«Нас працягваюць душыць». Лукашэнка паскардзіўся Пуціну на «цяжкі санкцыйны час», а потым яны згуляюць у хакей\n29 сьнежань 2021, 16:44\nАляксандар Лукашэнка і Ўладзімір Пуцін, 2018 г.\n28 сьнежня ў Санкт-Пецярбургу прайшоў нефармальны саміт СНД, а 29 сьнежня Пуцін сустракаецца асобна з Лукашэнкам.\nУ Санкт-Пецярбургу праходзіць нефармальная сустрэча Аляксандра Лукашэнкі і Ўладзіміра Пуціна, паведамляе БелТА.\nЯк піша праўладны тэлеграм-канал «Пул первого», Пуцін заехаў па Лукашэнку на бездарожніку «Мэрсэдэс», каб даставіць у Канстанцінаўскі палац у Стрэльне. Паводле прэс-службы Лукашэнкі, будуць абмяркоўвацца «актуальныя пытаньні беларуска-расейскага супрацоўніцтва».\nАляксандар Лукашэнка падзякаваў Уладзіміру Пуціну за падтрымку ў «цяжкі санкцыйны час», піша БелТА.\nПра гэта ён заявіў на афіцыйнай частцы сустрэчы з расейскім кіраўніком у Санкт-Пецярбургу.\n«Натуральна, вы ведаеце сытуацыю ў Беларусі. Я вам вельмі ўдзячны за тое, што зрабілі, за тую падтрымку, якую аказваеце нам. Не хачу вас улешчваць, рэч не ў лісьлівасьці. А ў тым, што на любую просьбу вы робіце даручэньне тым ці іншым людзям, адгукаецеся. І кампаніі, урад, банкі ідуць насустрач, падтрымліваючы нас у гэты цяжкі санкцыйны час. Нас працягваюць душыць. Пяць пакетаў увялі, кажуць пра шосты. Прытым бязмозглыя, нікому не патрэбныя санкцыі», — паскардзіўся Лукашэнка.\nЗь яго словаў, іншыя калегі з постсавецкай прасторы, зь якімі ён сустракаўся напярэдадні, гэтаксама асуджаюць санкцыйную палітыку Захаду.\n«Вядома, Расеі дастаецца заўсёды і дасталася гэтым разам. Але вы паказалі тым самым сваю надзейнасьць. Таму вельмі вялікі ўхіл (я ўжо чалавек дасьведчаны ў гэтым пляне) адбыўся ў бок нашага яднаньня — разам вырашаць пытаньні», — сказаў Лукашэнка.\nЛукашэнка і Пуцін пацьвердзілі пляны правесьці сумесныя вайсковыя вучэньні на тэрыторыі Беларусі ў 2022 годзе.\nАляксандар Лукашэнка прызнаўся, што даўно прасіў расейскага калегу, каб «не спынялася супрацоўніцтва ў абароннай галіне».\n«Вы мяне заўсёды падтрымлівалі ў гэтым пляне. Я вось зьвярнуўся да вас, каб мы не спынялі нашых сумесных вучэньняў, каб працягнулі стварэньне цэнтраў навучаньня нашых хлопцаў новым узорам тэхнікі, якую ў Расеі закупляем. Ведаю, вы і вашыя вайскоўцы разглядаеце мае прапановы аб вучэньнях у Беларусі. Хацелася б, каб гэтыя рашэньні былі прынятыя. Гэта на карысьць беларуска-расейскім адносінам», — сказаў Лукашэнка.\nУладзімір Пуцін на гэта паабяцаў, што ў лютым ці сакавіку такія вучэньні «абавязкова адбудуцца».\nПасьля Пуцін і Лукашэнка згуляюць у хакей. Напярэдадні Аляксандар Лукашэнка браў удзел у саміце кіраўнікоў дзяржаваў СНД, прымеркаваным да 30-годзьдзя СНД. Пра вынікі саміту не паведамляюць.


Шпацыр па мінскіх падзямеллях - 04.02.2016, Sputnik Беларусь\nПадарожжы па калектарам небяспечныя: праіржавелыя прыступкі люкаў, магчымыя навалы метану, адсутнасць сотавай сувязі і, як вынік, немагчымасць звярнуцца... 04.02.2016, Sputnik Беларусь\nПадарожжы па калектарам небяспечныя: праіржавелыя прыступкі люкаў, магчымыя навалы метану, адсутнасць сотавай сувязі і, як вынік, немагчымасць звярнуцца да выратавальных службаў. Катэгарычна забаронена спускацца ў калектары нават пры нязначнай магчымасці дажджу. Але гэтыя цяжкасці не спыняюць ні дыгераў, ні фатографаў.Інфаграфіка "Дзе шукаць гістарычнае рэчышча і вытокі Нямігі" >>\nхарактэрныя факты, мінск, беларусь, цiкавосткi\n12:05 04.02.2016 (абноўлена: 15:36 23.02.2016)\n© Sputnik / Василий СемашкоЧастка калектара Нямігі, па якой можна ісці, пачынаецца ў раёне вул. Грушаўская.\n© Sputnik / Василий СемашкоПаток вады тут даволі брудны. Улічваючы, што калектар у гэтым месцы праходзіць на невялікай глыбіні праз прыватны сектар, магчыма, у яго зробленыя незаконныя ўрэзкі бытавой каналізацыі.\nПаток вады тут даволі брудны. Улічваючы, што калектар у гэтым месцы праходзіць на невялікай глыбіні праз прыватны сектар, магчыма, у яго зробленыя незаконныя ўрэзкі бытавой каналізацыі.\n© Sputnik / Василий СемашкоУ некаторых месцах скрозь шчыліны паміж трубамі цячэ вада.\nУ некаторых месцах скрозь шчыліны паміж трубамі цячэ вада.\n© Sputnik / Василий СемашкоТрубы-капіляры вулічных "ліўнёвак" злучаюцца з трубамі большага дыяметра, а тыя ў сваю чаргу – з магістральнымі калектарамі, несучы ў іх дажджавыя воды са значных тэрыторый горада.\nТрубы-капіляры вулічных "ліўнёвак" злучаюцца з трубамі большага дыяметра, а тыя ў сваю чаргу – з магістральнымі калектарамі, несучы ў іх дажджавыя воды са значных тэрыторый горада.\n© Sputnik / Василий СемашкоЗвычайна, каб не дзяўбці жалезабетонныя трубы магістральнага калектара, люкі робяць у адных месцах на стыках труб, часцей за ўсё на паваротах магістральнага калектара. Адлегласць паміж люкамі звычайна вар'іруецца ад некалькіх дзясяткаў да некалькіх соцень метраў.\nЗвычайна, каб не дзяўбці жалезабетонныя трубы магістральнага калектара, люкі робяць у адных месцах на стыках труб, часцей за ўсё на паваротах магістральнага калектара. Адлегласць паміж люкамі звычайна вар'іруецца ад некалькіх дзясяткаў да некалькіх соцень метраў.\n© Sputnik / Василий СемашкоНават у змрочным падзямеллі можна знайсці месца, зручнае для фотасесіі.\nНават у змрочным падзямеллі можна знайсці месца, зручнае для фотасесіі.\n© Sputnik / Василий СемашкоУ царстве вечнай цемры ў спякоту халаднавата, а ўзімку цёпла. І заўсёды мокра. З формаў жыцця распаўсюджаны грыбы.\nУ царстве вечнай цемры ў спякоту халаднавата, а ўзімку цёпла. І заўсёды мокра. З формаў жыцця распаўсюджаны грыбы.\n© Sputnik / Василий СемашкоГрыбы ў мінскім падзямеллі растуць капялюшыкамі ўніз.\nГрыбы ў мінскім падзямеллі растуць капялюшыкамі ўніз.\n© Sputnik / Василий СемашкоУ моцныя ліўні калектар запаўняецца вадой цалкам, пра гэта сведчаць рэшткі смецця пад столяй. Калі падчас залевы ўнізе апынецца чалавек, шанцаў выжыць у яго няма.\nУ моцныя ліўні калектар запаўняецца вадой цалкам, пра гэта сведчаць рэшткі смецця пад столяй. Калі падчас залевы ўнізе апынецца чалавек, шанцаў выжыць у яго няма.\n© Sputnik / Василий СемашкоСтарая кладка. Скарыстацца гэтым люкам вандроўцы па падзямеллях не змогуць.\nСтарая кладка. Скарыстацца гэтым люкам вандроўцы па падзямеллях не змогуць.\n© Sputnik / Анна ИвановаЧыгуначныя шляхі Няміга пераадольвае ў двух трубах дыяметрам 1,5 метра. Перад трубамі збудаваны даволі прасторныя пакоі.\nЧыгуначныя шляхі Няміга пераадольвае ў двух трубах дыяметрам 1,5 метра. Перад трубамі збудаваны даволі прасторныя пакоі.\n© Sputnik / Василий СемашкоВада прасочваецца скрозь драўляную апалубку столі і вымывае з дрэва солі, ствараючы з іх белыя сталакціты, якія вылучаюцца на фоне цёмнага дрэва.\nВада прасочваецца скрозь драўляную апалубку столі і вымывае з дрэва солі, ствараючы з іх белыя сталакціты, якія вылучаюцца на фоне цёмнага дрэва.\n© Sputnik / Анна ИвановаЗ-за пастаяннай высокай вільготнасці больш чым за 60 гадоў існавання калектара ў некаторых месцах клямары прыступкі з тоўстага металу прагнілі да стану пацярухі.\nЗ-за пастаяннай высокай вільготнасці больш чым за 60 гадоў існавання калектара ў некаторых месцах клямары прыступкі з тоўстага металу прагнілі да стану пацярухі.\n© Sputnik / Анна ИвановаКалі з Нямігі праз пляскаты "ракаход" прайсці пару сотняў метраў, то апынешся ў адным з самых старых падзямелляў горада Мінска.\nКалі з Нямігі праз пляскаты "ракаход" прайсці пару сотняў метраў, то апынешся ў адным з самых старых падзямелляў горада Мінска.\n© Sputnik / Василий СемашкоГэта фрагмент самага старога ў Мінску ліўнесточнага калектара, якому, паводле папярэдніх ацэнак, каля 150 гадоў.\nГэта фрагмент самага старога ў Мінску ліўнесточнага калектара, якому, паводле папярэдніх ацэнак, каля 150 гадоў.\n© Sputnik / Василий СемашкоУ раёне вул. К. Цэткін ў калектары былі заменены трубы на новыя дыяметрам 2 метры, у даўжыню яны ў 2-3 разы больш, чым трубы 1955 года. Гэтая частка калектара згортвае ад прыроднага рэчышча Нямігі, паступова апускаючыся на глыбіню каля 7 метраў. З-за моцнага ўхілу гэтая частка калектара вельмі чыстая.\nУ раёне вул. К. Цэткін ў калектары былі заменены трубы на новыя дыяметрам 2 метры, у даўжыню яны ў 2-3 разы больш, чым трубы 1955 года. Гэтая частка калектара згортвае ад прыроднага рэчышча Нямігі, паступова апускаючыся на глыбіню каля 7 метраў. З-за моцнага ўхілу гэтая частка калектара вельмі чыстая.\n© Sputnik / Василий СемашкоКаб працягнуць падарожжа па калектару ў рэчышчы Нямігі, прыйшлося выбрацца на паверхню і ў некалькіх сотнях метраў спусціцца зноў. У пачатку гэтага ўчастка калектара старога рэчышча суха, толькі праз некалькі сотняў метраў з бакавой трубы сюды трапляе невялікі струмень вады.\nКаб працягнуць падарожжа па калектару ў рэчышчы Нямігі, прыйшлося выбрацца на паверхню і ў некалькіх сотнях метраў спусціцца зноў. У пачатку гэтага ўчастка калектара старога рэчышча суха, толькі праз некалькі сотняў метраў з бакавой трубы сюды трапляе невялікі струмень вады.\n© Photo : Анна ИвановаУ раёне перасячэння вуліц Няміга і Гарадскі вал пачынаецца калектар пабудовы 1926 года. Выглядае ён вельмі рамантычна.\nУ раёне перасячэння вуліц Няміга і Гарадскі вал пачынаецца калектар пабудовы 1926 года. Выглядае ён вельмі рамантычна.\n© Sputnik / Василий СемашкоКалектар пабудовы 1926 года праходзіць пад зачыненай зараз стаянкай аўтамабіляў ля гандлёвага дома "На Нямізе" і ў раёне Петрапаўлаўскай царквы, ён быў перакрыты з-за перасячэння другой лініяй метро.\nКалектар пабудовы 1926 года праходзіць пад зачыненай зараз стаянкай аўтамабіляў ля гандлёвага дома "На Нямізе" і ў раёне Петрапаўлаўскай царквы, ён быў перакрыты з-за перасячэння другой лініяй метро.


Надмагілле Ванды Тышкевіч\nНадмагілле Ванды Ваньковіч графіні Тышкевіч. Нарадзілася 7 верасня 1808 г. Памерла 26 чэрвеня 1842 г.\nСёстры Касаевы-Тышкевічы. Фатаграфія 1930 года. Кіеў.\n5 лютага 1806 года ў Тышкевічаў нарадзіўся сын Канстанцін. Ранняе дзяцінства яго прайшло тут, у Лагойску, сярод гэтых велічных і таямнічых узгоркаў. Таямнічасць жыла ў шматлікіх легендах, хвалюючых уяўленне расказах і айчыйнай гісторыі, якую добра ведалі і бацька, і маці. Магчыма, тады ўжо ён марыў разгадаць тайны, пакінутыя продкамі. Канстанцін атрымаў добрую адукацыю, калі вучыўся ў папулярных тады навучальных установах: у Забельскай (цяпер Верхнядзвінскі раён) дамініканскай школе і Полацкім іезуіцкім калегіуме. Тут былі выдатныя бібліятэкі, кабінеты з рэдкімі дапаможнікамі, таленавітыя выкладчыкі. А ў 1823 годзе ён паступіў на юрыдычны факультэт Віленскага ўніверсітэта. Універсітэт перажываў тады цяжкі час. Ішло следства па справе тайных студэнцкіх арганізацый філаматаў і філарэтаў. Дзесяткі студэнтаў былі арыштаваны і чакалі рашэння аб сваім лёсе за тоўстымі сценамі віленскіх манастыроў, ператвораных у турэмныя камеры. I сярод іх Адам Міцкевіч з бліжэйшымі сябрамі.\nГалоўная старонка - Тышкевічы - Род


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - ТАА «Класік Электра» стала рэзiдэнтам Навукова-тэхналагічнага парку ГрДУ імя Янкі Купалы\nАпублікавана ў Серада, 24 Красавік 2019 16:10\nПадпісанне дамовы з новым рэзідэнтам адбылося 24 красавіка.\nУдзельнікамі сустрэчы сталі прарэктар па навуковай працы ГрДУ імя Янкі Купалы Юрый Раманоўскі, дырэктар Навукова-тэхналагічнага парку Аляксандр Васілевіч і дырэктар ТАА «Класік Электра» Сяргей Жыльцоў.\nЯк распавёў дырэктар кампаніі «Класік Электра» Сяргей Жыльцоў, дарэчы, выпускнік ГрДУ імя Янкі Купалы, кампанія займаецца электрыфікацыяй транспарту:\n- Электрыфікацыя транспарту - гэта пераўтварэнне не экалагічнага бензінавага рухавіка - у электрычны. Аўтамабіль ператвараецца ў стандартны электрамабіль. Тэхнапарк ГрДУ імя Янкі Купалы валодае добрай тэхнічнай базай, якая будзе спрыяць развіццю нашай ідэі. Да таго ж, мы спадзяемся прыцягнуць у вытворчы працэс студэнтаў і маладых спецыялістаў.\nВарта адзначыць, што на сённяшні дзень вядзецца распрацоўка канцэпта, ужо ёсць першыя напрацоўкі. Спачатку кампанія будзе вырабляць турыстычны транспарт на базе рэтракласічных аўтамабіляў, пасля чаго плануе перайсці на камерцыйную вытворчасць.\nНагадаем, што тэхнапарк ГрДУ імя Янкі Купалы створаны ў ліпені 2017 года на базе Рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Вучэбна-навукова-вытворчы цэнтр «Технолаб», зацверджанага Гродзенскім дзяржаўным універсітэтам імя Янкі Купалы. Адно з галоўных напрамкаў работы тэхнапарка - усебаковае садзейнічанне інавацыйнаму прадпрымальніцтву, стварэнне неабходных умоў для развіцця інавацыйных прадпрыемстваў і арганізацый, а таксама прасоўванне інавацыйных прадуктаў на беларускім і замежным рынках.\nКампаніі-рэзідэнты тэхнапарку атрымліваюць шэраг выгадных бонусаў, якія спрыяюць іх эфектыўнай дзейнасці. «Становячыся рэзідэнтам тэхнапарку, прадпрыемства або юрыдычная асоба атрымлівае льготы па арэндзе працоўнай прасторы і памяшканняў тэхнапарку, магчымасць доступу да ўнікальнага высокатэхналагічнага навукова-даследчага і вытворчага абсталявання, магчымасць узаемадзеяння з навукоўцамі ўніверсітэта, а таксама льготы ў падаткаабкладанні», - падкрэсліў прарэктар па навуковай рабоце Юрый Раманоўскі.


Нарыхтоўка кармоў — справа першачарговай важнасці — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n30.05.2014 09.08.2019 irina961Комментарии on Нарыхтоўка кармоў — справа першачарговай важнасці\nАд таго, ці ў дастатку нарыхтуюць сёлета якасных кармоў, залежыць далейшае развіццё жывёлагадоўлі ў краіне. І так у гэтым годзе ўжо дапушчана зніжэнне валавой вытворчасці малака ў рэспубліцы, і гэта не ўлічваючы яго якасць. Увядзенне ў эксплуатацыю шматлікіх новых малочнатаварных комплексаў у рэспубліцы таксама не зрушыла праблему з месца, хаця на іх будаўніцтва былі выдаткаваны велізарныя сродкі. Да таго ж няўстойлівае дажджлівае надвор’е ў маі дадало турбот нашым аграрыям.\nНядаўна ў Гродне адбылася сумесная нарада з удзелам кіраўніцтва аблвыканкама і Камітэта дзяржкантролю па Гродзенскай вобласці. Канстатавалася, што на Гродзеншчыне першы ўкос траў у многіх раёнах вядзецца са спазненнем, а ўсяго трэба ўбраць 218 тысяч гектараў. Намеснік старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні аблвыканкама Аляксандр Вайцяховіч адзначыў, што травы перастойваюць, а сенажу нарыхтоўваецца недастаткова. Харчовая каштоўнасць такіх пераспелых траў моцна зніжаецца, таму трэба прыкласці ўсе намаганні, каб тэрмінова зрабіць усё, што магчыма.\nУ нашым раёне, каб не было “сюрпрызаў надвор’я”, першы ўкос ўжо завяршыўся б. На другую палову касавіцы перайшлі блізкія да яе заканчэння працаўнікі РУСП “Масаляны”, інтэнсіўна вядуцца работы ў СВК “Цецяроўка” і аграфірме “Стары Дворац”.\nУ СВК “Цецяроўка” першым укосам трэба ўбраць 1026 гектараў каштоўных траў. Гэта злакавыя, люцэрна і канюшына. Структура аптымальная, травы вызначаюцца высокім утрыманнем бялку і вітамінаў. На “зялёным жніве” працуюць з васьмі гадзін ранку і да васьмі вечара 4 касілкі. Заняты на іх адказныя механізатары Алег Дзегцяроў, Мікалай Гардзейка, Пётр Журавенка і Віктар Гарбуз. З граблямі працуюць Аляксандр Раманчук, Васіль Царанкоў і Мікалай Чыжэўскі. За штурвалам двух магутных кормаўборачных “Джон Дзіраў” знаходзяцца Іван Альцывановіч і Віктар Ярмолік. Сенажу трэба нарыхтаваць 16700 тон, сена – 1050 тон. На сена ідуць злакавыя. Сенажу закладзена ўжо дзве траншэі, якасць кармоў добрая. На трамбоўцы працуюць Віктар Трахімік, Барыс Савіцкі, Віталій Гульнік, Аляксандр Будніцкі, Уладзімір Рагун. Трамбоўка вядзецца кругласутачна.\n“Зялёны канвеер” працуе зладжана.


Назва Учора ў Менску адбылася чарговая цырымонія "Рок-каранацыя". Як ніколі раней, пераможцамі ў розных намінацыях зрабіліся найперш маладыя музыкі І калектывы. Так\nУчора ў Менску адбылася чарговая цырымонія “Рок-каранацыя”. Як ніколі раней, пераможцамі ў розных намінацыях зрабіліся найперш маладыя музыкі і калектывы. Так, выканаўцам году быў названы Янка з групы “Таварыш маўзэр”, лепшым рок-выканаўцам году стаў музыка, які выступае пад псэўданімам Атмараві, у намінацыі “Пазытыўная музыка” перамагла група “Нагуаль”. Галоўную ж рок-карону, а таксама прыз у намінацыі “Цяжкая музыка” здабыла гомельская англамоўная група “Rasta”. Сваімі ўражаньнямі ад "Рок-Каранацыі 2006" дзеліцца музычны крытык Зьміцер Падбярэскі.\nСёлета вызначэньне лепшых адбывалася па крыху зьмененай формуле, бо ў кожнай з намінацыяў было сваё журы. Яно вызначала намінантаў, пасьля чаго галасавалі за пераможцу. Пры гэтым усе намінанты знаходзіліся ў зале, дзякуючы чаму інтрыга трымалася да апошняй хвіліны.\nБыў таксама значна пашыраны сьпіс намінацыяў, зьявіліся “Сьпеўная паэзія”, “Лепшы выканаўца хіп-хопу”, “Лепшы папулярны выканаўца” і намінацыя “Пазытыўная музыка”. Адначасова арганізатары зьнялі такую традыцыйную намінацыю, як “Рок-князёўна”.\nВыканаўца хіп-хопу Амбасадар Кроў, вядомы па групе “Чырвоным па беламу”, у жыцьці вельмі крытычны чалавек, у цырымоніі ўдзельнічаў упершыню\n(Кроў: ) “Усё натуральна тут адбываецца. “Каранацыя” сама ў сабе — яна жыве, яна жывая. Добра, што пашырылі фармат, большая колькасьць выканаўцаў мае шанец трапіць на “Рок-каранацыю”.\nНя ўсе, аднак, зь ліку тых, зь кім я гутарыў за кулісамі цырымоніі, супакоіліся, як кажуць, на дасягнутым. Зьміцер Вайцюшкевіч, каранаваны ў намінацыі “Сьпеўная паэзія”, удзельнічаў амаль ва ўсіх папярэдніх “Рок-каранацыях”, а таму можа дазволіць сабе даволі жорсткі аналіз.\n(Вайцюшкевіч: ) “Самае галоўнае ў тым, што “Каранацыя” не павінна рыхтавацца за паўтара месяцы да “Часу Х”. Таму хацелася б, каб журы і арганізатары ўсё ж нейкім чынам працавалі над гэтым, псыхалягічна ў першую чаргу, на працягу году, каб адсочвалі выканаўцаў, каб быў (папулярнае слова!) маніторынг. Таму што адсюль ідзе нейкая крыўда з боку музыкаў, якія па розных прычынах ня могуць выступіць тут. І ёсьць такое адчуваньне, што ўсё гэта — такое лёгкае беларускае аматарства, пры ўсіх маіх любові і павазе да “Каранацыі”! На жаль, іншага такога фэстывалю няма”.\nГенадзь Шульман. Менавіта зь ягонай і Юрыя Цыбіна ініцыятывы і пачалася гісторыя рок-каранаваньня. У яго я пацікавіўся, ці мае цырымонія той патэнцыял, які дазволіў бы ён зрабіцца нацыянальнай прэміяй ў галіне альтэрнатыўнай музыкі?\n(Шульман ). “Ды яна ўжо зрабілася нацыянальнай прэміяй! І мне здаецца, што гэтая вось “Рок-каранацыя” ў нейкім сэнсе пераломная, таму што па розных прычынах “старыя” музыкі перасталі зьвяртаць увагу на гэты фэстываль. Але ж ён жыве ня штучна, фэстываль па-ранейшаму цікавы для публікі. Моладзь піша добрую альтэрнатыўную музыку, і раз на год адбываецца фэстываль, які бачыць гэта і ацэньвае”.\nМногія заўважылі, што сёлета на сцэну ня выйшлі музыкі груп “N.R.M.”, “Палац”, “Нейро Дюбель”, “Крама”. Справа тут не ў забароне для публічных выступаў гэтых калектываў, а таму, што цягам году яны ня мелі выдадзеных новых альбомаў. Іншыя забароненыя калектывы — “ZET”, “Drum Ecstasy” — значыліся сярод намінантаў, аднак не перамаглі.


Мяса: што пачым зараз у гандлі | FINANCE.TUT.BY\nМяса: што пачым зараз у гандлі\nУ пачатку месяца ў Беларусі падняліся максімальныя адпускныя цэны на мяса. Свініна і ялавічына, якую людзі набываюць у крамах і на рынках, паводле тлумачэння Мінсельгасхарча, стаць даражэйшай не павінна. Павышэнне датычыцца толькі мяса ў тушах і паўтушах, а на вітрыны, вядома, тавар у такім выглядзе не выкладваюць. Тым не менш пагалоска пра "дарагое мяса" не спяшаецца знікаць з размоў у гарадскім транспарце і ў крамавых чэргах. З гэтай нагоды вырашана было правесці невялікі маніторынг: высветліць, які сёння ў сталіцы выбар свініны і ялавічыны і цэны на іх.\nТрадыцыйна купіць кавалак-другі апетытнага свежага мяса гараджане выпраўляюцца альбо на вялікі рынак, альбо ў фірмовую краму ад якога-небудзь мясакамбіната ці сельгаспрадпрыемства. Апошні варыянт, калі не хочацца спецыяльна нікуды ехаць — набыць мяса ва ўніверсаме ля дома.\n... На мясных радах Камароўкі доўга думаць, што ж купіць, звычайна не даводзіцца. А калі ўсё ж вагаешся, прадаўцы хуценька "вызначаць" цябе з выбарам.\n— Вам на што? На адбіўныя? Вось гэтае аддам за 57 тысяч, — прапануюць мне ўжо парэзаныя кавалкі мяса. Не так дорага, але пры бліжэйшым разглядзе аказваецца, што ў будучых адбіўных неяк зашмат сальных пражылак.\nТакіх паўфабрыкатаў у кожнага з прадаўцоў колькі хочаш. І ў коштах на іх можна згубіцца. Лепш паглядзець на які кумпяк ці паляндвіцу.\nКаля аднаго латка са свінінай прадавец па-змоўніцку мне паведаміла:\n— Калі купіце ў мяне, палічу вам па старых цэнах...\n— А якія новыя?\n— Паляндвіца цяпер — 85 тысяч за кіло, а кумпяк — 75. А я аддам за 75 і 65 тысяч. Панюхайце вось, мяса добрае, "жывое".\nПрадавец Таццяна Кірылаўна, якая паказала мне гэтае самае "жывое" мяса, аказалася кабетай гаманкой. На маё пытанне, ці запасаліся людзі мясам да пад'ёму максімальных адпускных цэнаў, адказала ахвотна:\n— Не ведаю, кожны ж купляе для розных мэтаў. На тым тыдні былі і такія пакупнікі, што трыста грамаў прасілі ўзважыць, і такія, што куплялі адразу па пяць кіло.\nЯлавічная паляндвіца на Камароўцы каштуе ад 100 тысяч рублёў за кілаграм.\nЦікаўлюся, па новых гэта цэнах ці па старых.\n— А ў каго яны новыя? У нас кошты пакуль не падымаліся.\n...У фірмовай краме аднаго з беларускіх мясакамбінатаў чарга стаіць заўжды. Бабулькі з бліжэйшых дамоў ведаюць, калі прывоз (з 9 да 12 гадзін), і пачынаюць дзяжурыць каля дзвярэй ужо ледзь не а палове дзявятай.\nЗ цяжкасцю праціснуўшыся да вітрыны, я пераканалася, што тут цэны крыху больш бюджэтныя, чым на Камароўцы. Той жа свіны кумпяк — 68 тысяч за кілаграм, паляндвіца — 75 тысяч без аглядаў на "старыя" цэны, а кілаграм ялавічнага кумпяка — 82 тысячы рублёў.\nАпошні аб'ект — звычайная крама ля дома. Там мяса было толькі замарожанае. Выбар не багаты. Спрабую прыцаніцца да чагосьці падобнага, пра што пыталася да гэтага на рынку і ў краме — свіныя паўфабрыкаты для адбіўных (нарэзаная паляндвіца). З ялавічыны прадавалі толькі лапатку. У выніку — 94 і 65 тысяч за кілаграм. Безумоўна, мэтазгоднай для любой гаспадыні такая пакупка будзе толькі ў тым выпадку, калі часу збегаць на рынак ці адстаяць у чарзе мясной крамы зусім ужо не знойдзецца.


Ня сталы Ніны Брылеўскай | Таварыства Беларускай Культуры ў Літве\nНя сталы Ніны Брылеўскай\nНа 97-ым годзе жыцця, 28 траўня, памерла Ніны Брылеўскай, актыўны сябра ТБК. Былая настаўніца школы, вялікі беларускі патрыёт і крыштальнай чэснасьці чалавек, якая праз усё жыцьцё пранясла любоў да беларускасьці, ахвяруючы на гэта асабістае жыцьцё. Яна родная сястра вядомага грамадзкага дзеяча на Бацькаўшчыне, а пазьней у ЗША Уладзіміра Брылеўскага.\nТБК выказвае шчырае спачуванне родным і блізкім Ніны Брылеўскай. У памяць аб ёй прыводзім запісаныя ад яе ўспаміны.\n„У часе вайны, пад нямецкай акупацыяй, я працавала настаўніцай пачатковых класаў у Лебедзеве, у Смургонях, у Жодзішках і ў Залессі. Школы былі беларускія. У школы хадзіла шмат дзяцей, па-сутнасці, хадзілі ўсе вясковыя дзеці. У Залессі, напрыклад, было 7 класаў. Калі прыйшлі бальшавікі, у Залессі зрабілі дзве школы: беларускую і рускую.\nПасля таго, як прыйшлі бальшавікі, я зноў працавала настаўніцай, у сваёй вёсцы, у Лоску, але недоўга. Спачатку ў пачатковых класах выкладала расейскую мову, пасля ў старшых.\nМой бацька лічыўся враг народа, а я была член сям’і врага народа. І ў родным раёне пасля я не магла знайсці сабе працу, таму вырашыла прыехаць сюды, у Вільню. Тут уладкавалася на працу бібліятэкарам у Ерузалімцы (раён Вільні – аўт.), а затым настаўніцай у польскіх класах. Пасля я захварэла і зусім не працавала, паехала лячыцца на Каўказ. Калі выздаравела, працавала ўжо бібліятэкарам у гэтай самай чатырнаццатай школе. Класы ў гэтай школе былі на польскай, рускай і літоўскай мовах. Калі хварэлі настаўнікі пачатковых класаў – я іх замяняла. Акрамя таго, я яшчэ працавала сакратаром школы. І так да пенсіі.\nУ нас у бацькі была зямля свая. Мелі сваю гаспадарку. У 1939 г. у нас згарэла хата, і мы тады пераехалі ў Залессе. Мая маці памярла ў 1929 г., калі мне было 9 гадоў. А бацька атрымаў 10 гадоў лагераў у Карагандзе (Казахстан), пасля вярнуўся. А пасля благачынны ўзяў яго працаваць дзяком, і ён працаваў яшчэ некалькі гадоў. Памёр у 1974 г. ва ўзросце 91 года і 8 месяцаў.\nЗ даваеннага часу мне запомніўся такі эпізод. Старшыня сельсавета засек сякерай дачку таго гаспадара, дзе ён жыў. І ніхто яго за гэта не караў. Вось такі час тады быў.\nУ Вільні апынулася дзякуючы Лявону Луцкевічу, ён мяне запрасіў, каб я памагла там у бібліятэцы. Паколькі я канчала бібліятэкарскія курсы і мела пасведчанне, мяне і ўзялі.\nЗ Луцкевічам я пазнаёмілася дзякуючы майму брату ў часе вайны. Луцкевічы ехалі ў Брэст, каб уладкавацца на працу і начавалі ў майго брата ў Лебедзеве, там і пазнаёміліся.\nБыла знаёмая і з кс. Гадлеўскім, з якім я спатыкалася ў Смургонях. Ён там начаваў. Мой брат пры немцах быў старшынёй Смургонскага раёна (бурмістрам). І Гадлеўскі ў нас начаваў. А пасля яшчэ Гадлеўскі прыязджаў у Жодзішкі. Там у касцёле сабралася вельмі шмат народу, і ён маліўся па-беларуску. Народ ведаў пра гэта заранне, таму і прыйшло шмат людзей. Пасля яшчэ прыехалі з Менска артысты і там спявалі „Мы выйдзем шчыльнымі радамі“. Гэтым хорам кіраваў арганісты Трызна, але тады забілі яго польскія партызаны.\nАкрамя Гадлеўскага, памятаю, што бацька Зоі Коўш быў бацюшкам і прыязджаў у Залессе і па-беларуску казаў казанне і маліўся. Яго забілі пасля. Невядома, хто яго там растраляў.\nУ нас у Лебедзеве начаваў Іваноўскі. І я яго нават частавала аладкамі. І ён спяваў: „Кожны дзень бліны, а ў нядзелю таюны“. А што гэта за таюны, я і не знаю. Размаўляў ён па-беларуску ў нас. Ехаў у Мінск на машыне і ў нас пераначаваў. Высокі такі быў, прыгожы. Машынай сам не кіраваў, быў у яго шафёр.\nЯк тут стварылася Таварыства беларускай культуры, я далучылася да яго працы. Увесь час цікавілася беларускім жыццём.\nМне самой вельмі прыемна, што я магу нешта зрабіць для бібліятэкі Таварыства беларускай культуры і самой арганізацыі. Я старалася і зрабіла картатэку, кожная кніжка там запісана была.\nШкода, што адышлі многія сябры Таварыства, лепшыя людзі, беларусы“.\nBe the first to comment on "Ня сталы Ніны Брылеўскай"


Канвертаваць Аманскіх рыял (OMR) і Саламонавы Астравы даляраў (SBD) : Калькулятар абменнага курсу\nАманскі рыял (OMR) і Даляр Саламонавых выспаў (SBD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Аманскі рыял і Даляр Саламонавых выспаў пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 26 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Аманскі рыял. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Даляр Саламонавых выспаў валюты па змаўчанні. Націсніце на Саламонавы Астравы даляраў або Аманскіх рыял канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАманскі рыял гэта валюта, у Аман (ОМ, OMN). Даляр Саламонавых выспаў гэта валюта, у Саламонавы Астравы (SB, SLB). Аманскі рыял таксама вядомы як Аманскі рыял. Сімвал OMR можа быць запісаная RO. Сімвал SBD можа быць запісаная SI$. Аманскі рыял дзеліцца на 1000 baizas. Даляр Саламонавых выспаў дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Аманскі рыял Апошняе абнаўленне 26 люты 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Даляр Саламонавых выспаў Апошняе абнаўленне 26 люты 2020 ад Yahoo Finance. OMR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. SBD каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Прымяненне кухоннай солі на агародах | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Прымяненне кухоннай солі на агародах\nЗвычайную кухонную соль можна з вялікай карысцю прымяняць на агародах з рознымі мэтамі.\nЗ поспехам выкарыстоўваюць хлорысты натрый:\n• для пазбаўлення ад шкоднікаў;\n• для падкормкі раслін і паляпшэння якасці пладоў;\n• для паскарэння працэсу плоданашэння.\nВажна памятаць: перадазіроўка кухоннай солі можа прынесці вялікую шкоду! Празмернае засаленне глебы вядзе да гібелі ўсяго жывога ў ёй.\nПазбаўленне ад шкоднікаў\nКраты прыносяць гаспадарцы нямала шкоды. Выкопваючы свае хады і норы, яны не толькі псуюць ландшафт. Сваімі дзеяннямі краты парушаюць структуру глебы, падкопваюць карані раслін.\nЗ даўніх часоў усім вядома, што краты не любяць солі. Ды і іншыя звяркі, якія робяць норы ў зямлі: землярыйкі, палявыя мышы, суслікі, хамякі. Таму найлепшы спосаб выгнаць іх са свайго ўчастка — раскапаць усе норы звяркоў і засыпаць ямкі сухой соллю, па 100 грамаў у кожную лунку. Закопваць іх не варта — так жывёлам будзе лягчэй пакінуць участак.\nНе трэба выкарыстоўваць салявыя засыпанні на гародах, дзе расце гародніна. Для яе лішкі солі могуць быць згубныя. А вось на газонах, кветніках і клумбах гэты спосаб добра дапамагае.\nМухі, якія шкодзяць агародніне, не пераносяць кухонную соль.Таму пазбавіцца ад іх найбольш эфектыўна будзе пры дапамозе хлорыстага натрыю.\nУсходы раслін варта паліваць 3 разы праз кожныя 14 дзён. Першы раствор рыхтуюць з разліку 300 грамаў солі на вядро вады. Другі раз яго робяць больш канцэнтраваным — солі бяруць ужо 450 грамаў. А напрыканцы трэба распусціць у вадзе 600 грамаў на 10 літраў.\nШто тычыцца цыбулі, то такі паліў дапаможа вылечыць яе ад пажаўцення пёраў. Не згніе ўраджай і да канца лета. Бо прычынай гэтых непрыемнасцяў якраз і з'яўляецца цыбульная мошка, супраць якой працуе гэтая методыка. Толькі варта памятаць, што перад працэдурай, як і адразу пасля яе, градкі добра праліваюць чыстай вадой. І яшчэ трэба пазбягаць папа-\nдання раствору на лісце цыбулі. Затое апырскванне бацвіння морквы ўратуе яе ад нашэсця смаўжоў.\nДарэчы, цыбулю перад пасадкай можна на палову дня замачыць у вядры вады, дзе разведзена 200 грамаў кухоннай солі. Гэта павялічыць яе ўсходжасць, пазбавіць ад шматлікіх хвароб.\nУсе мы прывыклі лічыць, што руйнаваць мурашнікі нельга. Але што рабіць, калі гэтыя працавітыя насякомыя пасяліліся проста пасярод ўчастка з культурамі або каля зоны адпачынку? Цярпець такое суседства не кожнаму прыемна.\nКаб не забіваць насякомых, а папросту прымусіць іх перабрацца на іншае месца, можна пасыпаць на мурашнік кухонную соль. Гібелі жыхароў мурашынага гарадка такім спосабам мы пазбегнем, але ім гэта, напэўна, не спадабаецца.\nПерш чым прыступаць да гэтай працэдуры, варта ўсвядоміць, што хлорысты натрый — угнаенне ўскоснае.\nРаствор кухоннай солі можа толькі палепшыць працэс растварэння ў глебе пажыўных рэчываў, якія затым засвойваюцца раслінамі ў большым аб'ёме. Асабліва эфектыўная такая працэдура на бедных пясчаных глебах.\nЯшчэ ў ХІX стагоддзі членамі Берлінскага садоўніцкага таварыства выкарыстоўваўся на дзіва просты, але вельмі дзейсны метад апрацоўкі зямлі каля раслін. Ужываўся ён для павелічэння плоданашэння дрэў і паляпшэння смакавых якасцяў ягад і садавіны.\nСадоўнікі проста абсыпалі прыствольныя кругі раслін кухоннай соллю. Вынік быў выдатным! Па парадзе экспертаў, лепш за ўсё працэдуру праводзіць ранняй вясной, калі пад дрэвамі яшчэ захаваўся снег, але можна зрабіць гэта і ў канцы восені.\nУжыванне гэтага спосабу апісвалася яшчэ ў 1884 годзе. Але і па гэты дзень шматлікія садоўнікі паспяхова ім карыстаюцца.\nАгароднікі, якія ўжо паспелі скарыстацца гэтай парадай, сцвярджаюць, што буракі, якія да салявога паліву давалі зусім не салодкія плады, здзівілі сваёй цукрыстасцю і чырвоным колерам. Раствор для працэдуры рыхтуюць з разліку 35—50 грамаў на вядро вады.\nДобры эфект такі паліў дае на моркве і радысцы. Толькі для радыскі трэба рабіць раствор меншай канцэнтрацыі. Досыць адной сталовай лыжкі солі на вядро.\nІ яшчэ важна памятаць: паліваць растворам хлорыстага натрыю гародніну трэба не пад корань, а ў баразёнкі, якія знаходзяцца ў 10 см ад раслін.\nКалі на памідорах раптам з'явіліся прыкметы фітафтарозу, можна, вядома, звярнуцца да лячэння кусцікаў, прымяніць хімікаты. Але ёсць варыянт прасцейшы і таннейшы.\nАпырскванне раслін растворам паваранай солі ў суадносінах 1:10 прымусіць таматы скінуць усё лісце. Пасля гэтага ўсе сілы расліны кінуць на паспяванне пладоў. Плёнка, якая ўтвараецца на таматах пасля апырсквання, спыніць развіццё хваробы.\nВарта прытрымлівацца такога правіла: калі ў нейкі год на агародзе быў выкарыстаны метад салявога паліву, то восенню ў глебу неабходна ўнесці павышаную колькасць арганікі.\n3916 Як цікавасць да гісторыі свайго роду дапамагла прадпрымальніку стварыць новую турыстычную тэхналогію\n3305 Рэгістрацыйныя карткі для таксістаў\n3125 На адным дыханні. Што адбываецца ў пульманалагічным аддзяленні, дзе лечаць хворых на COVІD-19\n2981 Літоўцы раскручваюць крывавую хвалю гвалту\n2790 Ежа па-іншаму: што б такога з'есці, калі сам не ведаеш, чаго хочаш?\n2221 «Максім сказаў і зрабіў». Бацькі і трэнеры пра алімпійскі поспех Максіма Недасекава\n2149 Ва ўстановах адукацыі чакаюць сваіх абітурыентаў\n1284 Ацэнка дзеянняў урада і давер да апазіцыі — Мусіенка пракаментаваў вынікі сацапытання


Непаўналетніх студэнтаў-страйкоўцаў пасля затрымання збілі сілавікі. Вось, што яны распавядаюць\nhttp://spring96.org/be/news/100171 2020 2020-10-29T17:24:21+0300 2020-10-29T17:24:21+0300 2020-10-29T20:06:02+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/student_90_90.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПяць 17-гадовых студэнтаў сталічнага ўніверсітэта былі затрыманыя 27 кастрычніка пасля акцыі салідарнасці са студэнтамі, якія страйкуюць у дворыку БДУ паміж юрфакам і хімфакам. Чацвёра з іх былі жорстка збітыя сілавікамі ў міліцэйскім аўтобусе, пасля чаго ў бальніцы ўсім дыягнаставалі страсенне галаўнога мозгу, а некаторым – чэрапна-мазгавыя траўмы, пералом носа і іншыя траўмы. На чатырох студэнтаў у Кастрычніцкім РУУСе былі складзеныя пратаколы па двух артыкулах КаАП: 23.34 (удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве) і 23.4 (непадпарадкаванне законнаму распараджэнню ці патрабаванню службовай асобы пры выкананні ім службовых паўнамоцтваў). Студэнт і студэнтка распавялі "Вясне", як яны сутыкнуліся з жорсткасцю сілавікоў.\nЯны распавядаюць, што студэнтаў, якія ўдзельнічаюць у акцыі каля БДУ, чакалі чатыры бусы. Чатыры студэнты і студэнтка стаялі каля ўваходу ў гандлёвы цэнтр "Сталіца", калі ўбачылі, што да іх накіроўваецца супрацоўнік у цывільным. Калі яны спусціліся ў пераход, там студэнтаў ужо чакалі супрацоўнікі АМАПу. Іх затрымалі на плошчы Незалежнасці.


Прыём наведвальнікаў | Мінская рэгіянальная мытня. беларуская версія\nГалоўная | Звароты | Прыём наведвальнікаў\nАб арганізацыі прыёму наведвальнікаў службовымі асобамі Мінскай рэгіянальнай мытні ў адміністрацыйным будынку па адрасу: вул. Магілёўская, 43\n1. Прыём наведвальнікаў кіраўніцтвам мытні ажыццяўляецца згодна графіку з 8.00 да 17.00. Графік засцвярджаецца начальнікам мытні і размяшчаецца на першым паверсе адміністрацыйнага будынка мытні ў зале прыёму наведвальнікаў на інфармацыйным стэндзе і на афіцыйным сайце мытні.\n2. Прыём наведвальнікаў іншымі службовымі асобамі мытні ажыццяўляецца з 9.00 да 17.00.\n3. Прыём грамадзян па суботах ажыццяўляецца намеснікамі начальніка мытні з 9.00 да 12.30 у адпаведнасці з графікам адказных дзяжурных па мытні ў выхадныя і святочныя дні, якi зацвярджаецца начальнікам мытні.\n4. У кабінетах на першым паверсе мытні службовыя асобы ажыццяўляюць прыём наведвальнікаў у парадку чарговасці, пры наяўнасці талонаў, якія выдаюцца аператыўным дзяжурным.\n5. Папярэдні запіс на прыём да начальніка мытні ажыццяўляецца ў прыёмнай мытні, да намеснікаў начальніка мытні - у аператыўнага дзяжурнага.\n6. Пропуск наведвальнікаў таксама можа ажыццяўляцца:\nу аддзелы праваахоўнага блока па заяўцы іх супрацоўнікаў;\nу астатнія структурныя падраздзялення мытні па заяўках начальнікаў аддзелаў.\n7. Пропуск наведвальнікаў у мытню ажыццяўляецца аператыўным дзяжурным пасля:\nправеркі дакументаў, якія сведчаць асобу наведвальніка;\nрэгістрацыі наведвальнікаў ва ўстаноўленым парадку;\nвыдачы магнітных картак, а на прыём у кабінеты на першым паверсе - талонаў.\nПа заканчэнні прыёму наведвальнікі здаюць магнітныя карткі аператыўнаму дзяжурнаму.\nУ непрацоўны час, з мэтай дазволу пытанняў, якiя не церпяць адкладу, ажыццяўляецца прыём лістоў і дакументаў супрацоўнікамі аператыўна-дзяжурнага аддзела з наступнай перадачай іх у аддзел арганізацыйна-распарадчых дакументаў.\n8. Кабінет № 102 для прыёму наведвальнікаў абсталяваны сродкамі аўдыё- і відэазапісу, якія ўключаюцца і выключаюцца аўтаматычна пры ўваходзе (выхадзе) у дадзены кабінет\nЗ мэтай інфармавання аб правядзенні аўдыё- і відэазапісу ў памяшеанні каб. № 102 ўсталявана шыльда з надпісам: «Памяшканне абсталявана сродкамі аўдыё і відэазапісу».\nЎлік, захоўванне, прагляд (праслухоўванне) запісаў ажыццяўляецца супрацоўнікамі аддзела ўласнай бяспекі мытні.\nЯк стаць удзельнікам НАСМД


Плюсы, мінусы, будучыня аўдыясацыяльнай сеткі Clubhouse\nУсе пішуць пра Clubhouse, з кожным днём у модную сетку прыходзяць новыя селебы, а вэб-ашуканцы ўжо наладзілі бізнэс па продажы інвайтаў «у туды». Што далей? Ці будзем мы ў захапленні ад Clubhouse, напрыклад, да канца гэтага года? Ці не перастануць камунікаваць з простымі смяротнымі багі ўзроўню Ілан Маск? І ці не звядзецца хараство жывых размоў да затраўкі для продажу інфапрадуктаў? Паразважаем пра трэнды і брэнды.\nЧаму Clubhouse стрэліў?\nПрычына №1: Вядома, пандэмія. Clubhouse здарыўся ў сакавіку 2020-га, калі кампаніі актыўна асвойвалі дыстанцыёнку. Экс-супрацоўнікі Google Пол Дэвідсан і Рохан Сэт, па сутнасці, прыдумалі яшчэ адзін варыянт мэсэнджара для каманднай камунікацыі, а той у выніку вырас у паўнавартасную сацыяльную сетку для людзей, якія знудзіліся па размовах на кухні. Сэнс Clubhouse мінімалістычны, як і яго дызайн: ёсць карыстальнікі, ёсць «пакоі» для іх гутаркі, а магчымасці запісаць гутарку – няма (за гэта бан). Камфортна і як быццам нават інтымна – можна не нацягваць маскі.\nПрычына №2: Чалавеку патрэбны чалавек. Адчуванне пачаткоўца ў Clubhouse лепш за ўсё апісвае слова «ўзрушанасць», прычым узрушанасць гэтая не падобная да ажытацыі, яна скрозь пазітыўная: вось я слухаю нейкіх вялікіх разумнікаў, наразаючы гародніну ў салату, размова ліецца тут і цяпер, яна сыдзе вадою ў пясок, як толькі спікеры развітаюцца, і ніколі не паўторыцца кропля ў кроплю, да таго ж яе нельга пераслухаць.\nКаб зразумець, дзе тут галоўны цымес, дастаткова параўнаць узровень уласнай уцягнутасці ў прамы эфір, які можна будзе даглядзець або перагледзець у запісе, і ў эфір, які дакладна не захаваюць. Менавіта эфект «тут і цяпер» – тое, што трымае на кручку, і трымае тым мацней, чым даўжэй мы знаходзімся ў ізаляцыях. Мы шчыра пераелі анлайн-кантэнту, які можна адкласці, і завісаем у Clubhouse, які адкласці немагчыма. Ён нечым нагадвае нам рэальнае жыццё з рэальнымі людзьмі. Зрэшты, гэтак жа яго нагадваюць тэлефонныя размовы, але ў тэлефонных размовах даводзіцца размаўляць усім, а хома сапіенс апошнім часам часта аддае перавагу назіральнай пазіцыі.\nПрычына № 3: Мы ўсё яшчэ любім рэаліці-шоу. У 2001 годзе рускамоўнае ТБ парвала шоу «За шклом», якое дазваляла ў прамым эфіры тэлевізара ці проста каля акна гасцініцы ў Маскве назіраць за жыццём некалькіх чалавек. За дваццаць гадоў этычныя рамачкі перакраіліся – падобныя шоу здаюцца не зусім ок. Затое мы не адліпаем ад стрымаў. Можна абурыцца, маўляў, гэй, стрым з месца важных падзей – гэта табе не пацешка ўзроўню рэаліці-шоу, аднак, паклаўшы руку на сэрца, фармальных адрозненняў у пазіцыі гледача амаль няма: не важна, рэжысуе трансляцыю само жыццё або хітры прадзюсар, глядач паводзіць сябе аднолькава – назірае, суперажывае, ацэньвае, але пры гэтым застаецца ўбаку. Нават самы эмацыйны камент да стрыму не мяняе яго змест.\nПрычына №4: Нам важна прычасціцца. Нягледзячы на тое што і ў Clubhouse мы таксама ніяк не мяняем рэальнасць, гэтая сацыяльная сетка дапамагае з закрыццём важнай патрэбы – адчуваць сябе датычным(-ай) да нечага важнага. Ці да кагосьці важнага. Закрытасць Clubhouse – які і цяпер знаходзіцца ў стадыі тэставання – спрацавала яму ў плюс. Калі ў клуб можна трапіць толькі па запрашэнні, ты мімаволі хочаш туды яшчэ больш, а калі трапляеш, то адчуваеш сябе абраным(-ай). Адчуванне падмацоўваецца наяўнасцю ў сацсетцы зорак рознай велічыні. Калі б мы жылі ў эпізодзе «Чорнага люстэрка» пра сацыяльны рэйтынг праз апку, то наведванне «пакоя» Clubhouse з якім-небудзь лідарам меркаванняў значна б гэты рэйтынг павысіла.\nПлюсы-мінусы новага фармату\n+ Усе пішуць аб тым, што аўдыя – новы чорны ў медыя. Інтэрнэт паскараецца (не ўсюды, але ўсё ж), жыццё паскараецца таксама – навошта нешта чытаць, калі можна паслухаць? Новыя аўдыяфарматы, па водгуках, заходзяць нават тым, хто ненавідзіць падкасты і аўдыякніжкі, а спосабаў выкарыстання аўдыясацсетак – процьма: можна даваць у іх майстар-класы або замуціць цэлую галіновую канферэнцыю, можна рабіць інтэрв'ю ў прамым эфіры, праводзіць планёркі або сумоўі, можна задаволіць клуб абмеркавання серыялаў або разам прапампоўваць беларускую мову, стэндаперам там падабаецца тэставаць на людзях свае жарты, а паэтам – вершы.\n+ Clubhouse – ідэальная цацка для адэптаў мультыфункцыянальнасці. У адрозненне ад іншых сацсетак, ён не патрабуе пастаяннага глядзення ў экран: бла-бла-бла пра айці, маркетынг ці ўрбаніз можна слухаць дзе заўгодна і займацца паралельна чым заўгодна. Нават зачыніўшы акно апкі. Нават заблакаваўшы экран.\n+ Галасавымі чатамі можна карыстацца разам з іншымі функцыямі сацыяльных сетак. Напрыклад, у кітайскіх карыстальнікаў TikTok такая магчымасць ужо ёсць. Пра запуск уласных галасавых чатаў паведамляюць і Twitter, і Facebook.\n+ Трэнд на дыстанцыёнку захоўваецца, і ў сувязі з гэтым новыя платформы могуць служыць трывалай сацыяльнай мыліцай для людзей, лад жыцця якіх будзе ўсё больш пахадзіць да ладу жыцця японскіх пустэльнікаў хікікаморы.\n- Аўдыясацсеткі пажыраюць тону часу. Раптам ты выйдзеш з пакоя, а ў гэты момант там скажуць нешта суперважнае? Акрамя таго, жывыя зносіны наогул штука вельмі рэсурсаёмістая. Цяжка ўявіць сабе спікера, які стане дзяліцца карыснасцямі штодня, ды яшчэ і бясплатна (ага, зараз).\n- Як толькі сетка стане «для ўсіх», яе каштоўнасць рэзка ўпадзе. Успомнім, як першыя карыстальнікі Instagram перажывалі выхад праграмы на Android: сярэдні здымак на айфон відавочна выйграе ў якасці ў сярэдняга здымка на нешта іншае, а значыць, сацсетку чакаюць вялікія перамены. Тое ж з Clubhouse: цяпер ты можаш апынуцца ва ўтульным «пакоі» з зоркай, заўтра – хто яго ведае. Удзельная вага інфлюэнсераў у сетцы з яе ростам, вядома ж, будзе падаць. І іх «якасць» таксама.\n- Тое, што кантэнт не мадэруецца, з аднаго боку, кайф: можна абмеркаваць хоць палітыку, хоць порнафільмы. Адваротны бок гэтага медаля: цябе могуць захэйціць – і каму ты пра гэта паплачашся? Зразумела, дзяржаўныя машыны непакояцца больш з нагоды адсутнасці цэнзуры: у Кітаі сацсетку ўжо заблакавалі, у Расіі – прыглядаюцца. Што да булінгу, дык непакоіцца пра яго – традыцыйна справа саміх грамадзян.\nКуды прывядзе нас Clubhouse?\nЯк і што заўгодна з Крэмніевай даліны – на жаль, у краму. Відавочна, сетка будзе нейкім чынам манетызавацца. Стваральнікі Clubhouse паведамілі, што пратэсцяць некалькі мадэляў: а-ля Patreon, платная падпіска і продаж квіткоў на івэнты. У манетызацыі няма нічога благога. Іншая справа, што крама ў XXI стагоддзі – гэта не фермерскі шапік ля дома, а гіпермаркет. Так што, яшчэ чаго добрага, Clubhouse з'есць нехта вялікі і важны на літару F. Аўдыягісторыя цалкам можа ўдыхнуць новае жыццё ў Instagram, бо «сторыз» (якія, дарэчы, былі скапіяваныя ў Snapchat – памятаеш такую праграму?) ужо не наўё.\nЯк бы там ні было, з моманту вынаходкі інтэрнэту чалавецтва ўсё больш аддаляецца ад таго стану, калі карыстальнікі былі ў сеціве вольнымі фланёрамі і маглі здзіўляцца ўласным знаходкам. Новыя праекты накшталт Clubhouse дапамагаюць на нейкі час вярнуць гэта раскошнае адчуванне: вакол цябе няма інфабурбалкі, разумныя машыны не падсоўваюць кантэнт, апіраючыся на «базу», якую яны на цябе сабралі, ты хаатычна рухаешся туды і сюды, насалоджваючыся поўнай свабодай выбару. Парада тут усяго адна: тэрмінова кайфані ад Clubhouse, пакуль капіталізм не зрабіў з яго сваю шасцярэньку, а аўтарытарызм не падкруціў гаечкі.


SPA ў сваёй ваннай пакоі - Здароўе 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Здароўе 2017 ⇒ SPA ў сваёй ваннай пакоі\nСтрэсы суправаджаюць нас увесь дзень, пачынаючы ад ранішніх коркаў, у якіх нам непазбежна даводзіцца стаяць па прычыне немагчымасці выбраць іншы шлях на працу. На працы, у сваю чаргу, не заўсёды талерантна адносяцца да нас кіраўнікі і начальнікі рэзка выказваюцца на рахунак выкананага намі аб'ёму працы і нашых прафесійных якасцяў як супрацоўнікаў. Менавіта таму, прыязджаючы дадому, у нас застаецца толькі адно пякучае і вострае жаданне - расслабіцца, як след і ператварыць дом у сапраўдны райскі куток, у якім можна атрымаць задавальненне і адпачыць па поўнай праграме. Менавіта таму самым лепшым варыянтам у сітуацыі, якая склалася стане выбар на карысць SPA у сваёй ваннай пакоі. Трэба проста назапасіцца аромалампа, купіць спецыяльныя алею для расслабляльнага эфекту і выкарыстоўваць іх як антыдэпрэсант падчас прыёму водных працэдур.\nДля людзей, якія падвяргаюцца актыўным стрэсаў на працы, варта ўключыць у прыняцце ванных працэдур эфірныя алею лаванды, а таксама травяныя зборы на аснове ліпавага колеру і рамонкі. Яны дапамогуць расслабіцца і дазволяць адцягнуцца ад клопатаў і праблем, якія атачаюць.\nНе менш эфектыўна будзе і выкарыстанне натуральных сродкаў для ўвільгатнення скуры. Выдатнымі ўласцівасцямі валодае звычайнае малако, але яго лепш за ўсё дадаваць у ваду ў суадносінах на 1 літр малака 4 чайных лыжкі мёду, тады пасля прыняцця такой ванны скура набудзе не толькі мяккасць, але і водар салодкага мёду.\nПадумайце аб магчымасці выкарыстання ў якасці скраба натуральных сродкаў - злучыце марскую соль з мякаццю любога фрукта, і вы атрымаеце сапраўдныя складнікі салоннага эфекту і зможаце пагрузіцца ў задавальненне з галавой.\nЗладзіць SPA ў сваёй ваннай пакоі пад сілу ўсім нам: дастаем пялёсткі руж, апускаем іх у ваду, дадаем духмяную пену і атрымліваем асалоду ад асалодай, мяккасцю і шаўкавістай скуры, а таксама арома-эфектам ад створанай атмасферы.\nТакія рытуалы дапамогуць прывесці ў парадак нервовую сістэму, а таксама паспрыяюць зняцці нервовай нагрузкі ў любы час года і з маланкавай хуткасцю.\nПапярэдні Тэкст Цяжарнасць і паездкі


ЦВК “лічыць магчымым прапрацаваць” прапанову пра беларускую версію сайта | Праваабаронцы за свабодныя выбары 2016\nЦВК “лічыць магчымым прапрацаваць” прапанову пра беларускую версію сайта\nЛідзія Ярмошына. Фота: bymedia.net\n12 ліпеня каардынатары кампаніі “Праваабаронцы за свабодныя выбары” атрымалі адказ на сваю прапанову пра стварэнне беларускамоўнай версіі сайта Цэнтрвыбаркама.\nНемагчыма не адзначыць лаканічнасць і туманнасць старшыні ЦВК Лідзіі Яромошынай, подпіс якой стаіць пад адказам. Па сутнасці звароту праваабаронцаў яна паведамляе, што “лічыць магчымым у далейшым прапрацаваць гэтую прапанову”.\nВарта адзначыць, што сакратар Цэнтрвыбаркаму Мікалай Лазавік быў куды больш шматслоўны, каментуючы журналістам прапанаваны антыдыскрымінацыйны крок.\n“Скажу, што мы станоўча ўспрымаем гэтую прапанову, таму што і беларуская і руская з’яўляюцца дзяржаўнымі мовамі. Гэтая прапанова не выклікае ў нас ніякага непрыняцця, гэта добрая і разумная прапанова, яе трэба рэалізаваць”, - паведаміў ён БелаПАН.\nУ той жа час Мікалай Лазавік адзначыў, што падчас цяперашніх парламенцкіх выбараў укараніць беларускамоўную версію сайта Цэнтрвыбаркама наўрад ці магчыма, паколькі “апарат складаецца ўсяго з васьмі чалавек, з іх толькі адзін займаецца інфармацыйнымі тэхналогіямі”.\n“У будучым мы будзем глядзець, каб гэтая прапанова была рэалізаваная. Мяркую, што, магчыма, нават да будучых выбараў гэта будзе зроблена”, - сказаў сакратар ЦВК.\nСтаршыня ж ЦВК, як бачым, прадэманстравала стрыманасць у прагнозах адносна рэалізацыі прапановы праваабаронцаў.\nНагадаем, што ў звароце ў ЦВК адзін з каардынатараў кампаніі Валянцін Стэфановіч адзначаў, што “адсутнасць беларускамоўнай версіі сайта не спрыяе на практыцы ажыццяўленню ў поўнай меры прынцыпа роўнасці дзвюх дзяржаўных моваў, замацаванага ў Артыкуле 17 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусі”, а таксама апеляваў да таго, што некаторыя суб’екты выбарчага працэсу актыўна карыстаюцца беларускай мовай у перыяд правядзення выбарчых кампаній.


“Думаць аб людзях, аб вытворчасці, аб развіцці” | Настаўніцкая газета\n18.01.2016 - 10:10Інфармацыйная гадзіна\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка нацэльвае ўрад думаць аб людзях і вытворчасці пры рэалізацыі эканамічнай палітыкі. Аб гэтым ішла размова ў час даклада кіраўніку дзяржавы першага намесніка прэм’ер-міністра Васіля Мацюшэўскага.\nПершы віцэ-прэм’ер прадставіў кіраўніку дзяржавы, якім бачыцца ўраду 2016 год з улікам знешніх макраэканамічных умоў, што хутка мяняюцца, а таксама сярэднетэрміновыя перспектывы выхаду на ўстойлівыя тэмпы эканамічнага росту.\nАляксандр Лукашэнка адзначыў, што “пры ўсіх праблемах і складанасцях (іх будзе яшчэ нямала) нам трэба думаць аб людзях, аб вытворчасці, аб развіцці і займацца абавязковымі рэчамі”. Пры гэтым прэзідэнт запатрабаваў, каб аналіз перспектыў праводзіўся ў глабальным плане, не абмяжоўваўся адным рынкам і адным напрамкам. “Хацелася б, каб мы рассунулі гэтыя рамкі і паглядзелі шырэй на тое, што адбываецца. Гэта будзе сапраўдны аналіз, ад якога нікуды не дзецца”, — упэўнены Аляксандр Лукашэнка.\nЯк было даложана прэзідэнту, урад пры падрыхтоўцы свайго бачання эканамічнага развіцця краіны на 2016 год, на сярэднетэрміновую перспектыву аналізуе як мінімум 12 фундаментальных фактараў, якія ўплываюць на развіццё эканомікі. Такі падыход важны для Беларусі, краіны з адкрытай эканомікай, якая рэалізуе на экспарт 60—70 працэнтаў вырабленай прадукцыі.\nНаступствы снегападу ў цэлым пераадолены


«Трэба адрадзiць старыя назвы»\nАлесь Ступень, сябар Саюза мастакоў\nНашая рэклама сёння, па-першае, не мае логікі ды закончанасці. Другое. Яна з'яўляецца рускамоўнай альбо дзвюхмоўнай. Да таго ж, тут пануе амерыканскі, а не еўрапейскі накірунак. А гэта значыць, што рэкламныя шыльды робяцца з нетрывалых матэрыялаў. Думаю, менавіта гродзенская рэклама павінна мець сувязь з гісторыяй. Мне асабіста вельмі падабаюцца назвы крамаў "Баторыя" і "Мілавіца", хаця шыльда апошняй захіляе архітэктурныя элементы будынку. А "Эрмітаж" і да таго падобныя лічу ўвогуле непрыймальнымі. Някепска было б адрадзіць старыя назвы накшталт "Раскошы".\n«У гродзенскай рэкламы ёсць будучыня»\nСвятлана Жамойціна, загадчыца аддзела рэкламы Праектнага бюро Упраўлення архітэктурай і горадабудаўніцтва гарвыканкама\nГродна мае будучыню. Гэта горад турызму, маленькіх крамак і кавярняў. Да гэтага прывязана рэклама. Зараз у нас існуе каля 15 рэкламных агенцтваў. Аднак, на жаль, не ўсе, хто працуе там, - даравітыя прафесіяналы. Таму ўзровень рэкламы не надта высокі. Шэдэўраў у нас няма. Але гэтыя людзі не вінаватыя, яны стараюцца, працуюць, як могуць. Зараз часам нават рэкламныя шыльды выглядаюць лепей за будынкі крамаў, на якіх вісяць. А так званыя рэкламныя шалашы лічу непрыймальнымі. У нашым горадзе з вузенькімі вулачкамі з-за іх проста не хапае месца.\nДумаю, можна было б стварыць спецыяльны рэкламны аддзел пры Саюзе мастакоў. Аднак самі яны ініцыятывы не праяўляюць, бо чакаюць заказчыкаў з грашыма. Калі сапраўды ўзяцца за справу, можна стварыць уласны гарадскі стыль. Ад кожнай крамы патрабаваць індывідуальны мастацкі падыход да афармлення. Як, напрыклад, у нямецкім Дзюсельдорфе, дзе да кожнага кутка горада прыкладзеныя рукі мастака. Там на вуліцы з багатымі крамамі знакамітых мадэльераў няма вялізных пластыкавых шыльдаў, якія паведамляюць, што гэта буцік Шанэль. Усё зроблена эстэтна, ненавязліва. Напрыклад, назва крамы ўкроплена ў каменную сцяну залатымі літарамі.\nПраўда, у нашых бізнэсоўцаў часам не хапае грошай нават на тое, каб заплаціць падаткі альбо зрабіць рамонт у самой краме. Ужо не кажучы аб рэкламе. Дарэчы, гарвыканкам прыняў праграму са 156 пунктаў адносна паляпшэння выгляду шыльдаў. Мы даем фірмам спіс нашых рэкламных агенцтваў, дапамагаем зрабіць эскізы. Праграму трэба выканаць да пачатку фестываля нацыянальных культур, які ўжо трэці раз будзе праводзіцца ў нашым горадзе.\nМЯне шакiруе «Эрмiтаж»\nАлена Пілічава, загадчыца галерэяў «Раскоша» і «У майстра»\nВядома, што культура пачынаецца з мовы, а нашыя людзі роднай мовай абсалютна не валодаюць. Тое ж бачым і ў беларускай рэкламе, якая, да таго ж, па сутнасці не мае аніякай унутранай канцэпцыі. Што тычыцца гродзенскіх шыльдаў, дык найбольш удалымі я лічу "Хлеб" на Кірава, а таксама "Мілавіцу". Шчыра кажучы, шакіруюць "Эрмітаж", "Сім-сім", "Тапаз". Якія пажаданні? - Рэкламныя "шалашы".\n«Адразу уражвае занядбанасць…»\nУладзімір Панцялееў, скульптар\nКалі прыязджаеш з-за мяжы, звычайна два-тры дні не выходзіш з кватэры. Калі з'яўляешся на вуліцах горада, адразу ўражвае занядбанасць. Бруд, смецце, так што пра рэкламу ўжо нават і не думаеш. А прыклад для пераймання не за гарамі - гэта Вільня. Што тычыцца рэкламных шыльдаў, дык іх трэба рабіць з добрых матэрыялаў - каменю, дрэва, металу - і грунтоўна. Мне падабалася, калі пачалі з’яўляцца так званыя выкалаткі, як на кнігарні "Раніца". Розныя каваныя штукі адпавядаюць архітэктурнаму асяроддзю горада. Але іх мала. Той мастацкі патэнцыял, які мы маем, не выкарыстоўваецца. Няма творчага парыву. Цяжкі час зараз, кажуць. Але простым ён, здаецца, ніколі не быў, колькі сябе памятаю.\nТрэба дадаць, што ў нашай скульптуры няма дэкаратыўнай традыцыі. У савецкія часы рабілі манументальныя рэчы. Сквер. Плот бетонны. Ды й увогуле, у нас марафет наводзіцца часова і з нагоды якой-небудзь падзеі. Нам далёка да Захада. Бо там яны стварылі такую атмасферу, што гадзіць проста не хочацца.\n«Пластыкавыя шыльды на фоне старога горада - як пластмасавыя завушнiцы на фоне сярэднявечнай сукенкi»\nЮрась Мацко, каваль\nЯ не касмапаліт. Ганаруся, што я - гродзенец. Таму мне вельмі прыкра, што нашая рэклама не мае свайго нацыянальнага адцення і мясцовага каларыту. Гэта праяўляецца не толькі ў мове, але і ў назвах. Увогуле, стан гродзенскай візуальнай рэкламы можна акрэсліць, як незадавальняючы. Фірмы не маюць грошай, каб запрасіць спецыялістаў і зрабіць эстэтычна-прафесійную рэкламу. З гэтай прычыны маем танна апрацаваныя шыльды з дарагога пластыку, якія выглядаюць на фоне старога гораду, як пластмасавыя турэцкія завушніцы на фоне сярэднявечнай сукенкі. Да гістарычнага цэнтра павінен існаваць своеасаблівы падыход. Можна выкарыстоўваць дрэва, кавальства, шкло, кераміку. Пластыкавыя рэкламныя элементы павінны быць вынесеныя за ягоныя межы.\n«… На узроунi сценгазет»\nРол Жамойцін, архітэктар\nУ нас рэкламы не існуе. Шыльды, зробленыя непрафесіяналамі на камп'ютэрах, выглядаюць на ўзроўні сценгазет. Няма ў нас добра аформленых вітрын. Я заўважыў, што на Захадзе менавіта вітрына робіць справу. Яны выстаўляюць туды ўсё, што знайшлі ў бабулі на падстрэшшы - збанкі, цялежкі. І гэта глядзіцца. У нас жа шыльды зусім не адпавядаюць атмасферы горада. Звычайна існуе нейкі горад нейкага часу. Пад яго і трэба падганяць шыльды. Чаму склалася такая сітуацыя? Прычыны, па-мойму, гістарычныя. У нас заўсёды пастаноўку кадраў праводзіла сяло. Гэтыя людзі, прыязджаючы ў горад, прывозілі з сабою сваю культуру. Інтэлігенцыя ў нас рэдка займала кіруючыя пасады. Так што ніякага выйсця тут я не бачу. Нешта будзе паляпшацца толькі з ростам адукаванасці ды матэрыяльнай забяспечанасці гараджанаў. Бо людзі, якія ствараюць знешні выгляд горада, павінны аплочвацца. Гэта ж натуральна.\nРаспытвала Інга Астрауцова


ЦТ па біялогіі плануюць прайсці 27 тыс. абітурыентаў\nКультура 22.05.2018 | 13:09\n22 мая, Мінск /Кар. БЕЛТА/. "Вечары Вялікага тэатра ў замку Радзівілаў" пройдуць 22-24 чэрвеня, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатры оперы і балета Беларусі.\nШтогадовы фестываль у нясвіжскай рэзідэнцыі Радзівілаў запрашае паклоннікаў класічнай музыкі, оперы і балета ў "беларускі Версаль".\n"Вечары Вялікага тэатра-2018" адкрые 22 чэрвеня канцэртная праграма "Беларускі рамантызм". У Фарным касцёле (Божага цела), які, дарэчы, з'яўляецца першым на тэрыторыі Усходняй Еўропы помнікам архітэктуры барока, прагучаць творы беларускіх кампазітараў, чые імёны сталі сінонімам эпохі рамантызму.\nФестывальны дзень прадоўжыць "Вечар класічнага балета". На сцэне ўнутранага двара замка Радзівілаў зоркі балетнай трупы беларускага Вялікага прадставяць гледачам самыя яскравыя сцэны з балетаў "Лебядзінае возера" і "Карсар". "Белы акт" бессмяротнага "Лебядзінага возера" Пятра Чайкоўскага па праву лічыцца кананічным. Балет "Карсар", "другое прышэсце" якога на сцэну беларускага Вялікага падрыхтаваў Вячаслаў Хамякоў, адкрываў бягучы тэатральны сезон. "Карсар" паўтара стагоддзя ўжо значыцца ў афішах лепшых сусветных тэатраў і ўваходзіць у лік "абавязковых" пастановак разам з "Лебядзіным возерам" і "Жызэль". Дырыжор - Мікалай Калядка.\nДругі дзень музычнага марафону ў Нясвіжы, 23 чэрвеня, пачнецца з канцэртнай праграмы "Чатыры стагоддзі беларускай вакальнай музыкі", якая прагучыць у Тэатральнай зале замка Радзівілаў. У канцэрце прымуць удзел салісты опернай трупы Вялікага тэатра Юрый Гарадзецкі (тэнар), Алена Золава (сапрана), Ілья Сільчукоў (барытон). Для гледачоў будуць выкананы сольныя вакальныя творы, якія, нібыта вопытны экскурсавод, правядуць слухачоў па старонках гісторыі нацыянальнай музыкі ад ХVII стагоддзя да XX. Вядучы - заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Віктар Скорабагатаў.\nУ той жа Тэатральнай зале паклоннікаў жанру раманса чакае канцэртная праграма "Вечар рамансаў Сяргея Рахманінава". У выкананні салісткі оперы Кацярыны Галаўлёвай прагучаць сапраўдныя хіты кампазітара: "Веснавыя воды", "Урывак з Мюсэ", "О, не сумуй!", "Перад абразом" і многія іншыя.\nСуботні вечар пройдзе ў атмасферы любові і смутку. На галоўнай сцэне фестывалю ва ўнутраным двары замка будзе разыграна драма кахання і смерці бліскучай парыжскай куртызанкі Віялеты Валеры. Прэм'ера новай пастаноўкі оперы ад рэжысёра Андрэйса Жагарса адкрыла бягучы тэатральны сезон. Дырыжор - Андрэй Галанаў.\nВядучыя салісты беларускай оперы, балета і музыканты струннага квінтэта "Серэнада" 24 чэрвеня запрашаюць паклоннікаў танга-музыкі, страсных паўднёвых напеваў і мелодый у Тэатральную залу замка, дзе для іх прагучыць "Мілонга з Серэнадай".\nЗавершыць традыцыйны фестываль класічнага тэатральнага мастацтва ў Нясвіжы гала-канцэрт зорак оперы і балета, які адбудзецца на галоўнай сцэне - ва ўнутраным дворыку замка Радзівілаў. У праграме канцэрта - вядомыя оперныя арыі і дуэты, яркія нумары балетных шэдэўраў, шлягеры сусветнай музычнай спадчыны. Дырыжор - Андрэй Галанаў.\nУ 2010 годзе Вялікі тэатр Беларусі "ўліўся" ў фестывальны рух, ініцыіраваўшы правядзенне "Вечароў Вялікага тэатра" ў нясвіжскім замку роду Радзівілаў - выязнога музычнага марафону артыстаў опернай і балетнай трупы тэатра, музыкантаў аркестра. Традыцыйна мерапрыемствы "Вечароў" праходзяць на некалькіх канцэртных пляцоўках - у Фарным касцёле, Тэатральнай зале замка, а таксама на галоўнай сцэне - ва ўнутраным двары.-0-\nНовую пешаходную зону рыхтуюць у Мінску


панядзелак, 07.06.2021 панядзелак, 07.06.2021панядзелакаўтораксерадачацверпятніцасуботанядзеля\nКожны з нас (ток-шоу): Якія памылкі часу БНР трэба ўлічваць сёння\nМова нанова: Лошыца паводле Марыны Адамовіч\nЧаму 25 сакавіка важны дзень для беларусаў? Якія паралелі можна правесці паміж БНР і сучаснай Беларуссю? Якія памылкі часу БНР варта ўлічыць сёння, каб гэтым разам усё атрымалася?\nГутарым пра тое, чым для сп - ні Марыны і сп. Мікалая з’яўляецца беларуская мова, пра шляхецкія карані Статкевіча і аднаго з фундатараў Петрапаўлаўскага сабора ў Мінску; пра асобу сп - ні Марыны яе адукацыю, Лошыцу яе дзяцінства і тое, што засталося з тых часоў; пра навуковую дзейнасць Міколы Статкевіча і галіну яго навуковых інтарэсаў. А таксама пра тое, што такое веташок і як пачаць размаўляць па - беларуску.\nБеларусы паехалі ў экспедыцыю ў Афрыку, каб даследаваць праблему непісьменнасці і прыдумаць сенсацыйную адукацыйную праграму, якая навучыць дзяцей чытаць ды пісаць без настаўнікаў і бацькоў. Паводле звестак UNESCO, 250 мільёнаў дзяцей па ўсім свеце не ведаюць элементарнае навукі. Асабліва гэтая праблема выяўленая ў Афрыцы. "Nalanga" - гэта каманда беларусаў, якія запрапанавалі свой адукацыйны праект. Яны адзіныя, хто адгукнуўся з Беларусі, Расеі, Украіны і краінаў Балтыі. У Афрыцы ўдзельнікі каманды, два маладзёны, намагаюцца высветліць, чаму адукацыя застаецца недасяжнаю раскошаю для некаторых рэгіёнаў гэтага кантыненту. Інтэрвю з мясцовымі настаўнікамі, назіранні за іншаю нацыяй, часам пры дапамозе схаванае камеры - асноўная цікавостка рэпартажу. Хлопцы намагаюцца знайсці адказы на пытанні: як даць адукацыю такім дзецям, ці патрэбная яна ім увогуле?рэж. Кацярына Маркавец, 2016 г. , Беларусь\nШматсерыйны тэлераман Польскага тэлебачання, прысвечаны сярэднявечнай гісторыі Польшчы. У 1333 г. памірае кароль Владыслаў Лакетэк, змучаны барацьбою за аб’яднанне падзеленай на княствы Польшчы. Сталец займае ягоны адзіны жывы сын - Казімір. На фоне кахання, прыдворных інтрыг, цяжкіх стасункаў з жонкай Аннай і маці, здрады і барацьбы за ўплыў сталее малады кароль, які ўвойдзе ў гісторыю як Казімір Вялікі. У ролях: Галіна Лабанарска (Halina Łabonarska), Матэўш Круль (Mateusz Król), Марта Брыла (Marta Bryła), Паўліна Лясота (Paulina Lasota), Пётр Ґаўран - Едлікоўскі (Piotr Gawron - Jedlikowski), Карына Сэвэрын (Karina Seweryn), Веслаў Вуйцік (Wiesław Wójcik) і інш. рэж. Войцех Пацына (Wojciech Pacyna), Яцэк Салтысяк (Jacek Sołtysiak), 2018 г. , Польшча\nКрывінскі тарфянік - месца цэлага шэрагу старажытных паселішчаў узростам да 6 тыс. гадоў. Чым яно прываблівае археолагаў? Што яны знайшлі тут за дзесяцігоддзі непарыўных раскопак? Як людзям каменнага веку, якія штодня змагаліся за выжыванне, удавалася знаходзіць сілы і час на мастацтва?


Вось такі быў год Пеўня | Глуск | Глусский район | Погода в Глуске | Новости Глуска | Новости Глусского района | Родина | Радзiма | Газета Глуска\nВось такі быў год Пеўня\nЧетверг, 12.01.2017 09:00. Category: Общество\nІ ў цяжкі, складаны час глушчане ўмелі весела праводзіць святы\nУсяго некалькі дзесяцігоддзяў назад, пасля адкрыцця жалезнай заслоны, мы дазналіся, што, аказваецца, на наша жыццё ўплываюць, акрамя іншага, яшчэ і зоркі. З пачатку 90-х гадоў XX стагоддзя былыя савецкія грамадзяне пачалі чытаць і верыць у гараскопы, якіх з’явілася неймаверная колькасць: па знаках Задыяка, усходні (або кітайскі), грэчаскі, кветкавы, зараастрыйскі (або сонечны), гараскоп майя, друідаў і іншыя.\nКанешне ж, асабістая справа кожнага — чытаць або не прадказанні такіх вешчуноў, верыць у іх ці не. Але большасць з нас (так, на ўсялякі выпадак) усё ж такі прытрымліваецца парад астролагаў і верыць, што, напрыклад, сустракаць Новы год патрэбна толькі ў адмысловым адзенні і з адмысловымі стравамі на стале. А ўсё гэта патрэбна для таго, каб не раз’юшыць звера або птушку — сімвал новага года.\nВось і наступіўшы 2017 год, згодна з усходнім календаром, адданы пад уладу Вогненнага (Чырвонага) Пеўня. Астролагі кажуць, што гэты год будзе вельмі важным для гісторыі чалавечай цыві-лізацыі — ён не абыдзецца без яркіх, гучных, глабальных і запамінальных падзей.\nЦікава было зазірнуць у недалёкае мінулае і паглядзець, якімі былі іншыя гады пад аховай Пеўня ў гісторыі чалавецтва. Пачнём з 1933-га. У гэтым годзе Адольф Гітлер стаў кіраўніком ўрада Германіі, і з гэтага часу пачынаецца самая жудасная старонка ў гісторыі чалавецтва. Роўна 12 гадоў, да 1945-га (па супадзенні зноў-такі год Пеўня), увесь свет змагаўся з карычневай чумой — фашызмам. Далей — 1957 год. У Савецкім Саюзе запусцілі першы штучны спадарожнік Зямлі, пачынаецца хрушчоўская “адліга”, у самым разгары Кубінская рэвалюцыя, ствараецца Еўрапейская эканамічная супольнасць. Далей крочым у 1969-ты. Чалавек, а дакладней Ніл Армстронг, упершыню высадзіўся на паверхню іншага нябеснага цела — на Месяц. Наступны год Пеўня — 1981-шы. У ЗША паступіў у продаж персанальны камп’ютар па цане 1 565 долараў, а ў СССР упершыню перайшлі на летні час. Чарговы год Пеўня, 1993-ці, Беларусь ужо сустракае як самастойная незалежная дзяржава. Гэты год, напэўна, быў адным з самых складаных у нашай найноўшай гісторыі. Вось менавіта аб тым, што адбывалася ў гэты час у Беларусі і канкрэтна ў Глускім раёне, і пойдзе сёння гаворка. А дапаможа мне ўзнавіць храналогію падзей 1993 года, як заўсёды, падшыўка раённай газеты “Радзіма”.\nУ пачатку студзеня 1993-га ў Глуску адбылася сесія раённага Савета дэпутатаў, на якой абмяркоўвалася надзённая сітуацыя ў рэспубліцы і ў нашым раёне. Так, было зазначана, што ў грамадстве пануюць хаос, агрэсіўнасць, нежаданне зразумець адзін аднаго. Па развіцці сельскай гаспадаркі раён апынуўся адкінуты амаль на 20 гадоў назад.\nВельмі востра стаяла на працягу ўсяго 1993 года пытанне забеспячэння палівам — бензінам, вуглём, мазутам, дызельным палівам і нават звадкаваным газам у балонах. Так, на пачатку года, у самы разгар маразоў, тэмпература ў дамах па вуліцы Кірава апусцілася да 12—14 градусаў. У некаторых кацельнях паліва заставалася на адзін-два тыдні. У такі складаны час райвыканкам прыняў рашэнне: адключыць ад цэнтральнага ацяплення ў Глуску 60 дамоў, дзе яшчэ ёсць пячное ацяпленне. Падчас жніва дызельнага паліва хапала, а вось бензін разыходзіўся проста з “калёс” (толькі прывезлі — адразу ж разабралі), маторнага масла практычна не было нідзе. У такой сітуацыі некаторыя несумленныя грамадзяне яшчэ і ўдар у спіну наносілі. Так, з цыстэрны зернесушылкі калгаса “Праўда” было скрадзена восем тон дэфіцытнага гаручага. Да новага ацяпляльнага сезона глушчане пачалі рыхтавацца яшчэ ўлетку. У спешным парадку шматкватэрныя дамы з цэнтральным ацяпленнем пераводзіліся на індывідуальнае. Пераабсталяваліся на выкарыстанне цвёрдых відаў паліва і кацельні. З-за адсутнасці бензіну працаваў з перабоямі або ўвогуле не працаваў Аўтапарк. Прыгарадныя маршруты былі адменены, і толькі яшчэ да Асіповіч глушчане маглі дабірацца без праблем. Цераз гэтыя абставіны здарылася непрыемная сітуацыя — старшакласнікі з пасёлка Кіраўскае 1 верасня дабіраліся ў Глуск да школы пешшу.\nНе толькі адсутнасцю паліва быў адметны 1993-ці. Напрыклад, прадукты харчавання прадаваліся строга па спісах і ў абмежаванай колькасці. Шмат якія тавары былі ў вялікім дэфіцыце: алей, цукар, цыгарэты, сметанковае масла. Сыр увогуле не з’яўляўся на паліцах магазінаў. А яшчэ не было ў вольным доступе абутку, тканін і шмат чаго іншага. Напярэдадні выпускнога балю бацькі выпускнікоў звярнуліся праз раённую газету да старшыні райспажыўсаюза з пытаннем: “Дзе набыць сукенкі, касцюмы, абутак для дзяцей?” Адказ: “Школам патрэбна перадаць спісы выпускнікоў з указаннем памераў на імя загадчыка гандлю райспажыўсаюза, і заяўка будзе па магчымасці задаволена”. А вось курыльшчыкі з-за адсутнасці фабрычных цыгарэт пачалі вырошчваць тытунь самі. Яго насенне можна было набыць у Бабруйску па 75 рублёў за чайную лыжку. Памятаю, што і ў нашым агаро-дзе было выдзелена мястэчка пад “жыццёва неабходную” расліну, а мой бацька навучыўся круціць цыгаркі з газетнай паперы.\nМала таго, што кругом быў дэфіцыт, дык і цэны раслі як на дражджах — амаль кожны месяц нешта даражэла. Напрыклад, гарэлка ў канцы кастрычніка 1993-га каштавала 2 120 рублёў, а ў канцы лістапада — ужо 4 180. Па статыстыцы, інфляцыя ў 1993 годзе склала аж 1 290 %! А яшчэ ў гэты час у кашальках беларусаў былі тры віды купюр: савецкія (узору 1961—1992 гадоў), расійскія і беларускія, так званыя “зайчыкі”. Трэба адзначыць адну цікавую акалічнасць. Намінал беларускіх грошай штучна завышаўся ў 10 разоў: на купюры з зубрам было напісана “100 рублёў”, але на справе гэта была 1 тысяча рублёў. Разлікі за прадукты харчавання, алкагольную і тытунёвую прадукцыю з 1992 года здзяйсняліся выключна беларускімі грашыма. Але з-за іх недахопу ў сакавіку 93-га выканкам раённага Савета дэпутатаў прыняў рашэнне, што пакупнікі могуць разлічвацца за харчовыя тавары як беларускімі, так і савецкімі грашыма. З 26 ліпеня нацыянальная валюта стала асноўным сродкам плацяжу ў Беларусі. Вось што пісала пра гэта раёнка: “Цэны акругляюцца да лічбы 0 або 5. Нацыянальных разліковых білетаў (мелкіх грошай) у нас няма, і пры разліках у магазінах узніклі складанасці з выдачай рэшты. Шмат не вельмі прыемных слоў прыйшлося выслухаць прадаўцам ад пакупнікоў у гэтыя дні ”.\nТак, цэны раслі, а вось зарплаты не паспявалі за імі ўгнацца. Па статыстыцы, сярэдні заробак па рэспубліцы ў гэты час быў 25—30 долараў. У раёнцы была змешчана аб’ява: на працу запрашалі электрыка і абяцалі зарплату 55—60 тысяч рублёў. Улічваючы, што долар у той час каштаваў 6 тысяч рублёў, то электрык у месяц мог зарабіць 10 долараў.\nНе дзіва, што ў такой сітуацыі узрастае і колькасць крадзяжоў. Злодзеі цягнулі не толькі тое, што ляжала дрэнна, але і тое, што было добра захована: веласіпеды, матацыклы, медны дрот, іконы, з магазінаў — прадукты харчавання, з фермаў — парасят, свіней, цялят. Нататкі пад рубрыкай “Крымінальная хроніка” з’яўляліся амаль у кожным нумары “Радзімы”.\nАле глушчане з годнасцю пераносілі ўсе цяжкасці і працягвалі жыць. Як і заўсёды, праводзілі Зіму і сустракалі Вясну, святкавалі Першамай, іншыя важныя даты. А вось дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі ў 1993 годзе адзначаўся вельмі сціпла — толькі букетам кветак да помніка Леніну. У верасні 1993 года ў раённым Доме культуры праводзілася свята кветак — конкурс на самы прыгожы букет. Пераможцам стаў, як ні дзіўна, мужчына — Юрый Галоўчыц. (А можа, гэта й правільна: менавіта мужчыны павінны ведаць толк у кветках.) Наступны факт сведчыць пра міласэрнасць і добразычлівасць глушчан, дакладней глускіх школьнікаў. У СШ № 2 райцэнтра адбыўся восеньскі кірмаш — вучні гандлявалі гароднінай, дарамі лясоў і садоў, прыгатаванымі сваімі рукамі стравамі. Дзеці вырашылі, што ўсе сабраныя грошы пойдуць на дабрачыннасць — на лячэнне Алёшы, цяжкахворага хлопчыка з горада Ліда.\nБылі і прыемныя сюрпрызы: з 31 лістапада і да 31 снежня для глушчан, якія карысталіся гарадскім транспартам, наступіў “камунізм” — праезд стаў на месяц бясплатным. Усе расходы па абслугоўванні гарадскіх аўтобусаў на сябе ўзяў выканкам раённага Савета дэпутатаў.\nА яшчэ ў гэты год у Беларусі была распрацавана і дзейнічала праграма “Беларускія алмазы”, мы выбіралі свой нацыянальны гімн, у пашпартах з’явіўся штамп, які дазваляў кожнаму беларусу выезд за мяжу, рыхтаваўся да выпуску нацыянальны пашпарт, у Мінску з’явіўся першы аператар сотавай сувязі “БелСел”.\nЯк бачым, 1993-ці быў цяжкім — часам вялікіх перамен і станаўлення незалежнай Беларусі. Кітайская мудрасць гаворыць: “Не дай Бог вам жыць у час перамен”. А глушчане ў 1993-м, у год Пеўня, жылі менавіта ў такую пару. Будзем спадзявацца, што наш сяголетні Пеўнік, які, зрэшты, уступіць у свае правы толькі з 28 студзеня, не паднясе непрыемных сюрпрызаў і будзе да нас добразычлівым.\n« Каникулы с баскетболом


Калі льецца музыка… — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n06.04.2021 05.04.2021 admin445Комментарии on Калі льецца музыка…\nТонкая матэрыя, якая авалодвае нашымі эмоцыямі, напаўняе свет чароўнасцю, – гэта музыка. З імем людзей, пра якіх пойдзе размова, звязана шмат поспехаў у культурным жыцці. Сваімі адносінамі да працы, творчасці яны заваёўваюць павагу ў блізкім акружэнні. Знаёмцеся: музычная дынастыя Авязавых з аграгарадка Дзераўная.\nНа чале дынастыі\nМарына Авязава закончыла Маскоўскі ўніверсітэт культуры па спецыяльнасці «кіраўнік акадэмічнага хору». Разам з мужам і пяцігадовым сынам Максімам прыехалі ў Дзераўную з Казахстана. Праз некаторы час нарадзіліся Леанід і Лізавета.\nМарына Авязава заўсёды настройвае сваіх вучняў на поспех\nМарына Леанідаўна працуе ў ДУА «Дзераўнянская дзіцячая школа мастацтваў» з 1994 года. За 26 з паловай гадоў працы кіраўнік стварыла ў школе такія калектывы, як хор малодшых класаў «Калярыкі», вакальны ансамбль старэйшых класаў «Беларускі вяночак», вакальная эстрадная група «Вясёлыя свавольнікі».\nНавучэнцы Марыны Авязавай неаднаразова станавіліся пераможцамі на раённых, рэгіянальных, абласных алімпіядах па сальфеджыа і музычнай літаратуры. Дзеці класа піяніна дастойна прадстаўлялі Дзераўнянскую ДШМ на раённых конкурсах у Стоўбцах, адкрытым конкурсе «Новыя гукі свету» ў Мінску, на Міжнародным фестывалі мастацтваў «Маладзечна CityArt – 2020» і інш.\nУсе музычныя калектывы, створаныя Марынай Авязавай, і іх салісты таксама станавіліся дыпламантамі і лаўрэатамі раённых, рэгіянальных, абласных і міжнародных фестываляў і конкурсаў. Напрыклад, такіх як Рэгіянальны абласны тур конкурсу харавых калектываў у Дзяржынску, міжнародны фестываль мастацтваў «Маладзечна CityArt – 2020», міжнародны рознажанравы конкурс LETOSTAR-2020, XV Маскоўскі міжнародны музычны дзіцяча-юнацкі фестываль «Гучыць Масква» і інш.\nЗа мінулы навучальны год і палову гэтага ў скарбонцы Марыны Леанідаўны нямала дыпломаў міжнародных фестываляў. Не так даўно завяршыўся IV Міжнародны тэлепраект «Кубак сяброўства» – адзін з найбольш значных праектаў у нашай рэспубліцы. Навучэнцы Дзераўнянскай ДШМ прынялі ўдзел у даным праекце. Лізавета Авязава двойчы стала лаўрэатам ІІІ ступені ў намінацыі «Эстрадны вакал», Арцём Аршакян і Варвара Босая – дыпламантамі ІІ ступені.\nСярод вучняў Марыны Авязавай – Валерый Шмат (кампазітар, кіраўнік арт-групы «Беларусы»), Аляксандр Шагун (саліст Марыінскага тэатра ў Санкт-Пецярбургу), Аляксандра Ліпніцкая (загадчыца цыклавой камісіі аддзялення музыказнаўства Маладзечанскага музычнага каледжа імя М. К. Агінскага), Юлія Канановіч (выкладчыца па вакале Рэспубліканскага каледжа для адораных дзяцей імя Ахрэмчыка), Ірына Гурневіч (выпускніца Варшаўскай акадэміі музыкі па спецыяльнасці «арган»), Любоў Міцкевіч (актрыса маладзёжнага драматычнага тэатра ў Мінску).\nПадчас сваёй працы ў школе Марына Леанідаўна адзначана дыпломам «За ўклад у развіццё эстраднага мастацтва», граматамі, падзякамі рознага ўзроўню. Фота Марыны Авязавай было занесена на раённую Дошку гонару ў 2004 годзе.\nДзеці – прадаўжальнікі музычнай справы\nСыны Марыны Леанідаўны Максім і Леанід закончылі Дзераўнянскую музычную школу па класе саксафона і трубы адпаведна ў настаўніка Мікалая Русецкага, былога дырэктара школы, і Маладзечанскі музычны каледж імя М. К. Агінскага.\nСыны Максім і Леанід Авязавы спраўдзіліся ў прафесіі\nМаксім адслужыў у арміі ў складзе аркестра МУС Рэспублікі Беларусь і вярнуўся ў родную школу ўжо настаўнікам па класе духавых інструментаў. Максім Алікавіч у кожным вучні бачыць будучую зорачку, у сваёй дзейнасці выкарыстоўвае разнастайны музычны матэрыял. Яго вучні ўжо некалькі гадоў запар заваёўваюць дыпломы лаўрэатаў. Сам Максім штогод прымае ўдзел у раённым конкурсе сярод настаўнікаў школы мастацтваў «Віртуоз года», дзе неаднаразова займае прызавыя месцы. Аднак найбольш прэстыжным Максім лічыць удзел у Міжнародным конкурсе ў Іспаніі навучэнак Ксеніі Лукшы і Лізаветы Авязавай. У журы конкурсу ўвайшлі вядомыя ў музычным свеце выкладчыкі, музыканты, спевакі з розных краін. Сярод удзельнікаў былі прадстаўнікі Еўразіі, ЗША і Лацінскай Амерыкі. Дзякуючы гэтым дасягненням вучні атрымалі магчымасць паехаць сёлета ў Іспанію на заключны фестываль.\nЛеанід закончыў прэстыжную Расійскую акадэмію музыкі імя Гнесіных, прайшоўшы выдатную школу, што дапамагло яму паспяхова рэалізаваць сябе як высакакласнага спецыяліста. У сценах акадэміі ён знайшоў сваё каханне, студэнтку з Кітая. У цяперашні час ён жыве і працуе ў Кітаі: разам з жонкай яны атрымалі запрашэнне на працу ў музычную школу г. Вейхай. На даны момант Леанід працуе там настаўнікам па класе духавых інструментаў, вядзе клас кампазіцыі і кіруе малодшым і старэйшым духавым і сімфанічным аркестрамі.\nЛізавета – самая малодшая ў дынастыі Авязавых. У мінулым годзе яна закончыла школу мастацтваў адразу па двух інструментах – фартэпіяна і флейце. На працягу ўсяго перыяду навучання Лізавета паспяхова прымала ўдзел у розных фестывалях і конкурсах па фартэпіяна, флейце, у тэарэтычных алімпіядах, конкурсах па кампазіцыі (складанне музыкі). У яе скарбонцы – 52 дыпломы. Захапленне Лізаветы – эстрадны вакал, якім яна займаецца пад кіраўніцтвам матулі Марыны Авязавай. «Спевы – гэта маё жыццё», – прызнаецца Лізавета. Сёлета яна заканчвае 9 клас Дзераўнянскай сярэдняй школы і збіраецца паступаць у Маладзечанскі музычны каледж на аддзяленне фартэпіяна. Гэты каледж самы любімы для сям’і Авязавых. Многія вучні Марыны Леанідаўны закончылі яго або вучацца ў ім на аддзяленні музыказнаўства або вакалу.\nДачка Лізавета – актыўная ўдзельніца розных фестываляў і конкурсаў\nЯк лічаць Авязавы, музыка аб’ядноўвае людзей для агульных спраў, радасцяў, умацавання духу.\nАлена ШУЦЬКО, настаўніца тэатральнага аддзялення ДУА «Дзераўнянская дзіцячая школа мастацтваў»\nФота з архіва сям’і Авязавых


18 верасня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Зніжэнне ВУП у другім квартале 2020 года склала 8 працэнтаў, што крыху менш за прагнозы. Аб гэтым гаворыцца ў прэс-рэлізе Цэнтральнага банка Расіі па выніках пасяджэння савета дырэктараў рэгулятара, паведамляе ТАСС.\n"Пасля змякчэння абмежавальных мер эканамічная актыўнасць аднаўляецца хутчэй, чым прагназавалася", - адзначаецца ў паведамленні.\nЦБ адзначае, што ажыўленне эканамічнай актыўнасці найбольш выяўлена ў сектарах, арыентаваных на ўнутраны спажывецкі попыт, у той час як слабы знешні попыт застаецца фактарам, які стрымлівае эканамічную дынаміку.\nПавышэнне эканамічнай актыўнасці ў Расіі прадоўжыцца больш плаўнымі тэмпамі пасля таго, як будзе вычарпаны першы этап аднаўленчага росту, лічыць рэгулятар. Паводле ацэнак ЦБ, дзеянне кароткатэрміновых праінфляцыйных фактараў узмацнілася, на сярэднетэрміновым гарызонце дэзынфляцыйныя рызыкі па-ранейшаму пераважаюць. "Пасля завяршэння этапу актыўнага аднаўленчага росту, выкліканага зняццем абмежаванняў і мерамі падтрымкі, вяртанне сусветнай і расійскай эканомікі да патэнцыялу запаволіцца. Гэта будзе аказваць стрымальны ўплыў на тэмпы росту цэн", - адзначае ЦБ.-0-


Тэначтытлан — Вікіпэдыя\n(Перанакіравана з «Тэначтытлян»)\nТэнатчытлан — горад-дзяржава, які знаходзіўся на месцы сучаснага гораду Мэхіка. Быў заснаваны прыкладна ў 1325 годзе на востраве пасярод салёнага возера Тэскока, у 1521 годзе быў разбураны гішпанскімі канкістадорамі пад кіраўніцтвам Эрнана Картэса.\n1 Заснаваньне гораду\n2 Апісаньне гораду\n2.2 Сельская гаспадарка\n3 Пагібель гораду\nЗаснаваньне гораду[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nСтаражытныя ацтэкі былі паляўнічымі-качэўнікамі. Яны вандравалі на тэрыторыі сучаснае Паўночнае Амэрыкі. Паводле легенды, Бог сонца й вайны Уіцылапочтлі сказаў ацтэкам-індзейцам, каб яны абгрунтаваліся там, дзе ўбачаць такую карціну: арол на кактусе будзе трымаць у сваіх кіпцюрах зьмяю. Бадзяючыся ў паўднёвых землях Паўночнае Амэрыкі амаль 130 гадоў, яны ўбачылі тое, пра што казаў ім бог сонца. У 1325 годзе яны заснавалі горад на заходнім беразе возера Тэскока й назвалі яго Тэначтытлан, што ў перакладзе азначае «месца калючых кактусаў». Возера было багата рыбай і вадаплаўнай птушкай, на беразе вадзілася шмат дзічыны. Па іншай вэрсіі, горад названы ў гонар правадыра Тэноча. У 1337 годзе да поўначы ад Тэначтытлану заснаваны горад-спадарожнік Тлятэтолька, дзе абгрунтаваліся ацтэкі, якія адлучыліся ад племя.\nАпісаньне гораду[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nГорад хутка рос: 7,5 квадратных км і 100 000 жыхароў — такія былі зьвесткі прыкладна праз 100 гадоў пасьля яго заснаваньня. А празь яшчэ 100 гадоў горад вырас да 13,5 квадратных км і да 212 500 жыхароў (па іншых зьвестках 350 000 і нават да 500 000 жыхароў). Гэта азначае што да 1500 году гэта быў самы вялікі горад на зямлі. У горадзе было шмат каналаў і азёр, так што даводзілася нярэдка перасоўвацца з дапамогай лодак, як у сучаснай Вэнэцыі. Сам горад быў акружаны незьлічонай колькасьцю дамбаў і мастоў, якія агароджвалі яго ад рэк і азёр.\nТэначтытлан падзяляўся на чатыры кварталы: Тэапан, Маётлан, Куэпапан і Астакалька. У цэнтры гораду знаходзіўся рытуальны цэнтар, акружаны ахоўнай сьцяной Коатэпантлі («зьмяіная сьцяна»). Горад быў забудаваны храмамі, школамі, службовымі пабудовамі й хатамі. Будынкі з-за друзлага грунта ўзводзіліся на доўгіх палях.\nТэначтытлан. Малюнак Рабэрта Куева дэль Рыё\nУ горадзе была разьвіта сельская гаспадарка, нягледзячы на тое, што ён стаяў на вадзе. Ацтэкі стваралі цэлыя палосы ўрадлівай зямлі, выкарыстоўваючы глей і багавіньне. Гэтыя штучна створаныя палі зваліся чынампы. Чынампы адрозьніваліся вылучнай урадлівасьцю (часам ураджай здымаўся 7 разоў на год), і ацтэкі ўмелі выгадоўваць на іх шмат рэдкіх затавак і кветак. Таксама яны выгадоўвалі на гэтых палях шмат разнастайнай гародніны. Усё гэта яны адвозілі на велізарны рынак у цэнтры Тэначтытлану, які мясьціў ад 25 да 100 тысяч чалавек.\nГішпанцы, якія заваявалі Тэначтытлан, былі зьдзіўлены, убачыўшы, наколькі моцна разьвіты гандаль у ацтэкаў. Ацтэкі былі цудоўнымі гандлярамі. Усе тавары на рынках Тэначтытлану праходзілі старанны агляд, перш чым патрапіць на прылавак. Гішпанцы сьцьвярджалі, што грошай у ацтэкаў не было. Пакупнікі абменьваліся сваімі таварамі з прадаўцамі. Часам адплачвалі за тавар бабамі какавы. Жулікаў і злодзеяў, калі яны трапляліся, жорстка каралі.\nУ цэнтры гораду былі пабудаваны два галоўныя 30-мэтровыя храмы (гл. Тэмпла Маёр) у выглядзе пірамід: для богаў Уіцылапочлі і Тлялёка. Тлялёк быў богам вады і дажджа. На гэтых храмах-пірамідах ацтэкі зьдзяйсьнялі ахвярапрынашэньні. Яны выразалі ў жывога чалавека сэрца каменным (абсідыянавым) нажом. Ацтэкі жылі ў невялікіх аднапавярховых пабудовах, зробленых з дубцоў, глею, гліны. У такіх маленькіх хатках жылі цэлыя групы людзей, якія выконвалі нейкі адзін від працы. Кожны клян сяліўся асобным жылым масівам. Але кіраўнікі ацтэкаў жылі ў велічэзных палацах, акружаных вялікімі, прыгожымі садамі. Іх палацы разьмяшчаліся бліжэй да храмаў. Простыя людзі, наадварот, сяліліся далей ад храмаў.\nУ горадзе мелася сетка аквэдукаў для забесьпячэньня пітнай вадой. Галоўны аквэдук браў пачатак з крыніцы на ўзгорку Чапультэпэк.\nПагібель гораду[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nГішпанцы, якія прыплылі ў Амэрыку ў XVI стагодзьдзі, былі зьдзіўлены багацьцем гарадоў ацтэкаў, іх прыгажосьцю і пышнасьцю. Эрнан Картэс са сваімі жаўнерамі й саюзьнікамі-індзейцамі ўвайшоў у горад 8 лістапада 1519 году, але 1 ліпеня 1520 году быў змушаны бегчы. Гішпанцы зноў атакавалі горад 4 чэрвеня 1521 году. Тэначтытлан упаў праз 70 дзён пасьля пачатку аблогі, 13 жніўня. Імпэратар ацтэкаў Мантэсума II быў забіты, горад — разбураны. Было забіта 200 000 жыхароў гораду. Заваёўнік гораду ацтэкаў Эрнан Картэс абвясьціў горад валоданьнем караля Гішпаніі. З Тэначтытланам апала й імпэрыя ацтэкаў (спыніла сваё існаваньне ў 1520—1522 гадах).\nТэначтытлан у фатаграфіях (Мэхіка)\nТэначтытлан — сталіца ацтэкаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Тэначтытлан&oldid=2269786»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 8 лістапада 2021 году ў 00:14.


Выйграй асноўны даход, каб жыць у Нямеччыне за адзін год\nПерамагчы безумоўны асноўны прыбытак на 1 год\nХоць тэма безумоўнага асноўнага даходу (= Bedingungsloses Grundeinkommen, UBI) для ўсіх грамадзян Германіі абмяркоўваецца ўжо некалькі гадоў існуе ў адным чалавеку зачакаліся палітыкаў, каб вырашыць, ці варта даваць людзям грошы, не патрабуючы, каб працаваць ён і хто прымаюць рэчы ў сваім уласным haends шляхам арганізацыі штомесяц латарэі. Там толькі адна цана і ўдзельнічаць у выдатках латарэі абсалютна нічога.\nГэты чалавек з'яўляецца Майкл Bohmeyer з Берліна і яго Crowdfunding праект ужо дапамог financiate безумоўных асноўных даходаў ад 1000 еўра на працягу дванаццаці месяцаў для сямі людзей з прыбыткам на восьмым шляху.\nФантастычная рэч аб гэтай латарэі не толькі тое, што нічога не варта ўдзельнічаць, але ў асноўным, што гэта сапраўды безумоўна. Гэта азначае, што нават вы і вашыя дзеці могуць удзельнічаць, калі б вы ведалі, як. На жаль, на галоўнай старонцы толькі на нямецкай мове - тое, што матывацыя штурхаць нямецкае навучанне трохі - але я паспрабую падсумаваць асноўныя пункты ніжэй.\nПытанне ва ўсіх на розуме тое, што такі прыбытак будзе рабіць чалавек. Ці будуць яны перастаюць працаваць і становяцца залежнымі або яны карыстаюцца свабодай не працаваць так шмат і развіваць новыя ідэі або проста працаваць з больш спакойным розумам? Уявіце сабе, ведаючы, што, калі вы страцілі працу, не прыйдзецца турбавацца аб вашым выжыванні больш.\nВы б не атрымліваць асалоду ад штодзённай руцінай больш? Можа быць, большасць з нас нават было б больш прадуктыўным? Гэта займальны эксперымент, і, хоць гэта ўсяго толькі за адзін год можа даць нам каштоўную інфармацыю аб тым, як наша грамадства можа выглядаць ў не занадта далёкія будучыні.\nШто б вы зрабілі з UBI?\nПаспрабуйце зразумець гэтую старонку, на якой удзельнік латарэі выпісаная, што яны будуць рабіць з іх новым прыбыткам.\nШто на конт цябе? Што б вы зрабілі, калі вы выйгралі? Чаму б не выкарыстоўваць яго на самай справе ехаць туды, калі вы не эмігрант ўжо?\nЁсць некаторыя «ўмова»\nВы павінны былі б зарэгістравацца і ўвесці свой адрас электроннай пошты, але ніякіх далейшых падрабязнасцяў пакуль не выйграе. Вы павінны былі б ўсталяваць браўзэр дадаць на названы crowdbar, што арганізатары выкарыстоўваюць для збору сродкаў. Пэўны працэнт ад пакупкі ў розных інтэрнэт-крамах ідзе ў праект, каб сабраць грошы для наступнага даходу. У якасці альтэрнатывы вы можаце замовіць так званую карту натоўпу, якая працуе, як і большасць вяртання грошай карт, але, хутчэй за ўсё, толькі ў Нямеччыне. Тым не менш, вы не мелі б не купіць што-небудзь ні з бара, ні карты. Яны проста служаць у якасці маркераў, каб мець магчымасць удзельнічаць у латарэі.\nВы атрымаеце толькі ваш білет-нумар за ноч да або апошняй у той жа дзень розыгрышу, але яны будуць пасылаць Вам па электроннай пошце як раз своечасова, каб нагадаць вам пра вялікі дне.\nВаш дзіця можа ўдзельнічаць толькі з вашай дапамогай, так як удзельнікі павінны быць старэйшыя за 18 гадоў, што з'яўляецца законным узростам амаль нічога ў гэтай краіне. Вам давядзецца пачакаць, пакуль ноч перад лёсаваннем, а затым перайсці ў свой профіль, каб дадаць дзіцяці ў свой профіль.\nЯ не ўпэўнены, хоць бы вы жыць у Нямеччыне, каб выкарыстоўваць даход, але яны падкрэсліваюць той факт, што гэта безумоўная даволі шмат, так што не павінна быць умовай.\nПайсці на гэта - Viel Glück\nТакім чынам, што стрымлівае вас? Рэгістрацыя і можа быць, вы наступны шчаслівы пераможца і можа выкарыстоўваць грошы, каб пражыць некалькі месяцаў у Германіі ці інвеставаць яго ў нямецкай мове навучання.\nЯ перасякаў свае пальцы, ці я прыціскаюся пальцы, як мы сказалі б у Нямеччыне - Ich drücke Dir памерці Daumen - і спадзяюся пачуць добрыя навіны ад вас у бліжэйшы час.\nНямецкія святы і ўрачыстасці\nДакладна ці няправільна: нямецкі Амаль стаў афіцыйным ЗША Мова\nМовы Іспаніі не абмяжоўвацца Іспанская\nDas Нібелунгаў: Эпічная Нямецкі Класічны\nKaestner ў «Als-дэр-Николаус Кі» ( «Ноч перад Калядамі»)\nЯк напісаць ліст на нямецкай мове: Фармат і мова\nМножны лік (граматыка)\nПерайсці Падаваць у валейболе\nВызначэння навуковай фантастыкі\n9 прыкмет таго, што Вы, магчыма, былі мінулыя жыцці\nШто такое замежная Множны на англійскай мове граматыцы?\nГольф Слэнг: Вывучаюць Lingo Выкарыстоўваецца на курс\nRoyal Navy: Мяцеж на Баунті\nПінг-понг Памеры: Што Падыходзіць ў вашым доме?


Рэстаўрацыя Мэйдзі — Вікіпэдыя\nРэвалю́цыя Мэйдзі́ ці Рэстаўра́цыя Мэйдзі́ (па-японску: 明治維新, мэйдзі ісін, «абнаўленьне [гадоў] Мэйдзі») — падзея, якая адбылася ў Японіі ў 1870-х—1880-х гадох і мела пад сабой пераход ад самурайскай сыстэмы кіраваньня краінай у выглядзе сёгунату Эда да наўпростага імпэратарскага кіраваньня ў асобе імпэратара Муцухіта і ягонага ўраду, а таксама сукупнасьць палітычных, сацыяльных і эканамічных рэформаў, якія былі ажыцьцёўленыя гэтым урадам.\nІмпэратар Муцухіта (Мэйдзі), які ўзьяднаў імпэрыю пад сваёй уладай.\nПалітыка рэстаўрацыі імпэратарскай улады істотна паўплывала на бюракратычны апарат, заканадаўства, імпэратарскі двор, сыстэму станаў, правінцыйную адміністрацыю, фінансы, прамысловасьць, дыпляматыю, асьвету, рэлігію ды іншыя сфэры жыцьця японцаў. З рэстаўрацыяй Мэйдзі зьвязваецца фармаваньне японскай нацыянальнай дзяржавы і японскай нацыянальнай ідэнтычнасьці. Гады Мэйдзі характарызаваліся ламаньнем японскага традыцыйнага ладу жыцьця і прысьпешаным укараненьнем дасягненьняў заходняй цывілізацыі.\nНяма пэўнага меркаваньня пра дакладны час пачатку «Рэстаўрацыі Мэйдзі». Паводле адной вэрсіі яна пачалася 23 кастрычніка 1868 году разам са зьменай дэвізу імпэратарскага праўленьня на Мэйдзі (асьвечанае кіраваньне). Але часта яе пачатак датуюць 9 лістапада 1867 году, так званай падзеяй «Вяртаньня вялікага кіраваньня» (яп. 大政奉還), калі сёгун Такугава Ёсінобу вярнуў сталічнаму імпэратарскаму двару права наўпростага кіраваньня ў Японіі.\nНя вызначаная і завяршальная дата «рэстаўрацыі». Некаторыя ўважаюць, што гэта было заканчэньне Паўднёва-заходняй вайны ў 1877 годзе. Другія цьвердзяць, што рэстаўрацыя Мэйдзі скончылася з стварэньнем сыстэмы Кабінэту міністраў у 1885 годзе. Трэція мяркуюць, што фіналам усіх рэформаў было ўсталяваньне асобнай заканадаўчай галіны ўлады ў краіне ў 1889 годзе.\nУ часы рэстаўрацыі Мэйдзі японскі ўрад часьцяком называў сябе «новым урадам», але зьняважліва яго звалі «ханскім урадам», бо большасьць яго чальцоў паходзіла з самурайскіх ханаў Сацума (род Сімадзу) і Цёсю (род Моры), а таксама жменькі кіёцкіх арыстакратаў, якія правілі аўтарытарнымі мэтадамі. Але набор сярэдніх бюракратаў і чыноўнікаў зьдзяйсьняўся без прывязкі да сямейнага, клянавага ці тэрытарыяльнага паходжаньня кандыдата.\nРэстаўрацыя Мэйдзі была рэакцыяй кіруючых колаў Японіі на каляніяльную палітыку дзяржаваў Захаду — Расейскай, Брытанскай імпэрыяй, ЗША і Францыі. За кароткі час японцы мадэрнізавалі і вэстэрнізавалі сваю краіну, унебясьпечыўшы яе ад вонкавай агрэсіі. Самая Японія і ейны манархічны лад сталі ўзорамі для перайманьня многіх дзяржаваў Азіі. Аднак Рэстаўрацыя Мэйдзі заклала таксама асновы для разгортваньня імпэрыялістычнай вайны на кантынэнце, якую японскія кіруючыя колы разглядалі як працяг абароны Японіі і вызваленьне Азіі ад эўрапейска-амэрыканскага каляніяльнага прыгнёту.\nРэстаўрацыя Мэйдзі — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nФатаздымкі Японіі часоў Рэстаўрацыі Мэдзі. Photos of Japan(анг.).\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Рэстаўрацыя_Мэйдзі&oldid=2104057»\nАпошняе рэдагаваньне ў 22:11 28 сьнежня 2019\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 28 сьнежня 2019 году ў 22:11.


Старонкі з тэгам: Макс Корж. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал Menu\nСТАРОНКІ З ТЭГАМ: Макс Корж\n0 15.03.2017 Akute, Re1ikt, Вайцюшкевіч, «Стары Ольса» ня трапілі ў намінанты Experty.by (аўдыё)\nНазваныя 11 беларускіх музычных дыскаў 2016 году, якія прэтэндуюць на ўзнагароды Experty.by па галасах беларускіх і замежных музычных крытыкаў. Тэгi: Experty.by, Зьміцер Безкаравайны, Восьмы дзень, Nebulae Come Sweet, Макс Корж, Ayva, Петля пристрастия, Shuma, Лявон Вольскі, Mustilide 1991\n0 10.12.2015 /\nМузычныя навіны Vinsent: «Я адразу схапіў, як уладкаваны заходні сьвет, а беларускі не зразумеў дагэтуль» (аўдыё)\nГалоўрэд Tuzin.fm Сяргей Будкін паразмаўляў з рэпэрам Вінсэнтам пра кіно, Каржа, Алексіевіч і новы альбом «Vir», выдадзены празь пяць гадоў паўзы. Тэгi: Vinsent, Макс Корж, Shuma, Tony Fadd 1695\n0 25.05.2015 /\nМузычныя навіны Што ёсьць беларуская музыка. Пытальнік зьняты\nГалоўны рэдактар Tuzin.fm Cяргей Будкін паразважаў над пытаньнем «што ёсьць беларуская музыка?». Выснова адаб’ецца надалей на палітыцы парталу. Тэгi: беларуская музыка, Кася Камоцкая, Ляпіс Трубяцкі, Gods Tower, Iowa, Серебряная свадьба, Макс Корж, Surreal Drama, Аляксандар Саладуха, Леанід Барткевіч 1610\n1 16.11.2014 Корж несямейны. Чаго рабіць у хаце, калі там недзе паці?\nВокладка гэтага альбому ўводзіць у зман — герой Каржа на прыстойнага сям’яніна не выглядае. Шлюбам ён пабраўся ды дзіця завёў, але апанаваў яго галімы быт і аддаецца ён марам зьбегчы на флэт, каб тамака ўх..ярыцца ды заснуць у ваньне. Тэгi: Макс Корж 5103\n1 29.09.2014 Коска\nЧытаць бы пяску ў рот набраўшы каньюнктурныя і штучныя тэксты — гэта не пра яго. Герой менскага рэп-андэграўнду выдаў свой першы беларускамоўны альбом. Тэгi: Zeman, Крама, Вожык, Vinsent, Макс Корж, Pananieba 1310\n1 28.05.2014 Выйшла музычная візытоўка 2013 году (аўдыё)\n17 песень намінантаў і пераможцаў узнагародаў Experty.by выйшлі на афіцыйнай складанцы. Тэгi: Experty.by, Зьміцер Бе BosaeSonca, Pafnutiy’s Dreams, Петля пристрастия, Макс Корж, Аляксандра і Канстанцін, Стары Ольса, Kriwi, Зьміцер Вайцюшкевіч, Зьміцер Безкаравайны 2658\n1 27.03.2014 /\nМузычныя навіны Zeman: «Большасьцi нашых людзей патрэбна, каб iх ткнулi носам у што-небудзь» (аўдыё)\nАдзін з самых цікавых выканаўцаў на беларускай рэп-сцэне ў інтэрвію Tuzin.fm распавёў пра свой новы альбом, патлумачыў чаму Макс Корж не прадаўся Расеі ды паразважаў пра недахопы тутэйшай музычнай індустрыі. Тэгi: Zeman, Макс Корж, Sviedak, рэп 1642\n1 26.02.2014 /\nМузычныя навіны Experty.by: Пукст у шакалядзе (фота)\nШостая музычная прэмія Experty.by па выніках 2013 году прайшла 25 лютага ў Менску. Рэпартаж Tuzin.fm. Тэгi: Сяргей Пукст, The UNB, Макс Корж, BosaeSonca, Kriwi, Pafnutiy’s Dreams 1556\n1 25.02.2014 Вынікі прэміі Experty.by: альбом году забраў Сяргей Пукст, дэбют за Pafnutiy’s Dreams\n25 лютага ў Менску былі абвешчаныя пераможцы музычнай узнагароды Experty.by. Тэгi: Сяргей Пукст, BosaeSonca, Pafnutiy’s Dreams, Макс Корж, Kriwi, The UNB, (((О))) 1388\n1 26.12.2013 Макс Корж — музыка году па вэрсіі «Нашай Нівы»\nГазэта «Наша Ніва» назвала выканаўцу з Лунінцу найлепшым музыкам 2013 году. Тэгi: Макс Корж 1577\n1 24.12.2013 Корж як увасабленьне беларускай мары\nМакс адстаяў гонар і годнасьць усёй беларускай поп-cцэны ды запісаў альбом, які выглядае недасягальнай вяршыняй для ўсёй нашай музыкі пачатку новага стагодзьдзя. Тут усё зроблена прадумана. Тэгi: Макс Корж 2277\n1 21.12.2013 Расейцы прызналі беларусаў за найлепшых (рэйтынг Afisha.ru)\nТры гурты зь Беларусі трапілі ў сьпіс 25 найлепшых расейскіх альбомаў году па вэрсіі сайту Afisha.ru. Тэгi: Петля пристрастия, Макс Корж, Мох << Первая


Андрэй Квяцінскі: не пабаяцца Божым справам прысвоіць статус патрэбаў першай неабходнасці | Krynica.info\nМк 12, 41–44\n“Сеўшы насупраць скарбонкі, Езус назіраў, як людзі кідалі грошы ў скарбонку. Многія багатыя кідалі памногу. І прыйшла адна бедная ўдава, і ўкінула дзве лепты, што складае чвэрць аса.\nПаклікаўшы вучняў сваіх, Езус сказаў ім: Сапраўды кажу вам, што гэтая бедная ўдава ўкінула больш за ўсіх, хто кідаў у скарбонку. Бо ўсе кідалі, маючы лішак, а яна, будучы ў нястачы сваёй, укінула ўсё, што мела, увесь пажытак свой”.\nЧасамі здаецца, што дазволіць сабе быць шчодрым можна толькі пры ўмове, што ўдосталь маеш чым дзяліцца. Аднак з назіранняў Езуса за ахвярадаўцамі ля скарбонкі ў святыні вынікае, што шчодрасць залежыць ад смеласці сэрца, а не ад таўшчыні кашалька. Багацеі сваімі ахвярамі разлічвалі не столькі выразіць адданасць Богу, колькі купіць сабе захапленне з боку людзей. У адрозненні ад іх, удава адзначаецца смеласцю і гатоўнасцю аддаць усё, што мае. Такое магчыма толькі, калі ведаеш, што па-сапраўднаму багатым робіць толькі Бог. Вядома ж, датычыць гэта не толькі майстэрства распараджацца малымі ці вялікімі грашамі, але і іншымі, нематэрыяльнымі дабротамі. Гэта сур’ёзны выклік як для бедных, так і для багатых.\nЧалавек, працуючы цэлы тыдзень, у нядзелю часамі прыходзіць да высновы, што вось сёння адзіны дзень, калі можна зрабіць нейкія хатнія справы, паехаць да родных ці нават звычайным чынам адпачыць. А тут трэба гэтым кароткім днём падзяліцца з Богам – пайсці на Імшу, больш чым ў буднія дні памаліцца. Таму часта прыходзіць спакуса, што шкада гэтага, хоць невялікага, але каштоўнага часу. Многія нават перакананыя, што ў касцёл наогул могуць хадзіць толькі тыя, каму няма чаго рабіць, чагосьці “больш важнага”.\nВось і бедная ўдава магла прызначыць свае мізэрныя грошы на “больш важныя”, а можа нават неабходныя рэчы. Аднак той факт, што яна апошнія грошы кідае ў скарбонку, сведчыць пра тое, што яна не пабаялася Божым справам прысвоіць статус патрэбаў першай неабходнасці. Бо тут яна атрымлівае жыццё і сэнс, якія не залежаць ад матэрыяльнага дастатку ці добрай рэпутацыі ў людзей.\nЦі гатовы я аддаць у Божае распараджэнне ўсе матэрыяльныя і духоўныя даброты, якімі валодаю? Ці не выкарыстоўваю я даброты дзеля самаўзвышэння? Ці дастаткова ў мяне даверу да Божага провіду, каб дзяліцца з тымі, хто ў патрэбе?\nбрат Андрэй Квяцінскі OFMCap\nМеркаванне аўтараў блогаў можа не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Krynica.info\n11.11.2018 Цікава ведаць| Тэгі: Біблія, каталікі\n«У свеце было чатыры найпрыгажэйшыя жанчыны…»


Лапцік Вячаслаў Віктаравіч\nГалоўная » Сябры СБП » Л » Лапцік Вячаслаў Віктаравіч » Л\nЛапцік Вячаслаў Віктаравіч Нарадзіўся Вячаслаў Віктаравіч Лапцік 16 верасня 1952 года ў в. Сіманы Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.\nВучыўся ў школе ў вёсцы Чараўкі, пасля у Нарачы. У школьныя гады друкаваўся ў раённай газеце “Нарачанская зара”, рэдактарам якой з’яўляўся ў той час Міхаіл Трафімавіч Чарняўскі.\nСкончыў журфак БДУ З 1988 года завочна вучыцца ў аспірантуры інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР па спецыяльнасці тэатразнаўства.\nЛапушын Радзіслаў Яфімавіч


Канвертаваць DiamondCoinss (DMD) і MaxCoins (MAX) : Калькулятар абменнага курсу\nDiamondCoins (DMD) і MaxCoin (MAX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта DiamondCoins і MaxCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 29 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад DiamondCoins. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць MaxCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на MaxCoins або DiamondCoinss канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe DiamondCoins гэта валюта, у ні ў адной краіне. The MaxCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал DMD можа быць запісаная DMD. Сімвал MAX можа быць запісаная MAX. Абменнага курсу the DiamondCoins Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the MaxCoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. DMD каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. MAX каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Карэкціруючыя бялізну: скульптар вашага цела - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Карэкціруючыя бялізну: скульптар вашага цела\nЗразумела, што зараз, што тады, фігура ў кожнай жанчыны была далёкая ад ідэалу. А надавалі ідэальную форму ёй пры дапамозе ніжняга бялізны. Гарсэт моцна уціскаць талію і ў той жа час высока ўздымаў грудзі, ззаду на спадніцу прышывалі турнюр (падушачку), які рабіў сцягна круглявымі. Усё гэта і было правобразам сучаснага карэктуе бялізны. Элементамі карэктуе бялізны на сённяшні дзень з'яўляецца бюстгальтар, шорты, майка, брыджы з высокай таліяй і пояс-корсет. Часам, каб схаваць вялікі жывот, даўжыня брыдж можа быць аж да грудзей. Таксама ёсць і мадэлі, якія ўсё гэта сумяшчаюць у адной рэчы, напрыклад, брыджы, замацоўваюцца зверху, абцягваюць грудзі, тым самым падтрымліваючы яе, утягивают талію, аблягаюць сцягна і заканчваюцца ў галіне калена. Такое бялізну павінна быць выраблена з найтонкага матэрыялу, на ім не павінна быць ніякіх швоў. Яно ідэальна падыдзе пад абліпальную сукенку.\nУ склад якаснага карэктуе бялізны абавязкова ўваходзяць як натуральныя валакна, так і сінтэтычныя. Абавязковыя складнікі такога бялізны: нейлон, бавоўна, поліамід і лайкра (спандэкс, эластан). Перад купляй уважліва вывучыце склад карэктуе бялізны і адразу пастаўце мэты, куды вы будзеце яго насіць. Нейлонавая бялізна мае слізгальную паверхню, яго зручна насіць пад адзеннем.\nПры выбары бялізны абавязкова звяртайце ўвагу на тое, як зроблены швы. Яны не павінны моцна ўпівацца ў скуру і не здушваць яе. Краю бялізны павінны быць абліпальныя і шырокімі, а швы плоскімі.\nДля карэкцыі грудзей выкарыстоўваюць бюстгальтар. На сённяшні дзень іх велізарная колькасць. Для нармальнай формы грудзей без бачных недахопаў ёсць ужо гатовыя формы. Яны падтрымліваюць грудзі і прыўздымаюць яе.\nБюстгальтары ўмоўна можна падзяліць на 2 групы: для павелічэння грудзей і для змяншэння. Для павелічэння выкарыстоўваюць Push up - гэта мадэль з поролоновой ўстаўкамі для аб'ёму грудзей. Бюстгальтары-минимайзеры здольныя візуальна паменшыць грудзі, дзякуючы асаблівай канструкцыі кубачкаў і шырокім шлейках. Паменшыць талію можна пры дапамозе гарсэтаў, якія могуць быць сумешчаныя з бюстгальтараў або з шортах.\nНаступная Артыкул Адзенне для невысокіх дзяўчат