18 красавік 2017, 16:32\nАлена Кіш. Рай\nВялікдзень. Ці Пасха. Радаснае сьвята. Па словах сьвятароў. Гарадзкія людзі з кошыкамі. Хлеб, соль, яйкі фарбаваныя і гэтак далей. Сьпяшаюцца. Прывычка. У храм. Ксёндз ці бацюшка апырсквае сьвятой вадою кожныя паўгадзіны. І людзей поўна. Мужчын у тым ліку. Многія паголеныя, але ня ўсе. Трэба стаць бліжэй, кошык перад сабой трымаць. Каб кроплі сьвятой вады трапілі, калі пойдзе сьвятар, размахваючы квачом.\nУсё, закончана, можна дахаты. Ці ўкленчыць перад дэкарацыяй — пячорай, дзе Хрыстос быў пахаваны, часова. Альбо — вось пакладзены крыж да лаве — пацалаваць. Твар у твар зь людзьмі. Бачыш вочы, анфас. І робіцца ніякавата. Ты ўсьведамляеш, што твары ў лепшым разе нічога не выражаюць. Стомленыя, абыякавыя. Часам скажоныя нейкай цяжкай думкай ці эмоцыяй. Нярадасныя твары. Неадухоўленыя. І дакладна не таму, што Хрыстос мае ўваскрэснуць толькі на наступны дзень.\nЖыцьцё хутчэй нярадаснае. Няма аптымізму. Гмах дзяржаўны нагадвае саркафаг. Няма вежаў, няма званоў. Замест рыцара лунае ў паветры міліцыянт з гумай, заціснутай у кулаку. Няможна разьняволіцца.\nНазаўтра ад сьвятара людзі пачуюць пра хлеб і закваску. І кожны зразумее па-свойму. Хтосьці, што лепей быць хлебам простым, праснакам. Без разынак і дадаткаў. Іншы — што хлеб наш прэсны і ніякі, і ня можа смакаваць. Бо закваска страціла тэрмін, непрыдатная. І зразумеюць, што мова насамрэч пра нас, пра народ. І будуць абавязкова словы: молімся за наш Край і за нас. І ня будзе гэтым разам згадкі ў малітве аб начальстве, каб кіравала як мае быць, па справядлівасьці.\nВы чуеце? Беларускую мову з касьцёлаў? Нават да польскіх ксяндзоў дайшло, на беларускай імшу праводзяць. Каб адчулі сябе супольнасьцю людзі. Можна колькі заўгодна гаварыць, што галоўнае Бог, што ён на першым месцы, людзі пад хунтамі палкоўнікаў і генэралаў у Лацінскай Амэрыцы не адчувалі сябе ў бясьпецы. Не адчувалі абароненымі, не адчувалі супольнасьцю. Былі зашуганыя, бедныя, бездапаможныя.\nБеларускае слова ў касьцёле — гэта спосаб зьяднаць людзей. Каб адчулі сябе супольнасьцю не на словах. Стварэньне народа, беларусаў — вось што гэта па сутнасьці. Недабудаваная краіна, недаствораны народ. Не захоча быць свабодным, не захацеўшы быць самім сабой. Не захоча жыць як людзі, як маці-Эўропа.\nПадспудна людзі ўсё адчуваюць. Адкуль радасным быць тварам? Калі самых сапраўдных беларусаў за краты? Калі справа ГПУ жыве і квітнее? Калі гойсаюць чорныя атрады па вуліцах?\nБальшавікі не хацелі дапусьціць, каб існавалі беларусы. Як асобны, сапраўдны народ. Не ўваходзіла ў пляны. Пілсудзкі «дапамог». Калі пачаў душыць беларускі рух, падзяліўшы зь ім напалам беларусаў, скарысталіся козырам. Дазволілі беларусам стварацца, каб размахваць перад носам «маршалка», каб выкарыстоўваць у сваіх крамлёўскіх мэтах.\nКаб у Горадні існавала няхай дэкарацыйная БНР, Менск быў бы горадам Расейскай Фэдэрацыі. Не было ніякай БССР.\nДазволіўшы ў тактычных мэтах стварэньне беларускай рэспублікі, беларусізацыю і ўсяго на некалькі гадоў, бальшавікі сталі помсьціць. Беларусізацыя ў іхнай біяграфіі як першародны грэх, за які сябе вечна цкавалі пасьлядоўнікі хрысьціянскага вучэньня.\nІ Сталін з-пад крамлёўская сьцяны працягвае помсьціць. З падвойным імпэтам. За другую беларусізацыю, пры Шушкевічу.\nГалоўная «цывілізацыйная» задача рэжыму, яго місія, крэда, бачацца ў тым, каб Беларусь ня стала беларускай. Каб беларусы не адчулі сябе беларусамі. Такім народам, як суседнія. Літоўцы ці палякі. Гэта нельга. Гэта — «нацыяналізм». Паводле ГПУ — злачынства. Быць беларусамі — злачынства… І ён спраўляецца са сваёй задачай ня зьмежваючы вачэй.\nПомсьцяць яны, што дазволілі аднойчы беларусам адчуць сябе беларусамі.\nНацыянальная ідэя, яна — тое ж самае, што «незарэгістраваная» Пагоня. Але хлеб не замяняюць няхлебам. Нацыянальную ідэю гаварыльняй. «Лишь бы не было войны» або «суверенитет — это рентабельно». Хто б сумняваўся. Але для каго?\nЛякарні Берасьцейскай вобласьці закрываюць для наведваньняў і плянавых шпіталізацыяў\nПрынятае выніковае рашэньне аб Грушаўскім сквэры, за які змагаліся мясцовыя жыхары і заступіўся Лукашэнка\nНавошта Лукашэнку адзяржаўленыя прафсаюзы?\nДзеля чаго ўлады Беларусі любой цаной імкнуцца захаваць гіганты нафтаперапрацоўкі?


Васіль Быкаў » Лучший белорусский Решебник\nІмя Васіля Быкава ў нацыянальнай літаратуры і для ўсёй Беларусі – знакавае. Гэта імя па-сапраўднаму вялікага пісьменніка, якога пры жыцці называлі класікам і духоўным прарокам нацыі. Ён быў для Беларусі літаратурным геніем, які стварыў выдатныя творы, глыбокую філасофію гуманізму.\nНарадзіўся Васіль Уладзіміравіч Быкаў 19 чэрвеня 1924 года ў невялікай вёсачцы Бычкі на лясной і азёрнай Ушаччыне. Бацькі, Уладзімір Фёдаравіч і Ганна Рыгораўна, увесь час жылі ў вёсцы, працавалі ў калгасе. Вось што гаворыць пра іх Васіль Быкаў : "Бацька быў строгі да нас, дзяцей, увогуле мы яго пабойваліся. Маці ж наадварот – дужа мяккая і жаллівая, я ніколі не чуў ад яе гучнага слова – усё з ласкай і добрасцю…". Зямная дарога Ганне Рыгораўне выпала вельмі нялёгкая, але працяглая. Жанчына развіталася з белым светам на дзевяностым годзе жыцця (восенню 1984 г.). Бацька ўдзельнічаў у Першай сусветнай вайне, з арміяй Самсонава трапіў у палон. Пасля вызвалення з палону ўдзельнічаў у грамадзянскай вайне, потым у мірны час шмат працаваў у калгасе. Памёр на васьмідзесятым годзе жыцця (1966 г.).\nДзіцячыя гады будучага пісьменніка прайшлі ва ўмовах нялёгкага даваеннага жыцця. В. Быкаў згадваў: "Я не люблю свайго дзяцінства. Галоднае жыццё, калі трэба ісці ў школу, а няма чаго паесці і апрануць… Адзінае, што было радасцю, дык гэта прырода і кнігі." У аўтабіяграфіі пісьменнік піша: "Майн Рыд, Жуль Верн, Джэк Лондан, а таксама Гайдар, Горкі, Талстой – вось уладары маіх тагачасных дум, тыя хто запаліў у душы агеньчык надзеі і паклікаў да іншага і светлага". А яшчэ Васіль любіў маляваць. Гэта былі, бадай што, галоўныя юначыя захапленні будучага слыннага пісьменніка – "запойнае", як ён сам падкрэсліваў, чытанне кніг і маляванне. Невыпадкова пасля заканчэння васьмі класаў Кубліцкай сярэдняй школы Васіль Быкаў паступіў на мастакоўскае аддзяленне Віцебскага мастацкага вучылішча, а потым пераведзены на скульптурнае аддзяленне. У 1940 годзе адмянілі стыпендыі, і гэтая акалічнасць вярнула будучага пісьменніка зноў у вёску. Давялося давучвацца ў сярэдняй школе, якую ён закончыў напярэдадні вайны. Перад самай вайной Быкаў апынуўся на Украіне. Ён збіраўся паступаць у індустрыяльны інстытут у г. Шостка Сумскай вобласці.\nАле пачалася вайна. Будучы пісьменнік быў мабілізаваны на абарончыя работы ў інжынерны батальён. Потым былі баі на Паўднёва-Заходнім фронце, пяхотнае вучылішча ў Саратаве. З 1943 г. ваяваў на 2-м і 3-м Украінскім франтах. Быў двойчы паранены, ляжаў у шпіталях. У 1944 г. бацькі В. Быкава атрымалі паведамленне, што іх сын мужна загінуў у баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі каля Кіраваграда (гэта было засведчана на абеліску).\nАле В. Быкаў выжыў і ваяваў далей. "Лёс збярог нам Васіля Быкава, каб ён жыў і пісаў ад імя цэлага пакалення, ад імя тых, што юнакамі спазналі вайну і ўзмужнелі духам са зброяй у руках, для якіх дзень жыцця быў ровен веку жыцця", – адзначыў Чынгіз Айтматаў. Васіль Быкаў з дзеючай арміяй прайшоў Румынію, Балгарыю, Венгрыю, Югаславію, Аўстрыю — старшым лейтэнантам, камандзірам узвода палкавой, потым армейскай артылерыі. Служыў на Украіне, у Беларусі, на Далёкім Усходзе.\nПасля дэмабілізацыі (1947) жыў у Гродне, працаваў мастаком у гродзенскіх майстэрнях, у рэдакцыі абласной газеты "Гродзенская праўда" (1947-1949). У 1949-1955 гг. зноў служыў у Савецкай Арміі. Канчаткова дэмабілізаваўшыся (маёр запасу), працаваў літаратурным супрацоўнікам, літаратурным кансультантам і выступаў як журналіст газеты "Гродзенская праўда" (1956—1972). У абласным і рэспубліканскім друку з'яўляліся яго замалёўкі, фельетоны, нарысы. Быў абраны сакратаром Гродзенскага аддзялення СП БССР (1972-1978), а членам СП СССР з'яўляўся з 1959 г. У 1978 годзе пераехаў на сталае жыццё ў Мінск. 3 гэтага часу займаўся выключна творчай працай.\nТворчы шлях пісьменніка пачынаўся непрыкметна – з апавяданняў, якія былі надрукаваны ў часопісе "Вожык" (1947, "Дапякло"), газеце "Гродзенская праўда" (1949, "У першым баі"). Але сам Васіль Быкаў свой пісьменніцкі лёс адлічвае з 1951 года, калі на Курылах, дзе ў той час служыў, напісаў апавяданні "Смерць чалавека" і "Абознік". Іх ён паслаў на водгук Міхасю Лынькову. Нягледзячы на ўвогуле ўдалы творчы дэбют, Васіль Быкаў не быў перакананы ў тым, што літаратура — яго жыццёвае прызванне. 3 героя апавядання "У першым баі" Мікалая Беражнога пачаліся быкаўскія героі — маладыя афіцэры і салдаты з трагічным франтавым лёсам.\nПершы зборнік "Ход канём" (1960) раскрывае пасляваеннае жыццё савецкіх людзей, іх узаемаадносіны ў працы, побыце, паказвае нараджэнне новых якасцей у характары чалавека, асабліва моладзі.\nКанец 50-х - пачатак 60-х гадоў для Васіля Быкава — час пошукаў самога сябе. Ён піша сатырычныя мініяцюры, гісторыка-прыгодніцкую аповесць "Апошні баец", серыю навел на маральна-этычныя тэмы, другі цыкл ваенных апавяданняў, нарысы, рэцэнзіі. Гэтыя творы сведчаць пра тое, што іх аўтар ішоў да свайго адкрыцця свету, да аналітычнага даследавання чалавечага быцця, рашуча адмаўляючыся ад дробнатэмнасці, апісальнасці. Кожны твор быў для яго своеасаблівай школай майстэрства, пяро пісьменніка сталела, почырк набываў большую індывідуальную афарбоўку, мова — выразнасць і дакладнасць. Васіль Быкаў набліжаўся да раскрыцця тых трагічных падзей 1941-1945 гг., з якімі сутыкаецца галоўны герой яго аповесцей.\nУ аповесці "Жураўліны крык" (1959) пісьменнік звярнуўся да ваеннай тэмы, каб застацца ёй верным амаль увесь час. У наступных яго аповесцях паўстае перад чытачом гранічна праўдзівае адлюстраванне вайны. Яго творы нязменна нясуць у сабе моцны зарад маральнай энергіі, неабходнай чалавеку сёння.\nШырокая вядомасць прыйшла да Быкава пасля публікацыі аповесці "Трэцяя ракета" (1961). Тэма чалавека на вайне таксама праходзіць праз аповесці "Пастка" (1962), "Альпійская балада" (1963), "Праклятая вышыня" (1968).\nУ застойныя гады афіцыйная крытыка непрыймальна ставілася да бескампрамісных аповесцей Васіля Быкава пра вайну. Адзін з самых вострапраўдзівых яго твораў "Мёртвым не баліць" (1965) убачыў свет на той час толькі ў часопісах "Маладосць" і "Новый мир", дзякуючы грамадзянскай мужнасці іх рэдактараў Пімена Панчанкі і А. Твардоўскага. Васіля Быкава абвінавачвалі ў тым, што ён не з тых пазіцый піша пра вайну, скажае праўду, ачарняе гераічных савецкіх воінаў. Шматлікія чытачы патрабавалі ўключыць "Мёртвым не баліць" у збор твораў Ваіля Быкава. Грамадская думка перамагла – аповесць была ўключана ў 4-ы том збору твораў пісьменніка.\nУ 70-я гады Васіль Быкаў працягвае цыкл аповесцей на ваенную тэму: "Сотнікаў" (1970), "Абеліск" (1971), "Дажыць да світання" (1972), "Воўчая зграя" (1974), "Яго батальён" (1975).\nВаенныя аповесці Васіля Быкава — гэта высокамастацкія творы, з якіх складаецца гераічны эпас пра Вялікую Айчынную вайну. У іх аўтар сцвярджае, выпрабаваныя ў полыме барацьбы з фашызмам, ідэйныя і маральныя якасці: вернасць адвечным агульначалавечым каштоўнасцям, інтэрнацыяналізм, любоў да роднай зямлі, высокую годнасць чалавека-працаўніка і воіна. У творчасці В. Быкава прасочваюцца ідэйна-эстэтычныя пошукі савецкай літаратуры апошняга часу, далейшае развіццё такіх яе неад'емных якасцей, як філасафічнасць, аналітычнасць, псіхалагізм, глыбокае раскрыццё ўнутранага свету чалавека, яго паводзін у экстрэмальных умовах ваенных гадоў. У партызанскім цыкле аповесцей ("Круглянскі мост" (1968), "Пайсці і не вярнуцца" (1978), "Знак бяды" (1982) з асаблівай сілай выявілася праблема трагічнага, адвечная тэма выбару ў складаных умовах акупіраванай тэрыторыі і партызанскай барацьбы народа супраць фашыстаў.\nНе менш востра паказаў пісьменнік і падзеі калектывізацыі, да якіх упершыню звярнуўся ў аповесці "Знак бяды". У беларускай літаратуры ніхто так аголена-праўдзіва, з болем, абгрунтавана не паказаў бессэнсоўнасць, жорсткасць сталінскіх метадаў абагульнення сялянскіх гаспадарак, вытручвання ў селяніне-працаўніку любові да зямлі-карміцелькі, вынішчэння яго гаспадарчых традыцый. Гэту тэму пісьменнік працягвае даследаваць і ў аповесці "Аблава".\nПераасэнсаванне мінулага стала галоўным напрамкам, па якім рухалася быкаўская думка ў 80-я гады. Пісьменнік пераасэнсоўвае і прыкметна ўдакладняе многае з таго, што ўпэўнена сцвярджаў у сваіх творах. У рамане "Кар'ер" (1985) паяднаны сучаснасць і вайна. Складаны лёс чалавека ва ўмовах фашысцкай акупацыі пісьменнік паказвае ў аповесці "У тумане" (1988). "Аблава" (1989) мае рэальную жыццёвую аснову. В. Быкаў акцэнтуе ўвагу на злавесна-разбуральнай сутнасці часу і гаворыць пра катастрафізм духоўнага быцця ў цэлым. З суровым рэалізмам у адлюстраванні падзей напісана быкаўская "Сцюжа" (1969, 1991).\nУ 90-я гады В. Быкаў бярэ на ўзбраенне апавяданне – самы мабільны і змястоўны жанр літаратуры: "На чорных лядах", "Бедныя людзі" (абодва – 1994), "Жоўты пясочак", "Зенітчыца", "Палкаводзец", "Палітрук Каламіец", "Падоранае жыццё" (усе – 1995).\nАповесць "Пакахай мяне, салдацік" (1996) тэматычна звязана з цыклам "ваенных" апавяданняў. Аповесць "Ваўчыная яма" (1999) расказвае пра жыццё ў чарнобыльскай зоне. Надзвычай складаныя рэаліі ваеннай рэчаіснасці паўстаюць з аповесці "Балота" (2001).\nЯшчэ адна іпастась пісьменніка – сучасны Быкаў, аўтар "баек жыцця" з філасофска-алегарычным зместам: "Сцяна" (1995), "Музыка", "Народныя мсціўцы" (абодва – 1997), "Ваўчыная яма", "Мальбара", "Тры нявымаўленых словы", "Труба" (усе – 1998), "Галоўны крыгсман", "Хутаранцы", "Апалагетыка "нагана", "Кошка і мышка" (усе – 1999). Выходзяць кнігі прозы "Сцяна" (1997), "Пахаджане" (1999). Быкаўскія прыпавесці ўвайшлі ў супольную кнігу Рыгора Барадуліна і Васіля Быкава "Калі рукаюцца душы" (2003).\nЗахапленне маляваннем, якое заявіла аб сабе яшчэ ў дзяцінстве, не мінулася з часам: Васіль Быкаў рабіў замалёўкі і на вайне, і пасля вайны – "для сябе". Яго малюнкі – чорна-белая графіка – змешчаны ў кнізе Рыгора Барадуліна "Лісты ў Хельсінкі".\nУ гады перабудовы В. Быкаў актывізаваўся як грамадскі дзеяч, публіцыст. Яго выступленні, артыкулы, інтэрв'ю склалі зборнікі "На крыжах" (1992) і "Крыжовы шлях" (1998).\nПісьменнік падсумаваў вынікі свайго жыцця і творчасці кнігай успамінаў "Доўгая дарога дадому" (2002). Гэта кніга-развітанне. Яна нараджалася тады, калі Быкаў ужо ведаў, што зусім хутка яму давядзецца пакінуць белы свет. Кніга ахоплівае ўсё жыццё пісьменніка, пачынаючы з самага дзяцінства. Яна стваралася па памяці, без выкарыстання дакументальных матэрыялаў, бо ўвесь архіў пісьменніка заставаўся ў Мінску.\nВядома, што апошнія гады свайго жыцця Васіль Быкаў знаходзіўся ў вымушанай эміграцыі. Дзяржаўныя ўлады забаранялі друкаваць творы Васіля Быкава, у прэсе і на тэлебачанні была траўля пісьменніка. З 1998 года па запрашэнні фінскага ПЭН-цэнтра ён жыў ў Фінляндыі. Калі ў канцы 1999 года Васіль Быкаў вярнуўся на Радзіму, ганенні пачаліся з новай сілай. Пісьменнік, зноў вымушана пакінуў Беларусь, жыў у Германіі, у горадзе Франкфурт-на-Майне. Пазней, па запрашэнні прэзідэнта Чэхіі Вацлава Гавела, Быкаў жыў ў Чэхіі. У маі 2003 года пісьменнік, ужо невылечна хворы, вярнуўся ў Мінск, каб памерці на радзіме.\nПамёр вялікі беларускі класік 22 чэрвеня 2003 года. Пахаваны Васіль Быкаў з вялікай народнай жалобай на Усходніх (Маскоўскіх) могілках сярод самых славутых сыноў Беларусі. На радзіме пісьменніка зараз дзейнічае сядзіба-музей В. Быкава.\nАле і пасля смерці Васіля Быкава з'яўляюцца на старонках друку невядомыя беларускаму чытачу творы. У кнігу "Бліндаж" (2007) увайшлі аповесці "Бліндаж" (1987) і "Апошні баец" (1958), якія раней не ўключаліся аўтарам у ніводзін свой зборнік. Працягвае тэму сяброўства кніга "Дажыць да зялёнай травы" (2008). Кнігу пад такой назвай В. Быкаў і Рыгор Барадулін пісалі 43 гады. Складаецца яна з сяброўскага ліставання двух выдатных творцаў, якое пачалося ў 1960-м і закончылася ў 2003-м. Адной з апошніх прац В. Быкава сталі аповеды Барыса Кіта, запісаныя Васілём Быкавым улетку 2001 г., якія пазней увайшлі ў кнігу "Грамадзянін свету" (2004). Кожны з 12 аповедаў пачынаецца лірычна-белетрыстычным уступам самога В. Быкава, які пры гэтым каларытна характарызуе нямецкія рэаліі і апавядальніка.\nПа творах В. Быкава пастаўлены кінафільмы: "Трэцяя ракета" (1963), "Альпійская балада" (1966), "Дажыць да світання" (1975), "Воўчая зграя" (1976), "Абеліск" (1977), "Узыходжанне" (1977, паводле "Сотнікава", рэжысёр Л. Шапіцька) "Знак бяды" (1985), кароткаметражны фільм "Пастка", тэлефільм "Доўгія вёрсты вайны" (1976, паводле аповесці "На ўсходзе сонца"). В. Дашуком створаны фільм пра В. Быкава "Узыходжанне" (1985). П'еса "Апошні шанц" шырока ставілася ў тэатрах краіны. Былі інсцэніраваны яго аповесці: "Абеліск" (Масква), "Альпійская балада" (Масква), "Дажыць да світання" (Масква), "Знак бяды" (Гомель, Ленінград, Мінск), "Пайсці і не вярнуцца" (Кастрама, Масква, Чарнігаў), "Сотнікаў" (Ленінград, Магілёў), "Трэцяя ракета" (Кіеў, Масква) і інш. Балет "Альпійская балада" (1967) напісаў Я. Глебаў, на яго ж аснове стварыў "Сюіту з балета "Альпійская балада". Оперу "Сцежкаю жыцця" (1980, паводле "Воўчай зграі") стварыў Г. Вагнер. У 1990 годзе пастаноўка радыёспектакляў па аповесцях Васіля Быкава "У тумане" і "Кар'ер" адзначаны Дзяржаўнай прэміяй БССР.\nСвае лепшыя вершы беларускаму класіку прысвячалі Рыгор Барадулін, Ніл Гілевіч, Уладзімір Караткевіч, А. Салтук, Яўгенія Янішчыц, С. Законнікаў і іншыя. Да творчасці пісьменніка звярталіся мастакі А. Кашкурэвіч, I. Немагай. Партрэты В. Быкава напісалі М. Будавей, Л. Дробаў, М. Савіцкі і інш.\nЛітаратурны талент Васіля Быкава атрымаў высокую ацэнку. Ён стаў народным пісьменнікам Беларусі (1980), Героем Сацыялістычнай Працы (1984), Лаурэатам Літаратурнай прэміі імя Я. Коласа (1964, за аповесць "Трэцяя ракета"), Дзяржаўнай прэміі СССР (1974, за аповесці "Абеліск", "Дажыць да світання"), Дзяржаўнай прэміі БССР імя Я. Коласа (1978), за аповесці "Воўчая зграя", "Яго батальён"), Ленінскай прэміі (1986, за аповесць "Знак бяды"). Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны 1-й ступені, Дружбы народаў, шматлікімі медалямі.\nВасіль Быкаў уваходзіў у састаў праўлення СП СССР, Рады СП БССР, рэспубліканскага Савета Фонду міру. Пісьменнік – Ганаровы грамадзянін Ушацкага р-на Віцебскай вобл. Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1978-1989), народным дэпутатам СССР (1989). З'яўляўся членам грамадскага рэдсавета "Литературной газеты" і адным з аўтараў "Рыжскага звароту" (1990). Быў прэзідэнтам Беларускага ПЭН-цэнтра.\nТворчасць Васіля Быкава атрымала прызнанне і за межамі нашай краіны. У 1996 годзе ён быў узнагароджаны Ордэнам "За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай", у 1997 годзе адзначаны Расійскім "Ордэнам Дружбы", а ў 1999 годзе Васіль Быкаў быў узнагароджаны Расійскай незалежнай прэміяй "Трыумф".\nТворчасць Генрыха Бёля\nТЭМА ВЯЛИКАЙ АЙЧЫНАЙ ВАЙНЫ У СУЧАСНАЙ БЕЛАРУСКАЙ ПРОЗЕ - ПІМЕН ПАНЧАНКА\nВ. Быкаў. “У тумане”.


Падмануць смерць - Цэнтр новых ідэй\n13 верасня 2016\nНавука рашуча ўзялася за распрацоўку спосабаў запавольвання старэння. Радуйцеся, пры ўмове, што будзе магчыма справіцца з пабочным эфектам.\nУявіце сабе свет, у якім атрымаць новае сэрца, вантробу альбо камплект нырак, выгадаваных з клетак вашага ўласнага цела, такая ж звычайная з’ява, як перасадка калена альбо сцягна ў нашыя часы. Уявіце свет, у якім вы адзначаеце дзевяноста чацвёрты дзень нараджэння прабегам марафону са сваімі школьнымі сябрукамі. Іншымі словамі, уявіце свет, у якім старэнне адмененае.\nГэты свет пакуль недасяжны. Але штосьці падобнае можа адбыцца аднойчы. Працэс старэння, агульнае пагаршэнне дасканаласці, якое перажываем усе мы, калі час бярэ сваё, адбываецца пад пільнай увагай лекараў і біёлагаў (глядзіце артыкул). Спыніць яго цалкам пакуль немагчыма.\nАднак, верагодна, існуе магчымасць яго запаволіць.\nСярэдняя працягласць жыцця істотна павялічылася цягам апошняга стагоддзя, але гэта адбылося дзякуючы лепшаму харчаванню, жыллёвым умовам, здароўю насельніцтва і некаторым лекам. Новае падвышэнне гэтага паказніка адбудзецца дзякуючы адмысловым прэпаратам супраць старэння, некаторыя з якіх, магчыма, ужо існуюць.\nГэта, сцвярджаюць аптымісты, працягне жыццё шматлікіх людзей да сучаснага піку – 120 гадоў ці каля таго. Аднак гэта можа стацца толькі пачаткам. У наступнай фазе падвысіцца не толькі сярэдняя, але і максімальная працягласць жыцця. Калі часткі цела зносяцца, іх адрамантуюць альбо цалкам заменяць. ДНК аптымізуюць для доўгага жыцця. Дадайце прэпараты супраць старэння, і доўгажыхароў стане відзьмо-невідзьмо.\nЧалавек і звышчалавек\nУ сувязі з гэтым мноства шматспадзеўных майстраў-рамонтнікаў распачынаюць справу. Некаторыя з іх жадаюць палепшыць зношаныя тканкі з дапамогай ствалавых клетак (папярэднікаў усіх астатніх клетак). Гэтае біялагічнае аднаўленне ляжыць у аснове недаказанага, амаль вампірскага лячэння, моднага ў пэўных колах – пераліванне старым крыві маладых.\nСправа вырошчвання органаў з нуля таксама развіваецца.\nНа цяперашні момант гэтыя “арганоіды” маленькія, недасканалыя і выкарыстоўваюцца збольшага для тэставання прэпаратаў. Але гэта, безумоўна, зменіцца. Доўгажыхарства, як вядома, перадаецца ў спадчыну ў сем’ях, што дазваляе меркаваць, што канкрэтная разнавіднасць генаў працягвае жыццё. Некаторыя даследнікі займаюцца гэтым накірункам, спадзеючыся, што сучасныя генна-інжынерныя тэхналогіі аднойчы будуць выкарыстаныя, каб зрабіць крытычна важныя змены ў ДНК дзеля падаўжэння жыцця тых, хто мае ў гэтым патрэбу.\nЗ пункту гледжання індывіда ўсё гэта гучыць вельмі прывабна. Для грамадства ў цэлым, аднак, гэта будзе мець далёка ідучыя наступствы. Большасць з іх будзе добрымі, але не ўсе.\nАдзін трывожны момант заключаецца ў тым, што доўгае жыццё абвострыць існыя сацыяльныя і эканамічныя праблемы. Найбліжэйшым выпрабаваннем стане доступ да лячэння ад старэння.\nКалі доўгае жыццё дорага каштуе, хто атрымае яго першым?\nУзровень прыбыткаў ужо з’яўляецца адным з найлепшых прадракальнікаў працягласці жыцця. Пашырэнне разрыву за кошт лекаў, недасягальных для бедных, можа абвастрыць рознагалоссі, якія ўжо існуюць у дэмакратычных краінах.\nЦі будуць старыя працаўнікі падпадаць пад дыскрымінацыю, як цяпер, альбо лічбы дадуць ім пугу ў рукі супраць маладых? Ці будуць начальнікі моцна трымацца, стымулюючы кар’ерны рост уласных падначаленых, альбо ім усё надакучыць і яны звольняцца, каб рабіць нешта зусім іншае? Ці перастануць усе гэтыя старыя людзі лічыць сябе пажылымі, захаваўшы юнацкія рашучыя ментальныя ўстаноўкі ў дадатак да фізічных характарыстык – ці замест гэтага зробяць грамадства больш кансерватыўным (бо старыя людзі маюць такую тэндэнцыю)?\nПрычынай спадзявання, што сталыя людзі акажуцца не такімі цемрашаламі, з’яўляецца тое, што жыццё само па сабе будзе больш падобным да шэрага новых пачынанняў, чым на адну-адзіную гісторыю. Крызіс сярэдняга ўзросту ператворыцца з намагання вярнуць страчаную маладосць у азадачанасць пытаннем, як выкарыстаць наступнае паўстагоддзя найлепшым чынам.\nВыхад на пенсію стане больш аддаленым варыянтам для большасці, бо пенсійныя кошыкі павінны быць велізарнымі, каб падтрымаць іх падоўжаную працягласць жыцця. У сувязі з гэтым набор кар’ер стане правілам, а адукацыя павінна змяніцца адпаведным чынам.\nЛюдзі маглі б вярнуцца ў школу ў свае 50 з нечым, каб навучыцца рабіць штосьці цалкам іншае.\nТым, хто займаўся фізічнай працай, несумненна, спатрэбіцца адпачынак. Бухгалтар можа стаць лекарам. Адвакат – актывістам дабрачыннага руху. Магчыма, некаторыя будуць рабіць працяглыя перапынкі паміж кар’ерамі і адрывацца на вечарынах, ведаючы, што медыцына можа прапанаваць ім бягучы рамонт.\nНуда і патрэба ў разнастайнасці могуць паўплываць таксама і на сямейнае жыццё. Ці многія наважацца на шлюб у дваццаць з нечым з верагоднасцю быць з гэтым жа самым чалавекам цягам 80 год? Жыццё з адным партнёрам, якое ўжо сустракаецца ўсё радзей, можа стаць выключнасцю. Яго заменіць чарада стасункаў, кожныя з якіх будуць дастаткова доўгімі, каб многія ўжо цяпер назвалі іх годным шлюбным тэрмінам. Што тычыцца рэпрадукцыі, прагназуецца, што мужчынскія насеннікі будуць працаваць цягам неабмежаванага часу і, хаця і лічыцца, што жаночыя яечнікі ўтрымліваюць абмежаваную колькасць яйцаклетак, тэхналогія, несумненна, зможа стварыць новыя. Такім чынам, тыя, хто хоча, змогуць множыцца дзесяцігоддзямі. Гэта разам з серыйнымі шлюбамі можа ўскладніць адсочванне, хто з кім у сваяцтве.\nСем’і пачнуць выглядаць як лабірынты.\nУ свеце, дзе шлюбы не доўжацца, жанчыны паўсюль атрымаюць большую свабоду разводзіцца, і састарэлыя патрыярхі нарэшце страцяць сваю ўладу.\nТакога кшталту разважанні забаўныя і збольшага аптымістычныя. Абяцанне добра пражытага даўжэйшага жыцця можа ўдасканаліць асобу. Аднак дадзенае бачанне будучыні залежыць ад аднаго моманту – доўгатэрміновае існаванне мусіць быць таксама здаровым. Чалавецтва павінна асцерагацца пасткі, у якую патрапіў Тытон – міфічны траянец, якому багі далі вечнае жыццё, але ён забыўся папрасіць аб вечнай маладосці. Урэшце ён змарнеў да цыкады.\nНаперад да Мафусаіла\nПастка Тытона зачынілася таму, што целы прызначаныя быць аднаразовымі сасудамі для пераносу генаў ад аднаго пакалення да наступнага. У біёлагаў ёсць адмысловы тэрмін для гэтага: аднаразовая сома. Гэтым тлумачыцца не толькі агульнае старэнне, а і тое, чаму чалавек абаронены ад дэменцыі, раку, праблем сардэчна-сасудзістай сістэмы, артрыту і шматлікіх іншых хваробаў у маладосці, але ў старасці, калі рэпрадукцыя скончана, яны ідуць навалай. Іх таксама трэба будзе лячыць, калі мы хочам, каб доўгае і здаровае жыццё стала звычайнай з’явай. Больш за тое, нават здаровыя мазгі могуць моцна састарэць. Орган, прызначаны для захоўвання ўспамінаў за 70 ці 80 гадоў, можа не вытрымаць, калі яму паставіць задачу ўмясціць 150 гадоў успамінаў.\nТым не менш біялагічнае разуменне прасоўваецца імкліва. Большая працягласць жыцця знаходзіцца ў межах дасягальнасці, нават калі фактычная неўміручасць, верагодна, не настолькі блізкая (ці захапляльная), як хацелі б верыць некаторыя фантасты. Абавязкова складзіце вельмі доўгі спіс справаў, якія варта зрабіць перш як памерці.\n#Аўтар: The Economist#будучыня#дэмаграфія#медыцына


На востраве страуса Гошы | Лепель. Лепельский край. Районная газета\nБлокирование железной дороги — не шуточное дело\nРыбалка на Боровенском озере\nКонкурс «На лучшее достижение в строительной отрасли Республики Беларусь за 2020 год»\nПомощь всегда рядом!\nДобрых дел лепельской молодежи не счесть\nНа востраве страуса Гошы\n15.09.2011 488 Admin Комментариев нет\nВостраў на Лепельскім возеры ўсё ж такі больш правільна назваць паўвостравам, інакш бы мы не прымчалі туды папросту на легкавушцы, а, напэўна, давялося б скарыстацца лодкай ці катамаранам. На востраў вядзе дарога па вузкім перашыйку, да якога, праўда, вада падступае ўшчыльную, ледзьве не сціскаючы яго ў абдымках свежай прахалоды, што вельмі прыемна надзвычай спякотным днём.\nВостраў сустракае нас… бэтээрам і іншай ваеннай тэхнікай старога, яшчэ сацыялістычнай эпохі, узору. Чаго яна тут, даведаемся крыху пазней. А пакуль… можна падумаць, што трапілі на ваенізаваны аб’ект, тым болей, што далей, на прыстані, прад нашымі вачыма прадстане хлапчук з аўтаматам у руках і з сур’ёзным, зусім не дзіцячым выразам твару.\nМы з вадзіцелем Мікалаем — у пансіянаце “ЛАДЭ”. Збочваем крыху направа з бойкай дарогі і трапляем на гаспадарчы двор з усімі яго атрыбутамі – канюшнямі, сенам, дрывамі, козамі, што пасуцца на заліўным лужку ля копанкі. Колы нашай легкавушкі злёгку пачалі прабуксоўваць, нібы папярэджвалі – далей лепей не ехаць. І мы павярнулі назад, на бойкую дарогу. А вось і першыя домікі – драўляныя вясковыя хаты. Звычайнымі іх, праўда, не назавеш. Хутчэй гэта стылізаваныя пад узор сялянскага быту, але тым не меней цалкам сучасныя пабудовы. Даўніной беларускай вёскі мінулых стагоддзяў патыхае ад самой вуліцы з некалькіх такіх хацін. Крытыя саломаю дахі, фрагменты плеценай агароджы з лазы ці то арэшніку, каміны, ад якіх, здаецца, вось-вось павее дымком.\n— Зімою так яно і бывае, — расказвае Алег Лаўрыновіч, намеснік дырэктара пансіяната, які падахвоціўся стаць нашым правадніком і гідам, — палім у печках, бачылі ж, колькі дроў назапасілі. А летам, самі разумееце, у печы паліць не будзеш. Усяго ў нас дваццаць два домікі. З іх два пабудавалі сёлета.\n— Але яны як бы не зусім пад даўніну, — заўважаю я, — нечым усё ж апрацаваныя.\n— Толькі звонку, каб не падгнівалі, — кажа Алег Піліпавіч, — усярэдзіне ўсё з натуральнага дрэва і сцены не паклеены. Большасці нашых наведвальнікаў менавіта так падабаецца.\nАдпачываюць у прыватным пансіянаце людзі розных прафесій і ўзростаў. Пераважна гэта мінчане, а таксама расіяне. Мясцовых, прама скажам, небагата. Акрамя ветэранаў вайны, якія кожны год адпачываюць па бясплатных пуцёўках. Іх традыцыйна рады тут бачыць.Чаму так? Напэўна, іншых насцярожваюць цэны. А можа, і няведанне сутнасці справы. Прынята лічыць, што пансіянат “ЛАДЭ” даступны адным толькі “крутым” ды таўстасумам з тугімі кашалькамі. Так, ніхто і не кажа, што тут сацыяльны прытулак.\nСпускаемся на прыстань. На пляжы гуляюць дзеці, прагульваюцца дарослыя. Гульні арганізаваныя. Тут працуюць двое штатных аніматараў, Маргарыта Воранава і Сяргей Александроў. Яны і займаюцца арганізацыяй пляжнага адпачынку. Гутарым з Маргарытай. Маладая, рухавая, ініцыятыўная дзяўчына. Вучыцца ў гімназіі, летам вырашыла вось такім чынам падзарабіць, тым болей, што ў свой час закончыла тэатральнае аддзяленне школы мастацтваў, так што мае творчы падыход, не пазбаўлена камунікабельнасці, якая тут вельмі патрэбна. Бо з кожным адпачываючым трэба па-свойму размаўляць, да кожнага сваю сцежку трэба знайсці. Дарэчы, мясцовай вучнёўскай моладзі ў “ЛАДЭ” хапае, падзарабляюць летам на розных падсобных работах.\nЗ альтанкі, што прыгожа паўстае над вадою, не без цікавасці пазірае на нас хлопчык гадоў шасці з аўтаматам наперавес. Падыходзім. Знаёмімся. Зброя, вядома ж цацачная. Аўтамат падарыў Славіку – так завуць хлопчыка – дзядуля, дарэчы, вядомы беларускі пісьменнік Міхась Пазнякоў. Славік жыве ў Мінску і вось ужо колькі гадоў запар прыязджае адпачыць з бацькамі на востраў, на Лепельскае возера. Тут Славіку вельмі падабаецца – сонца, вада, жоўты пясочак на пляжы, катамараны, лодкі і, вядома, сябры. Яшчэ двое Славікаў, вялікі і маленькі, яго новыя сябры, гуляюць непадалёк.\n— У нас ёсць чатыры катамараны, шэсць лодак, — тлумачыць наш праваднік, — а таксама вялікі прагулачны катар.\n— А што за баявая тэхніка пільнуе пры ўваходзе? – пытаюся.\n— Гаспадар пансіяната марыць стварыць музей старой баявой тэхнікі, — адказвае Алег Піліпавіч, — пакуль падшукваюць месца ў горадзе.\n— Наведваемся ў мясцовы рэстаранчык, невялічкі і вельмі ўтульны. Тут чысценька, абрусамі пакрытыя столікі. За стойкаю бара з рознымі напоямі маладая бармэнка Ганна пільнуе вялікае страусінае яйка.\n— Ого! – не хаваю свайго захаплення. – Вось гэта сняданак! Таксама прадаецца? І колькі ж такая штуковіна каштуе?\n— Паўсотні тысяч, — усміхаецца Алег Піліпавіч, — гэта крыху болей, чым сутачны рацыён у рэстаранчыку. Але ж і амлет з яго атрымаецца няйначай на дзесяць персонаў. Кажуць, у Мінску такое на ўсю сотню пацягне.\n— Яйка тут, а дзе яго вытворцы?\nІ мы кіруем у госці да страусаў. На адзінай “вясковай вуліцы” пансіяната па-вясковаму ж і нешматлюдна. Спякота. Хтосьці схаваўся прычакаць вечара ў домікі, моладзь, больш рызыкоўная, гуляе ў валейбол. Сёй-той катаецца на лодцы, плавае. Па дарозе сустрэлі пенсіянера, выкладчыка з Белдзяржуніверсітэта. Разгаварыліся. Апошнія гады ён пастаянна адпачывае ў “ЛАДЭ”. Падабаецца надзвычай свежае паветра, змешаны лес на востраве, магчымасць паблукаць, пазбіраць грыбкоў. А найбольш падабаецца персанал пансіяната. Да слова, пансіянат абслугоўвае сорак чалавек, сямнаццаць з іх працуюць у рэстаране. Навуковец кажа: “Людзі тут пастаянныя, вельмі зычлівыя, ніхто не загінае пальцаў, не кідае пантоў. Папрасіў на днях дзяўчат грыбкі сабраныя падсмажыць – калі ласка, ніякіх праблемаў. Ёсць у пансіянаце саўна, куды можна наведвацца групамі, атрымліваецца не так дорага”.\nГрыбнікам тут раздолле. Каля пятнаццаці гектараў плошча самога вострава, чатыры з паловай з іх займае лес, на трох гектарах размясцілася наймаляўнічая копанка. Пакуль жа падыходзім да альтанкі, што на самым крутым і дзікім беразе вострава. З альтанкі адкрываецца панарама нашага горада, які віднеецца на процілеглым беразе, і з берагавой кручы надзвычай добра бачны.\nАдсюль – прамая дарога да страусаў, рысакоў і паўліна. Двое рысакоў, Андрамеда і Манашка, вольна пасуцца на лузе. Прыгожыя, грацыёзныя, на ногі хуткія. Андрамеда – кабыла радавітая, завезеная адмыслова з конегадоўчага комплексу. Колькі ні спрабавалі мы наблізіцца да рысакоў з фотаапаратам — дарэмна. Яны шпарчэй за нас. Пры ахвоце, за пэўную плату, на конях можна пакатацца і вярхом. Ахвотнікаў верхавой язды хапае.\nЗатое страусы, у адрозненне ад рысакоў, да нашай фотасесіі паставіліся станоўча. Страус Гоша і фарсістая яго сяброўка важна разгульваюць за агароджаю і ахвотна падстаўляюць доўгія шыі пад аб’ектыў фотаапарата. Магчыма, думаюць, што мы прынеслі ім ласунак. Але ж карміць іх з рук катэгарычна забараняецца. Існуе спецыяльны рацыён для птушак, якога строга тут прытрымліваюцца.\nРаспусціў свой пышны хвост і паўлін Пятруша. Перадаць на словах усю паўлінаву прыгажосць бадай немагчына. Гэта суквецце колераў, перад якім меркне нават вясёлка, трэба бачыць!\nЗрабіўшы круг па востраве, сцежкаю, якая вядзе да “Ведзьмінай копанкі”, вяртаемся да нашай легкавушкі. Копанка – яшчэ адзін рукатворны цуд вострава на Лепельскім возеры. Тут непаўторныя краявіды, якімі так багатая прырода нашага краю. Тут жывуць карасі, бабры і нават чаплі.\nПабачыўшы такі дзівосны цуд, прыродны і рукатворны, не хочаш з ім развітвацца, але час ехаць. Мы з Мікалаем разварочваем машыну і падаемся ў тлумны пякельны горад, каб яшчэ доўга ўспамінаць чароўны востраў страуса Гошы сярод маляўнічага Лепельскага возера.\nНа здымках: бармэнка Ганна са страусіным яйкам, якое накорміць амлетам шмат гурманаў.\n← Мілы кут маіх дзядоў\nНавуковая канферэнцыя →\nСнежань шчасце падарыў\n14.12.2012 Admin Комментариев нет\nИстория Ивана Сможевского потрясла весь город\n14.07.2017 Лепельскi край Комментариев нет\nДружба без межаў\n04.04.2011 Admin Комментариев нет\nБлокирование железной дороги — не шуточное дело 21.01.2021\nРыбалка на Боровенском озере 21.01.2021\nКонкурс «На лучшее достижение в строительной отрасли Республики Беларусь за 2020 год» 21.01.2021\nПомощь всегда рядом! 21.01.2021\nДобрых дел лепельской молодежи не счесть 20.01.2021\nАрхив новостей Выберите месяц Январь 2021 (83) Декабрь 2020 (116) Ноябрь 2020 (110) Октябрь 2020 (98) Сентябрь 2020 (60) Август 2020 (31) Июль 2020 (62) Июнь 2020 (90) Май 2020 (64) Апрель 2020 (70) Март 2020 (84) Февраль 2020 (47) Январь 2020 (67) Декабрь 2019 (81) Ноябрь 2019 (79) Октябрь 2019 (59) Сентябрь 2019 (37) Август 2019 (49) Июль 2019 (23) Июнь 2019 (39) Май 2019 (55) Апрель 2019 (60) Март 2019 (41) Февраль 2019 (40) Январь 2019 (41) Декабрь 2018 (47) Ноябрь 2018 (75) Октябрь 2018 (39) Сентябрь 2018 (58) Август 2018 (75) Июль 2018 (50) Июнь 2018 (89) Май 2018 (72) Апрель 2018 (72) Март 2018 (85) Февраль 2018 (53) Январь 2018 (61) Декабрь 2017 (67) Ноябрь 2017 (74) Октябрь 2017 (67) Сентябрь 2017 (63) Август 2017 (45) Июль 2017 (60) Июнь 2017 (41) Май 2017 (74) Апрель 2017 (57) Март 2017 (77) Февраль 2017 (84) Январь 2017 (77) Декабрь 2016 (63) Ноябрь 2016 (52) Октябрь 2016 (68) Сентябрь 2016 (74) Август 2016 (47) Июль 2016 (56) Июнь 2016 (52) Май 2016 (55) Апрель 2016 (79) Март 2016 (121) Февраль 2016 (60) Январь 2016 (79) Декабрь 2015 (90) Ноябрь 2015 (97) Октябрь 2015 (99) Сентябрь 2015 (64) Август 2015 (23) Июль 2015 (39) Июнь 2015 (60) Май 2015 (71) Апрель 2015 (70) Март 2015 (59) Февраль 2015 (53) Январь 2015 (59) Декабрь 2014 (31) Ноябрь 2014 (24) Октябрь 2014 (16) Сентябрь 2014 (21) Август 2014 (43) Июль 2014 (23) Июнь 2014 (20) Май 2014 (26) Апрель 2014 (23) Март 2014 (37) Февраль 2014 (27) Январь 2014 (23) Декабрь 2013 (44) Ноябрь 2013 (14) Октябрь 2013 (39) Сентябрь 2013 (28) Август 2013 (35) Июль 2013 (30) Июнь 2013 (29) Май 2013 (22) Апрель 2013 (32) Март 2013 (15) Февраль 2013 (23) Январь 2013 (23) Декабрь 2012 (18) Ноябрь 2012 (33) Октябрь 2012 (30) Сентябрь 2012 (41) Август 2012 (30) Июль 2012 (38) Июнь 2012 (20) Май 2012 (33) Апрель 2012 (26) Март 2012 (37) Февраль 2012 (33) Январь 2012 (45) Декабрь 2011 (23) Ноябрь 2011 (25) Октябрь 2011 (16) Сентябрь 2011 (17) Август 2011 (9) Июнь 2011 (7) Май 2011 (15) Апрель 2011 (14) Март 2011 (11) Февраль 2011 (51) Декабрь 2010 (10) Ноябрь 2010 (8)\nРубрики Выберите рубрику 75-лет Победы! (64) 90 лет (14) COVID-19 (70) XXV Дзень беларускага пісьменства (8) Агроэкотуризм (24) Анонс (142) Беларусь — это мы (9) Беларусь помнит! (46) В райисполкоме (26) Важное (387) Взгляд (125) Власть и люди (119) Всебелорусское народное собрание VI (17) Выборы 2020 (52) Главное (151) Главные новости (821) Год малой Родины (101) Дачный сезон лепельчан (7) День за днём (449) Журналистское расследование (35) Здоровье (1) История края (118) Культура (301) Лепель 580 (24) Мисс (1) Молодёжное (102) Наше счастье (43) Никто не забыт, ничто не забыто (110) Новости (11) Новости региона (492) Официально (226) Охрана природы (7) Происшествия (21) Промышленность (43) Пульс Лепельщины (828) Рыбалка и жизнь (2) Сельское хозяйство (227) Ситуация (98) Славянский базар (5) Служу Отчизне (59) Событие (178) Социальный ракурс (136) Социум (101) Спорт (296) Сто дорог — одна твоя (90) Судьба человека (169) Тема недели (211) Туризм (74) Человек и закон (326) Школьный меридиан (152)\n21.01.2021 Лепельскi край Комментариев нет\nРыбалка и жизнь Туризм\nМолодёжное Социальный ракурс Сто дорог -- одна твоя\n20.01.2021 Лепельскi край Комментариев нет\nНалогоплательщик к записи Какие предложения поступают от граждан?..\nНалогоплательщик к записи В Лепеле в формате круглого стола состоялось обсуждение предстоящей конституционной реформы


У цяперашні час чароўна квітнеючыя архідэі з'яўляюцца вельмі распаўсюджаным падарункам і выдатным упрыгожваннем для любога дома. Але яны цудоўна квітнеюць ў краме і толькі непрацяглы перыяд - у кватэры, а пасля завяршэння цвіцення гінуць. У сувязі з гэтым усё часцей распаўсюджваецца меркаванне, што гэтыя найпрыгажэйшыя кветкі не здольныя прыжывацца ў пакаёвых умовах і патрабуюць асаблівага догляду.\nКамфорт і ўвага\nАле пазбегнуць няўдалага выніку пры змесце архідэі ў доме магчыма досыць лёгка. Для гэтага неабходна стварыць правільны сыход за архідэяй пасля пакупкі ў краме. Калі вы збіраецеся завесці такое расліна, неабходна быць гатовымі да таго, што яно можа даць дастаткова вострую рэакцыю на змену мікраклімату: часам у архідэі рэзка марнеюць кветкі альбо засыхаюць бутоны.\nАдчайвацца не варта, паколькі гэта нармальнае паводзіны расліны пры змене месца жыхарства. Сыход за пакаёвай архідэяй пасля куплі зводзіцца да некалькіх правілах. Трэба стварыць расліне камфортныя ўмовы, каб яно хутчэй адаптавалася да новых умоў.\nКаб архідэя перанесла стрэс з мінімальнымі стратамі, выдатна прыстасавалася да нязвыклай асяроддзі і не нашкодзіла іншым колерам, якія знаходзяцца ў вашым доме, неабходна забяспечыць ёй свайго роду каранцін прыкладна на 2 тыдні.\nДля гэтага яе трэба змясціць далей ад астатніх раслін. Калі для архідэі не хапае месца на падваконніку яе можна размясціць на тумбе альбо ў іншым зручным месцы. Але тут трэба разумець, што нядаўна набыты кветка абавязкова неабходна ахаваць ад траплення на яго прамых прамянёў сонца. Да таго ж не варта ў адаптацыйных час падкормліваць архідэю ўгнаеннямі, якія часта рэкамендуюць прадаўцы пры яе куплі.\nНемалаважнае значэнне пры сыходзе за архідэяй мае і тое, як правільна яе паліваць. Неабходна ўдакладніць, што ў натуральным асяроддзі пасялення большасць гэтых кветак ніколі не знаходзяцца ў вадзе, таму іх карані не здольныя пераносіць застой вільгаці. Аднак для кожнага віду архідэй характэрная свая спецыфіка паліву. Аддае перавагу вільготную глебу на працягу ўсяго часу архідэя фаленопсісы. Догляд пасля куплі зводзіцца таксама да правільнага рэжыму паліву. Дендробиумы любяць больш сухі грунт, і паліваць іх трэба толькі ў выпадку перасыхання глебы.\nШто лепш, пераліў або Нядоля\nТым не менш усё архідэі ў большай ступені прыстасаваны да недахопу вільгаці, чым да пераўвільгатнення. У залішнім колькасці вады кветка мае патрэбу толькі ў перыяд актыўнага росту і цвіцення. У выпадку дэфіцыту вады ў архідэі зморшчваецца псевдобульбы і лісце. Калі надыходзіць лішак вільгаці, лісцікі становяцца жаўтлявага колеру і размокают, а карані становяцца гнілымі.\nУзімку, калі зусім крыху святла, багата паліваць архідэю не варта. Да таго ж ёй не трэба шмат вільгаці пасля цвіцення, гэта значыць у перыяд спакою.\nСыход за архідэямі ў чыгуне пасля куплі, сакрэты паліву\nВерны паліў хатняй архідэі складаецца ў увільгатненні субстрата мяккай вадой. Для гэтага выдатна падыходзіць адталая альбо дажджавая вада. Можна паліць расліна і проста кіпячонай вадой. У летні час неабходна паліваць архідэю 2-3 разы на тыдзень, калі засыхае верхні пласт глебы, а ў зімовы перыяд - дастаткова 1-2 раз у сем дзён.\nПаліў архідэі мяркуе, што кветка ў чыгуне ставяць у ёмістасць з цёплай вадой прыблізна на 10 хвілін або бесперапынна паліваюць яе вадзіцай з душа. Пры другім варыянце грунт ўмакрэе ўвесь, пры гэтым вада пацячэ з зліўных праёмаў. Пасля завяршэння працэдуры трэба, каб гаршчок з раслінай пастаяў на адмысловай рашотцы, каб магла сцячы ўся вадкасць. Пазней архідэю перамяшчаюць ў дэкаратыўны гаршчочак.\nУ сыход за архідэяй пасля пакупкі ў краме ўваходзіць правільнае ўгнаенне. Часцяком пры ўгнаенні толькі што набытага квітнеючай расліны пачынаецца рэзкае завяданне кветак. Звязана гэта з тым, што першапачаткова архідэя спрабуе прывыкнуць да новага месца, пры гэтым яна знаходзіцца ў стрэсавым стане. У такі час нават невялікая колькасць угнаенняў можа быць лішнім.\nТакому кветкі, як архідэя, догляд пасля куплі патрэбны абавязкова. Ён уключае і падкорм, але толькі ў перыяд росту. Ўгнойваць расліна рэкамендуецца адзін раз у 2-3 тыдні. Самае важнае тут - гэта захаванне прапорцый, якія магчыма даведацца, прачытаўшы спецыяльны раздзел на ўпакоўцы набытага ўгнаенні. У наш час не складзе працы купіць комплексную сумесь, дзе мікраэлементы падабраныя непасрэдна для падкормкі архідэй. Падобнае ўгнаенне падыходзіць для ўсіх стадый фарміравання расліны, і яго рэкамендуецца ўжываць на працягу ўсяго года.\nБольшасць спецыялістаў з'яўляюцца супернікамі частай падкормкі архідэй. Яны змаглі даказаць, што пастаяннае ўгнаенне прыводзіць да зніжэння імунітэту расліны, з-за чаго яно ў большай ступені адчувае разнастайным захворванняў. Таму лепш за ўсё архідэю зусім ня ўгнойваць, паколькі ўсе пажыўныя рэчывы яна набывае з субстрата, але гэты метад працуе, толькі калі субстрат змяняецца раз у 2 гады. Захавання гэтых правілаў патрабуе і догляд за архідэяй пасля пакупкі ў краме.\nКалі архідэя квітнее і выглядае цалкам здаровай, то ёсць адсутнічае гнілата, няма почернения лісцікаў, то перасадкай займацца не трэба, таму што ўсю энергію расліна расходуе на красаванне. Перасадзіць архідэю можна, калі скончыцца дадзены перыяд. Існуюць сітуацыі, пры якіх архідэю неабходна перасадзіць пасля пакупкі.\nУ кветкі не атрымліваецца самастойна стаяць ў збанку. Такая сітуацыя можа ўзнікнуць з-за таго, што лісце сфармаваліся на адным баку расліны і выступаюць за межы збанка, архідэя перакульваецца. Бывае, што цветонос з апорай значна адхіліўся, і расліна пазбаўляецца раўнавагі. У абодвух выпадках дзейсным метадам вырашэння праблемы з'яўляецца перасадка.\nНевялікая колькасць субстрата ў збанку. Архідэя не можа выстаяць ў ім. У дадзеным выпадку апора для кветканоса таксама стане нахіляцца і пераварочваць кветка з чыгуном. Існуе два варыянты выпраўлення склалася становішча:\nперасадзіць ў іншы, большага памеру гаршчок.\nУ расліны маюцца праблемы з каранямі. Напрыклад, у архідэі фаленопсісы можна паглядзець на праблемныя карані праз празрысты гаршчок. Калі будзе выяўлена вялікая колькасць пашкоджаных каранёў: прыкладна палова ці больш за ўсіх бачных, то архідэю прыйдзецца перасаджваць. Пры гэтым неабходна абрэзаць усе сапсаваныя карані і пасадзіць кветка ў іншы субстрат.\nЦалкам верагодна, што прыйдзецца ахвяраваць кветкамі. Трэба будзе зрэзаць цветонос, але само расліна захаваецца. Калі застанецца мала каранёў (менш за 20%), то яны не змогуць выцягнуць красаванне архідэі. Магчыма адміранне ніжніх лісцікаў, так як тыя, што засталіся карані не здольныя насычаць вялікая колькасць лісця. Але панікаваць у дадзенай сітуацыі не трэба. Калі захаваюцца карані, то нарастут лісце архідэі. Догляд, перасадка пасля куплі таксама бываюць неабходныя кветцы.\nВы жадаеце бачыць сваю кветачку ў іншым збанку. Можна перасадзіць архідэю або змясціць пластыкавы гаршчок ў прыгожае кашпо, якое павінна быць празрыстым альбо напалову празрыстым. Сыход за архідэяй пасля пакупкі ў краме таксама патрабуе выканання гэтых правілаў.\nПравільная перасадка архідэі\nСпачатку неабходна акуратна выняць расліна разам з грунтам з збанка. Калі вам не атрымоўваецца так зрабіць, то тады трэба разрэзаць гаршчок такім чынам, каб не закрануць кветка. Потым кветка і глебу неабходна пакласці ў ёмістасць з цёплай вадой, каб яна там размокла.\nЗатым пры дапамозе душа асцярожна змыўны рэшткі субстрата з каранёў. Тут жа неабходна добра агледзець кветка і абрэзаць усе пашкоджанне карані, а месцы зрэзаў прысыпаць драўняным вуглём. Пасля гэтага змяшчаем архідэю на папяровае ручнік, каб з яе магла выпарыцца вільгаць.\nУ гэты час выкладваем пласт з керамзіту альбо керамічных чарапкоў ў чыгуне вышынёй прыблізна 5 гл ад дна для таго, каб вада бесперашкодна пранікала ўніз.\nПасля гэтага можна насыпаць субстрат вышынёй 5 см, у ім размяшчаем высмаглую архідэю. Каля яе ўганяць кол, каб падвязваць звісаюць сцеблы, калі такія маюцца. Зверху неабходна дасыпаць грунт і прыціснуць яго далонню, каб ён трохі асёл.\nУ склад найлепшага субстрата для архідэі ўваходзяць драўняны вугаль, корань папараці, кара елкі, хвоі, бярозы ці дуба, пенапласт, мох і торф. Набываць яго мэтазгодней ўжо ў гатовым выглядзе.\nВыконваючы гэтыя нескладаныя правілы, можна быць упэўненым, што іх ацэніць архідэя. Сыход у хатніх умовах пасля куплі акупіцца ў сто разоў.\nГартэнзія крупнолистная: падрыхтоўка да зімы і абразанне. Сховішча на зіму гартэнзіі крупнолистной\nЕлка шызая - выдатнае дадатак да садовага ландшафту\nПрыкметамі чаго з'яўляюцца павышаныя лімфацыты у дарослага\nНовае вяртанне Бэн Арфа?\nЦвярскі бульвар: мінулае і сучаснасць Масквы\nПунктуацыйныя знакі і іх ролю ў тэксце\nАгляд манаблока Apple iMac Retina 5K: характарыстыкі, апісанне і водгукі\nШто будзе, калі з'есці цвіль?\nКалі і чаму разліваецца Амур?


Пакістан: ваеўнікі разграмілі калёну НАТО\n01 кастрычнік 2010, 20:36\nАўтаматчыкі, узброеныя гранатамётамі, напалі на калёну аўтацыстэрнаў і грузавікоў НАТО, якія перавозілі паліва і іншыя пастаўкі для войскаў міжнароднай кааліцыі ў Аўганістане. 27 самаходаў былі падпаленыя.\nНапад на поўдні Пакістану здарыўся пасьля таго, як пакістанскія ўлады ў чацьвер закрылі памежны пераход, які Паўночнаатлянтычны альянс выкарыстоўваў для транзытных маршрутаў у Аўганістан. Ісламабад такім чынам выказаў пратэст супраць авіяўдару НАТО па сваёй тэрыторыі.\nПрэм'ер-міністар Пакістану Юсуф Раза Джыляні, прамаўляючы перад парлямэнтам, заявіў раней, што Вашынгтон павінен заплаціць кампэнсацыю або выбачыцца за інцыдэнт. У адваротным выпадку Ісламабад пагражае разгледзець больш эфэктыўныя спосабы прадухіліць парушэньні сваіх межаў.\nГенэральны сакратар НАТО Андэрс Фог Размусэн мае сёньня прыбыць у Грузію для перамоваў зь кіраўніцтвам краіны. У часе візыту ў Тбілісі мае быць адкрыты цэнтар для дачыненьняў з НАТО.


Баваўняная дзяўчынка: KNIHI.BY - інтэрнэт-крама беларускай кнігі\nКнігі - Сэрыі кніг - Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка” - Каляровы Ровар\nАўтары - Вашкевіч Дар’я\nМастак Алена Медзякова. — Мінск: Галіяфы, 2014. — 16 с.: іл. — (Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменнікаў”. Падсерыя “Каляровы ровар”; выпуск 5). Цвёрдая вокладка.\nКазка заняла другое месца ў літаратурным конкурсе “Экслібрыс” імя Янкі Маўра.\nПра кнігу на сайце Саюза беларускіх пісьменнікаў\nДар’я Вашкевіч нарадзілася ў Менску. Скончыла факультэт Міжнародных адносінаў БДУ па спэцыяльнасьці “Міжнароднае права”. У 2012 г. Дар’я атрымала ступень магістра мастацтваў, адвучыўшыся ва ўнівэрсытэце Варвіка (Вялікая Брытанія) на спэцыяльнасьці “Прыгожае пісьменства”.\nНа сённяшні дзень Дар’я мае болей за 6 публікацыяў сваіх твораў, а таксама 6 публікацыяў літаратурных перакладаў з ангельскай, гішпанскай ды швэдзкай моваў на беларускую.\nДар’я з’яўляецца пераможцай сямі літаратурных конкурсаў, у тым ліку трох конкурсаў, зладжаных ПЭН-Цэнтрам Беларусі (у 2009, 2011 і 2012 гг.), а таксама міжнароднага конкурсу "Слова.doc" (2009 г.)\n“…Вярнуўшыся з прагулкі, Баваўняная дзяўчынка выглядала сумнай.\n— Даражэнькая, што здарылася? — захвалявалася яе маці.\n— Скажы, хто цябе пакрыўдзіў, і я яго правучу! — абурыўся тата (хоць насамрэч ён быў занадта мяккі і баваўняны, каб некага “правучыць”).\n— Можа, хочаш піражок з чарніцамі? — пацікавілася бабуля.\n— Мяў? — спытаў кот.\n— Сёньня ў парку я сустрэла Плястыкавага хлопчыка, але ён адмовіўся са мной абдымацца, — азвалася Баваўняная дзяўчынка.\n— Ну, хлопчыкі проста дурненькія, — зь веданьнем справы сказаў тата.\n— Можа, сьпячы шарлотку? — прапанавала бабуля.\n— Магчыма, ён перадумае наступным разам? — выказала ідэю мама.\nКот завуркатаў, і ўся сям’я абнялася…”


На вуліцы Гамарніка зьявіцца дакумэнтацыя\n27 чэрвень 2008, 20:58\nВыканаўца абавязкаў дырэктара фірмы-замоўцы ТАА “Карповіч” Андрэй Кіслы сказаў, што сёньня каля будпляцоўкі на вуліцы Гамарніка будзе ўсталяваны яшчэ адзін стэнд з копіямі ўсіх дакумэнтаў, якія даюць дазвол на будаўніцтва.\nПа словах спадара Кіслага, гэта робіцца дзеля таго, каб потым ніхто ня мог іх абвінаваціць, што будоўля ідзе з парушэньнямі альбо хаваецца дакумэнтацыя.\n“Тая эскізная дакумэнтацыя, якая была выкрадзена жыхарамі падчас сустрэчы ў нашага галоўнага інжынэра, распрацоўвалася яшчэ на стадыі праектаваньня. А стадыя будаўніцтва — не скажу, што ў поўным аб’ёме, але адрозьніваецца. Тыя заўвагі, якія экспэртыза нам прад’явіла, мы паправілі. Карповіч увесь час знаходзіцца ў кантралюючых органах. Цягам двух месяцаў Карповіч не выходзіць з кабінэтаў пракуратуры, адміністрацыі прэзыдэнта, адміністрацыі раёна, санітарных і экалягічных службаў. Вось куды жыхары пішуць, там ад раніцы да вечара знаходзіцца Карповіч. Два месяцы Карповіч даказвае, што будуем без парушэньня. Будуем паводле зацьверджанай праектнай дакумэнтацыі”.\nСпадар Кіслы сказаў, што жыхары сёньня кідаліся пад тэхніку і тым самым парушалі грамадзкую бясьпеку. Таму мусілі ўмяшацца супрацоўнікі міліцыі, каб прадухіліць магчымы няшчасны выпадак. Спадар Кіслы сказаў, што запрашаў удзельнікаў пратэсту прыйсьці ў офіс і азнаёміцца з дакумэнтацыяй.\n“На гэта мне адказалі ў прысутнасьці ўсіх жыхароў, маіх супрацоўнікаў і прадстаўнікоў улады, супрацоўнікаў міліцыі: што б вы нам ні паказвалі, нам усё роўна: дом тут ня будзе стаяць! Мы гэтага ня хочам!”\nГарвыканкам пратэстоўцам: “Вы жывяце ня ў Пухавічах”\nСтыхійны бунт на вуліцы Гамарніка\nН.Нарубай: ”Міліцыянты мяне паднялі на рукі”


Мінскі гурт Re1ikt стане хэдлайнерам фестывалю ў Польшчы | КОНЦЕРТ.бай\nГлавная » АФИША » Мінскі гурт Re1ikt стане хэдлайнерам фестывалю ў Польшчы\nМінскі гурт Re1ikt стане хэдлайнерам фестывалю ў Польшчы\nБеларуская ethno progressive rock-каманда Re1ikt стане хэдлайнерам фестывалю WakeUp Białystok, які пройдзе ў Польшчы 11 красавіка.\n“Нам вельмі прыемна, што нас запрасілі выступіць у Беластоку на новым фестывалі. Мы любім гэты горад, але даўно не атрымлівалася зайграць тут клубны канцэрт, — распавядае лідар Re1ikt Аляксандр Дземідзенка. — Нават часта здаралася, на вуліцах падыходзілі слухачы і казалі, што вельмі чакаюць нашага выступа. Таму нам карціць хутчэй сустрэцца з польскай публікай, мы гатовыя паказаць клас. Плануем граць песні з будучага альбома, а таксама найлепшыя старыя кампазіцыі”.\nRe1ikt з’яўляецца пераможцам фестывалей Rockowisko, Jesien Bardow у Польшчы, таксама прымаў удзел у фестывалях Basowisczca, Halfway, Muzyka bez zastrzeżeń, Camera!Ta і інш.\nНовый польскі фестываль WakeUp Białystok стартуе ў культавым клубе Gwint. Серыя мерапрыемстваў на адной з найбуйнейшых і найстарэйшых канцэртных пляцовак Падляшша будзе арганізавана для прасоўвання мясцовых маладых рок- і метал-каманд.\nДля большасці калектываў выступ на WakeUp Bialystok стане дэбютным. На першым канцэрце зайграюць польскія гурты Koer, Amnestia, Spacegod, Lorisayn, Ebirah, якія прадстаўляюць разнастайныя музычныя напрамкі – ад post rock, garage rock да progressive metal і інш.\nFestywal WakeUp Białystok\nRe1ikt, Koer, Amnestia, Spacegod, Lorisayn, Ebirah\nZwierzyniecka 10, 15-333 Białystok, Poland


Загадкі Францыска Скарыны - Краязнаўчая газета\nГісторыя Агратурызм Загадкі Францыска Скарыны\nЗагадкі Францыска Скарыны\n3 лістапада, 2017\nЦі служыў Скарына ў дацкага караля?\nАдно, бадай, з самых спрэчных пытанняў у скарыназнаўстве – гэта служба Францыска Скарыны сакратаром у дацкага караля.\nКаб не быць галаслоўнымі, дамо вытрымкі з пратакола падуанскай курыі аб прызнанні годнасці Ф. Скарыны ў галіне медыцыны і наданне яму звання доктара медыцыны. Вось гэты тэкст: «1512 (год), індыкта XV. У аўторак 9 лістапада месяца. Асобы экзамен у галіне медыцыны знакамітага мужа пана магістра Францыска, сына нябожчыка пана Лукі Скарыны з Полацка, русіна, сакратара караля Дацыі…».Чытаць далей…\nПратакол падуанскай курыі ад 3 лістапада 1512 года адшуканы А. Садоўскім у 1960 годзе. Ён цяпер захоўваецца ў архіве горада Падуі.\nПрафесар Карлавага ўніверсітэта з Прагі А. Флароўскі адзначаў у 1968 годзе існаванне варыянта дакумента з напісаннем «Дасіае», які, паводле яго словаў, выявіў у 1937 годзе італьянскі прафесар Этора Ла Гата.\nФлароўскі пісаў: «…у 1960 і 1962 гг. вучоным сталі даступныя новыя, вельмі кароткія запісы аб Скарыну, у якіх ён называецца “secretarius regis Datiae” або “Dasiae”». Пры гэтым чэшскі вучоны спасылаўся на публікацыі ў часопісе «Зніч» за 1960 і 1962 гады (гл. «450 год Беларускага кнігадрукавання». Стар. 428 – 429).\nБеларускія вучоныя знайшлі замежны часопіс «Зніч». Уважліва прачыталі напісанае. Прыйшлі да высновы, што слова «Datiae» па факсімільных здымках нідзе праз «с» не прачытваецца, а толькі праз «t», як «Datiae».\nЗ таго часу і пачынаецца супрацьстаянне навукоўцаў па гэтым спрэчным пытанні. «Дацыя» або «Дакія»? Што лічыць правільным?\nМіфічную «Дацыю» – можа, гэта памылка таго, хто пісаў пратакол падуанскай курыі, – нідзе не знаходзілі. Тады адны даследчыкі пачалі атаясамліваць «Дацыю» з Даніяй, іншыя – з Румыніяй і Малдовай.\nУ апошні час пачала пераважваць «дацкая» версія.\nНядаўна быў знойдзены дакумент Ватыкана, пазначаны 1512 годам, дзе гаварылася, што да Папы Юлія «прыбыло пасольства дацкага караля. Ад імя гэтага пасольства выступіў каралеўскі сакратар, які паведаміў, што да V Латэранскага сабора, які адкрыўся вясной 1512 года, хацеў бы далучыцца маскоўскі цар Васіль ІІІ».\nДа «дацкай» версіі прыцягнулі пісьмо таксама шатландскага караля, у якім гаварылася, што кароль Даніі вёў перамовы з Васілём ІІІ аб аб’яднанні дзвюх галінаў хрысціянства, схіляў маскоўскага цара да прыняцця уніі.\nВядома ж, сакратаром караля Даніі навукоўцы «прызналі» Францыска Скарыну, хаця імя таго і не названае. А як жа! Толькі ён павінен займаць гэтую пасаду! Недарэмна, быццам бы яшчэ ў 1509 годзе, вялікі князь Жыгімонт І накіраваў яго ў складзе пасольскай дэлегацыі ў Капенгаген для падпісання дамовы аб сяброўстве.\nТолькі вось незразумела, як гэта Скарына з пасольства Вялікага Княства Літоўскага нечакана «пераляцеў» у сакратары дацкага караля. Для яго што – нічога святога няма? Адну радзіму мяняць на другую!\nТак не робяць прыстойныя людзі.\nА затым гэтак жа нечакана праз тры месяцы, кінуўшы дыпламатычную місію, апынуўся ў Падуі, дзе бліскуча вытрымаў экзамен на званне доктара медыцыны. І зноў некуды нечакана знік?\nТаму не верыцца ў Скарынава «сакратарства дацкага караля». Тут усё прыцягнутае за вушы і наварочана столькі, што без свечкі ў белы дзень нічога не ўбачыш.\nА як жа тады «secretarius regis»? – пярэчаць апаненты. Гэтае ж словазлучэнне перакладаецца як «сакратар караля».\nНе толькі. Як зазначыў таленавіты скарыназнаўца з Гомеля Мікалай Палкоўнічанка, слова «regis» перакладаецца яшчэ і «правіцель». А «правіцелямі» маглі быць не толькі каралі, але і цары, султаны, візіры, князі, гаспадары, графы, ваяводы, бароны…\nЗробім невялікае дапушчэнне. На хвіліначку пагодзімся з тым, што Скарына быў сакратаром караля Даніі. І вёў перамовы аб далучэнні да Латэранскага сабора маскоўскага цара Васіля ІІІ.\nМы ведаем, што Ф. Скарына родам з Вялікага Княства Літоўскага. Ён любіць свой слаўны Полацк і пазней, стаўшы кнігадрукаром, выдасць на старабеларускай мове Біблію. Любоў да мовы – гэта любоў да Радзімы. І гандляваць ёю прыстойны чалавек не можа.\nУ той час, калі Ф. Скарына быццам бы знаходзіўся ў Даніі, яго родная краіна мела варожыя стасункі з Маскоўскай дзяржавай. Так, у 1492 годзе пачалася першая вайна Маскоўскай дзяржавы з ВКЛ. Тады да Масквы адышлі Вяземскае княства і землі ў басэйне верхняй Акі.\nУ 1503 годзе ў выніку няўдалай для Княства вайны да Маскоўскай дзяржавы адышлі Чарнігаў, Старадуб, Гомель, Ноўгарад-Северскі, Рыльск, Любеч, Пуціўль, Бранск, Невель і іншыя гарады.\nУ 1508 годзе – мяцеж Глінскага, падтрыманы Маскоўскай дзяржавай.\nУ 1512 годзе зноў баявыя дзеянні. Маскоўскае войска авалодала Смаленскам і пачало наступленне ў бок Оршы…\nТаму Скарына не мог весці перамовы, каб спрыяць ворагу сваёй Радзімы. Ён, хутчэй за ўсё, адмовіўся б ад такой дыпламатычнай місіі.\n(Далей чытайце ў №№ 41 — 43 “Краязнаўчай газеты”)\n500 Бібліі Скарыны\nПапярэднi артыкулКароткая гісторыя паводле расповедаў старажылаў\nНаступны артыкулСпасціжэнне Браслаўшчыны


Праклён. Валеры Гапееў | Інтэрнэт-кнігарня "Галіяфы"\nПерайсці ў кошык “Стаселька Кірыл. Marginalis” цяпер у вашым кошыку.\nНамінант на Прэмію імя Ежы Гедройца — 2014\nЦі сапраўды паганства — страчаная і адначасова неўміручая беларуская сутнасць? Містычны раман Валеры Гапеева пагружае чытача ў патаемны свет, падзелены на святло і цемру, прасякнуты нябачнымі войнамі. Асцярожна, магчыма, недзе побач з вамі жывуць ваўкалакі, вядзьмаркі, захавальніцы таямніцы і яе ахоўнікі… А магчыма, гэта нават вы самі. Проста пакуль не прыйшоў час і вы пра гэта не ведаеце… ~Жанна Капуста, bookster.by\nКолькасць старонак 546\nТэг: Валеры Гапееў.Катэгорыі: Выдавецтва Галіяфы, Кнігі пра сучасную Беларусь, Кнігі, якія не даюць нам спакою: мастрыд, Проза, Усе кнігі, Фантастыка і антыўтопіі.\nНапісаць раман – майстэрства найвышэйшага пілатажу. І гапееўскі “Праклён” такому жанру цалкам адпавядае. ~Дзяніс Марціновіч, budzma.by\n«Праклён» — моцны класічны раман з няспешным рытмам і працяглымі дыялогамі. ~Максім Кавальскі, Наша Ніва\nУ час, калі літаратура забаўляецца гульнямі з самой сабой, калі яна цікавіцца сучаснасцю роўна настолькі, наколькі сучаснасць цікавіцца ёй, Валеры Гапееў вырашыў прамаўляць сур’ёзна… “Праклён” – не проста раман, гэта сур’ёзная праца: пісьменнік спрабуе схапіць тую самую нацыянальную ідэю з паверхні нашага паўсядзённага жыцця. ~Жанна Капуста, bookster.by\nРаман “Праклён” стаў падзеяй апошняга дзесяцігоддзя — ў ім Валеры Гапееў паспрабаваў раскрыць генетычны код і менталітэт беларускай нацыі. ~Новы Час\n…Жыў-быў просты вясковы хлопец, разумны, талковы. І ён хацеў знайсці адказ: чаму знікае той свет, які яму быў такі блізкі і вядомы з дзяцінства?\nЁн шукае адказы на гэтыя пытанні — і знаходзіць іх зусім у іншым месцы, нечакана для сябе становячыся ў цэнтр такіх падзей, пра якія і не думаў ніколі.\nЧаму назва “Праклён”, такая страшная і чорная? Бо лічу, што вісіць над намі ўсімі праклён за нашу бязвольнасць, баязлівасць, тую славутую талерантнасць, якая найперш базіруецца на нашым жаданні выжыць, дараваць крыўдзіцелям і служыць ім далей, абы толькі самому заставацца цэлым. То найвялікшы грэх наш — забыцца на сваё, не любіць свайго, прадаваць сваё, а мы не асэнсоўваем, не хочам асэнсоўваць яго, адчужаючыся ўсё далей і далей ад сваёй зямлі, гандлюючы сваім сакральным, сваімі святынямі… І не каемся.\nІ нашае ўсё знікае, знікае тое, што робіць нас нацыяй, што дапамагае нам ідэнтыфікавацца ў свеце, што робіць нас людзьмі паважанымі сярод мноства іншых народаў.\nПра гэта раман. Пра Кветку і Крыж, пра Камень і Малітву пакаяння.\nМістыка? Не, трошкі — столькі, колькі яе было раней у вёсцы, дзе абавязкова была свая бабулька-шаптуха. Фантастыка? Не, рэальнасць.\nБеларускі пісьменнік і журналіст, аўтар некалькіх кніг для дзяцей і падлеткаў. У 2013 годзе, ва ўзросце 40 гадоў, напісаў свой першы раман — містычную кнігу «Праклён». Жыве ў Івацэвічах, працуе адказным сакратаром мясцовай газеты.\n13.90 руб. Падрабязна


Дэпутаты абяцаюць рэформу ЖКГ\n27 травень 2008, 19:46\nНезадаволеныя працай прыбіральшчыц, сантэхнікаў ды іншых супрацоўнікаў ЖЭСаў жыхары шматкватэрных дамоў змогуць неўзабаве у рамках закону адмовіцца ад іхніх паслугаў. Прынамсі, гэта паабяцалі сёньня распрацоўшчыкі законапраекту “Аб абароне правоў спажыўца жыльлёва-камунальных паслугаў”. Дэпутаты правялі ў Палаце прадстаўнікоў спэцыяльную прэсавую канфэрэнцыю. Захаваньня цяперашніх коштаў, а пагатоў іх зьмяншэньня яны не гарантавалі.\nДэпутаткі Вольга Абрамава й Ганна Бурава лічаць: моц законапраекту ў тым, што ён дае мэханізм вырашэньня спрэчак паміж спажыўцамі і выканаўцамі. Калі ён будзе прыняты, дык кожны жыхар зможа скарыстаць незалежную экспэртызу. І прадстаўнікі ЖЭСаў ды падобных структураў, калі захочуць аспрэчыць экспэртнае заключэньне, вымушаны будуць зьвяртацца ў суд.\nАднак, як высьветлілася на прэсавай канфэрэнцыі, новы дакумэнт фактычна не закранае шматлікіх дзяржаўных манапалістаў. А менавіта яны забясьпечваюць жыхароў вадой, газам, электрычнасьцю...\nЭканаміст Міхась Залескі цьвердзіць: кардынальныя зьмены ў абслугоўваньні насельніцтва безь ліквідацыі дзяржаўнай манаполіі немагчымыя:\n“Тут людзі заняліся нечым ня тым, чым трэба. Бо ёсьць спажывец паслугаў і ёсьць прадавец паслугаў. І ня трэба паміж імі нікога ставіць. І ня трэба з прадаўца рабіць маналіт. У нас зрабілі манапаліста.\nІ як бы мы ні круціліся з дапамогай таварыства спажыўцоў, сутнасьць ня зьменіцца.\nУ нас і мэдыцына так працуе, і школа, і жыльлёвая гаспадарка. Канкурэнцыі няма і ня будзе. І колькі б мы ні скардзіліся, што б ні рабілі, усё роўна гэта не дапаможа”.\nАглядальнік Кастусь Скуратовіч заўважае:\n“Уся праблема пабытовага жыцьця савецкага грамадзяніна была ў тым, што яму ўсе паслугі аказвала дзяржава. І ён мог скардзіцца на іх толькі ў нейкія іншыя дзяржаўныя структуры. І гэта ніякага плёну не давала.\nГэта ж будуць зусім іншыя кошты. І з аднаго боку, гэта быццам рынак, а з другога — манаполія. А такія гібрыды нічога добрага не прыносяць\nА што азначае, што я магу адмовіцца (паводле новага закону) ад паслугаў ЖЭСу і запрасіць нейкіх іншых людзей — прыватнікаў, умельцаў, каб яны выканалі гэтую працу?! Гэта ж будуць зусім іншыя кошты. І з аднаго боку, гэта быццам рынак, а з другога — манаполія. А такія гібрыды нічога добрага не прыносяць”.\nПраект новага закону падрыхтавала група дэпутатаў. Гэта – рэдкая зьява: амаль усе законапраекты паступаюць цяпер у палату альбо з ураду, альбо з Адміністрацыі прэзыдэнта. Раней, у Вярхоўным Савеце 12 і 13 скліканьня, усё было наадварот.\nУдзельнік прэсавай канфэрэнцыі Анатоль Красуцкі, які працуе ў Палаце ўжо тры скліканьні запар, падаў наступную статыстыку:\n“Калі ў першым скліканьні ў нас было 48 законапраектаў, якія падрыхтавалі дэпутаты, у другім — 12, дык у гэтым мы выйшлі на пару законапраектаў.\nАле я лічу, што яны вельмі значныя”.\nПадвышэньне цэнаў на паслугі ЖКХ непазьбежнае


Адзін з першых на жніве — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nАдзін з першых на жніве\n25.07.2017 21.08.2019 admin460Комментарии on Адзін з першых на жніве\nУ ААТ “Багданаўскае” пачалася ўборка рапсу. На ўчасткі, дзе культура даспела, выйшаў зернеўборачны камбайн “Палессе-12”. За два дні працы камбайнер Міхаіл Мечыслававіч ГРЫНКЕВІЧ намалаціў 20 тон масланасення рапсу.\nАдказнаму работніку ў гаспадарцы традыцыйна даручаюць самыя складаныя заданні. У гэтым годзе з-за надвор’я рапс выспявае нераўнамерна, таму і ўбіраць яго даводзіцца выбарачна. Міхаіл Мечыслававіч з веданнем справы падыходзіць да вырашэння пастаўленай задачы. Не дзіва – за плячамі ў яго 10 уборачных кампаній.\nЯк адзначыў намеснік дырэктара сельгаспрадпрыемства Анатоль Вацлававіч Рыснік, гэты малады чалавек пра працу на зямлі ведае ўсё і, калі ідзе гутарка аб агульнай справе, ніколі не скажа “не”. На жніве ён адзін з першых. У астатні час выконвае розныя работы – вывозіць арганіку, падвозіць корм жывёле. Сам лічыць, што галоўнае ў любой справе – вопыт і старанне. “Шкада, што пакуль намалаціў няшмат, але гэта папраўлю. Галоўнае, каб прырода не падводзіла. А ў цэлым, ураджай абяцае быць нядрэнны,” – паведаміў механізатар.\nШчодрым ураджаем аддзякавала сёлетняя восень\nПрадстаўнік ДУП “Валожынскае ПМС” Пётр Генадзьевіч АЛЕКСАНДРОВІЧ шчыруе на палях ААТ “Агра-Вішнеўскі”\nЭЛІКСІР МАЛАДОСЦІ І ДАЎГАЛЕЦЦЯ ВЫПУСКАЮЦЬ У ВАЛОЖЫНЕ


У ратушы адкрыта выстава "У пошуках Антлантыды. Смаляны"\nПершымі, хто ацаніў працы мастакоў, сталі жыхары Смалянаў. Канешне ж, гэтая знакамітая вёска невыпадкова стала месцам правядзення мастакоўскай імпрэзы. Бо тут захвалася мноства гістарычных помнікаў. Гэта і блакітная, дзвюхвежавая Спаса-Прэабражэнская царква – адзіная ў Беларусі, якая мае верхні храм з дрэва, а ніжні – з каменя. Гэта і маляўнічыя руіны – рэшткі замка “Белы Ковель”, дамініканскага кляштара з касцёлам Святой Марыі, Свята-Аляксееўскай царквы. У Смалянах таксама знаходзіцца магіла беларускага паэта, рэвалюцыянера і навукоўца Тамаша Зана.\nГэтаму дзеячу беларускай гісторыі прысвяціла сваю працу віцебская мастачка Святлана Баранкоўская. Спадарыня Святлана падзялілася з “ННВ” сваімі ўражаннямі ад пленэру: “Смаляны – гэта чароўнае месца, куды цягне і цягне. Там я рабіла эцюды, а таксама аглядала, начытвала, наўдыхала ўсё, што там было. А пасля, натхнёная гэтымі цудоўнымі мясцінамі, – ужо ў сваёй майстэрні – стварыла “Партрэт Тамаша Зана”.\nШкада, што мала хто на Беларусі зараз памятае, хто гэта такі. Калі я стала вывучаць матэрыялы пра яго і ўбачыла вось гэты профіль, то проста закахалася ў Тамаша Зана. Тым больш што зараз я раблю серыю, прысвечаную выбітным літаратарам Беларусі. І вельмі хочацца, каб яго імя, як і імёны Язэпа Драздовіча, Эміліі Плятэр, было паднята з небыцця, каб яно гучала на Беларусі не меней, чым у Польшчы”.\nТемы: выставки, история Беларуси, культурное наследие, музеи\nГорода: Витебск, Минск, Рогачев, Шарковщина


Масква і Менск абмяркоўваюць стварэнне адзінага рынку нафты і газу\nВіцэ-прэм'ер Расеі Аркадзь Дварковіч.\nБеларусь і Расея ўзгадняюць агульныя падыходы для стварэння адзінага рынку нафты і газу на тэрмін да 2025 года. Мяркуецца, што збліжэнне ў фарміраванні цэнаў на энерганосьбіты павінны забяспечыць роўныя ўмовы для субʼектаў гаспадарання двух краінаў.\nПра гэта заявіў віцэ-прэмʼер Расеі Аркадзь Дварковіч, паведамляе АНТ.\nПытанне паставак нафты для беларускіх НПЗ (гэта 24 мільёны тон штогод) урэгуляваныя на бліжэйшыя тры гады. Адкрытай пакуль застаецца толькі газавая тэма. Але і яна, лічыць расейскі віцэ-прэмʼер, будзе знятая ў бліжэйшы час.\n«У нас усё дамоўленасці па гэтым, наступным і 2019 годзе дасягнутыя. І пастаўленая задача да канца года ўзгадніць і зацвердзіць прынцыпы будучай супрацы, каб ужо і на перыяд да 2025 года. Цяпер гэтыя кансультацыі ідуць. Усё ў парадку, мы ў графіку. Усё зробім», – заявіў Дварковіч.\nТэгі: Аркадзь Дварковіч, Беларусь-Расея, газ, Масква, нафта\nТрывожныя кнопкі ўсталяваныя больш чым у 300 навучальных установах Менску\nМаршрутка трапіла ў ДТЗ пад Валожынам, моцна пацярпелі пасажыры\nРасея сёлета дадаткова пералічыць Беларусі 410 мільёнаў долараў\nМіхаіл Бабіч распавёў пра спектр інтарэсаў Расеі ў Беларусі\n«Агрэсар проста здохне»: Пуцін на «Валдаі» распавёў пра вонкавую і ўнутраную палітыку Крамля\nУ Менску прыбіральшчыца знайшла ў сметніцы $ 5400 і аднесла іх у міліцыю


Tut.by: Фактычнае беспрацоўе ў Беларусі перавышае 200 тысяч чалавек | euroradio.fm\nГалоўная / Tut.by: Фактычнае беспрацоўе ў Беларусі перавышае 200 тысяч чалавек\nTut.by: Фактычнае беспрацоўе ў Беларусі перавышае 200 тысяч чалавек\n26/07/2018 - 18:18\nАфіцыйна зарэгістраваных беспрацоўных — крыху менш за 18 тысяч чалавек.\nЧацвёрты месяц запар беларускія арганізацыі больш звальняюць супрацоўнікаў, чым наймаюць новых, піша tut.by са спасылкай на звесткі Белстата пра колькасць прынятых і звольненых работнікаў. Паводле падліку журналістаў, фактычнае беспрацоўе ў краіне перавышае адзнаку ў 200 тысяч чалавек.\nУ чэрвені прадпрыемствы звольнілі амаль 60,6 тысячы чалавек, а прынялі на працу на 2,5 тысячы чалавек менш. У адукацыі звольнілі на 33,3% больш, чым прынялі, у фінансавай і страхавой дзейнасці — на 40,2%, у арганізацыях, якія займаюцца аперацыямі з нерухомай маёмасцю, — 8,1%, прафесійнай, навуковай і тэхнічнай дзейнасцю — 5,3%.\nАднак ёсць і сферы, дзе прымаюць больш людзей, чым звальняюць. Напрыклад, у горназдабыўной прамысловасці прынялі на працу на 99,3% больш, чым звольнілі; на прадпрыемствах, якія займаюцца водазабеспячэннем, зборам, апрацоўкай і выдаленнем адкідаў, дзейнасцю па ліквідацыі забруджванняў, — на 55,6%, паслугамі па часовым пражыванні і харчаванні — 22,6%. У будаўніцтве прырост работнікаў склаў 1,6%.\nУ 2017 годзе ў Беларусі было звольнена 694,3 тысячы чалавек, а прынята на працу на 41,1 тысячы менш.\nФактычны ўзровень беспрацоўя ў другім квартале гэтага года склаў 4,7% ад колькасці працоўнай сілы (у першым квартале — 5,1%). Пра гэта, як піша tut.by, сведчаць звесткі Белстата, сабраныя паводле метадалогіі Міжнароднай арганізацыі працы праз абследаванне хатніх гаспадарак. У чэрвені колькасць эканамічна актыўнага насельніцтва склала 4 мільёны 328,1 тысячы чалавек. Адсюль вынікае, што колькасць беспрацоўных паводле крытэраў Міжнароднай арганізацыі працы склала каля 203 тысяч чалавек. (У першым квартале 2018 года гэты паказчык складаў 260,6 тысячы чалавек.)\nАфіцыйна зарэгістраваных беспрацоўных, паводле інфармацыі Белстата, напрыканцы чэрвеня было 17,8 тысячы чалавек.\nЛукашэнка згадаў пра рэальнае беспрацоўе ў Беларусі\nЛукашэнка — пра ўмовы працы: Катаржныя людзі працуюць за 200 долараў у месяц!\nРаботнікам магілёўскага завода прапануюць 1-гадзінны працоўны дзень (дакумент)\nАўстралійцы налічылі ў Беларусі 103 тысячы рабоў. А колькі іх насамрэч?\nУ Працоўны кодэкс хочуць унесці змены, якія тычацца жанчын-маці\nМінчанка чакала аўтобус на кальцавой. Побач з ёй спынілася пяць машын\nБольш за 70% зарэгістраваных беспрацоўных у Мінску — мужчыны\nПрадпрыемства забараніла прыходзіць на працу з дэкальтэ і ў кароткіх спадніцах\nГамяльчанка, якая год не магла знайсці працу па спецыяльнасці, павесілася


Ці паедзе трамвай на Кастрычніцкую і ў Ждановічы? | greenbelarus.info\n04.09.2017 Грамадства Аўтар: Ганна Валынец Фота: Onliner.by\nНа думку спецыяліста з Беларускага саюза транспартнікаў, трамваю не стае лабіста і лістоў гараджан у дзяржаўныя ўстановы.\nТрамвай №2 адновіцца, калі гараджане запатрабуюць\nРух па раней закрытых трамвайных шляхах абяцалі аднавіць ад 1 верасня. Але яшчэ за дзень да гэтага ўвечары маршруты №№1, 4 і 7 зноў пачалі хадзіць да чыгуначнага вакзала ў Мінску. Аўтобусы, якія замянялі іх з лета 2015 года, спыняюць сваё існаванне.\nТрамвай № 2, што раней быў на папулярнай вуліцы Кастрычніцкай, пакуль не запускаюць, хаця нічога не замінае яму аднавіць свой рух, лічыць сябра Беларускага саюзу транспартнікаў Кірыла Сінюціч.\n“Верагодна, транспартыя арганізацыі мяркуюць, што маршрут непатрэбны. Хаця па мне, зараз Кастрычніцкая – гэта ўжо месца для тус, а не заводы, і ён там патрэбны цэлы дзень і па выходных. Пра яго згадвалі і на фестывалі Vulica Brasil. Думаю, калі гараджане пра яго ўзгадаюць і нехта напіша зварот з просьбай аднавіць маршрут, то ён пачне хадзіць”, – мяркуе суразмоўца Зялёнага парталу.\n“Трамвай №2 трэба! Прыязджае на Кастрычніцкую – яго размалёўваюць, да вакзала – адмываюць!” – жартуюць карыстальнікі сеціва.\nРаней трамвай нумар 2 хадзіў толькі па буднях па вельмі спеціфычным графіку, падладжаным пад працоўны графік завадчанаў.\nБеларускі саюз транспартнікаў выступае за трамвай\nПазіцыя Беларускага саюзу транспартнікаў, які прадстаўляе Кірыла, – за трамвай “усімі рукамі”: на сайце арганізацыі нават ёсць адмысловая старонка, з якой можна даведацца аб развіцці гэтага транспарта ў Беларусі.\nУ нашай краіне трамвайныя сістэмы створаныя ў чатырох гарадах – у Віцебску, Мінску, Мазыры і Наваполацку. Найстарэйшай з'яўляецца сістэма Віцебска, якая пачала працаваць у 1898 годзе. У Мінску – у 1929.\nТрамвай лічыцца экалагічным, бо здольны перавозіць больш людзей, чым аўтобус, і меньш забруджвае навакольнае асяроддзе. У Лісабоне рэстаўраваныя трамваі – знакаміты турыстычны аб’ект, але ў Мінску іх лёс няпэўны.\nМаршрут у Серабранку зроблены, але без трамвайнай лініі\nРадасныя перспектывы мінскага трамваю апісаныя ў генплане сталіцы (спачатку да 2020 года, пасля – да 2030).\n“Згодна з планам, вакол цэнтра горада мусіць з’явіцца трамвайнае кола. Трамвай таксама пойдзе ў мікрараёны: Кунцаўшчына, Сухарава, Паўднёвы-Захад, Курасоўшчына, Чыжоўка, Ангарская. У больш далёкай перспектыве трамвай мусіць прайсці недалёка ад палігона “Калодзішчы”, праз Сокал і аж да аэрапорта”, – расказвае Кірыла.\nПраект па арганізацыі руху трамвая ў Серабранку праз вуліцу Кастрычніцкую, Усходні вакзал і праспект Ракасоўскага быў зроблены яшчэ ў 2013 годзе. Яго рэалізавалі па дакументах, але… без трамвайнай лініі. Перакладзеная частка камунікацый, зробленыя падземныя пешаходныя пераходы.\n“Была нават сітуацыя, калі эксплуатуючая арганізацыя не прымала на свой баланс падземны пераход, матывуючы тым, што ён зроблены ў межах будаўніцтва трамвайнай лініі”, – дадае спецыяліст.\nУ 2014 годзе фінансаванне праекта скарацілі, матывуючы патрэбамі Чэмпіянату свету па хакеі, але потым так і не аднавілі. Пасля чэмпіянату пра лінію гэтага хуткаснага трамваю забыліся.\nХуткасны трамвай адрозніваецца ад звычайнага тым, што яго прыпынкі размешчаныя далёка адзін ад аднога (1-1,5 км), інтэрвал руху невялікі, а паласа руху – асобная. Такі трамвай ёсць, напрыклад, у беларускім Мазыры. Мазырскі трамвай адметны яшчэ тым, што ў гэтым горадзе ён належыць належыць не дзяржаве, а заводу. Але карыстаюцца ім у тым ліку звычайныя гараджане.\nРэальнасць: праходзіць толькі рэканструкцыя\nНягледзячы на тое, што паводле генплану трамвай у Мінску мусіць актыўна развівацца, фактычна працэс спыніўся ў 2015-м.\n“На практыцы не існуе ніводнага праекту, які б паказваў, што трамвай мае развіццё. Усё зводзіцца да рэканструкцыі – замены старых рэйкаў на новыя”, – мяркуе Кірыла.\nПаводле адной з гісторый на транспартным форуме, прыкладна ў 2015 годзе горад вылучаў грошы на трамвай для рэканструкцыі і будаўніцтва. Было выбранае першае. Пра планы па новым будаўніцтве суразмоўцу нічога не вядома, не згадваюць аб іх і ў СМІ.\nІснуюць толькі ідэі аматараў гэтага транспарту, якія, зрэшты, не выходзяць за прафесійнае кола. Эксперты прапаноўваюць, напрыклад, арганізаваць новы трамвайны маршрут – назавем яго ўмоўна №12, з Зялёнага лугу да пл. Якуба Коласа. Для яго арганізацыі патрэбна пабудаваць дзьве стрэлкі на лініі, што з’яўляецца новым, але недарагім элементам інфраструктуры.\nМаршрут разгрузіў бы ветку ад вул. Чырвонай да пр. Незалежнасці, дзе ў гадзіну пік інтэрвалы між трамваямі могуць складаць меньш за хвіліну, а светлафорныя цыклы меньшыя за інтэрвал руху трамвая.\nУ горадзе няма лабістаў грамадскага транспарту\n“Па сутнасці, няма ў горадзе лабістаў гарадскога транспарту, у тым ліку трамвая, – упэўнены Кірыла Сінюціч. – Дзяржаўтаінспекцыя працуе на тое, каб не было коркаў. Але гэта парадокс, з якім у Еўропе сутыкнуліся яшчэ ў 70-х: чым лепш умовы для аўтамабілістаў, тым больш з’яўляецца аўто. Трэба наадварот: стварыць зручнейшыя ўмовы для грамадскага транспарта”.\nНа думку транспартніка для развіцця трамвая ў Мінску, патрэбная ініцятыва супрацоўнікаў “Мінсктранса” ці “Сталічнага транспарта”, якія будуць здольны адстаяць гэта. развіццё гэта віда транспарта ў гарвыканкаме.\n“Размаўляў нядаўна з дырэктарам трамвайнага парку ў Наваполацку. Яны па сваёй ініцыятыве працуюць над праектам па падаўжэнню лініі ў Полацк. Канешне, за свой кошт ім не збудаваць лінію, галоўныя выдатак – мост праз Заходнюю Дзвіну. Але бачна, што людзі працуюць у гэтым кірунку. У Мінску я пакуль такога намеру не бачу”.\nТрамвай мог бы замяніць трэцюю лінію метро\nТрамвай у Мінску мог бы часткова замяніць метро – лічыць Кірыла Сінюціч. Ён бы справіўся з перавозкамі, калі сыходзіць з прагнозаў пасажыраплыні, зробленых “Мінскграда”.\nДадаткова трамвай узяў бы большую долю перавозак, калі замяніць вагоны на трохсекцыйныя. Такі вагон можа забраць з цягніка метро ці электрацыі столькі людзей, колькі возьме некалькі аўтобусаў. Вялікіх вагонаў мусіць быць альбо шмат, альбо яны мусяць займаць адзін з маршрутаў цалкам.\nБудаўніцтва трамвая (звычайнага, хуткаснага ці нават падземнага) хутчэйшае па часе і таннейшае по кошце.\nПрывабны і павольны транспарт\nВыдаткі на будаўніцтва трамвайных шляхоў таксама меньшыя.\n“У адным з інтэрвью экспертамі адзначана, што кошт будаўніцтва 1 кіламетра метрапалітэна складае ад $40 да $60 мільёнаў”, – дадае Кірыла Сінюціч.\nДакладных лічбаў адносна кошту метро спецыяліст не мае, адно што сустракаў звесткі аб тым, што 1 кіламетр буданіцтва лініі трамвая (па коштах будаўніцтва новых ліній ў гарадах Расіі і Еўропы) прыкладна ў 10 раз танней за кошт 1 кіламетра лініі метрапалітэна.\nВагоны сталічнага трамвая горад мог бы набываць нашмат зручнейшыя – напрыклад, такія, як новы вагон ад Stadler Rail Group. Нізкая пасадка, бязгучнасць, плаўны ход – калі б усе трамваі былі такімі, то, мяркуе Кірыла, і людзі б ставіліся да іх з большай сімпатыяй.\nПакуль жа эксплуатацыйная хуткасць трамвая складае трошкі больш за 14 кіламетраў на гадзіну. Яна не перавышае хуткасць аўтобусаў, тралейбусаў і раварыстаў. За трамвай выступаюць адзінкавыя прадстаўнікі дзяржаўных інстытуцый, а арганізацыі, аналагічнай “Мінскметробуду”, не існуе.\nЧЫТАЙЦЕ ТАКСАМА: Ці вырашаць электробусы транспартныя праблемы сталіцы?\nтрамвай городской транспорт


10 ліпень 2019, 14:57\nКанцлерка Нямеччыны Ангела Мэркель пачала некантралявана дрыжаць у момант выкананьня нацыянальных гімнаў падчас прыёму фінскага прэм’ера Анці Рынэ. Пра гэта паведаміў фатограф агенцтва AFP.\nДрыготка была заўважная, але не такая моцная, як першы раз у чэрвені. Тады канцлерка дрыжала на дзённым сонцы, стоячы побач з прэзыдэнтам Украіны Ўладзімірам Зяленскім, якога яна сустракала з вайсковай ганаровай вартай.\nПершая дрыготка была патлумачаная дэгідратацыяй арганізму.\nПраз тыдзень, у канцы чэрвеня, на цырымоніі прызначэньня новага міоністра юстыцыі Нямеччыны, адбыўся другі выпадак. Гэта здарылася за некалькі гадзін да таго, як яна мусіла сесьці ў самалёт і вылецець на саміт «Вялікай дваццаткі» ў Японію.\nТады яе здароўе выклікала занепакоенасьць, аднак прадстаўнік канцлеркі заявіў, што ніякія заплянаваныя імпрэзы адкліканыя ня будуць.\nЗдароўе Ангелы Мэркель, якой праз тыдзень спаўняецца 65 гадоў, заўсёды было параўнальна добрае.\nМэркель, якую часта называюць самай уплывовай лідэркай Эўразьвязу і самай уплывовай жанчынай сьвету, заяўляла, што пасьля заканчэньня ў 2021 годзе яе цяперашняй кадэнцыі яна скончыць сваю палітычную кар’еру.


ЯК СТВАРЫЦЬ РАЗМОВУ Ў КАНТАКЦЕ З НЕКАЛЬКІХ ЧАЛАВЕК - ВКОНТАКТЕ - 2020\nЯк стварыць гутарку Вконтакте\nПамылка, звязаная з hal.dll, шмат у чым адрозніваецца ад іншых падобных. Гэтая бібліятэка адказвае не за нутрагульнявыя элементы, а непасрэдна за праграмнае ўзаемадзеянне з "жалезам" кампутара. Адсюль вынікае, што ліквідаваць праблему з-пад Windows не атрымаецца, нават больш за тое, калі памылка з'явілася, то не атрымаецца нават запусціць аперацыйную сістэму. У гэтым артыкуле будзе падрабязна разабраны спосабы ліквідацыі памылкі з файлам hal.dll.\nЎхіляем памылку hal.dll ў Windows XP\nПрычын з'яўлення памылкі можа быць шмат, пачынаючы ад выпадковага выдалення гэтага файла і заканчваючы умяшаннем вірусаў. Дарэчы, рашэнні для ўсіх будзе аднолькавым.\nЧасцей за ўсё з праблемай сутыкаюцца карыстальнікі аперацыйнай сістэмы Windows XP, але ў некаторых выпадках схільныя рызыцы і іншыя версіі АС.\nПерад тым як пераходзіць непасрэдна да выпраўлення памылкі, неабходна разабрацца ў некаторых нюансах. З прычыны таго што доступу да працоўнага стала аперацыйнай сістэмы мы не маем, усе дзеянні выконваюцца праз кансоль. Выклікаць яе можна толькі праз загрузны дыск ці флешку з тым жа дыстрыбутывам Windows XP. Зараз будзе дадзена пакрокавае кіраўніцтва па запуску "Каманднага радка".\nКрок 1: Запіс ладу АС на назапашвальнік\nКалі вы не ведаеце, як запісаць вобраз АС на флешку або дыск, то на нашым сайце ёсць падрабязная інструкцыя.\nЯк стварыць загрузачны флешку\nЯк запісаць загрузны дыск\nКрок 2: Запуск кампутара з назапашвальніка\nПасля таго як на назапашвальнік будзе запісаны вобраз, неабходна запусціцца з яго. Для радавога карыстальніка гэтая задача можа здацца цяжкай, у такім выпадку выкарыстоўвайце пакрокавае кіраўніцтва на гэтую тэму, якое ёсць у нас на сайце.\nБольш падрабязна: Як запусціць кампутар з назапашвальніка\nПасля таго як у BIOS вы выставілі прыярытэтны дыск, пры запуску кампутара трэба націснуць клавішу Enter падчас адлюстравання надпісы "Press any key to boot from CD", У адваротным выпадку пачнецца запуск усталяванай Windows XP і вы зноў ўбачыце паведамленне пра памылку hal.dll.\nКрок 3: Запуск "Каманднага радка"\nПасля таго як вы націснеце Enter, З'явіцца сіні экран, як намалявана на скрыншоце ніжэй.\nНе спяшаецеся нічога націскаць, дачакайцеся з'яўлення акна з выбарам далейшых дзеянняў:\nТак як нам неабходна запусціць "Каманднага радка", Трэба націснуць клавішу R.\nКрок 4: Уваход у Windows\nпасля адкрыцця "Каманднага радка" неабходна выканаць уваход у Windows, каб атрымаць правы на выкананне каманд.\nНа экране будзе адлюстроўвацца спіс усталяваных аперацыйных сістэм на цвёрдым дыску (у прыкладзе ўсяго адна АС). Усе яны пранумараваны. Вам неабходна выбраць тую АС, пры запуску якой з'яўляецца памылка. Для гэтага увядзіце яе нумар і націсніце Enter.\nПасля гэтага ў вас запытаюць пароль, які вы паказвалі пры ўсталёўцы Windows XP. Увядзiце яго і націсніце Enter.\nЗаўвага: калі пры ўсталёўцы АС вы не задавалі ніякага пароля, то проста націсніце Enter.\nЦяпер вы выканалі ўваход у сістэму і можаце прыступаць непасрэдна да выпраўлення памылкі hal.dll.\nСпосаб 1: Распакаванне hal.dl_\nНа назапашвальніку з ўсталёўнікам Windows XP ёсць мноства архіваў дынамічных бібліятэк. Гэтак жа там прысутнічае і файл hal.dll. Ён знаходзіцца ў архіве пад назвай hal.dl_. Асноўная задача - распакаваць адпаведны архіў у патрэбную дырэкторыю ўсталяванай аперацыйнай сістэмы.\nПершапачаткова трэба даведацца, якую менавіта літару мае назапашвальнік. Для гэтага трэба паглядзець ўвесь іх спіс. Калі ласка, увядзіце наступную каманду:\nУ прыкладзе ёсць усяго два дыска: C і D. З выдачы каманды відаць, што назапашвальнік мае літару D, пра гэта сведчыць надпіс "CdRom0", Адсутнасць інфармацыі аб файлавай сістэме і аб'ёме.\nЗараз неабходна паглядзець шлях да які цікавіць нас архіва hal.dl_. У залежнасці ад зборкі Windows XP ён можа знаходзіцца ў тэчцы «I386» або «SYSTEM32». Іх трэба праверыць з дапамогай каманды DIR:\nDIR D: I386 SYSTEM32\nDIR D I386\nЯк можна заўважыць, у прыкладзе архіў hal.dl_ знаходзіцца ў тэчцы «I386», Адпаведна мае шлях:\nD: I386 HAL.DL_\nЗаўвага: калі спіс усіх файлаў і тэчак выводзяцца на экран не змяшчаецца, прагартаць яго ніжэй можна з дапамогай клавішы Enter (Спусціцца на радок ніжэй) або прабел (Перайсці да наступнага лісту).\nЦяпер, ведаючы шлях да патрэбнага файла, мы можам яго распакаваць ў сістэмную дырэкторыю аперацыйнай сістэмы. Для гэтага запусціце наступную каманду:\nexpand D: I386 HAL.DL_ C: WINDOWS system32\nПасля выканання каманды ажыццявіцца распакаванне патрэбнага нам файла ў сістэмную дырэкторыю. Такім чынам, памылка будзе ліквідаваная. Застаецца толькі выключыць загрузны назапашвальнік і перазагрузіць кампутар. Зрабіць гэта вы можаце прама з "Каманднага радка", Упісаўшы слова "EXIT" і націснуўшы Enter.\nСпосаб 2: Распакаванне ntoskrnl.ex_\nКалі выкананне папярэдняй інструкцыі не дало ніякага выніку, і пасля перазагрузкі кампутара вы ўсё роўна бачыце тэкст памылкі, гэта азначае, што праблема заключаецца не толькі ў файле hal.dll, але і ў дадатку ntoskrnl.exe. Справа ў тым, што яны ўзаемазвязаны, і пры адсутнасці прадстаўленага прыкладання на экран ўсё роўна выводзіцца памылка з згадваннем hal.dll.\nВырашаецца праблема аналагічным спосабам - вам трэба з загрузнага назапашвальніка распакаваць архіў, у якім утрымліваецца ntoskrnl.exe. Завецца ён ntoskrnl.ex_ і знаходзіцца ў той жа тэчцы, што і hal.dl_.\nРаспакаванне вырабляецца ўжо знаёмай камандай "Expand":\nexpand D: I386 NTOSKRNL.EX_ C: WINDOWS system32\nПасля разархіваціі перазагрузіце кампутар - памылка павінна знікнуць.\nСпосаб 3: Рэдагаванне файла boot.ini\nЯк можна зразумець з папярэдняга спосабу, паведамленне пра памылку з згадваннем бібліятэкі hal.dll не заўсёды азначае, што прычына крыецца ў самым файле. Калі папярэднія метады вам не дапамаглі выправіць памылку, то, хутчэй за ўсё, праблема ў няслушна зададзеных параметрах файла загрузкі. Часцей за ўсё гэта здараецца, калі на адным кампутары ўсталявана некалькі аперацыйных сістэм, але бываюць выпадкі, калі файл дэфармуецца пры пераўсталёўцы Windows.\nЧытайце таксама: Аднаўляем файл boot.ini\nКаб выправіць узніклую праблему, неабходна ўсё ў той жа "Каманднага радку" выканаць гэтую каманду:\nЗ выдачы каманды можна ўбачыць, што была знойдзена ўсяго адна аперацыйная сістэма (у дадзеным выпадку "C: WINDOWS"). Яе трэба змясціць у boot.ini. Для гэтага:\nна пытанне "Дадаць сістэму ў спіс загрузкі?" ўпішыце сімвал "Y" і націсніце Enter.\nДалей трэба пазначыць ідэнтыфікатар. рэкамендуецца ўпісваць "Windows XP", Але на самой справе можна ўсё што заўгодна.\nПараметры загрузкі паказваць не трэба, таму націсніце Enter, Тым самым прапусціўшы гэты этап.\nЦяпер сістэма дададзеная ў спіс загрузкі файла boot.ini. Калі прычына заключалася менавіта ў гэтым, то памылка ліквідавана. Застаецца толькі перазагрузіць кампутар.\nСпосаб 4: Праверка дыска на памылкі\nВышэй былі прыведзены ўсе спосабы, якія вырашаюць праблему на ўзроўні аперацыйнай сістэмы. Але бывае такое, што прычына крыецца ў няспраўнасці жорсткага дыска. Ён можа быць пашкоджаны, з-за чаго частка сектараў папросту не працуюць карэктна. У такіх сектарах можа знаходзіцца той самы файл hal.dll. Рашэнне - праверыць дыск на наяўнасць памылак і выправіць іх у выпадку выяўлення. Для гэтага ў "Каманднага радку" трэба выканаць каманду:\nЯна праверыць ўсе тамы на наяўнасць памылак і выправіць іх, калі знойдзе. Увесь працэс будзе адлюстроўвацца на экране. Працягласць яго выканання залежыць наўпрост ад аб'ёму тамы. Па завяршэнні працэдуры перазагрузіце кампутар.\nЧытайце таксама паведамляе, што праверка жорсткага дыска на бітыя сектара\nЎхіляем памылку hal.dll ў Windows 7, 8 і 10\nУ пачатку артыкула было сказана, што памылка, звязаная з адсутнасцю файла hal.dll, часцей за ўсё адбываецца ў Windows XP. Так гэта, таму што ў больш ранніх версіях аперацыйнай сістэмы распрацоўшчыкі ўсталявалі спецыяльную сродак, якая пры адсутнасці бібліятэкі запускае працэс яе аднаўлення. Але бывае і такое, што гэта ўсё роўна не дапамагае вырашыць праблему. У гэтым выпадку ўсё рабіць трэба самастойна.\nНа жаль, сярод файлаў усталявальнага выявы Windows 7, 8 і 10 няма патрэбных, каб выкарыстоўваць інструкцыю, прыдатную да Windows XP. Таму прыйдзецца скарыстацца Live-CD аперацыйнай сістэмы Windows.\nЗаўвага: ніжэй ўсе прыклады будуць прыводзіцца на Windows 7, але інструкцыя агульная да ўсіх астатніх версіях аперацыйнай сістэмы.\nПершапачаткова вам неабходна загрузіць Live-выява Windows 7 з інтэрнэту і запісаць яго на назапашвальнік. Калі вы не ведаеце, як гэта зрабіць, то азнаёмцеся з адмысловай артыкулам у нас на сайце.\nБольш падрабязна: Як запісаць Live-CD на флешку\nУ гэтым артыкуле і прыводзіцца прыклад з вобразам праграмы Dr.Web LiveDisk, але ўсе пункты інструкцыі дастасавальныя і да выявы Windows.\nПасля таго як вы стварылі загрузачны флешку, трэба загрузіць кампутар з яе. Як гэта зрабіць, было расказана раней. Загрузіўшыся, вы трапіце на працоўны стол Windows. Пасля гэтага можна прыступаць да выпраўлення памылкі з бібліятэкай hal.dll.\nСпосаб 1: Усталёўка hal.dll\nЛіквідаваць памылку можна, запампаваўшы і змясціўшы файл hal.dll ў сістэмную дырэкторыю. Знаходзіцца яна па наступным шляхі:\nЗаўвага: калі на Live-CD вы не змаглі ўсталяваць інтэрнэт-злучэнне, то бібліятэку hal.dll можна будзе загрузіць на іншым кампутары, перакінуць яе на flash-назапашвальнік, пасля чаго скапіяваць файл ужо на свой кампутар.\nПрацэс ўстаноўкі бібліятэкі даволі просты:\nАдкрыйце тэчку са Спампаваць файл.\nНацісніце па ім правай кнопкай мышы і выберыце ў меню радок "Капіяваць".\nПерайдзіце ў сістэмную дырэкторыю "System32".\nЎстаўце файл, націснуўшы ПКМ па вольным месцы і выбраўшы пункт "Уставіць".\nПасля гэтага сістэма аўтаматычна зарэгіструе бібліятэку і памылка знікне. Калі гэтага не здарылася, то зарэгістраваць яе трэба ўручную. Як гэта зрабіць, вы можаце даведацца з адпаведнага артыкула ў нас на сайце.\nБольш падрабязна: Як зарэгістраваць DLL-файл у Windows\nСпосаб 2: Рэгенерацыя ntoskrnl.exe\nЯк і ў выпадку з Windows XP, прычынай з'яўлення памылкі можа стаць адсутнасць або пашкоджанне ў сістэме файла ntoskrnl.exe. Працэс аднаўлення гэтага файла дакладна такі ж, як і файла hal.dll. Вам першапачаткова трэба загрузіць яго на кампутар, пасля чаго перамясціць ва ўжо знаёмую дырэкторыю System32, што знаходзіцца па шляху:\nПасля гэтага застаецца толькі выняць флешку з запісаным чынам Lice-CD Windows і перазагрузіць кампутар. Памылка павінна прорву.\nСпосаб 3: Рэдагаванне boot.ini\nУ Live-CD boot.ini прасцей за ўсё адрэдагаваць, выкарыстоўваючы праграму EasyBCD.\nСпампаваць праграму EasyBCD з афіцыйнага сайта\nЗаўвага: на сайце ёсць тры версіі праграмы. Каб спампаваць бясплатную, вам неабходна выбраць пункт «Non-commercial», націснуўшы па кнопцы «REGISTER». Пасля згаданых крокаў ўвесці лагін і пароль. Зрабіце гэта і націсніце кнопку «Download».\nПрацэс яе ўстаноўкі даволі просты:\nЗапусціце запампаваны ўсталёўнік.\nУ першым акне клікніце па кнопцы «Next».\nДалей прыміце ўмовы ліцэнзійнай дамовы, націснуўшы кнопку «I Agree».\nВыберыце усталёўваныя кампаненты і націсніце «Next». рэкамендуецца усе налады пакінуць па змаўчанні.\nПакажыце тэчку, у якую будзе ўстаноўлена праграма, і націсніце «Install». Вы можаце прапісаць яго ўручную, а можаце націснуць кнопку «Browse ...» і паказаць з дапамогай «Правадыра».\nДачакайцеся заканчэння ўстаноўкі і націсніце кнопку «Finish». Калі вы не хочаце, каб праграма пасля гэтага запусцілася сама, то прыбярыце галачку з пункта «Run EasyBCD».\nПасля інсталяцыі можна прыступаць непасрэдна да налады файла boot.ini. Для гэтага:\nЗапусціце праграму і перайдзіце ў раздзел "Усталяванне BCD".\nЗаўвага: пры першым запуску на экране з'явіцца сістэмнае паведамленне з правіламі выкарыстання некамерцыйнай версіі. Каб працягнуць запуск праграмы, націсніце «ОК».\nУ выпадальным спісе "Падзел" выберыце той дыск, памер якога 100 Мб.\nЗатым у вобласці "Параметры MBR" ўсталюеце перамыкач у становішча "Усталяваць загрузнік Windows Vista / 7/8 у MBR".\nнацісніце "Перапісаць MBR".\nПасля гэтага файл boot.ini будзе адрэдагаваны, і калі прычына крылася ў ім, то памылка hal.dll будзе выпраўлена.\nКалі памылка выклікана тым, што сектар на цвёрдым дыску, на якім знаходзіцца hal.dll, пашкоджаны, то гэты дыск неабходна праверыць на наяўнасць памылак і выправіць іх у выпадку выяўлення. У нас на сайце ёсць адпаведны артыкул па гэтай тэме.\nБольш падрабязна: Як пазбавіцца ад памылак і бітыя сектара на цвёрдым дыску (2 спосабу)\nПамылка hal.dll сустракаецца даволі рэдка, але калі яна з'явілася, то ёсць мноства спосабаў яе ліквідацыі. На жаль, не ўсе яны могуць дапамагчы, з прычыны таго, што прычын можа быць незлічоная колькасць. Калі вышэйпрыведзеныя інструкцыі не далі ніякага выніку, то апошнім варыянтам можа быць пераўсталёўка аперацыйнай сістэмы. Але рэкамендуецца ісці на радыкальныя меры толькі ў крайнім выпадку, так як у працэсе пераўсталёўкі некаторая частка дадзеных можа пакінуць памяшканне.\nГлядзіце відэа: Распаковка новой студии Wylsacom в AR (March 2020).


Экзыстэнцыйная філасофія - гэта напрамак, якое нарадзілася досыць даўно, але канчаткова аформіць толькі ў 20 стагоддзі. Гэта навука вывучае унутраны свет чалавека, непарыўна звязаны з самім існаваннем. Чым экзістэнцыялізм адрозніваецца ад іншых філасофскіх падыходаў? Па-першае, тым, што гэты кірунак не аддзяляе суб'ект ад аб'екта, а разглядае чалавека ў кантэксце быцця. Па-другое, экзістэнцыялізм не ставіць асобу над жыццёвымі і глабальнымі праблемамі, але вывучае яе ва ўзаемадзеянні з цяжкасцямі. Такая філасофія ірацыянальная. Гэта не якое-небудзь веданне, але інфармацыя, якая зразуметая, прынятая і пражыта.\nЧаму ўзнікла экзыстэнцыйная філасофія? Яе нараджэнне было дастаткова прадказальным. 20 стагоддзе - час фантастычна хуткіх зменаў ва ўсім свеце, таталітарных рэжымаў, жудасных войнаў. Аднак гэта таксама стагоддзе звышхуткага росту прагрэсу. Далёка не ўсім быў па душы прарыў у навуцы і тэхніцы. Людзі сталі ператварацца ў "вінцікі", неабходныя для функцыянавання велізарнай машыны пад назвай дзяржава. Асобу чалавека паменшыла сваё значэнне.\nЭкзыстэнцыйная філасофія - гэта як раз навука аб індывідуальнасці. Яна разглядае знешнія падзеі праз унутраны свет чалавека. Не дзіўна, што гэтая філасофія прыцягнула да сябе мноства паслядоўнікаў.\n«Прабацькам» гэтага напрамку з'яўляецца Серэну К'еркегор. Менавіта ён сфармуляваў ідэю, у якой ўнутранае быццё чалавека плаўна перацякае ў навакольны свет, і гэтыя два паняцці непарыўна звязаныя адзін з адным. Акрамя таго, на развіццё экзістэнцыялізму паўплываў і іншы нямецкі філосаф Эдмунд Гусэрля. На дадзены момант самымі вядомымі прадстаўнікамі дадзенага кірунку з'яўляюцца Марцін Хайдэгер, Альбер Камю, Карл Ясперс, Жан-Поль Сартр, Габрыель Марсэль і многія іншыя.\nЭкзыстэнцыйная філасофія ставіць на важнае месца ў сваім вучэнні канечнасць жыцця чалавека. Гэта пэўны цыкл, у якога ёсць пачатак і завяршэнне. Чалавек, у дадзенай філасофіі, можа мяняць сваё быццё, але і адначасова жыццё аказвае ўплыў на яго розум, погляды. Яна абумоўлівае асобу з дзяцінства. Такая трансфармацыя ўзаемнае.\nЭкзыстэнцыйная філасофія і яе разнавіднасці на дадзены момант не губляе сваёй актуальнасці. Мала таго, гэты кірунак ўдасканальваецца і дапаўняецца. Разгледзім разнавіднасці дадзенай філасофіі. Па-першае, гэта экзістэнцыялізм, які вывучае непаўторнасць чалавечага быцця, як у знешніх, так і ва ўнутраных аспектах. Па-другое, гэта персаналізм, які разглядае індывіда і яго творчасць як вышэйшую каштоўнасць. Па-трэцяе, гэта філасофская антрапалогія, якая ўсебакова вывучае сутнасць і прыроду асобы. Гэты напрамак аб'ядноўвае ў сабе шматлікія навукі, такія як біялогія, сацыялогія, псіхалогія і іншыя.\nРэакцыя чалавека на крызісныя сітуацыі - гэта адно з ключавых месцаў такога вучэння, як экзістэнцыялізм. Філасофія не аддзяляе асобу ад падзей, але глыбока вывучае яе з іх дапамогай. Менавіта таму, экзістэнцыялізм яшчэ доўга не страціць сваёй актуальнасці. Вывучэнне гэтай навукі дапаможа зразумець сваё месца ў гэтым свеце, разгледзець спосабы ўзаемадзеяння з ім. Зразумела, экзыстэнцыйная філасофія таксама ня перамяншае важнасць камунікацыі. Разгляданая навука вывучае і ўзаемадзеянне паміж двума людзьмі, і ўплыў зносін і асяроддзі на асобу. Экзыстэнцыйная філасофія таксама глыбока аналізуе дзейнасць і творчасць чалавека. Гэты напрамак надзвычай шырока і закранае мноства пытанняў. Погляды філосафаў, якія прытрымліваюцца экзістэнцыяльнага падыходу, таксама вельмі розныя. Аднак, у любым выпадку, вывучэнне падобнай навукі карысна не толькі ў тэарэтычным плане, але і непасрэдна ў жыцці.\nАртур Шопенгауэр. Цытаты пра шлях і жыццё чалавека\nІдэал - гэта адзінства трох вобразаў мэты\nАнтыноміі - гэта ... Антыноміі: прыклады\nЛячэнне дзіцячага цэрэбральнага паралічу ў Ізраілі\nЯкія прапануюцца экскурсіі ў Дубаі?\nЯк прыгатаваць смачны суп з крэветак ў сябе дома\nЯк прыгатаваць сумесь для бліноў? Гатовая сумесь для бліноў: водгукі\nТрываласць бетону і іншыя яго перавагі


ЧАРГОВЫ НУМАР “ПАГОНІ” ВЫЙДЗЕ ТОЛЬКІ Ў ІНТЭРНЭТ-ВЭРСІІ\nЗ самай раніцы ў рэдакцыю тэлефанавалі чытачы, каб падтрымаць супрацоўнікаў газэты. Дырэктар аднаго прадпрыемства сказаў па тэлефоне, што кожны чацьвер пачынаў дзень з чытаньня "Пагоні" і вельмі шкадуе, што не атрымае наступнага нумару. Учора рэдакцыю наведаў польскі амбасадар Марыюш Машкевіч, які выказаў маральную падтрымку журналістам.\nАдзін з чытачоў, даведаўшыся аб закрыцьці "Пагоні", прыехаў у рэдакцыю. Гэта — вядомы мастак Алесь Сураў. Ён лічыць закрыцьцё апазыцыйнай газэты неразумным крокам уладаў. Каб атрымаць вартую інфармацыю, "Пагоню" чыталі і людзі з КГБ, і прадстаўнікі ўлады, і звычайныя абываталі.\n(Сураў: ) "Бо не было даверу да тых газэтаў, якія ёсьць у Горадні, пачынаючы з "Гродзенскай праўды". Таму што гэныя газэты баяліся выказацца больш канкрэтна, больш дзёрзка, можа быць. І раптам — закрыць вось гэтую газэту, гэта — страшна нямудра. Але тое, што здарылася — здарылася. Я маю надзею, што замест "Пагоні" ў гэтай нішы будзе існаваць у хуткім часе больш прадуманая, цікавая газэта".\nУ рэдакцыі 10 супрацоўнікаў. 12 распаўсюджвальнікаў прадавалі газэту на гарадзкіх вуліцах, маючы дадатковы прыробак. Існуе рэальная пагроза, што супрацоўнікі застануцца без сродкаў да існаваньня. Гаворыць карэспандэнтка "Пагоні" Алена Сіневіч:\n(Сіневіч: ) "Калі шчыра, я яшчэ не магу паверыць, што гэта адбылося, і нашу газэту закрылі. Гэта прыклад абсурднасьці нашага жыцьця. Таму што пачалося ўсё зь нейкіх сьмешных, мне здаецца, недарэчных абвінавачаньняў на нашу адрэсу. Я спадзяюся, што будзе створаная новая газэта, цікавейшая, і якая будзе мець больш вялікі наклад, чым быў, і заваюе сабе новых чытачоў. Я ў гэта веру".\nПакуль у рэдакцыі пануе працоўны настрой. Журналісты ганарацца, што "Пагоня" --— у пяцёрцы найбольш чытаных у Інтэрнэце беларускіх газэтаў. Сайт газэты наведвае да 100 чалавек штодня. Праўда, пацерпяць падпісчыкі, якіх каля тысячы, а таксама іншыя чытачы папяровай вэрсіі. Апошні нумар газэты выйшаў накладам каля 7 тысяч асобнікаў.