Падчас Еўрапейскіх гульняў міліцыя абяцае быць «ветлівай і добразычлівай»\nМенская міліцыя паведаміла, што падчас адкрыцця Еўрапейскіх гульняў на стадыёне «Дынама» і вакол яго правапарушэнняў не было.\nПра гэта заявіў начальнік галоўнага ўпраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі міліцыі грамадскай бяспекі МУС Дзмітрый Кур’ян, перадае БелТА.\nПа словах Кур’яна, «ніякіх правапарушэнняў на стадыёне «Дынама» і вакол яго зафіксавана не было».\nЧыноўнік таксама распавёў, што падчас Еўрапейскіх гульняў «МУС нацэльвае падначаленых на максімальна якаснае выкананне сваіх абавязкаў, добразычлівасць, ветлівасць, карэктнасць, аказанне дапамогі ўдзельнікам, гасцям і гледачам спартыўнага форуму».\nРаней міністр унутраных спраў Юры Караеў абяцаў, што падчас Еўрапейскіх гульняў «міліцыя паспрабуе быць не заўважанай».\nАднак ужо ўвечары 21 чэрвеня, калі некалькі актывістаў «Народнай грамады» разгарнулі ў цэнтру гораду плакаты супраць інтэграцыі з Расеяй, міліцыянты ў цывільным жорстка іх затрымалі. Пазней актывістаў вывезлі за горад і адпусцілі.\nТэгі: беларуская міліцыя, Дынама, Еўрапейскія гульні 2019, МУС


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - У ГрДУ імя Янкі Купалы рыхтуюцца падвесці вынікі прыёмнай кампаніі-2021\nУжо можна казаць аб папярэдніх выніках прыёмнай кампаніі-2021. У ГрДУ імя Янкі Купалы па многіх спецыяльнасцях адбыўся конкурс. Найбольшай папулярнасць у абітурыентаў гэтага года карысталіся спецыяльнасці «Рамана-германская філалогія (нямецкая)», «Транспартная лагістыка (аўтамабільны транспарт)», а таксама спецыяльнасці эканамічнага, юрыдычнага профілю і педагагічнай накіраванасці.\n- Адна з новых спецыяльнасцяў гэтага года - «Электрычны аўтаномны транспарт». Яе таксама часта выбіралі абітурыенты, падаючы дакументы на паступленне ў наш універсітэт. Спецыяльнасць вельмі перспектыўная, і яна з'явілася ў нас своечасова, дзякуючы цеснаму ўзаемадзеянню ўніверсітэта з рэзідэнтамі нашага Навукова-тэхналагічнага парку, - адзначыў першы прарэктар ГрДУ імя Янкі Купалы Юрый Раманоўскі.\nСярод тых, хто спыніў свой выбар на паступленні ў Купалаўскі ўніверсітэт, у гэтым годзе былі і абітурыенты з высокімі баламі - звыш 350, а таксама пераможцы алімпіяд рознага ўзроўню. Так, у апошні дзень падачы дакументаў на платную форму навучання вызначылася з выбарам на карысць ГрДУ імя Янкі Купалы абітурыентка Аліна Калатовіч, пераможца алімпіяды «Інавацыйна-прававое мысленне абітурыентаў XXI VEKA», якая праходзіла ў Купалаўскім універсітэце ў снежні мінулага года. Паступаць у Гродна дзяўчына прыехала з г. Салігорска Мінскай вобласці.\n- Мне спадабаўся ўніверсітэт, ды і Гродна - прыгожы горад. Тут вучыцца мая знаёмая, і яна шмат распавядала, які добры гэта ўніверсітэт. Затым я некаторы час сачыла за падзеямі ва ўніверсітэце і зразумела, што мне ўсё вельмі падабаецца. Вырашыла паступаць на юрыдычны факультэт, таму што яшчэ з 7 класа марыла стаць юрыстам, - падзялілася Аліна Калатовіч.\nУ Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Янкі Купалы ўжо адбылося залічэнне на бюджэтную форму навучання для атрымання вышэйшай адукацыі I ступені: у лік студэнтаў залічаны 1123 чалавекі. На платную форму навучання плануецца набраць 1205 чалавек. Прыём дакументаў на ўсе формы атрымання вышэйшай адукацыі на платнай аснове, у тым ліку для атрымання другой вышэйшай адукацыі, завяршаецца 9 жніўня ў 18.00.


Расследаванне: у скрыпт лічыльніка Акавіта ўбудаваны шкоднасны код\n01.06.2017 / 08:53\nСтваральнік Акавіты ведаў пра наяўнасць adware, але нічога не рабіў. Усё паказвае на тое, што ён спецыяльна паставіў гэтую ўтычку, каб зарабляць на ёй.\nСтваральнік Акавіты Хведар Караленка. Фота з ягонай старонкі ў фэйсбуку.\nAdware называюць шкоднаснае праграмнае забеспячэнне, галоўная мэта якога — паказ рэкламы.\nМногія adware ажыццяўляюць дзеянні, уласцівыя шпіёнскім праграмам (spyware).\nНапачатку — некалькі абзацаў з апісаннем таго, як мы выявілі гэты факт. Каго яны не цікавяць, той можа проста іх прагартаць і перайсці да абзацаў з аналізам.\nАдзін з валанцёраў, якія дапамагаюць нам з абслугоўваннем сайта «Нашай Нівы», у руцінным парадку зірнуў перформанс галоўнай старонкі nn.by праз https://tools.pingdom.com/#!/oNsO4/nn.by.\nНа гэтым сайце можна выбраць, з якога IP гэты tools.pingdom.com пасылае запыты на nn.by. Калі мы выбіраем шведскі альбо любы іншы, акрамя Dallas, Texas, USA, то сярод http-запытаў, якія гэты інструмент робіць пры загрузцы «Нашай Нівы», ёсць процьма запытаў на кітайскі сайт продажу тавараў Aliexpress, што вядзе да загрузкі некалькіх мегабайтаў карцінак ды рэсурсаў.\nПростымі словамі: вы адкрываеце «Нашу Ніву», а сістэма заадно падгружае вам рэкламныя старонкі з Aliexpress. Вы іх не бачыце, але трафік ідзе.\nМіж тым Aliexpress не размяшчае рэкламы на nn.by. Таму мы палічылі сітуацыю нездаровай і вырашылі разабрацца.\nУ самых першых запытаў на Аліэкспрэс referer — гэта http://isoghy.com/?6zqtSp.\nНіякіх рэкламных дамоваў у нас з isoghy.com няма.\nТакім чынам, нехта размяшчае абы-што на нашай старонцы ў абыход нас. А заўтра пачне парнаграфію распаўсюджваць?\nМы сталі шукаць, дзе стаіць скрыпт, які падсоўвае нам рэкламу Aliexpress. Аказалася, ён убудаваны ў лічыльнік Акавіты. Калі мы яго адключалі, то і рэклама прападала.\nМы праверылі іншыя сайты. Нават сайт дзяржаўнага агенцтва БелТА і сайт Камітэта дзяржаўнага кантролю маюць праблему з Aliexpress — а значыць, і ўбудаваны праз лічыльнік adware.\nAdware сядзіць у новай версіі кода Акавіты. Старую версію кода на новую стваральнік інтэрнэт-лічыльніка Хведар Караленка папрасіў замяніць некалькі месяцаў назад.\nАбгрунтаваў ён гэта так: «Акавіта нарэшце пераходзіць на новы рухавік, будзе больш правільна падлічваць і з'явіцца не толькі новая статыстыка, але й дадатковыя функцыі і магчымасці для ўладальнікаў сайтаў. Але НН мае вельмі стары код, таму прашу замяніць на новы, каб усё працавала па-сучаснаму і сайт застаўся ў рэйтынгу».\nКод, які распаўсюджвае рэкламу, мы змаглі атрымаць, калі зайшлі на НН праз вэб-проксі http://nn.by.se2.gsr.awhoer.net/.\nЯк аказалася, iframe мае шырыню і вышыню ў 1 піксель. Гэта мікраскапічная кропка, якую няўзброеным вокам не пабачыш. Відаць, той, хто яе дадаваў, падманвае і Аліэкспрэс, бо яны яму, пэўна ж, залічваюць паказы іх рэкламы, хоць ніхто ўбачыць рэкламу фізічна не можа.\nМы напісалі стваральніку Акавіты Хведару Караленку, што выявілі ў лічыльніку ўбудаваную рэкламу Аліэкспрэса, якая моцна падгружае сайт.\n«На серверы быў вірус, ужо паправілі, але, можа, дзе ў кэшы засталося, зараз папрашу адміна глянуць», — адказаў ён нам. І сапраўды, праз нейкі час наш скрыпт лічыльніка перастаў утрымліваць Iframe траяна.\nАле мы не спыніліся на гэтым. Нас зацікавілі яшчэ два моманты.\nПа-першае, што звярнула нашу ўвагу пры аналізе, сайт Хартыі-97, хоць і мае лічыльнік Акавіты, быў бадай адзіным, які не меў праблемы з Aliexpress.\nПа-другое, калі праз некалькі дзён мы праверылі іншыя сайты з лічыльнікамі Акавіты з аднаго і таго ж сервера, то пабачылі, што ва ўсіх іх — акрамя NN.BY і ўсё той жа Хартыі-97— вірусны код застаўся.\nКалі б Акавіта сапраўды выдаліла той вірусны код, то ўсе сайты сталі б «чыстымі». Аднак толькі НН, якая забіла трывогу, цяпер не мае рэкламы Aliexpress. А астатнія чамусьці і цяпер маюць рэкламу. Вельмі падобна да таго, што акавітаўцы проста зрабілі выключэнне для НН.\nУ гэтай сітуацыі нас насцярожваў і той факт, што пасля столькіх гадоў працы старой версіі лічыльніка стваральнік Акавіты надумаў абнавіць яго.\nМы сталі шукаць, на каго зарэгістраваны дамен isoghy.com. То бок каму належыць сэрвіс, які адпраўляе запыты на Аліэкспрэс. У whois гэтая інфа схаваная. Рэгістратар у іх — imena.ua, але рэгістратар не раскрывае персанальных дадзеных рэгістрантаў, якія пажадалі застацца ананімнымі.\nАднак мы можам высветліць IP-адрас сайта isoghy.com — таго, які загружае рэкламу Aliexpress. Гэта ip 176.9.8.189. Потым праз розныя адкрытыя крыніцы шукаем іншыя сайты з такім сама ip. Сярод іншых адшукваецца uberalles.org.\nЦяпер правяраем, хто валодае даменам uberalles.org праз сервіс whois: https://www.whois.com/whois/uberalles.org (секцыя RAW WHOIS DATA).\nІ такім чынам, мы бачым таго, на каго зарэгістраваны сайт: Fiodar Karalenka, жыхар горада Жодзіна.\nГэта, вядома, можа быць і супадзеннем, але маем яшчэ адно магчымае звяно ў лагічным ланцужку.\nЗасталася «загадка «Хартыі».\n«Ці кантактавалі вы з Акавітай наконт рэкламы Аліэкспрэс, якая праз іх лічыльнік ідзе? — запыталіся мы ў рэдактаркі Хартыі Наталлі Радзінай. — Чаму такое пытанне ўзнікла? — перапыталася яна. — Бо пабачылі, што з нашага сайта праз іх ідзе нейкі трафік на Аліэкспрэс, а з вашага — не. — Так, мы іх злавілі на гэтым», — пацвердзіла нам Радзіна.\nТакім чынам, Акавіта адключыла шкоднасны код толькі для Хартыі пасля кантактавання.\nІ адключыла пасля код для НН — пасля нашага звароту.\nАле на ўсіх тысячах сайтаў ён застаўся, не грэбуючы ні Міністэрствам фінансаў, ні «Ганцавіцкім часам».\nСкрыпты, якія робяць шкоду карыстальнікам, — гэта і ўдар па рэпутацыі ўладальніка сайта.\nЁсць трохі цынічнасці ў тым што кантэнт на isoghy.com — пра кнігі і па-беларуску. Здавалася б, якое добрае пачынанне.\nЛічыльнік Акавіта існуе з 1999 года. Яго стваральнік назваў яго словам «акавіта» — гэта старабеларуская назва гарэлкі або спірту, ад лацінскага выразу «аква вітэ», жывая вада.\nЯк лічыльнік, Акавіта за час свайго існавання паступова страчвала сваю функцыянальнасць, відаць, па меры таго як згасаў імпэт стваральніка. Перастаў дзейнічаць збор статыстыкі за месяц і тыдзень. З пераходам на новы скрыпт лічыльнік перастаў паказваць і статыстыку за ўчора. Яна застыла на адным сакавіцкім дні. Цяпер мяняецца толькі статыстыка бягучага дня, у сувязі з чым большасць беларускіх вэб-аналітыкаў пачалі карыстацца іншымі лічыльнікамі.\nСтваральнік Акавіты Хведар Караленка некалькі гадоў таму пераехаў ва Украіну і ажаніўся з украінкай.\nNN.BY зняў лічыльнік Акавіты.\nМы таксама чакаем ад Хведара Караленкі тлумачэння, чаму і як такое адбываецца.\nP.S. Прыкладна праз гадзіну пасля гэтай публікацыі шкоднасны код быў вычышчаны з лічыльніка.


Беларускі Партызан :: Сілы бяспекі Егіпта прадухілілі буйны тэракт у сталіцы\nСілы бяспекі Егіпта прадухілілі буйны тэракт у сталіцы\nМіністэрства ўнутраных спраў Егіпта паведаміла аб прадухіленні буйнога тэракту ў Каіры. Прадстаўнік ведамства расказаў, што раніцай у аўторак паліцыя атрымала аператыўныя дадзеныя аб складзе выбуховых рэчываў у адным іх жылых кварталаў у цэнтры Нью-Ёрка, пасля чаго супрацоўнікі праваахоўных органаў прыбылі на месца і абясшкодзілі боепрыпасы.\nПа дадзеных ТАСС, у тым жа жылым масіве былі выяўленыя 11 ужо гатовых да ўжывання самаробных выбуховых прылад, а таксама ёмістасць, у якой знаходзілася яшчэ больш за 65 кг неабходнага для вырабу бомбаў рэчывы. Як распавёў прадстаўнік МУС, інфармацыя была атрымана ў ходзе допыту радыкала, затрыманага паліцыяй у цэнтры Нью-Ёрка. Ён і паведаміў пра падрыхтоўку ў Каіры буйнога тэракту.\nРаней прэзідэнт Егіпта падпісаў указ аб працягу ў краіне надзвычайнага становішча. Гэтыя меры былі ўведзеныя ў краіне пасля тэрактаў у цэрквах. Нагадаем, 9 красавіка тэрарысты-смяротнікі прывялі ў дзеянне выбуховыя прылады ў храмах двух егіпецкіх гарадоў - Танто і Александрыі. У выніку выбухаў загінулі больш за 40 чалавек.


Маладыя выбіраюць правінцыю\nАвтор:Па матэрыялах газеты “Мінская праўда”\nЯшчэ пару год таму ў мясцовай паліклініцы не хапала вузкіх спецыялістаў. Усё пачало мяняцца з прыходам на пасаду галоўнага ўрача, маладога і энергічнага Андрэя Прахарэнкі. Найперш ён пачаў вырашаць кадравае пытанне. І зрабіць у гэтым кірунку атрымалася шмат.\n– Каб запрасіць выпускнікоў на працу да нас, езджу на размеркаванні ў ВНУ, у медкаледжы. Зараз укамплектаваны пасады ўрачоў-тэрапеўтаў, урачоў агульнай практыкі, неўролага, афтальмолага, – расказвае Андрэй Уладзіміравіч. – Па вузкіх спецыялістах, як і па ўчастковых урачах, у паліклініцы Чэрвеньскай ЦРБ -- поўны камплект. Яшчэ патрэбны нам педыятры, а на сяле на змену спецыялістам пенсійнага ўзросту – тэрапеўты, урачы агульнай практыкі.\nБольш за ўсё захопленых размоў можна пачуць пра ўрачоў-афтальмолагаў. Іх у паліклініку прыбыло на замену якраз-такі спецыяліста шаноўнага пенсійнага ўзросту адразу два. Цяпер прыём праходзіць у дзве змены – з васьмі гадзін раніцы да васьмі вечара, што істотна павышае шанцы людзей трапіць да афтальмолага пасля работы. Праўда, і чэргі вялікія: яшчэ да пачатку прыёму гэтых маладых спецыялістаў пабачыла пад іх дзвярыма кабінета не меней за дзесяць чалавек.\n– А якія льготы і бонусы маюць маладыя спецыялісты? Як можна іх утрымаць у нашым горадзе і раёне? – цікаўлюся ў галоўнага ўрача. – Да гэтага многія пасля абавязковай адпрацоўкі з"язджалі адсюль.\n-- Для замацавання кадраў неабходныя тры рэчы: годная зарплата, добрыя ўмовы працы і вырашэнне жыллёвага пытання, -- разважае Андрэй Прахарэнка. – Нашым калектыўным дагаворам прадугледжаны максімальныя даплаты маладым спецыялістам: як па кантракту, так і за складанасць і напружанасць працы. Тым, хто штодня прыязджае з дому з іншых раёнаў, мы штомесяц кампенсуем праезд. Сума – да пяці базавых велічынь, усе ўкладваюцца. Пры найме жылля выдзяляецца адна базавая велічыня ў месяц. Стараемся паляпшаць і ўмовы працы. Летась зрабілі рамонт другога паверху паліклінікі гаспадарчым спосабам, сёлета – першага. Камунікацыі былі дужа састарэлымі! У кабінетах паставілі новую мэблю, працоўныя месцы камп"ютарызавалі. Паколькі ў Чэрвені будуюцца шматпавярховыя дамы, спадзяёмся на выдзяленне арэнднага жылля для калег – сямейных і не. Пакуль пераважная большасць жыве ў інтэрнаце, які знаходзіцца на балансе Чэрвеньскага камунгаса.\nКацярына Вяргейчык: “45 чалавек за змену”\n“Ой, знаёмае аблічча... Вы не з нашай вёскі Грабёнка?!” – такія пытанні малады ўрач-афтальмолаг Кацярына Вяргейчык чуе даволі часта. Атрымаўшы станоўчы адказ, многія дарослыя радуюцца, як дзеці: а доктар-та – свой!\n– Максімальная колькасць, якую прымала ўжо, -- 45 чалавек.\nПакуль Кацярына працуе толькі ў першую змену: трэба забіраць з садка дачку Ксюшу. Жывуць яны сям"ёй у асобным пакоі згаданага інтэрната па вуліцы Мінскай. Зручнасці тут на сваім паверсе, а душ – на першым, для ўсіх.\n– Нармальныя ўмовы, -- аптымістычна сцвярджае Кацярына. -- Падчас вучобы я сем год жыла ў Мінску дакладна ў такім жа інтэрнаце, толькі ў пакоі было чатыры чалавекі. А тут нават мэбля ўся новая!\nКалектывам яна задаволена, як і ўмовамі працы. А што тычыцца жылля -- пададзены дакументы ў райвыканкам, дзе вырашаецца пытанне аб выдзяленні арэнднага, у новым доме. А як не атрымаецца, дык Кацярына ўсё роўна мяркуе станавіцца на чаргу менавіта ў Чэрвені.\nСяргей і Дзіяна Іванюкі: “Мабыць, застанёмся”\nМаладая сямейная пара Іванюкоў прыехала ў Чэрвень з Гомельшчыны па запрашэнні галоўнага ўрача. Муж працуе хірургам, жонка праходзіць інтэрнатуру як урач агульнай практыкі. Абое зараз на прыёме ў паліклініцы -- замяняюць калег. Дзіяна задаволена: для інтэрна – цудоўная практыка! Нямногія яе знаёмыя маюць у інтэрнатуры такую нават у Гомелі\nСяргей таксама не шкадуе, што выбраў правінцыю: шмат чаму можна навучыцца ў вопытных калег. Ды і практыкуе пастаянна, асабліва ў галіне траўматалогіі: хапае на Чэрвеньшчыне пацыентаў з траўмамі ад бензапіл, касілак ды іншага.\nСям"я здымае кватэру. Кажуць, што для Чэрвеня ўмовы нядрэнныя, а што гарадок маленькі і спакойны, дык гэта плюс. Сяргей і Дзіяна пабылі ўжо ў фізкультурна-аздараўленчым комплексе “Ігумен”, дзе пагулялі ў настольны тэніс і більярд. Цяпер у чаканні, калі запрацуе басейн.\n-- А што можа затрымаць вас у нашым гарадку пасля адпрацоўкі? -- цікаўлюся ў гэтай усмешлівай пары.\n-- Калі дзеці з"явяцца. І вырашыцца пытанне з жыллём, -- адказвае Сяргей.\n-- З дзецьмі не хочацца жыць у здымнай кватэры, адкуль могуць у любы момант папрасіць. Хочацца выстраіць усё пад сябе...\nЯна Кукаценка: “Могуць падняць і ноччу”\nУрач-неўролаг Яна Кукаценка ў раённай бальніцы працуе ўжо другі год. Прыехала да нас з Украіны.\n– Мне заўсёды падабалася Беларусь, -- тлумачыць малады спецыяліст. -- Даўно задумвалася аб пераездзе. Прапанавалі работу ў Чэрвені, патрэбны быў неўролаг. Вельмі ўдзячна калектыву -- ёсць да каго звярнуцца па параду. І асабіста вопытнаму ўрачу-неўролагу Вользе Сітчыхінай, якая была маім куратарам.\nЯна таксама жыве ў інтэрнаце і асабліва не зважае на пэўныя бытавыя нязручнасці:\n– Дзень з 8.00 да 18.30 праводжу на рабоце. Ёсць яшчэ дзяжурствы на даму, калі мяне могуць падняць і ноччу. Адчуваю сваю запатрабаванасць!..\nІ нават тое, што ад інтэрната да бальніцы трэба ісці 25 хвілін, урач-неўролаг ставіць у плюс: за гэты час прыводзяцца ў парадак думкі і з"яўляецца адпаведны настрой на працу.\nШто тычыцца вольнага часу, дык Яна Кукаценка не бачыць праблемы ў яго баўленні: да Мінска 40 хвілін язды, маршрутак многа. Але калі б у Чэрвені з"явілася месца для моладзі, бюджэтнае кафэ ў цэнтры горада, было б добра. А ў Беларусі дзяўчына памяняла б... клімат: ніяк пасля сваёй сонечнай Палтаўшчыны не можа прывыкнуць да холаду і дажджоў.


Лукашэнка незадаволены якасцю прагнозаў надвор'я ў Беларусі\n15:01 14.09.2017 (абноўлена 16:28 15.09.2017)\nПрэзідэнт заклікаў беларускі Гідрамет вучыцца працаваць у вайсковых метэаролагаў.\nМІНСК, 14 вер — Sputnik. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка раскрытыкаваў якасць прагнозаў надвор'я Белгідрамета, адпаведныя заявы ён зрабіў у чацвер падчас прызначэння новага кіраўніка Мінпрыроды.\nКіраўнік дзяржавы прызначыў новым кіраўніком ведамства Андрэя Худыку і, звяртаючыся да міністра, раскрытыкаваў прагнозы надвор'я, якія рыхтуе дэпартамент па гідраметэаралогіі.\n"Іх прагнозы часам не тое што чытаць… Часам, прачытаўшы, хочацца, каб наогул нічога там не прагназавалі. Там больш за тысячу чалавек. Займіцеся гэтай структурай і навучыцеся працаваць у структуры — зусім невялікая — у нашай арміі ёсць (у ВПС і войсках СПА) на трое сутак інфармацыя па гадзінах, і ні разу не памыляліся", — заявіў Лукашэнка.\nПрэзідэнт прызнаў: часам, чытаючы інфармацыю ад Белгідрамета, у яго ўзнікае жаданне "проста разагнаць гэтую арганізацыю".\n"Калі не ўмееце працаваць, звяжыцеся з ваеннымі ўжо, навучыцеся ў іх працаваць", — сказаў на заканчэнне Лукашэнка.\nДакладнасць прагнозаў надвор'я ў Беларусі неаднаразова выклікала пытанні і ў простых грамадзян: часта бывае, што замест абяцанага пахаладання прыходзіць спякота або замест дажджоў пачынае па-сапраўднаму "сушыць". Незадаволенасць прагнозамі многія выказваюць жартамі ў сацыяльных сетках.\nПрагноз надвор'я, Гідрамет, Аляксандр Лукашэнка\nПерад праверкамі ў школах: КДК стварыў гарачыя лініі для скаргаў\nМіжведамасная група праверыць усе школы ў Беларусі


Паўночнае зьзяньне (№28)\nСьвятло сучаснай шведскай паэзіі\nОса Марыя Крафт\nПазнаньне і жаданьне\nапельсіны растуць у\nwho are not allowed not to have a body. Ужо на наступнай старонцы зьнікае нястача, а пасьля ляжыць жаданьне твайго мяккага полу, ды іншая\nтэорыя для твайго сэрца\nКалі богі надвор’я захочуць, праплыве пустыня і вокны аўтобуса амаль гарачыя, і шчака сухая, лоб... калі эўкаліпт унутрана прахалодны, нават унутры\nтаго аранжавага пяску “Рука расьце ў Ісфахане”\nІ ўнутры сонца,\n: Унутры Бог, Заратустра, і знутры Ахура-Мазды Унутры – знак агню.\nПакуль аўтобус ідзе, мая рука марыць\nаб тваёй Эўкаліпт – слова, якое прывязана да пальцаў\n“Arian” – прылеплена да лапаткі,\nтак, што мы ідзем міма\nТрэба плесьці скуру з клопатам, кажуць ткачы полу\nТрэба плесьці сваю чадру, кукалку\nГадзіны сутак мягчэюць на выдыху\nтонкі ды крохкі фарфор\n«У дарожным адзеньні стаіць душа», – турма вакол рук тваіх, калі яны хочуць\nды яшчэ адна турма, калі яны хочуць\nСэрца расьце ў Ісфагане /адкрываецца, як апельсіны/\nі кветкі – унутр, ноччу\nМая рука марыць аб тваёй,\nвялікі і дзіўны знак, за якім ты хаваешся\nСоль з губ вачэй, што ты заплюшчваеш у бок сонца\nРасьце рака апельсінаў\nі сабак. Цікава, дзе яны будуць жыць\nудзень ды ўноч.\nз заплюшчанымі сабачымі вачыма\nДнямі з адкрытымі вачамі рук\nбліжэй да дна шклянкі\nТое, што мы бачым адзін у адным ня зьнішчыць меншым за нас\nі якія, каб працытаваць: trinken und trinken,\nтыя ж губы, палозьзя\nвясковае паветра, стончанае да пустыні,\n(слоўнік з пяску)\nнефігуратыўны чалавек. Тое, што я бачу:\n“Тое тваё “ты” ў цябе\nрастае, як масла” Па-над пяском, неба\nпойдзе далёка і\nЯ ляжу на пяску скрозь струмяні журбы з перавернутым органам мовы,\nня без падобнасьці на гэты трэснуты пясок, або, што ты\nяк ты ўжо...\nТам дзе разгортваецца пакой нехта\nбыў, правёў пальцам у пудры сутак\nЗбоку рэчаў (саміх у сабе) ідзе\nглотка бяз голасу, цемра без чарноты\nНават сонца, у грукаце цішыні, разглядае\nмозг персіка, тэлефон на зарадцы\nАкно нясе сьляды дзіцячых рук а\nунізе зьбіраецца алфавіт зімовых мух\nУ сьвеце няма ніякага спакою, але ўздоўж\nвялізных раўнін узгадваюцца кропкі, расьце авёс\nтады ўспамінаеш ты каханка, рану дзе\nпаветра цячэ ад стракоз\nУбач лета што вырывае дрэва\nразбурэньне ў любой форме\nНават імгненны позірк\nдушыць ды цягне, грувасьціцца ў слаі\nузрывае ляднікі дзе невыноснае\nсьвішча, рамонак узьбівае вяршкі ў\nкраі вока – значыць ёсьць лёгкасьць\n(вага) схілы да прымірэньня\nТы адыходзіш ад дрэва, метро малюе\nсваё зьнішчэньне ў скажонай стужцы люстэркаў\nраніца шырокая вось тут, у розныя\nбакі цягнуцца вымпелы ды гукі\nНоччу ўстала яна ў ліловым зьзяньні\nгэтак яно ішло, сьняжынкі\nпадалі ў сьне праз космас, космас\nпадаў у сьне праз сьняжынкі\nГлыбока ў журбе штосьці схілілася\nвылучыла ўжо зьніклы зрок\nсловаў яшчэ няма, толькі рух вакол\nкрыку сьсечанага дуба, яна сабрала\nімгненьне ў сабе, яно пачало важыць, стала\nтэктанічным, склады гру-грукаталі, рука\nмацала па шкло, там ёсьць шкло\nложак адплыў чужы, бестурботны\nЗьніклы месяц, зеляніна патухлая\nу зелені. Усё бачна, клейка, восы\nгрызуць бялізну, раты сочацца вішняй,\nпот, пол. Той, хто кажа штосьці\nзаўважыць, як словы аб’еліся ды як\nголас паглынаецца да гуку. Той, хто\nвычэрчвае шкалу знойдзе, што рука ўваходзіць\nу вялікае хваляваньне, перадачу.\nМы ў мяжы, у мяжы жаданьня\nНяма формы травянога\nчасу, што можа бачыць бачнае, няма\nбясформеннасьці для зьмены ўсяго.\nЗаплюшчы вочы, трыумфуй. Дождж і зямля\nуяўляюць востры клінок, што выразае\nзаўсёды іншае. Парадак унутры парадкаў\nжуй ды выплёўвай, размоклы сухар\nГліна гіне і расьце. Гісторыя ёсьць.\nМацерыковы лёд, дзявочая ключыца, хмары над\nлётнішчы, восень мераецца\nНоч ня можа спаць, яна ўстала з\nложку і стаіць ля вакна, глядзіць\nцёмнымі сваімі вачыма ўнутр сябе, той,\nз якой яна жадае разыйсьціся, каб\nпраявіцца самой. Сон гэта толькі “я”\nшто маўкліва праяўляецца на адлегласьці.\nпавольна, сьняжынкі растаюць на горадзе, які ёсьць\nшчакою, здараецца, час выглядае так, начамі,\nплямы, што ціха выбухаюць, цішэй за сон,\nцішэй за сьнег, час, сон, адлегласьць, ноч.\nЯ кладу руку на ноч, яна такая цёплая,\nнібыта сьпіць, яна такая халодная, халадней\nза сьмерць у сьвятле, што выбухае ў глыбіні гораду.\nЯна хоча сказаць нешта, я не магу пакласьці словы ў\nрот ночы, ноч мае вельмі маленькі\nрот, рот ня ёсьць дзіцячым, рот дзіцячым\nёсьць, хутка выкрые сябе, горад чакае\nу сьне сьнегу, або адзінага слова ночы, якое\nяна ня можа ўспомніць. Ніколі ноч ня ўспомніць\nшто яна ня можа сказаць. Цёмныя вочы выглядваюць\nяны блішчаць, адлюстроўваюць мяне, адлюстроўваюць горад,\nсьнег ды час, што кружацца ды выбухаюць у плямах\nна шчоках ночы, я вяду пальцам уздоўж\nНе анёлы і ня цені\nне уступы паляцелі\nне атара пасьвіць ціха\nі ня сьветлыя тэрасы\nне пурпурная мантылья\nне начное ў складку неба\nі ня бліцы і ня бліскі\nне люстэрка і ня рыскі\nя іду дарогай доўгай\nуверх з тваіх малюнкаў шахты\nкожны дзень я чалавек\nІ ня космас і не стойла\nгэты сьвет ня мы стварылі\nне раўніна нас зьмяншае\nне байніца нас узрывае\nі ня мары пра палёты\nты ня можаш знаць навошта\nчалавеку трэба неба\nнашто трэба чалавеку\nнеба паміж ім і небам\nты патрэбная яму\nНе ідзе болей золата з цела\nператварэньням відаць канец\nсьцёр алень сваю карону\nвецер кружыць лісьце ў лес\nне сатне аніякага німба\nне хачу нагружаць зямлю я\nяк яна на мяне ні цісьне\nсьвятла вага дзе нарадзіўся\nзорны шлях твой бачыў адкрытым\nне пакіне зямлі маё цела\nне пакіне зямля мяне\nПрывітаньне раскажыце пра шведаў\nпра жавальны тытунь і гарэлку скажыце\nшто я магу будаваць чыгунку\nаж да самага пекла не гаварыце\nмне каб я стаяла як карова\nу тэлевізары і расказвала як прыемна\nвяртацца дадому і сядаць\nна канапу каб пачытаць кніжку\nПрывітаньне я паехала на аўтобусе ў\nгорад напярэдадні Калядаў\nУ мяне быў з сабою сьпіс\nпа-большасьці – здагадкі\nгэта добры жэст\nя лічу даваць нешта\nкамусьці іншаму потым набіраю\nнумар калі ўжо прыйшла\nдадому і кажу яму\nкажу майму сыну што ў мяне ёсьць\nна Каляды каб яны зайшлі\nі забралі іх калі\nяны прыйдуць невядома кажа\nён ня ведаю, ці пасьпею\nпаглядзім кажа ён кладзе\nтрубку я чакаю званок\nне звоніць я іду чатыры тыдні\nпасьля назад у крамы\nкарткі з рыфмай і Дзедам Марозам\nкасірша адразае ды\nразрывае трэба пракантраляваць\nкаб пакупнік не паклаў\nпустыя кардонкі ў іх\nупакоўку або мабыць я палажыла\nкамяні яна адкрывае\nпадарункі майму сыну ды\nмаім унукам канстатуе\nпрымае падлічвае і\nмабыць мяркую я я\nскарыстаюся ёй на наступныя Каляды\nкалі дажыву да наступных Калядаў\nЯ не разумею што такое\nадбываецца я думаю\nчасам што трэба прасіць сына\nпрыйсьці праведаць мяне трохі\nчасьцей але ў яго відаць сваё\nтак ага ў яго сваё сваё жыцьцё і\nсвае праблемы і свая сям’я каб\nклапаціцца жонка яго я ня ведаю\nшмат пра тое што яна робіць але\nён прыходзіць пэўна так часта\nяк атрымліваецца але часам\nдумаю я напэўна што я\nпэўна магла б прасіць яго\nпрыходзіць трохі часьцей мы маглі б\nпрайсьціся з сабакам\nабо схадзіць туды ў краму ён\nмог бы ўзяць з сабою каго з\nдзяцей я магу пячы або\nмы маглі б праехацца ў яго\nмашыне куды-небудзь і пайсьці\nу кандытарскую і піць каву\nтак не але я зараз пагрэю\nтрохі вячэру на пліце я\nне хачу блакаваць тут лінію\nале мне гэтак радасна\nад вашых праграм я хацела гэта\nсказаць вы нібыта мой сябар у\nЯ выцер спацелыя далоні\nі выйшаў сьпіной\nз сямейнага партрэта\nУяві сабе наступнае: Ён стаіць\nперад саборам у Калінінградзе\nдзе з руінаў пабудавалі\nруіны, што сталі руінамі.\nПад ім, тры метры ўніз,\nляжыць Імануіл Кант\nу Вечным Спакоі; на другім баку\nракі бачна партыйны будынак,\nнастолькі безгустоўна-выхвальны бетон,\nшто ніякі жывы чалавек\nне жадае там заставацца.\nЦяпер, напалову пабудаваны,\nгніе ён на сонцы\nнапухае, як акопны труп.\nІ ён гаворыць, што ведае –\nусяму свой час (зразумела, так і ёсьць).\nрэвалюцыя. Усяму свой час.\nКалі косы вастрыць,\nкалі пустазельле касіць.\nКалі старых лідэраў\nмяняць на новых.\nТых, што згінулі.\nТых, што бясьсьледна зьніклі.\nТых, без магілаў, на якія можна прыйсьці.\nАле і тых, хто заўсёды выжывае\nтых, хто ня гіне, хто ня мае\nпоглядаў, твару – тых, з абавязкамі.\nВось стаіць ён. Пасярэдзіне ўсечасовай\nцемры што вяртаецца –\nз выцьцём тых\nхто памірае і трывае.\nВось стаіць ён. Гаворыць прыязна\nі мусон налятае так пунктуальна,\nшто можна зьвяраць гадзіньнік\nзгодна з ім.\nда тых, хто там жыве\nкажа адліў: Ты ўжо старэйшы\nза твайго бацьку, як ты яго памятаеш\nкажа прыліў: твае\nдзеці больш ня любяць цябе.\nГэта (думае ён) ня што іншае, як\nзабыты горад, дзе (уяві сабе)\nблішчаць самой сваёй адсутнасьцю.\nАдзінока лямантуе пражэктар,\nнакіраваны на чырвонацагляны фасад царквы\nдзе неспакойныя выявы бягуць\nва ўсе бакі, туды-сюды.\nЯны большыя за рэкламныя шыльды цыгарэт\nу міжнародным аэрапорце.\nЯны рухаюцца, як злодзеі ў цемры,\nраптам выхапленыя пражэктарам\nпасярэдзіне нічыйнай зямлі. Кулямёт\nтрашчыць. Колькі крыкаў. І ўсё.\n(Ён разгублена нагінаецца і глядзіць\nбліжэй на целы, што раскіданы там.\nУ аднаго з-пад грудзей – алтарная дошка\nу другога з-пад рукі – дваццацікілаграмовая Біблія.\nЯк бясхвостая мядзянка\nУяві сабе наступнае:\nЁн стаіць перад саборам у Калініградзе\nадзіным будынкам, які выжыў\nпасьля бамбёжак саюзнікаў у 1944 – 45.\nКалі апошнія рэшткі\nКёнігсьберга зьніклі ў дыме.\nканчаецца і чалавек,\nкарынка ляжыць на далоні\nі вось сьціскаецца далонь\nі становіцца кулаком.\nНе адзін чалавек, а тысячы\nі кожны нясе\nасабісты, прапісаны закон прыцягнення.\nЧАЛАВЕК НА КУХНІ\nЯ заўважыў, што дастаткова сыграць адзіны тон,\nкалі зрабіць гэта прыгожа.\nГляджу ў аўтобуснае акно\nі людзі, машыны, твары\nяк кепска арганізаванае адступленьне\nлістапад і брудна\nмаленькая часьцінка сьвятла\nбяжыць у лес цемры\nшто цягнецца ўздоўж\nгэта – швецыя\nгэта спосаб сказаць, што рэчаіснасьць існуе\nале ж недаступная\nдля таго, хто бесперапынна\nспрабуе навучыцца плакаць\nгэта – выгнаньне\nшто падобнае на легата-педаль,\nуціснутую ў гліну, калі я\nзаплюшчваю вочы, трапляю\nя ў паўцёмны пакой\nён там сядзіць\nз доўгаю сваёй барадой\nраскіданымі воднымі пасажамі\nна кухонным стале перад ім\nкот на каленях\nякога ён пяшчотна гладзіць\nзьменшаную нотку, якой не хапала\nгэта – ня швецыя\nгэта спосаб сказаць\nшто рэчаіснасьць не існуе\nад востразаточанага выгнаньня шнітке\nбольш падобны на\nўнутраную журбу, што ўсхліпвае\nя думаю: такія як мы\nчакаюць у ценях\nнараджэньнем, што набліжаецца,\nя думаю: магчыма маім\nён гаворыць, што дастаткова сыграць\nадзіны тон прыгожа\nпрымушае ўсё вакол\nз бясконцай палітры,\nпакрыты пароўну фарбамі\nжыцьця і сьмерці\nі ўсё раптам становіцца\nдаступным усім і кожнаму\nале сьвятло ўсё роўна бяжыць\nзьбягае ў супрацьлеглы бок\nпроста ў цемру!\nкалі апошні з нас\nсышоў, гасьне сьвятло\nпотым бруіцца счэпны аўтобус\nценем у мокры снег і лёд\nтам у кватэры сядзіць тата\nдалоні на кухонным стале\nі глядзіць у цемру\nў тое што па-за ёю\nён радуецца калі я\nуваходжу ў дзьверы\nнягледзячы на тое, што ён забыў\nшто я раней пайшоў\nгэта – думаю я\nтак далёка ад дома\nяк толькі магчыма адыйсьці\nтаму хто бесперапынна\nВыцягнутая ў даўжыню зала з трыбунай для сьведак ля адной кароткай сьцяны. Ля другой кароткай сьцяны бачна паглыбленьне ў падлозе. Там, у маленькім джакузі, ляжыць суддзя. Ён у судзейскім парыку і выратавальным крузе. У зале, акрамя суддзі, знаходзяцца абвінавачаная Мары Эшалон, дазнаўца, а таксама чатыры сьведкі: Джэсіка Лінч, Эшалон, Сыльвіё Бэрлусконі і Гарпакрат. Як заўсёды, прысутнічае хор. Мары стаіць на трыбуне, акрамя тых момантаў, калі выклікаюць сьведку, тады яна выходзіць і становіцца побач. Сьведкі стаяць у цэнтры залы, калі іх не выклікаюць, пасьля кожнага допыту, яны вяртаюцца ў цэнтр.\nна трыбуне. Прыцягнутая\nі песьцік у адным.\nЯна хавае заўсёды\nнам зразумелае. Яна\nДазнаўца (паказвае на Джэсіку Лінч):\nВы вы вы!\nкружацца вакол. Я\nМары мяняецца месцамі з Джэсікай і пачынае моўчкі паўтараць за ёй. Гэта яна робіць усю першую сцэну.\nДжэсіка Лінч (асьцярожна займае месца на трыбуне):\nЯны гавораць, што мой бацька.\nПрыходзіць у палату\nкожны дзень. Кожны дзень\nна ім новая кашуля. Новыя галуны.\nЯк жа я тады магу ведаць\nЭшалон (з цэнтру залы):\nЯк жа яна тады можа ведаць\nне шмат. Апора\nі чаша. Чаша\nЯна можа ведаць\nЯ ня бачыла ніякага\nкуста ружаў. Я\nне бачыла ніякіх дрэваў.\nЯ чула пахі\nЯк бы сказаць\nштосьці гарэлае, трошкі салёнае:\nМары Эшалон (побач з трыбунай):\nХіба ж я закапала б\nсябе У чым\nШто я – ружа?\nў дрэвах. Я не адчуваю\nкалі гэта сыходзіць\nкалі гэта паступова сыходзіць\nі лезе ўверх\nЯ бачу толькі кару\nледзь у вока\nчую лісьце шамаціць побач\nадчуваю пах хларафілу побач\nвінавацяць ня ў тым\nшто ты зрабіла. А ў тым\nшто ты думала\nГарпакрат (на трыбуне):\nГаварыць – маўчаць\nкончыкам пальца чуваць\nазбуку Брайля вучыць\nу фота ў фота ў фота\nне гаварыць гаварыць\nТы, што брала хабар\nдазволіла Эрасу даць табе ружу\nпадзяка й хабар у тым самым дары\nтаму што маўчала і будзеш маўчаць\nпра матчыны ўсе аферы\nШтосьці пачынае варушыцца на белай столі, спачатку гэта нагадвае чорныя кропкі, па кругу. Кропкі пачынаюць складацца ў зялёнае лісьце, туга сплецены, абгорнуты вянок, які павольна набліжаецца да прысутных. Чым бліжэй да падлогі, тым больш чырванее лісьце, становіцца пялёсткамі ружы. Усе глядзяць моўчкі, пакуль вянок не спыняецца дзесьці ў двух метрах ад падлогі. Некалькі пялёсткаў павольна ляцяць уніз.\nДазнаньне працягваецца, але сам дазнаўца нібыта адсутнічае.\nХлопчык ішоў (на фота)\nз дома сваёй маці\nдзьмула, узор травы\nда калена: тонкія бледныя ногі\nЁн трымаў палец на губах, падобны\nна маё адлюстраваньне, нёс\nпростую шыпшыну; атрыбут\nвось як, сам таго не жадаючы, становішся\nчасткай гісторыі сімвала\nнібыта я, Гарпакрат, цалкам\nбыў павернуты кругом зьместу тайны\nТыя, што ішлі сьледам, інтрыгі, насьмешкі\nНібыта ня ўсе, хто ведаў, ведаюць: дар\nзаўсёды падзяка ды й нават хабар\nдзьве на першы погляд неаб’яднаныя рэчы\nа з чаго б ён складаўся інакш\nСыльвіё Бэрлусконі (Джэсіка падпіхвае яго ў бок трыбуны):\nНе. Не. Не я. У мяне імунітэт\nГэта быў не Нерон, гэта памылка.\nНерон пачаў традыцыю\nасыпаць гасьцей пялёсткамі ружы\nале гэта Геліягабал\nбыў тым імператарам, што ўтапіў колькі гасьцей\nу пялёстках ружы. Эксцэсаў\nбаяцца некаторыя людзі\nА паўметровай таўшчыні дыван Клеапатры з ружавых пялёсткаў\nякім яна вітала Марка Антонія –\nСыльвіё Бэрлусконі (ля трыбуны):\nУ мяне імунітэт, кажу!\nДжэсіка Лінч (пхае Сыльвіё перад сабой):\nІм усё роўна, што ты кажаш.\nХіба некаторыя людзі баяцца\nадыходу, скананьня, баяцца заблукаць\nсярод лістоў. Марк Антоній,\nКлеапатра, усе мы былі статыстамі\nвакол гэтага тысячагаловага сімвалу\nмы ўсе былі маленькімі паўтлумачэньнямі\nадыходу, скананьня, эксцэсу\nскуры пакрытай пялёсткамі ружы:\nшто ты адчуваеш зараз – Метал?\nЁн пытае ўсіх і нікога, Мары адразу бярэ ролю на сябе.\nМары Эшалон (з цэнтру залы, павернутая да Гарпакрата):\nТак шмат усяго\nу чорную зямлю.\nХіба я мела вочы\nМары змаўкае, падымае руку і чухаецца (дэманстратыўна), працягвае:\nЯк можна скарыстаць\nПланы, якіх я ніколі не чарціла.\nДазнаўца прачынаецца. Тым часам, вянок, што спыніўся на два метры ад падлогі, пачынае рухацца, павольнай масай. Пялёсткі ружаў падаюць, хутчэй і хутчэй. Пялёсткі цямней і цямней. Вянок цяжэй. Павольна дасягае ён падлогі. Абкружае ногі тых, хто стаіць у цэнтры залы, усіх. Пялёсткі падаюць на іх. Адкрыцьцё: пялёсткі падалі не з вянка. Незразумела, падаюць пялёсткі, нібыта з нябачнага воблака.\nПра фармулёўку, перафармулюйце, зноў\nновыя фармацыі сведак, інфа-даведак\nНезразумела, нібыта ніадкуль, падаюць два новыя сьведкі. Мёртвыя на зямлю. Ужо даўно, і ўжо ня так, мёртвыя, падаюць, адзін заадным, згодна з часам, адпаведныя, мёртвыя; адпаведныя, як іх прозьвішчы. Так,іх імёны былі тым разам тым самым: Келі. І іх імёны гэтым разам не тыя самыя: Грэйс, Дэвід.\nПланы здаецца малююцца самі планы ляжаць гладкія, расьцягнутыя на стале\nпланы ляжаць у фізічных дэталях з металу\nпланы – будучыня цэнтрыфугі і таемны кліч шум\nтаемныя сутнасьці і кліч, які клічуць таямнічым і сутна-с-\nна розным і уран агідны мілуючы/мачы у/ад сьцяны\nда сьцяны корань сьцяны круціць метал сепарыраваць пастэрызаваць парыравацьгомагенізаваць самазабіваць забіваць генацыдаваць даваць, усё даваць\nЯ не задуманая\nне задуманая ў метале\nі не За\nІмёны даюць ды імёны бяруць\nДэталь і задумка\nдэталь і план\nХор (дае тлумачэньне двум новым сьведкам, як у батаніцы):\nРужа Келі; Група\nі падгрупа, Дэвід, Грэйс\nМяне ажанілі ў простую нікчэмнасьць\nМяне скрыжавалі ў простую нікчэмнасьць\nМае белыя ногі на мяккім дыване нікчэмнасьць\nМужчынскія валасатыя грудзі залаты ланцуг нікчэмнасьці\nМаё сацінавае цела брыльянты ў нікчэмнасьці\nНа столі вентылятар цэнтрыфуга\n“Dr Kelly, could I ask you to speak\nup a bit, there are fans running.”\nдэталі бягуць, дзяўчынкі-падлеткі\nціснуць на паліцэйскі кардон; за ім\nрок-група, цэлая эпоха, страчаныя, што для\nіх значыць розум\nНа мой палец налыгаў ён цэнтрыфугу з золата\nЛюдзі сьлеплі, гледзячы на майго пальца цэнтрыфугу з золата\nШматгаловыя фота майго пальца цэнтрыфугі з золата\nСепарыраванае шчасьце знутры майго пальца цэнтрыфугі з золата\nЧастка, частка цэласнасьць. І я тут сказаў\nпра тую цэласнасьць, частку, што я не зьбіраў\nцэласнасьць зьбіралі з часткі і часткі і цэлай часткі\n“Dr Kelly, could you speak up, please. The problem\nis these microphones do not amplify the noise.”\nЧастка цэлая і мяккая частка і паднябеньне і язык і мякаць\nпрабачэньне і голас і прабачэньне пра голас і мяккае прабачэньне\nпра мяккі голас і банкнот і папера і дакумент\nі штамп і стыгма і марка і спраўка і частка\nНа вяршыне дасягнула я дна з залатым эквівалентам\nУ калодзежы піла я донную ваду ў залатым эквіваленьце\nНеўзабаве ляжала я ўтопленая і аддзеленая ад залатога эквіваленту\nПраблема з мікрафонамі\nтымі мікрафонамі што\nне ўзмацняюць гук умацоўваюць гук\nузмацняюць голас умацоўваюць банкнот\nузмацняюць дакумент умацоўваюць розум\nузмацняюць стыгму умацоўваюць частку і частку і цэлую\nЦела пагружана ў блакіт формы ныркі акантаваныя дыяментамі\nУ сонечным святле не было ніякай розніцы: вада (цэлае мора хлору) або дыяменты\nГарпакрат і Дэвід Келі (двухгалоссем):\nГаварыць – маўчаць што рабіць кончыкам пальца чуваць азбуку Брайля вучыць\nчастка цэлая і мяккая частка і паднябеньне і язык і мякаць і прабачэньне\nбляск, вібрацыя намёк на фокус што рабіць\nі голас і прабачэньне пра голас і мяккае прабачэньне пра мяккі голас\nдзьмула, узор травы да калена: тонкія бледныя ногі\nне ўзмацняюць гук умацоўваюць гук узмацняюць голас умацоўваюць банкнот\nтрымаў палец на губах, падобны на маё адлюстраваньне, нёс\nузмацняюць дакумент умацоўваюць розум узмацняюць стыгму\nнібыта ня ўсе хто ведаў, ведаюць: дар заўсёды падзяка ды й нават хабар\nпагружана ў блакіт формы ныркі акантаваныя дыяментамі\nдзьве на першы погляд неаб’яднаныя рэчы а з чаго б\nён складаўся інакш? У сонечным сьвятле не было ніякай розьніцы\nГрэйс Келі і Мары Эшалон (разам):\nЦэнтрыфуга вада клон нікчэмнасьць ружавалюта: валюта\n:Уся зала затопленая ружавымі пялёсткамі, ружовымі гумавымі лістамі, лістамі\nТваё бяссоньне ўвайшло ў маю кроў\nі пабялелі ночы\nвясна не прынесла сноў, тут\nпа другі бок заліва ўсяночная\nгалей за ўсё\nМелаваныя круглякі бяроз\nЖвака думак выскоквае\nу прастору вуліц: я пішу табе\nз гораду ліній\nманія бяз сну – лініі, рысы\nрусыя машыны жоўтыя\nбананы радком на нейкім рыштаваньні\nа вуліцы здаецца ідуць проста да вады: там\nпаркі, спакойныя квадраты\nКаналы і чарнота\nблакіт Нявы дык\nруш рысы па вадзе\nілбы адпачываюць на нябеснай шэрасьці\nа ўнізе, мабыць,\nшто цягнецца ў бок тваёй ночы\nцэлы горад –\nзваноў, струнаў, чырвоных\nран і адкрытай\nжурбы, што нібыта для ўсіх\n“Думаеш, я заплюшчыла вочы”\nЯ чую крокі на дарозе\nа вакол палі\nЖоўтыя, сьветлыя палі\nжыта, вецер на сьпіне\nРука на лбе\nПрахалода ў пакоі\nПройма ў гардзіне\nДуб на скрыжаванні, зеляней\nвуж праз дарогу\nбарозьніць з хрустам гравій\n“Ці я ў тваім вуху”\nІдзе яна праз дом\nу вялікай сваёй адзіноце і сьпявае\nБлакітнай тканінай ля калена\nрукамі на лбе, воласам,\nнясецца праз гняздо\nадзінота ў голасе\nШто павінен прайсьці\nпраз перашкоды, белыя\nпраз рэйку драўніны\nён павінен прыйсці ў дом\nПялёнка вакол майго ложку\nсвет не бачны\nя веру толькі ў тое, што чую\nшоргат падэшваў па зямлі\nсвіст між трысьцінаў\nгрукат карабля недзе звонку\nу карычневых баках марской вады\nуступ, белая пятля\nгук рукі, што праходзіць праз жыта, па лбе\nМажліва ты проста гук\nУ СЬВЯТЛЕ МЕСЯЦА\nЯ адпушчаная да цябе. Я азіраюся. Вось\nгэтак мы ідзём. Толькі так. Зямля тугая і жорсткая,\nаб’едзеная дзе-нідзе да кораня. Толькі так, далей. Мы\nгрызём ды разьядаем зарослыя выспачкі, параненае расьліннае покрыва.\nЯкое пяшчотна-сарамлівае шаленства, пад касмылём мясяца, такім доўгім\nжоўтым Мы ідзём, адны, пакінутыя ў пашы – ніхто ня прыйдзе\n“Яна здолела прачытаць толькі главу, якая была прысьвечана ёй самой, яе маці, яе сёстрам, свайму “я”.\nВа ўсіх садах гэта займае доўгі час. Калі там расьце трава і гэты сад цяпер яе. Трава, яе рука, тая халодная трава, або зрэшты – хмара. Тая хмара, што расьце. Яна ведае, што неба цямнее, вільгаць растае парай, усё... Зараз ня трэба думаць аб траве. У садзе валодае яна адлегласьцю і формай. Формы ўладаньня, час, што для гэтага патрэбны. Карычневы замест зялёнага, або белага, позна. Руку бачна, калі яна рухаецца і ўжо больш ня думае. Быццам трава і хмара, але бліжэй. Нарэшце карычневае, загартаванае. У яе тая ж рыдлёўка, але старэйшая рука. Нюансы цемры, цяжару. Якія не прапускаюць сьвятла. Але таксама карункі, хусткі, начнушкі, гардзіны, краты – існуюць...\nЯна доўга валодала коньмі і думкамі пра іншых коней. Яны павольна скакалі праз загарадзі. Бліскучыя, ільсьняныя, праз траву, як праз шкло. Танчэйшыя косткі праз тужэйшую скуру.\nНіхто з іх ня стане прычынаю страт.\nАдлегласьць саду ад травы і кветак.\nяна можа быць бліскучая\nвышэйшым бляскам празрыстага дажджу\nвышэйшым бляскам найцямнейшай цемры тая шклянка, што\nстаіць на стале\nтое бязьмежнае сьвятло і\nтое, што кажа – сьвятло існуе\nмякка, вецер, хмары, лівень, імжа, кароткія перыяды засухі\nдоўгія перыяды тугі\nНадвор’е зьмяняецца хутка, ёй трэба зразумець гэта. Яна можа быць у тым жа стане.\nВельмі ясныя, вельмі кволыя пёркі травы. Яе вочы\nпрыцягваюць увагу. Там няма нікога.\nШклянка стаіць на стале. Пра гэта ўжо магчыма даведацца.\nШклянка выпадае з акна. Нехта валодае вадою.\nПадае не на траву. Нехта валодае мяккасьцю. Яна\nвынесла навалачку праз дзьверы, тое бязьмежнае\nсьвятло і тое, што бачыць – сьвятло існуе. Немагчыма\nпрацягваць гаварыць. Немагчыма збочыць. Тонкасьць, трава, мяккасьць,\nсловы пра яе валасы, як пра вузкія стужкі.\nУ сьвятлейшай сувязі, раніцы, птушкі.\nВухам – да чырвоных шыўкоў, спакойна\nжаночае імя, ведаеш\nня ружа. чырвонае ў цемры. за тугу.\nЯна б магла сядзець тут,\nпад дрэвам і чакаць.\nЦішэйша. Абсалютнае дрэва. Адначасова.\nВолкае месца, якое хоча вільгатнець яшчэ трошкі. Але нячутны\nУ белым воласе ды белым каўнеры. Дождж усё яшчэ мае другі,\nЯк ёй быць у адзіноцтве. Увесь доўгі дзень падобны\nна сад. Гэта праца. Гэта метад.\nУменьню пальцаў адпавядаюць струны ўнутры цела.\nСонца цячэ вакол, вільготнасьць гоніць. Волкія белыя\nБелае. І ўсё. Мінулыя раніцы. Яна старая на\nчыстае белае неба, або азёры\nадлегласьць ад мінулых дзяцей. Гэтыя ракавінкі.\nнехта мабыць і жыве, такое здараецца\nЯна трымае сабе ў руках.\nЯна хоча хадзіць у вялікіх пакоях, падзеленых сьценамі, або сонцам, але\nніякага шторму. Вялікія пакоі, дастатковыя, каб быць аднаму і глядзець.\nЛюстэрка, месяц, паветраны шар, вока, лямпа. Неадкладна. Гучыць\nяк загадаць, заклікаць, дождж. Шмат вады.\nНекалькі пакояў. Нехта плача ў нейкім іншым становішчы. Невыказана.\nРасьлінам патрэбныя ніткі, або сеткі на сьценах. Сьцены\nгрэюць, як коўдры мяккія, як чашалісьцікі.\nДоўгія прагулкі ў кароткай траве. Духмяны гарошак працягвае рабіць мяккае\nкрохкім. Іхнія танюсенькія сьцяблінкі і вопратку.\nУвайсьці або выйсьці ў садах і прыцемкам. Магло б\nбыць позна. Пух у падушцы зьляжалы і цела\nбыло жывое тады. Ёсьць такія тонкія галіны, што рукі перакрываюць іх. І тое, чаго было ня ўбачыць раней. Белая мука на запясьцях, на далонях. Жоўтая мука, ліпкая да абаротнага боку калена. Тонкая. Дакладная. Блішчыць і падае. Паміж плоскімі расьцяжкамі рук.\nГоніць вільготнасьць з валасоў. Ды волкасьць паміж вачыма, што да паловы заплюшчаныя. Нешта, што немагчыма цалкам распазнаць звонку.\nКонтуры сну, але нікога, хто б спаў. Вялікія лісты прапануюць ніжэйшае месца.\nКаб стаяць доўга ў восень, каб гартаваць. Мяккія часткі для галінак. Мэбля, якую забылі, у якой сядзіш, заплюшчыўшы вочы.\nІ ў той жа час нюансы паходзяць адзін на адзін і дрэвы, як дні.\nКалі яна лажыцца, дождж яшчэ ня скончыўся. Цемра\nчасткова бліскучая. На паверхні лістоў зьяўляюцца маленькія\nлагчынкі, якіх раней не было і дзе вада\nлажыцца. Розныя віды і рэчы перамяшчаюцца паміж пакоямі.\nРасьліны сохнуць у сухім цяпле. Як правіла. Але ж гэта\nВартасьць дома ўзрастае з гадамі. Як узрост\nаўтаматычна, як дрэва. Гэты дом адзін сярод іншых\nзьнікне вельмі павольна. Праз вялікі час пасьля яе.\nІншыя ўжо пайшлі. Яна можа езьдзіць на гэтыя месцы. Быццам\nнаведваць былыя сьцены.\nКлён паварочвае свае лісты ўверх,\nПавярнуць немагчыма, гэта хлусьня.\nХлусьня – як грошы і падробкі – гэта магчымасьці.\nНекалькі белых ружаў, у будучыні, караскаюцца на сьцяну дому.\nСьцяна, як і ружы, належыць да фасада дому і\nўсходу сонца. Каб угаварыць, дастаткова было б аднаго толькі водару.\nСонца для саду – тое ж, што цень для сабакі, гэта значыць –\nформа. Гэта значыць – вынаходка. Дабразычлівасьць, абмежаванасьць.\nКрай абмежаванасьці. Абрыў.\nЖаданьне: каб было ціха, чыста, прыемна. Жаданьне аплаты.\nЛепш – па-беламу.\nДрэвы – бясконцыя. Гэта ня толькі здаецца. Прычынай часу\nёсьць кругі, але час успрымаецца, як рыскі. Тонкія кругі паміж\nсьветлымі коламі паміж вялікім і ўказальным пальцамі. Рух сьлізганьня.\nСьціраецца і разгортваецца.\nПатрабуе грошы назад.\nПадобна на прычыну і тугу\nУ кнізе прачытала яна аб асалодзе жанчыны\nна захадзе сонца, ля вады. У іншай чытала яна\nаб вадзе. Колер апошніх прамянёў зрабіў ваду\nагнём у вачах жанчыны. Калі яна нашмат\nпазьней... Нашмат пазьней стаяла яна там, няскончаная, у песьні,\nу сьветла-карычневай кофце, пра мужчыну, які памёр. Без ніякай усьмешкі на\nвуснах. Вада была, перш за ўсё, не празрыстая.\nАдсутнасьць прымусіла яе запытацца, дзе захапленьне пераходзіць у\nкаханьне і наадварот. Або, мабыць, гэта была манера вады\nбыць бясконцай. Сьвятло, як праекцыя многіх. Застацца,\nзамест таго, каб пайсьці. Метад, каб адрозьніць прыгожае ад\nраўнадушнага. Апошнія прамяні ня мелі ніякага колеру. Яна,\nздавалася, больш не чакае. Здавалася,\nТаксама не памятаю, як ўсё\nГалоўная косьць – патыліца. Аднолькава цяжкія целы і тонкія\nсьветлыя рыскі. Нешта такое ж скаладанае, як прычоска, або\nтыльны, вянозны бок далоні. Маленькія валаскі. Валаскі на языку\nі лес валасоў. Абмежаваныя раёны, заднія ногі.\nВыкрэсьліць нашмат пазьней. Яна сказала, яна мой першы


Ушануйма памяць сапраўднага беларуса-вялікалітвіна і зробім высновы на будучыню - Беларусь - наша зямляБеларусь – наша зямля\nВітольд Ашурак – 50-гадовы жыхар Бярозаўкі Лідскага раёна – быў нядаўна асуджаны служкамі рэжыму Лу-кі да 5 гадоў калоніі. Яго судзілі за зачыненымі дзвярыма (суддзя Максім Філатаў) па двух артыкулах: 364 «Гвалт ў дачыненьні супрацоўніка органаў унутраных спраў» і 342 «Арганізацыя і падрыхтоўка дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак». Па першым артыкуле суд пастанавіў пакараць актывіста чатырма гадамі калоніі, а па другім — двума гадамі і чатырма месяцамі. Шляхам частковага паглынаньня атрымалася 5 гадоў. Гэта адзін з самых строгіх прысудаў для ўдзельнікаў пасьлявыбарчых акцый пратэсту.\nСпадар Вітольд нарадзіўся ў 1970 годзе ў вёсцы Агароднікі ля Бярозаўкі. Як і многія іншыя мясцовыя хлопцы, пасьля школы ўладкаваўся на шклозавод «Нёман», дзе працаваў выдзьмувальнікам. Працаваў аж да той пары, пакуль завод трохі трымаўся. Калі ж у эканамічным плане прадпрыемству стала зусім кепска, то Вітольд звольніўся і пачаў зарабляць на жыцьцё будаўнічымі працамі. У яго была брыгада, зь якой і ездзіў на розныя аб’екты (аж да Століна).\nСяргей Пантус з Бярозаўкі, сябра Ашурка, апавядае пра яго: «Гэта вельмі прынцыповы чалавек, у яго абвостранае пачуцьцё справядлівасьці. Выдатны сябар – ён сапраўды апошнюю кашулю гатовы аддаць».\nЗнакавым годам для грамадска-палітычнага сьветагляду Ашурка стаў 2010-ы, калі праходзілі прэзідэнцкія выбары.\nУспамінае Пантус: «Да гэтага часу Вітольд быў апалітычным. Казаў, што нічым не цікавіцца. На Плошчу 19 сьнежня ехаць не зьбіраўся, але ў апошні момант патэлефанаваў і сказаў, што паедзе. Там мы згубілі адзін аднаго. У выніку Ашурка затрымалі і асудзілі да 12 сутак арышту. Гэта было першае ягонае зьняволеньне ў жыцьці. Расказваў, што на сутках сядзеў з выдатнымі людзьмі. Кандыдат навук зь імі ў камеры быў, гулялі разам у шахматы. Пасьля вызваленьня Вітольд прыйшоў да мяне і сказаў: «Усё, Сяргей, падаю заяву на ўступленьне ў БНФ». Ён нават раней за мяне стаў сябрам Сойму партыі».\nКіраўнік Партыі БНФ Рыгор Кастусёў кажа пра аднапартыйца: «Ашурак перайшоў на беларускую мову. Прапаганда спрабуе ачарніць гэтае слова, але я скажу пра Вітольда, што гэта сапраўдны змагар. Яго ведаюць шмат дзе, ня толькі ў Лідзе. Ён часта бываў на ўгодках ушанаваньня паўстанцаў у Сьвіслачы, прыязджаў на ўгодкі Слуцкага збройнага чыну. У Лідскім раёне шмат зрабіў, каб жыла памяць пра паўстанцаў 1863 года».\nСапраўды, на працягу 2017-18 гадоў Вітольд Ашурак разам са сваімі паплечнікамі аднавіў між вёскамі Малое Олажава і Мохавічы мемарыял памяці паўстанцам Кастуся Каліноўскага.\nПомнік існаваў тут за польскім часам, але пры саветах быў зьнішчаны. Лідскія патрыёты знайшлі публікацыі пра гэты помнік у тагачаснай прэсе і прыкладна на тым жа месцы ўсталявалі вялікі крыж, а таксама валун з надпісам «Невядомым паўстанцам». Дзесьці паблізу пахавана найменей 30 касінераў.\nЛідскія ўлады згоды на помнік не давалі, але вырашылі заплюшчыць вочы, шкоды не чынілі (на фота ўнізе сп. Вітольд знаходзіцца ў цэнтры).\nЛетась Ашурка ўпершыню затрымалі 9 жніўня, у дзень выбараў. Суд пакараў актывіста 20 суткамі: 15 — за ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве і 5 у плечы за непавагу да суда – адмовіўся ўстаць, калі з’явіўся суддзя. Аднак празь 5 дзён яго адпусьцілі, як і амаль усіх тагачасных палітвязняў, што адбывалі адміністрацыйнае пакараньне. Тым ня менш, крымінальная справа была заведзеная…\nВітольд казаў, што не зьбіраецца нікуды бегчы, бо нікога не забіў, не біў, не гвалтаваў, нічога кепскага ён не рабіў. 16 верасьня Ашурка забралі паўторна. Мала таго, што яму заставалася адбыць 15 сутак зь мінулага разу, дадалі яшчэ 15 — за ўдзел у мерапрыемствах у Лідзе ў жніўні-верасьні. Калі ж Вітольду заставалася адбыць 2-3 сутак, яго перавялі ў гродзенскае СІЗА па крымінальным артыкуле.\n«Суд быў закрытым. Нешта маглі пачуць пад дзвярыма. Вітольд казаў, што на відэа не відаць, каб ён прымяняў сілу ў дачыненні да міліцыянера, а ў спрэчных сітуацыях суд павінен займаць бок абвінавачанага. Таксама ён дадаваў, што «пацярпелы» не зьвяртаўся ні па медыцынскую, ні псіхалагічную дапамогу. Наадварот, Вітольд падкрэсьліваў, што ў той вечар у яго ў руках быў мегафон, празь які ён заклікаў людзей заставацца спакойнымі, вёў перамовы з прадстаўнікамі лідскай міліцыі», — кажа Пантус.\nНічога з гэтага ўлічана не было…\nЗ калоніі Ашурак пісаў: «Палітычных тут не бракуе. Так што сумаваць нагоды няма. Тым больш, што адміністрацыя выдала загад мець жоўты колер бірак на адзеньні, і таму палітычных можна адрозніць здалёк. Што тычыцца мяне, то тэрмін у 5 год я ўспрымаю як адзнаку «выдатна» за тое, што меў гонар падняць паходню паўстаньня супраць дыктатуры сярод самых лепшых людзей Ліды! Сапраўды, для мяне гэта гонар!» — пісаў Ашурак з калоніі.\nАпошнія два тыдні ад Вітольда не было лістоў…\nІ вось сёньня, 21 траўня 2021 году, стала вядома, што палітвязень Вітольд Ашурак памёр у калоніі. Прычына смерці — спыненьне сэрца…\nЁн быў жанаты больш за дзесяць гадоў, але дзяцей у сям’і не было. Жонка Вольга трымаецца нармальна.\nАд імя ўсіх сябраў рэдакцыі выказваем спачуваньні сваякам спадара Вітольда.\nІ з нагоды, зьвяртаем увагу на дзьве акалічнасьці.\nПершая. “Прычына сьмерці – спыненьне сэрца”. А што стала прычынай спыненьня сэрца ва ўмовах “адсутнасьці лістоў у апошнія два тыдні”? Пажадана высьветліць.\nДругое. Нагадваем, што летась у Беларусі пачынаў быў рэалізоўвацца сумесны маскоўска-глабалісцкі праект па перадачы ўлады ад Лу-кі 1 да Лу-кі 2 (Бабрыка, Цэпкала, Ціханоўская), накіраваны на завяршэньне аншлюсу Беларусі расейскай імперыяй. Дапамагаць у зьдзяйсьненьні гэтага праекту ня толькі ня мела ніякага сэнсу, а і было шкодным (калі не злачынным) у адносінах да будучыні Беларусі і нашага народу. Яшчэ больш непажаданым было аддаваць свабоду, а тым больш жыцьці за такія праекты…\nВыснова: Патэнцыйныя героі вялікалітвіны-беларусы, вы павінны не паміраць, а множыцца на нашай зямлі! Калі дакладна ня ведаеце, што рабіць у наш складаны час, пакіньце пасьля сябе (нарадзіце, выгадуйце і выхавайце) некалькі дзяцей – такіх жа патэнцыйных герояў вялікалітвінаў-беларусаў, як вы! А ў дадатак да гэтага ў наш час хаця б чытайце “Нашу Зямлю”, слухайце Яўгена Мурашку, Сяргея Высоцкага ды іншых прадстаўнікоў беларуска-літвінскай нацыянальнай эліты.\nГэты запіс апублікаваны: Субота, 22 мая, 2021 у 20:45\nКатэгорыі: 1.3. Беларусь сёньня, 1.3.1. Беларусь. Асобы, 2.2. Фіксуем варварства ўладаў, 2.3. Такая "апазіцыя". Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\n23 мая, 2021 у 09:32\nСп. Астроўскі. вы ў літвіны запісалі Мурашку і Высоцкага. Ці гэта з іх згоды? Сп.Высоцкі свае каменты і эссе канчае словамі “Жыве Беларусь”,ад сп.Мурашкі таксама не пахне літвінствам.Вось калі яны замест Жыве Белая Расея” пачнуць казаць”Гэй літвіны, Бг нам радзіць” я паверу што яны літвіны-беларусы.\nА хто мне падскажа як пабудаваны ФБ. Я рэзка пакрытыкаваў філосафа Мацкевіча. нават высказаў думку што магчыма ён сексот. як некаторыя мяркуюць. Падцепіў свой камент пад перадачай где бяруць інтэрвью у яго вучаніцы п. Вадалажскай..На наступный дзень свайго камента не бачу. Бяру яго са сваёй стр. ФБ і хачу яго зноў паставіць пад матэрыялам інтэрвью узгаданнай пані. Але цяпер не магу знайсці гэтага інтэрвью наогул.\n28 мая, 2021 у 13:03\nВысновы простые. Или вы побеждаете, или побеждают вас. А победить диктатуру шариками и цветочками, мирными протестами- это к психиатру.\n1 чэрвеня, 2021 у 07:53\nТое (што дыктатуру балончыкамі не перамагчы) сказаў Мандарін цяпер становіцца “обшчым местам”. Напрыклад, так ўчора (калі я прачытаў) сказал Ілларіонў. Але меня ўразіла яго ствярджэнне што у нашага і рускага нарда агульная гісторыя. Вмдаць так думаюць амаль усе расейскіе дэмакраты. Гэта канешне следства нашай новай назвы “беларусы” (белые рускіе). і ў гэтым ёсць вялікае здрадніцтва якое здейснімлі нашые адраджэнцы пачатку 20 ст. адмовіўшыся ад назвы Літва. І таму як толькі расейскіе д. даведаюцца што ў мінулым мы толькі ваявалі між сабою адразу знішчыць усе сімпатыі якія рускіе дэмакраты да нас маюць. Сп. Астроўскі, пераарыентуйце свой сайт. на прапаганду літвінства/літоўскасці. Ранейшая вашая устаноўка на адшуканне Змоў супраць нашага нарду, мне здаецца, церпіць крах. Для такй устаноўкі трэба мець інфарматраў сярод Вярхоў і сілавікў. Вы, жывушчые ў Гародне гэтага не маеце.і па-другое, і галоўнае. мне здаецца, цяпер уся палітыка набыла хаотычный, бездумный характер – Змовы сталі немагчымымі. Відаць Свет блізкі да катастрофы.\n4 чэрвеня, 2021 у 09:45\nВітольда Ашурак шкада. Няхай зямля яму будзе пухам, а душа трапіць да Бога і адтуль памагае нашаму народу і краіне мацавацца і выжываць у цяперашнім складаным і няпростым гістарычным часе!\nРазам з тым хацелася б ад рэдакцыі, каб яна больш аператыўна рэагавала на падзеі, давала кампактныя і цалкам незалежные меркаванні і не зацыклівалася на аматарскіх думках самаробных палітолагаў.\nНапрыклад праграма Павестка–21, як самая навейшая ідыялогія Захада, так не была разгледжана і прааналізавана рэдакцыяй і каментатарамі. Між тым яна сьведчыць, што Захад глядзіць далёка наперад і напрацоўвае тэорыю будучыні. Ідыялогія прыватнай маёмасьці і тое што завецца ”капіталізмам” ужо сябе аджыло… Мы ж з вамі жуём даўно пражаванае, апускаемся да дробнот сучаснасьці і таму не разумеем аб чым у голас прамаўляе Клаус Шваб і сотоварышчы.\nМы нават не імкнемся зразумець эканамічны і палітычны феномен Кітая і ягоную адпаведнасьць і сугучнасьць палітыкі АГ, як самых перадавых, рэвалюцыйных і адэкватных тэндэнцый у цяперашнім гістарычным часе.\n4 чэрвеня, 2021 у 20:08\nШаноўны Мінак. твае каменты чытаць цікава..Калі вярнуся з летішча ў панядзелак паспрабую адказаць А ты пакуль падрыхтуй мне адказ гна мае пытанне – што думалі улады калі ставілі ў вялікай колькасці бігборды “Я-Беларусь”? Няўжо ведалі тэзу Кацярыны што назва “беларусы” канчаткова забье у нашага народу ўсё нацыянальнае?\n9 чэрвеня, 2021 у 05:45\nНу всь бачыце! Мінак, які претендуе на разуменне глыбокіх светапглядных’ пытанняў,адмовіўся адказваць на мае пытанне – для чаго нашая антынацыянальная улада заставіла ўсю краіну бігбордамі “Я-Беларусь”. Можа на гэтае пытанне адкажа нехта іншы з наведальнікоў гэтага сайта.- напрыклад, Астроўскі.Мурашка. Мандарын. абодва Сяргея і іншыя???\n9 чэрвеня, 2021 у 17:54\nПавел я ні пратэндую ні на якія ролі. Таксама не адмаўляюся, але пытанні павінны быць грунтоўна сфармаванымі. Калі б вы чыталі кніжкі Анатоля Тараса, у прыватнасьці ”Вайна Маскоўскай Русі з Вялікім Княствам Літоўскім і Рэчу Паспалітай”, то вы б не задавалі дзіцячыя пытанні.\nДзіцячасьцю палітычнага мыслення сёння пакутуюць шмат людзей, у тым ліку і сярод нашых братоў.\nДарэчы вы прамінулі некаторыя важные ідэі выказаные ў маім папярэднім каментары. І ў весь час правакуеце чытачоў сваім пытаннем аб назве дзяржавы. Адукаваныя грамадзяне ведаюць гэтую праблему, таксама ведаюць, што сёння галоўнае — гэта захванне незалежнасьці і суверынітэта краіны!\n9 чэрвеня, 2021 у 19:30\nМінак. аб захаванні незалежнасці і суверінітету не гавораць толькі сабакі і кошкі ў Беларусі. і Таму тут ты гонішь банальшчыну.. Што да негрунтоўна сфармуляванага мню пытання. то куды ужо канкрэтней…- для чаго антынацыянальная акупансткая улада пазаставіла усю краіну бігбордамі “Я-Беларусь”?..Што да тваёй пахвальбы стратэгіі і тактыкі Лукашенкі. то я аб гэтым даўно пішу і яны называюцца “глядзець на палітыку вачыма вайны”.


Да перамогі прывёў “Майскі фэст” | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\nДа перамогі прывёў “Майскі фэст”\nПРАЦЯГВАЕМ расказваць пра пераможцаў раённага этапа конкурсу “Вучань года Мінскай вобласці-2018”. Сёння мой\nсуразмоўца — васьмікласнік з гімназіі-інтэрната горада Мядзела Уладзіслаў САМКО. Ён названы найлепшым у намінацыі “Творчая дзейнасць”.\n— Уладзіслаў, якія дасягненні ты меў на момант удзелу ў конкурсе?\n— Самае значнае — трэцяе месца па вобласці за вакальнае выступленне на творчым конкурсе “Майскі фэст”. Мяркую, дзякуючы гэтаму і стаў “Вучнем года”. Ёсць таксама ўзнагароды раённага ўзроўню: па выніках аглядаў мастацкай самадзейнасці і алімпіяды па правілах дарожнага руху. Ну і граматы навучальнай установы: за поспехі ў вучобе і актыўны ўдзел у жыцці гімназіі.\n— А як вырашыў паспрабаваць сябе ў “Вучні года”?\n— Класны кіраўнік Алена Віктараўна Самуленкава паведаміла, што будзе такі конкурс, і прапанавала выбраць намінацыю: творчая або грамадская дзейнасць. Спыніўся на першай. Пачалі рыхтавацца да прэзентацыі: тэксты песень складалі, словы мне рыхтавалі, рэпеціравалі. Ну і партфоліа сабралі. Дапамагалі класны кіраўнік і настаўніца беларускай мовы Вікторыя Вячаславаўна Сяклюцкая. На сцэну са мной выйшлі Мікіта Балюк і Лера Шабовіч.\n— Быў упэўнены ў перамозе?\n— Не. Вельмі моцныя трапіліся канкурэнты, асабліва адна дзяўчына добра спявала. Толькі калі яе выклікалі на сцэну для ўручэння дыплома ўдзельніка, зразумеў, што перамог. Потым тыя, хто быў у зале, казалі, што і я нядрэнна выступіў.\n— Спяваеш ты сапраўды добра. Спадчынныя здольнасці ці без школы мастацтваў усё ж не абышлося?\n— Я не вучыўся ў школе мастацтваў. Ва ўзросце, у якім туды звычайна запісваюцца, лічыў яе заняткам для дзяўчынак. Спяваць пачаў толькі пазалетась: Марына Іванаўна Януковіч займаецца з намі вакалам у шосты школьны дзень. А калі пра спадчыннасць… Многія сваякі па татавай лініі сапраўды мелі дачыненне да музыкі. Прадзядуля граў на баяне (гэты інструмент цяпер знаходзіцца ў Капыльскім краязнаўчым музеі), а прабабуля спявала. Ды і бабуля, Ніна Мікалаеўна Самко, добра спявае, перш таксама на сцэне выступала. А татаў брат нават закончыў музычны каледж, іграў ва Узорна-паказальным аркестры пагранічных войскаў.\n— А ты ці хочаш прафесійна займацца музыкай?\n— Не. Збіраюся атрымліваць юрыдычную адукацыю. У мяне нават на тэлефоне ёсць Крымінальны кодэкс і Закон аб міліцыі. Мару быць хутчэй пракурорам, чым адвакатам. Бо, па-першае, адвакату даводзіцца абараняць іншы раз вінаватых людзей, злачынцаў. А па-другое, вельмі падабаецца пракурорская форма. Для паступлення на юрыдычны факультэт спатрэбяцца высокія балы, таму стараюся добра вучыцца.\n— Маеш на гэты конт нейкія сакрэты?\n— Галоўнае — быць уважлівым і, калі нешта не зразумеў, адразу пытацца ў настаўніка. Урокі раблю прыкладна дзве гадзіны, калі трэба вывучыць верш на памяць — крыху даўжэй. Заданні па матэматыцы і фізіцы спачатку выконваю ў чарнавіку, астатнія адразу пішу ў сшытак. Любімыя прадметы — абедзве літаратуры, алгебра і працоўнае навучанне.\n— Чым любіш займацца ў вольны час?\n— Збіраць “Лега”, складаць пазлы, маляваць, чытаць кнігі і глядзець фільмы “фэнтэзі”. Наведваю заняткі аб’яднання па інтарэсах “Спробы пяра”. У кнізе, якую аб’яднанне выдала летась, ёсць і мой верш. А яшчэ з сябрам Аляксандрам Місунам мы напісалі невялічкую п’есу-казку пра Яноціка. Пры дзіцячай бібліятэцы працуе лялечны тэатр, і там ёсць лялька, не задзейнічаная ні ў адным спектаклі — Яноцік. Нам стала яго шкада, вось і напісалі п’есу. Спектакль паказалі летась у Дзень абароны дзяцей. Усім спадабалася, нават прасілі прыдумаць працяг.\n05 красавiка 2019. Каментарыі: Comments Off. Размешчана ў Моладзь


Наталля Бардзілоўская: Цяжка застацца ў памяці гледача. Але магчыма\nАмаль штодзень з тэлеэкрана ў праграмах навін яна нам расказвае пра асноўныя падзеі, што адбыліся ў культурным жыцці краіны. Здаецца, ніводная выстаўка, прэм'ера спектакля, юбілей творцы не застаюцца па-за яе пільнай увагай.\nАмаль штодзень з тэлеэкрана ў праграмах навін яна нам расказвае пра асноўныя падзеі, што адбыліся ў культурным жыцці краіны. Здаецца, ніводная выстаўка, прэм'ера спектакля, юбілей творцы не застаюцца па-за яе пільнай увагай. Пра адметнасці працы ў галіне культурнай тэлежурналістыкі, прынцыпы выхавання і строгасць да сябе мы сёння гутарым з журналісткай Агенцтва тэленавін Белтэлерадыёкампаніі, рэпарцёрам, вядучай Наталляй Бардзілоўскай.\n- Спадарыня Наталля, вы заўсёды марылі працаваць на тэлебачанні?\n- Напэўна, я трапіла сюды невыпадкова. Мой бацька працаваў журналістам, вёў радыёпраграму, пісаў у газету. Калі ён працаваў на радыё, я гуляла ў прафесію. Былі спецыяльныя машынкі, якія запісвалі гук, я рыхтавала нейкія "праграмы", якія мы дома ўсе разам слухалі. Потым захацелася паступаць у Мінск на факультэт журналістыкі. Але бацька не адпусціў, бо лічыў, што вялікі горад (я родам з Магілёва) не прынясе карысці. Ён вырашыў, што я павінна развівацца як музыкант. Таму я скончыла музычную школу, вучылішча і кансерваторыю па класе фартэпіяна. І здавалася б, што ўсё складаецца ў тым кірунку. Але не, на мясцовым тэлебачанні быў конкурс для маладых, у якім я ўдзельнічала, сачыла за тым, як працавалі старэйшыя калегі. Так усё пачалося. Цяжка было, але хацелася, паступова набіралася вопыту. Я веру, што, калі ёсць жаданне, можна горы перавярнуць. Бо журналіст - гэта не толькі адукацыя, гэта лад жыцця.\n- Але ж у працы яшчэ і шмат выпрабаванняў...\n- Журналіст - гэта той чалавек, які хоча працаваць, мець стасункі з людзьмі. Я прайшла ступень навучання ў Магілёве, потым у Мінску. Калі прыязджаеш у вялікі калектыў, у вялікі горад, заўсёды нешта трэба даказваць. Цяпер усё пройдзена, гэтыя вяршыні ўзятыя, і я разумею, што на сваім месцы працую. Задавальненне ёсць, ёсць і цяжкасці, але яны прыемныя. Наша работа шчаслівая тым, што мы маем магчымасць сустракацца з рознымі людзьмі, адчыняць розныя дзверы, бачыць тое, што звычайны чалавек не пабачыць. Вядома, расказваць пра гэта.\n- Чаму менавіта культуру абралі ў якасці сваёй асноўнай тэмы?\n- Напэўна, кожны журналіст мае сваю скіраванасць. Мне сфера палітыкі, эканомікі не такая цікавая, і, можа, яна ў мяне не атрымалася б зусім. Я з лічбамі ніколі не сябравала, сумна расказваць пра практычныя, сухія факты. Мне важны, цікавы свет культуры, мастацтва, духоўнасці, рэлігіі. Люблю апавядаць пра чалавека. Магчыма, гэта звязана з тым, што я займалася музыкай. Думаецца, правільна, што кожны журналіст прызначаны для сваёй тэмы. Мы не з кожным чалавекам можам сябраваць, не кожнага пакахаем. Таму і тэма для працы выбіраецца паводле памкненняў.\n- Столькі гадоў расказваючы пра культуру, магчыма, вы самі ўжо сталі сваім чалавекам сярод мастакоў, акцёраў, спевакоў?\n- Не магу сказаць, што свая для ўсіх. Нехта прывячае, нехта - не. Але часта, калі я прыязджаю ці тэлефаную, ёсць момант пазнавання. Гэта проста вопыт і ўзрост. Калі прадстаўляешся, не трэба доўга тлумачыць, хто ты. Ёсць многа сяброў сярод артыстаў, мастакоў, усе яны вельмі цікавыя людзі, шчырыя, безабаронныя. Магчыма, не вельмі практычныя ў жыцці. Я заўсёды захапляюся мастакамі. Не кожны зразумее мастака, можа проста ў побыце абразіць. Мне падабаюцца людзі, якія займаюцца сваёй любімай справай, а не проста дзеля прыбытку. Якія трымаюцца і маюць унутраны стрыжань. Гэтаму хочацца ў іх вучыцца.\n- Напэўна, праца ў навінах таксама мае сваю спецыфіку, накладае адбітак на рытм жыцця?\n- Навіны - гэта асобная дзяржава, тут вельмі цікава, гэтая праца прымушае ўвесь час рухацца, змяняцца, трымаць сябе ў форме, нягледзячы на ўласныя звычкі, сямейныя клопаты. Ты не ведаеш, як складзецца дзень, але прыйдзе навіна - і трэба яе рабіць. Гэта самае цікавае.\n- Маеце сакрэт, як заставацца прыгожай на экране, нягледзячы на шалёны тэмп жыцця і працы?\n- Я не лічу, што сёння так і добра выглядаю (смяецца), час ідзе. У маладосці бярэш адным, а ўжо ў больш сталым узросце - іншым. Можа, нейкі давер гледача з'яўляецца. Мне пашанцавала, бо ад пачатку мяне палюбіла камера. Я ў жыцці нават магу быць не такой, але на экране буду выглядаць прыгожа. Не магу пахваліцца тым, што трымаю сябе ў форме, часам даю сабе паслабленні, маю да сябе шмат прэтэнзій. Лянота - наш вораг, і на яе мы спісваем многае. Але ж насамрэч калі хочаш, то знойдзеш час на ўсё. Варта за сабой сачыць, рухацца, правільна харчавацца. Але разумею, што для мяне як для гледача важная харызма, абаяльнасць чалавека. Часам, бывае, бачыш на экране чалавека з неідэальнай знешнасцю, але ён гаворыць цікава, сам з'яўляецца асобай. Думаецца, гэта самае істотнае ў нашай прафесіі.\n- Глядзіце свае эфіры?\n- Так, праглядаю. Важна сачыць за сваёй працай, мовай. Бо мы ж не ідэальныя. Калі глядзіш эфір, то разумееш, што можна было б лепш зрабіць, але ўжо ўсё зроблена. Унутраны рэдактар павінен быць заўсёды, супакойвацца нельга. Не для таго, каб любавацца сабой, а каб бачыць свае недахопы і выпраўляць іх, пазбягаць у будучыні. Гэта вучыць. Людзі вучаць, калегі. Раней я абражалася, калі нехта рабіў мне заўвагі, крытыкаваў. А потым я недзе прачытала і пагадзілася з тым, што людзям, якія нас крытыкуюць, не любяць нават, мы вельмі абавязаныя. Дзякуючы ім мы расцём: нас "чапляюць" заўвагі, і мы змяняемся. Калі ж будуць казаць толькі, якія мы харошыя і прыгожыя, то ніякага развіцця не будзе, будзе толькі расслабленне. У выхаванні таксама працуе гэтае правіла. Нельга занадта хваліць дзіця, варта трымацца строгасці, кансерватыўнасці.\n- Вы сваю дачку таксама ў строгасці выхоўваеце?\n- Здараецца, "наязджаю", як зараз кажуць. Яна сціплая дзяўчынка, спакойная. Нельга, магчыма, з ёй так, але хочацца, каб яна вырасла правільным чалавекам. Мне вельмі не падабаецца, што сышла павага да старэйшых, што вучань можа крытыкаваць настаўніка, сын - бацьку. Раней такое немагчыма было ўявіць...\n- На вуліцы вас пазнаюць? Магчыма, у крамах?\n- Бывае. З аднаго боку, гэта прыемна, значыць, людзі глядзяць навіны, бачаць маю працу. Гэта ж прафесія такая. Публічнасць нашай работы да многага абавязвае. Тое, што могуць іншыя сабе дазволіць, нам нельга. Трэба сябе заўсёды трымаць у напрузе. На экране ты ўзор і не маеш права яму не адпавядаць у жыцці. Гэта мабілізуе.\n- Для журналістаў, якія працуюць у сферы культуры, складана адвабіцца ад працы і адпачыць. Як вы самі адпачываеце?\n- Мне падабаецца "культурніцкае" кола. Гэта жывыя людзі, захопленыя сваёй справай, якія ў любым узросце могуць быць як дзеці. У гэтым і наша жыццё. Але калі б мяне нехта запрасіў у тэатр ці на выстаўку, я б не пайшла. Гэта ёсць у нас на працы. Напэўна, мы развучыліся атрымліваць асалоду як гледачы, бо адразу ацэньваем. Мы ж ведаем і некаторыя закулісныя рэчы. Таму, на жаль, культурны адпачынак - не для мяне. З кнігай - так. За праглядам фільма. Але некуды ісці - не. Лепш ужо дома, з самой сабой, дачкой, сям'ёй.\n- Хочаце, каб дачка таксама стала тэлежурналістам?\n- Самае галоўнае займацца тым, што ты сам выбраў, што сапраўды хочаш рабіць. Мая дачка бачыць, як я працую. Часам нават думаю: як карысна, калі ў дзяцінстве бачыш, як працуюць бацькі. Мы ведаем: адукацыя - гэта адно, а вопыт - іншае. Я б з ёй падзялілася сваімі прафесійнымі здабыткамі.\n- Самі ў каго яшчэ вучыцеся?\n- Ва ўсіх. Я прыглядаюся да таго, што робяць калегі. Журналісты - як "хапуны", мы многае пазычаем, многае спрабуем. Не магу сказаць, што маю пэўнага чалавека як узор, бо баюся растварыцца і быць падобнай. Важна стаць асобай, бо вельмі цяжка застацца ў памяці гледача. Але можна.


Супраць праваабаронцы Леаніда Судаленкі ўзбуджана крымінальная справа » Свободный регион\nСёння, 14 красавіка, старшыня Гомельскага аддзялення РГА «Прававая ініцыятыва» Леанід Судаленка даведаўся, што 13 красавіка Следчы камітэт узбудзіў крымінальную справу па частцы 2 артыкула 343 КК (распаўсюд парнаграфічных матэрыялаў з выкарыстаннем сеткі Інтэрнэт) па факту распаўсюду парнаграфічных ролікаў нібыта з электроннай скрынкі, якая належыць праваабаронцу. Нагадаем, 8 красавіка ў грамадска-палітычным цэнтры ў Гомелі на Палескай,52 прайшоў вобшук, міліцыя забрала нібыта для праверкі ў межах крымінальнай справы чатыры сістэмныя блокі камп'ютэраў. Вобшук прайшоў і на кватэры Леаніда Судаленкі, які на той момант знаходзіўся ў Швецыі на канферэнцыі праваабаронцаў.\nМіліцыя патлумачыла, што нібыта з электроннай скрынкі sudalenka@mail.ru была распаўсюджана парнаграфія, заявы аб гэтым паступілі ў праваахоўныя органы ад невядомага грамадзяніна і інспекцыі па падатках і зборах па Савецкаму раёну Гомеля.\n14 красавіка Леанід Судаленка правёў прэсавую канферэнцыю. Па-першае, ён акцэнтаваў увагу, што сапраўды раней, амаль 15 гадоў, да снежня 2014 года ён карыстаўся скрынкай з адрасам sudalenka@mail.ru, але дадзеная скрынка была ўзламаная невядомымі ў снежні 2014 года. Аб гэтым сведчаць доказы – перапіска праваабаронцы з тэхнічнай службай падтрымкі. У той жа час, у снежні 2014 года – студзені 2015 года была ўзламаная і старонка Леаніда Судаленкі ў сацыяльнай сетцы Twitter, дзе пачалі з'яўляцца нібыта ад імя праваабаронцы допісы абразлівага характару ў бок яго калег і паплечнікаў. Электронная скрынка была адноўлена, але праз тры дні зноў узламаная. «І я больш ёй не карыстаўся, бо палічыў, што такі сервіс ненадзейны і не абаронены, калі скрынку ўвесь час узломваюць. Я яе больш не кантраляваў», - адзначыў Леанід Судаленка.\nПа-другое, распаўсюджвалася парнаграфія нібыта з электроннай скрынкі і з IP-адрасу, які зарэгістраваны на Палескай,52 за РГА «Прававая ініцыятыва». Варта дадаць, што па дадзеным адрасе знаходзіцца грамадска-палітычны цэнтр, тут часта праходзяць мерапрыемствы, семінары, сустрэчы і імпрэзы, і пароль ад Wi-FI ведаюць шмат людзей, якія бываюць тут. Пароль таксама запісаны быў доўгі час і на дошцы ў офісе. Таму пры жаданні скарыстацца Wi-Fi можна нават не заходзячы ў будынак офісу.\nЛеанід Судаленка ўпэўнены, што дадзеная крымінальная справа – жудасная правакацыя. Дарэчы, сёння, 14 красавіка, праваабаронца спрабаваў трапіць да следчага, каб даць тлумачэнні па дадзенай справе, але яго адвакату адказалі, што пакуль гэта не патрэбна. 15 красавіка праваабаронца збіраўся на запланаваную сустрэчу ў прадстаўніцтва ЕС у Беларусі. А ўжо ў час прэсавай канферэнцыі раптам стала вядома, што 15 красавіка яго выклікаюць на допыт у 14.00. Гэта значыць, што сустрэча ў прадстаўніцтве ЕС будзе сарваная.\nЛеанід Судаленка звяртае ўвагу, што месяц таму ён патрабаваў ад УУС Гомельскага аблвыканкаму ўстанавіць IP і тых людзей, якія на адным з сайтаў не толькі перыядычна публікуюць абразы ў бок праваабаронцы, але апошнім часам і пагражаюць забойствам яго дзецям. Ні IP, ні тых асоб, хто змяшчае дадзеныя пагрозы, міліцыя не ўстанавіла, аб чым і дала адказ. Пракуратура запатрабавала ад міліцыі ўсё ж устанавіць асоб, але зноў УУС даў адмоўны адказ. Тады праваабаронца паўторна звярнуўся ў пракуратуру. «Мне нібыта намякаюць, што калі я не спынюся ў сваіх патрабаваннях, то мяне пасадзяць, а не тых, хто пагражае маім дзецям забойствам у публічнай прасторы», - лічыць Леанід Судаленка.\n«Не ўзнікае ніякага сумневу, што крымінальная справа – правакацыя. Каб Леанід Судаленка – праваабаронца, чалавек такога статусу і ўзросту займаўся такімі рэчамі – гэта проста лухта. Мы ў грамадска-палітычным цэнтры вучым людзей камп'ютэрнай бяспецы, сучасным тэхналогіям – а праваабаронца са сваёй уласнай скрынкі рассылае парнаграфію – хто толькі можа ў такое глупства паверыць», - адзначыў нефармальны кіраўнік грамадска-палітычнага цэнтру Уладзімір Кацора.\nПа яго словах, праваабарончая дзейнасць -- зараз асноўны накірунак працы на Палескай,52. Сюды ходзяць за прававой дапамогай безліч людзей, і Леанід Судаленка шмат каму дапамагаў.\n«Гэтую правакацыю робяць тыя органы, якія неаднаразова прыходзілі да нас сюды, рабілі вобшукі, забіралі камп'ютэрную тэхніку – і ў 2001 годзе, і ў 2007, і ў 2011. Ёсць і такія людзі, якія прыходзяць сюды з мэтай збору нейкай інфармацыі, магчыма, яны нечага пакрыўджаныя на нас і так помсцяць», - выказаў меркаванне Уладзімір Кацора.\nИсточник - spring96.org.


Журналіст Руслан Шошын на InterPolitInterPolit - палітычная сацыяльная сетка: Палітыка, улада й грамадзтва\nПалітычныя погляды: Ўмерана правыя\nСфэра дзейнасьці: Журналист\n30.12.12 Руслан Шошын Нашы за мяжой. Руслан Шошын: паміж Мядзелам і Варшавай 29.12.2012 Гутарыў Барыс Гарэцкі Беларуская асацыяцыя журналістаў: http://baj.by/be/node/18990"Мару адкрыць у Беларусі журналісцкую навучальную установу еўрапейскага ўзроўню. Я зараз навучаюся ў лабараторыі рэпартажу – гэта курсы, дзе вучаць менавіта рэпарцёрскай працы, у розных відах медыя: ... Камэнтаваць ( 3 )\n05.11.12 Руслан Шошын “Миллионы белорусской оппозиции” Президентские выборы 2010 года показали не только жестокость и бесцеремонность белорусской власти, но так же не собранность и безответственность руководителей демократического движения. Так называемая “солидарность” остаётся далеко за пределами мечтаний. Среднестатистический белорус, ... Камэнтаваць ( 0 )\n02.09.12 Руслан Шошын Джулиан Ассанж, герой или преступник? 17 августа стал днём разочарования Британии. Именно в этот день маленькая латиноамериканская республика Эквадор предоставила политическое убежище создателюWikileaks Джулиану Ассанжу. Лондон такого решения никак не ожидал, а колониальная харизма дала о себе знать. Из уст ведущих британских ... Камэнтаваць ( 6 )\n17.05.12 Руслан Шошын Акцыя Салідарнасьці ў Варшаве (фота, відыё) 16 мая ў цэнтры старога горада Варшавы Фонд Адкрытая Беларусь правёў Акцыю Салідарнасьці. Падчас акцыі беларусы раздавалі мінакам ангельскую версію кнігі Алега Алкаева “Shooters Team”, пры гэтым зьбіралі ахвяраваньні на дапамогу сям’і галадоўніка Сяргея Каваленкі. ... Камэнтаваць ( 3 )\n15.05.12 Руслан Шошын Акцыя Салідарнасьці ў Варшаве! Шаноўныя Сябры! Фундацыя Адкрытая Беларусь арганізоўвае Акцыю Салідарнасьці ў Варшаве. Пад час акцыі будуць раздавацца кнігі Алега Алкаева "Расстрельная команда" на ангельскай мове, а таксама праходзіць збоз сродкаў для сем'яў рэпрэсаваных. Увагу мінакоў будзе прыцягваць беларуская музыка. ... Камэнтаваць ( 2 )\nНарадзіўся ў Мядзеле. Горад Мядзел знаходзіцца на паўночным захадзе Беларусі 100км ад Вільні. Скончыў Мядзельскую сярэднюю школу №1 ім.Уладзіміра Дубоўкі. У 2006 паступіў у Менскі дзяржаўны тэхналягічны каледж на спецыяльнасьць "прафесійная фатаграфія". З-за сваёй актыўнай палітычнай дзейнасьці быў адлічаны з другога курса. У верасьні 2008 паступіў на першы курс факультэта журналістыкі Варшаўскага ўнівэрсытэту. Ў 2011 годзе стаў бакаляўрам Варшаўскага ўнівэрсытэту. Паступіў у магістратуру на Варшаўскім ўнівэрсытэце (дакумэнталістыка). Cябра Беларускай Асацыяцыі Журналістаў,Сябра партыі Беларускі Народны Фронт. Незалежны беларускі журналіст. Спецыяльны карэспандэнт ў Польшчы першага інфармацыйнага парталу Ўкраіны 'Обозреватель'. Сябра Таварыства Беларускай Мовы імя Францішка Скарыны. Сябра моладзі БНФ, адзін з заснавальнікаў і Сярба Рады Фонду "Адкрытая Беларусь" (Варшава).\n63 Ваша стаўленне да правядзення чэмпіянату свету па хакеі ў БеларусіПрапаную абмеркаваць ці варта байкатаваць гэты чэмпіянат. На мой погляд не. Па таму, што такая...Семён Васильевич Мазур Да завершэньня дэбатаў засталося: 12 дзён.\nСкоро многие чиновники окажутся на "нарах"Юрась Малюта 19:49, 12.04.13\nАляксандр Лукашэнка загадаў кіраўніцтву сілавых ведамстваў звярнуць яшчэ большую ўвагу на барацьбу з карупцыяйСпадарыня Вольга 18:43, 12.04.13\nГеннадий Федынич: Люди массово уезжают из Беларуси на заработкиСтепан Викторович 17:26, 12.04.13\nБеларуская Нацыянальная Памяць запрашае на прэзентацыю першай беларускай настольнай гульні “Паўстанцы”.Анатоль Міхнавец 16:09, 12.04.13\nЕС: оттепели в отношениях с Беларусью нетЗелёный 15:19, 12.04.13\n"Машына часу" створана іранскім навукоўцамСергей Белый 14:56, 12.04.13\nРабочие массово бегут с предприятийСпадарыня Вольга 14:22, 12.04.13\nЗялёныя прапануюць рэфармаваць Чарнобыльскі шляхПётр Філон 06:11, 12.04.13\nЗагадочные обстоятельства смерти лидера белорусской диаспоры в ЛитвеСтепан Викторович 20:04, 11.04.13\nВ Беларуси нету денег на социальные нужды. Выход - субботникиСтепан Викторович 19:58, 11.04.13


Калі надышла пара, прафесію выбрала без ваганняў, свядома і ўпэўнена, аб чым ніколі не пашкадавала. Вызначыцца з напрамкам дапамог прыклад настаўніцы рускай мовы і літаратуры і замежнай мовы Святланы Францаўны Кісялёвай. Барысаўскі дзяржаўны педагагічны каледж, потым Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт — і вось я ўжо з дыпломамі настаўніка пачатковых класаў і замежнай мовы вярнулася на радзіму. Некаторы час выкладала нямецкую мову ў Велікасельскай сярэдняй школе Шаркаўшчынскага, потым — ва Удзелаўскай сярэдняй школе Глыбоцкага раёна, куды пераехала з сям’ёй на пастаяннае жыхарства; працавала педагогам-арганізатарам у Дзеркаўшчынскай сярэдняй школе.\nФота з асабістага архіва Наталлі Вайцюль


Публікацыі па тэме «самакіраванне» | Новы Час\nЗмена фінансава-бюджэтнай палітыкі і ўзмацненне мясцовага самакіравання. Такія патрэбы агучылі ўдзельнікі канферэнцыі ў Мінску.\nЦёця Моця пачынае гульню «Добрыя суседзі»\nЦёця Моця пачынае гульню «Добрыя суседзі»: як палепшыць жыццё вакол сябе і запрашае ў яе ўсіх, каму неабыякава месца, дзе яны жывуць.\nУ Польшчы — хваля судовых працэсаў у справе смогу\nУжо больш за 40 чалавек хочуць падаць у суд на варшаўскія ўлады за адсутнасць эфектаў у барацьбе са смогам.\nБрэст: замест стыхійнай стаянкі — сучасную пляцоўку\nКалектыўны зварот за добраўпарадкаванне тэрыторыі ў мікрараёне Кавалёва падпісала ўжо больш за 100 жыхароў Брэста. На месцы стыхійнай стаянкі мясцовыя жыхары хочуць бачыць сучасную пляцоўку, дзе знайшлося б месца і паркоўцы аўтамабіляў і зялёнай зоне, паведамляе прэс-служба кампаніі «За наш горад».\nУ Вільні ўсталююць 90 cпецыяльных будак для беспрытульных катоў\nВіленскае самакіраванне на працягу трох гадоў збіраецца абсталяваць каля 90 будак для беспрытульных катоў. Яны будуць устаноўлены ў месцах кармлення гэтых жывёл.\nШто варта ведаць, каб быць гарадскім?\nГорад, і не толькі сучасны, — гэта перш за ўсё публічная прастора, у якой разгортваецца наша жыццё. Самотнымі мы толькі нараджаемся і паміраем (дый тое незаўсёды), а ўсё астатняе адбываецца на вачах супольнасці. І ў яе патрапляюць не толькі сваякі і знаёмыя, як у вёсцы, а цалкам незнаёмыя асобы, з якімі мы мусім лічыцца.


Вільгельм Кубэ: сапраўднае аблічча (Ч.2-я) – Павел Знавец » Политринг - Новости Беларуси\nУ прыватных размовах разумныя людзі мне казалі, што я зарана пачаў асвятляць тэму адносна гістарычнай ролі Вільгельма Кубэ ў дачыненні да Беларусі. Маўляў, большасць беларускага грамадства яшчэ не гатовая да успрыняцця гісторыі 2-й сусветнай вайны такой, якой яна была.\nМабыць, яны ў нечым маюць рацыю. Але ж некаму гэта трэба рабіць. Таму і раблю, бо мне пашчасціла ў 1997-м пагаманіць з непасрэдным удзельнікам тых падзей Антонам Шукелойцам. І на мне ўжо ляжыць маральная адказнасць за тое, каб данесці да шырокага кола людзей пачутае. Дый, паўтаруся, дзеля гісторыі як навукі гэта трэба рабіць. Каб гісторыя другой сусветнай вайны, урэшце рэшт, станавілася больш праўдзівай, а не заставалася й надалей для беларусаў літаратурай, з характэрным для яе наборам баек, казак і легенд.\nПаплечнікі Вільбгельма Кубэ.\nБезумоўна, што адзін Кубэ, без надзейных, самаахвярных і адукаваных паплечнікаў, якіх ён паклікаў на ключавыя адміністратыўныя пасады, не змог бы за два гады столькі шмат зрабіць дзеля Беларусі. Таму трэба ўзгадаць некаторых з іх --тых, хто забяспечваў да 22 верасня 1943-га -- дня смерці Кубэ, выжыванне і больш менш бяспечнае жыццё мірнага насельніцтва Беларусі.\nНагадаю, што пасля няўдалых замахаў на жыццё Кубэ( яны пачаліся недзе з сярэдзіны 1942-г.) , а потым і яго забойства ўвосень 1943-га і разгортвання па ўказанню з Масквы шырокага партызанскага руху на Беларусі , для яе мірнага насельніцтва пачаўся суцэльны жах: тэрор, спальванне цэлых вёсак і паселішчаў з усімі іх жыхарамі за супрацу з партызанамі і г.д.\nСярод тых, каго Кубэ паклікаў на адміністратыўныя пасады, трэба асабліва адзначыць, прынамсі, наступных асобаў:\n1)Бургамістра г.Менска прафесара Вацлава Іваноўскага.\nВацлаў Іваноўскі фактычна забяспечваў жыццядзейнасць сталіцы Беларусі ў найцяжэйшыя гады акупацыі. На ім ляжала адказнасць за фунцыянаванне ўсіх камунальных ды іншых установаў і службаў г. Менска(харчовая прамысловасць, грамадскі транспарт, вадаправод, каналізацыя, дзіцячыя ўстановы, школы, тэатр, музей і г.д.).\nВацлава Іваноўскага застрэлілі 7 снежня 1943-га года, неўзабаве пасля забойства Кубэ, ў раёне сучаснай вуліцы Няміга ў Мінску. Ёсць падставы меркаваць, што тэракт быў здзейснены або з ведама, або па прамому указанню Э.фон Готберга, які да заступлення на пасаду Генеральнага Камісара Беларусі узначальваў менскае Гестапа.\nПаказальны і ўражлівы факт: падчас пахавання ў Менску гораданачальніка Вацлава Іваноўскага мора людзей расцягнулася на кіламетры. І гэта пры тым, што быў халодны снежаньскі дзень і што новая, пасля забойства Кубэ, нямецкая адміністрацыя фон Готберга не ладзіла пахаванне. Дзіўна, але на тэракт супраць бургамістра сталіцы Беларусі фон Готберг не звярнуў асаблівай увагі.\nВышэйпададзеныя факты сведчаць аб велічы асобы Вацлава Іваноўскага. Такой велізарнай народнай падтрымкі больш ні ў каго з гарадавых Мінска і блізка не было. І, мабыць, наўрадці калі-небудзь будзе. Нагадаю, што Вацлаў Іваноўскі -- адзін з заснавальнікаў першай беларускай палітычнай партыі -- Беларускай Рэвалюцыйнай( крыху пазней -- Сацыялістычнай) Грамады, 1903г., а таксама адзін з бацькоў-стваральнікаў Беларускай Народнай Рэспублікі(1918г.). Таму я перакананы, што калі Беларусь пасля Лукашэнкі застанецца незалежнай, дык ў горадзе Мінску абавязкова з'явіцца вуліца імя Вацлава Іваноўскага;\n2)Кіраўнікоў беларускай асветы, адукацыі і школьніцтва: В.Гадлеўскага, А.Шукелойца, В.Тумаша, Ф.Аляхновіча ды іншых.\nШто тычыцца Радаслава Астроўскага, то маё асабістае стаўленне да гэтай гістарычнай асобы неадназначнае. Р.Астроўскі быў атывістам беларускага руху і падчас нямецкай акупацы(ўжо пасля забойства Кубэ) дамогся ад фон Готберга права на стварэнне марыянеткавай Беларускай Цэнтральнай Рады і ўзначаліў яе. Але ж паводле меркаванняў некаторых даследчыкаў (гісторыка Юры Туронка і інш.) Радаслаў Астроўскі нясе, прынамсі, маральную адказнасць за забойства Вацлава Іваноўскага.\n3).Вільгельма Янэцке - намесніка Вільгельма Кубэ па лініі Трэцяга Рэйху.\nЯнэцке быў блізкім сябрам, цёзкам і аднадумцам Вільгельма Кубэ. І менавіта яго Кубэ папрасіў накіраваць да сябе з Берліна ў Менск у якасці свайго намесніка па лініі 3-га Рэйха. Гэты таўставаты, але, па характарыстыцы Шукелойца "дабрадушны, разумны і інтэлігентны немец" быў блізкім сябрам Кубэ. Янэцке прытрымліваўся тых жа поглядаў наконт будучыні Беларусі і беларусаў, як і Кубэ.\nЗабягаючы наперад, адзначу, што пасля забойства Кубэ і ў яго намесніка Янэцке лёс склаўся таксама трагічна, але аб гэтым пазней.\nАдпаведна сваім поглядам і ўяўленням аб Беларусі і беларусах, Кубэ і Янэцке праводзілі цалкам прабеларускую палітыку. Настолькі прабеларускую, асабліва ў галіне адукацыі і культуры, наколькі гэта было магчыма і наколькі дазвалялі іхнія паўнамоцтвы кіраўнікоў выканаўчай акупацыўнай цывільнай улады на Беларусі часоў 3-га Рэйха.\nКубэ і Янэцке, паводле расповяду Антона Шукелойца, марылі і бачылі Вайсрутэнію(Беларусь) у будучым як еўрапейскую дзяржаву ў складзе Вялікага Рэйха ад Атлантыкі да Уралу. А саміх сябе, вядома ж, яе кіраўнікамі.\nІ сярод іх - умоўна незалежная Рэспубліка Беларусь. Сённяшняя Беларусь - гэта працяг той БССР, якую Сталін і яго атачэнне ва ўрэзаным тэрытарыяльным выглядзе мусілі адрадзіць у 1945-м, шмат у чым дзякуючы ўсёй папярэдняй дзейнасці Вільгельма Кубэ і яго паплечнікаў па нацыянальнаму руху на Беларусі падчас другой сусветнай вайны.\nБеларусь сёння - гэта, фактычна, квазі-дзяржава, з бяссменным прэзідэнтам-правадыром, намаганнямі якога амаль ўсё ў ёй русіфікавана.\nАле насельніцтва Беларусі, дзякуючы нават такой умоўнай незалежнасці, на мой погляд, ўжо знаходзіцца ў пошуках сваёй нацыянальнай ідэнтычнасці.\nАб маім збаўленні ад савецкіх стэрэатыпаў.\nБяседы з Антонам Шукелойцам, які працаваў і асабіста ведаў як немцаў В.Кубэ і В.Янэцке, так і ледзь не ўсіх беларусаў з ліку супрацоўнікаў цывільнай адміністрацыі часоў нямецкай акупацыі Беларусі(1941-1944гг.), канчаткова пазбавілі мяне ад зашмальцаванага і вельмі далёкага ад ісціны савецкага ўспрыняцця падзеяў другой сусветнай вайны.\nДа мяне пасля гутарак з Антонам Шукелойцам канчаткова дайшло, чаму савецкая прапаганда прыклеіла ярлык "палач беларускага народа" да Вільгельма Кубэ.\nМною ўжо даўно не ўжываюцца без двукосся асноўныя камуна-савецкія ідэалагічныя тэрміны-клішэ. Напрыклад такія, як "Вялікая Айчынная вайна" і "Вялікая Перамога".\nУ недарэчным спалучэнні "Вялікая Айчынная" у адносінах да часткі адной вайны закладзены нейкі фантасмагарычны ідэалагічны змест. І нават нейкі пафас, бо слова "Бацькаўшчынская" замест "Айчынная", камуністам не пасавала. Мабыць, з-за свайго адмысловага, чыста беларускага зместу і сэнсу.\nШто ж тычыцца тэрміна "Вялікая Перамога", дык гэта ўвогуле гучыць як нейкі аксюмарон для краіны, тэрыторыя і жыхары якой ў 2-й сусветнай вайне былі проста разменнай манетай у геапалітычных крывавых гульнях двух крывавых дыктатараў.\nДля мяне было адкрыццём, што Вільгельм Кубэ па сваіх поглядах, сваёй унутранай сутнасці і перакананнях з'яўляўся насамрэч кансерватарам і хрысціянскім дэмакратам. І быў гуманістам для таго жорсткага часу. Асабліва калі ўзяць пад увагу ўсю яго папярэднюю біяграфію, а не толькі дзейнасць у надзвычайных варунках другой сусветнай вайны.\nСумненні наконт сапраўдных рэалій другой сусветнай вайны ў мяне ўзніклі яшчэ ў юнацкім 16-гадовым узросце. Калі я ўпершыню, пад час навучання ў ПТВ-107 г.Мінска(1982-1985гг.) наведаў Музей гісторыі "Вялікай Айчыннай вайны", што месціўся побач з ГУМам. А потым яшчэ і мемарыяльны комплекс "Хатынь".\nТады экскурсавод - пажылая жанчына, на дзіва праўдзіва распавяла нам, падлеткам, што ў паліцыі і ў органах нямецкай адміністрацыі падчас акупацыі Беларусі служыла як мінімум ад 200 да 400 тысячаў беларускага насельніцтва, г.зн. болей чым было партызан. Мяне гэты факт тады вельмі ўразіў, бо я лічыў наадварот.\nПазней да мяне дайшло, што забойства Кубэ і разгортванне партызанскага руху ў Беларусі спарадзіла вельмі жорсткую рэакцыю нямецкіх акупантаў са спальваннем тых населеных пунктаў Беларусі, дзе асаблівую падтрымку знаходзілі партызаны. І гэткія падзеі пачаліся толькі ў 1943-м, г.зн. пасля пачатку няўдалых замахаў на жыццё Кубэ. Ну а потым і ўдала спланаванай спецаперацыі, пасля якой Вільгельм Кубэ загінуў.\nВаеннапалонныя ў Беларусі. Лета-восень 1941-га.\nНапрыканцы лета-пачатку восені1941г. апынуўшыхся ў катле акружэння жаўнераў, афіцэраў і камандзіраў Чырвонай арміі, што здаліся ў палон ў першыя месяцы вайны, налічвалася літаральна людское мора. Як і кінутай і разбітай савецкай вайсковай тэхнікі. Толькі на тэрыторыі Беларусі было ўзята, а ў асноўным здалося ў палон каля 2-х мільёнаў чырвонаармейцаў! Астранамічная лічба!\nПасля прызначэння Кубэ на пасаду кіраўніка грамадзянскай акупацыйнай адміністрацыі Беларусі з ваеннапалоннымі трэба было нешта рабіць. Бо набліжалася зіма.\nУ камандавання Вермахта катастрафічна не хапала не толькі сродкаў на ўтрыманне такой колькасці людзей, але й транспарту і вагонаў для іх адпраўкі на прымусовую працу ў Германію. А параненыя і знясіленыя ваеннапалонныя былі проста асуджаны на смерць.\nНямецкае вайсковае камандаванне да прызначэння Кубэ не ведала, як вырашаць пытанне з такой колькасцю савецкіх ваеннапалонных. Часта іх проста пакідалі ў агароджах з драўляных жэрдак, часам нават без калючага дроту па перыметру, элементарнага харчавання, нагляду і належнай аховы.\nТакія ваеннапалонныя, здэмаралізаваныя і знясіленыя, так і заставаліся, як быдла ў стойле, ў большасці сваёй паміраць, баючыся выйсці з гэтых агароджаных загонаў. Такія агароджы для часовага ўтрымання палонных ўзводзіліся без навесу, проста пад адкрытым небам.\nНайбольш смелыя і адносна здаровыя з ліку палонных збягалі па начах ў лес. Іх, вядома, ніхто нават і не шукаў.\nАд Антона Шукелойца я даведаўся, што менавіта Вільгельм Кубэ забараніў жорсткае абыходжанне з ваеннапалоннымі і іх растрэлы нават за спробы пабегу. Шукелойц казаў, што В.Кубэ як рэлігійны чалавек і гуманіст, не мог сабе такое дазволіць. Нават ва ўмовах жорсткай вайны.\nТаму і былі пакінутыя дзесяткі(ці мо нават сотні тысяч -- ніхто не лічыў) параненых, здэмаралізаваных, знясіленых і галодных ваеннапалонных Чырвонай арміі у 1941-м у такіх часовых агароджах без належнай аховы паміраць. Ці спрабаваць выжыць на волю лёсу.\nАбсалютна беспадстаўна лічыць такі падыход Кубэ да ваеннапалонных антычалавечым і негуманным. Трэба задаць сабе простыя пытанні: "А ці мог Кубэ пры адсутнасці матэрыяльных, харчовых, жыллёвых ды іншых рэсурсаў для ўтрымання такой колькасці палонных людзей паступіць інакш?\nІ як па-іншаму, больш гуманна з імі можна было абысціся, з гэтымі сотнямі тысяч палонных,галодных, знясіленых і параненых салдат і афіцэраў? Пытанне рытарычнае.\nЗараз вось уся сытая і заможная Еўропа не можа справіцца з некалькімі дзесяткамі тысяч незаконных мігрантаў. А Вільгельм Кубэ толькі на тэрыторыі Беларусі меў справу з сотнямі тысяч знясіленых, параненых і пакалечаных людзей -- ваеннапалонных салдат і аіцэраў з варожай арміі.\nА яшчэ трэба ўзяць пад увагу тое, што галоўны начальнік Трэцяга Рэйху Адольф Гітлер з недвухсэнсоўным намёкам пакінуў вырашэнне пытання лішніх, "баластных" ваеннапалонных не столькі ўласна на Кубэ як на прызначанага кіраўніка грамадзянскай адміністрацыі Беларусі, колькі на мясцовыя(беларускія) аддзелы Гестапа, паліцыі СД і вайсковага камандавання Вермахта.\nТаксама Гітлер быў напачатку вайны катэгарычна супраць стварэння з ваеннапалонных спецпадраздзяленняў Вермахта для барацьбы з Чырвонай арміяй. Маўляў, на іх нельга пакласціся, яны зусім нядаўна, да паланення ваявалі за варожую армію і т.п.\nГітлер жорстка памыліўся, а вось Кубэ, як мне падаецца, прыняў у той сітуацыі адзіна правільнае для сябе рашэнне -- пусціць вырашэнне пытання "баластных" ваеннапалонных на самацёк.\nЯк потым засведчыла гісторыя, гэта было хоць і адносна гуманнае, але не зусім прадуманае для Германіі рашэнне. Яно потым аўкнулася Вермахту ў 1943-44гг. Бо частка ваеннапалонных выжыла, асела ў вёсках і лясах. І ў значнай ступені пасля забойства Кубэ паспрыяла стварэнню шырокага партызанскага руху на Беларусі.\nПраўду пра цукеркі, што "кідаў Кубэ ў яму габрэйскім дзецям", якіх потым закопвалі жывымі(гэты факт згадваецца ў Вікіпедыі і ва ўспамінах былых вязняў мінскага гета), увогуле аб адносінах Кубэ да габрэяў і габрэйскага пытання, аб іншых фактах з біяграфіі і дзейнасці Вільгельма Кубэ на Беларусі -- у наступнай частцы.\nПершая частка - https://politring.com/articles/17842-vlgelm-kube-sapradnae-ablchcha-pavel-znavec.html\n13-06-2018, 11:35 3325 просмотров


Catholic.by - Арцыбіскуп Кандрусевіч памаліўся за спачылага айца Казіміра Жыліса SI у Гродне\n19.02.2021 16:24 Фота: Вольга Сялiцкая / Grodnensis.by / Catholic.by\nРазам з арцыбісупам літургію канцэлебравалі біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч і шматлікія святары.\nУ гаміліі іерарх узгадаў пастырскі шлях айца Казіміра: «Як езуіт усё сваё жыццё і служэнне ў роднай Літве, Украіне і Беларусі, якая стала для яго другой Айчынай, ён прысвяціў для большай славы Бога — Ad maiorem Dei gloriam».\n«Айцец Казімір адчыняў і рамантаваў касцёлы і капліцы. Дзе толькі мог, евангелізаваў. Клапаціўся пра пакліканні да святарскага і манаскага жыцця. Яго выхаванцам з’яўляецца біскуп Юзаф Станеўскі, — працягваў мітрапаліт. — Ён не паддаваўся сучасным тэндэнцыям маральнага рэлятывізму і цвёрда стаяў на варце нязменнага Божага закону».\nАрцыбіскуп Кандрусевіч нагадаў, што спачылы пастыр «мужна змагаўся за захаванне цывілізацыі жыцця і любові, а таксама быў найбольш вядомым і папулярным спаведніком у Гродне».\n«Усім вядомы яго змаганні і дасягненні ў барацьбе з нашай нацыянальнай бядой — алкагалізмам, а таксама наркаманіяй. Ён першым у нашай краіне працягнуў руку духоўнай дапамогі вязням і быў для іх неабвержным аўтарытэтам»,— дадаў арцыпастыр.\nСпачылы езуіт пакінуў пасля сябе велізарны відэаархіў адраджэння Касцёла ў Беларусі, арганізаваў анлайн-трансяцыі набажэнстваў.\n«У савецкія часы ганенняў на веру ён быў знакам супраціву, і яго ўсімі сіламі атэістычная ўлада хацела выслаць з Беларусі.Але парадокс у тым, што тыя ж самыя асобы пасля сацыяльна-палітычных перамен 90-х гадоў мінулага стагоддзя з вялікай пашанай выказваліся пра яго — чалавека і святара, які абвяўшчаў маральныя каштоўнасці і выступаў за здаровы лад жыцця. Як ваяр за маральныя каштоўнасці, ён застаўся знакам супраціву і ў нашыя часы лібералізму і адыходу ад Бога», — сцвердзіў арцыбіскуп Кандрусевіч.\nБудучы рашучым і нават суровым у справах маральнасці і этыкі, як падкрэсліў мітрапаліт, у той жа час а. Казімір заставаўся вельмі сяброўскім, з пачуццём здаровага гумару.\n«Пра яго можна сказаць, што па нараджэнні ён быў літоўцам, але паводле паклікання — хрысціянінам», — падсумаваў іерарх.\n«Чалавеку дадзена адзін раз памерці, а потым — суд, — працытаваў арцыбіскуп Святое Пісанне. — Айцец Казімір Жыліс быў вельмі моцным і здаровым чалавекам. На праваслаўнае хрышчэнне акунаўся ў ледзяную ваду на Юбілейным возеры каля Гродна, чым здзіўляў многіх. Але хвароба можа зваліць нават самых моцных. Так сталася з і айцом Казімірам.\nНекалькі гадоў ён мужна змагаўся з ракам крыві. Гэтую цяжкую хваробу ўскладніў каранавірус, што прывяло да лятальнага канца.Бог паклікаў да сябе легендарнага святара, які праз сваё служэнне стаў голасам сумлення і светачам у амаральнай цемры сучаснасці не толькі ў горадзе над Нёманам, але і ва ўсёй Беларусі».\nАйцец Казімір Жыліс, як дадаў мітрапаліт, «жыў не для сябе, а для Касцёла, вернікаў і грамадства»: «Ён не імкнуўся да матэрыяльных каштоўнасцяў і зямной славы. Пра яго можна сказаць словамі Святога Пісання: голым нарадзіўся і голым пакінуў гэты свет. Але яго рукі поўныя Божай ласкі і добрых учынкаў.\nПрыклад яго жыцця — гэта яго запавет усім нам: усё чыніць на хвалу Божую, ніколі не здраджваць Яму, несці і бараніць евангельскія каштоўнасці, у спрыяльных і неспрыяльных абставінах жыцця заставацца сведкамі хрысціянства». «Удзячныя за яго ахвярнае служэнне, нашымі малітвамі і святымі Камуніямі напішам на яго магіле словы, якія пісалі першыя хрысыціяне: жыві ў Хрысце! — сардэчна заклікаў прысутных іерарх. — А ты, Божа, будзь міласэрны да свайго вернага слугі айца Казіміра Жыліса і прымі яго ў радасць вечнага шчасця ў небе».\nАрцыбіскуп Кандрусевіч таксама звярнуўся да прысутных літоўцаў на літоўскай мове, пастырам якіх быў айцец Жыліс. У іх асобах беларускі мітрапаліт падзякаваў Літве за вялікі дар Беларусі айца Казіміра і заклікаў наследаваць свайго вялікага земляка і жыць паводле Божага закону і хрысціянскіх традыцый.\nАбноўлена 19.02.2021 16:24\n#Гродна — парафія св. Францішка Ксавэрыя (58)\n#In memoriam (223)