Артыкулы - Reduslim\nКарысць, мінусы і супрацьпаказанні низкоуглеводной дыеты. Меню для пахудання на тыдзень. Табліца ўтрымання вугляводаў у прадуктах харчавання. Рэцэпты дыетычных страў.\nАсаблівасці безуглеводной дыеты: меню і спіс прадуктаў\nУ артыкуле мы разгледзім у чым заключаецца безуглеводная дыета. Вас чакае падрыхтаванае меню, перавагі, а таксама карысныя рэцэпты на кожны дзень.\nЭфектыўная зарядка для пахудання ў хатніх умовах\nКарысць ранішняй і вячэрняй зарадкі для здароўя. Зарядка для пахудання ў хатніх умовах: якія практыкаванні варта абраць і як іх выконваць.\nЯк хутка схуднець ў хатніх умовах на 10 кг., І ці магчыма гэта без дыет і за тыдзень?\nШто рабіць, каб хутка схуднець ў хатніх умовах? У артыкуле сабраны самыя эфектыўныя спосабы зніжэння вагі пры дапамозе карэкцыі харчавання і фізічных нагрузак, а таксама прыведзены карысныя парады дыетолагаў.\nПахуданне без дыет - даведайцеся як мага хутка пазбавіцца ад лішняга вагі ў хатніх умовах без усялякіх дыет. Рэкамендацыі, меню, водгукі і вынік.\n17 кастрычнік 2021\nЯк знайсці матывацыю для пахудання\nЯк знайсці матывацыю для пахудання на кожны дзень, парады псіхолага - у артыкуле семдзесят саветаў раскажам пра кожнага.\nСутнасць і эфект яечнай дыеты: асноўныя правілы, варыянты на 3, 5, 7 дзён, 2, 4 тыдні, правільны выхад, супрацьпаказанні.\nДыета П'ера Дзюка\nАўтарам гэтай моднай сёння ва ўсім свеце бялковай дыеты з'яўляецца французскі дыетолаг П'ер Дзюка. Дыета дапамагае не толькі схуднець без шкоды для здароўя, але і пачысціць арганізм.\nГід па міжземнаморскай дыеце\nМіжземнаморская дыета прызнана Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя як адна з самых здаровых сістэм харчавання ў свеце. Далей раскажам аб асноўных прынцыпах міжземнаморскай дыеты і пра тое, якія перавагі яна нясе для здароўя.\nПравільнае харчаванне для пахудання - карысныя парады дыетолагаў\nПаняцце «правільнае харчаванне для пахудання" не мае выразнага вызначэння. Якую ж версію лічыць правільнай і як пераважна харчавацца, каб схуднець? Якія прадукты лепш ужываць пры правільным харчаванні для пахудання?\nНізкакаларыйныя прадукты і меню для пахудання\nДля таго каб пазбавіцца ад непажаданых кілаграм трэба пісьменна скласці рацыён. Нізкакаларыйныя прадукты для арганізацыі правільнага харчавання: табліцы каларыйнасці, рэцэпты страў з нізкакаларыйных прадуктаў.\n11 чэрвень 2021\nПравільнае пахуданне на простых прадуктах: японская дыета на 14 дзён\nПравільнае пахуданне на простых прадуктах, японская дыета на 14 дзён, чаму методыка працуе, што можна ўключыць у спіс прадуктаў, падрабязнае меню ў табліцы, каму падыдзе, супрацьпаказанні, перавагі і недахопы, вынікі, рэкамендацыі лекараў, водгукі, выснова.\nЯк эфектыўна схуднець на 10 кг за месяц: спосабы, парады і супрацьпаказанні\nПахуданне - галоўная мэта жыцця многіх поўных людзей. З артыкула вы даведаецеся, ці можна схуднець на 10 кг за месяц і ці не нашкодзіць гэта вашаму здароўю.\nМАГЧЫМА ЦІ УСЯГО ЗА ТЫДЗЕНЬ ПОХУДЕТЬ НА 5 КГ?\nЦі магчыма ўсяго за тыдзень схуднець на 5 кг, рэжым сілкавання, не снедаць, кушайте калі галодныя, далоў цукар, далоў алкаголь, віды дыет, экспрэс-пахуданне.\n12 студзень 2021\nДыета па групе крыві: табліца\nДыета па групе крыві, асновы дыеты, выбар меню з улікам агульных продкаў, табліца прадуктаў, асаблівасці прадстаўнікоў 1 групы, меню для 1 групы, меню на 2 групы, меню для 3 групы крыві, меню на 4 групы, зняволенне.\nЁга для пахудання, з дапамогай якой ёгі лепш худзець, ці дапамогуць заняткі ёгай жадаючым схуднець, эфект ад заняткаў ёгай для зніжэння вагі, ёга для пахудання комплекс практыкаванняў для пачаткоўцаў.\nПравільнае харчаванне пры цукровым дыябеце на кожны дзень\nНеабходнасць і правілы захавання дыеты пры цукровым дыябеце 1 і 2 тыпу. Асновы харчавання, дазволеныя і забароненыя прадукты. Прыклады меню на дзень.\nАгульныя правілы захавання дыеты Магги, супрацьпаказанні. Прыклад меню на 4 тыдні, рэцэпты прыгатавання страў. Асаблівасці выхаду з дыеты.\nДзейсныя спартыўныя практыкаванні для пахудання жывата для жанчын і мужчын. Віды фізічных нагрузак, правілы трэніровак для дасягнення выніку.\nЯк схуднець ў хатніх умовах: правілы хуткага і эфектыўнага пахудання дома. Якія прадукты можна і нельга ўжываць пры пахуданні дома? Самыя папулярныя дыеты для зніжэння вагі.\n6 снежні 2020\nКетогенная дыета для пахудання: што можна есьці - прыкладныя меню\nКетогенная дыета для пахудання, што такое кето дыета, якім бывае кето харчаванне, як уплывае кето дыета на пахуданне, што нельга ёсць на кето дыеце, правілы, якія неабходна выконваць, каму нельга пераходзіць на кето харчаванне.\n4 снежні 2020\nХуднеем з розумам\nХуднеем з розумам, што разумець пад правільным меню, дазволеныя і забароненыя прадукты меню, чаргаванне прадуктаў на працягу дня, меню на тыдзень ад дыетолага.\nЯк можна моцна схуднець за 1 месяц\nЯк можна моцна схуднець за 1 месяц. На колькі рэальна можна схуднець за месяц? Як схуднець за месяц і на колькі кг? Правільнае харчаванне. Як трэба худнець правільна: прынцыпЖиросжигающая трэніроўка\nКефір для пахудання\nПахуданне на кефіры: як правільна піць, наколькі можна схуднець, колькі неабходна часу, разгрузныя дні, 7-дзённая дыета (дазволеныя прадукты, што рабіць пры зрыве і як правільна выходзіць), карысць і шкоду, варыянты кефірнай дыеты, дыетычныя рэцэпты, водгукі івынікі.\nДыета "6 пялёсткаў»: сутнасць, рэцэпты і падрабязнае меню на кожны дзень для пахудання\nХочаце хутка і эфектыўна схуднець? Паспрабуйце адзін з варыянтаў монодиеты - дыету «6 пялёсткаў». Падрабязнае меню, хуткія рэцэпты, водгукі і вынікі - адказы на ўсе пытанні шукайце ў артыкуле.\nДыета пры падагры, што нельга значыць пры падагры, што можна ёсць пры падагры, дыета пры падагры, харчаванне пры падагры,\n5 бясшкодных спосабаў пахудання: эфектыўныя метады\nЭфектыўныя і бяспечныя спосабы пахудання: асновы правільнага харчавання і разгрузныя дні, фізічная актыўнасць, SPA працэдуры для зніжэння вагі.\nШто трэба рабіць, каб схуднець за тыдзень на 7 кг: дыеты і практыкаванні\nЯк схуднець за тыдзень на 7 кілаграм: карысныя рэкамендацыі для хуткага збавення ад лішняга вагі, варыянты дыет, тыднёвая праграма фізічных практыкаванняў.\nКавуновая дыета карысць і шкоду харчавання і падрабязнае меню\nКавуновая дыета: супрацьпаказанні, карысць і шкоду, падрабязнае меню і магчымыя варыянты дыеты. Вынікі дыеты.\nАгульныя прынцыпы харчавання пры панкрэатыце падстраўнікавай залозы, прыкладныя меню дыеты.\nПітная дыета на 7 дзён - меню і вынікі\nШто такое пітная дыета і як яе выконваць: падрыхтоўка, меню, правільны выхад, вынікі. Карысныя парады аб тым, як вытрымаць пітную дыету.\nДыета пры гастрыце страўніка: меню на дзень\nШто можна і нельга значыць пры гастрыце страўніка. Агульныя прынцыпы харчавання, прыкладныя меню на дзень, карысныя парады.\nЯпонская дыета: як піць ваду і худнець без абмежаванняў у ежы\nАгульныя прынцыпы і эфектыўнасць японскай дыеты для пахудання. Прыкладныя меню, перавагі і супрацьпаказанні японскай дыеты.\nАсновы правільнага харчавання для пахудання ў хатніх умовах\nЯк выконваць рэжым правільнага харчавання для пахудання ў хатніх умовах. Якім прадуктам аддаць перавагу і як рыхтаваць стравы.\nБялковая дыета: асноўныя прынцыпы, асаблівасці, карысць і шкоду, дазволеныя і забароненыя прадукты, дыета для цяжарных, супрацьпаказанні, меню на 7 і 14 дзён, рэцэпты, выхад з дыеты, а таксама водгукі дыетолагаў.\nЯк схуднець на 5 кг за тыдзень: эфектыўныя дыеты і практыкаванні\nПахуданне за 7 дзён: прынцыпы правільнага харчавання, прыклад меню, лепшыя практыкаванні, самыя эфектыўныя хуткія дыеты, а таксама абкручванні.\nЭфектыўнасць, плюсы і мінусы, рацыён дыеты "каханая". Прыкладныя меню і выхад з дыеты.\nВсё о грачанай дыеце: асаблівасці, карысць і недахопы, дазволеныя і забароненыя прадукты, супрацьпаказанні. Грачаныя дыеты на 5, 7 і 14 дзён. Як правільна выйсці з дыеты, супрацьпаказанні і водгукі дыетолагаў.\n15 Жнівень 2020\nФітнес дома - эфектыўныя практыкаванні для пахудання: трэніроўка за 20 хвілін\nФітнес дома - эфектыўныя практыкаванні для пахудання: трэніроўка за 20 хвілін. Займаемся фітнесом хаты для пахудання: выпады. Адцісканні у скачку. Выпады з скачком. Прысяданні.\nКето дыета — асноўныя паняцці\nКето дыета лічыцца практычна экстрэмальнай, а любая абмежавальная дыета можа выклікаць абвастрэнне ў чалавека з засмучэннем харчовай паводзінаў. Але тым не менш гэта выдатная магчымасць пазбавіцца ад ненавісных сантыметраў у таліі і сцёгнах.\nТыквенная дыета гэта сапраўдная знаходка для прыхільніц гэтай яркай, духмянай і карыснай культуры. Нават капуста апярэджвае гарбуз па каларыйнасці, але не па карыснасці. Уключаючы гарбуз у свой рацыён, можна ў кароткі тэрмін скінуць лішнія кілаграмы.\nДыеты – віды, асаблівасці, іх перавагі і недахопы.\nЛішні вага – праблема не толькі ў знешнім выглядзе чалавека, але і на яго здароўе. Каб страціць вагу і набыць здароўе трэба прыкласці намаганні.\nШто мы звычайна разумеем пад словам "схуднець"? - Як правіла дыеты, і знясільваючыя трэніроўкі, але забываем пра самае важнае - пра сутнасці, аб нашых стымулах. Мы хочам, каб схуднець, каб адчуваць сябе больш упэўнена і больш шчаслівым! Магчыма з гэтага і варта пачаць.\nКолькі б не паўтаралі дыетолагі і іншыя доктара аб тым, што пахуданне павінна быць комплексным і паступовым, усім жа хочацца ў гэтую хвіліну і неадкладна!\n4 сакавік 2020\nПрактыкаванні для пахудання жывата і бакоў у хатніх умовах\nКаб пазбавіцца ад тлушчу на жываце і баках, неабходна спальваць калорыі. Змяніць жывот пры дапамозе адной толькі дыеты вельмі цяжка, таму трэба не толькі менш ёсць..\nХуднеем хутка, эфектыўна і надоўга\nАсноўныя прынцыпы эфектыўнага пахудання. Як правільна скласці рэжым і рацыён, каб схуднець хутка і надоўга.\nБялковая дыета Дзюкана «атака» — асаблівасці прымянення\nБялковая дыета Дзюкана фазы «Атака» — даведайцеся, як эфектыўна змагацца з лішнім вагой сілкуючыся бялковай ежай. Меню па днях.\nСамыя эфектыўныя практыкаванні для бакоў і жывата\nСамыя эфектыўныя практыкаванні для бакоў і жывата, якія дапамогуць прыбраць тлушч. Агляд лепшых спосабаў.\nДыета Дзюка, распрацаваная вядомым французскім дыетолагам. Дыета складаецца з 4 этапаў. Гэта не проста сістэма харчавання, а падрабязны план пахудання, які дазваляе ў абмежаваныя канкрэтнымі часавымі рамкамі тэрміны ўбачыць запаветныя лічбы на вагах.


У аснове энергазберагаючыя тэхналогіі — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nУ аснове энергазберагаючыя тэхналогіі\n27.03.2009 29 admin Комментариев нет\nУ КСУПе «Агра-Прыпяць» блізіцца да завяршэння будаўніцтва новага памяшкання фермы. Яно разлічана на ўтрыманне 500 галоў цялят і сухастойных кароў.\nНовабудоўля ўзводзілася гаспадарчым спосабам, што дазволіла значна скараціць затраты. Нягледзячы на ўнушальныя памеры памяшкання фермы, на яго ўзвядзенне затрачана ўсяго 137 мільёнаў рублёў. Немалая эканомія чакаецца і падчас эксплуатацыі памяшкання, таму што ў вытворчы працэс закладзена нямала энергазберагаючых тэхналогій. Па-першае, асвятляцца ферма будзе ў асноўным за кошт натуральнай крыніцы — сонца. Гэтаму дазваляе празрыстае пакрыццё даху, якое будзе і выконваць ролю акон. Шырокія праходы, мяккая саламяная падсцілка, бяспрывязнае ўтрыманне жывёлы таксама дазволяць нямала эканоміць энергарэсурсаў і рабочых рук. Адпадзе неабходнасць у штодзённым гноевыдаленні, раздача кармоў стане механізаванай і іншае.\nЭнергазберагаючыя тэхналогіі мяркуецца прымяняць у гаспадарцы і падчас рэканструкцыі іншых жывёлагадоўчых аб’ектаў. Планы ў гэтым накірунку работы даволі значныя. Асноўныя клопаты ўжо сёлета будуць засяроджаны на старажавецкай і хачэньскай малочнатаварных фермах. Тут запланавана ўстанавіць малакапровады, пабудаваць даільныя залы, каб весці дойку на перасовачных даільных устаноўках. Таксама пераводзяцца на мясцовыя віды паліва і абсталяванне для нагрэву вады і ацяплення бытавых і вытворчых памяшканняў. Курс на эканомію рэсурсаў, якога ўсе апошнія гады прытрымліваецца сельгаспрадпрыемства, і сёлета будзе нязменным, бо зберагчы — гэта значыць прымножыць свой дабрабыт.\nНе забыта женщина-труженица →\n06.01.2016 Новае Палессе Комментариев нет\nЖыткавіцкі «Каўчэг” імчыць у будучыню\n06.10.2015 Новае Палессе Комментариев нет


17 сьнежань 2009, 01:32\nНа Кастрычніцкай плошчы ў Менску адбылася акцыя пратэсту супраць выкраданьня актывістаў дэмакратычнага руху. Каля сотні чалавек з паўгадзіны на моцным марозе прастаялі ланцугом, трымаючы ў руках партрэты зьніклых і палітвязьняў, а таксама расьцяжкі: «Не палітычнаму тэрору!» і «Kidnappers must go to the Hague» («Выкрадальнікі — у Гаагу»).\nАктывіст Максім Вінярскі.\nАктывіст Алег Ладуцька.\nА 6-й вечара на Кастрычніцкай плошчы з сотню ўдзельнікаў акцыі пратэсту супраць выкраданьня актывістаў дэмакратычнага руху пабудавалі жывы ланцуг. Сярод удзельнікаў акцыі — грамадзкія дзеячы, лідэр АГП Анатоль Лябедзька, палітык і перакладчык Лявон Баршчэўскі, актывісты ўсіх моладзевых партый і рухаў, а таксама лідэр кампаніі «Эўрапейская Беларусь» Яўген Афнагель і лідэр «Маладой Беларусі» Артур Фінькевіч.\nМенавіта гэтых хлопцаў выкралі людзі ў цывільным з рацыямі і адвезьлі за горад. Артура летась 19 сьнежня схапілі каля пад’езду дома і адвезьлі за 130 км за Валожын. Яўгена сёлета 6 сьнежня схапілі на вуліцы і адвезьлі за 20 км ад Менску.\nЯўген Афнагель: «Акцыя тычыцца ня толькі мяне. Акцыя тычыцца ўсіх тых людзей, якіх могуць яшчэ выкрасьці, у дачыненьні да якіх яшчэ могуць быць рэпрэсіі. Мы гэтай акцыяй хочам прадухіліць такія выпадкі.\nХачу падзякаваць журналістам, усім, хто прыйшоў на гэтую акцыю, за тое, што яны праявілі салідарнасьць».\nАртур Фінькевіч: «Мне падаецца, што салідарнасьць у беларускім грамадзтве ёсьць. Яе праяўляюць з тымі палітвязьнямі, якія ёсьць у турмах. Гэта й Мікалай Аўтуховіч і Арцём Дубскі.\nСалідарнасьць была ў Польшчы, салідарнасьць была ў Чэхіі. Яна была ва ўсіх таталітарных краінах. У выніку рэжымы абрынуліся. Салідарнасьць гэта вялікая штука. Пра гэта ведаюць людзі, якія стаяць тут, і тыя, якія стаяць цяпер насупраць».\nАктывіст кампаніі «Эўрапейская Беларусь» Максім Вінярскі дадаў:\n«Пратэстуем супраць палітычнага тэрору і падтрымліваем усіх тых, каго трымаюць зьняволенымі за палітычныя перакананьні.\nТаксама гэтая акцыя накіравана супраць гвалтоўных выкраданьняў, якія былі раней, гэта Захаранка, Красоўскі. Ганчар, Завадзкі, а таксама тых, якія адбыліся цяпер.\nНас спрабуюць запалохаць тэрорам, сагнаць з вуліц і прымусіць сядзець дома. Мы гэтага рабіць не зьбіраемся».\nСярод удзельнікаў акцыі была й Ірына Халіп:\n«Цяпер ідзе кампанія запалохваньня ўсіх, хто, нягледзячы ні на што яшчэ спрабуе рабіць сваю справу, супрацьстаяць гэтаму рэжыму і хаця б распаўсюджваць альтэрнатыўную інфармацыю.\nТак што цяпер асабліва безабароннымі становяцца й моладзь, і журналісты, і папросту грамадзкія актывісты кшталту Валерыя Шчукіна. Так што толькі салідарнасьць».\nПразь некалькі хвілінаў пасьля пачатку акцыі невядомы малады чалавек стаў у ланцуг і пачаў пазіраваць дзяўчыне з фотаапаратам. Потым ён паглядзеў, як атрымалася, і папрасіў яе сфатаграфаваць яго яшчэ раз. Хлопец стаў за тымі, якія трымалі бел-чырвона-белы сьцяг, сфатаграфаваўся і адразу адышоў.\nМалады чалавек патлумачыў: «Папросту я жыву ў Ню-Ёрку і таму хачу там гэта паказаць... Свабоду палітвязьням, каб гэта ведала і Амэрыка і ўсе іншыя...».\nКарэспандэнтка: «Эміграцыйныя службы папрасілі?»\nХлопец: «Мяне ніхто не прасіў. Папросту хачу данесьці гэта да жыхароў Беларусі, якія жывуць у Ню-Ёрку».\nУвесь час некалькі міліцыянтаў у форме і ў цывільным знаходзіліся побач з удзельнікамі акцыі. Трое супрацоўнікаў міліцыі бесьперапынна паўтаралі ў мэгафон, каб усе разышліся, бо будуць ужытыя сілавыя меры. Але разгону акцыі не было. Большасьць удзельнікаў ланцугу тлумачаць такія дзеяньні ўладаў тым, што заўтра мусіць быць прынятая рэзалюцыя па Беларусі.\nУ Менску разагналі акцыю ў абарону асуджаных на сьмерць геяў Ірану\nГарадзенскія актывісты не даехалі да Менску


У бязмежным акіяне прасторы выпраменьвае цэнтральны, духоўны, і Нябачны сонца. Сусвет ёсць цела, дух і душа; і пасля гэтай ідэальнай мадэлі апраўленыя ВСЕ РЭЧЫ. Гэтыя тры эманацыі з'яўляюцца тры жыцці, тры ступені гнастычнай Плеромы, тры «кабалістычныя асобы» для антычнага старажытнай, святая састарэлым, вялікі Эйн-Соф, мае форму «, а затым у яго ёсць няма формы «.\nVol 1 Лістапад, 1904. Нумар 2\nАўтарскае права, 1904, на HW Персільваля.\nІснуе якая расце патрэба ў часопіс на старонках якой будуць адкрыты для свабоднага і бесстаронняга выкладу філасофіі, навукі і рэлігіі, на аснове этыкі. WORD прызначаны для забеспячэння гэтай патрэбы. Этыка заснаваныя на братэрстве.\nГэта наш намер, каб вызваліць месца для артыкулаў, напісаных у мэтах садзейнічання любога руху да тых часоў, як асноўны аб'ект для працы братэрства чалавецтва.\nЧалавецтва адна вялізная сям'я, аднак шырока аддзеленыя адзін ад забабонаў расы і веравызнання. У нас ёсць шчырая вера ў ідэю, якая толькі часткова выяўляецца словам, «братэрства». Сэнс гэтага слова абмяжоўваецца кожнага чалавека, яго схільнасцяў, схільнасцей, адукацыі і развіцця. Існуе, як вяліка разнастайнасць меркаванняў адносна значэння слова братэрства, як ёсць у дачыненні да значэння слова праўды. Для маленькага дзіцяці, слова «брат» нясе ў сабе думка аб дапамозе і абароне з боку таго, хто можа абараніць яе ад сваіх супернікаў. Гэта азначае, што да старэйшага брата, што ў яго ёсць хто-то, каб абараніць. Для члена царквы, тайнага грамадства або клуба, ён мяркуе сяброўства. Сацыялістычны звязвае яго з абменам або Супрацоўнічаючы, у эканамічным сэнсе.\nЎвасабляцца, асляпленне і адурманены пачуццёвых уражанняў у равучы бурным свеце, душа не ўсведамляе сваю сапраўдную пазіцыю сваіх калегаў душы.\nБратэрства непарыўных адносіны, якія існуюць паміж душой і душой. Усе этапы жыцця, як правіла, навучыць душу гэтую ісціну. Пасля доўгага вывучэння і пастаяннага імкнення, што надыходзіць час, калі братэрства зразумета. Тады душа ведае, каб быць праўдай. Гэта адбываецца, як ва успышцы святла. Ўспышкі асвятлення прыйсці да кожнага ў пэўныя моманты ў жыцці, напрыклад, першае злучэнне душы з яе целам, абуджэнню да свядомасці ў свеце, як у дзяцінстве, і ў момант смерці. Ўспышка прыходзіць, сыходзіць, і забыліся.\nЁсць дзве фазы асвятлення, адрозныя ад вышэй, ўспышка асвятлення ў мацярынстве, і асвятленне брата чалавецтва. Мы ведаем, што доўгія месяцы болю і трывогі і смутку, якія папярэднічаюць нараджэнню дзіцяці, ажывіць у «маці» пачуцці. У момант першага крыку нованароджанага дзіцяці, і ў той момант, калі яна адчувае, што яе жыццё выходзіць да яе, ёсць таямніца паказала да «маці» сэрцу. Яна бачыць, што праз варот жыцця большага свету, і на імгненне там мільгае ў яе прытомнасць вострых адчуванняў, прамень святла, свет ведаў, адкрываючы ёй той факт, што існуе адзінства з іншай істотай, якое, хоць вельмі яе сам яшчэ не сам. У гэты момант надыходзіць пачуццё экстазу, пачуццё адзінства і непарыўнай сувязі паміж адным істотай і іншым. Гэта найбольш дасканалае выраз бескарыслівасці, братэрства, любоў, якую мы маем у нашым чалавечым вопыце. Ўспышка праходзіць і забываецца. Каханне, як правіла, неўзабаве высільваецца ў тым, што ў штодзённых мацярынстве і апускаецца да ўзроўню мацярынскага эгаізму.\nІснуе аналогія паміж веданнем адносіны дзіцяці да сваёй маці, і адносіны двойчы народжанага чалавека да Атма або паўсюднага Самасці. Маці адчувае сваяцтва і любоў да свайго дзіцяці, таму што, у той таямнічы момант, адна з фіранак жыцця звяртаюцца ў баку і ёсць сустрэча, паразуменне, паміж душой маці і душамі дзіцяці, з той, хто павінен ахоўваць і абараняць, і іншы, які павінен быць абаронены.\nНеафіт, на працягу многіх жыццяў імкнення і імкнення да духоўнага святла, нарэшце, дасягае ў той момант, калі святло перапынкаў ст. Ён прыходзіць да гэтай мэты пасьля многіх дзён на зямлі, пасля многіх жыццяў ва ўсіх фазах, умоў, абставінаў, з многімі народамі , у многіх краінах на працягу многіх цыклаў. Калі ён прайшоў праз усе, што ён разумее рысы і сімпатыі, радасці і страхі, амбіцыі і памкненні сваіх субратаў-якія іншыя яго самасці. Там нараджаецца ў яго свет новае прытомнасць: свядомасць братэрства. Голас чалавецтва абуджае яго сэрца. Гук нават як крык нованароджанай дзіцяці да сваёй «маці» вуха. Чытаць далей: ёсць падвойная сувязь дасведчаная. Ён адчувае сваё стаўленне да вялікай Матчынай душы, як робіць дзіця да бацькі. Ён таксама адчувае жаданне засцерагчы і абараніць, нават маці будзе абараняць свой дзіця. Ніякія слова не апісаць гэта прытомнасць. Свет становіцца асветлены. Свядомасць Універсальнай душы абуджаецца ў тым. Ён брат. Ён народжаны двойчы, у два разы народжанага адзін.\nЯк крык немаўля абуджае ў маці новае жыццё, так і да пачашчанага чалавеку новай жыццё адкрылася. У шуме рынкавай плошчы, у цішыні бязмесячнай пустыні, або калі адзін у глыбокай медытацыі, ён чуе крык чалавецтва Вялікага Orphan.\nГэты заклік адкрывае яму новае жыццё, новыя абавязкі, новыя абавязкі. Як дзіця да сваёй маці, так чалавецтва да яго. Ён чуе яго крык, і адчувае, што яго жыццё згасае. Нішто не задаволіць яго, акрамя жыцця адмовіла на карысць чалавецтва. Ён хоча, каб забяспечыць для яго як бацька, каб карміць яго, як маці, каб абараніць яго, як брата.\nЧалавек яшчэ не прыйшоў у поўнае свядомасць братэрства, але ён можа, па меншай меры тэарэтызаваць пра гэта, і пачынае ставіць свае тэорыі на практыку.


Падлетак атрымаў тры месяцы арышту за крадзеж каня | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nПадлетак атрымаў тры месяцы арышту за крадзеж каня\n15-гадовы хлопец за адзін дзень паспеў і скрасці жывёлу, і прадаць яе разам з возам.\nПрыгоды малалетняга злодзея, які нарадзіўся і вырас у Мінску, пачаліся ў ліпені 2012 года. Тады яго накіравалі ў сацыяльна-педагагічны цэнтр Фрунзенскага раёна. Там хлопцу стала нецікава і ён збег і паехаў на электрычцы ў Мінска ў Маладзечна. На станцыі Уша яго высадзілі, бо не было білета.\nТады падлетак пайшоў у бок вёскі Відзеўшчына. На полі пазнаёміўся з мужчынамі, Віцем і Алегам, якія пасвілі кароў. У аднаго з іх пасяліўся. Хлопцу даручылі каня з возам, каб ён вазіў на поле абеды. Але праз тыдзень авантурысту зноў стала сумна і ён паехаў на калі на станцыю, каб патрапіць у Мінск.\nДалей ён пазнаёміўся з дзяўчынай, якая пагадзілася пацвердзіць, што хлопец ёй брат і што яму 21 год. Так ён здолеў знайсці пакупніка і прадаць каня. Атрыманыя сродкі зламыснік разглядаў як кампенсацыю за тое, што працаваў тыдзень у гаспадара каня. Жывёлу ён прадаў за 200 долараў.\nПазней высветлілася, што конь і воз належалі прадпрыемству “Забудова-Агра”. Шкоду ацанілі ў 3,5 мільёны рублёў. Хлопцу прысудзілі 3 месяцы арышту, але вызвалілі ў зале суда — улічылі той час, які ён правёў пад вартай, пакуль ішла справа, піша “Рэгіянальная газета”.


Тарты і кветкі: у Магілёве пасля 15 содняў вызвалілі чарговых удзельнікаў акцыі недармаедаў\nЛюдзі прыйшлі сустракаць Змітра і Ігара з тартамі і кветкамі\n30 сакавіка скончыўся тэрмін арышту ў сябра БСДП (Грамада) Змітра Люнтова і ахвяры людзей у цывільным Ігара Чарака. Абодва хлопцы бралі ўдзел у Маршы недармаедаў у Магілёве 15 сакавіка і ў той жа дзень іх затрымалі. Суд над імі адбыўся 16 сакавіка, дзе абодвух прызналі вінаватымі. Адміністрацыйны арышт хлопцы адбывалі ў ізалятары часовага ўтрымання па вуліцы Крупская, 99б у Магілёве.\nСустракаць актывістаў на волі сабраліся аднапартыйцы, журналісты, іншыя актывісты Магілёва. Для зняволеных прынеслі тарты са знічкамі «15» і кветкі. Каля 30 чалавек чакала выхаду зняволеных пад сценамі ІЧУ.\n«На маё адчуванне, менавіта мяне схапілі за тое, што я праз мегафон запрашаў людзей таксама сабрацца 25 сакавіка ў Менску на Дзень волі. Падчас мітынгу да мяне ніхто не падыходзіў і не даваў папярэджанняў. Я даведаўся, што нешта парушыў, толькі калі мяне затрымалі. Не разумею, чаму мне прысудзілі 15 содняў, бо я раней не прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці. Лічу гэта дужа жорсткім выракам за мірны выступ у цэнтры гораду», – распавядае Зміцер Люнтоў адразу пасля вызвалення.\n«Дасылаў скаргу на судовы вырак, але мне яе вярнулі з удакладненнем, што пакуль я не заплаціў судовую мыту, яны не прымуць скаргу. На сутках спачатку давіў клапоў (смяецца – заўвага belsat.eu). Пасля шмат чытаў. Непрыемна ўразіла, што ў камерах не хапае свежага паветра. Яшчэ і сусед па камеры паліў», – працягвае ён.\nІгар Чарак кажа, што не чакаў затрымання.\n«Я не разлічваў, што мяне затрымаюць на акцыі, бо там выступаў дэпутат Ігар Марзалюк і казаў усім прысутным, што затрыманняў не будзе. Дэпутат запрасіў звяртацца да яго, хто хоча працаўладкавацца. Таму я быў спакойны, хацеў прыйсці да яго па дапамогу, бо шукаю працу. Але далей вы бачылі, што здарылася…\nПры затрыманні мяне збілі, праз 15 содняў усё яшчэ баліць плячо. За медычнай дапамогай не звяртаўся. Спачатку сядзеў адзін, а пасля прыйшоў нейкі хлопец, які кажа, што бачыў мяне на «Белсаце». У ізалятары перадавалі шмат перадач, за што вялікі дзякуй», – дзеліцца ўражаннямі Ігар Чарак.\nЗміцер Люнтоў – актывіст, кіраўнік раённай філіі БСДП (Грамада) атрымаў 15 содняў арышту пасля Маршу недармаедаў у Магілёве. Падчас акцыі хлопец некалькі разоў выступаў з мегафонам, звяртаўся да людзей, рабіў прамовы, за што быў затрыманы людзьмі ў цывільным. Змітра Люнтова асудзілі, як актыўнага ўдзельніка несанкцыянаванага мерапрыемства, паводле артыкулу 23.34 адміністрацыйнага кодэкса.\nІгар Чарак падчас Марша недармаедаў у Магілёве стаяў з плакатам «Немагчыма ўжо». Жорсткае затрыманне Ігара Чарака маглі бачыць усе гледачы «Белсату» падчас онлайн-трансляцыі, якую вёў наш канал. Пасля акцыі Ігара схапілі невядомыя людзі ў цывільным, пачалі збіваць і затаўклі ў машыну.\nНа судзе гэтыя асобы ў цывільным назваліся супрацоўнікамі міліцыі і сведчылі, што перад затрыманнем прадставіліся Ігару і нават паказалі сваё пасведчанне: трымалі ў зубах, бо рукі былі занятыя. Суд Ленінскага раёну Магілёва пакараў Ігара Чарака за ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве, а таксама за непадпарадкаванне законным патрабаванням супрацоўнікам міліцыі адміністрацыйным арыштам у 15 содняў.\nУсяго ў Магілёве за акцыі недармаедаў асудзілі 11 асобаў: 5 атрымалі содні, 1 атрымаў папярэджанне, астатнія – штрафы. Зміцер Люнтоў і Ігар Чарак выйшлі апошнімі.\nМарына Кавалёва belsat.eu\nТэгі: Марш недармаедаў, рэпрэсіі


Чорная футболка як базавы прадмет гардэроба - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Чорная футболка як базавы прадмет гардэроба\nФутболка сама па сабе з'яўляецца універсальнай, а ў тандэме з класічным чорным колерам яе магчымасці сапраўды бязмежныя. У якасці прыкладу можна прывесці бяспройгрышны варыянт камбінацыі «чорная футболка - класічныя сінія джынсы». Ён будзе дарэчны і для заняткаў спортам (ранішняя прабежка, язда на ровары, шпацыр з сабакам), паходу па крамах, адпачынку за горадам і нават для вечарынкі ці дыскатэкі, калі падабраць прыдатныя аксэсуары. Калі вам па душы больш дзёрзкі стыль, то можна смела эксперыментаваць з формай і даўжынёй джынсаў: з чорнай футболкай будуць выдатна глядзецца варыянты з разрэзамі, завужаныя дудачкі і нават расклёшаныя мадэлі. Стыльна завершаць ваш вобраз розныя элементы дэкору: яркія каралі, завушніцы-гваздзікі, просты кулон на тонкім ланцужку, хустку з кветкавым прынтам, сонечныя акуляры.\nКалі ваша чорная футболка ледзь даўжэй стандартнай даўжыні, то ёсць дасягае сярэдзіны сцягна, то можна насіць яе ў якасці сукенкі. Шырокі яркі пояс у спалучэнні з легінсы дазволіць дадаць элегантнасці і завершанасці вонкавым выглядзе.\nЧорная футболка таксама пышна спалучаецца з шортах і спадніцай-міні. Лепшай камбінацыі для прагулкі ў парку, мабыць, не знайсці. Калі, да прыкладу, надвор'е не песціць цёплымі і сонечнымі дзянькамі, то па-над чорнай футболкі можна спакойна надзець джынсавую куртку, яркую кофточку, дзелавой пінжак, алімпійкі ці камізэлька.\nФутболку чорнага колеру можна надзець і на больш афіцыйнае мерапрыемства. Заправіўшы яе ў спадніцу класічных пастэльных тонаў сярэдняй даўжыні і павязаўшы на шыю хупавы хустку, вы атрымаеце даволі сімпатычны варыянт для дзелавой сустрэчы. У якасці аксесуараў можна выкарыстоўваць ўпрыгожвання ў минималистическом стылі: бранзалет на руку, невялікая падвеска, хупавыя завушніцы і стыльнае кольца дадасць вашаму ладу некаторай загадкавасці і зачаравання.\nЗ чым бы вы ні насілі вашу «маленькую чорную футболку», абавязкова памятаеце пра «залатой сярэдзіне». Трохі фантазіі ў спалучэнні з добрым модным нюхам гарантуе вам арыгінальнасць і непаўторнасць. Чорны колер футболкі па праве лічыцца самым папулярным сярод мадэляў іншых кветак.\nПапярэдні Тэкст Ідэі для вяселля летам 2016\nНаступная Артыкул Як хутка разносіць абутак?\nЯк апранацца на Кіпры\nЯк набраць вага на сцёгнах\nПсіхалогія росквіту: як выбудаваць адносіны з грашыма


Выйшла кніга кітайскага паэта Сюй Чжымо на беларускай мове | zviazda.by\nХатняя старонка » У свеце » Весткі з Кітая » Выйшла кніга кітайскага паэта Сюй Чжымо на беларускай мове\nВыйшла кніга кітайскага паэта Сюй Чжымо на беларускай мове\nНапярэдадні чарговай кніжнай выстаўкі ў Пекіне, у якой прымуць удзел і беларускія кнігавыдаўцы, арганізатары беларускага кнігагандлю ў Беларусі, у Мінску пабачыла свет асобная кніга вершаў кітайскага паэта першай паловы XX стагоддзя Сюй Чжымо на беларускай мове.\nЗборнікам вершаў “Лілеі тварык чароўны” (укладальнік Юлія Алейчанка) Выдавецкі дом “Звязда” прадоўжыў серыю кніг “Светлыя знакі: паэты Кітая” , якая выдаецца з 2014 года. Да гэтага часу ў серыі былі выдадзены наступныя кнігі кітайскіх паэтаў у перакладзе на беларускую мову: “Альтанка ля возера” Ван Вэя, “Адзінота горных вышынь” Ду Фу, “Флейты сумныя гукі” Лі Бо, “Водар стоенага лесу” Ай Ціна, “Песня бамбукавай флейты” Лі Хэ, “Мост цераз Млечны Шлях” Лі Цінчжаа, “Мелодыі адкрытага сэрца” Ван Гачжэня, “Мудрасць гор маўклівых” Мэн Хаажаня. Сярод перакладчыкаў – Уладзімір Дубоўка, Мікола Мятліцкі, Рыгор Барадулін, Рагнед Малахоўскі, Леанід Дранько-Майсюк, Алесь Бадак, Навум Гальпяровіч, Юлія Алейчанка, Вольга Іпатава, Анэля Тулупава, Валянціна Коўтун, Ніна Загорская, Таццяна Сівец, Валерыя Радунь, Алена Раманоўская, Дар’я Нечыпарук… Над пераўвасабленнем вершаў Сюй Чжымо на беларускую мову працавалі Навум Гальпяровіч, Юлія Алейчанка, Дар’я Нечыпарук, Марыя Мішкінь, Аляксандра Беразняцкая, Кацярына Валадзько, Вольга Антоненка, Анастасія Галаган, Дар’я Шарэйка, Ксенія Галкоўская.\nПаэт Сюй Чжымо нарадзіўся ў 1897 годзе. І беларускую кнігу вядомага ў свеце паэт аможна смела лічыць падарункам да яго 120-гадавога юбілею. Паэт пражыў кароткае жыццё: у 1931 годзе загінуў у авіяцыйнай катастрофе. Некалькі зборнікаў, некалькі эсэ і апавяданняў – вось і ўся яго творчая спадчына. Несумненна, мог бы і згубіцца яго, Сюй Чжымо, след у хаатычнай мітусні, розныхпякучых мітрэнгах XX стагоддзя. Мог бы згубіцца…\nЯ адзін на вышыні гары!\nБіяграфія Сюй Чжымо досыць насычаная, надзвычай цікавая. Вучыўся на банкіра ў ЗША і Англіі. Але ніколі не пакідаў сваіх паэтычных, літаратурных зацікаўленняў. У час вучобы малады чалавек пазнаёміўся з такімі знакавымі літаратурнымі персанажамі, як пісьменнікі Томас Гардзі, Кэтрын Мэнсфілд. Нагадаем: англійскі пісьменнік Томас Гардзі быў сярод намінантаў на Нобелеўскую прэмію… Чым ён, аўтар “Вершаў на гібель “Тытаніка”, быў найперш цікавы Сюй Чжымо? Пэўна, кітайскі паэт у асобе англійскага мастака слова адчуў яго ўнутраную суладнасць з вопытам кітайскай паэзіі на працягу многіх стагоддзяў, на працягу як мінімум двух тысячагоддзяў. Канешне ж, Сюй Чжымо, які імкнуўся прыўнесці еўрапейскасць ва ўласныя мастацкія вышукі, добра ведаў гісторыю кітайскай паэзіі, яе філасофію на розных этапах развіцця прыгожага пісьменства. Канешне ж, ён ведаў кошт, цану традыцыям сваіх вялікіх папярэднікаў. І для размовы з імі на шляху да новых адкрыццяў яму патрэбен быў чулы, шматвопытны настаўнік, які ўсё светаўладкаванне мог асэнсаваць з розных кропак назірання.\nАсновай для паэтычнага грунту ў Сюй Чжымо сталі рамантызм, амерыканскі і англійскі эстэтызм. Стыль маладога кітайскага творцы выпрабоўваўся ў далечыні ад роднай старонкі. Але ж ён, Сюй Чжымо, жыў перакананнямі, што гэты вопыт можна прыўнесці ў кітайскую мастацкую, літаратурную прастору. Паэтам кіравала і ранейшая практыка тлумачэнняў, калі ён яшчэ зусім юным напісаў артыкул “Развагі пра сувязі соцыуму і мастацкай прозы” у школьным часопісе “Гук сяброўства”.\nВярнуўшыся на радзіму з замежных вандровак, Сюй Чжымо стварыў арганізацыю “Малады месяц”, заснаваў штотыднёвае выданне “Сучасная паэтычная крытыка”. Пачаў займацца драматургіяй. І ўсё гэта адбывалася на фоне досыць драматычныхх падзей кітайскага жыцця. Войны, рэвалюцыйныя, грамадзянскія міжусобіцы, здзекі і гвалт над безабароннымі людзьмі… Канешне ж, паэзія стала для маладога рамантыка інструментам у пошуку адказаў на пытанне, як пераабсталяваць свет, як зрабіць мірныя, міралюбівыя памкненні асновай жыццядзейнасці літаральна для ўсіх…\nІ нават у вершах пра каханне чуцен галоўны матыў паэзіі Сюй Чжымо – дайце чалавеку святла! Збаўце чалавека ад хмар над галавою!\nНі ты, ні я не пагубляем шчасця\nШто як прысягу светлую далі.\nТваёй пяшчоты мне недастаткова,\nХоць лашчыць промнем майго лёсу\nМне трэба моц і чысціня твайго\nЎ жыцці зямным збудуем мы сцяну.\nЗгадаем ціха восеньскае ранне,\nСцяну у фрэсках, сумныя палі …\nІ нават выбух, знішчыць што Сусвет,\n“Сцяны кахання” нам пакіне след.\n(“Збудуем разам сцяну”).\n… Кніга Сюй Чжымо на беларускай мове – яшчэ і выразны пачатак засваення паэзіі легендаранага творцы ў славянскім свеце. Дагэтуль асобных кніг Сюй Чжымо ў перакладзе на славянскія мовы не існавала. Можа быць, следам за беларусамі Сюй Чжымо прачытаюць па-свойму і рускія, і славакі, і чэхі, і палякі, і ўкраінцы..?\nРабота Выдавецкага дома “Звязда” над засваеннем кітайскай паэзіі з’яўляецца своеасаблівым фундаментам для развіцця навуковай працы ў плане перакладазнаўчым. На глебе мастацкіх шуканняў, велізарнага практычнага вопыту, набытага беларускімі перакладчыкамі кітайскай паэзіі варта ўжо зараз правесці семінар ці канферэнцыю. Да ўдзел у такім навуковым і творчым праекце ў Мінск след запрасіць найперш расіян, украінцаў… Беларусь, Мінск маглі б стаць цэнтрам фарміравання славянскай школы па стварэнню маста паміж паэзіяй Еўропы і Кітая, Захада і Кітая. Чаму б і не?..\nІлюстрацыі Каміля Камала\n140 тыс. км аўтастрадаў\nСмартфон са складным дысплеем\nЖалезным прутам - у твар\nНа канферэнцыю ў Кітай\nНовы год у Сіньцзяне


Мінабароны: Змены ў раскладзе хвароб абумоўлены развіццём медыцыны | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » Мінабароны: Змены ў раскладзе хвароб абумоўлены развіццём медыцыны\nРаніца пятніцы пачалася з гучнай навіны. Стала вядома, што ў Беларусі зменены пералік хвароб, якія вызначаюць прыдатнасць прызыўнікоў да тэрміновай службы. Сумесная пастанова Міністэрстваў абароны і аховы здароўя была размешчана на Нацыянальным прававым інтэрнэт-партале ў ноч на пятніцу. А набывае яна моц пасля афіцыйнага апублікавання. Гэта значыць, што новыя правілы пачынаюць дзейнічаць ужо падчас бягучага прызыву.\n— Узброеныя Сілы разам з тым абсалютна не зацікаўлены ў тым, каб у армейскія шэрагі трапілі маладыя людзі, якія большую частку часу службы будуць праводзіць не на службе, асвойваючы сакрэты баявой падрыхтоўкі, а на бальнічным ложку, — зазначыў палкоўнік медыцынскай службы, начальнік ваенна-медыцынскага ўпраўлення Міністэрства абароны Дзмітрый Альховік.\nАсноўныя змяненні наступныя. Па-першае, цяпер ліміт вугла скаліёзу павышаны да 17 градусаў. Па-другое, прыдатнымі цяпер прызнаюцца юнакі, у якіх дыягнаставана атлусценне ІІ ступені з індэксам масы цела да 36.9. Змены адбыліся і, так бы мовіць, з іншага боку. Калі ў прызыўніка індэкс масы цела знаходзіцца ў межах 16.9-18.5, то гэта цяпер таксама не перашкода для службы. Скарочаны і тэрмін часовай адтэрміноўкі пасля лазернай каагуляцыі з нагоды перыферычнай дэградацыі сятчаткі — з шасці да трох месяцаў. Закранула рэформа і часта траўмуемыя невусы, якія знаходзяцца ў зонах, дзе яны могуць траўмавацца з-за нашэння вайсковай формы, абутку ці знараджэння.\n— Змянілася ваенная форма вопраткі, — кажа Дзмітрый Альховік. — Яна стала больш зручнай і камфортнай. Аднак калі падчас службы высветліцца, што невус сапраўды траўмуецца, то салдата прызнаюць непрыдатным і звольняць. Ліміт па скаліёзе ў 17 градусаў прыняты ва Узброеных Сілах Расіі. Ён не перашкаджае працаваць у будаўнічай сферы, выконваць цяжкую працу. Таму гэтая норма дапушчальная, але не ва ўсіх воінскіх падраздзяленнях.\nАле што чакае юнакоў, якія былі раней прызнаны не прыдатнымі да службы ў адпаведнасцямі з дыягназамі, «грыф» якіх цяпер зменены?\n— Зараз яны залічаны ў запас па стане здароўя, — працягвае Дзмітрый Альховік. — Іх пераасведчанне будзе праведзена ва ўстаноўленыя тэрміны ў планавым парадку, як гэта і вызначана нарматыўнымі актамі. Гэта значыць, раз у тры гады. Пазапланавае пераасведчанне зараз не плануецца.\nРанейшы дакумент, паводле якога ў ачы ў медыцынскіх камісіях выносілі вердыкты аб прыдатнасці да службы, быў прыняты напрыканцы 2010 года. Але, як асобна адзначыў Дзмітрый Альховік, за гэты час медыцына істотна прасунулася наперад.\n— Павялічыліся магчымасці па дыягностыцы і лячэнні хвароб. Сучасная лазерная карэкцыя зроку — зусім не тое, што было дзесяць год таму. Пашырыўся спектр, з’явіліся новыя віды лазераў, аперацыі сталі менш інвазіўнымі і патрабуюць меншага рэабілітацыйнага перыяду. Адпаведна, змены ў рэгламенце — гэта толькі пытанне часу. Увогуле, прыняцце дадзенай пастановы па сутнасці — планавая праца, якая ішла на працягу года. Гэты працэс не быў спантанным, ён не ўзнік раптоўна з-за нейкай патрэбнасці.\nПадчас працы над новым дакументам быў улічаны замежны досвед. У прыватнасці, Расіі. Пад пільны разгляд трапілі патрабаванні да тых, хто займаецца спортам і цяжкай фізічнай працай.\n— Мы знаходзілі нестыкоўкі, — згадвае Дзмітрый Альховік. — Даходзіла да таго, што юнак быў прыдатны для прафесійнага занятку спортам, але пры гэтым не мог служыць ва Узброеных Сілах. Гэтыя «лазейкі» былі абумоўлены двайным трактаваннем нормаў, і мы іх ліквідуем.\nАкрамя таго, у дакумент унесены пэўныя касметычныя змены.\nРазам з тым у Міністэрстве абароны асобна зазначылі, што кардынальных змяненняў у так званым «Раскладзе хвароб» няма.\n— Колькасць людзей, якія трапяць у войска ў выніку змен, нязначная, — сцвярджае Дзмітрый Альховік. — Дакладную лічбу можна будзе назваць толькі па выніках вясенняга прызыву.\n1616 Іна Карабан, начальнік аддзела гігіены, эпідэміялогіі і прафілактыкі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь


Маладыя гродзенцы з'ехалі ў вёску, каб заняцца ганчарствам і злавіць «дзэн»\nМаладыя гродзенцы з’ехалі ў вёску, каб заняцца ганчарствам і злавіць «дзэн»\n13 лістапада 2016, 11:43\nДа Лужкоў з Гродна ехаць паўгадзіны. Саша сустракае нас шырокай усмешкай і запрашае ў сваю хату, куды ён пераехаў амаль год назад. З-за дзвярэй хутка вылятаюць чатыры малыя кацяняткі, на якіх нервова брэша галоўны ахоўнік участку — сабака Дым. Піша belsat.eu.\n«Забраў, каб не памерзлі. Шкада, — тлумачыць юнак. — Горш за ўсё, што котка ізноў пузатая ходзіць. У мяне ажно вока дрыгаецца, калі яе бачу. Не ведаю, што з гэтымі катамі рабіць. Забірайце, калі ласка!».\nМалыя пухнатыя камочкі пацягнуліся за намі ў шырокую светлую залу, дзе Саша працуе. Пасярод майстэрні - вялікая печка. Стаіць шафа з паліцамі, на якіх сушацца свежыя гліняныя талеркі.\n«Як я стаў ганчаром? Пачалося ўсё з таго, што бацькі мяне з братам выгналі з хаты, з зоны камфорту. Засядзеўся я ўдома, — прызнаецца Саша. — Гэта быў вельмі правільны штуршок, за які я ім вельмі ўдзячны».\n«Прытулак я знайшоў тады ў сябра, які жыў у прыватным доме за горадам. Ён жа нас і пазнаёміў са сваймі сябрамі з Малога Запруддзя, якія даўно займаюцца керамікай. Дамовіліся паехаць да іх. Паглядзець, павучыцца, паляпіць з гліны. Я да іх яшчэ на два тыдні ўзімку ездзіў асобна, а потым аформіўся як рамеснік, і цяпер працую», — кажа малады ганчар.\nМінулай зімой Саша разам з братам Яўгенам вырашылі пераехаць на вёску ў дом сваёй бабулі. У горадзе яму жыць не падабалася, бо было вельмі шумна і брудна.\n«На вёсцы можна „дзэн“ злавіць. Устаў раніцай, сабаку пакарміў, печку распаліў і займаешся сваймі справамі. Нічога ўвагу не адцягвае. Калі стомішся, выйшаў на вуліцу, свежым паветрам падыхаў і заліпаеш на прыроду. Увесну тут асабліва хораша».\nЯк распавядае свежаспечаны ганчар, на пачатку трэба аформіцца ў якасці рамесніка. Пасля ўстаць у чаргу на датацыі, якія выплачвае дзяржава. Прадставіць бізнес-план, прайсці ўсе бюракратычныя перашкоды. Гэта самае цяжкае. У выніку малады рамеснік атрымаў $ 800 на абсталяванне і матэрыялы. Набыў на іх 100 кг гліны на керамічным заводзе ў Міры.\n«Нам тады нават экскурсію зладзілі. Паказалі вытворчасць. Запрашалі актыўна на працу. Вабілі заробкамі ў 4 мільёны. Добрыя заробкі, канешне, але я тактычна вырашыў адмовіцца ад такога шчасця», — пасміхаецца юнак.\nПерад тым, як заняцца ўласнай гаспадарчай дзейнасцю, Саша паспрабаваў шмат магчымасцяў, якія прапануе маладым большасць беларускіх гарадоў: 4 гады правучыўся ў хіміка-тэхналагічным каледжы (які не скончыў, аб чым абсалютна не шкадуе).\nПасля змяніў каля 20-ці працаў. Пачынаў з продажы патэльняў і фільтраў для вады, працаваў на будоўлі, усталёўваў пластыкавыя вокны, а закончыў працай на прадпрыемстве па вытворчасці матрацаў у Гожы. Сыход адтуль юнак узгадвае з вялікай палёгкай.\n«Дзякуй Богу, убярог! Тыдзень пасля таго, як я сышоў, здарыўся пажар, у якім тры чалавека трапілі ў шпіталь з жудаснымі апёкамі. Там жа як? Стаіць два цэха. У адным холадна, у другім горача. У адным ляжаць матэрыялы для вытворчасці матрацаў, у другім мы працуем, склейваем іх. І калі пераносіш спружыны з халоднага ў цёплае памяшканне, утвараецца статыстычнае напружанне і спружыны пачынаюць лупіць токам. Часам такія разрады атрымоўваў харошыя, ледзь сэрца не спынялася. А можна было проста паставіць іанізатары. Аднак немцы, якія будавалі завод, асабліва не хваляваліся. Мы, беларусы, для іх — як кітайцы».\nСаша звольніўся пасля выпадку, калі ў яго руках загарэўся матрас.\n«Я яго хацеў пакласці на палету, а ён успыхнуў знутры. Калі кінуў, пад ім яшчэ чатыры матраса ляжала — усе запалалі. Навокал яшчэ купа матрацаў стаіць. А вогнетушыцелі пустыя на дадатак. Нейкіх два буталя з вадой стаялі побач. Неяк патушылі. На шчасце. Вось такія ўмовы працы. Такое ў нас кіраўніцтва».\nУ той момант юнак зразумеў для сябе, што, працуючы на заводзе, ні грошай не заробіш, ні шчаслівым не будзеш.\n«Цяпер я шчаслівы»\nБагатых ганчароў у прыродзе не існуе, — прызнаецца рамеснік. — Аднак цяпер я ад нікога не залежу. Сам сабе гаспадар. Магу зарабіць за сезон, калі падрыхтуюся добра і папрацую цэлае лета".\nДля ганчара сезон — гэта вясна, лета і ранняя восень, калі праходзяць кірмашы і фестывалі.\n«На жаль, за мінулы сезон мы пабывалі толькі на адным кірмашы, бо яшчэ дакладна не ведалі, як падавацца. Калі быў дзень гораду, 888 гадоў, мы ўсё ж такі вырашыліся і паехалі. І сапраўды прадаліся вельмі ўдала. Зарабілі ўдвая болей, чым іншыя ганчары. Старэйшыя і больш дасведчаныя рамеснікі, падыходзілі да нас і казалі:» Здорава! Такога посуду мы ані разу не бачылі. У вас, хлопцы, эксклюзіў - свой стыль". І нават керамісты, якія каля нас стаялі, падыходзілі і куплялі ў нас посуд".\nНа самым пачатку браты спрабавалі прадаваць свой посуд на кірмашы ў Скідзелі, аднак продаж ішла вельмі дрэнна. Тады вырашылі аддаваць вырабы на рэалізацыю ў гарадзенскія этна-крамы.\n«Мне гаспадар „Цудоўні“ неяк сказаў, што мае ўзоры падобныя на малюнкі краманьёнскай эпохі. Я пасля праверыў. І праўда! Адзін у адзін. Магчыма, развіццём ад іх недалёка адышоў», — жартуе хлапец.\nНа cёння, пакуль яшчэ не зробленае ганчарнае кола, маладыя рамеснікі вырабляюць талеркі, накладаючы на іх сурвэткавыя ўзоры.\nСамаробныя сурвэткі ахвяравала бабуля ўзамен на гатовы посуд. Хлопцы эксперыментуюць таксама з прыроднымі матывамі, адціскаючы на кераміцы ліст лапуха, шыпшыны, клёна і іншых раслін. Злеплены і ўпрыгожаны посуд запякаюць у малацэ, якое купляюць у суседкі. Той, каго ў дзяцінстве адпраўлялі да бабулі на вёску, з лёгкасцю адчуе салодкі пах свежага сырадою, які далікатна даносіцца ад талерак.\n«Гэта самы экалагічны посуд, — кажа Саша. — Раней як было? Кожная гаспадыня, якая сябе паважала, мела для розных страў асобныя збаночкі і гаршчочкі, таму што падчас гатавання ежы, посуд насычаўся спецыямі і смак за кожным разам станавіўся яшчэ лепшым».\n«Гліна — гэта такі матэрыял, каторы ўсмоктвае энергетыку чалавека, які да яе дакранаецца. Гліна яго помніць. І кераміка ручной працы зусім па-іншаму адчуваецца чалавекам і па-іншаму яму служыць, — распавядае рамеснік. — Калі ты яе робіш сам, то ў працэсе адчуваецца нейкая магія. Ты можаш памерці, але посуд, які ты зрабіў, праз 2 тысячы гадоў могуць адкапаць недзе ў зямлі і на ім будзе адбітак твайго пальца на ручцы ад кубка. Кераміка нясе дух эпохі».\nЗ дрэнным настроем да гліны лепш не падыходзіць, бо нічога не атрымаецца, — лічыць малады ганчар, які часам нават медытуе перад працай. У будучыні ён плануе заняцца чорнай керамікай, амаль забытай на Гарадзеншчыне.\n«У мяне такая мара ёсць, каб у кожнага чалавека ў хаце стаяў мой посуд. Таму я раблю яго не вельмі дарагім, у сярэднім 7 рублёў. Рэчы павінны быць даступныя, каб людзі маглі іх сабе іх дазволіць».\nУвесну Саша разам з братам садзяць бульбу з кабачкамі, за хатай трымаюць бацькоўскія вуллі. Хочуць пасадзіць сад. Акрамя таго, Саша марыць пасля 25-ці гадоў пайсці пешкі ў кругасветную вандроўку. Яго ўвесь час да сябе клічуць сябры, якія жывуць за мяжой, аднак хлопец пакуль не плануе з'язджаць.\n«Мне падабаецца гэты дом, гэтая зямля. Я хачу, каб сюды з часам прыязджалі людзі, вучыліся ляпіць, адпачывалі. Козачак хачу завесці. Раней фазанаў трымаў з перапёлкамі, але выпусціў пасля на волю».\n«Многа маіх знаёмых пераязджаюць жыць у вёску. Пажадана, канешне, мець сваю справу, бо ўладкоўвацца ў гас за два з паловай мільёна трактарыстам… Я б не змог працаваць так круглы год, без выходных, кожны дзень, ад ранку да вечара, а людзі ў калгасе менавіта так і працуюць. Не будзьце, як усе. Шукайце нешта сваё», — раіць малады ганчар.\nНаступная выстава ганчарнай творчасці братоў Ражко адбудзецца 28 лістапада на святочным кірмашы ў Новым Замку ў Гродне.\nGallery image with caption: «Усіх гродзенскіх дзяцей прынёс бусел, а яго — арол». 10 фактаў пра Віктара Саяпіна ад Алеся Госцева\nGallery image with caption: «У беларусаў дзяржава ў галаве». Дзяўчына кінула працу архітэктара, каб мяць гліну\n« 15 гадоў таму ўлады закрылі гродзенскую газету «Пагоня»


Смерць за рулём у Баранавічах | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСмерць за рулём у Баранавічах\nУ Баранавічах кіроўца памёр за рулём рэйсавага аўтобуса, пра гэта паведаміў афіцыйны прадстаўнік Следчага камітэта па Берасцейскай вобласці Дзмітры Іванюк. З яго слоў, на адным з канцавых прыпынкаў грамадскага транспарту позна ўвечары ў кабіне аўтобуса быў знойдзены памерлы 59-гадовы кіроўца. Мужчына сядзеў за рулём, бачных прыкметаў гвалтоўнай смерці на яго целе не выяўлена.\n– Праводзіцца праверка. Выяўлена, што кіроўца рэйсавага аўтобуса на канцавым прыпынку, прыкладна ў 22.25, быў знойдзены на сядзенні кіраўца аўтобуса. Пасажыраў у гэты час у аўтобусе не было. Прызначана судова-медычная экспертыза, каб дазнацца прычыну смерці.\nПаводле папярэдняй інфармацыі, работнік аўтапарка Баранавіч памёр з-за праблем з сэрцам. Як стала вядома, першымі аб смерці кіроўцы даведаліся яго калегі. Яны забілі трывогу, калі іх напарнік прапусціў некалькі сваіх рэйсаў.


ВУП у Беларусі за студзень—жнівень узрос на 9,1%\n12.09.2011 / 23:14\nВУП у Беларусі за студзень—жнівень узрос на 9,1% 3\nВалавы ўнутраны прадукт Беларусі за студзень-жнівень узрос на 9,1% адносна аналагічнага леташняга перыяду і склаў 155,1 трлн. рублёў, паведаміла прэс-служба Нацыянальнага статыстычнага камітэта.\nГэтая дынаміка вышэйшая за гадавыя прагнозныя паказчыкі. У адпаведнасці з прагнозам сацыяльна-эканамічнага развіцця, у 2011 годзе прырост ВУП павінен скласці да адпаведнага ўзроўню 2010 года 9–10%.\nВытворчасць прамысловай прадукцыі за восем месяцаў узрасла на 11% і склала 174,6 трлн. рублёў (гадавы прагноз росту — 9–9,5%). Удзельная вага адгружанай інавацыйнай прадукцыі ў агульным аб’ёме адгружанай прадукцыі склала 16,9%, што вышэй за гадавы прагнозны паказчык (12–13%).\nАб’ём сельскагаспадарчай вытворчасці ў гаспадарках усіх катэгорый узрос на 0,5% (прагноз на год — рост на 7–8%), пры гэтым у сельгасарганізацыях вытворчасць павялічылася на 1,1%.\nПрырост інвестыцый у асноўны капітал склаў 18,9% (гадавы прагноз 16–17%). Уведзена ў эксплуатацыю 3 млн. 168,9 тыс. кв. метраў жылля (на 14,2% менш за леташні паказчык).\nАб’ём перавозкі грузаў транспартам узрос на 8,8%, рознічны тавараабарот — на 13,1%.\nСпажывецкія цэны ўзраслі ў жніўні 2011 года на 8,9% да ліпеня і на 53,6% да снежня 2010 года. Цэны вытворцаў прамысловай прадукцыі ў жніўні да ліпеня павысіліся на 6%, да снежня 2010 года — на 67%.\n12.09.2011 / 23:32\nПералічыце па міжнародных мэтадалёгіях і зьдзівіцеся ўзроўню рэцэсіі, спадарства.\n13.09.2011 / 08:21\n2 паляўнічы: мэтадалёгія ў белстату міжнародная, пацікаўцеся высновамі статыстычных місіяў МВФ ды Сусьветнага банку. А вось пра што нам гаворыць гэтая статыстыка? 1) Рост інвэстыцыяў - амаль 20%. То бок грошыкі на гэтую мэту друкуюцца спраўна (адсюль і абясцэньваньне рублю) 2) Рост спажываньня, нябачны з гэтых лічбаў, халерны: але ён адбыўся збольшага ў 1м квартале, а ў 2м і 3м ня надта ўпаў, бо людзі больш не ашчаджаюць сродкі ў ранейшай ступені, а выдаткоўваюць частку раней ашчаджанага на падтрыманьне пэўнага ўзроўню спажываньня. 3) Афіцыйная лічба інфляцыі відавочна занізкая - па ўласных назіраньнях цэны вырасьлі прыблізна ўдвая - таму спажываньне ў рэальным вымярэньні будзе паводле статыстыкі расьці, нават калі фактычна ня зьменіцца ці ўпадзе. Адсюль - высновы: - калі спыняць "грошай друк" на інвэстыцыі, спыніцца рост (а калі не - інфляцыя ды курс даляру папруцца далей ўгору), - калі падымуць тарыфы на камуналку, спадываньне ўпадзе, - калі (а раптам!) інфляцыю пачнуць лічыць як мае быць, спажываньне ўпадзе. То бок рост хоць і ёсьць, але яго, лічы, ужо няма.\n13.09.2011 / 10:35\nа я так сабе мяркую: калі за паўгады РУБЛЁВЫ ВУП вырас на 9,1%, а рубель ёкнуўся адносна даляра у 3 разы, дык на колькі ўпаў ВУП у ДАЛЯРАВЫМ выражэнні?


Вы сустракаецеся з хлопцам ўжо не ў першы раз, хадзіце ў кіно і кафэ, але яшчэ не можаце зразумець, падабаецеся яму ці не? Праявіце крыху назіральнасці, і вы зможаце ўбачыць усё самі, і дапаможа вам у гэтым псіхалогія. Прыкметы закаханасці пры наяўнасці пэўных ведаў будуць як на далоні!\nЗ пункту гледжання псіхалогіі, калі чалавек улюбляецца, у яго знікаюць страхі, неўратычныя расстройствы і дрэнны настрой. Увесь свет пачынае выглядаць зусім па-іншаму.\nПрыкметы закаханасці хлопцаў выяўляюцца па-рознаму: змяненне паводзін, учынкі, раней не ўласцівыя маладому чалавеку - усё гэта сведчыць пра многае.\nЗакаханы мужчына глядзіць на вас цалкам па-асабліваму. Калі вашы погляды часта сустракаюцца, і ён не адводзіць вачэй, значыць, яму падабаецца падтрымліваць з вамі глядзельную кантакт. Псіхолагі кажуць, што менавіта глядзельная кантакт - першая ступень наладжвання доўгіх і трывалых адносін.\nПрыкметы закаханасці хлопцаў могуць быць і злёгку завэлюмаваныя. Напрыклад, мова цела - гэта міміка, жэсты, рухі. У партнёра узнікае да вас цяга і пачуццё эйфарыі ад зносін. Прыгледзьцеся да яго, асабліва застаўшыся сам-насам. Непрыкметных сігналаў будзе\nмноства: дотыку, паважлівае стаўленне (да прыкладу, малады чалавек будзе прапускаць вас наперад). Варта заўважаць гэта, але ні ў якім разе не акцэнтаваць увагу.\nЯшчэ адзін з прыкмет - ваш мужчына часта вам тэлефануе. Яму падабаецца слухаць ваш голас, ён гатовы размаўляць з вамі, абмяркоўваць нейкія навіны. Такім чынам, якія праяўляюцца прыкметы закаханасці ў мужчын псіхалогія тлумачыць вельмі проста - малады чалавек хоча даведацца вас крыху лепш, яму падабаецца ўсведамляць сваю прыхільнасць да вас.\nПрыкметы закаханасці хлопцаў могуць выяўляцца ў жаданні прапанаваць дапамогу, сустрэчу, даведацца больш пра вашых захапленнях, пазнаёміць вас са сваімі сябрамі. Гэта вельмі важна! Значыць, ён ужо гатовы падзяліць з вамі свае інтарэсы.\nКалі ваш мужчына дорыць падарункі, ходзіць у кіно і тэатр, але не згаджаецца сустрэцца з вашым асяроддзем або прывесці вас да сваіх сяброў - ня засмучайцеся. Можа, ён проста яшчэ не гатовы. Не настойвайце, заставайцеся ветлай, адкрытай і прыязнай. Дапамажыце яму зразумець, што толькі ён для вас самы лепшы. Не варта крытыкаваць яго ці яго сяброў, нават калі ён сам пачынае - цалкам верагодна, яму хочацца даведацца, ці падабаюцца вам яго сябры. Адна з самых вялікіх памылак - падкрэсліць статус вашых адносін і расказаць любімаму пра свае замужніх сябровак. Ня прызначайце спатканняў і не тэлефануеце яму пастаянна - хай ён прывыкне да свайго стану закаханасці. І адчуе, што ў яго ёсць выбар: застацца з вамі або сысці. І малады чалавек абавязкова зразумее, што вы - сапраўдная знаходка для яго, і адкрые для вас сваё сэрца.\nПрыкметы закаханасці хлопцаў праяўляюцца заўсёды па-рознаму. Сарамлівы малады чалавек будзе робеть ад вашых поглядаў і дакрананняў, застаючыся пры гэта самым гарачым і шчырым вашым прыхільнікам. Таму ўсе псіхолагі свету раяць спадзявацца на сваю інтуіцыю і давяраць партнёру. Нават калі закаханасць не перарасце ў дужыя сямейныя адносіны, вы застанецеся добрымі сябрамі.\nНепрыязнасць - гэта недаразьвітая нянавісць\n"Контра Сіці": праходжанне і коды


Арсен Барысавіч Авакаў — Вікіпедыя\nАрсен Барысавіч Авакаў\nАрсе́н Бары́савіч Ава́каў (укр.: Арсен Борисовіч Аваков; нар. 2 студзеня 1964 года, Баку, Азербайджанская ССР) — украінскі палітычны і грамадскі дзеяч, міністр унутраных спраў Украіны з 22 лютага 2014 года. Дэпутат Вярхоўнай Рады VII склікання. Заслужаны эканаміст Украіны.\nукр.: Арсен Борисовіч Аваков\nАрсен Авакаў у 2010 годзе\nМіністр унутраных спраў Украіны\n27 лютага 2014 — 15 ліпеня 2021\n(в. а. 22—27 лютага 2014)\nСтаршыня Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі\n4 лютага 2005 — 4 лютага 2010\nНародны дэпутат Украины VII склікання\n12 снежня 2012 — 17 сакавіка 2014\nНародны дэпутат Украіны VIII склікання\n27 лістапада — 2 снежня 2014\n2 студзеня 1964(1964-01-02) (57 гадоў)\nЗаслужаны эканаміст Украіны\nАрсен Барысавіч Авакаў на Вікісховішчы\nСтаршыня Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі (2005—2010), член Савета нацыянальнай бяспекі і абароны (2007—2008).\nАрсен Авакаў нарадзіўся 2 студзеня 1964 года ў пасёлку імя Кірава (Кіраўскі раён, у цяперашні час — Бінагадзінскі раён) каля Баку (Азербайджанская ССР) у сям’і вайскоўца. З 1966 года пастаянна пражывае ва Украіне.\nУ 1988 годзе скончыў інстытут паводле спецыяльнасці «Аўтаматызаваныя сістэмы кіравання», кваліфікацыя — інжынер-сістэматэхнік. У 1987—1990 гадах працаваў інжынерам ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце аховы вод у Харкаве.\nУ 1990 годзе заснаваў і ўзначаліў АТ «Інвестар», а ў 1992 годзе — камерцыйны банк «Базіс».\nУ 2002 годзе абраны членам выканаўчага камітэта Харкаўскага гарадскога савета. Падчас прэзідэнцкай кампаніі 2004 года быў намеснікам кіраўніка харкаўскага штабу Віктара Юшчанкі.\n4 лютага 2005 года ўказам прэзідэнта Украіны Віктара Юшчанкі прызначаны старшынём Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Арсен Барысавіч Авакаў\nАсабісты сайт (руск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Арсен_Барысавіч_Авакаў&oldid=3949705"\nАпошнія змены 24 кастрычніка 2021 а 21:52\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:52, 24 кастрычніка 2021.


Візіт Папы ў Албанію: Францішак пачынае з перыферыі Еўропы\nВізіт папы Францішка ў Албанію, гэта даніна мучаніцтву і цярпенню шматлікіх католікаў, ахвяр камуністычнага рэжыму, лічыць арцыбіскуп Тыраны Ррок Мірдзіта. Ён нагадаў, што Касцёл мае глыбокія карані на албанскай зямлі і пастаянна заставаўся з людзьмі на працягу гісторыі. Гэтаму дапамагала сувязь з Наступнікам св. Пятра і вернасць яму. Таксама зносіны з Паўсюдным Касцёлам дапамаглі перажыць доўгі пераслед з боку камуністычнага рэжыму. Арцыбіскуп адзначыў, што атэістычны прыгнёт умацаваў зносіны паміж рэлігіямі. Чатыры асноўныя з іх: мусульмане-суніты, мусульмане-бэкташы, праваслаўныя і католікі мірна жылі разам. Некаторыя казалі, што пасля падзення рэжыму са свабодай рэлігіі паўстане міжрэлігійная напружанасць, але гэта не спраўдзілася. Албанія дае прыклад добрага рэлігійнага суіснавання. Шлях да гэтай гармоніі пралягаў праз ахвяры, але яны сталі плёнамі міру, якімі сёння карыстаюцца ўсе грамадзяне краіны. “Албанцы пазналі на працягу стагоддзяў, што можна быць цалкам верным сваёй рэлігіі і ў поўнай меры паважаць рэлігію іншых. Не можна дагадзіць Богу, парушаючы правы іншых. Папа Францішак убачыць у Албаніі мадэль мірнага суіснавання паміж рэлігіямі”, - сказаў пастыр сталічнай архідыяцэзіі.\nІерарах спаслаўся на візіт у Албанію Яна Паўла II, які адбыўся 21 год таму, і адзначыў, што ён быў “як палёгка для зраненага цела Касцёла-мучаніка”. “Гэта быў дзень святла для ўсяго народа”, - дадаў ён. Арцыбіскуп нагадаў, што менавіта Ян Павел ІІ аднавіў касцёльную іерархію. На працягу гэтых двух дзесяцігоддзяў Касцёл моцна змяніўся, прызнаўся ён. З’явілася мясцовае духавенства, місіянеры паволі перадаюць эстафету пакаленню святароў-албанцаў. Касцёл робіць шмат у сацыяльнай сферы.\nІерарх упэўнены, што візіт папы Франішка “прынясе новую свежасць” і дазволіць “перажыць пастаянную навізну Евангелля”. Ён спадзяецца, што Пантыфік дасць новы імпульс для развіцця грамадства, якое перажывае такія праблемы як: карупцыя, беднасць, беспрацоўе, арганізаваная злачыннасць і слабая сістэма правасуддзя.\nВізіт Францішка ў Тырану стане яго першым “еўрапейскім” апостальскім падарожжам за межы Італіі, нагадаў арцыбіскуп. Можна сказаць, што Пантыфік пачынае з геаграфічнай перыферыі Еўропы, дадаў ён. Але Албанія ўжо даўно выйшла з перыферыі грамадскай і рэлігійнай, заўважыў пастыр Тыранскай архідыяцэзіі, краіна мае шмат каштоўнасцяў: самае маладое насельніцтва на кантыненце, па-ранейшаму моцную сям’ю, павагу да старэйшага пакалення, мірнае суіснаванне паміж рэлігіямі. Албанія, нягледзячы на “раны” ад мінулай дыктатуры і вялікія пакуты нядаўняга мінулага, не патрапіла ў пастку новай “класавай барацьбы”, наадварот, тут развіваецца грамадскі мір. “Можна сказаць, што папа Францішак прыбывае на еўрапейскі кантынент праз сустрэчу з народам бедным, якія шмат цярпеў, але які можа шмат даць Еўропе”, - адзначыў арцыбіскуп Тыраны.\nПадарожжа Святога Айца ў Албанію будзе доўжыцца ўсяго адзін дзень – 21 верасня 2014 г. Пантыфік здзейсніць візіт да Прэзідэнта краіны, сустрэнецца з прадстаўнікамі ўладаў, узначаліць св. Імшу на плошчы імя Маці Тэрэзы, спаткаецца з мясцовым епіскапатам, лідэрамі іншых рэлігій і канфесій, дзецьмі, правядзе малітву Нешпараў з духавенствам. Гэта вынікае з афіцыйнай праграмы візіту, апублікаванай 31 ліпеня 2014 г. у Ватыкане.


Максімальны ўрон вярнуўся, каб выратаваць свет ад чужой ўварванне яшчэ раз, на гэты раз Microgamingапошні слот; што абяцае прыбытак, якія знаходзяцца па-за гэтага свету.\nАб гульні ў слот Max Damage\nДля тых з вас, хто не знаёмы з касмічным супергероем, ён з'явіўся раней у першым слоте аркаднага стылю Microgaming: неверагодна паспяховай гульні 2012, Максімальны ўрон і атака іншапланецян. Space Invaders гульня ў стылі, у якой былі зроблены стаўкі на кожны знішчаны карабель, імкнучыся выратаваць сур'ёзную здабычу ад абломкаў.\nДзякуючы гэтаму поспеху, Max Damage прыносіць герою звычайны слот з пяці барабанамі, у якім ёсць выдатныя спосабы перамогі 243 і здаровы джэк-пот манет 1,500 (да £ 750); Хоць у раздзеле прыбытковых бясплатных спінаў прапануюцца прызы ў памеры £ 120,000.\nЯк і варта было чакаць, візуальныя матэрыялы - гэта гульнявая навуковая фантастыка; з трывалым героем Максам, яго касмічным векам і вельмі ўражлівым выглядам на Зямлю. Перамога - гэта мультыплікацыйныя касмічныя караблі, іншапланецяне і планеты, а музыка - прыемна непаўторны фільм. У цэлым, ёсць дзіўная колькасць атмасферы для гульні ў космасе!\nАсаблівасці, падзеі і сімвалы\nАле гэта, вядома, геймплэй, і слот Max Damage забяспечвае тут таксама. Джэкпоты - гэта не вялікі розыгрыш, але спосабы перамогі 243 азначаюць, што пачаткоўцы і гульцы, якія доўга карыстаюцца консолем, знойдуць свой банк, які падмацоўваецца рэгулярнымі выйгрышамі. Гэта яшчэ прасцей атрымліваць асалоду ад універсальнай сістэмай ставак, якая дазваляе гульцам рабіць стаўку паміж фунтам0.30 і £ 15 за спіна.\nПасля таго, як гульня скончыцца, перамогу ўзмацняюць сімвалы Max Damage Wild, якія рэгулярна ўзнікаюць, якія замяняюць усе сімвалы (акрамя Scatter) і складаюцца на ўсіх пяці барабанах: азначае, што выйгрышныя комба могуць хутка нарастаць.\nСапраўды каштоўным сімвалам з'яўляецца ўварванне іншапланецян. Акрамя прадастаўлення найвышэйшых выплат каму-небудзь, каму пашанцавала, каб прызначыць іх, пасадка на тры і больш таксама выклікае 15 Free Spins, прычым двухразовы множнік прымяняецца да ўсіх перамог, якія прызямліліся падчас гульняў. Больш за тое, на любым свабодным кручэнні іншапланетны карабель можа прызямліцца на адзін з барабанаў. Гэта прывядзе да максімальнай шкоды ў дзеянні, і калі яны ўзарваны, яны могуць прысудзіць выпадковыя грашовыя прызы, якія будуць дададзеныя да вашай выйгрышы. Больш за тое, сімвал, заняты іншапланецянем, ператворыцца ў Дзікага, што можа выклікаць яшчэ большыя перамогі.\nУ цэлым, гэта просты ў гульні слот, які забяспечвае рэгулярныя выйгрышу і з'яўляецца выдатным дадаткам да маркі Max Damage.\nмаксімальны ўрон абноўлена: Люты 3, 2019 аўтар: Аамир Berrey\n1 максімальны ўрон\n2.0.0.0.1 Манчэстар Юнайтэд\n2.0.0.0.2 арктычная стан\n2.0.0.0.3 паказная пышнасць\n2.0.0.0.4 падваенне д'ябла\n2.0.0.0.5 Gorilla галоўны 2\n2.0.0.0.7 вялікая нага


Пераацэнка колькасці і статусу птушак на Зямлі: цяпер BirdLife прызнае 11.167 відаў, што на 742 больш, чым у 2014 | BirdWatch.by\n29.12.2016 - 22:43 | Harrier\nГлабальная асацыяцыя BirdLife International адказвае за ацэнку статуса пагрозы знікнення для ўсіх відаў птушак ад імя Міжнароднага саюзу аховы прыроды (IUCN) для кожнага выдання Чырвонага спісу МСАП (IUCN Red List). Аднак каб зрабіць такую ацэнку, перш за ўсё трэба ведаць дакладна колькі відаў птушак існуе. Сёлетні перагляд павялічыў колькасць відаў на 742, і цяпер агульная колькасць птушак, якія жылі на Зямлі ў гістарычны час павялічылася да 11.167 відаў.\nКаб лепш зразумець разнастайнасць птушак, навуковая каманда асацыяцыі BirdLife International як раз скончыла вялікае таксанамічнае даследаванне, пераглядаючы магчымы статус усіх відаў і многіх падвідаў птушак нашай планеты. Для гэта параўноўваліся даступныя біяметрычныя дадзеныя, адрозненні ў афарбоўцы, вакалізацыі, экалогіі, паводзінах, геаграфічным распаўсюджванні і генетыцы падвідаў, каб вылучыць сярод іх “сапраўдныя віды”.\nДзякуючы гэтаму атрымаліся хутчэй здзіўляючыя вынікі пра тое, што мы значна недаацэньвалі разнастайнасць авіфауны. Усяго падчас двух этапаў пераацэнкі статусу падвідаў (у 2014 і 2016 гг.) былі прызнаны паўнавартаснымі яшчэ больш 1000 відаў. Такім чынам, да 10.425 відаў з 2014 году дадаліся яшчэ 742 сёлета і агульная колькасць відаў птушак цяпер складае 11.167!\nУсе новапрызнаныя відамі птушкі будуць апісаны і праілюстраваныя ў надыходзячай публікацыі, а менавіта ў другім томе “Ілюстраванага Спісу птушак Свету” (Illustrated Checklist of the Birds of the World Volume 2).\nНовы від спяваючых вераб’іных – самы рэдкі ў Еўропе\nПераацэнка колькасці відаў дазволіла сфакусавацца на некаторых новых прыярытэтах у ахове птушак. Адным з іх можа стаць блакітная берасцянка з Gran Canaria (Fringilla polatzeki), статус якой падвышаны да відавога і якая такім чынам становіцца самай рэдкай птушкай Еўропы, эндэмічнай для аднаго з астравоў Канарскага архіпелагу.\nРаней новы від уключалі ў якасці падвіду ў блакітныя берасцянкі з Tenerife (Fringilla teydea). Аднак калі берасцянкі з Тэнерыфе параўнальна бяспечныя (маюць статус Near Threatened), берасцянкі з Гран Канарыя маюць вялікія праблемы, бо сасновыя лясы на востраве, у якіх яны жывуць, моцна пацярпелі ад пажараў. На сёння ацэнка колькасці блакітных берасцянак з Гран Канарыя не перавышае 240 асобін і новы від прызнаны сярод тых, якім пагражае знікненне (Endangered). Іншы від-эндэмік Еўропы – азорскі гіль (Pyrrhula murina) - у апошнія гады паказвае тэндэнцыю да павелічэння сваёй колькасці, таму, новы від берасцянак можа забраць у яго статус самага рэдкага для нашага кантынента.\nПадчас таксанамічнага перагляду стутусу падвідаў, эксперты асацыяцыі таксама звярнулі ўвагу на музейныя скуркі тых птушак, якія ўжо зніклі. І атрымалася сумная карціна: 13 новаапісаных відаў з 742 ужо зніклі.\nУсе з гэтага “нешчаслівага тузіна” былі астраўнымі эндэмікамі. І асноўнай прычынай іх знікнення можна лічыць інвазійныя віды інтрадуцэнтаў. Сярод гэтых новых, але ўжо зніклых відаў – белавочка Марыянна Marianne White-eye (Zosterops semiflavus) з Сейшэльскіх астравоў. Птушкі знклі яшчэ ў ХІХ стагоддзі – задоўга да таго, як людзі пачалі прымаць меры па ахове астраўнай фауны і змаглі захаваць іншых сейшэльскіх эндэмікаў.\nЯшчэ адзін астраўны падвід, які быў прызнаны відам - вогненная валасяніца з Сан Крыстабаля San Cristóbal vermilion flycatcher (Pyrocephalus dubius) вядомы перад усім тым, што стаў першым відам птушак, які ў гістарычны час знік на Галапагоскіх астравах. Упершыню апісаныя пад час кругасветнага падарожжа Чарльза Дарвіна ў 1835 г., гэтыя валасяніцы не назіраліся пасля 1987 г. Хутчэй за ўсё знікненне віду звязана з хуткім распаўсюджаннем на востраве Сан Крыстабаль інвазійных чужародных відаў раслін, якія выцяснілі з вострава большасць абарыгеннай расліннасці. Гэта пацягнула за сабой рэзкае змяншэнне даступных гэтаму насякомаеднаму віду мясцовых відаў клапоў. Да гэтага дадаліся птушыны грып, пацукі і авадні, якія, хутчэй за ўсё, і паставілі кропку ў існаванні гэтага эндэмічнага віду.\nУ самым незвычайным выпадку адзін “стары” політыпічны від – чырвонабрухая пітта Red-bellied Pitta (Pitta erythrogaster) з Паўднёва-Усходняй Азіі, была падзелена на 12 самастойных новых відаў. Вось яны: Red-bellied/Philippine Pitta (Erythropitta erythrogaster), Talaud Pitta (Erythropitta inspeculata), Sangihe Pitta (Erythropitta caeruleitorques), Siau Pitta (Erythropitta palliceps), Sulawesi Pitta (Erythropitta celebensis), North Moluccan Pitta (Erythropitta rufiventris), South Moluccan Pitta (Erythropitta rubrinucha), Papuan Pitta (Erythropitta macklotii), Louisiaide Pitta (Erythropitta meeki), New Britain Pitta (Erythropitta gazellae), Tabar Pitta (Erythropitta splendida) і New Ireland Pitta (Erythropitta novaehibernicae).\nПрычыны такога падзелу падрабязна апісаны Найджэлам Коларам (Nigel Collar) у артыкуле, апублікаваным у часопісе Motherboard/Vice. Трынаццаты від, Sula Pitta (Erythropitta dohertyi), быў яшчэ раней вылучаны ў якасці паўнапраўнага з P. erythogaster, і замыкае самы маштабны сёлетні падзел.\nНават звычайныя віды маюць праблемы\nЧаста звычайныя віды і называюцца звычайнымі, бо маюць вялікую колькасць і шырока распаўсюджаныя. Але гэта больш не так, напрыклад, для стрынаткі-рэмеза (Emberiza rustica). Від гняздуе ў забалочанай тайзе па ўсёй Паўночнай Еўразіі ад Нарвегіі да Японіі. Таму, магчыма, такі вялікі арэал уводзіў у зман навукоўцаў наконт бяспечнага статусу віда. Аднак сабраныя цяпер дадзеныя сведчаць пра іншае – з пачатку стагоддзя колькасць стрынатак зменшылася больш, чым на траціну. Акрамя праблем з інтэнсіфікацыяй лесанарыхтовак і лясной меліярацыяй у месцах гнездавання віду, на месцах зімоўкі адбываецца вялікамаштабны адлоў стрынатак для ежы. Таму статус віда ў Чырвоным спісе-2016 падвышаны з Least Concern (выклікае найменшы непакой) да Vulnerable (Уразлівы).\nНе для ўсіх папугаяў кепскія навіны\nУ апошнія некалькі гадоў вельмі папулярны гандаль і ўтрыманне ў няволі розных відаў папугаяў з Азіі і Афрыкі прывёў да амаль поўнага знікнення многіх з іх. Аднак ёсць і добрыя прыклады, якія пакідаюць надзею на лепшае: на астравах Чатам (Chatham Islands), якія знаходзяцца на ўсход ад Новай Зеландыі, мясцовы папугай-эндэмік вяртаецца з мяжы знікнення.\nЧатамскі папугай Chatham Parakeet (Cyanoramphus forbesi) меў статус віда, якому пагражае знікненне (Endangered) амаль дваццаць апошніх гадоў. Пагрозы сыходзілі не толькі ад знішчэння месцапражывання віда, не толькі ад інвазійных чужародных драпежнікаў, але таксама ад гібрыдызацыі з іншым відам папугаяў.\nГэты від – чырвонашапачны папугай (Cyanoramphus novaezelandia), які таксама сустракаецца на астравах. Але цярплівы і асцярожны менаджмэнт папулыцый абодвух відаў, які працягваюць мясцовыя групы ахоўнікаў прыроды, дазволіў паменшыць пагрозы і палепшыць сытуацыю настолькі, што чатамскі папугай атрымаў менш пагражаемы статус: Уразлівы (Vulnerable) замест Пагражаемага (Endangered).\nПаводле www.birdlife.org (тэкст, здымкі і малюнкі) і www.iucn.org падрыхтаваў Дзьмітры Вінчэўскі\nНа верхнім фота Paul’а van Giersbergen’а - каморская блакітная ванга Comoro Blue Vanga (Cyanolanius comorensis) - адзін з 742 новаапісаных сёлета відаў птушак. Мае статус Endangered.


Раздзел 16. Годрыкава Лагчына\nВы здесь » Форум | belpotter.by » Архив » Раздзел 16. Годрыкава Лагчына\nКалі Гары прачнуўся на наступны дзень , яму спатрэбіўся некаторы час, каб успомніць што адбылося. Потым ён наіўна падумаў, што ўсё гэта быў сон, што Рон усё яшчэ быў тут. Перавярнуўшыся на іншы бок, ён ўбачыў пустую койку Рона. Яго ўяўленне намалявала мёртвае цела. Гары злез са сваёй койкі, адварочваючыся ад пасцелі Рона. Герміёна, якая ўжо была чымсьці занятая на кухні, не пажадаўшы Гары добрай раніцы, адвярнулася ад яго, калі той праходзіў міма.\n- Яго няма, - казаў сабе Гары, - яго няма.\nЯму прыходзілася паўтараць гэта ўяўна, пакуль ён мыўся і апранаўся, як быццам гэта магло змякчыць шок. “Яго няма. І ён не вернецца.” І гэта было горкай праўдай. Гары ведаў гэта, таму што іх ахоўныя чары не пакідалі ніякіх шанцаў для Рона знайсці іх.\nЁн і Герміёна снедалі ў поўным маўчанні. Вочы Герміёны былі чырвонымі і апухлымі. Яна выглядала так, нібы ўсю ноч не спала. Яны склалі ўсе свае рэчы. Герміёна марудзіла. Гары зразумеў, што яна жадае яшчэ трохі пабыць на беразе. Некалькі разоў ён заўважаў яе нецярплівы погляд, які нібы нешта выглядвае. І ён быў упэўнены, што ёй здавалася, як хтосьці прабіраўся да іх пад дажджом. Але рудавалосай фігуры сярод дрэў не было. Кожны раз, калі Гары паўтараў ёй, аглядаючыся вакол (бо ён не мог не спадзявацца хоць драбніцу) і не бачыў нічога акрамя мокрых ад дажджу дрэў, яшчэ адна горкая бомба выбухала ў яго ўнутры. Ён чуў, як Рон казаў: “Мы думалі, што ты ведаеш, што робіш!” І ён працягнуў складаць рэчы з гаркатой у жываце.\nРэчка, уся ў ціне каля іх, хутка паднімалася, і хутка магла заліць іх бераг. Яны памарудзілі яшчэ гадзіну перад тым, як згарнуць свой лагер. Нарэшце, цалкам спакаваўшы рэчы, Герміёна больш не магла знайсці прычыну тут заставацца даўжэй. Яны ўзялі за рукі і аппарыравалі на ветранае ўзгор’е, пакрытае верасам.\nЛедзь яны прыбылі, як Герміёна адпусціла руку Гары і адышла ў бок. Нарэшце, яна села на вялікі камень, паднесла рукі да твару т пачала трэсціся, што было падобна на ўсхліпывання. Ён назіраў за ён, думаючы, што можна падысці і супакоіць, але нешта мяшала яму сунуцца з месца. Усё ўнутры яго было халодным і напружаным. І зноў ён убачыў пагардлівы выраз твару Рона. Гары пачаў выкрочваць па верасе, робячы вялікі круг у цэнтры якога знаходзілася Герміёна, якая плакала, прамаўляўчы ахоўныя заклёны, якія звычайна прамаўляла яна.\nНаступныя некалькі дзён яны не абмяркоўвалі Рона наогул. Гары вырашыў больш ніколі не згадваць яго імя, а Герміёна, здаецца, ведала, што не было сэнсу казаць пра што-то раней часу, хоць часам па начам, калі яна думала, што Гары спіць, той чуў як яна плакала. Тым часам Гары дастаў Карту Марадзёраў і вывучаў яе пад святлом палачкі. Ён чакаў таго моманту, калі кропка з надпісам “Рон” з’явіцца у калідорах ло бы, што ён вярнуўся ва ўтульны Замак, абаронены яго статутам чыстакроўнага. Як бы то ні было, Рон не з’яўляўся на карце. І з часам Гары заўважыў, што дастае карту толькі для таго каб у чарговы раз паглядзець на імя Джыні у дзяўчачых спальнях, думаюччы, што тая частата, з якой ён гэта праробліваў можа як-то прадзерціся ў яе прытомнасць, што яна як-то пазнае, што н думае аб ёй, спадзяецца, што з ёй усё у парадку.\nКожны дзень яны прысвячалі спробам вызначыць магчымае месцазнаходжанне Меча Грыфіндора, але чым больш яны казалі аб месцы, дзе бы Дамблдор мог яго схаваць, тым адчайней і непраўдападобней здавалася ім іх задума. Хоць паламаць галаву яны ўсё жа маглі. Гары не ўзгадваў, каб Дамблдор нават згадваў такое месца, куды ён мог бы што-небудзь схаваць. Былі моманты, калі ён ведаў, ці быў ён злы больш на Рона або на Дамблдора. “Мы думалі, ты ведаеш, што робіш… мы думалі, Дамблдор распавёў табе, што трэба рабіць… мы думалі, у цябе ёсць план!”\nЁн не мог падманываць сябе – Рон меў рацыю. Дамблдор пакінуў яго практычна ні з чым. Яны знайшлі адзін Хоркуркс, але яны і не здагадваліся як яго знішчыць. Іншыя заставаліся такімі жа загадкамі, якімі і былі. Пачуццё безнадзейнасці пагражала завалодаць ім. Цяпер ён сумняваўся ў тым, ці правільна ён паступіў, дазволіўшы сваім сябрам дапамагчы яму ў яго бессэнсоўным вандраванні. Ён не ведаў нічога, у яго не было ні якіх меркаванняў. Ён бяўся, што Герміёна ўжо на грані таго, каб сказаць што з яе досыць, што яна сыходзіць.\nЯны праводзілі шмат вечароў у маўчанні. Герміёна выцягвала партрэт Фінеаса Ніггелуса і ставіла яго на крэсла так, нібы ённ мог запоўніць пустэчу, якая ўтварылася стратай Рона. Нягледзячы на папярэднюю заяву аб тым, што больш не з’явіцца, Фінеас Ніггелус мабыць не мог процістаяць спакусе пазнаць, на што быў здольны Гары, і ўсляпую з’яўляўся раз у некалькі дзён, або каля таго. Гары нават быў рады бачыць яго, таму што Фінеас быў кампаніяй, нягледзячы на яго ехіднасць і кплівую ветлівасць. Яны атрымлівалі задавальненне ад любых навін з Хогвартса, хоць Фінеас Нігелус і не быў ідэальным інфарматарам. Ён узвышаў Снэгга, першага дырэктара з Слізэрыну з тых часоў, як ён сам кіраваў школай, і Гары з Герміёнай прыходзілася быць вельмі асцярожнымі, каб не крытыкаваць яго і не задаваць недарэчных пытанняў аб Снэгге, таму што ў адваротным выпадку Фінеас Нігеллус проста пакінуў бы карціну.\nЯк бы то ні было, ён усё жа згадваў сёе-тое. Здаецца, Снэгг сапхнуўся з невялікім мецяжом з боку большасці студэнтаў. Джыні было забаронена наведваць Хогсмід. Снэгг аднавіў стары дэкрэт Амбрыдж, які забараняў збор трох або больш студэнтаў або любыя неафіцыйныя кружкі.\nЗ усяго гэтага Гары рабіў высновы, што Джыні, і, магчыма, Нэвіл і Луна разам з ёй, імкнуліся як маглі працягнуць заняткі Арміі Дамблдора. Гэтая скуднаватая навіна прымусіла Гары захацець убачыць Джыні так моцна, як быццам бы ў яго балелі зубы. Але гэта зноў прымусіла яго думаць аб Роне і аб Дамблдору і аб самім Хогвартсу, па якім ён нудзіўся амаль гэтак жа, як па сваёй былой дзяўчыне. Сапраўды, калі Фінеас Нігелус казаў аб прыгнечанні сурпраціву Снэггам, Гары адчуваў на імгненне свайго роду ўтаропёнасць, калі уяўляў сабе сваё вяртанне ў школу і далучэнне да дужання з рэжымам Снэгга. Быць накормленым, спаць у мяккім ложку, не быць, у рэшце-рэшт, галоўным, здавалася Гары найболей выдатным даляглядам у міры на дадзены момант. Але потым ён успамінаў, што ё з’яўляецца Нажаданым №1, што за яго галаву давалі дзесяць тысяч галеонаў, і што проста прыйсці ў Хогвартс цяпер было гэтак жа небяспечна, як прыйсці ў Міністэрства Магіі. Сапраўды, Фінеас Ніггелус ненаўмысна адзначаў гэты факт, задаючы пытанні аб месцазнаходжанні Гары і Герміёны. Герміёна адварочвала карціну палатном да дна сумкі кожны раз, калі Фінеас гэта рабіў. Пасля такіх развітанняў, Фінеас Ніггелус катэгарычна адмаўляўся з’яўляцца некалькі дзён.\nСтанавілася ўсё халадней і халадней. Таму яны не адважваліся заставацца на адным месцы доўгі час, гэта было лепш, чым застацца на поўдні Англіі, дзе моцны холад зямлі быў найгоршай іх турботай. Яны працягвалі падарожнічаць па краіне, пераходзячы горы, дзе дождж са снегам латашыў па палатцы; шырокае плоскае балота, дзе палатка была затоплена халоднай вадой; і маленькі астравок пасярод шатландскага возера. дзе снег уачы напалову засыпаў іх палатку звонку.\nЯны ўжо заўважалі Калядныя агеньчыкі на ёлках у некаторых вокнах, калі Гары выказаў здагадку, зноў, што засталася толькі адна недаследаваная вуліца. Яны толькі што незвычайна добра паелі: Герміёна была ў супермаркеце пад Плашчом-Нябачнікам (але ўсё роўна кінула грошы ў адчыненую касу перад тым, як сысці), і Гары падумалася, што яна можа падацца больш пераканенню, чым звычайна, з жыватом, набітым вермішэллю і кансерванымі грушамі.\nУ яго гэтак жа было прадчуванне, што яны могуць узяць перапынак на пару гадзін ад нашэння Хоркуркса, які вісеў на спінцы койкі поруч яго.\n- Хмм? – яна скруцілася абаранкам у адным з крэслаў з “Байкамі Брага Бідла”. Ён не ўяўляў сабе, што яшчэ яна можа адымаць новага з кнігі, якая не была токой ўжо вялікай. Але відавочна яна ўсё яшчэ нешта расшыфроўвала ў ёй, таму што Дведнік Спелмана ляжаў адкрытым на падлакотніку крэсла.\nГары пракашляўся. Ён адчуваў сябе так жа, як і некалькі гадоў нзад, калі ён прасіў прафесара МакГонагалл дазвола наведаць Хогсмід, нягледзячы на тое, што яму не атрымалася ўгаварыць Дурсляў падпісаць паперу.\n- Герміёна, я тут падумаў…\n- Гары, не мог бы ты мне дапамагчы сёё-з-чым?:\nЯна відавочна яго не слухала. Яна падалася наперад, узяўшы з сабой “Байкі Брага Бідла”.\n- Паглядзі на гэты знак, - сказала яна, паказваючы на верх старокі. Ніжэй, як здагадаўся Гары, была назва аповяду (не ўмеючы чытаць старажытныя руны , ён не мог быць упэўненым у гэтым). Там быў намаляваны нейкае трохвугольнае вока, зрэнка якога перасякала вертыкальная лінія.\n- Я ніколі не вывучаў старажытныя руны, Герміёна.\n- Я ведаю, але гэта не руны, і гэтага няма ў даведніку. Увесь час я думала, што гэта ілюстрацыя вока, але цяпер мне так не здаецца! Ён быў намаляваны чарніламі, гэта не частка кнігі, хтосьці намаляваў яго. падумай, ты калі-небудзь бачыўяго раней?\n- Не… не, пачакай. – Гары прыгледзіўся. – Няўжо гэта не такі жа знак, як я той, што бацька Луны носіць на шыі?\n- Я так і падумала!\n- У такім выпадку, гэта знак Грындэвальда.\nГерміёна ўтаропілася на яго з адкрытым ртом.\n- Крам сказаў мне…\nЁн пераказаў гісторыю, расказаную яму Віктарам Крамам на вяселлі. Герміёна выглядала ўзрушанай.\n- Знак Грындэвальда?\nЯна глядзела то на Гары, то на дзіўны знак і зваротна.\n- Я ніколі не чула, што ў Грындэвальда быў свой знак. Аб гэтым не згадваецца ні ў адной кнізе, якія я чытала аб ім.\n- Ну, як я ўжо казаў, Крам кажа, што гэты знак быў высечаны на сцяне Дурмстранга, і менавіта Грындэвальдам.\nЯна зноў звалілася ў крэсла, хмурачыся.\n- Гэта вельмі дзіўна. Калі гэта знак Цёмнай агіі, што ён робіць у кнізе дзіцячых аповядаў?\n- Так, дзіўна., - паўтарыў Гары. – І Скрымджар павінен быў пазнаць яго. Ён быў Міністрам, ён павінен бў быць экспертам у Цёмнай Магіі.\n- Я ведаю… Быць можа ён падумаў, што гэта вока, як і я. Усе астатнія гісторыі таксама маюць маленькія малюначкі над загалоўкамі.\nЯна перастала казаць, але працягвала разглядаць дзіўную адзнаку. Гары паспрабаваў зноў.\n- Я тут падумаў. Я… я жадаю адправіцца ў Годрыкаву Лагчыну.\nЯна паглядзела на яго, але яе погляд быў безуважным. Ён быў упэўнены, яна ўсё яшчэ думае пра загадкавую адзнаку ў кнізе.\n- Так, - сказала яна, - Так, я таксама аб гэтым умала. Я думаю, нам сапраўды неабходна туды адправіцца.\n- Ты мяне правільна зразумела? – спытаў Гары.\n- Вядома. Ты жадаеш адправіцца ў Годрыкаву Лагчыну. Я хгодна. Я думаю, мы павінны. Гэта значыць, я не магу прадумаць лепшага месца, дзе бы ён мог быць. Гэта будзе небяспечна, але чым больш я думаю аб гэтым, тым больш пераконваюся, што ён менавіта там.\n- Э-э… што там? – спытаў Гары.\nІ тут яна паглядзела на яго з такім жа здзіўленнем, з якім Гары глядзеў на яе.\n- Ну-у, меч, Гары! Дамблдор павінен быў ведаць, што ты захочаш вярнуцца туды. Бо, Годрыкава Лагчына – гэта месца нараджэння Годрыка Грыфіндора.\n- Праўда? Грыфіндор нарадзіўся ў Годракавай Лагчыне?\n- Гары, ты калі-небудзь адкрываў “Гісторыю Магіі”?\n- З-з, - сказаў Гары, усміхаючыся ўпершыню за месяц. Ён адчуў, што мускулы вакол рта цягнуліся тага. – Я адкрываў яе… ну ты ведаеш, калі купляў. Усяго адзін раз.\n- Дык вось, калі вёска названая яго імем, я падумала, што ты здагадаешся правесці паралел! – хмыкнула Герміёна. Яна была больш падобная на звычайную сябе, чым у апошні час. Гары амаль быў упэўнены ў тым, што яна зараз заявіць, што толькі што была ў бібліятэцы. – У “Гісторыі Магіі! ёсць трохі аб гэтай вёсцы, пачакай… - яна адкрыла вышвывную пацеркамі сумачку і рылася некаторы час, пакуль нарэшце не выняла іх стары школьны падручнік, Гісторыю Магіі Бацільды Бэгшот і яна прагартала яго, пакуль не знайшла патрэбную старонку.\n“Паводле Міжнароднага Ўазу аб Сакрэтнасці 1689, чараўнікі схаваліся. І суцэль натуральа то, што ны стварылі сваё маленькае грамадства ўнутры грамадстваў. Шмат маленбкіх вёсачак прыцягвалі чарадзейныя сем’і, якія збіраліся разам для ўзаемнай падтрымкі і абароны. Вёскі Цінворш у Карнуэле, Верхні Флэглі ў Ёркшыры, і Аттэры Сэнт Кэтчпол, якая знаходзіцца на паўднёвым узбярэжжы Англіі, былі знакамітымі хатамі цэлых груп чарадзейных сем’яў, якія жывуць побач з цярплівымі а часам змешчанымі пад заклёнам Канфундус магламі. Напэўна, найболей услаўленае з гэтых напалову чарадзейных месцаў, Годрыкава Лагчына, вёска на захадзе краіны, дзе нарадзіўся вялікі чараўнік Годрык Грыфідор, і дзе Боўман Райт чарадзейны каваль, вынайшаў першы Залаты Снітч. Могільнік поўны імёнаў старадаўніх чарадзейных родаў, і гэта, без сумневу, тлумачыць векавыя гісторыі аб прывідах і маленькай праклятай царквы побач з могільнікам.”\n- Ты і твае бацькі не ўпамянёныя, - сказала Герміёна закрыўшы кнігу. – Таму што Прафесар Бэгшот не апісала нічога, што адбылося пазней дзевятнаццатага стагоддзя. Але падумай: Годрыкава Лагчына, Годрык Грыфіндор, Меч Грыфіндора. Ты не думаеш, што Дамблдор чакаў, што ты знойдзеш нейкую сувязь?\n- О, так…\nГары не жадаў прызнаваць, што ён абсалютна не думаў пра Меч, калі прапаноўваў адправіцца ў Годрыкаву Лагчыну. Для яго ўся гісторыя вёскі складалася ў магілах яго бацькоў, хаце, дзе ён ледзь-ледзь пазбег смерці, і ў чалавеку па імі Бауільда Бэгшот.\n- Памятеш, што сказала Мюрыль? – спытаў ён нечакана.\n- Хто… - Гары вагаўся. Ён не жадаў прамаўляць імя Рона. – Стрыечная бабуля Джыні. На вяселлі. Тая, якая сказала, што ў цябе худыя лодыжкі.\n- А-а, - вымавіла Герміёна. Гэта быў напружаны момант. – Гары ведаў, што яна ўспомнла Рона, і ён паспяшаўся працягнуць:\n- Яна сказал, што Бацільда Бэгшот усёяшчэ жыве ў Годрыкавай Лагчне.\n- Бацільда Бэгшот, - прамармытала Герміёна, прабегшы паказальным пальцам па рэльефным імі Бацільды на вокладцы “Гісторыі Магіі”. – Ну, я мяркую…\nЯна ахнула так раптоўна, што ў Гары ўнутры ўсё перавярнулася. Ён схапіў сваю палачку, абгортваючыся да ўвазоду ў палатку, але там нікога не было.\n- Што? – скзаў ён зло і палегчальна адначасова. –Навошта ты так зрабіла? Я падумаў, ты ўбачыла Пажыральніка Смерці, які адкрываў замок палатцы, па меншай меры…\n- Гары, а што калі меч Годрыка Грыфіндора ў Бацільды? Што калі Дамблдор даверыў яго ёй?\nГары разглядаў такую магчымасць. Бацільда павінна быць ужо вельмі пажылой жанчынай, і калі верыць Мюрыэль, яшчэ і дурнаватай. Магло быць так, каб Дамблдор даверыў ёй Меч Грыфіндора? Калі гэта так, то Дамблдор аддаў важную рэч у распараджэнне лёсу. Ён ніколі не казаў, што замяніў Меч падробкай, але гэтак жа і не згадваў аб сяброўстве з Бацільдай. Хоць цяпер не быў час выказваць сумневы з нагоды тэорыі Герміёны. Не тады, калі гэтая тэорыя настолькі супадала з самым вялікім жаданнем Гары.\n- Так, ён мог так і паступіць! Так мы ідзем у Годрыкаву Лагчыну?\n- Так, але нам трэба дбайна ўсё абдумаць, Гары. Цяпер яна сядзела насупраць яго і Гары мог сказаць што далягляд наяўнага плану натхняў яе розум гэтак жа моцна як і яго. – Для пачатк, нам трэба адтрэніраваці дызаппарацыю пад Плашчом-Нябачнікам удвух, і магчыма Заклён Разнаваждзення таксама спатрэбіцца; а ты не думаеш, што нам трэба ісці апралом і выкарыстаць Адваротнае зелле? У гэтым выпадку, нам трэба дастаць нечыя валасы. На самай справе, я думаю нам лепш зрабіць гэта, Гары, чым мацней наша маскіроўка, тым лепш…\nГары дазволіў ёй казаць, ківаючы і згаджаючыся з ёй кожны раз, калі яна прабіла паўзу, але яго розум быў далёка ад гутаркі. Упершыню з тых часоў, як ён пазнаў аб тым, што меч у Грынгаттсу быў падробкай, ён адчуў хваляванне.\nЁн быў блізкі да паездкі дадому, да вяртання ў тое месца, дзе ў яго была сям’я.\nКалі бы не Валан дэ морт, Годрыкава Лагчына была бы тым месцам, дзе бы ён вырас і праводзіў кожныя школьныя вакацыі. Ён бы мог запрашаць сяброў… Можа быць у яго былі бы браты або сёстры… Менавіта яго мама спякла бы яму святочны пірог на сямнаццацігоддзе. Жыццё, якое ён загубіў, амаль ніколі не здавалася яму настолькі рэальнай як зараз, калі ён ведаў што зусім хутка ўбачыць месца, якое ад яго забралі. пасля таго, як Герміёна сышла спаць той ноччу, Гары ціха дастаў свой заплечнік з пацеркавай сумкі Герміёна, і выняў адтуль фотаальбом, які даў яму Хагрыд даўным-даўно. Упершыню за доўгія месяцы, ён уважліва праглядаў старыя фатаграфіі яго бацькоў, іх усмешкі і машушчыя рукамі вобразы, якія былі адзінай рэччу пакінутай ад іх. Гары бы з радасцю адправіўся ў Годрыкаву Лагчыну на наступны дзень, але ў Герміёны былі іншыя думкі на гэты конт. Як заўсёды ўпэўненая ў тым, што Валан дэ морт чакае вяртання Гары на месца смерці яго бацькоў, яна вырашала, што яны адправяцца толькі калі яны будуць упэўнеыя, што у іх самае лепшая маскіроўка, з усіх магчымых. Такім чынам мінуў цэлы тыдзень – адзін раз яны таемна атрымалі валасы нявінных маглаў, якія рабілі калядныя куплянні, і практыкавалі аппарацыю і дызаппарацыю разам пад Плашчом-Нябачнікам – пакуль Герміёна пагадзілася здзейсніць вандраванне.\nЯны павінны былі аппарыраваць у вёску пад покрывам начы, таму ўжо шарэла калі яны нарэшце выпілі Адваротнае Зелле, якое ператварыла Гары ў магла сярэдніх гадоў, які лысеў, а Герміёну – у маленькую і падобную на мышку яго жонку. Пацеркавая сумка са ўсімі іх рэчамі (акрамя хоркуркса, які Гары насіў на шыі) была схаваная ва ўнутраную кішэнь зашпіленага плашча Герміёна. Гары накінуў на іх Плашч-Нябачнік, і яны апынуліся ў задушлівай цемры.\nГары адкрыў вочы, сэрца стукала зесці ў горле. Яны стаялі рука аб руку на заснежанай дарозе пад цёмным блакітным небам, на якім ужо слаба зіхацелі першыя начныя зоркі. На іншым баку вузкай дарогі стаялі хаты, з мінатлівымі каляднымі ўпрыгожваннямі на вокназ. Кароткі шлях наперадзе іх, асветлены залатымі вулічнымі ліхтарамі, вёў да энтра вёскі.\n- Увесь гэты снег? – прашаптала Герміёна пад плашчом. – Чаму мы не падумалі аб снезе? Пасля ўсіх нашых засцярог, мы будзем пакідаць сляды! Нам трэба проста пазбаўляцца ад іх… ты ідзеш наперадзе, а я займуся гэтым.\nГары не жадалася захадзіць у вёску як цыркавомуй каню, хаваючыся, і магічна выдаляючы сляды.\n- Давай знімем Плашч, - сказаў Гары, і дадаў, убачыўшы яе спалоханы погляд. – О, ды добра, мы не падобныя на сябе і вакол нікога няма.\nЁн паклаў Плашч пад куртку, і яны бесперашкодна зрушыліся наперад, марознае паветра паліла твары калі яны прахлдзілі ўсё больш хат. І любы з іх мог апынуцца тым самым, дзе жылі Джэймс і Лілі або дзе зараз жыве Бацільда. Гары глядзеў на парадныя дзверы, іх пакрытыя снегам стрэхі, на іх веранды, яму было цікава, ці ўспомніць ён адзін з іх, у глыбіні душы разумеючы, што гэта немагчыма, што яму было менш года, калі ён пакінў гэтае месца назаўсёды.\nЁн не быў нават упэўнены, што наогул зможа убачыць хату; ён не ведаў што адбылося, калі Заклён Вернасці перастаў дзейнічаць. Потым вузкая сцяжынка, па якой яны ішлі згортвала налева і да сэрца вёскі, да маленькай плошчы, якая адкрылася іх погляду.\nПаўсюль былі разважаныя каляровыя агні, у цэнтры было нешта накшталт вайсковага помніка, часткова заслоненага каляднай ёлкай, якая калыхалася. Было некалькі крам, паштовых службаў, паб, маленькая царква, вокны з каляровага шкла якой, ярка асвятлялі плошчу.\nСнег тут стаў моцным, ён быў цвёрдым і лікім, калі людзі хадзілі тут цвесь дзень. Жыхары вёскі праходзілі ў розныя бакі перад імі, іх фігуры былі ярка асветленыя вулічнымі ліхтарамі. Яны чулі выбухі смеху і папулярную музыку, калі дзверы паба адчыняліся і зачыняліся; потым яны пачулі распачатую песню ў маленбкай царкве.\n- Гары, я думаю зарз пярэдадне Каляд! – сказала Герміёна.\nЁн страціз рахунак часу, за тыдні яны не прачыталі і газеты.\n- Я упэўненая, так! – сказала Герміёна, гледзячы на царкву. – Яны… яны павінны быць там, праўда? Тваі мама і тата? Я бачу, там далей могільнік.\nГары адчуў трапятанне ад чагосьці, што было мацней хвалявання, больш падобнага на страх. Зараз, калі ён быў так блізка, у выніку ён не ведаў цяя жадаў ён гэта ўбачыць. магчыма Герміёна ведала, што ён адчуваў таму, што яна знайшла яго руку і ўпершыню павяла яго, пхаючы наперад. Мінуючы палову плошчы, яна намёртва спынілася.\n- Гары, глядзі!\nЯна паказвала на ваенны помнік. Калі яны праходзілі міма яго, ён змяніўся. Замест абеліска, ушпілянага імёнамі, ён убачыў статую трох чалавек: мужчыну з неахайнымі валасамі і ачкамі, жанчыну з доўгімі валасамі і добрым мілым тварам і маляняці, які сядзеў а руках маці. Снег пухнатымі белымі шапкамі ляжаў на іх галавах.\nГары падышоў бліжэй, пільна гледзячы ў твары сваіх бацькоў. Ён не мог прадставіць, што тут будзе такая статуя. Было так дзіўна бачыць самога сябе ў камені, шчаслівага маляняці без шнара на лбу.\n- Пайдзем, - вымавіў Гары, калі ён удосталь наглядзеўся, і яны зноў звярнуліся да царквы. Калі яны перайшлі дарогу, ён паглядзеў над галавой: статуя зноў стала ваённым мамерыялам.\nСпеў пагучнеў, калі яны наблізіліся да царквы. Гэта прымусіла горла Гары сціснуцца, так моцна нагадаўшы яму аб Хогвартсу, аб Піўзе, які мычаў грубіянцкія перапобкі калядных песень з найблізкіх даспехаў, аб дванаццаці елках у Вялікай Зале, аб Дамблдору, які апранаў жаночы капялюш, які выйграў у фанты. аб Роне ў вязаным шведары…\nКаля уваходу ў могілкавы панадворак была вузкая брамка. Герміёна пхнуля яе як мага цішэй, і яны праслізнулі у яе. На іншым боку слізкай дарогі да дзвярэй црквы снег быў глябокім і некронутым. Яны ішлі па снезе, пакідаючы глыбокія разоры за сабой, абыходзячы будынак, трымаючыся ў цені за блішчалымі вокнамі.\nЗа царквой шэраг за шэрагам высіліся ледзь накрытыя снегам магілы, якія выдаваліся ад бледнаблакітнай прасціны снягі з сінімі, залатымі і зялёнымі плямамі ад адлюстраванняў вітражоз. Ухапіўшы рукой палачку ў кішэні пінжака, Гары наблізіўся да нйблізкай магілы.\n- Глядзі, гэта Эббот, павінна быць нейкі далёкі сваяк Ханны!\n- Кажы цішэй, - папытала яго Герміёна.\nЯны паглыбляліся ў могілкавы двор далей і далей, пратоптваючы на снегу за імі цёмныя сляды, спыняліся, каб зірнуць на надпісы на старых надмагіллях, на кожным кроку ўзірючыся ў навакольную цемру, каб быць упэўненымі, што за імі не сочаць.\n- Гары, тут!\nГерміёна была ў двух шэрагах магіл за ім; ён вярнуўся да яе, яго сэрца стала мацней біцца ў грудзі.\n- Не, але паглядзі!\nЯна паказала на цёмны камень. Гары нахіліўся ўніз, і ўбачыў на змёрзлым граніце словы “Кендра Дамблдор” і кароткія даты нараджэння і смерці “… І яе дачка Арыяна”. Таксама на камені была эпітафія:\n“Бо дзе ваш скарб,\nтам будзе і ваша сэрца…”\nТакім чынам, Рыта Скітар і Мюрыэль мелі рацыю ў некаторых фактах. Сям’я Дамблдораў, прынамсі, жыла тут, і частка яе тут памерла.\nБачыць магілу было горш, чым чуць аб ёй. Гары не сог думаць аб тым, што і ў яго, і ў Дамблдора былі глыбокія карані ў гэтым могілкавым панадворку, і што Дамблдор павінен ыў сказаць яму аб тым, але ён так ніколі і не падзяліўся з ім сувяззю.\nЯны маглі бы наведаць гэтае месца разам; на імгненне Гары прадставіў прыход сюды з Дамблдорам, аб тым, якой сувяззю гэта было бы, і як шмат значыла бы для яго. Але Дамблдору здавалася, што той факт, што іх сем’і ляжаць побач на адным і тым жа могільніку, быў няважным супадзеннем, які не адносіцца, магчыма, да працы, выканання якой ён жадаў ад Гары.\nГерміёна глядзела на Гары, і ён быў шчаслівы, што яго твар хавала цень. Ён зноў прачытаў словы на магільным камені. “Бо дзе ваш скарб, там будзе і ваша сэрца”. Ён не разумеў, што значылі гэтыя словы. Вядома, гэта Дамблдор абраў іх, як старэйшы член сям’і пасля смерці маці.\n- Ты ўпэўнены, што ён ніколі не згадваў?.. – пачала Герміёна.\n- Не, - адрывіста вымавіў Гары. – Давай працягнем пошукі, - дадаў ён іадвярнуўся, жадаючы больш ніколі не бачыць гэтага каменя: яму было адваротна гэтае ўсваляванае трапятанне з адценнем абуранасці.\n- Тут! – заурычала Герміёна праз некалькі секунд з цемры. – О, не, выбач! Я думала, што тут напісана “Потар”.\nЯна працірала пакрыты мохам камень, які раскрашыўся, утаропіўшыся на яго, злёгку нахмурыўшы бровы.\n- Гары, вярніся на секунду…\nЁн не жадаў адцягвацца зноў, але неахвотна прайшоў да яе па снезе.\n- Пагялдзі сюды!\nМагіла была вельмі старая, сапсаваная надвор’ем настолькі, што Гары не мог прачытаць імя. Герміёна паказала яму знае пад ёй.\n- Гары! Гэта знак з кнігі!\nЁн зірнуў на месца, якое яна адзначыла. Камень быў такім ісцёртым, што было на ім выгравіравана, хоць трохвугольны знак, падобна, стаяў пад практычна неадметным імем.\n- Так… Гэта можа быць…\nГерміёна запаліла палачку і накіравала яе на імя на камені.\n- Тут напісана Іг… Ігнотус, я думю…\n- Мне трэба працягнуць пошукі бацькоў, добра? – скзаў Гары некалькі агрубеўшым голасам і зноў адышоў, пакідаючы яе сядзець на кукушках перад старой магілай.\nНа кожным кроку ён сустракаў прозвішчы, напрыклад, Эббот, аб якіх чуў у Хогвартсу. Часам на могілкавым панадворку сустракаліся цэлыя пакаленні чараўнікоў: па датах Гары мог судзіць, што яны альбо памерлі цалкм, альбо пераехалі з Годрыкавай Лагчыны. Чым глыбей ён губляўся сярод магіл, тым часцей ён бачыў новыя надмагіллі, якія выклікалі ў яго невялікі прыліў прадчування і чакання.\nЦемра і цішыня, здавалася, станавілася ўсё глыбей…\nГры азірнуўся, хвалюючыся і думаючы аб Дзяментарах, затым ён зразумеў, што хор замоўк, што галасы вернікаў пачалі суціхаць, калі яны падаходзілі бліжэй да плошчы. Хтосьці ўнутры цэрквы выключыў святло.\nЗатым у цемры ў трэці раз пачуўся выразны голас Герміёны, усяго ў пары метраў ад яго.\n- Гары, яны тут… вось тут.\nІ ён зразумеў па яе голасу, што гэта былі яго мама і тата: ён прайшоў да яе, адчуваючы, як нешта здушвала грудзі, гэта было тое ж пачуццё, чкре ён выпабаваў пасля смерці Дамблдора – цяжкае гора на яго сэрца.\nНадмагілле стаяла ўсяго толькі праз дзве шэрагі за магіламі Кендры і Арыяны. Яно было зроблена з белага мармуру, як і магільны Дамблдора, на ёй было лёгка прачытаць надпіс, нібы мармур ззяў у цемры. Гары не трэба было ўставаць на калены або нават падыходзіцб бліза, укаб прачытаць высечаныя словы:\nДжэймс Потар Лілі Потар\nНарадзіўся 27 сакавіка 1960 Нарадзілася 30 студзеня 1960\nПамёр 31 кастрычніка 1981 Памерла 31 кастрычніка 1981\nАпошні жа вораг вынішчыцца – смерць.\nГары чытаў словы павольна, як быцам у яго быў толькі адзін шанец зразумець іх сэнс, апошнюю строчку ён прачытаў услых.\n- Апошні жа вораг вынішчыцца – смерць… - яму ў галаву прыйшла жудасная думка. – Няўжо гэта не прынцып Пажыральнікаў? Навошта гэта тут напісана?\n- Гэта не азначае перамагчы смерць так, як гэта рузумеюць Пажыральніка, Гары, - далікатьна сказала Герміёна. – Гэтазначыць, ну… ты ведаеш… жыць на тым свяьле. Жыць пасля смерці.\n“Але яны не жывуць”, падумаў Гары. “Яны сышлі”. Пустыя словы не маглі схаваць таго факту, што рэшткі яго бацькоў былі пазаваныя пад снегам і каменем, абыякавыя. Слёзы навярнуліся на вочы, перш, чым ён змог іх спыніць, абпальваючы змёрзлы твар, які быў сэнс прыкідвацца і выціраць іх? Ён дазволіў ім капаць, ён сціснуў вусны, гледзячы на тоўсты пласт снега, які хаваў ад яго месца, дзе былі пахаваныя Лілі і Джэймс, ці косткі гэта былі або рах, не ведаючы, што іх жывы сын сстаяў побач, го сэрца білася, таму што яны ахвяравалі сабой дзеля яго. Ён раптам захацеў заснуць на снезе разам з імі.\nГерміёна ўзяла яго за руку і дужа яе сціснула. Ён не мог глядзець на яе, але таксама сціснуў яе руку ў адказ. Ён адрывіста ўдыхаў начное паветра, спрабуючы супакоіцца, узяць сябе ў рукі. Ён павінен быў што-небудзь ім прынесці, але нават аб гэтым не падумаў, а ўсе расліны вакол змерзлі. Герміёна падняла палачку і ў паветры з’явіліся Калядныя ружы. Гары злавіў іх і паклаў на магілу бацькоў.\nЯк толькі ён падняўся на ногі, яму захацелася сысці. Ён не мог больш там заставацца. Ён абняў Герміёну за плечы, яна паклала яму на пояс, яны зоўклі і пайшлі проч, прабіраючыся скрозь снег, праходзячы міма мамы і сястры Дамблдора, назад да цёмнай царквы і брамцы, якую пакуль што не было відаць.\nРаздзел 18. Жыццё і Хлусня Альбуса Дамблдора Архив 03.09.2007\nРаздзел 11. Подкуп Архив 15.08.2007


Клуб “Тарпеда-БелАЗ” застаецца верным беларускай мове - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКлуб “Тарпеда-БелАЗ” застаецца верным беларускай мове\nЖодзінскі футбольны клуб вышэйшай лігі “Тарпеда-БелАЗ” з прыхільнасцю ставіцца да беларусізацыі айчыннага спорту, пра што прэс-сакратар клуба напісаў у адказе на ліст каардынатара грамадскай ініцыятывы “Справаводства па-беларуску” Ігару Случаку. Ігар штогод перад пачаткам новага футбольнага сезону дасылае лісты ў футбольные клубы краіны і заклікае шырэй выкарыстоўваць беларускую мову ў сваёй спартовай дзейнасці. “Ліст з Жодзіна – гэта самы прыхільны адказ, які я калі-небудзь атрымліваў”, – адначыў Ігар Случак.\n– Гэта адзін з самых беларускамоўных клубаў краіны. Яны працягваюць пашыраць беларускую мову ў сваім клубе. У гэтым сезоне ў іх беларускамоўныя майкі, дыктар працуе па-беларуску, яны таксама з гэтага сезону пачалі выпускаць па-беларуску праграмы і завялі беларускамоўны Фэйсбук. Яны таксама адзначылі ў сваім адказе, што добра ацэньваюць тое, чым я займаюся – прасоўваю беларускую мову ў спорце і ў прыватнасці ў футболе.\nДарэчы, і летась футбалісты “Тарпеда-БелаАЗ” выстапалі ў беларускамоўнай спартовай форме. Менеджар жодзінскага клуба па працы з грамадскасцю і маркетынгу Віктар Глушко летась паведаміў журналістам, што за надпісы прозвішчаў гульцоў па-беларуску выказаліся і заўзятары, і самі гульцы каманды.\nМатч за футбольны Суперкубак прыме стадыён ФК „Мінск”\n„Тарпеда-БелАЗ” выйшаў у лідары футбольнага чэмпіянату Беларусі\nБеларускія каманды згулялі ўнічыю у матчах кваліфікацыі Лігі Еўропы\nБеларускі перамаглі футбалістак Кіпра