Выстаўка «Голас сумлення і годнасці…» | Музей Максіма Багдановіча ў Гродне\nЗ 12 студзеня 2021 года працуе выстаўка «Голас сумлення і годнасці…», прымеркаваная да 100-годдзя з дня нараджэня Івана Шамякіна.\nІван Пятровіч Шамякін (30.01.1921 – 14.10.2004) – народны пісьменнік БССР, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, лаўрэат Дзяржаўных прэмій Беларусі і СССР, прэміі Саюзнай дзяржавы ў галіне літаратуры і мастацтва, адзін з нешматлікіх беларускіх літаратараў, якога называлі «жывым класікам». У 1971-1985 гадах ён узначальваў Вярхоўны Савет БССР, неаднаразова абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР і БССР, старшынёй Беларускага камітэта абароны міру. Больш за дваццаць гадоў І.Шамякін працаваў у кіраўніцтве Саюза пісьменнікаў БССР. У 1980-1992 гадах – галоўны рэдактар выдавецтва «Беларуская Савецкая Энцыклапедыя».\nПа раманах і аповесцях І.Шамякіна можна прасачыць ваенную і пасляваенную гісторыю Беларусі. Усенародная барацьба супраць фашысцкіх захопнікаў стала тэмай першага рамана «Глыбокая плынь»(1948). І.Шамякіну належыць і самы маштабны ў беларускай літаратуры твор пра вайну – пенталогія «Трывожнае шчасце»(1957-1965). Раманы «Крыніцы»(1956), «Сэрца на далоні»(1957), «Снежныя зімы»(1968), «Атланты і карыятыды»(1974), «Вазьму твой боль»(1979) увайшлі ў залаты фонд беларускай літаратуры.\nТворчасць Івана Шамякіна атрымала ўсенароднае прызнанне і любоў як у Беларусі, так і за яе межамі. Яго раманы, аповесці і апавяданні перакладзены на многія мовы свету. Паводле твораў пісьменніка створаны кінафільмы і тэатральныя пастаноўкі: «Шлюбная ноч», «Глыбокая плынь», «Гандлярка і паэт», «Атланты і карыятыды», «Вазьму твой боль», «Хлеб пахне порахам».\nНа выстаўцы экспануюцца кнігі з аўтографамі Івана Шамякіна:\n«Сердце на ладони» (Мн.,1970),\n«Гандлярка і паэт» (Мн., 1976),\nа таксама наступныя выданні твораў аўтара:\n«Збор твораў у шасці тамах» (Т.1-2, Мн., 1977),\n«На знаёмых шляхах» (Мн., 1949),\n«Выгнанне блудніцы» (Мн., 1962),\n«Вялікая княгіня » (Мн., 1997),\n«Пошукі прытулку» (Мн., 2001)\nУвазе наведвальнікаў прадстаўлены арыгінальныя фотаздымкі 1950-1970-х гадоў, на якіх Іван Шамякін з вядомымі беларускімі пісьменнікамі Я.Коласам, Я.Брылём, А.Лойкам, А.Карпюком, Д.Бічэль, сярод чытачоў, падчас выступлення на розных мерапрыемствах. Цікавасць уяўляе фотаздымак акцёраў Н.Андрэйчанкі і В.Жыганава – выканаўцаў галоўных роляў у кінафільме «Гандлярка і паэт» (СССР, 1978) па аднайменным творы І.Шамякіна.\nМузей працуе з 10.00 да 18.00 (штодзёна)


Філалагічны факультэт - Сініла Галіна Веніямінаўна\nСініла Галіна Веніямінаўна\nГаліны літаратуразнаўства, у якіх працуе і можа выступаць у якасці эксперта, апанента: 10.01.03- Літаратура народаў краін замежжа (нямецкая).\nНазва кандыдацкай дысертацыі, год абароны, навук. кіраўнік: «Традиция философский лирики Гёльдерлина в поэзии ГДР (Бехер, Маурер)». 1984, навуковы кіраўнік - к.ф.н., дацэнт Б.П.Міцкевіч.\nКолькасць навуковых публікацый: звыш 500.


Новости: Пакуль жыве млын – вёска будзе жыць. Гісторыя пра 100-гадовы млын у Драгічынскім раёне, які захоўвае самабытнасць Беларусі\nПакуль жыве млын – вёска будзе жыць. Гісторыя пра 100-гадовы млын у Драгічынскім раёне, які захоўвае самабытнасць Беларусі\nНавіны Беларусі. Захаваць самабытнасць маленькіх вёсак. У Драгічынскім раёне жыхары адной з такіх вераць, што вёска будзе жыць, пакуль на яе ўскраіне стаіць стогадовы млын, паведамілі ў праграме Навіны «24 гадзіны».\nБо такія пабудовы – рэдкасць не толькі для Палесся, але і для ўсёй Беларусі.\nТуды – мяшкі са збожжам, у адваротным кірунку – гатовая мука. Усё проста і адладжана. Жорны гэтага аўтэнтычнага млына спыніліся, нібы ў чаканні ветру, больш за паўстагоддзя таму. Але для мясцовых жыхароў гэта сапраўдны сімвал вёскі, якi павiнен застацца i адрадзiцца.\nЯўген Жарко, жыхар вёскi Леснiкi:\nЕсли бы его восстановили, я думаю, люди возвращались бы.\nЯўген Жарко ў суседняй школе рабiў настаўнікам працоўнага навучання. Упэўнены: млын гэтаму і доказ: сто гадоў таму мясцовыя майстры пры дапамозе толькі сякеры і гэблі стваралі сапраўдныя цуды. На якія і цяперашняму пакаленню нядрэнна б паглядзець ды павучыцца.\nНо главное, всё подогнано как. Нигде ни щели. Основание тоже дубовое. Это сколько лет простояло!\nКажуць, такіх млыноў у Беларусі на сваім першапачатковым месцы засталіся толькі два. І гэты на некалькі метраў вышэй за свайго двайника.\nМенавіта такога тыпу млыны былі самымі распаўсюджанымі ў гэтых месцах на пачатку мінулага стагоддзя. У адрозненні ад так званых галандскіх, рухомай была не толькі верхавіна, але і аснова. У залежнасці ад напрамку ветру круцілася ўся канструкцыя.\nЯк круцілася жыццё каля млына яшчэ да вайны, так, можа, вакол яго вёска ажыве і сёння? На гэта тут вялікая надзея. Вачыма маленькага хлопца глядзеў на тое, як збожжа ператвараецца ў муку i Канстанцiн Кавганка. Сёння яму ўжо 85.\nКанстанцiн Кавганка, жыхар вёскi Леснiкi:\nБыла палка. Он этой палкой всё мерял. Придет – палку положил – тут надо долбать дырку.\nАднак сёння пералiчыць млыны можна па пальцах адной рукi. А значыць, i адносiцца да іх неабходна з павагай. Бо менавiта старыя млыны сімвалізуюць дастатак і дабрабыт на вёсцы.


Што прапанавала беларускае МЗС Тані Казыра?\n25 августа 2008 в 11:12\nПерамовы беларускага МЗС з барысаўскай школьніцай ў Пэталуме не ўдаліся. Таня Казыра адмовілася скарыстацца зваротным квітком ў Менск, тэрмін якога заканчваўся ў нядзелю.\nАдмыслова накіраваны ў ЗША пасол па асобых даручэньнях Павал Шыдлоўскі назваў рашэньне Казыры “няправільным”. 16-ці гадовая дзяўчынка паведаміла каліфарнійскім журналістам пра прапановы беларускага ўраду ў выпадку яе вяртаньня на радзіму.\nПаводле Тані Казыры, абяцаньні беларускіх чыноўнікаў выглядалі шчодрымі. Вось некаторыя зь іх.\n“Па-першае, гэта рамонт нашага дому, кажа Таня. Па-другое, я змагу вучыцца ў каледжы. Таксама, мяне заўсёды будзе ахоўваць міліцыя”.\n“У Беларусі маё жыцьцё побач з бацькам-алькаголікам, які да таго ж ужывае наркотыкі, сапраўды жудаснае”, працягвае дзяўчынка.\nНагадаем, што фактычныя тата і маці Тані былі пазбаўленыя бацькоўскіх правоў, калі яна была зусім маленькай. Дзевяць гадоў таму, упершыню трапіўшы ў Пэталуму, дзяўчынка пачала называць “мамай” і”татам” Дэбру і Мануэля Запатаў. Іх траіх дзяцей яна лічыць братамі і сястрой.\n“Я люблю маю сям’ю, а мая сям’я любіць мяне”, гаворыць Таня пра Запатаў.\nАмэрыканская маці Дэбра ставіцца скептычна да таго, што Тане - адзінай з тысяч адпачываўшых у ЗША беларускіх дзяцей - адказныя чыноўнікі зь Менску зрабілі столькі прыгожых абяцаньняў. Яна не выключае, што вяртаньне дзяўчынкі ў Беларусь можа быць небясьпечным.\n“Я маю некаторыя падозраньні адносна такой колькасьці прапаноў да аднаго дзіцяці. Я баюся за небясьпеку дзяўчынкі”, кажа Дэбра Запата.\nПасол па асобых даручэньнях Павал Шыдлоўскі, які паводле ягоных слоў, “прыехаў у Пэталуму ў інтарэсах дзяўчынкі”, з тым, каб Таня зрабіла “ўдумлівы і дарослы выбар” называе рашэньне застацца ў ЗША “няправільным”. Зь гледзішча беларускай дыпляматыі, гэта рэальная пагроза для будучыні чарнобыльскай праграмы ў ЗША. Дзякуючы ёй Амэрыку штогод наведваюць 1.400 беларускіх дзяцей.\n“Мы спадзяёмся, что Taцяна і сям’я Запатаў зразумеюць сытуацыю, разгледзяць нашы прапановы і прымуць адзінае рацыянальнае рашэньне ў гэтай сытуацыі - адаслаць Таню назад”, сказаў беларускі дыплямат.\nАдразу пасьля падзеяў 5 жніўня, калі Таня Казыра адмовілася разам з астатняй групай беларускіх дзяцей вяртацца дадому, афіцыйны Менск заявіў: маўляў, сваё рашэньне дзяўчынка прыняла пад ціскам амэрыканскай сям’і. Было агучана, што гэтага не хацела ні сама дзяўчынка, ні яе 68 гадовая бабуля - апякунка Надзея Новік.\nБарысаўская школьніца, аднак, абвергла гэтыя сьцьвярджэньні. Адвакат іміграцыйных уладаў Крыстафэр Кероскі, якога наняла для дзяўчынкі сям’я Запатаў, заявіў, што бабуля ў часе тэлефоннай размовы афіцыйна блаславіла рашэньне ўнучкі.\nЗгодна з рашэньнем Дзярждэпартамэнту ЗША, Таня Казыра застаецца ў Пэталуме да 25 сьнежня, то бок да сканчэньня тэрміна яе турыстычнай візы. Просьба Казыры аб працягу знаходжаньня ў ЗША будзе разглядацца.\nПаводле Запатаў, пакуль Таня можа толькі размаўляць па-ангельску і цяпер ёй трэба ўдасканальваць мову: вучыцца пісаць і чытаць. Гэтыя заняткі будуць праводзіцца дома. Турыстычная віза не дазваляе наведваць школу.\n“Мы вывучаем ўсе юрыдычныя варыянты. Мы будзем дапамагаць нашай дачцэ, як бы цяжка гэта не было”, гавораць Мануэль і Дэбра Запаты.\nКорреспонденты Радио ТУТ попросили минчан оценить поступок Татьяны Козыро. Слушаем ТУТ\nБабушку оставшейся в Америке Татьяны Козыро лишают опекунства?\nПерамовы афіцыйнага Мінску з Таняй Казырай не ўдаліся\nТемы: семья, милиция, министерства


04 кастрычнік 2006, 08:06\nАндрэй Бастунец заплянаваў выдаць альбом на кампакт-дысках. Ён разьлічвае падарыць свае песьні сябрам, журналістам і маладым людзям, якія ўдзельнічалі ў сакавіцкай акцыі на Кастрычніцкай плошчы.\n(Бастунец:) “Калі рабіліся нейкія запісы для пікетаў Мілінкевіча, тым, якія гэтым займаліся, адна мая песьня спадабалася, падалася цікавай і я яе запісаў. Потым узьнікла жаданьне запісаць альбом. Больш за тое, той настрой, які панаваў на плошчы вясной, стаў вырашаючым і вызначаючым”.\nАндрэй Бастунец працуе ў БАЖ некалькі гадоў. Ён на практыцы пераканаўся ў тым, што быць незалежным журналістам у Беларусі даволі небясьпечна. Ягоныя думкі на гэты конт знайшлі адлюстраваньне ў творчасьці.\n(Бастунец:) “Песьня “Начальнік” мае такія радкі: “…але яшчэ ёсьць людзі, якім усяго гэтага мала”. Я лічу, што гэта людзі, якія выходзілі на плошчу; і тыя журналісты, якія займаюцца сваёй працай, нягледзячы на тое, што, магчыма, не атрымліваюць таго матэрыяльнага ўзнагароджаньня, якое заслугоўваюць. Яны рызыкуюць нават і жыццём, і здароўем, і маёмасьцю, і асабістай свабодай”.\nНекалькі месяцаў таму ў журнале “Абажур” былі надрукаваныя вершы Андрэя Бастунца. Некаторыя зь іх былі пакладзеныя на музыку і ўвайшлі ў альбом песень.\nДля сяброў Андрэя Бастунца было нечаканым даведацца аб тым, што ён напісаў альбом песень. Ён тлумачыць гэта тым, што Кастрычніцкая плошча моцна паўплывала на ягоны настрой.\nСакавіцкія падзеі паштурхнулі шмат каго з творцаў да напісаньня песень, вершаў, стварэньня мультымедыйных кніг і кінафільмаў.


Huawei можа зрабіць наступны Nexus | Androidsis\nАльфонса дэ Фрутас | | Huawei\nEl Nexus 6 ён не скончыў згортваць грамадскасць. Памер экрана апошняга прадстаўніка лінейкі смартфонаў Google і празмерная стартавая цана, калі параўноўваць яе з двума папярэднімі пакаленнямі, у выніку паменшылі продажы гэтай прылады.\nМы даўно чуем чуткі пра новае пакаленне Nexus. Цяпер, як апублікаваў вэб -партал GizmoChina, Huawei зробіць адзін з новых Nexus.\nHuawei будзе адказваць за вытворчасць наступнага Nexus\nІ менавіта гэтыя чуткі кажуць пра магчымасць таго Азіяцкі вытворца стане новым саюзнікам Google што тычыцца вытворчасці прылад Nexus новага пакалення.\nЯк пракаментаваў Кевін Ян, iSuppli у цяжкай вазе, паколькі Huawei пацвердзіла гэты факт. Хаця невядома, пра якую прыладу ідзе гаворка, пра смартфон Nexus ці планшэт для каманды Mountain View.\nІ гэта тое, што Ян пацвердзіў, што Huawei будзе вырабляць прыладу Nexus, якая выйдзе на рынак на працягу гэтага 2015 года, у той час як LG вернецца на арбіту Google.\nСамым лагічным было б падумаць так LG зробіць смартфон і Huawei планшэтам, больш, калі ўлічыць поспех прылад Nexus LG. Але я думаю інакш.\nІ што з улікам поспеху Nexus вытворчасці LG было б вельмі дзіўна, што Google не захацеў аднавіць гэтага вытворцы. Але ёсць і іншы варыянт, які не так надуманы.\nНягледзячы на тое, што цалкам магчыма, што Huawei адказвае за вытворчасць планшэта Google, яна таксама можа адказваць запрадставіць на рынак першы недарагі Nexus.\nУ многіх выпадках мы чулі чуткі аб магчымасці таго, што Google запусціць больш танную версію сваёй прылады Nexus і Huawei з магутнымі працэсарамі HiSilicon Kirin Гэта цалкам можа быць вытворца, абраны для яго.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » Huawei » Huawei можа зрабіць наступны Nexus\nНу, я шкадую людзей, якія яго купляюць, таму што Huawei - зусім безадказная кампанія ў адносінах да сваіх кліентаў.


Вэнэсуэлу страсянуў 24-гадзінны ўсеагульны страйк супраць прэзыдэнта Мадуры\n21 ліпень 2017, 12:03\nУ Вэнэсуэле ў чацьвер прайшоў усеагульны страйк на знак пратэсту супраць палітыкі ўраду. У выніку сутыкненьняў з паліцыяй загінулі 2 чалавекі.\nУ многіх гарадах краіны была паралізаваная праца гандлёвых цэнтраў і транспарту. На вуліцах былі узьведзены барыкады. Жыцьцё ў раёнах сталіцы Каракасу, які зьяўляецца апорай апазыцыя, амаль спынілася.\nПаліцыя ўжыла сьлезацечны газ супраць дэманстрантаў, якія сабраліся каля будынка праўладнага тэлеканалу Venezolana de Televisión.\nГалоўнае патрабаваньне апазыцыі — адмова ўраду Нікаласа Мадуры ад спробаў зьмяніць канстытуцыю краіны. Апазыцыя таксама патрабуе аднаўленьня палітычных свабодаў і нармалізацыі паставак насельніцтву прадуктаў харчаваньня і мэдыкамэнтаў.\nАпазыцыя выкарыстоўвала самаробную зброю.\nНікалас Мадура прызначыў на 30-га ліпеня рэфэрэндум, які павінен зацьвердзіць стварэньне асаблівай канстытуцыйнай асамблеі, надзеленай мандатам перапісаць канстытуцыю з тым, каб пашырыць паўнамоцтвы выканаўчай улады і звузіць кампэтэнцыю парлямэнту, дзе большасьць належыць апазыцыі.\nМногія краіны сьвету, да якіх далучыліся Арганізацыя амэрыканскіх дзяржаў, заклікае Мадуру не праводзіць рэфэрэндум. Калі прэзыдэнт не перадумае, ЗША могуць ужыць санкцыі да Вэнэсуэлы, уключаючы забарону на імпарт нафты, што зьяўляецца галоўнай крыніцай валютных паступленьняў для Вэнэсуэлы.\nПаводле словаў прадстаўнікоў апазыцыі, 85 працэнтаў працоўнага насельніцтва краіны прынялі ўдзел у страйку. Тым часам Нікалас Мадура заявіў, што «сотні і сотні прадпрыемстваў працягвалі працаваць на сто працэнтаў».


Як і чым ўцяпляць газабетон. прымяненне мінеральнай ваты, - Блог пра рамонт\nПасля будаўніцтва будынка з такіх зручных блокаў, як правіла, паўстае пытанне, а чым ўцяпляць газобетонные сцены, каб дамагчыся максімальнай цеплаізаляцыі памяшкання? І на самай справе, нягледзячы на тое, што газабетон сам па сабе з'яўляецца дастаткова цёплым матэрыялам, у паўночных рэгіёнах нашай краіны гэтага недастаткова.\nНіжэй мы пагаворым аб прыдатных для гэтага матэрыялах, даведаемся, як яны ўкладваюцца, а таксама паглядзім тэматычнае відэа ў гэтым артыкуле, як дадатак да сказанага.\nУцяпленне газобетонных блокаў\nДАСТ 31913-2011 паказвае на тое, што да мінеральнай ваце ставіцца шкляная, каменная (базальтавая) і шлаковая вата, кожная з якіх валодае цудоўнымі тэрмаізаляцыйнымі ўласцівасцямі. Гэты артыкул з'яўляецца прадуктам расплаваў шкла, вулканічных вывяржэнняў горных парод і даменнага шлака адпаведна, пры гэтым любая з іх можа выкарыстоўвацца, як для тэрмічнай, так і для гукавой ненагруженного ізаляцыі будынкаў і камунікацый. Можа мець фальгіраваны паверхню з адной або двух бакоў, што вельмі зручна для мантажу.\nВырабляецца альбо ў рулонах рознай шырыні, альбо ў блоках, дзе памеры таксама могуць быць рознымі, хоць і рулоны, і блокі маюць аднолькавы стандарт таўшчыні, які вар'іруецца ад 20 мм да 200 мм праз кожныя 10 мм. Гэта як раз тое, чым ўцяпляць сцены з газабетону вельмі зручна, калі па-над ёй будзе мур з асабовага або радавога цэглы.\nТаксама такі матэрыял падыходзіць і для ўнутранага ўцяплення, але толькі ў тых выпадках, калі па-над ёй будзе ўкладвацца гіпсакардон або іншыя панэлі.\nЗаўвага. Калі уцяпленне вырабляецца з вонкавага боку, то там ёсць вялікая верагоднасць доступу вільгаці. У сувязі з гэтым выкарыстоўваць шлаковатой непажадана - там маюцца дробныя часцінкі жалезнай руды, якія ўступяць у рэакцыю з вадой і кіслародам (поржавеют), з прычыны чаго матэрыял дасць ўсаджванне.\nХорошо знакомый всем пенопласт относится газонаполненным пластмассам и в качестве теплоизоляционного материала для промышленного и гражданского строительства производится в панелях 1000×1000 мм. Яго таўшчыня можа быць 20, 30, 40, 50 або 100 мм, але ў любым выпадку панэль застаецца квадратнай.\nТэрмаізаляцыйны якасці прадукту залежаць не толькі ад таўшчыні, але і ад шчыльнасці матэрыялу, якая для вышэйзгаданых патрэб бывае 15кг / м3 і 25кг / м3 - пятнаццатая і дваццаць пятая шчыльнасць (гутарковай пазначэнне).\nПенапласт вельмі зручны для кладкі ў якасці цеплаізаляцыі - ён добра рэжацца і лёгка мантуецца, акрамя таго, уцепленай ім сцяна можа служыць чарнавым падставай для дэкаратыўнай тынкоўкі любога роду. Але ў такіх выпадках выкарыстоўваецца выключна ДВАЦЦАЦЬ ПЯТЫ шчыльнасць, так як пятнаццатая занадта слабая (крышыцца) для такіх нагрузак.\nЭкструзійны пенаполістырол (таксама сустракаецца пад назвай Пеноплекс, техноплекса, стирэкса i г.д.) па сваёй структуры візуальна вельмі падобны на пенапласт, хоць прынцыпова адрозніваецца ў метадах вырабу. Панель имеет размеры 1200×600 мм, а толщину от 10 мм до 100 мм через каждые 10 мм.\nДзякуючы высокай шчыльнасці - 35кг / гл3 і 45кг / гл3 - яго цеплаізаляцыйныя ўласцівасці перавышаюць параметры пенапласту, але кошт з-за гэтага значна вышэй.\nМантаж мінеральнай ваты\nМы разглядаем, чым ўцяпліць газобетонные сцены і ў дадзенай сітуацыі будзем выкарыстоўваць мінеральную вату ў рулонах або блоках (таўшчыню будзеце падбіраць у залежнасці ад таўшчыні апорнай сцяны і кліматычных умоў рэгіёна).\nБо такая ізаляцыя не можа быць апорнай, значыць, пасля кладкі ўцяпляльніка будзе мантавацца абліцоўванне і хутчэй за ўсё, гэта будзе цагляны мур, хоць цалкам магчыма, што гэта будзе сайдынг.\nмінеральная вата, будь она в рулонах или блоками, фиксируется к стене дюбелями типа грибок, которые можно закупать из расчёта по 4-5 штук на квадратный метр, но это только в тех случаях, когда облицовкой послужит кирпич (см.также статью «Отличие газобетона от пенобетона для строительных работ»).\nКалі вы вырашылі аздабляць дом сайдинком або керамогранитной пліткай, то вам для гэтага спатрэбіцца каркас (лачанне) і прынцып мантажу тут крыху зменіцца.\nКалі вы задумалі абліцоўванне дома сайдынгам ці керамогранитной пліткай, значыць, у першую чаргу вам неабходна ўсталяваць кранштэйны для мантажу лачання, калі гэты каркас будзе металічным.\nТаму, пасля ўстаноўкі ўсіх кансоляў да таго, як вы пачнеце выстаўляць профілі, вам трэба ўцяпліць сцяну мінеральнай ватай, а для гэтага вы проста прышпільвае яе на гэтыя кранштэйны, імкнучыся, каб нідзе не заставалася зазораў, а калі такія паўстануць, то проста запоўніце іх дадатковымі кавалкамі.\nЦяпер, пасля кладкі цеплаізаляцыі, сапраўды такім жа спосабам ўсталёўваеце паропроницаемую плёнку (шурпатай бокам унутр, а гладкай - вонкі).\nУся тэрмаізаляцыя разам з гідраперашкоду будзе трымацца на кранштэйнах лачання, але, тым не менш, агледзіце ўважліва ўсю сцяну і ў тых месцах, дзе на гэта ёсць неабходнасць, дадаткова зафіксуйце створанае коўдру грибкооразными ўдарнымі дзюбелямі.\nІ толькі пасля ўсіх гэтых работ, як гэта і прадугледжвае інструкцыя, вы можаце мантаваць профілі лачання для далейшай абліцоўвання будынка. Для ўнутранага ўцяплення пенабетону прынцып мантажу мінеральнай ваты не змяняецца.\nУ тых выпадках, калі вы мантуеце сайдынг на драўляную лачанне, у першую чаргу ўсталёўваюцца папярочныя (апорныя) рэйкі, таўшчыня якіх павінна адпавядаць таўшчыні мінеральнай ваты.\nСам уцяпляльнік вы ўжо будзеце проста ўстаўляць паміж гэтымі рэйкамі, як на фота уверсе, а затым зачыніце яго паропроницаемой плёнкай або, на горшы выпадак, шчыльным цэлафанам. Пасля гэтага мантуецца вертыкальная лачанне.\nМантаж пенапласту і экструзійнага пенаполістырол\nПрацягваючы разглядаць, чым ўцяпляць дом з газабетону, мы звернем цяпер увагу на пенапласт або экструзійны пенаполістырол - прынцып мантажу застаецца нязменным. Часцей за ўсё такі матэрыял для ўцяплення выкарыстоўваецца пад дэкаратыўную тынкоўку, такім чынам, яго мацаванне павінна быць вельмі трывалым, так як такая тэрмаізаляцыя будзе служыць чарнавым падставай (даведайцеся тут, як ўцяпліць бетонны пол).\nКалі вы выкарыстоўваеце пенапласт, то на адну панэль ў вас павінна сыходзіць не менш за 5 грыбкоў-дзюбеляў, хоць некаторыя эканомяць матэрыял, манціруючы вуглавыя дзюбелі сапраўды па кутах ліста, каб адной капялюшыкам зафіксаваць куты чатырох панэляў. Для экструзійнага пенаполістырол, улічваючы яго высокую шчыльнасць, можна выкарыстоўваць па два грыбка-дзюбеля, размяшчаючы іх на процілеглых баках пры мацаванні панэляў.\nАле адных дзюбеляў будзе недастаткова - на ўнутраную частку панэлі накладваюць пліткавы клей - па перыметры ліста і пасярэдзіне, прыляпляючы яго да газабетону, і толькі пасля гэтага фіксуюць пенапласт (экструдаванага пенаполістырол) ўдарнымі грыбкамі-дзюбелямі. Пасля мантажу ўсяго ўцяпляльніка швы паміж панэлямі і капялюшыкі дзюбеляў латаюцца пліткавым клеем.\nЗаўвага. Любая рэзка жалезабетону алмазнымі коламі, а таксама алмазнай свідраванне адтулін у бетоне павінны вырабляцца да мантажу ўцяпляльніка, каб не ствараць нязручнасці пры апрацоўцы.\nСледующаяПлот з необрезной дошкі - цікавыя рашэнні з некандыцыйнай


Будзьма беларусамі! » Крыж аднавілі, прэмію атрымалі, пра даследчыка забыліся\n22.02.2021 | Культура Гісторыя\nСярод гісторыкаў і навукоўцаў археолаг Пётр Лысенка быў вядомы як «Князь Тураўскі». Дзякуючы яго знаходкам Тураву быў дадзены статус горада. У 1962 годзе, калі малады археолаг вывучаў дзяцінец у Тураве, ён знайшоў чатыры свінцовыя абразкі з выявай святых. Больш за пяць дзесяцігоддзяў — з таго моманту, як яны былі знойдзены, і да таго моманту, як Лысенка пайшоў з жыцця, — гэтыя абразкі былі прадметам яго даследаванняў і навуковых публікацый. У хуткім часе пасля знаходкі археолаг зрабіў выснову: знойдзеныя абразкі прысутнічалі на адной кампазіцыі крыжа, які служыў як напрастольны ў Тураўскім храме. Меркаваная дата яго вырабу — XII–XIII стагоддзе!\nТак, у Беларусі з’явілася магчымасць мець рэканструкцыю не толькі крыжа Еўфрасінні Полацкай, але і адноўлены тураўскі крыж. Аднак пасля сустрэчы з удавой Лысенка Наталляй Мікалаеўнай Дубіцкай, старшым навуковым супрацоўнікам Інстытута гісторыі Акадэміі навук, кандыдатам гістарычных навук, якая ўваходзіла ў працоўную групу па аднаўленні крыжа, стала зразумела: не ўсё так проста. Перад пачаткам нашай размовы яна паказала макет крыжа, які вырабіў Лысенка. Ён істотна адрозніваецца ад таго, які прэзентавала Беларуская праваслаўная царква.\nПа словах Наталлі Дубіцкай, спрэчкі пайшлі адразу пасля таго, як адбылася першая сустрэча працоўнай групы. Паўсталі розныя меркаванні наконт матэрыялу акладу крыжа. Верагодна, аклад быў срэбраны, аснова крыжа — кіпарысавая. Аднак прадстаўнікі царквы схіляліся да таго, каб аклад быў зроблены з золата. Урэшце вырашылі пайсці на кампраміс: зрабіць адзін крыж залаты — для БПЦ, а другі — рэканструяваны — для Акадэміі навук.\nГісторыкі не проста так зрабілі выснову, што аклад Тураўскага крыжа не мог быць залаты. Тут дастаткова ведаць, чым з’яўлялася Тураўскае княства ў гэты перыяд. Толькі ў 1158 годзе была адноўлена дынастыя тураўскіх Ізяславічаў. Манамашычы, якія дагэтуль валодалі Туравам пасля смерці Святаслава Ізяславіча, не затрымліваліся ў Тураве і не спрыялі развіццю горада і княства. Грошай у казне не было.\nКрыж зроблены Лысенкам\nДля такіх мэтаў звычайна выкарыстоўваліся бронзавыя, а не свінцовыя матрыцы. Прытым, экспертыза, якую замаўляў Лысенка, даказала, што дадзеныя абразкі — гэта закончаныя вырабы. У той час, адбіткі неабавязкова было рабіць закончаныя. Галоўнае, каб была выява, а тое, што заставалася на задняй частцы, — не было асабліва важна.\nЮвелір Алег Ермаловіч, у сваю чаргу, пасля атрымання прэміі «За духоўнае адраджэнне» ў інтэрв’ю газеце «СБ. Беларусь сегодня» падзяліўся сваім поглядам на тое, чым з’яўляліся знойдзеныя свінцовыя абразкі: «Да мяне прыйшло разуменне, што знаходкі Лысенка — гэта свінцовыя формачкі, частка тэхналагічнага працэсу, ды і знойдзеныя яны былі на дзядзінцы Турава, там, дзе і размяшчаліся ювелірныя майстэрні. А ўжо гэтыя формачкі, хутчэй за ўсё, і засталіся ад вырабу залатых малюнкаў святых на крыжы».\n— Для тагачаснага Турава былі характэрны вырабы са свінцу, — тлумачыць Наталля Дубіцкая. — Пры раскопках было знойдзена шмат свінцовых вырабаў, прытым не толькі побытавага прызначэння, але і дэкаратыўна-прыкладнога. У тым ліку, знойдзены сам кавалак свінцу вагой больш за 20 кілаграмаў. Аднак Праваслаўная Царква не захацела, каб абразкі былі свінцовымі, бо ў такім выпадку ім не будзе пасаваць залаты аклад. Шмат было паралеляў з крыжом Еўфрасінні Полацкай. Не варта забываць, што Еўфрасіння Полацкая была княжной, у якой былі грошы, каб заплаціць за выраб багата аздобленага крыжа. Да таго ж, Полацкая княства тады было багацейшым за Тураўскае. У Тураўскім княстве такіх грошай не было: апошняе «з’ела» будаўніцтва Тураўскага храма. Але крыж быў патрэбны. Які храм без прастольнага крыжа? Зрабілі вось так, магчыма, пазней зрабілі б і іншы. Гісторыю перапісаць немагчыма, бо фізікі даказалі, што выкарыстанне абразкоў у якасці матрыц — немагчымае. Прытым, я сустракалася з ювелірам Ермаловічам і паўтары гадзіны распавядала палітычную гісторыю Тураўскага княства на момант стварэння крыжа.\nТолькі на адным абразку можна было з дакладнасцю сказаць, хто менавіта быў адлюстраваны на ім. Гэта — Багародзіца, бо была выяўлена ў кананічнай позе: яе рукі працягваюцца ў бок сына. Гэтая поза дала ў свой час зачэпку мастацтвазнаўцам, якія кансультавалі Лысенку, прыйсці да высновы, што абразкі на гарызантальнай перакладзіне крыжа былі размешчаныя згодна з традыцыяй дэісуснага чына. Так, яны мусілі размяшчацца наступным чынам: Багародзіца, Ісус, або Распяцце, Ян Хрысціцель. Абразок, які не быў знойдзены пры раскопках, — гэта меркаваны Ян Хрысціцель, што дало падставы сінадальнай камісіі інтэрпрэтаваць абразы па-іншаму. Так, на адноўленай гарызантальнай перакладзіне крыжа з’явіліся Багародзіца, Распяцце і Ісус Хрыстос.\nЗверху на гарызантальнай перакладзіне вырашылі змясціць Кірылу Тураўскага, як і раілі мастацтвазнаўцы Лысенку. Тое, што менавіта ён мог быць выяўлены на гэтым абразку, не дала падстаў для сумневаў і Сінадальнай камісіі БПЦ, бо ён ужо тады быў значнай духоўнай асобай для Тураўскага княства.\nНа абразку, які размяшчаўся на ніжняй частцы вертыкальнай перакладзіны, — шматпакутніца Варвара, якая часта выяўлялася з крыжам і епітрахіллю. У Тураве яна была сярод найбольш шанаваных святых, яна была жонкай вялікага князя кіеўскага і тураўскага Святаполка Ізяслававіча. Пасля смерці мужа Святаслава Ізяславіча новы вялікі кіеўскі князь Уладзімір Манамах выслаў Варвару і яе двух сыноў у Тураў. Яна прывезла ў правінцыйны Тураў шмат адукаванай світы. Мяркуюць, што менавіта яна аказала ўплыў на Кірылу Тураўскага.\nПасля смерці мужа Варвара прыняла пострыг, сышла ў манастыр і шмат зрабіла для хрысціянізацыі Турава. Вызначыць, хто быў адлюстраваны на самым ніжнім абразку, досыць складана. Аднак спецыялісты па старажытнарускай дробнай пластыцы выказалі думку, што гэта магла быць пакутніца Еўдакія, святая раннехрысціянскага перыяду. У адноўленым крыжы на абразку выяўлены вялікі князь Уладзімірскі Андрэй Багалюбскі, які быў кананізаваны... у XVIII стагоддзі.\nПасля трэцяга пасяджэння працоўнай групы, было вырашана, што будзе абвешчаны конкурс на лепшую інтэрпрэтацыю крыжа. Лысенка быў катэгарычна супраць гэтага. Але калі глядзець на адноўлены Тураўскі крыж, можна сказаць, што да знакамітага археолага прыслухоўваліся не надта. Наталля кажа, што ўся гэтая сітуацыя добра ўдарыла па мужы. У хуткім час ён пайшоў з жыцця, так і не пабачыўшы, які крыж зрабілі ў выніку.\n«Атрымліваецца, што ён аддаў гэтаму пытанню 50 гадоў — і аказаўся не патрэбны, — разводзіць рукамі ўдава Лысенкі. — Пра тое, хто перамог у конкурсе, мы даведаліся ўжо на самой прэзентацыі крыжа».\nЛысенка памёр увесну 2020 года. У верасні таго ж года ўжо прэзентавалі гатовы варыянт крыжа. У выніку было зроблена два крыжа: адзін для Праваслаўнай царквы, другі — для Акадэміі навук. Наталля Мікалаеўна кажа, што розніца паміж імі ў тым, што ізумруд на крыжы для царквы, — натуральны, а для АН ізумруд быў выгадаваны.\nПрэмію атрымаў склад аўтарскага калектыву: сябар Беларускага саюза мастакоў Алена Андрушчанка, намеснік начальніка Галоўнага ўпраўлення дзяржаўных спецыяльных культурных мерапрыемстваў і прафесійнага мастацтва — начальнік упраўлення прафесійнага мастацтва Міністэрства культуры, старшыня Сінадальнага аддзела па царкоўным мастацтве, архітэктуры і рэстаўрацыі Беларускай Праваслаўнай Царквы Марыя Нецвятаева і дырэктар ТДА «Залаты платан» Алег Ермаловіч. Наталля Мікалаеўна прысутнічала ў залі, калі прадстаўнікам царквы ўручалі прэмію «За духоўнае адраджэнне». Яна ўзгадвае, што пасля агучвання прозвішчаў аўтарскага калектыву, было прамоўлена: «і іншыя».\n— А «іншыя» — гэта хто: Пётр Фёдаравіч?" — з горыччу пытае Наталля Мікалаеўна. — Працоўная група, якой была дадзена прэмія «За духоўнае адраджэнне», каб адзначыць памяць, зрабілі гравіроўку на адваротным боку крыжа: «Апостал Павел» і «Апостал Пётр», меўшы на ўвазе мітрапаліта Паўла і Пятра Лысенку. Я не разумею, навошта было гэта рабіць? І хто будзе ведаць праз дваццаць гадоў, што апостал Пётр — гэта Пётр Фёдаравіч Лысенка?\nСама Наталля Дубіцкая на прэміі не была адзначана, хоць была сябрам працоўнай групы. Яна не хоча высвятляць, хто меў рацыю, а хто яе не меў. Яна хоча, каб для Акадэміі навук была зроблена рэканструкцыя Тураўскага крыжа, як і было вырашана на адным з пасяджэнняў працоўнай групы: «Я не супраць, каб у царквы заставаўся залаты крыж, але ў Акадэміі навук мусіць быць гістарычная рэканструкцыя. Тут не трэба вялікіх грошай, бо для гістарычнага крыжа золата не патрэбна».


Семейная экоферма «Подоляндия» — место, где отдыхают душой — Новости в Поставах\n20.05.2020 12.05.2021 postawy2272Комментариев нет\nПа-філасофску жыць не забароніш\n«Не шукай шчасця — яно ў цябе знутры».\n«Чалавек робіць добра тое, што любіць».\n«Жыццё не ў тым, каб жыць, а ў тым, каб адчуваць, што жывеш…»\nМудрыя выказванні знакамітых людзей мне ўспомніліся нездарма: на іх натхнілі чатыры гадзіны, праведзеныя на экаферме «Падаляндыя». Яе гаспадар Павел Таран і па жыцці, і па адукацыі філосаф — вучыўся на факультэце філасофіі і сацыяльных навук Белдзяржуніверсітэта. Пяць гадоў назад ён разам з жонкай пераехаў з горада ў вёску, адмовіўшыся ад многіх даброт цывілізацыі. І цяпер сэнс жыцця мінчан у чацвёртым пакаленні — у суладдзі з яе вялікасцю прыродай.\nАдлегласць ад Пастаў да Падалян(дыі) разам з фатографам Рытай Шылей пераадольваем на машыне за 20 хвілін. Гаспадыня экафермы Вольга Федурко сустракае нас залівістым смехам. Прызнаецца: перад прыездам журналіста ўпершыню за доўгі час падмалявалася, прыбралася, але, як кажуць, штосьці пайшло не так. У самы непадыходзячы момант з панадворка ў лес збеглі свінні, якіх давялося лавіць «пры поўным парадзе». Як ні старалася — не ўдалося. У выніку на сітуацыю махнула рукой: нікуды не дзенуцца, вернуцца… Хіба ўпершыню?\nВольга Федурко і Павел Таран з дзецьмі Альгердам і Ярамірам\nЗ пачатку знаёмства з «Падаляндыяй» адчуваецца: клопатаў у гаспадароў тут неймаверна многа. Кідаецца ў вочы вялікая колькасць свойскай жывёлы — на лузе пасвяцца коні, у загоне жуюць сена козы, непадалёк рохкаюць свінні. Да таго ж на ўчастку распачата будаўніцтва новага дома.\n— Да 2015 года мы былі выключна гарадскімі жыхарамі, — пачынае размову Павел Таран. — Пакуль аднойчы не задаліся пытаннем: а які, зрэшты, сэнс існавання ў горадзе? Хіба можна назваць жыццё паўнавартасным, калі амаль увесь час траціцца на работу, наведванне магазіна і «зняволенне» ў чатырох сценах кватэры? Мы і яшчэ тры сям’і з Мінска захацелі пачаць у адным месцы новае, сельскае, свабоднае жыццё. Праўда, у выніку на кардынальныя змены асмеліліся толькі мы і Олін родны брат з сям’ёй.\nЗнайсці адасобленае месца з добрай экалогіяй аказалася не так і проста. Шукалі ў розных рэгіёнах Беларусі, давалі аб’явы ў раённыя газеты, у тым ліку ў пастаўскую. Памятаю, што глядзець дом у Падалянах паехалі яшчэ ў шэрым, «брудным» красавіку. Першыя ўражанні шакіравалі. Як тут увогуле жыць, калі паўсюль трава па пояс? Але, пахадзіўшы па мясцовасці, убачылі возера Чэцверць, краявіды, якія адкрываюцца з узгоркаў, расталі і зразумелі: гэта наша!\nЗа пяць гадоў сям’я ўклала ў «Падаляндыю» вялікую колькасць сіл. Сёння гэта ўжо не толькі яе месца жыхарства, але і досыць «раскручаны» турыстычны аб’ект. Сюды з задавальненнем прыязджаюць прыхільнікі конных прагулак і экалагічна чыстых прадуктаў. Для маленькіх дзяцей «Падаляндыя» — сапраўдны кантактны заапарк. Тут жывуць два дзясяткі коз, свінні, коні, куры, трусы, гусі, за якімі можна не толькі паназіраць, але і пачаставаць іх.\n— Мы ні ў якім разе не ставім за мэту ператварыць «Падаляндыю» ў бізнес-праект, — адзначыла Вольга Федурко. — Гэта не сядзіба, якая прапануе свае паслугі для адпачынку. Мы проста запрашаем людзей у сваё жыццё. У нас ніколі няма натоўпу — вельмі важна, каб была магчымасць для нязмушаных душэўных зносін. Некаторыя перад прыездам на экаферму думаюць: пакатаюць нас на конях — і да пабачэння. Не. Мы любім пасядзець з гасцямі ля вогнішча, паразмаўляць, абмеркаваць самыя розныя пытанні. І што самае цікавае — людзі пачынаюць адкрывацца, рэдка ад’язджаюць адразу пасля катання, хочуць застацца даўжэй. Такі кайф, калі ў працэсе гутаркі яны скідваюць маскі і становяцца самі сабой. Ды і мы з мужам самі ў Падалянах пазнаёміліся нанова: дзякуючы кругласутачнаму знаходжанню побач адкрылі адно аднаго з абсалютна іншых бакоў. І працягваем рабіць гэта зараз.\nАдна з галоўных «фішак» экафермы — французскія сыры з казінага малака. «Падалянскі паўцвёрды», «Буш дэ шэўр», «Сэнт Мор дэ Падалян», «Шэўр мяккі», «Фета» — чаго каштуюць адны толькі назвы!\nМайстэрства прыгатавання эксклюзіўных для Беларусі сыроў Вольга Федурко спасцігала метадам спроб і памылак з дапамогай YouTube і старажытных кніг 1890-х гадоў. Спачатку гатавала самыя простыя, потым захацелася чагосьці асаблівага. Бывала і такое, што казіныя сыры адпраўляліся не на стол, а… курам. З часам далікатэсы перападаць ім перасталі.\nСыры гаспадары не толькі прадаюць, але і з задавальненнем спажываюць самі. Сярод вялікіх прыхільнікаў карыснага прадукту — сыны Альгерд (яму 9 гадоў) і Ярамір (6). Адчуваецца, як ім падабаецца вясковае жыццё: малыя не выпускаюць з рук веласіпедаў, самі прыдумваюць сабе гульні, бегаюць, гарэзнічаюць…\n— Ніколі не было адчування, што дзеці штосьці страцілі, пераехаўшы з Мінска ў вёску. Наадварот. Менавіта тут яны ўсё набылі, — гаварыў Павел Таран. — Так, у сталіцы секцыі, гурткі, школы ранняга развіцця… Але ўсё гэта не ідзе ні ў якае параўнанне з тым, што дзеці растуць «на волі», а не ў чатырох сценах з планшэтам у руках. Сыны з дзяцінства вучацца жыццю, умеюць клапаціцца пра братоў сваіх меншых. Я ўкладваю ў іх усё, што ведаю сам. Іншае пытанне, ці захочуць яны, як вырастуць, тут застацца і займацца сельскай гаспадаркай. Але ў іх усё жыццё наперадзе, каб вырашыць гэта самастойна.\nДзеці Вольгі і Паўла ў школу ездзяць у Камаі, за 20 км ад Падалян. Да бабуль і дзядуляў наведваюцца не як большасць дзяцей, у вёску, а ў Мінск. Прычым прывабліваюць іх там менавіта зносіны з роднымі, а не вірлівае жыццё вялікага горада.\n— Глядзіце, там дзікая каза пасвіцца, — раптам кажа Павел.\nАглядаемся і, сапраўды, пад лесам бачым жывёліну, якая не баіцца падыходзіць да вёскі. Даведваюся, што сярод лясных «суседзяў» нямала аленяў, ласёў, дзікоў, ліс і нават ваўкоў.\n— Я аддаю перавагу жыццю на прасторы, — звярнуў увагу гаспадар. — Вярнуцца ў Мінск? Пра гэта нават думкі няма. Я хачу рабіць тое, што даспадобы, хачу атрымліваць задавальненне ад кожнага пражытага дня. Мне падабаецца працаваць на сябе, самому быць адказным за вынік. Калі сам сабе гаспадар і няма начальства, якому можна сказаць «не змог», «не паспеў», «не атрымалася».\nМы працуем штодня, без выхадных і адпачынку. Жывёлам не растлумачыш, што нам трэба некуды адлучыцца хаця б на суткі. Але мы ніколі нікому не скардзімся і на ўсё стараемся глядзець з пазітывам.\nПланы ў сям’і напалеонаўскія. Вольга, напрыклад, верыць, што некалі на ўчастку з’явяцца сыраварня, склеп для выспявання сыроў і канюшня.\n— Калі марыць, дык ні ў чым сабе не адмаўляючы, — смяецца яна, чарговы раз дэманструючы свой аптымістычны настрой. — Веру, што пакрыху, крок за крокам нам удасца ўвасобіць у жыццё нашыя задумы. Іх вельмі шмат.\n…Вяртацца з «Падаляндыі» ў Паставы не хацелася. Склалася ўражанне, што гэта нейкая асобная краіна, дзе жыццё ідзе па іншых законах. Тут ніхто нікуды не спяшаецца, тут пануюць прыгажосць і гармонія, тут ва ўсім свая філасофія.\nФота Рыты Шылей, аўтара і з Instagram-акаўнта экафермы\nTagged личность общество сельское хозяйство семья\nПётр и Мария Розынко отпраздновали изумрудную свадьбу


19 лістапад 2010, 19:59\nАд сёньня пачаўся этап агітацыі за кандыдатаў на прэзыдэнта. Ён будзе доўжыцца амаль месяц — да 18 сьнежня, апошняга дня перад галасаваньнем. Якім атрымаўся старт агітацыі, удакладняюць карэспандэнты «Свабоды».\nУ першы дзень агітацыі — зацішша\nНіяк ня выявілі сябе сёньня ў Гомелі прыхільнікі Яраслава Раманчука, Віктара Цярэшчанкі, Мікалая Статкевіча, Андрэя Саньнікава ды іншых прэтэндэнтаў на галоўную дзяржаўную пасаду.\nЮры Клімовіч, рэгіянальны кіраўнік групы Віталя Рымашэўскага: «Менавіта сёньня ня будзе фактычна нічога. Мне трэба найперш агітацыйныя матэрыялы атрымаць і, прынамсі, сустрэцца хаця б з начальнікам штабу Севярынцам. Гэта я думаю зрабіць заўтра. Плян дзеяньняў просты. Паспрабуем паставіць некалькі пікетаў, будзем разносіць па пад’ездах агітацыйныя матэрыялы — улёткі розныя. Расклеім у дазволеных месцах плякаты, постэры. 11 сьнежня Рымашэўскі будзе ў Гомелі — плянуецца зь ім сустрэча».\nКіраўнік рэгіянальнага штабу Някляева Алег Шабетнік з Рэчыцы паведаміў, што ў іх таксама няма друкаванай прадукцыі, але каманды ў райцэнтрах не зьбіраюцца сядзець склаўшы рукі:\nСёньня дождж пайшоў, і невядома, што рабіць.\n«Сёньня дождж пайшоў, і невядома, што рабіць. Але вырашылі хоць на некалькі гадзін выставіць пікеты — у Жлобіне, Сьветлагорску, Рэчыцы, Мазыры, Калінкавічах. Матэрыялаў пакуль няма для раздачы, але будзем людзей знаёміць зь біяграфіяй і праграмай Някляева».\nУ абласным цэнтры някляеўскія актывісты сёньня таксама нічога не рабілі.\nМясцовы каардынатар кампаніі Валер Сьляпухін патлумачыў:\n«У падтрымку нашага кандыдата ў Гомелі, на жаль, ня будзе нічога. Хоць і трэба выстаўляць пікеты, але мы, на жаль, сёньня не гатовыя выставіць іх. Няма ніякай друкаванай інфармацыі, каб раздаваць людзям».\nТым часам у вобласьці яшчэ 14 лістапада, за 4 дні да пачатку агітацыйнай кампаніі, стартавала афіцыйная канцэртная агітацыя «За сильную и процветающую Беларусь!» Пачалася яна ў Добрушы. Жыхароў вітала старшыня райвыканкаму Вольга Мохарава. Яна нагадала, што 19 сьнежня — прэзыдэнцкія выбары, і «мы павінны прыйсьці на ўчасткі для галасаваньня й зрабіць правільны выбар».\nПершы дзень агітацыі — пусты\nНа Магілёўшчыне першы дзень перадвыбарчай агітацыі прамінуў безь яе. У штабах кандыдатаў называюць свае прычыны маўчаньня.\nУ абласным штабе Ўладзімера Някляева на пытаньне: «Чым адметны першы дзень вашай перадвыбарчай агітацыі?» адказалі — арганізацыйнай працай, бо Цэнтральная выбарчая камісія зацягвае выдачу пасьведчаньня бухгальтару кампаніі:\nСупрацоўнік штабу Ігар Каваленка: «Бяз гэтага пасьведчаньня фінансіст ня мае права вырашаць фінансавыя пытаньні, зьвязаныя з друкаванай прадукцыяй і з усім астатнім. Зараз мы на сходзе ўдакладнім дэталі і пачнём агітаваць тым, што ў нас было раней. Гэта плякаты, якімі мы заклікалі людзей ставіць свой подпіс».\nКаманда Някляева абяцае правесьці на Магілёўшчыне самую насычаную агітацыйную кампанію. Калі яна пачнецца? У штабе кажуць — хутка.\nУ штабе Алеся Міхалевіча паабяцалі, што першае агітацыйнае мерапрыемства адбудзецца заўтра, 20 лістапада. На пешаходнай вуліцы Ленінскай паплечнікі кандыдата выставяць пікет. Ці рызыкуюць яны парушыць гэткім чынам пастанову адміністрацыі Ленінскага раёну? У сьпісе месцаў агітацыі няма Ленінскай:\nШтабіст Міхалевіча Юры Стукалаў: «Гэта ж ня масавае мерапрыемства, а пікет. Улёткі будзем раздаваць, каб людзі знаёміліся. Я ня думаю, што гэтым закон парушым. Сёньня я складаю заяўкі на сустрэчы з кандыдатам. 25 лістапада яны плянуюцца. У нас на Магілёўшчыне тры асноўныя гарады, дзе штабы створаныя — Магілёў, Бабруйск, Горкі».\nНе праводзіла сёньня агітацыйных дзеяньняў і каманда Аляксандра Лукашэнкі. У абласной грамадзкай прыёмнай аб’яднаньня «Белая Русь» яе супрацоўнік патлумачыў, чаму:\n«Першы ж дзень яшчэ. Ідзе пакуль арганізацыйная выбудова гэтай працы. Я яшчэ з даверанымі асобамі нават не сустракаўся. Давераныя асобы будуць знаходзіцца тут. Галоўнае прызначэньне прыёмнай — гэта актыўныя зносіны зь людзьмі. Адказы на тыя праблемы й пытаньні, якія ў іх могуць зьявіцца да кандыдата».\nПра тое, што 19 сьнежня адбудуцца выбары, у Магілёве нагадваюць толькі інфармацыйныя абвесткі ды шыльды з нумарамі выбарчых участкаў. На сьвятлодыёдным экране ля гарвыканкаму зьявіліся й ролікі пад агульнай расейскамоўнай назвай «Вместе мы Беларусь». Дзе-нідзе расклееныя налепкі з надпісам «Сыходзь» і запрашэньнем наведаць 24 лістапада Кастрычніцкую плошчу.\nАдзін з ролікаў «Вместе мы Беларусь»\nУ рэгіянальных штабах чакаюць агітацыйных матэрыялаў\nНа Гарадзеншчыне штабы кандыдатаў на прэзыдэнта сёньня першы дзень агітуюць за сваіх вылучэнцаў.\nУ абласным штабе Яраслава Раманчука сёньня канчаткова вызначаюць па ўсёй вобласьці месцы, дзе кандыдат будзе сустракацца з выбарцамі, пішуць заяўкі на правядзеньне пікетаў, а таксама скаргі на тое, што пікеты дазволена праводзіць толькі ў месцах, вызначаных гарвыканкамам.\nКіраўнік штабу Юры Істомін: «Мы зараз будзем зьвяртацца з гэтымі заявамі ў суды, бо лічым, што гэта вельмі важна для таго, каб кампанія прайшла адкрыта і дэмакратычна».\nАктывісты штабу Ўладзімера Някляева з Горадні ўжо занесьлі падобныя скаргі ў гарвыканкам. Яны вядуць падрыхтоўку, каб заўтра выйсьці на пікеты да выбарцаў.\nКіраўнік абласнога штабу Зьміцер Бандарчук: «Мы заўтра плянуем выйсьці на пікеты, дзе яны дазволеныя, з тымі стэндамі, якія выстаўлялі падчас збору подпісаў, і пачнём размаўляць зь людзьмі».\nУ Смаргоні актывістка штабу Някляева правяла сёньня своеасаблівую акцыю.\nІрына Вештард: «Я выпусьціла невялікую колькасьць кароткіх паведамленьняў і раскідала іх у сваім мікрараёне: «Шаноўныя, нас зарэгістравалі, вялікі дзякуй за падтрымку, будзем працаваць з вамі далей».\nУ штабе Віталя Рымашэўскага сёньня тэлефануюць усім, каму магчыма, каб 22 лістапада а 19-й гадзіне глядзелі выступ іхнага кандыдата. Кіраўнік штабу Мікола Баўсюк кажа, што шукае дадаткова людзей у раёнах, дзе ў іх няма актывістаў:\n«Я тэлефаную старым знаёмым у рэгіёны, што даеду да іх, давязу праграмную літаратуру кандыдата, можа, хто пагодзіцца дапамагчы яе распаўсюдзіць».\nУ штабе Рыгора Кастусёва склалі падрабязную мапу зь месцамі правядзеньня агітацыйнай кампаніі.\nУ штабе Рыгора Кастусёва дапрацоўваюць мапу зь месцамі правядзеньня агітацыйных мерапрыемстваў.\nАктывіст Максім Губарэвіч кажа, што ў іх кожны сябра ведае канкрэтна, што і дзе будзе рабіць. Кіраўнік гарадзкога штабу Вадзім Саранчукоў да гэтага дадае:\n«І пікеты, і раздача матэрыялаў, хутчэй за ўсё — і некаторыя сустрэчы кандыдата з выбарцамі будуць праводзіцца ня толькі ў тых месцах, дзе вызначыў гарвыканкам. Мы палічылі, што гэтыя рашэньні не адпавядаюць дэмакратычнасьці выбараў, і на гэтай падставе прынялі такое рашэньне».\nУ штабе Андрэя Саньнікава сёньня цішыня, гарадзенскія актывісты ўсе працуюць у цэнтральным штабе ў Менску.


МОЛАДА - НЕ ЗЕЛЕНА | ДЯТЛОВЩИНА\n— Як спатрэбілася на практыцы адукацыя, атрыманая ў тэхнікуме?\n— Жыровіцкі каледж даў вельмі добрую пачатковую базу. Аднак кожны дзень рэальнай працы ў гаспадарцы дадае вопыту і новых практычных ведаў. За апошнія два гады мае веды, атрыманыя ў час вучобы, пашырыліся працэнтаў на 100. Цяпер, калі атрымліваю спецыяльнасць інжынера па тэхнічных працэсах у сельскай гаспадарцы ў Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце і ведаю ўсё гэта на практыцы, мне нашмат прасцей разумець вучэбны курс.\n— Тэрмін адпрацоўкі па размеркаванні ўжо даўно мінуў. Ці з 'яўлялася жаданне змяніць месца працы?\n— Магчымасцяў гэта зрабіць насамрэч было шмат. Пакуль быў на вытворчай практыцы, папрацаваў у розных гаспадарках вобласці. Ды і па заканчэнні службы было ажно 11 выклікаў на службу па кантракце ў розныя роды войскаў. Але для сябе вырашыў, што прадоўжу працаваць у сельскай гаспадарцы, у СВК "Хвінявічы".\n— Адкуль такая прыхільнасць да гэтай справы?\n— 3 сельскай гаспадаркай я знаёмы з самага дзяцінства. Гэта галіна мне звыклая. Уся мая сям'я на малой радзіме працуе ў мясцовай гаспадарцы: малодшы брат працаваў галоўным аграномам, цяпер служыць у войску, тэта працуе галоўным заатэхнікам.\n— Як падначаленыя ўспрымаюць мала дог а кіраўніка?\n— Напачатку крыху скептычна ставіліся да мяне: маўляў, не справіцца. Аднак былі людзі, якія вельмі мне дапамаглі асвоіцца на пасадзе галоўнага інжынера, зразумець, што ад мяне патрабуецца, і якасна спраўляцца са сваімі абавязкамі. Словы падзякі за добрую навуку хачу выказаць свайму галоўнаму настаўніку ў гаспадарцы Аляксандру Андрэевічу Барысенку, які працаваў тут раней галоўным інжынерам.\n— Ці вялікая гаспадарка ў галоўнага інжынера? Як спраўляецеся з абавязкамі?\n— Машынна-трактарны парк гаспадаркі налічвае каля 60 адзінак самаходнай перасоўнай тэхнікі і прыкладна столькі ж — прычапной. У гарачую сельскагаспадарчую пару ў поле выходзяць больш за 50 машын. Як і ў любой працы, ёсць дні больш напружаныя, ёсць больш лёгкія. Стараюся спраўляцца.\n— Чаго больш у справах галоўнага інжынера — тэхнічнай, кіруючай працы ці папяровай?\n— Найбольш тэхнічнай і кіруючай працы. Трэба ўнікаць у работу транспарту ў гаспадарцы, вызначаць аб'ём работы для спецыялістаў і рабочых. Разам з тым, трэба пастаянна падтрымліваць у належным стане тэхніку і рыхтаваць яе да сезонных работ. Летась мехмайстэрня СВК "Хвінявічы" стала другой у раёне па падрыхтоўцы рамонтнай майстэрні да рамонту тэхнікі ў зімовых умовах і пастаноўцы тэхнікі на зімовае захоўванне. Было шмат зроблена па добраўпарадкаванні майстэрні, па выкананні дзяржстандартаў. Чакаем вынікаў сёлетняга спаборніцтва, спадзяюся, таксама будзем у лідарах.\n— Што захапляе, акрамя працы, тэхнікі?\n— Люблю займацца спортам. Сёлета на турыстычным злёце працуючай моладзі каманда СВК "Хвінявічы" заняла першае месца ў раёне, а затым — стала пераможцай у вобласці. Я ўдзельнічаў у сілавых відах спаборніцтваў — армрэслінгу, перацягванні каната.\n— Што жадаеце ад будучыні, дзе яе бачыце?\n— Хачу атрымаць вышэйшую адукацыю, падымаць планку вышэй, кар'ерна расці. А ў асабістым жыцці — вядома, стварыць сям'ю, пабудаваць дом і выгадаваць у ім сваіх будучых дзяцей. У бліжэйшай перспектыве бачу сябе ў СВК "Хвінявічы". Тут я пачынаў расці як спецыяліст і, спадзяюся, прадоўжу гэта рабіць. А пакінуць усё набытае і дзесьці зноў пачынаць з нуля — гэта не па мне.


Справа Дзмітрыя Паліенкі падоўжаная на месяц — Анархический черный крест Беларусь\nСправа Дзмітрыя Паліенкі падоўжаная на месяц\n07/06/2019 07/06/2019 ABC-Belarus Новости\n«Пра тое, што справа падоўжаная, мне вядома з афіцыйных крыніц. Яшчэ мне сказалі, што будуць пераводзіць мяне з падазронай у сьведкі. Відавочна, што справу працягнулі з прычыны Эўрапейскіх гульняў, каб не атрымалася, што падчас наведваньня Менску тысячамі замежнікаў тут пачаўся суд над палітвязьнем», — мяркуе актывістка.\nПаводле Насты Гусевай, у траўні сьледчыя казалі ёй, што расьсьледаваньне мае быць завершанае да канца месяца і яго перададуць у суд.\nПа словах актывісткі, якая лістуецца са Зьмітром Паліенкам, пра гэта папярэджвалі і яго.\n«Зьмітру на „Валадарцы“ ўжо былі сказалі, што перавядуць у Жодзінскую турму, але раптам усё спынілі і цяпер цягнуць час. Мяркую, пасьля гульняў, у ліпені ўсё зноў закруціцца», — сказала Гусева.\nЗьмітра Паліенку затрымалі ў сакавіку 2019 году. Спачатку актывіста падазравалі ў нанясеньні графіці, якое распальвае варожасьць адносна міліцыі, ды ў пашкоджаньні маёмасьці. Потым дадалося абвінавачаньне ў злосным хуліганстве — нібыта Паліенка зьбіў чалавека. Вядома, што актывіст вінаватым сябе не прызнае, а зьбітага называе правакатарам і кажа, што той першым напаў у пад’езьдзе.\nТрэці месяц Паліенку трымаюць у Менскім сьледчым ізалятары.\nЗьміцер Паліенка — былы палітвязень. У кастрычніку 2018 году ён выйшаў з Бабруйскай калёніі пасьля 1,5 года зьняволеньня за парушэньне ўмоў папярэдняга пакараньня. Раней яго асудзілі за напад на міліцыянта падчас акцыі раварыстаў «Крытычная маса» ў красавіку 2016 году.\nУ Сьледчым камітэце Свабодзе не ўдалося атрымаць камэнтар пра расьсьледаваньне справы Паліенкі.\nДмитрий Полиенко новости из тюрем\nВ Минске задержаны анархисты, их обвиняют в хранении экстремистских материалов


Прычыны ўзнікнення вадзянкі яечкаў у мужчын: ад чаго з'яўляецца гидроцеле у дарослых | Мужчынская Берлога\nВадзянка яечка - паталогія, якая можа быць прыроджанай або набытай.\nНазапашванне лімфы адбываецца паступова, яна засяроджваецца ў самых глыбокіх пластах тканін.\nНа пачатковым этапе хвароба практычна не праяўляе сябе, але з часам напаўняючы вадкасцю абалонкі змяняюць форму машонкі, пацыент адчувае цяжар і боль, магчыма перацісканне насеннага канатика, якое ўплывае на рухомасць спермы.\nУ чым прычыны ўзнікнення вадзянкі ў мужчын, паспрабуем разабрацца ў гэтым артыкуле.\nВадзянка яечкаў у мужчын: прычыны ўзнікнення\nГидроцеле або водянкой яечка называецца навала сярозны вадкасці паміж насеннымі абалонкамі.\nНа першай стадыі хвароба выявіць складана, але з павелічэннем колькасці вадкасці з'яўляюцца характэрныя сімптомы.\nМошонка прымае характэрную грушападобную форму, здзіўленае яечка павялічваецца ў памеры, становіцца больш шчыльным. На гэтай стадыі выявіць паталогію можа не толькі лекар, але і пацыент.\nДля дакладнай дыягностыкі праводзіцца шэраг даследаванняў, ад дакладнай пальпацыі і візуальнага агляду да УГД і пункцыі.\nХвароба падзяляецца на некалькі падвідаў. Па часе ўзнікнення яе дзеляць на прыроджаную і набытую.\nУ сваю чаргу першая можа быць поўнай, пры якой адсутнічае перагародка паміж машонка і брушынай, а таксама частковай.\nУ гэтым выпадку перагародка маецца, але лімфа ўсё роўна паступае ў абалонкі і назапашваецца ў глыбокіх пластах.\nНабытая форма гидроцеле можа быць інфекцыйнай і неінфекцыйных. Хвароба дзеліцца і па стадыі, яна можа быць прадстаўлена ў вострай або хранічнай форме. Яшчэ адзін варыянт класіфікацыі дзеліць гидроцеле на левостроннее, правабаковы і двухбаковае.\nДалей у артыкуле вы даведаецеся, ад чаго бывае вадзянка і што гэта такое?\nДаведайцеся больш падрабязна аб вадзянцы яечкаў у мужчын з наступных публікацый:\nЧасцей сустракаецца гидроцеле ў нованароджаных дзяцей і немаўлят першага года жыцця. Прычынай вадзянкі яечкаў становіцца невялікі дэфект, звязаны з недаразвіццём брушыны.\nПаражніну машонкі застаецца адкрытай, і вадкасць бесперашкодна пранікае ў яе, запасячыся ў глыбінных пластах абалонак.\nПрычынай гидроцеле можа быць:\nцяжарнасць з пагрозай выкідка;\nрэанімацыйныя мерапрыемствы пры родах.\nУ рэдкіх выпадках гидроцеле ўзнікае пасля родаў у немаўлятаў першага месяца жыцця.\nУ гэтым выпадку прычынай можа стаць не толькі недаразвіццё перагародкі паміж брушнай сценкай і машонка, але і клапатлівыя паводзіны дзіцяці. Перакручванне яечка пагаршае кровазабеспячэнне і выклікае ўзмоцненае назапашванне лімфы ў насенных абалонках. Больш падрабязна пра гидроцеле ў дзяцей чытайце тут.\nСхільнасць да прыроджанай форме гидроцеле перадаецца па спадчыне.\nУ гэтым выпадку, Псіхасаматыка вадзянкі яечкаў такая, што, калі гэтая праблема сустракалася ў бліжэйшых сваякоў, вялікі рызыка, што ў немаўля таксама будзе выяўленая гэтая паталогія.\nВадзянка яечка не небяспечная, на пачатковых стадыях лячэнне не патрабуецца.\nЧаста з развіццём дзіцяці перагародка развіваецца самастойна, і хвароба знікае на працягу першага года жыцця, не прычыняючы дзіцяці турботы.\nВодянку яечка можна набыць і ў дарослым узросце. Ад чаго ўзнікае вадзянка ў дарослых людзей?\nЯна ўзнікае з-за парушэння балансу паміж паступленнем вадкасці ў абалонкі і здольнасцяў тканіны да яе ўбіранню.\nУ выніку лішняя вільгаць назапашваецца паміж абалонак. Акрамя лімфы ў тканінах можа назапасіцца гной або кроў (гэта характэрна для інфекцыйнага гидроцеле або наступстваў траўмаў).\nАд чаго з'яўляецца вадзянка?\nПрычыны ўзнікнення вадзянкі яечка ў дарослых:\nІнфекцыі, якія перадаюцца палавым шляхам. Часцей за ўсё водянку правакуюць хламідыі і гонококкі.\nАктыўны лад жыцця. Камандныя гульні і прафесійны спорт, звязаны з бегам, яздой на веласіпедзе, ўзняццем цяжараў і іншымі варыянтамі напружання можа справакаваць перакручванне яечкаў і пагаршэнне іх кровазабеспячэння.\nЎдары і траўмы. Рэзкі ўдар або сціск машонкі выклікае выпат вадкасці ў паражніны, знешні ацёк, павелічэнне памеру яечка і нават яго дэфармацыю.\nПаміж абалонак можа запасіцца не толькі лімфа, але і кроў, што правакуе запалення і пагаршае стан пацыента.\nЗапаленчыя працэсы ў мочеполовых органах.\nВыклікаць водянку можа востры або хранічны ўрэтрыт, прастатыт ці орхоэпідідіміт.\nСардэчная недастатковасць у цяжкай форме і медыкаменты, якія ўжываюцца для лячэння.\nЎскладненні ў выглядзе вадзянкі яечка пасля аперацыі варыкацэле або пахвіннай кілы.\nПрычыны ўзнікнення гидроцеле ў вострай форме, якая развіваецца на працягу месяца - інфекцыі і аперацыі. Пры сардэчнай недастатковасці ці траўмы можа ўзнікнуць млявапраяўная хранічная форма, доўга не выяўляць сябе характэрнымі сімптомамі.\nУ сталым узросце\nВадзянка яечка часцей сустракаецца ў немаўлятаў і маладых мужчын. Для сталага веку характэрныя 2 варыянты гидроцеле. Да першага адносіцца хранічная вадзянка абалонак яечка, прычынай якой можа быць старая траўма або прыродная схільнасць.\nВадзянка яечка ў пажылых мужчын развіваецца гадамі, сімптомы могуць праяўляцца больш ярка ці амаль знікаць. Калі паталогія не прычыняе турботы, радыкальных мер не прымаюць, для палягчэння стану хворага яму прызначаюцца лёгкія мочегонные.\nПадыдуць і народныя рэцэпты: свежевыжатые агароднінныя і фруктовыя сокі, бруснічным і журавінавы морсы, адвары лекавых траў: мядзведжых вушак, бруснічным ліста.\nДапамагае нізкакаларыйная дыета з вялікай колькасцю свежых і адварной гародніны і паніжаным утрыманнем тлушчаў і солі, а таксама поўная адмова ад алкаголю, затрымліваючага вадкасць у арганізме.\nДля пажылых характэрная яшчэ адна прычына - наступствы аперацыі.\nГэта значыць, узнікае вадзянка пасля варыкацэле або сячэння пахвіннай кілы, калі лімфа пачынае запасіцца паміж абалонак. Таксама магчыма ўзнікненне вадзянкі ў ляжачых хворых.\nДэфект выклікаецца прыроджанай схільнасцю ці недастатковым майстэрствам хірурга. Для лячэння можна выкарыстоўваць пункцыю.\nЛішняя вадкасць отсасывается тоўстай іголкай, але праз некаторай час лімфа можа зноў назапасіцца ў паражніны. Вырашыць пытанне дапаможа склеротерапія, яе ўжываюць толькі для мужчын ва ўзросце, ужо не плануюць зачацце дзяцей.\nВадзянка яечка можа быць следствам інфекцыйнага захворвання.\nЧасцей за ўсё прычынай становіцца венерычная хвароба: хламідіоз або ганарэя.\nЛічыцца, што ганарэя практычна заўсёды суправаджаецца гидроцеле ў больш ці менш выяўленай форме.\nДля інфекцыйнай формы характэрны боль, сверб і паленне пры мачавыпусканні, ацёк машонкі, з'яўленне гнойных вылучэнняў.\nАдкладаць лячэнне нельга.Спачатку пад кантролем венеролага пацыент пазбаўляецца ад венерычнай інфекцыі, затым адбываецца выдаленне назапашанай вадкасці.\nКалі яе колькасць моцна перавышае норму, прымяняецца пункцыя або класічная аперацыя. Пры невялікай колькасці назапашанай лімфы і адсутнасці прымешак гною магчыма кансерватыўнае лячэнне пад наглядам уролага і венеролага.\nГидроцеле абалонак яечка - непрыемны хвароба, прычынай якога можа стаць хвароба, спадчынная схільнасць, траўма або выпадковае рэзкае рух.\nСама па сабе паталогія не небяспечная, але пры павелічэнні колькасці назапашанай вадкасці яна можа прычыняць дыскамфорт і нават стаць прычынай бясплоддзя.\nДля паспяховага лячэння важна дакладна вызначыць прычыны ўзнікнення хваробы. Цяпер вы дакладна ведаеце ад чаго можа быць вадзянка яечка і як яна ўтворыцца. Выключэнне небяспечных момантаў дапаможа пазбегнуць рэцыдыву хваробы.


Хет-трык Месі вывеў Аргенціну на футбольны чэмпіянат свету-2018\nСпорт 11.10.2017 | 10:44\nЛіянэль Месі наносіць удар па варотах зборнай Эквадора\n11 кастрычніка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Футбалісты зборнай Аргенціны толькі ў апошнім туры паўднёваамерыканскага адборачнага турніру змаглі заваяваць права выступіць у фінальнай частцы ЧС-2018 у Расіі, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nАргенцінскай камандзе дапамог яе лідар Ліянэль Месі, які аформіў хет-трык у гасцявым паядынку з Эквадорам - 3:1. Ад Паўднёвай Амерыкі пуцёўкі ў Расію таксама атрымалі зборныя Бразіліі, Уругвая і Калумбіі.\nАд Еўропы на сусветным першынстве акрамя гаспадароў згуляюць каманды Англіі, Бельгіі, Германіі, Ісландыі, Іспаніі, Польшчы, Сербіі, Францыі і Партугаліі. Яшчэ чатыры еўрапейскія пропускі ў стыкавых сустрэчах у лістападзе разыграюць каманды Даніі, Ірландыі, Італіі, Паўночнай Ірландыі, Харватыі, Швецыі, Грэцыі і Швейцарыі. Жараб'ёўка пар адбудзецца 17 кастрычніка ў Цюрыху, а самі "стыкі" пройдуць у перыяд з 9 па 14 лістапада.\nЗ іншых канфедэрацый білеты ў Расію могуць заказваць зборныя Мексікі, Коста-Рыкі, Японіі, Рэспублікі Карэя, Ірана, Саудаўскай Аравіі, Егіпта, Нігерыі і Панамы. Яшчэ два ўладальнікі пуцёвак на ЧС вызначацца пасля лістападаўскіх міжкантынентальных стыкавых паядынкаў: Гандурас - Аўстралія, Перу - Новая Зеландыя.\nФінальны этап 21-га чэмпіянату свету па футболе пройдзе ў Расіі з 14 чэрвеня па 15 ліпеня 2018 года.-0-\nАрына Сабаленка перамагла 6-ю ракетку свету Эліну Світоліну ў 1/16 фіналу турніру ва Ухане


Блешня Кастмастер - універсальная прынада\nБлешня Кастмастер мае вельмі цікавую гісторыю. Створаная ў Штатах для лоўлі вялікаротага акуня, яна стала вельмі папулярнай у Расіі, але ўжываюць яе тут для лоўлі жериха. Рыбалоў, які можа эфектыўна выкарыстоўваць гэтую блешню, карыстаецца вялікай павагай у асяроддзі спінінгістаў, бо лоўля на Кастмастер - гэта не лоўля на кольца. Тут патрабуецца адмысловае ўменне, ці нават майстэрства. Вонкава вельмі простая, блешня Кастмастер вырабляецца між тым з ювелірнай дакладнасцю. Кожны яе скос і кут знойдзены дасведчаным шляхам і тысячы разоў правераны. Стваральнік блешні Арт Лавалль (заснавальнік фірмы Acme) выдаткаваў не адзін год на давядзенне свайго стварэння да дасканаласці. І зараз дасведчаны рыбалоў можа з поспехам лавіць на Кастмастер любую драпежную рыбу, прычым з аднолькавым поспехам на рацэ або ў моры.\nЯк ужо гаварылася, абсалютная большасць расійскіх спінінгістаў глядзяць на блешні Кастмастер як на жереховые, прызначаныя для актыўнай праводкі, зусім ігнаруючы той факт, што гэтыя блешні ствараліся як універсальныя, у тым ліку разлічаныя на павольную гульню ў самога дна. Павольна перавальваюцца Кастмастер - выдатны раздражняльнік для драпежнай рыбы. На яго добра ідуць судак, шчупак і акунь. Тут галоўнае - асабісты досвед і правільны падбор рухаў спінінга. Блешня Кастмастер - сапраўдны «універсальны салдат». Яна эфектыўная на хуткасны праводцы, ступеністай джиговой, ловіць ў адвес з лодкі і зімой з лёду, і нават на вялікіх глыбінях ў моры. Блешня валодае бездакорнымі гідрадынамічнымі характарыстыкамі і практычна не схільная карозіі. Калі б трэба было выбраць адну-адзіную блешню на ўсе выпадкі і на любую рыбу, то гэта, безумоўна, быў бы Кастмастер ад фірмы Acme, а не блешня Вільямс, воблер. Ці ж ім падобныя.\nНе варта думаць, што блешня Кастмастер ловіць сама па сабе. Рыбу ловіць рыбак. Толькі ад яго залежыць, наколькі эфектыўнай будзе добрая і правераная прынада. Менавіта неабходнасць "ўмець лавіць рыбу" прымусіла многіх спінінгістаў адмовіцца ад Кастмастера і лавіць на поролоновой-сіліконавыя прынады. Каб лавіць на гэтую блешню, трэба дакладна ўяўляць, што адбываецца з ёй пад вадой, калі і як атакуе рыба і многае іншае. Такія ўменні можна набыць толькі з вопытам і добрым веданнем звычак рыбы. Да таго ж Кастмастер патрабуе "правільнага" спінінг, адпаведнага умовам рыбалкі. Так, напрыклад, занадта доўгі ці мяккі спінінг проста не дазволіць "кіраваць" блешняй.\nЯк і ўсе, Кастмастер часта падрабляюць. На жаль, для дадзенай блешні гэта крытычна бо, нягледзячы на ўяўную прастату, сапраўды прайграць форму "поддельщикам" атрымоўваецца рэдка, а ў выніку такая "прынада" не працуе. Вось некалькі адрозненняў, якія дапамагаюць выявіць фальшывы Кастмастер:\nСамы просты спосаб - гэта звярнуць увагу на завадныя кольцы. У арыгінала канцы дроту, з якой зроблена кольца, абрэзаны пад вуглом (ўнутр), а ў фальшывак роўна.\nГаплікі падробак звычайна тупыя і ня блішчаць. У сапраўднага Кастмастера гаплікі матавыя, вельмі вострыя і пакрытыя адмысловым напыленнем для салёнай вады.\nУсе падробкі маюць вагу больш сямі грамаў і амаль ніколі менш.\nЯкасць паверхні блешні і яе ўпакоўка таксама відавочна сведчаць аб тым, дзе фальшыўка, а дзе арыгінал.\nБалансіры Lucky John: водгукі\nЛоўля на донку ў вялікіх вадаёмах\nТендинит: лячэнне, лакалізацыя, прычыны ўзнікнення


Адзіны дзень прафілактыкі злачынстваў і правапарушэнняў\nДзейнасць чалавека складаецца з учынкаў. Учынак – галоўны элемент чалавечых узаемаадносін, у якім выяўляюцца розныя якасці асобы, як добрыя, так і дрэнныя, стаўленне да праблем рэчаіснасці, да навакольных людзей.\nПравапарушэнне - гэта вінаватыя паводзіны права дзеяздольнай асобы, якое супярэчыць прадпісанням норм права, робіць шкоду іншым асобам і цягне за сабой юрыдычную адказнасць.\nПад злачынствамі разумеюць, як правіла, крымінальныя злачынствы, дзеянні, якія парушаюць крымінальны закон. Яны могуць адрознівацца па катэгорыі цяжару. У залежнасці ад выгляду правапарушэння, вылучаюць адпаведную адказнасць: крымінальную, адміністрацыйную, дысцыплінарную, грамадзянска-прававую.\nУ 1-4 класах прайшло мерапрыемства «Краіна Парадку» аб правах дзіцяці і прафілактыцы правапарушэнняў. Мэта: фарміраванне цэласнага разумення законаў і правоў грамадства ў дзяцей пачатковай ступені, а таксама выхаванне паважлівага стаўлення да сваіх і чужых праў праз прывіццё любові да свайго народу. Мерапрыемства праводзілася ў форме падарожжа па станцыях: «Краіна прававых ведаў», «Правы дзіцяці вачыма мастака», «Азбука дарожных знакаў», «Шкодныя звычкі", "Азбука пажарнай бяспекі», віктарына «Якія правы літаратурных герояў парушаны». Сёння мы паспрабавалі адказаць на пытанне :«Для чаго трэба выконваць правілы паводзін у школе, на вуліцы, у быце?». Дзеці зрабілі для сябе выснову, што трэба выконваць правілы і не парушаць закон.\nСпецыялістамі СППС для вучняў 7-11 класаў было праведзена прафілактычнае мерапрыемства «Аб адказнасці за незаконны абарот, ужыванне і распаўсюджванне наркатычных сродкаў і іх аналагаў». У рамках дадзенага мерапрыемства адбыўся прагляд відэароліка «"Недзіцячыя" срокі за распаўсюджванне наркотыкаў у Беларусі». Па заканчэнню мерапрыемства вучням раздадзены памяткі і буклеты.\ncomments powered by DisqusАдзіны дзень прафілактыкі злачынстваў і правапарушэнняў


«Як жывяце, як жывоцік?» - гэтая фраза нарадзілася не выпадкова. У старажытнасці слова жывот азначала жыццё. Нажаль, на хаду ірвоту хот-дог, «склероз» з нагоды абеду падчас дэдлайну на працы адлюстроўваюць наша грэблівае стаўленне да свайго існавання і забяспечваюць болі ў страўніку, а таксама дрэнны настрой. Як пазбегнуць невыноснай цяжару быцця і захаваць здароўе органаў стрававання? Як правільна скласці правільны рэжым харчавання для паляпшэння працы страўніка?\nАд чаго залежыць добрае самаадчуванне жывата?\nНа стан страўнікава-кішачнага гасцінца ўплывае спадчыннасць. Схільнасць да многіх хвароб (той жа язве страўніка, 12-палец-най кішкі) перадаецца генетычна. Вялікае значэнне маюць і лад жыцця, рэжым харчавання, якасць прадуктаў, пітной вады, наяўнасць або адсутнасць шкодных звычак. Парушыць раўнавагу могуць і інфекцыйныя захворванні. Да прыкладу, калі чалавек перанёс вострую кішачную інфекцыю, парушаецца абмен серотоніна (важнага гармона) у сценках кішачніка, развіваюцца функцыянальныя захворванні тоўстай кішкі. І яшчэ - ад стаўлення чалавека да самога сябе. Калі ён разумее, што ў яго пачынаецца захворванне страўнікава-кішачнага гасцінца і прымае адпаведныя меры (ідзе да лекара, адмаўляецца ад тоўстай ежы, перастае шмат нервавацца на працы), хвароба можа і не развіцца. Калі ж чалавек нічога не мяняе ў сваім жыцці, хвароба будзе прагрэсаваць. Стан органаў стрававання залежыць і ад нашага стаўлення да навакольных. Калі прачынацца з пастаяннай думкай, што «камусьці добра, а мне дрэнна», гэта непазбежна прывядзе да дыскамфорту ў вобласці жывата. На стрававальную сістэму дзіцяці вялікі ўплыў аказвае асяроддзе, у якім ён выхоўваецца. Асоба расце ў нервовай абстаноўцы? Спачатку гэта праяўляецца энурэз, заіканнем. Затым з'яўленнем гастраэнтэралагічных хвароб. Я часта сутыкаюся з выпадкамі, калі дзяцей доўга і безвынікова лечаць ад гастрыту. Пасля прыводзяць да мяне на прыём: маўляў, разбярыцеся, ніякія таблеткі не дапамагаюць. Гутару з дзіцем і даведаюся, што ў яго ёсць якія-небудзь нявырашаныя канфлікты - дома ці ў школе.\nЯкія хваробы органаў стрававання турбуюць людзей часцей за ўсё?\nПа дадзеных СААЗ, праявы гастрыту ў той ці іншай ступені сустракаецца ў 95% дарослага насельніцтва зямнога шара. Што тычыцца Ўкраіны, па розных крыніцах - розныя лічбы. Да мяне часцей за ўсё звяртаюцца людзі з праблемамі жоўцепратокаў, хваробамі страўніка і 12-перстной кішкі. Вельмі распаўсюджаныя кіслотна-залежныя захворвання страўнікавага соку на стрававод, страўнік (гэта, напрыклад, язвавая хвароба страўніка і 12-перстной кішкі, розныя гастрыты). Але ў параўнанні з папярэднімі гадамі, «пік» захворвання гэтымі хваробамі прайшоў. Не ў апошнюю чаргу дзякуючы больш якасным метадам дыягностыкі і лячэння. У трэцім тысячагоддзі ў лідэры выходзіць гастроэзофагеальная рефлексная хвароба (ГЭРБ). У розных краінах ёю пакутуюць ад 20 да 40% насельніцтва. Вельмі частая скарга - ўздуцце жывата. Яна можа быць звязаная з парушэннем ўсмоктвання некаторых рэчываў. Так, у сярэднім палова дарослага насельніцтва маюць лактазная недастатковасць (непераноснасць малака і кісламалочных прадуктаў). Сустракаецца і непераноснасць некаторых Сахараў, фруктозы, сарбiтол (ён уваходзіць у склад салодкіх газаваных напояў, жвачек), злакавых. Кажуць, што распаўсюджаная прычына гастрыту і язвы страўніка - наяўнасць хеликобактерии.\nЯк трапляе да нас такой «пасяленец» і чым ён небяспечны?\nХеликобактер пилори трапляе з навакольнага асяроддзя, часцяком у дзіцячым узросце. Бо ў малых слізістая мае нізкую кіслотнасць і дрэнна супрацьстаіць атацы мікраарганізмаў. Да таго ж дзеткі схільныя ўсе хапаць рукамі і цягнуць у рот. Гастрыт, звязаны з хеликобактером, - гэта складаная і актуальная праблема ў гастраэнтэралогіі. Бо ён можа служыць штуршком да адукацыі пухлін - і дабраякасных, і злаякасных. Таму хеликобактер прызнаны канцерогеном першай ступені. На шчасце, калі своечасова выявіць яго ў арганізме, можна цалкам выгаіць такой гастрыт і папярэдзіць з'яўленне рака.\nПа якіх сігналах SOS можна вызначыць, што пара на прыём да гастроэнтерологу?\nКалі ёсць любы дыскамфорт: ад непрыемнага паху з рота (да або пасля ежы - не мае значэння) і налёту на мове да зніжэння апетыту або, наадварот, празмернай цягі да ежы, адчуванняў буркатання, адрыжкі, пякоткі, боляў у вобласці жывата, ўздуцці, завал або расстройстваў кішачніка, агульнай слабасці арганізма. Пагаршэнне знешнасці (шэрая, жоўтая або шэра-жоўтая скура) з'яўляецца ўжо пры запушчаных захворваннях страўнікава-кішачнага гасцінца, калі чалавек своечасова не звярнуўся да лекара. Калі кажуць: "Усе хваробы ад нерваў», - у першую чаргу маюць на ўвазе страўнік і іншыя стрававальныя органы. Ці не занадта перабольшана значэнне стрэсаў? У гастраэнтэралогіі ёсць паняцце стрэсавай язвы - калі хвароба з'яўляецца пры неспрыяльных псіхалагічных умовах. Існуе прамая ўзаемасувязь паміж працай галаўнога мозгу і органаў стрававання. Таму пры стрэсе і ў здаровага чалавека ўзнікаюць збоі: у кагосьці боль у жываце, у кагосьці засмучэнні кішачніка. Усё залежыць і ад тыпу асобы. Язва страўніка часцей дыягнастуецца ў інтравертаў - людзей, якія носяць душэўную боль у сабе. Гэта перш за ўсё мужчыны. Бо яны часцяком аддаюць перавагу маўчаць пра свае непрыемнасцях. Жанчыны больш схільныя дзяліцца праблемамі з іншымі - і ў размове здымаць стрэс. Цяпер вельмі распаўсюджаны сіндром разраженной кішкі - захворванне, якое ўзнікае, як правіла, на фоне стрэсаў, недазволеных псіхалагічных праблем. Таму ў пары з гастраэнтэралогіі павінны працаваць і псіхолагі, псіхатэрапеўты. Ёсць дадзеныя, што ў нашай краіне вялікая частка анкалагічных захворванняў страўнікава-кішачнага гасцінца выяўляецца на III або нават IV стадыі.\nЦі рэальна "злавіць" рак на пачатковым этапе?\nРак дыягнастуецца на ранняй стадыі. Першы і самы просты тэст - аналіз кала на наяўнасць схаванай крыві. Калі такі трывожны сігнал выяўляецца, абавязкова прызначаецца эндаскапія. У ЗША, у Заходняй Еўропе планава абследуюць людзей на наяўнасць анкалагічных хвароб. Таму колькасць такіх хвароб у развітых краінах знізілася на 50%. Ва Ўкраіне ўсё запушчана, дзяржаўных праграм па абследаванню насельніцтва няма. А таму, на жаль, мы на першых месцах па колькасці рака страўніка і тоўстай кішкі. Людзі старэйшыя за 45 гадоў павінны ведаць: ім абавязкова трэба праходзіць прафілактычны абследаванне ў гастраэнтэролага (нават калі яны ніколі не звярталіся да лекара). Асабліва важна памятаць пра гэта грамадзянам, у якіх у родзе былі выпадкі рака страўніка ці тоўстага кішачніка.\nЯкія сучасныя метады дыягностыкі захворванняў страўнікава-кішачнага гасцінца?\nЎдасканаліліся метады дыягностыкі гастрыту і змяненняў слізістай страўніка. Раней з дапамогай зонда можна было толькі на дзве хвіліны пранікнуць у страўнік, пераканацца, што няма язвы або пухліны - і на гэтым даследаванне сканчалася. Сучасная эндаскапія дазваляе прадыягнаставаць слізістую: да чаго яна схільная, якая ступень распаўсюджанасці гастрыту. Можна правесці эндомикроскопию - спецыяліст ацэньвае стан слізістай страўніка. Можа агледзець яе ў вузкапалосных спектры - і выявіць найменшыя адхіленні ад нормы. З'явілася хромоэндоскопия - калі слізістая страўніка афарбоўваецца і выяўляюцца яе змененыя ўчасткі. Прычым такія тэсты можна праводзіць у Украіне. Эндаскапія - метад інвазівной (з умяшаннем у цела), і таму нялюбы пацыентамі. З большай ахвотай ідуць на ультрагукавое даследаванне (УГД). Але дыягназ гастрыт са 1009о-най верагоднасцю можна паставіць, толькі даследаваўшы слізістую абалонку страўніка пад мікраскопам. Для гэтага і праводзіцца эндаскапія. Такім жа спосабам дыягнастуюцца праблемы стрававода, 12-перагной кішкі. Ёсць магчымасць абследаваць і тоўстую кішку - «зазірнуць» ў яе з дапамогай калонаскапіі. Аднак для ўвядзення такога прыбора ў некаторых людзей маюцца супрацьпаказанні. Ім прызначаецца віртуальная калонаскапія - агляд ўсёй тоўстай кішкі дзякуючы кампутара (калонаскапіі ўнутр не ўводзіцца!). Дарэчы, ПК сапраўды на службе медыцыны - па прызначэнні лекара чалавеку рэальна правесці кампутарную тамаграфію органаў брушной поласці. Развіваюцца і рэнтгеналагічныя метады. З іх дапамогай можна ацаніць стан жоўцевых параток, жоўцевай бурбалкі, падстраўнікавай залозы. Ёсць яшчэ аналізы вянознай крыві. Па іх можна вызначыць узровень ферментаў, якія выпрацоўваюцца ў печані, падстраўнікавай залозе. Але, на жаль, па тэсту крыві немагчыма абсалютна дакладна ацаніць выпрацоўку ферментаў страўніка. Цёмны конік медыцыны - тонкая кішка. Гэта орган даўжынёй пяць метраў, які выконвае шмат важных функцый: і ўсмоктванне (усяго, што трэба целе - мікраэлементаў, вітамінаў, бялкоў, вады), і прасоўванне харчовага камяка ў тоўстую кішку. Да пачатку XXI стагоддзя яе было вельмі складана абследаваць. Цяпер з'явілася капсульная энтероскопия - адзіны метад, які дазваляе агледзець гэты самы доўгі орган. Чалавек праглынае спецыяльную капсулу, на якой мацуецца датчык з радыёсігналам. Капсула невялікая, памерам з фармакалагічную таблетку. Але яна дазваляе зрабіць тысячы здымкаў органаў стрававання, у тым ліку і тонкай кішкі. Так можна выявіць пашкоджанні ў ёй - і прызначыць адпаведнае лячэнне. Можна дыягнаставаць і парушэнне ўсмоктвання тых ці іншых рэчываў - пры дапамозе вадароднай-дыхальных тэстаў. Тэстуецца канцэнтрацыя вадароду, у выдыханым чалавекам паветры. Вадарод ў норме прадукуецца ў тоўстай кішцы. Калi згодна з аналізам гэты элемент ёсць у тонкім кішачніку - маюцца парушэнні ўсмоктвання. Дыхальныя тэсты дазваляюць выявіць збоі ў выпрацоўцы ферментаў падстраўнікавай залозы. Праводзяцца яны так. Чалавек з'ядае пэўныя прадукты - і пасля гэтага выдыхае паветра ў асаблівы мяшочак. Па аналізе змесціва робяцца высновы пра тое, як у пацыента прадукуецца ферменты для пераварвання тых жа тлушчаў або вугляродаў. Гэтая працэдура вельмі палегчыла працу гастраэнтэролагаў ў плане выяўлення хранічных панкрэатытаў з вонкавага сакраторнай недастатковасцю падстраўнікавай залозы (калі гэтым органам выпрацоўваецца мала ферментаў). Дыхальныя аналізы дазваляюць выявіць і наяўнасць хеликобактерной бактэрыі ў страўніку. Гэта так званы уреазным тэст. Чалавек выпівае вадкасць, якая змяшчае мачавіну. Калі бактэрыя ёсць, яна ферментизирует мачавіну з дапамогай фермента уреазы. Далей даследуецца выдыханае паветра - і робіцца выснова аб тым, «пасяліўся» Ці ў страўніку хеликобактер ці не.\nКалі махнуць рукой на навучанні лекараў і не лячыцца - як гастраэнтэралагічныя хваробы адаб'юцца на стане іншых органаў і сістэм?\nКалі ў чалавека недастаткова ферментаў для расшчаплення бялкоў, а ён не слухае рэкамендацый доктара і ўсё роўна ужывае шмат бялковай ежы, можа развіцца падагра (захворванне суставаў). Таксама ўсе хваробы страўнікава-кішачнага гасцінца адбіваюцца на эмацыйным стане. Чалавек становіцца раздражняльным, не можа засяродзіцца, хутка стамляецца. Гэта ўплывае на яго ўзаемаадносіны з навакольнымі, працу, вучобу. Пры атрафіі слізістай страўніка ўзнікае В12 фалійная анемія. Гэта вельмі цяжкая форма малакроўя, якая патрабуе сур'ёзнага лячэння. Пры целеакии (непераноснасці злакавых) у дзяўчат ўзнікаюць збоі менструальнага цыклу. Месячныя наступаюць пазней пакладзенага ўзросту або зусім адсутнічаюць. Магчымыя праблемы з зачаццем або выношваннем малога. Целеакия часцяком становіцца і прычынай мужчынскага бясплоддзя - у мужчын не выпрацоўваецца досыць народкаў для апладнення яйкаклеткі. Пры парушэнні ўсмоктвання кальцыя магчыма з'яўленне астэапарозу (захворванне апорна-рухальнага апарата, якое прыводзіць да крохкасці касцей) - прычым нават у дзяцей.\nЦі можна пазбавіцца ад непераноснасці некаторых прадуктаў?\nГледзячы якая ежа выклікае абурэнне. Калі гэта непераноснасць злакавых, то пазбавіцца ад яе нельга. Тут прызначаецца пажыццёвая дыета з выключэннем збожжавых, якія змяшчаюць рэчывы, якія адмоўна ўздзейнічаюць на тканіну тонкага кішачніка ў такіх людзей. Когда не пераносяцца цукру, фруктоза, сітуацыю можна паправіць. Прызначаецца дыета (як правіла, на паўгода). Затым пад наглядам лекара чалавек ўводзіць выключаныя прадукты ў свой рацыён. Зараз у модзе пазіцыя: "Сам сабе доктар».\nДа чаго прыводзяць самодіагностікі і вялікая чыстка - сляпое зандаванне, Гідракаланатэрапія?\nНямала людзей самі сабе ставяць дыягназ дысбактэрыёз, таму што назіраюць у сябе яго сімптомы - напрыклад, уздуцце, праблемы са крэслам. Але далёка не заўсёды гэтыя разлады сведчаць менавіта аб парушэнні мікрафлоры кішачніка. Дысбактэрыёз сустракаецца не так часта, як на яго скардзяцца. Добра яшчэ, калі чалавек звяртаецца да лекара. Многія самі спрабуюць лячыць сваю ўяўную хвароба. На шчасце, наша мікрафлора мае высокую ступень абароны, у тым ліку ад нас саміх. Асаблівых разбурэнняў ад прыёму прэпаратаў з бифидо або лактобакцеріі не будзе. Але і карысці гэта таксама прынясе мала. Бо без дапамогі лекара выкараняць дысбактэрыёз - усё роўна што страляць па вераб'ях з гарматы. Можна прапусціць пачатак сапраўднага захворвання. Так што самалячэнне - гэта заўсёды шкоду сабе. У прынцыпе сляпое зандаванне бясшкодна. Калі чалавек вызваляе свой жоўцевая бурбалка і пасля гэтага добра сябе адчувае - калі ласка, хай чысціцца на здароўе. Але нялішне звярнуцца да гастраэнтэролага і прайсці дыягностыку, каб выявіць і вылечыць захворванне. А вось Гідракаланатэрапія (прамыванне кішачніка вялікім аб'ёмам вадкасці, клізма) - працэдура агрэсіўная і вельмі небяспечная. Па-першае, ачышчэнне кішачніка адбываецца ненатуральным шляхам. Я назірала выпадкі парушэння мікрафлоры тонкага кішачніка - абсямененасці яго бактэрыямі тоўстай кішкі ў людзей, якія падвергнулі сябе такой маніпуляцыі. Да таго ж у тоўстым кішачніку могуць быць дывертыкулы (лакальныя мешковидные выпінання сценак тонкай кішкі), пра якія чалавек і не падазрае. Пры падачы вялікага масіва вадкасці магчымыя парывы дывертыкул і запалення. Ходкая фраза «Мы ёсць тое, што мы ямо» як нельга лепш дастасоўная да страўнікава-кішачным тракце.\nЯк правільна харчавацца, каб пазбегнуць парушэнняў у яго працы?\nЕжа звязвае лішак салянай кіслаты ў страўніку. Калі чалавек сілкуецца рэгулярна, саляная кіслата не аказвае агрэсіўнага ўздзеяння на слізістую страўніка. Таму есці трэба некалькі разоў на дзень - асабліва людзям, схільным да гастрыту і язвавай хваробы. Нутрыцыёлага ў апошні час акцэнтуюць увагу на прыёме ежы раніцай. Абавязкова трэба снедаць, прычым даволі шчыльна. Бо тыя, хто прапускае сняданак, рызыкуюць займець желчекаменной хвароба, праблемы з кішачнікам. Прычым ранішняя трапеза абавязкова павінна ўтрымліваць тлушчавыя кампаненты - тыя ж алеі. Калі ёсць збоі ў працы жоўцевай бурбалкі, можна з'есці трохі мёду, варэння. Абед таксама пажадана зрабіць шчыльным. Але не перашчыраваць. Калі пераядаць, можа развіцца ГЭРБ. А вось вячэра - лёгкі: ад апошняга прыёму ежы да сну павінна прайсці 2-3 гадзіны. Важна харчавацца ў адно і тое ж час. Бо ўсе органы стрававання ў нас запраграмаваныя на сінхронную працу. У адны і тыя ж гадзіны ў нас вылучаецца больш страўнікавага соку, жоўці, якая расшчапляе тлушч, ферментаў падстраўнікавай залозы. Арганізм гатовы пераварваць ежу. Таму сняданак-абед-вячэра па строгім раскладзе забяспечваюць і добрае страваванне, і ўсмоктванне карысных рэчываў, і цудоўнае настрой. Важна і якасць ежы. Сучасныя спецыялісты робяць акцэнт на павелічэнні ў штодзённым меню колькасці харчовых валокнаў. На жаль, жыхары Расіі і Украіны недаатрымліваюць гэтых важных кампанентаў - мала ўжываюць гародніны і садавіны. Прычым фаварыты айчынных сталоў адварныя бульбачка, морква ўтрымліваюць мала харчовых валокнаў. Іх шмат у зеляніны, якую ямо не вельмі-то часта, асабліва зімой. Таксама шмат харчовых валокнаў у цельнозерновые кашах. Асаблівая ўвага трэба звярнуць на аб'ёмы. Жанчыне, якая не займаецца фізічнай працай і не вядзе актыўны лад жыцця, дастаткова з'ядаць 300 мл ежы. Пры ўмове, што ежа якасная - ня шэдэўры фаст-фуда. Мужчыну патрэбныя порцыі крыху больш, у сярэднім 500 мл.\nКолькі неабходна выпіваць вады для добрага стану органаў стрававання? Якое павінна быць якасць Н20?\nКалі ўжываць мала вадкасці, узнікнуць завалы. Бо кішачнік не зможа праціснуць харчовы камяк. Здароваму чалавеку трэба выпіваць у сярэднім паўтара літра вады ў суткі. Але калi парушана ўсмоктванне, ад вялікай колькасці аквы магчымая дыярэя. У гэтым выпадку патрэбна кансультацыя ў лекара. Як двойчы два чатыры трэба засвоіць правіла: вадаправодную ваду прама з крана піць нельга. Яе абавязкова трэба прапускаць праз фільтр, каб вызваліць ад хлору, прымешак цяжкіх металаў. Мы і так дыхаем забруджаным паветрам - навошта ж засмечваць цела дрэнным пітвом? У той жа час вада не павінна быць дыстыляванай. Неабходна, каб у ёй былі карысныя мікраэлементы - іёны калія, магнію, натрыю. Для гэтага людзі часта купляюць бутыляваную ваду. Але варта звяртаць увагу на этыкетку. Ёсць лячэбная вада. Яна разлічана на лячэнне хвароб па прызначэнні гастраэнтэролага. Калі піць яе з дня ў дзень проста з мэтай здаволення смагі, гэта можа парушыць іённа-солевы баланс у арганізме (хоць непапраўнага шкоды такія вады, вядома ж, не прынясуць). Для штодзённага ўжывання падыходзіць вада з пазнакай: «сталовая», «крынічная» - але ніяк не «лячэбная». Дыета - адзін з метадаў лячэння ў гастраэнтэралогіі. Але многія людзі не могуць прымусіць сябе адмовіцца ад тых ці іншых прадуктаў. Чаму так адбываецца? У гастраэнтэралогіі няма жорсткіх дыет. Толькі невялікія абмежаванні. Пры язвавай хваробы не рэкамендуецца вострая ежа - перац, воцат, гарчыца, лук зялёны, рэдзька, радыска. Пры желчекаменной хваробы, не варта піць дужыя булёны, ёсць смажаную, тлустую ежу, марозіва. Пры панкрэатыце абмяжоўваецца спажыванне алкаголю. Дыетычныя сталы (набор адных прадуктаў і выключэнне іншых пры якой-небудзь хваробы) - гэта ўжо састарэлы метад. Ён не ўжываецца нідзе ў свеце. Даказана: доўгі выключэнне якіх-небудзь прадуктаў з рацыёну небяспечна для здароўя. Таму дыеты сучаснымі гастраэнтэролаг прызначаюцца ў перыяд абвастрэння хваробы. Затым пад кантролем лекара чалавек паступова ўводзіць у сваё меню «забароненыя стравы». Але часта людзі ўпадаюць у крайнасці. Да мяне прыходзяць пацыенты з хранічнай язвай і скардзяцца: «Доктар я ўжо два гады нармальна не ем!» Аказваецца, увесь гэты час ён сілкуецца перетерты супчык і паравымі катлеткі, таму што калі-то яму так сказаў лекар. Так паступаць не трэба. Хвароба варта пралячыць, а затым есці ўсё і атрымліваць задавальненне ад жыцця. І ўсё ж мы даем рэкамендацыі па спосабе прыгатавання. Так, смажанае - гэта дрэнна. Пережаренные тлушч пранікае ўнутр прадукту і наскрозь яго насычае. Гэта можа прывесці да хвароб жоўцевай бурбалкі, сардэчна-сасудзістай сістэмы.\nКарысна і смачна - мяса, запечанае на рашотцы?\nЧалавека, які сядзіць на дыеце, павінны маральна падтрымліваць яго блізкія. Варта паменш ёсць тое, што яму нельга - ці хаця б не ласавацца гэтымі стравамі пры ім. Уявіце: аднаму нельга вострага перченого, а ўсе хатнія толькі гэта і ядуць. Ўзнікаюць ўнутрыасобасных канфліктаў. Нялёгка адчуваць сябе белай варонай. У чалавека можа развіцца комплекс непаўнавартаснасці. Пры такім псіхалагічным стане любая, нават ідэальна прыгатаваная ежа не засвойваецца. А вось разуменне і душэўны ўзаемадзеянне ў сям'і, падтрымка яго ў перыяд вымушанага адмовы ад розных далікатэсаў вітаецца. Сягоння вельмі папулярна большую частку вольнага часу праводзіць у спартзале і фітнес-клубе, пампаваць прэс. Як празмерная любоў да спорту адлюстроўваецца на здароўе органаў стрававання? Ўзняцце штангі, занадта інтэнсіўная напампоўка прэса можа адгукнуцца рефлексной хваробай, кілай стрававода. Занадта актыўныя руху нельга выконваць пры желчекаменной хваробы. Для органаў страўнікава-кішачнага гасцінца ідэальна плаванне. Трэніравалі спартсмену можна займацца і па паўтары гадзіны ў дзень. Астатнім людзям для падтрымання тонусу цягліц дастаткова займацца два разы на тыдзень па гадзіне. Універсальны спосаб трэніроўкі - хада хуткім крокам хоць бы па 30 хвілін на дзень. Выдатна «загартоўвае» ўсе органы і умацоўвае брушны прэс.\nЯкія прафесіі не сябруюць з страўнікава-кішачны тракт, а якія, наадварот - яго саюзнікі?\nШкодная праца, звязаная са стрэсам, - кіруючыя пасады, прафесія медыцынскіх работнікаў. Настаўнікі нясуць вялікую адказнасць за людзей і знаходзяцца ў пастаянным эмацыйным напружанні. Менш схільныя хваробам стрававання людзі, якія выконваюць нескладаную манатонную фізічную працу, простыя выканаўцы: заданне атрымаў, заданне зрабіў ...\nШто распачаць, каб ніколі не хварэў жывот?\nЛюбіць сябе. Тады вы не будзеце чым папала сябе карміць і займацца тым, што можа нанесці шкоду. Вы захочаце дастаўляць сабе задавальненне - і ежай, і працай, і адпачынкам. Галоўнае, каб гэта задавальненне не пераплюхвала праз край. Няхай яно спалучаецца яшчэ і з карысцю. Дэвіз нашага часу: "Ад жыцця трэба атрымліваць выгаду». Не толькі матэрыяльную. Перш за ўсё для здароўя. Яна бывае тады, калі цвяроза і разумна ставішся да ежы, да вады - да таго, што ў сябе высылаеш.\nАпендыцыт і яго праявы\nМетодыкі лячэння галаўнога болю: мігрэнь\nЯк абараняецца арганізм чалавека ад стрэсу?\nСпатифиллум - пакаёвая расліна\nАлмазная шліфоўка скуры асобы і цела\nКарысная ежа для скуры\nLike a Queen: калядны распродаж зімовай калекцыі Reiss


DIP — Вікіпедыя\nDIP (Dual In-line Package, таксама DIL) — тып корпуса мікрасхем, мікразбораў і некаторых іншых электронных кампанентаў. Мае прамавугольную форму з двума шэрагамі вывадаў уздоўж доўгіх бакоў.\nМікрасхема таймера NE555 у корпусе PDIP8\nРаздымы для 8, 14 і 16-вывадных кампанентаў у корпусе DIP\n4 Фізічныя памеры\nМожа быць выраблены з пластыку (PDIP) альбо керамікі (CDIP). Керамічны корпус ужываецца з-за блізкіх значэнняў каэфіцыента тэмпературнага пашырэння керамікі і паўправадніковага крыштыля мікрасхемы. Праз гэтую прычыну пры істотных і шматлікіх перападах тэмператур механічныя напружанні крышталя ў керамічным корпусе будуць значна меньшымі, што памяньшае рызыку яго механічнага пашкоджання альбо адслаення кантактных праваднікоў. Таксама многія элементы ў крышталі здольныя змяняць свае электрычныя характарыстыкі пад уздзеяннем напружанняў і дэфармацый, што адбіваецца на характарыстыках мікрасхемы агулам. Керамічныя карпусы мікрасхем выкарыстоўваюцца ў тэхніцы, якая працуе ў жорсткіх кліматычных умовах.\nЗвычайна ў пазначэнні таксама ўказваецца колькасць вывадаў. Напрыклад, корпус мікрасхемы распаўсюджанай серыі ТТЛ-логікі 7400, якая мае 14 вывадаў, можа пазначацца як DIP14\nУ корпусе DIP могуць выпускацца разнастайныя паўправадніковыя альбо пасіўныя кампаненты — мікрасхемы, зборы дыёдаў, транзістараў, рэзістараў, кампактныя пераключальнікі. Кампаненты могуць быць непасрэдна ўпаянымі ў плату, таксама могуць авкарыстоўвацца танныя раздымы для памяньшэння рызыкі пашкоджання кампанента пры пайцы дзеля мажлівасці хуткай замены элемента без патрэбы выпайкі яго з платы, што важна пры адладцы прататыпаў прылад.\nКорпус DIP быў распрацаваны каспаніяй Fairchild Semiconductor у 1965 годзе. Яго з’яўленне дазволіла павялічыць шчыльнасць мантажу ў параўнанні з ужыванымі раней круглымі карпусамі. Корпус прыдатны для аўтаматызаванай зборкі. Аднак, пазмеры корпусу заставаліся адносна вялікімі ў параўнанні з памерамі паўправадніковага крышталя. Карпусы DIP шырока ўжываліся ў 1970-х і 1980-х гадах. У далейшым шырокае распаўсюджанне атрымалі карпусы для паверхневага мантажу, у прыватнасці PLCC і SOIC, якія мелі меньшыя габарыты. Выпуск некаторых кампанентаў у карпусах DIP працягваецца ў цяперашні час, аднак большасць кампанентаў, распрацаваных у 2000-х гадах, не выпускаюцца ў такіх карпусах. Кампаненты ў DIP-карпусах зручней ужываць пры макетаванні прыладаў без пайкі на адмысловых платах-breadboard'ах.\nКарпусы DIP працяглы час захоўвалі папулярнасць для праграмавальных прылад, такіх як ПЗП і простыя ПЛІС (GAL) — корпус з раздымам дазваляе лёгка здзяйсняць праграмаванне кампанента па-за прыладай. У цяперашні час гэтая перавага страціла актуальнасць у сувязі з развіццём тэхналогіі ўнутрысхемнага праграмавання.\nНумарацыя вывадаў, выгляд зверху\nКампаненты ў карпусах DIP звычайна маюць ад 8 да 40 вывадаў, таксама існуюць кампаненты з меньшай альбо большай цотнай колькасцю вывадаў. Большасць кампанентаў мае крок вывадаў у 0,1 цалі (2,54 міліметры) і адлегласць паміж шэрагамі 0,3 альбо 0,6 цалі (7,62 альбо 15,24 міліметры). Стандарты JEDEC таксама вызначаюць магчымыя адлегласці паміж шэрагамі 0,4 і 0,9 цалі (10,16 і 22,86 міліметраў) з колькасцю вывадаў да 64, некаторыя карпусы маюць крок вывадаў 0,07 цалі (1,778 мм), аднак такія карпусы выкарыстоўваюцца рэдка. У былым СССР і краінах Усходняга блоку, а таксама ў еўрапейскім стандарце Pro Electron для карпусоў DIP выкарыстоўвалася метрычная сістэма і крок вывадаў 2,5 міліметры. Праз гэта савецкія аналагі заходніх мікрасхем кепска ўваходзяць у раздымы і платы, вырабленыя для заходніх мікрасхем (і наадварот). Асабліва адчувальна гэта на карпусах з вялікай колькасцю вывадаў.\nВывады нумаруюцца супраць сонца пачынаючы з левага верхняга. Першы вывад пазначаецца з дапамогай «ключа» — выемкі на краі корпуса, ці кропкі ў выглядзе паглыблення. Калі мікрасхема змешчана маркіроўкай да назіральніка і ключом уверх, першы вывад будзе зверху і злева. Адлік адбываецца уніз па левым баку корпуса і працягваецца ўверх па правым баку. Пры нумарацыі вывадаў не варта арыентавацца толькі на маркіроўку ці гравіроўку бо часам яна можа быць перавернутай. Прыярытэт пры вызначэнні нумарацыі вывадаў варта аддаваць "ключу".\nМаксімальная даўжыня корпуса, мм (L)\nДаўжыня па ножкам, мм\nМаксімальная шырыня корпуса, мм (WB)\nАдлегласць паміж ножкамі па шырыні, мм (WL)\nМаса корпусу, г\n4 кантакты 5,08 2,54 10,16 7,62 1,0\n6 кантактаў 7,62 5,08 10,16 7,62 1,0\n8 кантактаў 10,16 7,62 10,16 7,62 1,0\n14 кантактаў 17,78 15,24 10,16 7,62 1,1-1,3\n16 кантактаў 20,32 17,78 10,16 7,62 1,1-3,0\n18 кантактаў 22,86 20,32 10,16 7,62 3,0\n20 кантактаў 25,40 22,85 10,16 7,62 3,1-3,5\n22 кантактаў 27,94 25,40 10,16 7,62 3,5\n24 кантакты 30,48 27,94 10,16 7,62 4,0\n28 кантактаў 35,56 33,02 10,16 7,62 4,8\n32 кантакты 40,64 38,10 10,16 7,62 6,0\n22 кантакты (шырокі) 27,94 25,40 12,70 10,16 -\n24 кантакты (шырокі) 30,48 27,94 17,78 15,24 -\n28 кантактаў (шырокі) 35,56 33,02 17,78 15,24 -\n32 кантакты (шырокі) 40,64 38,10 17,78 15,24 -\n40 кантактаў 50,80 48,26 17,78 15,24 8,0\n42 кантакты 53,34 50,08 17,78 15,24 -\n48 кантактаў 60,96 58,42 17,78 15,24 -\n64 кантакты 81,28 78,74 25,40 22,86 -\n↑ JEDEC Registration R-PDIP-T. Item 11.11-290S\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=DIP&oldid=3043182"\nАпошнія змены 17 лістапада 2017 а 03:00\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 03:00, 17 лістапада 2017.


Шчырая праца ацэнена па заслугах | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nШчырая праца ацэнена па заслугах\nЯшчэ напярэдадні Дня Кастрычніцкай рэвалюцыі сустрэлася з мядзяльчанкай Зояй Роўдай. Спатканне наша не было выпадковасцю, бо жанчына на самай справе мае дачыненне да гэтай даты. Яна, як і многія прадстаўнікі яе пакалення, вызначылася добрасумленнай, шчырай і стараннай працай на карысць Радзімы, за якую і была адзначана ордэнам Кастрычніцкай рэвалюцыі. А ўвогуле гэтай высокай дзяржаўнай узнагароды, як сведчыць гісторыка-дакументальная хроніка “Памяць”, было ўдастоена ў нашым азёрным краі 12 чалавек.\nЗоя родам з вёскі Лук’янавічы. Там расла. Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, ёй было шэсць гадоў. Усе цяжкасці акупацыі роднай зямлі нямецка-фашысцкімі захопнікамі зведала дзяўчынка на сабе. І сёння памятае, як жыхароў іх вёскі — і малых, і старых — ворагі гналі ў Мядзел. Начавалі ў хляве, не ведалі, што кожнага чакае. А назаўтра было “сартаванне”: пажылых, хворых — у адзін бок, маладых, здаровых — у другі. Апошніх адбіралі для адпраўкі ў нямеччыну. Іх сям’і пашанцавала: ні бабуля з дзядулем, ні бацькі Зоі не сталі вязнямі. Яны вярнуліся дадому. Праўда, чакалі іх там чорныя коміны, бо вёску спалілі фашысты… На два тыдні іх сям’ю прытулілі ў Азарках сваякі. А дзядуля як чалавек рукасты ўзяўся адразу за ўзвядзенне зямлянкі, у якую дружна ўсе перабраліся. Пасля ён пабудаваў варыўню, якая некаторы час служыла для сям’і жыллём… А потым і дом пакрысе ўзвёў на радасць усім…\nЯк цешыліся, што нарэшце прыйшло доўгачаканае вызваленне. Нават не верылася, што доўгія выпрабаванні засталіся ззаду. Але, на жаль, не ўсе дачакаліся Дня Перамогі. Не вярнуўся з фронту і родны дзядзька дзяўчынкі: загінуў смерцю героя за свабоду і незалежнасць Радзімы. Балюча перажывалі гэту незваротную страту. Але нічога не паправіш: ва ўсім вінавата вайна праклятая. Падчас яе шмат людзей палегла, у тым ліку і мірных жыхароў. Ім жа, дзякуй Богу, пашчасціла ўцалець. Вось і трэба было жыць далей, працаваць…\nЗ маленства Зоя расла руплівай, стараннай. Яна была галоўнай памочніцай бацькоў па гаспадарцы, дапамагала маці, якая працавала даяркай на ферме “Лук’янавічы”. А неўзабаве і сама ўладкавалася туды на работу. Як кажуць, пайшла дачка па шляху матулі. У групе, якую ёй даверылі, былі 22 каровы, якіх трэба было накарміць, падаіць. Механізацыі ж на той час не было ніякай. Зоя Антонаўна і зараз успамінае, якой нялёгкай тады была праца ў жывёлагадоўлі. Раздавалі каровам сілас, рэзалі сечку, запарвалі… Даілі кароў уручную. Самі ж чысцілі стойлы ад гною… Але ніхто не скардзіўся на цяжкасці. Працавалі дружна, з агеньчыкам, адзін аднаму дапамагалі. Людзі, якія перанеслі вайну, умелі цаніць жыццё і мірнае неба над галавой.\n— У свае васямнаццаць я пазнаёмілася з будучым мужам. Мікалай быў родам з суседняй вёскі Азаркі-Пудавінка. Якраз тады вярнуўся са службы ў арміі. Убачыліся на танцах, пачалі сустракацца, а праз чатыры гады справілі вяселле. З часам наогул памянялі месца жыхарства і працы: перабраліся ў Мядзел, — успамінае мая суразмоўца. — Я, напрыклад, уладкавалася афіцыянткай у сталовую. Як магла, старалася. І з кліентамі была добразычлівай. Па ўсім бачна, заўважыў мае шчырыя адносіны да работы тагачасны загадчык сталовай Леанід Сняжкоў і праз месяц адправіў мяне ў клуб буфетчыцай. Год там адпрацавала, а потым мяне запрасілі на работу ў гастраном. Маімі напарніцамі былі Соня Місуна, Ліда Шабовіч, Валя Бруй і Жалязнова, на жаль, яе імя не памятаю. Калі ж гэта было! Ды і няма жанчыны ўжо на зямлі: адышла ў свет іншы. Як прыйшла ў магазін — так і засталася там на 32 гады. З іх 17 была загадчыцай аддзела. Да работы адносілася адказна. Сачыла за асартыментам прадукцыі, за тэрмінамі яе рэалізацыі. І да кліентаў была ветлівая, уважлівая. Я не хвалюся, але яшчэ і цяпер многія ў горадзе пры сустрэчы не толькі вітаюцца, але і адзначаюць, якой была адказнай, добрай да наведвальнікаў крамы. Вядома, прыемна чуць цёплыя словы ў свой адрас. Але ж па-іншаму я працаваць не магла, не ўмела. Ды і што казаць, пераважная большасць людзей майго пакалення былі такімі. Вайна, пасляваенныя цяжкасці нас загартавалі, навучылі даражыць кожным пражытым днём, цаніць і паважаць тых, хто побач… Муж жа працаваў вадзіцелем: адразу на грузавой машыне, а пасля ў аўтабазе на аўтобусе — і на міжгорадзе, і на гарадскіх маршрутах.\nДобрасумленная, шчырая праца маёй гераіні не засталася незаўважанай, была ацэнена па заслугах. Акрамя ордэна Кастрычніцкай рэвалюцыі, Зоя Антонаўна была яшчэ ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР. Дарэчы, грамату гэту жанчына па просьбе супрацоўнікаў Мядзельскага музея народнай славы перадала ўстанове, дзе яе можна і ўбачыць. Змяшчаўся фотаздымак прадаўца і на раённай Дошцы гонару.\nХочацца назваць і яшчэ адну лічбу з жыцця Зоі Роўды, а гэта 78. Менавіта да такога ўзросту шчыравала жанчына, не зважаючы на тое, што знаходзілася на пенсіі. Чатыры гады была дворнікам у жыллёва-камунальнай гаспадарцы, а апошнія дзесяць — прыбіральшчыцай у Мядзельскай дзіцячай школе мастацтваў, дзе пра яе і дагэтуль успамінаюць з цеплынёй, павагай і любоўю.\nУвогуле па жыцці Зоя Антонаўна была актыўнай, энергічнай. І на рабоце паспявала, і дома. Хутчэй за ўсё, менавіта праца давала ёй сілы жыць і адчуваць сябе патрэбнай.\nЗасталося дадаць, што разам з мужам Мікалаем Мікітавічам Зоя Роўда выхавала двух сыноў. Мае яна двух унукаў і ўнучку, а таксама праўнука Улада і праўнучку Сашу. Яны — яе самае галоўнае багацце на гэтай зямлі. Вось і просіць штодзень Бога, каб падараваў ім годнае і шчаслівае жыццё пад мірным небам.\n08 лiстапада 2018. Каментарыі: Comments Off. Размешчана ў Навіны