Расейскія ўлады не могуць прапанаваць людзям нічога прывабнага - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nРасейскія ўлады не могуць прапанаваць людзям нічога прывабнага\nНовы «Крым» ужо не ўхопіш.\nПраблема расейскіх уладаў у тым, што яны не здольныя нічога прывабнага прапанаваць людзям (а на выбарах - выбаршчыкам).\nРасейскія ўлады не здольныя нічога прапанаваць і людзям, ад якіх чакаюць «рыўка» і мадэрнізацыі, акрамя забаронаў, уварвання ў прыватнае жыццё, прыпынення дзеяння Канстытуцыі ў частцы грамадзянскіх правоў, збіцця Расгвардыяй, катаванняў у паліцыі, татальнага праслухоўвання, сачэння і перлюстрацыі, піша Дзмітрый Мілін для выдання kasparov.ru.\nГрошай зарабіць сваёй працай і сумленным прадпрымальніцтвам улады таксама не могуць прапанаваць, бо ўпэўненыя, што грошы павінны мець толькі тыя, хто ва ўладзе, чыноўнікі ды «сілавікі», а сваё прыўладнае кола дапушчаных да раскрадвання і разбазарвання бюджэтных грошай абараняецца нядопускам астатніх да выбараў і татальнай фальсіфікацыі іх вынікаў.\nКанцэпцыя «продажу ўяўнай велічы» прапагандыстамі па ТБ сябе вычарпала.\nНовы «Крым» ужо не схопіш.\nПерамогу над ІДІЛ у Сірыі і вывад войскаў чацвёртым разам ужо не прадасі.\nМульцікі з новымі няіснымі ракетамі нікога не кранаюць.\nРадасці ад таго, што ў Нацыянальных праектах запрацуюць сябры Пуціна і казнакрад з карупцыянерамі, насельніцтва не адчувае, ды і наогул не разумее, каму гэтыя праекты патрэбныя, акрамя тых, хто на іх будзе раскрадаць бюджэтныя грошы.\nАд «тэлевізара», які адцягваў ад «лядоўні», насельніцтва адварочваецца і з цікавасцю пачынае даследаваць змесціва сваіх халадзільнікаў, якіх уладам запоўніць няма чым.\nБольш за тое, усякім абяцанням «цара» ніхто не паверыць і ад па-сапраўднаму патрэбных законапраектаў усе будуць чакаць толькі падвохаў і абкрадання.\nГэта тыповая сітуацыя «цунгцванга», калі што ні рабі, што ні кажы - усё пагаршае становішча і рэйтынгі ўлады.\nА Расея - гэта краіна, у якой за адно XX стагоддзе здарыліся тры рэвалюцыі.\n8.08 У Менску выкрылі фальсіфікатараў выбараў і запісалі іхнюю размову 171,699


Газ для Беларусі падаражэць не павінен — Мясніковіч | euroradio.fm\nГалоўная / Газ для Беларусі падаражэць не павінен — Мясніковіч\nНадзеі на прымальныя цэны Беларусь звязвае таксама з фарміраваннем адзінага рынку газу ЕАЭС.\nРасійскі газ для Беларусі ў 2021 годзе падаражэць не павінен, заявіў старшыня Калегіі Еўразійскай эканамічнай камісіі Міхаіл Мясніковіч у эфіры Беларускага тэлебачання.\n"На падставе той прапрацоўкі, якую мы маем сёння, цэны на газ для Беларусі не павінны быць вышэй за ўзровень бягучага года", — сказаў ён. Паводле слоў Мясніковіча, у бакоў ёсць інструменты, якія дазваляюць зрабіць цэны на энерганосьбіт роўнадаходнымі.\n"Асабліва гэта тычыцца тарыфу на прапампоўку газу, гэта значыць па тэрыторыі Расійскай Федэрацыі, пакуль газ дойдзе да Беларусі", — патлумачыў Мясніковіч.\nПрычым гэтае пытанне можа быць вырашана як у двухбаковым фармаце, паміж Расіяй і Беларуссю, так і на ўзроўні ЕАЭС. 11 снежня адбудзецца саміт кіраўнікоў Еўразійскага эканамічнага саюза, і пытанне адзінага рынку газу ёсць на парадку дня. Пра гэта напярэдадні казаў і Аляксандр Лукашэнка.\nРаней расійскі амбасадар Дзмітрый Мезенцаў, разважаючы пра магчымы кошт газу для Беларусі, адзначаў, што Менск можа разлічваць на зніжку на газ, калі саступіць па нейкіх іншых таварных пазіцыях. Ёсць і другі шлях: калі бакі пачнуць рабіць значныя крокі насустрач адзін аднаму ў розных галінах — збліжэнні падатковага заканадаўства і гэтак далей, "тады перамовы і па тактычных ,і па прынцыповых пытаннях будуць паспяховымі і выніковымі", казаў Мезенцев.


Прайсці аздараўленне і санаторна-курортнае лячэнне можна за кошт дзяржавы — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nПрайсці аздараўленне і санаторна-курортнае лячэнне можна за кошт дзяржавы\n07.09.2021 admin132Комментарии on Прайсці аздараўленне і санаторна-курортнае лячэнне можна за кошт дзяржавы\nАздараўленне і санаторна-курортнае лячэнне з’яўляецца неад’емнай часткай сацыяльнай палітыкі нашай дзяржавы.\nУ першым паўгоддзі за сродкі сацыяльнага страхавання санаторна-курортнае лячэнне прайшлі 94 чалавекі. З іх сорак – работнікі прадпрыемстваў і арганізацый. У санаторыях дарослага і дзіцяці паправілі здароўе 14 дзяцей, у дзіцячых санаторыях – 35. За сродкі рэспубліканскага бюджэту аздаравілася 75 чалавек.\nЗ мэтай выканання мерапрыемстваў дзяржаўнай праграмы па пераадоленні катастрофы на Чарнобыльскай АЭС штогод на аздараўленне і санаторна-курортнае лячэнне накіроўваюцца дзеці, якія пражываюць і навучаюцца ў зоне з перыядычным радыяцыйным кантролем. Гэта навучэнцы ДУА «Цясноўскі ВПК дзіцячы сад – сярэдняя школа імя Ф. Э. Дзяржынскага». У першым квартале аздаравіліся сорак дзяцей. У першым паўгоддзі на санаторна-курортнае лячэнне накіравана чатыры дзіцяці-інваліды з суправаджальнікамі.\nПенсіянерам, якія пражываюць на тэрыторыі раёна, выдадзена ў студзені – чэрвені 22 пуцёўкі, з іх інвалідам першай і другой груп – 10, ветэранам працы – 12.\nПа сілавых структурах за сродкі рэспубліканскага бюджэту атрымана і выдадзена адна пуцёўка.\nСучасная медыцынская база санаторыяў, магчымасць цікава праводзіць вольны час, смачнае і разнастайнае харчаванне па даступных цэнах прыцягваюць на аздараўленне не толькі беларусаў, але і замежных грамадзян.\nВарта адзначыць, што ў санаторна-курортных і аздараўленчых арганізацыях вялікая ўвага ўдзяляецца бяспецы пражывання адпачывальнікаў. Прымаюцца меры па рэалізацыі арганізацыйных і санітарна-супрацьэпідэмічных мерапрыемстваў па папярэджванні заносу і распаўсюджвання каранавіруснай інфекцыі. Прыём на лячэнне і адпачынак ажыццяўляецца толькі пры наяўнасці інфармацыі (даведкі) аб адсутнасці кантакту з асобай, хворай на COVID-19, на працягу апошніх 14 дзён да даты ад’езду. Яна выдаецца арганізацыяй аховы здароўя па месцы жыхарства або раённым цэнтрам гігіены і эпідэміялогіі. Замежныя грамадзяне павінны мець адмоўны вынік лабараторнага абследавання на каранавірус.\nДарэчы, у кожнай здраўніцы распрацавана спецыяльная праграма лячэння і рэабілітацыі пацыентаў, якія перанеслі пнеўманію, асацыяваную з інфекцыяй COVID-19. Яна ўключае ў сябе набор працэдур, накіраваных на ўмацаванне і аднаўленне ахоўных функцый арганізма. Напрыклад, аксігенабаратэрапія, азонатэрапія і спелеатэрапія папоўняць кіслародам лёгкія. Розныя віды масажу і дыхальнай гімнастыкі, сухія вуглякіслыя ванны, разнастайныя фітачаі і кіслародныя кактэйлі палепшаць агульнае самаадчуванне.\nНеабходную інфармацыю па пытаннях санаторна-курортнага лячэння – парадку выдачы, цане і аплаце пуцёвак – можна атрымаць па тэлефоне 77-5-03.\nЛюдміла МАГЕР, вядучы спецыяліст па аздараўленні і санаторна-курортным лячэнні насельніцтва па Стаўбцоўскім раёне\nПамять жертв трагедии в «Хатыни» почтут 22 марта\n«Минщина удивительная». Несвижский район


МАЛАДЫ ФРОНТ ПРАВЯДЗЕ АКЦЫЮ НА ФУТБОЛЕ\nУпершыню нацыянальная футбольная зборная Беларусі мае рэальныя шанцы трапіць у фінал Чэмпіянату сьвету. Зараз беларусы дзеляць другое-трэцяе месцы, маючы аднолькавыя паказчыкі са зборнай Украіны.\nНа першым месцы даволі нечакана для адмыслоўцаў апынулася зборная Польшчы, а сёньняшнія супэрнікі беларусаў нарвэжцы, якія лічыліся фаварытамі групы, сэнсацыйна займаюць апошняе месца ў табліцы.\nЯк паведамілі мне ў прэсавай службе Беларускай Фэдэрацыі футболу, на матч пажадала акрэдытавацца каля 150 журналістаў. Сярод іх звыш 40 нарвэскіх, ёсьць таксама ўкраінскія, нямецкія й турэцкія. Лёжа прэсы стадыёну “Дынама” ня можа ўмясьціць гэтулькі людзей, таму Фэдэрацыя вымушаная была адмовіць у акрэдытацыі найперш беларускім журналістам.\nЧакаецца, што ўпершыню за апошнія гады на сталічным стадыёне “Дынама” будзе аншляг. Ужо цяпер распрадалі амаль усе квіткі. Сёньня з раніцы па Менску бадзяюцца заўзятары — пераважна падлеткі — якія прыехалі зь іншых гарадоў Беларусі падтрымаць нацыянальную зборную.\nВідавочна, заўзятараў не палохае адносна халоднае надвор’е, якое ўсталявалася ў беларускай сталіцы. Зрэшты, менавіта дзякуючы такому сухому й сонечнаму надвор’ю ўдалося добра падрыхтаваць футбольнае поле да сёньняшняй гульні.\nУлічваючы вялізны інтарэс да гэтага матчу, Малады Фронт мае намер правесьці на стадыёне яркую і прыкметную акцыю. Гаворыць лідэр МФ Павал Севярынец:\n(Севярынец: ) "Мы зьбіраемся правесьці маштабную акцыю — акцыю, якую будзе відаць. Таму я раю прыхільнікам футболу на стадыёне і каля тэлевізара ўважліва сачыць ня толькі за тым, што адбываецца на полі, але й за тым, што адбываецца на трыбунах. Гэта будзе арыгінальная і фірмовая маладафронтаўская акцыя. Відаць яе будзе ўсім, сэнс яе раскрыецца якраз падчас матчу. Гэта практычна ўсё, што я магу зараз паведаміць".\nЗразумела, што зь меркаваньняў кансьпірацыі спадар Севярынец ня можа распавесьці аб падрабязнасьцях акцыі. Сваю імпрэзу на стадыёне рыхтуюць і актывісты моладзевага руху “Зубар”.\nЗаўзятары “Зубра” вылучыліся падчас апошняга матчу беларускай зборнай у Кіеве. Сёньня сёньня некалькі "зубраў" правядуць сваю акцыю пры канцы матчу ў адным з сэктароў.\nДарэчы, адным са сьведкаў моладзевых акцыяў, магчыма, стане Аляксандар Лукашэнка. Прынамсі, да апошняга моманту афіцыйныя асобы гаварылі пра намер кіраўніка дзяржавы прысутнічаць на гэтым матчы.


Галоўная » Навіны » Стаў вядомы доўгі спіс прэміі Арсенневай\nСваімі ўражаннямі дзеліцца сябра журы, доктар філалагічных навук Анжэла Мельнікава:\n“У параўнанні з мінулым годам поўны спіс прэміі карацейшы і, на маё меркаванне, слабейшы. У мінулым годзе было складаней вызначыцца з выбарам, бо вартых кніг было больш. На маю думку, відавочных лідараў сёлетняй прэміі — шэсць. З творамі ўсіх аўтараў з гэтай шасцёркі я была знаёмая раней. Сярод аўтараў, зборнікі якіх чытала ўпершыню, ніхто моцна не ўразіў. З дэбютных кніжак хацела б адзначыць зборнік Крысціны Бандурынай”.


Зарэгістраваны кандыдатамі ў дэпутаты Мінаблсавета — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n23.01.2018 Марина Маглыш-Калинина606Комментарии on Зарэгістраваны кандыдатамі ў дэпутаты Мінаблсавета\nКандыдатамі ў дэпутаты Мінскага абласнога Савета зарэгістраваны 153 з 166 вылучэнцаў, што складае 92,17%, паведамілі карэспандэнту БелТА ў аблвыбаркаме.\nВыбары ў Мінаблсавет пройдуць у 60 акругах. У сярэднім конкурс на адзін дэпутацкі мандат складае 2,6 прэтэндэнта. У працэсе рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты адмову атрымалі 12 чалавек.\nСярод зарэгістраваных кандыдатаў у дэпутаты Мінаблсавета адзін суб’ект для вылучэння выкарыстаў 91 прэтэндэнт, два – 62. Пераважна вылучэнне ажыццяўлялася грамадзянамі шляхам збору подпісаў. Таксама ў ліку кандыдатаў вылучаныя працоўнымі калектывамі і палітычнымі партыямі. Найбольшае прадстаўніцтва сярод 32 зарэгістраваных партыйных кандыдатаў у Ліберальна-дэмакратычнай партыі (16). Сем з’яўляюцца членамі Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада), пяць – Камуністычнай партыі Беларусі, па адным – Беларускай партыі левых «Справядлівы свет», Аб’яднанай грамадзянскай партыі, БНФ і Рэспубліканскай партыі працы і справядлівасці.\nУ ліку кандыдатаў 47 жанчын. Восем прадстаўнікоў – ва ўзросце да 30 гадоў. У разрэзе сфер дзейнасці сярод патэнцыйных дэпутатаў аблсавета пераважаюць работнікі адукацыі, культуры, навукі, аховы здароўя (26,14%), прамысловасці, транспарту, будаўніцтва (13,07%), прадпрымальнікі (12,42%).\nКожны з кандыдатаў у Мінскі абласны Савет дэпутатаў мае права на адно бясплатнае выступленне (не менш за 3 хвіліны) у эфіры радыёстанцыі «Мінская хваля». Эфірны час для выступленняў па радыё будзе прадастаўлены па рабочых днях з 22 студзеня па 12 лютага, пачынаючы з 18.00.\nПасля рэгістрацыі кандыдаты маюць права прыступаць да вядзення перадвыбарнай агітацыі, якая працягнецца да 17 лютага ўключна. Мясцовымі выканаўчымі і распарадчымі органамі вызначаны месцы для правядзення ў паведамляльным парадку масавых мерапрыемстваў, а таксама памяшканні для арганізацыі сустрэч з кандыдатамі ў дэпутаты і іх даверанымі асобамі.\nУ Мінскай вобласці працуюць 247 тэрытарыяльных выбаркамаў абласнога, раённага, гарадскога, пасялковага і сельскага ўзроўняў. Сфарміравана 60 акруговых выбаркамаў па выбарах у Мінскі абласны Савет дэпутатаў. Усяго ўтвораны 991 участак для галасавання.


«Белую Русь» узначаліў Генадзь Давыдзька\n19.01.2018 / 17:15 41\nКіраўнік Белтэлерадыёкампаніі Генадзь Давыдзька абраны старшынёй «Белай Русі».\nРашэнне прымалася за закрытымі дзвярыма, калі ў зале засталася невялікая частка дэлегатаў. Потым адбылося агульнае галасаванне.\n«Карыстаецца аўтарытэтам, пазнавальны ў грамадстве, з лідарскімі якасцямі», — пахвалілі яго дэлегаты.\n«Давыдзька — надзейны чалавек, гэта гарантыя поспеху нашай арганізацыі», — мяркуе віцэ-спікер Савета рэспублікі Марыяна Шчоткіна.\n«Перафарматавалі работу інфармацыйна-прапагандысцкіх груп, і Генадзь Браніслававіч выязджаў туды заўсёды. Яго ў краіне ведаюць амаль усе.\nМы ўчора з прэзідэнтам абмяркоўвалі, як будзе праходзіць з’езд, пра трансфармацыю ў партыю: спяшацца не трэба, трэба выспець, калі людзі захочуць. Сёння пакуль няма такога масавага жадання», — тлумачыць кіраўніца Адміністрацыі прэзідэнта Наталля Качанава.\nУ сваім вітальным слове Генадзь Давыдзька паабяцаў павялічыць увагу да дзейнасці «Белай Русі» ў эфіры Белтэлерадыёкампаніі. «Зробленае і памножанае на сілу медыя робіцца зробленым у большым маштабе», — патлумачыў ён.\nУ кулуарах трэцяга з'езда «Белай Русі» Генадзь Давыдзька адказаў на некалькі пытанняў «Нашай Нівы».\nГенадзь Давыдзька. Фота Сяргея Гудзіліна.\nТак, мы нагадалі яму вынікі сацыялагічнага апытання ІАЦ, паводле якога ў рэйтынгу самых любімых каналаў расійскі канал ТНТ абагнаў «Беларусь-1». Ці лічыць Давыдзька гэта праблемай і якія шляхі вырашэння бачыць?\n«Усё вельмі проста: народ, прынамсі моладзь, хоча забаўляцца. Інфармацыі ёй дастаткова і ў інтэрнэце, у тым ліку і на вашым сайце. А ў вольны час яна забаўляецца, гледзячы той жа ТНТ», — сказаў Давыдзька.\nДык а чаму Беларусь не створыць такі канал? Колькі грошай на гэта трэба?\n«Шмат, шмат грошай. Вельмі шмат. Калі казаць пра наш холдынг, то мы не пацягнем — вы ведаеце, напрыклад, колькі трэба сродкаў, каб проста забяспечыць перадачу сігналу? Гэта вялізныя сумы. Але гэта па-першае. Такі канал — гэта яшчэ справа таленту і памкненняў. Скажам, вакол тых жа СТС, ТНТ акумуляваныя вельмі вялікія моладзевыя сілы, у тым ліку — беларускія. Але чаму яны там? Чаму тыя ж украінцы такое могуць рабіць? Адказваю: у іх амаль што не існуе правілаў у сферы телебачання. Вы прыедзьце ва Украіне, паспрабуйце зрабіць забаўляльную перадачу. Калі яна цікавая, то вы не ўбачыце, дзе трэба распісацца, за якія грошы — вы іх у канверце атрымаеце. А ў нас ад ідэі праекта да рэалізацыі часам год праходзіць! Ён ужо старэе! Гэтак працуе вялізная машына. Вам вядомае закандаўства пра закупкі? Калі трэба зрабіць гумарыстычную праграму, нам трэба абвесціць закупку. Яна ідзе, потым зрываецца… потым зноў ідзе… А глядач увесь гэты час глядзіць ТНТ, атрымліваецца. А бюджэтныя сродкі трацяцца толькі на тое, што зацверджана», — сказаў ён.\nТаксама мы пацікавіліся, як асабіста Генадзь Браніслававіч будзе адзначаць 100-годдзе абвяшчэння БНР.\n«Тут яшчэ шмат пытанняў, канкрэтна ў мяне: а хто былі тыя людзі, што абвяшчалі БНР? Як яны скончылі, з чаго пачыналі? І якія памылкі рабілі? Вядома, што былі рамантычныя настроі, хацелі незалежнасці. А што з гэтага атрымалася? А што больш паўплывала на лёс сённяшняй нашай незалежнасці? Магчыма, што калі б не было БНР, то не было б БССР, але гэта не факт.\nМы — Белтэлерадыёкампанія — будзем асвятляць гэтую дату: зробім максімальна шчырае гістарычнае даследаванне. Адно толькі мне хочацца, каб гэтая дата працавала на кансалідацыю: мы павінны разам святкаваць ці адзначаць, але не мусім шукаць рэчы, якія нас раз'ядноўваюць», — падсумаваў ён.\nУ Мінск прыляцеў прэзідэнт Зімбабвэ 2\nЗа «радыё ад Герасімені і Скардзіна» стаялі расійскія грошы. І хацелі яны не адну, а адразу тры станцыі 12\n21.01.2018 / 00:38\nАртысту недастае аналітычнасці\n22.01.2018 / 13:04\nУладзімір, А кого еще таких поискать надо какая организация такой и председатель?\n23.01.2018 / 23:03\nа что они вообще там делают ? кто они ?\nДызайнер распрацаваў лагатып Дня Волі ў форме яйка ФОТА 1\nАмерыканская вядучая папракнула чарнаскурага калегу «прывілеямі белых» і зняславілася 1\nНастаяцель Кіева-Пячэрскай лаўры пахваліўся смерцю праклятых ім людзей 7\nШуневіч адкрыў інтэрнат для асуджаных з дзецьмі\nПад Лідай перакуліўся грузавік з 4 мільёнамі яек 4\nШто будзе, калі прарве дамбу Мінскага мора? КАРТА 3\nЛаўроў: Cтварыць супольныя канстытуцыю, суд і парламент з Беларуссю пакуль немагчыма 16\nТора, кабала і таемныя веды. У Віцебску адкрылі «ўніверсітэт» іўдаізму для мужчын 17\nПамочнік Канапацкай праводзіць у інтэрнэце «прэзідэнцкія выбары». Угадаеце, хто перамагае? 13\nМікалая Статкевіча прапанавалі прэтэндэнтам у прэзідэнты 29


Галоўны рэдактар рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства\n1. Сапраўдным становішчам вызначаецца парадак стварэння і дзейнасці ў Рэспубліканскім унітарным прадпрыемстве "Рэдакцыя газеты "Медыцынскі веснік" (далей – прадпрыемства) камісіі па супрацьдзеянні карупцыі (далей - камісіі).\n2. Камісія ствараецца загадам галоўнага рэдактара ў колькасці не менш за пяць членаў. Старшынёй камісіі з'яўляецца галоўны рэдактар альбо намеснік галоўнага рэдактара. Сакратар камісіі абіраецца на пасяджэнні камісіі з ліку яе членаў.\nСклад камісіі фарміруецца з ліку работнікаў прадпрыемства, у тым ліку тых, хто курыруе (якія ажыццяўляюць) фінансава-гаспадарчую і вытворчую дзейнасць, бухгалтарскі ўлік, распараджэнне бюджэтнымі грашовымі сродкамі, захаванасць уласнасці і эфектыўнае выкарыстанне маёмасці, кадравую і юрыдычную працу, а па рашэнні галоўнага рэдактара - таксама з ліку грамадзян і прадстаўнікоў юрыдычных асоб.\n3. Камісія ў сваёй дзейнасці кіруецца Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, Законам Рэспублікі Беларусь ад 15 ліпеня 2015 г.N 305-З "Аб барацьбе з карупцыяй", іншымі актамі заканадаўства.\nакумуляванне інфармацыі аб парушэннях заканадаўства аб барацьбе з карупцыяй, учыненых работнікамі прадпрыемства;\nабагульненне і аналіз паступае, у тым ліку з дзяржаўных органаў, якія ажыццяўляюць барацьбу з карупцыяй, інфармацыі аб парушэннях антикоррупционного законодательства работниками предприятия;\nраспрацоўка і арганізацыя правядзення мерапрыемстваў па супрацьдзеянні карупцыі на прадпрыемстве, аналіз эфектыўнасці мер, якія прымаюцца;\nкаардынацыя дзейнасці структурных падраздзяленняў прадпрыемства па рэалізацыі мер па супрацьдзеянні карупцыі;\nразгляд пытанняў выканання правілаў этыкі дзяржаўнага служачага (карпаратыўнай этыкі);\nпрыняцце мер па ліквідацыі наступстваў карупцыйных правапарушэнняў, правапарушэнняў, якія ствараюць умовы для карупцыі, і іншых парушэнняў антыкарупцыйнага заканадаўства.\nвядзе ўлік паступаючай з праваахоўных і кантралюючых органаў, іншых дзяржаўных органаў і арганізацый і якая змяшчаецца ў зваротах грамадзян і юрыдычных асоб інфармацыі аб парушэннях антыкарупцыйнага заканадаўства работнікамі прадпрыемства і аналізуе такую інфармацыю;\nузаемадзейнічае з дзяржаўнымі органамі, якія ажыццяўляюць барацьбу з карупцыяй, грамадскімі аб'яднаннямі і іншымі арганізацыямі па пытаннях супрацьдзеяння карупцыі;\nраспрацоўвае меры па прадухіленню або ўрэгуляванню сітуацый, у якіх асабістыя інтарэсы работніка прадпрыемства, яго мужа (жонкі), блізкіх сваякоў або сваякоў ўплываюць альбо могуць паўплываць на належнае выкананне гэтым работнікам сваіх службовых (працоўных) абавязкаў;\nразглядае прапановы членаў камісіі аб удасканаленні метадычнай і арганізацыйнай працы па супрацьдзеянні карупцыі;\nразглядае прапановы членаў камісіі аб заахвочванні работнікаў, якія аказваюць садзейнічанне ў прадухіленні праяў карупцыі і іх выяўленні, выяўленні правапарушэнняў, якія ствараюць умовы для карупцыі, і карупцыйных правапарушэнняў.\n6. Дзейнасць камісіі ажыццяўляецца ў адпаведнасці з планамі працы на каляндарны год, якія зацвярджаюцца на яе пасяджэннях альбо галоўным рэдактарам.\nПлан работы камісіі на каляндарны год з пералікам якія падлягаюць разгляду на пасяджэннях камісіі пытанняў павінен быць размешчаны на афіцыйным сайце прадпрыемства ў глабальнай кампутарнай сеткі Інтэрнэт не пазней за 15 дзен з дня яго зацвярджэння.\nІнфармацыя аб даце, часе і месцы правядзення пасяджэнняў камісіі падлягае размяшчэнню на афіцыйным сайце прадпрыемства ў глабальнай кампутарнай сеткі Інтэрнэт не пазней за 5 рабочых дзен да дня правядзення пасяджэння камісіі.\n7. Не могуць быць адначасова членамі камісіі асобы, якія складаюцца ў шлюбе або якія знаходзяцца ў адносінах блізкага сваяцтва або ўласцівасці.\nарганізуе працу камісіі;\nсцвярджае парадак дня пасяджэнняў камісіі і парадак разгляду пытанняў на пасяджэннях, пры неабходнасці ўносіць у іх змены;\nдае даручэнні сябрам камісіі па пытаннях яе дзейнасці, ажыццяўляе кантроль за іх выкананнем;\nнеадкладна прымае меры па прадухіленні канфлікту інтарэсаў або яго ўрэгуляванні пры атрыманні інфармацыі, названай у абзацы сёмым часткі першай пункта 10 гэтага становішча.\nУ выпадку адсутнасці неабходнай колькасці членаў камісіі на яе пасяджэнні старшыня камісіі прызначае дату новага пасяджэння, але не пазней чым праз месяц з дня не адбыўся пасяджэння.\nвыступаць на пасяджэннях камісіі і ініцыяваць правядзенне галасавання па ўнесеных прапановах;\nзнаёміцца з пратаколамі пасяджэнняў камісіі і іншымі матэрыяламі, якія тычацца яе дзейнасці;\nу выпадку нязгоды з рашэннем камісіі выкласці пісьмова асаблівае меркаванне па разглядаемага пытання, якая падлягае абавязковаму далучэнню да пратаколу паседжання камісіі;\nажыццяўляць іншыя паўнамоцтвы ў мэтах выканання ўскладзеных на камісію задач і функцы.\nпа рашэнні камісіі (даручэнні яе старшыні) прымаць удзел у праводзяцца мерапрыемствах па выяўленні фактаў здзяйснення правапарушэнняў, якія ствараюць умовы для карупцыі, і карупцыйных правапарушэнняў, а таксама невыканання заканадаўства аб барацьбе з карупцыяй;\nнеадкладна ў пісьмовай форме паведаміць старшыні камісіі аб узнікненні канфлікту інтарэсаў або магчымасці яго ўзнікнення ў сувязі з выкананнем абавязкаў сябра камісіі;\n12. Перашкода членам камісіі ў выкананні імі сваіх паўнамоцтваў не дапускаецца і цягне прымяненне мер адказнасці ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.\n12-1. Грамадзяне і юрыдычныя асобы маюць права накіраваць на прадпрыемства, у якім створана камісія, прапановы аб мерах па супрацьдзеянні карупцыі, якія адносяцца да кампетэнцыі камісіі.\nУ выпадку нязгоды з вынікамі разгляду прапановы аб мерах па супрацьдзеянні карупцыі грамадзянін, юрыдычная асоба мае права накіраваць адпаведную прапанову аб мерах па супрацьдзеянні карупцыі ў вышэйстаячы дзяржаўны орган (арганізацыю) і (або) іншы дзяржаўны орган у адпаведнасці з кампетэнцыяй, усталяванай заканадаўствам аб барацьбе з карупцыяй.\n13. Пасяджэння камісіі праводзяцца па меры неабходнасцяў і, у тым ліку для разгляду выяўленых камісіяй у ходзе яе дзейнасці канкрэтных парушэнняў антыкарупцыйнага заканадаўства, у тым ліку правапарушэнняў, якія ствараюць умовы для карупцыі, і карупцыйных правапарушэнняў, але не радзей аднаго разу ў паўгоддзе. Рашэнне аб скліканні камісіі прымаецца старшынёй камісіі або па прапанове не менш як адной трэці яе членаў.\nПадчас пасяджэння разглядаюцца пытанні, звязаныя:\nз усталяванымі парушэннямі работнікамі прадпрыемства антыкарупцыйнага заканадаўства, ужываннем да іх мер адказнасці, устараненнем парушэнняў, іх наступстваў, а таксама прычын і ўмоў, якія садзейнічалі здзяйснення названых парушэнняў;\nз захаваннем на прадпрыемстве парадку ажыццяўлення закупак тавараў (работ, паслуг);\nса станам дэбіторскай запазычанасці, абгрунтаванасцю расходавання бюджэтных сродкаў на прадпрыемстве;\nз правамернасцю выкарыстання маёмасці, выдзялення работнікам прадпрыемства пазыковых сродкаў;\nз урэгуляваннем небудзь прадухіленнем канфлікту інтарэсаў.\n14. Камісія правамоцныя прымаць рашэнні пры ўмове прысутнасці на пасяджэнні больш паловы яе членаў. Рашэнне Камісіі з'яўляецца абавязковым для выканання работнікамі прадпрыемства. Невыкананне (неналежнае выкананне) рашэння камісіі цягне адказнасць у адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.\n15. Члены камісіі валодаюць роўнымі правамі пры абмеркаванні праектаў рашэнняў. Рашэнні прымаюцца простай большасцю галасоў ад агульнай колькасці членаў камісіі, якія прысутнічаюць на яе пасяджэнні. У выпадку роўнасці галасоў вырашальным з'яўляецца голас старшыні камісіі. Рашэнні камісіі афармляюцца пратаколам.\nзвесткі пра далучэнне да пратакола пасяджэння камісіі матэрыялах.\n17. Пратакол пасяджэння камісіі рыхтуецца ў 10-дзённы тэрмін з дня яго правядзення, падпісваецца старшынёй і сакратаром камісіі, пасля чаго ў 5-дзённы тэрмін даводзіцца сакратаром камісіі да яе членаў і іншых зацікаўленых асоб.\nСпампаваць План мерапрыемстваў па супрацьдзеянні карупцыі на 2021 год


Дыктатура супраць эпідэміі | Новы Час\nГісторыя Чорнага кантыненту багатая на дыктатарскія рэжымы. Не згубілася сярод шматлікіх афрыканскіх дыктатараў і фігура Жозэфа Мабуту (ён жа Мабуту Сесе Сека), які аднаасобна кіраваў Заірам (цяпер Дэмакратычная Рэспубліка Конга) аж 32 гады.\nШлях да ўлады Мабуту быў не просты. Жозэф-Дэзірэ Мабуту нарадзіўся ў сціплай сям’і, але пасля зрабіў кар’еру ў арміі Бельгійскага Конга. Калі Конга стала незалежным, ён ужо меў ранг начальнікам штаба войска. А пасля арганізаванага ім у 1965 годзе перавароту атрымаў аднаасобную ўладу. Яе гарантам таксама быў Захад. Для барацьбы з камунізмам Амерыка пагадзілася не толькі фінансаваць Кіншасу, але нават заплюшчваць вочы на любыя фокусы Мабуту.\nТой хутка задаў тон свайму праўленню, загадаўшы публічна павесіць чатырох міністраў на спартовым стадыёне. Але яго візітнай карткай стаў курс на «аўтэнтычнасць», якая выяўлялася ў патрабаванні татальна адмовіцца ад еўрапейскіх імёнаў, тапонімаў, зваротаў і нават касцюмаў. Змяніў дыктатар і ўласнае імя: быў Жозэф-Дэзірэ Мабуту, а стаў Мабуту Сесе Сека. У межах кампаніі была падкарэктаваная і афіцыйная назва краіны — з Конга на Заір.\nАд любімых заняткаў Мабуту часта адцягвалі розныя праблемы. У тым ліку і ўспышкі эпідэмій, часта невядомых на той момант навуцы. Заірскае Мінздароўя было не здольнае адэкватна рэагаваць на гэтыя выклікі, што не дзіўна — бюджэт раскрадаўся велізарнымі маштабамі. Як вынік, на момант канца праўлення Мабуту ВУП краіны на душу насельніцтва складаў усяго 113 долараў, што было на 63 працэнты ніжэй, чым у 1958 годзе (!). Медыцынская сістэма трымалася хіба толькі коштам замежнай дапамогі і дзейнасці гуманітарных арганізацый.\nТакая кволая сістэма аховы здароўя яшчэ магла неяк супрацьстаяць хваробам накшталт грыпу ці жаўтухі, але калі пачыналіся буйныя эпідэміі, яна была бяссільная. Якраз такая хвароба прыйшла ў Заір у 1975 годзе. Гутарка пра вірус Эбола — хвароба, якая была ідэнтыфікаваная ўпершыню менавіта ў Заіры. Гэта адна з формаў ліхаманкі, якая часта з’яўляецца смяротнай для людзей. Сёння сярэдні каэфіцыент смяротнасці Эболы складае каля 50%. Падчас ранейшых выбліскаў накшталт той, што мела месца ў Заіры ў 1976-м, паказчыкі смяротнасці часам складалі да 90%.\nЯк рэагаваў на навіны пра Эболу лідар гэтай краіны? Была задзейнічана схема, якую пазней назавуць «санітарны кардон». Ачаг эпідэміі — горад Кіквіт, — па загадзе Мабуту быў наглуха заблакаваны вайскоўцамі. У горад (дарэчы з насельніцтвам каля паўмільёна чалавек) былі забаронены ўсе палёты самалётаў. Адзіная шаша з Кіквіта была таксама перакрыта вайскоўцамі.\nЖаўнеры атрымалі загад — нікога не ўпускаць і не выпускаць з блакіраванага населенага пункта. Пры спробе трапіць туды ці адтуль яны павінны былі стралялі на паражэнне. На гэтым этапе фіксавалася самая большая колькасць ахвяр, паколькі суседнія з горадам вёскі выжывалі за кошт продажу прадуктаў гараджанам. У горадзе ўспыхнуў голад. Калі група замежных журналістаў, даўшы хабар лётчыкам, трапіла ў Кіквіт, пасля вяртання ў Кіншасу іх адразу арыштавалі.\nАналагічнай была інфармацыйная палітыка асвятлення эпідэміі. Паколькі СМІ былі цалкам падкантрольныя рэжыму, навіны пра эпідэмію спрэс адсутнічалі на старонках газет і ў выпусках радыё. «Дрэнным навінам няма месца ў эфіры», — любіў з гэтай нагоды казаць дыктатар. Размовы аб выблісках невядомых ці вядомых хваробаў караліся аж да расстрэлу.\nУся моц прапагандысцкай машыны накіроўвалася выключна на ўзвялічванне культу Правадыра, які ў гэты час дасягнуў кульмінацыі. Прыкладна з 1974-га Мабуту сталі зваць «бацькам нацыі», «бацькам-заснавальнікам» і «рулявым», а яго партрэты абавязкова друкаваліся на першых палосах газет. У пачатку 1975 года афіцыйным СМІ на некалькі тыдняў нават забаранілі называць каго-небудзь з чыноўнікаў па імені, акрамя кіраўніка дзяржавы.\nШто да эпідэміі Эбола, то яе ахвярам дазволілі спакойна паміраць. Толькі пасля двух месяцаў татальнага каранціну Кіквіт адкрылі. Праўда спачатку ён падвергся зачыстцы ваенна-медыцынскай службай. Пасля жыццё паціху зноў наладжвалася. Каб паскорыць нармалізацыю, гараджанам пад страхам расправы забаранілі публічна згадваць пра жудасці «санітарнага кардону».\nТакая ж практыка прымянялася Мабуту і пасля ўспышак іншых эпідэмій, у тым ліку і супраць СНІДу і халеры. Пра эфект гэткай барацьбы з эпідэміямі цудоўна гаворыць статыстыка. На момант звяржэння Мабуту ў 1997-м па дадзеных Сусветнай арганізацыі аховы здароўя 13 працэнтаў насельніцтва было інфікавана вірусам імунадэфіцыту, а ў некаторых гарадах, такіх як Гома, на ўсходзе краіны, узровень інфікавання сягаў 35 працэнтаў.\nЗастаецца дадаць, што хваробы не пашкадавалі і самога дыктатара. Пасля таго, як паўстанцы наблізіліся да сталіцы, ён уцёк у Марока. Там ва ўзросце 66 гадоў яго даканала прастата. Прыкладна 5 мільярдаў долараў, якія, па падлікам гісторыкаў, ён скраў з заірскага бюджэту за 32 гады кіравання і прыхапіў з сабой у эміграцыю, не дапамаглі.\nУ Расіі — новы максімум сутачнай COVID-смяротнасці


«Усё пройдзе, пройдзе і гэта». Родныя Алеся Бяляцкага і Валянціна Стэфановіча атрымалі | Новы Час\nІх затрымалі 14 ліпеня ў межах крымінальнай справы па ч.1 і 2 арт. 342 (арганізацыя і фінансаванне групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак) і ч. 2 арт. 243 КК (ухіленне ад выплаты падаткаў), распавядае «Вясна».\nСутнасць прэтэнзій уладаў праваабаронцам незразумелая, следства ўсімі спосабамі хавае іх ад грамадства. Жонкі старшыні Праваабарончага цэнтра «Вясна» Алеся Бяляцкага і намесніка старшыні Валянціна Стэфановіча атрымалі першыя весткі з «Валадаркі». Ад Уладзіміра па-ранейшаму няма лістоў. Што вясноўцы пішуць з СІЗА-1?\nЯк распавяла Наталля Пінчук, 29 ліпеня яна атрымала першую вестку ад мужа. Аднак першы ліст ад Алеся быў пад нумарам тры, што азначае, што іншыя два не дайшлі да яе. Па словах Наталлі, ліст тычыўся толькі побытавых пытанняў. Алесь распавёў, што ўжо ўзяў з бібліятэкі кнігу. Як адзначае Наталля, вестка ад мужа была вельмі кароткая, што для яго вельмі нехарактэрна: падчас зняволення ў 2011-2014 гадах ён пісаў вялікія тэксты.\nПа словах Аліны Стэфановіч, Валянцін даслаў на волю тры лісты: жонцы, бацькам і сястры. Ён піша, што ў СІЗА №1 яго перавялі 17 ліпеня. Вось, што піша Валянцін у сваім першым лісце на волю жонцы Аліне:\nА вось, як распавядаюць родныя Уладзіміра Лабковіча, вестак ад яго ўсё яшчэ няма. Праваабаронцы за кратамі ўжо 17 дзён.


Падрабязней:У Варонежы кіроуца, сыходзячы ад пагоні, тараніу паліцэйскія аутамабілі\nАпублікавана 26.08.2016 12:12\nУсе пацярпелыя - жыхары Краснадарскага краю, якія прыехалі ў данскі рэгіён на заробкі.\nПадрабязней:Выбух на пляжы у Растоускай вобласці трое пацярпелі\nУ Хохольском раёне заутра пачнецца паляунічы сезон\nАпублікавана 25.08.2016 18:31\nВыдадзена 120 дазволаў на адстрэл.\nУ Хохольском раёне перад пачаткам паляўнічага сезону было выдадзена 120 ліцэнзій на адстрэл.\nПадрабязней:У Хохольском раёне заутра пачнецца паляунічы сезон\nАпублікавана 24.08.2016 12:03\nЎраджайнасць - каля 40 цэнтнераў з гектара.\nУ Хохольском раёне пачалася ўборка азімай пшаніцы.\nПадрабязней:У Хохольском раёне пачалася уборка азімай пшаніцы\nМінулай ноччу з-за пагрозы пажару прыйшлося эвакуіраваць хворых Эртильской раённай бальніцы\nАпублікавана 23.08.2016 20:20\nЗадымленне паўстала ў склепе асобна стаіць харчаблока.\nПадрабязней:Мінулай ноччу з-за пагрозы пажару прыйшлося эвакуіраваць хворых Эртильской раённай бальніцы


Беларуская мова | Радоје Домановић\nРадое Дамановіч (16 лютага, 1873 – 17 жніўня, 1908) быў сербскім пісьменнікам, журналістам і настаўнікам, найбольш вядомы сваімі кароткімі сатырычнымі апавяданнямі.\nРадое Дамановіч нарадзіўся ў вёсцы Асвішце ў цэнтральнай Сербіі ў сям’і мясцовага настаўніка і прадпрымальніка Мілаша Дамановіча і Персиды Дамановіч, нашчадка Паўле Цукича, аднаго з ваеначальнікаў Першага і Другога сербскага паўстання. Дзяцінства ён правёў у вёсцы Горне Ярушыца недалёка ад Крагуеваца, дзе ён вучыўся ў пачатковай школе. Скончыў сярэднюю школу ў Крагуевацы і філасофскі факультэт Бялградскага універсітэта, дзе ён вывучаў сербскую мову і гісторыю.\nУ 1895 годзе Дамановіч атрымаў сваё першае прызначэнне – пасаду выкладчыка ў Піроце, на поўдні Сербіі, рэгіёне, які толькі нядаўна быў вызвалены ад Асманскай імперыі. У Піроце ён сустрэў Яшу Прадановіча (1867–1948), настаўніка і актывіста, які дапамог сфармаваць яго палітычныя погляды. Таксама там ён сустрэў сваю будучую жонку Наталлю Ракетыч (1875–1939), небагатую школьную настаўніцу з Сремскіх Карлаўцаў, якая будзе падтрымліваць яго на працягу ўсяго яго кароткага і бурнага жыцця, і з якой у іх будзе трое дзяцей.\nПасля ўступлення ў апазіцыйную Народна-радыкальную партыю, ён уступіў у канфлікт з рэжымам дынастыі Абрэновічу, і да канца 1895 года ён быў пераведзены ва Ўране, а затым у 1896 году зноў пераведзены ў Лeскaвац. Пісьменніцкая кар’ера Дамановіча таксама пачалася падчас яго выкладання, калі ў 1895 годзе ён апублікаваў свой першы рэалістычны аповяд. Пасля свайго першага публічнага выступу супраць урада ў 1898 годзе і ён, і ягоная жонка былі звольненыя з дзяржаўнай службы, і Дамановіч пераехаў з сям’ёй у Белград.\nУ Белградзе ён пачаў працаваць з калегамі-пісьменнікамі ў тыднёвіку «Зорка» і апазіцыйнай палітычнай газеце «Рэха». У гэты час ён пачаў пісаць і публікаваць свае першыя сатырычныя апавяданні, такія як «Дэман» і «Адмена запалу». Слава прыйшла да Радое пасля публікацыі яго самых вядомых апавяданняў «Правадыр» (1901) і «Страдыя» (1902), у якіх ён адкрыта крытыкаваў і выкрываў крывадушнасць і памылкі рэжыму.\nПасля перавароту, які паклаў канец кіраванню Аляксандра Абрэновіча ў 1903 годзе, Дамановіч, будучы на піку папулярнасці, атрымаў пасаду пісара ў Міністэрстве адукацыі, і новы ўрад дазволіў яму паехаць у Германію на адзін год для атрымання спецыялізацыі, які ён правёў у Мюнхене. Вярнуўшыся ў Сербію, Радое быў расчараваны адсутнасцю якіх-небудзь рэальных змен у грамадстве. Ён завёў свой уласны палітычны штотыднёвік «Страдыя», у якім працягваў крытыкаваць слабасці новай дэмакратыі, але яго артыкулы больш не мелі тое ранейшай сілы і натхнення.\nРадое Даманавічы памёр праз паўгадзіны пасля паўночы 17 жніўня 1908 года ва ўзросце 35 гадоў, пасля працяглай барацьбы з хранічнай пнеўманіей і туберкулёзам. Ён быў пахаваны на Новых могілках Белграда. Яго астатнія неапублікаваныя працы былі згублены падчас Першай сусветнай вайны.\nНіжэй прыведзены некаторыя з самых вядомых работ Радое Дамановіча:\nКаралевіч Марка па другі раз сярод сербаў, 1901\nМёртвае мора, 1902\nРазважанні звычайнага сербскага вала, 1902\nСучаснае паўстанне, 1902\nПраект «Радое Дамановіч» падтрымліваецца Уладзімірам Жывановічам, інжынерам па кантролі якасці і энтузіястам літаратуры, каб аблічбаваць усе творы сербскага пісьменніка Радое Дамановіча і даць магчымасць чытачам з усяго свету пазнаёміцца з творамі ў арыгінале і ў перакладзе. Наступныя апавяданні былі перакладзеныя спецыяльна для праекта і публікуюцца тут упершыню:\nПравадыр (1–2–3), 1901\nПеракладзена для праекта «Радое Дамановіч» Ганнай Тарасевіч.


Ашмянак не пускалі ў дом да мужа, пакуль не наведаюць “Нявесцін камень” – RH.by\nАшмянак не пускалі ў дом да мужа, пакуль не наведаюць “Нявесцін камень”\nПомнік прыроды “Нявесцін камень” урачыста адкрылі ў Ашмянах у мінулыя выхадныя.\nПра тое, як аднаўлялі помнік і добраўпарадкавалі тэрыторыю, “Рэгіянальнай газеце” распавяла дырэктар бібліятэкі Марына Белавус.\n– Помнік, вядома, не адкрывалі. Ён ляжыць на сваім месцы ўжо шмат стагоддзяў. Помнік гэты рэспубліканскага значэння. З ім звязана безліч паданняў і легенд. А назву “Нявесцін камень” ён носіць такую, бо лічыцца, што дапамагае жанчынам у шлюбе і мацярынстве. Да яго прыводзяць і маленькіх дзетак, каб засцерагчы іх ад хваробы ці нават вылечыць.\nА вось зрабіць да яго падыход, усталяваць інфармацыйную шыльду, выдаць брашуру з паданнямі і легендамі пра гэты камень у краязнаўчага аматарскага аб’яднання “Знай край” атрымалася дзякуючы ўдзелу ў праекце “Тандэм”, пераможцам якога “Знай край” і стаў. Каардынуе праект Вольга Тарашкевіч.\n– Падчас рэалізацыі праекта, – працягвае Марына Белавус, – намі была праведзеная вялікая даследчая праца, у рамках праекта зладзілі канферэнцыю “Валуны – маякі гісторыі”, на якую запрасілі вучоных з Акадэміі навук Беларусі. Ладзіліся этнаграфічныя экспедыцыі.\nЭкспедыцыі праходзілі ў вёсках, ля якіх ляжыць гэты камень. Распытвалі пра яго ва ўсіх мясцовых жыхароў. І ўсе легенды, паданні, гісторыі, міфы ўвайшлі ў кнігу, якую так і назвалі “Нявесцін камень”.\nЦяпер гэта кніга знаходзіцца ў фондах бібліятэкі, і яе можа пачытаць кожны, хто цікавіцца гісторыяй Ашмяншчыны або містычнымі ці незвычайнымі гісторыямі.\nНа пытанне, ці паспрабавалі на сабе цудадзейную сілу каменя ўдзельнікі аб’яднання “Знай край”, Марына Белавус адказала:\n– Яшчэ ў мінулым годзе, калі мы рыхтавалі камень да семінару, адна наша калега надта старанна цёрла камень. І што вы думаеце, у свае 50 гадоў нядаўна справіла вяселле.\nЗнайсці дзіўны камень вельмі проста. Ён знаходзіцца каля трасы “Мінск-Вільня”, у пяці кіламетрах ад Ашмянаў.\n– Мы там паставілі вялізны банер з інфармацыяй пра камень, так што абмінуць яго немагчыма. Каля “Нявесцінага каменя” заўсёды можна знайсці грошы, манеткі, іншыя рэчы, якія пакідаюць людзі ў знак падзякі. А вы ведаеце, што раней ва ўсіх навакольных вёсках і ў саміх Ашмянах нявесту не пускалі ў дом да мужа, пакуль яна не сходзіць да “Нявесцінага каменя”.\nЧаму б і сёння не адрадзіць гэту традыцыю?\nПредыдущая статьяРэпертуар на 9-15 кастрычніка ў кінатэатрах Маладзечна і Вілейкі, рэпертуар тэатраў\nСледующая статьяВаланцёры з чатырох краін наводзілі парадак на вайсковых пахаваннях Першай сусветнай на Мядзельшчыне


«Ён мусіў жыць». Аляксандра Тарайкоўскага, які загінуў на Пушкінскай падчас разгону, сям’я шукала двое сутак\n13 жнівень 2020, 18:54\nМесца, дзе загінуў Аляксандар Тарайкоўскі\nПра тое, што муж загінуў, жонка даведалася ад журналістаў увечары 12 жніўня. 34-гадовы Аляксандар Тарайкоўскі загінуў на Пушкінскай позна ўвечары 10 жніўня.\nПаводле афіцыйнай вэрсіі, у яго ў руках узарвалася выбуховая прылада. Сваякі ў гэта ня вераць.\nПа словах жонкі, 10 жніўня каля 20:00 яны вярнуліся з дачкой з прагулкі.\n«Ён быў вельмі абураны тым, што людзей затрымліваюць, страляюць. Даведаўся, што там зьбіраюцца людзі, і сказаў, што пойдзе ў сваю кватэру ў тым раёне, — апавядае жанчына. — Пры ім нічога не было: шорты, белая майка, тэлефон. Пашпарт ягоны ў мяне. У яго там кватэра побач».\nКаля 22:30 Аляксандар пазваніў жонцы і сказаў, што ідзе дахаты. З гэтага моманту сям’я ня мела аніякіх зьвестак, шукалі яго ў шпіталях і базах затрыманых.\n«Гумавую кулю пакінуў сабе на памяць». Што расказваюць параненыя падчас пратэсту\nУ вэрсію, што муж загінуў ад выбуховай прылады, жанчына ня верыць.\n«Нічога пры ім не было, нічога гэтага ён ня ўмее. Пайшоў у майцы, шортах, з тэлефонам, — кажа яна. — Ня мог ён нічога такога зрабіць».\nЖанчына кажа, што з Аляксандрам яны афіцыйна не расьпісаныя, маюць 3-гадовую дачку. Але ў яго ёсьць бацька, сястра.\n«Чаму ім не паведамілі? У яго тэлефон быў, можна ж было ў тэлефоне паглядзець нумары, камусьці пазваніць», — пытаецца жанчына.\nКалі 13 жніўня яны пасьля званка журналістаў зьвярнуліся ў Сьледчы камітэт, ім сказалі, што Аляксандар лічыцца неапазнаным. Аднак ужо празь некалькі гадзін пасьля ягонай сьмерці МУС і СК распаўсюдзілі інфармацыю пра ягоную судзімасьць, а значыць, яго ідэнтыфікавалі.\nАляксандар быў асуджаны на 7 гадоў за нанясеньне цяжкіх цялесных пашкоджаньняў, якія пацягнулі за сабой сьмерць. Жанчына кажа, што адседзеў увесь тэрмін і неўзабаве судзімасьць мусілі зь яго зьняць.\n«Ён заступіўся за маці. Яе зьбіў сужыцель, а ён заступіўся, і вось так. Мы асабліва не гаварылі ніколі пра гэта», — кажа жанчына.\nЗвыш 1000 навукоўцаў зьвярнуліся да ўладаў з заклікам спыніць гвалт і вызваліць палітвязьняў\n«Мы са школы былі ўтраіх, — апавядае сябра Аляксандра. — Аднаго я пахаваў, калі Саша быў на зоне праз кавалера маці, які зьбіў яе да паўсьмерці, а Саша ў стане афэкту біў яго. Ён заўжды стараўся працаваць не на дзяржаву. Рабіў аўтамабільныя фіранкі. Зрабіў сайт hober.by, адкрыў ІП і спрабаваў пракарміць сям’ю і малую дачку. Заўсёды быў упарты, але вельмі жыцьцярадасны чалавек. Рэальна стараўся жыць, спрабуючы забыць сваё мінулае. Зрабіў рамонт у кватэры. Выплаціў бацькавы даўгі за кватэру і з чыстым сумленьнем пайшоў з жыцьця, змагаючыся за шчасьлівую будучыню беларускага народу.\nВы раскажыце пра яго. Ён мусіў жыць. Ён мусіў падняць малую дачку». Сябар кажа, што на відэа, дзе зафіксаваны момант сьмерці чалавека, той вельмі падобны да Аляксандра.\nНа вэрсію разрыву ў руках Аляксандра выбуховай прылады ягоны сябар рэагуе так:\n«Што за трызьненьне?! Ён працуе ў тым раёне. У яго бацька за 150 мэтраў адтуль жыве», — кажа сябар.\nМеркаванае відэа гібелі Аляксандра Тарайкоўскага 10 жніўня\nЖанчына кажа, што пры апазнаньні цела не пабачыла ранаў, якія нагадвалі б выбух выбуховай прылады. Паводле афіцыйнага заключэньня, Аляксандр памёр ад страты крыві.\n«Я так разумею, што калі б яму ў час аказалі дапамогу, ён бы мог выжыць, — кажа яна. — А яны ж яму ніякай дапамогу не аказвалі, адразу сталі цягнуць».\nНе ўдалося высьветліць, чаму за ўвесь гэты час сваякам Аляксандра не паведамілі пра ягоную сьмерць. Сьледчы, які апытваў жанчыну, сказаў, што не вядзе гэтую справу і ня можа адказаць на гэтае пытаньне.\nЖонцы хтосьці даслаў відэа з сацсетак, дзе відаць момант гібелі Аляксандра. Яна паглядзела яго яшчэ да апазнаньня цела, якое адбылося пасьля 16 гадзіны 13 жніўня.\n«Я паглядзела відэа яшчэ да апазнаньня, яшчэ быў спадзеў, што гэта ня ён. Я ня ведаю, чаму ён выйшаў наперад, адзін. Напэўна, ня думаў, што будуць страляць. Факт, што яго забілі, хто будзе пакараны? Цяпер будуць казаць, што ён сам вінаваты? Ён выйшаў бяз зброі, чаму вы не стралялі па нагах, па руках?! — кажа жонка. — У мяне пытаньне, ці будзе заведзеная крымінальная справа, ці будзе хто за гэта пакараны?»\n«Не магу глядзець на тое, што адбываецца ў маёй краіне», — міліцыянт, які звольніўся на знак пратэсту супраць гвалту


Руся: “Творчасьць дазваляе мне адчуваць смак жыцьця”\n06 ліпень 2007, 20:03\nАляксей Знаткевіч, Прага Госьця "Начной Свабоды" – сьпявачка гурту "Індыга" Руся.\nЗнаткевіч: “Руся, альбом "Дні" выйшаў у сьвет ўжо некалькі гадоў таму, ад таго часу ў вас выйшаў толькі сынгал "Заенька". Калі можна чакаць новага альбому?”\nРуся: “Цяпер мы працуем над новым альбомам. Нам часам таксама сорамна за тое, што мы так марудзім, але, на жаль, рабіць гэта крышку хутчэй не атрымліваецца. Таму ўсё гэта патрабуе шмат часу. Зараз я ад''яжджаю ў Англію на месяц, а калі вярнуся ў Менск, то мы адразу ж пачнем запіс альбому. Спадзяюся, што ў нас усё атрымаецца на гэты раз”.\nЗнаткевіч: “А калі не сакрэт, у Англію едзеце па музычных справах?”\nРуся: “Не, я працую валянтэрам у дабрачынных праграмах. Працую зь сіротамі з Салігорску і буду там зь імі цэлы месяц. Мы возім іх у Англію, паказваем ім там розныя штукі цікавыя, як увогуле можна жыць, як людзі могуць ставіцца адзін да аднаго, якія бываюць чалавечыя зносіны, і нехта нешта разумее і будуе сваё жыцьцё крышку па-іншаму”.\n“Ніякіх беларускамоўных гуртоў”. І ўвогуле, зараз працаваць няма дзе”\nЗнаткевіч: “Шмат якія вядомыя беларускія гурты практычна ня могуць даваць канцэртаў у Менску – у вас ёсьць гэтая праблема?”\nРуся: “У нас ёсьць такая праблема – аднойчы мы атрымалі запрашэньне паўдзельнічаць у так званай карпаратыўнай вечарыне ў клюбе “Рэактар”, але пасьля таго, як клюб “Рэактар” дазнаўся пра тое, што арганізатары вечарыны хацелі б запрасіць гурт “Індыга”, яны адразу сказалі: “Не, не, нават карпаратыўкі вашай тут ня будзе, ніякіх беларускамоўных гуртоў”. І ўвогуле, зараз працаваць няма дзе, толькі што засталіся клюб “Графіці” і клюб “Арэна”.\nЯ часам вельмі многа думаю пра тое, якая матывацыя ёсьць у маладых, пачынаючых гуртоў, якія толькі пачалі сьпяваць на беларускай мове, і мне падаецца, што адзінае, што яны маюць – адзін раз на год фэстываль “Басовішча”. Я лічу, што гэта зусім няшмат, і страшна за тое, што ў рэшце рэшт будзе вельмі мала беларускамоўных гуртоў”.\nЗнаткевіч: “А праблема ў “Рэактары” была з тым, што вы беларускамоўны гурт, ці нейкія былі праблемы, што вы там у нейкіх чорных сьпісах?”\nРуся: “Не, пра чорныя сьпісы ніхто не казаў, дастаткова таго, што гэта рок-гурт, і што гэта беларускамоўны гурт. У нас не атрымалася папрацаваць у гэтым клюбе, але вельмі шкада, таму што я вельмі люблю гэты клюб, гэта адна з маіх самых улюбёных пляцовак у Менску”.\n“У нас няма ніякіх такіх забабонаў кшталту “зорка” і “слухач”\nЗнаткевіч: “Два гады таму Вы атрымалі на конкурсе “Рок-каранацыя” прыз, як рок-князёўна – для Вас гэта нешта значыла, нешта зьмяніла ў жыцьці?”\nРуся: “Канечне, зьмяніла, але гэта больш значыла для мяне, чым зьмяніла, бо прыкладна ад 16-17 год я заўсёды марыла заснаваць рок-гурт, стаць як Кася Камоцкая, як Вераніка Круглова – рок-князёўнай. Я заўсёды купляла газэты ў шапіках і з захапленьнем чытала пра тое, як адбываецца “Рок-каранацыя”, заўсёды мне хацелася прыехаць у Менск і зрабіць нешта падобнае. Для мяне гэта была вельмі важная ўзнагарода, бо заўсёды прыемна на сэрцы, на душы ад таго, што мары ўсё-ткі зьдзяйсьняюцца, таму можна жыць”.\nЗнаткевіч: “А Вас на вуліцах цяпер пазнаюць?”\nРуся: “Так, але сталася так, што тыя людзі, якія ходзяць на канцэрты гурту "Індыга", рана ці позна становяцца нашымі сябрамі, і амаль ніколі не бывае такога: "О, я бачыў жывую Русю, ці можна ваш аўтограф?" Не, у нас вельмі сталая, вельмі мудрая публіка, гэта адукаваныя людзі, і няма ніякіх такіх забабонаў кшталту “зорка” і “слухач, прыхільнік зоркі” – мы наўпрост маем стасункі і камунікуем, як звычайныя людзі”.\nАпытаньне на вуліцах Менску -- якія асацыяцыі ў Вас узьнікаюць са словам “князёўна”?\nЗнаткевіч: “А якія асацыяцыі ў Вас выклікае слова “князёўна”?”\nРуся: “Для мяне князёўна – гэта вельмі ўпэўненая ў сабе жанчына, ганарлівая жанчына. Такім эталёнам ганарлівасьці і ўпэўненасьці была для мяне і зьяўляецца сёньня Кася Камоцкая. Гэта чалавек, якога лёс штурхае туды-сюды, але яна моцная і ніколі не здаецца. Гэта вельмі выдатна. Я лічу, што сучасныя жанчыны губляюць гэтую рысу характару”.\nЗнаткевіч: “Вы сама сябе лічыце ганарлівай і ўпэўненай?”\nРуся: “Гонар штука добрая. Вельмі часта жанчыны адчуваюць сябе як тавар на шлюбным рынку. Таму ганарлівасьці ў іх ня вельмі шмат. Я лічу сябе ганарлівай, бо я цярпець не магу хамства і заўсёды з гэтым змагаюся ўсё жыцьцё, а па-другое – я ўпэўненая ў сабе. Калі б у мяне не было ўпэўненасьці, ніякіх амбіцый, я б увогуле не магла творчасьцю займацца”.\nЗнаткевіч: “Наколькі магчыма ў Беларусі зарабляць музыкай?”\nРуся: “Гэта не дазваляе зарабляць ніякіх грошай, але гэта дазваляе адчуваць смак жыцьця. Таму што калі акрамя працы, сям''і – ніякіх стасункаў зь людзьмі, калі больш няма куды сябе дзець, то творчасьць – гэта і ёсьць той самы выхад. Мне падаецца, што ўсе людзі, якія займаюцца тым ці іншым відам творчасьці – яны вельмі-вельмі шчасьлівыя. І пытаньне грашовае мяне зусім не клапоціць, я гатовая ўкладаць свае ўласныя грошы ў творчасьць, абы нешта там атрымоўвалася, абы людзі хадзілі на канцэрты. Хацелася б, каб адзін, два, тры, ня важна колькі людзей адшуквалі ў маёй творчасьці адказы на свае самыя галоўныя пытаньні”.\n“Настае такі момант, калі ты павінен абраць: альбо ты па гэты, альбо па другі бок барыкадаў”\nЗнаткевіч: “Ці прасочваецца нейкім чынам палітыка ў тэксты гурту “Індыга” і ўвогуле ў вашу творчасьць?”\nРуся: “Не магу сказаць, што мы гурт прынцыпова апалітычны, але зараз беларускія музыкі апынуліся ў такім становішчы, калі немагчыма быць па-за межамі палітыкі. Настае такі момант, калі ты павінен абраць: альбо ты па гэты, альбо па другі бок барыкадаў. У нас няма ніякіх адкрытых заклікаў у тэкстах, але палітыка прасочваецца на ўзроўні мэтафары, сымбаляў нейкіх, апісаньняў... Напрыклад, калі мы сьпяваем "усім марам спраўдзіцца наканавана", то людзі складваюць пальцы літарай V, пачынаюць скандаваць "Жыве Беларусь" і г.д. У нас няма такой мэты, сьпяваць палітычныя тэксты, але палітыка настолькі нахабна сама залазіць у нашую творчасьць, што адмовіцца ад яе ўвогуле – немагчыма”.\nЗнаткевіч: “Вы вядзеце свой блог у Інтэрнэце – наколькі гэта важная частка Вашага жыцьця?”\nРуся: “Гэта ня столькі важная, колькі карысная частка жыцьця. Я веру ў такі псыхатэрапэўтычны эфэкт блогаў. Калі нешта здараецца і атрымоўваецца гэта выказаць, то гэта стаецца тэкстам і больш цябе не непакоіць. А па-другое, жывы журнал, блогі – гэта вельмі добрая штука для віртуальнага эксгібіцыянізму і рэклямы. Гэта вельмі дапамагае мне шукаць кантакты для гурта "Індыга", ладзіць канцэрты, знаходзіць тых людзей, якія таксама займаюцца музычнай творчасьцю, аднадумцаў”.\nЗнаткевіч: “Ну, з рэклямай усё зразумела, а “віртуальны эксгібіцыянізм” – гэта для задавальненьня?”\nРуся: “Дзеля задавальненьня сябе самога. Заўсёды пэрсона публічная – гэта такі знак ці сымбаль, да якога цягнуцца людзі, і ЖЖ дапамагае ствараць такі вобраз, які карысны менавіта гурту”.


Pawet: № 31 (870)\n№ 31 (870)\n№ 31 (870) 30 ЛІПЕНЯ 2008 г.\n100 гадоў з дня нараджэння Юркі Лявоннага\nЛЯВОННЫ Юрка [сапр. Юркевіч Леанід Мікалаевіч; 16(29) .7.1908, г. Чавусы - 1937], беларускі паэт. Скончыў Бел. вышэйшы пед. ін-т (1934). Працаваў у рэдакцыях газ. «Магілёўскі селянін», «Звязда», час. «Работніца і калгасніца Беларусі». Аўтар зборнікаў паэзіі «Камсамольскія вершы» і «Штурм» (1930), «Жалезныя віхуры» і «Разбег» (1931), «Стала і мужна» (1932), нарысаў «Крок пяцігодкі» (1931). Творчасць паэта сцвярджае веліч новага жыцця, якое паўставала ў яго вершах рухомым, поўным кантрастаў. Шырока выкарыстоўваў сімволіку, публіцыст. сродкі маст. адлюстравання; у некаторых творах пераважала рыторыка. На, бел. мову пераклаў раман Ж. Верна «80000 кіламетраў пад вадой» (1937, з С. Грахоўскім). У 1936 г. безпадстаўна арыштаваны. Расстраляны ў Менску.\nЗ успамінаў С. Грахоўскага\nКаб Вы толькі ведалі, як баліць сэрца, калі даводзіцца пісаць пра незабыўных сяброў. Яны назаўсёды засталіся маладымі. Іх цяпер далікатна і сарамліва называюць "людзьмі трагічнага лёсу". І вось яшчэ адзін пастукаўся друг і нагадаў пра сябе круглаю датаю нараджэння. Юрка Лявонны. Так, вам нічога не гаворыць гэтае імя, а мяне апаноўваюць такія ўспаміны, што вось ужо колькі дзён жыву зусім ў іншым вымярэнні падзей і часу.\nІмя Юркі Лявоннага ў 20-30я гады ўсё часцей і часцей мільгала ў друку. Яно часта стаяла пад вершаванымі рэпартажамі і ўзнёслымі нарысамі ў стылі гіпербалізаванай рыторыкі тае пары. Адна за адной выходзяць кніжкі Лявоннага "Камсамольскія вершы", "Штурм", "Жалезныя віхуры" і інш. Ужо назвы гавораць самі за сябе. Гэта - даніна часу, даніна модзе па неабходнасці і шчырым наіўным захапленні "музыкай турбін". Па сваёй сутнасці Лявонны быў лірык, тонкі і рамантычны. Але паэт мусіў станавіцца на "горла ўласнай песні" і прызнавацца:\nЛюбоўную лірыку цяжка пісаць,- Яе не бярэ выдавецтва.\nХто ж ён і адкуль? Нарадзіўся ў Чавусах 29 ліпеня 1908 г. Бацькі мелі свой дамок і садок. Па метрыцы і пашпарту ён - Леанід Мікалаевіч Юркевіч. Мода на псеўданімы нібыта адразу сур'ёзна далучала да літаратуры. Спакусіўся і шаснаццацігадовы падлетак перакруціць сваё імя на прозвішча, а прозвішча на імя. Скончыў ён Магілёўскі педтэхнікум, а ў 1934 годзе Менскі педінстытут. Вось, бадай, і ўся анкетная біяграфія. А жыццёвая - куды складаней і трагічней.\nВершы Лявоннага я запомніў ці не з першых публікацый, а пазнаёміўся з ім, калі прыехаў у Менск у 1931 годзе і пачаў блукаць па рэдакцыях у пошуках удачы. Нас тады ніхто не знаёміў. Знаёміліся самі, а малады, статны і прыгожы юнак, трошкі артыстычнага складу, з густымі каштанавымі валасамі, у шчыгульным шэрым касцюме ў дробную клетачку, у белай кашулі з модным гальштукам кватараваў са мною амаль па суседству. Гэта і быў Юрка Лявонны. Неўзабаве мы сталі блізкімі сябрамі. Юрка працаваў у рэдакцыі "Звязды" і адначасова вучыўся на крытычнатворчым аддзяленні літфака педінстытута.\nУ 1935 годзе мы з Лявонным пачалі працаваць у вельмі дружнай рэдакцыі грамадскапалітычнага вяшчання радыёкамітэта. Усім тады жылося галаднавата, беднавата, няўтульна, але весела, і вершы пісаліся бадзёрыя, аптымістычныя, на высокай ноце моднай тады паэтыкі.\nТак мы дружна і весела жылі, пакуль не насунуўся страшны "хапун". Беларускія пісьменнікі пачалі знікаць у 1930, 1933, а самая вялікая і бязлітасная "праполка" настала ўвосень 1936 года. У кожным доме да раніцы прыслухоўваліся да стуку, рыпу, гулу машыны, трымалі пакуначкі з бялізнаю ў чаканні "чорнага ворана". І ён не затрымліваўся, забіраў кожную ноч. Забраў мяне, знік і Лявонны. Больш мы не сустракаліся ніколі.\nГод праседзелі пад "следствам", напэўна, у суседніх адзіночках і камерах, вадзілі нас на допыты па адных калідорах, круцілі, ламалі, выцягвалі душу "на канвеерах", а пабачыцца так і не давялося. У верасні 1937га мяне перавялі ў гарадскую, кацярынінскіх часоў турму і кінулі ў агульную камеру. Якраз пад ёю, акно над акном, у сутарэнні сядзеў Юрка Лявонны. Мы адразу пачалі з Юркам перагаворвацца. Яму прыпісалі некалькі страшных артыкулаў. Прыкладна ў канцы верасня Лявонны "не выйшаў у эфір". Праз чатыры дні паведамілі з сутарэння: «Не вярнуўся. Забралі рэчы».\nУ даведніку "Пісьменнікі Савецкай Беларусі" надрукавана, што Лявонны памёр 13 снежня 1943 года. Не верце! Яго растралялі ў верасні 1937га, а пасля пасмяротнай рэабілітацыі пісары з таго самага міністэрства ставілі ў даведках любыя даты, каб схаваць злачынствы і падтасаваць іх на час вайны.\nЗбіраючыся расказаць пра свайго даўняга таварыша, я спрабаваў адшукаць невядомыя дагэтуль матэрыялы, лісты, вершы, фотаздымкі. Але так нічога і не знайшоў. У 1960 годзе выйшаў зборнічак выбраных вершаў Лявоннага, а ў памяці тых, хто ведаў яго, ён застаўся маладым, прыгожым юнаком, які да многага імкнуўся і так мала паспеў.\nДа друку падрыхтавала І.В. Макарэвіч.\n27 ліпеня - дзень абвяшчэння суверэнітэту Беларусі\nДа рэфэрэндуму 1996 года гэта было галоўнае дзяржаўнае свята краіны. У 1990 годзе Вярхоўны Савет прыняў Дэкларацыю аб дзяржаўным суверэнітэце.\nНазва дакумента, які Вярхоўны Савет прыняў у гэты дзень 27 ліпеня 1990 года: "Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі".\n25 жніўня 1991 года Дэкларацыя атрымала статус канстытуцыйнага закону.\nДзень незалежнасці адзначаўся 27 ліпеня ад 1991 па 1996 гады. У часе рэферэндуму 1996 года святкаванне Дня незалежнасці было вырашана перанесці на 3 ліпеня. Раней 3 ліпеня было Днём вызваленьня Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, а таксама Днём Менска, бо менавіта сталіца была вызваленая ў гэты дзень у 1944-м годзе.\nНапярэдадні 18-х угодкаў прыняцця Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі ў Менску адбылася моладзевая акцыя.\n26 ліпеня актывісты моладзевага крыла Партыі БНФ "Моладзь БНФ" правялі ў Менску акцыю з нагоды 18-х угодкаў прыняцця Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце. Каля дзесяці чалавек прайшлі ад цырка да плошчы Якуба Коласа, раздаючы мінакам значкі з гістарычным гербам "Пагоня" і віншавальныя паштоўкі. У іх гаварылася, што галоўнай каштоўнасцю Дэкларацыі стала абвяшчэнне незалежнай дзяржавы Беларусі. "Сёння нашай незалежнасці спаўняецца 18 гадоў. Прыйшоў час прымаць важныя рашэнні і адказваць за свой лёс, час пачынаць самастойнае жыццё ў новай свабоднай і незалежнай краіне", - адзначалася ў віншаванні дэмакратычнай моладзі.\n27 ліпеня зранку на праспекце Незалежнасці ў Менску залуналі 18 бел-чырвона-белых сцягоў.\nМагілёўскія актывісты зарэгістраванай у Чэхіі арганізацыі "Малады фронт" адзначылі дзень абвяшчэння суверэнітэту Беларусі вывешваннем нацыянальных сцягоў і расцяжкі "Горад наш! Малады фронт".\nУ Віцебску вывешваннем бел-чырвона-белага сцяга павіншаваў гараджан легендарны Мірон.\nЯк відаць 18 гадоў аказалася мала, каб грамадскасць усвядоміла значнасць даты 27 ліпеня. Будзем спадзявацца, што да 20годдзя Дэкларацыі разуменне яе сутнасці дойдзе да большай колькасць беларусаў, як ва ўладных структурах, так і ў шэрагах грамадзянскай супольнасці.\nРакуцёўскае свята паэзіі: пра эрас і каханне\n27 ліпеня ў фальварку Ракуцёўшчына Маладзечанскага раёна адбылося традыцыйнае Багдановічаўскае свята беларускай паэзіі і песні. Ідэя правядзення свята належыць дырэктарцы менскага музея Максіма Багдановіча Таццяне Шэляговіч.\nПа словах вядучай імпрэзы Аксаны Спрынчан сёлетняе свята было прысвечана тэме кахання і эротыкі ў беларускай літаратуры.\nСто гадоў таму быў напісаны Максімам Багдановічам цыкл "Эрас", і таму мы паспрабавалі стварыць сёння на Ракуцёўшчыне адмысловы "ракуцёўскі раман". Узгадвалі раман Максіма Багдановіча, узгадвалі раманы нашых творцаў. Гэта была тэма эротыкі, тэма кахання, кожны творца выяўляўся неяк не так, кожнаму было цікава не тое, якія легенды ходзяць пра ягоныя раманы, але і самому стварыць свой міфраман, з кімсьці сустрэцца, уявіць, што ён не толькі творца, а ў нейкай ступені і артыст, дзесьці падыграць, дзесьці прыдумаць. І таму сапраўды атрымалася непаўторная сустрэча творцаў з гледачамі.\nУ свяце прынялі ўдзел госці з Расіі, Украіны, Латвіі, беларускія пісьменнікі і барды.\nНаталля Герасімюк, Радыё Рацыя, Беласток.\nПерсанажы Шэкспіра ў Літве. Граф Дэрбі.\nВывучаючы войны ВКЛ з крыжакамі ў 14 ст., стала сустракаеш прозвішчы замежных і ў тым ліку ангельскіх рыцараў, якія ваявалі супраць нашых продкаў на боку Тэўтонскага і Лівонскага ордэнаў. Пачаўшы даследаваць тэму еўрапейскіх рыцараў у Прусіі ў 14 ст., я з цікавасцю зразумеў, што сярод іх былі вельмі вядомыя асобы.\nУ Прусіі пабывалі практычна ўсе арыстакраты Еўропы, яна як магніт вабіла шараговых ваяроў, жадаўшых стаць рыцарамі. Аднак з канца 13 ст. лік рыцараў - крыжакоў, якія прыбываюць у Прусію і Лівонію, стаў памяншацца. У канцы 13 ст. Тэўтонскі ордэн усё радзей мог прапанаваць замежным рыцарам удзел у займальных наступальных дзеяннях. Часцей за ўсё прыезджыя ваяры маглі разлічваць на сумную залогавую службу, небяспечную і нецікавую партызанскую вайну. У 1330-ых гадах вялікі магістр Тэўтонскага ордэна Лютар фон Браўншвейг (Luther von Braunschweig) прапанаваў план прыцягнення новых рыцараў у Прусію. Лютар сам быў адораным паэтам і заахвочваў аўтараў рэлігійных і гістарычных прац пісаць пра Тэўтонскі ордэн. Ён стварыў традыцыю, паводле якой паходы супраць Літвы сталі неабходным складнікам рыцарскай галантнасці. Для гэтага была адроджана былая традыцыя святкавання Круглага стала Караля Артура. Простыя ваяры з Еўропы пераконваліся ісці ваяваць у Прусію, удзельнічаць у "Reisen" (такім сярэднявечным эўфемізмам называліся вайсковая паходы). Важнае значэн-не меў лік пасвечаных у рыцары па заканчэнні Reisen. Цырымонія пасвячэння ў рыцары стала неад'емнай часткай кожнага крыжовага паходу. Гонар яе правядзення аддавалі самаму высакароднаму з прыезджых крыжакоў. Пасвячэнне адбывалася, як толькі хтосьці з кандыдатаў здзяйсняў годную дзею. Пасля гэтага Вялікі магістр запрашаў самых адважных ваяроў за стол, падобны на Круглы стол караля Артура, і ўзнагароджваў найбольш адважных воінаў. Французскі гісторык Э. Лавіс так апісаў гэтае мерапрыемства: "У пышным шатры накрываўся круглы стол, за які садзіліся пры гуку труб і цымбал дзесяць прызнаных найадважных рыцараў, і імёны іх услаўляліся потым паэтамі ва ўсім хрысціянскім свеце. Гэтыя рыфмаваныя аповяды таксама запальвалі мужнасць, як у мінулы час пропаведзь Пятра Пустэльніка або Св. Бернара, і, дзякуючы ўсёй гэтай камедыі, існаванне Ордэна працягвала падавацца патрэбным".\nУ адрозненні ад рыцараў якія ўдзельнічалі ў гэты ж час у Стогадовай вайне ў Францыі, матэрыяльная зацікаўленасць не была галоўнай для крыжакоў. У значнай ступені гэта тлумачылася беднас-цю мясцовага насельніцтва ў параўнанні з астатняй Еўропай. Адзіным багаццем тут былі коні, у 14 ст. Вялікі князь літоўскі Вітаўт меў 20.000 коней. Тэўтонскія рыцары захоплівалі землі, а не рухомую маёмасць. Ордэн прыцягваў замежных удзельнікаў не грашыма, а рыцарскімі забавамі, банкетамі і адмысловымі знакамі рыцарскай гонару. Э. Лавіс пісаў, што воінаў вабіла цікаўнасць паглядзець зблізку на гэты Ор-дэн, гонар рыцарства, панаваўшага на зямлі аднятай у няверных, а больш за ўсё пагоня за моцнымі ўражаннямі і цікавымі прыгодамі, аповядамі аб якіх можна было бы потым займаць дам. Гэтыя далёкія паходы глыбока засталіся ў рыцарскіх норавах. Шматлікія нямецкія песні пачынаюцца словамі: "Жыў аднойчы рыцар, які паехаў у Прусію", шматлікія французскія казкі захоўваюць нам успамін аб гаротным становішчы рыцара, які, прыняўшы ўдзел "у святым паходзе ў Прусію", аказваўся ў становішчы ашуканага мужа. Як прыклад адносінаў рыцарства Еўропы да крыжовага паходу ў Прусію, цікавы раман Антуана дэ ла Саль "Маленькі Жан дэ Сантрэ", які ўяўляе сабою амаль што навучальны дапаможнік для тых, хто прагнуў прысвячэння ў рыцары. Падобна таму, як гэта адбываецца ў сучасным спорце, у той час былі "прафесійныя" рыцары, якія выклікалі на бой сапернікаў у чужых краях і туляліся ад аднаго двара правіцеля да другога ў пошуках праціўнікаў, якія прынялі бы іх умовы. Дзеля гэтага Жан дэ Сантрэ праехаў вялікую частку Еўропы, з Францыі ён адправіўся ў Арагонскае каралеўства, дзе гаспадар засыпаў яго падарункамі. Пазней ён пабываў пры двары імператара, які асабіста прысутнічаў на двубоях, дзе ён выступаў супраць нямецкіх рыцараў. Нарэшце, пярайшоўшы ад рыцарскіх гульняў да рэальнай вайны, ён адпраўляецца ў "крыжовы паход" у Прусію, дзе, нарэшце знаходзіць сабе славу.\nАле ж падарожжа ў Прусію было занадта дарагім для бедных рыцараў і таму Тэўтонскі ордэн выплачваў грашовыя субсідыі. Гэта ў значнай ступені здымала грань паміж крыжакамі і наймітамі. Практыка выплачвання грашовых сум для праезду стала настолькі шырока распаўсюджанай, што нават Баварскі герцаг, адзін з найбагацейшых людзей у Святой Рымскай імперыі, прыняў грошы ад Ордэна за службу ў 1322 г.\nЗацішша ў Стогадовай Вайне выклікала прыток французскіх, бургундскіх і ангельскіх рыцараў. Маршал Фра-нцыі, Жан Бусіко асабіста (Jean Boucicaut), удзельнічаў у чатырох кампаніях на баку Ордэна і арганізаваў абарону сем'яў крыжакоў у Францыі ад разбойнікаў, пакуль мужчыны ваявалі ў Прусіі. З 1329 г. ангельскія рыцары пачалі рэгулярна ўдзельнічаць у зімовых або летніх наездах (Reisen) на Літву. Перыяды найбольшай актыўнасці былі, калі наступалі перамір'і ў Стогадовай вайне, асабліва ў 1347-52, 1362-68, і 1390-98 гг. Напрыклад у 1362-68 гг. ангельскія рыцары са сваімі аддзеламі, амаль штогод ваявалі ў Прусіі. Кульмінацыя актыўнасці - паміж лістападам 1367 г. і лютым 1368 г., калі каралеўскія ліцэнзіі на ўдзел у вайне ў Прусіі былі прадстаў-леныя чатырнаццаці рыцарам і іх аддзелам, у суме - дзевяноста сем ваяроў. Напрыклад, тры сыны графа Уворвіка (Warwick), адпраўляліся ў паход з дзевяццю эсквайрамі і дваццаццю ёменамі пры трыццаці конях, і з адной тысячай марак на выдаткі, а Ўільям Далезон, эсквайр (William Dalleson, esquire) у суправаджэнні аднаго ёмена - павінен быў выдаткаваць трыццаць марак. Для некаторых экспедыцыя ў Прусію стала звычкай. Томас Уфард, сын Роберта, графа Суфолка (Thomas Ufford, son of Robert, earl of Suffolk), ваяваў на баку Тэўтонскіх рыцараў у 1348, 1362, 1365 гг. і маг-чыма ў 1352 г. Сэр Томас Бойнтан (Sir Thomas Boynton) упершыню ўдзельнічаў у ваеннай кампаніі ў Прусіі яшчэ падлеткам у 1362 г. і паўторна ўзімку 1367-68 гг. Тады жа Х'ю Дэспэнсер (Hugh Despenser) атрымаў першую ліцэнзію на ўдзел у Балтыйскім крыжовым паходзе, яшчэ раз ён ваяваў у Прусіі і Літве ў 1383 г. У 1360-х гг. у крыжовых паходах у Прусію ўдзельнічалі рыцары з усіх рэгіёнаў Англіі і з розных узроўняў дваранства. Ад графа Уворвіка ў 1365 г. і яго сыноў у 1367-68 гг. і ягонага ўнука на пачатку 15 ст. і графа Херафорда (earl of Hereford) у 1363 г. і да правінцыйных дваран, накшталт Джэфры Скроўпа Мэшама (Geoffrey Scrope of Masham) з Еркшыра, забітага ў Літве ў 1362 г. або Рычарда Волдагрэва (Richard Waldegrave) з Суфолка, які з графам Херафордам удзельнічаў у паходзе да Віслы ў 1363 г. У балтыйскіх крыжовых па-ходах ўдзельнічала мноства высакародных сем'яў Англіі (Beauchamps, Uffords, Bohuns, Percies, Despensers, Fitz Walters, Beauchamps, Scropes, Courtenays, Montagues, Counenay).\nГенры Персі (Henry Percy), знакаміты Хотспур (Hotspur), сын першага графа Нортумберлендскага (first earl of Northumberland) аб якім падрабязней я распавяду да-лей, быў у Балтыйскіх крыжовых паходах у 1383 г. і, верагодна пад Лідай у 1392 г.\nСамы вядомы ангельскі ваяр, які стаў прататыпам рыцара ў "Кентэрберыйскіх аповядах" найзначнейшага ангельскага паэта Сярэднявечча Джэфры Чосера (1344-1400) і героем трагедый Вільяма Шэкспіра "Рычард II" і "Генрых IV", быў граф Дэрбі, будучы кароль Англіі Генрых IV. Крыніцай сюжэту для Шэкспіра з'явіліся некалькі ананімных п'ес і летапісы Холіншэда , з якімі, аднак, Шэкспір абышоўся вельмі вольна. П'еса аб валадаранні Генрыха IV складае як бы сярэднюю частку тэтралогіі, пачаткам якой з'яўляецца «Рычард II», а канцом - «Генрых V». Усе яны звязаныя паслядоўнасцю гістарычных падзей і супольнасцю некаторых персанажаў. Дзеянне п'есы разгортваецца ў Англіі на пачатку XV ст., калі каралеўская ўлада сцвярджала сябе ў барацьбе з феадаламі.\nГенрых IV Балінброк (Henry IV Bolingbroke), вядо-мы таксама як Генрых Ланкасцер, ангельскі кароль, заснавальнік Ланкасцерскай галіны дынастыі Плантагенетаў. Генрых, старэйшы сын Джона Гонта (герцага Ланкасцера, 4-га сына Эдуарда III) і яго першай жонкі Бланш (прапраўнучкі ангельскага караля Генрыха III), нарадзіўся ў зам-ку Балінгброк за 20 км на поўначы ад Бостана у 1367 г., верагодна, у красавіку.\nУ дзесяць гадоў яму быў нададзены тытул графа Дэрбі і самая ганаровая ўзнагарода ў каралеўстве - Ордэн Падвязкі. У 1380 г. ён ажаніўся з адной са спадчынніц графа Хэрафорда, Марыі Багун, і ў 1384 г. пераняў і гэты графскі тытул (з 1397 г. Генрых стаў 1-м герцагам Хэрафордом).\nУ 1387 г. падчас адсутнасці свайго бацькі ў Англіі, Генрых Балінгброк увайшоў у змову з чатырма іншымі лордамі, абуранымі тыраніяй свайго стрыечнага брата - караля і злоўжываннямі каралеўскіх фаварытаў. Спачатку апелянтам удалося дабіцца поспеху: фаварыты караля былі асуджаныя парламентам за здраду, а сам кароль быў пастаўлены пад кантроль Рады. Аднак вярнуўшыся ў 1389 г. Джон Гонт ўстаў на абарону свайго пляменніка - караля, і змог на час пагадніць апанентаў .\nПрысвяціўшы сябе рыцарскім вычынам, з 1390 г. па 1393 г. Генрых правёў у крыжовых паходах, вандраваў па Цэнтральнай Еўропе, да-браўся да Венецыі, пабываў на Кіпры і ў Палестыне.\nУ 1390 г. Генрых вырашыў далучыцца да крыжовага паходу ў Літву, у якім удзельнічалі французскія рыцары. Бацька, Джон Гонт даў яму 3533 фунты на выдаткі. Былі нанятыя караблі з Данцыга, каб перавезці трыста ангельскіх ваяроў. 20 ліпеня 1390 г. экспедыцыя выходзіць з Бостана, і праз тры тыдні высаджваецца Памераніі. Дэрбі прыйшоў у Данцыг 10 жніўня а 16 жніўня прыбыў у Кёнігсберг. Прускія гісторыкі прызнаюць добрую службу hraf Henrich von Derby і яго паплечнікаў.\nМагістр Энгельгард Рабэ, сумесна з Вітаўтам і лівонскімі рыцарамі рыхтаваўся да вайсковага паходу. У жніўні, пасля прыбыцця добраахвотні-каў з Англіі і Францыі, падрыхтоўка да вайны ў Прусіі былі скончаныя.\nВойска выступіла пад камандаваннем магістра Энгельгарда Рабэ (Engelhard Rabe), бо Вялікі магістр Конрад Цольнер (Konrad Zolner) быў цяжка хворы. Французамі камандаваў рыцар Бусіко, сын маршала Францыі.\nПад Коўняй злучыўся з галоўнымі сіламі магістр Інфляндскі са сваімі рыцарамі.\nМэтай паходу быў захоп Вільні і ўзвядзенне на велікакняскі пасад Вітаўта.\nПад замкам Вісельвальдэ (Wissewalde), недалёка ад старой Коўні, са сваім войскам чакаў Скіргайла. Было вырашанае бараніць пера-правы.\nАле магістр з аддзелам адборных рыцараў, абыйшоўшы Скіргайлу з поўначы, пераправіўся цераз раку ўброд і раптам напаў на ліцвінскае войска і разграміў яго. Гэтая бітва адбылася ля мястэчка Віжуны. Скіргайла страціў сто чалавек. Рыцары ўзялі ў палон трох руска - літоўскіх князёў: Сымона сына Яўнута, Глеба Святаслававіча Смаленскага і Глеба Канстанцінавіча Чартарыскага (па версіі Стрыйкоўскага гэтыя князі былі забітыя) і адзінаццаць баяраў. Перамогу крыжакі адсвяткавалі шумным баляваннем.\nСкіргайла з часткай свайго войска замкнуўся ў замку Вісельвальдэ, другая частка войска адступіла да Вільні. Недалёка ад Вільні, пад Веркамі, адбылася другая бітва, у якой ліцвіны зноў атрымалі паразу і адступілі ў Вільню.\n4 верасня 1390 г. аб'яднаныя сілы крыжакоў і Вітаўта абклалі Вільню. Адначасова, па рэках Нёману і Віліі былі дастаўленыя харчовыя пры-пасы і ваенны рыштунак.\nКрыжакі мелі перад сабою тры магутныя цвердзі: Верхні і Ніжні Замак і Крывы Горад. Крывы Горад складаўся з драўляных хат і быў акружаны магутнымі палісадамі і равамі . Верхні замак абараняла польская залога пад каман-дай Мікалая Маскажэўскага (Mikolaj Moskorzewski), падканцлера польскага. Абаронай Крывога Горада кіраваў князь Карыгайла (Казімір), родны брат Ягайлы. Міхал Балінскі цытуе данясенне, напісанае некім з палякаў на старанямецкай мове: "… абклалі Вільню, найболей моцна ўмацаваны горад у краях Літоўскіх, які складаецца з трох градаў з залогамі. Адзін з іх - Крывы Замак, у якім сабралася не-калькі тысяч ваяроў, старых і люду паспалітага, як для абароны замка, так і для захавання свайго жыцця. У гэтым замку меў даводства над залогай наш брат найбліжэйшы Пан Казімір". Вітаўт са сваімі жмудзінамі бок у бок з графам Дэрбі і ангельскай пяхотай абклаў Крывы горад, немцы і французы - Верхні Замак. Усе вайсковыя кідальныя машыны праціўніка пачалі абстрэл Вільні з мэтай запаліць горад.\n6 верасня пачаўся агульны штурм падпаленага горада. Верагодна, прыхільнікі Вітаўта адчынілі вароты горада, і непрыяцель уварваўся ў яго, забіваючы ўсіх. Длугаш лічыў што галоўнай прычынай падзення добра ўмацаванага горада была здрада. Ягайла пісаў: "…у гэтым замку, такі быў лік узброеных людзей, што сілай узяць яго было немагчыма, - толькі здрадай і падманам…", пасля ўварвання крыжакоў у Крывы Горад, як піша далей Ягайла, "…там такая пачалася разня, падчас пажару ў гэтым замку, што шмат тысяч людзей шляхетнага роду, нават князёў а потым і шляхты і чэрні без літасці было забіта". Балінскі цытуе ангельскага аўтара хронікі Ўолсінгема (Walsingham) які славу частковага здабыцця Вільні аддае графу Дэрбі і піша пра 4000 забітых ліцвінаў. Паніка і вялікая колькасць шукаўшых паратунку людзей не далі магчымасці Карыгайлу выратавацца ў Верхнім замку. Ён быў забіты. Длугаш пісаў: "… полымя з-за варожага прыступу нельга было спыніць, князь Казімір, інакш Карыгайла, родны брат польскага караля Ўладзіслава, кідаецца ўцякаць з агню, але трапляе жывым у рукі ворагаў, якія ў вялікім мностве атачалі падпалены замак, і адразу ж падае абезгалоўлены; насадзіўшы галаву забітага на доўгую дзіду, ворагі паказваюць яе для застрашвання абаронцаў Верхняга замка, пераконваючы іх здацца і здаць замак ...". У лісце комтура Ордэна аб выніках штурму напісана: "пасля першага штурму войска крыжакоў апана-вала драўляны замак, у якім было забіта тысячы людзей і згарэла шмат ваяроў пешых і конных з некалькімі русінскімі князямі а менавіта аднаго з братоў Польскага караля Карыгайлу, у тым замку ўзята ў палон некалькі тысяч людзей рознага веку". Балінскі адзначае, што пазней, Вялікі князь ВКЛ Вітаўт чыніў вялікія фундушы Віленскаму капітулу за душу свайго стрыечнага брата.\nВерхні замак не быў узяты і трымаўся 5 тыдняў. Маскажэўскі выгнаў з замка ўсіх, хто мог быць чалавекам Вітаўта.\nДлугаш піша пра 14000 забітых, Фойгт, спасылаючыся на хроніку Віганда гаворыць пра 7000 забітых.\nКрыжакі разышліся па цэлым краі. Дзе пабываў у гэты час граф Дэрбі, не вядома.\nУ лістападзе з Польшчы падышоў Ягайла з польскім войскам, да гэтага часу крыжакі адступілі, узімку 1391 г. Ягайла вярнуўся ў Польшчу.\n"Памірай, а жыта сей…"\n26 ліпеня ў вёсцы Гарошкаў Рэчыцкага раёна ўсталяваны помнік на магіле паэта Анатоля Сыса.\nЗ раніцы на могілках па-над Дняпром, дзе густа растуць толькі бярозы, шчыравалі аўтар помніка, скульптар Генік Лойка і вясковыя сябры Анатоля - Іван Цыбульскі, Віктар Гірыловіч, Іван Рудэнка. Усталёўвалі надмагільную пліту, даводзілі да ладу зацэ-ментаваны напярэдадні пастамент-крушню. Гаворыць га-рошкаўскі сябра паэта Іван Цыбульскі:\n- Анатоль - мой сябра. Мы з ім моцна сябравалі, і я не магу змірыцца. Я ўцёк з працы, каб дапамагчы.\nУсе пагадзіліся, што ўласна помнік ставіць на крушню не выпадае - ён важыць каля семсот кілаграмаў і можа разбурыць свежую каменную кладку.\nПомнік зроблены з чырвона-чорнага граніту. На фоне масіўнага, нібы абскубанага стагоддзямі, крыжа - барэльеф паэта і надпіс: "Анатоль СЫС, 1959-2005".\nНа тыльным баку - высечанае чатырохрадкоўе паэта:\nЯк па зорах, па расе\nПамірай, а жыта сей -\nГенік Лойка распавёў, што працаваць над помнікам было не складана, але рабіўся ён павольна - амаль год. Ідэю падказалі сёстры паэта:\n- Гэта задума перш за ўсё сясцёр - яны сказалі, што павінен быць крыж і павінен быць партрэт. А ў мяне так склалася, і я ім паведаміў: крыж будзе не праваслаўны, не каталіцкі, а паганскі. Калі рабіць партрэт на фоне крыжа, то крыж патрэбна рабіць ве-льмі-вельмі шырокім. Ну і я так уявіў: валун, ледзь выча-саны крыж, нібыта са стара-жытных часоў. І ў Анатоля ж увесь зборнік "Пан Лес" прысвечаны паганству. Я думаю, што гэта яму будзе блізка.\nЗбор сродкаў на помнік Анатолю абвясціў Саюз беларускіх пісьменьнікаў. У гэтым моцна дапамаглі і беларускія рок-музыкі. У лістападзе мінулага году ў менскім касцёле святых Сымона і Алены ладзіўся дабрачынны канцэрт, усе сабраныя грошы на ім былі перададзеныя на помнік выбітнаму беларускаму паэту.\nАфіцыйнае адкрыццё помніка Анатолю Сысу запла-навана на 26 кастрычніка - ягоны дзень народзінаў. Анатолю споўнілася б сорак дзевяць гадоў.\nНа магіле М. Явара ўшанавалі памяць паэта\n26 ліпеня ў Мастоўскім раёне ўшанавалі памяць заходнебеларускага паэта Міхася Явара (Карася).\nЁн пражыў толькі 30 гадоў і скончыў жыццё самагубствам у 1933 годзе. У вёсцы Мінявічы захаваўся дом, дзе жыў паэт. Побач - бераг Нёмана, тут ляжыць вялікі камень, на якім выгравіраваныя словы, мары Міхася Явара. І тут жа груша, пад якой ён стрэліў сабе ў грудзі. Чаму паэт адабраў у сябе жыццё? Пра гэта - Алесь Зарамбюк з Мастоў.\nМіхась Явар хварэў на сухоты, гэта была ў тыя часы невылечная хвароба. Таксама Міхась Явар кахаў дзяўчыну, Мікулаву Янісю Іванаўну, якая таксама жыла ў гэтай вёсцы. Яна, ведаючы, што ён безнадзейна хворы, адмовілася ўзяць з ім шлюб.\nМагіла паэта знаходзіцца на могілках у вёсцы Падбараны, якая бліжэй да Лунна. Як яна была знойдзена? Распавядае краязнаўца з Лунна Лявон Карповіч.\nМагіла была згублена, месца дакладнае не было вядома. Але за справу адшукання месца пахавання М. Явара ўзяўся Алесь Мікалаевіч Белакоз. Ён апытаў сваякоў, людзей з суседніх вёсак, і на аснове іхніх адказаў вызначыў месца. Арыенцір там быў, бо калісьці стаяла старая каплічка, ад якой засталіся падмуркі. Дзякуючы гэтаму на месцы пахавання М. Явара спачатку быў усталяваны помнік з дуба, які доўгі час вызначаў гэтае месца.\nКалі старшынём райвыканкаму стаў Уладзімір Іванавіч Вашко, бацька пісьменніка Лявона Вашка, ён да гэтай справы адраджэння памяці аб нашых патрыётах ставіўся вельмі добра і дапамагаў. Пры ягонай дапамозе, а таксама пры спрыянні старшыні сельскага савета Карповіч Валянціны Мікалаеўны і мясцовых краязнаўцаў і патрыётаў на месцы дубовага помніка быў пастаўлены каменны помнік з вершамі Міхася Явара і яго партрэтам. З той пары на гэтае месца штогод прыходзяць тыя, хто хоча ўшанаваць памяць Міхася Явара, паэта, патрыёта, сябра нацыянальных арганізацыяў - Грамады і ТБШ.\nВянок памяці: Мікола Сенька\nЖалобная вестка прыйшла з Лондана: 19 ліпеня там памёр адзін з ініцыятараў стварэння і актыўны сябар Згуртавання беларусаў Вялікай Брытаніі Мікола Сенька. Яму ішоў 85-ы год.\nГасцінны дом Міколы Сенькі на Penn Road ў Лондане ведалі многія беларусы, якія бывалі ў сталіцы Вялікай Брытаніі. Распавядае пісьменнік Уладзімір Арлоў: "Мікола Сенька быў для мяне тым прадстаўніком беларускай дыяспары, з якім нягледзячы на рэдкія сустрэчы і на вялікую розніцу ў гадах і жыццёвым досведзе ў мяне адразу склаліся амаль сяброўскія стасункі. Гэтаму паспрыяў наш вядомы пісьменнік Кастусь Акула, які пазнаёміў мяне са сваім былым таварышам па зброі, разам з якім вучыўся ў школе камандзіраў Беларускай краёвай абароны, потым перайшоў на бок французкіх партызанаў, ваяваў з нацыстамі на Апенінах.\nСпадар Мікола быў сярод тых, хто наладжваў жыццё нашых эмігрантаў у Вялікай Брытаніі. Яго добра ведалі на беларускай выспе ў лонданскім раёне Фінчлі, там, дзе месціцца бібліятэка і музей імя Францішка Скарыны, а таксама беларуская ўніяцкая царква святых Пятра і Паўла".\nСтаршыня Згуртавання беларусаў Вялікай Брытаніі Лёля Міхалюк гаворыць пра Міколу Сеньку як пра сябра, які за больш чым шэсцьдзесят гадоў сваёй эміграцыі ніколі не забыўся на тое, што ён - беларус: "Мы разам працавалі. Ён уваходзіў ва ўправу нашай арганізацыі і быў чынным яе сябрам. Чалавек быў сапраўды беларусам ад самага пачатку і ахвярным беларусам, дзе б ён ні знаходзіўся, дзе б ні працаваў, ён быў усюды і заўсёды на сваім месцы".\nЗа гады незалежнасці Беларусі Мікола Сенька некалькі разоў прыязджаў на Бацькаўшчыну на родную Стаўпеччыну, удзельнічаў у першым і другім з'ездах беларусаў свету, якія праходзілі ў Менску ў 90х гадах. Уладзімір Арлоў прыгадвае: "Мікола быў чалавекам надзвычай чуллівым. Атрымліваючы навіны з Беларусі, ён нярэдка не мог стрымаць слёзаў. Напачатку 90х гадоў гэта былі слёзы радасці, пазней - слёзы горычы і трывогі. Але Мікола меў ня толькі эмацыйную, але і практычную сувязь з радзімай. Ён заўсёды лічыў сваім абавязкам падтрымку беларускіх арганізацыяў і асяродкаў, быў сталым падпісчыкам газетаў "Наша Ніва" і "Наша слова".\nМіколу Сеньку вельмі пашанцавала ў тым, што побач з ім апошнюю частку ягонага жыцця была жонка Алена - надзейная сяброўка, аднадуміца, такая ж ахвярная патрыётка, перакананая ў еўрапейскай будучыні Бацькаўшчыны. На Аленіных руках ён і адышоў у нябесную Беларусь".\n"На прастор, на шырокі прастор!"\nМагілёўская суполка ТБМ імя Францішка Скарыны з 8 па 10 жніўня ладзіць чарговую - трэцюю сёлета! - вандроўку па Заходняй Беларусі. Калі ў траўні мы наведалі паўночна-заходнюю частку краіны, а ў ліпені пабачылі колішнюю Літву - Наваградчыну, то ў жніўні мы накіруемся на паўднёвы захад Беларусі - Берасцейскае Палессе.\nПрапануем Вашай увазе маршрут падарожжа, якое пройдзе па тэрыторыі сучасных Баранавіцкага, Івацэвіцкага, Пружанскага, Камянецкага, Берасцейскага, Кобрынскага, Драгічынскага, Іванаўскага, Пінскага і Лунінецкага раёнаў: Магілёў - Менск - Завоссе - Сталовічы - Івацэвічы - Косава - Ружаны - Пружаны (першы дзень) - Камянец - Высокае - Воўчын - Вістычы - Чарнаўчыцы - Брэст - Кобрын - Валовель - Закозель - Драгічын - Іванава (другі дзень) - Моталь - Моладава - Дастоева- Парэчча - Пінск - Парахонск - Лунінец - Мікашэвічы - Слуцк - Менск - Магілёў.\nМаршрут распрацавалі: Юрась Каласоўскі, Алег Дзьячкоў.


У Шанхаі пройдзе міжнародны турыстычны кірмаш | zviazda.by\nХатняя старонка » У свеце » Весткі з Кітая » У Шанхаі пройдзе міжнародны турыстычны кірмаш\nЗвыш 750 экспанентаў з 53 краін і рэгіёнаў свету пацвердзілі сваю гатоўнасць удзельнічаць у Шанхайскім міжнародным турыстычным кірмашы-2019, які пройдзе з 18 па 21 красавіка ў кітайскім мегаполісе, перадае «Жэньмінь жыбаа» анлайн».\nШанхайскае муніцыпальнае ўпраўленне па справах культуры і турызму адзначыла, што Марока, Мадагаскар, Папуа-Новая Гвінея, Габон і Туркменістан упершыню размесцяць свае стэнды на гэтым кірмашы. Італія, Расія, Шры-Ланка, Японія, Камбоджа, Перу і Куба — доўгатэрміновыя партнёры-ўдзельнікі кірмашу — прадставяць новыя прадукты і паслугі ў адпаведнасці з новымі напрамкамі на кітайскім турыстычным рынку, паведаміў арганізатар.\nШтогадовае мерапрыемства ўяўляе сабой платформу, на якой дэманструюцца прыродныя пейзажы Кітая. У гэтай сувязі мясцовыя турыстычныя ведамствы спрабуюць паказаць наведвальнікам свае турыстычныя рэсурсы з дапамогай высокіх тэхналогій.\nУ кірмашы прымуць удзел прадстаўнікі турбюро, агенцтваў, анлайн-тураператараў, авіякампаній, тэматычных паркаў, гатэляў і страхавых кампаній. Чакаецца, што агульная колькасць прафесійных наведвальнікаў перавысіць 15 тысяч чалавек, а колькасць аматараў падарожжаў — 50 тыс.\nЯк вядома, у 2018 годзе кітайскія турысты здзейснілі 150 млн замежных тураў і 5,5 млрд унутраных тураў. Мацерыковую частку Кітая наведалі 48 млн замежных турыстаў.\nШаша ў гарах\n«Бэйдоў-3» у космасе\nЭлектрычнасць ад сонца\nБарацьба ў спадчыну\nІнфа на 736 млрд долараў\n3080 Як прайшло закрыццё «Славянскага базару-2019»\n2227 Ягадная дарога\n1295 Гісторыя захоўваецца ў дробязях. Як правільна рэстаўраваць могілкі?


Еўрапейскі парламент заклікаў да змяншэння коштаў візаў для беларусаў - VISA-FREE\nЕўрапейскі парламент прыняў рэзалюцыю, у якой заклікаў кіруючыя структуры ЕС да змяншэння коштаў шэнгенскіх візаў для беларусаў, а таксама спрашчэння візавага рэжыму.\nУ рэзалюцыі, прысвечанай справам Беларусі, еўрапарламентары сярод іншага звярнуліся да Рады ЕС і Еўракамісіі з заклікам зменшыць узровень ізаляцыі беларусаў, спрасціўшы візавы рэжым і зменшыўшы кошт візаў.\n«Еўрапейскі парламент […] заклікае да вывучэння магчымасці змяншэння цаны шэнгенскіх візаў для беларускіх грамадзян, — гаворыцца ў рэзалюцыі парламенту нумар 2012/2815(RSP). — Такім чынам можна папярэдзіць павелічэнне ізаляцыі грамадзян Беларусі».\nАкрамя гэтага Еўрапарламент выступіў за працягненне працэсу фасілітацыі і лібералізацыі візавага рэжыму. Перамовы аб візавай фасілітацыі паміж ЕС і Беларуссю так і не распачаліся з-за пазіцыі беларускага кіраўніцтва, якому не падабаецца агульны фон дыпламатычных кантактаў з Еўрасаюзам. Нядаўна шэраг беларускіх палітыкаў заклікалі да аднабаковых крокаў з боку ЕС, якія б дазволілі спрасціць візавы рэжым для беларусаў.


Жанна Пцічкіна дамагаецца кампенсацыі за смерць свайго сына\nhttps://spring96.org/be/news/85812 2017 2017-01-20T15:56:27+0300 2017-01-20T15:56:27+0300 2017-01-20T16:21:44+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/zanna_ptichkina.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЖана Пцічкіна, маці памерлага ў СІЗО Ігара Пцічкіна (фота Радыё "Свабода")\nЖанна Пцічкіна, маці загінулага ў СІЗА №1 Мінска Ігара Пцічкіна, падрыхтавала з дапамогай праваабаронцаў “Вясны” пазоў у суд Заводскага раёна г. Мінска на кампенсацыю матэрыяльнай і маральнай шкоды.\nАдказчыкам заяўленыя Дэпартамент выканання пакаранняў па Мінску і Мінскай вобласці і Галоўнае ўпраўленне Міністэрства фінансаў па г. Мінску, трэцяй асобай выступае фельчар СІЗА Аляксандр Крылоў, які быў прызнаны вінаватым у смерці Ігара Пцічкіна і асуджаны на тры гады пазбаўлення волі.\nЖана Пцічкіна і яе дачка Ірына Пцічкіна былі прызнаныя судом Маскоўскага раёна пацярпелымі па справе.\nМаці загінулага палічыла, што матэрыяльная шкода звязаная з выдаткамі на пахаванне Ігара Пцічкіна і складае 6165,45 беларускіх рублёў з улікам інфляцыі. У гэтую суму ўключаецца труна, месца на могілках, выраб і ўсталяванне помніка з агароджай, а таксама дапамога спецыяліста ў галіне судзебнай медыцыны, які рабіў асобнае заключэнне аб прычынах смерці загінулага.\nМаральную шкоду, якая была нанесена ёй смерцю сына, Жанна Пцічкіна ацэньвае ў 100 000 беларусіх рублёў.\n“Я трымала рукі на яго змучаным целе, якому не далі спакою ні ў апошнія гадзіны жыцця, ні пасля смерці. Я аддала адбываць арышт у турму - пад апеку гэтай дзяржаўнай установы - свайго поўнага жыцця сына, якога мне павінны былі вярнуць пакараным і выпраўленным, але пры гэтым жывым і здаровым. Вярнулі спакутаванае, збітае, парэзанае цела.\nМне спатрэбілася прайсці трохгадовы шлях у пошуках праўды аб прычынах гібелі сына. Даведацца, што яго зноў даставалі з магілы; прачытаць бруд, які лілі на яго людзі ў пагонах; вывучаючы матэрыялы крымінальнай справы, прымаючы ўдзел у пасяджэннях суда, зноў і зноў я была вымушана ў думках прайсці разам з сынам па змрочных камерах СІЗА, пачуць крыкі ахоўнікаў, вытрымаць пабоі; ляжаць з ім, паміраючы, у нечалавечых пакутах без дапамогі медыкаў”, - адзначае жанчына.\nЯк доўга будзе пакутваць ад страты сына і як прызвычаіцца да думкі, што яго больш няма, Жанна Пцічкіна не ведае.\n«Лепш бы сына мне вярнулі, а не грошы. Але раз сына не могуць вярнуць, то няхай хоць грашыма пакрыюць мае пакуты, каб была на могілкі магчымасць ездзіць і за магілкай даглядаць», - кажа маці Ігара Пцічкіна.\nАналагічную позву аб кампенсацыі маральнай шкоды падрыхтавала і сястра загінулага Ірына Пцічкіна.\nНагадаем, жыхар Мінска Ігар Пцічкін памёр 4 жніўня 2013 года ў камеры медчасткі ўстановы, дзе да яго былі ўжытыя «меры фізічнага стрымлівання ў выглядзе фіксацыі рамянямі». У такім стане Пцічкін знаходзіўся больш за 20 гадзін да моманту смерці.\nТры гады спатрэбілася ягонай маці Жанне Пцічкінай, каб з дапамогай праваабаронцаў “Вясны” дамагчыся ўзбуджэння крымінальнай справы за неналежнае выкананне прафесійных абавязкаў фельчарам медчасткі СІЗА, якое пацягнула па неасцярожнасці смерць пацыента.\n20.01.2017 Тэгі: суды, умовы ўтрыманьня, пенітэнцыярная сістэма


Бікрам Самват — Вікіпэдыя\nБікрам Самват (Вікрам Самват, Бікрам Самбат) альбо Самвацкі каляндар — шырока распаўсюджаны ў Індыі каляндар, у якім працягласьць сонечнага году ў пэўнай ступені зьвязаная з працягласьцю месяцовых месяцаў. Быў уведзены індыйскім імпэратарам Бікрамам (Вікрамадыт’ям). Зьяўляецца афіцыйным календаром у Нэпале.\n1 Паходжаньне і распаўсюджаньне\nПаходжаньне і распаўсюджаньнеРэдагаваць\nНайбольшы распаўсюд каляндар Бікрам Самват атрымаў у Паўночнай і Цэнтральнай Індыі. Апроч таго каляндар выкарыстоўваецца ў Нэпале, і таксама зьўляецца падобным па структуры да бэнгальскага календара, які выкарыстоўваецца ў Банглядэш. Пачатак эры паводле гэтага календара прыпадае на 57 год да н. э. і зьвязаны зь імем Бікрама (Вікрамадыт’я). Пра Бікрама складзеныя шматлікія легенды, у якіх ён апісваецца як нацыянальны герой і ідэальны кіраўнік, які быў вядомы сваёй шчырасьцю, працай для іншых, мужнасьцю і адсутнасьцю пагарды. Таксама Бікрам згаданы як абаронца, які вызнаў прэч чужынскіх захопнікаў. Магчыма адшукаць пэўнае падабенства ў імі Бікрама зь імем Цэзара, якія як сымбаль і тытул шмат якія пазьнейшыя кіраўнікі дадавалі да сваіх імёнаў.\nАле тым ня менш у гісторыі Індыі існуюць шматлікія згадкі пра вялікую колькасьць Бікрамаў і гэта робіць практычна немагчымым дакладна знайсьці асобу, якая паўплывала на стварэньне самвацкага кадендара. Што дзіўна, цікавым зьяўляецца факт, што ў часе, на які прыпадае пачатак эры Бікрам Самват, то бок каля 57 году н. э., адсутнічаюць якія-кольвек зьвесткі, якія б сьведчылі пра існаваньне кіраўніка з такім імем. Бліжэйшыя згадкі пра кіраўніка зь імем Вікрамадыт’я сустракаюцца толькі ў 4 стагодзьдзі. Ён вядомы тым, што кіраваў у Паўночнай Індыі, ваяваў з чужаземнымі захонікамі гунамі і выгнаў іх з сваёй зямлі. Часам каляндар таксама памылкова асацыюецца з каралём Чандрагуптам Вікрамадыт’ям, які кіраваў краінай на мяжы 4 і 5 стагодзьдзяў.\nУ афіцыйны ўжытак на тэрыторыі Індыі каляндар увайшоў у 1958 годзе і зьяўляецца найбольш распасюджаным у Заходняй Індыі, дзе мае назву Вікрам Самват.\nГодазьлічэньне паводле эры Бікрам Самват пачынаецца з 57 году да н. э., а 2009 год паводле Грэгарыянскага календара прыпадае на 2065—2066 год паводле самвацкага календара.\n^ «Адкрыцьцё Індыі», Джавахарлал Нэру, 1944 г.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Бікрам_Самват&oldid=2162648»\nАпошняе рэдагаваньне ў 09:12 13 лістапада 2020\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 13 лістапада 2020 году ў 09:12.


Плітка-мазаіка для кухні\nМазаіка для кухні: віды, сакрэты правільнага мацавання\nФартух з мазаікі - гэта выдатная альтэрнатыва звыклай плітцы, шкле альбо каменя. Пакласці мазаіку на кухні не так складана, як здаецца. мазаічная плітка вырабляецца з тых жа матэрыялаў, але дзякуючы мініяцюрным памерах глядзіцца нашмат эфектней. Такі фартух не толькі абараняе сцены ад бруду, вады, тлушчу і сажы, але і падкрэслівае выразнасць інтэр'еру. матэрыялы, з якіх вырабляецца мазаічныя чыпы, лёгка адмываюцца і маскіруе забруджвання.\nЯны вытрымліваюць пастаяннае прымяненне абразіўных мыйных сродкаў і жорсткіх губак\nПлюсы і мінусы фартуха з мазаікі\nМазаічная плітка з керамікі\nМазаічная плітка са шкла\nМазаічная плітка з каменя\nМазаічная плітка з керамаграніту\nМазаічная плітка з металу\nМазаічная плітка з люстэркаў\nМантаж фартуха з мазаікі\nУ будаўнічых крамах мазаічная плітка прадаецца не асобнымі кавалачкамі, а матрыцамі розных памераў. Яны складаюцца з маленькіх кавалачкаў пліткі, шкла або металу, якія носяць назву чыпаў. распаўсюджаныя памеры: ад 1 × 1 см да 5 × 5 см. Па форме фрагменты бываюць рознымі, але самыя папулярныя - квадратныя і прастакутныя. Яны ўпісваюцца ў любы інтэр'ер і зручныя ў мантажы. Плюс да ўсяго лёгка разлічыць іх расход.Самоклейка для сцен на кухню - просты варыянт, які не патрабуе шмат працы і часу.\nУ спецыялізаваных кропках мазаічная плітка прадаецца ўжо зафіксаванай. Ёсць тры спосабу злучэння фрагментаў:\nПерамычкі з палімераў. Працаваць з такім матэрыялам складана, бо пры кладцы далікатныя перамычкі часта абрываюцца.\nполіурэтанавая сетка. Гэта аптымальны варыянт. Сетка прылепленая на тыльны бок і выконвае армавальную функцыю.\nпапера. Чыпы прылепленыя на папяровую аснову асабовым бокам. Сама папера выдаляецца непасрэдна перад заціраньня.\nВажна прадумаць дызайн фартуха і пісьменна спланаваць інтэр'ер. Плітка мазаіка для кухні на фартух бывае рознай. Ёсць гатовыя рашэнні, якімі можна скарыстацца пры планаванні:\nАднатонная мазаічная плітка - выкладзеная аднолькавымі па форме і адценні фрагментамі\nмікс - дэталі мазаікі разнастайныя па колеры, але ідэнтычныя па форме;\nградыент - чыпы выкладзеныя ў строгай паслядоўнасці ад светлага да насычанага адцення аднаго колеру;\nпано - элементы мазаікі на сетцы або паперы падабраны ў выглядзе арнаменту ці малюнкі.\nАд разнастайнасці і эфектаў каляровай гамы напрамую залежыць і кошт матэрыялу. З недарагіх варыянтаў - аднатонныя наборы і міксы нейтральных тонаў. Вытворчасць дэкараванай мазаічнай пліткі насычанага колеру з дадаткамі выдатковае, таму цана на такія вырабы значна выше.Такими пліткамі афармляюць не толькі сцены, але сэкс (мазаічныя падлогі).\nдызайн,эксплуатацыйныя ўласцівасці, перавагі і недахопы напрамую залежаць ад выкарыстоўваных матэрыялаў. Фартух з мазаічных кавалачкаў валодае практычнасцю і эстэтычнасцю, што праяўляецца ў такіх характарыстыках:\nлёгка кладзецца нават на крывалінейную або паўкруглую паверхню;\nне схільны негатыўнага ўздзеяння прамых сонечных прамянёў, не выгарае і не выгарае;\nлёгка пераносіць частае мыццё і ўборку;\nнадае памяшканню выразнасць і арыгінальнасць.\nМазаіка ў кухні задае танальнасць усяму інтэр'еру\nКерамічная мазаіка нічым не адрозніваецца ад звычайнай буйнафарматнай пліткі. Памер - адзінае іх адрозненне. У астатнім іх характарыстыкі супадаюць: яны адрозніваюцца устойлівасцю да зношвання, абыякавыя да падвышанай вільготнасці і ваганняў тэмпературы, даўгавечнасцю і трываласцю.\nкерамічная плітка пад мазаіку для кухні глядзіцца багацей і каларытная, чым звычайная, ствараючы эфект унікальнай ручной работы. фактура разнастайная:шурпатая, polumatovaya, з імітацыяй каменя, штучна состаренная. З недахопаў - высокі кошт (у 2-2,5 разы даражэй буйнафарматнага аналага) і вялікая колькасць швоў (спатрэбіцца шмат заціркі).\nАсаблівай папулярнасцю карыстаецца шкляная мазаічная плітка. Гаспадыням яна прыйшлася па душы дзякуючы:\nпрастаце і непатрабавальнасці ў сыходзе;\nдоўгага тэрміна службы.\nФартух з шкляной мазаікі на кухні - гэта стыльна і прыгожа\nшкляная мазаіка вырабляецца па тэхналогіях абпалу пры высокіх тэмпературах. Варыянты шкляной мазаікі:\nаднастайная шкляная (па вонкавым выглядзе нагадвае лядзяшы або адшліфаваныя акіянам кавалачкі шкла), у яе часта дадаюць дэкаратыўныя напаўняльнікі - мінералы або бліскаўкі.\nСмальта - запечаная пры высокай тэмпературы маса з каляровага шкла і аксідаў металу. Асноўныя характарыстыкі - трываласць, даўгавечнасць, насычаны колер, свячэнне знутры. Кожны кавалачак смальты здаецца унікальным і створаным ўручную, бо двух цалкам аднолькавых фрагментаў не знайсці.\nШкло з мінераламі. У працэс вырабу ў шкляны масу дадаюць мінералы. Гатовая мазаіка мае падабенства з каштоўнасцямі і іскрыцца мяккімі пералівамі. Па кошту яна самая дарагая.\nШкляная мазаіка для кухні на фартух патрабуе пісьменна падабранага клей і заціркі. Клей павінен быць толькі белым, з зацірак лепшая сумесь - эпаксідная шараватага адцення.\nКаменная мазаічная плітка - дарагі матэрыял, які могуць сабе дазволіць далёка не ўсе. Фартух з каменнай мазаікі - гэта трываласць і даўгавечнасць. Але калі камяні маюць кіпрую паверхню, іх апрацоўваюць ахоўным складам.\nТакая сумесь запаўняе ўсе поры, і даглядаць за каменнай мазаікай становіцца проще.Фрагменты мазаічных плітак з каменя могуць мець старанна паліраваную або злёгку шурпатую паверхню. У продажы ёсць мураваная мазаічная плітка з рэльефным малюнкам і структурой.Кухня з мазаікай з каменя - гэта раскошна, натуральна і вытанчана.\nКерамогранит - трывалы, даўгавечны і даступны матэрыял. У адрозненне ад каменя, керамогранитная мазаічная плітка не такая сітаватая, а гэта палягчае сыход. У параўнанні з керамічнай мазаікай гэты від значна саступае ў плане дызайну.\nПаверхню керамаграніту полуматовая і мае нейтральную палітру адценняў\nМазаіка на кухні з металу выдатна выглядае ў сучасных кухнях стылю хай-тэк. Фартух з металу выдатна спалучаецца з кухоннымі храмаванымі прыборамі.\nМеталічная мазаічная плітка складаецца з двух слаёў: першы - пластык ці кераміка, другі - нержавеючая сталь або бронза. Фартух з металу мае прыемны залатым або серабрысты бляск і адценне. Металічнае пакрыццё лічыцца трывалым і надзейным, але з гадамі яно ўсё ж такі сціраецца.\nГэта цікавае рашэнне, але такое пакрыццё патрабуе частага і стараннага сыходу. У плане зносаўстойлівасці люстраная мазаічная плітка ўпэўнена займае сярэдняе месца.\nАфармленне кухні з фартухом з люстраных чыпаў выглядае незвычайна і экстравагантна. У продажы ёсць таніраваная люстраная мазаіка прастакутнай або квадратнай формы.\nКласці плітку мазаіку нескладана, але папярэдне трэба падрыхтаваць паверхню. сцяну, прызначаную для аздаблення мазаікай, старанна чысцяць ад старога пакрыцця, выраўноўваюць фінішнай шпаклевкой белага колеру і грунтуюць. Шпаклевка з сеткай - абавязковая ўмова. Паверхня павінна быць цалкам сухі (таму пасля падрыхтоўчых работ чакаюць не менш 1,5 тыдня).\nАд дакладнай разметкі напрамую залежыць акуратнасць і будучы выгляд фартука.Как класці мазаічную плітку? Мазаічную плітку на папяровай аснове або спецыяльнай сетцы раскладваюць на роўнай паверхні. Класці мазаіку на сетцы прасцей за ўсё.\nІнтэрвал паміж модулямі павінен быць роўным шырыні швоў паміж кавалачкамі мазаікі\nГатовую раскладку з акуратнасцю пераносяць на сценку, алоўкам пазначаючы сантыметры і міліметры. З інструментаў спатрэбяцца:\nКлей разводзяць у згодзе з інструкцыяй да пюреобразные стану. Клей для мазаікі са шкла абавязкова павінен быць беласнежным. Зручна карыстацца адмысловай дрылём з міксерам. Лепш аб'ём сумесі падзяліць пароўну і спачатку развесці адну частку, выкарыстоўваць яе, а потым разводзіць іншую. Справа ў тым, што засохлы клей разводзіць вадкасцю нельга, а подсыхает ён быстро.Класть плітку на гіпсакардон трэба аператыўна. У продажы ёсць і самоклейка для фартуха на кухню, у гэтым выпадку клеючы склад не спатрэбіцца.\nКаб выкласці фартух з мазаікі на кухні, вынікаюць такой схеме:\nНа паверхню сцяны наносяць клей з дапамогай гладкага шпателя сярэдняга памеру.\nШпателем з зубчыкамі разраўноўваюць нанесеную сумесь.\nМазаіка для кухні выкладваецца на сценку ў адпаведнасці з разметкай і фіксуецца, лёгенька пастукваючы шпателем з гумы. Моцна душыць не трэба: калі клей выціскаецца з швоў, значыць, трэба разраўноўваць клей шпателем з маленькімі зубчыкамі. Прычынай можа быць і няроўная паверхня стены.Приклеить плітку на гіпсакардон проста, бо там паверхню роўная.\nКалі ёсць неабходнасць, мазаічныя пліткі падраўноўваюць або падразаюць.\nТрэба адлічыць час, паказанае на ўпакоўцы клею, каб мазаіка добра замацавалася. Потым швы заціраюць адмысловай эпаксіднай сумессю.\nДызайнерскія парады дапамогуць вызначыцца з выглядам і адценнем аздаблення. Тады мазаіка ў інтэр'еры кухні стане завяршальным рыскай, які надасць памяшканню выразны і скончаны выгляд.


Стыпендыі Цэнтра гарадской гісторыі Цэнтральна-Усходняй Еўропы (Львоў) | ОДБ Брусель\nСтыпендыі Цэнтра гарадской гісторыі Цэнтральна-Усходняй Еўропы (Львоў)\nаўт, 2016-02-16 11:40\nГісторыкі-даследчыкі і маладыя навукоўцы могуць удзельнічаць у штогадовай стыпендыяльнай рэзідэнцкай праграме Цэнтра гарадской гісторыі Цэнтральна-Усходняй Еўропы ў Львове (Украіна). На праграму набіраецца 5 маладых навукоўцаў, якія працуюць над дысертацыяй або публікацыямі, таксама прадугледжана 5 стыпендый для дасведчаных даследчыкаў. Навукоўцы змогуць ладзіць даследаванні, карыстацца рэсурсамі Цэнтра (бібліятэкай, медыя-архівам), ладзіць прэзентацыі, удзельнічаць у семінарах і развіваць навуковыя кантакты.\nВітаецца ўдзел гісторыкаў, культуролагаў, антраполагаў. Установа прымае заяўкі на даследаванні гарадской гісторыі Цэнтральнай і Ўсходняй Еўропы 19-20 стагоддзя з боку грамадскіх і гуманітарных навук. У прыватнасці, даследаванні могуць быць прысвечаны працэсам урбанізацыі шматэтнічных гарадоў, досведу гараджан падчас радыкальных перамен (войн) 20-га стагоддзя, лічбавай і публічнай гісторыі, інш.\nУдзельнікі рэзідэнцкай праграмы будуць жыць у гатэльных пакоях Цэнтра на працягу 1-го месяца. Апартаменты знаходзяцца ў будынку, дзе месціцца офіс установы, - у цэнтры Львова. Рэзідэнцкая праграма не пакрывае выдаткі на дарогу і харчаванне.\n- з'яўляцца аспірантам,\n- быць даследчыкам з навуковай ступенню (заяўкі магістрантаў і студэнтаў не прымаюцца).\nРазглядаюцца заяўкі праектаў, праца над якімі ажыццяўляецца на працягу года і вымагае карыстання львоўскімі архівамі.\nЗаяўка на ўдзел у праграме складаецца з:\nапісання праекта (1-2 тыс. словаў);\nліста-рэкамендацыі даследчыка, які знаёмы з праектам заяўніка (для кандыдатаў без навуковай ступені).\nЗаяўкі прымаюцца па 13 сакавіка 2016 года на беларускай, украінскай, польскай, рускай або ангельскай мове праз е-мэйл: grants@LvivCenter.org (тэма ліста "Residence Grant Application 2016"). Па дадатковых пытаннях можна звяртацца да каардынатаркі стыпендыяльных праграм Ірыны Мацэўкі: i.matsevko@lvivcenter.org. Падрабязная інфармацыя - на гэтай старонцы.