Без варыянтаў | Гарадзенская вясна\nЗдарылася тое, што мусіла здарыцца.\nЛюдзі выйшлі на вуліцу. І гэта пры тым, што арганізацыі практычна аніякай не было. Толькі заклікі каб прыйшлі. Ды і заклікі не кожны мог зразумець. Адны лідары апазіцыі кажуць пра адну дату, другія пра другую. Нават папракнуць адны другіх паспелі. Так толькі заблытаць можна, а не арганізаваць. Але людзі прыйшлі ўсядно.\nІ гэта пры тым, што выходзіць небяспечна. Улада зрабіла ўсё, каб выходзіць было страшна. Неверагодна вялікія кары за ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве, мноства спецслужбаў якія здымаюць прама ў твар кожнага, небяспека падпасці пад пераслед – ужо даўно не мажлівасць у тэорыі, а звычайная практыка і звыклая беларуская рэчаіснасць.\nІ гэта пры тым, што спадзяванні малыя. Перспектывы смутныя. Нават калі гэты падатак адменяць, гэта ўсядно нічога не вырашае. І не паляпшае агульнай сітуацыі. Справа не ў гэтым канкрэтным падатку…\n– Я прыйшоў змагацца за сваю годнасць, – кажа сярэдніх гадоў мужчына. – Я ўсё жыццё працаваў. А пасля мяне скарацілі. І вось зараз, з самай высокай дзяржаўнай трыбуны, людзі, якія знішчылі нашу эканоміку і пакінулі мяне без працы, называюць мяне дармаедам. А ў мяне яшчэ мазалі не паспелі пазлазіць. А яшчэ ў мяне малыя дзеці. Мне сорамна ім глядзець у вочы. Яны пытаюцца ў мяне што такое “тунеядзец”. Як мне ім растлумачыць, што я не дармаед!?\n– А я прадпрымальнік, – гаворыць малады мужчына. – І прадпрымальнік вельмі паспяховы. У мяне ёсць грошы. Я плачу вельмі шмат падаткаў. І я магу дазволіць сабе, каб мая жонка не працавала. Я працую за нас абодвух. Бо ў мяне гэта атрымліваецца. А падаткаў выплачваю можа за дваццаць чалавек. Я працую па пятнаццаць гадзін штодзённа і без выходных. Таму мая жонка займаецца хатняй гаспадаркай, дзецьмі, сваімі і маімі бацькамі і мной. У яе клопатаў не менш чым у мяне. Але мы так вырашылі, размеркавалі абавязкі і правільна зрабілі. У нас стала атрымлівацца. І вось ёй прыходзіць “ліст шчасця”. Яна аказваецца некаму мусіць заплаціць! За што? У нас ёсць грошы! Мы маглі б сабе дазволіць і гэтую выплату. Але як мы будзем тады выхоўваць сваіх дзяцей? Што мы ім скажам, што іх руплівая матуля дармаедка? Не! Мы лепш ім пакажам хто сапраўдныя дармаеды.\nУ Менску, Гародні, Берасці, Гомелі, Магілёве, Віцебску людзі паказалі, што яны ўжо самыя могуць арганізавацца і нават гэта зрабілі. І гэта азначае, што цяпер з імі ўжо нічога не зробіш. Бо з грамадствам, якое можа самаарганізавацца, змагацца немажліва. Іх патрабаванні не сканчаліся эканамічнымі ўльтыматумамі. У іх не было партрэтаў аніякіх лідараў, ні ўладных, ні апазіцыйных. Але ў іх былі бел-чырвона-белыя сцягі. І гэтым усё сказана.\nПачаўшы з патрабавання адмены дэкрэта пра так званых дармаедаў, прысутныя закончылі патрабаваннямі свабодных выбараў, як гэта было ў Менску. У Гародні людзі крычалі : “Не бойцеся!!!”. А галоўнымі выкрыкамі па ўсёй краіне было неўміручае “Жыве Беларусь!!!”.\n– У мяне проста няма грошай каб плаціць, – кажа сталага веку жанчына.\n– А ў мяне больш няма цярпення каб цярпець, – кажа яе сяброўка. Першая хваля вулічных акцый скончылася.\nВа ўладных колах зараз хіба ламаюць галовы што ім з гэтым усім рабіць. Думаю, што разглядаць яны будуць толькі два варыянты. Першы – заціснуць гайкі яшчэ больш, пакараць удзельнікаў, мажліва ўвесці пры патрэбе каменданцкі час, ці яшчэ што там, сілаў на ўсё гэта пакуль што хапае. Не хапае грошаў.\nДругі варыянт – гэта лёгкая паказная лібералізацыя, ілжэбачнасць круглага стала з прадстаўнікамі грамадскасці, адмена дэкрэта… Зноў жа будзе бракаваць грошай.\nВось і атрымліваецца, што абодва варыянты для ўлады кепскія. Саступаць гэтая ўлада не прызвычаеная, не ўмее гэтага рабіць і не хоча. А заціскаць гайкі ўжо няма куды. Можна разьбу сарваць.\nДля апанентаў улады першы варыянт таксама кепскі. З ім усё ясна. Але калі хто думае, што для іх другі варыянт добры, то ён таксама моцна памыляецца. Другі варыянт не можа быць добрым, бо ён несапраўдны.


23:24 15 мая 2021\n08:55 22.04.2021 Атрымаць кароткую спасылку\nУ МЗС РФ растлумачылі, што гэта люстраны адказ на варожыя дзеянні амерыканскіх улад у дачыненні да расійскіх дыпламатаў.\nМІНСК, 22 кра – Sputnik. Дзесяць супрацоўнікаў пасольства ЗША у Расіі павінны пакінуць РФ да 21 траўня, заявілі ў МЗС напярэдадні.\nУ сераду ў міністэрства замежных спраў Расіі быў выкліканы намеснік пасла ЗША у Маскве Барт Горман. Яму была ўручана нота аб аб'яўленні persona non grata 10 супрацоўнікаў амерыканскага пасольства.\n"Названым асобам загадана пакінуць тэрыторыю нашай краіны да канца дня 21 траўня", - гаворыцца ў паведамленні.\nУ расійскім МЗС растлумачылі, што дадзеная мера з'яўляецца люстраным адказам на "варожыя дзеянні" Вашынгтона супраць шэрага супрацоўнікаў расійскага пасольства ў Вашынгтоне і Генконсульстве ў Нью-Йорку, якія раней былі абвешчаны persona non grata.\n"У бліжэйшы час рушаць услед далейшыя крокі ў рамках анансаванага ў заяве МЗС Расіі ад 16 красавіка комплексу мер у адказ на апошнюю" хвалю "незаконных антырасійскіх санкцый ЗША", - падкрэслілі ў МЗС.\nРаней Масква заявіла пра шэраг мер у адказ на санкцыі ЗША, уключаючы высылку дыпламатаў, забарону на ўезд шэрага чыноўнікаў ЗША і прапанову кіраўніку дыпмісіі Джону Салівану паехаць у Вашынгтон на кансультацыі.\nЗША, Міністэрства замежных спраў Расіі, улада, МЗС РФ, дыпламат, Расія


Беларусь: новыя формы евангелізацыі ў інтэрнэце | Каталіцкі Веснік\nВідэа-блог або влог – гэты від аповеду пра сваё жыццё цяпер імкліва набірае папулярнасць. Школьнікі, моладзь і дарослыя здымаюць кароткія ролікі пра свае будні і святы. Многія відэа пра тое, як нехта ходзіць у школу, на працу, танчыць або проста гуляе набіраюць дзесяткі і сотні тысяч праглядаў.\nПаставіць эксперымент: а ці запатрабаваны хрысціянскі влог, ці стане ён папулярным, вырашылі гомельскія католікі. І таксама расказаць сучаснай моладзі пра хрысціянства і каталіцкую супольнасць у такой простай, даступнай, зразумелай форме.\n“Влог вядзе свецкі, такі ж чалавек, як і я, і паказвае жыццё хрысціянаў з пункту гледжання людзей, якія жывуць звычайным жыццём. Калі аўдыторыя святароў – гэта людзі, якія стала наведваюць святыні, то влог, які вядзе свецкі, цікавы тым, што паказвае паўсядзённае жыццё верніка, тое, як ён сумяшчае свае будзённыя абавязкі з прынцыпамі веры.\nПерспектывы влога залежаць ад таго, наколькі будзе атрымлівацца адказваць тым патрэбам, якія ёсць у мэтавай аўдыторыі, але з пункту гледжання асветы такія влогі дакладна карысныя”, — упэўнены эксперт.\nУ чым сакрэт папулярнасці влогаў, Беларускай рэдакцыі Ватыканскага радыё пракаментаваў старшы выкладчык кампутарнай акадэміі “Шаг” у Гомелі Уладзіслаў Церашэнкаў. “Влог – гэта спалучэнне двух слоў “відэа” і “блог”. Вызначаных правіл у стварэнні влогаў няма, усё залежыць ад трэндаў, якія ўвесь час змяняюцца. Сёння трэнд – гэта “зрабі сваімі рукамі”, заўтра – гэта “стрым”, паслязаўтра – нешта іншае. Людзям цікава нешта новае, і калі аўдыторыя аднаго з каналаў насычаецца пэўнай тэмай, яна стараецца пераключыцца на штосьці свежае, новае.\n“Youtube” – гэта тая пляцоўка, дзе людзі імкнуцца здзіўляць, таму тыя блогеры, якія спрабуюць зрабіць тое ж, што ўжо ёсць у некага, не становяцца папулярнымі. На грэбні хвалі, у авангардзе, як правіла, толькі тыя, хто прыдумляе нешта сваё, з разыначкай. Новае заўсёды ўражвае, заўсёды прыцягвае”, — сказаў эксперт.\nМногім вядомыя прыклады папулярных влогаў, якія вядуць святары. Напрыклад, “Лангуста на пальме” польскага дамінікакніна Адама Шустака, відэа-блогі якога збіраюць дзесяткі і нават сотні тысяч праглядаў. Але гомельскія католікі, магчыма, сталі першымі са свецкіх вернікаў, хто пачаў развіваць ідэю хрысціянскага влога.\nТысячу праглядаў разам ужо набралі два першых роліка – аб тым, як праходзіць імша ў касцёле, і як прымаць дома святара з душпастырскім візітам. Цяпер гомельскія вернікі шукаюць новыя тэмы для влогаў, а таксама плануюць пачаць “стрымы” – жывыя эфіры – са св. Імшы.\nБеларусь відэа-блог жыццё хрысціяніна\t2017-02-19


Прататып калькулятара - арыфмометр - існаваў ужо больш за 300 гадоў таму. У нашы дні зрабіць складаныя матэматычныя разлікі можна з лёгкасцю, бясшумна націскаючы на клавішы таго ж калькулятара або кампутара, мабільнага тэлефона, смартфона (на якіх устаноўлены адпаведныя прыкладання). А раней гэтая працэдура займала шмат часу і стварала шмат нязручнасцяў. Але ўсё ж з'яўленне першага злічальнага прылады дазволіла зэканоміць на выдатках разумовай працы, а таксама падштурхнула да далейшага прагрэсу. Таму цікава даведацца, хто прыдумаў арыфмометр і калі гэта адбылося.\nХто прыдумаў арыфмометр першым? Гэтым чалавекам стаў нямецкі навуковец Готфрыд Лейбніц. Вялікі філосаф і матэматык сканструяваў прылада, якое складалася з рухомай карэткі і ступеністага валіка. Гэта вынаходніцтва Г. Лейбніц прадставіў свету ў 1673 годзе.\nЯго ідэі пераняў французскі інжынер Томас Ксавье. Ён вынайшаў падліковую машыну для выканання чатырох дзеянняў арыфметыкі. Ўстаноўка лікаў ажыццяўлялася перамяшчэннем зубчатка па восі, пакуль у прарэзы ня зьявяцца патрэбныя лічбы, пры гэтым кожнаму ступеністаму валіку адпавядаў адзін разрад лікаў. Прылада прыводзілася ў дзеянне кручэннем ручнога рычажка, які, у сваю чаргу, вырушыў шасцярні і зубчастыя валікі, выдаючы шуканы вынік. Гэта быў першы арыфмометр, запушчаны ў масавую вытворчасць.\nАнгелец Дж. Эдмондзон быў тым, хто прыдумаў арыфмометр з кругавым механізмам (карэтка здзяйсняе дзеянне па акружнасці). Гэта прылада было створана ў 1889 годзе на базе апарата Томаса Ксавье. Аднак асаблівых змен у канструкцыі прыстасаванні не адбылося, і гэты апарат апынуўся такім жа грувасткім і нязручным, як і яго папярэднікі. Тым жа грашылі і наступныя аналагі прыбора.\nДобра вядома, хто вынайшаў арыфмометр з лічбавай клавіятурай. Гэта быў амерыканец Ф. Болдуін. У 1911 годзе ён прадставіў падліковая прыстасаванне, у якім набор лікаў вырабляўся па вертыкальных разрадах, якія змяшчаюць 9 знакаў.\nВытворчасць у Еўропе такіх падліковых прылад наладзіў інжынер Карл Ліндстрэм, стварыўшы больш кампактнае па памерах і арыгінальнае па канструкцыі прыстасаванне. Тут ступеністыя валікі ўжо размяшчаліся вертыкальна, а не гарызантальна, і, акрамя таго, гэтыя элементы былі расстаўленыя ў шахматным парадку.\nНа тэрыторыі Савецкага Саюза першы арыфмометр быў створаны на заводзе «Счетмаш» ім. Дзяржынскага ў Маскве ў 1935 годзе. Ён называўся клавішнай падліковай машынай (КСМ). Іх вытворчасць працягвалася да пачатку ВАВ, а затым было адноўлена ў выглядзе новых мадэляў паўаўтаматычных машын толькі ў 1961 годзе.\nУ гэтыя ж гады былі створаны і аўтаматычныя прылады, такія як «ВММ-2» і «Зоемтрон-214», якія выкарыстоўваліся ў розных сферах, пры гэтым праца характарызавалася вялікім шумам і нязручнасцю, аднак гэта было адзінае прыстасаванне на той час, якое дапамагае спраўляцца з вялікім аб'ёмам разлікаў.\nЦяпер гэтыя прылады лічацца рарытэтам, іх можна сустрэць толькі ў якасці музейнага экспаната або жа ў калекцыі аматараў даўняй тэхнікі. Мы разгледзелі пытанне аб тым, хто прыдумаў арыфмометр, а таксама далі інфармацыю пра гісторыю тэхнічнага развіцця гэтага апарата і спадзяемся, што гэтыя звесткі будуць карысныя для чытачоў.\nСтараверы - гэта хто? Стараверы і стараверы: розніца\nМалітвы на каханне - гэта надзея на сямейны дабрабыт\nЛічбавы фотаапарат Sony Cyber-shot DSC-H400: апісанне, характарыстыкі, водгукі


Шведская журналістка: Пасля выхаду кнігі я стала аб’ектам сеткавай нянавісці (+новыя фота) | baj.by\nШведская журналістка: Пасля выхаду кнігі я стала аб’ектам сеткавай нянавісці (+новыя фота)\n10.03.2017 Крыніца: Прэс-служба ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў"\nГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў” зладзіла вебінар са шведскай журналісткай-фрылансеркай Жазэфінай Улевік. Віртуальная сустрэча адбывалася ў офісе БАЖ у Мінску, а таксама ў рэгіянальных суполках у Гродне і Глыбокім.\nЖазэфіна Улевік працуе ў фрылансе ўжо 13 гадоў. Яна выдала тры кнігі. Апошнія год-два супрацоўнічае ў якасці рэдактара з часопісам vi-tidningen.se. Пераважна працавала з уік-эндаўскімі выпускамі шведскіх агульнанацыянальных выданняў. Працуе з жанрамі партрэтнае інтэрв’ю, лонгрыд, падарожныя нататкі і асабістыя кронікі.\nНе так даўно выйшла кніга спадарыні Улевік пра сучасную сям’ю. Выданне выклікала вялікую дыскусію ў грамадстве, бо аўтарка даволі смела напісала пра адносіны ў сям'і.\n— Пасля выхаду кнігі мяне шмат крытыкавалі, я стала аб’ектам сеткавай нянавісці, нават была зладжаная кампанія ў сацыяльных сетках супраць мяне, — распавяла Жазэфіна падчас вебінару.\nЦікава, што кнігу журналістка пісала ў той час, калі ейная дачка была маленькая і хадзіла ў дзіцячы садок. Жазэфіна змагла атрымаць некалькі невялікіх творчых грантаў, і гэта дазволіла не займацца журналістыкай у час напісання твору. Да слова, выхоўвае дачку Жазэфіна адна. Яна падкрэслівае, што праца фрылансера не дае ўстойлівага заробку, праўда, дазваляе самастойна планаваць свой час, выбіраць тэмы.\n— Але ў гэты момант я штатны супрацоўнік у адной шведскай рэдакцыі. Цягам года буду працаваць у штаце, я — маці-адзіночка, і гарантаваны даход у пэўны перыяд часу для мяне грае важную ролю, — прызналася Жазэфіна.\nУ Швецыі няма моцных адрозненняў паміж фрылансерам і штатным супрацоўнікам. Журналісты маюць аднолькавыя юрыдычныя ўмовы для працы. За ўсё нясе адказнасць “адказны выдавец” ці “адказны выпускаючы” — ён адзінаасобна адказвае за ўсё, што было выпушчана ў друк ці эфір.\nШведская Канстытуцыя замацоўвае прынцып галоснасці, што дае вялікую свабоду журналісту. На практыцы гэта значыць, што любы дакумент, які ствараюць улады, мусіць быць даступны для журналіста. Але гэты прынцып не распаўсюджваецца на прыватных асоб і кампаніі. У такіх выпадках, калі людзі не хочу ісці на супрацу з журналістамі, можна працаваць з крыніцамі, не раскрываючы іх. І нават у судзе журналіст не абавязаны агалошваць свае крыніцы інфармацыі.\nКанстытуцыя — асноўны закон, і ў ім прапісана некалькі пунктаў, якія абараняюць работнікаў СМІ.\nБываюць выпадкі з затрымкай ганарара ад выдання, але яны звычайна вырашаюцца станоўча для аўтара.\n— Нядаўна буйное выданне згалела, а я адправіла туды рахунак прыкладна на тысячу еўра. У майго ж калегі “завісла” там каля сотні тысяч крон. Пакуль ні ён, ні я не атрымалі аплату, — распавяла Жазэфіна. — Але гэта скаладны выпадак. Калі выданне банкрут, то можна змагацца месяцамі, калі не гадамі, каб атрымаць хаця б частку ад свайго ганарара”.\nШвецыя — краіна, дзе за выплатай падаткаў улады строга сочаць.\n— Можна назвацца як заўгодна — фрылансерам ці вольным мастаком, але ад выплаты падаткаў гэта не вызваляе, — падкрэсліла шведка.\nЗа чорны нал фрылансеры ў Швецыі амаль ніколі не працуюць, ды і працадаўцы не хочуць такім займацца. Зрэшты няма ніякіх перашкаодаў, каб зарэгістраваць фрылансерскую дзейнасць. Прэс-карта выдаецца ці Саюзам журналістаў ці па месцы працы. Праблем з яе атрыманнем няма.\nШведскія рэдакцыі скарачаюць штат журналістаў, адпаведна, фрылансераў становіцца больш і больш. Але разам з тым калектывы штатных супрацоўнікаў так зменшылі, што без фрылансераў ужо складна абыйсціся. Фрылансеры выгодней за штатных супрацоўнікаў, бо ім не трэба бальнічныя, адпачынкі ды іншыя сацыяльныя выплаты.\nКалі б адправілі ў Беларусь…\n— Шведы мала ведаюць пра рэаліі ў Беларусі. Мне было б цікава даведацца і зразумець як працаваць фрылансерам, калі няма свабоды сходаў, асацыяцый, патрэбная акрэдытацыя.У шведскіх СМІ часцей за ўсё пра Беларусь пішуць у звязку з прабеламі ў дэмакратыі, праблемамі са свабодай слова. Таксама ў нас часта апісваюць Лукашэнку як чалавека, які хацеў бы выглядаць рэфарматарам, але напраўду ёсць дыктатарам.\nТыя, хто хоча супрацоўнічаць са шведскімі выданнямі, мусяць ведаць, што яны выходзяць на шведскай мове. Займацца перакладамі ні ў каго няма ні часу, ні жадання. Найперш я б параіла паспрабаваць супрацоўніцтва ў якасці стрынгера са шведскамоўнымі журналістамі, якія працуюць у вашай краіне.\n“Я не ведаю больш вясёлай і цікавай прафесіі”\n— Самае вясёлае ў прафесіі журналіста — сустрэчы з людзьмі. Непрадказальнасць і навізна — самае цікавае ў маёй працы. А яшчэ — магчымасць задаваць любыя пытанні. Напрыклад, я магу паехаць з паляўнічымі на ласёў і атрымаць адказы на любыя пытанні, а потым сустрэцца з вядомым музыкам і таксама спытаць што заўгодна, — гаворыць Жазэфіна Улевік.\nЖазэфіна не выкарыстоўвае базу дадзеных фрылансераў. У яе ёсць асабісты сайт з лепшымі тэкстамі, таксама спрацоўвае пошук праз знаёмых. Яна раіць фрылансерам-пачаткоўцам быць настойлівымі і дакладна фармуляваць свае ідэі.\n— Калі б была магчымасць вярнуць час назад, без сумневаў я б абрала журналістыку, я не ведаю больш вясёлай І цікавай прафесіі, — падкрэслівае Улевік.\n"У працы БАЖ — гэта новы фармат. Вебінары — важны накірунак, асабліва для працы з рэгіёнамі, для абмену досведам і ведамі з міжнароднымі экспертамі. Жазэфіна Улевік падзялілася цікавымі ідэямі наконт таго, як маглі б беларускія журналісты працаваць у фармаце фрылансу з замежнымі калегамі. Прагучала цікавая ідэя, што нават ведаючы шведскай мовы можна рабіць супольныя журналісцкія праекты", — гаворыць каардынатар праекту "За фрыланс" Андрусь Клікуноў.\nКіраўніца гродзенскай суполкі БАЖ Юлія Катаржынская адзначае, што ў Беларусі стаўленне да фрылансу моцна адстае ад еўрапейскай практыкі:\n”Мы вучамся фрылансу ў нашых шведскіх калег, але паўстае пытанне, што у нас няма этыкі, у нас не разумеюць што такое фрыланс. Фрылансер — гэта не толькі вольны журналіст, які працуе на некалькі рэдакцыяў, але гэта і чалавек, які мусіць зарабляць, можа хварэць. У нас рэдакцыі да гэтага пакуль не прывучаныя".


Дакладнасць інфармацыі выходзіць сёння на першы план\nСітуацыя на глабальным рынку абавязвае невялікія краіны працаваць разам\nНі адно прадпрыемства не завышае цэны неабгрунтавана\n21.04.2018 10:28 Інфармацыйная гадзіна\nАдказнасць за распаўсюджванне інфармацыі павінна быць аднолькавай для ўсіх СМІ, заявіў Прэм’ер-міністр Беларусі Андрэй Кабякоў на сустрэчы з Саветам кіраўнікоў дзяржаўных інфармацыйных агенцтваў СНД.\nБеларускія дэпутаты ў чацвер у першым чытанні разгледзелі змяненні ў Закон аб СМІ. Андрэй Кабякоў звярнуў увагу, што плануемыя змяненні не прадугледжваюць стварэння нейкіх фільтраў для інтэрнэт-кантэнту. “Але ў той жа час галоўная задача заключаецца ў тым, каб адказнасць за распаўсюджванне інфармацыі была аднолькавай — як для друкаваных СМІ, тэлевізійных, так і для інтэрнэт-СМІ”, — падкрэсліў кіраўнік беларускага ўрада.\nПрэм’ер-міністр адзначыў, што сёння дакладнасць інфармацыі выходзіць на першы план. “Дакладная і аператыўная інфармацыя — гэта адна з самых важных патрэб чалавека, без гэтага, напэўна, цяжка ўявіць існаванне цывілізаванага чалавецтва. Таму пытанне дакладнасці і аператыўнасці надзвычай важнае, і гэта тое, чым непасрэдна займаюцца інфармацыйныя агенцтвы”, — сказаў ён.\nНа думку Андрэя Кабякова, у выпадку распаўсюджвання негатыўнай інфармацыі СМІ можна параўнаць са зброяй масавага паражэння. Сённяшнія магчымасці дастаўкі інфармацыі, яе ўсёпранікненне толькі ўзмацняюць уплыў СМІ.\nПрычым гэты ўплыў распаўсюджваецца і на эканамічную сферу. “Інфармацыя ўплывае не толькі на стан міру і вайны (хоць гэта галоўнае пытанне для чалавецтва), але і на эканоміку, рынкі як развітых дзяржаў, так і тых, што сталі на шлях развіцця. Адна з найважнейшых эканамічных катэгорый у апошні час, пра якую пачалі часта гаварыць, — гэта давер. А ён фарміруецца, зыходзячы з інфармацыйнага ўздзеяння. Калі не будзе даверу ўкладчыкаў да банкаў, інвестараў — да дзяржаў, то зразумела, што эканоміка ў гэтых краінах будзе далёкая ад тых мэт, якія ставяцца”, — сказаў прэм’ер-міністр.\nАндрэй Кабякоў падзякаваў кіраўнікам інфармагенцтваў СНД за высокую ацэнку работы Беларускага тэлеграфнага агенцтва. “Нам вельмі важная ваша ацэнка агенцтва БелТА, якое ў гэтым годзе святкуе 100-гадовы юбілей, як сучаснай, даволі мабільнай і адпавядаючай патрабаванням часу ўстановы”, — сказаў прэм’ер-міністр.\nГенеральны дырэктар ТАСС Сяргей Міхайлаў расказаў, што на пасяджэнні інфармсавета СНД абмяркоўваліся пытанні творчага ўзаемадзеяння дзяржінфармагенцтваў, якім даводзіцца працаваць ва ўмовах сур’ёзнай канкурэнцыі з іншымі сродкамі масавай інфармацыі, інтэрнэт-прасторай. Як адзначыў гендырэктар ТАСС, у інтэрнэт-прасторы ў тым ліку шмат фэйкавых навін, такая інфармацыя распаўсюджваецца даволі хутка, і інфармагенцтвам трэба быць канкурэнтаздольнымі ў гэтых умовах.\n“Дакладнасць інфармацыі, каму можна давяраць, а каму нельга — гэта, вядома, выходзіць на першы план, — лічыць Сяргей Міхайлаў. — Мы перакананы, што прафесіяналізм, аператыўнасць, дакладнасць у адлюстраванні пунктаў гледжання — гэта гарантыя поспехаў нашых інфармагенцтваў”.\nУ інфармсавет СНД, утвораны ў лістападзе 1995 года, уваходзяць кіраўнікі дзяржінфармагенцтваў Азербайджана (АЗЕРТАДЖ), Арменіі (Арменпрэс), Беларусі (БелТА), Казахстана (Казінфарм), Кыргызстана (Кабар), Малдовы (Малдпрэс), Расіі (ТАСС) і Таджыкістана (ХОВАР).\nАндрэй КабякоўПрэм’ер-міністр БеларусіСавет кіраўнікоў дзяржаўных інфармацыйных агенцтваў СНДСМІ


Сталі вядомыя супернікі ХК «Менск» у ЧЕ-2021 па індархакеі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСталі вядомыя супернікі ХК «Менск» у ЧЕ-2021 па індархакеі\nСталі вядомыя супернікі мужчынскай і жаночай каманд ХК «Менск» у чэмпіянатах Еўропы-2021 па індархакеі, паведамілі ў прэс-службе Беларускай федэрацыі хакея на траве. Кантынентальны форум сярод мужчынскіх каманд адбудзецца 12-14 лютага ў турэцкай Аланіі. Менчукі патрапілі ў групу В, дзе іх супернікамі стануць аўстрыйскі «Пост», «Дынама-Электрасталь» з Расеі і турэцкі клуб «Газіанцер». У аналагічным турніры сярод жаночых каманд месца і даты правядзення спаборніцтваў стануць вядомыя пазней. Хакеісткі «Менска» трапілі ў групу А, дзе іх суперніцамі будуць спартоўкі з нямецкага «Дэр Альстер», «Дынама-Электрасталь» з Расеі, швейцарскага «Рот-Вайс».\nАляксей Шпілеўскі і Уладзімір Нявінскі атрымалі ліцэнзію PRO\nУ Акадэміі трэнерскага майстэрства РФС прайшлі выпускныя экзамены трэнераў, якія прэтэндавалі на атрыманне ліцэнзіі PRO. У ліку якія паспяхова здалі экзамен два беларускія спецыяліста: Аляксей Шпілеўскі і Уладзімір Нявінскі, паведамляе sport-express.ru.\nСтэйсі Элестэр стала першай жанчынай, прызначанай на пасаду дырэктара «US Open»\nВыканаўчы дырэктар Асацыяцыі тэніса ЗША Стэйсі Элестэр прызначаная на пасаду дырэктара адкрытага чэмпіянату ЗША (US Open), паведамляе прэс-служба турніру. Элестэр стала першай жанчынай, якая ўзначаліла «US Open» за 140-гадовую гісторыю турніру. У яе абавязкі будуць уваходзіць узаемадзеянне з гульцамі, выкананне тэхнічных функцый і складанне раскладу матчаў. На гэтай пасадзе яна змяніла Дэвіда Бруэра, які сышоў у адстаўку пасля леташняга турніру. Ён быў кіраўніком турніру з 2011 года.\nЛісабон прыме ўсе астатнія матчы Лігі чэмпіёнаў-2019/20\nУсе астатнія матчы Лігі чэмпіёнаў-2019/20 перапыненай з-за каронавіруса, пройдуць у Лісабоне. У сталіцы Партугаліі адбудзецца не толькі фінальны міні-турнір, але і матчы ў адказ 1/8 фіналу. У Лісабоне пройдуць перанесеныя з-за пандэміі матчы «Ман Сіці» – «Рэал» (першы матч – 2:1), «Баварыя» – «Чэлсі» (3:0), «Ювентус» – «Ліён» (0:1 ) і «Барселона» – «Напалі» (1:1). Раней стала вядома, што матчы ў адказ 1/8 фіналу ЛЧ плануюць правесці 8 і 9 жніўня. У 1/4 фіналу ўжо выйшлі «ПСЖ», «Атлетыка», «Аталанта» і «Лейпцыг».\nНападнік «Бостана» Пастрняк чацвёрты год запар прызнаны найлепшым хакеістам Чэхіі\nФорвард клуба НХЛ «Бостан» Давід Пастрняк у чацвёрты раз стаў уладальнікам прыза «Залатая клюшка», які ўручаецца найлепшаму гульцу года ў Чэхіі, паведамляе прэс-служба Федэрацыі хакея Чэхіі. Ён стаў першым гульцом пасля Яраміра Ягра, які ўдастойваўся прыза чатыры разы запар. Усяго Ягр прызнаваўся найлепшым 12 разоў, што з’яўляецца найвышэйшым дасягненнем. У мінулым рэгулярным чэмпіянаце НХЛ, які быў датэрмінова завершаны з-за пандэміі каронавіруса, 24-гадовы Пастрняк падзяліў з расейцам Аляксандрам Авечкіным прыз «Морыс Рышар Трофі», які ўручаецца найлепшаму снайперу. На рахунку абодвух хакеістаў па 48 шайб.\nАляксей Гайса прызнаны лепшым легіянерам чэмпіянату Латвіі\nГандбалісткі БНТУ-БелАЗа перамаглі «Гомель» у матчы чэмпіянату Беларусі\nГандбалісткі „Гомеля” чацвёрты раз сталі чэмпіёнкамі Беларусі


Нядзеля, 31 Студзень 2016\nПавал Левінаў зацікавіўся, як ва Ўкраіне дапамагаюць перасяленцам\nВіцебскі праваабаронца наведаў Днепрапятроўскі каардынацыйны цэнтар для перасяленцаў «Дапамога Дняпра». Паводле Паўла Левінава, азнаямленьне з досьведам украінскіх калегаў дапаможа віцебскім праваабаронцам лепш наладзіць працу зь мігрантамі, якія маюць патрэбу ў абароне іх правоў. Бо перасяленцаў у Беларусі становіцца ўсё больш і больш, і львіную долю зь іх складаюць менавіта грамадзяне Ўкраіны.\nПятніца, 15 Студзень 2016\nУ бягучым годзе Віцебшчына павінна прыняць 250 уцекачоў\nМУС апублікавала пастанову «Аб вызначэньні разьмеркавальных квотаў рэгістрацыі хадайніцтваў пра наданьне статусу ўцекача або дадатковую абарону ў Рэспубліцы Беларусь на 2016 год». Згодна з дакумэнтам, падразьдзяленьне па грамадзянстве і міграцыі УУС Віцебскага аблвыканкаму ў бягучым годзе павінна прыняць хадайніцтвы аб даваньні дадатковай абароны або статусу ўцекача ад 250 замежнікаў.\nСерада, 16 Снежань 2015\nНа Віцебшчыне «Чырвоны Крыж» раздае ваўчары мігрантам з Украіны\nЯк паведамілі ў Віцебскай абласной арганізацыі Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа, цягам лістапада ваўчары атрымалі 273 вымушаныя перасяленцы з Украіны. На кожны ваўчар яго ўладальнік можа набыць харчоў і сродкаў гігіены на адзін мільён рублёў. Мяркуецца, што за лістапад-сьнежань у Віцебскай вобласьці будзе выдадзена ўсяго 600 ваўчараў.\nАпублікавана ў Мігранты , Правы працоўных\nСерада, 18 Чэрвень 2014\nУ Віцебскай вобласьці павялічваецца колькасьць вымушаных мігрантаў\nКолькасьць замежнікаў, якія імкнуцца атрымаць у Віцебскай вобласьці статус уцекача, штогод павялічваецца. Пра гэта паведаміла на паседжаньні круглага стала па абмеркаваньні новага праекту Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа (БТЧК) “Аднаўленьне сямейных сувязяў” галоўны спэцыяліст групы зьнешняй працоўнай міграцыі ўцекачоў ўпраўленьня па грамадзянстве і міграцыі УУС Віцебскага аблвыканкаму Вольга Лазарава.


Сергей Кишеня из деревни Тумиловичи Докшицкого района идёт по жизни с оптимизмом и улыбкой — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\n05.10.2016 193 Natali Комментариев нет\nПадчас першай сустрэчы з Сяргеем Кішэнем, старэйшынай вёскі Тумілавічы (на здымку), вылучыліся дзве адметныя яго рысы: талент жыць напоўніцу і цаніць кожную хвілінку і выдатнае пачуццё гумару – не магчымасць пасмяяцца з пачутага анекдота ды самому пра нешта смешнае расказаць, а здольнасць бачыць камічнае ў самых, здавалася б, сур’ёзных рэчах і ўменне паіранізаваць над самім сабой. Пагадзіцеся: значныя каштоўнасці, асабліва для мужчыны. З такім чалавекам пачуваешся лёгка, камфортна, зараджаешся яго аптымізмам і бадзёрасцю. А калі “ў камплекце” яшчэ эрудыцыя, адказнасць за ўсё, чым бы ні займаўся, і за ўсіх, хто побач, працавітасць, мудрасць, тая, што не залежыць ад узросту, то ўвогуле атрымліваецца партрэт сапраўднага чалавека.\nЖыццёвы шлях Сяргея Іванавіча не быў лёгкім і простым. Ураджэнец вёскі Вецяра, выпускнік Докшыцкай сярэдняй школы, выдатнік, у якога ў атэстаце былі толькі дзве чацвёркі, асабліва любіў хімію і біялогію і вельмі хацеў выкладаць гэтыя прадметы. На жаль, хіміка-біялагічны факультэт Гомельскага педінстытута, куды конкурс складаў 18 (!) чалавек на месца, не пакарыўся юнаку, і ён з адчаю “рвануў” у Глыбоцкае СПТВ, якое скончыў, вядома ж, з адзнакай. Папрацаваў у калгасе “Зара камунізму” на трактары, адслужыў у арміі. А душа прагнула ведаў. Лёгка паступіў у Ільянскі саўгас-тэхнікум, а вучыцца не змог, бо не давалі пашпарт. У адкрытага, кампанейскага па натуры Сяргея было шмат сяброў, і адзін з іх завабіў хлопца на работу ў Слуцкі раён, у меліярацыю. Цяжка – не тое слова, якім можна ахарактарызаваць слуцкі жыццёвы адрэзак цягам у паўгода, але ж і грошы добрыя тады зарабілі. Затым быў Гродзенскі шарыка-падшыпнікавы завод і… зноў-такі неадольнае жаданне вучыцца. Паступіў на 9-месячныя падрыхтоўчыя курсы ў Гродзенскі інстытут сельскай гаспадаркі і стаў студэнтам факультэта аховы раслін. У 1977 годзе па размеркаванні трапіў у Докшыцкую райстанцыю хімізацыі, а ўжо праз год яе ўзначаліў. Затым была праца ў калгасе імя Жданава галоўным аграномам.\n– Калі прыйшоў туды, ураджайнасць збожжавых складала 14 ц/га, – успамінае Сяргей Іванавіч. – Узяўся за работу з усім імпэтам. Праз чатыры гады ўжо маглі пахваліцца 33 цэнтнерамі. Але абставіны склаліся так, што мусіў перавесціся ў калгас “Праўда” парторгам – восем гадоў аддаў гэтай справе, хоць, па праўдзе кажучы, не маё было, не ляжала душа. Як толькі надарылася магчымасць, стаў памочнікам брыгадзіра.\nСваю працоўную дзейнасць Сяргей Кішэня завяршаў на пасадах спачатку сакратара, а затым ужо старшыні Тумілавіцкага сельскага Савета. Яго энергічнасць, камунікабельнасць, аператыўнасць у вырашэнні самых розных пытанняў спрыялі ў рабоце. Тры скліканні Сяргей Іванавіч быў дэпутатам раённага Савета дэпутатаў, а дэпутатам сельскага Савета – практычна ўсё жыццё.\nВыхад на заслужаны адпачынак ніякім чынам не паўплываў на актыўную жыццёвую пазіцыю нашага суразмоўцы. Старэйшына вёскі, член раённай арганізацыі Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў, кіраўнік пярвічнай арганізацыі аб’яднання ветэранаў – паспявае ўсюды.\n– Я міма не праходжу, калі бачу, што чалавек кіруецца не на той шлях: заглядвае ў чарку, не працуе, не клапоціцца пра сям’ю, – гаворыць Сяргей Іванавіч. – І не ў памяшканні сельвыканкама, а дзе-небудзь у краме, пры людзях, яго пасарамачу. Часам і дапамагае, – усміхаецца.\nПахаваўшы сваю любую жонку, з якой пражыў у згодзе ды павазе шмат гадоў, ён не махнуў на сябе рукой, як гэта часта бывае ў такіх выпадках, не стаў жыць як набяжыць. Сочыць за парадкам у доме, даглядае агарод, трымае гаспадарку – коз, свінак, трусоў. Для душы – сабака і кот з забаўнай мянушкай Торк, які ад гаспадара ні на крок.\n– А як жа іначай? У мяне тры сыны. Як бацька, я павінен быць дастойным прыкладам для іх. Ды і дом родны павінен як мага даўжэй сустракаць цяплом, утульнасцю, пахам чагосьці смачнага…\nВыслухаўшы словы захаплення ў свой адрас, Сяргей Іванавіч весела і заразліва смяецца:\n– Памятаеце, як кот Матроскін з мульціка казаў, калі яго пахвалілі: “Падумаеш, я яшчэ і вышываю, і на машынцы…” А я дык вось яшчэ і палавічкі шыдэлкам у вольную хвіліну вяжу. Паглядзіце, колькі накрыпаў.\nШто тут дадаць? На такіх людзях трымаецца свет.\n← Быть пограничником – дело настоящих мужчин!\nЗасияла новая святыня в Докшицком районе (+ ФОТО) →\n16.08.2016 Natali Комментариев нет\nТехосмотр без медсправки? Комментирует начальник Докшицкой диагностической станции\n04.03.2020 Natali Комментариев нет\nВодитель «скорой помощи» из Докшиц выбрал профессию отца\n26.02.2021 Natali Комментариев нет


«Гэта юрыдычны прэцэдэнт»: упершыню закон могуць прыняць па-беларуску | Новы Час\nАлена Анісім паведаміла, што праект Закону аб нарматыўна-прававых актах Рэспублікі Беларусь падрыхтаваны на беларускай мове — гэта першы закон па-беларуску за доўгі час.\nПра гэта дэпутатка Палаты прадстаўнікоў і намесніца старшыні Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны Алена Анісім паведаміла сёння, 8 верасня.\nЦяпер законапраект рыхтуецца да другога чытання і, як мяркуецца, будзе прыняты на восеньскай сесіі Палаты прадстаўнікоў.\n«Сваю задачу бачу ў тым, каб пераканаць дэпутатаў, Савет міністраў, Цэнтр заканатворчасці прыняць гэты дакумент адначасова на дзвюх дзяржаўных мовах. Гэты закон будзе першай ластаўкай, бо адсутнасць усіх законаў на беларускай мове — ёсць прамое парушэнне Канстытуцыі і немагчымасць грамадзянам абараніць свае правы ў судовым парадку на падставе юрыдычна правамоцных законаў», — кажа Алена Анісім.\nПа ейных словах, паколькі законаў на беларускай мове няма, пераклады іх не маюць юрыдычнай сілы:\nДэпутатка патлумачыла, што гаворка вядзецца пра базавы закон, які рэгулюе «ўсё заканадаўства, усе прававыя акты». Пасля прыняцця Закону аб нарматыўна-прававых актах можна будзе казаць, што механізм прыняцця законаў на дзвюх мовах гатовы да запуску.\n«Наш падыход такі: мы не кажам, што ўсё заканадаўства трэба за адну ноч перакласці. Але тыя законы, якія рыхтуюцца да другога чытання, павінны быць адразу падрыхтаваныя і па-беларуску і, адпаведна, уносіцца на разгляд адразу на дзвюх мовах, — кажа Алена Анісім. — Ніякай вынаходкі тут няма, так працуюць усе краіны. Наша задача — вярнуць нашу краіну ў прававое поле ў справе прыняцця законаў».\nАлег Трусаў і Алена Анісім\nСтаршыня Таварыства беларускай мовы Алег Трусаў заўважыў, што сам факт прыняцця закону на беларускай мове — гэта юрыдычны прэцэдэнт. Паводле Трусава, ёсць дамоўленасць з Міністэрствам адукацыі, што Кодэкс аб адукацыі будзе рыхтавацца адразу на дзвюх мовах.


13 студзень 2014, 08:25\nШарон памёр у суботу ва ўзросьце 85 гадоў. З 2006 года былы прэм’ер знаходзіўся ў коме пасьля інсульту.\nЗ усяго сьвету паступае рэакцыя на сьмерць палітыка. Прэзыдэнт ЗША Барак Абама адзначыў значны ўклад Шарона ў разьвіцьцё габрэйскай дзяржавы. Брытанскі прэм’ер Дэвід Камерон адзначыў, што Ізраіль страціў адну з найвялікшых постацяў. Канцлер Нямеччыны Ангела Мэркель назвала Шарона «патрыётам Ізраіля». Спачуваньне народу гэтай краіны выказалі прэзыдэнт Францыі Франсуа Аланд і старшыня Эўрапейскай Рады Герман ван Рампэй.\nУ 2005 годзе Шарон, спрабуючы аслабіць напружанасьць з палестынцамі рэалізаваў плян разьмежаваньня, па якім з Паласы Газа былі выведзеныя ізраільскія вайскоўцы і габрэйскія пасяленцы. Аднак сярод палестынцаў часам існуе меркаваньне, што Шарон быў іх ворагам. Кіроўная ў Паласе Газа групоўкі «Хамас» заявіла, што вітае паведамленьне пра сьмерць былога прэм’ера Ізраіля.


Прэзідэнт Бразіліі — Вікіпедыя\nпарт.: Presidente do Brasil\nСцяг прэзідэнта Бразіліі\nз 1 студзеня 2019\n4 гады, не больш за 2 тэрміны\nПрэзідэнт Бразіліі (афіцыйна Прэзідэнт Федэратыўнай Рэспублікі Бразілія або проста Прэзідэнт Рэспублікі) — глава дзяржавы ў Бразіліі, глава выканаўчай улады і галоўнакамандуючы Узброенымі сіламі Бразіліі. Пасада ўведзена ў 1891 годзе пасля прыняцця першай рэспубліканскай канстытуцыі. Першым прэзідэнтам Бразіліі стаў Дэадору да Фансека.\nДзеючы прэзідэнт Бразіліі — Мішэл Тэмер. Гэта 37-ы прэзідэнт Бразіліі.\n3 Парадак замяшчэння\nВыбары і інаўгурацыя[правіць | правіць зыходнік]\nПаводле дзеючай канстытуцыі прэзідэнт Бразіліі не павінен быць маладзейшым за 35 гадоў. Ён выбіраецца на прамых усеагульных выбарах з ліку кандыдатаў, высунутых афіцыйна зарэгістраванымі палітычнымі партыямі і кааліцыямі. Выбары прэзідэнта Бразіліі праводзяцца за дзевяноста дзён да заканчэння паўнамоцтваў дзеючага прэзідэнта. Калі ніводны кандыдат не атрымаў абсалютную большасць галасоў, праводзіцца другі тур галасавання.\nПрэзідэнт Бразіліі ўступае на пасаду на пасяджэнні Нацыянальнага кангрэса, дзе прымае прысягу выконваць і абараняць канстытуцыю краіны, выконваць законы, спрыяць агульнаму дабрабыту бразільскага народа, падтрымліваць адзінства, цэласнасць і незалежнасць Бразіліі. Тэрмін паўнамоцтваў прэзідэнта пачынаецца з 1 студзеня года, наступнага за выбарамі.\nУ 1997 годзе ў Канстытуцыю Бразіліі была ўнесена папраўка, якая дазваляе перавыбранне прэзідэнта на другі тэрмін.\nУ кампетэнцыю прэзідэнта Бразіліі ўваходзіць падпісанне і публікацыя законаў і часовых актаў, усталяванне дыпламатычных адносін з дзяржавамі і падпісанне міжнародных дагавораў. Прэзідэнт накіроўвае на разгляд кангрэса планы развіцця і праекты бюджэту. Таксама прэзідэнт з'яўляецца вярхоўным галоўнакамандуючым Узброенымі сіламі і мае права ўводзіць надзвычайнае і аблогавае становішчы, аб'яўляць вайну, амніставаць, змякчаць прысуды.\nПрэзідэнт не можа пакідаць краіну на тэрмін большы за 15 дзён без дазволу Нацыянальнага кангрэса, у адваротным выпадку ён можа быць зняты з пасады.\nПарадак замяшчэння[правіць | правіць зыходнік]\nУ выпадку немагчымасці выканання прэзідэнтам сваіх абавязкаў іх выконвае віцэ-прэзідэнт. Калі маюцца перашкоды для выканання абавязкаў віцэ-прэзідэнтам, то далейшы парадак замяшчэння такі:\nСтаршыня Палаты дэпутатаў\nСтаршыня Федэральнага сената\nСтаршыня Федэральнага вярхоўнага суда\n↑ 1,0 1,1 Канстытуцыя Бразіліі.\nАфіцыйны сайт прэзідэнта Бразіліі\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Прэзідэнт_Бразіліі&oldid=3232194"\nДзяржаўны лад Бразіліі\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 12:55, 30 кастрычніка 2018.


Какие мотивы толкают молодых людей связать свою жизнь со службой в правоохранительных органах? | Лепель. Лепельский край. Районная газета\nКакие мотивы толкают молодых людей связать свою жизнь со службой в правоохранительных органах?\n06.07.2018 1601 Лепельскi край Комментариев нет\nЯкія матывы штурхаюць маладых людзей звязаць сваё жыццё са службай у праваахоўных органах? Што прымушае іх спачатку ісці вучыцца ў юрыдычныя вышэйшыя навучальныя ўстановы, дзе па вызначэнні высокі конкурс, старанна вучыцца, каб потым, ужо на месцах службы, дзяжурыць, выязджаць на месцы здарэнняў, працаваць з крымінальным кантынгентам? Гэтыя і шмат іншых пытанняў задаў сваёй суразмоўцы памочніку пракурора раёна Яўгеніі Банеевай.\nПрыступіла да службы нядаўна, няма яшчэ і года. Пры гэтым упэўнена сцвярджае:\n— Службай задаволена, гэта тое, чым хацела займацца.\n— Як увогуле прыйшлі да думкі аб службе ў пракуратуры, магчыма, прыклад бацькоў?\n— У маёй сям’і ніхто ніякім чынам не быў звязані з праваахоўнымі органамі, ніхто не служыў ні ў міліцыі, ні ў органах следства. Сама з дзяцінства марыла, што буду служыць у праваахоўных органах, тата гаварыў, што фільмаў наглядзелася. Пасля школы паспяхова паступіла ў Полацкі дзяржаўны ўніверсітэт, на юрыдычны факультэт, адвучылася і мяне прынялі на службу ў пракуратуру Лепельскага раёна.\n— Як вас сустрэла служба?\n— З ёй сустрэлася напрыканцы вучобы. Перад тым, як паступіць у пракуратуру, я стажыравалася ў органах следства, гэта лічыцца абавязковым. Для таго, каб весці нагляд за следствам, за выкананнем законнасці пад час расследвання крымінальных спраў, работнікі пракуратуры абавязаны ведаць і разумець, хаця б збольшага, сутнасць гэтай працы. Пад наглядам старэйшых, вопытных следчых расследвала тры невялікія крымінальныя справы. Гэта былі крадзяжы маёмасці, сусед-алкаголік сцягнуў у пенсіянеркі посуд і прапіў яго – падобнага кшталту.\nЗараз у пракуратуры няма сваіх органаў следства, гэтая функцыя перададзена асобнай структуры – Следчаму камітэту, а пракурорскія работнікі, у тым ліку і я, наглядаем за выкананнем законнасці, падтрымліваем дзяржаўнае абвінавачанне ў судзе, правяраем перад гэтым крымінальныя справы на прадмет адпавядання закону, на паўнату і дакладнасць сабраных доказаў і іншае.\n— Успомніце сваю самую складаную справу, якую давялося весці ў судзе.\n— Лепельшчына – адносна спакойны рэгіён, больш за палову злачынстваў складаюць дробныя крадзяжы маёмасці, ды і сама я тут служу пакуль што нядаўна, таму з жахлівымі, рэзананснымі справамі сутыкацца не даводзілася. Не так даўно падтрымлівала дзяржаўнае абвінавачанне ў працэсе супраць Генадзя Грыгор’ева, раней неаднаразова судзімага. На той раз яму ў віну ставіліся тры эпізоды крадзяжоў: скраў пенсію ў пажылога чалавека, залез ноччу ў незамкнёны дом і сцягнуў самавар, рэчы і пашпарт, і ў трэцім выпадку з кватэры пенсіянеркі зрэзаў кабель на люстру. Усе тры выпадкі былі даказаныя, таму суд, улічваючы, што ранейшыя судзімасці не прымусілі задумацца, прызначыў пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі.\n— Некалькі разоў даводзілася прысутнічаць на судовых пасяджэннях па крымінальных справах. Заўсёды пасля іх заставалася прыкрае, непрыемнае адчуванне, нібыта дакрануўся да чагосьці брыдкага. Як вам удаецца спраўляцца з крымінальным негатывам?\n— Самая галоўная выснова, якую я зрабіла для сябе, — пакідаць працу на працы. Дадому нічога не нясу, галаву адключаю цалкам, сапраўды, негатыву хапае. Люблю паглядзець фільмы пра містыку, фэнтазі, пагуляць у нашым парку, галоўнае – пераключыцца.\n— Пад час гутарак з людзьмі з крымінальным мінулым, на пасяджэннях суда часта лавіў сябе на адчуванні псіхалагічнага дыскамфорту. Здаецца, сядзіць чалавек у наручніках, за кратамі, а ўсё роўна яго пабойваешся. Што вам дапамагае працаваць з такім кантынгентам?\n— Мяне навучылі старэйшыя калегі, што проста так пачынаць гутарку са сваім апанентам нельга, трэба папярэдне добра падрыхтавацца, сабраць усю магчымую інфармацыю, вывучыць слабыя і моцныя бакі, выдзеліць галоўнае, што хочаш даведацца. Па-другое, упэўненасць у сабе набываецца з практыкай. І яшчэ адзін цікавы момант – форма. Як ні дзіўна, але форма мне таксама дадае ўпэўненасці, а ў суразмоўцы самаўпэўненасці змяншае.\n— Якімі справамі, акрамя крымінальных, даводзіцца займацца?\n— Летась і ў бягучым годзе прадстаўляла інтарэсы дзяржавы ў грамадзянскіх працэсах па пазбаўленні бацькоўскіх правоў. Вось дзе жах! Даволі часта ўдзельнічаем у аб’ездах дамоў і кватэр, адкуль паступаюць сігналы на неналежныя ўмовы ўтрымання дзяцей. Часта такія пабудовы і жыллём назваць можна з вялікай нацяжкай, пасля наведвання хочацца хутчэй збегчы адтуль. У тых працэсах па пазбаўленні бацькоўскіх правоў, дзе мне асабіста даводзілася ўдзельнічаць, бацькоў тых не шкада, шкада было дзяцей. Бліжэйшым часам буду ўдзельнічаць у працэсах па высяленні без выдзялення жылых памяшканняў за вялікія запазычанасці па камунальных плацяжах.\n— Кожная прафесія накладвае свой адбітак, пакідае след. Прафесія пракурорскага работніка не выключэнне?\n— Цяжка меркаваць, я ж не працавала ў іншых прафесіях. Хаця мае блізкія адзначаюць, што з часам я станаўлюся дзесьці цвёрдай, часам і жорсткай, катэгарычнай у гутарках.\nІ зусім нечакана адкрыла для сябе яшчэ адно прызначэнне пракуратуры – праваабарончае. Шмат людзей звяртаюцца менавіта ў пракуратуру па абарону сваіх правоў і законных інтарэсаў. Напрыклад, няправільна чалавеку налічылі заработную аплату або звольнілі, прадалі няякасны тавар – часта ён нясе заяву менавіта ў пракуратуру, шукае праўды там.\n← Школу она закончила с золотой медалью\nЭтих секунд хватило неизвестному вору, чтобы тайком стащить деньги и уйти →\nНачальник инспекции Министерства по налогам и сборам Республики Беларусь по Лепельскому району Майя Бородич награждена медалью «За трудовые заслуги»»\n03.12.2019 Лепельскi край Комментариев нет\nВ жизни Зинаиде Васильевне везло на хороших людей\n28.08.2018 Лепельскi край Комментариев нет


Грузінскі голас за Коласа | Созвучие\nПра беларускую вечарыну ў Тбілісі, прысвечаную 135-м угодкам Якуба Коласа, надрукавала артыкул газета “Многонациональная Грузия”.\nПра падрыхтоўку юбілейнай Коласаўскай вечарыны паведамляла ў рэдакцыю намесніца старшыні суполкі “Беларускія сябры” Лідзія Лярская-Шацірышвілі. Пісала тады, што ў Грузіі больш ведаюць пра Янку Купалу: таксама народнага паэта, класіка беларускай літаратуры, аднагодка Коласа. Купала ж часцей адпачываў у курортным гарадку Цхалтуба, а з галоўным урачом мясцовага санаторыя Эліко Метэхелі быў звязаны рамантычным сяброўствам, прысвячаў ёй вершы. Летась у Тбілісі, Цхалтуба праходзілі выставы пра жыццё і творчасць Янкі Купалы, ладзіліся літаратурныя сустрэчы, пад час якіх гучалі вершы і песні на вершы Песняра.\nЯкуб Колас і Янка Купала ў Цхалтуба. 1941 год\nА пра Якуба Коласа ў Грузіі ведаюць значна менш, хоць і ён неаднаразова бываў там, адпачываў на беразе Чорнага мора. Каб усталяваць “творчую раўнавагу”, супляменнікі на пачатку снежня ў Доме дружбы ў Тбілісі правялі вечарыну, прысвечаную Якубу Коласу. Шматлікім гасцям, сярод якіх былі беларусы, рускія, грузіны, прадстаўнікі іншых этнааб’яднанняў, расказвалі пра Канстанціна Міхайлавіча Міцкевіча (сапраўднае імя пісьменніка) як пра выдатнага паэта, празаіка, публіцыста, драматурга, навукоўца. Згадваліся цікавыя факты з яго жыцця, і не толькі тыя, што лёгка знайсці ў інтэрнэце. Лідзія Пятроўна расказала пра сяброўства пісьменніка з яе дзядулем па мацярынскай лініі, настаўнікам матэматыкі Яўгенам Васілевічам Астроўскім. Яны ў адзін і той жа час вучыліся ў Настаўніцкай семінарыі ў Нясвіжы, пасля неаднаразова сустракаліся, ліставаліся. Якуб Колас падарыў сябру кнігу “На прасторах жыцця”, падпісаную яшчэ псеўданімам Тарас Гушча. Мы пісалі ўжо, што Лідзія Пятроўна перадала кнігу з аўтографам Якуба Коласа ў Літаратурна-мемарыяльны музей пісьменніка ў Мінску (“Эстафета сяброўства і талентаў” — ГР, 23.03.2017).\nЛюбімыя вершы Якуба Коласа на імпрэзе на роднай мове чыталі сябры суполкі Павел Кірылаў, Кацярына Білуха, Алёна Собалева. У запісе гучалі песні на вершы паэта, якія даслала ў Тбілісі Марыя Міцкевіч, унучка Якуба Коласа.\nПасля імпрэзы Лідзія Лярская-Шацірышвілі напісала артыкул пра творчую вечарыну для газеты “Многонациональная Грузия”. Уключыла ў яго вялікія вытрымкі з біяграфіі паэта. “Хочацца, каб і жыхары Грузіі ведалі, дзе і ў якой сям’і нарадзіўся Якуб Колас, дзе вучыўся і працаваў, за што патрапіў у астрог, творамі якіх пісьменнікаў зачытваўся, — пісала нам Лідзія Пятроўна. — Можа, тым нехта зацікавіцца, возьме ў рукі кнігі вершаў ці апавяданняў Коласа, прачытае паэмы “Сымон-музыка”, “Новая зямля” ці нават адолее раман-трылогію “На ростанях”.\nУ працяг мараў-развагаў Лідзіі Лярскай Шацірышвілі дадамо: з маленькіх зярнятак выростаюць вялізныя дрэвы. І не выключана, што нехта з жыхароў Грузіі пасля вечарыны, публікацыі захоча пабываць на радзіме паэта, на свае вочы пабачыць, якая яна, Беларусь, апетая ды ўслаўленая Песняром яго родная зямля.\nПрочитано 564 раз\tПоследнее изменение Среда, 17 января 2018 22:39\nДругие материалы в этой категории: « І “Паўлінка” выступала, і “Купалінка”\tТашкенцкая згадка пра Якуба Коласа »


Культура - Вышыванка… ад Антона\nАнтон ТАЛАШКА, майстар з Маларыты\nМайму захапленню толькі 5 месяцаў. А мая мама, Алена Аляксандраўна, выдатна шые на машынцы, але жадання самому сесці і нешта пашыць не ўзнікала. Лічыў, што гэта зусім не мужчынскі занятак. Бавячы час у інтэрнэт-прасторы, выпадкова трапіў на сайт, які быў прысвечаны вышыўцы на машынцы. Там мужчыны з веданнем справы распавядалі пра сваё захапленне і паказвалі гатовыя работы. Мне захацелася зрабіць прыемны і нечаканы падарунак для сваёй мамы. Вось і ўзяўся за ажыццяўленне задуманага.\nУнікнуць у сутнасць справы было не так і цяжка, быццам бы адразу ўсё стала атрымлівацца. Пра захапленне даведалася і мама: стала падказваць, дапамагаць, раіць.\nЦяпер я сябе магу, напэўна, лічыць спецыялістам. На 60 футболках ужо вышыты ўзоры. Але яны не паўтараюцца, не аднолькавыя, а зусім розныя. Таму кожная вышытая футболка — штучны тавар, эксклюзіўны. Спачатку былі простыя ўзоры, затым — больш складаныя. Цяпер жа я пераключыўся на маларыцкі строй адзення, што захапляе сваёй самабытнасцю, непаўторнасцю: мы звыкла ацэньваем тканыя і вышытыя рэчы з пазіцыі прыгажосці, асаблівасці арнаменту, гармоніі каларыту. Але народная вышыўка і ткацтва — яшчэ і бяздонная крыніца культурна-гістарычных звестак. Што ні ўзор — то сімвал! Цікава ж даведацца, пра што распавядаюць яны. У гэтым мне дапамагае спецыяльная літаратура. Хлопец ці дзяўчына ў вышытай у народным стылі футболцы выглядае вельмі эфектна, стыльна… Адным словам, прыгожа. Акрамя таго, я заўважыў, што ў сучаснай моладзі ёсць пэўная патрэба ў нацыянальнай сімволіцы, цяга да роднага. Адзенне ў народным стылі становіцца модным, запатрабаваным.\nКалі вельмі сціпла апісаць, то спачатку выбіраю ўзор, затым арнамент (малюнак) пераношу ў камп’ютар. Сам жа працэс вышывання адной футболкі ў мяне займае недзе тры гадзіны… Неабходныя кансультацыі мне дае дырэктар Маларыцкага раённага цэнтра народнай творчасці Валянціна Струнец.\nУжо падрыхтавана (у камп’ютарным варыянце) 26 мужчынскіх і 14 жаночых арнаментаў, а таксама яшчэ 50 адвольных узораў. Усё гэта можна ў любы момант запусціць у вытворчасць. Цяпер пераводжу у камп’ютар узоры маларыцкага строю адзення. Між іншым, пяць мужчынскіх на сённяшні дзень ужо гатовы.\nЗанатаваў Мікалай НАВУМЧЫК


Чым пакрыць дах дома: выбар матэрыялу для даху - Блог пра рамонт\nЯкі элемент пабудовы мае прыярытэтнае значэнне? Вылучыць нешта адно не ўяўляецца магчымым. Без моцнага і трывалага падмурка, дыхтоўных сцен складана сабе ўявіць ўтульны дом. Дах абараняе ўсю пабудову ад негатыўнага ўплыву ападкаў, таму неабходна з асаблівай дбайнасцю і ўвагай падыходзіць да пытання выбару дахавага матэрыялу і яго наступнага мантажу.\nАд таго якой якасці дахавы матэрыял будзе выкладзены на кроквавую сістэму, залежыць камфортнасць пражывання ў доме. Да яго таксама прад'яўляюцца свае пэўныя патрабаванні:\nтрываласць. Дах павінна вытрымліваць моцныя ападкі, а таксама вага чалавека пры правядзенні дробных рамонтных работ на ёй.\nДаўгавечнасць. Кліматычныя дэструктыўныя фактары (перапады тэмпературы, вільготнасці, сонечныя выпраменьвання, выпадзенне ападкаў) актыўна ўплываюць на знос пакрыцця.\nневялікая вага. Прымяненне спецыяльнай тэхнікі азначае дадатковыя выдаткі, г.зн. танней праводзіць работы па мантажы самастойна.\nЭстэтычны вонкавы выгляд. Дах павінен быць не толькі трывалай, але і радаваць позірк.\nСучасны будаўнічы рынак здольны прапанаваць немалая колькасць розных матэрыялаў, якія адказваюць усім гэтым патрабаванням. Выбар вялікі. Але ўсё ж, чым пакрыць дах дома?\nЦяпер ёсць магчымасць падабраць пакрыццё для даху на любы густ і дастатак, як цалкам натуральнае, так і вырабленыя з палімераў. Прадстаўленыя на рынку матэрыялы можна ўмоўна падзяліць на некалькі відаў:\nКожны з іх валодае сваімі плюсамі і мінусамі. Вырашаць, чым лепш скарыстацца трэба будзе самастойна. Можна толькі ў агульных рысах апісаць іх ўласцівасці.\nСамы распаўсюджаны і даступны з іх - руберойд. З яго атрымліваецца досыць прыстойная дах, з пункту гледжання эксплуатацыйных якасцяў, аднак, гэты матэрыял мэтазгодна ўжываць на аднасхільных варыянтах канструкцыі даху. З часам, пры ўздзеянні адмоўных тэмператур, руберойд губляе эластычнасць і схільны да парэпання.\nАдзін з найбольш распаўсюджаных дахавых матэрыялаў. Валодае добрымі паказчыкамі трываласці, даўгавечнасці і вільгацятрываласці. Пакласці шыфер будзе адносна нядорага, але звыклы для нас шыфер мае даволі вялікую вагу, што значна павялічыць агульную нагрузку на кроквавую сістэму, з прычыны чаго яе неабходна будзе дадаткова ўмацоўваць. Шыфер схільны да адукацыі на яго паверхні моху, ён першапачаткова досыць далікатны, і з гадамі эксплуатацыі гэта ўласцівасць будзе толькі ўзмацняцца.\nПрафіляваныя металічныя лісты\nЛісты профнасціл трывалыя, простыя ў мантажы і маюць лёгкі вагу. Матэрыял цалкам непатрабавальны ў выкарыстанні, мае вялікі тэрмін эксплуатацыі. Адзначым і яго пэўныя адмоўныя якасці. Пакрыццё з гэтага металу будзе некалькі шумным, таму трэба правесці дадатковыя работы па забеспячэнню шумаізаляцыі даху. Дарэчнай будзе і гідраізаляцыя, так як пры перападах тэмпературы на ўнутранай паверхні даху адбываецца працэс кандэнсацыі вільгаці.\nУ цэлым, гэты матэрыял мала адрозніваецца ад папярэдняга. Сама па сабе металадахоўка тонкая, яе вельмі проста пагнуць ці пашкодзіць цэласнасць вонкавага ахоўнага пласта, што прывядзе да адукацыі карозіі і страты эксплуатацыйных характарыстык пашкоджаным участкам даху.\nПрымяняецца з даўніх часоў. Валодае выдатнымі характарыстыкамі. Тэрмін эксплуатацыі такога пакрыцця вылічаецца дзесяцігоддзямі. Вільгацятрываласць, шумаізаляцыйныя якасці, ўстойлівасць да ўздзеяння ультрафіялету - усё гэта ўласціва чарапіцы. Існуе і зваротная бок - гэта параўнальна высокая далікатнасць матэрыялу і досыць вялікую вагу. Натуральная чарапіца дарагая, але класічны стыль і высокія паказчыкі па многіх характарыстыках таго каштуюць.\nДах з мяккай чарапіцы складаецца з пласцін, візуальна падобных з папярэднім матэрыялам. Такое пакрыццё валодае добрымі паказчыкамі па многіх напрамках. Пры правядзенні дахавых работ неабходна выконваць пэўныя правілы. Пры ўздзеянні высокіх тэмператур стыкі асобных элементаў даху наглуха заплавляются самі па сабе. З аднаго боку, гэта станоўчым чынам адбіваецца на паказчыках вільгацятрываласці, але з другога - не дазваляе паўнавартасна цыркуляваць паветры. Таму кладку мяккай чарапіцы мэтазгодней за ўсё даручыць адмыслоўцам.\nВалодае ўражлівымі паказчыкамі даўгавечнасці і трывальнымі характарыстыкамі. Мае гідраізаляцыйныя і шумоподавляющие ўласцівасці. Параўнальна просты з пункту гледжання мантажу. Выдатна спраўляецца з адмоўнымі ўздзеяннямі вільгаці, ультрафіялету, адмоўных тэмператур і ветру. Адзначым ўстойлівасць ондулина да адукацыі рознага роду грыбкоў і высокую экалагічнасць. Пакрыццё з яго дастаткова трывала, каб вытрымліваць вагу чалавека. Гэты фактар асабліва важны пры правядзенні рамонтных прац. Таксама лісты ондулина не рэпаюцца пры ўжыванні падчас мантажу даху цвікоў.\nСучасны будаўнічы рынак прапануе вялікая колькасць магчымых для ўладкавання даху варыянтаў, здольных задаволіць любыя патрабаванні. Можна падабраць патрэбны матэрыял, зыходзячы з экалагічнасці, эксплуатацыйных характарыстык, эстэтычных якасцяў, цэнавых паказчыкаў небудзь іншых меркаванняў. Некаторыя пакрыцця даволі простыя з пункту гледжання мантажу, і выканаць гэтыя працы можна самастойна, для іншых - спатрэбяцца паслугі спецыялістаў, бо ад якасці выканання даху залежыць даўгавечнасць ўсёй канструкцыі.\nСледующаяЯк выбраць ўваходныя сталёвую дзверы: бяспека дома


Плюсы і мінусы ўступлення ў сро\nГалоўная ➠ Недахопы ➠ Плюсы і мінусы ўступлення ў сро\nАпублікавана 29.12.2016 13:58\nЯк толькі з'явілася магчымасць стаць членам СРО, многія будаўнічыя кампаніі задумаліся: ўступаць у самарэгулявальную арганізацыю або далей працягваць займацца сваёй дзейнасцю, але з некаторымі абмежаваннямі.\nВарта заўважыць, што прадпрымальніцтва з'яўляецца творчым і індывідуальным справай, таму кожны бізнесмен ацэньвае для сябе перавагі і недахопы такога рашэння. У гэтым артыкуле азнаёмімся, чым добра і чым дрэнна быць членам СРО. Калі вы жадаеце больш аб гэтым даведацца, то больш падрабязную інфармацыю на сайце.\nГалоўнае годнасць заключаецца ў тым, што ваш від дзейнасці павінен адпавядаць заканадаўчым патрабаванням. Пры выкананні будаўнічых, праектных або інжынерных работ і зусім, быць членам СРО – абавязковае патрабаванне. Каб кантралюючыя органы не выказвалі прэтэнзій і не выпісвалі штрафаў, патрабуецца прывядзенне ў парадак юрыдычнай дакументацыі. У выпадку, калі дакументацыя ў поўным парадку, гэта згуляе для вас у лепшы бок, у асаблівасці падымецца рэпутацыя сярод заказчыкаў. Адштурхваючыся ад гэтага, можна заўважыць, што, калі ўступіць у СРО, вы выгадна будзеце адрознівацца ад іншых кампаній-канкурэнтаў, якія гэтага не зрабілі. Будучы членам СРО ў вас з'явяцца новыя партнёры і дзелавыя сувязі. Неабходна разумець, што імідж фірмы гуляе ключавую ролю пры выбары заказчыкам кампаніі.\nЯшчэ адно годнасць – у абавязковым парадку варта павысіць якасць і бяспеку будаўнічых работ. Дзякуючы выразна рэгламентаваным правілах можна арганізоўваць дзейнасць кампаніі больш выразна. На ахову працы часцяком не звяртаюць увагу, у выніку чаго ўсплывае мноства штрафаў. Як вынік, пачынаюцца судовыя разбору, а заказчык працягвае чакаць сваю жылплошчу. Адным словам, будучы членам СРО, кампанія становіцца больш адказнай, пры гэтым мабілізуюцца яе сілы. А калі заказчык нядобрасумленна выканае ўскладзеную на яго задачу, то ўсе страты будуць кампенсаваныя стабілізацыйным фондам СРО.\nВарта таксама адзначыць той факт, што ажыццяўляецца добраахвотная сертыфікацыя, а гэта, у сваю чаргу, гарантуе, што ўсе працы ў галіне будаўніцтва будуць выкананы максімальна якасна. Зыходзячы з гэтага можна павысіць канкурэнтаздольнасць кампаніі.\nВядома, ўступленне ў СРО накладвае пэўныя адмоўныя моманты на кампаніі. Галоўны, найбольш затратны мінус – неабходнасць фінансавых укладанняў у якасці членскага ўзносу. У любым выпадку, каб бізнес квітнеў, у яго неабходна пастаянна ўкладвацца, а калі ўлічыць, што, у агульным, СРО павышае якасць работ, гэта таго варта.\nПеравагі і недахопы падвеснай столі


Брэсцкія прадпрымальнікі пратэстуюць супраць "паэтапнага зносу кіёскаў"\nhttp://spring96.org/be/news/62880 2013 2013-04-26T12:59:36+0300 2013-04-26T12:59:36+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/kiosk_tut.by.jpg\nНа іх калектыўны зварот 25 красавіка ў гарвыканкаме прайшла сустрэча з кіраўніцтвам горада і дэпутатамі.\nПрадстаўнікі дробнага бізнесу папрасілі адмяніць ці змяніць рашэнне, прынятае ўладамі ў жніўні 2012 года. Гаворка ідзе пра "канцэпцыю ўпарадкавання і арганізацыі сучасных формаў дробнарознічнага гандлю і паслуг" у абласным цэнтры. Паводле дакументу, быў зацверджаны "графік паэтапнага вываду з эксплуатацыі павільёнаў і кіёскаў". У перыяд 2012-2015 году быў прадугледжаны знос каля 200 гандлёвых аб'ектаў, 58 з якіх — сёлета.\nПрадпрымальнікі кажуць, што гэтае рашэнне пазбаўляе іх працы.\nКіраўнік Брэста Аляксандр Палышанкоў нагадаў, што ўсе згаданыя павільёны - часовыя пабудовы, і іх гаспадары мусяць быць падрыхтаванымі, што дамова аб арэндзе можа быць не працягнутая. Разам з тым Палышанкоў запэўніў, што рашэнне, якое нібыта было прынятае падчас яго бальнічнага, будзе перагледжана. Канчатковае рашэнне прыняць ці адмяніць графік, прыме гарвыканкам.\nСваё меркаванне на сустрэчы ад імя гарадскога савету дэпутатаў выказаў і яго кіраўнік Генадзь Масько. Насуперак абяцанням Палышанкова, ён лічыць адыход ад запланаванай "канцэпцыі паляпшэння горада" непатрэбным.\n26.04.2013 Тэгі: правы працоўных


Графен - Навукоўцы стварылі мініяцюрную лямпачку новага тыпу з графена\nНавіны тэхналогіі - Навукоўцы стварылі 'робата-аватара' для паралізаваным людзей\nПіва алкаголь - З 1 ліпеня ўступілі ў сілу новыя правілы рэгулявання вытворчасці і абароту піва ў Украіне\nАпублікавана 01.07.2015 15:17\nЎзмацненне актыўнасці гена PPP1r3G ператварае алкаголь у глікаген, які значна зніжае назапашванне тлушчу ў печані\nНавукоўцы з Інстытута праблем сілкавання пры Кітайскай акадэміі навук у Шанхаі паведамляюць, што выявілі ген PPP1r3G, які дапамагае ператвараць алкаголь у глікаген, а не ў тлушч, што робіць яго карысным для печані.\nГен PPP1r3G прысутнічае як у чалавека, так і ў жывёл.\nПадчас эксперыментаў на лабараторных пацуках навукоўцы выявілі, што ўзмацненне актыўнасці гена PPP1r3G ператварае алкаголь у глікаген, які значна зніжае назапашванне тлушчу ў печані. Вынікі дадзенага даследавання ўжо апублікаваныя ў навуковым часопісе Journal of Lipid Research.\n"Вынікі даследавання даюць нам магчымасць па-новаму зірнуць на праблему ўжывання алкаголю. Зробленае адкрыццё можа прывесці да распрацоўкі новых лекаў, здольных паменшыць негатыўнае ўздзеянне алкаголю на арганізм", - кажа аўтар даследавання, прафесар Чэн Ян.\nНазапашванне залішняга тлушчу прыносіць значны шкоду арганізму чалавека. Глікаген, які з'яўляецца складаным вугляводам, выступае ў ролі крыніцы энергіі. Глікаген нашмат чысцей тлушчаў і адкладаецца ў асноўным у печані і цягліцах.\nУ Расіі хваляць 'праваслаўную' барацьбу Ципраса супраць ЕС, але грошай не даюць & ndash; FT\nТэракт у Тунісе - Тэракт у Тунісе апублікавана відэа нападу на турыстаў\nУкраіна трансферы - канаплянка дамовіўся з 'Тотэнхэмам'


Удава нобелеўскага лаўрэата выйшла на волю пасля сямі гадоў хатняга арышту\n10.07.2018 / 10:19\nУдава лаўрэата Нобелеўскай прэміі міру, кітайскага праваабаронцы Лю Сяабо змагла пакінуць краіну пасля больш чым сямі гадоў хатняга арышту. Пра гэта паведамляе South China Morning Post.\nПа дадзеных выдання, 57-гадовая Лю Ся накіроўваецца ў Германію. Яна вылецела раніцай у аўторак на самалёце авіякампаніі Finnair. Чакаецца, што паэтка спачатку прыбудзе ў Фінляндыю і ўжо адтуль вылеціць у Берлін. Брат жанчыны напісаў у сацсетках, што яна з'ехала ў Еўропу, каб «пачаць новае жыццё». Ён не прывёў ніякіх падрабязнасцяў, але падзякаваў усім за падтрымку.\nПаэтка знаходзілася пад хатнім арыштам з 2010 года, калі яе мужу была прысуджана Нобелеўская прэмія. Кітайскія ўлады заяўлялі, што ніхто не ўтрымлівае Лю Ся супраць волі. Па словах сяброў жанчыны, пасля многіх гадоў абмежавання волі ў яе развілася дэпрэсія, і яна не можа засыпаць без лекаў.


Будзьма беларусамі! » Гісторыя з полацкім Верхнім замкам — усё адно як, калі б Красную плошчу ператварылі ў дробнааптовы рынак\nГісторыя з полацкім Верхнім замкам — усё адно як, калі б Красную плошчу ператварылі ў дробнааптовы рынак\nПа традыцыі позняя восень у Беларусі — самы час для актывізацыі работ на аб’ектах спадчыны. І гэта не таму, што рамантыка і дэкаданс. Проста раней іншых клопатаў хапала. Дажынкі там, разумееце, піша Ян Бертонавіч на старонках выдання «Свабодныя навіны».\nВось і на Верхнім замку ў Полацку нядаўна пачаліся раскопкі — хоць планаваліся яшчэ ў траўні. Фатаграфіі бедных студэнтаў, якія выкалупваюць з вязкай жыжы рэшткі першай на нашых землях сталіцы — выдатны паказчык таго, як ідуць справы са «спадчынай». Ды і ўся гэтая нядаўняя гісторыя, якая здарылася з Верхнім замкам-таксама.\nРаскопкі на Верхнім замку ў Полацку, кастрычнік 2021 года. Фота Кірыла Смалякова, gorod214.by\nАрхеолагі спяшаюцца. Зусім хутка гэтае месца закатаюць у асфальт, і тады старажытны Полацк назаўжды будзе страчаны для вывучэння. Ледзь не упрытык да сцен Сафіі будуюцца карпусы кадэцкага вучылішча.\nВерхні замак — гэта святая святых беларускай нацыянальнай ідэі. Менавіта тут зарадзілася наша першая дзяржава, тут Рагнеда адшыла нахрапістага жаніха, а потым выў на месяц Усяслаў Чарадзей. Канкрэтна тут, з дакладнасцю ледзь не да метра!\nПабудаваць у такім месцы інтэрнаты, спартзалы і цір — гэта прыкладна як ператварыць Красную плошчу ў дробнааптовы рынак тавараў з Кітая ці засеяць гарадзішчы Кернаў бульбай.\nЗласліўцы, вядома, адразу ўбачылі ў гэтым рашэнні ідэалагічную дыверсію. Што нядзіўна. Сам кадэцкі корпус упершыню з’явіўся ў Полацку пры Расійскай імперыі — адсюль і шлейф асацыяцый.\nЦяперашняе вучылішча ганарыцца сваёй пераемнасцю. Таму пра Канстанціна Астрожскага кадэты наўрад ці пачуюць, а вось рускіх цароў, мяркуючы па праекце экспазіцыі музея, яны будуць ведаць як родных. Плюс нядаўна стала вядома, што частка вучняў наогул прыедуць з Расіі — відаць, для мацнейшага выхавання патрыятызму сярод нашых вайскоўцаў.\nАле асабіста я наважуся тут запярэчыць. Справа зусім не ў ідэалогіі — занадта высока бераце. Справа ў элементарным прагматызме. Так, як яго ў нас разумеюць чыноўнікі.\nМаштабнасць планаў і неабавязковасць выканання\nПра ператварэнне Полацка ў турыстычную Меку пачалі казаць яшчэ пры Савецкім Саюзе. Але лёс Уладзіміра ці Чарнігава ён не паўтарыў. Справа абмежавалася толькі якаснымі кропкавымі рэстаўрацыямі — у першую чаргу, самой Сафіі. Чаго было яўна недастаткова.\nСамо сабой зразумела, пры незалежнасці гэтыя размовы сталі нашмат гучнейшымі. І датычыліся яны ў першую чаргу, вядома, Верхняга замка. Уладзімір Цялежнікаў і іншыя энтузіясты абівалі парогі кабінетаў, прапаноўваючы комплексны план рэгенерацыі гэтай тэрыторыі пад турыстычны цэнтр. Чыноўнікі, вядома, падтаквалі, але на самой справе — адмахваліся ад іх, як ад назойлівых мух.\nСпрачацца пра дэталі плана можна да бясконцасці, што вельмі любяць рабіць нашы яэнтузіясты. Як аднаўляць, на які перыяд, якія павінны быць функцыі ў гэтых будынкаў, каму і за што ставіць помнікі ... навукоўцы і проста зацікаўленыя людзі доўга абмяркоўвалі ўсё гэта на круглых сталах і канферэнцыях.\nНарэшце іх спадзяванні знайшлі адлюстраванне ў сур’ёзным дакуменце — комплекснай праграме развіцця Полацка на 2008-2015 гады, прынятай на самым высокім узроўні.\n«Інвестыцыйныя праекты па Верхнім замку шыкоўныя — проста мара турыста. Тут хочуць узнавіць страчаныя будынкі базыльянскага кляштара, музеефікаваць руіны храмаў і грамадзянскіх пабудоў XII стагоддзя, стварыць цэнтр гісторыі і археалогіі Полацка — на яго базе арганізаваць пастаянна дзеючую археалагічную экспедыцыю і прыцягнуць да раскопак валанцёраў. У планах — музей гісторыі беларускай дзяржаўнасці, пешаходны мост, абарончыя вежы, назіральныя пляцоўкі, вялікія і маленькія гасцініцы, кафэ ў сярэднявечным стылі», — яшчэ нядаўна апісвала перспектывы самая салідная газета.\nГэтая праграма магла ператварыць звычайны правінцыйны гарадок (якім Полацк, на жаль, з’яўляецца па сённяшні дзень) у магутны турыстычны цэнтр. Планаў было шмат, і датычыліся яны не толькі Верхняга замка. Скажам, у былым Доме афіцэраў — цудоўным узоры Савецкага ампіру — ужо гадоў шэсць таму павінен быў адкрыцца музей гісторыі горада.\nРадасныя энтузіясты тады не разумелі простую рэч: маштабнасць планаў у нас кампенсуецца неабавязковасцю іх выканання.\nТаму ў Доме афіцэраў да гэтага часу абсыпаецца тынкоўка. Праўда, гавораць, шматгадовая эпапея скончылася, хутка рэканструкцыя. Але замест музея там будзе куды больш патрэбны аб’ект — ваенная кафедра.\nДом афіцэраў у Полацку, фота gorod214.by\nТлумачэнне ўсяму гэтаму простае: няма грошай! У сэнсе ў бюджэце. Інвестары-багачы ўкладвацца ў музей дзяржаўнасці таксама не паспяшаліся — што ў прынцыпе нядзіўна.\nГады ішлі, закінутыя карпусы бальніцы на Верхнім замку паступова развальваліся, тэрыторыя дэградавала...\nАле раптам грошы знайшліся! Прычым менавіта ў дзяржказне! Прычым адразу і шмат: усе працы планавалася завяршыць гады за тры. Але зусім не на будаўніцтва знакавага турыстычнага комплексу, які меў нядрэнную перспектыву рэнтабельнасці, а проста на аб’ект адукацыі, які ўвогуле можна было размясціць дзе заўгодна.\nДумаю, справа была так. Хтосьці (куды больш уплывовы, чым усе нашыя навукоўцы) пралабіраваў будаўніцтва кадэцкага корпуса, і яно ўвайшло ў Дзяржінвестпраграму. А хтосьці без ценю сумневу вылучыў пад будоўлю закінуты і прыдатны ўчастак. Прычым усе гэтыя рашэнні, як мне здаецца, прымаліся без задняй думкі і на не вельмі высокім узроўні.\nМожа, мясцовыя ўлады нават з палёгкай уздыхнулі: фу, пазбавіліся! А то ад гэтых замкаў адны праблемы.\nХтосьці, вядома, нагадае, што кадэцкі корпус пры цары гароху размяшчаўся менавіта там, дзе ён зараз будуецца. Гэта значыць усё гістарычна. Але, як па мне, аргумент слабаваты. Скажам, іншы цар, Пётр, наагул ператварыў Сафію ў парахавы склад, папярэдне па п’янай лавачцы выразаўшы яе клір. Дакладна, не ўсе гістарычныя факты — прыклады для пераймання.\nВось і ў Гродне мясцовыя ўлады не сталі ператвараць Стары замак у казармы, як гэта калісьці было. А замест гэтага вярнулі яму каралеўскі выгляд (прэтэнзіі некаторых гісторыкаў да некаторых дэталяў — тэма асобная). І ў горадзе з’явілася яшчэ адна візітоўка.\nА тое, што ў музеі кадэцкага вучылішча будзе размешчаны партрэт таго самага Пятра — гэта, вядома ж, сімвалічна.\nПлітачка і кветнічкі\nДля паўнаты карціны тут дарэчы будзе ўспомніць гісторыю Мінскага замчышча. У пачатку 80-х мне давялося пабываць на раскопках, якія ладзіў там Георгій Штыхаў. І ўжо тады было зразумела, што гэтыя вузкія вулачкі XII стагоддзя са счарнелымі зрубамі — сапраўдная бомба, здольная разарваць свядомасць сучасніка.\nГэта як быццам новае вымярэнне гісторыі Мінска. Таго звыклага нам панэльнага горада, дзе самаму старому будынку ўсяго толькі гадоў чатырыста.\nЗрубы ледзь не знішчылі пры будаўніцтве метро, але ўсё ж закансервавалі — чытай закапалі назад. Гісторыкі песцілі мару зрабіць там музей — і тым самым пашырыць бачную гісторыю Мінска гадоў на пяцьсот.\nІ вось да канца двухтысячных нарэшце ўсё зрушылася з мёртвай кропкі. У прэсе з пенай у рота абмяркоўваліся канцэпцыі грандыёзнага музейнага комплексу. Дакладней, толькі верхняя яго частка: усе, вядома, сыходзіліся ў тым, што яго ядро — гэта як раз тая ўнікальная аўтэнтыка, якая захавалася пад зямлёй.\nХтосьці прапаноўваў пабудаваць на паверхні макет старажытнага горада, хтосьці — аднавіць кварталы пачатку ХХ стагоддзя, хтосьці пераконваў гэтае месца наогул не забудоўваць, таму што ўсё вакол і так заурбанізавана.\nБарацьба добрага з лепшым вялася не на жыццё, а на смерць. У выніку — татальная нічыя. Улады спачатку правялі конкурс, а праз нейкі час адмянілі яго вынікі, спаслаўшыся на тое, што навукоўцы яшчэ не прыйшлі да агульнай высновы. І, вядома, паабяцаўшы вярнуцца да гэтай тэмы.\nПасля чаго тэма адразу і назаўжды знікла з навіновага парадку дня. Аб Мінскім замчышчы трывала забылі. Бо гэта вельмі дорага! А пару гадоў таму быў апублікаваны рэндэр, дзе сакральны для сталіцы пятачок прапаноўвалася пакрыць плітачкай і засадзіць кветнічкамі. І прыгожа, і рацыянальна!\n...Ну, ды гэта яшчэ паўбяды. Прыбраць квеьнічкі, каб адкрыць доступ да ўнікальных артэфактаў — справа няхітрая. Асабліва, калі да ўлады нарэшце прыйдуць людзі з іншым мысленнем.\nА вось выкарчаваць з Верхняга замка спартзалы і ціры будзе несувымерна затратней і складаней.


У Панаме да СДМ адкрылі Парк Хрыстанаўтаў – віртуальны біблійны свет | Krynica.info\nУ Панаме да СДМ адкрылі Парк Хрыстанаўтаў – віртуальны біблійны свет\nУ Панаме 22 студзеня каталіцкія Сусветныя дні моладзі пачаліся Святой імшой, якую ўзначаліў арцыбіскуп Панамскі Хасэ-Дамінго Ульёа Менд’ета.\nІмша распачалася спевам у гонар Маці Божай Старажытнай la Antigua у рытме традыцыйнай лацінаамерыканскай самбы.\nАрцыбіскупу саслужылі каля трохсот біскупаў, сярод якіх – адказны за моладзь у беларускім епіскапаце біскуп Юзаф Станеўскі, а таксама больш за тысячу святароў, паведамляе catholic.by.\nУ гаміліі арцыбіскуп нагадаў, што па панамскай зямлі прайшоў канал, які, падзяліўшы вадою Паўночную і Паўднёвую Амерыкі, адначасова яшчэ мацней з’яднаў іх, скараціўшы адлегласці водным шляхам. Цяпер Панама яднае людзей, прымаючы моладзь з усяго свету.\nПастыр панамскага Касцёла звярнуў увагу таксама на цяжкасці, які перажывае народ яго краіны, адзначыўшы пры гэтым, што тое, чым жыве моладзь у Панаме, датычыцца і моладзі ва ўсім свеце.\nПа пачатку СДМ было прымеркаванае адкрыццё новай лініі метро і “Парка Хрыстанаўтаў”.\nДругая лінія метро ў панамскай сталіцы спалучыла цэнтр горада з міжнародным аэрапортам Токумэн. Да 28 студзеня праезд будзе бясплатным. У цырымоніі адкрыцця ўзяў удзел арцыбіскуп Панамы Хасэ Дамінга Ульёа, ён жа адкрыў 19 студзеня тэматычны “Парк Хрыстанаўтаў”, у якім, дзякуючы віртуальнай рэальнасці, можна акунуцца ў рэалій біблійных часоў. Аўтары ініцыятывы кіраваліся ідэяй евангелізацыі з дапамогай новых тэхналогіяў.\n23.01.2019 У свеце| Тэгі: каталікі, моладзь, рэлігія, СДМ\nЕўропу падчас СДМ Папе Францішку прэзентавалі па-беларуску\nМітрапаліт Кандрусевіч на Сусветных Днях Моладзі: У Царкве ёсць месца і Марыі, і Марце\nПантыфік у Кракаве да святароў: Не зачыняйцеся ў сваім асяродку!\nБіскуп Кашкевіч у Кракаве на СДМ: Божая міласэрнасць запаліла ўвесь свет


Засуха ў спякоту\n9 жніўня, Жодзіна, стадыён “Тарпеда”, 630 гледачоў, суддзя – А.Кульбакоў (Гомель), “Тарпеда-БЕЛАЗ” – “Слуцк” – 0:0.\n“Тарпеда- БЕЛАЗ”: Часноўскі, Чэлядзінскі, Сяр-дзюк, Бурко, Панкавец, Дземідовіч, Селява, Хачатуран, Скавыш(78 хв. Васькоў), Рабянок (62 хв. Кібук), Глеб( 63 хв. Платонаў).\nВось і завяршыўся амаль месячны перапынак у чэмпіянаце Беларусі і, здавалася, заўзятары футбола павінны былі засумаваць па гульні, але агледзеўшы трыбуны стадыёна “Тарпеда” пад час матча са “Слуцкам”, нявольна ўзнікала пытанне: “Ці любяць футбол у нашым горадзе?”. Крыху больш паўтысячы гледачоў сабралiся каб паназіраць за гульнёй аўтазаводцаў. Зразумела, летняя спякота і дачныя справы не маглі адмоўна не адбіцца на колькасці, але, на мой уласны погляд, галоўная прычына памяншэння наведвальнікаў бачыцца ў гульні аўтазаводцаў. Нестабільнасць выступлення нашых землякоў у гэтым сезоне працягваецца. І матч са “Слуцкам” стаў яскравым доказам наяўнасці гэтай праблемы.\nПасля галявога кубкавага салюта ў сустрэчы з “Оршай”, здавлася, ёсць усе падставы чакаць працягу – на жаль, не атрымалася. Случчанам, якія знаходзяцца ўнізе турнірнай табліцы, тэрмінова патрэбна выпраўляць сітуацыю і менавіта па гэтай прычыне ў іх складзе з’явіліся тры афрыканскія легіянеры з Кот-д’Івуара. І трэба адзначыць, яны аднасэнсоўна ўзмацнілі гасцей. Адзін з іх (Куаджа) “цэменціраваў” цэнтр абароны і не аднойчы менавіта яго дакладныя дзеянні не дазвалялі аўтазаводцам вырвацца на аператыўны прастор. Дарэчы, колькасць галявых момантаў, створаных дзвюма камандамі, была мінімальнай. Бо у першую чаргу сапернікі клапаціліся аб шчыльнасці ўласнай абароны. У дзеяннях аткуючай лініі нашых землякоў не хапала сыграннасці. І гэта не дзіўна, бо Скавыш, Дземідовіч і Рабянок праводзяць толькі другі матч за тарпедаўцаў. А тут яшчэ не пайшла гульня ў Глеба, ад якога звычайна сапернікі і чакаюць самай вялікай непрыемнасці. Вось і атрымалася, што да перапынку па-сапраўднаму галявы момант ля варот “Слуцка” быў створаны толькі адзін. Пасля прастрэла з левага фланга Хачатуран ударыў злёту ў адзін дотык, але цудоўна згуляў галкіпер гасцей Лесько. Быў яшчэ адзін эпізод, які выклікаў шквал эмоцый на трыбунах. Парнёры вывялі Дземідовіча сам на сам з галкіперам і наш нападаючы ў выніку сутыкнення аказаўся на футбольным газоне. Пенальці – паказалася большасці прыхільнікаў аўтазаводцаў, але арбітр паказаў, што трэба працягваць гульню. Неаднаразовы прагляд гэтага моманта на відэа не здолеў прывесці да адзінага вываду.\nДругі тайм стаў лагічным працягам першай паловы. І зноў сапернікі гулялі вельмі прагматычна, чакаючы пры гэтым чужых памылак. А іх, як можна здагадацца, было няшмат. Случчане, цудоўна разумеючы, што нічыя ў гасцях – негоршы вынік, усе ж спрабавалі вярнуцца ў родны горад з перамогай. Некалькі разоў толькі бліскучая рэакцыя Часноўскага выра-тоўвала тарпедаўцаў, а аднойчы, калі і наш галкіпер ужо аказаўся толькі гледачом, мяч з пустых варот выбіў капітан Аляксей Панкавец. Было горача і ля супрацьлеглых варот, праўда, нячаста і зноў з нулявой выніковасцю. Ігар Крыўшэнка спрабаваў змяніць сітуацыю заменамі, але і выйшаўшыя гульцы не здолелі “размачыць” Лесько. Найбольш рэальны момант быў у Кібука, але мяч, ляцеўшы ў рамку, выбілі абаронцы гасцей. Такім чынам, нулявую нічыю, зафіксаваную галоўным арбітрам, трэба прызнаць справядлівым вынікам, што, дарэчы, і падцвердзілі галоўныя трэнеры пад час пасляматчавай прэс-канферэнцыі. Ну, а заўзятарам тарпедаўцаў застаецца спадзявацца на тое, што з часам навабранцы знойдуць поўнае паразуменне з партнёрамі, і вернецца тая мінулагодняя гульня, якая прыносіла шмат станоўчых эмоцый.\nА вось дублёры парадавалі. Яны дабіліся буйной перамогі над сапернікамі са Слуцка – 7:1. Хе-трык на рахунку Анатоля Макарава, двойчы вызначыўся Кнацько-Штрэк і яшчэ па аднаму мячу правялі Белко і Цурко.\nНаступны паедынак “Тарпеда-БЕЛАЗ” правядзе ў Мозыры супраць мясцовай “Славіі”, а на сваім полі аўтазаводцы 23 жніўня будуць прымаць сталічнае “Дынама”. Пачатак гульні ў 20 гадзін.


Віцебскія журналісты просяць Шуневіча дапамагчы прачытаць «шыфроўкі» ад міліцыянтаў\nНезалежныя журналісты з Віцебску Алена Шабуня і Вячаслаў Лазараў звярнуліся да міністра ўнутраных справаў Ігара Шуневіча па дапамогу: ніхто не можа прачытаць паперу ад ягоных віцебскіх падначаленых. Вядзецца пра афіцыйныя лісты з Віцебскага РАУС.\nПратакол, які даслалі з Віцебскага РАУС\nМіліцыянты склалі пратаколы з нагоды «незаконнага вырабу прадукцыі СМІ». Аднак акалічнасці справы ў дакуменце апісаныя настолькі неразборліва, што прачытаць тэкст немагчыма.\nЛіст да Шуневіча\n«Я нават не ўпэўненая, што гэты пратакол датычыцца мяне. У суправаджальнай паперцы напісана, што выканаўца Буруноў, там жа стаіць подпіс начальніка аддзелу (не пазначана якога) А.В.Іванова. Я мяркую, што ні Іваноў, ні Буруноў таксама не змогуць прачытаць тыя закаручкі, таму адаслала пратакол да Шуневіча», – патлумачыла журналістка Алена Шабуня.\nТакі ж ліст з РАУС атрымаў сябра БАЖ Віцебскай філіі Вячаслаў Лазараў.\nАлена Шабуня распавяла, што праз тэлефон яе выклікалі на разгляд справы ў Віцебскі раённы суд. Паседжанне мае адбыцца 16 сакавіка.\nТэгі: Алена Шабуня, журналісты, свабода слова


Культура - “Я вам жыць завяшчаю…”\nАсабліва гэта тычыцца нашай Беларусі, якая страціла ў тыя гады кожнага трэцяга свайго жыхара. А калі ўлічваць беларусаў-франтавікоў, якія пражывалі тады ў іншых рэспубліках СССР, дык і таго больш. Хто зараз гэта падлічыць?!.Так што нічога дзіўнага ў тым, што тэма Вялікай Айчыннай вайны на працягу многіх гадоў была ў нас галоўнай у літаратуры, кінематографе, тэатры, выяўленчым мастацтве.\nДумаю, менавіта ў жывапісе, скульптуры, графіцы ў час вайны і пазней, у 1950 — 1980-я, беларускія мастакі стварылі тыя шэдэўры, якія і сёння застаюцца непераўзыдзенымі ўзорамі мастацтва, таму што сіла ўплыву лепшых твораў заключаецца ў моцным, па-сапраўднаму народным таленце, у тым, што, як правіла, персанажамі іх твораў з’яўляюцца героі чалавечага быцця — Асоба, Гісторыя, Барацьба, Час, Маральнасць як “сацыяльнае сумленне, асвечанае надзеяй”.\n“Я вам жить завещаю, — что я больше могу?” Гэтымі словамі Аляксандра Твардоўскага маглі б сказаць пра сябе героі новага альбома-кнігі “Запавет нашчадкам” мінскага выдавецтва “Бяловагруп” — франтавікі 1940-х, якія пасля вайны ў розныя часы атрымалі ганаровае званне “Народны мастак Беларусі”.\nВось яна, гэта “цудоўная васьмёрка”, да якой мне давялося дакрануцца як аўтару тэкстаў кнігі-альбома. Намеснік камандзіра сапёрнай роты Андрэй Бембель, які стварыў велічны Курган Славы пад Мінскам і яскравы партрэт Мікалая Гастэлы, што мог стаць, на маю думку, геніяльным завяршэннем будучага помніка-мемарыяла ўсім гераічна загінулым у вогненым небе вайны баявым савецкім лётчыкам. Чырвонаармеец-кулямётчык, абаронца Масквы Аляксей Глебаў, які ў бронзе выканаў фігуру героя-кавалерыста, нашага земляка генерала Льва Даватара і вобраз партызана 1944 года. Падпольшчык-заслонавец і потым камісар партызанскага атрада Смаленскага палка асобага прызначэння Віктар Грамыка — майстар шырокага філасофскага складу, пясняр партызанскай рамантыкі і эпасу. Ваенны інжынер 3-га ранга, капітан Яўген Зайцаў, першы савецкі жывапісец, што ўвасобіў бессмяротны подзвіг герояў Брэсцкай крэпасці. Армейскі сувязіст Павел Масленікаў (ён пачаў вайну пад Масквой і закончыў яе ў 1945-м у Іране), для каго адроджаная пасля Перамогі прыгажуня — Зямля беларуская — стала галоўнай крыніцай натхнення. Чырвонаармеец Міхаіл Савіцкі — адзін з апошніх абаронцаў Севастопаля, і вязень фашысцкіх лагераў смерці, што не схіліў галавы і паказаў свету праз свае драматычныя палотны апакаліптычны жах і героіку вайны. Артылерыст супрацьтанкавага палка капітан Сяргей Селіханаў, які прайшоў франтавы шлях ад Масквы 1941 года да Прагі 1945-га, адзін з аўтараў сусветна вядомага сімвала трагедыі нашай няскоранай Беларусі — мемарыяла “Хатынь”, а таксама помнікаў Канстанціну Заслонаву, Марату Казею, братам Цубам. Сяржант, камандзір аддзялення стралковага палка, потым старшы сяржант 30-й кавалерыйскай дывізіі 40-га Кубана-казачага корпуса Леанід Шчамялёў — чароўны жывапісец святла, любові і надзей, якія былі заваяваны ў цяжкіх баях за Радзіму.\nІх жыццё і творчасць заўсёды былі скіраваны да чалавека, у свет яго думак, перажыванняў, душэўных памкненняў. Невычэрпная вера ў тое, што нічога на свеце няма вышэй за праўду, хараство і дабро, чырвонай ніткай праходзіць у іх лепшых творах пра вайну і мір. Яны свой воінскі абавязак перад Радзімай выканалі да канца. І ў мірны час зрабілі ўсё магчымае, каб у сваіх карцінах, пейзажах, партрэтах, станковай і манументальнай скульптурнай пластыцы шчыра, сумленна данесці да нашчадкаў, да сённяшняга пакалення маладых, маральную сутнасць таго, што адбывалася ў тыя “саракавыя, ракавыя, свінцовыя, парахавыя” гады, і як у красе сваёй нязможанай ператваралася зраненая Зямля беларуская.\nУ 70-ы год Перамогі, канешне, усе мы асабліва адчуваем паняцце Радзімы. З гордасцю і “са слязамі на вачах” узіраемся ў тыя дзесяцігоддзі, што аддзяляюць нас ад пераможнага мая 1945-га. І думаеш яшчэ вось пра што. Гады ідуць, і гады выстройваюць побач салдат Вялікай Айчыннай, партызан, падпольшчыкаў і тых хлопцаў, што, не паспеўшы атрымаць атэстат сталасці, рваліся на фронт. Больш за 130 прафесійных беларускіх мастакоў са зброяй у руках змагаліся ў радах Чырвонай арміі, партызанскіх лясах і падполлі. Усе яны былі ўдастоены баявых узнагарод. Сярод іх — Герой Савецкага Союза, легендарны лётчык-знішчальнік Міхаіл Зялёнкін, адзін з трох герояў-мастакоў ва ўсім былым СССР. На яго рахунку — 32 збітыя фашысцкія “юнкерсы”, “хейнкелі” і “месеры”!\nНа жаль, пра вайну сённяшнее маладое пакаленне ведае вельмі павярхоўна. Яго прадстаўнікоў часта папракаюць за адсутнасць патрыятызму. А адкуль узяцца патрыятызму, калі дарослыя і тыя не заўсёды могуць разабрацца ў тых падзеях, асабліва ў час інфармацыйных войн? На якіх прыкладах павінна вучыцца патрыятызму моладзь, калі асобныя СМІ друкуюць неймаверныя факты, якія абражаюць памяць загінулых і яшчэ жывых ветэранаў; тэлебачанне спрэс прасякнуцца амерыканскімі і расійскімі баявікамі і паліцэйскімі серыяламі, а ў некаторых краінах наогул перапісваецца гісторыя 1940-х? Ці не таму адбываецца разрыў з духоўнымі каштоўнасцямі папярэдніх пакаленняў, аслабленне пачуцця дачынення моладзі да дзеянняў сваіх продкаў, якія абаранілі краіну ад карычневай чумы?\nА між тым, на моладзь уся надзея: калі не яна, дык — хто? Памятаць тых, хто здзейсніў бессмяротны подзвіг у імя жыцця, у імя Бацькаўшчыны, памятаць урокі гісторыі, памятаць у імя сябе — вось галоўная мэта, якая сёння стаіць перад грамадствам маладой незалежнай Рэспублікай Беларусь. І у гэтым сэнсе наша нацыянальная выяўленчая культура, гуманістычная па сваёй сутнасці, з’яўляецца моцным духоўным акумулятарам чалавечых арыенціраў на шляху ў светлы заўтрашні дзень — без войн, рэвалюцый, насілля, гвалту, сацыяльных і рэлігійных канфліктаў. І хочацца спадзявацца, што альбом “Запавет нашчадкам” хаця б у нейкай ступені прынясе чытачу не толькі радасць адкрыцця чагосьці новага ў біяграфіях народных мастакоў Беларусі, але і роздумы над сэнсам чалавечага быцця ў кантэксце памяці пра Вялікую Айчынную вайну. Таму што за кожнай выпакутаванай карцінай, за кожнай выпакутаванай скульптурай — жыццё людзей, іх адвага, стойкасць і любоў, маральнае нутро чалавека, магчымасці яго духа — усё, чым у поўнай ступені валодала пакаленне мастакоў-франтавікоў, і што так неабходна сённяшняй нашай моладзі.\nP.S. Зараз у Лондане з вялікім поспехам працуе міжнародная выстаўка, прысвечаная адлюстраванню Другой сусветнай вайны ў выяўленчым і кінамастацтве. Цэнтральнае месца ў экспазіцыі займае вялікая карціна народнага мастака Беларусі, “дзіця вайны” Мая Данцыга “І памятае свет выратаваны…”. У аснове сяміметровага палатна — факт ратавання ў 1945 годзе ў Дрэздэне савецкімі салдатамі “Сіксцінскай мадонны” Рафаэля. Але ў вобразе Мадонны мастак алегарычна паказаў тую Еўропу, якую Чырвоная Армія назаўсёды вызваліла ад фашызму.


А. Рыгоні: "Пытаньне пра статус Беларусі ў Радзе Эўропы – адкрытае"\n16 кастрычнік 2007, 19:25\nРадыё Свабода "Офіс за Дэмакратычную Беларусь" зрабіў інтэрвію з Андрэа Рыгоні ў жніўні. Палітык зазначыў, што нэйтральнага стаўленьня да сытуацыі ў Беларусі няма. Андрэа Рыгоні сказаў, што робіць усё, каб пабачыць поўную карціну аб''ектыўна. Спадар Рыгоні пагадзіўся з тым, што ягоная місія складаная, яго абавязкі ня можна назваць простымі.\nНа пытаньне якой Рыгоні бачыць Беларусь, палітык адказаў:\n"Я ўсё яшчэ складаю сваё меркаваньне пра сытуацыю ў краіне. Інфармацыю я атрымліваю на пасяджэньнях падкамітэту ПАРЭ па Беларусі, у часе сустрэч з рознымі прадстаўнікамі. Вельмі важным стане візыт у Менск".\nПаводле Андрэа Рыгоні, яго даклад па Беларусі не зьвязаны з іншымі дакладамі, напрыклад, дакладам Хрыстаса Пургурыдэса. Справаздача Рыгоні рыхтуецца для абмеркаваньня на пасяджэньні камітэту Парлямэнцкай Асамблеі Рады Эўропы ў палітычных пытаньнях.\nЭўрапейскі пасланец плянуе сустрэцца з прадстаўнікамі афіцыйных улад, апазыцыйнымі лідэрамі, прадстаўнікамі няўрадавых арганізацый, дзеячамі культуры і гэтак далей.\nАндрэа Рыгоні падкрэсьліў, што пытаньне пра магчымы статус Беларусі ў Радзе Эўропы застаецца адкрытым.\nАндрэа Рыгані ўзначальвае дэлегацыю Італіі ў Парлямэнцкай Асамблеі Рады Еўропы, віцэ-прэзідэнт Асамблеі. У лютым 2007 г. прызначаны камітэтам ПАРЭ ў палітычных пытаньнях дакладчыкам па Беларусі.\nНарадзіўся ў 1960 г. у Міляне (Італія). Мае навуковую ступень у галіне эканомікі. У розны час працаваў кансультантам у пытаньнях падаткаабкладаньня, фінансавым кантралёрам, журналістам. Сябра парлямэнцкай фракцыі шырокай кааліцыі левых сіл L''Ulivo («Аліва»). Узначальвае аддзяленьне партыі ў Маса Карана (правінцыя Тасканы). Быў сэнатарам Італьянскай Рэспублікі, зьяўляецца сябрам Асамблеі Заходнееўрапейскага зьвязу. Сябра камітэту замежных сувязяў парлямэнта Італіі.\n"Офіс за дэмакратычную Беларусь" – гэта няўрадавая арганізацыя, якая базуецца ў Брусэлі і ў якой працуюць беларусы, што жывуць за мяжой. Офіс супрацоўнічае зь беларускімі няўрадавымі арагіназцыямі, палітычнымі партыямі, інстытуцыямі Эўразьвязу і Рады Эўропы, НАТО, ААН і міжнароднымі праваабарончымі арганізацыямі.


Скарбніца таленту | Настаўніцкая газета\n24.05.2022 24.05.2022 - 10:01Людзі адукацыі, Суразмоўца, Суразмоўца\nСамому быць мастаком, творцам ці быць педагогам і вучыць творчасці дзяцей? Пытанне няпростае, але не для гэтай прыгожай жанчыны, якая родам з Клецкага раёна Мінскай вобласці. У Марыі Уладзіміраўны КІСЕЛЬ выдатна спалучаюцца абодва гэтыя таленты.\nКлецкі цэнтр дзіцячай творчасці сустракае нас гоманам дзіцячых галасоў, што абсалютна заканамерна, і нетыповай для такой установы планіроўкай памяшканняў. Справа ў тым, што пад цяперашні цэнтр дзіцячай творчасці перафармаціраваны колішні… гарадскі кінатэатр “Іскра”. Такая нетыповасць адразу наводзіць на думку: тут павінны працаваць крэатыўныя педагогі. Наша гераіня — кіраўнік аб’яднання па інтарэсах “Скарбніца” Марыя Уладзіміраўна Кісель — якраз адна з такіх.\nМарыя Уладзіміраўна родам з вёскі Сцяпужычы Клецкага раёна. Яна выхаваная і выпеставаная роднай зямлёй і зараз гэтак жа песціць і выхоўвае юныя таленты Клеччыны.\n“Маляваць я любіла з дзяцінства, — пачынае свой аповед М.У.Кісель. — З малых гадоў памятаю сябе з фламастарамі, алоўкамі, фарбамі. Талент мне перадаўся ў спадчыну ад бацькі, які вельмі добра маляваў. Тата працаваў ляснічым, таму асабліва ўдаваліся яму выявы жывёл. Я ж часцей за ўсё малюю кветкі. (Сцены кабінета, у якім працуе наша гераіня, завешаны карцінамі, на якіх кветкі, пейзажы і каты. — Заўвага аўтара.)\nЯ скончыла Даматканавіцкую сярэднюю школу Клецкага раёна. Яшчэ вучаніцай марыла стаць мастаком, раілі мне гэта і мае аднакласнікі, якія лічылі мяне здольнай да такой прафесіі. Гэтым яны мяне падтрымлівалі, давалі магчымасць адчуць сябе таленавітай. Ды і сама я пра іншую спецыяльнасць і не думала”.\nПа словах педагога, стаць мастаком у той час было вельмі складана, на адпаведныя спецыяльнасці быў вялікі конкурс. І ўсё ж у нашай гераіні атрымалася: яна скончыла Бабруйскае мастацкае вучылішча па спецыяльнасці “Інкрустатар саломкай, мастак роспісу па дрэве”.\nНа першае працоўнае месца Марыя Уладзіміраўна адправілася ў Клецкі дзіцячы дом. Установа знаходзілася непадалёк яе роднай вёскі, да таго ж дзяўчына сумавала па доме, таму з радасцю пачала працаваць інструктарам па рабоце з дзецьмі-сіротамі. “Мы з выхаванцамі шмат займаліся творчасцю, а я для сябе атрымала агромністы вопыт зносін з дзецьмі, навучылася любіць іх і сваю прафесію. Для дзяцей-сірот самым важным у нашых занятках, на мой погляд, была ўвага. Мяне, як і іншых педагогаў, маленькія сіроты называлі мамай… Я сачу за іх лёсам, і зараз дзеці тых маіх першых навучэнцаў наведваюць мае заняткі ў цэнтры дзіцячай творчасці. Гэта, напрыклад, Віталіна Дудук, маму якой, Іну, я калісьці вучыла”, — успамінае М.У.Кісель.\nУ дзіцячым доме яна працавала 15 гадоў. За гэты час паспела стварыць уласную сям’ю, нарадзіць сына і дачку. Яе Насця, якой зараз 12 гадоў, цяпер займаецца ў “Скарбніцы” пад кіраўніцтвам матулі і марыць стаць дызайнерам адзення, нават спрабуе сябе ў гэтай якасці. Юныя ўдзельніцы аб’яднання па інтарэсах “Скарбніца” прыдумалі сваю калекцыю адзення “Джынсавы бум”, у аздабленні мадэлей выкарыстоўвалі тэхнікі мастацкага роспісу тканіны, аплікацыі са святлоадбівальнай тканіны, кветкі з тканіны.\nПасля работы ў дзіцячым доме наша гераіня крыху папрацавала свабодным мастаком — каб перазагрузіцца, адчуць новыя эмоцыі. Аднак засумавала па дзецях, таму што творчаму чалавеку заўсёды патрэбна пазітыўная энергія, а дзеці яе заўсёды даюць з лішкам. Прызнаецца, што зразумела: ёй падабаецца маляваць для кагосьці, вучыць кагосьці, адчуваць сваю запатрабаванасць.\n— Я прыйшла ў Клецкі цэнтр дзіцячай творчасці ў 2018 годзе, — працягвае М.У.Кісель. — Мы з дзецьмі займаемся жывапісам, графікай, робім аплікацыю. І нам заўсёды хочацца пахваліцца сваёй работай. А як гэта зрабіць? Вырашылі з дзецьмі размалёўваць джынсавыя касцюмы. Пачалі эксперыментаваць са старых рэчаў з джынсавай тканіны. Хацелі, каб работа не проста вісела, збірала пыл, а, так бы мовіць, выходзіла ў людзі. Каб усе бачылі, якія нашы дзеці малайцы! Для гэтага мы актыўна ўдзельнічалі ў конкурсах, у прыватнасці, выставе-конкурсе “АрхНавацыя”, конкурсе “Паштоўка.бай”. У гэтым навучальным годзе заваявалі дыплом ІІ ступені на Рэспубліканскай выставе-конкурсе дэкаратыўна-прыкладной творчасці навучэнцаў “Калядная зорка” — стварылі шоперы з джынсавай тканіны. І пакуль мы прыйшлі да стварэння сваіх цудоўных шопераў, вы не ўяўляеце, што мы толькі з джынсамі не выраблялі! Мы іх і рэзалі, і варылі, і рвалі, выразалі з іх кветкі, клеілі на іх аплікацыі, блёсткі. Гэта ўсё, каб зрабіць з шопера сапраўдны мастацкі твор, не падобны на іншыя, эксклюзіўны, унікальны.\nАкрамя работы з джынсавай тканінай, Марыя Уладзіміраўна Кісель са сваімі выхаванцамі займаліся вырабам калекцыі адзення “Поры года” — стварылі калекцыю дзявочых сукенак, нядаўна за яе атрымалі дыплом І ступені абласнога этапу Рэспубліканскага агляду-конкурсу дзіцячай творчасці “Добры дзень, свет” у намінацыі “Тэатр моды” ва ўзроставай катэгорыі 6—12 гадоў. Зараз педагог з дзецьмі рыхтуюцца да чарговага конкурсу: падчас нашага візіту ў цэнтр творчасці дзве выхаванкі Марыі Уладзіміраўны старанна малявалі храмы.\n“Творчасць — гэта не проста прыгожая карціна ці песня, гэта тое, што ідзе ад самага сэрца”, — так сказала нам Каця, адна з выхаванак Марыі Уладзіміраўны Кісель. А сама педагог прызнаецца, што не хацела б пражыць сваё жыццё па-іншаму, што лепш для яе і немагчыма. Яе жыццё — адна суцэльная творчасць. Ды і сама Марыя Уладзіміраўна Кісель — сапраўдная скарбніца, квінтэсэнцыя таленту клецкай зямлі.


Месяц фатаграфіі ў Мінску | VK\nМЕСЯЦ ФАТАГРАФІІ ў МІНСКУ – гэта амаль два дзясяткі выставаў фатографаў і фотакалектываў з 10 краінаў на 8 сталічных пляцоўках і аўдыторыя больш за 500 000 чалавек.Expand text… Нагода паразважаць аб фатаграфіі як аб феномене, інструменце і падставе для дыялогаў, дыскусіяў і абмену досведам. Вось ужо шосты год запар каманда фестывалю трымае беларускую публіку ў інтэлектуальным тонусе – нечаканымі канцэпцыямі, праектамі з самых розных куткоў зямлі і славутымі гасцямі.\nЗараз час, калі трэба дапамаць і падтрымліваць, супрацоўнічаць і разам перамагаць праблемы.\nМы вырашылі падарыць 5 каталогаў бібліятэкі МФМ кожнаму, хто дашле нам падцвяржэнне (просты прынт скрын) дапамогі на 50р і болей любой кампаніі па збору сродкаў на барацьбу з Каронай ці падтрымку любой інстытуцыі. Спіс, хто патрабую дапамогі- вялікі.\nБібліятэка МФМ — Month of Photography in Minsk\nЗараз складаны час цяжкага досведу для ўсіх. Час, калі трэба дапамагаць адзін аднаму і дзейнічаць, нават калі ваколь цішь і спакой.\nПомогаем закупить средства защиты для соцработников, медсестер и волонтеров, которые помогают пожилым людям на дому в период..\n2 Jan at 8:28 pm\nАдпачылі, аб’еліся - давайце працаваць ;)\nАЎ, куратаркі і куратары !!!!\nУ гэтым годзе мы вырашылі выбраць тэму фестывалю вельмі простай – Новая Жаночая фатаграфія. Далучыцца да важных зменаў і пераменаў, якія пачынаюцца ў краіне.Expand text…\nТым больш, што такая колькасць фота-праектаў і кніг нашых родных фатографак чакае каб іх паказалі. І што шмат разоў абмяркоўвалі з калегамі зрабіць выбар праектаў адкрытым. Таму пасля выбару куратара і канцэпцыі мы аб’явім опэн-кол для фатографак на ўдзел у фестывалі. Бо традыцыйна фестываль паказвае выставы ў 10 месцах і розных гарадах Беларусі – месца шмат\n1. Асноўны куратар фестываль МФМ 2020\n1. Канцэпцыя асноўнай экспазіцыі на тэму «Новая Жаночая фатаграфія», у якой у 6-7 сказах\nКанцэпцыя выставы -\n- Агульная ідэя, і сфармуляваная з пункту гледжання значных для яе:\n- мэтаў і іх дасягнення\n- удзельнікі выставы (дастаткова 5-6 праектаў, пажадана (але не абавязкова) з Беларусі, Францыі, Нямеччыны, Польшчы, Літвы, Латвіі)\n- Вашы матывы да ўдзелу (1-2 сказа)\n- быць грамадзянінам/кай РБ ці стала жыць на Беларусі.\n- Калі ласка, звярніце ўвагу, што папярэдні досвед куратарства не з'яўляецца абавязковым\nАгульная заяўка – не больш за старонку А4.\nУсе тэксты павінны быць на беларускай ці рускай мовах.\nШто гарантуе каманда МФМ :\n- дапамогу ад архітэктара і мэнеджэраў у дапрацоўцы канцэпцыі асноўнай экспазіцыі\n- перамовы з фатографкамі, якія будуць абраны куратарам/куратаркай для ўдзелу\n- дапамогу ў выбары лакацыі (ці некалькіх лакацыяй) для рэалізацыя праекта\n- пакрыццё коштаў на рэалізацыю праекту\n- перамовы з партнёрамі для запрашэння фатографак з Францыі, Нямеччыны, Польшчы, Літвы, Латвіі да ўдзелу ў фестывалі.\nДасылайце калі ласка вашы заўкі да 1.02.2020 на наш емэйл: photographyminsk@gmail.com\nВынікі будуць 15.02.2020\nПрыйшоў час падарункаў, спакою і планаў на новае жыццё ў новым годзе\nЖадаем Вам, каб наступны год прынёс толькі дабрыню, радасць і разуменне сябе. А ўсім нам- Незалежнай Беларусі\nА калі казаць пра падарункі- уExpand text… наступным годзе будзе два фестываля з рознымі праграмамі, куратарамі і падзеямі Бо ў Брэст немагчыма не закахацца .\nУ Брэсце куратарам будзе Marta Szymanska- куратарка і стваральніца фота-фестываля ў Лодзі Fotofestiwal Lodz, рэдактарка фота кніг і каталогаў, праектная менеджерка Саюза Еўрапейскіх фота-фестываляў. Марта зараз працуе над праграмай пры падтрымцы Instytut Adama Mickiewicza.\nТо ў новы год з новымі планамі і надзеямі.\n21 кастрычника «Месяц фатаграфіі ў Мінску» пакажа ў Брэсце найлепшае з асноўнай экспазіцыі гэтага і мінулага годаExpand text… разам з выставай фотакніг швейцарскага выдавецтва Cpress, якую рэпрэзентуе дызайнер і фатограф Крыстаф Нюслі.\nАдкрыццё пачнецца а 18:00 у гатэлі «Эмітаж» (вул. Чкалава 7) і а 19:30 пачнецца адкрыццё асноўнай экспазіцыі ў прасторы «Кансерва» (вул. Куйбышава 33), у якой прымуць удзел прадстаўнікі Інстытута Гётэ ў Мінску і Пасольства Францыі ў Беларусі, дырэктар фестываля Андрэй Лянкевіч.\nPro Helvetia Moscow - Swiss Arts Council Швейцарскай рады ў пытаннях культуры,\n#mfmby #mfmbybrest #mfmbybrestedition #mfmbrestedition


Pocket Spring Matress з памяці Foam Teper Вытворца | Roshon\nPocket Spring Матраца з памяццю Foam Teper\nМы ўважліва слухаць патрабаванні кліентаў і заўсёды трымаць вопыт карыстальнікаў на ўвазе пры распрацоўцы кішэні спружыны матрацам з пены памяці Топе. Гарантаваны гарантаваны сыравінныя матэрыялы прымаюцца для забеспячэння якасці прадукцыі і яго высокую прадукцыйнасць, у асноўным у тым ліку Rayson. Акрамя таго, ён мае знешні выгляд, які прызначаны, каб прывесці галіны тэндэнцыі.\nЗ поўнай кішэнным спружынным матрацам з памяццю пена паноённях вытворчых ліній і вопытных супрацоўнікаў, вытворца Rayson Spring матрац можа самастойна дызайн, распрацоўка, вытворчасць і праверыць усе прадукты ў эфектыўным чынам. На працягу ўсяго працэсу, нашы спецыялісты QC кантралююць кожны працэс для забеспячэння якасці прадукцыі. Акрамя таго, наша дастаўка своечасова і можа задаволіць патрэбы кожнага кліента. Мы абяцаем, што прадукты адпраўляюцца кліентам бяспечны і гук. Калі ў вас ёсць якія-небудзь пытанні ці хочаце даведацца больш аб нашай кішэні спружыны матраца з памяццю Foam Teper, патэлефануеце нам напрамую.\nRayson Sprese Matress вытворца забяспечвае моцныя вытворчыя магутнасці і высокаэфектыўныя працэсы абслугоўвання. Акрамя таго, мы стварылі добра абсталяваны R & D цэнтр і меў магутны R & D магчымасць, які прыводзіць нас да распрацоўкі новых прадуктаў, такіх як кішэню спружыны матрацам з памяці пенапакоўка і трымае нас вядучыя тэндэнцыі. Кліенты могуць атрымліваць асалоду ад задавальняючымі службамі кліентаў, такіх як прафесійны і хуткае абслугоўванне пасляпродажным абслугоўванне. Мы вітаем ваш запыт і поле візіту.\nПрафесійныя даступныя вытворцы спружынных матрацаў Bonnell\nRayson у прамысловай зоне Rayson, Huasha Road, Shishan, зоне высокіх тэхналогій Foshan, Гуандун, Кітай. Асноўная прадукцыя Прафесійныя даступныя вытворцы спружынных матрацаў Bonnell. Даступны спружынны матрац Bonnell Spring з унікальным у сваім продажы вытворцам Rayson карыстаецца вялікай папулярнасцю сярод кліентаў. Пры нашэнні гэтага якаснага прадукту не будзе адчувацца экстрэмальнай герметычнасці і няшчыльнасці, якія зваліць упэўненасць у сабе. Даступны вясной матрац Bonnell мае асаблівасці, у якіх ужываецца.\nСамы прадаваны матрац з добрай коштам\nСамы прадаваны матрац з добрай цаной + https: //www.raysonglobal.com.cn\nвеснавы матрац гатэля + https: //www.raysonglobal.com.cn\nРайсан у прамысловай зоне Райсана, дарога Хуаша, Шышань, зона высокіх тэхналогій Фошань, Гуандун, Кітай. Асноўная прадукцыя Прафесійныя лепшыя продажу Індывідуальны памер пены для падушкі для рэкламы\nАдзіны спружынны матрац HighQuality Wholesale-Rayson\nRayson у прамысловай зоне Rayson, Huasha Road, Shishan, зоне высокіх тэхналогій Foshan, Гуандун, Кітай. Асноўная прадукцыя HighQuality адзіночны спружынны матрац Аптовая- 佛山 市 瑞 信 无纺布 有限公司. адзіночны спружынны матрац Прадукт атрымаў шырокае прызнанне ў прамысловасці пад уплывам Rayson. Прадукт прапануе стабільную прадукцыйнасць, на якую могуць разлічваць кліенты. адзіночны спружынны матрац Прадукт антыбактэрыйны. Ён лечыцца антыбактэрыйнымі сродкамі, якія пашкоджваюць мікробную структуру і забіваюць клеткі бактэрый.\nЛепшы поўны памер пастаўшчыка вясны матрац\nRayson у прамысловай зоне Rayson, Huasha Road, Shishan, зоне высокіх тэхналогій Foshan, Гуандун, Кітай. Асноўная прадукцыя Лепшы поўны памер цаны Вясновы матрац. поўны памер цана Матрац спружыны Прадукт характарызуецца зносаўстойлівасцю. Ён вытрымлівае разрыў і грубую перадачу сілы і не будзе разбураны ў цяжкіх умовах. Перад вытворчасцю вырабляецца поўнае планаванне вытворчасці, каб гарантаваць, што Rayson вырабляецца эфектыўна і якасна. поўны памер цаны на вясновы матрац Папулярнасць і рэпутацыя вытворцаў вясновых матрацаў Rayson на рынку растуць.\nПрафесійныя спячыя матрацы Bonnell для афрыканскіх вытворцаў\nАтрымаць інфармацыю! знайсці падрабязную інфармацыю пра танны матрац Bonnell Spring Africa, матрац Bonnell Spring System, дамаскавы матрац Bonnell, матрац Bonnell\nКітайская прадукцыя з нізкай цаной Прамая фабрычная падушка з поліэстэру\nКітайская прадукцыя з нізкай цаной Падушка з завода з поліэстэру Падушка з поліэстэру з нізкай цаной, https: //www.raysonglobal.com.cn