Historyja ŭznikniennia kascioła sv. Alaksieja ŭ Iviancy\nГісторыя ўзнікнення касцёла\nУзнікненне касцёла св.Аляксея ў Івянцы цесна звязана з гісторыяй самога мястэчка.Пасля студзеньскага паўстання 1863 года царскі ўрад пачаў рэпрэсіі супраць мясцовага насельніцтва і каталіцкага Касцёла. 28 лістапада 1868 года па загаду міністра ўнутраных спраў генерала Цімашова былі закрыты абодва касцёлы, якія ў той час дзейнічалі ў Івянцы: Святой Тройцы (фарны) і св.Міхала (францішканскі), а таксама драўляная капліца на могілках, якая існавала э 1820 года. Абедзьве мураваныя святыні ўлады ператварылі ў праваслаўныя цэрквы. Івянецкая парафія пасля страты абодвух касцёлаў была далучана да парафіі Каменя.Сітуацыя для жыхароў Івянца была цяжкай, а каменскі пробашч абслугоўваў каля дзесяці тысяч вернікаў.\nШмат намаганняў прыклаў царскі генерал Эдвард Кавэрскі, які жыў непадалёку ад мястэчка, каб адрадзіць каталіцкую парафію ў Івянцы. У сакавіку 1903 года ўлады дазволілі пробашчу з Каменя адпраўляць св. Імшу ў Івянцы адзін раз у месяц у капліцы на могілках. У 1904 годзе быў атрыманы дазвол на пражыванне ў Івянцы вікарыя каменскай парафіі кс. Люцыяна Шчэрбы і рэгулярнае правядзенне душпастырскай работы пры капліцы на могіпках. 30 лістапада 1904 года пасля вялікіх намаганняў генерала Кавэрскага сам цар Мікалай ІІ даў афіцыйны дазвол на будаўніцтва новага\nкасцёла на мясцовых могілках. У знак удзячнасці святыня павінна была атрымаць тытул святога Аляксея, імя якога насіў царскі сын, наследнік\nПраект касцёла выканаў інжынер Міхал Гатоўскі з Вільні, вядомы архітэктар, які праектаваў і праводзіў будаўніцтва ў папулярным у той час неагатычным стылі. У студзені 1905 года пачалася праца. Будаўніцтва касцёла вялося гаспадарчым спосабам, за ахвяраванні вернікаў. Ахвярнасць і пасвячэнне, з якімі мясцовы люд падтрымаў будоўлю касцёла, былі вельмі вялікімі. 22 мая таго ж года кс. Ежы Шэмбэк, архібіскуп Магілёўскай архідыяцэзіі,пасвяціў вуглавы камень фундамента, што надало яшчэ большы імпульс для будаўніцтва святыні. Свой уклад у пабудову касцёла ўнёс ініцыятар гэтай справы генерал Кавэрскі, а таксама яго жонка Альжбета з роду Плявакаў, якія выдатна падтрымалі будоўлю фінансава. 23 снежня 1907 года кс. Ян Козелевіч асвяціў святыню. А 10 снежня таго ж года пасля выдачы дазволу расійскіх улад ён быў іменаваны першым пробашчам парафіі пры касцёле св.Аляксея ў Івянцы.\nНаступным пробашчам парафіі пры “чырвоным” касцёле з 1911 года быў кс. Францішак Врублеўскі. Падчас І сусветнай вайны, калі расійскія войскі пакінулі Івянец, пры францішканскім касцёле была створана другая парафія, да якой адышла большасць мястэчка. Пры “чырвоным” касцёле засталася толькі яго невялікая частка і большасць вёсак вакол Івянца.\nАрхітэктура і ўнутранае убранства касцёла\nКасцёл быў пабудаваны ў неагатычным стылі як аднанефавы будынак з чатырма лралётамі. Па абодва бакі нефа знаходзіліся два памяшканні, якія выконвалі ролю закрыстыі і памяшкання для касцельных мэт. Фасад увенчаны вежай-званіцай. Над процілеглым да вежы канцом нефа касцёла ўзнімаецца сыгнатурка (маленькая вежа для звона). Святыню завяршае пяцікутная апсіда. На званіцы касцёла вісяць тры званы, якія ў1907 годзе фундавалі мяшчане і мясцовая шляхта, а таксама іншыя жыхары Івянца і наваколля. Свой вялікі ўклад унеслі таксама і прадстаўнікі ўплывовых родаў з наваколля Івянца: Эдвард і Альжбета Кавэрскія, Мелання Плявака, Марыя Прушэк. Ім дадзена вызванне св.Ежы, св.Альжбета, св. Эдвард.\nУнутры касцёл упрыгожваў алтар у неагатычным стылі, які быў выкананы з дубу. Ён быў зроблены ў Вільні, у майстэрні Шафраноўскага. У ім знаходзіўся абраз св. Аляксея, які намаляваў мастак Ярэцкі, а таксама абраз НМП Вастрабрамскай, намаляваны Лаўрыновічам; абедзьве гэтыя карціны былі намаляваны мастакамі з Вільні. Касцёл упрыгожвала таксама дубовая амбона, якую зрабіла тая ж самая фірма з Вільні.\nЛёс касцёла пасля другой сусветнай вайны\nПасля таго як у час ІІ сусветнай вайны касцёл пакінулі святары, ён заставаўся пад апекай вернікаў.Гэта яны баранілі яго ад разбурэння ворагамі Касцёла ў час шалеючаго тут атэізму. Апошні раз “чырвоны” касцёл зачынены і адабраны ў вернікаў 16 ліпеня 1948года. У1962 годзе ён быў набыты Мінскай бібліятэкай. З 1976 года святыня стала афіцыйным філіялам. Мінскай дзяржаўнай бібліятэкі імя У.І. Леніна. Паволі на працягу гадоў гэты філіял пераўтварыўся ў склад кніг, а ўжо ў 80-х г.г. гэта быў архіў непатрэбных кніг.\nМясцовае насельніцтва клопат аб адкрыцці касцёла пачало даволі даўно Ужо ў канцы 70-х гадоў былі пасланы першыя пісьмы да кіраўніцтва БССР, якая ўваходзіла ў склад СавецкагаСаюза. З гэтага часу сістэматычна пасылаліся пісьмы мясцовых жыхароў, якія дамагаліся аддання для культавых мэт сакральнага аб’екта. Пэўнаму поспеху садзейнічала настойлівасць мясцоваай супольнасці, на чале якой стаяў Ян Юхневіч, а пасля яго смерці Ян Трыгарцэвіч. Акрамя разнастайных петыцый да улад розных ступеняў, мясцовая супольнасць адпраўляла дэлегацыі у цэнтральныя органы СССР у Маскве, просьбу да Епіскапату ў Польшчы аб умяшальніцтве, якая была перададзена праз польскіх іефархаў Радыю Ватыкана. Апошні раз касцёл быў вернуты народу 14 кастрычніка 1988 года. Першая св. Імша была ў ім адпраўлена 9 ліпеня 1989 года, пасля таго як былі вынесены кнігі і ўбрана бібліятэка. З гэтага часу, хаця і нерэгулярна, св Імшу адпраўлялі святары, якія працавалі ў бліжэйшым наваколлі, а таксама госці з Польшы. Ад гэтай пары касцёл пасля некалькіх дзесяцігоддзяў закрыцця быў цалкам аддадзены вернікам.\nПрыняцце касцёла праз францішканаў.\nПершым францішканінам на гэтай тэрыторыі, які прыбыў пасля другой сусветнай вайны, быў а. Генрык Навакоўскі, які прыехаў у 1989 годзе з мэтай высвятлення сітуацыі, якая існавала ў той час. Ён часова пасяліўся у Пяршаях і цікавіўся магчымасцю вяртання закону францішканаў у Івянцы. З 16 жніўня 1990 г. пробашчам парафіі св. Аляксея ў Івянцы быў а. Веслаў Глэмбоцкі, які адначасова прыняў апустошаныя касцёлы ў навакольнай мясцовасці. Ён выконваў гэтую паслугу у 1990 – 2000гг., праводзячы частковую рэстаўрацыю, афарбоўку і забеспячэння касцёла. Наступным пробашчам быў а. Ежы Сіма (2000 – 2006), які працягваў працу свайго папярэдніка. У тых жа гадах сядзіба кляштару а.а. францішканаў была перанесена з плябаніі “чырвонага” касцёла ў адрамантаваны будынак кляштару пры “белым” касцёле. З 2006 года пробашчам парафіі св.Аляксея стаў а. Гжэгаж Квецень.


«Гэта спроба выціснуць нас з краіны», — Статкевіч пра «гульню суткамі», штрафы і пагрозу знесьці дом - Беларуская Праўда\n«Гэта спроба выціснуць нас з краіны», —...\n«Гэта спроба выціснуць нас з краіны», — Статкевіч пра «гульню суткамі», штрафы і пагрозу знесьці дом\nЛідэр «Беларускага нацыянальнага кангрэсу» Мікола Статкевіч выйшаў на волю 31 жніўня пасля 5 сутак арышту. Але таксама Статкевічу было прысуджанае пакаранне ў 15 сутак — жонка абскардзіла прысуд, яго маюць пераглядаць 7 верасня, за дзень да анансаванай Статкевічам «акцыі папярэджання»,паведамляе Радыё Свабода.\n«Гэты арышт нікуды ня дзеўся, — кажа Статкевіч пра „дадатковыя“ 15 сутак. — У іх ёсць фармальная зачэпка, якую яны маглі б і не скарыстоўваць, могуць не скарыстаць да канца. Калі стала вядома, што я атрымаў 15 сутак і магу быць „прэвэнтыўна“ ізаляваны ад „акцыі папярэджання“, даў дазвол жонцы, і яна накіравала скаргу ў гарадзкі суд.\nЛепш было бы адседзець за адзін раз, як па мне. Мабыць, і для маіх блізкіх было б лепш, чым зноў недзе будуць лавіць, невядома ў які час і дзень, зноў везці, абшукваць, забіраць рэчы. Гэта прынясе дадатковы стрэс ня столькі мне — бо мне пасля дзьвюх „крытых турмаў“ гэта здаецца дзіцячымі гульнямі, — колькі маім блізкім.\nЯ думаю, гэта мэтанакіравана мяне і маю сям’ю хочуць выселіць з краіны. І дом зносяць, і пазбавілі права вадзіць машыну, арыштавалі тэлефон, штрафы за дэманстрацыі, палову вайсковай пэнсіі вылічваюць за тыя штрафы, што не плачу, судовыя выканаўцы… За першыя дні жніўня мы ўдваіх з жонкай атрымалі пяць адміністрацыйных спагнанняў: у жонкі два штрафы па 500 даляраў, у мяне штраф 600 даляраў, 5 і 15 сутак. Гэта мэтанакіраванае выцісканне з краіны.\nАле я хачу сказаць гэтым людзям, што выціснуць з краіны нас ня ўдасца. Мы з Беларусі ня з’едзем».\nСтаткевіч кажа, што «ўлада ўжывае сваю старую тактыку, якую ўжывала ў другой палове 90-х»: тады пратэстоўцы бачылі пагрозу далучэння Беларусі да Расеі, выходзілі на дэманстрацыі, шэраг якіх узначальваў Статкевіч, а ўлады спрабавалі знясіліць арганізатараў арыштамі і штрафамі, да таго ж прапаноўвалі «імітацыйны пратэст» на плошчы Бангалор, далёка ад цэнтру гораду. Таксама Статкевіч згадвае, што калі яго затрымалі напярэдадні Дня Волі, то ўлады не прызнавалі гэтага, і толькі больш як праз месяц Следчы камітэт прызнаў, што ён быў за кратамі.\n«Гэта запалохвае людзей, запалоханым дае магчымасьць адмовіцца: вунь Статкевіч пазваў, а не прыйшоў, што ж я пайду? Гэта лёгіка вычварэнская, лёгіка баязліўцаў, але яна таксама прысутнічае. Таксама ж у 90-я выкарыстоўвалася тактыка „імітацыйнага пратэсту“, калі даваўся дазвол на плошчу Бангалор, некаторыя туды хадзілі. Усё гэта зноў ужываецца, бо ўлада напалоханая».\nВызваленне ён бачыць як магчымасць папрацаваць на падрыхтоўку акцыі 8 верасня і заклікаць усіх патрыётаў выйсці на акцыю, не зважаючы на тое, ці будуць лідэры пратэсту за кратамі, ці на акцыі.\n«Гэта лёс краіны — і мы няспелая нацыя, калі лёс краіны залежыць толькі ад таго, ці на свабодзе адзін чалавек, ці не, — кажа Статкевіч. — Гэты пэрыяд, калі амаль за 5 год майго зняволення не было амаль ніводнага мітынгу апазыцыі, гэта ганьба. Такога больш не павінна быць.\nА калі нехта лічыць, што абавязкова, каб я прысутнічаў на акцыях заўсёды, то калі ласка, выходзьце 8 верасьня, і калі я не змагу дайсці, патрабуйце там майго вызвалення. Пакажыце, што зняволенне лідэраў акцыі прыводзіць толькі да павелічэння колькасці ўдзельнікаў акцыі — і тады ўлада памяняе тактыку».\nвыцісканне з краіны


Валодаць гандлёвымі маркамі павінны ўсе прадпрыемствы. Яны падкрэсліваюць стыль і непаўторнасць. Іх малюнак павінна быць такім, каб спажыўцы маглі пазнаваць фірму сярод канкурэнтаў. Калі ўсё зроблена правільна, пакупніцкая здольнасць тавараў прыкметна павялічваецца.\nШто такое таварны знак кампаніі?\nГандлёвая марка кампаніі – гэта унікальны лагатып, які вылучае вытворцы, які выкарыстоўвае яе ў сваёй сферы дзейнасці. Згодна з законам, права на патэнт мае юрыдычная асоба (ТАА, ААТ, ЗАТ і іншыя) альбо індывідуальны прадпрымальнік. Ён павінен быць зарэгістраваны ў патэнтавым бюро альбо ў юрыдычнай фірме.\nНад гандлёвымі маркамі працуе цэлая брыгада спецыялістаў, бо гэта вельмі адказная праца. Трэба не толькі падабраць прыгожы фон і шрыфт, але і ўлічваць шмат іншых тонкасцяў. Лагатып можа сімвалізаваць шырокую сферу дзейнасці, а прыдумаць аптымальны варыянт не заўсёды проста. Ён павінен гарманічна выглядаць на рэкламным шчыце і добра глядзецца як у каляровым, так і ў чорна-белым варыянце.\nТаварны знак прадукцыі\nГандлёвая марка тавару (брэнд) – сукупнасць вобразаў, якія выклікаюць у спажыўцоў станоўчыя асацыяцыі і давер да вытворцу. Яна надае унікальнасць і каштоўнасць за кошт уражанняў, сэрвісу, іміджу.\nЯк ні дзіўна, наяўнасць брэнда дазваляе зарабіць больш грошай. Напрыклад, параўнаем McDonal’s з любым малавядомым рэстаранам, якія прапануюць прадукты хуткага харчавання. Пакупнікі ўжо шмат гадоў ведаюць амерыканскую карпарацыю, таму давяраюць ёй. Нават калі рэстаран будзе ствараць ідэнтычныя прадукты, мы ўбачым, што ў вядомай фірме яны каштуюць нашмат вышэй.\nСпецыялісты, якія працуюць над гандлёвымі маркамі, дзеляць іх на тры катэгорыі:\nСлавесныя знакі, якія складаюцца толькі з надпісаў. Напрыклад, Samsung, BMW, Reebok, Coca-Cola. Гэтая разнавіднасць з'яўляецца больш распаўсюджанай.\nВыяўленчыя знакі, якія складаюцца з малюнка. Дастаткова ўбачыць лагатып Microsoft або Addidas, як адразу ўспамінаецца фірма.\nКамбінаваныя малюнкі. Яны складаюцца адначасова з надпісы і малюнкі. Напрыклад, Beeline, McDonal’s, Mallboro.\nДля таго каб ніхто не змог скарыстацца чужымі гандлёвымі маркамі, яны павінны знаходзіцца пад аховай закона. Для гэтага іх варта запатэнтаваць. Гэта можна зрабіць у Распатэнце (федэральная служба па інтэлектуальнай уласнасці). Сама арганізацыя знаходзіцца ў Маскве. Калі вы жывяце ў іншым горадзе, то можна зайсці на яе сайт. У раздзеле «Супрацоўніцтва з рэгіёнамі Расіі» ці «Апорныя арганізацыі». Менавіта там атрымліваюць спіс устаноў, якія могуць зарэгістраваць таварны знак. Звычайна гэта універсітэты або навуковыя бібліятэкі.\nРэгістрацыя таварных марак – даволі працаёмкі і працяглы працэс. Спатрэбіцца прайсці тры этапы:\nУсталяваць магчымасць рэгістрацыі лагатыпа ў якасці таварнай маркі. Гэты крок мае на ўвазе яго адпаведнасць усім патрабаванням.\nПрайсці праверку знака па базе дадзеных (яна змяшчае маркі, пададзеныя на рэгістрацыю і зарэгістраваныя) на наяўнасць копій.\nРэгістрацыя таварнай маркі. Звычайны тэрмін гэтай працэдуры – ад 1 да 1,5 гадоў.\nКурултай - што гэта такое? Кароткая гісторыя ўзнікнення і яго значэнне\nДзяржаўнасць - важны этап у жыцці кожнага народа. Яе фарміраванне ішло рознымі тэмпамі, мела свае асаблівасці, аднак на світанку складання такога інстытута, як дзяржава, органы непасрэднай дэмакратыі валодалі вялікім уплывам нават...\nГерб Свярдлоўскай вобласці. Сцяг і герб Свярдлоўскай вобласці\nСвярдлоўскую вобласць часта называюць апорай краіны. А аб чым кажа яе сцяг? Якое жывёла ўзначальвае герб Свярдлоўскай вобласці і чаму? Пра гэта пойдзе гаворка далей у нашай артыкуле.Трохі пра вобласьцьСвярдлоўская вобласць з'яўляе...


21 студзеня 2020, 11:57\n21 студзеня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Тэлеканал "Беларусь 3" у памяць пра Уладзіміра Высоцкага рыхтуе тэматычны эфір да дня нараджэння культавага паэта, барда і акцёра, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў прэс-службе Белтэлерадыёкампаніі.\nЗ 21 па 24 студзеня ў дзённым эфіры (у 11.05 і 15.25) "Беларусь 3" пакажа ўсе чатыры серыі карціны Пятра Буслова "Высоцкі. Дзякуй, што жывы" з Сяргеем Бязрукавым, Аксанай Акіньшынай, Андрэем Смаляковым, Андрэем Паніным і Максімам Леанідавым у галоўных ролях. У фільме разыграна вострасюжэтная драма па матывах рэальных падзей, якая ахоплівае пяць дзён з жыцця Уладзіміра Высоцкага. Падзеі адбываюцца летам 1979 года ў час канцэртнага турнэ па Узбекістане за год да смерці легендарнага артыста.\n25 студзеня, у дзень нараджэння акцёра, сацыякультурны канал пакажа канцэртную праграму з цыкла "Песні мінулага стагоддзя", якая была запісана Белтэлерадыёкампаніяй у 2007 годзе і складаецца са знакамітых тэкстаў аўтарства Уладзіміра Высоцкага.-0-


Беларуская народная "Зорачка" прагучала і ў Амазонскіх навінах Бразіліі.\nМы доўга прабіраліся праз балівійскія джунглі пасля правядзення там нашых Калядаў. Калі нарэшце джунглі расступіліся і перад намі паўстала рака, за якой была Бразілія, мы зірнулі на сябе. Замызганыя пяском твары, ногі выпацканыя па калені ў чырвонай зямлі. Побач працавалі будаўнікі. Мы зайшлі да іх і папрасілі ўмыцца з-пад шлангу. Пасля кароткіх водных працэдураў мы прайшлі пашпартны кантроль і апынуліся ў лодцы, якая павезла нас на іншы бок - у Бразілію. Там памежны кантроль. І цяжкая дарога ў Сальвадор дэ Баія, дзе нашыя ўжо рыхтавалі чарговы фестываль. Але спын не заладзіўся. За тыдзень мы праехалі ўсяго каля 350 км ад мяжы. А да фестываля заставалася 2 з паловай тысячы кіламетраў і 4 дні. Са словаў нашых спадарожнікаў мы ведалі, што ў Бразіліі існуе сістэма сацыяльнай падтрымкі - ты прыходзіш і кажаш, што няма грошай на білет і просіш пасадзіць цябе на аўтобус. Яны рабілі так некалькі разоў. Мы спыніліся ў маленькім гарадку Жы-Парана. Знайшлі там сацыяльную службу. Анак такой паслугі там не аказвалі. Затое пад сваю апеку нас узяў адзін з супрацоўнікаў - Даніэль. Ён даў нам дах над галавою, а сам стаў абзвоньваць палітыкаў, СМІ, знаёмых, каб хоць хтосьці дапамог нам дабрацца да Сальвадора своечасова. За 4 дні яму так нічога і не ўдалося. Аднак удалося шмат іншага - незабывальны досвед, набыты ў часе, праведзеным з бразільцамі, танцы, песні, рэлігійныя цырымоніі з аяўяскай, выступленні з беларускімі песнямі для мясцовых і шмат цікавых знаёмстваў. Урэшце рэшт мы паехалі далей спынам. А на гэтым відэа, мы ўсё яшчэ спадзяемся патрапіць на фестываль у Сальвадор і я апантана расказваю... Ну, самі зірніце. Усяго тыдзень у Бразіліі і я не наважылася казаць па-партугальску, таму па-іспанску )\nbrazil, stool, taburet, travel\nMarch 25th, 2011, 11:52 am\nПраз 40 год\nПапярэдні пост: Душок Бразіліі\nГэтая фотка зробленая дзесьці ў 1971 годзе. На ёй – французы Гай і Нікі ў Балівіі. Гэтую пару мы сустрэлі ў Бразіліі на востраве Ітапарыка праз 40 год. Састарэлыя Гай і Нікі расказалі нам, што з 1968 па 1971 год здзейснілі амаль такое ж падарожжа, як і мы. Аўтаспынам, пешшу і амаль без грошай. З Канады да Бразіліі. І скончылі свае прыгоды ў Сан-Паўло, дзе ў іх нарадзіўся сын.\nПасля таго, як Гай вярнуўся на радзіму, яго судзілі за тое, што хаваўся ад войска. Затым ляжаў у вар’ятні, таму што, як ён зараз кажа, “быў не такі, як усе”. Пасля працаваў журналістам у розных краінах. Вывучыў кучу моваў. А цяпер паўгады яны з Нікі (якую Гай, дарэчы, дагэтуль назвае сяброўкай, бо яны так і не ажаніліся) жывуць у палацы ў маленькай вёcачцы на беразе мора у Францыі, а паўгады – у Бразіліі, дзе калісьці скончылі сваё падарожжа.\nbrazil, photo, taburet\nМарсэль з расійскай табурэтнай каманды казаў: «Калі вы не пабываеце ў штаце Баія, не кажыце, што вы былі ў Бразіліі. Баія – гэта «душа» краіны». Чым бліжэй мы пад'язджалі да Сальвадору ў штаце Баія, тым больш мы адчувалі тую самую «душу» Бразіліі.\nЗніклі багатыя будынкі, замест іх штораз трапляліся недабудаваныя халупы; джунглі замяніла пустыня; мясцовыя ўсё больш акалочваліся каля дарог, прадаючы фрукты ці іншую драбязу. А кіроўцы баяліся спыняцца ў гэтых мясцінах. Амаль кожны з іх мае ў загашніку гісторыю, як на яго ці ягонага сябра напалі са зброяй ды скралі груз. «Душа» краіны апынулася з душком.\nАпагеем усяго гэтага хаосу стаў Сальвадор. Ужо зацемна нас прывезлі ў адзін з раёнаў гораду пад назвай Піры-Піры. Прастытуткі круцілі клубамі перад мінакамі, пацаны прадавалі наркотыкі, з неба свяціў ліхтаром на зямлю паліцэйскі верталёт, нарады паліцыі з аўтаматамі расхаджвалі па горадзе. Мы былі адзінымі белымі. А наш спадарожнік раптоўна змяніў сваё рашэнне і адмовіўся прыняць нас у сябе на ноч.\nДоўгая дарога да Сальвадору\nКалі праз восем вельмі доўгіх дзён у балівійскіх джунглях мы апынуліся на мяжы з Бразіліяй, нас цяжка было б пазнаць нават роднай маці. З ног да галавы вымазаныя амазонскай чырвонай зямлёй, шчокі абпаленыя пад трапічным сонцам. Штохвіліну мы нахіляліся, каб пачухаць пачырванелыя ад укусаў камароў ногі. У заплечніках – ніводнай чыстай шмоткі.\nНа бліжэйшай будоўлі мы ўмылі твары і накіраваліся да мяжы. Дзесяць хвілінаў – і ў нашых пашпартах – штампікі аб выездзе з Балівіі. Дзесяць балівіянаў – і мы на лодцы пераплываем раку, якая раздзяляе дзве краіны.\nТое, што мы пабачылі, апынуўшыся на іншым беразе, стала для нас поўнай нечаканасцю. Зніклі джунглі, камары, дажджы і індзейцы. З’явіўся асфальт, кандыцыянеры ў крамах, у кожнай з якіх можна было расплочвацца банкаўскімі карткамі. Кошты ўзраслі разоў у пяць. Мы перасталі выглядаць багатымі “грынгамі”, а сталі хутчэй беднымі “вагабундас” (валацугамі).\nМы стаялі на дарозе, падняўшы вялікі палец і разважалі. Нашыя плюсы: у адрозненні ад Балівіі тут ёсць асфальт і шмат машынаў. Нашыя мінусы – у адрозненні ад усёй астатняй Лацінскай Амерыкі тут размаўляюць па-партугальску і мы ніфіга не разумеем. Да таго ж тут няма аўтаспыну.\nПра тое, што ў Бразіліі няма аўтаспыну (ці “кароны”, як тут кажуць), нам расказалі іншыя табурэтнікі, якія дабраліся сюды раней, каб рыхтаваць фестываль на супрацьлеглым баку краіны - у горадзе Сальвадор на беразе Атлантычнага акіяну. Па іхніх словах, стаяць на дарозе бессэнсоўна. Адзінае, што можа дапамагчы – дамаўляцца з кіроўцамі грузавікоў на стаянках.\nЯшчэ адна праблема - мова. Успомніліся часы, калі мы толькі перасеклі мяжу з Мексікай. Іспанскай мы не ведалі, таму штораз даводзілася тлумачыць, што мы хочам сказаць, жэстамі. За 8 месяцаў бадзянняў па Лацінскай Амерыцы мы вывучылі іспанскую так, што маглі не толькі спакойна размаўляць з мясцовымі на розныя тэмы, але і нават распазнаваць акцэнты з кожнай краіны. Цяпер мы зноў вярнуліся да нулявога ўзроўню.\nПад вечар мы заселі ў адной з кавярняў пры дарозе. З часам яна напоўнілася мужчынамі сярэдняга веку з невялікім пузікам і шчаціннем на твары. “Дальнабоі”, – хорам падумалі мы. Нягледзячы на адсутнасць агульных моваў, праз нейкі час мы ўжо дамовіліся: заўтра а пятай ранку мы раздзяляемся і Вайда з Калюнем едуць на адным грузавіку, мы з Вераснем – на іншым.\nМы прачнуліся яшчэ зацемна. А пятай нашыя новыя сябры-кіроўцы не з’явіліся. Мы, чакаючы, рабілі зарадку, аднак яна зацягвалася. А шостай на апошнім дыханні мы ўсё яшчэ рабілі зарадку. Толькі каля сёмай гадзіны раніцы сонныя дальнабоі вылезлі з грузавікоў. І, развітваючыся, памахалі нам рукой.\nНе разумеючы, што адбываецца, мы запыталі: “А як жа нашая дамоўленасць? Вы ж абяцалі забраць нас а пятай”. “А пятай вечара”, - паправілі нас кіроўцы і паехалі ў порт загружацца.\nА пятай вечара мы нарэшце выехалі з памежнага Гўаярамерына. Вайда з Колем адразу да Кўаябы – гэта каля 1,5 тысячы кіламетраў. Мы з Верасьнем – усяго 200 км. да бліжэйшага Порто Вэльё.\nСпрабуючы знайсці спадарожнікаў на заўтра, мы зайшлі ў рэстаранчык на стаянцы грузавікоў. Амаль адразу да нас падышла супрацоўніца і запытала, чаму мы не ядзім, а толькі п’ем ваду. Мы паспрабавалі патлумачыць, што не хочам. Аднак яна пачала угаворваць: “Бярыце, што хочаце: мяса, суп. Мы ўсё аплоцім”. Мы аднекваліся. Але безвынікова. Праз пяць хвілінаў перад намі стаяла талерка, поўная смачненнага супу.\nТады мы яшчэ не ведалі, што гэтае “посто” – так тут называюць стаянкі грузавікоў – стане нашым домам на наступныя тры дні. Штодня мы падыходзілі да кожнага кіроўцы і пыталіся, ці едзе ён у наш бок. Аднак яны ўсе альбо ехалі ў адваротным кірунку, альбо чакалі загрузкі і не ведалі, калі паедуць. А тыя адзінкі, якія пагаджаліся падвезці нас заўтра зранку, у прызначаны час не з’яўляліся на прызначаным месцы альбо ізноў казалі “заўтра”.\nLaranjeiras do Sul, Brasil\nbolivia, brazil, photo, taburet\nFebruary 15th, 2011, 11:33 am\nЯ думала, што самае вялікае моўнае непаразуменне з намі здарылася яшчэ ў штаце Нью Мексіка ў ЗША, калі мы назвалі наш Альбукеркскі фестываль "Бульба фэстам". Як выявілася ужо ў Мексіцы, па-іспанску "бульба" - вагіна (vulva).\nАднак учора, калі мы тлумачылі нашаму новаму бразільскаму сябру Пэдра розніцу паміж беларускай лацінкай, кірылічнай тарашкевіцай і наркамаўкай і ўпамянулі імёны Кірыл і Мефодзій, ён проста пакаціўся са смеху. Аказваецца, па-партугальску "queria me fodi" (што гучыць ідэнтычна з імёнамі стваральнікаў кірыліцы) значыць "хочаш - трахні мяне".\nГод назад — 8\nПраз 40 год — 14\nДушок Бразіліі — 1\nДоўгая дарога да Сальвадору — 12\nМоўныя казусы — 21


У першы дзень новага года нельга лаяцца i рабiць дрэнныя ўчынкi | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nУ першы дзень новага года нельга лаяцца i рабiць дрэнныя ўчынкi\n31/12/2009 - 19:52\nПра тое, як у Беларусi было прынята адзначаць Новы год, расказвае старшы навуковы супрацоўнiк Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфii i фальклору iмя Кандрата Крапiвы НАН Беларусi Таццяна Кухаронак. У гэтых адносiнах адметным быў першы дзень новага года. Народныя традыцыi беларусаў забаранялi ў гэты дзень лаяцца, успамiнаць чорта, гаварыць пра смерць, рабiць дрэнныя ўчынкi, бо лiчылася, што так i будзе ўвесь год. Па гэтай прычыне ўсе старалiся рабiць адно для аднаго толькi прыемнае. Ранiцай кожны гаспадар абыходзiў свае гаспадарчыя пабудовы i рассыпаў ва ўсе бакi пшанiцу, авёс, ячмень, каб увесь год быў урадлiвым. А пажылыя людзi старалiся не хадзiць да абеду ў госцi, каб свойская жывёла не ўцякала з двара.\nЗ надзеяй i трывогай чакалi першага госця ў дом. Бо лiчылася, што ў новым годзе пашанцуе ва ўсiх гаспадарчых i сямейных справах тым, да каго ў госцi першым прыйдзе мужчына. А каб быць здаровым, бадзёрым i актыўным на працягу ўсяго года, неабходна ўстаць вельмi рана, прынесцi вады з калодзежа i памыцца ёю. У першы дзень новага года сачылi за надвор'ем, каб даведацца яго прагноз на будучыню. Згодна з прыкметамi, калi iшоў снег, чакалi снежную зiму i багаты ўраджай. Усходнi вецер прадказваў гарачае i сухое лета, заходнi — мокрае, паўночны — халоднае з градам, а паўднёвы вецер — цёплае i ўрадлiвае.\nА вось напярэдаднi Новага года ў Беларусi дзяўчаты пачыналi варажыць аб замужжы, характары будучага мужа i сямейным жыццi. Варажылi i хлопцы, але радзей. Найбольш папулярным у вясковай моладзi быў спосаб варажбы на розных прадметах — цот або няцот. Парны лiк сiмвалiзаваў сямейную пару, а няпарны — адзiноту. Напрыклад, выходзiлi ў двор i набiралi дроў. Прынёсшы iх у дом, лiчылi, цотная або няцотная колькасць. З гэтай жа мэтай абхоплiвалi дошкi ў штыкетнiку. I зноў цотны лiк або няцотны азначаў альбо блiзкае вяселле, альбо наадварот. Практычна ўсюды сустракаўся i такi звычай: пасярод дома насыпалi кучку збожжа i пускалi пеўня падзяўбаць, а рэштку пералiчвалi.\nАкрамя таго, згодна з павер'ем, у навагоднюю ноч сняцца прарочыя сны. Каб убачыць у сне будучага мужа, дзяўчына брала са святочнага стала крыху куццi i, загарнуўшы яе ў хусцiнку, клала пад падушку. На Пiншчыне i ў заходнiх раёнах Беларусi дзяўчаты i хлопцы ставiлi ў гэту ноч пад ложак, на якiм спалi, гаршчок з вадою i зверху ўкладвалi крыж-накрыж лучыну. Той, хто ў сне пераходзiў па гэтым "мастку", i павiнен быў стаць жанiхом або нявестай. У святочную ноч дзяўчаты клалi пад падушку грабеньчык: будучы жанiх павiнен быў у сне прычасацца iм.


Закарпацкі міліцыянты наведалі гімназію ў Вінаградаве\nЗ мэтай непасрэдна выхаваўчага ўздзеяння і недапушчэння злачыннасці сярод дзяцей, виноградовские міліцыянты наведалі з выхаваўчай лекцыяй Виноградовскую гімназію. Гасцямі гімназістаў былі супрацоўнікі аддзялення крымінальнай міліцыі па справах дзяцей старэйшы лейтэнант Васіль Патокі і маёр Іасыпак Жовчак. - Сустрэчы такога плану досыць выніковымі. Паколькі дзеці, размаўляючы напрамую з работнікамі міліцыі, павялічваюць свой кругагляд, атрымліваюць прававую кансультацыю, а галоўнае - разумеюць, што міліцыянт - гэта не толькі прадстаўнік карнага органа, але і чалавек, які заўсёды падкажа і дапаможа ў цяжкую хвіліну, - кажа Васіль Патокі. Разгэта сказалі праваахоўнікі дзецям і пра адказнасць непаўналетніх за здзяйсненне адміністрацыйных і крымінальных правапарушэнняў, а таксама пра шкоду курэння тытуню, ўжывання алкаголю і наркотыкаў, парушэнне грамадскага парадку. Без сумневу, праведзена прафілактычная праца будзе спрыяць папярэджанні правапарушэнняў, а магчыма і паўплывае на выбар будучай прафесійіі цяперашніх гімназістаў. Аксана Кобзаренко Виноградовский РА УМВД\n← На Винничине ва ўласнасць... Ратавальнікі Львоўшчыне... →


120 руб. - Высокатрывалыя балты ДАСТ 52644-2006, болт высокатрывалы - Будматэрыялы - Сайт аб'яваў ад прыватных асоб і кампаній - ADANY.RU\nВысокатрывалыя балты ДАСТ 52644-2006, болт высокатрывалы\n№ 2166831, размешчана 1 год таму\nБолт высокатрывалы гэта адна з разнавіднасцяў разьбовага крапяжу, адметным уласцівасцю якога з'яўляецца падвышаная трываласць. Можа выкарыстоўвацца ў камплекце з шайбай і гайкай, адной або некалькімі. Пры выкарыстанні высокатрывалых нітаў, адтуліны, якія для іх вырабляюцца, павінны быць па дыяметры больш, чым сам крепеж. Канструкцыя гэтага выгляду крапяжу ўяўляе сабой сукупнасць цыліндрычнага стрыжня, на адным канцы якога нарэзаная метрычная разьба і шасціграннай галоўкі. Памер яе можа быць павялічаны пад гаечны ключ. Вышыня вар'іруецца ў межах ДАСТ.\nДля вытворчасці высокатрывалых нітаў выкарыстоўваюцца наступныя маркі легіраваных сталей: 30Х2НМФА, 20Х2НМТРБ, 30Х3МФ, 40Х Селект. Ўзровень трываласці вырабы залежыць у першую чаргу, ад складу і якасці сыравіны, і таму дадзеным паказчыку надаецца вялікае значэнне. Згодна з нарматывам, болт высокатрывалы павінен вытрымліваць высілак да 1100 Па.\nДля павышэння каразійнай устойлівасці болт апрацоўваюць кадмиевым або электралітычным цынкавыя або гарачым пакрыццём, склад якога вызначаецца па Дасце.\nПрымяненне нітаў напрамую залежыць ад іх эксплуатацыйных характарыстык, яны выкарыстоўваюцца ў высоконагруженных канструкцыях, у кліматычных зонах, якія характарызуюцца значнымі перападамі тэмпературы, на хімічных вытворчасцях. Злучэнне, дзе ўжываецца гэты від крапяжу, адрозніваецца высокай устойлівасцю на разрыў, а таксама да пастаянным дынамічным або статычным нагрузак. Іх заказваюць для камплектацыі наступных механізмаў: некаторыя віды сельскагаспадарчай тэхнікі, будаўнічыя і маставыя канструкцыі і агароджы, краны, чыгуначныя склады і іншыя.\nКупіць высокатрывалыя балты па аптовай цане на прадпрыемстве "Дегтярский металургічны завод" АВАЛДА. Уласную вытворчасць, гарантыя якасці.\nКрама: Дегтярский металлургический завод АВАЛДА


«10 чалавек у 2-меснай камеры з макрыцамі, кожную раніцу — хлорка, днём — тры «шмона», два разы ў ноч — пералік жыхароў камеры». Якія ўмовы на «сутках» былі ў чэрвені\nhttps://spring96.org/be/news/104104 2021 2021-07-02T13:15:46+0300 2021-07-02T13:15:46+0300 2021-07-02T14:07:15+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/okrestina_90.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАнамальная спякота ў Беларусі стала выклікам для асуджаных па ўсёй Беларусі. З-за таго, што ізалятары і СІЗА перапоўненыя, у маленькіх камерах можа знаходзіцца адразу да 20 чалавек, дзе наўпрост няма чым дыхаць. На шпацыр ці ў душ арыштантаў амаль не выводзяць. Марыю (імя дзяўчыны было зменена ў мэтах бяспекі) затрымалі ў Мінску ў пачатку чэрвеня. За палітычную акцыю на яе склалі пратаколы за дробнае хуліганства і непадпарадкаванне міліцыянтам, а потым яе чакалі «суткі» і «этапы». Дзяўчына, якая адбывала пакаранне ў чэрвені ў ЦІП на Акрэсціна, СІЗА і ІЧУ ў Баранавічах, распавяла "Вясне назірае", як яна з сукамерніцамі змагалася са спякотай, сядзела ў карцары, дзе было дзевяць чалавек, пра жудасныя ўмовы ў баранавіцкім СІЗА, і як ім там давялося працаваць.\n«Перавозілі за кратамі ў багажніку службовай машыны»\nУ пачатку чэрвеня ў Мінску Марыя ўвечары вярталася дадому, калі яе спыніў інспектар па справах непаўнагадовых Патапенка. Ён паказаў пасведчанне і прапанаваў прайсці з ім у апорны пункт. Патапенка сказаў дзяўчыне, што яна затрыманая, таму дазволіў ёй папярэдзіць аб гэтым сваякоў. Марыя напісала пра затрыманне сваім сябрам, а пасля гэтага пасправабавала збегчы. Патапенка пагнаўся за ёй з крыкам «Стоять! Милиция!», таму дзяўчына спынілася і падняла рукі. У выніку, ён скруціў дзяўчыне руку і павёў яе так да «апоркі». Патапенка забраў рэчы Марыі разам з пашпартам і прымусіў выключыць тэлефон. Да пераезда ў РУУС свае рэчы дзяўчына больш не бачыла. У апорцы ёй задавалі тыповыя для «палітычных» затрыманых пытанні: наконт удзелу ў акцыях ды колькі грошай ёй за гэта плацяць. Потым да Патапенкі далучыўся яшчэ патрульны, які не прадставіўся і не паказаў сваё пасведчанне. Пасля пытання Марыі наконт вызаву адваката, яны разам пасмяяліся і нічога на гэта не адказалі.\nДалей супрацоўнікі міліцыі вырашылі перавезці дзяўчыну ў бліжэйшы апорны пункт міліцыі. Да газэлі Марыю вёў патрульны, які трымаў яе рукі за спіной, а пры гэтым яшчэ і моцна сціскаў, пагражаючы апрануць кайданкі, калі яна дзёрнецца. Перавозілі яе за кратамі ў багажніку службовай машыны. Там яна пазнаёмілася з яшчэ адной «палітычнай» дзяўчынай. Выводзілі Марыю з машыны такім жа чынам: пад рукі, трымаючы іх за спіной.\nПасля таго, як міліцыянты даведаліся, што гэта ўжо паўторнае затрыманне Марыі, то пачалі пагражаць ёй 30-сутачным арыштам. Верагодна, з-за гэтага да яе ставіліся больш жорстка, бо толькі ёй было забаронена размаўляць па тэлефону. Таксама Марыі «прапанавалі» не размаўляць на беларускай мове. У Маскоўскім РУУСе, куды яе зноў везлі ў багажніку з кратамі, дзяўчыну некаторы час трымалі ў клетцы.\nПакуль Марыя чакала пратаколу, да яе прыйшоў участковы і папрасіў уключыць тэлефон, каб даведацца яго IMEI-нумар. Але потым ён вырашыў працягнуць агляд тэлефона, таму пачаў заходзіць у розныя сацыяльные сеткі. Пасля агляду і вопісу рэчаў дзяўчыну змясцілі на тры гадзіны ў «стакан».\nМалюнак Марыі. ІЧУ Жодзіна, студзень-люты 2021\n«Паспрабавала збегчы, каб пазбегнуць паўторных катаванняў на Акрэсціна»\nКаля 2 гадзін ночы ў кабінеце ўчастковага Марыі нарэшце далі азнаёміцца з пратаколамі. Там ёй стала вядома, што на яе склалі адразу два: па арт. 19.1 КаАП (дробнае хуліганства) і па арт. 24.3 КаАП (непадпарадкаванне супрацоўнікам міліцыі).\n«З арт. 19.1 КаАП я пагадзілася часткова, дадаўшы некаторыя заўвагі. З арт. 24.3 КаАП адмовілася пагаджацца, бо там напісана не тое, што было на самой справе. Мне прапанавалі напісаць тое, што было, суправадзіўшы гэта выразам: «Пішыце, што спрабавалі ўцячы, каб пазбегнуць адказнасці». Я напісала: «Паспрабавала збегчы, каб пазбегнуць паўторных катаванняў на Акрэсціна». У выніку, пратакол на судзе не агучылі», — распавяла Марыя.\nПотым дзяўчыну вярнулі ў стакан, а каля 2:30 ночы ўжо перавезлі ў ІЧУ на Акрэсціна зноў у багажніку газэлі. Яе завялі ў 2-мясцовую камеру, дзе агулам было пяць чалавек: па дзве жанчыны на шконках, а яна — на лаўцы.\n«Міліцыянт спрабаваў са мной размаўляць, біў кулаком аб далонь»\nПерад судом дзяўчыну вывелі, каб паказать новы пратакол па арт. 19.1 КаАП, які яны наўпрост перапісалі.\n«Нас прывялі ў пакой са сталом, двума крэсламі і кратамі. У пакоі было дзве дзяўчыны, два мужчыны і два міліцыянты. Адзін з міліцыянтаў размаўляў з мужчынамі, увесь час узгадваючы мяне і тое, што я ўжо другі раз затрымана і таксама, што адмовілася з імі працаваць. Другі міліцыянт спрабаваў са мной размаўляць, біў кулаком аб далонь (напэўна жадаў паказаць, што можа пачаць біць, калі не пачну размаўляць). Потым я з ім адмовілася размаўляць і ён сышоў. Пасля гэтага быў так званы «шмон». Там я з сукамерніцай атрымалі некалькі абраз наконт знешняга выгляда.\nА ўжо пасля быў суд. Судзіў мяне Сяргей Кацар. Сведкі ў мяне не было, але быў адвакат. Суддзя даў нам з ім паразмаўляць 7 хвілін. Пачалося паседжанне, цягнулася яно хвілін 20. Спачатку суддзя выслухаў мяне, потым паслухаў хадатайніцтва адваката і, не адказваючы на іх: вынес прысуд, нават не выходзячы з залы», — успамінае пра суд дзяўчына.\nСуддзя Маскоўскага раёна Сяргей Кацар арыштаваў Марыю на 15 сутак.\nПасадзілі ў карцар да васьмі жанчын\nАдразу пасля суда Марыю пасадзілі ў карцар, дзе акрамя яе, было яшчэ восемь чалавек. Супрацоўнікі гэта аргументавалі тым, што там павінен пабываць кожны, а раздзяляць яны іх не збіраюцца. Дыхаць у карцары не было чым. Там, акрамя крана і туалета, нічым больш нельга было карыстацца. Спалі жанчыны на плітачнай падлозе. Ноччу было холадна, але днём невыносна горача з-за спякоты. На наступны дзень дзяўчына ледзь не страціла прытомнасць.\n«Потым нас перавялі ў двухмесную камеру. Там нас было дзесяць чалавек. У камеры былі макрыцы. Кожнай раніцай — хлорка, днём — тры «шмона» (калі арыштантаў выводзяць з камеры і праводзяць у ёй ператрус), у 2 і 4 гадзіны ночы — пералік жыхароў камеры. Ежа на Акрэсціна час ад часу бывала смачная, а бывала, што выклікала не самые лепшыя адчуванні. У камеры увесь час было адчыненае акенца. Ні ў Баранавічах, ні на Акрэсціна ў душ, ці на шпацыр мяне не выводзілі. Падчас этапа з ЦІПа ў баранавіцкае СІЗА нас у спёку вывелі ў дворык на гадзіну-паўтары на вуліцу».\nПрацавалі ў баранавіцкім СІЗА, каб выратавацца ад спякоты\n«Везлі нас у СІЗА-6 у аўтазаку. Пакуль мы там ішлі па калідоры, то на нас вельмі моцна крычалі. Трымалі у страшэнных камерах з цёмна-зялёнымі разбураннымі сценамі, туалетам без дзверак. «Шмонаў» было ад двух да чатырох у дзень. Аднойчы было такое, што абшуквалі нашу камеру хвілін 10-15 і увесь гэты час мы стаялі з рукамі на сцяне. Акрамя гэтага, яшчэ і дзве начныя пералікі. Кожны раз, калі ў камеру заходзяць міліцыянты, то трэба рабіць даклад: называць нумар камеры, колькасць адміністратыўных арыштантаў і прозвішча адказнага за камеру.\nЕжа там таксама час ад часу была нармальнай. Першы дзень у мяне ад яе моцна балеў жывот. Потым звыкліся. У кожнай камеры былі кубачкі і кубак з цукрам. Самую спёку мы сустрэлі там. Пастаянна адчыненае акно не дапамагала, а ў камеры была спякота і не было чым дыхаць. Каб выратавацца, мы пагадзіліся на прапанову канваіраў пайсці папрацаваць: прыбраць калідор, камеры, вынесці смецце і іншае. На наступны дзень нас перавезлі ў ІЧУ Баранавіч. Перавозілі нас у газэлі ў +32°С у «стакане», дзе мы ледзь змясціліся, дыхаць было крыху цяжкавата і ўвечь час цёк пот», — узгадвае Марыя пра ўмовы ўтрымання ў Баранавічах.\nПа сховах дзяўчыны, ІЧУ ў Баранавічах новы і адрамантаваны, Негледзячы на новую мэблю ў пакоях, там было непрацуючае начное святло і паламаныя «кармушкі». Увесь час жанчын трымалі з уключаным святлом і без якіх-небудзь рэчаў, давалі толькі туалетную паперу і пракладкі.\n«Мы некалькі разоў патрабавалі нашыя рэчы, у выніку, мне аддалі (мне адной, бо сукамерніца ў гэты дзень выходзіла) толькі пасту, шчотку і завялі на вельмі хуткі душ. Астатнім нічога не далі. Ваду там піць немагчыма, бо яна са смакам фарбы, ежа, у параўнанні з усімі месцамі, дзе я была, здавалася нават смачнай.\nНа "сутках" са мной сядзелі дзяўчына-археолаг, яе сяброўка навуковец, журналістка «Нашай Ніва», барыстка, галоўная бухгалтарка, музыка, псіхолаг, інжынер і гандлярка».\nПраваабарончаму цэнтру “Вясна” распавёў Аляксандр, які вызваліўся тыдзень таму. Імя мужчыны змененае ў мэтах бяспекі.\n02.07.2021 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, умовы ўтрыманьня


Выканаўчы бізнес Private Jet Air Charter Ад або Сіэтл, Tacoma, Bellevue, Вашынгтон Plane Арэнда Кампанія Near Me 877-913-0999 каціроўка на пустым ўчастак палёт службы самалёта авіяцыі падарожжа для бізнесу або апошніх хвілін асабістых выходных паездак на раскоша выканаўчай паветры самалёта пусты ногі 877-913-0999. If you’re headed to the Seattle area or need to get there quickly, разгледзець прыватны рэактыўны чартэрны рэйс Сіэтл маршрут. Ёсць шмат пераваг прыняцця чартарнага рэйса, у тым ліку магчымасці лётаць у невялікія аэрапорты, пазбягаючы доўгіх ліній аэрапорта, большы камфорт, а ў некаторых выпадках, зніжэнне выдаткаў.\nЧартарныя самалёты не рэгулююцца такім жа чынам, як камерцыйныя авіякампаніі. Яны могуць лётаць у невялікія аэрапорты, што робіць яго лягчэй дабрацца да патрэбнага месца. Калі гэта не з'яўляецца праблемай, вартасныя і эканомія часу можа быць. Калі чартэрны рэйс забраніраваны, няма доўгіх ліній аэрапорта, каб чакаць у. Those who book charter flights don’t need to be at the airport an hour or more in advance of the flight time.\nЧартарныя самалёты строга рэгулюецца, часта робіць іх больш бяспечнымі, чым камерцыйныя рэйсы, з пункту гледжання бяспекі. Для тых, хто лётае часта чартарныя рэйсы, Прэстыжная арэнда на самалёт Сіэтл можа зрабіць розніцу ва ўзроўні камфорту падчас палёту. Сыроватка падарожжа туляцца ў маленькім сядзенне, калі вы можаце расслабіцца, магчыма атрымаць працу, і атрымліваць асалоду ад клопатаў бясплатна паездкі.\nПустыя ногі палёты на чартэрных самалётах прапаноўваюць найбольшы патэнцыял для эканоміі. Калі чартарныя самалёты бранююцца на шляху, яны павінны вярнуцца да месца прызначэння пусты. Тыя, хто лічыць магчымасць арэнды даступнай пусты службы ногі самалёта могуць зэканоміць да 70% выдаткаў на палёт. У дадатак, пасажыры будуць мець больш прасторы і будзе больш камфортна ў цэлым.\nКалі чалавек ці невялікая група павінна ляцець у пэўным месцы, такія як Сіэтл, a private jet charter flight Seattle route can offer amenities and savings commercial airlines can’t. Ёсць менш непрыемнасцяў з чэкам ў і не доўгія чэргі, каб турбавацца аб. Чартарныя рэйсы могуць дапамагчы занятым людзям падтрымліваць больш высокі ўзровень прадукцыйнасці. Яны могуць дапамагчы паменшыць стрэс ад падарожжаў падчас адпачынку, а таксама.\nСіэтл, Вашынгтон 98101\nСіэтл, Medina, востраў Mercer, Bellevue, Kirkland, Seahurst, востраў Bainbridge, Рентон, Rollingbay, Манчэстэр, Redmond, Кенмор, Southworth, Паўднёвая Колбі, Bothell, Mountlake Тэраса, Вудинвилль, Indianola, Порт-Орчард, Эдмондс, Suquamish, Бремертона, Sammamish, Линвуд, Retsil, Redondo, Tracyton, Vashon, паліспаста, Issaquah, Keyport, кент, Кінгстан, Паулсбо, Олалья, Силвердейл, Burley, Snohomish, Дюваль, гваздзік, Эверетт, Federal Way, порт Гембл, Gig Harbor, Maple Valley, Fall City, Mukilteo, рыжаваты, Прэстан, Tacoma, Wauna, Hansville, Snoqualmie, міралюбівы, Хобарт, Клінтан, Мілтан, чорны алмаз, Манро, Seabeck, Camp Murray, порт Ладлоу, Ravensdale, Belfair, Vaughn, Самнер, Quilcene, Brinnon, востраў Фокс, Allyn, Пуйаллап, North Bend, Лэнглі, University Place, Freeland, султан, Lakebay, Lake Stevens, Lakewood, Marysville, Запуск, Chimacum, Steilacoom, McChord Afb, Buckley, Grapeview, Tahuya, Паўднёвая Prairie, Greenbank, Enumclaw, Lilliwaup, Longbranch, Nordland, востраў Андэрсан, злітак золата, порт Hadlock, Spanaway, Wilkeson, Dupont, саюз, Граніт-Фолс, порт Таунсенд, Грэхем, Orting, North Lakewood, Silvana, Baring, індэкс, Алімпія, Stanwood, Hoodsport, Kapowsin, Skykomish, Арлингтон, чорны алмаз, востраў Camano, Coupeville, Шэлтан, Lacey, рой, Snoqualmie Pass, East Olympia, Сяку, Tumwater, Oak Harbor, Eatonville, Конвей, Mckenna, Yelm, Carlsborg, Маунт-Вернан, Рэнье, La Conner, Істан, вялікі, Мэтлак, Tenino, Darrington, Littlerock, McCleary, Клиарлейк, Эльба, Порт-Анджэлес, Burlington, Ashford, Bucoda, Longmire, Anacortes, Sedro Вулли, Paradise Inn, Рональд, карысных выкапняў, яблыкі, ліман, Malone, Рочестер, Гамільтан, востраў Лопес, лук, цэнтрале, Satsop, Рослин, бетон, Oakville, Quinault, Гальвин, Паўднёвая Cle Elum, востраў Блэйк, Монтесано, Cinebar, Onalaska, Cle Elum, Джойс, Мортон, востраў Shaw, касаткі, Friday Harbor, Rockport, Неилтон, Вольга, Marblemount, Чехалис, Napavine, Deer Harbor, Packwood, сталіца свету, здзіўленая гнілата, абердзін, Адна, ён Пе, Naches, Райманд, Менло, сіняк, South Bend\nЦэны Чартар Спокейн


Алесь Каліта: Беларускае войска трэба пазбавіць ад кантралюючага баласту | Новы Час\nАлесь Каліта: Беларускае войска трэба пазбавіць ад кантралюючага баласту\nЗ войска вярнуўся першы лідэр «Моладзі БНФ» Алесь Каліта — дыпламаваны юрыст, адзін з першых моладзевых актывістаў, якіх праваабаронцы назвалі «палітычнымі прызыўнікамі».\nАлесь праходзіў службу ў 29-й зенітра-ракетнай брыгадзе ў вёсцы Межыца Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. 26 студзеня ён распавёў журналістам пра сваю службу, становішча ў беларускім войску, а таксама пра свае планы цяпер ужо ў цывільным жыцці. Пры гэтым тэму «палітычнага прызыву» амаль не краналі — больш увагі Алесь Каліта надаў цяперашняму стану беларускай арміі.\nНа прэс-канферэнцыю экс-кіраўнік моладзевага крыла Партыі БНФ прыйшоў у «поўным строі» — шыкоўная вайсковая форма, аздобленая нацыянальнай атрыбутыкай, вельмі да твару Алесю Каліце, якога да гвалтоўнага прызыву на вайсковую службу (нягледзячы на не адпавядаючы патрабаванням стан здароўя) цяжка было сабе ўявіць у ролі жаўнера.\nАлесь Каліта адразу выказаў падзяку ўсім сваім сябрам, якія дасылалі яму лісты ў вайсковую частку не толькі з Беларусі, але і з замежжа, а таксама рэдакцыям незалежных выданняў, якія рэгулярна забяспечвалі яго асобнікамі газет, дзякуючы чаму моладзевы актывіст заўжды быў інфармаваны пра падзеі, што адбываюцца ў краіне.\n«Калі хтосьці там, «наверсе», думаў, што служба ў войску мяне выправіць ідэалагічна, то ён вельмі памыляўся, — кажа Алесь Каліта. — Наадварот, войска мяне вельмі ўмацавала, фізічна я сябе адчуваю ў разы мацнейшым, маральна — адпачыўшым, і зараз я гатовы падключыцца да актыўнай палітычнай дзейнасці. Я пакуль не вызначыўся, ці гэта будзе публічная дзейнасць, ці арганізатарская праца ў межах Партыі БНФ, але я дакладна вяртаюся ў актыўную фронтаўскую дзейнасць. Зараз я адчуваю сябе больш моцным і трывалым».\nТой моладзі, якая пойдзе ў войска, Алесь Каліта пажадаў не баяцца арміі ды імкнуцца скарыстаць тыя год-паўтара, каб удасканаліць сябе, а войска, паводле Алеся, дае такую магчымасць. Па словах былога лідэра «Моладзі БНФ», яго непасрэдныя камандзіры і саслужыўцы паставіліся з разуменнем да яго грамадзянскай пазіцыі, да яго партыйнай прыналежнасці. «Ніякіх перашкодаў пры ўжыванні мною беларускай мовы ці адстойванні нейкіх правоў і палітычных поглядаў не ўзнікала, — адзначыў Алесь Каліта. — З боку камандавання не было спробаў перавыхаваць мяне, таму і я не спрабаваў кагосьці перавыхаваць. Мае камандзіры збольшага былі ў веку 22–35 гадоў, яны разумеюць, што ёсць незалежнасць Беларусі, што мы не частка Расіі, што ў нас ёсць свая гісторыя, таму не было ніякіх праблем. Асноўная задача была — баявая падрыхтоўка, у маім прызыве вялікая ўвага надавалася баявой і мабілізацыйнай падрыхтоўцы».\nТым не менш, адзначыў Алесь Каліта, у сённяшнім беларускім войску ёсць шмат праблем, якія трэба вырашаць. «Неабходна рэфармаванне войска, перад усім трэба ліквідоўваць розныя наглядаючыя і кантрольныя органы, якія не даюць магчымасці звычайным афіцэрам — камандзірам батарэі, начальнікам разлікаў — займацца непасрэдна баявой падрыхтоўкай баявых разлікаў. Сённяшні ўзровень баявой і мабілізацыйнай гатоўнасці беларускіх салдат адрозніваецца ад таго, які быў у 2003–2004 гадах. Мяне гэта непакоіць, і стала яшчэ больш непакоіць пасля расійска-грузінскага канфлікту, які паказаў, што мы можам таксама стаць той тэрыторыяй, на якую могуць увайсці расійскія войскі».\nПа словах Алеся Каліты, ідэалогія ў беларускім войску засталася яшчэ з савецкіх часоў. «Не скажу, што гэта актыўна прапагандуецца, але існуе такая пазіцыя, што NАТО — пагроза для Беларусі, і гэта нягледзячы на тое, што ў часопісе «Армія» ёсць некалькі старонак на англійскай мове. Я так разумею, гэта для замежнікаў — такая двайная гульня… Але салдатам даводзіцца, што NАТО — гэта патэнцыйны вораг, — кажа Алесь Каліта. — І найбліжэйшым часам гэты ідэалагічны складнік не зменіцца, таму што асноўная маса намеснікаў камандзіраў брыгад па ідэалагічнай працы — гэта людзі сталай савецкай загартоўкі, таму і далей у войску будзе прапагандавацца падобнае».\nПа словах хлопца, у войску працягвае існаваць «дзедаўшчына»: «Для вялікай часткі моладзі, якая служыць у войску, становіцца зразумелым, што трэба так ці інакш выканаць каманду, толькі тады, калі ім дасі кухталя. 90 адсоткаў моладзі ў войску — гэта тыя, хто не мае ні ліцэйскай, ні тэхнікумаўскай адукацыі. Ім не цікава, хто ў нас у парламенце, яны не ведаюць міністраў, яны ведаюць толькі прэзідэнта, і больш нічога. Ім цікава пасядзець у інтэрнэце «ВКонтакте», завесці новыя знаёмствы, паслухаць музыку».\nСваю далейшую дзейнасць Алесь Каліта збіраецца засяродзіць на пытаннях рэфармавання беларускай арміі, а таксама на праблеме ўвядзення ў Беларусі альтэрнатыўнай службы.


Наведвальнікам курсаў беларускай мовы не хапае месцаў | naviny.by\nНаведвальнікам курсаў беларускай мовы не хапае месцаў\nІнтарэс да “Мовы нанова” і трэцяга сезону “Мова ці кава” проста шалёны…\nМарыя ГРЫЦ / 14.01.2014 / 15:57 / Общество\nВедаць беларускую мову становіцца модна. Вывучаць яе людзі хочуць не толькі ва ўстановах адукацыі, але і ў нефармальнай атмасферы. Курсы “Мова ці кава” сталі вядомымі не толькі ў сталіцы, але і ў іншых беларускіх гарадах. Чаму з’явілася яшчэ адна суполка — “Мова нанова”, і ці варта падзяляць адну і тую ж аўдыторыю?\n“Мова ці кава” — трэці сезон\n13 студзеня заняткі “Мова ці кава” адкрылі трэці сезон. Яны прайшлі ў крэатыўным кластары “Цэх”. Арганізатары сцвярджаюць, што “Цэх” будзе пастаянным месцам для курсаў.\nТэмай першай сустрэчы стаў «АБШЧЭПІТ». Вядучымі былі Алесь Залеўскі, Васіль Дранько-Майсюк і Уладзімір Лянкевіч. У якасці гасцей былі запрошаныя ўладальнікі мінскіх кафэ і рэстаранаў.\nУдзельніца першага занятку Таццяна Каравянкова адзначыла, што атмасфера была вельмі цёплай і сяброўскай. “ЦЭХ” у прынцыпе вялікая прастора, але нашая сустрэча атрымалася вельмі ўтульнай”, — адзначыла яна.\n“Удзельнікі курсаў трэніравалі лексіку, ім раздалі карткі і яны ладзілі невялічкія імпрэзы з пэўнай тэматыкай”, — гаворыць Таццяна.\nАле і эмоцый хапала, асабліва калі пачаліся дыскусіі. Рэстаратары і наведвальнікі курсаў абмяркоўвалі, што рабіць, каб афіцыянты не крывілі твар пры замове ў іх «кубачка гарбаты і рахунка», ды што рабіць рэстаратарам, для якіх мову дыктуе рускамоўны кліент? Але скончыліся спрэчкі інтэлігентна.\nЯк адзначыла ў інтэрв'ю БелаПАН арганізатар курсаў Кацярына Кібальчыч, плануецца , што яны будуць доўжыцца да канца года.\n“Калі мы пачыналі ўсё ў студзені 2013 года, то планавалі, што будзем працаваць да лета, — сказала яна. — Курсы апынуліся папулярнымі, таму восенню мы пачалі другі сезон. Зараз я разумею, што яны працягнуцца яшчэ год, а потым час пакажа”.\nКурсы будуць весці розныя пары. Па словах Кацярыны Кібальчыч, “найбольш ўдалая форма — дыскусія на зададзеную тэму, бо людзі падключаюцца і актыўна ўдзельнічаюць”.\nУжо ёсць планы на наступныя заняткі. Кібальчыч распавяла, што праз тыдзень наведвальнікі будуць абмяркоўваць пытанне “Расейцы ў горадзе”. Яна ліча, што будзе даволі цікава даведаца меркаванне не толькі беларусаў пра тое, як нашыя ўсходнія суседзі адпачываюць тут, але і паслухаць саміх расейцаў.\nПраз тыдзень тэмай сустрэчы стане “Інтэрнет” — як адаптавалася беларуская мова для сеціва і наколькі людзі сёння залежаць ад гаджэтаў. Кацярына Кібальчыч паабяцала, што ў госці прыйдуць вельмі цікавыя людзі.\n“Мова ці кава” — жывы праект”, — адзначае Кацярына Кібальчыч. Яна кажа, што будзе развівацца і змяняцца не толькі падыход да самой плыні курсаў, але і прастора.\n“Я перфекцыяніст, таму сядзела на занятках і глядзела, што лепей змяніць. Некаторым наведвальнікам не хапіла месца — трэба будзе вырашыць і гэтае пытанне. Заднія шэрагі не бачылі выступоўцаў, таму мы думаем паставіць высокія барныя зэдлікі для вядучых і гасцей. Таксама памяняецца размеркавання месцаў для аўдыторыі, каб камунікацыя была шчэ больш нефармальная”, — гаворыць Кацярына.\nКацярына Кібальчыч: курсы разлічаныя на тых, хто ўжо крыху валодае беларускай мовай, але хацеў бы абагаціць свае веды\nЯна таксама заявіла, што да кожнага занятку будуць рыхтавацца беларуска-рускія міні-размоўнікі па заяўленай тэме.\nКранаючы тэму раз’яднання курсаў, Кацярына адзначыла, што гэта да лепшага. “У такім праекце канкурэнцыя павінна быць, яна дапамагае развівацца”, — адзначыла яна.\n“Мова ці кава” і “Мова нанова” праходзяць у розных месцах, але ў адзін час. У “Фэйсбуку” людзі пішуць, што маюць жаданне хадзіць на абедзве пляцоўкі, але расклад моўных курсаў робіць гэта немагчымым.\nКацярына Кібальчыч паабяцала, што пагаворыць з “канкурэнтамі”, “каб не атрымалася так, што мы перанеслі нашыя заняткі на аўторак, і яны зрабілі тое самае”.\nЗаняткі “Мова нанова” пачаліся з таго, што Алеся Літвіноўская і Глеб Лабадзенка патлумачылі наведвальнікам, адкуль з’явілася назва курсаў і што самі курсы — гэта не перайменаваныя “Мова ці кава”, а новы праект.\nФота “Мова нанова”\nНаведвальніца “Мовы нанова” Кацярына распавяла: “Так шмат людзей яшчэ ніколі не было. Некаторыя падыходзілі да ўваходу ў галерэю, бачылі вялікую чаргу і сыходзілі. У самой зале не было вольных крэслаў, таму шмат хто застаўся стаяць. Дзве гадзіны заняткаў — гэта цяжкавата, таму я думала, што некаторыя не вытрымаюць і сыйдуць, але ўсе засталіся”.\nПрыемнай нечаканасцю для наведвальнікаў стаў тэлемост са Стэфанам Эрыксанам, з ім атрымалася вясёлая ды шчырая размова. Былога шведскага амбасадара крыху збянтэжыла пытанне пра тое, што было самым цяжкім у вывучэнні беларускай мовы. Спадар Эрыксан адзначыў, што цяжкасцей было шмат, але вывучэнне было цікавым.\nУ якасці госця быў “самы смачны мужчына Беларусі” пекар з Верхнядзвінска Кастусь Ларкоў. Ён прынёс некаторыя прысмакі свайго вырабніцтва і распавёў, што сам не ліча сваё майстэрства мастацтвам. Але з такой думкай не пагаджаюцца тыя, што пакаштаваў прыгожыя ды смачныя пірагі Кастуся.\nНапрыканцы сустрэчы для аматараў мовы выступіў гурт HandmadE. Пасля наведвальнікі шчэ доўга не разыходзіліся, бо сярод іх было шмат знаёмых яшчэ з часоў “Мова ці кава”.\nВядучая моўных курсаў “Мова нанова” Алеся Літвіноўская адзначыла, што на першы занятак прыйшло яшчэ больш людзей, чым было раней.\n“Учора да нас у галерэю “Ў” прыйшло больш за 300 чалавек, нават была чарга, каб патрапіць ў галерэю, як у маўзалей. Мы перабачаемся за тое, што не хапіла месцаў усім, хто хацеў трапіць на занятак. Будзем далей неяк вырашаць гэтае пытанне”, — запэўніла Алеся.\nЯна адзначыла, што прыйшлі людзі, якія дагэтуль наведвалі курсы, і “вельмі прыемна было пабачыць знаёмыя твары”.\nВядучыя “Мовы нанова” запусцілі адмысловы сайт, тут выкладаюць інфармацыю з заняткаў і нават практыкаванні.\nАлеся Літвіноўская патлумачыла, што “некаторыя людзі не могуць штораз наведваць курсы, яны могуць займацца дыстанцыйна”.\n“Нас просяць адкрыць курсы ў іншых гарадах, але мы не можам фізічна такое зрабіць. Зладзіць майстар-класс магчыма, а ў дапамогу тым, кто збіраецца навучаць людзей ў іншах гарадах, мы выкладаем нашыя матэрыялы”, — гаворыць Алеся Літвіноўская.\nЯна адзначыла, што павелічэнне колькасці пляцовак для беларускамоўнай камунікацыі — гэта добра. У суполак адрозніваюцца мэты і падыходы да заняткаў, таму падзяленне даволі натуральнае. “Мова нанова” застанецца верная свайму ранейшаму накірунку — вывучэнне граматыкі і лексікі.\nЦяга да беларускага — то вельмі добра\nПадзяленне моўных курсаў ліча добрай з’явай старшыня Таварыства беларускай мовы, кандыдат гістарычных навук Алег Трусаў. Ён адзначыў, што “ў людзей павялічваецца цяга да ўсяго беларускага, і гэта выдатна. Вядучыя моўных курсаў — сябры ТБМ, мы робім адну справу — навучаем людзей”.\nНа пытанне, чаму першыя курсы беларускай мовы, якія заснаваў ТБМ, не маюць такой колькасці наведвальнікаў, Алег Трусаў патлумачыў: “Бо нам няма дзе столькі пасадзіць! Наша прастора разлічана на 30-40 чалавек, прыкладна столькі клуб “Прамова” і наведваюць. Мы летам вырашылі зрабіць курсы “Гістарычная школа”, думалі, ці прыйдзе хто ў так званы “мёртвы сезон”. То наведвальнікаў было столькі, што на падлозе сядзелі. Таму вырашылі працягнуць сустрэчы і пасля лета”.\nА тым часам на старонках абедзьвух “моваў” у сацыяльных сетках наведвальнікі працягваюць абмяркоўваць заняткі, што прайшлі ў панядзелак. Усе водгукі станоўчыя, адзінае нараканне — нехапае месцаў каб сесьці ні ў “Ў”, ні ў “Цэху”.\nТэги: Мова нанова Мова ці кава беларуская мова Персона: Олег Трусов Татьяна Коровенкова Алесь Залевский Василий Дранько-Майсюк Владимир Ленкевич Глеб Лободенко Екатерина Кибальчич Алеся Литвиновская Стефан Эрикссон\nРоссийская кормушка для Минска закрывается. Что дальше? 61898\nВласть попросили применить амнистию к коррупционерам 1961


міліцыя ці бандыты ў пагонах? » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nКастусь рыхтуецца ехаць на лецішча міністэрства культуры\nпозна-позна ўвечары вярталіся з жонкай дадому. як раптам бачым -- ля суседняга дома (Бельскага, 47, друг іпад'езд) стаіць міліцэйскі уазік, а двое... міліцыянтаў хапаюць нейкага хлопца і пачынаюць яго зьбіваць: нагамі, кулакамі, а потым -- галавой аб машыну...\nмы, натуральна, падыйшлі. нам, натуральна, адказалі: ня ваша дзела -- ідзіце куды ішлі.\nпры гэтым бедны хлопец маліў іх ня біць яго. цьверджу, што пры гэтым ён не адбіваўся і не брыдкасловіў. яго запіхнулі і павезьлі.\nя запісаў бартавы нумар уазіка -- К801.\nпазванілі 102, тэлефон давера, мясцовае аддзяленьне міліцыі. прыйшоў сонны мент, якому я напісаў заяву пра тое, што бачыў. ён млява адказаў: "значыт, он сапраціўляўся, не хацеў садзіцца ў машыну".\nя пазычыў яму, каб ён аднойчы вось так бяз формы выпіў пляшку піва і патрапіўся сваім калегам.\nня зычу вам нікому і ніколі патрапіць у рукі такой міліцыі. лепш ужо, відаць, якім бандытам.\nілюстрацыя ўзятая з інтэрнэта


Галоўная АЗІЙСКА-АКЯЙСКІЯ ФУТБОЛЬНЫЯ АПАВЯДАННІ Футбалісты Акіяніі Единак Дзяцінства Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты\nLB прадстаўляе поўную гісторыю футбольнага генія, які найбольш вядомы пад мянушкай; "Бараду трэба баяцца", Нашы Единаки Childhood Гісторыя плюс Untold Біяграфіі Факты прыносіць вам поўны справаздачу аб прыкметных падзеях з свайго часу дзяцінства да цяперашняга часу. Аналіз ўключае ў сябе гісторыю свайго жыцця, перш чым слава, сямейнага жыцця і ў многіх пазадарожных поле мала вядомых фактаў пра яго.\nТак, усе ведаюць пра яго атрыбутыкі лідэрства, але мала хто лічыць, што Бія нашага Міла Адзінака з'яўляецца даволі цікавай. Зараз без далейшага адэё, пачнем.\nMile Jedinak Childhood Гісторыя Плюс невыказаныя факты біяграфіі -Ранні перыяд жыцця\nЯго сапраўднае імя - Майкл Джон Едзінак. Ён нарадзіўся на ст 3rd дзень жніўня 1984 ў Сіднэй, Аўстралія. Майкл харвацкага паходжання і яго мянушка "Міля" гэта адна з тых мянушак, якія сталі свайго роду яго афіцыйная назва.\nМайл вырас у дзяцінстве ў суровым заходнім прыгарадзе Руці-Хіла ў Сіднэі разам з бацькамі, дзядулямі, братамі і сёстрамі. Сапраўды, калі вы разумееце мясцовасць, прыземленых людзей, цяжкія часы, якія яны перажылі, вы добра разумееце, як Майл Едзінак развіў душэўную сілу і рашучасць ісці далей і дамагацца поспеху ў адным з найвялікшых футбольных футболаў этапы.\nЕдинак раз успамінаў. «Мае бабуля і дзядуля былі таксама ў гэтай галіне, таму мы мелі вялікую сямейную сетку. Мама і тата працавалі даволі цяжка. Яны, верагодна, зрабілі гэта трохі цяжка, але я б не сказаў, што гэта крайнасць. Справа ў тым, што яны атрымалі яны працавалі вельмі цяжка атрымаць. Гэта не так лёгка, і я мяркую, што шмат майго выхавання была заснавана на працы за тое, што вы можаце атрымаць. Я азіраюся назад і магу сказаць, маючы гэтыя каштоўнасці растуць что-то я вельмі ганаруся і вельмі ўдзячны сваім бацькам за тое, як яны выхавалі мяне «.\nУ дзяцінстве Mile прысутнічаў St Augustine каталіцкай сярэдняй школы ў Rooty Hill. У школе была футбольная каманда. Ён закахаўся ў гульню і зрабіў гэта яго запал і будучую кар'еру з ранняга ўзросту. У той час як у школе, Mile удзельнічаў і вывеў сваю каманду на перамогу ў некалькіх конкурсах. Яго запомніўся PDSSSC, конкурс, які Зацвярджаўся усімі аўстралійскімі каталіцкімі школамі.\nПасля яго моладзі ўздым, Mile ўзяў футбол на наступны ўзровень, падпісаўшы з Сіднейскай Юнайтэд за маладзёжную кар'еру. Міля пайшла далей, каб стаць клубам фаварытам, як ён увайшоў у іх старэйшыя бок. Для таго, каб атрымаць шмат вопыту, ён адправіўся ў Харватыю (NK Вараждин) і Турцыі (Антальяспор) па пазыцы, перш чым, нарэшце, пакінуўшы ў Еўропе і дзе ён пасля стаў капітанам Крыстал Пэлас, а таксама яго народ. Гэтак жа, як Видука, Кіруючы сваёй краіны азначае, што свет для яго, а астатняе, як гаворыцца, ужо гісторыя\nMile Jedinak Childhood Гісторыя Плюс невыказаныя факты біяграфіі -адносіны Жыццё\nУ 2010, Единак ажаніўся Наталі Паўлін. Яны былі ў адносінах на працягу доўгага часу і маюць вялікае счапленне адзін з адным. Гэтая пара часта заўважаная на розных мерапрыемствах і функцыях.\nЯго жонка, Наталі Паўлін з'яўляецца былой мадэллю з Сіднэя. У пары ёсць сын па імя Андрэ пасля іх шлюбу ў 2010.\nMile Jedinak Childhood Гісторыя Плюс невыказаныя факты біяграфіі -Асабістае жыццё\nMile мае наступныя атрыбуты яго асобы.\nЕдинак Моцныя боку: Ён з'яўляецца творчым, гарачым, шчодрым, спагадным, вясёлым, з пачуццём гумару.\nЕдинак Слабыя бакі: У нейкі момант часу, Mile можа быць напышлівым і упартым.\nШто Единак любіць: Вядома, ён любіць прымаць святы і весяліцца з сябрамі.\nШто Единак не любіць: Будучы праігнараваны, перад цяжкай рэальнасцю, ня апрацаваную, як кароль або капітан.\nТакім чынам, Единак прыроджаны лідэр. Ён драматычны, творчы, упэўнены ў сабе і дамінуючым.\nЁн здольны дасягнуць чаго заўгодна ў любой сферы жыцця, у якую бярэ на сябе абавязацельства. Без сумневу, у Мілі і яго статусе "караля джунгляў" ёсць пэўная сіла.\nMile Jedinak Childhood Гісторыя Плюс невыказаныя факты біяграфіі -сямейнае жыццё\nМайкл Джон прыходзіць з вялікага і сярэдняга класа сям'і фон з вялікай колькасцю братоў і сясцёр. Менавіта яго бабуля і дзядуля, якія першы мігравалі з Харватыі ў Аўстралію падчас Усходне-франтавая вайна, якая ў рамках Другой сусветнай вайны.\nЯго мама і тата, якія маюць харвацкую спадчыну, прыехалі ў Сіднэй у дзяцінстве і выраслі разам з бабулямі і дзядулямі, якія на самай справе не валодалі вялікай колькасцю англійскай мовы. Як і многія да і пасля іх, яны пажаніліся самі, купілі свой першы дом і ўбачылі, як размнажаецца іх вялікая сям'я.\nМайл паходзіць з сям'і з асноўнымі каштоўнасцямі. На падставе тыповай працы мігрантаў і сямейнай этыкі бацькі Міле Едзінак дапамагалі прывіваць сваім дзецям усе правільныя каштоўнасці, асабліва Міле. Сёння Майлз разглядаецца як той, хто атрымаў у спадчыну добры зрэз сваіх сямейных каштоўнасцей, што бачыцца ў тым, як ён вядзе "Соцэру" гэтак жа, як цім Кэхіл, Гары Кьюэлл і Lucas Neill было зроблена ў мінулым.\nMile Jedinak Childhood Гісторыя Плюс невыказаныя факты біяграфіі -Гісторыя Ззаду Яго імя\nМайл Едзінак расказаў, што яго сапраўднае імя Майкл, але быў скарочаны з-за яго харвацкай спадчыны. Едзінак стаў фаварытам заўзятараў падчас першага сезона ў "Астан Віле" і атрымаў мянушку "Бараду трэба баяцца" вернікамі Villa Park.\nАўстралійскі інтэрнацыянал нарадзіўся ў Сіднэі, але паходзіць з харвацкай сям'і. Ён мае абрэвіятуру свайго імя, Mile - вымаўляецца Me Lay.\nФАКТ Праверыць: Дзякуй за чытанне нашых фактаў біяграфіі Единак Childhood Story плюс неапісальнага. у LifeBogger, мы імкнемся да дакладнасці і справядлівасці. Калі вы бачыце ў гэтым артыкуле нешта не так, калі ласка, дайце каментарый альбо звяжыцеся з намі !.\nМадыфікаваная дата: 25 снежня 2020 года


Шліфоўка бетону балгаркай: спосабы, выбар інструмента, - Блог пра рамонт\nПерад апрацоўкай падлогі фінішным пакрыццём трэба пераканацца ў тым, што яго бетонная паверхню роўная. Адзін са спосабаў гэтага дамагчыся - правесці шліфоўку балгаркай, з усталяваным на яе спецыяльным колам. Звычайна такі працэс выконваюць перад выдаленнем пылу, нанясеннем насычэнні, лакаў і фарбаў.\nДзе ўжываецца шліфоўка\nУ апошні час набірае папулярнасць такая працэдура, як шліфаванне бетоннай падлогі.\nГэта дае магчымасць:\nвыключыць неабходнасць перыядычным рэстаўрацыі паверхні;\nробіць падлогу устойлівым да дзеяння вільгаці, агрэсіўных хімічных уздзеянняў, інтэнсіўнаму хадні па ім і перамяшчэнню цяжкага абсталявання.\nКалі шліфоўка выканана якасна, паверхня становіцца прыгожай на выгляд і зусім не патрабуе значных выдаткаў часу і сродкаў на забеспячэнне адмысловага сыходу за ёй.\nАдной з разнавіднасцяў будаўнічай апрацоўкі з'яўляецца шліфоўка бетоннай падлогі балгаркай, якую робяць для таго, каб:\nдамагчыся выраўноўвання падставы падлогі і сцяжкі перад тым, як прыступіць да апрацоўкі яго ўмацавальнымі насычэннямі, дэкаратыўнымі фарбамі, наліўнымі палімернымі пакрыццямі і ахоўнымі лакамі.\nПапярэдняя шліфоўка праводзіцца праз 3-5 дзён пасля таго, як заліта падставу падлогі. Канчатковую шліфоўку робяць пасля поўнага зацвярдзення пакрыцця.\nСавет: калі трэба будзе праца з новым бетонам, не патрабуецца ўстараняць вапнавае малачко, якое ўтвараецца падчас залівання ў працэсе расслаення раствора. Пры апрацоўцы старога - зніміце верхні пласт.\nГалоўнай мэтай выканання шліфоўкі падлогі становіцца прывядзенне паверхні ў ідэальны стан перад нанясеннем на яе пакрыцця. Гэтую працэдуру таксама выконваюць, калі трэба аднавіць зношаны бетонны пол, так як яна прадухіляе страту ім трываласці.\nКалі бетон нешлифованный, ён можа моцна цягнуць вільгаць, а ў спалучэнні з мінусовай тэмпературай гэта прыводзіць да яе замярзання і разбурэння матэрыялу. Асабліва адчувальна такое ўздзеянне на ніжніх ярусах.\nПамятаеце, што шліфоўка выконваецца рухамі балгаркі, якія ў дакладнасці паўтараюць рэльеф паверхні. Таму яна не дапаможа пазбавіцца ад перападаў залівання або няправільнага ўхілу падлогі.\nСавет: для ліквідацыі сур'ёзных дэфектаў няма іншага спосабу, чым паўторнае правядзенне залівання падставы.\nМожа прымяняцца сухі спосаб шліфавання або вільготны. Усё залежыць ад матэрыялу, які патрабуе апрацоўкі.\nКошт работ не мяняецца ад абранага спосабу правядзення ўздзеяння.\nКалі падлога накрыты мармуровай крошкай або мазаікай, ужываюць вільготнае шліфаванне. Падобны тып работ патрабуе выкарыстання абразіўных сегментаў. Гэта дазваляе атрымаць паверхню падлогі практычна ідэальнага якасці.\nКалі патрабуецца выканаць шліфаванне бетоннай падлогі, лепш звярнуцца да сухога спосабу. Праўда, гэты працэс займае больш часу, чым вільготная апрацоўка. Працэс суправаджаецца адукацыяй вялікай колькасці пылу, але яна менш небяспечная ў параўнанні з мокрым цэментам, моцна засцілалі вочы. Выдаляць пыл можна пры дапамозе прамысловых пыласосаў.\nЛюбы будаўнічы крама можа прапанаваць неабходны для шліфавання бетону інструмент. У асноўным гэта балгаркі ад амерыканскіх і еўрапейскіх вытворцаў. Яе выбар з усяго шліфавальнага інструмента азначае, што працаваць будзе некалькі складаней, але такі рамонт сваімі рукамі не патрабуе закупкі дарагога абсталявання.\nПлюс балгаркі ў тым, што яна здольная прайсці па цяжкадаступных месцах, куды буйной шліфавальнай машыне па бетоне не дастаць. Для працы спатрэбіцца таксама алмазная чаша і абразіўны дыск.\nНе забывайце - чым большы памер круга, тым большая нагрузка на інструмент. Таму рэзка жалезабетону алмазнымі коламі адбываецца з дапамогай спецыяльнага прафесійнага абсталявання.\nМатэрыял для шліфоўкі\nВыкананне работ магчыма на любым бетоне, а на іх вынік ўплывае марка і ўзрост пакрыцця і напаўняльнікаў. Можа здымацца пласт да 30 мм, дапускаецца наяўнасць ямак і грудкоў, але велічыня перападу паміж імі не можа перавышаць 5 мм.\nВыбар матэрыялу залежыць ад прызначэння апрацоўванага памяшкання і адбіваецца на кошце работ. Шліфоўка бетоннай сцяжкі лепш за ўсё выконваецца з выкарыстаннем у якасці напаўняльніка друзу метамарфічныя горных парод і дробных фракцый.\nКалі вядома, што затым будуць праводзіцца паліравальнай мерапрыемствы, для стварэння арыгінальнай паверхні выбіраюць для бетону друз з граніту або мармуровую дробку. Такія матэрыялы лепш падыходзяць ў гэтым выпадку.\nІдэальная шліфоўка вырабляецца з дапамогай дробных фракцый.\nЛёгка выканаць апрацоўку, ужываючы мармуровую дробку.\nНайбольш складаныя работы з гранітам і ападкавых жвірам.\nШчыльнасць напаўняльніка павінна быць нармальнай, каб забяспечыць дастатковую якасць падлогі.\nКалі на бетонную паверхню нанесены пакрыцці, іх пажадана ліквідаваць.\nПлоскасць трэба зрабіць роўнай, кантроль вырабляеце трохмернай лінейкай.\nКалі выяўленыя выбоіны, ямы або груды, павялічце колькасць алмазаў.\nТрэба праверыць падлогу на наяўнасць дэфармацыйна-усаджвальных швоў і расколін. Пры выяўленні гэтых дэфектаў выконваецца іх заладжвання і дадатковая шліфоўка праблемных месцаў.\nЗ мэтай праверкі калянасці падлогі невялікі яго ўчастак апрацоўваецца балгаркай.\nПерад пачаткам шліфавання бетону варта пераканацца ў адсутнасці арматуры або металічнай армавальнай сеткі ў верхнім пласце. Калі гэты матэрыял ёсць, яго трэба выдаліць.\nРада: любыя працы, у тым ліку алмазнай свідраванне адтулін у бетоне, старайцеся правесці да шліфавання.\nІнструкцыя прадпісвае пачынаць шліфаванне толькі праз 2 тыдні пасля таго, як сцяжка цалкам высахла. Гэты перыяд патрэбен для таго, каб пакрыццё набыло трываласць і стала гатовым для наступнага выкарыстання.\nПамятаеце, што ў бетон могуць дадавацца мармур, жвір, граніт, вапняк і іншыя кампаненты. Пры выкананні шліфоўкі не да канца высахлай паверхні, ёсць рызыка, што кавалачкі гэтых дабавак будуць проста вырваны.\nПерад тым, як шліфаваць бетон балгаркай, не забудзьцеся правесці падрыхтоўчыя працэдуры. Для апрацоўкі падлогі ўжываюць адмысловую сумесь, здольную ўступаць у патрэбную рэакцыю з гідравокісу кальцыя, вынікам чаго стане адукацыю мінеральна-звязальнага рэчыва. Яно закрые пары, што зробіць бетон трывалым і больш устойлівым да вільгаці.\nУжываннем дыскаў, значэнне зярністасці якіх вызначаецца на ўзроўні ў 400 адзінак і вышэй, ствараецца такі трывалы пласт бетону, што ён спакойна вытрымае нават нагрузкі вельмі вялікай сілы. Гэты этап з'яўляецца завяршальным, пасля яго ўжо не трэба праводзіць яшчэ якія-небудзь маніпуляцыі.\nРада: калі жадаеце атрымаць паверхню ідэальна роўнай якасці з характэрным глянцавым бляскам, рабіце паліроўку з ужываннем алмазаў большай зярністасці.\nМеханічная апрацоўка завершана, а гэта значыць, што прыйшоў час ўсталяваць ліштва і правесці павярхоўную апрацоўку. Для дасягнення глянцавага выгляду паверхні выкарыстоўваюць поліўрэтанавыя лакі.\nІх нанясенне выконваецца адмысловымі пэндзлямі і валікамі адразу пасля завяршэння шліфавання бетону. Паверхню перад выкананнем гэтых работ ачышчаецца ад пылу.\nРада: лакіравання падлогі праводзіце ў некалькі слаёў.\nДля шліфоўкі бетонных паверхняў невялікіх плошчаў неабавязкова выкарыстоўваць грувасткае будаўнічае абсталяванне. Усе працы можна будзе выканаць з дапамогай ручной балгаркі, для чаго на яе варта надзець спецыяльны алмазны круг. Відэа ў гэтым артыкуле дапаможа знайсці вам дадатковую інфармацыю па гэтай тэматыцы.\nСледующаяАрачныя праёмы: як зрабіць правільна


Рэалізаваць жаданні і магчымасці - АбітурыентАбітурыент\nУ канцы лістапада на факультэце даўніверсітэцкай падрыхтоўкі Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы адбудзецца Міжнародная навукова-практычная канферэнцыя “Метадалогія і тэхналогіі даўніверсітэцкай адукацыі — ІІІ”. Пра канферэнцыю і тое, як сёння дзейнічае факультэт даўніверсітэцкай падрыхтоўкі, пра мэты яго дзейнасці, ролю ва ўніверсітэцкім асяроддзі гутарым з дэканам факультэта кандыдатам фізіка-матэматычных навук, дацэнтам І.А.КАРЛЮКОВАЙ.\n— Ірына Аляксандраўна, лічба “ІІІ” у назве канферэнцыі сведчыць, што навуковы форум праводзіцца не першы раз і тэматыка яго актуальная. Пра што будзе ісці размова?\n— На канферэнцыі будуць абмяркоўвацца тэхналогіі даўніверсітэцкай адукацыі, методыкі і тэхналогіі работы па развіцці інтэлектуальнага патэнцыялу і творчых здольнасцей моладзі, інавацыйныя падыходы ў рабоце з адоранымі навучэнцамі, дыстанцыйнае навучанне, інавацыйныя формы прафарыентацыйнай дзейнасці ўстаноў вышэйшай адукацыі, прафесійнае самавызначэнне старшакласнікаў, інавацыі ў навучанні замежных грамадзян і іншыя тэмы.\nАктуальнасць гэтых пытанняў пацвярджае і склад удзельнікаў — з усіх рэгіёнаў Беларусі, Польшчы, Злучаных Штатаў Амерыкі і Расіі.\n— Тэматыка канферэнцыі пераклікаецца са штодзённай дзейнасцю факультэта даўніверсітэцкай падрыхтоўкі, які даўно перастаў разглядацца як проста падрыхтоўчыя курсы для абітурыентаў. Чым сёння жыве факультэт?\n— Спектр нашай дзейнасці вельмі шырокі. Мы працуем са школьнікамі, іх бацькамі, настаўнікамі, замежнымі грамадзянамі. У складзе факультэта — рэгіянальны цэнтр тэсціравання і прафесійнай арыентацыі моладзі, кафедра моўнай падрыхтоўкі беларускіх і замежных грамадзян, кафедра сучасных тэхналогій даўніверсітэцкай адукацыі. Геаграфія такога супрацоўніцтва — не толькі Гродзенская вобласць, але і ўся наша краіна, а таксама Расія, Ірландыя.\n— Тады пачнём з вялікага пласта дзейнасці — падрыхтоўкі да цэнтралізаванага тэсціравання. 12 відаў падрыхтоўчых курсаў і падрыхтоўчае аддзяленне для грамадзян Беларусі — навошта так многа?\n— Тут мы ідзём, як кажуць, ад жыцця. 17-гадовы вопыт дзейнасці факультэта паказвае, што такая разнастайнасць запатрабаваная. Дэвіз нашай дзейнасці — “Мы рэалізуем вашы лепшыя жаданні”. Чым адрозніваюцца розныя курсы? Працягласцю, формай правядзення заняткаў, іх інтэнсіўнасцю.\nСамыя вялікія па колькасці навучэнцаў — доўгатэрміновыя падрыхтоўчыя курсы “Стандарт”, якія даюць магчымасць якасна сістэматызаваць тэарэтычны матэрыял, сфарміраваць устойлівыя практычныя ўменні і навыкі прымянення тэарэтычных ведаў пры выкананні тэставых заданняў, атрымаць псіхолага-педагагічную адаптацыю да ўмоў атрымання вышэйшай ці сярэдняй спецыяльнай адукацыі. Першыя заняткі на такіх курсах пачынаюцца ў верасні. Займаюцца на іх навучэнцы не толькі 11 класаў, але і выпускнікі мінулых гадоў, навучэнцы ўстаноў сярэдняй спецыяльнай адукацыі.\nТры гады назад мы адкрылі курсы Smart для дзесяцікласнікаў па рускай мове, матэматыцы, фізіцы, хіміі, біялогіі, а з гэтага года будзе магчымасць займацца і англійскай мовай.\nКурсы “Адаптыў” дазваляюць падрыхтавацца не толькі па прадметах цэнтралізаванага тэсціравання, але і па прадметах, якія здаюць на ўніверсітэцкіх уступных іспытах, — беларускай і рускай літаратуры, фізічнай культуры, прадмеце “Творчасць” (для спецыяльнасцей “Культура і мастацтва”, “Журналістыка”).\nКурсы “Рэпетытар” і “Рэпетытар ONLINE” арганізавалі па запытах бацькоў абітурыентаў. Прытым гэтыя звароты часта ўтрымлівалі пытанне, як трапіць на навучанне да нейкага канкрэтнага выкладчыка. Курсы вызначаюцца невялікім складам групы (1—2 чалавекі), індывідуальным маніторынгам вынікаў і індывідуальным тэмпам заняткаў. Тут шырока выкарыстоўваюцца аўтарскія методыкі.\nІндывідуальная дыстанцыйная падрыхтоўка вядзецца па рускай і беларускай мовах, хіміі, біялогіі, фізіцы, матэматыцы, гісторыі Беларусі i англiйскай мове. Яна значна пашырае магчымасці жыхароў іншых куткоў Гродзеншчыны якасна падрыхтавацца да цэнтралізаванага тэсціравання. Па гэтай форме займаюцца і жыхары іншых рэгіёнаў краіны.\nАдзначу, што мы заўсёды праводзім уваходны кантроль ведаў, каб індывідуалізаваць адукацыйную траекторыю слухачоў, а таксама кантроль пры заканчэнні курсаў. Побач з выкладчыкамі ўніверсітэта на розных падрыхтоўчых курсах працуюць і вопытныя настаўнікі школ і гімназій Гродна.\n— І якія вынікі выпускнікоў падрыхтоўчых курсаў у мінулым навучальным годзе?\n— Па ўсіх прадметах цэнтралізаванага тэсціравання нашы слухачы паказалі вынікі вышэйшыя, чым у сярэднім па краіне. Ёсць і 100-бальныя вынікі. Так, выпускніцы гродзенскай гімназіі № 2 Паліна Салей і Ксенія Гнідко атрымалі 100 балаў па англійскай мове. Яны займаліся на курсах “Алімп”. 100 балаў па матэматыцы ў выпускніка сярэдняй школы № 7 Ваўкавыска Максіма Шынкевіча, які таксама займаўся па праграме “Алімп” і ездзіў у Гродна на заняткі па суботах і ў час канікул.\nГэтыя прыклады сведчаць пра тое, што магчымасці ў нашых слухачоў разнастайныя і графік работы можа быць вельмі розным.\n— Ірына Аляксандраўна, адной з задач курсаў вы назвалі псіхолага-педагагічную адаптацыю да ўмоў атрымання вышэйшай ці сярэдняй спецыяльнай адукацыі. Як вядзецца гэтая работа? Раскажыце таксама аб прафарыентацыйным складніку дзейнасці факультэта.\n— Пасля розных падрыхтоўчых курсаў факультэта даўніверсітэцкай падрыхтоўкі ў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы паступае ў сярэднім каля 50 працэнтаў іх выпускнікоў. Наша галоўная задача — даць якасныя веды, якія дазволяць абітурыентам рэалізаваць свае жаданні і магчымасці.\nЗ усімі слухачамі працуюць псіхолагі і спецыялісты цэнтра тэсціравання і прафесійнай арыентацыі. Анкетаванне дазваляе выявіць пажаданні слухачоў, ацаніць работу выкладчыкаў. Часам пасля работы з псіхолагамі ўдаецца змяніць і пазіцыю бацькоў на карысць іх дзяцей. Напрыклад, мама бачыць свайго сына толькі эканамістам і прапануе яму запісацца на курсы па матэматыцы, а ён марыць пра журналістыку. Гэта рэальны выпадак з жыцця, і праблема была вырашана на карысць маладога чалавека.\nШтогод праводзяцца дні ўніверсітэта, што дае абітурыентам магчымасць даведацца пра спецыфіку факультэтаў, пазнаёміцца з дэканамі, выкладчыкамі і студэнтамі, пабываць у аўдыторыях і лабараторыях, убачыць, як ідзе вучэбны працэс. Практыкуем прафарыентацыйныя экскурсіі, калі ва ўніверсітэце бываюць вучні аднаго класа ці адной школы па загадзя ўзгодненай праграме.\n— Факультэт даўніверсітэцкай падрыхтоўкі актыўна супрацоўнічае з настаўнікамі, праводзіць для іх аўтарскія курсы…\n— Вялікую работу факультэт праводзіць па падрыхтоўцы навучэнцаў да алімпіяд і конкурсаў. Гэты вопыт неаднаразова абагульняўся педагогамі факультэта на аўтарскіх курсах для настаўнікаў. Так, праграма аўтарскіх курсаў па тэме “Нестандартныя падыходы да рашэння задач па матэматыцы” была разлічана на 6 ці 12 аўдыторных гадзін. У рабоце аўтарскіх курсаў бяруць удзел настаўнікі не толькі з Гродзеншчыны, але і з Іванаўскага і Ляхавіцкага раёнаў Брэсцкай вобласці. Педагогі ГрДУ знаёмілі настаўнікаў з аўтарскай методыкай выкладання тэм “Задачы спецыфічнай тэматыкі на факультатывах па падрыхтоўцы да алімпіяд”, а таксама разбіралі праблемныя моманты ў выкладанні такіх тэм, як “Лагічныя задачы на факультатывах па падрыхтоўцы да алімпіяд”.\nУ 2018—2019 гадах былі праведзены курсы для настаўнікаў матэматыкі, фізікі, англійскай, рускай і беларускай моў.\nНастаўнікі атрымліваюць доступ да аўтарскіх вучэбных матэрыялаў з дапамогай воблачных тэхналогій. Пасля заканчэння аўтарскіх курсаў слухачам выдаюцца даведкі аб навучанні.\nПа станоўчых водгуках, а таксама па актуальнасці прадстаўленых тэм, прынята рашэнне аб правядзенні рэгулярных выязных аўтарскіх курсаў для настаўнікаў матэматыкі, фізікі, астраноміі, гісторыі Беларусі.\nЛічым, што для добрага выніку на алімпіядах рознага ўзроўню школьны настаўнік і выкладчык універсітэта павінны працаваць адной камандай: настаўнік павінен пракантраляваць, што рашаў вучань на курсах, разабраць незразумелыя моманты, аказаць дапамогу пры выкананні дамашняга задання. Настаўнікі часта наведваюць тыя заняткі курсаў, на якіх разбіраюцца найбольш складаныя тэмы, тым самым павышаючы свае прафесійныя кампетэнцыі.\n— Ірына Аляксандраўна, стартаваў чарговы навучальны год на факультэце даўніверсітэцкай падрыхтоўкі. Якім вы яго бачыце?\n— Звыш 500 матываваных слухачоў, якія рыхтуюцца разам з намі, атрымаюць высокія вынікі на цэнтралізаваным тэсціраванні і стануць студэнтамі Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы.\nСпадзяёмся на паспяховае выступленне каманды Гродзенскай вобласці на рэспубліканскім турніры юных матэматыкаў, а слухачоў курсаў “Алімп” — на розных алімпіядах.\nБудзем дапамагаць абітурыентам пасля атрымання прафкансультацыі на нашым факультэце зрабіць правільны выбар будучай прафесіі.\nНам таксама важна навуковае прызнанне распрацаваных нашымі педагогамі методык у Беларусі і за яе межамі.\nГродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы Метадалогія і тэхналогіі даўніверсітэцкай адукацыі Міжнародная навукова-практычная канферэнцыя\nЗ тегами: Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы Метадалогія і тэхналогіі даўніверсітэцкай адукацыі Міжнародная навукова-практычная канферэнцыя\nПапярэдняя: Гісторыя, схаваная ў альбоме\nНаступная: “Модны прысуд” на… спартыўным п’едэстале


20 чэрвень 2020, 14:05\nАліна Нагорная ў Семежаве, дзе месьціўся Першы Слуцкі полк. Там быў штаб, а ў пэўны момант і Часовая Рада Случчыны\nАктывісты Ігар Случак і Аліна Нагорная пры падтрымцы Асамблеі недзяржаўных арганізацый ініцыявалі кампанію #СЗЧ100 да сотага юбілею Слуцкага паўстаньня супраць бальшавіцкай акупацыі Беларусі. Юбілей будзе адзначацца сёлета ў лістападзе. Аліна Нагорная распавяда Свабодзе пра кампанію і рэакцыю на яе ініцыятывы.\nУ канцы лістапада 1920 году ў раёне Слуцку пачалося збройнае паўстаньне з мэтай аднавіць незалежнасьць Беларусі, вядомае як Слуцкі збройны чын. Саветы разьбілі паўстаньне ў сярэдзіне сьнежня, але ад 1980-х гадоў беларусы адзначаюць 27 лістапада як Дзень герояў.\nАфіцыйна гадавіна Слуцкага збройнага чыну не адзначаецца, пра яго практычна няма зьвестак у падручніках і дзяржаўных СМІ, Дзень герояў не адзначаюць на агульнадзяржаўным узроўні.\nАліна Нагорная расказала Свабодзе, як яна цікавілася ў мясцовых уладаў, ці будуць тыя адзначаць 100-годзьдзе Слуцкага збройнага чыну. Яна разаслала пісьмовыя звароты ў 159 гарадзкіх, раённых і абласных выканкамаў, амаль з усіх атрымала адказы.\n15 выканкамаў (у тым ліку Магілёўскі абласны) не адказалі;\nГомельскі райвыканкам адказаў толькі, што «бясспрэчна, Слуцкі збройны чын 1920 году мае пэўнае месца ў гісторыі».\n13 выканкамаў (у тым ліку Віцебскі абласны і Горадзенскі гарадзкі) адказалі, што не плянуюць адзначаць, яшчэ тры — што ня будуць адзначаць паводле рашэньня выканкаму;\n18 выканкамаў (у тым ліку Слуцкі раённы, Менскі абласны і Менскі раённы) не плянуюць адзначаць і спасылаюцца на Інстытут гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук, які лічыць, што «слуцкія падзеі не насілі характару шырокамаштабных баявых дзеяньняў і патрабуюць больш грунтоўнага аб'ектыўнага навуковага дасьледаваньня»;\n29 выканкамаў (у тым ліку Гомельскі гарадзкі і абласны, Менскі гарадзкі) спаслаліся на ўказ 1998 году, у якім пералічаныя дзяржаўныя сьвяты, і Дзень герояў ня ў іх ліку;\n5 выканкамаў не плянуюць адзначаць і спасылаюцца на іншыя прычыны («ня мае дачыненьня да раёну», «не паўплывала на станаўленьне беларускай дзяржаўнасьці», «існуюць розныя пункты гледжаньня»);\n10 выканкамаў адказалі, што заплянаваныя пэўныя імпрэзы.\nАліна Нагорная ў палацы Мержыеўскіх у Грозаве. Там 17–19 лістапада 1920 году Пётар Бабарэка праводзіў запіс добраахвотнікаў у Другі Грозаўскі полк\nШто плянуюць выканкамы\nУ Бялыніцкім раёне заплянавалі гістарычны экскурс у цэнтральнай раённай бібліятэцы, гістарычныя гадзіны, урокі і экскурсы ў сельскіх бібліятэках.\nУ Веткаўскім раёне тэму Слуцкага збройнага чыну паабяцалі разгледзець на школьных уроках «у межах вучэбнай праграмы» (у сучасных школьных падручніках Слуцкі збройны чын ня згадваецца).\nУ Клічаўскім раёне краязнаўчы музэй заплянаваў заняткі і лекцыі пра Аркадзя Смоліча, на якіх плянуецца таксама інфармаваць пра 100-годзьдзе Слуцкага збройнага супраціву.\nУ Кобрынскім раёне з нагоды 100-годзьдзя Слуцкага збройнага чыну супрацоўнікі музэю імя Суворава рыхтуюць артыкул у раённай газэце.\nУ Ленінскім раёне Горадні адказалі, што падзеі гэтага часу вывучаюцца на ўроках гісторыі Беларусі ў IX клясах, а для зацікаўленых ёсьць дадатковы факультатыўны курс.\nУ Лідзкім раёне гісторыка-мастацкі музэй дасьледуе тэму падзеяў Савецка-польскай вайны, ужо сабралі некаторыя матэрыялы, знайшлі чалавека, бацька якога быў сьведкам падзеяў паўстаньня.\nУ Ляхавіцкім раёне ва ўстановах адукацыі і культуры заплянавалі інфармацыйныя гадзіны і выставы. У Чавускім раёне — інфармацыйныя гадзіны, «выставы, бяседы».\nУ Магілёве ў бібліятэках ад 27 лістапада да канца сьнежня плянуюць шэраг тэматычных выставаў пра гісторыю стогадовай даўніны, у тым ліку пра «гістарычныя падзеі 1920 году ў Слуцку».\nУ Наваполацку абяцаюць аформіць тэматычныя кніжныя выставы.\nПлянуецца, што кампанію #СЗЧ100, якую, у сваю чаргу, правядуць у межах большай кампаніі «Зробім лепш!» пры падтрымцы Асамблеі НДА.\nУжо ідзе збор подпісаў за помнік героям Слуцкага збройнага чыну ў Слуцку — на момант публікацыі на сайце Petitions.by сабралі 166 подпісаў.\nУжо створаны Telegram-канал #СЗЧ100, дзе Нагорная плянуе расказваць ня толькі пра кампанію, але і пра падзеі 1920 году.\nРазам зь Ігарам Случаком Нагорная вярнула шыльду з гербам «Пагоня» на крыж памяці герояў Слуцкага збройнага чыну ў Грозаве. Некаторы час таму шыльда зьнікла пры невядомых абставінах, а калі яе аднаўлялі, выявілася, што ад часу і надвор’я пашкодзілася частка крыжа.


23.07.2018 shumilino131Комментарии on Комитет госконтроля информирует\nВеснік Камітэта дзяржкантролю\nНе разлічыліся з пастаўшчыкамі\nКамітэт дзяржаўнага кантролю Віцебскай вобласці пры правядзенні праверкі арганізацыі-заказчыка будаўніцтва аб’ектаў за кошт бюджэтных сродкаў устанавіў парушэнні пры выкарыстанні мэтавых авансаў.\nЗаканадаўствам прадугледжана магчымасць авансавання падрадчыкаў для бесперапыннага ажыццяўлення імі будаўніцтва для набыцця нестандартных будаўнічых канструкцый, матэрыяльных рэсурсаў, а таксама на закупкі па знешнегандлёвым кантрактам.\nКантралёрамі было ўстаноўлена, што асобныя падрадчыкі прадастаўлялі заведама недакладныя звесткі ў заяўках на закупку матэрыяльных рэсурсаў і, атрымаўшы з бюджэту мэтавыя авансы, выкарыстоўвалі гэтыя сродкі на іншыя мэты.\nСустракаліся выпадкі, калі падрадчыкі, атрымаўшы мэтавыя авансы на аплату будаўнічых матэрыялаў, доўгі час не разлічваліся з прадаўцамі. Напрыклад, пры добраўпарадкаванні аграгарадка Тулава падрадчык атрымаў з гарадскога бюджэту мэтавы аванс для закупкі 5 тон шчэбеню. Пры гэтым патрэбы ў такой колькасці шчэбеню не было, затое была запазычанасць перад прадаўцом за раней набыты шчэбень.\nПа патрабаванні Дзяржкантролю падрадчыкамі ў бюджэт пералічана больш чым 20 тысяч рублёў за нямэтавае выкарыстанне сродкаў авансу.\nПра парадак і непарадак на фермах\n2018 год – Год малой радзімы. Гэта не пусты гук, гэта кіраўніцтва да дзеяння. Неабходнасць прывядзення ў парадак населеных пунктаў, якія знаходзяцца ў сельскай мясцовасці, з’яўляецца надзённай і вельмі важкай.\nМожна адзначыць станоўчыя прыклады, калі кіраўнікі гаспадарак і мясцовыя ўлады прыкладаюць намаганні па навядзенню і падрыманню парадка на сваіх тэрыторыях. У ходзе кантрольных праверак, праведзеных Дзяржкантролем у Гарадоцкім раёне пры наведванні малочна-таварнай фермы ў в. Кабішча адзначана, што на тэрыторыі фермы падтрымліваецца парадак: тэрыторыя абкошаная, арганіка выдаляецца ў спецыяльныя бетонныя гноепрыёмнікі, арганіка вывозіцца на палі.\nУ той жа час ёсць і негатыўныя прыклады. Пры наведванні малочна-таварных ферм ААТ “Ульянавічы” і “Сінягорскае” Сенненскага раёна ўстаноўлена зарастанне тэрыторый каля фермаў бур’янам і кустоўем, арганіка захоўваецца каля фермаў, своечасова не вывозіцца на палі і ўжо зарасла травой. КДК Віцебскай вобласці дадзена прынцыповая ацэнка, кіраўнікі прыведзеных гаспадарак прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці.\nКомитет госконтроля проводит «горячую линию» по вопросам медицинского обслуживания


Бліц-апытанне. Слова выбаршчыкам, якія будуць галасаваць упершыню — Хойники. Хойнiцкiя навiны. Новости Хойник. Районная газета\nБліц-апытанне. Слова выбаршчыкам, якія будуць галасаваць упершыню\n01.08.2020 01.08.2020 Хойнiцкiя Навiны768Комментарии on Бліц-апытанне. Слова выбаршчыкам, якія будуць галасаваць упершыню\n– Хачу бачыць сваю краіну квітнеючай, моцнай, з высокім узроўнем жыцця. І разумею, што ад нас, саміх жыхароў, на самой справе залежыць вельмі многае. Пайду галасаваць упершыню, але для мяне выбары заўсёды атаясамліваюцца са святам. Прыемна бачыць, як народ з добрым настроем ідзе на ўчасткі для галасавання, дзе, да таго ж, наладжаны канцэртныя праграмы, працуе гандаль. Многія прыходзяць галасаваць сем’ямі, і гэта сімвалічна: той настрой, атмасфера, пачуцці перадаюцца ад бацькоў дзецям. Мне яны таксама передаліся.\n– Як бы гэта банальна ні гучала, але я буду галасаваць за моцную, квітнеючую краіну, за спакойнае жыццё нашых людзей, за сяброўства і мір. За ўпэўненасць у тым, што заўтрашні дзень будзе светлым і шчаслівым. На выбары пайду абавязкова, бо вырашаецца лёс нашай роднай Беларусі. Мы – моладзь. А моладзь – гэта новы погляд, гэта новыя ідэі. Прыемна, што ў нашай краіне іх чуюць і падтрымліваюць. Будучае за моладзю. Лічу, што мы павінны, прынамсі, удзельнічаць ва ўсіх буйных мерапрыемствах у жыцці краіны.\n– Выбары – гэта час, калі кожны можа праявіць сваю грамадзянскую пазіцыю. Я люблю сваю краіну, горад, у якім жыву. Таму аддаваць голас на выбарах для мяне значыць быць далучанай да важнай дзяржаўнай падзеі. Галасаваць буду ў першы раз, ад гэтага трохі хвалююча. Нам, маладым, трэба ставіць перад сабой больш станоўчых мэтаў, трэба набірацца вопыту і рухацца наперад. Гэта значыць, захоўваючы – прымнажаць. Трэба выбіраць сваё далейшае шчаслівае жыццё, годную будучыню для сябе. Я пайду. Я зраблю свой выбар.\n– Мне – васемнаццаць. Усё толькі пачынаецца. Першая адказныя, самастойныя крокі і першыя выбары. Я за мірную і перспектыўную будучыню. А яшчэ я выбіраю жыццё, напоўненае духоўнымі каштоўнасцямі. Абавязкова выканаю свой грамадзянскі абавязак, паўдзельнічаю ў выбарах. Перадвыбарная кампанія дае магчымасць пазнаёміцца з кандыдатамі, іх праграмамі, што я ўжо зрабіла. Быць Прэзідэнтам краіны – вельмі адказна, гэта па плячы нераўнадушнаму чалавеку, які моцна любіць сваю Айчыну, свой народ, і які думае пра яе далейшы росквіт.\nАпытвала Таццяна БЕЛЬСКАЯ,\nстудэнтка Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Я. Купалы.


Якім можа стаць хрысціянін - Часопіс «Ave Maria»\nЯкім можа стаць хрысціянін\nДваццаць сёмая звычайная нядзеля, Год С (06.10.2019)\nЗ гэтай прычыны нагадваю табе, каб ты распальваў дар Божы, які ёсць у табе праз ускладанне маіх рук. Таму што Бог даў нам не духа боязі, але сілы, любові і разважнасці. Дык не саромейся сведчання нашага Пана, ні мяне, вязня Ягонага, але далучыся да цярпенняў дзеля Евангелля паводле моцы Бога,\nТрымайся прыкладу здаровага вучэння, якое ты чуў ад мяне ў любові і веры, што ў Хрысце Езусе. Гэты прыгожы скарб захавай, дзякуючы Духу Святому, які жыве ў нас.\n(2 Цім 1, 6–8. 13–14)\nАпосталы сказалі Пану: «Дадай нам веры!» А Пан сказаў: «Калі б вы мелі веру з гарчычнае зерне, вы маглі б сказаць гэтай смакоўніцы: “Вырвіся з карэннем і перасадзіся ў мора”, і яна б паслухалася вас. Хто з вас, маючы слугу, які арэ або пасвіць, скажа яму, калі ён вернецца з поля: “Як прыйдзеш, адразу сядай за стол?” Наадварот, ці не скажа яму: “Прыгатуй мне павячэраць і, падперазаўшыся, прыслужвай мне, пакуль буду есці і піць, а пасля будзеш есці і піць ты?” Ці будзе ён дзякаваць слугу гэтаму за тое, што ён выканаў загаданае? Таксама вы, калі выканаеце ўсё загаданае вам, кажыце: “Мы нікчэмныя слугі, бо зрабілі тое, што павінны былі зрабіць”».\n(Лк 17, 5–10)\nПрапаную засяродзіцца на адным сказе з Паслання св. Паўла да Цімафея. У гэтым фрагменце апісваецца, якім можа стаць хрысціянін. Гэта неабавязкова, але магчыма.\n«Бог даў нам не духа боязі» — што за боязь? Гэта не тая боязь, што становіцца пачаткам мудрасці, а страх, які нараджае ў чалавеку рэлігійныя забабоны, — даволі частая з’ява. Некаторыя крытыкі рэлігіі гавораць, што рэлігійнасць — натуральны стан чалавека, які вынікае з няпэўнасці нашага лёсу. Жыццё нельга запланаваць, у ім шмат выпадковасцяў. Да таго ж, у старажытнасці людзі не маглі навукова растлумачыць многія прыродныя з’явы і думалі, што светам кіруюць нейкія бажкі, чыю прыхільнасць трэба заслугоўваць. Выходзіш у мора — складзі ахвяру Пасейдону. Але Бог даў нам не духа боязі, «але сілы, любові і разважнасці». Гэта вельмі прыцягальныя якасці, я сам хацеў бы стаць такім чалавекам. Спадзяюся, што не адзін я так думаю. Моцны чалавек — гэта чалавек упэўнены, стойкі, здольны кіраваць сваім лёсам. Гэта чалавек, які ведае, чаго хоча ад жыцця і ўмее пераадольваць цяжкасці. Гэта чалавек адважны, актыўны, яму можна давяраць, ён здольны падтрымаць.\nАле сіла можа адштурхнуць, выклікаць страх. Таму побач з сілаю св. Павел ставіць любоў. Менавіта спалучэнне сілы і дабрыні мае прыцягальнасць. Сілу можна выкарыстоўваць і на дабро, і на зло. Але сіла, спалучаная з любоўю, напаўняецца гэтаю любоўю. Было б цудоўна, калі б мы здолелі стаць такімі — моцнымі і добрымі.\nДа гэтага св. Павел дадае разважнасць — рацыянальнасць, уменне думаць і рабіць высновы. Разважны чалавек не верыць плёткам, варажбе, прадказанням, а цвёрда ступае па зямлі. Ён мысліць самастойна і творча, імкнецца зразумець тое, у што верыць.\nУ Святым Пісанні шмат абяцанняў і запаведзяў. Гэты сказ з Паслання св. Паўла абяцае, што ўжо цяпер, ідучы за Хрыстом, мы можам развіць у сабе найлепшыя рысы, уласцівыя чалавеку.\nАйцец Гжэгаж Хжаноўскі ОР\nПаводле «W drodze»


Калекцыя > Карты > Сарматыя\nЕўрапейская Сарматыя на сярэднявечных картах\nДа раздзелу належыць друкаваны картаграфічны матэрыял апошняй чвэрці 15 − 16 cтагоддзя, створаны паводле "Геаграфіі" Клаўдзія Пталемея. Ужо ў другой палове 16 стагоддзя пталемееўскія карты відавочна адрозніваліся ад больш дакладных новаствораных карт і паступова сталіся кшталту гістарычнага дадатку.\nЗ 17 стагоддзя з'яўляецца новая група рэтраспектыўных карт старажытнага свету, пабудаваных у дакладных геаграфічных контурах. Тапаніміка, племянныя назовы пазычаліся з гістарычных крыніц, часам вельмі сумніўных.\nМы акцэнтуем увагу на Еўрапейскай Сарматыі (VIII табліца паводле Пталемея). Гэтая група карт звязана з міфічнай рэнесанснай канцэпцыяй паходжання шляхты Польшчы, Літвы, Русі і Украіны ад старадаўняга ваяўнічага народу − сарматаў. У 16−17 стагоддзях сарматызм з яго кодэксам паводзін, у якім гонар і Айчына былі асноўнымі каштоўнасцямі, значна паўплываў на палітыку, культуру і побытавыя з'явы.\nДжавані Антоніа Маджыні


Кампанія Samsung сёння раздавала камеры за фота Мірскага замку — Generation.by\nКампанія Samsung сёння раздавала камеры за фота Мірскага замку\nФотапленер «Погляд на Мір» ладзіўся ў Мірскім замку і яго ваколіцах напрыканцы вясны. Партнёрам падзеі выступіла прадстаўніцтва кампаніі Samsung у Беларусі, якое прадставіла ўсім удзельнікам фотапраекта на час здымак у Мірскім замку лінейку сваіх смарт-камер NX і EX з рознымі аб’ектывамі. Гэтыя ж смарт-камеры атрымалі сёння пераможцы праекта.\nФотапленер адбываўся ў два этапы: 18 траўня былі запрошаныя прафесійныя фатографы, а праз тыдзень удзельнічалі аматары. 16 прафесіяналаў і 18 аматараў зрабілі ў Міры каля 286 здымкаў, якія пасля адбірала журы і наведвальнікі сайту holiday.by.\n«За кошт таго, што і аматары і прафесіяналы карысталіся абсалютна аднолькавымі камерамі, гэта іх ўраўняла. Мяне прыемна здзівіў узровень фатографаў-аматараў, не гледзячы на дрэннае надвор’е, фотаздымкі атрымаліся нашмат цікавейшымі чым у прафесійных фатографаў. Аматары ўразілі не столькі тэхнічным майстэрствам, колькі нечаканым поглядам і цікавымі задумкамі», — распавёў падчас узнагароджвання пераможцаў сябра журы фатограф Віталь Раковіч.\nДырэктар замкавага комплексу «Мір» Вольга Папко заўпэўнівае, што здымкі пераможцаў трапяць на рэкламную прадукцыю замка, а таксама на паштоўкі.\n«Для нас было цікава атрымаць нестандартны погляд на замак, бо пагадзіцеся, яго выява на кніжках і буклетах мае нейкі шаблон. А тут зусім нестандартны падыход», — кажа яна.\nПераможцы фотапленера «Погляд на Мір»\nАрцём Гізун, пераможца глядацкага галасавання сярод аматараў\nЯна Кучык, пераможца па выніках галасавання журы сярод аматараў\nНаталля Коўш, пераможца глядацкага галасавання сярод прафесіяналаў\nДзяніс Усенка, пераможца па выніках галасавання журы сярод прафесіяналаў\nSamsung,\tфатографы,\tМірскі замак\nНаста Darteco 17:14, 05/06/2013 | Навіны |\nФотаплэнер і магчымасць атрымаць смарт-камеры Samsung\n18 і 25 траўня ў Мірскім замку\nIn 0.1571 seconds.


17 ліпень 2010, 17:55\nСёньня ў бацькоўскі дом у вёсцы Драгунск Рагачоўскага раёну прывезьлі з моргу 22-гадовую дзяўчыну. Яе ў купальскую ноч сьмяротна параніў з пісталета ўчастковы міліцыянт.\nДзяўчына памерла напярэдадні ў аддзяленьні рэанімацыі Рагачоўскага раённага шпіталю. Лекары, як маглі, змагаліся за яе жыцьцё, але вогнепальная рана галавы была настолькі сур’ёзнай, што ўратаваць дзяўчыну не ўдалося.\nЗабітая міліцыянтам дзяўчына працавала бухгалтэрам ў сельгаспрадпрыемстве “Новыя Журавічы”. Сюды яна прыйшла год таму з сельгаскааператыву “Хатоўня” – пасьля аб’яднаньня дзьвюх гаспадарак.\nКаляжанка забітай дзяўчыны апавяла:\n“Яна ў Магілеве скончыла каледж. Старалася. Я яе вучыла – мы пуцявые лісты разам афармлялі. Яна была як бы маёй вучаніцай. Стары чалавек, калі памірае, шкада, а гэта ж – маладое. Дваццаць два гады! Насуперак жыцьця, як у нас кажуць. І жудасна, і крыўдна, і шкада”.\nДзесяць дзён таму, у ноч з 6 на 7 ліпеня, у Журавічах сьвяткавалі Купальле. Там дзяжурылі міліцыянты Рагачоўскага райаддзелу ўнутраных спраў.\nІнфармацыйныя агенцыі паведамлялі, што позна ўвечары трое міліцыянтаў пасадзілі трох мясцовых дзяўчат да сябе ў аўтамашыну і паехалі зь імі ў мястэчка Доўск. У аўтамашыне ўчастковы інспэктар і параніў сьмяротна з табельнага пісталета 22-гадовую дзяўчыну.\nГомельская абласная пракуратура распачалат крымінальную справу паводле часткі 1 артыкулу 14 і артыкулу 139 Крымінальнага кодэксу – замах на злачынства й забойства. Вядзецца сьледзтва. Участковы міліцыянт затрыманы. Яму 34 гады, ён жанаты, мае дваіх дзяцей. Жыве ў Доўску, а працуе ўчастковым міліцыянтам у Курганскім сельскім савеце. Адначасова тут ён зьяўляецца й сельскім дэпутатам.\nСтаршыня сельскага савету засмучаны здарэньнем:\n“Дзяўчыну шкада й яе бацькоў. І ўчастковага нашага шкада. Цяжка нам без яго. Такі чалавек, што ні ў чым не адмаўляў. Трэба куды паехаць, пагутарыць зь людзьмі, алкашоў паганяць – заўсёды адклікаўся. І нават ініцыятарам быў”.\nКіраўнік савету ня верыць пагалосцы, што ўчастковы сам выстраліў дзяўчыне ў галаву:\nНя мог ён так, як тут у нас розгалас пайшоў, выстраліць сам. Не, ня мог ...\n“Ня мог ён так, як тут у нас розгалас пайшоў, выстраліць сам. Не, ня мог. Такое ўражаньне ад чалавека, што ён ня можа так вось выстраліць, які б ён ня быў. Напэўна, выпадкова. Я лічу, што выпадкова”.\nУ хуткім часе пасьля трагічнага выстралу сайт МУС паведаміў, што, паводле папярэдняй інфармацыі, “выстрал адбыўся выпадкова”. Разам з тым, ведамства адзначыла: “першапачатковая праверка па згаданым факце паказала, што прафэсыйная падрыхтоўка ў райаддзеле не была арганізавана на належным узроўні”.\nУ сваю чаргу намесьнік міністра ўнутраны спраў Анатоль Курылец публічна пакамэнтаваў здарэньне: “Гэта трагэдыя для сям’і пацярпелай і сапраўдная ганьба для ўсёй сыстэмы ворганаў унутраных спраў”.


Інтэрв'ю - Парафія Св. Яна Евангеліста і Максімільяна Кольбэ ў Мінску\nЦэтлік // Інтэрв'ю\nПартрэт па панядзелках: Наталля Івашкевіч\nСёння адбудзецца знаёмства з Наталляй Івашкевіч. Гэта чалавек, для якога словы “рух - гэта жыццё“ не пусты гук. А што можа быць лепш, чым рух разам з Богам?\nПартрэт па панядзелках: панi Бранiслава Кавалёва\nСёння мы спяшаемся пазнаёміць вас, дарагія чытачы, з жыццём яшчэ адной нашай парафіянкі. Вашай увазе прадстаўляем партрэт пані Браніславы.\nПартрэт па панядзелках: Паліна Ручан\nДзяўчына, якую шмат хто ведае ў твар і ведае яе імя — Паліна. Паліна Ручан — адна з больш чым шасці Палін парафіі, і сёння гаворка пра яе.\nПартрэт па панядзелках: пані Рэгіна Карповіч\nСёння мы хочам расказаць вам гісторыю пані Рэгіны, адной з нашых старэйшых парафіянак. У верасні ёй споўнілася 92 гады, але яна напоўнена радасцю, умее жартаваць. Мае чатырох унукаў, чатырох праўнукаў і чатырох праўнучак.\n30-ю пешую пілігрымку Мінск-Будслаў правядуць ксяндзы хрыстусоўцы\nКсяндзы хрыстусоўцы з парафіі Св. Яна Евангеліста і Максімільяна Кольбэ прызначаны адказнымі за арганізацыю і правядзенне сёлетняй, ужо 30-й па ліку, пешай пілігрымкі Мінск-Будслаў. З гэтай нагоды мы паразмаўлялі з кс. Алегам Шпецем SChr.\nПартрэт па панядзелках: Людміла Паталей\nЧас ляціць, мінуў чарговы тыдзень, а ў нас новы герой — спадарыня Людміла Паталей. Яна ўжо даўно належыць да нашай парафіі, з’яўляецца маці чатырох дзяцей і жыве пад дэвізам «Важна толькі тое, кім мы ёсць у вачах Бога».\nПартрэт па панядзелках: Агата Лялевіч\nСёння чарговы панядзелак, а гэта азначае, што мы спяшаемся пазнаёміць вас з яшчэ адным членам нашай парафіяльнай сям’і.\nПартрэт па панядзелках: пані Міхаліна Ваўчок\nНа двары яшчэ стаяла ранішняя цемра, а мы сустрэліся з чалавекам, які прычыніўся да аднаўлення Касцёла на Беларусі. Мы даведаліся пра цікавы і няпросты лёс гэтай асобы і прадстаўляем вам сёння частку карціны яе жыцця.