пабывалі на дагледжаных могілках савецкіх салдат, запалілі лампадку ля помніка, ушанавалі памяць воінаў хвілінай маўчання.\nУсе падзеі паездкі прыгадаць няпроста, іх вельмі шмат. Галоўнае – усюды нас сустракалі вельмі гасцінна, дэманстравалі паважлівыя адносіны да Беларусі. Многія палякі наведваюць нашу краіну, у прыватнасці для лячэння. Нашых дзяцей суседзі называлі залатымі, бо яны паводзілі сябе культурна, акуратна, уважліва слухалі экскурсаводаў, былі дружнымі, падтрымлівалі адзін другога. Відэафільм, у якім Ігар Баран дае інтэрв’ю, глядзіце на Ютубе.\nДля тых, хто збіраецца наведаць суседнюю краіну, парада пры падборы падарункаў: там цэняць беларускі лён.\nКаментарыі ўдзельнікаў паездкі\nСямікласніца Дар’я Матэленак:\n– Запомніўся самы вялікі ў свеце крыжацкі замак у Мальборку, велічны знешне і прыгожы ўнутры – захаваліся маляўнічыя фрэскі. Уразіла, што шмат стагоддзяў таму ў ім былі падлога з падагрэвам, ліфт для падачы страў і іншыя зручнасці.\nУ музеі Другой сусветнай вайны нам расказвалі, што вытрымалі краіна і людзі ў час нямецкай навалы. Там шмат розных экспанатаў. А колькі ў адной з кампазіцый здымкаў загінулых!\nБелы пясок пляжаў Хеля, жывёлы ў заапарку, якіх пабачыла ўпершыню… Ёсць што ўспамінаць.\nДзевяцікласніца Вераніка Шамёнак:\n– Найперш перад вачыма паўстае старая частка Гданьска з портам, умацаваннямі і гандлёвымі радамі. Запомніліся арыгінальныя ўзоры вышыўкі, як знаёміліся з кашубамі. А яшчэ музычныя інструменты – доўгія трубы ці жэрдкі з рознымі бразготкамі і страшэннымі маскамі: імі стукалі па падлозе, каб моцным грукатам пужаць і адганяць нячысцікаў.\n– Спатрэбілася польская мова, якую вывучалі перад паездкай? – спытаў у дзяўчат.\n– Толькі для высвятлення самых простых пытанняў. Прадоўжым яе вывучаць.\nФота з асабістага архіва Галіны ГРАБОЎСКАЙ.\n» Награда из Украины миорчанину Михаилу Черкасу


БелаПАН. Макей: Вакол БелАЭС паднялася палітычная вакханалія\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2016/05/27/eu_eu_848014_741258/\nДата раздрукоўкі: 15.11.2019 00:52\n27.05.2016 17:56 Палітыка, Грамадства, Беларусь — Eўрасаюз\nМакей: Вакол БелАЭС паднялася палітычная вакханалія\nМінск, 27 мая. Апошнім часам вакол БелАЭС паднялася палітычная вакханалія, заявіў 27 мая журналістам міністр замежных спраў Уладзімір Макей.\n"Адной рукой Літва галасуе за адмену санкцый, другой — супраць супрацоўніцтва з фінансавымі інстытутамі, якія садзейнічаюць будаўніцтву АЭС. Беларусі незразумелыя палітычныя інсінуацыі вакол будаўніцтва Беларускай атамнай станцыі, — сказаў міністр. — Гэта азначае фактычна новыя завуаляваныя санкцыі".\nПаводле яго слоў, Беларусь як краіна, якая найбольш пацярпела ад чарнобыльскай катастрофы, "ніколі не будзе будаваць небяспечную станцыю". "Мы не хацелі б зноў мець "атамную бомбу запаволенага дзеяння", як вобразна выказаўся адзін з літоўскіх палітыкаў. Мы не такія, прабачце, ідыёты", — падкрэсліў кіраўнік знешнепалітычнага ведамства.\nМакей звярнуў увагу, што адзін з папрокаў Літвы складаецца ў тым, што Беларусь будуе небяспечную АЭС новага тыпу. Паводле яго слоў, расійскі рэактар такога тыпу выкарыстоўваецца ў тым ліку ў шэрагу еўрапейскіх краін — Чэхіі, Славеніі, Венгрыі, Фінляндыі. Літва таксама выстаўляе прэтэнзію, што АЭС будуецца ўсяго толькі за 50 кіламетраў ад Вільнюса. Макей прывёў прыклады, калі ў шэрагу краін Еўропы такія станцыі будуюцца паблізу буйных гарадоў і межаў суседніх краін, але іх ніхто за гэта не папракае.\n"Мы не папракаем Літву ў тым, што Ігналінская АЭС усяго за два кіламетры", — сказаў Макей. Ён адзначыў, што Беларусь неаднаразова накіроўвала запыты аб тым, як менавіта яна выводзілася з эксплуатацыі, а таксама аб тым, як вядзецца будаўніцтва атамнай станцыі ў Вісагінасе і сховішча адпрацаванага ядзернага паліва непадалёк ад беларуска-літоўскай мяжы. Аднак адказаў на гэтыя запыты так і не атрымала.\nПаводле слоў кіраўніка МЗС, беларускі бок неаднаразова прапаноўваў Літве правесці неафіцыйныя кансультацыі па АЭС. Ён паведаміў, што ў трэцяй дэкадзе чэрвеня Беларусь і Літва правядуць у Вільнюсе афіцыйныя кансультацыі.\n"Антыбеларуская істэрыя, якая нагнятаецца ў літоўскім грамадстве, не спрыяе развіццю добрасуседскіх, сяброўскіх адносін паміж нашымі краінамі. Мы брацкія народы і нам няма чаго дзяліць. Трэба адысці ад палітычных заклікаў і інсінуацый, садзіцца экспертам за стол перамоў і абмяркоўваць усе пытанні, якія турбуюць абодва бакі", — лічыць міністр.\nНагадаем, 5 мая Міністэрства замежных спраў Літвы ўручыла паслу Беларусі Аляксандру Каралю ноту з-за "магчымага інцыдэнту на размешчанай за 50 км ад Вільнюса Астравецкай атамнай электрастанцыі". Падставай стала інфармацыя, апублікаваная на сайце тэлеканала "Белсат", аб тым, што ў сярэдзіне красавіка здарылася абрушэнне стоек будынка ядзернага абслугоўвання электрастанцыі, які будуецца.\nНаступным днём Міністэрства энергетыкі Беларусі паведаміла, што 8 красавіка быў зафіксаваны дэфект пры падрыхтоўчых работах, наступствы якога ліквідаваныя.\nУ той жа дзень у Мінэнерга прайшла сустрэча намесніка міністра Уладзіміра Закрэўскага з паслом Літвы ў Беларусі Эвалдасам Ігнатавічусам, падчас якой дыпламата запрасілі наведаць пляцоўку, дзе будуецца станцыя. Затым пасол быў прыняты ў МЗС Беларусі, дзе яму перадалі афіцыйную інфармацыю аб адсутнасці якіх-небудзь інцыдэнтаў на будпляцоўцы. 10 мая стала вядома, што дыпламат адмовіўся ад запрашэння наведаць будпляцоўку, спаслаўшыся на тое, што бяспеку станцыі "павінны ацэньваць эксперты".\nАфіцыйны Вільнюс неаднаразова падкрэсліваў, што Літва не мае намеру купляць электраэнергію з Беларускай АЭС. З пункта гледжання літоўскага боку, будаўніцтва станцыі парушае патрабаванні Канвенцыі аб ацэнцы ўздзеяння на навакольнае асяроддзе ў трансгранічным кантэксце (Канвенцыя Эспаа), якая прадугледжвае ацэнку ўздзеяння аб`ектаў на навакольнае асяроддзе не толькі ўнутры краіны, але і ў сумежных.\nСейм Літвы заклікаў прыняць меры для спынення будаўніцтва Беларускай атамнай станцыі. Адпаведную рэзалюцыю літоўскі парламент прыняў 12 мая "ў сувязі з магчымай небяспекай для Літвы Астравецкай атамнай электрастанцыі, якая будуецца за 50 км ад Вільнюса".\nБеларуская АЭС узводзіцца ў Гродзенскай вобласці, прыкладна за 20 км ад Астраўца, паводле праекта расійскай кампаніі "Атамстройэкспарт". Генеральным праекціроўшчыкам і падрадчыкам выступае расійская кампанія ААТ "НІАЭП" — ЗАТ "АСЭ". Станцыя будзе складацца з двух энергаблокаў сумарнай магутнасцю да 2.400 МВт. Увод у эксплуатацыю першага блока запланаваны блізу 2018 года, другога — да ліпеня 2020-га.\nПятніца, 15 Лістапад 2019, 00:52


Тэг: каранавірус | Martech Zone\nГэта, несумненна, самая незвычайная дзелавая абстаноўка і сумніўная будучыня, якія я назіраў пры жыцці. Тым не менш, я назіраю, як мая сям'я, сябры і кліенты падзяліліся на некалькі трэкаў: Гнеў - гэта, несумненна, самае страшнае. Я назіраю за людзьмі, якіх люблю і паважаю ў злосці, проста кідаючыся на ўсіх. Гэта нікому і нікому не дапамагае. Гэта час быць добрым. Параліч - у многіх людзей чакаюць


Биржа информации. Гродно. Жыццё і смерць Рамана Скірмунта\n(паводле вусных успамiнаў жыхароў Пiншчыны)\n7 траўня спаўняецца 135 гадоў з дня нараджэння вядомага палiтычнага дзеяча першай паловы мiнулага стагоддзя Рамана Скiрмунта. Ён быў унiкальнай асобай нашай беларускай гiсторыi. У 1906 г. быў абраны дэпутатам I Дзяржаўнай думы Расiйскай iмперыi ад Мiнскай губ. Праз тры гады перамог на выбарах у Дзяржаўную раду. У 1917-1918 г. актыўна працаваў у беларускiм нацыянальным руху. Менавiта Р.Скiрмунт узначалiў беларускую дэлегацыю, якая ўвесну 1917 г. вяла перамовы з Часовым урадам Расiйскай Рэспублiкi пра аўтаномiю Беларусi. У траўнi 1918 г. ён стаў на чале ўраду Беларускай Народнай Рэспублiкi i змагаўся за незалежнасць першай беларускай дзяржавы ў ХХ ст. У 1930 г. увайшоў у Сенат II Рэчы Паспалiтай, спадзяючыся змянiць тую ганебную палiтыку асiмiляцыi, якую праводзiлi польскiя ўлады ў адносiнах да беларускага насельнiцтва. У кастрычнiку 1939 г. Р.Скiрмунт быў забiты недалёка ад вёскi Парэчча Пiнскага павету.\nГэты артыкул заснаваны на ўспамiнах жыхароў Пiншчыны, якiя захавалi памяць пра чалавека, якi мог быць першым прэзiдэнтам незалежнай Беларусi.\nЯгонае жыццё ў мiжваенны час прыцягвала да сябе вялiкую ўвагу мясцовых сялянаў, а трагiчная смерць у кастрычнiку 1939 г. стала падзеяй, якая моцна ўразiла практычна ўсiх. Многiя i сёння без хвалявання не могуць распавядаць пра ягонае забойства.\nАмаль усе суразмоўцы згадвалi Рамана Скiрмунта вельмi добра. Распавядалi, што «пан» сам шмат фiзiчна працаваў. Сяляне бачылi, як уладальнiк маёнтка пiлаваў крывыя дрэвы, абразаў або абрубаў сухiя галiны дрэваў у лесе i ў парку: «Памешчык кожны дзень на работу выязджаў. У яго быў тапорык, пiлачка была. Ён працаваў, не то што якiя...» (Х.Лукашык, 1922 г. нар.).\nПарк з’яўляўся прадметам асаблiвай увагi Рамана Аляксандравiча, якi сам заснаваў яго яшчэ на пачатку XX ст. Гэта быў парк у англiйскiм стылi, якi не меў дакладна пазначаных межаў i стаўся неад’емнай часткай навакольнага ландшафту. Яго перасякалi каналы з перакiнутымi праз iх i выгнутымi ў дугу мосцiкамi. Тут былi пасаджаныя дубы, трохi ясеней, клёнаў i вязаў, раслi шматлiкiя экзатычныя вiды, як, напрыклад, цюлiпанавае дрэва.\nАдначасна парк быў месцам добрага заробку для парэчан. Працавалi пераважна па ўпарадкаванню (чысцiлi сцяжынкi, рубiлi сухастой ды iнш.). Зараблялi 1 злоты ў дзень (Павел Рак, 1917 г.н.).\nПаводле аповядаў, да сялян Раман Аляксандравiч ставiўся вельмi добра. Павел Рак: «Скiрмунт заўсёды дапамагаў людзям». Рыгор Цудзiла: «Харошы быў чалавек. Я яго цалую ў руку, а ён мяне – у галаву». Мiкалай Куцко: «Скiрмунт быў добры чалавек. Ён пахаваў у сваiм маёнтку пляменнiка Генрыка. Той быў самагубцам з-за дзяўчыны, а моладаўскi Генрык Скiрмунт прыдуркаваты – не дазволiў хаваць у Моладаве». Людзi згадвалi, што часта вiтаўся першым, аказваў дапамогу асаблiва для будаўнiцтва, дазваляў касiць траву («даваў сенакос»), рабiў падарункi на святы, «пагэтаму людзям вельмi падабалася ў яго працаваць, i яны нiколi ад яго не ўходзiлi» (Марыя Нiкалайчык, 1920 г.нар.).\n«Трапiць да пана Скiрмунта было проста, – распавядаў Рыгор Цярэшка (1932 г.н.). – Пастукаемся i зойдзем. Не тое, што зараз. Не дабрацца да якога прэдседацеля. А тады: «Паночку, так i так, дзело ёсць». I ён дапамагаў. Ён в последнее время цi што чустваваў, але хацеў раздацi мужыкам зямлю. Аказваецца, не дала яму гэта зрабiць новая ўлада». Версiю пра зямлю падцвердзiла Анастасiя Вакульчык, якая мiж iншым распавяла, што напрыканцы 30-х г. Раман Скiрмунт пачаў надзяляць сялян зямлёй. Часта гэта рабiлася, як вясельны падарунак «маладым».\nСтарэйшае пакаленне парэчан перакананае, што Р.Скiрмунт збiраўся ўсю сваю зямлю аддаць сялянам, i за гэта яго моцна не любiлi ў Варшаве. Павел Клiмовiч: «У Варшаве яго хацелi забiць, бо раздаваў зямлю сялянам». Яўгенiя Цудзiла заявiла, што Скiрмунта ў Сенаце хацелi скiнуць з балкона за тое, што збiраўся раздаць зямлю сялянам. Дарэчы, пра сенатарства Р.Скiрмунта ведалi ўсе. Хведар Хвiсюк: «Ён быў сенатар, але не за грошы, а проста так, бо разумны».\nУсе суразмоўцы адзначалi, што Раман Скiрмунт размаўляў з сялянамi па-беларуску: «Па-нашаму» (Вольга Чугай, 1910 г.нар.); «Па-простаму»; (А.Вакульчык); «Гаварыў па-простаму более-менее, трошкi па-польску, як пан» (Р.Цярэшка); «Па-мужыцку» (М.Куцко).\nЛюдзi распавядалi, што Р.Скiрмунт рэгулярна хадзiў да касцёлу. Быў працiўнiкам перамены веравызнання. У прысутнасцi Паўла Клiмовiча асудзiў пераход з праваслаўя ў каталiцызм, заявiўшы: «Якiм нарадзiўся, такiм i памiрай». Павел Рак згадаў, як Скiрмунт абазваў «дураком» рабочага, якi перайшоў у каталiцызм.\nПра асабiстае жыццё\nАдной з найбольш цiкавых знаходак былi звесткi пра асабiстае жыццё Р.Скiрмунта. Як вядома, ён не ажанiўся i не меў дзяцей ад шлюбу. Але каханне, безумоўна, было ў ягоным жыццi. Размовы з жыхарамi Парэчча дазваляюць казаць, што на працягу доўгага часу значнае месца ў жыццi вядомага палiтыка i грамадскага дзеяча займала Кацярына Цярэшка (Цярэшчанка?): «Баба красiвая была. Самы гады такi пад яго... То засакрэчана любоў» (Марыя Кучыньская, 1919 г. нар.). Муж Кацярыны памёр у 1915 г.\nУ 20-я г. удава ўжо пастаянна жыла ў маёнтку. Людзi распавядалi пра чатырох сыноў Кацярыны – Аляксандра (Олеся), Рамана, Уладыслава i Пятра (Петруся). У вёсцы казалi, што гэта сыны Рамана Скiрмунта. Мiкалай Куцко (1911 г. нар.) на пытанне, чаму ён так лiчыць, адказаў проста: «Падобныя, як партрэты».\nЛёс сыноў Кацярыны Цярэшкi склаўся па-рознаму. Олесь памёр яшчэ ў 30-я г. Раман быў арыштаваны НКВД у 1939 г. i загiнуў у Сiбiры. Яго нiбыта перавозiлi ў баржы на Сахалiн, ды i затапiлi тую баржу разам з людзьмi (Рыгор Цярэшка). Петрусь у час вайны служыў у палiцыi. Адступiў разам з немцамi. Потым у Польшчы быў арыштаваны i вывезены ў Сiбiр. Магчыма, застаўся жыць у Расеi.\nМы здолелi натрапiць на след пэўнага «легендарнага эпосу», звязанага з асобай уладальнiка Парэцкага маёнтку. Людзi распавядалi, што Р.Скiрмунт мог спынiць пажар: «У Чамярыне гарэла хата. Ён пажар абег, i ўсё... Пажар далей не пойдзе. Ахвяраў няма. А што ён знаў, я не знаю» (Х.Лукашык); «Калi адбываўся пажар, то Скiрмунт сам выязджаў туды. Заўсёды абыходзiў пажарышча, i агонь далей не iшоў.\nНе абаронены абаронца\nАпошнюю паслугу жыхарам Парэчча Р.Скiрмунт аказаў у вераснi 1939 г., калi ўжо iшла вайна. Людзi распавядалi, што група парэчскiх мужыкоў, калi ўбачыла здаля бранiраваны цягнiк з салдатамi, пайшла iх сустракаць з чырвоным сцягам. Але аказалася, што гэта быў польскi атрад, якi распачаў стральбу па «ветлiвых» гаспадарах. Мужыкi разбеглiся. Некалькi чалавек было паранена. Расправы з вёскай не дапусцiў Раман Скiрмунт, якi пераканаў камандзiра атрада, што парэчскiя мужыкi такога зрабiць не маглi: «Не трогайце парiччан!» (М.Кучыньска); «Кажа: Гэта маi людзi. Онi гэтаго не рабiлi» (А.Вакульчык).\nПраз некалькi дзён прыйшла Савецкая ўлада. Раман Скiрмунт разам з мужам сястры Алены Баляславам Скiрмунтам быў арыштаваны. Дапамогi ад людзей ён не дачакаўся. На пытанне, чаму ж Раман Скiрмунт не з’ехаў, Марыя Кучыньская адказала: «Быў пэўны на свой народ, бо вiн яго не обiжаў. Ён мог уцячы, але думаў, што прыйдуць Саветы i разбяруцца». Яна ж распавяла, як паводзiў сябе Раман Аляксандравiч пасля арышту: «Ён хацеў так: Я ведаю, што ўжо не памешчык, такi ж рабочы, як i ўсе. Я буду рабiцi, але трэба, каб прыйшло начальства... Ну, iдзiце, забiрайце ўсё маё багацце. Но работайце. А я пасматру, як вы будзеце рабiць. Маладнякi шчэ ж вы, нiц не знаеце». Спадзяванне Рамана Скiрмунта на з’яўленне высокага начальства, ягоныя надзеi на размову з гэтым начальствам пацвярдзiлi i iншыя суразмоўцы. Але гэтага спаткання не адбылося. «Начальства» (камiсары Холадаў, Кавалёў i Маскалёў) сапраўды з’явiлiся, але сустракацца з Р.Скiрмунтам i не збiралiся. Падобна на тое, што менавiта яны (часцей суразмоўцы згадвалi Холадава) i загадалi забiць уладальнiка маёнтка (Хведар Хвiсюк, 1920 г.нар., А.Вакульчык).\nI нашто забiлi пана\nЗабойству папярэднiчаў агульны сход. Пра яго распавёў М.Куцко: «У 39 г. Саветы сабралi суд: Што будзем рабiць са Скiрмунтам? Некаторыя вяскоўцы казалi, няхай ён iдзе да сваiх лакеяў на калонiю i няхай яны яго кормяць. Другiя казалi, што трэба выдзялiць яму пакой у палацы. Няхай там i жыве. Нiхто не хацеў забiваць. Тады выступiў камiсар Холадаў:\n– Вы не знаете, что такое помещик, а мы знаем. Он и конюхом работать может, но возьмёт хлев закроет, падпалит, телёнка на плечи, бежит и кричит «Спасайте!». По-моему, таким, как Скирмунт, не должно быть места на земле».\nСярод парэчан знайшлiся людзi, якiя выканалi злачынны загад. Суразмоўцы асуджалi iх: «А мiж людзьмi ўсякi ёсць. Е падхалiмы такi» (Р.Цярэшка)»; «Людзi, што забiлi Скiрмунта, былi гулякамi, любiлi выпiць, пагуляць» (Х.Хвiсюк) . Калi Рамана i Баляслава Скiрмунтаў вялi на смерць, нехта з парэчан паспрабаваў заступiцца: «Што вы робiце? Куды вы яго вядзеце?» I пачуў у адказ: «Маўчы, бо i табе гэта будзе шчэ!» (А.Вакульчык). Марыя Нiкалайчык згадала, што калi Р.Скiрмунта вялi забiваць, то мясцовыя жыхары плакалi, а «пан» казаў: «Я з вамi развiтваюся назаўсёды. Спадзяюся, што нiкому не зрабiў кепскага». У адказ на пытанне, чаму ж вы не абаранiлi чалавека, людзi разводзiлi рукамi i адказвалi прыблiзна так: «А як жа абаронiш? Нiчога не зробiш!» (М.Кучыньская).\nКажуць, што перад смерцю Раману Скiрмунту загадалi адвярнуцца ад забойцаў. Ён адмовiўся: «Я ад людзей адварочвацца не буду». I, быццам бы, дадаў: «Я б вам не саветаваў гэта рабiць, бо вы маладыя. Я ўжо аджыў свае гады». У аднаго з забойцаў (Ткачук) нават ружжо з рук выпала (А.Вакульчык). Але камiсарскi загад быў выкананы. Адным з выканаўцаў быў Лукашык (прозвiшча «Салавей»). Пасля забойства ён зняў з рукi Р.Скiрмунта залаты гадзiннiк i доўга насiў яго.\nI толькi пасля смерцi Р.Скiрмунта людзi адчулi страту: «I нашто забiлi пана? Нашто? Ён бы прэдседацелем быў бы ў нас. Ён быў звязаны з Масквой, з усiмi. Прыйдзеш да яго, няма ў цябе чаго, што папросiш – дасць. Ён не адказваў. Жэнiшся – i поля троху ўрэжа» (М.Кучыньская). Паводле Р.Цудзiлы, людзi плакалi, калi даведалiся пра забойства.\nПазней, ужо ў часы нямецкай акупацыi прах Рамана i Баляслава Скiрмунтаў быў перазахаваны. З месца забойства (г.зв. «Коранеўскi лес») целы забiтых перавезлi ў парэчскi парк, дзе i пахавалi: «Было ўрачыстае пахаванне, але людзi баялiся выходзiць з дому. Глядзелi праз акенца. Ужо потым усе хадзiлi да магiлы» (М.Кучыньская).\nПодых з усходу\nУ 1939 г. распачалiся таксама рабункi скiрмунтаўскiх маёнткаў. У Моладаве, апроч палацу, разрабавалi родавыя могiлкi. Н.Шаталава згадала, што гэта рабiлi не мясцовыя жыхары, а зняволеныя, якiх прывезлi з усходу Беларусi дзеля будаўнiцтва ваеннага аэрадрома. Па яе словах, менавiта яны разбiвалi помнiкi, раскопвалi магiлы, шукаючы «скарбы». Пасля вайны гэтую справу працягваў дырэктар мясцовай школы: «А пасля наш дырэктар. Ён некi тожэ быў прыдурак. Разам з вучнямi выкапалi маладую жанчыну ды каля касцёла паставiлi. Ды я нават хадзiла, сварылася... То яе назад потым паклалi» (Н.Шаталава).\nПасля рабунку ў Моладаўскiм палацы зрабiлi калгасную сядзiбу, а ў касцёле – краму. Канчаткова i Моладаўскi i Парэчскi палацы былi зруйнаваныя падчас ваенных дзеянняў савецка-германскай вайны. Прычым, у 1943 г. партызаны ў Парэччы забiлi апошнюю ўладальнiцу маёнтку – сястру Рамана Алену Скiрмунт.\nНапачатку 90-х г. магiлы Рамана, Баляслава i Алены Скiрмунтаў былi адноўлены. Галоўным iнiцыятарам быў пiнскi журналiст Вячаслаў Iльянкоў. Падчас першай экспедыцыi пад кiраўнiцтвам прафесара Анатоля Федарука (Мiнск) мы паспрабавалi ўласнымi сiламi аднавiць зруйнаваныя родавыя могiлкi Скiрмунтаў у Моладаве. Праца была даволi цяжкая. Цiкавасць да нашых намаганняў праявiлi пераважна мясцовыя бабулькi. Прыходзiлi, сядалi, глядзелi, як мы працуем, i цяжка ўздыхалi.\nДотык да гэтых трагiчных старонак нашай гiсторыi пакiнуў сумнае ўражанне. Мiж волi думалася пра тое, што сваiмi ўласнымi рукамi беларусы вынiшчалi будучыню сваёй зямлi. Забiты Раман Скiрмунт мог бы стаць першым прэзiдэнтам Беларусi. Упэўнены, што за яго дзеяннi нам бы нiколi не было сорамна. Марыя Кучыньская на пытанне, цi мог бы Раман Скiрмунт быць прэзiдэнтам, упэўнена адказала: «Мог бы. Вопытны дзядзька быў...»


идеология • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nУ Беларусі з 4 па 30 кастрычніка пройдзе перапіс насельніцтва. Адным з пытанняў анкеты будзе пытанне пра нацыянальнасць. Асацыяцыя выдаўцоў рэгіянальнай прэсы «Аб’яднаныя МасМедыі» заклікае тых, каму неабыякавы лёс нашай краіны, запісвацца беларусамі. Нацыянальнасць – не...\nМастер-класс от Натальи Петкевич в Слуцке\n24 февраля 2010 2\n“Знаешь, слушая Наталью Петкевич, я как-то непроизвольно сравнивал её с российским политиком Ириной Хакамада: либеральные подходы к решению многих вопросов современной жизни к этому подталкивали”, - поделился своим мнением один из коллег-журналистов после состоявшегося...\n17 февраля 2010 0\nВ Слуцке 17 февраля прошел семинар идеологических работников Минской области “О формах и методах идеологической работы в области и мерах по их совершенствованию”, в котором приняло участие около 600 человек – руководство области, заместители...\nКаля 600 чалавек прымуць удзел у абласным семінары, які плануецца правесці 17 лютага ў Слуцку. Мерапрыемства мае на мэце абмеркаваць формы і метады ідэалагічнай работы ў Мінскай вобласці і меры па іх удасканаленню. Яго ўдзельнікі...


2017.07.30 — Беларуская дуда прэтэндуе на званне нацыянальнай культурнай з’явы і ўключэнне ў спіс ЮНЕСКА / СБ. Беларусь сегод... - Матэрыял з прэсы - ЭТНАЎСЁ - уся этнаграфія Беларусі\n2017.07.30 — Беларуская дуда прэтэндуе на званне нацыянальнай культурнай з’явы і ўключэнне ў спіс ЮНЕСКА / СБ. Беларусь сегод...\n2017.07.30 — Беларуская дуда прэтэндуе на званне нацыянальнай культурнай з’явы і ўключэнне ў спіс ЮНЕСКА / СБ. Беларусь сегодня / Советская Белоруссия / Рабочий\nБеларуская дуда прэтэндуе на званне нацыянальнай культурнай з’явы і ўключэнне ў спіс ЮНЕСКА\nБеларуская дуда прэтэндуе на званне нацыянальнай культурнай з'явы і ўключэнне ў спіс ЮНЕСКА\nГукі мінулых стагоддзяў\nТой, хто аднойчы чуў дуду, не забывае яе ніколі. Кажуць, гэты музычны інструмент нельга параўнаць ні са скрыпкай, ні з гармонікам, ні з цымбаламі. Быццам у гуках дуды ёсць нешта містычнае і незямное: тут і голас жывёлы, і гул даўно адгрукацеўшых бітваў, і пляскі старадаўняй карчмы... Штогод дуда вабіць да сябе ўсё больш майстроў, музыкаў, арганізатараў фестываляў, даследчыкаў. А нядаўна ўпершыню была абаронена дысертацыя на тэму беларускай дуды. Яе аўтар — кандыдат мастацтвазнаўства, выкладчык Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтва, майстар і папулярызатар дуды Аляксандр Сурба. Ён упэўнены, што гэта значны крок да ўсенароднага прызнання дуды як сімвала беларускай культуры.\nАляксандр Сурба: “Дуда канчаткова вярнулася ў беларускую культуру, і нішто не можа ёй перашкодзіць тут быць, натхняць нас на творчасць і памятаць пра сваіх продкаў і свае традыцыі”\nРазмаўляючы з Аляксандрам, які, здаецца, можа гаварыць пра беларускую дуду бясконца, прыходзіш да высновы, што мы зусім не горш за шатландцаў! Яшчэ пару гадоў працэсу, які зараз ідзе ў краіне, — і можна будзе смела сцвярджаць, што дуда — гэткі ж нацыянальны інструмент для Беларусі, як і валынка для Шатландыі.\nРаней гэты старажытны музычны інструмент прысутнічаў у жыцці кожнага беларуса. Хрэсьбіны, пахаванне, жніво, Купалле, Каляды — дуда гучала падчас розных свят і абрадаў. Гучала аж да пачатку ХХ стагоддзя, пакуль на яе змену не прыйшлі цымбалы і гармонік. Мабыць, мы сёння і вывучалі б дуду толькі па музейных экспанатах, калі б некалькі дзясяткаў гадоў таму не пачалося яе адраджэнне.\n— Адраджэнне дуды пачалося ва ўсім свеце ў 60—70-я гады мінулага стагоддзя. Звязана гэта было перш за ўсё са з’яўленнем субкультуры хіпі, якая праяўляла цікавасць да ўсяго старажытнага, у тым ліку да дуды, — тлумачыць Аляксандр Сурба. — Гэты працэс прыкладна супаў з працэсам, які адбываўся ў Беларусі ў 1970-я гады. Гэта таксама быў інтуітыўны пошук нечага сакраментальнага, сакральнага, міфічнага. Некаторыя пошукі выліліся ў першыя спробы вырабу дуды.\nСпачатку з’явіліся майстры — Алесь Лось, Уладзімір Пузыня, Тодар Кашкурэвіч. Затым музыкі і калектывы пачалі ўключаць дуду ў свой інструментарый. Паступова пачалося навуковае даследаванне дударскай культуры: асобныя артыкулы, навуковыя працы, дысертацыя...\n— Працэс, які цягнецца ўжо трыццаць гадоў, падышоў да лагічнага апагея. Сёння ў краіне каля 300—400 дудароў, 6 майстроў, якія вырабляюць дуду, некалькі дударскіх фестываляў, якія ладзяцца ў Мінску і рэгіёнах. Дуда сёння не проста музычны інструмент, — упэўнены Аляксандр. — Гэта культурная з’ява. Хаця і пачыналася яна як натхненне і рамантычны вобраз нашага мінулага.\nКаб адбылося канчатковае прызнанне дуды як сімвала культуры, павінна прайсці яшчэ колькі часу. На думку даследчыка, дуда павінна натуральна ўвайсці ў культуру беларусаў “па ўсіх франтах”:\n— Трэба, каб з’явілася некалькі пакаленняў майстроў, музыкаў, прычым як прафесіянальных, так і вулічных. Каб дуда стала выкарыстоўвацца не толькі фальклорнымі калектывамі, але і з’явілася на эстрадзе і ў класічнай музыцы. Зараз інструмент досыць стандартызаваны, тэхналогія яго вырабу ўжо адпрацавана, матэрыялы падабраны. Наступае этап напаўнення гэтай дакладнай формы зместам. Ужо сёння назіраецца пошук такога новага зместу. Добры доказ таму — дударскія фестывалі, дзе прадстаўлены розныя напрамкі, — ад аўтэнтычнага фальклору да хард-року і розных авангардных эксперыментаў.\nПасля прызнання дуды нацыянальнай культурнай з’явай можна пайсці яшчэ далей. Беларускую дуду, хаця яна і мае агульныя карані з усходнееўрапейскімі аналагамі, адрозніваюць унікальныя асаблівасці: форма ражкоў-раструбаў, плаўна закручаных на 180 градусаў, наяўнасць на іх дэкору волавам у выглядзе стылізаванай галавы казы, тачэнне трубак з малюнкам “тор — бочачка — тор”. Гэтыя асаблівасці робяць беларускую дуду адметным інструментам, каштоўным не толькі для нашага народа, але і сусветнай культуры. Нядзіўна, што ўжо каля года ў беларускай дударскай суполцы вядзецца дыскусія аб уключэнні дуды ў Спіс аб’ектаў нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА. Вось так з небыцця — на п’едэстал вядомасці.\nУ стылі продкаў\nАляксандр Сурба вырабляе не толькі беларускую дуду. Для Музея музычных інструментаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў, які з’яўляецца ўнікальным у краіне, асабліва дзякуючы вялікай калекцыі старадаўніх музычных інструментаў, Аляксандр вырабіў і рэканструяваў з дзясятак дуд розных краін. Ёсць тут шведская, французская, балгарская, эстонская дуды. Некаторыя экзэмпляры адноўлены майстрам па фотаздымках 1920—1930-х гадоў. Тут жа, ва ўніверсітэце, у Аляксандра маецца майстэрня, дзе ў вольны ад вядзення заняткаў час ён вырабляе гэты інструмент. Сурба прызнаецца, што вельмі моцна адчувае падрымку ў справе папулярызацыі і рэканструкцыі дуды з боку кіраўніцтва ўніверсітэта, у прыватнасці рэктара Юрыя Бондара, які лічыць, што сучаснае мастацтва павінна цвёрда грунтавацца на традыцыйным.\nКаб зрабіць адзін інструмент, Аляксандр траціць каля месяца. Раней дуды абавязкова вырабляліся з дрэва, паваленага бурай альбо пабітага маланкай, і са скуры, знятай з казы на Каляды. Сёння, вядома, выкарыстоўваюцца больш цывілізаваныя спосабы. Сярод матэрыялаў, якімі карыстаецца Сурба, — гатовая цялячая або казіная скура, драўніна ясеню або клёну, волава. Апошняе выконвае дэкаратыўную, міфалагічную і тэхналагічную функцыі. Волава, якое заліваецца расплаўленым у выразаны ўзор трубак, не дае дрэву расшырацца і растрэсквацца. Часам выкарыстоўваюцца і сучасныя матэрыялы.\n— Ёсць шмат прыбамбасаў, якія дазваляюць выкарыстоўваць інструмент больш проста, не мучыцца з яго настройкай. Да прыкладу, для вырабу пішчыкаў майстры выкарыстоўваюць сёння карбон, метал, а надуўную трубу, якая пастаянна згрызаецца, робяць з пластыку. Але не даходзіць да таго, каб поўнасцю зрабіць дуду з пластыку. Нават вар’іруючы спосабы дэкору. Жадаючы надаць дудзе аўтарскі стыль, майстры стараюцца не адыходзіць ад традыцыі. Наша дуда ўваходзіць у сям’ю еўрапейскіх дуд, таму і важна не згубіць сваёй мясцовай адметнасці, рабіць інструмент у пэўным стылі.\nДуда — духавы язычковы музычны інструмент, які складаецца з некалькіх трубак, устаўленых у скураны мех. Інструмент вядомы практычна ўсім народам Еўропы — шведам, немцам, французам, італьянцам, палякам, чэхам, балгарам... Аднак у кожнага народа дуда мае свае канструктыўныя і меладычныя асаблівасці.\nМістыка, ды і толькі\nЧаму дуда выклікае сёння такую цікавасць? У Аляксандра Сурбы, які займаецца вывучэннем, майстраваннем і папулярызацыяй гэтага інструмента ўжо больш за дзесяць гадоў, ёсць асабістае тлумачэнне:\n— Дуда не падобная ні на які іншы інструмент. Яна нясе больш глыбокі сэнс. Як мне падаецца, дуда дае магчымасць пэўнага перараджэння, вызваляе заснулыя вялізныя пласты памяці і старыя сівыя архетыпы. Нешта адбываецца з чалавекам, які пачынае граць на дудзе. Нешта дзіўнае, цікавае, што цяжка растлумачыць.\nКашкурэвіч Тодар Арленавіч\nГэта кэшаваныя старонка. Апошняя сінхранізацыя з базай - 14.08.2021 13:28:21


7 асноўных прычын, чаму пацалункі вельмі важныя ў адносінах - Парады Па Адносінах\nКаранавірус (Covid-19УсынаўленнеНатхненнеПарады Перад ШлюбамПланіроўка СядзібыРамантычныя Ідэі І ПарадыЗаконы Таго Ж СэксуЗаконны Шлюбны Ўзрост ЗгодыБрачныя ДамовыСяброўства Ў Шлюбе\nГалоўная / Парады Па Адносінах / 7 асноўных прычын, чаму пацалункі вельмі важныя ў адносінах\n7 асноўных прычын, чаму пацалункі вельмі важныя ў адносінах\nсэксуальныя парады для жанчын\nВыбудоўвае эмацыянальную блізкасць\nЁн адказвае за сувязь\nГуляе ролю ў прыцягненні\nГэта выраз любові\nПацалункі - адна з самых хвалюючых рэчаў у пачатку новых адносін. Першы пацалунак з кімсьці новым - электрычны. Ён стварае эмацыянальны феерверк і стымулюе адчуванні, якія выклікаюць самаадчуванне, ва ўсім мозгу. Але ці важны пацалунак у вялікай схеме вашых адносін?\nПацалунак можа азначаць так шмат розных рэчаў. Гэта можа быць прывітанне, знак запалу, прабачэння альбо салодкі і нявінны жэст. Пацалункі - гэта спосаб злучыцца з партнёрам, паменшыць стрэс і павысіць давер да рамантычных адносін. Незалежна ад таго, які пацалунак вы прывыклі даваць, просты смак можа зрабіць для вас так шмат.\nЦі важны пацалунак? Зусім! Калі вы выкарыстоўваеце пацалунак як спосаб звязацца з кім-небудзь, каго вы рамантычна цікавіце, альбо як прывітанне сябру ці члену сям'і, пацалункі прыносяць мноства эмацыйных, псіхічных і фізічных пераваг для вашага здароўя. Вось яшчэ 7 прычын, чаму пацалункі важныя для вашых адносін.\n1. Будуе эмацыянальную блізкасць\nПацалункі важныя? Абсалютна. Гэта адзін са спосабаў, як у пар развіваецца глыбокае пачуццё эмацыянальнай блізкасці. Эмацыйная блізкасць узнікае, калі пары здольныя быць уразлівымі, камфортнымі і глыбока звязанымі адзін з адным у адносінах.\nКалі вы эмацыйна блізкае з мужам, вы можаце давяраць ім, дзяліцца сакрэтамі без боязі і адчуваць сябе цалкам прынятым партнёрам.\nВядома, пацалункі - гэта таксама форма фізічнай блізкасці, але гармон Аксытацын, які вылучаецца падчас пацалункаў, дапамагае знізіць эмацыянальныя бар'еры і звязвае пару на больш глыбокім узроўні.\n2. Скідае стрэс\nЯк ужо было сказана, пацалункі спрыяюць вызваленню дофаміна і Аксытацына. Даказана, што дзейнічаюць гэтыя магутныя гармоны паменшыць стрэс і прымусіць вас адчуваць сябе шчаслівымі.\nяк быць на ўзроўні\nСтрэс можа нанесці шкоду вашаму эмацыянальнаму і псіхічнаму здароўю, выклікаючы жудасную трывогу. Стрэс таксама шкодзіць вашаму фізічнаму здароўю, выклікае скачок артэрыяльнага ціску і павялічвае рызыку сардэчнага прыступу.\nКалі вы жывяце без стрэсу, вы не толькі будзеце адчуваць сябе шчаслівымі ў адносінах, але і будзеце клапаціцца пра сваё псіхічнае і фізічнае здароўе.\n3. Ён нясе адказнасць за сувязь\nНапружаная сувязь з мужам - гэта тое, як вы падтрымліваеце адносіны шчаслівымі і здаровымі. Гэта толькі яшчэ адна прычына, каб дадаць дадатковы пацалунак у сваю паўсядзённую руціну.\nДаследаванні паказваюць, што пацалункі і іншыя формы фізічнай прыхільнасці выклікаюць выкід гармона Аксытацына, які спрыяе склейванню у парах. Гэты злучны агент дзейнічае як клей, які ўмацоўвае вашы адносіны і дазваляе вам абодвум адчуваць сябе задаволенымі ў адносінах.\n4. Гуляе ролю ў прыцягненні\nЦі важны пацалунак? Гэта калі вы хочаце мець фізічныя адносіны! Даследаванні паказваюць, што пацалункі могуць мець вялікі ўплыў на тое, хочаце вы працягваць сэксуальныя адносіны з кім-небудзь.\nГэта даследаванне артыкул выявілі, што жанчыны, якія мелі авуляцыю, надавалі большае значэнне пацалункам, у выніку чаго яны хутчэй збліжаліся з чалавекам, які ведае, як карыстацца ротам.\nДавер неабходны для здаровых адносін. Давер да мужа і жонкі дазваляе зразумець, што вы можаце на іх разлічваць. Гэта запэўніванне ў любові, знак сапраўднага партнёрства і ўмацаванне рамантычных сяброўскіх адносін.\nсэксуальныя пытанні для пар\nПрырода - Міжнародны навуковы часопіс выявіў гэта Аксытацын павышае давер паміж людзьмі. Гэта не толькі прымушае партнёраў адчуваць больш даверлівыя адносіны адзін да аднаго, але і павышае іх гатоўнасць удзельнічаць у эмацыйна рызыкоўных паводзінах.\nУ рэшце рэшт, што рызыкоўней, чым закахацца?\n6. Гэта выраз любові\nВы хочаце ўзмацніць любоў у вашых адносінах? Тады прыгатуйцеся да падцягвання, бо пацалункі - выдатны спосаб паказаць камусьці, што вам неабыякавы. Гэта інтымнае выражэнне жадання і замілавання.\nІ даследаванні паказваюць гэта задаволенасць партнёра цесна звязана з праявамі фізічнай прыхільнасці, такімі як абдымкі, пацалункі і абдымкі.\n7. Гэта весела\nВярнуўшыся да самых першых рамантычных адносін ці нават на пачатку тыдня цяперашніх адносін, верагоднасць таго, што вы не маглі насыціцца пацалункамі.\nПацалункі - гэта эмацыянальнае і фізічнае ўцёкі ад астатняга свету. Гэта спосаб страціць сябе ў інтымнай сувязі, якую вы падзяляеце з кімсьці іншым.\nПацалункі не павінны прыводзіць да сэксу, каб адчуваць сябе дзіўна. Па прычынах, пералічаных вышэй, нездарма некаторыя людзі могуць цалавацца гадзінамі і ўсё яшчэ хочуць большага.\nЦі важны ў адносінах пацалунак? Вы можаце паспрачацца! Пацалункі - адна з самых інтымных спраў, якую вы можаце зрабіць з партнёрам. Гэта зніжае стрэс, павышае давер і вызваляе гармон сувязі Аксытацын, які як ніколі збліжае вас і вашага мужа.\nдазвольныя бацькоўскія плюсы і мінусы


Крэдыту ад МВФ пакуль не будзе | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМіжнародны валютны фонд не гатовы крэдытаваць Беларусь. Абавязацельствы, якія кіраўніцтва Беларусі гатова ўзяць на сябе ў рамках рэфармавання, не задавальняюць МВФ. Перадумовы, якія мусіць выканаць Беларусь для атрымання крэдыту, можна ўмоўна падзяліць на дзве часткі, кажа эканаміст Леў Марголін. Першую – сацыяльную ўмову – пазбавіцца папулізму, улады больш-менш выконваюць:\n– Падвышэнне камунальных плацяжоў і нават падаткі на тых, хто не працуе, гэта ўсё лёгка, бо гэта не закранае інтарэсаў самой улады і тых, хто, як кажуць, пасецца каля яе.\nАле галоўная частка рэформаў – гэта зрабіць так, каб эканоміка пачала нармальна працаваць і развівацца, дадае Леў Марголін:\n– Каб прадукцыя нашай эканомікі не асядала на складах, патрэбны сапраўдныя рэформы – эканамічныя, палітычныя, юрыдычныя. І іх таксама патрабуе МВФ. Але гэтыя рэформы небяспечныя для самой улады, таму што любая прыватызацыя, любыя рэформы ў сферы правасуддзя, у сферы палітычнай сістэмы адбіраюць ва ўлады магчымасці кіравання – ручнога кіравання людзьмі.\nБеларускія перамоўшчыкі дамовіліся з МВФ “прадоўжыць узаемадзеянне па ацэнцы эканамічнай сітуацыі ў Беларусі і дапрацаваць умовы рэалізацыі новай праграмы”. На думку незалежнага эканаміста, гэта ўсяго ілюзія дыялогу. Улады Беларусі падтрымліваюць яго, каб пазбегнуць абвінавачання ў тым, што не супрацоўнічаюць з міжнародным фондам.


6 ліпеня 2020 года\nШто можа быць смачнейшым за хрумсткую скарыначку духмянага хлеба? Мабыць, ні адна трапеза не абыходзіцца без гэтага прадукта. І хоць сёння ў крамах Бешанковіччыны вялікі выбар хлебабулачных вырабаў розных вытворцаў, большасць жыхароў нашага раёна аддае перавагу менавіта бешанковіцкаму хлебу. І не дзіўна. Аддзел прамысловасці (так зараз называюць хлебазавод) Бешанковіцкага філіяла Віцебскага аблспажыўтаварыства выпускае экалагічна чыстую прадукцыю, што пацверджана адпаведнымі сертыфікатамі.\nШтодня прадпрыемства выпускае парадку трыццаці найменняў хлебабулачных вырабаў. Як гаворыцца, выбірайце, што душы заўгодна. У суткі на хлебазаводзе пякуць каля трох тон хлеба, у месяц - дзевяноста тон. Крыху больш за 50% прадукцыі ідзе для задавальнення патрэб жыхароў раёна, больш за 15% рэалізуецца ў Шумілінскім, 8,9% - у горадзе Віцебску і Віцебскім раёне, яшчэ 8,3% адпраўляецца ў крамы Лепельскага і Чашніцкага раёнаў. 15,6% хлебабулачных вырабаў паступае ў гандлёвыя кропкі прыватных прадпрымальнікаў.\nКаб задавальняць самыя вытанчаныя густы сучасных пакупнікоў, на хлебазаводзе перыядычна абнаўляецца абсталяванне. За апошнія гады набыты пякарная печ нямецкай фірмы, расстоечная шафа, цеплагенератар, булачная лінія для вытворчасці батонаў і багетаў. Але па-ранейшаму ў вытворчасці хлеба выкарыстоўваецца і ручная праца. Бо адна справа, калі да мукі і цеста датыкаюцца цёплыя рукі майстра, і зусім іншае - метал канвеера.\nКаб да нашага сняданку на стале быў свежы хлеб, бешанковіцкага хлебапёкі працуюць у дзве змены. Велізарная адказнасць ляжыць і на кіроўцах, якія дастаўляюць хлебабулачныя прадукцыю ў гандлёвыя кропкі, а такіх дзясяткі, і знаходзяцца яны адзін ад аднаго на значнай адлегласці. Кожны дзень вадзіцелі хлебавозак праязджаюць ад 50 да 300 кіламетраў. Працоўны дзень пачынаецца рана, а чацвёртай раніцы. Калі многія спяць, яны ўжо ва ўсю працуюць.\nВыдатна спраўляюцца са сваімі абавязкамі Раман Уладзіміравіч Карасёў, Андрэй Васільевіч Булыня, Валерый Мікалаевіч Матыль, Аляксандр Мікалаевіч Казлоў і Віктар Мікалаевіч Шмарын. Для іх галоўнае - своечасова даставіць хлеб па прызначэнні. Затрымлівацца нельга, бо хлебабулачныя вырабы маюць абмежаваны тэрмін рэалізацыі, ды і свежы, мяккі хлеб нашмат хутчэй знойдзе свайго пакупніка, чым заляжалы прадукт ...


10 содняў чэмпіёнцы Еўропы па муай-тай Аляксандры Сітнікавай\nЧэмпіёнка Беларусі па тайскім боксе і К1, прызёрка чэмпіянатаў Еўропы па муай-тай Аляксандра Сітнікава пакараная 10 соднямі арышту, паведамляе карэспандэнт «Белсату».\nСуд Цэнтральнага раёну сталіцы пакараў Аляксандру Сітнікаву 10 соднямі арышту па артыкуле 23.34. Чэмпіёнка Беларусі па тайскім боксе і К1, прызёрка чэмпіянатаў Еўропы па муай-тай Аляксандра Сітнікава пакараная за ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве.\n13 кастрычніка затрымалі чэмпіёнку Беларусі па тайскім боксе і К1, прызёрку чэмпіянатаў Еўропы па муай-тай Аляксандру Сітнікаву. Пра гэта паведамляе Беларускі фонд спартовай салідарнасці.\nНоч спартоўка правяла ў Цэнтральным РУУС Менску.\nНядаўна Аляксандра Сітнікава выклала ў Instagram пост, у якім выказала прыязнае стаўленне да беларускіх пратэстоўцаў:«Я неймаверна ганаруся нашымі людзьмі! Яны мудрыя, моцныя і неймаверна добрыя, столькі ўзаемадапамогі, і ўсё так культурна. І ўсё гэта, нягледзячы на страшную жорсткасць з боку ўраду! Жыве Беларусь!»\nНагадаем, што гэта не першы выпадак рэпрэсіяў у дачыненні беларускіх спартоўцаў. Раней за ўдзел у несанкцыянаванай акцыі на 15 содняў быў арыштаваны вядомы трэнер па тайскім боксе Юрый Булат. За тое ж «правапарушэнне» 15 содняў арышту атрымала і баскетбалістка Алена Леўчанка.\nТэгі: Алена Леўчанка Аляксандра Сітнікава выбары-2020 Менск муай-тай рэпрэсіі беларусь спартоўцы спорт


Новы тэматычны забаўляльна-курортны комплекс у Пекіне Universal Beijing Resort будзе ўведзены ў пробную эксплуатацыю - belarusian\nНовы тэматычны забаўляльна-курортны комплекс у Пекіне Universal Beijing Resort будзе ўведзены ў пробную эксплуатацыю\nТэматычны забаўляльна-курортны комплекс Universal Beijing Resort (UBR) будзе здадзены ў пробную эксплуатацыю 1 верасня. З улікам патрабаванняў па папярэджанні распаўсюджвання каронавіруснай інфекцыі падчас выпрабавальнай эксплуатацыі парк будзе адкрыты толькі для адмыслова запрошаных гасцей.\nПаводле заявы UBR, у перыяд пробнай эксплуатацыі розныя атракцыёны, аб'екты масавага адпачынку, прадстаўлення і паслугі ў парку будуць даступныя толькі для запрошаных наведвальнікаў. На аснове ацэнак і прапаноў гасцей будуць выпрацаваны меры аптымізацыі і ўдасканалення інфраструктуры і паслуг парку.\nУ шэраг запрошаных увойдуць некаторыя з партнёраў па супрацоўніцтве ў будаўніцтве UBR і фанаты, выбраныя па выніках спецыяльна арганізаванай маркетынгавай кампаніі. Квіткі ў парк не даступныя для грамадскасці і не падлягаюць перадачы іншым асобам.\nАдміністрацыя UBR і ведамства па прафілактыцы і кантролі захворванняў гатовыя прыняць сумесныя меры засцярогі ў мэтах абароны наведвальнікаў і працоўнага персаналу парку ад COVID-19.\nРазмешчаны ў паўднёва-ўсходнім прыгарадзе Пекіна, UBR стаў пятым па ліку тэматычных паркам Universal Studios у глабальным маштабе, трэцім - у Азіі і першым - у Кітаі. З плошчай 4 кв. км UBR у Пекіне з'яўляецца адным з найбуйнейшых у свеце.\nПаводле даных афіцыйнага сайта UBR, у комплекс уваходзяць сем тэматычных зон: Чароўны свет Гары Потэра, Transformers, Kung Fu Panda Land of Awesomeness, Галівуд, Водны свет, Minion Land і Свет Юрскага перыяду: Ісла Нублар.


Аўтар Эла Дзвінская | Новы Час\nМіжнародны дзень роднай мовы на сядзібе ТБМ імя Ф. Скарыны быў адзначаны 21 лютага напісаннем дыктоўкі па тэксце Міколы Ермаловіча «Мова — сцяг народа», які прадыктавала выкладчыца 50-тай мінскай гімназіі Валянціна Аляксандраўна Драгун.\nХIV З’езд Таварыства Беларускай мовы імя Францыска Скарыны, які адбыўся ў Мінску 18 кастрычніка, выказаўся за вяртанне Канстытуцыі 1994 года і статуса адзінай дзяржаўнай беларускай мовы.\nСвятар нясе праўдзівае Купалава слова\nУ нядзелю 8 ліпеня ў Радашковічах пад Мінскам пры касцёле Святой Тройцы адбыўся штогадовы Купалаў фэст, арганізаваны парафіяй разам з літаратурным музеем Янкі Купалы.\nАдзін з вядомых пісьменнікаў пакалення шасцідзясятнікаў, Віктар Філімонавіч Карамазаў прысвяціў шэраг кніг адлюстраванню жыцця і творчасці беларускіх мастакоў: Вітольда Бялыніцкага-Бірулі, Станіслава Жукоўскага, Антона Бархаткова, Гаўрыіла Вашчанкі, Фердынанда Рушчыца, Анатоля Бараноўскага.\nСтаніслаў Суднік: Мова вяла мяне па жыцці\n21 верасня 60-гадовы юбілей адзначыў Станіслаў Суднік, старшыня Лідскай арганізацыі ТБМ, рэдактар газеты «Наша слова» і часопіса «Лідскі летапісец», публіцыст, паэт і перакладчык. Пра сваё жыццё і любімую працу юбіляр распавёў Эле Дзвінскай.\nЛех Валенса — на сусветных экранах\nПрэм’ерныя паказы новага фільма Анджэя Вайды “Валенса. Чалавек з надзеі” адбыліся ў Венецыі, Таронта і Варшаве. Дваццаць чатыры гады пасля слыннай прамовы ў Кангрэсе ЗША кангрэсменаў чакае чарговае спатканне з Лехам Валенсам, ролю якога выконвае Роберт Вёнцкевіч. Вытворца фільму “Валенса. Чалавек з надзеі” паведаміў, што адзін з замежных паказаў запланаваны ў Вашынгтоне.\nГістарычнае шоў-падарожжа да Дня Рэфармацыі адбылося 30 кастрычніка ў Моладзевым тэатры эстрады. Свята пачало адзначацца з 2001 года з ініцыятывы евангельскіх супольнасцяў у Мінску. Сёлета гісторыка-літаратурная рэтраспектыва ахапіла пяць апошніх стагоддзяў еўрапейскага развіцця.


Віртуальная валюта — Вікіпедыя\nГэты артыкул аб валюце віртуальнай эканомікі; аб тыпе дадатковай валюты гл.: Лічбавая валюта.\nВіртуальная валюта ці гульнёвая валюта — прыватныя электронныя грошы, якія выкарыстоўваюцца для набыцця і продажу віртуальных тавараў у розных сеціўных суполках: сацыяльных сетках, сіртуальных сусветах і online-гульнях.\nУ кожным асяроддзі віртуальная валюта ужываецца для спецыфічных мэтаў:\nнабыццё розных гульнявых артэфактаў: напрыклад, зброі, зямлі, статусу;\nнабыццё пашыраных магчымасцяў карыстання форумам.\n2 Афіцыйная трактоўка\nУжо многія годы віртуальныя тавары карыстаюцца попытам і прыносіць рэальны даход сваім стваральнікам і эмітэнтам віртуальный валюты . Спачатку у ЗША толькі заўзятыя геймеры трацілі грошы на куплю віртуальных тавараў; зараз усё больш спажыўцоў не толькі купляюць віртуальныя гульнявыя тавары, але ўсё большую папулярнасць набываюць платныя гульні ў такіх сацыяльных сетках, як Facebook і MySpace. Напрыклад, гульнявы партал Zynga паведаміў, што ў 2009 годзе ў яго набылі віртуальных валют і віртуальных тавараў на суму болей за 100 мільёнаў долараў ЗША.\nВіртуальныя грошы ў online-гульнях\nАсобна варта адзначыць абарот віртуальнай валюты ў online-гульнях, звязаны з купляй-продажам гульнёвых каштоўнасцяў за рэальныя грошы. з'яўляецца ўсё больш сэрвісаў і прапановаў аб продажы гульнёвай зброі, экіпіявання і персанажаў за рэальныя грошы.\nІснуюць сэрвісы для продажу гульнёвых грошай за рэальныя ці электронныя грошы, напрыклад, крамы гульнёвых грошай, якія прапануюць купіць гульнёвую валюту у шматлікіх папулярных гульных. Такія крамы акумулююць грошы шматлікіх фермераў і прапануюць іх канцавому пакупніку гатовым прадуктам. У кожнай гульні існуюць свае кошты на гульнёвыя грошы, якія таксама могуць моцна адрознівацца на розных серверах.\nАфіцыйная трактоўка[правіць | правіць зыходнік]\nУ кастрычніку 2012 года Еўрапейскі цэнтральны банк распаўсюдзіў даклад «Схемы віртуальных валют». У ім адзначаецца, што ў некаторых выпадках віртуальныя суполкі ствараюць і распаўсюджваюць сваю ўсласную лічбавую валюту для абмена таварами (паслугамі) і адзінкі ўліку. У дакладзе Віртуальная валюта вызначаецца як адзін з відаў нерэгулявальных [дзяржавай] лічбавых грошай, якія звычайна ствараюцца і кантралююцца распрацоўнікамі, і прымаюцца сярод чальцоў пэўнай віртуальнай суполкі.\n20 сакавіка 2013 года камісія па фінансавым злачынствам (англ.: FinCEN) пры мінімтэрству фінансаў ЗША выдала дакумент, які змяшчае тлумачэнне ужыванасці фмерыканскага Закона аб банкаўскай ьаямніцы (англ.: Bank Secrecy Act) пры стварэнні, абмене і перадачы віртуальных валют.\nПаводле класіфікацыі камісіі вызначаецца «рэальная валюта» — манеты і папяровыя грошы ЗША ці любой іншай краіны, якія\nз'яўляюцца законным сродкам плацяжу;\nзвычайна ўжываюцца і агульнапрыняты ў якасці сродка абмену ў краіне-эмітэнце.\n«Віртуальная валюта» — сродак абмену, які дзейнічае як валюта ў некаторых сферах, але не мае ўсіх атрыбутаў рэальнай валюты. У прыватнасці, віртуальная валюта не мае статуса законнага сродка плацяжу ні ў адной юрысдыкцыі. Віртуальная валюта лічыцца «канвертавальнай», калі яа мае эквівалент у рэальнай валюце ці дзейнічае як замяняльнік рэальнай валюты.\n↑ 1,0 1,1 Virtual Currencies and Virtual Goods — Definitions and Revenue Streams in Social Networks Архівавана 4 жніўня 2010.\n↑ 2,0 2,1 2,2 «The Goods May Be Virtual, but the Profit Is Real» — NYTimes.com (англ.)\n↑ Virtual Corrency Schemes(англ.) . European Central Bank (1 кастрычніка 2012). Архівавана з першакрыніцы 5 лістапада 2012. Праверана 2 лістапада 2012.\n↑ Application of FinCEN’s Regulations to Persons Administering, Exchanging, or Using Virtual Currencies Архівавана 19 сакавіка 2013.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Віртуальная_валюта&oldid=4010375"


Лекі ад глістоў для котак\nПаразіты здольныя паражаць хатніх жывёл у самых нечаканых месцах. Іх яйкі могуць пераносіцца з чалавечай адзеннем, на туфлях, чаравіках, нават з крамнымі пакетамі. Вы можаце наогул не выпускаць сваю пушыстую улюбёнку з кватэры, але нават тады 100% гарантыі ад заражэння глістамі не будзе. Ведаць, якія лекі больш эфектыўна за ўсё дапамагае ад глістоў для котак, трэба ўсім аматарам жывёл. Велічэзны выбар прэпаратаў ставіць многіх у тупік, таму невялікі агляд лекавых сродкаў будзе нялішнім.\nВыбіраем лекі супраць глістоў у котак\nДля пачатку заўважым, што варта адрозніваць комплексныя сродкі, якія дзейнічаюць на многія віды паразітаў (кляшчоў, блох , чарвякоў), і лекі, якія маюць вузкую скіраванасць дзеяння. Апошнія прэпараты разлічаны на знішчэнне нейкага аднаго віду насякомых або глістоў. Мы прывядзем тут невялікі спіс найбольш пакупаных сродкаў ад гельмінтаў, якія маюць нядрэнную рэпутацыю ў аматараў котак.\nТаблеткі для кацянят і дарослых котак Дронтал\nДадзены антигельминник можна лічыць сродкам шырокага дзеянні, бо Drontal забівае некалькі відаў паразітаў - нематод і цестод. Падчас яго выкарыстання галодная дыета не патрабуецца. Стандартная таблетка разлічана на 4 кг вагі.\nЗараз папулярнымі сталі лекі ад глістоў у котак на карак, таму нельга абыйсці ўвагай найвядомы прэпарат Profender. Ён дапамагае ад спелых і лічынкавых формаў нематод, а таксама цестод. Ёсць кроплі рознай фасоўкі 0,5-2,5 кг, 2.5-5 кг, для жывёл звыш 5 кг. Такая палітыка вытворцы дапамагае падшукваць аптымальную дазоўку, ня пераплачваючы ў ветэрынарных аптэках пры куплі.\nГэтыя лекі эфектыўна лечыць многія віды глістоў у хатніх жывёл, таксама яно падыходзіць кошкам для прафілактыкі, пачынаючы з трохтыднёвага ўзросту (1 апрацоўка на тры месяцы). Прэпарат ідзе з зручным дазатарам, якія палягчаюць працэдуру прыёму дадзенага сродку. Усяго 1 мм завісі цалкам хапае на 1 кг вагі гадаванца.\nТаблеткі ад гельмінтаў Прател\nДадзенае лекі нядрэнна дзейнічае на істужачныя чарвякі і пастаўляецца ў таблеціраванай форме. Калі вы шукаеце чым лячыць глісты у котак, то трэба звярнуць на дадзенае лекі ўвагу. Котятам хапае ¼ часткі таблеткі, а дарослым асобінам ½ таблеткі. Можна апрацоўваць малых з 30-і дзённага ўзросту.\nПоливеркан ад глістоў\nПастаўляецца сродак Polyverkan ў форме салодкіх брыкетаў, разлічаных на 10 кг вагі. Дзейнічае ён, як на круглых глістоў, так і на большасць плоскіх чарвякоў, якія жывуць у стрававальным тракце котак. Никлозамид і оксибендазол, якія ўваходзяць у склад Поливеркана, у аптымальнай дазоўцы бясшкодныя для гадаванцаў і дапамогуць вырабіць якасную апрацоўку. Да таго коткі з задавальненнем ядуць ж цукровыя кубікі, таму прафілактыка праходзіць без вялікіх цяжкасцяў.\nЁсць і іншыя сродкі, здольныя знішчаць глістоў у жывёл, але невялікая нататка не можа змясціць велізарную інфармацыю аб усіх прэпаратах, якія маюцца на дадзены момант у продажы. Тым не менш, мы спадзяемся, што вы здолееце ў гэтым багацці адшукаць аптымальнае лекі ад глістоў для сваіх любімых котак.\nПолікістоз нырак у котак\nЯк назваць чарапаху хлопчыка?\nНарыхтоўкі з цёрну на зіму - рэцэпты\nДыета 10 стол\nКветкі каштана ў народнай медыцыне\nЛуковая шалупіна - супрацьпаказанні\nКорм Ориджен для сабак\nВугры на спіне - прычыны\nБесподобная фотасесія цяжарнай сабакі, якая ўзарвала інтэрнэт\nКрызіс 3 гадоў у дзіцяці\nСукенкі ў падлогу - лета 2016\nЯк зрабіць перапланіроўку ў кватэры?


Апублікаваны расклад папскіх цэлебрацый на лета | Каталіцкі Веснік\nАпублікаваны расклад папскіх цэлебрацый на лета\nСвятая Імша і эўхарыстычная працэсія з нагоды ўрачыстасці Найсвяцейшага Цела і Крыві Хрыста, якія ўзначаліць папа Францішак, сёлета адбудуцца 3 чэрвеня 2018 года ў Осціі.\nУ Ватыкане 29 мая 2017 года быў апублікаваны расклад літургічных цэлебрацый з удзелам Святога Айца на летнія месяцы.\nЛітургія на плошчы перад парафіяльным касцёлам распачнецца ў 18.00. Затым вуліцамі горада пройдзе працэсія Божага Цела, якая завершыцца ля касцёла Найсвяцейшай Панны Марыі Банарскай, дзе Папа ўдзеліць вернікам благаслаўленне Найсвяцейшым Сакрамантам.\nЗвычайна Святы Айцец удзельнічаюе ва ўрачыстасці Божага Цела ў Рыме. Ён узначальвае эўхарыстычную працэсію ад базылікі святога Яна на Латэране да базылікі Санта-Марыя-Маджорэ.\nФранцішак будзе не першым Пантыфікам, які ўзначаліць урачыстасць Божага Цела ў Осціі. Дакладна 40 гадоў таму – 13 чэрвеня 1968 года – літургію і эўхарыстычную працэсію ў гэтым прыморскім горадзе праводзіў Павел VI.\n21 чэрвеня Пантыфік адправіцца з аднадзённым экуменічным візітам у Жэневу, які будзе прымеркаваны да 70-годдзя Сусветнай Рады Цэркваў. Яго праграмай прадугледжаны: сустрэча з Прэзідэнтам Швейцарыі, экуменічныя малітва і сустрэча ў Цэнтры Сусветнай Рады Цэркваў, урачысты абед у Экуменічным інстытуце ў Босэ, а таксама святая Імша для мясцовай каталіцкай супольнасці.\n28 чэрвеня Францішак узначаліць звычайны кансісторый па ўзвядзенні ў кардынальскую годнасць, а на наступны дзень, ва ўрачыстасць Апосталаў Пятра і Паўла, блаславіць паліі для новых арцыбіскупаў-мітрапалітаў.\n7 ліпеня Францішак адправіцца ў італьянскі Бары, каб узначаліць экуменічную сустрэчу і малітву за мір на Блізкім Усходзе. Святы Айцец запрасіў сюды таксама кіраўнікоў хрысціянскіх канфесій рэгіёну.\nНа 25-26 жніўня запланавана Апостальскае падарожжа Пантыфіка ў Ірландыю для ўдзелу ў Сусветнай сустрэчы сем’яў.\nБожае Цела Папа Францішак расклад папскіх цэлебрацый Эўхарыстычная працэсія\t2018-05-30