Mercana - Гродна\nЗ усіх абласцей Беларусі Гарадзеншчына вызначаецца найбольш значнай горадабудаўнічай спадчынай, а яе цэнтр істотным чынам вылучаецца сярод іншых гарадоў. На жаль, і тут у розныя гістарычныя перыяды адбывалася страта духоўных і матэрыяльных якасцей гарадскога асяроддзя. Першаасновай Горадні быў дзядзінец, пабудаваны ў канцы XI ст. на ўзгорку вышынёй больш за 32 м пры ўпадзенні ў Нёман ракі Гараднічанкі.У XII-XIII стст. горад, з'яўляючыся сталіцай удзельнага княства, уключаў замак, прылеглыя да яго гандлёва-рамесныя пасады і Барысаглебскі манастыр на суседнім з захаду ўзгорку.\nВідаць, побач з замкам на ўчастку плато паміж дзвюма рэкамі сфармавалася гандлёвая плошча. Да першых вядомых культавых будынкаў адносілася саборная так званая Ніжняя царква XII ст. у замку, Прачысценская царква XII ст. на тэрыторыі пасада, царква Барысаглебскага манастыра XII ст. Замкавыя ўмацаванні складаліся з драўляных сцен і вежаў; з усходняга боку размясцілася найбольш высокая, круглая ў плане мураваная вежа XIII ст. - данжон, тыповая для абарончай архітэктуры гэтага часу.\nУ XIII-XIV стст. Горадня неаднаразова падвяргалася нападу крыжакоў. З 1376 г. гэты буйны гандлёвы цэнтр, другі па значэнні пасля Вільні, знаходзіўся ва ўладанні князя Вітаўта. У той перыяд старажытная крэпасць перабудоўваецца ў гатычны Верхні замак. Дамінуючае абарончае і кампазіцыйнае значэнне ў сістэме крапаспых вежаў, відаць, увенчаных конусападобнымі завяршэннямі, захавала круглая вежа XIII ст. Асвойваецца тэрыторыя бліжэйшага ўзвышша, дзе для размяшчэння княжацкай світы і ваеннага гарнізона будуецца Ніжні замак, злучаны з Верхнім пад'ёмным мостам.\nУ адрозненне ад многіх іншых паселішчаў Горадня не мела вонкавай лініі абарончых збудаванняў, у чым яна набліжалася да заходнеэўрапейскіх гарадоў, дзе асноўным элементам умацаванняў былі невялікія па тэрыторыі замкі феадалаў. Відавочна, сістэму абароны горада ўзмацнялі фарпосты - мураваныя цэрквы-крэпасці, якія ўзводзіліся на лепшых у горадабудаўнічых адносінах участках. На канец XIII - пачатак XIV ст. прыпадае першае ўпамінанне пра існаванне прадмесцяў уздоўж вуліц, якія пераходзілі ў асноўныя гандлёвыя шляхі.\nНа падставе гістарычных дакументаў - «Увалочнага вымярэння г. Гродны» 1560 г., гравюры, якая паказвае панараму забудовы ў 1568-1572 гг., больш позніх планаў XVIII ст. - можна ўявіць планіроўку горада ў сярэдзіне XVI ст. Асноўныя магістралі праходзілі ў мерыдыянальным і шыротным напрамках. Планіровачная структура большай часткі горада была няправільная радыяльна-дугавая, якая склалася, напэўна, яшчэ ў перыяд Полацкай Русі. Да Верхняга і Ніжняга замкаў сыходзіліся некалькі радыяльных напрамкаў, асноўны з якіх, Замкавая вуліца з яе працягам - Азёрскай, пераходзіў у дарогу ва ўсходнім накірунку. Радыяльныя вуліцы выходзілі на старажытнейшую гандлёвую плошчу перад крэпасцю, якая ў XVI ст. ужо не існавала. У планіроўцы вылучаліся таксама дугавыя напрамкі, што перасякалі горад ад Нёмана да Гараднічанкі. У цэлым нерэгулярная планіровачная сетка характарызавалася няправільнымі абрысамі кварталаў, больш дробных у цэнтральнай частцы горада, ламанымі і крывалінейнымі вуліцамі. Ва ўсходнім раёне напэўна ў XV - першай палове XVI ст. сфармавалася некалькі рэгулярных напрамкаў, якія перасякаліся пад прамым вуглом. Асобную планіроўку меў Падол - раўнінная тэрыторыя ля падножжа прыбярэжных узгоркаў. Некалькі паралельных вуліц цягнуліся ўздоўж Нёмана. Паміж сабой і з берагам ракі яны злучаліся кароткімі папярочнымі адрэзкамі. Такая вулічная сетка сустракалася таксама ў горадабудаўніцтве іншых народаў і ўяўляла сабой прыбярэжную радавую сістэму планіроўкі.\nНазвы многіх вуліц паказвалі на прафесійную прыналежнасць жыхароў: Златарская - вуліца ювеліраў, Рэзніцкая - мяснікоў, Гарбарская - гарбароў і інш. Такім чынам, існавалі ўчасткі горада, вылучаныя па сацыяльных і прафесійных адзнаках, што абумоўлена цэхавай арганізацыяй рамеснай вытворчасці.\nВажнай асаблівасцю разглядаемага перыяду было перамяшчэнне грамадскага цэнтра горада на ўсход ад замкаў. Ім становіцца новая гандлёвая плошча на перакрыжаванні асноўных магістраляў, якая мела кампазіцыю замкнёнага характару. Амаль квадратная канфігурацыя плошчы сфармавалася, відаць, у XV ст. пад уплывам горадабудаўнічай культуры гоцікі і рэнесансу. Асаблівасць планіроўкі плошчы ў тым, што гандлёвая магістраль Варшава - Вільня перасякала яе не ў сярэдзіне, а праходзіла ў вуглах. Падобная трасіроўка вуліц, распаўсюджаная ў сярэдневяковых гарадах Эўропы, забяспечвала свабодны транзітны рух праз плошчу міма рынка.\nПлошча звязвалася з замкам крывалінейнай вуліцай Замкавай - характэрным для многіх гарадоў планіровачным элементам, які злучаў гандлёвы цэнтр з феадальнай рэзідэнцыяй. Да асноўных будынкаў плошчы адносіліся драўляны прыходскі касцёл («фара Вітаўта»), на месцы якога ў XVI ст. узведзены мураваны, ратуша, пабудаваная пасля атрымання горадам у 1469 г. магдэбургскага права, мураваная парафіяльная Сімяонаўская царква, гандлёвыя рады, карчма. Ратуша мела шмат'ярусную вежу з гадзіннікам - галоўную вертыкаль у сілуэце горада.\nУ паўночнай частцы Горадні існавала таксама квадратная плошча малых памераў - так званы Нямецкі рынак, які ў другой палове XVI ст. ужо прыйшоў у заняпад. Выказваецца меркаванне, што гэта быў рынак калоніі прусаў, паколькі памежная Горадня мела разнастайны склад насельніцтва. Вядома, напрыклад, што ў 1392 г. князь Вітаўт дазволіў крыжакам пабудаваць у Занямонні замак Новая Горадня, які, аднак, ён у тым жа годзе разбурыў.\nАсноўныя культавыя будынкі займалі вяршыні прыбярэжных узгоркаў, броўкі плато, вузлавыя месцы планіровачнай структуры і служылі вышыннымі элементамі прасторавай кампазіцыі горада. Многія храмы размяшчаліся ў завяршэнні відавых перспектыў вуліц, што абумоўлівалася функцыянальнымі і эстэтычнымі патрабаваннямі і на працягу стагоддзяў з'яўлялася горадабудаўнічай традыцыяй. У XVI ст. акрамя памянёных культавых будынкаў існавалі цэрквы: Прачысценская, перабудаваная з храма XII ст., Малая Каложская на вуліцы Замкавай, Барысаглебская, Святога Крыжа на Падоле, Троіцкая (1511) на Нямецкім рынку, Мікалаеўская на паўночнай ускраіне, а таксама касцёл Святога Духа (1553) па Віленскай вуліцы і сінагога паблізу замка.\nУ 1602-1618 гг. на месцы былых каралеўскіх стайняў узведзены касцёл бернардзінцаў, а ў 1621-1651 гг. насупраць яго на суседнім узгорку - кляштар бернардзінак. Да 1630-ых гг. адносіцца будаўніцтва дамініканскага кляштара на Віленскай вуліцы (пасля жылы корпус перабудаваны ў стылі класіцызму, касцёл разбураны ў 1874 г.), да 1634-1642 гг. - узвядзенне брыгіцкага кляштара на вуліцы Азёрскай. У 1635 г. у Занёманскім прадмесці закладзены францысканскі кляштар (перабудаваны ў XVIII ст.). Да першай паловы XVII ст. адносіцца таксама будаўніцтва новай мураванай сінагогі на месцы драўлянага храма, які згарэў у 1617 г. Адным з найбольш буйных і адметных у архітэктурна-мастацкіх адносінах збудаванняў стаў касцёл езуіцкага калегіума на галоўнай плошчы (1678-1700 гг., дабудаваны ў 1750-1752 гг.), узведзены на месцы, дзе ў XVI ст. стаяла Сімяонаўская царква.\nУ 1673 г. на Падоле паўстаў драўляны кармеліцкі касцёл, у 1738-1765 гг. - мураваны кармеліцкі на суседнім участку (згарэў у 1904 г.). Да 1729 г. адносіцца закладка невялікага кляштара баніфратэраў. У 1720-1751 гг. па праекце архітэктара І.Фантана на месцы згарэлага Прачысцінскага манастыра пабудаваны вуніяцкі базыльянскі манастыр з царквою Раства Багародзіцы (дабудаваны ў XIX ст.).\nУ XVII ст. будуюцца гарадскія палацы - Радзівіла, уключаны ў ансамбль галоўнай плошчы. Сапегі - на Азёрскай, Пухальскага - на Дзям'янаўскай вуліцах, Агінскага - на беразе Нёмана. У XVIII ст. пабудаваны палац Масальскага на Замкавай вуліцы.\nПланіроўку Горадні канца XVIII ст. ілюструе фіксацыйны план 1795 г. Яе фармаванне на працягу стагоддзяў характарызавалася пераемнасцю асноўных асаблівасцей, якія склаліся на больш ранніх гістарычных этапах. Уздоўж асноўнай планіровачнай восі, якая праходзіць па водападзеле, сканцэнтраваўся шэраг вышынных збудаванняў - фарны, езуіцкі, брыгіцкі касцёлы. У мінулым уздоўж гэтай восі знаходзіліся таксама Малая Каложская царква і ратуша. Другую планіровачную вось - вуліцы Маставую і Віленскую адзначалі мужчынскі і жаночы бернардзінскія, кармеліцкія, фарны, дамініканскі і Святадухаўскі касцёлы. Як упаміналася, на скрыжаванні восяў размяшчалася галоўная гарадская плошча.\nДругая палова XVIII і першая палова XIX ст. з'яўляюцца перыядам найвышэйшага развіцця кампазіцыйнай сістэмы архітэктурных дамінантаў. Іх значная колькасць, асаблівасці месц змяшчэння ў прыродным ландшафце і планіровачнай структуры абумовілі высокія эстэтычныя якасці горадабудаўнічай кампазіцыі. У гэты перыяд, як і ў іншых вялікіх гарадах, культавыя комплексы падзяляліся на тры групы па сваім значэнні ў прасторы горада. Да першай групы адносіліся бернардзінскі і езуіцкі кляштары і фарны касцёл. Па сваёй тэрыторыі вылучаўся езуіцкі кляштар, які займаў квартал і ўключаў касцёл, вучэбныя карпусы калегіума, бібліятэку, аптэку, жылыя і гаспадарчыя будынкі.\nДля вышынных збудаванняў другой групы (францысканскі, брыгіцкі, жаночы бернардзінскі, кармеліцкі, дамініканскі, базыльянскі кляштары) характэрны меншая вышыня і памеры храмаў у плане, 'маштаб жылых і падсобных пабудоў. Брыгіцкі і дамініканскі манастыры займалі радавое становішча ў забудове вуліц, базыльянскі - змяшчаўся ўнутры квартала. Візуальнае ўспрыняцце некаторых дамінантаў было больш абмежаванае ў параўнанні з комплексамі першай групы, хоць яны таксама актыўна фармавалі сілуэт горада пры аглядзе з розных напрамкаў.\nДа вышынных будынкаў трэцяй групы адносіліся Барысаглебская царква, манастыры Святога Духа і баніфратараў, сінагога і кірха, пабудаваная на Гарадніцы ў другой палове XVIII ст. Гэтыя аб'екты, параўнальна невялікага маштабу, размяшчаліся ў розных горадабудаўнічых умовах - з магчымасцю кругавога агляду (Барысаглебская царква), у забудове вуліцы (манастыр Святога Духа), унутры квартала (сінагога, баніфратарскі касцёл), у завяршэнні перспектывы кароткай вуліцы (кірха).\nМанастырскія комплексы XVII-XVIII стст. мелі агульныя, традыцыйныя рысы кампазіцыі. Культавы будынак - галоўнае збудаванне комплексу, заўсёды знаходзіўся на перыферыі займаемай ім тэрыторыі, выходзячы фасадамі на вуліцы альбо плошчу і набываючы тым самым максімальную для дадзенага месца і матэрыяльных магчымасцей манаскага ордэна ролю ў структуры горада. Прынцыпы размяшчэння жылых і гаспадарчых карпусоў можна падзяліць на замкнёны, калі будынкі фармавалі закрыты ўнутраны двор (простакутны, з выразнай прасторавай арганізацыяй альбо больш складаны з маляўнічай групоўкай прастораў) і паўзамкнёны, які вызначаўся адкрытым усярэдзіну квартала дваром і разнастайнай растаноўкай карпусоў.\nДамінанты фармавалі прыродныя прасторы далін рэк. Уздоўж правага берага Нёмана склаўся шэраг кампазіцыйна звязаных асноўных збудаванняў: Барысаглебская царква - Верхні замак - Ніжні замак - базыльянскі манастыр - кляштар бернардзінак - кармеліцкі кляштар - кляштар бернардзінцаў. Францысканскі кляштар на левым беразе і страчаныя да гэтага часу будынкі - стары кармеліцкі кляштар і царква\nУ XVIII ст. у параўнанні з папярэднім часам сілуэт Горадні ўзбагаціўся за кошт ускладнення архітэктурных аб'ёмаў, павелічэння колькасці вежаў і вышыні культавых збудаванняў, што вызначала «вертыкалізм» сілуэта. Для Горадні, як і многіх іншых гарадоў, у розныя перыяды была ўласцівая галоўная, найбольш высокая дамінанта. У XVI ст. ёю служыла ратуша, у XVII ст. - фарны касцёл. У XVIII ст. галоўнай вертыкаллю становіцца перабудаваная ў формах віленскага барока званіца бернардзінскага касцёла. Шмат'ярусная званіца спалучалася з выразным шчытом галоўнага фасада касцёла, правобразам якога з'яўлялася царква Іль Джэзу ў Рыме, пабудаваная ў 1568-1584 гг. выдатнымі італьянскімі дойлідамі Дж.Віньёла і Дж.Порта.\nУ 1760-1780-ых гг. па ініцыятыве міністра фінансаў А.Тызенгаўза на паўночнай ускраіне горада, на месцы вёскі Гарадніцы, ствараецца прамыслова-культурны цэнтр, што з'явілася буйнейшым горадабудаўнічым мерапрыемствам. Тут арганізаваліся шаўковая, суконная, адзежная, карэтная, ружэйная, фарбавальная і іншыя мануфактуры, дзе працавала каля 150 чалавек. У забудову ўвайшлі 85 будынкаў рознага прызначэння: палацы Тызенгаўза, адміністратара і віцэ-адміністратара, тэатр, музычная і медыцынская школы, гасцініцы, шынкі, манеж са стайнямі, жылыя дамы і іншыя пабудовы. Планіроўка раёна фармавалася з асобных рэгулярна спланаваных груп забудовы, аб'яднаных адзінай задумай. Да іх адносіліся: адміністрацыйна-гаспадарчая, якая прымыкала да плошчы перад палацам Тызенгаўза; вучэбна-навуковая з медыцынскай школай і батанічным садам; мануфактурна-вытворчая ў выглядзе кампактнага ўтварэння вакол квадратнай замкнёнай плошчы. Усе тры групы забудовы змяшчаліся ўздоўж вуліцы Раскоша, якая звязвала комплекс са старой часткай горада.\nБатанічны сад на Гарадніцы меў простакутную планіроўку алей. Тут раслі каштоўныя пароды дрэў - бразільская сасна, воцатнае дрэва, манчжурскі і грэцкі арэхі. Ландшафт раёна ўзбагачаўся сажалкамі на рацэ Гараднічанцы.\nЧасткова захаваным да нашага часу ансамблем, важным элементам цэнтра горада з'яўляецца сістэма дзвюх плошчаў адміністрацыйна-гаспадарчай групы забудовы. Яна служыць адметным узорам горадабудаўнічага вырашэння пераходнага перыяду ад барока да класіцызму. Планіроўка ансамбля была задумана сіметрычнай адносна працяглай падоўжнай восі. Больш вялікая па памерах Палацавая плошча (сучасная пл. Леніна) мела складаную канфігурацыю з авальнымі бакамі і фармавалася галоўным элементам ансамбля - П-падобным у плане палацам Тызенгаўза, крывалінейным корпусам музычнай школы, так званай «Крывой афіцынай», простакутным у плане будынкам віцэ-адміністратара і аналагічным корпусам насупраць яго. Ансамбль не атрымаў закончанасці - музычная школа не была кампазіцыйна ўраўнаважана сіметрычнай крывалінейнай пабудовай.\nПалацавая плошча злучалася мостам цераз Гараднічанку з простакутнай плошчай перад палацам адміністратара, карпусы якога фармавалі курданёр з галоўным будынкам па восі сіметрыі ансамбля. Такім чынам, працяглую відавую перспектыву з аднаго боку завяршаў палац Тызенгаўза з выразнай вежачкай па цэнтры фасада, з другога - галоўны корпус палаца адміністратара. Своеасаблівасць ансамблю надавала ўключэнне ландшафта Гараднічанкі ў адзіную кампазіцыю дзвюх плошчаў.\nУ 1795 г. Горадня ўвайшла ў склад Расейскай імперыі, з 1801 г. - стала цэнтрам губерні. У ёй не праводзілася рэгулярная перапланіроўка, што ў многім тлумачылася вялікай доляй капітальнай забудовы. Сярод асноўных пабудоў гэтага перыяду - арганічна ўключаныя ў ансамбль галоўнай плошчы гандлёвыя рады з ратушай, якія ўяўлялі сабой аднапавярховы простакутны ў плане будынак з унутраным дваром. Па цэнтры супрацьлеглых фасадаў размяшчаліся невялікія аб'ёмы ратушы, упрыгожаныя шасцікалоннымі порцікамі дарычнага ордэра.\nУзмацнілася значэнне галоўнай магістралі, вуліц Дамініканскай і Раскоша, што вяла да новага элемента гарадскога грамадскага цэнтра - чыгуначнага вакзала, пабудаванага ў 1862 г. У адпаведнасці з праектам планіроўкі Горадні 1874 г. на магістралі будаваліся толькі мураваныя дамы. Пасля ўзвядзення ў 1909 г. металічнага моста цераз Нёман па трасе Маставой вуліцы галоўная магістраль набыла значэнне планіровачнага дыяметра Горадні.\nАдбылося далейшае развіццё сістэмы вышынных будынкаў. Яна дапоўнілася Аляксандраўскай царквою, пастаўленай на плошчы перад былым палацам Тызенгаўза, Пакроўскай уарквою пачатку XX ст., лютэранскай царквою, пабудаванай на месцы кірхі канца XVIII ст., агляднай пажарнай вежай паблізу Старога замка. Характэрна прытрымліванне горадабудаўнічай традыцыі - Пакроўская і лютэранская цэрквы размяшчаліся ў завяршэнні кароткай вуліцы, якая іх злучала. Яны стварылі своеасаблівую кампазіцыю з дзвюх дамінантаў, якія знаходзіліся насупраць і кожная з іх успрымалася ў аднолькавых умовах з любога пункту вуліцы.\nУ 1920-1930-ых гг. быў узведзены шэраг грамадскіх і жылых будынкаў, сярод якіх варта адзначыць банк (1934), афіцэрскі клуб на сучаснай вуліцы Ажэшкі. У паўночнай частцы цэнтральнага раёна сфармавалася катэджная забудова. Вялікая ўвага ўдзялялася добраўпарадкаванню тэрыторыі - на многіх вуліцах тратуары і праезныя часткі замошчаны бетоннымі плітамі.\nУ пачатку 1960-ых гг. без якой-небудзь горадабудаўнічай неабходнасці быў знесены выдатны помнік архітэктуры XVI - пачатку XX ст., адна з асноўных дамінантаў гарадской панарамы - фарны касцёл на плошчы. У 1960-ых гг. знік таксама касцёл бернардзінак. Як і ў іншых гарадах, гэтыя злачынныя з сучаснага пункту гледжання дзеянні з'явіліся вынікам усеагульнага ідэалагічнага падыходу, што дэклараваўся ў краіне, праводзімай палітыкі барацьбы з рэлігіяй. У гэты ж перыяд падпалі пад знос аднапавярховыя жылыя дамы па вуліцы Замкавай, у тым ліку будынак XVIII ст. з ляпным цэхавым знакам рыбы на адной з лапатак фасада.\nАсноўная вось захад-усход, якая пры гэтым намецілася, у XVI ст. дапаўняецца папярочнай воссю поўнач-поўдзень, арганізаванай новымі культавымі комплексамі і гандлёвымі плошчамі. Яны звязваюцца паміж сабой камунікацыямі, уздоўж якіх размяшчаецца жыллё заможных гараджан. На перакрыжаванні восяў далейшае развіццё атрымлівае комплекс галоўнай рыначнай плошчы. Ад асноўных восяў разыходзяцца іх адгалінаванні. Відаць, у гэты перыяд канчаткова дэградуе роля старажытнай плошчы каля замкаў як аднаго з гандлёвых падцэнтраў. Такім чынам, для XVI ст. тыповы пераход лінейна-вузлавой структуры цэнтра ў разгалінавана-вузлавую з зараджэннем характэрнай для Горадні тыпалагічнай асаблівасці - дзвюх асноўных структурных восяў, якія перасякаюцца пад прамым вуглом.\nРазвіццё разгалінавана-вузлавой структуры ў XVII - першай палове XVIII ст. выявілася ў павелічэнні яе маштабу, тэрытарыяльным працягу восі захад - усход, узбуйненні вузлоў. Пры гэтым характэрна, у параўнанні з эпохай Адраджэння, адміранне некаторых гандлёвых падцэнтраў, напрыклад Нямецкага рынку, або ператварэнне іх у культавыя комплексы (размяшчэнне францысканскага кляштара на тэрыторыі рыначнай плошчы ў Занямонні).\nУ другой палове XVIII - пачатку XIX ст., у адрозненне ад папярэдняга перыяду, шыротная вось кансервуецца, а моцнае развіццё набывае мерыдыянальная вось з далейшым ростам яе адгалінаванняў. Якасна новая ўласцівасць гэтага этапу - дапаўненне разгалінавана-вузлавой структуры занальнымі элементамі, зліццё асобных вузлоў у грамадскія тэрыторыі. Гэтая якасць стала дамінуючай у канцы XIX - пачатку XX ст., аднак разгалінавана-вузлавы прынцып утварэння структуры грамадскага цэнтра захоўваецца. У гэты перыяд узнікае таксама другая шыротная вось аднабаковай арыентацыі, якая арганічна пачынаецца з месца злому мерыдыянальнай восі.\nТакім чынам схема эвалюцыі цэнтра Горадні ўкладваецца ў часавую паслядоўнасць: вузлавы, лінейна-вузлавы, разгалінавана-вузлавы, занальнаразгалінавана-вузлавы цэнтр. Вызначальнай тыпалагічнай адзнакай структуры цэнтра з'яўляліся дзве ўзаемна перпендыкулярныя восі, сфармаваныя грамадскімі комплексамі, з галоўным ансамблем горада ў месцы іх перасячэння. У развіцці цэнтра існавала ўстойлівая аб'ектыўная тэндэнцыя паэтапнага тэрытарыяльнага пашырэння.\nГэтая асаблівасць, аднак, не атрымала паўнацэннага пераемнага развіцця ў далейшым. Паказальным прыкладам таму можа служыць арганізацыя новага адміністрацыйнага цэнтра ў раёне плошчы Леніна (былой Палацавай), размяшчэнне буйных, функцыянальна ёмістых аб'ектаў на тэрыторыі гістарычнага ансамбля. Неабгрунтаванае горадабудаўнічае рашэнне прывяло да ўзвядзення паблізу, на вуліцы Савецкай, шматпавярховага будынка аблвыканкама, які не адпавядаў маштабнасці старой забудовы, парушыў сілуэт гістарычнага раёна. Пры гэтым існавалі праектныя прапановы па будаўніцтву новага адміністрацыйна-грамадскага комплексу на невялікім аддаленні ад гістарычнага раёна, на паўночны захад ад яго за ракой Гараднічанкай, што садзейнічала б арганічнаму працягу шматвяковага працэсу тэрытарыяльнага развіцця структуры ансамбляў цэнтра Горадні. Аднак у выніку памылковых дзеянняў фармаванне цэнтра пайшло па горшым шляху, які знізіў культурныя якасці і выдатнасці аблічча горада.\nРазмяшчэнне будынка аблвыканкама без неабходных з функцыянальна-планіровачнага пункту гледжання падстаў з'явілася пачаткам іншых суб'ектыўных дзеянняў - прыбудовы да яго з павелічэннем даўжыні шматпавярховага корпуса, зносу перад ім старога квартала па вуліцы Сацыялістычнай. Негатыўны эфект атрымаўся пры расшырэнні плошчы Леніна за кошт знішчэння ўчастка гістарычна каштоўнага ландшафта ўздоўж\nНямала прыкладаў сучаснага будаўніцтва, якое парушае традыцыйнае аблічча гарадскога асяроддзя. Новая прыбудова да ўнівермага па сваім аб'ёмна-прасторавым рашэнні і апрацовачных матэрыялах не адпавядае характару гістарычнай забудовы вуліцы Савецкай. Будынак драматычнага тэатра на важнейшым у горадабудаўнічых адносінах участку на месцы разбуранага кляштара бернардзінак у цэлым мае развітае і своеасаблівае аб'ёмна-пластычнае рашэнне, аднак вызначаецца схематызмам, самадастатковым і абыякавым да рознахарактарнага гістарычнага наваколля абліччам. З сучасных пазіцый для ўзбагачэння культуралагічнага зместу цэнтра горада на гэтым месцы больш правільна было б узнавіць комплекс жаночага бернардзінскага кляштара з яго выкарыстаннем па аптымальным сучасным прызначэнні. Для будынка тэатра трэба было знайсці іншае, важнае ў структурна-планіровачных адносінах месца ў горадзе. Відавыя напрамкі на гістарычны цэнтр з боку вуліцы Горкага перакрыты сучаснымі шматпавярховымі аб'ёмамі будынкаў вылічальнага цэнтра і тыповай паліклінікі на вуліцы Лермантава.\nТрэба адзначыць, што параўнанне планаў Горадні розных гістарычных перыядаў з сучаснай сітуацыяй сведчыць аб высокай ступені захаванасці планіровачнай структуры і элементаў прасторавай кампазіцыі. Акрамя таго, аналіз плана дазваляе прасачыць тэрыторыі, розныя па часе асваення і ўтварэння асноў вулічнай сеткі. Участак паміж Нёманам і Гараднічанкай у межах вуліц Крупскай, К.Цэткін і Пасіянарыі мае элементы сярэдневяковай радыяльна-дугавой схемы XI- XIV стст. На поўнач і ўсход ад яго ў межах вуліц Энгельса, Кірава, Чапаева, Маладзёжнай і Камсамольскай сетка вуліц склалася пад уплывам горадабудаўнічай культуры готыкі і рэнесансу XV-XVI стст. і вызначаецца вялікімі памерамі і правільнай канфігурацыяй былой рыначнай плошчы, больш буйнымі кварталамі і працяглымі вуліцамі. Тэрыторыя далей на ўсход, абмежаваная вуліцамі Паўлоўскага і Чапаева, а таксама Гарадніцы была асвоена ў XVII-XVIII стст. Многія напрамкі сфармаваліся ў XIX - пачатку XX ст. і вызначаюцца рэгулярным характарам, элементамі простакутнай схемы ў паўночнай частцы гістарычнага раёна. У цэлым планіроўка, сістэма забудовы розных эпох, ад XII ст. да 1930-ых гг., прасторавая кампазіцыя гістарычнага раёна патрабуюць у далейшым максімальнага захавання, аднаўлення і творчага развіцця ў працэсе рэканструкцыі горада.


Прэзыдэнт Летувы — Вікіпэдыя\nПрэзыдэнцкі палац у Вільні\nПрэзыдэнт Летувіскай Рэспублікі (па-летувіску: Lietuvos Respublikos Prezidentas) — кіраўнік Летувіскай Рэспублікі. Прадстаўляе дзяржаву і выконвае ўскладзеныя на яго Канстытуцыяй і законамі абавязкі.\nПаводле канстытуцыі Летува зьяўляецца парлямэнцка-прэзыдэнцкай рэспублікай, у якой прэзыдэнт выконвае ролю пасярэдніка паміж заканадаўчым і выканаўчым органамі ўлады.\nВыбары прэзыдэнта адбываюцца за месяц да сканчэньня тэрміну дзейнага прэзыдэнта. Кандыдатамі ў прэзыдэнты могуць быць грамадзяне Летувы паводле паходжаньня, якія пражываюць у Летуве ня менш за 3 апошнія гады, на дзень выбараў векам ня меней за 40 гадоў і маюць права быць абранымі ў Сэйм. Тэрмін знаходжаньня прэзыдэнта на пасадзе складае 5 гадоў. Асоба, абраная прэзыдэнтам, павінная спыніць свой удзел у партыях і палітычных арганізацыях, таксама ня можа спалучаць сваю дзейнасьць з парлямэнцкай. Асоба прэзыдэнта недатыкальная.\nЗьняцьце[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nПрэзыдэнт можа быць датэрмінова пазбаўлены пасады ў выпадку істотнага парушэньня Канстытуцыі, парушэньня прысягі, зьдзяйсьненьня злачынства. Рашэньне пра гэта прымае Сэйм. Ён жа можа цягам 30 дзён ад свайго першага паседжаньня колькасьцю 3/5 галасоў зацьвердзіць датэрміновыя выбары.\nКампэтэнцыя прэзыдэнта сканчаецца ў выпадках:\nзаканчэньня тэрміну, на які ён быў абраны (пасаду прэзыдэнта можна займаць ня больш за 2 разы);\nпаданьня ў адстаўку;\nпазбаўленьня пасады Сэймам;\nколькасьцю ня меней 3/5 галасоў дэпутатаў Сэйму на запыт Канстытуцыйнага суду, паводле якога стан здароўя прэзыдэнта не дазваляе выконваць абавязкі.\nПрэзыдэнта, які ня здольны выконваць свае абавязкі, замяняе старшыня Сэйму, які ў гэты час ня мае права прызначаць датэрміновыя выбары ў Сэйм, здымаць або прызначаць міністраў бяз згоды Сэйму, разглядаць запыты на выказваньне вотуму недаверу старшыні Сэйму.\nУ кампэтэнцыі прэзыдэнта ў супрацоўніцтве з парлямэнтам знаходзяцца:\nскліканьне надзвычайнай сэсіі парлямэнту;\nпрадстаўленьне штогадовай справаздачы пра стан дзяржавы і ўнутраную палітыку;\nправядзеньне чарговых і датэрміновых выбараў;\nпрадстаўленьне да ратыфікацыі падпісаных міжнародных дагавораў;\nпрызначэньне і зьняцьце прэм’ер-міністра;\nпрадстаўленьне кандыдатураў судзьдзяў і старшыні Вярхоўнага суду;\nпрызначэньне судзьдзяў і старшыняў Апэляцыйнага і Канстытуцыйнага судоў;\nпрызначэньне генэральнага пракурора;\nпрызначэньне дзяржаўнага кантралёра і старшыні Ўправы Банку Летувы;\nпадпісаньня і афіцыйнага публікаваньня законаў, прынятых Сэймам, ці вяртаньне законаў на паўторны разгляд;\nпрызначэньне і зьняцьце галоўнакамандуючага войскам і кіраўніка службы бясьпекі;\nувядзеньне ваеннага становішча, мабілізацыі і надзвычайнага становішча.\nУ кампэтэнцыі прэзыдэнта ў супрацоўніцтве з урадам знаходзяцца:\nпрызначэньне старшыні Рады Міністраў, перадача яму задачы фармаваньня ўраду і зацьверджаньня ягонага складу;\nпрыняцьце адстаўкі ўраду, асобных міністраў;\nпрызначэньне і зьняцьце дыпляматычных прадстаўнікоў Летувы ў іншых дзяржавах і пры міжнародных арганізацыях;\nпрызначэньне і зьняцьце на прапанову прэм’ер-міністра міністраў ці службовых асобаў.\nПрэзыдэнт у прадугледжаным законам парадку надае грамадзянства; прысвойвае дзяржаўныя ўзнагароды; прымае даверчыя граматы; надае найвышэйшыя дыпляматычныя рангі і вайсковыя званьні; мае права памілаваньня асуджаных.\nСьпіс кіраўнікоў Летувы\nАфіцыйная бачына прэзыдэнта Летувы\nЁнас Стаўгайтыс (в. а.)\nАнтанас Меркіс (1940, в. а.)\nЮстас Палецкіс (1940, в. а.)\nЁнас Жамайтыс-Вітаўтас (1949—1954, в. а.)\nАртурас Паўлаўскас (в. а.)\nКраіны Эўропы: Прэзыдэнты\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Прэзыдэнт_Летувы&oldid=1998993»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 1 верасьня 2018 году ў 23:11.


Першыя выявы Google Pixel 4a адфільтраваны | Androidsis\nПершыя выявы Google Pixel 4a адфільтраваны\nУ канцы 2019 года мы апублікавалі артыкул, які паказвае Відэа-рэндэрынг таго, якім можа быць новае пакаленне танных Pixel, у прыватнасці Pixel 4a. Бюджэтны дыяпазон сямейства Pixel стаў поспех продажаў што шукала Google, дзякуючы цане і прадукцыйнасці камеры.\nУ гэтым годзе Google хоча пайсці па тым жа шляху, і, здаецца, зараз справы ідуць добра, па меншай меры з пункту гледжання дызайну. Некалькі гадзін таму пратачыліся, а не адлюстроўваюцца дзве выявы таго, якім будзе Pixel 4a, - выявы, якія нічога не робяць пацвердзіць рэндэры, апублікаваныя ў канцы 2019 года.\nГэтыя выявы, якія з'явіліся ў SlahsLeaks, паказваюць нам, як краю пярэдняй часткі былі паменшаны да максімуму, з'яўляючыся сучаснай тэндэнцыяй вытворцаў, дадаючы пярэднюю камеру з левага боку экрана пад адтуліну ў адпаведнасці з дызайнам Samsung.\nНа адваротным баку прылады вы знойдзеце датчык адбіткаў пальцаў, таму ён не будзе знаходзіцца пад экранам (спосаб знізіць выдаткі) і модулем камеры. Гэты модуль паказвае нам толькі камеру, якая суправаджаецца ўспышкай, размешчаную ў квадратным модулі.\nПершае пакаленне лінейкі Pixel было прадстаўлена ў мінулым годзе на канферэнцыі распрацоўшчыкаў Google. У гэтым годзе Google адмяніў мерапрыемства з-за рызыкі заражэння каранавірусам. Пошукавы гігант разглядае розныя варыянты, каб мець магчымасць прадставіць навіны, якія паступяць на працягу гэтага года, як у сферы паслуг, так і ў плане прылад і праграмнага забеспячэння (Android 11).\nВы, хутчэй за ўсё, выканаеце a Інтэрнэт-прэзентацыя і што ён прадастаўляе распрацоўнікам розныя варыянты, каб яны маглі вырашыць сумневы, якія ўзнікаюць пры прэзентацыі наступнай версіі Android.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Першыя выявы Google Pixel 4a адфільтраваны\nOnePlus 8 будзе прадстаўлены 14 красавіка і будзе складацца з 3 мадэляў\nHuawei P40 Lite E - гэта бюджэтная версія лінейкі


Кампанія Trail Superior з функцыяй выяўлення руху | Cool Mania\nКампанія Trail Superior з функцыяй выяўлення руху\nЦудоўная следавая камера з выяўленнем руху. Гэтая камера падыходзіць для выкарыстання ў лесе. Проста замацуеце яго на дрэве.\nЦудоўная следавая камера з функцыяй выяўлення руху. Гэтая камера прызначана для выкарыстання ў лесе. Проста замацуеце яго на дрэве, і яно будзе сачыць за вашым запаведнікам. Дзякуючы маскіроўцы малюнак камеры непрыкметны . Камера Wildhunt запісвае выявы ў фармаце Full HD і мае 12- мегапіксельную фотакамеру.\nКамера не мае патрэбы ў крыніцы харчавання, бо працуе з класічнымі батарэямі тыпу АА 1,5 В. Камера мае дастаткова працяглы час аўтаномнай працы дзякуючы датчыку руху PIR, які будзе актываваць камеру пасля любога руху.\nВідэа і фота таксама захоўваюцца на ўстаўленай карце памяці (падтрымка да 32 ГБ). Для начной здымкі камера абсталявана 34- кратнымі ВК-святлодыёдамі, якія выдатна асвятляюць вобласць перад камерай, і гэта святло не бачна чалавечаму воку. Камерай Wildhuntig можна кіраваць дыстанцыйна, выкарыстоўваючы пульт дыстанцыйнага кіравання. Для спрошчанага звароту камера абсталявана невялікім 2-цалевым ВК-дысплеем. Не прапускайце захапляльныя падзеі ў начны час і збірайце ўражанні з дапамогай камеры WILDHUNTING.\n- Дазвол відэа: 1080p, 720p, VGA\n- Фармат відэа: AVI\n- Кадраў у секунду: 25-30 кадраў у секунду\n- Максімальнае дазвол: 4032x3024, 3264x2448, 2560 × 1920\n- Фармат фота: JPG\n- Датчык PIR: шматзонны\n- Адчувальнасць PIR: рэгулюецца\n- Дыяпазон выяўлення PIR: да 25 метраў\n- Працягласць відэа: 1s - 90s\n- Адрас электроннай пошты: 1-4 Праграмуемы\n- Працоўная тэмпература: ад -20 да 60 ° C\n- Магутнасць: батарэі 8x AA 1,5V ці 4 x 1,5V батарэі AA\n- Энергаспажыванне: 150 мА\n- Датчык выявы: датчык 12MP\n- Інфрачырвонае святло: 34 ВК-святлодыёда\n- Начная бачнасць да 20 метраў\n- Памер дысплея: 2 "ВК\nПамеры прадукту: 145x55x80mm\nВага прадукту: 325 г.\n1x паляўнічая камера\n1 х A / V кабель\n1x кампакт-дыск з кіраўніцтвам і праграмным забеспячэннем\nNew 18 % 507,00 Br


DELLA™ Адлегласць 41кв. - Брэст (разлік адлегласці 41кв. Брэст, км, паказаць маршрут на карце)\nDELLA™ Разлік адлегласцяў паміж гарадамі Беларусі, Еўропы і Азіі — зручны і якасны інфармацыйны сэрвіс у сферы аўтамабільных перавозак. Асноўны прыярытэт у нашай працы — актуальнасць інфармацыі і дакладнасць разліку адлегласці. Наша карта аўтамабільных дарог дапамагае хутка вызначаць адлегласці паміж гарадамі, як, напрыклад, адлегласць паміж гарадамі 41кв. — Брэст. Дзякуем за цікавасць да нашага сэрвісу, заўсёды рады быць карыснымі для Вас!


Мая мама – настаўнік! І я таксама!\nГлавная→Новости→Новости→Мая мама – настаўнік! І я таксама!\n17:19 / 03.10.2020\nЦі лёгка дзецям, калі маці ці бацька працуюць у школе? Няўжо ім даводзіцца ўсе 11 гадоў старанна вучыцца і прыкладна сябе паводзіць? І чаму дзеці настаўнікаў часам таксама выбіраюць гэтую ж прафесію? Пра гэта расказалі маці – настаўнік беларускай мовы і літаратуры Гудагайскай сярэдняй школы Ірына Жалток – і яе дачка – настаўнік англійскай мовы СШ №3 Ілона Міцкевіч.\n– Чаму вы сталі настаўнікамі?\nІрына Жалток: Па-першае, я старэйшая ў сям’і – і мне давялося быць «настаўніцай» для сёстраў. Бацькі ўвесь час былі заняты працай, і я забірала дзяўчатак з садка, а потым, калі яны пайшлі ў школу, дапамагала ім выконваць дамашняе заданне, правярала яго. Па-другое, я, як і многія дзяўчынкі, гуляла «ў школу» з лялькамі – у іх былі сшыткі, дзённікі, а ў мяне – журнал, дзе я выстаўляла адзнакі.\nУ выбары прафесіі важную ролю адыграла Тэрэса Пятроўна Грыневіч, якая працавала ў сістэме адукацыі, – яна прапанавала мне паступіць у Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы. Я паспрабавала. Зоркі сышліся… – як вынік, ужо 25 гадоў у школе.\nІ сёння не ўяўляю сябе ў іншай прафесіі. Канешне, я не спрабавала – хаця прапановы былі, – але мне і не хочацца.\nІлона Міцкевіч: Напэўна, прафесія перадалася мне на генным узроўні. Я са школьных гадоў была актывісткай, лідарам. Заўсёды хацелася кагосьці навучыць, накіраваць, штосьці арганізаваць… Гэта з часам стала звычкай. Хаця да 11 класа не ведала, кім жа мне стаць і што выбраць. Я спявала, танцавала, і грала на музычных інструментах – і многія былі ўпэўнены, што звяжу жыццё са сферай культуры. Але я заўсёды ведала, што для мяне гэта толькі хобі. Прафесія ж павінна быць сур’ёзнай і адказнай!\nУ 11 класе на настаўніцкае свята ў школе быў дзень самакіравання – мы праводзілі ўрокі. Я вяла рускую мову і літаратуру. Хаця на той час ужо сур’ёзна займалася вывучэннем англійскай, – аднак упэўненасці, што магу вучыць дзяцей гэтаму, не было. Урокі прайшлі добра, а напрыканцы школьнікі сказалі, што з мяне атрымаўся б добры настаўнік. Я задумалася і вырашыла паступаць у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на спецыяльнасць «філолаг, выкладчык англійскай і італьянскай мовы, перакладчык».\n– Успомніце сваё «баявое хрышчэнне».\nІрына Жалток: Яго, напэўна, не было. Я ўладкавалася ў школу, а на наступны дзень пайшла ў дэкрэтны адпачынак. Таму ўражанняў ад першага працоўнага дня не засталося.\nПраз два гады выйшла на працу. Мне далі два пятыя класы. Дзеці былі шустрыя, актыўныя – і я адказна рыхтавалася да ўрокаў. Мне заўсёды хацелася стаць для іх аўтарытэтам. Здаецца, усё так і атрымалася. З першымі маімі пяцікласнікамі – потым я стала іх класным кіраўніком – падтрымліваем стасункі і цяпер, нам ёсць пра што пагаварыць.\nІлона Міцкевіч: У школе я працую толькі з мінулага года. Канешне, было хваляванне. Асабліва складана было рыхтавацца да першых урокаў – хацелася зацікавіць дзяцей. Практыка ў нас, канешне, была, але гэта ж зусім іншае.\nНапэўна, хутка ўліцца ў рабочы працэс дапамагло тое, што мне далі больш гадзін англійскай мовы, чым належыць на стаўку, і класнае кіраўніцтва. Цяпер мае вучні ўжо ў 9 класе – а гэта мноства мерапрыемстваў, накіраваных на стварэнне калектыву, бо ў класе вучацца дзеці з розных гарадоў і нават краін.\nСёння магу сказаць, што мне пашанцавала з дзецьмі, іх бацькамі і калегамі – не было такіх пытанняў, у вырашэнні якіх мы не знайшлі кампраміс.\n– Ці часта звяртаецеся за дапамогай адзін да аднаго?\nІрына Жалток: Калі гаварыць пра школьную пару, то мае дзеці ўсе хатнія заданні рабілі самастойна, я амаль ніколі не правярала правільнасць іх выканання. На ўроках, калі абмяркоўвалі той ці іншы твор, у нас, канешне, была палеміка. А ў пазакласнай рабоце Ілона і Саша былі маімі першымі памочнікамі. Саша і сёння, ужо з’яўляючыся студэнтам, часам прапануе дапамагчы правесці, напрыклад, тыдзень беларускай мовы.\nІлона таксама заўсёды дапамагала мне ў арганізацыі мерапрыемстваў, але калі гэта датычылася конкурсаў, у якіх вызначаўся пераможца, удзельнічаць у іх адмаўлялася. Затое яна ахвотна выступала на сцэне, спявала, танцавала.\nХаця, напэўна, у большасці настаўнікаў такія актыўныя дзеці.\nІлона Міцкевіч: Калі вучылася ў школе, з павагай ставілася да ўсіх настаўнікаў, у тым ліку і да мамы. Магчыма, крыху пабойвалася яе, мне не хацелася яе турбаваць – і большасць праблем старалася вырашаць сама. Праўда, потым мама заглядвала ў журнал – і даведвалася пра мае «поспехі».\nЦяпер маміна патрымка, як настаўніка і калегі, мне патрэбна нават больш, чым раней.\n– Выкладаць школьныя прадметы свайму дзіцяці складана? І наадварот – вучыцца ў школе, дзе працуе твая маці, лёгка?\nІрына Жалток: Я вучыла і дачку, і сына. У Сашы, дарэчы, была яшчэ і класным кіраўніком. Спачатку было вельмі складана. Ты мама, але не маеш права патураць сваім дзецям. Так што за любую правіннасць у класе мае сын і дачка атрымлівалі першымі – нават калі не былі вінаватымі.\nКалі трэба было пахваліць, – напрыклад, Саша заўсёды выразна расказваў вершы – выставіць яму адзнаку мне дапамагалі вучні. Увогуле ў дачыненні да ўласных дзяцей я была скупая на пахвалу. Дарэчы, для сына і дома, і ў школе я была Ірынай Мікалаеўнай. З дачкой больш складана – яна называла мяне толькі на вы – у школе, дома, зразумела, я заставалася мамай. Ад Ілоны я часта выслухоўвала крытыку: чаму таму ці іншаму вучню паставіла нізкую адзнаку, навошта шмат увагі ўдзяліла тлумачэнню новай тэмы, калі яна лёгкая, чаму захапілася на ўроку менавіта гэтым прыёмам і гэтак далей….\nА калі дачка стала настаўніцай – напэўна, ёй было лягчэй у параўнанні з іншымі маладымі спецыялістамі – я ёй штосьці раіла, падказвала. Магчыма, яна гэта і не выкарыстоўвае ў рабоце, але выслухоўвае.\nЯк маці, мне прыемна, калі гавораць, што мая дачка – добры настаўнік. Даводзілася чуць такія меркаванні. Ды я і сама бачу, што яна вельмі адказна ставіцца да падрыхтоўкі да ўрокаў.\nА яшчэ добра, што мы працуем у розных школах. Мама ж ёсць мама. І адна справа, калі твая дачка – вучаніца, і зусім іншая – калі яна становіцца калегай.\nІлона Міцкевіч: Мне было складана ў школе. Па-першае, мама заўсёды і ўсё ведала пра мае поспехі і няўдачы. Я і сёння памятаю, як яна «адчытала» за «5» па кантрольнай рабоце па фізіцы – гэты прадмет мне заўсёды цяжка даваўся, такая ж і ніжэйшыя адзнакі былі амаль ва ўсіх маіх аднакласнікаў. Мама ж бачыла толькі маю – і яна была самая горшая. І я таксама…\nЯ заўсёды старанна рыхтавалася да ўсіх урокаў. Былі прадметы, якія складана даваліся – фізіка, матэматыка, але іх вялі цудоўныя настаўнікі – і я не магла прыйсці на ўрок непадрыхтаванай, таму што паважала іх.\nДа беларускай мовы і літаратуры, нягледзячы на тое, што іх выкладала мама, я таксама заўсёды рыхтавалася. Хаця аднойчы не вывучыла верш – выступала на канцэрце і не паспела – і раніцай сказала пра гэта маме. І яна, зразумела, выклікала мяне першай... Было сорамна, аднак гэта стала для мяне навукай… Сёння гэтыя выпадкі і я, і яна ўспамінаем са смехам.\nЗатое цяпер я бачу ўсе плюсы, калі твая мама настаўніца і калега, да якой я магу звярнуцца ў любы момант, каб параіцца. У яе ж велізарны вопыт працы з дзецьмі – і яна ведае адказы на ўсе мае пытанні! Магчыма, я прыму іншае рашэнне, але абавязкова яе выслухаю.


Аўтары трылера "Унутры сябе": скандынавы б спыталі, дзе мы ўзялі мільён\n21:30 16 лютага 2019\n17:56 29.10.2018 Атрымаць кароткую спасылку\nМастаком-пастаноўшчыкам карціны выступіў прадстаўнік Беларусі на Венецыянскім біенале Раман Заслонаў, так што прадзюсар Андрэй Курэйчык упэўнены, што фільм ацэняць эстэты і знатакі чысціні акцёрскай гульні.\nГледачам пакажуць беларускі псіхалагічны трылер "Унутры сябе", у якім распавядаецца гісторыя сталічнага фатографа, а таксама яго сям'і, уцягнутых у загадкавую гісторыю. Пра тое, як укласціся ў бюджэт, але выйсці за рамкі Нацыянальнага конкурсу кінафестывалю "Ліcтапад", а таксама пра асаблівасці беларускага пракату стваральнікі карціны распавялі на прэс-канферэнцыі ў МПЦ Sputnik.\n"Нам не хацелася эксплуатаваць сацыяльныя праблемы і не хацелася гуляць у вайнушку. Сяргей з жонкай прыдумалі добрую гісторыю, і мы вырашылі зрабіць нуараўскае кіно - у нас глядач разумны. Чаму шведы і датчане могуць рабіць нуар, а мы не?" - задаецца пытаннем прадзюсар карціны Віктар Лабковіч.\nЗдыміце гэта зараз жа? Скандал вакол Нацыянальнага конкурсу фестываля\nКарціну можна было зняць за мільён долараў, але здымачная група ўклалася ў сто тысяч, распавёў Лабковіч.\n"Калі б фільм паказалі ў Скандынавіі, там бы спыталі - дзе вы ўзялі гэты мільён?" - смяецца Курэйчык.\nПрэс-паказ фільма пройдзе ў "Доме кіно" 31 кастрычніка. А ўжо 6 лістапада гледачоў чакаюць на перадпаказе ў кінатэатры "Silver Screen", на наступны дзень стартуе пракат карціны па Беларусі.\n"Супербабровы" супраць Нацыянальнага кіно\n"Мы кажам, што беларускага кіно не хапае ў пракаце, але ён і не гатовы да беларускага кіно. Фільм "Супербабровы-2" беларускі пракат купіў амаль для 70 кінатэатраў, а "Унутры сябе" - для 20. З іншага боку, мы б не хацелі, каб на наш фільм школьнікаў заганялі цэлымі класамі, мы не для таго здымалі кіно, каб рабіць паказуху. Дваццаць - значыць, дваццаць ", - згаджаецца прадзюсар карціны Віктар Лабковіч.\nПракат вымушаны зарабляць, а лічбы паказваюцца на блокбастарах, якія беларусы здымаць пакуль не гатовыя, упэўнены Лабковіч.\n"Паспрабуй выйдзі супраць "Марвела". Гэта яшчэ і пытанне сталасці ў дачыненні да нацыянальнага мастацтва. Бо калі пракатваюць фільмы "Дыснэя" ці "Фокс", ты палову грошай павінен аддаць "Дыснею" ці "Фоксу". Як зрабіць пракат канкурэнтным, гэта пакуль адкрытае пытанне", - лічыць Курэйчык.\nАле незалежнаму кінематографу даводзіцца часам змагацца не толькі з расійскімі карцінамі, але і з Мінкультам. Карціну падавалі на Нацыянальны конкурс "Лістапада", але фільм адбор не прайшоў. Прычын аўтары не ведаюць, але звязваюць гэта з новымі ўмовамі, у якіх даводзіцца працаваць - у гэтым годзе ў склад камісіі, якая адбірае карціны для фестывалю, не ўвайшлі прадстаўнікі яго дырэкцыі.\nАўтары трылера называюць карціну не фестывальнай\nАўтары фільма здзіўляюцца - у Беларусі здымаецца не так шмат фільмаў, каб можна было сабе дазволіць асабліва строгі адбор. Тым больш, "Унутры сябе" ўжо прайшла пробу расійскім "Кінашоку".\nКурэйчык мяркуе, што кінематограф пачалі дзяліць на "прыдворны" і "незалежны". Лабковіч не хвалюецца і кажа, што фільм не фестывальны, на ім аўтары імкнуцца зарабіць грошы, каб укласці іх у вытворчасць наступных карцін.\n"З іншага боку, мы нават рады, што фільм не прайшоў адбор. Мы вырашылі паказаць яго ў пракаце падчас фестывалю, каб нашы госці бачылі, што ў Беларусі здымаецца не толькі фестывальнае кіно", - распавёў прадзюсар.\nПа-філасофску ставіцца да адмовы фестывалю і акцёр Ігар Сігаў, якога, паводле яго слоў, пры гэтым рэгулярна клічуць прайсціся па дарожцы "Лістапада".\n"Ну не ўзялі нас на фестываль, значыць, рэйтынг фільма яшчэ больш павысіўся. Значыць, гэта не наш ўзровень", - распавёў акцёр Ігар Сігаў, які ў гэтым годзе прайшоў па дарожцы не "Лiстапада", а "Оскара".\nУ гільдыі кінавытворцаў ёсць задумка адрадзіць уласны кінафестываль, але ў гэтую задумку Лабковіч амаль не верыць. Для рэалізацыі такой ідэі патрэбныя сродкі і пажадана - садзейнічанне Мінкульта, пры ўмове, што яго ўдзел павінен быць незаўважным і ненадакучлівым.\nКолькі гэта каштуе\n"Унутры сябе" - псіхалагічны трылер, створаны выключна сіламі беларускай здымачнай групы на прыватныя сродкі без дапамогі дзяржавы і замежных фондаў.\n"У нашых незалежных фільмах амаль палова бюджэту - гэта бартэр, дамоўленасці па ганарарах, якія не адпавядаюць рынкавых лічбах расійскага кіно. Фільм Сярожы маштабнейшы за мой" ГараШ ", у ім кожны кадр выбудаваны мастаком-пастаноўшчыкам Раманам Заслонавым. Але тэхналогія вытворчасці была падобная , шмат хто пайшоў на саступкі, каб кіно адбылося", - распавёў Курэйчык.\nКамусьці паабяцалі долю ад продажаў. Сувымерныя з вытворчым коштам карціны бюджэт пойдзе на маркетынг, так што марнаванні яшчэ не скончаны.\nКурэйчык лічыць, што гэтае кіно асабліва ацэняць знатакі чысціні акцёрскай гульні, бо гуляюць у ім знакамітыя беларускія акцёры Ігар Сігаў, Павел Харланчук, Андрэй Карака. Акцёры пагадзіліся на меншыя ганарары, чым тыя, да якіх прывык расійскі кінематограф, але на гульні гэта не адбілася. У прыклад прыводзяць Паўла Харланчука, які адпрацаваў змену з раніцы, вечарам сыграў у спектаклі і вярнуўся на здымачную пляцоўку, каб вярнуцца з яе ў пяць раніцы.\nАкцёр Ігар Сігаў па-філасофску ставіцца да таго, што фільм не ўзялі на фестываль\nРэжысёр Сяргей Талыбаў зняў ужо шмат серыялаў, але да фільма падышоў з іншымі пачуццямі.\n"У серыялах магчымасці тварыць, эксперыментаваць няма, гэта канвеер. У кіно па-іншаму", - распавёў рэжысёр і аўтар сцэнарыя Сяргей Талыбаў.\n"Я чытаў шмат сцэнарыяў, якія дасылаюць расійскія вытворцы. Часта ты прымушаеш сябе гэта прачытаць, а пасля няма ні магчымасці рэпеціраваць, ні творчага дыялогу з рэжысёрам", - распавёў акцёр Андрэй Карака і патлумачыў сваю зацікаўленасць у праекце менавіта тым, што тут на здымках усё было як у кіно, а не як у серыялах.\nРазам з Сігавым яны сыходзяцца ў меркаванні, што на пляцоўцы быў сумесны працэс творчасці, і гэта было лепшым аспектам здымак. У што выліўся творчы працэс, хутка ўбачым на вялікім экране.\nРаздзел кіно на беларускай можа з’явіцца на папулярным у СНД відэасэрвісе\nБеларусь, Кіно, Мультымедыйны прэс-цэнтр Sputnik Беларусь


Канвертаваць Бруней даляраў (BND) і Сербскія Дзінары (RSD) : Калькулятар абменнага курсу\nБруней-даляр (BND) і Сербская дынар (RSD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Бруней-даляр і Сербская дынар пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 24 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Бруней-даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сербская дынар валюты па змаўчанні. Націсніце на Сербскія Дзінары або Бруней даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр Брунея гэта валюта, у Бруней (Б.Н., BRN). Сербская дынар гэта валюта, у Сербіі (RS, SRB). Даляр Брунея таксама вядомы як Даляр Бруней-Даруссалам, і пені. Сербская дынар таксама вядомы як Serbe дынар. Сімвал BND можа быць запісаная B$. Даляр Брунея дзеліцца на 100 sen (100 cents). Абменнага курсу Даляр Брунея Апошняе абнаўленне 23 жнівень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Сербская дынар Апошняе абнаўленне 24 жнівень 2019 ад Yahoo Finance. BND каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. RSD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Культура - А калі — Год культуры-2\nБез стымулу не абысціся\nТрадыцыя прысвячэння года пэўнай тэме зарэкамендавала сябе і ў нас. Правядзенне 2014-га пад эгідай гасціннасці дазволіла прыняць багата турыстаў, якія поруч з матчамі Чэмпіяната свету па хакеі знаёміліся з беларускімі цікавосткамі.\nПрысвячэнне аднаго з гадоў культуры мае перавагі. Вось толькі, каб атрымаць іх, трэба падрыхтавацца. У тым сэнсе, што кожны на сваім месцы — чыноўнік, бізнесмэн, журналіст, работнік культуры — павінен зрабіць усё, каб наша культура раскрылася палітрай адметнасцей і змагла выйсці на новы ўзровень развіцця. І без заканадаўчых аспектаў тут не абысціся. Важна, каб была забяспечана падтрымка ўстановам культуры ў выглядзе падатковай палёгкі, магчымасцей кшталту тых, што адкрыты, скажам, для спартыўных аб’яднанняў. Словам, як жа без стымулу?\nТое ж тычыцца і бізнес-супольнасці. Сёння сацыяльная адказнасць прадпрыемстваў прадугледжвае дапамогу праектам, скіраваным на падтрымку дзяцей, людзей з абмежаванымі магчымасцямі і экалогію. Культура ж, па словах мэнеджараў па сацыяльным праектаванні, не ўваходзіць у гэты пералік. У выніку, адзінкавыя прадпрыемствы, чые кіраўнікі любяць мастацтва, аказваюць фінансавую дапамогу ўстановам культуры. Калі ж мы жадаем, каб Год культуры быў адметным і выніковым, то без глабальнай падтрымкі бізнеса не абысціся.\nА пакуль гэтыя пытанні не вырашаны, можа, варта спачатку правесці рэспубліканскі тыдзень культуры. З яркімі, змястоўнымі імпрэзамі. Па сутнасці, можна перанесці досвед акцыі “Ноч музеяў” на ўсе ўстановы культуры і ажыццявіць праект з умоўнай назвай “Мастацтва non-stop”. Чаму не?\nПачуем і пабачым?\nТак склалася гістарычна, што ў культурным полі я больш кантактую з альтэрнатыўнымі музыкантамі. Цягам 1990-х у нашай краіне пад патранажам афіцыйных структур праводзіліся фестывалi, агляды ды конкурсы — на рэспубліканскім і рэгіянальным узроўнях — такіх выканаўцаў. Сёння яны варацца ва ўласным соку.\nСталічным артыстам пашанцавала больш. У Мінску, натуральна, і з канцэртнымі пляцоўкамі прасцей, і хоць нейкія фэсты ладзяцца на рэгулярнай аснове — адносна маштабныя ды лакальныя. Праўда, арганізаваныя, як правіла, прыватнымі структурамі і энтузіястамі. Дзяржава на такое мастацтва звяртае ўвагу мінімальна: мабыць, радыё (рэдкімі трэкамі) і тэлебачанне (узгадаліся праграмы “Зорны рынг”, “Вышэй за дах”, “Легенды. Live”) сяк-так даюць карціну гэтай творчай "кухні".\nМне здаецца, у Год культуры можна было б паспрабаваць ініцыяваць буйны рэспубліканскі форум, прысвечаны сучаснай маладзёжнай музыцы, калі хочаце, так званай субкультуры. Нашы чыноўнікі (у добрым сэнсе гэтага слова), спадзяюся, чуюць і бачаць, што робіцца ў краіне з папулярнай музыкай, куды яна рухаецца. Думаю, ім было б цікава даведацца і пра тое, пра што спявае, што грае не такая ўжо і малая колькасць выканаўцаў, якія выбралі для самарэалізацыі іншыя кірункі, стылі, жанры. Урэшце, падобны досвед меўся і раней: кажу пра фестываль “Bela-music”, што ў фармаце open air ладзіўся колькі гадоў таму з удзелам дзяржавы.\nСучаснае беларускае музычнае папулярнае мастацтва — гэта не толькі Аляксандр Саладуха ды Алена Ланская, гэта і гурт “Haina”, і рэпер Zeman, і псiхадэльшчык .К ды многія іншыя. Таксама не без іскры Божай яны ўвасабляюць сабой айчынную музычную сцэну. Людзі, якiя шукаюць, спрабуюць ісці ў нагу з часам і эксперыментуюць. Ім ёсць што праспяваць ды сыграць. І ў іх маюцца свае прыхільнікі.


02 красавік 2019, 19:00\nТакі парадак часовы, ён будзе дзейнічаць датуль, пакуль у Беларусі ня будзе распрацаваная «эфэктыўная сыстэма пацьверджаньня краіны паходжаньня», паведамілі Свабодзе ў Рассельгаснаглядзе.\nТакім чынам, легальны транзыт празь Беларусь у Расею садавіны і гародніны перакрыты.\nБеларусь сама ініцыявала ці Расея націснула?\nЯк паведамілі Свабодзе ў прэсавай службе Рассельгаснагляду, 1 красавіка адбыліся тэлефонныя перамовы, падчас якіх прадстаўнікі беларускага боку паінфармавалі, што яны спынілі сэртыфікацыю плодаагародніннай прадукцыі, якія накіроўваецца транзытам з трэціх краін у Расею.\n«То бок Беларусь сама ініцыявала, што спыняе сэртыфікацыю. Гаворка ідзе пра прадукцыю, якая ўваходзіць у пералік тавараў, забароненых да ўвозу ў Расею адпаведным указам прэзыдэнта РФ, то бок пра санкцыйныя тавары.\nГэта, натуральна, часовы захад — ня проста да пацьверджаньня краіны паходжаньня, хутчэй, да моманту, пакуль у Беларусі ня будзе распрацаваная эфэктыўная сыстэма пацьверджаньня краіны паходжаньня», — адзначыла прадстаўніца прэс-службы Рассельгаснагляду.\nАфіцыйнага пацьверджаньня ад кіраўніцтва Галоўнай дзяржаўнай інспэкцыі па насеньняводзтве, карантыне і ахове расьлін Беларусі, што гэта была прапанова менавіта беларускага боку, атрымаць не ўдалося: начальнік хварэе, намесьнік на нарадзе ў міністэрстве, а акрамя іх, ніхто камэнтароў не дае.\nАднак у неафіцыйнай размове там сказалі, што на беларускі бок Рассельгаснагляд сур’ёзна націснуў.\n«Тыдзень таму ў Маскве на сустрэчы з намесьнікам дырэктара Галоўнай дзяржаўнай інспэкцыі па насеньняводзтве, карантыне і ахове расьлін Беларусі Аляксандрам Паўловічам Сяргей Данкверт прыгразіў наагул забараніць рээкспарт плодаагародніннай прадукцыі празь Беларусь. Таму давялося нібыта ініцыяваць самім», — сказала Свабодзе крыніца з той самай інспэкцыі.\n«Плацяць не беларусы, а расейцы»\nНе адзін раз у Расеі зьнішчалі тоны польскіх яблык і груш, якія ўвозілі ў Расею пад выглядам сэрбскіх, турэцкіх таматаў ды іншай садавіны-гародніны. Аднак, на думку эканаміста Яраслава Раманчука, гэтым займаюцца не дзяржаўныя структуры і не сур’ёзны бізнэс.\n«Беларусь выкарыстоўваецца рознымі магутнымі групоўкамі Расеі зь беларускімі партнэрамі дзеля таго, каб арганізаваць перапраўку санкцыйных тавараў праз нашу краіну ў Расею. Безумоўна, галоўную ролю тут граюць не беларускія кампаніі, кшталту „Белмытсэрвісу“, ня нейкія салідныя фірмы. Гэта расейскія грошы, расейскія пляны, расейскі рынак. Знаходзяць дробныя фірмы, знаходзяць людзей, якія за 10–15% падпісваюць умовы, робяць сэртыфікаты, і гэта схіляе намэнклятуру, бюракратыю да карупцыі. Гэта ж не беларусы плацяць, а расейцы.\nРассельгаснагляд гэта разумее, і таму вырашылі прыкрыць пралаз перш за ўсё рукамі беларусаў, таму што гэтых кланаў шмат, і яны такія магутныя, што нават расейскі пасол у Беларусі Міхаіл Бабіч ня можа даць ім рады», — перакананы Яраслаў Раманчук.\nРасея выявіла тысячы тон санкцыйнай прадукцыі зь Беларусі\nУ Рассельгаснаглядзе ня згодныя, што падманам займаюцца толькі дробныя нядобрасумленныя фірмы.\n«Паверце, у нас было шмат прэтэнзій і да буйных беларускіх пастаўшчыкоў. Насамрэч, вельмі вялікія памеры санкцыйнай прадукцыі выяўленыя, таму казаць пра тое, што нейкія дробныя фірмы пастаўляюць па тры кіляграмы, не выпадае. Гаворка ідзе пра тысячы тон.\nЗа ўсе гады больш за 25 тысяч тон санкцыйнай прадукцыі мы выявілі, і дастаткова істотная колькасьць прыйшла з Рэспублікі Беларусь. Ня ўся, але істотная», — кажа прадстаўніца Рассельгаснагляду.\nЧым гэта скончыцца?\nЯкія наступствы будуць для Беларусі і як доўга будзе забаронена сэртыфікаваць садавіну-гародніну, якая паступае з трэціх краінаў празь Беларусь у Расею? Эканаміст Яраслаў Раманчук мяркуе, што Беларусь ад гэтага нічога ня страціць.\n«Сэртыфікаты ня робяць. Ну і што? Расея — краіна, у якой больш за палову эканомікі знаходзіцца ў цені. Ці будзе Беларусь там, ці прыкрыюць гэты пралаз — істотнага значэньня ня мае.\nГэтых грошай у бюджэце няма. Калі паходжаньне іх сумнеўнае, то, мяркую, яны недзе ў афшорах ці на замежных рахунках. Гэта той капітал, які ў нашай эканоміцы не выкарыстоўваецца.\nА спыненьне сэртыфікацыі з боку Беларусі сьведчыць толькі пра тое, як адбываецца барацьба гэтых магутных ценевых намэнклятурных і сілавых кланаў у Расеі, і на падтанцоўцы тут альбо беларускія, альбо казахстанскія, альбо кіргіскія партнэры. Так што тут прынцыпова нічога ня зьменіцца», — перакананы Яраслаў Раманчук.


Аляксандр Тамковіч прэзентаваў кнігу “Філасофія дабрыні. Ад катастрофы да сада надзеі” (фотарэпартаж) | baj.by\nАляксандр Тамковіч прэзентаваў кнігу “Філасофія дабрыні. Ад катастрофы да сада надзеі” (фотарэпартаж)\n29.04.2016 Крыніца: Барыс Гарэцкі, прэс-служба ГА "БАЖ"\nВыданне апавядае пра дабрачынныя праграмы, якія дапамаглі многім тысячам пацярпелых беларусаў прайсці аздараўленне пасля чарнобыльскай катастрофы. І ў першую чаргу – пра дабрачынны фонд “Дзецям Чарнобыля”, заснаваны Генадзем і Ірынай Грушавымі.\nНа 352-х старонках сабраная падрабязная інфармацыя пра працу фонда, дапамогу замежных краін і дабрачынных арганізацый у справе ліквідацыі наступстваў чарнобыльскай катастрофы.\n– Гэта кніга не пра бэры, бекерэлі альбо радый са стронцыем. Гэта кніга – пра людзей. Пра тых, хто сваёй чуласцю да чужога болю дапамагаў выратаваць генафонд беларускай нацыі. Гэта падзяка тым, хто ў цяжкую хвіліну не пашкадаваў свайго здароўя дзеля здароўя іншых. Гэта кніга пра філасофію дабрыні, – расказаў на прэзентацыі ў Міжнародным адукацыйным цэнтры ІВВ аўтар Аляксандр Тамковіч.\nАфіцыйна адкрыў прэзентацыю надзвычайны і паўнамоцны пасол Германіі ў Беларусі Петэр Дэтмар.\n– Да 30-годдзя аварыі на ЧАЭС аўтар падводзіць вынікі той дапамогі, якая трапляла з Германіі ў Беларусь ад розных людзей і арганізацый, па розных каналах, але з адным памкненнем. Дапамогі ў вельмі шырокім маштабе. Перад тварам катастрофы Германія праявіла гатовасць аказаць дапамогу, размах якой аказаўся практычна ўнікальным. Адзінай мэтай гэтай дабрачыннасці было жаданне дапамагчы пацярпелым людзям у вашай краіне, – заявіў Петэр Дэтмар.\n– Кніга Аляксандра Тамковіча вельмі пераклікаецца з Чарнобыльскімі дзённікамі Святланы Алексіевіч, за якія ў тым ліку яна была ўзнагароджаная Нобелеўскай прэміяй па літаратуры. Чарнобыль стаў вырашальным паваротам у лёсах мільёнаў людзей. Для многіх з іх гэты новы адлік часу ўсё яшчэ працягваецца. І пра гэта таксама кніга паважанага аўтара Аляксандра Тамковіча, – дадаў дыпламат.\nУдзел у прэзентацыі ўзялі шматлікія героі выдання, як з Беларусі, так і з Германіі. Сярод іх – удзельнікі і арганізатары чарнобыльскіх праграм, іх актывісты, журналісты, грамадскія дзеячы.\n– Я задумаў гэта выданне даўно, яшчэ пры жыцці стваральніка фонда “Дзецям Чарнобыля” Генадзя Грушавога. Пасля заўчаснага сыходу Генадзя Уладзіміравіча ідэю дапамагла рэалізаваць яго ўдава Ірына Львоўна Грушавая, за што я сёння хачу яшчэ раз выказаць ёй вялізную падзяку.\nТаксама я вельмі задаволены, што інфармацыйным спонсарам выдання кнігі стала ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”. Менавіта журналісты вызваляюць людзей ад міфаў, у тым ліку пра тое, што Чарнобыль – этап, пра які ўжо даўно варта забыцца. А сваё выданне я яшчэ раз прысвячаю светлай памяці Генадзя Грушавога, які з дапамогай калег сапраўды зрабіў немагчымае ў гэтай краіне, – падсумоўвае Аляксандр Тамковіч.


Кантакты і інфармацыя аб структурных падраздзяленнях Дэпартамента\nГэта магло не здарыцца\nРэкамендацыі па арганізацыі працы мабільных груп\nАб вызначэнні крытэрыяў ступені рызыкі\nФормы кантрольных спісаў (ЧЭК-ЛІСТЫ)\nІнфармацыя аб парадку прызначэння праверак па зваротах грамадзян\nПарадак зваротаў грамадзян і юрыдычных асоб у Дэпартамент дзяржаўнай інспекцыі працы\nАб правядзенні праверак своечасовай выплаты заробнай платы\nПрава работнікаў на адмову ад выканання працы\nПравы і абавязкі работніка і наймальніка ў адпаведнасці з працоўным заканадаўствам\nВырашэнне рознагалоссяў па пытаннях расследавання няшчаснага выпадку на вытворчасці\nКанцэпцыя нулявога траўматызму «Vision Zero»\nАдказы Дэпартамента дзяржаўнай інспекцыі працы на часта паступаюць вопросыКонцепция нулявога траўматызму\nПаняцце і форма працоўнага дагавора\nТыповыя парушэнні патрабаванняў аховы працы пры выкананні работ з лесвіц і драбінак\nПры выкананні работ з лесвіц і драбінак, як з боку службовых асоб арганізацый, так і саміх працуючых, не надаецца належнай увагі да безумоўнага і дакладнага выканання тэхналогіі бяспечнага іх правядзення, прадугледжанай нарматыўнымі прававымі актамі, у тым ліку, адпаведнасці сродкаў падмашчвання патрабаванням бяспекі.\nПры будаўнічых, мантажных, рамонтна-эксплуатацыйных і іншых работах на вышыні прымяняюцца лесвіцы: прыстаўныя рассоўныя трохкаленныя; металічныя аднакаленныя прыстаўныя нахільныя, прыстаўныя вертыкальныя, навясныя і тыя, якія свабодна стаяць; разборныя пераносныя; драбінкі, трапы (драўляныя, металічныя).\nАсноўныя патрабаванні, што прад'яўляюцца да лесвіц і драбінак, вызначаны Правіламі аховы працы пры работах на вышыні, зацверджанымі пастановай Міністэрства працы Рэспублікі Беларусь ад 28 красавiка 2001 г. № 52.\nПерад эксплуатацыяй лесвіцы выпрабоўваюцца статычнай нагрузкай 1200 Н (120 кгс), прыкладзенай да адной з прыступак у сярэдзіне пралёта лесвіцы, якая знаходзіцца ў эксплуатацыйным становішчы.\nУ працэсе эксплуатацыі драўляныя (вераўчаныя і пластмасавыя) лесвіцы падвяргаюцца выпрабаванню адзін раз у паўгода, а металічныя - адзін раз у год. Дата і вынікі перыядычных выпрабаванняў лесвіц і драбінак фіксуюцца ў журнале ўліку і выпрабаванняў лесвіц.\nНа лесвіцах паказваюцца інвентарны нумар; дата наступнага выпрабавання; прыналежнасць цэху (участку і да т.п.): у драўляных і металічных - на цяцівах, у вераўчаных - на прымацаваных да іх бірках.\nДаўжыня прыстаўных драўляных лесвіц павінна быць не больш за 5 м.\nПрыступкі драўляных лесвіц уразаюцца ў цеціву і праз кожныя 2 м змацоўваюцца стяжнымі балтамі дыяметрам не менш за 8 мм.\nУжываць лесвіцы, збітыя цвікамі, без змацавання цяціў балтамі і ўрэзкі прыступак у цяцівы не дапускаецца.\nСамаробныя драўляныя прыстаўныя лесвіцы, збітыя цвікамі, без урэзкі прыступак у цецівы\nУ прыстаўных драўляных лесвіцах і драбінак даўжынёй больш за 3 м пад прыступкамі ўстанаўліваецца не менш за два металічных стяжных балтоў.\nШырыня прыстаўной лесвіцы і драбінкі ўверсе павінна быць не менш 0,3 м, унізе - не менш за 0,4 м. Адлегласць паміж прыступкамі лесвіц павінна быць ад 0,3 да 0,35 м, а адлегласць ад першай прыступкі да ўзроўню ўстаноўкі (падлогі, перакрыцці і таму падобнага) - не больш за 0,4 м.\nПрыстаўныя лесвіцы і драбінкі забяспечваюцца ўстройствам, якое прадухіляе магчымасць зруху і перакульвання іх пры рабоце. На ніжніх канцах прыстаўных лесвіц і драбінак павінны быць акоўкі з вострымі наканечнікамі для ўстаноўкі на зямлі. Пры выкарыстанні лесвіц і драбінак на гладкіх апорных паверхнях (паркет, метал, плітка, бетон) на іх павінны быць надзетыя чаравікі з гумы або іншага коўзкага матэрыялу.\nАдсутнасць на прыстаўной лесвіцы прылад, якія прадухіляюць магчымасць зруху і перакульвання\nДраўляная прыстаўная лесвіца, збітая цвікамі, без урэзкі прыступак у цяцівы без аковак з вострымі наканечнікамі для ўстаноўкі на зямлі\nВерхнія канцы лесвіц, якія прыстаўляюць да труб або правадоў, забяспечваюцца адмысловымі гакамі-захопамі. Яны прадухіляюць падзенне лесвіцы ад напору ветру або выпадковых штуршкоў.\nУ падвесных лесвіц, прымяняемых для работы на канструкцыях і правадах, павінны быць прыстасаванні, якія забяспечваюць іх трывалае замацаванне за канструкцыямі.\nПамеры прыстаўной лесвіцы павінны забяспечваць работніку магчымасць працаваць стоячы на прыступцы, якая знаходзіцца на адлегласці не менш за 1 м ад верхняга канца лесвіцы.\nПры рабоце з прыстаўной лесвіцы на вышыні больш за 1,3 м варта ўжываць ахоўны пояс, які прымацоўваецца да канструкцыі збудавання ці да лесвіцы пры ўмове яе замацавання да будаўнічай або іншай канструкцыі.\nЗрошчванне драўляных прыстаўных лесвіц дапускаецца шляхам трывалага злучэння іх металічнымі хамутамі, накладкамі з балтавым мацаваннем і таму падобным з наступным выпрабаваннем статычнай нагрузкай у 1,2 кн (120 кгс).\nЗрошчванне больш за два драўляныя прыстаўныя лесвіцы не дапускаецца.\nЗрошчванне драўляных прыстаўных леcвіц выканана цвікамі\nУсталёўваць прыстаўныя лесвіцы пад вуглом больш за 75 ° да гарызанталі без дадатковага замацавання іх верхняй часткі не дапускаецца.\nДрабінкі забяспечваюцца прыстасаваннямі (гакамі, ланцугамі), якія не дазваляюць ім самаадвольна рассоўвацца падчас работы з імі.\nПры рабоце з прыстаўнымі лесвіцамі і драбінкамі не дапускаецца:\n- працаваць з двух верхніх прыступак драбінак, якія не маюць парэнчаў або упораў;\n- знаходзіцца на прыступках прыстаўной лесвіцы або драбінак больш чым аднаму чалавеку;\n- падымаць і апускаць груз па прыстаўной лесвіцы і пакідаць на ёй інструмент;\n- працаваць на пераносных лесвіцах і драбінках каля- і над круцельнымі механізмамі, якія працуюць машынамі, канвеерамі і таму падобным; з выкарыстаннем электрычнага і пнеўматычнага інструмента, будаўніча-мантажных пісталетаў; пры выкананні газазварачных і электразварачных работ; пры нацяжэнні правадоў і для падтрымання на вісу цяжкіх дэталей і таму падобнага;\n- устаноўка лесвіц на прыступках маршаў лесвічных клетак.\nПры ўсталёўцы прыстаўной лесвіцы ва ўмовах, калі магчыма зрушэнне яе верхняга канца, апошні неабходна надзейна замацаваць за ўстойлівыя канструкцыі.\nПры рабоце з прыстаўной лесвіцы ў месцах з ажыўленым рухам транспартных сродкаў або людзей для папярэджвання яе падзення ад выпадковых штуршкоў незалежна ад наяўнасці на канцах лесвіцы наканечнікаў месца яе ўстаноўкі варта агароджваць ці ахоўваць. У выпадках, калі немагчыма замацаваць лесвіцу пры ўсталёўцы яе на гладкай падлозе, у яе падставы павінен стаяць работнік у касцы і ўтрымліваць лесвіцу ва ўстойлівым становішчы. У астатніх выпадках падтрымліваць лесвіцу ўнізе рукамі не дапускаецца.\nУ вертыкальных лесвіц, лесвіц з вуглом нахілу да гарызонту больш за 75 ° пры вышыні больш за 5 м, пачынаючы з вышыні 3 м, павінны быць агароджы ў выглядзе дуг. Дугі павінны размяшчацца на адлегласці не больш за 0,8 м адна ад адной і злучацца не менш чым трыма падоўжнымі палосамі.\nЛесвіцы вышынёй больш за 10 м абсталёўвюцца пляцоўкамі для адпачынку не радзей, чым праз кожныя 10 м па вышыні.\nЛесвіцы павінны захоўвацца ў сухіх памяшканнях у месцах, якія выключаюць іх выпадковыя механічныя пашкоджанні.


Джордж Буш адзначыў, што ў выпадку абраньня яго новым прэзыдэнтам ЗША, ён будзе намагацца даць "няўпэўненаму сьвету упэўненасьць". Буш падкрэсьліў, што разам з надыходам новай эры Амэрыка патрабуе новага падыходу да пытаньня ядзернай бясьпекі. Буш патлумачыў таксама, што ў якасьці прэзыдэнта ЗША ён канкрэтна зрабіў бы ў пытаньні нацыянальнае праграмы супрацьракетнай абароны. Паводле яго, адпаведнае рашэньне ў гэтым пытаньні павінна зыходзіць найперш з ацэнкі бягучай сытуацыі, а не з гісторыі "халоднай вайны".\n(Буш: ) " Наш народ мусіць усьведаміць сабе новыя пагрозы, а ня толькі фіксаваць старыя. У галіне ядзернай зброі Злучаныя Штаты маюць магчымасьць зрабіць сьвет больш бясьпечным, адначасова прадухіляючы ядзерныя пагрозы і зьмякчаючы ядзерную напружанасьць. Можна і пабудаваць сыстэму супрацьракетнай абароны і пазьбегнуць супрацьстаяньня з Расеяй . Амэрыка павінна зрабіць адно і другое".\nАкрамя таго Буш выказаўся за вывад многіх адзінак зброі са стану падвышанае боегатоўнасьці, што, на ягоную думку, было адным з атрыбутаў супрацьстаяньня пэрыяду "халоднае вайны". Буш лічыць, што стан падвышанае боегатоўнасьці ядзернага арсэналу Расеі і ЗША стварае толькі непатрэбную рызыку памылковага запуску ракеты.\nДжордж Буш сказаў, што разумее занепакоенасьць Расеі, але адзначыў, што новая сыстэмы мае "служыць бясьпецы, а не наступу", і што ён хацеў бы Расею пераканаць ў гэтым. Дзеля гэтага, ў прыватнасьці, – сказаў Буш, – Злучаныя Штаты павінны выступіць з прапановай далейшага скарачэньня ядзерных арсэналаў, але не да узроўню, які пагражаў бы бясьпецы ЗША ды іхных саюзьнікаў. Адначасова ён выключыў усякае далейшае разбраеньне ў выпадку, калі Расея ня пойдзе за прыкладам ЗША.\n(Буш: ) "Як я ўжо гаварыў: лепш ніякае дамовы, ніякага пагадненьня, чым дрэннае пагадненьне. Я занепакоены тым, што цяперашняя адміністрацыя замала адданая ідэі стварэньня сыстэмы супрацьракетнай абароны",\nУ адказ прадстаўнік Белага Дому Джо Локгард назваў заявы Буша "супярэчлівымі і неканкрэтнымі". Паводле Белага Дому, выступаючы з такімі палітычнымі заявамі, ня шкодзіла б патлумачыць, як ён уяўляе сабе фінансаваньне такой глябальнай сыстэмы супрацьракетнай абароны. Локгард заявіў, што палітыка адміністрацыі Клінтана ў гэтым пытаньні "здаровая" і што трэба надалей супрацоўнічаць з Расеяй у пытаньні кантролю за ядзернымі ўзбраеньнямі.\nНезважаючы на крытычную рэакцыю Белага Дому, заявы Джорджа Буша наконт абароны прывітлі ўплывовыя амэрыканскія палітыкі: былыя дзяржсакратары Джордж Шульц і Гэнры Кісінджэр, а таксама былы камандзёр аб'яднаных штабаў Узброеных сілаў ЗША Паўэл.\nКамэнтуючы выступленьне Джорджа Буша ў Нацыянальным Прэсавым Цэнтры, сябра сэнацкага камітэту зьнешніх сувязяў і разьведкі, рэспубліканец Рычард Лугар заявіў, што гэта было выступленьне сапраўднага дзяржаўнага дзеяча, "вычарпальнае і дальнабачнае".


Затрымалі Змітра Дашкевіча і яшчэ двух маладафронтаўцаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗатрымалі Змітра Дашкевіча і яшчэ двух маладафронтаўцаў (абноўлена)\nЛідар маладафронтаўцаў Зміцер Дашкевіч, імаверна, знаходзіцца ў СІЗА КДБ. Пра гэта напісала ў Фэйсбуку яго жонка Наста. Знайсці Дашкевіча ўдалося дзякуючы сацыяльным сеткам. Наста напісала пост у Фэйсбук, што не ведае, што рабіць з машынай: пасля затрымання мужа ў яе не было ключоў ад аўто. Пасля гэтага ёй патэлефанавалі з КДБ і паведамілі, што аддадуць ключы ад машыны.\nПакуль Наста Дашкевіч высвятляла месцазнаходжанне мужа, у іх дома прайшоў ператрус.\nХваля затрыманняў у Менску працягваецца. Увечары 22 сакавіка ў двары па вуліцы Карла Маркса былі гвалтоўна схоплены лідар „Маладога Фронту” Зміцер Дашкевіч і яшчэ два актывісты арганізацыі: Арцём Леўчанка і Сяргей Пальчэўскі.\nНа месцы, дзе гэта адбылося, жонка Дашкевіч і яшчэ некалькі родных раней затрыманых правялі імправізаваную прэс-канферэнцыю.\nПа словах Насты Дашкевіч, яе муж і Арцём Леўчанка прыехалі на кватэру пісьменніка Ўладзіміра Арлова, каб змантаваць там мэблю, – гэтай працай Зміцер займаецца як прадпрымальнік. У кватэры знаходзілася толькі жонка пісьменніка, сам ён з’ехаў ў камандзіроўку:\n– Хлопцы замовілі ежу, але замест ежы да іх прыйшлі супрацоўнікі міліцыі, якія ў жорсткай форме выбілі дзверы на кухні і затрымалі хлопцаў. Сяргей Пальчэўскі на машыне прыехаў да нас дахаты па інструменты, якіх не хапала. Хутчэй за ўсё, Сяргея гвалтам выцягвалі з машыны, разбівалі шкло.\nПа словах Насты Дашкевіч, дзе зараз знаходзяцца затрыманыя, дакладна невядома. Раней паступала інфармацыя, что іх завезлі ў міліцыю Ленінскага раёну. Наста Дашкевіч пасля прэсавай канферэнцыі накіравалася ва ўправу міліцыі гэтага раёну, каб высветліць лёс мужа і іншых маладафронтаўцаў.


Усё менш малых лебедзяў зімуюць у Вялікабрытаніі і Ірландыі | BirdWatch.by\nЗгодна з дадзенымі ўлікаў з папярэдняй зімы, падведзенымі Трастам вадаплаўных птушак і водна-балотных угоддзяў (Wildfowl & Wetlands Trusts (WWT)), колькасць малых лебедзяў (Cygnus columbianus), якія зімуюць у Вялікабрытаніі і Ірландыі, працягвае вельмі хутка змяншацца.\nТолькі 1278 малых лебедзяў было налічана на Брытанскіх астравах і ў Ірландыі пад час правядзення апошніх Міжнародных улікаў лебедзяў (International Swan Census) у студзені 2020 году. Для параўнання, іх налічылі тут 7100 у 2010-м і 4392 у 2015-м годзе.\nБалоты ў Cambridgeshire і Norfolk застаюцца апошнімі ‘бастыёнамі’ віда на зімоўцы на Брытанскіх астравах. У Ірландыі зімой 2020-га былі адзначаныя толькі 12 птушак і хутчэй за ўсё малыя лебедзі ў бліжэйшыя гады знікнуць там як зімуючы від.\nМалыя лебедзі, якія гняздуюць у расійскай частцы Арктыкі, раней зімавалі выключна ў паўночнай частцы Еўропы, уключна з Вялікабрытаніяй і Ірландыяй. Аднак са зменамі, якія адбыліся ў апошнія гады і дэградацыяй некаторых месцаў зімоўкі, малыя лебедзі нават знайшлі новыя месцы, напрыклад, у Грэцыі. І колькасць птушак там паступова і значна павялічваецца. Падобным чынам усё больш малых лебедзяў зараз зімуюць у Даніі і Германіі, а ў апошнія зімы – і ў Заходняй Польшчы.\nУ адрозненне ад гэтага, колькасць лебедзяў-клікуноў (C. cygnus), якія гняздуюць у Ісландыі, працягвае павялічвацца на зімоўцы на Брытанскіх астравах. Так, іх колькасць у 2020 годзе дасягнула тут 43.255 асобін у параўнанні з 34.000 птушак у 2015-м. Згодна з дадзенымі WWT, гэта таксама значыць, што ісландзкая папуляцыя віду павялічылася амаль утрая з 1995 году.\nАнглія і Рэспубліка Ірландыя зараз з’яўляюцца самымі папулярнымі месцамі зімоўкі клікуноў (36.8% і 33.4% адпаведна), прычым у сярэдзіне зімы птушкі выразна змяшчаюцца на паўднёвы ўсход.\nЗдымак малых лебедзяў яго ж


Прыгажуняй проста быць: душу і сэрца ўсім адкрыць!\nГлавная/Общество/Прыгажуняй проста быць: душу і сэрца ўсім адкрыць!\nУ свята зачараванасці, шарму і абаяльнасці ператварыўся конкурс “Міс Вясна-2014”, які прайшоў у мінулую пятніцу ў гарадскім Доме культуры. Хаця ў зале заставаліся свабодныя месцы, тыя, хто завітаў на ўрачыстасць, сталі сведкамі новага, цікавага спаборніцтва прыгажосці і эрудыцыі.\nЗапальнай кампазіцыяй “Лаці-на-мікс” адкрыў праграму танцавальны калектыў “Мірыданс”, нібы прадказваючы, што такой жа гарачай будзе барацьба канкурсантак за карону пераможцы. Прадстаўляючы ўдзельніц, вядучыя Таццяна Цяльпук і Сяргей Молчан знаходзілі адметныя рысы ў кожнай дзяўчыне. Не сціхалі апладысменты ў адрас Яны Бурлак (ААТ “Палессеэлектрамаш”), Бажэны Шульжык і Веранікі Галсцян (політэхнічны прафтэхкаледж), Валянціны Ласкай (ад-дзел адукацыі, спорту і турызму райвыканкама), Алёны Науковіч (аддзел ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі), Эмы Цубер (РУВП “Граніт”), Кацярыны Трухновай (райспажыўтаварыства) і Таццяны Марка (цэнтральная раённая бальніца). Нялёгкая задача стаяла перад кампетэнтным журы, у склад якога ўвайшлі старшыня райсавета Віктар Рафаловіч, кіраўнік аргані-зацыйна-кадравага аддзела райвыканкама Андрэй Курыловіч, начальнік станцыі Лунінец Сяргей Скіба, дырэктар ААТ “Лунінецкі малочны завод” Сяргей Карпец і памочнік пракурора Андрэй Лукашэвіч.\nЗахапленні, лепшыя якасці характару, прафесійныя дасягненні, мары і самакрытыку раскрыў першы этап конкурсу “Візітная картка”. Удзельніцы чыталі вершы, спявалі, выкарыстоўвалі фотапрэзентацыі, кінаэкспазіцыі, музычнае суправаджэнне скрыпкі і фортэпіяна. Наколькі дзяўчаты артыстычныя, паказала другое заданне “Паэтычны сшытак”. У ім канкурсанткі дэкламавалі аднолькавы рыфмаваны твор з рознай інтанацыяй: урачыста, захоплена, трывожна, весела і г.д. Да ўдзелу ў спартыўным этапе далучыліся юнакі-балельшчыкі, якім давялося за 1 хвіліну як мага больш адціснуцца ад падлогі. Разнастайныя таленты дэманстравалі дзяўчаты ў творчым заданні, пасля якога ўразілі гледачоў элегант-насцю вячэрніх убранняў. Інтэлектуальная барацьба паставіла кропку ў канчатковым рашэнні журы. Яно і не дзіўна: прыгожы выгляд не заменіць адукаванасці, эрудыцыі і чалавечай спагады. Музычныя паўзы паміж этапамі запаўнялі ўдала падабраныя нумары мастацкай самадзейнасці. Гучалі песні ў выкананні Рамана Даніловіча, Генадзя Шэўчыка, Леаніда Яраховіча, Алега Жумашава, Сяргея Місікава.\nСваімі ўражаннямі ад конкурсу падзяліліся ўсе члены журы. Урэшце, яго старшыня Віктар Рафаловіч аб’явіў намінацыі. Тытулы заваявалі: “Міс Эрудыцыя” – Таццяна Марка, “Міс Усмешка” – Кацярына Трухнова, “Міс Зачараванне” – Яна Бурлак, “Другая Віцэ-Міс Вясна-2014” – Алёна Науковіч, “Першая Віцэ-Міс Вясна-2014” – Эма Цубер. Каронай пераможцы ўзнагароджана Валянціна Лаская. Яны, а таксама Бажэна Шульжык і Вераніка Галсцян атрымалі кветкі, каштоўныя падарункі, сувеніры і касметычную прадукцыю. Пра іх паклапаціліся райвыканкам, станцыя Лунінец, малочны завод, рэдакцыя “Лунінецкіх навін”, раённыя арганізацыі ГА“Белая Русь” і “БРСМ”, кампанія “Арыфлэйм”. Хочацца спадзявацца, што конкурс абавязкова стане традыцыйным, прыцягне яшчэ больш удзель-\nніц, балельшчыкаў і гледачоў!\nНегатыўныя наступствы бяздумных учынкаў\n“Балота, дзе лягушкі жывуць...”


Шматдзетная сям'я атрымала ў падарунак ад Прэзідэнта карову | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сацыяльная падтрымка » Шматдзетная сям'я атрымала ў падарунак ад Прэзідэнта карову\nШматдзетная сям'я атрымала ў падарунак ад Прэзідэнта карову\nШматдзетная сям'я Снігір з вёскі Ясень Асіповіцкага раёна атрымала ў падарунак ад Прэзідэнта карову па мянушцы Белка. Урачыстае ўручэнне адпаведнага сертыфіката і самой «карміцелькі» па даручэнні кіраўніка дзяржавы і ўрада прайшло ўчора з удзелам першага намесніка старшыні Магілёўскага аблвыканкама Алега Чыкіды.\nЯк паведамляе БЕЛТА, з незвычайнай просьбай аб карове звярнулася на афіцыйны сайт кіраўніка дзяржавы гаспадыня сям'і Вольга Снігір, матывуючы гэта неабходнасцю і патрэбай забеспячэння дзяцей свежым малаком. Доўга чакаць не прыйшлося. Пра тое, што ліст дайшоў да адрасата, паведамілі работнікі сацыяльнай службы, якія прыехалі літаральна праз тыдзень абследаваць умовы пражывання сям'і і магчымасць утрымання кароўкі.\n«Гэта правільная і своечасовая просьба, — адзначыў, уручаючы сертыфікат на Белку, Алег Чыкіда. — Дзецям патрэбна здаровае і правільнае харчаванне. Даведаўшыся пра жаданне сям'і, кіраўнік дзяржавы даручыў аказаць падтрымку. З гэтай мэтай і была набыта мясцовай гаспадаркай «Ясень-АГРА» карова, якая дае ў суткі 25 кг малака. Гэтага хопіць, каб забяспечыць шматдзетную сям'ю свежым малаком і гатаваць з яго розныя хатнія прадукты: тварог, смятану, вяршкі і іншыя».\nПа словах Алега Чыкіды, карова прайшла пэўны кастынг: выбіралі, каб яна была прадукцыйная, здаровая, спакойная. Да таго ж карова цельная, таму ў лютым-сакавіку будзе папаўненне. Акрамя таго, каб аблегчыць працу шматдзетнай маме, першы намеснік старшыні Магілёўскага аблвыканкама ўручыў ёй даільны апарат, а таксама перадаў у падарунак двух'ярусны дзіцячы ложак, ноўтбук і прысмакі.\nУ адказ Вольга Снігір падзякавала ад імя ўсёй сям'і за такі каштоўны і важны падарунак Прэзідэнту і перадала таксама ў дар сямейнае фота і дзіцячыя вырабы. Доўгачаканую Белку яна паабяцала берагчы і песціць, а ў самы найбліжэйшы час навучыцца рабіць з малака ўсякія смачнасці. Даіць карову жанчына ўмее, навучылася, калі жыла з мужам у свекрыві.\nЗагаловак у газеце: Карова ў падарунак\n1397 Дырэктар гімназіі № 7 г. Віцебска: Нам не патрэбны чужы сцэнарый!


Xiaomi мае 1 мільён адзінак Redmi Note 7 за студзень | Androidsis\nЧаканне Redmi Note 7 высокае: запас тэлефона складае толькі 1 мільён толькі за гэты месяц\nEl Реое Заўвага 7, які стартаваў на мінулым тыдні, сёння мае першы продаж, і мы чакаем, што продажы будуць высокімі, улічваючы даступную цану, прапанаваную прэміяльнымі характарыстыкамі мадэлі сярэдняга класа.\nУ выніку гэтага, некаторыя карыстальнікі сеткі выказваюць занепакоенасць наконт таго, ці дастаткова Xiaomi адзінак на складзе. Вядома, вельмі непрыемна чакаць бясконцыя дні новага смартфона, які толькі што з'явіўся на рынку. Шмат хто хвалюецца і хоча атрымаць яго як мага хутчэй, без асаблівага.\nПрадукцыйны дырэктар Xiaomi Ван Тэн Томас, які, відаць, у захапленні ад новай ролі ў азіяцкай фірме, сказаў на гэты конт некалькі абнадзейлівых слоў, каб улагодзіць праблемы некаторых карыстальнікаў і супакоіць вады.\nАдказваючы на занепакоенага заўзятара, выканаўчая ўлада сказала, што кампанія мае ў наяўнасці да мільёна адзінак Redmi Note 7 будзе прададзены ў студзені. У гэтым выпадку ў вялікай колькасці прыхільнікаў будзе магчымасць захапіць прыладу.\nТэлефоны Xiaomi асабліва пакутавалі ад недахопу прылад, калі яны былі запушчаны ўпершыню. Гэта ў спалучэнні з мадэллю продажаў у Інтэрнэце ў 2016 годзе магло паспрыяць падзенню кампаніі ў той час. З тых часоў кітайскі тэхнічны гігант змяніўся, уключыўшы пазасеткавыя продажы з продажамі ў больш чым 200 крамах Mi і ўпаўнаважаных дыстрыбутараў у Кітаі.\nКампанія таксама забяспечыла гэта цалкам абсталяваны для першых продажаў прадукту. Mi 8 y Mi 8 SE яны былі ў вялікай колькасці, калі быў здзейснены іх першы продаж. На шчасце, Redmi Note 7, верагодна, не будзе закрануты дэфіцытам дэталяў, бо новы датчык Samsung GM1 48 Мп, як кажуць, вырабляўся масава яшчэ да Sony IMX586.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » навіны » Чаканне Redmi Note 7 высокае: запас тэлефона складае толькі 1 мільён толькі за гэты месяц\nЗаснавальнік Huawei адмаўляе, што кампанія шпіёніць за ЗША\nНе пакідайце лямпачку уключанай у "Hit the Light"


Рэдактар часопіса "Magazyn polski" Андрэй Пачобут па-ранейшаму не можа пакідаць межаў Беларусі.\nРэдактар часопіса "Magazyn polski" Андрэй Пачобут па-ранейшаму не можа пакідаць межаў Беларусі.\nhttp://spring96.org/be/news/3085 2005 2005-10-31T10:00:00+0200 2005-10-31T10:00:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n28 кастрычніка следчы Шчучынскага РАУС Андрэй Залога скасаваў падпіску аб нявыездзе гродзенскаму журналісту, рэдактару часопіса "Magazyn polski" Андрэю Пачобуту. Аднак Пачобут па-ранейшаму не можа пакідаць межаў Беларусі, бо яму анулявалі выязны штамп у пашпарце. Адначасова Гродзенская абласная пракуратура працягнула на месяц тэрмін расследавання крымінальнай справы, у якой А. Пачобут фігуруе як адзін з падазраваных, паведамляе прэс-служба БАЖ.\nЖурналіст з`яўляецца адным з падазраваных па крымінальнай справе (арт. 185 КК РБ), узбуджанай Шчучынскай раённай пракуратурай паводле заявы дырэктара шчучынскага Дому польскага Віктара Богдана. У справе сцвярджаецца, што ў ліпені актывісты СПБ з Гродна пагражалі В. Богдану, патрабуючы выдаць ім ключы ад Дому польскага і пакінуць сваю пасаду. Акрамя Пачобута, падазраванымі па справе з`яўляецца таксама журналіст Анджэй Пісальнік.\nЯк патлумачыў сам А. Пачобут, тое, што з яго знялі падпіску аб нявыездзе, не абазначае, што справа будзе закрытая. Згодна з заканадаўствам, на працягу 10-і дзён пасля прымянення меры стрымання следства павінна альбо прад`явіць абвінавачванне, альбо зняць падпіску. Падпіска была ўручана журналісту 20 кастрычніка ў Шчучыне, а праз 8 дзён яе знялі