“Нашых людзей можна падманваць доўга, але не бясконца”\n25 чэрвень 2007, 10:27\nПачну з завочнай дыскусіі з нашым слухачом Аляксеем Колчыным з Магілёва.\n14 чэрвеня на сайце “Свабоды” зьмясьцілі паведамленьне пад назвай “На Магілёўшчыне не засталося грамадзкіх арганізацыяў, якія займаліся б аздараўленьнем дзяцей”.\nГаворка ішла пра дзяцей, якія пацярпелі ад Чарнобылю і якіх запрашаюць да сябе на адпачынак замежныя дабрачынныя арганізацыі. У той жа дзень мы атрымалі крытычны водгук на гэтую публікацыю Аляксея Колчына. У сваім электронным лісьце ён пісаў:\n“Я слухач (і чытач сайту) вашага радыё з ладным стажам, дык ня мог прайсьці міма. Тое, што на Магілёўшчыне нібыта не засталося грамадзкіх арганізацыяў, якія займаліся б аздараўленьнем дзяцей, — скажам так, няпраўда. Мая дачка цяпер “аздараўляецца” за мяжой, куды трапіла рыхтык праз такую арганізацыю.\nВедаю такіх недзяржаўных арганізацыяў мінімум дзьве… Так што гэтая гуманітарная сфэра ня цалкам “манапалізаваная дзяржавай”. Прымушайце, калі ласка, вашых карэспандэнтаў быць больш дакладнымі”.\nАтрымаўшы гэтае паведамленьне, мы адразу ж заняліся праверкай выкладзеных фактаў.\nВысьветлілася, што ліцэнзіяў на права займацца аздараўленьнем недзяржаўныя арганізацыі, сапраўды, ня маюць, але часам абыходзяць абмежаваньні, фармальна выпраўляючы дзяцей, напрыклад, на адпачынак ці на экскурсіі. У публікацыю мы ўнесьлі праўку, а ад Аляксея Колчына атрымалі яшчэ адзін ліст наступнага зьместу:\n“Уражаны апэратыўнасьцю рэагаваньня вашага радыё, дзякуй. Я папросту ўявіў сабе, што адзін з соцень бацькоў, якія выпраўляюць сваіх дзяцей на аздараўленьне (магчыма, дэ-юрэ — на адпачынак, але ня маю сумневу, што насамрэч усе маюць на мэце менавіта аздараўленьне), чытае тую заметку.\nШто можа падумаць чалавек, які выправіў дзіцятка з дапамогай якраз-такі грамадзкай арганізацыі? Магу меркаваць, што давер да асноўнага пасылу матэрыялу (пра дзяржаўны манапалізм у аздараўленьні дзяцей) у яго будзе невысокі.\nІ такому, як часта кажуць, “простаму чалавеку” мала справы да таго, што грамадзкая арганізацыя, хутчэй за ўсё, мае апекуна дзе-небудзь у гарвыканкаме, бо ня факт, што ў яе ёсьць адпаведная ліцэнзія на аздараўленьне (назву арганізацыі ня буду ўказваць, бо вашыя матэрыялы чытаюць, як я ведаю, ня толькі ў адпаведных службах, але й, напрыклад, у ідэалягічным аддзеле таго ж гарвыканкаму — баюся нашкодзіць).\nГэтага “простага чалавека”, думаю, мала абыходзіць і тое, што арганізацыя гэтая можа быць накіраваная найперш на чынавенскіх дзяцей (напрыклад, празь цьмяны мэханізм адбору дзяцей). Гэты, паўтаруся, “просты чалавек” ведае толькі, што выправіў дзіця за мяжу, і дапамагла яму ў гэтым зусім не дзяржава-манапаліст.\nА ёсьць жа яшчэ арганізацыі, якія выпраўляюць дзяцей на “аздараўленьне” пад маркай абменаў, адпачынку, а некаторыя зь іх увогуле не зарэгістраваныя й гэтая дзейнасьць — нешта кшталту грамадзкай ініцыятывы.\nА ўвогуле, узьнятая карэспандэнтам праблема дзяржаўнай манапалізацыі гэтага кірунку дзейнасьці (як і шмат якіх іншых) — сапраўды, надзвычай актуальная й важная.\nМагчыма нават, ёй замала нададзена ўвагі ў матэрыяле. Можна было б паспрабаваць, напрыклад, сабраць нейкую статыстыку ў гэтай справе (хоць, канечне, гэта даволі цяжка зрабіць)”.\nДзякуй вам, Аляксей, за цікавы ліст, за падказку ў асьвятленьні тэмы. Такія парады і папраўкі слухачоў вельмі важныя для нас.\nШто да істотнай заўвагі наконт таго, як так званы “просты чалавек” успрыме відавочную супярэчнасьць: ліцэнзіі на аздараўленьне ў грамадзкай арганізацыі няма, а выпраўляць дзяцей за мяжу яна нейкім чынам схітраецца.\nВядома, спадар Аляксей, мы зацікаўленыя ў тым, каб у гэтага чалавека быў давер да нашых публікацыяў. А давер будзе толькі тады, калі мы скажам усю праўду, патлумачым, чаму так атрымалася.\nПраўда ж у тым, што грамадзкія арганізацыі дзеля таго, каб займацца карыснай і патрэбнай людзям справай, вымушаныя хітраваць, выкручвацца і крывадушнічаць — бо ў такія ўмовы іх паставілі сваімі рашэньнямі чыноўнікі.\nНаш слухач Барыс Руцько зь Менску ў сваім новым лісьце на “Свабоду” разважае пра цяперашняе эканамічнае становішча Беларусі:\n“Сёньня для мяне відавочна: крызісу на дзяржаўных прадпрыемствах у Беларусі ні сёлета ўвосень, ні ў наступным годзе ня будзе. І фінансавага крызісу ў краіне ў блізкай пэрспэктыве не прадбачыцца. Чаму?\nДы таму, што Расея купляе 50 працэнтаў “Белтрансгазу”. 500 мільёнаў даляраў за гэта ўжо атрымана, а потым будуць новыя і новыя пералічэньні. Такім чынам, дзякуючы расейскім грошам усе фінансавыя дзіры будуць прыкрытыя.\nА значыць, ня будзе і масавых пратэстаў рабочых, студэнтаў, настаўнікаў, мэдыкаў...\nКалі ж Лукашэнка наважыцца прадаць Расеі і яшчэ што-небудзь са стратэгічных аб’ектаў, дык расейскае кіраўніцтва можа і ўвогуле вярнуць Беларусі льготныя цэны на газ ды нафту.\nА там, глядзіш, зьявяцца на беларускай тэрыторыі расейскія сыстэмы супрацьракетнай абароны, а то і ракетна-ядзерныя базы. І ўсё пойдзе да аб’яднаньня Беларусі й Расеі ў адну дзяржаву і адраджэньня новага СССР”.\n500 мільёнаў даляраў, спадар Руцько, ня тая сума, якая можа ўратаваць беларускую эканоміку. Штогадовыя страты ад рэзкага падвышэньня кошту расейскіх нафты і газу вымяраюцца некалькімі мільярдамі даляраў.\nІ з году ў год гэтыя страты будуць падвышацца — адначасова з ужо абвешчаным ростам цэнаў на расейскае паліва.\nШто да магчымасьці адраджэньня СССР… Ідэя так званага “саюзнага будаўніцтва” за мінулае дзесяцігодзьдзе была настолькі дыскрэдытаваная, што хуткае вяртаньне да яе выглядае сёньня чымсьці неверагодным. Тым больш, што прывабнасьць яе для грамадзянаў былых савецкіх рэспублік з кожным годам толькі зьмяншаецца.\nНа мінулым тыдні ў Беларусі адзначалі 83-я ўгодкі Васіля Быкава — вялікага беларускага пісьменьніка, якога ўжо чатыры гады няма з намі. На хвалях “Свабоды” гучаў падрабязны рэпартаж зь вёскі Бычкі Вушацкага раёну, з радзімы Васіля Быкава.\nУ сёньняшняй пошце — ліст нашага сябра Кастуся Сырэля з Вушачаў, які быў на той імпрэзе і ў якога ўласныя ўражаньні ад убачанага:\n“Было вельмі сорамна. Дакладней, кажучы па-расейску, я літаральна “стыдом умылся”, і вось чаму. На імпрэзу прыехалі Аляксандар Мілінкевіч, Уладзімер Арлоў, Зінаіда Бандарэнка, Вольга Іпатава, Уладзімер Колас, многія іншыя.\nАле не было аніводнага настаўніка беларускай мовы і літаратуры — хаця б з адной раённай школы. Ня было нікога ні з раённага аддзелу культуры, ні з аддзелу адукацыі.\nПрыйшлі некалькі дзяцей (мабыць, да дзядуль і бабуль на вакацыі прыехалі), двое ці трое мясцовых жыхароў.\nРаённыя ўлады, ня кажучы ўжо пра абласныя ці рэспубліканскія, імпрэзу праігнаравалі. Не палічылі патрэбным прысутнічаць на ёй і журналісты з нашай раённай газеты “Патрыёт”.\nАд Вушачаў адлегласьць да Бычкоў, калі ехаць па кароткай дарозе праз Чарапоўшчыну, усяго кілямэтраў дваццаць. Дваццаць хвілін нясьпешнай язды. Няшчасных тры літры бэнзіну туды і назад.\nАкрамя мяне, з райцэнтру і наагул з раёну не было нікога. Ну, хаця б дзеля ўласнай цікавасьці хто прыехаў!\nЗ уладамі даўно ўсё ясна: паджылачкі трасуцца за свае партфэлі. Але як можа абмінуць такую значную для раёну падзею мясцовы журналіст (хаця б не на сёньня, а для будучыні) — гэта для мяне таямніца.\nДаруйце, шаноўны Васіль Уладзімеравіч, сваіх землякоў. Міне час — і на цэнтральнай плошчы Вушачаў будзе стаяць помнік вам, а ня Леніну.\nДарэчы, помнік Леніну ўдзельнікі імпрэзы трапна ахрысьцілі “галава” (такі ён і ёсьць — безгустоўны, грувасткі, зь непрапарцыйна вялікай галавой; на здатныя плечы, відаць, бронзы не хапіла).\nПройдзе час — і ў Бычках будуць зьбірацца сотні вушачан, а настаўнікі літаратуры будуць вазіць сюды сваіх вучняў. Гэта будзе. А пакуль — даруйце, Васіль Уладзімеравіч”.\nНя маю сумневу, Кастусь, што менавіта гэтак усё і здарыцца. Думаю, вы сам яшчэ станеце сьведкамі такіх падзеяў. А вушацкая вёсачка Бычкі будзе ў Беларусі такой жа вядомай, як купалаўская Вязынка і коласаўская Мікалаеўшчына.\nНа заканчэньне — кароткі ліст, які пакіну без камэнтара.\nНам піша Ёсіф Цівун зь Менску:\n“Нашых людзей можна падманваць доўга, але не бясконца. Усё роўна настане час, калі падман вылезе, як шыла зь меха. Калі Лукашэнка ішоў да ўлады, дык абяцаў дапамагаць бедным і нямоглым — пэнсіянэрам, інвалідам... Мы ж за яго галасавалі ўсе гэтыя гады. І менавіта ад нас ён адбірае цяпер ільготы, якія дапамагалі нам выжываць. Дык што, мы цяпер для яго — адпрацаваны матэрыял, з намі можна не лічыцца?”


Перагародка для душа: віды і асаблівасці\nДзяленне ваннай пакоі на функцыянальныя зоны выконваецца з дапамогай перагародак. Яны выконваюцца з розных матэрыялаў і лёгка мантуюцца самастойна. Перагародка для душа можа быць шкляным або гіпсакартоннай, складаны або рассоўны. Выкарыстанне розных матэрыялаў дазваляе складаць гэтую памяшканне максімальна пісьменна, каб выконвалася адзіная стылёвая і мастацкая кампазіцыя.\nАптымальным рашэннем для любой ваннай пакоі з'яўляецца шкляная перагародка, якая эфектыўна дзеліць прастору на зоны, ня скрадывая яго. Праўда, такія канструкцыі ўсталяваць сваімі рукамі не атрымаецца - як правіла, іх ўстаноўка выконваецца пры аздабленні ваннай пакоі. Шкляная перагародка для душа добрая тым, што яе можна дэкараваць плёнкай рознага колеру. Адпаведна, і дызайн памяшкання можа быць выкананы ў індывідуальным парадку.\nШкляныя перагародкі бываюць складанымі, рассоўнымі, радыяльнымі, падвеснымі, купэ і трансформерамі. Такім чынам, можна падабраць варыянт пад памеры і асаблівасці пэўнай ваннай пакоі. Так як пры вытворчасці такіх канструкцый выкарыстоўваецца загартаванае шкло, яно цалкам бяспечна.\nАсаблівасці шкляных перагародак\nВыраб перагародак для душа вядзецца на аснове алюмінію, вырабы з якога пакрываюцца адмысловым парашковым напыленнем. Годнасці менавіта шкляных разнавіднасцяў - у даступнасці цэны, мабільнасці, лёгкасці мантажу і магчымасці дэкарыравання рознымі спосабамі. Асабліва гарманічна яны глядзяцца ў ванных, дзе дзверы таксама выкананы са шкла.\nПерагародка для душа са шкла можа быць і без каркаса, гэта значыць без які нясе элемента. У гэтым выпадку мацаванне выконваецца на нерухомую паверхню фітынгамі, кліпсамі і канектарамі. А каб канструкцыя была даўгавечнай ў эксплуатацыі, яна дапаўняецца якаснай і надзейнай фурнітурай. Па спосабе адчынення перагародкі з шкла часцей за ўсё рассоўныя або ворныя - гэта эканоміць наяўнае прастору.\nСамая простая па мантажы перагародка для душа робіцца з гіпсокартона. Матэрыял ідэальна падыходзіць для стварэння канструкцый рознай формы і канфігурацыі. Лёгкасць канструявання тлумачыцца структурай самога матэрыялу, які можна гнуць і рэзаць. Да таго ж зрабіць такую агароджу можна і сваімі рукамі. Паслядоўнасць работ у дадзеным выпадку будзе наступнай:\nСпачатку ствараецца каркас на аснове металічных профіляў. Яны мацуюцца да падлогі, столі ці сценам на дзюбелі або саморезы.\nДля ўзмацнення канструкцыі выкарыстоўваюцца апорныя профілі.\nКалі перагародка будзе складанай канструкцыі, то таксама, выкарыстоўваючы профілі, ствараюць нішы, да якіх выразаюцца палатна гіпсакардону падыходнага памеру.\nВыконваецца ашалёўка каркаса. Для гэтага таксама выкарыстоўваецца гіпсакардон, прычым лепш, калі ён будзе ў лістах. У гэтым выпадку перагародка для душа сваімі рукамі будзе выконвацца хутчэй і зручней. Ашалёўка выконваецца вертыкальна, прыкручваць можна ў розных месцах, галоўнае, каб мацаванне было надзейным і трывалым.\nПолікарбанат: за і супраць\nГэты матэрыял таксама можа выкарыстоўвацца для стварэння перагародак. Такія канструкцыі па прынцыпе мацавання нагадваюць шкляныя, а асноўнае патрабаванне да мантажу - выкарыстанне якаснай фурнітуры. Дзякуючы трываласці і ўніверсальнасці гэты матэрыял ўсё часцей выкарыстоўваецца для мантажу ў ванных пакоях.\nСтыльным дадаткам інтэр'еру ваннай пакоі можа стаць такая перагародка для душа. Фота паказвае, што лісты можна пакрыць вінілавай плёнкай або афарбаваць у залежнасці ад асаблівасцяў афармлення інтэр'еру. Канструкцыі на аснове полікарбаната карыстаюцца попытам дзякуючы хуткай ўстаноўцы, лёгкай апрацоўцы металу, добрай святлопранікальнасць, вялікі ўдарнай трываласці і высокім вогнеўстойлівым уласцівасцях.\nПерагародкі для душа могуць мець розную вышыню панэляў, даўжыню накіроўвалых, таму памеры гэтых канструкцый падбіраюцца ў адпаведнасці з індывідуальнымі асаблівасцямі кожнага канкрэтнага памяшкання. Які абраць матэрыял, залежыць толькі ад таго, якім будзе дызайн памяшкання пасля канчатковага аздаблення.\nЗмяшальнікі для ваннай з душам: традыцыі ці новыя тэхналогіі?\nПлошчу камфорту. Дызайн ваннай пакоі маленькага памеру\n13 вялікіх ідэй для маленькай ваннай пакоі\nДачная душавая кабіна - гігіена і камфорт\nЗборка душавой кабіны сваімі рукамі\nЯк быць, калі ў вас маленькая ванная\nСусальнае золата. Залачэнне сусальным золатам\nМедыкамент «Альбуцид». Інструкцыя па ўжыванні\nФінансавая ўстойлівасць прадпрыемства як паказчык бяспекі інвеставання.\nЯк выбраць самы лепшы фотаапарат\nАлен Джэймс і яго кніга "Як чалавек думае"\nСамаробныя электрокотлы сваімі рукамі\nПісьменная інвестыцыйная дзейнасць прадпрыемства як заклад фінансавага росквіту\nЦі мае прэпарат "Дюфастон" пабочныя дзеянні\nПрыклады афарызмаў і прапаноў са словам "малпа"\nГАЗ-31105: водгукі заўсёды станоўчыя\nГелій: ўласцівасці, характарыстыкі, прымяненне\nLamborghini Huracan - новы суперкар італьянскага вытворцы


Як закахаць у сябе мужчыну ў інтэрнэце - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Як закахаць у сябе мужчыну ў інтэрнэце\nДля пачатку вам трэба выгадна паднесці сябе ў інтэрнэце, каб з першага погляду на ваш нік было зразумела, што вы цікавая і неардынарная асоба. Падыдзіце да выбару віртуальнага імя адказна. Не варта называць сябе Бландынка або Конфетка007, напэўна ў вас ёсць мноства іншых якасцяў і асацыяцый з сабой, якія будуць небанальныя. Калі вы жадаеце закахаць у сябе нейкага канкрэтнага мужчыну, можаце прыдумаць нік, які, напэўна, спадабаецца яму. Да прыкладу, калі вы ведаеце, што ў вольны час ён любіць гуляць у кампутарныя гульні, вазьміце сабе імя аднаго з персанажаў. Выкладзеце фатаграфію, на якой вы ўсміхаецеся. Зразумела, у вас ёсць фатаграфіі, ракурс на якіх выгадна падкрэслівае вашыя любаты, аднак пачакайце ўжываць іх, бо пры першым знаёмстве вы б не сталі дэманстраваць мужчыну гэтыя ж часткі цела. Пасля таго, як мужчына вамі зацікавіцца, ён сам прапануе вам абмяняцца падобнымі фотаздымкамі.\nНе існуе адзінага меркавання, ці варта дзяўчыне першай пісаць маладому чалавеку. Тым не менш, вам трэба, каб ён вас заўважыў. На многіх сайтах знаёмстваў ўладальнікі старонак могуць праглядаць наведвальнікаў сваёй анкеты. Як мінімум зайдзіце да яго на старонку, і ён будзе ведаць, што вы ёсць. Калі вы маеце зносіны на форуме, пакіньце некалькі каментароў да яго запісах.\nПры далейшым зносінах давайце мужчыну зразумець, што ён вам цікавы. Не варта вывальвае на яго свае праблемы і дэманстраваць жаданне выйсці за яго замуж. Будзьце мілай, лёгкай і какетлівай, давайце мужчыну зразумець, што ён вам не абыякавы, і вы не супраць працягнуць зносіны. Таксама не варта гадзінамі сядзець з уключаным інтэрнэтам, гіпнатызуючы акенца паштовай скрыні, чакаючы адказу. Няхай мужчына ведае, што акрамя перапіскі з ім, у вас ёсць яшчэ інтарэсы.\nПамятаеце, што чым раней вы сустрэнецеся ў «рэале», тым лепш, таму смела згаджайцеся на сустрэчу ў кафэ або паход у кіно, пры гэтым не забываючы пра ўласную бяспеку. Абавязкова паведаміце блізкаму чалавеку, куды вы ідзяце і з кім. І смела ў бой - рабіць віртуальную каханне рэальнай.\nПапярэдні Тэкст Прызнанне ў нявернасці\nЯк знайсці жаніха


Будзьма беларусамі! » Краязнаўца Алесь Юркойць выйшаў на волю пасьля 6 год у турме. Пра ягоны суд напісалі кнігу\n24.03.2021 | Грамадства\nКраязнаўца Алесь Юркойць выйшаў на волю пасьля 6 год у турме. Пра ягоны суд напісалі кнігу\n24 сакавіка пасьля 6-гадовага зьняволеньня выйшаў на волю вядомы беларускі асьветнік з Астравеччыны Алесь Юркойць, перадае Радыё Свабода.\nАлесь Юркойць пасьля 6-гадовага зьняволеньня\nЯму і судоваму працэсу ашмянскіх мытнікаў прысьвечаная кніга Сяргея Дубаўца «Тантамарэскі», якая выйшла ў «Бібліятэцы Свабоды» і летась стала пераможцай літаратурнай прэміі Ежы Гедройця.\n«Хтосьці прачытае гэтую кнігу як гісторыю сучаснай Беларусі, хтосьці — як даведнік у судаводзтве, хтосьці — як дэтэктыўны раман з многімі літаратурнымі алюзіямі. Маштабны "Кветкавы працэс" разглядаецца ўсебакова і ў драбніцах, нібы пад мікраскопам. Высновы прыводзяць аўтара да філязофскіх адкрыцьцяў», — гаворыцца ў прадмове выданьня.\nВясной 2015 году былі затрыманыя больш за паўсотні супрацоўнікаў пункта пропуску «Каменны Лог». Супраць мытнікаў завялі пяць крымінальных спраў за спрыяньне ў «кантрабандзе кветак».\nУ верасьні 2017-га Алеся Юркойця асудзілі на 7 гадоў у так званай «кветкавай справе». Ён належаў да групы з чатырох мытнікаў, якія не прызналі віны і даказвалі, што яны ня бралі хабараў.\nАлесь Юркойць вядомы як грамадзкі і культурны дзяяч, адзін з рухавікоў беларускага нацыянальнага жыцьця ў рэгіёне. Праводзіў пленэры, курсы «Мова нанова», стварыў таварыства «Вільняр» — адзіную на Астравеччыне краязнаўчую суполку, якая вывучала і пашырала веды пра свой край.\nНа перакананьне ягоных паплечнікаў і аднадумцаў, ён апынуўся за кратамі паводле прынцыпу «калектыўнай адказнасьці».\nАлесь Юркойць зь вёскі Варняны Астравецкага раёну, з жонкай Ганнай гадавалі трох дзетак. Амаль 20 гадоў адпрацаваў інспэктарам на Ашмянскай мытні.\nУсталяваў памятныя камяні і шыльды паэтам Казімеру Сваяку ў Вільні і Янку Быліну ў Клюшчанах; адкрыў музэй братоў Стаповічаў у вёсцы Барані; арганізаваў міжнародныя пленэры жывапісцаў і скульптараў, паэтычны слэм; правёў процьму лекцый, кніжных прэзэнтацый, вандровак і экскурсій; паставіў помнік у вёсцы Слабодка да юбілею паўстаньня Кастуся Каліноўскага; адшукаў 20-ы пункт Дугі Струвэ; арганізаваў «Касінэрскі фэст».\n«Птушынае кафэ» адкрылася ў Гродзенскім лесапарку Пышкі. Першымі яго наведвальнікамі ўжо сталі чубатая і вялікая сініцы,...\nМузыка Беларусы свету\nБеларускі рэгі-гурт «Botanic Project» пераехаў ва Украіну\nБеларускі рэгі-гурт “Botanic Project” пераехаў ва Украіну і нават паспеў ужо зладзіць там анлайн-канцэрт у гонар свайго 15-годдзя. ...\nРаспачаўся адбор на адукацыйны праект для падлеткаў United World Colleges\nUWC шукае маладых актыўных беларусаў і беларусак, якія хочуць змяняць свет і нашу краіну да лепшага! Праграма...


“Іншае жыццё” праграмы Кастуся Каліноўскага – Полонистика (Polonistyka)\nГлавнаяУчеба в ПольшеСтипендии/Гранты“Іншае жыццё” праграмы Кастуся Каліноўскага\n25.06.2016 Admin Стипендии/Гранты, Учеба в Польше 0\nУрад Рэспублікі Польшча распачынае набор удзельнікаў і ўдзельніц на трансфармаваную стыпендыяльную праграму імя Кастуся Каліноўскага.\nСтыпендыі празначаны для індывідуальных акадэмічных стажыровак тэрмінам да 10 месяцаў (з 1 кастрычніка 2016 года па 30 чэрвеня 2017 года).\nДа ўдзелу запрашаюцца грамадзяне Беларусі, якія могуць прадэманстраваць навуковыя дасягненні і / або дзейнасць у сацыяльных і грамадскіх структурах, звязаных з больш шырокай трансфармацыяй (палітычнай, сацыяльнай, эканамічнай), чыя дзейнасць дасць найбольшую магчымасць выкарыстання ў Беларусі атрыманай у Польшчы спецыялізацыі.\nскончаная вышэйшая адукацыя ў першую чаргу ў галіне гуманітарных, сацыяльных навук, эканомікі і права;\nузрост кандыдатаў – да 39 гадоў (але могуць быць выключэнні);\nведанне польскай мовы на ўзроўні разумення лекцый і выкарыстання літаратуры.\nкопія дыплому аб вышэйшай адукацыі;\nкароткі суправаджальны ліст з пазначэннем прычынаў для абранай галіны даследаваньня (на польскай мове);\nпраект даследвання (на польскай мове);\nжыццярыс (на польскай мове);\nспіс публікацый, прафесійных дасягненняў і праектаў;\nсертыфікаты, якія падцвярджаюць веданне замежных моў (польскай і ангельскай).\nПамер стыпендыі – 2400 польскіх злотых, яна ўключае выдаткі на пражыванне, харчаванне і страхаванне.\nДэдлайн – 30 чэрвеня 2016 г.\nПадрабязную інфармацыю пра стыпендыяльную праграму на польскай мове глядзіце паспасылцы.\n10.05.2017 Admin Стипендии/Гранты, Учеба в Польше 0\nВ закладки!Стыпендыяльная праграма імя Кастуся Каліноўскага шукае кандыдатаў, якія жадаюць прайсці стажыроўку з адной з навуковых устаноў Польшчы. Калі: верасень 2017 – чэрвень/ліпень 2018 гг. Дзе: Польшча. Праграма ўключае навуковую стажыроўку ў Польшчы плюс моўныя […]


Прамень 07.06.2016 07.06.2016\n2 чэрвеня паведамлялася аб тым, што Фронт вызвалення жывёл – Кіеў падпаліў рэкламны банер каля дэльфінарыя «Немо». Як кажуць самі сябры ФВЖ: «Мы лічым непрымальным існаванне любых канцлагераў у сучасным свеце. Вобраз дэльфіна, які палае, на банеры, сімвалізуе тыя пакуты, з якімі сутыкаюцца гэтыя цудоўныя і разумныя жывёлы ў няволі. Мы настойваем на тэрміновым закрыцці дэльфінарыя ў Кіеве. Гэтая ўстанова для відовішчных пакут працуе з відавочнымі парушэннямі, існуе некалькі рашэнняў судоў па яе зносу.\nНашая акцыя не з’яўляецца апалітычнай абаронай жывёл. Мы не ўспрымаем капіталістычную сістэму, дзе чалавек з грашыма і сувязямі можа дзеля ўласнай карысці лабіраваць існаванне месца, дзе вар’яцеюць і гінуць жывыя істоты.»\n3-га чэрвеня паведамлялася што SDF (Сірыйскія дэмакратычныя сілы) вызвалілі чарговую вёску на ўсход ад гораду Манбіж. Пры гэтым былі забітыя 13 тэрарыстаў ІДІЛ, і адзін камандзір SDF. Таксама былі захопленыя шэраг трафеяў:\n4 чэрвеня сіламі YPG (Атрады народнай абароны) была адбітая атака баевікоў Ісламскай дзяржавы на вёску Шададі Езаві. 22 смяротніка забітыя, 10 падарвалі сябе. Захоплена 15 аўтаматаў Калашнікава, 2 гранатамёты і 2 радыёпрыёмнікі.\nТаксама ў ноч на 4 чэрвеня SDF вызвалілі вёску Мекалік Хесен Ака і 50 дамоў.\n5 чэрвеня паведамлялася што атрады SDF наблізіліся да гораду Манбіж у рамках аперацыі па ягонаму вызваленню. Цягам апошніх баёў забітыя дзясяткі ІДІЛаўцаў, захопленыя 2 аўтаматы Калашнікава. Два аўтамабілі, нагружаныя выбухоўкай, знішчаныя раней чым яны змаглі дасягнуць байцоў YPG.\n30 мая настаўнікі штату Чыяпас захапілі бензазапраўку і пачалі раздаваць бясплатны бензін людзям. Супраць іх быў адпраўлены спецназ.\n31 мая паведамлялася, што супрацоўнікі кампаніі Verizon паспяхова скончылі страйк.\nУ гэтыя дні скончылася адзін з буйнейшых у ЗША страйкаў, у якім прымала ўдзел каля 40 000 супрацоўнікаў Verizon (амерыканскай тэлекамунікацыйнай кампаніі).\nДамова мае на ўвазе стварэнне каля 1300 дадатковых працоўных месцаў, адкрыццё новых цэнтраў абслугоўвання кліентаў а таксама павелічэнне заробкаў на 11% цягам чатырох год.\nСупрацоўнікі Verizon пачалі страйк адразу ў некалькіх штатах у сярэдзіне красавіка гэтага году.\nСан Хосе, Каліфорнія: 3 чэрвеня адбыліся сутыкненні паміж супернікамі і прыхільнікамі кандыдата ў прэзідэнты ультраправага папуліста Дональда Трампа.\nПредыдущая статья Чиновник подал в суд за критику в интернете\nСледующая статья Как закон об экстремизме реализуется в колониях\nНовости 26.09.2016 27.09.2016\nНовости 06.06.2020 06.06.2020


Сімфанічны аркестр БАТД завяршае сезон музычным спектаклем пра Уцёсава\n29 чэрвеня 2021, 10:37\n29 чэрвеня, Брэст /Кар. БЕЛТА/. Сімфанічны аркестр Брэсцкага акадэмічнага тэатра драмы 29 чэрвеня завяршае канцэртны сезон музычным спектаклем "Леанід Уцёсаў. З песняй па жыцці", паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў тэатры.\nМузычны спектакль у дзвюх дзеях пра жыццё і творчасць вялікага артыста ў Брэсце планавалі паставіць яшчэ восенню мінулага года - да 125-годдзя з дня нараджэння Леаніда Уцёсава. Але пандэмія ўнесла карэктывы ў планы і пастаноўку давялося адкласці.\nГэта сумесны праект сімфанічнага аркестра БАТД і канцэртнага аркестра "Няміга", у ім таксама заняты музыканты аркестра Белтэлерадыёкампаніі. Аўтар праекта - музычны кіраўнік і дырыжор Аляксандр Сасноўскі, рэжысёр-пастаноўшчык - заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі Аляксандр Козак.\nУ спектаклі ўдзельнічаюць салістка Вялікага тэатра Беларусі заслужаная артыстка Алена Сало, лаўрэаты конкурсу "Маладыя таленты Беларусі" Антон Карчэўскі, Кірыл Кучынскі і Ганна Манжурава. У праграме заняты і акцёры тэатра. Так, вядучы майстар сцэны Сяргей Пяткевіч выканае два нумары з рэпертуару Уцёсава. Таксама прагучаць такія хіты, як "У Черного моря", "Московские окна", "Как много девушек хороших", "Случайный вальс", "Все хорошо, прекрасная маркиза", "Золотые огоньки" і іншыя творы.\nУсе білеты на доўгачаканую прэм'еру даўно раскуплены. З-за спецыяльнай рассадкі гледачоў будзе запоўнена толькі палавіна Вялікай залы тэатра. "Я спадзяюся, што з надыходам лепшых часоў мы вернемся да гэтага праекта, таму што ён патрэбны, цікавы. Гэта і асоба легендарная, і музыка для людзей", - адзначыў Аляксандр Сасноўскі.\nСпектаклем "Леанід Уцёсаў. З песняй па жыцці" сімфанічны аркестр БАТД развітаецца з публікай да канца верасня. Новы 29-ы канцэртны сезон адкрыецца гала-канцэртам з твораў Пятра Чайкоўскага. У праграме - першы фартэпіянны канцэрт, арыі і рамансы з опер, а таксама першае выкананне ў Брэсце знакамітай уверцюры кампазітара "1812 год".-0-


Канвертаваць Канадскі даляр (CAD) і Дацкія кроны (DKK) : Калькулятар абменнага курсу\nКанадскі даляр (CAD) і Дацкая Крона (DKK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Канадскі даляр і Дацкая Крона пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 1 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Канадскі даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Дацкая Крона валюты па змаўчанні. Націсніце на Дацкія кроны або Канадскі даляр канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКанадскі даляр гэта валюта, у Канада (Каліфорнія, CAN-). Дацкая крона гэта валюта, у Данія (Дз.К., ДНК), Фарэрскія выспы, і Грэнландыя (GL, ОСТ). Дацкая крона таксама вядомы як Krones. Сімвал CAD можа быць запісаная Can$. Сімвал DKK можа быць запісаная Dkr. Канадскі даляр дзеліцца на 100 cents. Дацкая крона дзеліцца на 100 ore. Абменнага курсу Канадскі даляр Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Дацкая крона Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. CAD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. DKK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Крэмль больш не лічыць Лукашэнку хаўруснікам? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКрэмль больш не лічыць Лукашэнку хаўруснікам?\n20 верасня афіцыйна завяршылася беларуска-расейскае стратэгічнае вучэнне “Захад-2017”. Традыцыйна падчас сумесных вучэнняў адбываюцца сустрэчы кіраўнікоў дзвюх краін. Аднак у гэты раз Аляксандр Лукашэнка не сустрэўся з Уладзімірам Пуціным для інспектавання сумеснай баявой падрыхтоўкі войскаў. Кіраўнікі дзяржаў назіралі актыўную фазу вучэння кожны на сваім палігоне.\nНагадаем, што раней прэс-сакратар прэзідэнта Расеі Дзмітрый Пяскоў паведаміў пра магчымасць сустрэчы Лукашэнкі і Пуціна на адным з расейскіх палігонаў. Пазней беларускі бок заявіў, што афіцыйнае запрашэнне наведаць Расею Аляксандр Лукашэнка не атрымліваў. А таму і пытанне аб ягоным візіце ў суседнюю краіну не разглядаецца. У сваю чаргу беларускі бок сцвярджае, што накіроўваў Уладзіміру Пуціну запрашэнне наведаць Беларусь падчас вучэння. Якое, як атрымліваецца, той праігнараваў.\nБольш за тое ад візіту ў Беларусь адмовіўся і міністр абароны Расеі Сяргей Шайгу. Толькі ў апошні дзень вучэння “Захад-2017″ стала вядома, што ў нашу краіну ён не прыедзе. Хоць яшчэ напярэдадні паведамлялася аб тым, што С. Шайгу разам з А. Лукашэнкам будзе прысутнічаць на адным з эпізодаў вучэння. Нагадаю, што міністр абароны уваходзіць у пяцёрку самых уплывовых чыноўнікаў Расеі. Ён займае міністэрскія пасады ва ўрадзе з 1991 года. І з’яўляецца рэкардсменам-доўгажыхаром сярод расейскіх міністраў. Больш за тое, С. Шайгу таксама і адзін з найбольш папулярных расейскіх палітыкаў. І разглядаецца ў якасці аднаго з магчымых пераемнікаў У. Пуціна на пасадзе прэзідэнта Расеі.\nКрайні раз С. Шайгу меў двухбаковую сустрэчу з А. Лукашэнкам летам 2013 года. Нагадаем, што ў тым жа годзе расейскі міністр абароны, знаходзячыся ў Менску, публічна абвясціў пра дасягнутае пагадненне па размяшчэнні на тэрыторыі Беларусі расейскай ваеннай авіяцыйнай базы. Аднак пазней А. Лукашэнка дэзавуяваў гэтую заяву. Чым паставіў С. Шайгу у вельмі няёмкае становішча. І нажыў сабе яшчэ аднаго (як мінімум) ўплывовага ворага ў Крамлі.\nАдмова В. Пуціна і С.Шойгу ад візіту ў Беларусь ніяк не звязаны з занятасцю ў Расеі. Гэта адкрыты палітычны дэмарш і прыкмета крайняй незадаволенасці Крамля афіцыйным Менскам. Відавочна, А. Лукашэнке публічна далі зразумець, што ён больш не з’яўляецца крытычна значным саюзнікам для Масквы. І не факт, што ў Крамлі яго ў прынцыпе лічаць за сябра. Нізка інфармацыйных і палітычных правакацый супраць Беларусі да і пад час «Захаду-2017» могуць значна ўскладніць адносіны Беларусі з Украінай і з Захадам.\nУ Крамлі відавочна разлічваюць, што Менск паспрабуе ўзнавіць ранейшыя адносіны з Расеяй. І будзе гатовы пайсці на шэраг саступак. І пералік расійскіх чаканняў ад Беларусі А. Лукашэнкі вядомы. І ён вельмі ня малы. Фактычна Масква хоча ператварыць Беларусь у свайго васала па прыкладзе Паўднёвай Асеціі ці Абхазіі.\nСумняваюся, што А.Лукашэнка так ужо проста капітулюе перад Масквой. Ён занадта баіцца, што пачаўшы адступаць пад ціскам Расеі, ён страціць самае важнае ў сваім жыцці – уладу. А таму крызіс у беларуска-расейскіх адносінах у бліжэйшы час будзе паглыбляцца і прымаць усё больш вострыя формы. Хоць у ваеннае сутыкненне я не веру. Маскве яно не трэба: там лічаць, што змогуць дамагчыся свайго без прымянення сілы.


Лукашэнка раіць чыноўнікам пераходзіць на беларускую мову\n11 верасень 2016, 17:40\nПра гэта ён заявіў на сустрэчы з журналістамі 11 верасьня на выбарчым участку пасьля галасаваньня на парлямэнцкіх выбарах.\nНа пытаньне журналісткі «Нашай Нівы», калі беларускія чыноўнікі пачнуць гаварыць на беларускай мове, Лукашэнка адказаў:\n«Калі беларускія чыноўнікі вывучаць беларускую мову, як вы, тады будуць размаўляць на беларускай мове. А чаму „гаварыць“, а не „размаўляць“?» — запытаўся ён.\nКарэспандэнтка патлумачыла, што могуць ужывацца і «гаварыць», і «размаўляць». «Вось вы варыянты адрозьніваеце адзін ад аднаго, а некаторыя чыноўнікі — не».\nКарэспандэнтка кажа: «Можа, вы б параілі ім?» — «Параім, параім. Мы ім раім кожны дзень. І сабе таксама, — адказаў Лукашэнка. — Вы ня думайце, што акрамя нас з вамі ніхто ня ўмее на беларускай мове размаўляць».\nІ далей перайшоў на расейскую:\n«У нас так склалася, што большасць размаўляе на рускай мове. Не па-расейску, а па-руску, бо з рускімі ў нас адна мова, — сказаў Лукашэнка. — Ад якой спадчыны адмаўляемся? Мы чаму вялікую рускую мову штурхаем нагамі і бяжым ад яе, як ад нейкай страшнай зьявы? Гэта наша мова. Мы стагодзьдзямі ў гэтым катле з расейцамі варыліся».\n«Калі мне кажуць, што ў нас тут празьмерная беларускасьць, я адказваю: не сьмяшыце людзей, мы ж беларусы! Чым павінна пахнуць? Беларускасьцю. Але гэта ня значыць, што гэты пах павінен перабіваць тут рускае, польскае, украінскае, габрэйскае. Так склалася, што ўсе гэтыя людзі жылі ў нас і пакінулі шмат добрага. Усё дрэннае сышло, засталося лепшае. Ня трэба ад гэтага адмаўляцца».\nКілбасная баба, торт-бібліятэка і бульба ў фужэры — як аздоблены ўчастак, дзе галасуе Лукашэнка\nЛукашэнка: «Амбасадар ЗША абавязкова будзе»\nЛукашэнка пра Фомачкіна: «Пад цяльняшкай быў запасны расейскі сьцяг»


Як укладваць параізаляцыю на дах - Блог пра рамонт\nЯк укладваць параізаляцыю на дах\nКожнае новае дасягненне ў галіне будаўнічых тэхналогій дазваляе чалавеку ўдасканальваць сваё жыллё. Пры гэтым яно становіцца больш трывалым і бяспечным, а таксама утульным і камфортным. Для гэтага трэба забяспечыць строгае адпаведнасць ўсіх мантажных работ існуючым будаўнічым нормам. Паколькі дах з'яўляецца адным з галоўных архітэктурных элементаў, то варта ведаць, як укладваць параізаляцыю на дах, выконваючы ўсе правілы і паслядоўнасць работ.\nНа практыцы, пранікненню вонкавай вільгаці перашкаджаюць дахавыя матэрыялы. Між тым не трэба забываць аб разбуральных уласцівасцях пара, які ўтвараецца ўнутры памяшканняў і пранікальнага ў подкровельное прастору. Таму, нельга абыходзіць бокам пытанні, звязаныя з забеспячэннем надзейнай ізаляцыі матэрыялаў «дахавага пірага». Справа ў тым, што любы ўцяпляльнік можа страціць свае якасці прычыны выветрывання або насычэння вільгаццю. Яна звычайна пранікае ў яго альбо з вонкавага боку праз разбурэння ў даху, або ў выглядзе пара, які ўтвараецца ўнутры будынка.\nЗгодна з фізічных уласцівасцях паветра, насычаючыся цёплымі парамі, ён падымаецца да столі. Пры адсутнасці неабходнай ізаляцыі пар праз мініяцюрныя шчыліны трапляе ў подкровельного частку. Тут зімой звычайна захоўваецца нізкая тэмпература. Пранікаючы ў пласт астуджанага ўцяпляльніка, вільготны паветра пачынае кандэнсавацца і ператварацца ў лёд. Пры гэтым будзе адбывацца разбурэнне цеплаізаляцыйнага матэрыялу.\nБольш за тое, з надыходам веснавога пацяплення лёд ператворыцца ў ваду, якая пачне сцякаць, пранікаючы ў пласты ўнутранага аздаблення памяшканняў, руйнуючы іх структуру.\nЗвярніце ўвагу! Што тычыцца абледзянелага ўцяпляльніка, то ён прыйдзе ў непрыдатнасць, страціўшы свае цеплаізаляцыйныя ўласцівасці. Мінеральная вата можа разбурыцца за адзін халодны сезон, а ўспенены полістырол праслужыць некалькі даўжэй, аднак, праз некаторы час таксама прыйдзе ў непрыдатнасць.\nДля таго каб прадухіліць такія наступствы, неабходна з унутранага боку даху ўсталяваць бар'ер у выглядзе паронепроницаемого матэрыялу. Яго галоўнай задачай будзе недапушчэнне пранікненне вільготнага паветра ў цеплаізаляцыйны пласт. Такі бар'ер не дапусціць ўвільгатнення ўцяпляльніка, прадухіляючы яго разбурэнне і адукацыю цвілі. Таксама параізаляцыя забяспечыць абарону ад вільгаці драўляных элементаў канструкцыі даху.\nСёння ў якасці параізаляцыйнай матэрыялу шырока выкарыстоўваюцца спецыяльныя плёнкі, якія маюць складаную структуру з некалькіх слаёў. Яны характарызуюцца здольнасцю вытрымліваць высокія і нізкія тэмпературы, а таксама унікальнай паравой непранікальнасьцю. Плёнкавыя ізаляцыйныя матэрыялы досыць трывалыя і эластычныя, а іх мантаж не выклікае ніякіх цяжкасцяў. Асновай такіх бар'ераў з'яўляецца поліэтыленавая або поліпрапіленавая плёнка. Яна можа армаваных спецыяльнай тканінай і ламінаваныя якая адлюстроўвае фальгой.\nДля забеспячэння надзейнай абароны ад унутранай вільгаці ўцяпляльніка і канструкцыйных элементаў даху неабходна ведаць, як правільна пакласці параізаляцыйнай матэрыял. Мантаж такога бар'ера вырабляецца з унутранага боку даху пасля кладкі цеплаізаляцыйнага матэрыялу. Існуе два варыянты кладкі палотнаў парозащитной плёнкі - вертыкальная і гарызантальная. Калі для канструкцыі даху больш падыдзе гарызантальны спосаб кладкі такога бар'ера, то яе трэба пачынаць зверху.\nПалатно адпаведнага памеру трэба расцягнуць ўздоўж ўнутранай паверхні даху і зафіксаваць да драўляных элементаў лачання пры дапамозе мэблевага степлера. Пры гэтым гладкая бок плёнкі павінна быць павернутая да ўцяпляльніку. Наступнае палатно неабходна пакласці на папярэдняе так, каб забяспечыць нахлест прыкладна 10 см. Пасля гэтага варта вырабіць абавязковую герметызацыю швоў. Для гэтага трэба выкарыстоўваць аднабаковую і двухбаковую клеючую стужку. Аднабаковым скотчам неабходна склеіць вонкавы перехлест, а ўнутраныя паверхні плёнкі злучыць двухбаковай ліпкай стужкай.\nЗвярніце ўвагу! Параізаляцыя павінна ўкладвацца з невялікім нацягам, што выключыць яе правісання.\nКалі кладка бар'ера вырабляецца ўздоўж крокваў, а чарнавая падшыўка ўцяпляльніка адсутнічае, то палатна мэтазгодней пераплюхвала на драўляных бэльках. На ўсіх стыках параізаляцыйнай плёнкі неабходна забяспечыць герметычнасць злучэння. Калі ўхіл даху менш за 30 градусаў, то на месцах праклейвання можна прыкруціць прыціскной планкі.\nУ месцах, дзе такая плёнка прымыкае да люкам, вокнаў мансарды ці іншым праходзяць праз дах элементам, неабходна ўсталяваць параізаляцыйнай фартух. Такім элементам звычайна камплектуецца парозащитный бар'ер. Калі праз дах праведзены вентыляцыйныя трубы, то боку плёнкі варта абгарнуць вакол такіх элементаў і старанна заляпіць ліпкай стужкай. Пасля таго як параізаляцыя выкладзеная, зверху трэба прымацаваць брускі з крокам каля 0,5 м. Гэта забяспечыць паветраную праслойку паміж бар'ерам і ўнутранай ашалёўкай. Больш падрабязную інфармацыю пра мантаж параізаляцыі і што ўваходзіць у дахавы пірог, можна атрымаць, паглядзеўшы адпаведнае відэа.\nНеабходнай складнікам дахавага пірага з'яўляецца параізаляцыя. У гэтым відэа вам раскажуць пра тое, як мацаваць параізаляцыю і якім бокам яе трэба ўкладваць:\nПредыдущаяЯк замацаваць ванну да сцяны: розныя спосабы\nСледующаяАбліцоўванне фасада металлокассетами 2


Два гатункі “рускіх нацыяналістаў” (гатунак другі - сапраўдныя; частка 2а) - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nДва гатункі “рускіх нацыяналістаў” (гатунак другі – сапраўдныя; частка 2а)\nЛіпень 22, 2012\t| Каментары (1)\nСярод асобаў, якія таксама змагаюцца за інтарэсы рускага народа, але істотна адрозьніваюцца ад узгаданай у першай частцы гэтага матэрыяла тусоўкі, у апошнія гады можна было бачыць такіх людзей, як генералы Канстанцін Пятроў і Леанід Івашоў, палкоўнік Уладзімір Квачкоў, былы міністар па друку ва ўрадзе раньняга Ельцына Барыс Міронаў, прафесар Уладзімір Жданаў, губернатар Краснадарскага краю Мікалай Кандраценка (першы “бацька”), некаторыя іншыя (большасьць з гэтых асоб таксама ня супраць заявіць пра сябе, як пра рускіх нацыяналістаў, таксама зьяўляючыся пры гэтым больш ці менш прыхаванымі расейскімі імпер-шавіністамі). Для таго, каб ахарактэрызаваць гэты гатурак рускіх нацыяналістаў варта і ў даным вырадку спачатку зьвярнуць увагу на тое, што хвалюе гэтых людзей, зь якім пасланьнем яны выходзяць да расейскага грамадства, як яны называюць сілы, віноўныя ў бедах рускага ды іншых народаў расейскай імперыі. Прапануем пачаць з сына Барыса Міронава Іван (гл. фота), які, у адрозьненьні ад папярэдняга нашага “героя” спадара Крылова, ужо адседзеў 2 гады у турме да суду па абвінавачаньні ў пакушэньні на Чубайса.\nДавайце на пачатак паслухаем адзін з выступаў Івана Міронава, зьвернуты да расейскіх актывістаў вызвольнай барацьбы супраць цяперашняй версіі расейскай імперыякратыі (яго праглядзець можна тут: http://www.youtube.com/watch?v=pHyaeYbWoc8).\nВось асноўныя тэзы выступоўца:\n– [будзе расказана,] як выжыць і ня здрадзіць у сёньняшняй расейскай турме; што рабіць, каб з найбольшай верагоднасьцю выйсьці на свабоду [з чыстым сумленьнем];\n– калі ты сёньня выступаеш супраць сістэмы, будзь [псіхічна] падрыхтаваны, што ўлады выкарыстаюць супраць цябе цэлы букет крымінальных артыкулаў КК, пачынаючы ад артыкулаў 280 і 282, і заканчваючы падкіданьнем патронаў, наркотыкаў ці якім-небудзь фантастычным [абвінавачаньнем] у забойстве;\n– пры гэтым самыя абсурдныя абвінавачваньні ў цяперашніх расейскіх судах практычна ніколі не рассыпаюцца…;\n– можна разьлічваць “сарвацца” толькі праз суд прысяжных, але пры гэтым да суду давядзецца пасядзець 1,5 гады ў вязьніцы;\n– для ўзбуджэньня крымінальнай справы могуць быць вылучаны любыя абвінавачаньні: пачынаючы ад паказаньняў “сьведак”, якія супраць цябе можа даць любы наркаман, якога злапаюць [паліцаі], да фармальнай аб’явы чалавека ў федэральны вышук;\n– найчасьцей зьвесткі супраць цябе могуць даць стукачы, [завербаваныя] ў час мірнай размовы са сьледчым;\n– запомніць трэба галоўнае: ніякіх нефармальных зносін са сьледчымі!; таму што найчасьцей у час такіх размоў адбываецца вярбоўка, якая мае канчатковую мэту – пасадзіць цябе, альбо праз цябе пасадзіць кагосьці;\n– калі вас афіцыйна выклікаюць на допыт [у якасьці сьведкі], то хадзіце толькі з правераным адвакатам; кажыце: ня ведаю, ня памятаю, больш неўмяняйкі й кіпішу – скардзіцеся на галаўны боль, адсутнасьць мамы, таты, на кепскае здароўе…;\n– калі вас дапытваюць, як абвінавачанага, то тактыка паводзін такая ж, толькі значна больш жорсткая; калі вы трапілі ў кабінет у якасьці абвінавачанага, то ведайце на 99%, што вы ўжо ня вырвецеся; ня думайце пра хуткае вызваленьне, пра сьвежае паветра, не вывёртывайцеся любым коштам абы вырвацца з гэтых сьцен, бо можаце яшчэ больш нашкодзіць сабе; трэба ўзяць на ўзбраеньне 51 артыкул Канстытуцыі РФ (у якім дазваляецца не даваць паказаньняў на самога сябе і сваіх блізкіх) і трэба выіграць час (у вас зьявіцца некалькі гадзін ці сутак, каб сабрацца з думкамі, сабраць інфармацыю, асэнсаваць матывы сьледства, падрыхтавацца да наступнага допыту); галоўнае – не казаць нічога лішняга;\n– ні ў якім разе нельга заяўляць альбі да суду, бо сьледчыя “пераканаюць” тых, на каго вы разьлічваеце, у судзе вам альбі не даваць; альбі – гэта казырныя карты, якія трэба трымаць да суду;\n– калі вам уколюць “сываратку праўды” (адмысловы наркотык, які дадаецца ў гарбату ці даецца пад выглядам лека, які “прабівае” на размову), дайце сабе ўнутраны загад казаць пра што заўгодна, акрамя важных для вас тэм;\n– такім чынам: па-першае, ніколі не хадзіце на прыватныя размовы са сьледчым; па-другое, захоўвайце маўчаньне альбо ўключайце неўмяняйку на допыце – паболей тэатра, словаў “ня ведаю”, “ня памятаю” (вы не абавязаны нешта ведаць і памятаць; сітуацыя мяняецца толькі ў прысутнасьці адваката, якому вы давяраеце больш, чым сабе); па-трэцяе, беражыце ваша альбі да лепшых часоў (да суду).\n(канец цытаваньня выступу Івана Міронава)\nКалі хто жадае падрабязьней пазнаёміцца з тым, у якой абстаноўцы адбываўся суд па справе Івана Міронава і як яму атрымалася вырвацца зь вязьніцы, можа прагледзець тут – http://www.youtube.com/watch?v=oqPYKehcedY – кароткае дакументальнае відэа з залы суду, а вось, напрыклад, тут – http://www.youtube.com/watch?v=kR_8zsaL0MI&feature=related – аповеды пра кнігу “Чорная манція”, яе аўтараў і герояў (гл. фота), з выкрывальнымі рэпартажамі з залы суду над Іванам Міронавым.\nКалі хто жадае больш пазнаёміцца з самім Іванам Міронавы, можа паглядзець вось гэтае відэа: http://www.youtube.com/watch?v=QbSKn9y7Aa8&feature=related, а таксама, напрыклад, гэтае – http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=kUXM0Ts7HZw\n(Дарэчы, для паўнаты ўражаньня раім дадзены матэрыял ня проста прачытаць, а і прагледзець усе відэа, на якія мы тут спасылаемся; хай на гэта пойдзе некалькі вечароў, але мы ўпэўненыя – гэта вам акупіцца новымі ўражаньнямі й ведамі…)\nКалі мы трохі пазнаёміліся зь Іванам Міронавым, яго маці й бацькам, лагічна больш падрабязна пазнаёміцца з самім Барысам Міронавым (гл. фота).\nПа зьвестках Вікіпедыі (http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9C%D0%B8%D1%80%D0%BE%D0%BD%D0%BE%D0%B2,_%D0%91%D0%BE%D1%80%D0%B8%D1%81_%D0%A1%D0%B5%D1%80%D0%B3%D0%B5%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87), ён нарадзіўся ў 1951 годзе ў Чыцінскай вобласьці. Зьяўляецца расейскім дзяржаўным і палітычным дзеячам, журналістам, публіцыстам, сябрам Саюза пісьменьнікаў Расеі; заснавальнікам і першым галоўным рэдактарам “Расейскай газеты”. У 1993-94 гг. старшыня Камітэта РФ па друку. 2 верасьня 1994 г. указам Ельцына Міронаў адпраўлены ў адстаўку з гэтай пасады без указаньня прычыны (некаторыя кажуць, што гэта зьвязана з крытыкай у газетах “Известия” і “Московские новости” яго нацыяналістычных выступаў). Пасьля адстаўкі Міронаў узначаліў “Расейскую патрыятычную партыю”, якая ў 2002 годзе ўвайшла ў склад “Нацыянальна-дзяржаўнай партыі Расеі”. У 2003 годзе выйшаў з НДПР і выставіў сваю кандыдатуру на губернатарскіх выбарах у Новасібірскай вобласьці. 2004 г. аб’яўлены ў федэральны вышук па абвінавачаньні ў распальваньні міжнацыянальнай варожасьці, тады ж Міронаў 19 кастрычніка напісаў адкрыты ліст прэзідэнту Расеі Пуціну, дзе абвінаваціў апошняга ў “насаджэньні габрэйскага фашызму ў Расеі”. У 2005 годзе ўвайшоў у склад Галоўнай рады “Саюза рускага народу”, дзе пасьля сьмерці Клыкава, падтрымліваў генерала Л.Івашова. Пасьля расколаў па ідэалагічных прычынах, у 2009 годзе абраны старшынём адной з частак гэтага “Саюза”. У 2010 годзе падпісаў зварот “Пуцін павінен сысьці” (подпіс № 41850). У якасьці самавылучэнца балатаваўся на выбарах прэзідэнта Расеі 2012 года. 18 сьнежня 2011 года ЦВК адмовіла Міронаву ў рэгістрацыі кандыдатам у прэзідэнты. 26 сьнежня Вярхоўны суд прызнаў гэтую адмову незаконнай, але 30 сьнежня адмяніў сваё ж рашэньне. Сын Барыса Міронава – Іван – уваходзіць у партыю “Расейскі Агульнанародны Саюз (РАС)”. У 2005 годзе супраць Івана была ўзбуджана крымінальная справа ў сувязі з “пакушэньнем” на Чубайса (разам па гэтай справе абвінавачваўся Уладзімір Квачкоў). У жніўні 2010 г. калегій прысяжных Масаблсуду прызнаны невінаватым…\nДля таго, каб пазнаёміцца зь ідэалагічнай і палітычнай пазіцыяй Барыса Міронава, можна пачытаць хаця б яго артыкул, даўно разьмешчаны на нашым сайце ў дзьвюх частках (https://nashaziamlia.org/2008/01/03/1125/ ; https://nashaziamlia.org/2008/01/04/1126/ ; там, дарэчы, утрымліваюцца заўвагі рэдакцыі, ні за водную зь якіх нам і цяпер ня сорамна; а прайшло ж 4,5 гады…).\nСёньня дадаткова можна яшчэ і праглядзець шэраг яго выступаў й інтэрвю.\nТак, напрыклад, тут – http://www.youtube.com/watch?v=aWX3ITyVhPc&feature=related – Барыс Міронаў распавядае ў інтэрвю тэлежурналістам пра некаторыя злачынствы Чубайса;\n– а тут – http://www.youtube.com/watch?v=4to_FbyQzic&feature=related – таксама ў інтэрвю выказаў меркаваньне, што народ заканамерна абуджаецца (“кацёл пачынае закіпаць”); прагназуе нарастаньне пратэстных падзей у 2012-м годзе па прычыне таго, што народ даведзены ўладай Пуціна да скрайнасьці; выступіў супраць “памаранчавай заразы” (“зьмяя – лібералы: у т.л. Нямцоў, Касьянаў, Сапчачка – вырашыла памяняць скуру”); заявіў, што зьдзіўлены кароткай памяцьцю людскай масы; выступіў супраць уступленьня Расеі ў СГА (“мы – рускія – на сваёй зямлі апынуліся на акупаванай тэрыторыі”); супраць PR-аўскіх раскрутак Удальцова і Навальнага і замоўчваньня дзейнасьці, у т.л. антыкарупцыйнай, шматлікіх іншых журналістаў і палітыкаў-патрыётаў (намякаючы, што раскрутка Навальнага робіцца Крамлём і ФСБ па тэхналогіі ўкараненьня лідараў, асабліва ў моладзевы асяродак); распавёў пра свой кіраўнічы і жыцьцёвы досьвед, важны для кандыдата ў прэзідэнты; патлумачыў, што значыць лозунг “Расеі – рускую ўладу!” (“гэта такая ўлада, якая будзе служыць свайму народу, будзе адказнай перад сваім народам, спыніць бязьмежжа чыноўнікаў”); заявіў, што “ўлада – гэта найперш адказнасьць”;\n– тут – http://www.youtube.com/watch?v=W2xQtH3qBkk&feature=related – Міронаў (у больш маладым узросьце) выказываецца пра неабходнасьць дакапацца да душы рускага чалавека; пра значэньне Кулікоўскай бітвы; у якасьці ворагаў рускага народа называе “жыдоў” і “жыдоўскае іга”; выступіў супраць “МММ” ды іншых фінансавых пірамід; нагадаў пра прыхватызацыю, зьнішчэньне прамысловасьці Расеі, наўмыснае пераўтварэньне людзей у жабракоў; але заявіў, што нельга спрыяць бунту “дзеля жывата”, пакуль нацыянальная ідэя не авалодае масамі; трэба “вызваліць людзей ад страха”, “адкрыта казаць: я – антысеміт” (бо антысеміт – гэта чалавек, які проста ня любіць габрэяў);\n– тут – http://www.youtube.com/watch?v=pk0J9eUcyF8&feature=related – у інтэрвю Ю.Мухіну (гл. фота) распавёў, што ён аўтар кнігі “Іга юдэйскае”, у якой зноў тлумачыць, што ён супраць лозунга “Расея – для рускіх!”, але за лозунг “Расеі – рускую ўладу!”; што руская ўлада – гэта значыць улада, адказная перад рускім народам; што расейскія чыноўнікі цалкам адарваліся ад народа, патанулі ў багацьці й карупцыі; што трэба рабіць, каб перамагчы карупцыю (патрэбны некарумпіраваны прэзідэнт, закон аб адказнасьці чыноўнікаў ды палітыкаў перад народам); заявіў, што падабраць ва ўладу людзей, абсалютна шчыра (100%-ва) зацікаўленых у працы на карысьць народа, сёньня ўжо надзвычай складана з-за таго, што дзяржаўны апарат татальна прасякнуты атрутай карупцыі; але ўвесь яго разам мяняць нельга; найбольш адказным перад народам павінен быць прэзідэнт; толькі калі народ набывае рэальную ўладу, набывае рэальную ўладу кіраўнік (было шмат развагаў пра арганізацыю механізмаў такой адказнасьці); у пачатку 17-га стагоддзя “Польшча была больш, чым Расея”, але затым “Расея” змагла расьсяліца…; затым зноў было пра тое, што мусіць быць руская ўлада – г.зн. “улада, якая павінна служыць рускаму народу ці народам Расеі (але не міжнароднаму пралетарыяту, не міжнароднаму капіталу)”; было заяўлена: “пад Расею народы ішлі, каб уратавацца ад генацыда”; дыяспары ў Расеі не крытыкуюць лозунг “Расеі – рускую ўладу!”; мы, рускія, апынуліся ў стане разарванага народу, таму што падзяліліся па веры ды іншых крытэрах; павінна быць, “найперш, я – рускі”; было заяўлена: “нас, рускіх, можна паважаць, як людзей” [цікавы псіхалагічны момант: псіхіка маскалёў, дзе ёсьць шмат ведаў пра іх злачынствы, прымушае шукаць апраўданьні злачынстваў сваіх продкаў. – Рэд.]; “жыцьцё трэба пражыць Чалавекам, а не хамячком у клетцы”; людзі мусілі на апошніх выбарах галасаваць за “Адзіную Расею” з-за шантажу з боку ўладаў, але сёньня назіраецца абуджэньне народа; перамагчы на выбарах можна толькі тады, калі абудзіцца народ, яго годнасьць, калі ён ня будзе думаць толькі пра сваё пуза;\n– тут: http://www.youtube.com/watch?v=JOplJjvEnf4&feature=related ці тут: http://www.youtube.com/watch?v=fCMMC5s9-cI&feature=related – можна праглядзець інтэрвю Барыса Міронава з Максімам Калашнікавым (гл. фота). У ім было заяўлена, што “мы – нацыянальна-патрыятычныя сілы (але найперш нацыянальныя)” – ведаючы, што ўлада махлюе з выбарамі, выстаўляем і падтрымліваем кандыдатуру Міронава на прэзідэнцкіх выбарах [2012 г.], каб зьяднаць нацыянальна-патрыятычныя сілы; што “мы прапануем лозунг” перадвыбарнай кампаніі “Спачатку я – рускі, затым усё іншае” (пры гэтым выраз: “Спачатку я кітаец, а потым камуніст” – належыць Дэн Сяо Піну; так і мы павінны быць спачатку рускімі, а затым чырвонымі, карычневымі, праваслаўнымі, камуністамі, ведыстамі…; найбольш гэты лозунг і прынцып сустракае супраціў у праваслаўных); наша нацыянальная бяда – разьяднанасьць, чым актыўна карыстаюцца русафобы; давайце ў гэта крытычны момант забудзем, што нас раз’ядноўвае і будзем памятаць, што нас аб’ядноўвае; а нас аб’ядноўвае лозунг: “Спачатку я – рускі” (так трэба зрабіць [аб’яднацца] таму, што сёньняшняй уладай зьдзяйсьняецца генацыд рускага народу па нацыянальнай прыкмеце); гэты логун не азначае, што прадстаўнікі іншых народаў выключаюцца з нашага руху (“мы ня немцы, якія ўсіх іншых лічыць ніжэй за сябе)”; лозунг “Расея – для рускіх” – правакацыйны, ён расколвае краіну, гэта лозунг псеўданацыяналістаў [дарэчы, гэты лозунг заўсёды актыўна прапагандаваўся першым гатункам “рускіх нацыяналістаў”, ахарактарызаваным у першай частцы гэтага матэрыяла. – Рэд.]; кожны народ “уваходзіў” у склад Расеі са сваёй зямлёй і багацьцямі, таму трэба казаць: “мы – рускія ды іншыя карэнныя народы Расеі” (“карэннымі народамі Расеі мы лічым тыя народы, якія стала пражываюць у РФ і ня маюць сваіх дзяржаўных утварэньняў за межамі РФ” [палова беларускай этнічнай тэрыторыі беларусаў-літвінаў, захопленая маскалямі, усё яшчэ застаецца ў складзе цяперашняй РФ, а другая палова, слава Богу, знаходзіцца за яе межамі; як быць тут? Беларусы-літвіны – карэнны народ Расеі ці не?- Рэд.]); выключэньне робіцца толькі для беларусаў і ўкраінцаў, таму што гэта адзіны народ (тры галіны адзінага народу) [?!!! ах, вось як!!! Ну, тады ў свой час вам, руссскім, прыйдзецца выслухаць у адказ і наша меркаваньне і пра “трыадзіны рускі народ”, і пра вяртаньне нашай этнічнай тэрыторыі (з прабачэньнямі й камперсацыямі), і пра тое-сёе іншае… – Рэд.]; зноў было паўторана, што “дадаткова мы настойваем на лозунгу “Расеі – рускую ўладу!” (“бо ў гісторыі Расеі самыя праведныя кіраўнікі заўсёды былі рускія”)”; “калі народы ўваходзілі ў склад Расеі, пра іх быў клопат з боку гасудароў”; “рускія, як большыя, заўсёды клапаціліся пра меншыя народы”; было заяўлена, што іншыя народы без улады рускіх стогнуць пад уладай уласных кіраўнікоў, якія зьяўляюцца прадстаўнікамі асобных тэйпаў і сем’яў; гэта ўлада [маецца на ўвазе цяперашняя крамлёўская] Міронава не прапусьціць у прэзідэнты – таму трэба выкарыстоўваць выбарчую кампанію для падрыхтоўкі будучыў падзей; цяпершняя ўлада Крамля не задавальняе абсалютна нікога, нават сам Крэмль, таму што гэта банка з павукамі, таму што на карупцыі немагчыма пабудаць моцную, пасьпяховую дзяржаву; Крэмль усіх абавязвае плаціць нават за званьні й пасады, якія сам дае; рускія менш за іншых падрыхтаваны да падзей, якія набліжаюцца ў Расеі, таму трэба максімальна кансалідаваць сілы рускага народу; “я спадзяюся знайсьці паразуменьне зь іншымі народамі, таму што там парокі яшчэ большыя” (чаго вартыя вынікі выбараў у рэспублікаў у выглядзе 102-142% за Пуціна); “мы разьлічваем на падтрымку рускіх зь Сібіры і Далёкага ўсходу”; Шайміеў мне казаў: ня будзе вас, нам, татарам, ня жыць; кіраваць штабам будзе Саюз рускага народа, але гатовыя ўключыцца і камуністы; тое, што іншыя “нацыяналісты-патрыёты” пачалі вылучацца – гэта крамлёўскі праект (некаторыя зь іх – гэта “казлы-правакатары” [можа быць гаворка пра Зюганава ці Бабурына, але тут ня ясна. – Рэд.]); мы з Бабурым зьбіраліся сабраць больш за 100 арганізацый, партый, рухаў і паказаць падтрымку, каб праламіць “скарлупу маргіналізму”, у якую нас апранулі, а затым хацелі сабраць мітынг і яшчэ ў ліпені (2011 г.) стварыць рух нацыянальна-патрыятычны сіл; але ўсё прабалталі; Пуцін у свой час служыў і Валі Юмашаву, і вядомаму злодзею Пал Палычу Барадзіну – ён усім быў добры; “Пуцін – гэта лакей вышэйшага пашыбу, у якога на твары ўжо ўсё напісана!”; калі дадаткова ўзяць вынікі яго кіраваньня, ён зусім не палітычны супернік; калі стала вядорма, што Крэмль зноў зьбіраецца паўтарыць стары трук – сабраць нацыянальна-патрыятычныя сілы, а потым “зьліць іх у бязьдзейнасьць” (стала вядома, што гульня паўтараецца), тады мы пайшлі сваім, іншым шляхам; калі чалавек баіцца, што яго могуць забіць, навошта такому чалавеку ісьці ў прэзідэнты? – ён потым ня будзе бараніць нацыянальныя інтарэсы ад ЗША ці сусьветнага ўраду – патрэбны ваяр, баец; выбарчая кампанія дае магчымасьць усьвядоміць трагізм рускага народу; сёньня нацыянальнага руху, які налічвае тысячы, няма, але ніхто ў гэтым ня хоча прызнацца – усе бляфуюць; калі ж нас усіх скласьці разам, нас будзе шмат!; нельга блефаваць, калі на карту пастаўлены лёс нашага народа, нашых дзяцей; у дэмакратаў [на справе гаворка пра ліберастаў] сіла, пакуль яны на бабках – бабкі забяры, і яны тут жа рассыплюцца; Міронаву трэба сабраць 2.000.000 подпісаў – сабяры іх, улады скажуць, што яны падроблены, дый сабраць не дадуць (сцьвярджаў Калашнікаў); будзе цяжка, але ж у 1941-м было горш, і ўсё ж людзі йшлі на сьмерць; там немцы былі, а тут на 90 адстокаў – здаецца свае (Калашнікаў); а гэта значыць, што цяперашні рэжым страшней за фашыстоўскі – успомнім заявы [прадстаўнікоў закулісься ] пра тое, што ў Расеі хопіць 15 мільёнаў чалавек для забесьпячэньня працы нафтавай іглы; за час з канца 1980-х Расея страціла 34 мільёна чалавек; яшчэ Чубайс у свой час сказаў пра тое, што “ня варта перажываць за 30 мільёнаў, якія проста не ўпісаліся ў рынак”; ніхто ў сусьветнай гісторыі (нават, ні Гітлер, ні Розенберг) не закладаў такія страты; непатапляльны Чубайс – сын Рымы Хаімаўны – прадстаўнік “нярускай дэмакратычнай эліты” [Чубайс – найтыповы лібераст! – Рэд.], але справа нават ня ў гэтым, а ў тым, што ўсе вакол яго чужыя (сказаў Калашнікаў), хаця там ёсьць і абсалютна рускія па паходжаньні [здраднікі]; без усялякіх ілюзіяў: цяперашняя расейская ўлада зьдзяйсьняе генацыд, яна горш за фашыстоўскую – сёньня той самы 1941-ы год; калі мы ставім подпіс [у бюлетэні для галасаваньня] за “Адзіную Расею” – гэта ўсё роўна, што мы кідаем горсьць зямлі ў магілу ўласнага народа; хопіць скардзіцца, ныць, скуліць – у нас ёсьць рэальныя шанц праявіць нацыянальную волю і сілу; 11 сьнежня будзе збор ініцыятыўнай групы, трэба прыйсьці з пашпартам;\n– і нарэшце, напрыклад, тут – http://www.youtube.com/watch?v=aZD0ap21E4A&feature=related – Барыс Міронаў прапануе для вырашэньня праблем рускага народу ў цяперашняй Расеі ўзаемадзейнічаць і з Касьянавым, і зь некаторымі габрэямі (напрыклад, Мілітаровым [нагадаем, гэта прадстаўнік першага гатунку “рускіх нацыяналістаў” – Рэд.]), і з Хадаркоўскім, і з камуністамі, і з татарамі, і ўсімі іншымі народамі; заяўляе, што цяпер вайна ідзе за тэрыторыю Расеі, на якой для глабалізатараў ворагам зьяўляецца кожны, хто адчувае сябе гаспадаром гэтай зямлі; тлумачыць, што “глабалізм – гэта праграма прыходу да ўлады [ў глабальным маштабе] жыдоўскай мафіі!” “Нас сёньня зьнішчаюць па нацыянальнай прыкмеце – толькі за тое, што ты рускі, толькі за гэта ты ім ужо ненавісны – кажа ён далей – Тлумачце гэта ўсім рускім – капіталістам, фабрыкантам, банкірам (калі знойдзеце такіх), якія сёньня ўчапілі кавалак і думаюць, што яны яго ўтрымаюць. Не ўтрымаюць! Пакуль да іх проста рукі не даходзяць. Дойдуць!” Сказаў, што юдэі ададалі Хадаркоўскага таму, што ў яго маці руская”, а таксама, што нам [каб вырашыць агульныя праблемы] трэба ламаць міжнацыянальныя перагародкі, а для гэтага нам трэба прапагандаваць толькі тое, што нас аб’ядноўвае…\nКаму і гэтага мала для азнаямленьня з грамадска-палітычным сьветаглядам Барыса Міронава, можа пачытаць яго кнігу “Иго иудейское” (лёгка знайсьці ў сеціве з дапамогай, напрыклад, google). Варта ведаць, што ўсё прыводзімыя ў ёй лічбы ўзяты з афіцыйных дакументаў Савета Федэрацыі, Дзяржаўнай Думы, Урада Расейскай Федэрацыі, Генеральнай пракуратуры, Міністэрства ўнутраных спраў, Федэральнай службы бясьпекі, Службы зьнешняй выведкі.\nА вось некалькі цытат з гэтай кнігі, датычная дэмаграфічных праблем: “Да 2015-га года ва Ўрада Расеі [будзе] адна ўстаноўка: «рэпрадуктыўныя паводзіны расейскіх сем’яў будуць па-ранейшаму арыентаваны на нараджэньне аднаго дзіцяці». Адсюль актыўнае ўкараненьне ў школы шматлікіх праграм ЮНЭСКА, насаджаючых ідэал маладзетный сям’і, прапаведуючых ідэалогію адмовы ад дзіцянараджэньня» (ст. 265-66). «Зьнішчальная вайна супраць Расеі, умела спланаваны генацыд рускага народа ажыцьцяўляюцца пад прыкрыцьцём гучных адуважвальных шыльдаў дзясятка праграм, у тым ліку такой буйнамаштабнай, публічна названай «Планаваньне сям’і», якая мае, аднак, толькі адну мэта – зьнішчэньне сям’і. Ва ўсіх дакументах, у тым ліку ў артыкуле «Планаваньне сям’і» (раздзел 7) Закону аб ахове здароўя ў Расейскай Федэрацыі, дакладна вызначана, што ўваходзіць у медыцынскае паняцьце «планаванне сям’і». Усяго тры пункты: кантрацэпцыя, аборт, стэрылізацыя. Усё! У стратэгіі «планаваньня сям’і» нават на афіцыйным узроўні, нават для адводу вачэй гаворкі пра сям’ю не ідзе. У метадычных указаньнях для шматлікіх цэнтраў «планаваньня сям’і», якія акуталі Расею, крытэрам пасьпяховай дзейнасьці зьяўляецца колькасць абортаў. Ня колькасьць вылечаных бясплодных пар, не павелічэньне колькасьці нованароджаных, а менавіта – лік забойстваў немаўлятаў ва ўлоньні маці. Ці гэта ня самае яркае сведчаньне сапраўднай мэты стварэньня цэнтраў «планаваньня сям’і»! (ст. 259-60)”.\nГэты запіс апублікаваны: Нядзеля, Ліпень 22, 2012 у 21:00\nКатэгорыі: 1.6. Сьвет сёньня, 2.4. Расейская апазіцыя, 2.5.3. Сусьветная закуліса, 2.8. Кірункі глабалізацыі, 3.1. Імпербюракратыя Расеі, 3.2. Сіянізм і антысіянізм, 3.4.5. Расея, 4.1.3. Грамадзянства і дэмакрат., 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю, 4.2. Нацыяналізмы, 4.3. Інтэрнацыяналізм сапраўдн., 5.6.5. Ідэал.шавіністыч.. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\nЛіпень 25, 2012 у 17:11\nТут трэба вызначыцца ва ўсім.\nУ Расеі вядомы расейскі імпэрскі шавінізм у формах славянафільства, эўразійства і камунізму. А што такое рускі нацыяналізм? Няўжо нейкі эўрапейскацывілізацыйны напрамак?\nІх заявы нейкія часам хаатычныя, але, хутчэй, несыстэмныя.\nЯ падумаю на гэту тэматыку…\n× тры = васемнаццаць


Барысаў: Ва ўстановах адукацыі выбаршчыкаў ўводзяць у зман\nhttp://spring96.org/be/news/36653 2010 2010-10-20T18:50:39+0300 2010-10-20T18:50:39+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/vnu.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПра гэта паведаміў незалежнаму сайту «Барысаў Электронны» адзін з сябраў ініцыятыўнай групы Рыгора Кастусёва. «Жанчына з нашай працы (Барысаўскі дзяржаўны каледж. - Аўт.) сказала, што можна толькі аднаму кандыдату аддаць свой голас, значыць, за іншага я ўжо не маю права падпісацца», - распавяла барысаўчанка, да якой прыйшлі зборшчыкі подпісаў за Кастусёва. Калі сябра ініцыятыўнай групы растлумачыў ёй некаторыя палажэнні выбарчага заканадаўства, жанчына абурылася, маўляў, яе калегу, які збіраў подпісы за Лукашэнку, няправільна інструктавалі або свядома накіравалі на падачу загадзя недакладнай інфармацыі.\nНагадаем, у Барысаве ўжо быў выпадак, які сведчыць аб дэзінфармацыі ў адукацыйных установах. Зборшчык подпісаў за Яраслава Раманчука стаў сведкам істэрыкі 15-гадовай навучэнкі ліцэя, маці якой падпісалася за апазіцыйнага прэтэндэнта. Дзяўчынка плакала і крычала, што цяпер яе выганяць з ліцэю.


DELLA™ Перавезці груз по маршруту Василевщина - Шчучын\nПеравезці груз Василевщина — Шчучын (адлегласць Василевщина — Шчучын ~ 217 км)\nMore distances from Василевщина, Мінская вобласць вобл.\nMap distance from Василевщина, Мінская вобласць вобл. to regional centers з Беларусі:\ndistance Василевщина — Бабруйск\ndistance Василевщина — Баранавічы\ndistance Василевщина — Барысаў\ndistance Василевщина — Брэст\ndistance Василевщина — Віцебск\ndistance Василевщина — Гомель\ndistance Василевщина — Гродна\ndistance Василевщина — Ліда\ndistance Василевщина — Магілёў\ndistance Василевщина — Маладзечна\ndistance Василевщина — Мінск\ndistance Василевщина — Пінск\ndistance Василевщина — Полацк\nРаздзел «Неабходна перавезці / Перавезці груз Василевщина — Шчучын». DELLA™ Адлегласці паміж гарадамі — зручны і якасны інфармацыйны сэрвіс у сферы аўтамабільных перавозак грузаў. Асноўны прыярытэт у нашай працы — актуальнасць інфармацыі і дакладнасць разліку адлегласці. Дзякуем за цікавасць да нашага сэрвісу, заўсёды рады быць карыснымі для Вас!


Давялося мне выступіць на навукова-краязнаўчай канферэнцыі, прысвечанай радаводу Лапацінскіх (Сар’я — Лявонпаль, 28 — 29 мая). А летам 1999 г. у Верхнядзвінску праходзіла І Рэгіянальнае свята мастацтваў Прыдзвіння “Дзвіна — Двина — Daugava”. У сваім музеі “насыціў” экспанатамі выстаўку, прысвечаную Янісу Райнісу: паспрыяла гэтаму праца вучоным сакратаром Літаратурнага музея Янкі Купалы. А ў 1999 годзе калегія ўпраўлення культуры Віцебскага аблвыканкама прысвоіла званне “народны” музею-сядзібе “Хата бабкі Параскі” Цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы Верхнядзвінскага раёна” — за дасягненні па набыцці і захаванні гісторыка-культурнай спадчыны.\nПра гасцявую кнігу свайго музея Сяргей Панізнік пачаў апавядаць у "К" № 44. Сёння — заканчэнне артыкула і каментарыі экспертаў адносна ўзаемадзеяння дзяржаўных ды прыватных музеяў.\nПершыя сустрэчы года двухтысячнага\nУ пачатку красавіка 2000 года я быў запрошаны ў Шайцераўскую школу на літаратурную вечарыну, прысвечаную творчасці земляка Тараса Хадкевіча. Адтуль у Цінкаўцы ніхто не трапіў, затое 3 красавіка Гасцявая кніга папоўнілася каштоўным запісам: “Тое, што мы пабачылі ў гэтай цудоўнай хаце, у гэтым Музеі, вартае нашых самых дарагіх беларускіх святыняў!!! Тут жыве душа Беларусі, асвечаная любоўю і плёнам гэтай любові, вялікім плёнам! Вечна жыць гэтаму жывому Дому! Галіна Дзягілева (Беларускі паэтычны тэатр “Зьніч”). ”\nУ маі 2001 года пакінулі аўтографы ўдзельнікі 2-й экспедыцыі па Дзвіне-Даўгаве (капітан Юрый Копасаў з Даўгаўпілса). А 17 чэрвеня Цінкаўцы наведалі Людміла Хмяльніцкая з Віцебска і Вітаўт Ермалёнак з Міёраў — даследчыкі роду Лапацінскіх. Ёсць у мяне здымак, дзе побач з імі стаіць сям’я Лапацінскіх з Сігулды. Вазіў я латыша Рыхарда ў Лявонпаль, каб ён узяў жменьку зямелькі з-пад сцен палаца беларускага Лапацінскага.\nМногія старонкі Гасцявой кнігі трэба перакладаць: тэксты напісаны на англійскай, нямецкай, латышскай, літоўскай мовах. Затое японец Косіна Го сам пераклаў уласнае пасланне на рускую і беларускую мовы. А вось такія дзівосныя радкі і перакладаць не варта: “Мы, вокально-хореографический ансамбль из г. Десногорска, очень рады, что есть люди, которые так бережно хранят культурное наследие великого братского белорусского славянского народа. 02.06.2002 г.”. І каля трыццаці расіян падпісаліся пад гэтымі словамі…\nУ лютым 2003-га ў раёне адзначалі 60-годдзе Асвейскай трагедыі. Я прыехаў з укладзенай мною кнігай народнай памяці “Дзеці вайны”. У тым жа годзе мне было нададзена званне Ганаровага грамадзяніна Асвеі. А 2004-ы зноў быў юбілейным для музея: споўнілася 25 зімаў і летаў з той пары, як я, пераступіўшы парог хаты бабкі Параскі, убачыў прысценны ручнік-абярэг. У вышытых сюжэтах — памяць русалляў ХІ — ХІІ стагоддзяў. Ідыяграма вады — знак з эпохі неаліту. Зырчэлі выявы Берагіні, Вясны-Лады. Гэты ручнік “перанёсся” потым на вокладку майго зборніка “Пры сьвячэньні…”\n10 мая 2004-га сябры “Клуба цікавых сустрэч” (кіраўнік — Людміла Гагалінская) весела адзначылі ў Цінкаўцах 25-годдзе музея-сядзібы. Не маркоцілася хатка і ў жніўні таго ж года. Пажадалі “…значных поспехаў у развіцці музея і творчасці аўтара” А.Муха з Еўпаторыі, Л.Абуховіч і М.Абуховіч з Наваполацка, сям’я Мухаў з вёскі Баліны.\nУ сакральнай хаце\nАдчувальным быў дотык ласкі не толькі з Еўпаторыі. Аляксандр Аўсяннікаў і Уладзіслаў Перац у жніўні перадалі паклон з Санкт-Пецярбурга і Ельца: “…Успомнілі карані свае, удыхнулі часцінку беларускай духоўнасці”.\nА 5 верасня 2004 г. паэтка Наталка Пазняк з Кіева была зачаравана прыберагам Дзвіны:\n…Як смачна пахне хлеб\nНа ручніку Параскі.\nКалі — камін пячэ,\nА поруч — добрі друзі,\nРазмову ткаць лягчэй:\nМы — як чмялі на лузе.\nУсе госці былі ўдзячныя Міхасю Скоблу за аўтапрабег па Прыдзвінні, бо змаглі наведаць і яшчэ адзін мой музей — у Лявонпалі…\nДоўга самоцілася на стале Гасцявая кніга. З апошніх запісаў просяцца словы пра тое, што 30 верасня 2008 года Л.Лямневіч, В.Фесіна, Р.Бабашка ад імя ўдзельнікаў семінара арганізатараў адукацыі Віцебскай вобласці пажадалі: “…Росквіту музею, цікавых гасцей, натхнення, здароўя, новых плённых сустрэч!”.\nНовыя сустрэчы — былі. Былі і перамовы з паважанымі асобамі раёна. Але не было ўхвалена маё памкненне перадаць у дарунак раёну музейную сядзібу, каб было каму апекавацца цікавымі наведвальнікамі, плённымі сустрэчамі на тысячагадовым шляху з грэкаў у варагі.\nЗ ручніком-абярэгам бабкі Параскі святкую 35-годдзе музея і прамаўляю на кужаль: “Берагіня — Вялікая Багіня Маці-Зямля-Карміцелька! Вясна-Лада! Удзячны вам і Уладару Нябёс за асвячэнне абдоймаў з Айчынай, да якой прытуляліся вашыя і мае госці. Не змаркоцімся ў незабыўнасці”.\nЛарыса ВАЙНОЎСКАЯ, дырэктар Краязнаўчага музея імя І.Д. Чэрскага ў аграгарадку “Валынцы” Верхнядзвінскага раёна:\n— “Хатка бабкі Параскі” — музей надзвычай цікавы, бо матэрыял сабраны багаты і грунтоўны. Мне, да прыкладу, усё вельмі спадабалася. Тут выснова, падаецца, адзіная: чым больш музейных устаноў у краіне, тым лепш. І якая розніца, дзяржаўныя яны ці прыватныя? Адну справу робім, урэшце. Таму дзяржава павінна ўвагу звяртаць і на прыватныя праекты.\nНа мой погляд, “Хатку бабкі Параскі” трэба крышачку добраўпарадкаваць, каб больш выгадна прэзентаваць кожны з экспанатаў — менавіта з прафесійнага пункта гледжання. Усё ж шаноўны Сяргей Панізнік — не музейшчык, а паэт. Урэшце, чым адметнае дзяржаўна-прыватнае партнёрства? Узаемавыгаднай зацікаўленасцю!..\nАляксей МІЦЮКОЎ, дырэктар Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея:\n— Як я стаўлюся да прыватных музеяў? Калі чалавек, згодна з Законам аб музеях і Музейным фондзе, мае калекцыю прадметаў музейнага значэння, якую ён гатовы экспанаваць, і можа стварыць усе ўмовы для яе захавання ды аховы, створыць надзейнае фондасховішча, калі памяшканні адказваюць інструкцыйным патрабаванням, а канцэпцыя прыватнай экспазіцыі — нестандартная і прывабная для ўсіх, калі ўсё гэта мае месца — я за такія музеі галасую абедзвюма рукамі! Чаму б, сапраўды, і не?..\nУ Брэсцкай вобласці такіх праектаў пакуль няма. Але я гатовы прадаставіць любому ахвотнаму грунтоўную метадычную дапамогу. Паўтаруся, што ўмова для нашага ўзаемадзеяння адзіная: годная, цікавая ды карысная канцэпцыя будучага музея…\nАлена НОВІКАВА, дырэктар Чачэрскага гісторыка-этнаграфічнага музея:\n— Дзяржаўны і прыватны музеі павінны быць не канкурэнтамі, а партнёрамі. Лічу, што прыватныя музеі павінны з’яўляцца. Хаця б з той нагоды, што прыватныя калекцыі на сёння вельмі запатрабаваны. Вось і пункт сутыкнення інтарэсаў. Наша ўстанова, напрыклад, пастаянна супрацоўнічае з прыватнымі калекцыянерамі, з гатоўнасцю прадастаўляе для іхніх экспазіцый свае плошчы.\nНе кожны з такіх аматараў цікавостак пакуль ідзе на кантакт. Нават грошы іншым разам абяцаем, але камусьці сорамна, а хтосьці проста не хоча падобнай незвычайнай рэкламы. Калі ж удаецца прыцягнуць такога прыватніка да супрацоўніцтва, то прэзентацыя ягонай калекцыі заўжды становіцца музейнай удачай!..


Замест папярэджванняў будуць штрафы? | Новы Час\nПраект закона Рэспублікі Беларусь “Аб змяненні некаторых кодэксаў Рэспублікі Беларусь” апублікаваны на Нацыянальным прававым Iнтэрнэт-партале.\nСітуацыю каментуе юрыст Асамблеі НДА Юрый Чавусаў:\n— Нарэшце абяцанні ўладаў пра магчымае скасаванне артыкулу 193.1, якім ужо хутка будзе 10 гадоў, атрымалі хоць нейкае дакументальнае пацвярджэнне. Гэта перамога супольных высілкаў беларускай грамадзянскай супольнасці, якая дамаглася таго, каб артыкул 193.1 быў адной з асноўных прэтэнзіяў да беларускіх уладаў у сферы правоў чалавека.\nНа думку юрыста, змягчэнне адказнасці за дзейнасць у складзе незарэгістраваных арганізацыяў, замена крымінальнай адказнасці на адміністратыўную — гэта рух у слушным напрамку, які варта вітаць. Але самая забарона на дзейнасць незарэгістраваных арганізацыяў застаецца — і гэта не можа не выклікаць трывогу. Неабгрунтаваныя адмовы ў рэгістрацыі грамадскіх аб'яднанняў па-ранейшаму з'яўляюцца распаўсюджанай практыкай у Беларусі.\n— Магчыма, улады цяпер адрапартуюць у міжнародныя арганізацыі пра паляпшэнне становішча няўрадавых арганізацыяў, але насамрэч будуць больш шырока ўжываць прыцягненне да адказнасці актывістаў незарэгістраваных арганізацыяў, караючы іх штрафамі. Умоўна кажучы, па палітычных матывах улады былі вымушаныя апошнія дзесяць гадоў не выносіць прысудаў па крымінальным артыкуле 193.1, а ў сэнсе ўжывання адміністратыўнай адказнасці яны могуць дзейнічаць больш вольна. Магчыма, цяпер замест звыклых папярэджанняў актывістам і лідарам незарэгістраваных аб'яднанняў будуць паступаць пастановы пра штрафы. Ускосна пра гэта сведчыць аднясенне гэтай катэгорыі правапарушэнняў да кампетэнцыі міліцыі і органаў юстыцыі — яны тут будуць абыходзіцца нават без судовага разгляду.\nКалі б улады Беларусі сапраўды хацелі прывесці нацыянальнае заканадаўства ў адпаведнасць з міжнароднымі стандартамі свабоды асацыяцыяў — трэба было б не толькі скасаваць артыкул 193.1, але і цалкам выдаліць з закону “Аб грамадскіх аб'яднаннях” забарону на дзейнасць без рэгістрацыі, — дадаў Чавусаў.\nАртыкул 193.1 быў уведзены ў Крымінальны кодэкс у 2005 годзе напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў. Згодна з ім удзел у дзейнасці грамадскага аб'яднання, якое не мае дзяржаўнай рэгістрацыі, цягне за сабой пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін да двух гадоў.\nКрымінальныя справы па артыкуле 193.1 узбуждаліся ў асноўным у 2005-2008 гадах. Вядома як мінімум пра 18 асуджаных па гэтым артыкуле — гэта сябры ініцыятывы па назіранні за выбарамі “Партнёрства”, актывісты Маладога Фронту, РНЕ. Істотна, што для наяўнасці складу злачынства па гэтым артыкуле не мае значэння характар дзейнасці арганізацыі, ён можа не несці ніякай грамадскай небяспекі або нават быць карысным для грамадства — сам факт сяброўства ў незарэгістраваным аб'яднанні кваліфікуецца як злачынства.\nРаспаўсюджанай практыкай былі папярэджанні актывістам незарэгістраваных арганізацыяў з боку пракуратуры ці КДБ з пагрозамі прыцягнення да крымінальнай адказнасці, калі тыя не спыняць дзейнасць у складзе незарэгістраванай арганізацыі.\nЯк найбольш яскравы прыклад парушэння правоў чалавека ў Беларусі, артыкул 193.1 быў прадметам крытыкі з боку праваабаронцаў і міжнароднай супольнасці. Асамблея НДА цягам усяго перыяду існавання артыкула 193.1 заклікала ўлады да яго скасавання, выкарыстоўваючы як міжнародныя механізмы ціску (адмысловыя даклады, мерапрыемствы на пляцоўках ААН і АБСЭ), так і грамадскія дзеянні ўнутры краіны.\nВенецыянская камісія Савету Еўропы прысвяціла артыкулу 193.1 Крымінальнага кодэкса адмысловае заключэнне, кваліфікуючы гэтую норму як неабгрунтаванае абмежаванне свабоды асацыяцыяў, якое парушае міжнародныя стандарты.


Пасля тэлефанавання ў Вашынгтон Лукашэнка ўзнагародзіў Макея\nЦырымонія ўручэння дзяржаўных узнагарод адбылася сёння на ўрачыстым прыёме ў Аляксандра Лукашэнкі.\nНа цырымонію былі запрошаныя артысты, спартоўцы, дзяржаўныя служачыя і «многія іншыя людзі, якія дасягнулі ў сваёй сферы дзейнасці вялікіх поспехаў».\nОрдэн Айчыны III ступені кіраўнік дзяржавы ўручыў міністру замежных спраў Беларусі Уладзіміру Макею, паведамляе БелТА. Напярэдадні ў публічнай прасторы з’явілася інфармацыя пра тое, што Менск зняў абмежаванне на колькасць амерыканскіх дыпламатаў у Беларусі. Пра гэта Макей заявіў падчас тэлефоннай размовы з афіцыйным Вашынгтонам. Шэраг экспертаў назвалі гэтае рашэнне «дыпламатычным прарывам».\nУ Вашынгтон патэлефанавалі ў той жа дзень, калі Лукашэнка заявіў пра магчымую страту саюзніка. Ці ўдасца Менску шантажаваць Маскву?\nЛукашэнка ў сваёй прамове адзначыў, што бліжэйшыя гады не будуць лёгкімі для Беларусі.\n«Для нашай краіны, для нашага народа не толькі 2019, але і 2020 год будзе няпростым. Гэта няпростыя гады, таму што, скажу шчыра, у гэтыя два гады нас будуць вельмі моцна «спрабаваць на зуб», на прадмет таго, ці вартыя мы, калі канкрэтызаваць, той незалежнасці, пра якую мы заўсёды і ўсюды гаворым», – заявіў ён.\nЦягам бягучага і наступнага гадоў у Беларусі маюць адбыцца дзве палітычныя кампаніі, выбары ў Палату прадстаўнікоў і выбары прэзідэнта. Напярэдадні старшыня Цэнтральнай выбарчай камісіі Лідзія Ярмошына заявіла, што прэзідэнцкія выбары ў Беларусі мусяць адбыцца не пазней за 30 жніўня 2020 году, а выбары дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў – не пазней за 6 верасня 2020 году. Ярмошына таксама не выключыла, што адныя з выбараў пройдуць напрыканцы 2019 года.\nЯрмошына распавяла пра магчымыя даты выбараў у Беларусі\nТэгі: заявы, культура, Макей, ордэн, палітыка, узнагароды, Ярмошына


Дзмітрый Падбярэзскі: Невялічкі помнік я сабе ўжо паставіў | Новы Час\nЯ мінчук у трэцім пакаленні. Нарадзіўся ў радзільні на вуліцы Валадарскага 20 жніўня 1952 года. Жыў з бацькамі ў доме ля будынка пажарнай каманды. Калі мой дзед па лініі маці пачаў займаць розныя высокія пасады (дый бабуля ў абкаме партыі працавала), усёй сям’ёй пераехалі ў вялікую 4-пакаёвую кватэру на рагу праспекта і Урыцкага.\nНеяк так сталася, што бацькаву сястру цётку Рэню я нават не распытваў пра лёс Альберта. Ведаю толькі, што здарылася з ім нейкая цмяная дрэнная гісторыя. Нібыта яго сябрукі падставілі, і атрымаў бацька тэрмін за крадзеж. Недзе яшчэ ляжаць ягоныя лісты мне з уральскай зоны.\nКалі ён выйшаў на волю, мы бачыліся з ім хіба пару разоў. А ў 1975 годзе, калі я працаваў у вясковай школе, даведаўся, што бацькі ўжо няма. Зноў жа — цмяная гісторыя: памёр нібыта не сваёй смерцю, здаецца, тыя ж сябрукі дапамаглі...\nМаці пасля іх разводу выйшла замуж другі раз. Айчымам маім стаў Уладзімір Жыжэнка, у свой час вядомы, аўтарытэтны рэдактар, чые лепшыя часы прыйшліся на часопіс «Нёман». З ім жылося добра, хоць і любіў ён ужываць гарэліцу, што было звычайнай практыкай у рэдакцыйных калектывах часопісаў.\nЁн даў мне шмат з таго, што потым спатрэбілася ў жыцці: маю на ўвазе працу са словам — як беларускім, так і рускім. І вудзіць рыбу навучыў...\nАд шлюбу мамы з Жыжэнкам нарадзілася мая сястра Алена (цяпер — Літвіновіч). Скончыла біяфак, працуе ў выдавецтве рэдактарам. Яе дачка Насця — мастачка, як і яе муж Лёша, які, акрамя таго, што распісвае храмы, яшчэ і музыка. Ад бацькоў застаўся «маёнтак» у Лепельскім раёне, дзе люблю бываць штогод.\nМаці доўга хварэла, я гады з чатыры штораніцы ехаў да яе, каб накарміць. Глядзеў на яе, як яна ляжала ў ложку, і не мог паверыць, што ў свой час яна выдатна плавала, займалася стральбой (у яе нават быў імянны пісталет!). У свой час яна насіла мяне на руках, а тут — я яе нашу, нямоглую.\nДвойчы на год абавязкова наведваю сваіх «дзядоў». Не магу не сказаць колькі слоў пра іх. Дзед Дзмітрый Васільевіч Варыёнчык (з боку бацькі) ваяваў, быў падпалкоўнікам у адстаўцы. Бывала, калі я прыязджаў да яго, ён браў уласны кавалерыйскі карабін-мялкашку з аптычным прыцэлам, і мы ішлі ў Лошыцкі парк. Менавіта гэты дзед навучыў мяне, як абыходзіцца са зброяй, і потым з ёй праблем ужо не было. На вайсковых зборах ці ў якім ціры — атрымлівалася добра.\nДзед па лініі маці, Пётр Сцяпанавіч Падбярэзскі, у свой час кіраваў кінахронікай, быў старшынёй радыёкамітэту, нават месяцы з тры — намеснікам міністра культуры, курыраваў кінематограф.\nДы ў нейкай вёсцы здарылася трагедыя: падчас кінасеансу згарэў з людзьмі вясковы клуб, і дзед мой, зразумела, аказаўся крайнім, з-за чаго і зляцеў з пасады. Тым не менш адзін час у дзеда быў персанальны аўтамабіль маркі «Шкода», а летам мы адпачывалі на міністэрскіх дачах у Гарадзішчах.\nДзеда там ведалі ўсе, бо ніхто, акрамя яго, не мог выплысці на цэнтр возера, легчы на спіну, раскінуўшы ногі і рукі, і так заснуць на гадзіну-паўтары. Пры гэтым гучна храпучы. Хвароба ў яго такая была: у прэзідыумах ён хвілін праз 15 гэтак жа засынаў з тым самым знакамітым храпам.\nЖыццё ў кватэры на праспекце мне запомнілася вельмі добра. У нашым пад’ездзе жылі: гросмайстар Баляслаўскі, акторы-купалаўцы Рахленка і Ржэцкая, дыктар радыё Анціпаў. У суседніх — Андрэй Тур, Андрэй Саннікаў. Першыя чатыры класы я вучыўся ў 42-й школе, дзе аднойчы атрымаў нездавальняючую ацэнку па паводзінах, калі на ўроку спеваў праспяваў «Союз нерушимый свалился с машины».\nДвор, канешне, быў яшчэ той! Хоць хуліганілі мы, так бы мовіць, інтэлігентна. Ну, знайшлі недзе шыну ад задняга кола трактара, разагналі яго ўніз па Урыцкага, а там якраз трамвай заварочваў на Інтэрнацыянальную. І тая шына добра так упляжыла ў вагон.\nБыў у двары за высокім плотам нейкі загадкавы аб’ект. Як мы скемілі, нешта накшталт радыёстанцыі, але не звычайнай, а вайсковай. Там у кантэйнерах для смецця заўсёды ляжалі рознага калібру радыёлямпы, якія адслужылі сваё. Некаторыя былі вельмі вялікія, а таму цаніліся найбольш. Мы забіраліся ў гэтыя кантэйнеры, набіралі лямп, каб потым апусціць іх у вадасцёкавыя трубы на даху нашага дома. Лямпы, калі даляталі амаль да зямлі, з грукатам лопаліся на згібе трубы, гэтаму мы, падлеткі, дзіка радаваліся.\nЯшчэ добра запомніў пажар у будынку рускага тэатра. Пасля пажару ў двары найдаражэйшым абменным матэрыялам былі крышталікі ад жырандолі, якая падчас пажару абвалілася долу. Сябравалі мы і з кінамеханікамі «Цэнтральнага», дзе часта глядзелі фільмы з апаратнай. Наведвалі таксама і збудаваны немцамі падчас вайны драўляны кінатэатр «Першы», які стаяў у двары цяперашняга гатэля «Мінск».\nУ вялікім вуглавым пакоі ў нашай кватэры стаяў кабінетны раяль. Мяне маці спрабавала навучыць музыцы, дзеля чаго нанялі хатнюю настаўніцу, але аніякай ахвоты займацца на раялі ў мяне не было, пра што цяпер вельмі шкадую. Як прыходзіла настаўніца, я хаваўся пад ложак, адкуль мяне выкалуплівалі ўсёй сям’ёй. Тым не менш цягам года такіх «заняткаў» я такі вывучыўся дзвюма рукамі выконваць «Петушок, погромче пой...»\nКуды больш мяне прыцягвала радыёла з зялёным вочкам, якая стаяла ў пакоі дзядзькі. Калі ён сыходзіў на працу, я забіраўся ў пакой, уключаў радыёлу і з захапленнем слухаў розныя незразумелыя галасы, а таксама музыку. Гэтая кватэра, радыёла прысутнічаюць у маім апавяданні «Дзень добры, Бабуля Яга!»\n10-ы школьны клас\nУ школьныя гады ў сувязі з разменамі кватэр я памяняў тры школы.\nАкрамя 42-й з пятага па восьмы класы вучыўся СШ №73. Жылі на вуліцы Чарнышэўскага ў доме, збудаваным для пісьменнікаў, працаўнікоў выдавецтваў. З тых часоў ведаю і Адама Глобуса, і Толю Кашапарава, і Дзіму Філімонава.\nУ дзявятым і дзясятым была ўжо СШ №23. Там мне вельмі пашанцавала на выкладчыкаў беларускай і рускай літаратур.\nПа сканчэнні школы з двух 10-х класаў ажно шэсць чалавек паступілі на філалогію, у тым ліку і я. Ужо ў школе пачаў шмат слухаць музыку, прычым самую розную, дзякуючы маці з’явіліся першыя «фірмовыя» вінілы — груп «Omega Red Star», «Czerwone gitary».\nСтудэнцтва, як, бадай, і ва ўсіх, было вірлівым і захапляльным. З 114 чалавек беларускага аддзялення хлопцаў было недзе 14 чалавек, а гарадскіх — і таго меней. Так склалася, што амаль адразу пасябраваў з вядомым цяпер фалькларыстам Валодзем Васілевічам, цяперашнім рэдактарам Георгіем Кісялёвым, даўно ўжо масквічом Сяргеем Палітыкам, які прамяняў кансерваторыю на філфак і дзякуючы якому я быў сведкам бунту мінскай моладзі каля кінатэатра «Новости дня».\nПершы курс філфака БДУ. 1969 год\nНа другі ці трэці дзень вучобы на філфаку, які тады месціўся на Чырвонаармейскай, мне пашанцавала трапіць на канцэрт Марылі Радовіч, якая выступала проста ў нашай актавай зале. А яшчэ мы выпускалі насценную газету «Слово филолога», вучылі латынь, а таксама нейкія зусім не патрэбныя навукі, кшталту навуковага камунізму, ладзілі «Славянскія вечары», гулялі ў КВЗ.\nЗапомнілася, як разам з групай падтрымкі ад Чырвонаармейскай па цэнтры вуліцы Кірава ішлі ў галоўны корпус на фінальную гульню. Ішлі з крыкамі, барабанамі, нейкімі дудкамі, плакатамі.\nНа філфаку я пачаў актыўна гуляць у баскетбол, чаго не кідаю і цяпер. Актыўна наведваў Клуб турыстаў і альпіністаў, у горы неяк не вельмі цягнула, хоць і там пабываў, а вось у турпаходы хадзіў рэгулярна, пешыя і лыжныя, ездзіў на турзлёты. Тры гады выязджаў у будаўнічыя атрады, пераважна з фізікамі, з многімі і цяпер сябрую. З-за таго, што быў у будаўнічым атрадзе, прапусціў мінскія канцэрты аркестра Дзюка Элінгтана.\nБаскетбол — гуляюць зборныя філфака БДУ — студэнты і выкладчыкі. Дзмітрый Падбярэзскі гуляў за абедзве каманды. Прыблізна — пачатак васьмідзесятых гадоў\nВучыўся ад пачатку добра, ужо на першым курсе пачаў атрымліваць стыпендыю. Выкладчыкі былі розныя. З Барысам Норманам і Уладзімірам Карпавым і ў баскетбол гулялі, і КВЗ ладзілі, з многімі іншымі трымаліся на дыстанцыі. Латынь да 80-гадовага Пільмана хадзіў здаваць 7 разоў, і яшчэ лёгка выблытаўся.\nЯ, дарэчы, тады сябраваў з ягонай дачкой Наталляй, бываў у іх дома, што мне не дапамагло, калі Наташын бацька адправіў мяне з экзамену перачытаць легенду пра Вялікага інквізітара. Зрэшты, з другога разу свае чатыры балы я атрымаў...\nДругі раз — з беларускай мовы. Выкладчык (як пазней сказаў) проста не хацеў мне псаваць залікоўку. Прызнацца, падчас навучання беларускай мовай амаль не карыстаўся, дый па сканчэнні ўніверсітэта два гады выкладаў у вясковых школах рускую мову і літаратуру.\nДыплом аб сканчэнні ўніверсітэта — гэта, бадай, адзіны ў мяне дакумент на бацькава прозвішча. Ад 1974 года я ўзяў прозвішча маці — Падбярэзскі.\nАдбыўшы на вёсцы два гады (пра што, дарэчы, аніяк не шкадую), паступіў на працу адміністратарам на кінахроніку «Беларусьфільма», дзе чакаў вызвалення рэдактарскай пасады. Ды не дачакаўся і пайшоў працаваць у літаратурна-драматычную рэдакцыю БТ, куды прымаў мяне асабіста Генадзь Бураўкін.\nДзмітрый Падбярэзскі на гітары акампануе Марылі Радовіч падчас запісу перадачы на тэлебачанні\nПрацаваў у эфіры шмат, у тым ліку і ў жывым, але пераважна на моладзевую («Тэледыскатэка») і музычную («Сустрэнемся пасля 11-ці») рэдакцыі. У літдраме ж быў у асноўным рэдактарам на тэлеспектаклях. У 1982 годзе атрымалася зняць тэлеспектакль па паэме Янкі Купалы «На Куццю», якая да гэтага года была забароненая. Арыгінал зборніка Купалы «Шляхам жыцця» — галоўная кніга ў маім кнігазборы.\nТэлебачанне. Размова з Давідам Тухманавым. Прыблізна — пачатак васьмідзесятых гадоў\nА ў канцы 1982 года мяне пачалі актыўна сватаць у рэдакцыю часопіса «Мастацтва Беларусі», якую збіраў Міхась Раманюк. Я доўга ўпарціўся, бо пакідаць тэлебачанне (тэлебачанне!) не бачыў сэнсу, аднак Алесь Гаўрон мяне даціснуў, сказаўшы нешта накшталт: тэлебачанне — вар’яцкі дом, а штомесячнік — гэта ж санаторый. І так я апынуўся ў часопісе, дзе адпрацаваў амаль 20 гадоў рэдактарам аддзела музыкі і намеснікам (пры Аляксеі Дудараве) галоўнага рэдактара.\nМаю пасаду скарацілі ў 2002 годзе. Загад быў падпісаны акурат у дзень майго 50-годдзя. А я ўжо быў спадзяваўся атрымаць значок «Выдатнік друку», асадку з пазалочаным пяром і крыштальную вазу. Але...\nПраўду кажучы, рэдакцыю разагналі пад шыльдай аптымізацыі рэдакцыйнага штату: надта ўжо шмат фронды трапляла на старонкі часопіса, надта смела «Мастацтва» пакусвала гаспадара — Мінкульт. Таму сабаку альбо на ланцуг, альбо вон са двара.\nВарта сказаць, што ў журналістыку я трапіў збольшага выпадкова. Хаця ў студэнцкія гады, займаючыся плаваннем, напісаў ва ўніверсітэцкую газету колькі нататак пра спаборніцтвы, пісаў і для філфакаўскай насценнай газеты.\nПісаў вершы на рускай мове, а калі паспрабаваў па-беларуску, колькі з іх праз айчыма перадаў на прагляд Уладзіміру Караткевічу. З ягонага водгуку зразумеў, што паэзія — не мая справа, але спадар Уладзімір, скарыстаўшы два радкі з майго верша, напісаў свой, і гэты аўтограф для мяне цяпер вельмі дарагі.\nАднойчы разам з сябрам проста на вуліцы пазнаёміўся з Яўгенам Будзінасам, які разам з Сяргеем Ваганавым набіраў курс аддзялення журналістыкі на факультэце грамадскіх прафесій БПІ. Там я правучыўся два гады і ўжо актыўна пачаў пісаць для «Знамени юности», потым і для іншых выданняў — «Рабочая смена» («Парус»), «ЛіМ», «Беларусь» і іншых.\nЯк ужо згадваў, трапіў у рэдакцыю часопіса «Мастацтва», дзе прафесіі магутна вучыў нас Алесь Траяноўскі. Пазней ён пісаў для «Белорусской деловой газеты», газеты «Имя», рэдагаваў тыднёвік «Бездельник» — усё ўжо і складана згадаць.\nШэсце ў раёне вакзала. Разам з харцістамі Бябеніным, Бандарэнка, Халезіным\nПаколькі яшчэ са школьных гадоў я цікавіўся музыкай, асноўнай тэмай маёй журналісцкай практыкі яна і стала. Памятаю, як з-за маёй цалкам бязвіннай, выключна інфарматыўнай нататкі пра гурт «ABBA» меў вялікія праблемы галоўны рэдактар «Знамени юности».\nКалі пачаў пісаць для «Рабочей смены», ужо чытаў польскую музычную прэсу. Вывучаў, у якой стылістыцы ў Польшчы пішуцца музычныя матэрыялы, шмат чаго пераняў і ўвасобіў у беларускай прэсе.\nПрыкладам, для той жа «Рабочей смены» прыдумаў рубрыку адказаў на лісты чытачоў пад назвай «С мира по нотке». Там жа, хіба ўпершыню ў СССР, артыкул пра групу «Queen» суправадзіў дыскаграфіяй калектыву.\nВечарына — прэзентацыя песень Алеся Камоцкага на вершы Рыгора Барадуліна «Зорка спагады» ў Доме літаратараў. 2000 год\nУ «Мастацтве» ўпершыню ў беларускай прэсе пачаў рэцэнзаваць новыя кружэлкі беларускіх выканаўцаў. Мне проста было цікава падаваць матэрыялы так, як да мяне гэтага ніхто не рабіў, з той толькі мэтай, каб чытачы атрымлівалі найбольш інфармацыі. Прыкладна тое ж здарылася і тады, калі я супрацоўнічаў з беларускай службай «Радыё Свабода».\nМая першая аўтарская праграма называлася «Мелодыя дня». Гэта значыць, кожны дзень ранішні эфір радыё закрывала праграма, да якой я пісаў падводку недзе на 40 секунд, пасля чаго гучала песня ў выкананні нейкага айчыннага саліста альбо групы.\nСёлета гэтую праграму паўторна запусцілі ў эфір. Прыемна. Значыць, няблага было прыдумана і зроблена.\nСваю энцыклапедыю беларускай папулярнай музыкі я задумаў недзе ў 2000 годзе. Звярнуў увагу на тое, што ў афіцыйныя энцыклапедычныя выданні трапляюць толькі тыя выканаўцы, якія маюць нейкія званні. Але ж па-за бортам застаюцца дзясяткі музыкаў, чый унёсак у беларускую музыку калі не большы, дык аніяк не меншы за «заслужаных». Тым не менш, ідуць гады, і пра многіх з іх проста забываюцца. Адзначыць тое, што яшчэ магчыма, і было мэтай маёй працы, на якую я аддаў амаль 8 гадоў, зафіксаваўшы для гісторыі многіх, звестак пра каго цяпер адшукаць амаль ужо не магчыма. Адным словам, лічу, што невялічкі помнік яшчэ пры жыцці я сабе ўжо паставіў.\nКалі агульна характарызаваць цяперашні стан беларускай папулярнай музыкі, дык мушу сказаць: у нас хапае вельмі таленавітых, спраўных выканаўцаў, але толькі не ў галіне таго, што называюць «эстрадай». Тут — поўны заняпад. Здаецца, і хапае добра падрыхтаваных спевакоў, але практычна аніхто з іх не мае патэнцыялу выйсці па-за межы краіны. Прычыны тлумачыць не буду.\nАддзел культуры газеты «Імя». Дзмітрый Падбярэзскі з Сяргеем Шапранам. 1996 год\nУ той жа час у галіне ўмоўна кажучы «неафіцыйнай» музыкі адбываецца шмат цікавага і сучаснага, аднак, не маючы магчымасці жыць выключна з уласнай творчасці, гэтыя выканаўцы і калектывы свой патэнцыял, за рэдкім выключэннем, рэалізаваць не ў стане.\nІ ўсё ўрэшце прыходзіць да таго, што музыка для гэтых выканаўцаў робіцца хобі, а таму ні пра якую прафесійную дзейнасць казаць ужо не даводзіцца. Толькі як пра мастацкую самадзейнасць.\nМінулай восенню здарылася нечаканае. Мне патэлефанавала Люда Грамыка, з якой мы былі ў першым наборы часопіса «Мастацтва», і прапанавала вярнуцца ў рэдакцыю на пасаду намесніка галоўнага. Я прыдушыў у сабе ўспамін, як мяне адтуль турнулі, і пагадзіўся. Аднак неўзабаве з Людай кантракт не працягнулі, 12-ы нумар за 2014 год я па сутнасці выпускаў як галоўны, але ад гэтай пасады адмовіўся.\nНе ведаю, колькі там пратрымаюся, бо праца ў дзяржаўнай прэсе пасля 12 гадоў вольнай даецца ў знакі, але шчыра імкнуся да таго, каб зрабіць «Мастацтва», наколькі тое магчыма ў цяперашніх умовах, больш-менш сучасным выданнем.\nШто да гісторыі «Мастацтва», дык згадваю, калі нам упершыню дазволілі надрукаваць артыкул аб прыездзе ў Мінск Забэйды-Суміцкага. Мы змясцілі ў макет нумара ягонае фота з беларускімі пісьменнікамі, а калі часопіс выйшаў з друку, убачылі: на фота чалавек восем, а ног — дзевяць пар. Адна галава яўна адсутнічала. І зроблена тое было ў друкарні, дакладна.\nЛітва. Фестываль. Горад Бірштанас. 2014 год\nМаё знаёмства з будучай жонкай Таццянай адбылося ў Мінску (яна вучылася на журфаку), хоць яна тады разам з бацькамі жыла ў Запарожжы. Дзявочае яе прозвішча Шаварская, з былой польскай шляхты, яе бабуля жыла на Валыні зусім недалёка ад мяжы з Польшчай. Пазнаёміліся мы ў кавярні «Рамонак», калі яна ўжо скончыла журфак і ад’ехала потым у Запарожжа ў рэдакцыю мясцовай камсамольскай газеты. Яна мне адразу спадабалася: прыгожая (само сабой!), упэўненая ў выказваннях. Перапісваліся, пасля чаго, здаецца, па тэлефоне зрабіў ёй прапанову. Атрымаў адлуп, але не адступіў. І потым нібыта прыйшлі да згоды, як раптам, калі ўсё было вырашана, яна зноў адказала «не». І я раззлаваўся: што такое?! І тут жа кінуўся ў Запарожжа. Квіткоў на самалёт не было, паляцеў да Днепрапятроўску, адтуль «Ракетай» да Запарожжа — і такі ліквідаваў няпэўнасць.\nДзень вяселля — 25 ліпеня 1980 года\nВяселле нашае, дарэчы, адбывалася ў Доме літаратара, тамадой быў Алесь Камароўскі, які проста бліскуча адпрацаваў! Музыку рабілі хлопцы з дыскатэкі кавярні «Сузор’е», фатаграфаваў мой зводны брат Сяргей Новікаў.\nУ выніку жывем разам дагэтуль, часам няпроста, бо мая спагадлівасць часам канфліктуе з той самай запарожскай упэўненасцю ў тым, што «я ведаю, як тое павінна быць». У выніку два хлопцы-падбярозавікі: Пётра і Даніла, названыя ў гонар нашых дзядоў, а ўжо і ўнук Іван Падбярэзскі маецца. Род працягваецца!\n2011 год. Цырымонія ўручэння прызоў сайту experty.by\nХлопцы, якія, як і я, не надта сябравалі з дакладнымі навукамі, паступалі на італьянскую мову філфака БДУ. Памятаю, як падчас апошняга экзамену ў двары БДУ сустрэў Андрэя Тура. Той пацікавіўся, што я тут раблю. Патлумачыў. Андрэй, які быў у складзе заліковай камісіі, запэўніў: паступяць. Як жа: 40 дзяўчат і ўсяго тры хлопцы-прэтэндэнты. Але потым аказалася: адзін з маіх хлопцаў не дабраў 0,5 бала, і калі камісія на чале з Аляксандрам Казуліным разглядала тую сітуацыю, Казулін запытаўся: «Падбярэзскія? Гэта іх бацька ў «Имени» друкуецца?», на што, са слоў Тура, той пацвердзіў: так. І аказалася, што пры паступленні ў ВНУ дзейнічае тое ж правіла, што і ў войску: блізняты павінны быць разам. Так і паступілі мае хлопцы ў БДУ.\nДзеці цяпер — абодва — працуюць на тэлебачанні, і так атрымліваецца, што дынастыя Падбярэзскіх на БТ — самая значная. То бок, калі мой дзед кіраваў Дзяржкамітэтам радыё, мой айчым там працаваў рэдактарам, я працаваў на БТ, мая жонка (музычная, спартовая рэдакцыі), а цяпер дзеці, то хто яшчэ больш? Засмуціла тое, што ў музеі Белтэлерадыёкампаніі да нядаўняга часу не было фота майго дзеда, але, здаецца, гэтую памылку выправілі.\nФота з уласнага архіву Дзмітрыя Падбярэзскага\nАкцыя каля Валадаркі завяршылася складаннем пратаколаў