Галоўная ➠ Карысныя парады ➠ Дзіця ў хаце бяспеку спачатку\nНатуральна, пакуль малы ў ложку - асноўны клопат пра тое, каб ён адтуль не вываліўся, змена пялёнак - і забеспячэнне бяспечнай асяроддзя ў сэнсе хімікаліяў і за раз.\nАле, дзіця праз некалькі месяцаў - да экстазу навакольных дарослых - ўстае на ногі і пачынае перасоўвацца самастойна. Працэс заканамерны, але забеспячэнне бяспекі малога ў гэты час - пытанне архіважны. Перасоўвацца дзіця ўжо навучыўся, а вось тэхніка бяспекі для яго яшчэ быццам бы не існуе. З даўніх часоў маляняці приучивали да акуратнаму закліку з агнём звычайным метадам: калі печ даволі астывала, але была яшчэ досыць гарачай - да яе дзверцах прыкладвалі руку малога. Апёку ён не атрымліваў, але - запамінаў, што гэтая паверхня можа быць небяспечнай.\nНатуральна, у наш час руку малога не засунеш «у выхаваўчых мэтах» ў электронную разетку, але прынцып выканаць было б добра. Але ёсць і рэчы, якім малога не навучыш нават такой практыкай. Натуральна, закон глабальнага прыцягнення на побытавым узроўні ён вывучыць задоўга да таго, як сутыкнецца з ім на ўроку фізікі ў школе, але падзенне томнага прадмета на галаву можа стаць не найлепшым навучальным дапаможнікам.\nТаму - ёсць сэнс для маляняці ва ўзросце 1-4 гадоў у дзіцячай пакоі не ставіць ніякіх прадметаў, схільных да абвальвання. Натуральна, гэта можна сабе дазволіць не ў кожнай кватэры, але ёсць разумны выхад. Рамяні бяспекі. Тэрмін, хутчэй, аўто. Кожны аўтааматар ведае, што пры перавозцы абавязаны ўсталяваць дзіцячыя крэслы ў машыну і адпаведным чынам іх замацаваць рамянямі. У хатніх жа ўмовах рэмень бяспекі значыць, што прадметы, якія могуць зваліцца з верхніх ярусаў - павінны быць «прышпіленыя» рамянямі да сценак альбо столі. Гэта дазволіць дзіцяці навучаць свет з мінімальным шкодай сабе, а бацькам - быць мернымі за сваё дзіця, калі за ім ніхто не прыглядае.


Зміцер Вайцюшкевіч выступіў у Нью-Ёрку\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Зміцер Вайцюшкевіч выступіў у Нью-Ёрку\nДата публікацыі: 30.01.2017\nКрыніца: Віктар Дудараў, “Наша Ніва”\n28 студзеня грамадская зала Сабора Кірылы Тураўскага ў Нью-Ёрку сустракала спевака Змітра Вайцюшкевіча, які прыляцеў у ЗША, каб выступіць у Нью-Ёрку, Гайленд-Парку (Нью-Джэрсі), Сан-Францыска, а таксама даць некалькі канцэртаў у Таронта і Атаве (Канада).\nГэтым разам Зміцер парадаваў прысутных дзвюма песнямі-прэм'ерамі: «Шалік» на словы Уладзіміра Някляева і «Я трымаў цябе за руку…» на словы Алеся Ліпая.\nПрыязна былі сустрэтыя слухачамі добра вядомыя і любімыя песні «Жыве Беларусь», «Я нарадзіўся тут», «Наш сцяг», «На Каляды» - зала спявала разам са Змітром і ахвотна набывала ягоныя дыскі і аўтографы.\nУ праграме сустрэчы быў запланаваны не толькі канцэрт. Арганізатары Вольга і Алена Талатынік падрыхтавалі «фотасушку» - выставу фотаздымкаў з краявідамі Беарусі, якія можна было ўзяць з сабою ў якасці падарунка. Але галоўным сюрпрызам стаўся пачастунак — традыцыйныя беларускія стравы бабка, кісель, «журавінка», якія Вольга і Алена, стваральніцы ютуб-канала «Берасцейская кухарачка» прыгатавалі для гасцей.\nВіктар Дудараў, “Наша Ніва”


За 2018 год зафіксаваны істотны рост нелегальнай міграцыі з Усходу на Захад | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » За 2018 год зафіксаваны істотны рост нелегальнай міграцыі з Усходу на Захад\nАб гэтым па выніках нарады ў Прэзідэнта заявіў старшыня Дзяржпагранкамітэта Беларусі Анатоль Лапо.\nЁн адзначыў, што ўсе задачы, пастаўленыя беларускім лідарам, былі паспяхова выкананы. Гэта, натуральна, тычыцца і асобных даручэнняў, якія былі пастаўлены ў час наведвання Брэсцкай памежнай групы, — аб развіцці памежнай структуры, камплектаванні тэхнікай і ўзбраеннем.\nУ 2019 годзе Дзяржпагранкамітэту неабходна забяспечыць нацыянальную бяспеку і бяспеку дзяржаўнай мяжы.\n"Асноўныя задачы — гэта забеспячэнне пропуску законапаслухмяных грамадзян на ІІ Еўрапейскія гульні, узмацненне тых напрамкаў дзяржаўнай мяжы, якія мы пазначылі раней на паўднёвым кірунку, далейшае ўзвядзенне памежнай інфраструктуры. І забяспечыць пропуск нашых грамадзян і іншаземцаў праз пункты пропуску — хутка, камфортна, бяспечна", — адзначыў ён.\nАдзін з выклікаў памежнай бяспекі — гэта незаконная транзітная міграцыя. Па словах старшыні Дзяржпагранкамітэта, у 2018 годзе яна павялічылася ў разы, за мінулы год зафіксаваны істотны рост — каля 57,6 %. Беларускія памежнікі затрымалі 457 чалавек. "Хачу падкрэсліць — асабліва перад нашымі партнёрамі з Еўрасаюза — тут мы ахоўваем не толькі дзяржаўную мяжу Беларусі, але і Еўрапейскі саюз ад нелегальнай міграцыі", — падкрэсліў ён.\nАдзін з выклікаў — транзіт наркатрафіку. Зафіксаваны рост у чатыры разы; у мінулым годзе на мяжы затрымалі 450,5 кг наркотыкаў.\nЁн звярнуў увагу, што праца пагранічных органаў удасканальваецца, аднак і злачынцы асвойваюць новыя метады перавозкі.\nВядома, сур'ёзную ўвагу беларускія памежнікі надаюць незаконнаму транзіту зброі. Гэты момант пастаянна агучваецца, за сітуацыяй пільна назіраюць памежныя органы. Найбольш складаны кірунак у гэтым пытанні — украінскі, асабліва разам з заявай генеральнага пракурора Украіны Юрыя Луцэнкі, які адзначыў, што ў цяперашні час у краіне налічваецца ад трох да пяці мільёнаў адзінак нелегальнай зброі (гэтую цытату прыводзіць агенцтва УкрІнфарм).\nНа нарадзе Прэзідэнт звярнуў увагу на павелічэнне штатнай колькасці і стварэнне манеўраных груп. Старшыня Дзяржпагранкамітэта адзначыў, што ўжо сфармаваны манеўраныя групы, іх штаты на ўкраінскім напрамку, уведзены ў строй памежны пост і памежная застава, цяпер пачынаецца камплектаванне асабістым складам, узбраеннем і тэхнікай.\nНавошта патрэбныя мабільныя манеўраныя групы? Анатоль Лапо патлумачыў гэты момант: у камандзіра часткі заўсёды павінен быць рэзерв. "Яны былі, манеўраныя групы. Потым, калі мы выходзілі на ўкраінскі напрамак, проста туды іх перакінулі. Рэзерву не стала", — адзначыў ён.\nМабільныя манеўраныя групы створаны для вырашэння задач, якія ўзнікаюць раптоўна, — усё залежыць ад сітуацыі на асобных участках мяжы. Такія групы гатовыя да выканання задачы літаральна праз 3-4 хвіліны пасля сігналу.\nШто тычыцца мадэрнізацыі дзяржаўнай мяжы, то яна ў асноўным закранае польскі кірунак, дзе былі сігналізацыйныя комплексы старых узораў. Важна, што пры мадэрнізацыі яны паказваюць тыя ж параметры працы, як і новыя комплексы, аднак у грашовым эквіваленце гэта ў разы танней.\n«Чарнобыльскі» турызм саступіў месца паляванню\n2279 Вядомыя спартсмены заклікаюць падтрымаць мір і стабільнасць у Беларусі\n1276 Іна Карабан, начальнік аддзела гігіены, эпідэміялогіі і прафілактыкі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь\n697 Алег Гайдукевіч: Мы можам мець розныя палітычныя погляды, але мы разам будзем жыць у гэтай краіне\n661 (Не)канферэнцыя для школьных настаўнікаў «EdCamp Belarus—2020» пройдзе 10–11 кастрычніка\n477 Беларускія гісторыкі абмеркавалі ўрокі ўз'яднання Заходняй Беларусі і БССР\n457 «Першыя» падвядуць вынікі анлайн\n415 Сем этапаў сцэнарыя па знішчэнні Беларусі - Лукашэнка расказаў пра сапраўдныя задумы апанентаў


Культура - "451 па..." Шэлкаплясаву\nШчаслівы акцёр, што пасуе тэатру, і праславутае “зерне” ролі\n— Ты так прыгожа сказала! Галоўнае ж — гэта праўда, — кажа заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Аляксандр ШЭЛКАПЛЯСАЎ. — Хоць ёсць тут і пэўны “ўкол” тэатру сённяшняму. Цуд адбываўся! Спектаклі ішлі на дзвюх сцэнах паралельна, прыязджалі рэжысёры, мы ездзілі на гастролі, а якія “капуснікі” паспявалі ставіць і для сваіх вячорак, і для гледачоў! Усе казалі: “Мы — каманда!” Калі я прыйшоў у тэатр, мяне сустрэлі такія артысты!.. Альберт Акчурын, Віктар Смачнеў, Аляксандр Марцынюк, Алена Гайдуліс, Валерый Смірноў, Юрый Іваноў... Шчасцем было ў іх вучыцца! Яны сышлі, але пакінулі такую бясцэнную спадчыну — прыклад самаахвярнага служэння тэатру, вопыт, словам, тое, што і з’яўляецца самім тэатрам, яго ядром! Я, вядома, не хачу сказаць, што зараз нікога не засталося. І сёння ёсць артысты, назіраючы за якімі атрымліваеш задавальненне, — Мікалай Емяльянаў, Люся Волкава, Алена Красікава, Святлана Марэцкая, Саша Калагрыў — абойма неверагодных акцёрскіх талентаў, прычым усе розныя!\n— А ці змяніўся глядач?\n— Чалавек заўсёды застаецца чалавекам, якімі гаджэтамі ён ні карыстаўся б. Ён са сваімі бедамі, радасцямі, перажываннямі прыходзіць у тэатр для зносін, таму наколькі ты рознабаковы, настолькі гледачу і цікава. Ён жа прыходзіць па эмоцыю, і мая задача не падмануць яго ў чаканнях цуду! І спектаклі павінны быць якаснымі, і выкананне — толькі тады мы зможам захаваць да сябе цікавасць, павагу і любоў. Узаемныя, вядома ж. Без гэтага не можа існаваць тэатр. Дыялог. Тэатр без гледача існаваць не можа, а вось у гледача цяпер вялікі выбар. Вельмі прыемна бачыць поўныя залы (не заўсёды, вядома), тады разумееш: усё не дарма, хочацца жыць, тварыць і верыць, што ты патрэбны.\n— Паняцце “сучасны тэатр” — што гэта?\n— Той, у якім мы служым цяпер, — тэатр жа заўсёды сучасны. Іншае пытанне, хто і як гэта адчувае. Бывае, прыходзіць рэжысёр і паведамляе, што прыдумаў новае слова для сцэны, сучасны матэрыял, захлёбваючыся чытае, а для мяне гэта прыдуманая на кухонных вячорках гісторыя. І вось тут пачынаецца канфлікт. Ці іншае: прыехаў рэжысёр і спрабуе пераканаць у тым, што ўсё ведае пра тэатр, і ставіць, напрыклад, Каляду. Ён перакананы, што гэта вельмі сучасна, асабліва ў музычным суправаджэнні Веркі Сярдзючкі. І гэта праўда гэтага самага рэжысёра, на якую ён мае права. Іншае пытанне, што мая свабода заканчваецца там, дзе пачынаецца свабода іншага, бо акцёр жа — чалавек залежны, найперш — ад рэжысёра, ад кіраўніцтва трупай са сваёй свабодай дзеянняў. Зараз скажу не сваю думку, хтосьці з мінскіх крытыкаў падчас “круглага стала” выказаў яе: тэатр стаў адміністрацыйным. Скажам, цяпер годнасць тэатра часцяком ацэньваецца не якасцю пастановак, не акцёрскай трупай, а колькасцю наведванняў сайта, яго афармленнем і гэтак далей. Вось толькі глядач прыходзіць з іншай мэтай! І я хачу іграць у добрых спектаклях, мне не хочацца, каб мне навязвалі дурны густ і пераконвалі, што ў тэатры, у сучасным, усё інакш! І вось тады я пачынаю разумець: калі не можаш змяніць сітуацыю, змяні сваё стаўленне да яе, пачынай змяняць стаўленне да тэатра, спрабуючы захаваць у сабе трапяткія і беражлівыя пачуцці да сцэны, да калег-акцёраў, якія адчуваў на працягу гадоў і не хачу раптам страціць.\n— З апошнімі словамі я ўсвядоміла: такую ж тугу адчула падчас апошняй прэм’еры тэатра “451 па Фарэнгейце” рэжысёра Генадзя Мушперта. У цябе там невялікая, здавалася б, роля — прафесар Фабэр. Тры эпізоды, але менавіта яны, на мой погляд, задаюць атмасферу спектаклю, калі раптам адчуваеш шчымлівую адзіноту розуму, пачуццёвасці і разумення таго, як шмат мы губляем у жыцці.\n— Дзякуй. Менавіта пра гэта якраз і думаў. Адкрыццё Фабэра ў тым, каб чуць, каб людзі чулі адно аднаго…\n— Якім павінен быць рэпертуар? Зразумела, што нагналі аскоміну размовы пра камедыі ў афішы...\n— Дык яны павінны быць! Нельга ж быць увесь час сумным ці, наадварот, смяяцца ўвесь час! І тэатр — жывы арганізм — павінен прапаноўваць гледачу розны матэрыял — і камедыі, і драму, і класіку. Артысты ж маладыя не могуць развівацца, увесь час граючы толькі Рэя Куні...\n— Ну а класіка мае быць “мадэрнізаванай” ці...\n— Сустрэчнае пытанне: “Чайка” Алега Жугжды (пастаноўка Гродзенскага тэатра лялек) — “мадэрновы” спектакль ці класічны?\n— Класічны, вядома! Хоць вельмі сучасны...\n— Так. Чэхаў. Атмасфера, аўтар, які заўсёды павінен гучаць! І класіка заўсёды сучасная! Гэта, па-першае, невычэрпная крыніца натхнення: я не ведаю артыста, які не хацеў бы граць класіку. А па-другое, у які перыяд жыцця да яе ні дакранешся — заўсёды знойдзеш адказы на многія пытанні.\n— Не сакрэт, што драматычнага тэатра для цябе аказалася мала — і ты паспяхова выступаеш на падмостках Гродзенскага тэатра лялек. Мо пытанне абурыць калег — артыстаў драмы, але: дзе больш складана?\n— Мне прасцей у “драме”. А наогул не магу дзяліць. Тэатр лялек мне гэткі ж дарагі, ён таксама мой... Ну а складана мне ў ім таму, што акрамя мяне там ёсць лялька, якой трэба перадаць эмоцыі, каб і яна ўздзейнічала на гледача. Бо кожны паварот галавы азначае многае. Я бачу, як працуюць майстры і якое задавальненне зведваеш, гледзячы на іх віртуознае валоданне лялькай! На жаль, я гэтага не ўмею...\n— Я бачыла: ты так акуратна-беражліва ставішся да лялькі. Ствараецца ўражанне, нібы зліваешся з ёй, што вельмі падкупае!\n— Тут ёсць да чаго імкнуцца. Гэта насамрэч вельмі цікава! Алег Жугжда вучыў: калі лялька на сцэне, цябе не павінна быць. Іншая справа — жывы план, дзе мы павінны стаць адным цэлым. Так што ў тэатры лялек іншыя магчымасці і іншы драйв... Таму і больш складана, па-вар’яцку складана! Не забывайся, што яшчэ партнёры ёсць, пры гэтым застаюецца дэкарацыя, святло, музыка і дадаецца яшчэ адзін аб’ект — лялька, праз якую табе трэба данесці эмоцыі, пачуцці. Дарэчы, мне заўсёды было цікава: я любіў назіраць за працай калег з тэатра лялек.\n— Зразумела, у двух тэатрах ты служыш не для паляпшэння матэрыяльнага становішча, а для...\n— Калі шмат адыграў і разумееш, што твой час сыходзіць, што на змену прыйшлі маладыя артысты, раптам табе кажуць, што ты маеш выдатны ўзрост і табе яшчэ граць і граць! Раней я марыў з’ехаць у вёску, завесці карову, а потым зразумеў — не маё! Хачу працаваць, быць занятым у цікавых тэатральных праектах! Чалавеку прыемна знаходзіцца там, дзе ён патрэбны!\n— Няўжо ў цябе яшчэ ёсць ролі, якія хацеў бы сыграць? На мой погляд, ты шчаслівы акцёр — больш за 80 вобразаў…\n— Не шмат, але ёсць. Скажам, Дзед Акім “Ва ўладзе цемры” Льва Талстога, але гэтага я, пэўна, ужо ніколі не сыграю, хоць і хочацца...\n— Зараз напішам — і абавязкова хтосьці з рэжысёраў паставіць гэты спектакль! А як знайсці праславутае “зерне” ролі?\n— (Смяецца.) Збожжа знайшоў — цяпер шукаю, куды яго пасеяць!.. Гэта значыць я ведаю, але тое — не публічны адказ. З кожнай роляй ты пражываеш пэўны адрэзак жыцця. Я не існую асобна ад свайго персанажа, дыхаю з ім адным паветрам: у пэўны перыяд гэта мой характар, маё жыццё, і нараджаецца тон незалежна ад майго жадання! Я не прыходжу на рэпетыцыю шукаць праславутае “зерне”. З кожнай роляй складваюцца пэўныя адносіны, не падобныя на папярэднія. З адной ты адчуваеш, што яна яшчэ ў зародку, хворае дзіця. І ты пестуеш, выходжваеш тую ролю. Іншую ж бярэш з налёту — азарт такі! А бывае такое, што як шар — само пакацілася, толькі паспявай. Праўда, потым з’яўляецца пачвара нейкая. Ці наадварот.\n— У цябе з тэатрам атрымліваюцца нейкія асабістыя адносіны…\n— Так! І я буду вельмі засмучаны, калі гэта спыніцца. Таму што гэта маё жыццё, маё светаадчуванне.\n— Калі я дамаўлялася пра сустрэчу, матывавала гэта тым, што ў цябе хутка юбілей. Мне ж адказалі: непрыстойна нагадваць яму пра ўзрост, маўляў, на сябе паглядзі. Але, Саша, што граху таіць, большая частка жыцця пражытая...\n— А самае лепшае яшчэ наперадзе!\n— Праўда? Ты шчаслівы чалавек!\n— Разумееш, можна стаміцца ад жыцця і выдыхнуць, вырашыць, што ты ўжо ўсё зрабіў. А можна ўзнімаць планку і працягваць чакаць, ставіць перад сабой задачы. У мяне, дарэчы, шмат задач, якія патрабуюць эмацыйных, фізічных выдаткаў, шмат не сыграна. Так што… усё наперадзе!\n— Увогуле, аб’ектыўна на жыццё ты глядзець не хочаш?\n— А на жыццё глядзець аб’ектыўна наогул немагчыма, як і на тэатр, бо ён — мастацтва суб’ектыўнае. І жыццё нельга пражыць, не мяняючы сваіх адносін і прыхільнасцяў да сітуацыі або да з’явы. Ды і ўсё адно кіруешся сваімі меркаваннямі! І праўда ў кожнага свая.\n— Атрымліваецца, што ты верыш толькі ў сябе?\n— Самаўпэўненасць і вера ў сябе — зусім розныя паняцці, так? У сябе я, безумоўна, веру. У свае магчымасці, у сваю светлую будучыню, якую трэба будаваць цяпер, і кожны дзень я гэтым займаюся. Бязглузда жыць і не падабацца самому сабе. Кожны ідзе наперад толькі сваёй дарогай. Напэўна, ёсць Хтосьці, хто табе дапамагае, і выпадак у жыцці — тут, дарэчы, вельмі тонкая грань. Маё апантана шчырае служэнне справе, якой я займаюся, — маё пакліканне (не тое каб я больш нічога не ўмеў — і цвік уваб’ю, і адрыну пабудаваць змагу, і абавязак Айчыне аддаваў не ў самых лёгкіх умовах).\n— Ці любіш ты тэатр?\n— Для мяне тэатр настолькі натуральны... Мы пасуем адно аднаму. Не ведаю, гэта каханне ці звычка?\nЯ рыхтавала розныя пытанні: галоўныя каштоўнасці ў жыцці, галоўныя падзеі і многія іншыя, але атрымалася, што ўсё, аб чым мы ні пачыналі б размаўляць, зводзілася да тэатра. Саша з тых нешматлікіх акцёраў, якія ведаюць тэатр і могуць шмат распавесці пра яго, для якіх тэатр не частка жыцця, а свет і сэнс існавання. Здаецца, адбяры ў яго тэатр — і не застанецца нічога вакол, таму што ўсё, што мае сэнс, засяроджана на невялікай прасторы, абмежаванай трыма сценамі, — сцэне. Гэта яго Сусвет. І будзь паміж ім і гледачом чацвёртая, хай нават цагляная сцяна — ён разбурыць і яе сілай сваёй пераканаўчасці і нейкай толькі яму ўласцівай акцёрскай праўдай.\nФота прадастаўлена тэатрам


01.11.2020 Происшествия 872 просмотра\n04.11.2020 Происшествия 755 просмотров\nУ Віцебскай вобласці міліцыянер з ДАІ двойчы стрэліў у хлопца, таму ампутавалі нагу\n07.11.2020 Происшествия 635 просмотров\n24 кастрычніка ў вёсцы Дуброўка Ушацкага раёна міліцыянеры ўжылі табельную зброю. 32-гадовы Арцём Ягадка атрымаў дзве кулі ў нагу. З агнястрэльнымі раненнямі мужчыну даставілі ва ўшацкую бальніцу, а потым у Мінск, дзе нагу давялося ампутаваць.\n21.11.2020 Происшествия 442 просмотра\n24.11.2020 Происшествия 438 просмотров\nУ Салігорску судзяць 67-гадовага вайсковага пэнсіянэра Леаніда Штайду. Яго вінавацяць у забойстве 50-гадовага рабочага «Беларуськалія» Генадзя Кісяля, зь якім не сышоўся ў палітычных поглядах. Трагедыя адбылася 12 жніўня каля будынка КДБ у Салігорску, піша Tut.by.\nУ Мінску на плошчы Перамогі каля манумента гарэў аўтамабіль. З’явіліся падрабязнасці «вогненнага» ДТЗ на плошчы Перамогі\n25.11.2020 Происшествия 484 просмотра\nУвечары 24 лістапада ў Мінску на плошчы Перамогі каля манумента гарэў легкавы аўтамабіль. Ратавальнікі паведамляюць, што ўзгаранне адбылося «ў выніку ДТЗ».


Вянок памяці. Віктар Шматаў\n26 верасень 2006, 14:55\nГанна Соўсь, Менск На 71-м годзе жыцьця, пяць дзён таму, пайшоў з жыцьця мастак, доктар мастацтвазнаўства Віктар Шматаў.\nНараджэнец Брагіншчыны, у дзяцінстве спазнаўшы горыч сіроцтва, Шматаў стварыў адзін з найлепшых эпічных вобразаў беларускай жанчыны — партрэт “Маці”. Шмат гадоў ён працаваў у Інстытуце мастацтва і этнаграфіі Акадэміі навук Беларусі, узначальваў Музэй старажытнабеларускай культуры. Пад яго кіраўніцтвам сабралі помнікі этнаграфіі й народнага мастацтва чарнобыльскай зоны. Ляўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі Віктар Шматаў увойдзе ў гісторыю глыбокімі кнігамі пра беларускае мастацтва і мастакоў. Шматаў вядомы ў сьвеце як дасьледчык і знаўца беларускай гравюры сярэднявечча.\nУнікальнай асобай, геніяльным навукоўцам, знаўцам і дасьледнікам Скарыніяны называе Віктара Шматава ягоны даўні сябра мастак Аляксей Марачкін.\n(Марачкін: ) “Самае галоўнае, на мой погляд, у жыцьці Віктара Шматава, што ён быў Беларусам зь вялікай літары. Ён працягваў тое, што некалі заклаў Лявон Баразна. Ён, як і Лявон Баразна, пашыраў тэрыторыю нашай духоўнасьці, нашай беларускасьці. Безумоўна, ён і цярпеў. Нават ягонае пахаваньне адбылося не на афіцыйным узроўні. І гэта пры тым, што ён — доктар мастацтвазнаўства, ляўрэат Дзяржаўнай прэміі. Ён адзін зь першых у той час яшчэ пры Шушкевічу атрымаў мэдаль Францішка Скарыны. Чыноўнікі, якія сядзяць у высокіх кабінэтах, не парупіліся нават, каб па тэлевізіі аб’явіць”.\nПахаваны Віктар Шматаў на Ўсходніх могілках у Менску побач з жонкай. У яго засталася дачка Марта, таксама мастачка, і ўнук. Разьвітацца зь Віктарам Шматавым сярод многіх іншых прыйшоў і мастацкі крытык Пётра Васілеўскі. Ён згадвае, як у свае 70 гадоў Віктар Фёдаравіч купаўся ў ледзяной вадзе. А ў творчасьці мастака Шматава спадар Васілеўскі асабліва вылучае чарнобыльскі цыкль.\n(Васілеўскі: ) “Менавіта ён зрабіў мастацкую хроніку чарнобыльскай бяды. Ён ня толькі вынес з чарнобыльскай зоны ўзоры этнаграфіі, ён захаваў для нацыі гэты пласт этнаграфіі Палесься. Акрамя таго, ён зрабіў жывапісную хроніку таго, што адбывалася ў чарнобыльскай зоне пасьля перасяленьня. Уласна кажучы, гэта подзьвіг. Усё гэта мела рэзананс ня толькі ў Беларусі, гэтыя творы езьдзілі па Эўропе. Віктар Шматаў зрабіў работу за дзяржаўныя структуры проста як чалавек і як творца”.\nГэта быў чалавек, вельмі адданы сваёй справе і роднай зямлі, мяркуе мастацтвазнаўца Валянціна Трыгубовіч, якая шмат гадоў супрацоўнічала зь Віктарам Шматавым.\n(Трыгубовіч: ) “Ён быў сірата, выхаванец дзіцячага дому. І ў такой цяжкай жыцьцёвай сытуацыі выйшаў у людзі, стаў доктарам навук. І ўвесь час у яго ляйтматывам была родная Беларусь, роднае Палесьсе. Яго партрэт “Маці” стаіць у шэрагу найлепшых жывапісных твораў, прысьвечаных гэтай тэме. Яго “Маці” — гэта эпічны вобраз беларускай жанчыны. Яна застанецца ў гісторыі мастацтва. А Віктар Фёдаравіч будзе доўга з намі”.\nНа фота: Віктар Шматаў (здымак з архіву Саюза мастакоў)


Удзел у пілігрымцы прымалі вернікі не толькі з Гродзенскай, але і з Пінскай дыяцэзіі, і з Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, а таксама 4 святары, 5 семінарыстаў і 3 манаскія сястры. Сярод пілігрымаў была створана група маўчання – гэтак званая “Пустыня”, і многія, хто хацеў у цішыні сустрэць Хрыста і пачуць Яго голас, праводзілі вандроўку ў маўчанні і засяроджанні. У санктуарый пілігрымы прыбылі 4 жніўня. Пры ўваходзе ў святыню вернікаў прывітаў кусташ санктуарыя кс. Чэслаў Паўлюкевіч. Узрушальным для ўсіх быў момант адкрыцця фігуры Езуса Журботнага. Многія прарабілі гэты цяжкі шлях, каб дасягнуць мэты і даверыць Хрысту свае просьбы, ахвяраваць праблемы і цяжкасці, выказаць інтэнцыі ўсіх, хто прасіў аб малітве.\nОрдэн піяраў перажывае Піярскі год пакліканняў. У хуткім тэмпе сучаснага жыцця чалавек не можа і не хоча спыніцца, каб паглядзець на свой шлях у паўсядзённасці. Айцы піяры заахвочваюць усіх, а асабліва моладзь, прыслухацца не да свайго эгаістычнага жадання, а да сапраўднага голаса Бога. Ордэн піяраў з’явіўся дзякуючы св. Юзафу Каласансу ў XVI ст. З дапамогай Юзафа людзі розных саслоўяў стварылі супольнасць, якая атрымала назву “Ордэн Пабожных Школ”. У 1948 г. Папа Пій XII абвясціў св. Юзафа Каласанса апекуном хрысціянскіх агульнаадукацыйных школ ва ўсім свеце. Сёння айцы піяры вядуць разнастайную апостальскую дзейнасць, галоўнай мэтай якой з’яўляецца служэнне маладому пакаленню. Ужо былі праведзены рэкалекцыі, прысвечаныя тэме паклікання, і выязныя сустрэчы для хлопцаў. Кожны малады чалавек можа знайсці айцоў піяраў на прасторы інтэрнэту: http://pijary.info/; http://www.pijarzy.pl/.\nДзеці з Іўя ўдзельнічалі ў тэатральнай пастаноўцы ў Аполі з 12 па 22 жніўня. Гэтыя сустрэчы ў польскім горадзе Аполе для дзяцей з Беларусі, Украіны і Літвы сталі традыцыйнымі. Дзеці з ахвотай сумяшчалі адпачынак і заняткі тэатральным мастацтвам пад кіраўніцтвам прафесійных акцёраў. Адметна тое, што дэкарацыі і касцюмы для сцэнічных пастановак, а таксама іншыя рэквізіты дзяўчынкі і хлопчыкі выраблялі самастойна.\nУ Гродзенскай вышэйшай духоўнай семінарыі скончылася ўступная кампанія. Па выніках уступнага экзамену ў гэтую ўстанову на 1 курс былі залічаны 5 клерыкаў: Варонік Яўген (пар. Св. Сям’і ў Лідзе), Жолік Аляксандр (пар. св. Яна Хрысціцеля ў Васілішках), Мыслюк Раман (пар. Найсвяцейшай Тройцы ў Росі), Чэхуноў Уладзіслаў (пар. Святога Казіміра ў Жлобіне), Эйсмант Андрэй (пар. Імя НПМ і св. Яна Непамуцэна ў Вялікіх Эйсмантах). З 1 верасня клерыкі пройдуць 10-дзённы падрыхтоўчы курс.\nСёстры назарэтанкі правялі ў Навагрудку рэкалекцыі для сем’яў. Асаблівасцю сёлетніх рэкалекцый было прыняцце першых кандыдатаў у Асацыяцыю Найсвяцейшай Сям’і з Назарэта. Пасля абавязковай двухдзённай фармацыі кандыдаты (цэлыя сем’і, прадстаўнікі сем’яў і моладзь) падпісалі на саркафагу бласлаўлёных сясцёр мучаніц дэкларацыі, якія пацвярджаюць іх прыналежнасць да асацыяцыі, тым самым абяцаючы жыць ідэалам Найсвяцейшай Сям’і, распаўсюджваць харызму адзінства і любові ў сваіх сем’ях і акружэнні, а таксама пастаянна падтрымліваць малітвай сясцёр назарэтанак і ўсе сем’і свету. Сёстры ў сваю чаргу моляцца за кандыдатаў і ў далейшым будуць падтрымліваць іх на шляху духоўнага развіцця.


Лёс аднаго з кварталаў Кіеўкі. Адкрываем закрытае пытанне | Брестский Курьер\nЛёс аднаго з кварталаў Кіеўкі. Адкрываем закрытае пытанне\nДля тых, хто дрэнна разбіраецца ў геаграфіі горада, нагадаем, што гэты квартал знаходзіцца адразу за чыгункай, калі перасякаць яе па вуліцы Пушкінскай з боку бульвара Касманаўтаў. Усе тры вуліцы – Піваварная, Валадарскага і 1-ы Мінскі ідуць паралельна чыгуначнаму палатну. Дадатковымі меткамі гэтага квартала з’яўляецца інтэрнат №4 БрДУ імя Пушкіна і, безумоўна, знакамітая калонія Варбурга.\nНягледзячы на наяўнасць гісторыка-культурнай каштоўнасці квартала, праект асабліва грамадства не зацікавіў. Абмеркаванне звялося да апублікавання на сайце газеты “Брэсцкі веснік” плана і закліку пісаць на адрас газеты (!) свае прапановы. Не было ніякіх прэс-канферэнцый, сустрэч з распрацоўшчыкамі, дэбатаў. Стваралася ўражанне, быццам упершыню ў навейшай гісторыі горада супольнасць сышлася ў адзіным меркаванні.\nНе вельмі даючы ў гэта веры, мы вырашылі апытаць, што думаюць пра праект сучасныя жыхары квартала, а таксама звярнуліся да эксперта ў горадабудаўнічых пытаннях Ірыны Лаўроўскай.\nДалёка не ўсе, хто сустрэўся нам у квартале, былі знаёмыя з праектам. Аднак ні для каго не было сакрэтам, што не за гарамі татальны знос аднапавярховых дамоў, якімі забудаваны квартал.\n− А што я нейкая ўпаўнаважаная асоба, каб са мной абмяркоўвалі праект?− здзіўляецца месціч з вуліцы Піваварнай.− Чуў, што збіраюцца зносіць, але ніхто пакуль не прыходзіў. Некаторыя яшчэ і будавацца тут ухітраюцца. Увогуле, як будзе, так будзе. На вуліцу ж не выкінуць, кудысьці паселяць.\nДругая міначка, на гэты раз з вуліцы Валадарскага, наадварот, шкадуе, што іх змены не закрануць.\n− Вельмі шкада, што нас пакуль не зносяць. Мы жывем на тым баку Валадарскага, які пад праект не падпадае. Гэта дзяржаўныя дамы, 1934 года пабудовы, не ведаю, чаму іх не зносяць. Цэнтр горада – даўно пара прывесці яго ў парадак. Я, канешне, разумею тых, хто сам будаваўся. Напэўна ім не захочацца пераязджаць на ўскраіны. А мы б з задавальненнем.\nЖанчына пераказвае чуткі, што тым, хто зноў хоча будаваць прыватны дом, прапаноўваюць участак ажно пад Жабінкай.\nА вось наступны рэспандэнт не гарыць жаданнем пакідаць наседжанае месца. Ён пенсіянер, з жонкай яны з’ехалі сюды з паверхаў шматкватэрнага дома, шмат сіл і грошай уклаўшы ў рэстаўрацыю старэнькай хаты бацькоў.\n− Я не веру, што тут у хуткім часе пачнуць нешта будаваць. Але калі так будзе, то я, канешне, супраць. Будаваць новы дом у мяне няма ўжо сіл.\nДоктар архітэктуры і ўрбаністыкі Ірына Лаўроўская доўга і пільна вывучала праект забудовы перад тым, як прызначыць сустрэчу. Затое на момант гутаркі архітэктар магла разабраць задуму праектантаў па дробачках.\n− Ірына Барысаўна, найперш цікава Ваша ацэнка працэдуры абмеркавання, якое мела месца ў дадзеным выпадку.\n−Гэта было не абмеркаванне, а інфармаванне. Працэдура абмеркавання прапісана законам. Яно павінна пачынацца на стадыі ПЛАНАВАННЯ ПРАЕКТА ДЭТАЛЕВАЙ ПЛАНІРОЎКІ раёна. Кіеўка такога плана не мае, а павінна мець. Бо раён сваеасаблівы, цікавы і складаны адначасова. Чаму не мае – пытанне да старшыні гарвыканкама Палашэнкава і галоўнага архітэктара горада Ляшука. Мы плацім падаткі, утрымліваем вялізную армію чыноўнікаў, і яны абавязаны адказаць нам: што, дзеля чаго, калі і, канешне, за колькі яны збіраюцца зрабіць тое ці іншае. Мы ім скажам: так ці не. І нас яны абавязаныя не толькі выслухаць, а пачуць і пакласці нашыя чаканні ў аснову наступнага варыянта. Такім павінна быць абмеркаванне.\n− Як Вы ацэньваеце праект рэканструкцыі квартала Піваварная – 1-ы Мінскі – Валадарскага?\n−На мой погляд, задума гарадскіх уладаў скіравана на тое, каб, знішчыўшы своеасаблівы гарадскі ансамбль,выгадна прадаць гарадскую маёмасць у прыватныя рукі, г.зн. перадаць у распараджэнне цьмянаму “інвестару” тэрыторыю з добра падрыхтаванай інфраструктураю, падведзенымі камунікацыямі, цяплом, святлом, каналізацыяй, якія нямала каштавалі для нас і нашых папярэднікаў.\nСамо праектнае рашэнне вытрымана ў патрабаваннях ТКП, але толькі ў асобна ўзятым мікрараёне. У стасунках да праблемных пытанняў горада, повязей і ўзаемадзеяння розных элементаў − не.\nТычыцца гэта ў першую чаргу развіцця гарадской камунікацыйнай сеткі, альтэрнатыўных магчымасцяў і новых транспартных тэхналогій. Ніхто не палічыў, як прадстаўленае праектнае рашэнне адаб’ецца на якасці жыцця ў будучым. Калі казаць наўпрост − яно можа назаўжды закрэсліць цэлы шэраг эканомных ідэй, пакладзеных у канцэпцыю генеральнага плана горада. Але галоўнае – яно супярэчыць падставовай мэце горадабудаўніцтва, скіраванай на павышэнне якасці жыцця ЧАЛАВЕКА.\nГлядзім далей. Згодна з генеральным планам горада (2011), на гэтай тэрыторыі прадугледжвалася частковая рэканструкцыя жыллёвай і гандлёвай функцыі. Аднак частковая рэканструкцыя жыллёвай функцыі перарадзілася ў шматпавярховыя жылыя гмахі.\nПраігнараваны таксама прапановы навукова— метадычнай Рады Міністэрства культуры пра захаванне адметнага ў горадзе раёна з адаптацыяй яго для мэтаў музейна-рэкрэацыйных. Насуперак гэтаму пралабіраваны дазвол на прывязку да гэтай тэрыторыі супермаркета на 1200 м² гандлёвай плошчы. І толькі пасля гэтага, калі не дзеля гэтага, створаны праект квартала.\nАсаблівую ўвагу звяртаю, што на пляцы памерамі каля 770×650 м, апроч высотных дамоў і інтэрнатаў з паркоўкамі, размешчаны трохпавярховы гараж на 100 машына-месцаў і тупіковай паркоўкай пры супермаркеце на 249 месцаў.\n− Гэта зашмат для такога раёна?\n− Машын многа не бывае. Але звярніце ўвагу, што новы квартал з вялікім гаражом ды паркоўкамі размешчаны ў самым вузкім месцы транспартнай камунікацыі Брэста − там, дзе сёння і без гэтага штодня ўтвараюцца коркі,– на сутыку старажытных камунікацыйных шляхоў і тых дарог, што плануецца узвесці менш чым праз 10 гадоў.\nМожна было б абаперціся на планы пабудовы да 2021 года двух значных транспартных развязак, прадугледжаных праектам карэкціроўкі генеральнага плана горада. Абедзве развязкі лагічна плануюцца па лініі вуліцы Папаніна − адна на скрыжаванні з вуліцай Гогаля, а другая менавіта на рагу з вуліцамі Скрыпнікава і Піваварная. Але праект квартала фактычна гэта замоўчвае. Пабудова ў гэтым месцы жылога квартала канчаткова зруйнуе рэшткі марфагенезу, яшчэ нядаўна прыязнага да чалавека горада Брэста.\n− Гэта значыць, трэба выбіраць: ці развязка, ці жылыя дамы. Сумясціць гэта складана?\n− Сумясціць можна ўсё, але навошта, высяляючы адсюль сем’і, пасяляць зноў ужо значна больш людзей і свядома планаваць ім пагаршэнне якасці жыцця ў бліжэйшай будучыні? Плануючы на месцы індывідуальнага жылля шматпавярховыя даходныя дамы, трэба папярэдзіць шчаслівых навасёлаў, што іхняя кватэра – не інвестыцыя у будучыню, а затратны капкан з гарантаванай стратай нерваў і здароўя. Дакладна так, як ў квартале Маякоўскага-Савецкая-Гогаля-Камсамольская. Патэнцыйным пакупнікам кватэр у гэтым квартале трэба быць гатовымі да таго, што прыйдзецца змагацца з шумам, дыхаць забруджаным паветрам, стаяць у корках, каб толькі выехаць з падворка і г.д. Да таго ж і “інвестару” прыдзецца не салодка. Горшага месца для супермаркета ў Брэсце знайсці немагчыма.\n− Адкуль жа такая недальнабачнасць?\n− Думаю, у людзей, якія займаюць крэслы дзяржаўных чыноўнікаў, не хапае дзяржаўнага мыслення. Карупцыя і кумаўство як перадумова кар’ернага росту ў Брэсце на дзяржаўных пасадах — прытча ва языцах. Як вынік – татальны непрафесіяналізм і калгасная закасцянеласць у кадрах. У гэтым самая вялікая праблема. Улады хоць на самым версе, хоць на самым нізе псуюць жыццё не толькі дня сённяшняга, але закладаюць міны запаволенага дзеяння на будучае. Рашэнні прымаюцца ў інтарэсах вузкага кола, за чаркаю і шкваркаю, а пазней спускаюцца “ заканадаўчым органам”, у якіх тыя ж чыноўнікі і сядзяць. Няма каму спытацца, ці варта ушчыльняць цэнтр горада будынкамі і гаражамі. Можа, лепш па рэйках, якія нехта ўжо запланаваў здаць на металалом, пусціць трамвайчык, каб людзі спакойна маглі дабірацца з паўночнага прадмесця да паўднёвага? Каб насамрэч прыгарад стаў бліжэй, а цэнтр прывабным, утульным, цяністым.\nКвартал, пра які размова, праз нядбайнсць чыноўнікаў страціў сваю прывабнасць яшчэ ў мінулым стагоддзі. Пасля высялення адтуль месцічаў (дарэчы – нашым з вамі коштам), ён б’е у вочы разрухаю. Яго адмыслова і мэтава падпальваюць “бамжы”, мясцовыя “рупліўцы” выносяць адтуль усё мала-мальскі каштоўнае. Такім чынам фармуецца грамадская думка пра неабходнасць забудовы квартала “красівымі городскімі домамі”.\nУ такіх варунках пацярпела фіяска і спроба надаць кварталу статус гісторыка-культурнай каштоўнасці. У чынавенства “развязаныя рукі”.\n− Калі б Вы планавалі рэканструкцыю гэтага квартала, што б там было?\n− Культурна-рэкрэацыйны цэнтр з элементамі мемарыяльнага парка. Стогадовыя ліпы, дубы, брук, вадаём. Адрэстаўраваныя з дапамогаю тэсляў драўляныя, пакрытыя дранкаю будынкі калоніі Варбурга. Напэўна, разам з майстэрнямі, аптэкаю і пральняй. Частку з іх адаптавала б для функцый музейных і гатэлевых. Я б прапанавала выкарыстоўваць квартал для правядзення кірмашоў, накшталт “Казюкаў”, выставаў для мастакоў, рамесніцкага цэнтра. Але перад усім там павінен быць помнік 30 тысячам забітых берасцейцаў яўрэйскага паходжання і лапідарый з мацаў (надмагільных плітаў) даўніх яўрэйскіх могілак, разбураныхУЛАДАМІ і ЖЫХАРАМІ Брэста ў знак нашага “прабачце”.\nДарэчы, 15 кастрычніка будзе 70 год знішчэння берасцейскага гета.\nТакім чынам, не ўсё так адназначна ў праекце рэканструкцыі квартала, абмежаванага вуліцамі Піваварнай, Валадарскага і 1-м Мінскім завулкам. Адсутнасць паўнавартаснага абмеркавання зусім не азначае згоды з прапанаваным варыянтам. Як звычайна бывае, людзі маўчаць да таго часу, пакуль справа не тычыцца асабіста іх.\nСправядлівасці дзеля трэба сказаць, што праект рэканструкцыі прадугледжвае аднаўленне часткі дамоў Варбурга. Але як гэта будзе выглядаць, пакажа час.\nСледующая статья Национальное кино в тумане и с надеждой на светлое будущее\nПредыдущая статья Всем фильмам по наградам раздал VIII фестиваль белорусского кино в Бресте\n05.10.2012 в 20:05 Ответить\nШто б ні рабілі, а выйдзе АКМ. Недастае еўрапейскага мысленне, затое пазбытак базавай функцыі ўтрымання ў пальцах.\nА развагі архітэктара цікавыя, як цікавы кожны профі: мастак (тэкстаў, музыкі), псіхолаг, футбаліст нават (мовай гульні, як БАТЭ супраць Баварыі).\n08.10.2012 в 15:21 Ответить\nДаўно склалася ўстойлівае ўражаньне, што чыноўнікі з мясцовай улады і архітэктары ў нашым горадзе НЕ ЖЫВУЦЬ, але толькі віртуальна адмініструюць, падзяляючы фінансавыя сродкі. Інакш бы яны не думалі пра тое, як забіць цэнтр гораду машынамі і пабудаваць там ШМАТПАВЯРХОВЫЯ гмахі «элітнага» жыльля. І гэта пры поўнай адсутнасьці інтарэсу і павагі да мясцовай ландшафтнай і гісторыка-культурнай спадчыны.\n09.10.2012 в 23:02 Ответить\nінтарэс дык вось у іх хутчэй за ўсё ёсьць, ihar baranouski, Інакш бы не стаялі так насьмерць за тое каб там сядзець. ЦІКАВАСЬЦІ няма\n23.11.2012 в 19:29 Ответить\nСябры, «горад» пабеларуску — «места» (адсюль «мястэчка» — «городок»).\nПрыклад: места Менск, места Берасьце, места Горадня, м. Вільня й г.д.\nА горадам у беларускай мове спрадвеку завецца агароджанае месца — т.зв. замак (старажытны цэнтар).\nДобавить комментарий для Хтонька Отменить


У Віцебску затрымалі актывіста моладзевай суполкі “Сёмая грань” Сьцяпана Цішуціна\n15 верасень 2004, 12:27\nБраніслава Станкевіч, Віцебск Паводле падазрэньня міліцыянтаў, ён займаўся заўчаснай перадвыбарчай агітацыяй – рабіў на сьценах надпісы “Галасуйце за Карач” і “Не – рэферэндуму”.\nДваццацігадовы Сьцяпан Цішуцін сустрэўся зь міліцыянтамі, вярнуўшыся дахаты ад сябра. Маці, якая ў ягоную адсутнасьць адчыніла дзьверы, супрацоўнікі міліцыі загадалі паказаць сынаў пакой.\n(Цішуцін: ) “Іх было ўсяго чацьвёра, але пасьведчаньняў мне ніхто не паказаў. Адзін прадставіўся ўчастковым. Я запытаўся ў яго: “Што вы шукаеце ў маім пакоі?” Ён сказаў: “Правяраем, чым ты тут займаесься”. Паглядзелі мае малюнкі ды сказалі: “Цяпер паедзем ў райаддзел”.\nУ Кастрычніцкім райаддзеле Сьцяпана дапытвалі каля дзьвюх гадзін. З гэтых роспытаў вынікала, што яго лічаць датычным да зьяўленьня на сьценах надпісаў “Галасуйце за Вольгу Карач”, “Не – рэферэндуму” ды іншых.\nАднак сьледчая Аксана Зіль, якая праводзіла допыт, у якасьці камэнтару назвала зусім іншую прычыну ягонага затрыманьня:\n(Зіль: ) “Проста цягам дня ў нас у чатырох бабулек адначасова скралі кашалькі. І мы правяраем усіх маладых хлапцоў, хто падобны па зьнешніх прыкметах”.\nЯк кажа Сьцяпан Цішуцін, пра рабаўніцтвы чатырох бабулек сьледчая не пыталася ўвогуле. Затое цікавілася ягоным блізкім сяброўствам з кіраўнічкай суполкі “Сёмая грань” Вольгай Карач, цяпер – патэнцыйнай кандыдаткай у дэпутаты Парлямэнту.\nСама спадарыня Карач параіла хлопцу напісаць скаргу ў пракуратуру, бо міліцыянты наладзілі ў яго дома несанкцыянаваны ператрус, не паказаўшы нават сваіх пасьведчаньняў.


Намеснік міністра энэргетыкі: Чалавека, які «выраніў» рэактар БелАЭС, адразу звольнілі\nНамеснік міністра энэргетыкі: Чалавека, які «выраніў» рэактар БелАЭС, адразу звольнілі – belsat.eu\nНамеснік міністра энэргетыкі Рэспублікі Беларусь Міхаіл Міхадзюк у інтэрв’ю літоўскай тэлерадыёвяшчальнай кампаніі LRT адказаў на пытанні, якія тычацца будаўніцтва Беларускай АЭС.\nМіхаіл Міхадзюк патлумачыў, чаму для будаўніцтва пляцоўку ў Астраўцы. Гэтае пытанне літоўцы неаднойчы задавалі беларускаму боку.\nУ 2005 годзе Лукашэнка зацвердзіў канцэпцыю, якая прадугледжвала вывучэнне мэтазгоднасці будаўніцтва атамнай электрастанцыі ў краіне. Пры вывучэнні ўлічвалі ў першую чаргу тое, што ўласныя паліўна-энергетычныя рэсурсы Беларусі забяспечваюць толькі 18% ад патрэбаў.\n«Кошты на прыродны газ з таго часу значна выраслі. Таму неабходна было шукаць шляхі выхаду з сітуацыі,», – патлумачыў Міхадзюк прапанову будаваць атамную электрастанцыю, канчатковае рашэнне па якой прынялі ў 2008 годзе.\nПатэнцыйныя пляцоўкі пад будаўніцтва АЭС ранжыравалі ў залежнасці ад магчымасці выдачы электрычнай магутнасці, наяўнасцю падʼязных шляхоў і крыніцаў вады. На выбар таксама ўплывала наяўнасць вайсковых камунікацый, газаправодаў, каля якіх нельга будаваць, і многія іншыя фактары.\nМаксімальна адказвалі неабходным крытэрам чатыры пляцоўкі: на ўсходзе Беларусі гэта былі Краснапалянская і Кукшынаўская пляцоўкі. Астравецкая і Верхнядзвінская пляцоўкі першапачаткова разглядаліся як рэзервовыя. Затым у адпаведнасці з патрабаваннямі МАГАТЭ правялі пошукавыя работы на Краснапалянскай і Кукшынаўскай пляцоўках. Аднак там вявілі пласт мелавога грунту, а таксама высокі ўзровень грунтавых водаў.\nНамеснік міністра сцвярджае, што на Астравецкай пляцоўцы правялі поўны абʼём пошукаў і не выявілі ніводнага адмоўнага фактару ў адпаведнасці з нарматыўнымі дакументамі па размяшчэнні АЭС. Літоўскія журналісты нагадалі яму, што ў 1993 годзе беларускія навукоўцы ўжо даследавалі Астравецкую пляцоўку і прызналі яе самой непадыходзячай для будаўніцтва АЭС.\n«Мы вывучылі матэрыялы гэтых даследаванняў. Гутарылі з тымі, хто іх праводзіў, і высветлілі наступнае: ні адной свідравіны ў 1993 годзе прасвідравана не было. Усе абгрунтаванні зробілі на падставе выключна тэарэтычных даследаванняў. Ды і неабходнай тэхнікі для паўнавартасных пошукаў тады ў рэспубліцы не было», – растлумачыў Міхадзюк.\nПадзенне блоку АЭС чыноўнік назваў «дробных падзеяй»\nНамеснік міністра лічыць, што сітуацыю, якая адбылася на АЭС у мінулым годзе з корпусам рэактара (у ліпені падчас перамяшчэння корпус рэактара для першага блока БелАЭС выслізнуў і датыкнуўся зямлі), нельга лічыць інцыдэнтам.\n«Гэта не інцыдэнты. Вось уявіце: паставілі апалубку, пачалі заліваць бетон. Падкасілася адна «нага», і злілося на зямлю каля пяці кубаметраў бетону. Гэта што – парушэнне бяспекі станцыі? Гэты бетон тут жа прыбралі, паправілі апалубку і залілі бетон зноў. Вось гэта першы так званы інцыдэнт, які прадставілі як нейкую аварыю», – заявіў Міхадзюк.\nЧыноўнік лічыць, што калі падаваць усю інфармацыю аб такіх «дробных падзеях», якія сёння адбываюцца на будоўлях, у тым ліку і ў Літве, «газеты былі б запоўненыя толькі гэтай інфармацыяй».\n«Гэта звычайнае, звычайнае здарэнне на будоўлі, хоць, вядома, такіх рэчаў нельга дапускаць», – заўважыў Міхадзюк. Ён падкрэсліў, што гэты выпадак – вынік безадказнасці аднаго выканаўцы, а не сістэмы. А спецыяліст, які дапусціў гэта, адразу быў звольнены.\nАкрамя таго, намеснік міністра заявіў, што пасля ўводу ў эксплуатацыю БелАЭС, над ёй закрыюць паветраную прастору для самалётаў. Таксама на станцыі будзе дзейнічаць супрацьпаветраная абарона.\nТэгі: Астравец Беларусь-Літва БелАЭС\n14:10 Аб'ектыў цяпер


Візантыйскі перыяд у гісторыі беларускага мураванага дойлідства. Тэзісы даклада на Кангрэсе даследчыкаў Беларусі – Наша Слова штодзень\nВізантыйскі перыяд у гісторыі беларускага мураванага дойлідства. Тэзісы даклада на Кангрэсе даследчыкаў Беларусі\n21 кастрычніка 2019, 21:13 Навука 24\nПасля таго, як у канцы X ст. на землях усходніх славян з’явілася хрысціянства, у іх жыцці і асабліва ў жыцці і побыце племянных эліт, перадусім князёў і баяр, адбыліся значныя змены. На тэрыторыі Беларусі з’явілася пісьмовасць, мураванае дойлідства, новыя віды мастацтва: іканапіс, фрэскавы роспіс храмаў і нават жылых будынкаў.\nУсё гэта прыйшло з Візантыі і таксама аказала значны ўплыў на ўсе сферы дзейнасці тагачасных жыхароў першай усходнеславянскай дзяржавы, якая мела назву Русь, а пазней, у ХІ-ХІІ стст., Руская зямля. Створаная князем Алегам у канцы IX ст., гэтая дзяржава пачала распадацца на асобныя княствы ўжо ў канцы XI ст. (Любеч, 1097) і канчаткова знікла з карты Еўропы ў пачатку XII ст.\nПазней гэтую дзяржаву гісторыкі назвалі Кіеўская Русь, а савецкія сталінскія гісторыкі далі ёй назву “Древняя Русь”, якая нібыта мела адзіную “древнерусскую народность” і агульную “древнерусскую” архітэктуру. Гэтая міфічная краіна, на іх думку, існавала да 1237-1240 гг., пакуль не прыйшлі войскі хана Батыя і яе не заваявалі.\nСавецкія археолагі называлі культурны пласт пры раскопках усходнеславянскіх гарадоў, які існаваў да 1237-1240 гг., “дамангольскім” нават і ў тых гарадах, дзе манголы ніколі не былі. Сталіцай “Древней” Русі савецкія гісторыкі лічылі Кіеў, але глядзелі на яе тэрыторыю з Масквы, таму землі БССР, а таксама Смаленшчыны, называлі як “Западные земли Киевской Руси или Древнерусского государства”. Але калі глядзець на Беларусь з Кіева, то гэтыя землі не заходнія, а паўночныя.\nТрэба сказаць, што Полацкае княства нядоўга ў часы князя Уладзіміра ўваходзі-ла ў Кіеўскую дзяржаву, але потым хутка аднавіла сваю незалежнасць і вяла войны з Кіевам у XI і пачатку XII стст.\nЦяпер, пасля распаду СССР і існавання асобных дзяржаў на тэрыторыі Усходняй Еўропы, нам трэба канчаткова адмовіцца ад сталінска-савецкай тэрміналогіі, якая пасля 2014 г. стала насіць прыкметы “русского мира” і непрыхаванай агрэсіўнасці з боку некаторых расійскіх гісторыкаў.\nСярод іх полацкая архітэктурная школа, ад якой засталося 10 архітэктурных будынкаў і асабліва Спаса-Праабражэнская царква першай паловы XII ст. з унікальным фрэскавым роспісам і віцебская архітэктурная школа, заснаваная візантыйскім дойлідам. Ад яе засталіся храмы ў Віцебску і Наваградку, а таксама, магчыма, у Слуцку. Таксама вылучаецца Гарадзенская архітэктурная школа, якая мела некалькі храмаў, княжацкі палац, абарончыя сцены ў Гародні і недабудаваны храм у Ваўкавыску. У Тураве ў XII – пачатку XIII стст. існаваў вялікі мураваны храм, пабудаваны кіеўскімі майстрамі. Мураваныя храмы маглі быць таксама ў Пінску і Гомелі, дзе знаходзілі пліткі падлогі і старажытную цэглу (плінфу).


Чаму баляць мышцы пасля трэніроўкі? усе версіі\nПерш чым разгледзець пытанне «чаму баляць мышцы пасля трэніроўкі», азнаёмімся з некаторымі фактамі, звязанымі з гэтай важнай складнікам нашага цела. Цягліцы чалавека з'яўляюцца досыць складанай па будынку тканінай. Усяго вылучаюць тры выгляду цягліц - сардэчная, гладкія (скарачаюць сценкі кішачніка, сасудаў і інш.) І шкілетныя - перамяшчаюць асобныя часткі шкілета адносна адзін аднаго. У аснове апошніх ляжыць вялікая (да 14 см) клетка цягліцавага валакна, якая з'яўляецца асноўнай адзінкай скарачальных працэсаў. Валакна сабраны ў пучкі, якія ў сукупнасці ўтвараюць цягліцу, злучаную з косткамі дапамогай сухажылляў. Кіраванне цягліцавымі сістэмамі праводзiцца за кошт аксонов - нервовых клетак, якія маюць адгалінаванні, прыдатныя да кожнага валакна.\nПраблема, чаму баляць мышцы пасля трэніроўкі, цікавіць многіх пачаткоўцаў спартсменаў. Для яе дазволу трэба ведаць некаторыя асновы біяхіміі:\n- цягліцавыя валокны скарачаюцца за кошт энергіі, якую атрымліваюць з малекул АТФ;\n- запас АТФ у цягліцах надзвычай абмежаваны;\n- папаўненне АТФ ажыццяўляецца за кошт гліколізу - распаду глюкозы на малекулы малочнай кіслаты і вылучэннем энергіі, неабходнай для сінтэзу АТФ ;\n- энергія з'яўляецца пры расшчапленні креатинфосфата з атрыманнем кіслаты і АДФ;\n- таксама энергію можна атрымаць аэробным шляхам, калі з кіслароду, глюкозы і АДФ атрымліваецца вада, вуглякіслы газ і аденозинтрифосфорная кіслата.\nЯк мы бачым, пры адукацыі энергіі ва ўсіх выпадках у хімічнай рэакцыі з'яўляецца кіслата, што і тлумачыць, чаму баляць мышцы пасля трэніроўкі. Узнікае пачуццё некаторай «одеревенелые», абмежаванасці ў рухах, якое можа трымацца не адзін дзень, калі не распачаць пэўных мер. Калі баляць мышцы пасля трэніроўкі, значыць, трэба распачаць комплекс мер па зніжэнні кіслотнасці. Гэтаму спрыяе размінка і цёплы душ адразу пасля заняткаў спортам, а таксама паступовае павелічэнне нагрузак для тых, хто пачынае трэніроўкі з нуля. Гарачая ванна і прыняцце аскарбінавай кіслаты даюць пашырэнне сасудаў. І, вядома, не трэба забываць аб адпаведным харчаванні, неабходным для для ўсіх фізіялагічных працэсаў.\nЯк зняць боль у цягліцах пасля трэніроўкі, калі яна ўзнікае, напрыклад, праз дзень? Гэты выгляд фізічных пакут спартсмены называюць «адкладзенымі» болевымі адчуваннямі. І яны часцей за ўсё звязаны з мікратраўмамі ў цягліцавым валакне (у кароткіх миофибриллах), якія ўзнікаюць пры празмерных нагрузках. Тут з-за дадатковай колькасці вады, які паступае ў клетку для растварэння пашкоджаных лизосом, узнікаюць микроотеки, якія і даюць болевыя адчуванні. У спартоўцаў са стажам кароткіх миофибрилл мала, таму болю такога плану яны адчуваюць радзей.\nЧасам праблема, чаму баляць мышцы пасля трэніроўкі, звязаная з больш сур'ёзнымі працэсамі, якія накладаюць часовую забарону на любую сур'ёзную спартыўную дзейнасць. У гэтым выпадку гаворка можа ісці аб расцяжэнні мышцы або пра разрыў звязкі. Пашкоджанне апошніх часта патрабуе хірургічнага ўмяшання. А вось пашкоджанне цягліцавага валакна лечаць спачатку накладаннем тугі павязкі і захаваннем спакойнага рэжыму з наступным (праз пару дзён) ужываннем сагравальных мазяў для паскарэння працэсаў рэгенерацыі.\nЭфектыўныя практыкаванні на біцэпс ў трэнажорнай зале\nПраграма для пампавалкі - раўнамернае размеркаванне\nАсноўныя правілы паспяховага чалавека\nЯк развіваецца астматычны бранхіт?\nПадрыхтоўвае да абследавання: як здаць аналіз кала\nУ якой казцы ёсць боты-скараходы? Кароткі аналіз\nМеталічныя Дзверы. Як Падабраць Удалы Варыянт.


вы ведалі: некаторыя смартфоны Sony xperia маюць схаваную функцыю FM-перадатчыка\nГалоўная Навіны І Агляды Ці ведаеце вы: некаторыя смартфоны Sony Xperia маюць схаваную функцыю FM-перадатчыка\nХоць гэты пост прысвечаны пэўнай схаванай функцыі некаторых мадэляў смартфонаў Sony Xperia, мы хацелі б пачаць з пераходу ў мінулае - да 2007 года, дакладней, калі Nokia N95, магчыма, была лепшым смартфонам у сусвеце. У яго быў прасторны дысплей, падключэнне да GPS і Wi-Fi, а таксама выдатная (на той час) камера, сярод іншых вартых увагі ласункаў. Але ён таксама прапанаваў функцыю, якую вы не знойдзеце ні на адным нядаўнім смартфоне, няхай гэта будзе iPhone, тэлефон Android, Lumia або BlackBerry. Разгляданая асаблівасць - убудаваны FM-перадатчык. Гэта дазволіла трансляваць музыку, якая грае на іх N95, і прайграваць яе на стэрэасістэме свайго аўтамабіля, наладжваючы радыё на пэўную частату. Не патрэбныя драты!\nВыява:1здваЯк мы ўжо казалі, сённяшнія смартфоны не маюць магчымасці трансляваць аўдыё праз FM-дыяпазон. Прынамсі, не са скрынкі. Аднак было выяўлена, што функцыя схаванага FM-перадатчыка можа быць уключана ў некалькіх тэлефонах Sony Xperia, бо іх абсталяванне дазваляе, па меншай меры тэхнічна. У спісе - Sony Xperia Z, Xperia Z Ultra, Xperia Z1, Xperia Z1 compact, Xperia T і Xperia SP.\nАле ёсць і падвох. Добра, іх некалькі, як мы збіраемся растлумачыць. Перш за ўсё, вам спатрэбіцца ўкаранёны смартфон Xperia, каб гэты ўзлом працаваў. Тады вам таксама спатрэбіцца прыкладанне пад назвай SpiritTransmit, і яго распрацоўшчык, Майк Рыд, просіць за яго каласальных 19 долараў (бясплатная пробная версія даступная, падрабязнасці глядзіце ў спасылцы на крыніцу). Па-трэцяе, вам трэба будзе падключыць да смартфона Xperia пару навушнікаў, бо іх провад выкарыстоўваецца ў якасці перадавальнай антэны. Нават калі вы правяраеце ўсе гэтыя патрабаванні, якасць гуку можа вар'іравацца ў залежнасці ад таго, наколькі радыёантэна знаходзіцца блізка да навушнікаў, якія вы падключылі.\nТым не менш, калі вы адчуваеце сябе авантурнымі і ў вас ёсць адзін з вышэйзгаданых тэлефонаў, не саромейцеся паспрабаваць гэты хак. Не забудзьцеся паведаміць нам пра гэта ў каментарыях, калі вы спрацуеце!\nТэлефоны Sony Xperia, як вядома, узламаны для перадачы праз FM-дыяпазоны\nкрыніца: Распрацоўшчыкі XDA\nдата выпуску Galaxy Tab S8\nперадаваць дадзеныя з пікселя ў піксель\nдля бясплатнай прапановы iphone 7\nГэта ваш апошні шанец загрузіць усе вашы лазы\nMotorola DROID Turbo 2 супраць Samsung Galaxy Note5 супраць Apple iPhone 6s Plus: параўнанне характарыстык\nHTC One (M8) супраць HTC One (M7)\nЯк адключыць вірусы на вашым Samsung Galaxy S III: прыкладанні, бяспечныя для выдалення\nApple заклікае ўдзельнікаў праграмы па абнаўленні iPhone ужо атрымаць новы тэлефон


СТАРШЫНЯ ФЭДЭРАЦЫІ ПРАФСАЮЗАЎ ЛЕАНІД КОЗІК ПАСКАРДЗІЎСЯ Ў МІНІСТЭРСТВА ІНФАРМАЦЫІ НА ГАЗЭТУ “НАРОДНАЯ ВОЛЯ”\nЗь Міністэрства інфармацыі мне паведамілі, што звароты, падобныя на просьбу Леаніда Козіка, — рэч звычайная. Маўляў, часта зьвяртаюцца і пакрыўджаныя мэдыямі начальнікі, і простыя грамадзяне, але гэта не азначае, што пасьля іх просьбаў нейкую газэту закрыюць. Такое магчыма толькі праз суд, запэўніла прадстаўніца галоўнага прававога ўпраўленьня Лілія Богдан.\n(Богдан:) “Ён сапраўды прыклаў газэтныя публікацыі й папрасіў даць ім прававую ацэнку. Паводле закону, у нас ёсьць месяц на разгляд гэтай заявы, прычым мы нічога ня будзем вырашаць да таго, як выслухаем другі бок. Гэта значыць рэдакцыю.\nПакуль у мяне не было часу, але ўжо на наступным тыдні мы зьвернемся да “Народнай Волі” па тлумачэньні і, магчыма, прыкладзем копію ліста Козіка. Але ў любым выпадку, газэта можа быць зачыненая толькі паводле судовага рашэньня”.\nМіж тым, паводле іншых крыніцаў, Леанід Козік просіць Міністэрства інфармацыі менавіта закрыць газэту. Агенцтва “БелаПАН” сьцьвярджае, што Леанід Козік сам паведаміў пра гэтую сваю просьбу журналістам і патлумачыў, што застаўся не задаволены тым, як “Народная Воля” асьвятляла нядаўні зьезд прафсаюзаў.\nВарта дадаць, што тыдзень таму пагрозы на адрас “Народнай Волі” гучалі і з вуснаў кіраўніка краіны. У прыватнасьці, Аляксандар Лукашэнка заявіў у адказ на пытаньне пра наяўнасьць прэзыдэнцкага фонду: “Такога прэзыдэнцкага фонду няма. Калі такі фонд ёсьць, то я не прэзыдэнт. Але каля яго няма, то “Народнай Волі” ў Беларусі ня будзе”. Гэтак сказаў Аляксандар Лукашэнка на прэсавай канфэрэнцыі 17 верасьня.\nДарэчы, многія апазыцыйныя беларускія газэты былі закрытыя менавіта пасьля канфліктаў з рознымі начальнікамі. Так, у свой час у выніку судовых рашэньняў спынілі выхад газэты “Навіны”, “Пагоня” і “Наша свабода”.


Чаму гараць камбайны? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Чаму гараць камбайны?\nСельскагаспадарчая тэхніка гарыць нячаста, але кожны такі выпадак звязаны з вялікім уронам для гаспадаркі. Са строю вокамгненна выходзіць агрэгат коштам дзясяткі тысяч долараў. Акрамя таго, пад рызыкай аказваецца своечасовая ўборка ўраджаю. Чаму гараць камбайны, «Звяздзе» расказаў начальнік упраўлення спецыяльных экспертыз упраўлення Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз Беларусі па Мінскай вобласці падпалкоўнік юстыцыі Дзмітрый Мурашка.\nХутка, якасна, танна. Трэці — лішні\n— Прычыны такіх пажараў можна падзяліць на некалькі груп. Асноўная — гэта чалавечы фактар. Значна радзей сустракаюцца дзве іншыя — аварыйныя сітуацыі, развіццё якіх прадказаць даволі складана, і розныя форс-мажорныя абставіны.\nЧалавечы фактар звычайна вынікае з няправільнага абслугоўвання тэхнікі. У ідэале яно павінна адбывацца згодна з рэгламентам, вызначаным заводам-вытворцам. Але ідэал, як вядома, недасяжны. Апроч таго, не ўсе гаспадаркі прытрымліваюцца пэўных правілаў — своечасова зрабіць замену запчасткі (лепш на арыгінальную), правесці належным чынам тэхнічнае абслугоўванне або скарыстацца паслугамі афіцыйнага сэрвіснага цэнтра.\nА тэхніку на поле выпускаць трэба, таму што ўборачную ніхто не адмяняў. Каб зрабіць рамонт хутчэй і танней, ставяць вузел, які ўжо быў у карыстанні. Але пры гэтым давайце згадаем трыяду «хутка, якасна, танна», у якой, як вядома, адначасова тры складнікі існаваць не могуць — заўсёды знойдзецца «трэці лішні». Вось такім «лішнім» фактарам і становіцца якасць. Але да пары да часу. Напрыклад, калі гаворка ідзе пра паліваправод ці пра рукаў высокага ціску, то там знаходзяцца разагрэтыя гаручыя вадкасці.\nПры пашкоджанні камунікацый масла ці паліва трапляе на вузлы, дзе заўсёды трымаецца высокая тэмпература, — напрыклад, на выхлапную сістэму. А генератар і стартар увогуле могуць штатна іскрыць.\n— Хачу асобна згадаць пра так званыя нагружаныя вузлы. Як правіла, вытворца прадугледзеў для кожнага з такіх кампанентаў сваю маслёнку. І ўсё б нічога, але яе трэба перыядычна папаўняць. І вось калі-нікалі здараецца так, што нейкі вузел змазаны недастаткова або ўвогуле працуе «насуха». У такім выпадку ён моцна разаграецца і закліноўвае. Тэмпература ў ім павышаецца да такіх паказчыкаў, што пачынаюць гарэць размешчаныя побач арганічныя матэрыялы — палімеры або гума.\nДзмітрый Мурашка згадвае выпадак, які адбыўся некалькі гадоў таму з прэс-падборшчыкамі. У адной гаспадарцы на полі пры правядзенні сельскагаспадарчых работ згарэў такі агрэгат.\n— Мы разабралі пашкоджаны і цэлы вузлы і заўважылі адну рэч. Адзін вал, праз які нацягваюцца прывадныя рамяні, быў у змазцы, цалкам рабочы.\nА вось у другім слядоў змазкі не было зусім. Да таго ж на метале ўтварыўся сіні налёт, а месцамі нават акаліна. Гэта значыць, што тэмпература тут сягала да тысячы градусаў. Інакш кажучы, утварыўся моцны лакальны разагрэў, значыць, было павышанае трэнне. А яго справакавалі дзве рэчы — закліньванне агрэгата і адсутнасць змазкі.\nДругі выпадак. Мы разабралі пашкоджаныя вузлы. У адну з прасавальных камер трапіў камень. Ён выбіваў іскры, перыядычна закліноўваў вал. Урэшце гэта прывяло да пажару. Зрабіць такую выснову дазволіла тое, што ўзгаранне пачалося ўнутры бункера, а ніякіх іншых прадметаў там не было.\n— Ці могуць дапамагчы штатныя сродкі пажаратушэння?\n— Залежыць ад таго, дзе ўзнік пажар. Калі яго ачаг знаходзіцца бліжэй да паверхні, імавернасць таго, што тэхніку ўдасца ўратаваць, узрастае. Але калі загарэўся нейкі глыбокі вузел, то шанцы на гэта рэзка падаюць.\nЯ рабіў аднойчы экспертызу па ўзгаранні кормаўборачнага камбайна. Інцыдэнт адбыўся на полі падчас уборкі. Пажар быў настолькі хуткі і інтэнсіўны, што камбайн згарэў амаль цалкам. Ад яго засталіся толькі корпус і паўтара кола. А прычынай узгарання стаў аварыйны рэжым работы сістэмы электразабеспячэння.\nУ гэтым выпадку ўсё пачалося з таго, што замест пластыкавага хамута, прадугледжанага вытворцам, быў устаноўлены металічны. Пэўна, рамонтнікі зрабілі гэта дзеля большай надзейнасці — каб ён не перацёрся падчас вібрацыі, якая ўзнікае з-за язды. Металічны хамут і не ператрэцца. Але цудоўна счэша ізаляцыю з дратоў, якія ён мусіць аберагаць. Драты агаляюцца — і электрыка працуе ўжо ў аварыйным рэжыме.\nМагутная тэхніка мае пры сабе адпаведныя акумулятары. Іх не паспелі абясточыць, калі пачалося ўзгаранне. А ачаг пажару быў побач з імі. Усе ланцугі знаходзіліся пад напружаннем, і аварыйны рэжым паспрыяў таму, што загарэлася ізаляцыя электраправодкі, якая была размешчана далей.\nМы сутыкаліся з выпадкамі, калі тэхніка гарэла з-за таго, што ў яе... уразалі... дадатковую магнітолу.\nЭксперт згадвае адзін выпадак, калі пажар, здавалася б, узнік з ніадкуль. Загарэлася фура, якая перавозіла льнотрасту. Але самае цікавае — тое, што агонь ахапіў груз, пакуль машына яго перавозіла. Усё было належным чынам закрыта і апячатана, таму версія старонняга ўмяшання або пападання цыгарэты адпала адразу. Ды і пасля пагрузкі мінула даволі шмат часу. Перабралі мноства магчымых версій, але ўсё паказвала на тое, што ачаг гарэння знаходзіўся ўнутры льнотрасты. І ўрэшце было прынята рашэнне абследаваць машыну, якая грузіла льнотрасту ў фуру. Вось тады і аказалася, што ў гэтай тэхніцы не быў устаноўлены іскрапагашальнік. Больш за тое, на яе выпускным тракце меліся трэшчыны і розныя няшчыльнасці, праз якія іскры выляталі вонкі. Адна з іх і прымусіла тлець лён.\nПад пагрозай — і сабраны ўраджай\nСітуацыю з пажарамі падчас уборачнай комплексна вызначыў начальнік Мінскага абласнога ўпраўлення па надзвычайных сітуацыях Сяргей Лапановіч.\n— Камітэту па сельскай гаспадарцы Мінскага аблвыканкама даручана ўвечары сумесна з уласнікамі і прадстаўнікамі зацікаўленых ведамстваў арганізаваць рэйды па месцах захоўвання і перапрацоўкі збожжа і грубых кармоў. Таксама мы звяртаемся да бацькоў з просьбай кантраляваць тое, як дзеці праводзяць свой вольны час, каб яны не гулялі там, дзе складуюцца сена ды салома. Не раз свавольства малых з агнём станавілася прычынай пажараў, ад чаго ў попел ператвараўся ўраджай, які вырасцілі, збіралі днямі і тыднямі. А гаспадаркі атрымлівалі сур'ёзны ўрон. Ды і самі дарослыя часам становяцца віноўнікамі такіх пажараў, выкінуўшы з акна аўтамабіля недакурак. Хочам звярнуць на гэта ўвагу і персаналу аб'ектаў, якія задзейнічаны ў нарыхтоўцы і захоўванні ўраджаю.\nСёлета на тэрыторыі Мінскай вобласці ўжо адбылося больш за 40 пажараў у месцах захоўвання грубых кармоў. Пры гэтым за ўвесь мінулы год іх было толькі 22. Небяспека такіх узгаранняў у тым, што агонь падчас іх распаўсюджваецца вельмі хутка і вокамгненна знішчае на сваім шляху ўсё.\nНапрыклад, 13 жніўня адбыўся пажар на складзе грубых кармоў у вёсцы Вязанка Дзяржынскага раёна. У попел ператварыліся склад грубых кармоў і пяць сціртаў саломы агульнай масай у 300 тон. Такі вялікі ўрон нанесены з-за таго, што не быў належным чынам абсталяваны проціпажарны разрыў паміж сціртамі. Адлегласць паміж імі складала ўсяго пяць метраў пры мінімальна дапушчальнай трыццаць...\n— Падчас рэйдаў нашы супрацоўнікі выяўлялі, што грубыя кармы вельмі блізка складуюцца ад дарог, ліній электраперадачы, будынкаў, лясных масіваў, — адзначае Сяргей Лапановіч. — На некаторых аб'ектах і транспартных сродках не было вогнетушыцеляў. Больш за тое, на некаторыя месцы захоўвання грубых кармоў мог трапіць хто заўгодна.\nЁсць у ратавальнікаў нараканні і наконт месцаў уборкі збожжа. Гаспадары палёў не паўсюль паклапаціліся пра тое, каб там дзяжурыла пажарная аварыйна-выратавальная тэхніка. Былі нават факты, калі збожжаўборачная тэхніка перасоўвалася без аўтамабіля, прызначанага для тушэння пажару.\n— Таксама мы адзначалі тое, што на выхлапных сістэмах не было іскрагасільнікаў. Зафіксавана шмат парушэнняў пажарнай бяспекі падчас работы цеплагенеруючых установак, электрычнага абсталявання. На шэрагу аб'ектаў не было пажарнага водазабеспячэння і аўтаматыкі ў спраўным стане. А дзе-нідзе — нават вогнетушыцеляў...\nФота дадзена ДКСЭ і МНС\n9184 Дзень, які нам варта адзначаць. Што значыць для беларусаў дата 17 верасня і чаму пра гэта трэба памятаць і ведаць\n5671 Выбіраем аптымальную пару года для пахудзення. Спойлер: і гэта не лета!\n4915 Асцярожна — лета! Што нельга рабіць падчас спякоты?\n4159 Як захаваць памяць аб Вялікай Айчыннай вайне і не дапусціць паўтарэння трагедыі?\n4112 Як арганізаваць правільны догляд за валасамі гарачай парой\n3727 Нашы фінансы павінны прыносіць даход. Які? Вось у чым пытанне\n3043 Пісьменніца Алена Папова: Ёсць слаі жыцця, нашмат больш глыбокія, чым любое ўяўленне\n2134 Сёння — 80 гадоў з дня пачатку Вялікай Айчыннай вайны\n2061 У Докшыцах ў фантане памерла дзяўчына. Падрабязнасці


Культура - Валянціна Крук: Ніякіх зьвестак пра нараду ў Полацкім райвыканкаме я не паведамляла - Дыялёг - Online газэта\nСпадарыня Валянціна зьвярнулася ў рэдакцыю нашага сайту. Яна папрасіла паведаміць грамадзкасьці, што ня ведае, адкуль зьявілася інфармацыя пра нараду ў Полацкім райвыканкаме, на якой яна прысутнічала. Зьвесткі пра гэтую нараду яна нікому не паведамляла, журналісты нашага сайту зь ёй не зьвязваліся, ніякага інтэрвію яна не давала. Хто зьяўляецца крыніцай публікацыі – ёй невядома.\nПаводле слоў Валянціны Крук, яна ня звольненая і працягвае працаваць. Па дапамогу ў праваабарончы цэнтар «Вясна» або да іншых праваабаронцаў наконт свайго звальненьня яна не зьвярталася.\nНа думку Валянціны Крук, паведамленьне, апублікаванае на нашым сайце, пра тое, што ёй прыгразілі звальненьнем, - гэта ўмяшаньне ў яе асабістае жыцьцё. Яна лічыць, што аўтар публікацыі парушыў нормы журналісцкай этыкі.\nСа свайго боку, рэдакцыя пацьвярджае, што Валянціна Крук ня мае ніякага дачыненьня да зьяўленьня інфармацыі аб забароне канцэрту Зьмітра Вайцюшкевіча ў Полацку і аб нарадзе ў Полацкім райвыканкаме. Прыносім прабачэньні за праблемы, якія, магчыма, узьніклі ў спадарыні Валянціны з прычыны нашай публікацыі.\nФота: Полацкі веснік


Слухай сваё – Латвійскае таварыства беларускай культуры "Сьвітанак"\nArchive for category: Слухай сваё\nYou are here: Home1 / Наш блог2 / Слухай сваё\nЗ верай у сваю зорку\nДачакаліся. Нарэшце і ў латвійскіх беларусаў зявіўся свой паэт-песеннік. А сведчаннем таго, што наш зямляк з Даўгаўпілсу Станіслаў Валодзька называецца ім па-праву, стаў яго аўтарскі кампакт-дыск\nЗразумела, што прэзентацыя альбома адбывалася ў Даўгаўпілсу, горадзе, дзе жыве і працуе Станіслаў. Калі мяркаваць па водгуках, імпрэза атрымалася цудоўная. Віншавалі Станіслава і даўгаўпілскія музыкі і выканаўцы песень, і госці з Рыгі і Краславы. Прыхільнікі творчасці даўгаўпілскага паэта прыехалі нават з Літвы і Беларусі.Прэзентацыя вылілася ў грандыёзны трохгадзінны канцэрт, аб чым распавядалася і па радыё і ў друку.\nДобра знаёмыя песні на словы Станіслава Валодзькі і слухачам нашай праграмы. Яны гучаць у нашай радыёперадачы ўжо не першы год. З задавальненнем уключаюць яго творы ў свой рэпертуар і нашы самадзейныя артысты. Спявае гэтыя песні і калектыў “Вавёрачка “ Рыжскай беларускай асноўнай школы, і ліепайская “Паўлінка” і спявак Павел Прозар з ансамбля “Купалінка”.\nПершую песню Станіслаў Валодзька напісаў дзесьці гадоў дзесяць таму, у супрацоўніцтве з каіпазітарам Генрыхам Галіцкім. Потым плённа супрацоўнічаў з Мікалаем Яцковым, Аляксандрам Рудзем, Дзмітрыем Паддубнавым. Так пакрысе, за годам год і збіраліся песні, каб потым сабрацца разам, у адзін дыск.І цяпер мы з задавальненнем знаёмім нашу радыёаудыторыю з песнямі беларускага кампазітара з яго новага дыска. Тым больш, што слухачам яны даспадобы.\nСярод сталых – папулярная песня “Ветэраны”, якую Станіслаў напісаў да 60-годдзя вызвалення Даўгаўпілсу і Беларусі. Яе пранікнённа выконвае Сяргей Піменаў, выкладчык музычнага каледжу ў Даўгапілсе. Кранае сэрца трыо “Ластаўкі” беларускага таварыства “Уздым”, якое выконвае песню “Ластаўкі” – гэта дзве настаўніцы музыкі Таццяна Піменава і Наталля Зубкова, і выхавальніца дзіцячага садка Інга Ціршэ-Галлеррэ.\nМоладзі вельмі падабаецца перакладзеная Станіславам “Песня пра шчасце” – яна гучыць на латышскай і беларускай мовах у выкананні вядомых латвійскіх спевакоў Томаса Кліма, Іво Фомінса і беларускай спявачкі Аляксандры.\nАсабіста мяне кранаюць “Зязюля” і “Калыханка для мамы” :\nДарэчы, песенны дыяпазон гэтага дыска – вельмі шырокі. Ад бардаўскіх песень – да рамансаў і калыханак. Уключаны ў яго і некалькі твораў на рускай мове. Сам Станіслаў тлумачыць гэта так: “Песні падбіраліся такім чынам, каб рэпертуар быў разнастайным і тэматычна, і ў жанравых адносінах.”\nНаколькі ўдала такое рознапланавае спалучэнне мяркаваць, вядома, слухачам. Са свайго боку адзначу, што ва ўсялякім разе гэты кампакт-дыск дае магчымасць пазнаёміцца з усёй творчай палітрай паэта-песенніка Станіслава Валодзькі. Гэта па-першае. Па-другое, дае надзею на тое, што ў будучым з’явяцца і новыя песні і новыя дыскі нашага земляка, даўгаўпілскага паэта Станіслава Валодзькі . Нездарма ж назва першынца – “Верю в свою звезду” . Тым больш, што творчыя задумы ў Станіслава Валодзькі вялікія.\n29/01/2009 /0 Comments/by Svitanak\nhttp://www.svitanak.eu/wp-content/uploads/2020/09/svitanak-2020-296x300.png 0 0 Svitanak http://www.svitanak.eu/wp-content/uploads/2020/09/svitanak-2020-296x300.png Svitanak2009-01-29 13:33:002020-10-07 23:23:20З верай у сваю зорку\nБеларусы Латвii, Літаратурная скарбонка, Слухай сваё\nДачакаліся. Нарэшце і ў латвійскіх беларусаў зявіўся свой паэт-песеннік. А сведчаннем таго, што наш зямляк з Даўгаўпілса Станіслаў Валодзька называецца ім па-праву, стаў яго аўтарскі кампакт-дыск.\nЗразумела, што прэзентацыя альбома адбывалася ў Даўгаўпілсе, горадзе, дзе жыве і працуе Станіслаў. Калі мяркаваць па водгуках, імпрэза атрымалася цудоўная. Віншавалі Станіслава і даўгаўпілскія музыкі і выканаўцы песень, і госці з Рыгі і Краславы. Прыхільнікі творчасці даўгаўпілскага паэта прыехалі нават з Літвы і Беларусі. Прэзентацыя вылілася ў грандыёзны трохгадзінны канцэрт, аб чым распавядалася і па радыё і ў друку.\nДобра знаёмыя песні на словы Станіслава Валодзькі і слухачам нашай праграмы. Яны гучаць у нашай радыёперадачы ўжо не першы год. З задавальненнем уключаюць яго творы ў свой рэпертуар і нашы самадзейныя артысты. Спявае гэтыя песні і калектыў “Вавёрачка “ Рыжскай беларускай асноўнай школы, і ліепайская “Паўлінка” і спявак Павел Прозар з ансамбля “Купалінка”. Першую песню Станіслаў Валодзька напісаў дзесьці гадоў дзесяць таму, у супрацоўніцтве з каіпазітарам Генрыхам Галіцкім. Потым плённа супрацоўнічаў з Мікалаем Яцковым, Аляксандрам Рудзем, Дзмітрыем Паддубнавым. Так пакрысе, за годам год і збіраліся песні, каб потым сабрацца разам, у адзін дыск.І цяпер мы з задавальненнем знаёмім нашу радыёаудыторыю з песнямі беларускага кампазітара з яго новага дыска. Тым больш, што слухачам яны даспадобы. Сярод сталых – папулярная песня “Ветэраны”, якую Станіслаў напісаў да 60-годдзя вызвалення Даўгаўпілсу і Беларусі. Яе пранікнённа выконвае Сяргей Піменаў, выкладчык музычнага каледжу ў Даўгапілсе. Кранае сэрца трыо “Ластаўкі” беларускага таварыства “Уздым”, якое выконвае песню “Ластаўкі” – гэта дзве настаўніцы музыкі Таццяна Піменава і Наталля Зубкова, і выхавальніца дзіцячага садка Інга Ціршэ-Галлеррэ.\nМоладзі вельмі падабаецца перакладзеная Станіславам “Песня пра шчасце” – яна гучыць на латышскай і беларускай мовах у выкананні вядомых латвійскіх спевакоў Томаса Кліма, Іво Фомінса і беларускай спявачкі Аляксандры. Асабіста мяне кранаюць “Зязюля” і “Калыханка для мамы” : Дарэчы, песенны дыяпазон гэтага дыска – вельмі шырокі. Ад бардаўскіх песень – да рамансаў і калыханак. Уключаны ў яго і некалькі твораў на рускай мове. Сам Станіслаў тлумачыць гэта так: “Песні падбіраліся такім чынам, каб рэпертуар быў разнастайным і тэматычна, і ў жанравых адносінах.” Наколькі ўдала такое рознапланавае спалучэнне мяркаваць, вядома, слухачам. Са свайго боку адзначу, што ва ўсялякім разе гэты кампакт-дыск дае магчымасць пазнаёміцца з усёй творчай палітрай паэта-песенніка Станіслава Валодзькі. Гэта па-першае. Па-другое, дае надзею на тое, што ў будучым з’явяцца і новыя песні і новыя дыскі нашага земляка, даўгаўпілскага паэта Станіслава Валодзькі . Нездарма ж назва першынца – “Верю в свою звезду” . Тым больш, што творчыя задумы ў Станіслава Валодзькі вялікія.\n20/04/2005 /0 Comments/by Tatjana Kazak\nhttp://www.svitanak.eu/wp-content/uploads/2020/09/svitanak-2020-296x300.png 0 0 Tatjana Kazak http://www.svitanak.eu/wp-content/uploads/2020/09/svitanak-2020-296x300.png Tatjana Kazak2005-04-20 17:10:092020-10-18 17:18:20З верай у сваю зорку


Якія тэксты прыносяць грошы?\nГалоўная »Аб кампанii »Навiны »Якія тэксты прыносяць грошы?\nТэксты сапраўды могуць прыносіць грошы. Менавіта пра гэта расказваюць вопытныя капірайтары ў Навучальным цэнтры SEOLAB. Як здольнасць стукаць па клавіятуры ператварыць у занятак, які прыносіць сур’ёзны даход, вы даведаецеся з практычнага курса рэкламнага капірайтынгу, які пройдзе на пачатку лютага.\n• Вы збіраецеся зарабляць на жыццё пры дапамозе капірайтынгу?\n• Вы ўжо пішаце на біржах, але не можаце атрымаць больш за 1 даляр за кілазнак?\n• Вы пачалі працаваць з цікавым кліентам, але ніяк не «трапляеце» пад яго запыты?\nЗ аднаго боку, здаецца, што зарабляць тэкстамі лёгка, з іншага – маса аўтараў-дэпінгавальнікаў знізіла планку сярэдняга кошту да 1 у.е./1000. А як напісаць рэкламны тэкст для важнага замоўцы, вы толькі здагадваецеся. Знаёма, так?\nЯк выбрацца з агульнай масы пісак па 1.5 бакса за тысячу знакаў на любую тэму?\nМожна прапанаваць, каб вы навучыліся пісаць хутка – але вы ўжо бачыце, што гэтага недастаткова. Хуткасць – істотная, але не самая галоўная перавага добрага капірайтара.\nЦяпер варта навучыцца пісаць правільна.\nРозныя тэксты патрабуюць розных намаганняў – і каштуюць яны таксама па-рознаму. Калі гэта SEO-текст, то унікальнасці і граматнага выкарыстання ключоў недастаткова. Інфармацыйны артыкул патрабуе актыўнага пошуку дадзеных і ўмелай кампеляцыі. Пры напісанні рэкламнага тэксту асноўныя сілы варта ўкласці ў камунікацыю з замоўцам і вывучэнне аўдыторыі.\nЗ кожным заданнем вашы тэксты будуць рабіцца ўсё лепшымі\nНавучыцца пісаць правільныя тэксты – лёгка і з поўным разуменнем тэхнікі іх стварэння – можна.\nМенавіта гэта і прапануе вам Навучальны цэнтр SEOLAB: практычны курс рэкламнага капірайтынгу «Тэксты, якія прыносяць грошы».\nШто адбудзецца пасля гэтых заняткаў?\nВы перастанеце пісаць наўгад.\nГэта асноўны «плюс» курсаў.\nНіякі прыроджаны талент не дапаможа вам хутка авалодаць рознымі жанрамі і стылямі, навучыцца вызначаць мэтавую аўдыторыю і «трапляць» у яе сваім тэкстам.\nКожны занятак з гэтых 24 гадзін будзе накіраваны на тое, каб палепшыць вашы тэксты. Выконваючы практычныя заданні, вы адразу адчуеце сябе больш упэўненымі адзін на адзін з чыстым «вордаўскім» аркушам.\nВышэйшая якасць – вышэйшы кошт\nНавучыўшыся пісаць прафесійна, вы зможаце брацца за больш складаныя заданні, якія і аплачваюцца вышэй. А руцінныя работы будут проста вылятаць з-пад вашых пальцаў, не чакаючы асаблівага натхнення. Акрамя гэтага, вы заўважыце, як паменшацца патрабаванні перапісаць тэкст.\nВыйгрыш у якасці, выйгрыш у часе, выйгрыш у кошце – і ўсё гэта за 4 заняткі па 6 гадзін. Варта толькі пачаць!\nДык давайце пачнём. Прыходзьце, месцы ў лютаўскай групе яшчэ ёсць.\nДадатковая інфармацыя – на сайце Навучальнага цэнтра SEOLAB.


05 кастрычнік 2020, 19:22\nПрэзыдэнту Азэрбайджану Ільхаму Аліеву паказваюць беларускія «Палянэзы»\nЯк на ўзбраеньні Азэрбайджану аказаліся беларускія ракеты і як канфлікт у Карабаху адаб’ецца на адносінах Беларусі з Армэніяй і Азэрбайджанам? Расказвае незалежны вайсковы аглядальнік Аляксандар Алесін.\nАлесін называе ўгоду па продажы беларускіх «Палянэзаў» Азэрбайджану «чыстай», але прызнае, што яна «падкінула дроваў» у не патушаны за 30 гадоў канфлікт паміж краінамі.\n«Так, ужо ёсьць афіцыйныя пацьверджаньні, што нашы „Палянэзы“ выбухаюць на тэрыторыі Карабаху — імі азэрбайджанскія вайскоўцы абстрэльваюць пазыцыі войска самаабвешчанай Нагорна-Карабаскай Рэспублікі, там гінуць і мірныя жыхары. Гэта сумны, але факт», — мяркуе Аляксандар Алесін.\n«Палянэзы» былі прададзеныя Азэрбайджану два гады таму. За 10 установак залпавага агню і адпаведнае абсталяваньне да іх Азэрбайджан заплаціў 160 мільёнаў даляраў, прычым усе грошы былі пералічаныя перадаплатай.\n«Ужо гэта дэманструе ступень даверу паміж рэжымамі дзьвюх краін. Цяпер разам з ізраільскімі ракетамі „Лора“ беларускія „Палянэзы“ — самая дальнабойная зброя Азэрбайджану, бо яны ляцяць на 300 кілямэтраў, імі можна прастрэльваць тэрыторыю Карабаху з усіх бакоў», — кажа Аляксандар Алесін.\nПаводле Аляксандра Алесіна, фармальна ўгода аб продажы Азэрбайджану беларускіх «Палянэзаў» лічыцца законнай, бо Азэрбайджан не знаходзіўся ў стане вайны з Армэніяй і такім чынам Беларусь не парушала абавязаньняў па нераспальваньні вайсковых канфліктаў.\n«Але маральны момант, вядома, прысутнічае. Бо чарговы канфлікт паміж гэтымі народамі, якому ўжо больш за 30 гадоў, не пагашаны, і продаж туды зброі адназначна гэтаму не спрыяе. Іронія сытуацыі ў тым, што міжнародны орган урэгуляваньня канфлікту ў Карабаху завецца „менскай групай“, але атрымліваецца, што цяпер пра гэтую групу варта забыць, канчаткова стала зразумела, што яна нічога не вырашае», — кажа экспэрт.\nПаводле Аляксандра Алесіна, Беларусь і раней прадавала зброю Азэрбайджану.\n«Танкі прадавалі, дальнабойную артылерыю, боепрыпасы», — кажа экспэрт і заўважае, што і другому боку канфлікту, Армэніі, зь Беларусі таксама шмат разоў прадавалася зброя.\n«У тым ліку прадавалі боепрыпасы, якімі цяпер абараняецца Карабах. З Армэніяй у Беларусі сталае вайсковае супрацоўніцтва, мяркую, цяпер яно не спынілася».\nЦі не разваліцца АДКБ?\nАрмэнія, як і Беларусь, уваходзіць у АДКБ — вайсковую арганізацыю былых савецкіх рэспублік, зьвязаных Дамовай аб калектыўнай бясьпецы. Азэрбайджан да гэтай дамовы не далучыўся. Як паўплывае на сытуацыю ўнутры АДКБ той факт, што беларускія ракеты выбухаюць на тэрыторыі Карабаху?\n«Ня думаю, што Армэнія выставіць нейкія прэтэнзіі Беларусі з прычыны „Палянэзаў“», — мяркуе Аляксандар Алесін і зазначае, што Расея прадала зброі Азэрбайджану ў 10 разоў болей, але гэта не спыніла ўдзелу Армэніі ў АДКБ.\n«Наадварот, Армэнія зацікаўленая ў Маскве цяпер больш, чым раней. Нікол Пашыньян як прыйшоў да ўлады, заняў больш жорсткую, чым ягоныя папярэднікі, пазыцыю ў кантактах з Масквой. Але цяпер, мяркую, стане лагодным, бо яму як ніколі патрэбная вайсковая і палітычная дапамога Масквы. Што да Беларусі, то тут пазыцыя ня зьменіцца, паколькі Беларусь застаецца моцна зьвязаная з Масквой і ўжо гэтым карысная Армэніі», — мяркуе Аляксандар Алесін.\nЗакупленыя Азэрбайджанам беларускія «Палянэзы» паказалі на вайсковым парадзе ў Баку\nПаводле Аляксандра Алесіна, у працягу кантактаў зь Менскам застаецца зацікаўлены і Баку.\n«Беларусь шмат прадае сельскагаспадарчай тэхнікі ў Азэрбайджан, купляе там нафту. Шмат сувязяў, якія разарваць даволі цяжка», — мяркуе Аляксандар Алесін.\nБеларускія «Палянэзы» вырабляюцца на заводзе ў Дзяржынску, а шасі для іх — на заводзе колавых цягачоў у Менску. Цяпер беларускія адмыслоўцы працуюць над новай вэрсіяй ракет для «Палянэзаў». Яна, верагодна, зацікавіць Саудаўскую Арабію, якая замовіла падобныя ўстаноўкі ва Ўкраіне, але ўгода пакуль ня выкананая.


AutoCad курс з онлайн рэпетытарам - egeomates\nЛістапад, 2011 AutoCAD-AutoDesk, Навучанне САПР / ГІС\nГэта, бадай, адзін з лепшых курсаў, якія я бачыў у AutoCAD, пры якіх падаюцца пад фармат віртуальнага класе. З тых жа аўтараў VectorAula, які таксама выкладаў курсы Corel Draw і вэб-дызайну.\nХоць існуе шмат метадаў і альтэрнатыў, самае каштоўнае гэта навучальная сістэма і ацэнка прагрэсу; які адрозніваецца ад курсу, прынятых добраахвотна тыпу см-паўтор і вы можаце пачаць у любы час, не чакаючы выкліку.\nПоўны курс доўжыцца 90 гадзін, якія могуць быць выкананы і паўтарыць да спадобы ў перыяд 12 тыдняў. Кожны тыдзень змяшчае кіраўніка ў агульнай складанасці пытанняў 71 наступным чынам:\n1 - Усталёўка і налада\n1. Патрабаванні і ўстаноўка\n2. вытворчай асяроддзі\n3. Асноўны экран канфігурацыі і меню\n2 - Першы кантакт\n4. Увядзенне: CAD, мэты, папярэднія веды\n5. Асноўны працэс працы\n6. Асноўныя аб'екты, лінейная і кругавой малюнак\n7. Асноўныя магчымасці рэдагавання: выдаленне, паралельна, артаганальнай малюнак, падаўжаць і караціць\n8. друк праекты\n9. Графіка для захоўвання\n3 - Дакладнасць малявання\n10. Спасылкі на аб'ект\n11. Рэжымы ўводу дадзеных: з дапамогай мышы, клавіятуры і змешаныя\n12. сістэмы каардынатаў\n13. Метады выбару функцыі\n15. вуглавыя абмежаванні\n16. паскаральнікі працы\n17. Прагляд узроўняў: пашырэнне і кадраванне вобласці і дэталі\n4 - Арганізацыі і складаны мантаж\n18. складаныя формы: крывыя, многавугольнікі, эліпсы, квадратычныя крывыя і кубічныя\n19. змена геаметрыі\n20. Кантроль становішча і кручэнні элементаў\n21. Кантраляваць памер, даўжыня і прапорцыі\n22. Дубляванне паўтаральных аб'ектаў: індывідуальным, структураваны, радыяльныя, матрыцы, адлюстраванне і паралельна\n23. прамыя мадыфікацыі захопаў\n24. Малюнак нацэнкі: кропкі, аддзелы і градуіроўкі\n5 - Упраўленне праектамі\n25. Кантроль уласцівасцяў аб'ектаў. Колер, сімвалічнае і рэпрэзентатыўныя размеркаванне. Таўшчыня ліній. Тыпы ліній. Памер пункцірную ліній\n26. Шматузроўневая арганізацыя праекта. Ўласцівасці пласта менеджэр. Кіраванне бачнасць і друк твар.\n27. Стварэнне і налада параметраў па змаўчанні для розных праектаў. ўкладка Шаблон\n28. Ачыстка азначэнняў.\n6 - Анатацыя і сімвалы\n29. Нататкі, лісты і тэксты. Набор стыляў тэксту\n30. Раздзелы і падрапаная. ўзоры штрыхоўкі\n31. Працэс стварэння элемента папярэдне распрацаваны. Кіраўніцтва для ўстаўкі блока. Парады і меры засцярогі пры выкарыстанні блокаў\n32. Абмен інфармацыі паміж чарцяжамі. Перацягнуць малюнак адкрытай для іншых\n33. Звязаныя элементы дадзеных. Вызначыць, ўстаўляць і рэдагаваць блокі атрыбутаў\n7 - Пячатка праектаў 2D\n34. Друк і чарчэння плоскасці\n35. настройка прэзентацый\n36. Параметры старонкі. Некалькі відаў макета. Асноўны надпісы. Разлік маштабу. Друк стыляў.\n37. maquetar прэзентацыі\n38. друк прэзентацыі\n39. Пераўтварыць у PDF\n40. Праекты ў фармаце DWF\n8 - Разлік параметраў\n41. Размяшчэнне лінейных, выраўнаваны, вуглавыя, радыяльныя памеры, і звязаныя з імі паслядоўны\n42. Памернасці стылі кіравання\n43. размерные Мадыфікатары\n44. Адаптавання памеры, планы размяшчэння\n45. Разлік плошчы\n9 -Введение ў 3D\n46. Ізаметрычныя чарцяжы 2D\n47. Працоўная вобласць 3D\n48. трохмерная візуалізацыя\n49. візуальныя стылі аб'ектаў 3d\n50. прагляд куба\n51. дынаміка арбітальных\n52. паралельныя і канічныя пункту гледжання ў перспектыве\n53. 2D трансфармацыя аб'ектаў у 3D. пад'ёмныя сцены\n54. Мадыфікатары 2D ў 3D\n55. сістэмы каардынатаў\n10 - Прадметы 3D\n56. Solid vs. трыко\n57. Прымітыўныя цвёрдыя: прызмы, клін, сфера, цыліндр, конус, піраміда\n58. Прагназуемая цвёрдае рэчыва: экструзія, Lofting, кручэнне\n59. Цвёрдая камбінацыя. лагічныя аперацыі\n61. асноўныя Маллен\n62. складаныя сеткі і сеткі шматгранная\n63. пераўтварэнне аб'екта\n11 - Мадэляванне 3D\n64. мадыфікатары 3D\n65. Цвёрдая Інструменты рэдагавання і фармовачныя паверхні\n66. Парэзы і раздзелы\n12 - прэзентацыі праекта 3D\n67. Фотарэалістычная візуалізацыя: рэндэру\n68. Асвятленне: цень, сонечнае асвятленне, штучнае асвятленне.\n69. Матэрыялы: тэкстуры, супастаўляюцца, скончыў.\n71. Advanced Printing 3D. Фота рэалістычнае ўяўленне праекта ў канцы 3d. Настройка лістоў. Пастаўляецца ў лічбавых фарматах.\nКошт курса праходзіць 190 еўра, ня кепска тое, улічваючы, што гэта, вядома, не толькі 2D 3D але таксама пацвердзіў, што адправіць вам па электроннай пошце пасля завяршэння.\nНе ўключае ў сябе праграму, але вы можаце выкарыстоўваць адукацыйная версія AutoCAD з'яўляецца цалкам функцыянальным, каб даведацца. Гэта спіс некаторых з лічбавых матэрыялаў, у тым ліку:\n12 курс па эксплуатацыі з планамі ўрокаў (410 старонак)\n12 кіравацца крок за крокам кіраўніцтва (95 старонак)\nпрактыка вольнага дазволу 35\nКалекцыя блокаў 2D\nКалекцыя аб'ектаў 3D\nНовы AutoCAD кіраўніцтва 2011 і 2010 ў (старонкі 65)\nAutoCAD Карыстальнік 2011 і 2010 Кіраўніцтва (1024 старонак)\nКароткі даведнік Sheets (старонкі 6)\nПрыкладання: артыкулы, падручнікі і прыклады (60 старонак)\nпапярэдняе паведамленне«Папярэдняя Справаздача Latinobarometro 2011\nнаступнае паведамленне Мая апошняя паездка ў 7 фотаНаступная старонка »\n2 Адказы на «AutoCAD курс з онлайн-рэпетытарам»\nДзякуй за рэкамендацыю.\nМы стараемся зрабіць курс так, як нам хацелася б вывучыць яго. Мы пастаянна ўдасканальваем яго дзякуючы вольным зваротам са студэнтамі.\nПраз некалькі месяцаў мы абновім назад v.2014 больш відэа і практыкаванні на рэальных чарцяжах.\nЯшчэ раз дзякуй\nпраграма цікавага і добра вядома даследаванне ... дасць нам .sera можа ўключаць свабодную або, па меншай меры, частка дыдактыкі для нас у Лацінскай Амерыцы, так што мы не можам адкрыць курс Meterial аплаты прытрымлівацца? ... дзякуй чакаць адказ Хайме ......


Ці ёсць у варэнні вітаміны? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Ці ёсць у варэнні вітаміны?\nЦі ёсць у варэнні вітаміны?\nЛетам многія гаспадыні бяруцца кансерваваць агародніну, фрукты і ягады, рэдка задумваючыся пра тое, ці захоўваюцца ў дамашніх нарыхтоўках карысныя ўласцівасці прадуктаў.\nНямала дастаецца варэнню, маўляў, ніякіх вітамінаў у ім няма. У якасці альтэрнатывы некаторыя раяць выкарыстоўваць замарозку. Але і тут узнікае пытанне: ці застануцца ядомымі маліны, агрэст і яблыкі пасля шматмесячнага знаходжання ў маразілцы звычайнага бытавога халадзільніка?\nЁсць меркаванне, што варэнне з вішняў дапамагае пры прастудзе, з абрыкосаў — аднаўляе страваванне, з груш — паляпшае састаў крыві. Лічыцца, што есці варэнне можна без боязі атруціцца, бо ў працэсе яго прыгатавання гіне большасць мікробаў, а цукар дазваляе прадукту захоўвацца некалькі гадоў.\nАле ці знікаюць падчас прыгатавання вітаміны? Яны захоўваюцца, праўда не ўсе. Большасць фруктаў і ягад, з якіх яго гатуюць, славяцца вялікай колькасцю бэта-караціну (папярэдніка вітаміну А), аскарбінавай кіслаты (вітаміну С), вітамінаў В1, В2 і РР. Дык вось бэта-карацін і аскарбінавая кіслата пад уздзеяннем высокіх тэмператур часткова разбураюцца. Таму ў варэнні, якое кіпяціцца па некалькі разоў, гэтых вітамінаў сапраўды мала. А вось вітаміны В1, В2, РР і Е з'яўляюцца дастаткова тэрмастабільнымі. Асабліва ў кіслым асяроддзі, якім з'яўляецца варэнне. Невялікая іх частка пры кіпенні разбураецца, але асноўная колькасць захоўваецца. Таму карысць у варэнні ўсё ж ёсць.\nЯк у Чэрыкаве ўсе разам варылі варэнне\nЯкія вітамінныя напоі могуць з'явіцца ў Беларусі?\nДнямі мінчанка ледзь не загінула з-за варэння\nСасна — скарбонка вітамінаў зімой


Самы вядомы сібірскі беларус запрашае на сустрэчу ў Менску\n11 жнівень 2016, 14:46\n15 жніўня ў Літаратурным музэі Петруся Броўкі адбудзецца сустрэча з актывам моладзевай грамадзкай арганізацыі «Крывічы» з расейскага Іркуцку. Гэтая суполка беларусаў Сібіры існуе ад 1997 году і падтрымлівае цікаўнасьць да нацыянальнай культуры шматлікімі імпрэзамі.\n«Крывічоў» прадставяць адзін з самых вядомых рупліўцаў беларушчыны за межамі краіны Алег Рудакоў, а таксама Воля Галанава, каардынатарка суполкі. Яны раскажуць пра жыцьцё іркуцкіх беларусаў, а таксама пакажуць відэасюжэты пра сьвяты, фэсты і экспэдыцыі, якія даюць уяўленьне пра дыяпазон дзейнасьці арганізацыі.\nПадчас імпрэзы прэзэнтуюць вынікі этнаграфічных вандровак Алега Рудакова і Волі Галанавай па прыбайкальскіх вёсках, якія больш за 100 гадоў таму, у часе так званай аграрнай рэформы Сталыпіна, заснавалі беларусы.\nУ якасьці інтэрактыву з наведнікамі музэя госьці зьбіраюцца правесьці майстар-клясу беларускіх традыцыйных танцаў на падставе аўтэнтычнага матэрыялу з экспэдыцыяў і разам пасьпяваць народныя песьні.\nПраекты, якія «Крывічы» рэалізуюць у Іркуцку, самыя разнастайныя. Гэта і студыя аўтэнтычных сьпеваў для дзяцей і моладзі, і студыя навучаньня бытавым і сярэднявечным народным танцам, і рамесная майстэрня.\nАпроч таго, вядзецца навуковая дзейнасьць — вандроўкі ў месцы кампактнага пражываньня беларускіх перасяленцаў у Іркуцкую вобласьць, рэканструкцыя беларускіх народных абрадаў, якія зьбіраюць вялікую колькасьць гледачоў. У Іркуцку працуе асьветніцкі цэнтар «Беларуская хата» і бібліятэка «Беларускі кнігазбор».


Севярынец: «Забойцы з Бібліяй сядзяць, а тут... Сяджу 31 дзень без душу, даюць толькі літар халоднай вады» - Салiдарнасць\nСевярынец: «Забойцы з Бібліяй сядзяць, а тут... Сяджу 31 дзень без душу, даюць толькі літар халоднай вады»\nУ Савецкім раённым судзе Менску адбыўся чарговы суд над сустаршынём БХД Паўлам Севярынцам, які ўжо месяц знаходзіцца пад арыштам у ізалятары на Акрэсьціна, пiша Радыё Свабода. Палiтвязню далі яшчэ 15 сутак праз скайп.\nАбвінавачанага ў адміністрацыйным правапарушэньні палітыка ў суд не прывезьлі, судзьдзя Вера Галаўкова дапытала яго праз скайп. Перад судом гэтаксама праз скайп Севярынцу дазволілі пагаварыць з адвакатам.\nЗ ізалятару Павал Севярынец хадайнічаў, каб журналістам дазволілі здымаць працэс на фота і відэа, але судзьдзя гэтую просьбу не задаволіла, спаслаўшыся на тое, што «у будынку суду здымкі не дазволены».\nПаўла Севярынца абвінавацілі ў паўторнай арганізацыі і ўдзеле ў несанкцыянаваных акцый — гэта частка 3 артыкулу 23.34. Паводле пратаколаў, ён заклікаў да правядзеньня несанкцыянаваных пікетаў «кожную суботу» да 9 жніўня. Гэта, паводле матэрыялаў справы, Севярынец казаў 7 чэрвеня на пікеце каля Камароўскага рынку.\n«Судзяць другі раз за адно і тое ж»\nВольга Севярынец (у шэрым) на дыстанцыйным судзе над ейным мужам, палітвязьнем Паўлам Севярынцам\nПавал Севярынец з абвінавачаньнем не пагадзіўся. Палітык мяркуе, што знаходзіўся на легальным зборы подпісаў за Святлану Ціханоўскую і на гэтым пікеце казаў, што грамадзяне далей будуць удзельнічаць у легальных пікетах па збору подпісаў альбо выходзіць на дазволеныя прамэнады па вуліцах.\nТаксама Севярынец абурыўся тым, што яго зьбіраюцца асудзіць другім разам за адно і тое ж дзеяньне.\n— За што мяне судзяць? Мне незразумела. Насамрэч адбываецца спроба задушыць свабоду слова, — казаў Севярынец праз скайп.\nПавал Севярынец зьвярнуў увагу суду на тое, што беззаконьне адносна яго, як ён лічыць, працягваецца і ў Менскім ізалятары часовага ўтрыманьня.\n— Мне не патлумачылі, чаму я зьмешчаны ў карцар. А чаму не выдаюць матрацы? Вы можаце гэта спыніць, — зьвярнуўся Севярынец да судзьдзі.\nСудзьздя Вера Галаўкова перапыніла прамову Севярынца: «Выказвайцеся толькі пра падзеі 7 чэрвеня»:\n— Што тут дадаць? Правапарушэньня няма, а пакараньне ёсьць. Гэтак вы можаце мяне 10 разоў судзіць за адно і тое ж.\nЧаму забралі Біблію?\nПавал Севярынец распавёў пра ўмовы, у якіх ён ужо адбыў 31 дзён на Акрэсьціна. З гэтага тэрміну ўжо 19 дзён палітык правёў у карцары.\n— У мяне забралі ўсе рэчы, нават Біблію. Чаму? Забойцы з Бібліяй сядзяць, а тут...Сяджу 31 дзень без душу, даюць толькі літар халоднай вады. У такіх умовах яшчэ некалькі чалавек, у тым ліку жанчыны. Што адбываецца ў цэнтры Эўропы? Давайце ж будзем людзьмі, — заклікаў суд праз скайп Павал Севярынец.\nУ пратаколах сьведак — «па нядзелях», у паказаньнях для суду — «па суботах»\nСуд апытаў двух сьведак-міліцыянтаў, чые пратаколы, як аказалася, былі складзеныя з аднолькавай фактычнай памылкай.\nСьведкі-міліцыянты Павал Раманаў (зьлева) і Анатоль Абрамчук\nПаводле сьведкі Паўла Раманава з Савецкага РУУС, Севярынец «казаў людзям зьбірацца кожную суботу каля Камароўскага рынку».\n— Але ў які час, не казаў, — удакладніў свае паказаньні сьведка Раманаў пасьля пытаньняў адваката.\nУ канцы допыту сьведкі высьветлілася, што ў ягоным рапарце пазначана, што Севярынец заклікаў зьбірацца не па суботах, а па нядзелях.\n— Цяпер лепш памятаю, што ўсё ж па суботах, — патлумачыў сьведка.\nДругі сьведка, участковы міліцыянт Анатоль Абрамчук у сваіх паказаньнях таксама сьведчыў, што Севярынец заклікаў людзей прыходзіць на пікеты кожную суботу, і гэтак да 9 жніўня. Між тым у пратаколе, які быў складзены з удзелам Абрамчука, была запісана не субота, а нядзеля. Чаму пратаколы абодвух сьведак цалкам супадаюць, яны не патлумачылі.\nСуд праглядзеў відэазапіс выступу Паўла Севярынца каля Камароўскага рынку 7 чэрвеня. Севярынец казаў, што «беларусы выходзяць і да 9 жніўня будуць выходзіць у розных гарадах Беларусі на легальныя пікеты ». Палітык называў час, калі адбываюцца такія пікеты — па нядзелях а 12 гадзіне, але не ўказваў пэўных месцаў.\nУ апошнім слове Павал Севярынец патлумачыў сваю ўпэўненасьць у тым, што зьмены ў Беларусі непазьбежны. «Ніколі не бачыў двухкілямэтровых чэргаў каля рынку, якія паўсталі з траўня падчас збору подпісаў», — кажа Севярынец. У выніку мірных акцый, як лічыць Павал Севярынец, «дыктатар Лукашэнка мусіць сысьці».\nТаксама Павал Севярынец заклікаў судзьдзю спыніць адміністрацыйную справу супраць яго:\n— Калі вы прымеце рашэньне мяне асудзіць, дык майце на ўвазе, што вы асудзіце чалавека, які ўжо месяц сядзіць у камэры без вады. Зараз вы можаце спыніць гэта беззаконьне.\nАднак судзьдзя Вера Галаўкова пастанавіла пакараць Паўла Севярынца яшчэ 15 суткамі арышту. Праз скайп ён пасьпеў крыкнуць «Жыве Беларусь!» і быў адключаны ад сувязі. Аднадумцы Паўла Севярынца, якія прыйшлі падтрымаць яго у судзе, выйшлі з залі са словамі «Ганьба» і «Жыве Беларусь».


Здарэнне адбылося ў Красным, што ў Маладзечанскім раёне.\nАператыўнікам паведамілі, што 32-гадовы мужчына перастаў выходзіць на сувязь. Міліцыя шукала яго ў сувязі з расследаваннем крадзяжу маёмасці з кватэры. Там мужчына праходзіў як пацярпелы, паведамляе «Рэгіянальная газета» са спасылкай на УУС Мінаблвыканкама.\n— Міліцыянеры прыбылі да мужчыны, але дзверы ім ніхто не адчыніў. Калі прыйшлі сюды крыху пазней, западозрылі, што ў кватэры нехта ёсць. З-за ўваходных дзвярэй яны пачулі мужчынскі голас.\nГаспадар растлумачыў, што згубіў ключ і не можа выйсці са свайго жытла, а кватэру звонку выпадкова замкнула яго маці. Звязацца з ёй было нельга, бо мабільнага тэлефона пры сабе мужчына не меў.\nВыбрацца з замкнёнай кватэры ён так і не змог і больш за пяць дзён знаходзіўся без ежы і вады, якая была адключаная.\nМіліцыянеры выклікалі МНС. Ратавальнікі паставілі аварыйную лесвіцу і дапамаглі выбрацца мужчыну на вуліцу праз акно другога паверха. Пацярпеламу далі вады і накармілі, яго стан нармалізаваўся. Таксама яму своечасова дапамаглі медыкі.


У чым розніца паміж бізнес-школай і універсітэтам? 2020\nУ чым розніца паміж бізнес-школай і універсітэтам?\n"Бізнэс-каледж" часам можа быць абмежаваны асацыятарамі або двухгадовымі навуковымі ступенямі. Часам яны могуць быць зафіксаваны як гандлёвая кампанія, а не навучальная ўстанова, і ў гэтым выпадку звычайна прыняць грошы за навучанне загадзя ў надзеі, што вы адмовіцеся і ў канчатковым выніку яны будуць выплачаныя ў поўным аб'ёме незалежна ад таго, што здарыцца Вы робіце.\nБудзьце асцярожныя з каледжамі бізнесу. Вам лепш прайсці курсы, звязаныя з бізнесам, у малодшым або агульнаадукацыйным каледжы.\nУніверсітэт звычайна мае некалькі школ і каледжаў. Такім чынам, універсітэт можа мець каледж або бізнес-школу. А ва ўніверсітэце могуць быць іншыя каледжы ці школы з іншымі дысцыплінамі, г.зн. H. Сацыяльныя навукі, права, медыцына і г.д. Школа або каледж для бізнесу прапануе праграмы для бізнесу. Універсітэт звычайна складаецца з некалькіх каледжаў або школ.\nУ чым розніца паміж трансфарматарамі току і датчыкамі? https://rscomponents.blogspot.com/2019/01/difference-between-current-transducers.htmlАдрозніваюць функцыю сыходу і крывую сыходу. У чым розніца паміж змяненнем колькасці дастаўкі і зрухам у крывой дастаўкі?У чым розніца паміж машынай з абмежаваным станам і машынай адціскання?У чым розніца паміж пераваротам, паўстаннем, рэвалюцыяй і паўстаннем?У чым розніца паміж SHA-256 і Keccak-256? Што трэба выкарыстоўваць на Ethereum для біткойна, як майнинг?У чым розніца паміж кіламетрам, кілаграмам, кілабайт?Якая розніца ў выходных дадзеных паміж CorelDraw і Photoshop?


Міжнародная студэнцкая арганізацыя шукае актыўных беларусаў | Малады Фронт\nМіжнародная студэнцкая арганізацыя шукае актыўных беларусаў\nСамая вялікая студэнцкая арганізацыя ў сьвеце вяртаецца ў Беларусь і шукае валянтэраў, якія маюць неверагодную прагу да спазнаньня людзей па ўсім сьвеце, вандровак і актыўнасьці ў коле людзей, якія зьбіраюцца стаць лідэрамі свайго пакаленьня.\nСтудэнцкая арганізацыя AIESEC рыхтуецца да адкрыцьця беларускага офісу. Дзеля гэтай мэты аргкамітэт шукае студэнтаў-валянтэраў, што валодаюць ангельскай і маюць крыху вольнага часу, у тым ліку і для вандровак.\nAIESEC — міжнародная студэнцкая арганізацыя, якая дае магчымасьць студэнтам прайсьці практыку за мяжой. Айсек існуе ў 110 краінах сьвету, мае болей за 60 тысячаў сяброў і ёсьць самай вялікай студэнцкай арганізацыяй у сьвеце.\nБеларусь — адзіная краіна ў Эўропе, дзе АІЕSEC на сёньняшні дзень не існуе. Некалькі гадоў таму працаваў лякальны камітэт АІЕSEC Belarus, але ён праіснаваў нядоўга і ў хуткім часе зьнік. Беларускія студэнты зараз спрабуюць узнавіць працу АІЕSEC і шукаюць актыўных студэнтаў, якія валодаюць ангельскай мовай, любяць міжнародныя студэнцкія абмены і згодныя ахвяраваць на гэту справу крыху вольнага часу.\nУ абавязкі валянтэраў будзе ўваходзіць дапамога ў рэгістрацыі, фармаваньні нацыянальнага камітэту, рэкляма ва ўнівэрсытэтах. Пасьля рэгістрацыі камітэту ў Беларусі ў абавязкі будзе ўваходзіць непасрэдная арганізацыя практыкі для замежных студэнтаў у Беларусі і для беларускіх студэнтаў за мяжой, удзел у міжнародных мерапрыемствах AIESEC, прасоўваньне арганізацыі ў Беларусі.\nЗа падрабязнасьцямі зьвяртайцеся да reznikava @ googlemail.com.\n17.12.2011 Абалоньскі працэс