“Гэта выпрабаванне для мяне”. Гутарка з новай кіраўніцай МХД | Krynica.info\nНадзея, прывітанне. Найперш, віншую з абраннем і жадаю натхнення і моцы на новай пасадзе кіраўнічкі Маладых хрысціянскіх дэмакратаў. Пачнем з вызначэння пазіцыяў – чаму менавіта хрысціянская дэмакратыя?\nДзякуй. На гэтае пытанне даволі проста адказаць, бо ніякая іншая партыя не адпавядае мне на столькі, наколькі адпавядае БХД. Я каталічка і ў 13 гадоў свядома прыняла хрост. Хрысціянства і яго прынцыпы – гэта лад майго жыцця. А па поглядах я дэмакратка, выступаю за магчымасць дыскусіі. Важна, каб у людзей былі асноўныя свабоды, прапісаныя у дэкларацыі правоў чалавека 1948 года. Наогул сама наша партыя вельмі мне імпануе, бо ў ёй я бачу цудоўных, добрых і вельмі адукаваных людзей. Мне падабаюцца тыя накірункі дзейнасці, якімі займаецца БХД. Яны адпавядаюць патрэбам грамадства і асабіста маім. Таксама важным момантам у выбары стала тое, што мой муж з’яўляецца сябрам гэтай арганізацыі і праз яго я шмат даведалася пра кампаніі і планы.\nМХД для цябе – гэта пакліканне, наканаванне ці можа хобі?\nТы – мама трох дзетак. Просіцца цытата з вядомага фільма: “Цяжка з трыма, а калі трох навучышся арганізоўваць, далей лік ужо не мае значэння”. Як думаеш, ці будзе табе дапамагаць вопыт “арганізацыі” уласных дзетак у МХД?\nЯ думаю, што гэта дакладна не будзе залішнім. Па шчырасці, мне няцяжка арганізаваць дарослых людзей, бо яны не разбягаюцца ў розныя бакі, пакуль я адвярнуся па нешта. Галоўнае – знайсці правільную матывацыю і не патрабаваць больш, чым асобны чалавек можа даць. Кожны наш сябра – каштоўны і ўнікальны, і знайсці падыход вельмі важна для мяне. Пакуль мне вельмі падабаецца, як усё ідзе. Можа, канешне, гэта ад таго, што я нічога не чакала. Цяпер нашыя маладыя хадэкі мяне моцна і вельмі прыемна здзіўляюць.\nУ адрозненні ад БХД, у МХД скрозь жаночае лідарства – у чым сакрэт?\nТы таксама ўдзельнічаеш у выбарчай кампаніі, робіце акцэнт на рэформе адукацыі. Што менавіта хочаце змяніць праз сваю кампанію? Дзе будзеце шукаць падтрымку і актывістаў, каб дасягнуць мэту?\nТрэба павялічыць працэнт беларускай мовы – як у школах, садках, гэтак і ў вну, каб можна было свабодна выбраць мову навучання пры паступленні ва ўніверсітэты. Гэта важна, бо за апошнія гады колькасць людзей, што навучаюцца на беларускай мове, паменшылася: калі ў 2016/2017 навучальным годзе было 11,3% “беларускамоўных” першакласнікаў, то ў мінулым – толькі 9,7%. Як бачым, тэндэнцыя відавочна дрэнная. Лічу вартым увесці надбаўку для тых настаўнікаў, якія выбралі выкладаць свой прадмет на роднай мове. Гэта добры стымул для развіцця беларускай мовы і падтрымка незалежнасці Беларусі.\nЦяпер экалогія – гэта адна з найважнейшых тэмаў усяго свету. Беларусь не павінна быць выключэннем, тым больш, што маем рэальную пагрозу ў выглядзе АЭС, што зараз будуецца. На мой погляд, сама сітуацыя, пры якой у нашай краіне будуюць атамную станцыю, абсурдная. Пры тым з такой колькасцю парушэнняў. Мы так моцна пацярпелі пры Чарнобыльскай аварыі, у нас вельмі складаная сітуацыя з экалогіяй. Як наогул можна так рызыкаваць? Таксама маем некалькі дадатковых праблемаў, напрыклад, у выглядзе будаўніцтва акумулятарнага заводу у Берасці.\nЗараз гарачая пара выбарчай кампаніі, і ты – кандыдат у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў. Дазволім сабе памарыць, ты атрымліваеш дэпутацкі мандат. Улічваючы існуючы вопыт апазіцыйных дэпутатак, як скарыстаешся паўнамоцтвамі?\nПрацягні, калі ласка, “каб любіць Беларусь нашу мілую, трэба…” А што трэба?\nГутарыла Вольга Алейнік\n28.10.2019 Інтэрв'ю| Тэгі: адукацыя, БХД, выбары, каталікі, Навіна дня\nКурсы “Дыджэяў Адраджэння”: Мы дапамагаем беларусу раскрыць сваё пакліканне


Час абнавіць свой iPad? Якія ёсць варыянты? | Я з Mac\nМы не ведаем, ці будуць да канца 2016 года навіны, звязаныя з гэтым прадуктам, ці не, але калі Apple выпусціць новае пакаленне, гэта не варта, бо ў яго не будзе шмат адрозненняў у адносінах да папярэдняга. Па магутнасці ўсе цяперашнія мадэлі маюць лішак і ў сховішчы таксама. У аксэсуарах і функцыях вы не можаце прасіць больш. Гэта было б пытанне чакання будучых версій iOS, каб убачыць нешта новае ў iPad, на дадзены момант мала што чакаецца.\nЛепшы час абнавіць стары iPad? Якія пакаленні састарэлі, а якія - не?\n1 Прысутнічаюць iPad Air 2 і Pro\n2 Варыянты падаўжэння\n3 Якая працягласць жыцця iPad?\n4 Кошт, якасць і рынак\nПрысутнічаюць iPad Air 2 і Pro\niOS 10 прынёс мноства дробных і сур'ёзных паляпшэнняў. Усякіх памераў. Ад змены інтэрфейсу да новых функцый. Ім удалося палепшыць памер і інтэрфейс родных прыкладанняў да 12,9-цалевага iPad Pro і вывелі Siri на іншы больш прасунуты ўзровень, рэалізаваўшы прыкладанні іншых вытворцаў. Хутчэйшая анімацыя і больш стабільная аперацыйная сістэма, чым калі-небудзь. Праблема, якую вы можаце выявіць, заключаецца ў тым, што ваш iPad не абнаўляецца за тое, што быў да чацвёртага пакалення. Хоць яго можна было абнавіць, ён ужо пачынаў адставаць і затрымаўся і бег трохі павольна.\nКалі вы думаеце абнавіць новы, вам прыйдзецца падумаць, трэба гэта рабіць ці не. Крыху больш за 400 еўра вы знойдзеце iPad Mini 4 або iPad Air 2 з 32 Гб, вельмі добрым варыянтам для адпачынку, гульняў, прагляду вэб-старонак, выкарыстання прыкладанняў, сувязі і нават працы. Што з'яўляецца мадэллю, з якой я пішу гэта. Калі замест гэтага вы хочаце крыху больш актуальную і магутную мадэль са Smart Connector і Apple Pencil, Вы можаце выбраць Pro, 9,7 цалі для звычайнага і штодзённага выкарыстання або 12,9 цалі, калі вам трэба шмат экрана альбо вы будзеце выкарыстоўваць аловак штодня, і вам трэба больш месца. 9,7-цалевы складае ад 679 еўра, а 12,9 - ад 899 еўра. Аксэсуары асобна.\nКалі вы шукаеце нешта магутнае і актуальнае, але таннае, у вас ёсць iPad Air 2, калі вы хочаце нешта больш дарагое і прафесійнае Pro, і калі вы лічыце, што зможаце пратрымацца яшчэ адзін год, каб перайсці на наступны, рэкамендую вам зрабі так. Мы не ведаем, што прынясе iPad 2017 года, але, па чутках, яны будуць значна больш інавацыйнымі і што яны будуць мець функцыі і элементы, якія зменяць і палепшаць прадукт.\nЯкая працягласць жыцця iPad?\nЗаўсёды гаварылася, што гэта мабільнае прылада, якое можа праслужыць доўга. Нармальная рэч і тое, што Apple абяцае вам, - гэта тое, што два гады ён будзе працаваць выдатна, але, напрыклад, у мяне дома ёсць iPad 3 на працягу чатырох гадоў, які да гэтага часу выкарыстоўваецца, хаця і не для працы з знешняй клавіятурай ці чымсьці падобным , але чытаць, мець зносіны, праглядаць Інтэрнэт і г.д. Цяпер ён перастае абнаўляцца, але мы не будзем прадаваць яго і не здымаць за гэта. Ён застанецца дома, і мы будзем працягваць выкарыстоўваць яго, пакуль гэта нам дазваляе.\nКошт, якасць і рынак\nТакім чынам, гэтыя мадэлі каштуюць прыблізна 500 еўра пры ўсяго 16 Гб. Цяпер вы можаце знайсці іх з яшчэ 400 новых і з значна большым сховішчам. Рынак планшэтных кампутараў не ў лепшым выглядзе, і кошты не абавязкова высокія, калі ўлічыць, што мы з імі можам зрабіць, і што для многіх функцый і задач яны замяняюць кампутар. Добрая прадукцыйнасць, добры акумулятар, магутнасць і хуткасць, якія пераўзыходзяць паказчыкі многіх камп'ютэраў, а таксама зручнасць выкарыстання і партатыўнасць, якія хацелі б іншыя. Ні Surface, ні планшэты Windows, тое, што нам прапануе Apple, - гэта, з аднаго боку, кампутар з лепшай настольнай аперацыйнай сістэмай, а з іншага - iPad з iOS, які дасць усё, каб стаць нашай асноўнай прыладай\nІ каб пракаментаваць яшчэ трохі цану iPad, майце на ўвазе, што калі вы выдаткуеце ў сярэднім 800 еўра на яго і на чахол альбо аксэсуар, Гэта абыдзецца вам у каля 200 еўра, з якімі можна пратрымацца 4 гады, і ён па-ранейшаму будзе працаваць пасля таго, актуальны ён ці не. І калі гэта не iPad, гэта не iPad.\nПоўны шлях да артыкула: Я з Mac » прадукты кампаніі Apple » IPad » Час абнавіць свой iPad? Якія ёсць варыянты?


Ілінойс Жанчыны ў канабісе - роўныя магчымасці ў індустрыі канабіса\nІлінойс Жанчыны ў Канабісе\nРазнастайнасць у космасе з канабісам\nІлінойс Жанчыны ў Канабісе гэта арганізацыя, якая займаецца падключэннем, выхаваннем і падтрымкай разнастайнасці ў галіны канабіса. Паводле MJBizDaily, 37% рабочых месцаў на ўзроўні старэйшага канабіса займаюць жанчыны, што на 43% вышэй, чым у сярэднім па краіне ў 21% для ўсяго бізнесу ў Амерыцы. На гэтым тыдні да абмеркавання Тома далучыліся Джына Гол і Кірсця Веласка з жанчын штата Ілінойс у Каннабісе сацыяльная справядлівасць і роўныя магчымасці ў галіне канопляў.\nХто такія жанчыны Ілінойса ў канабісе?\nКамерцыйная арганізацыя, якая займаецца падключэннем і прасоўваннем жанчын у галіне канопляў\nГаспадары праводзяць мерапрыемствы па сеціве канабіса і адукацыйныя майстэрні\nПрапануйце праграмы сяброўства\nШтаб-кватэра ў Чыкага, штат Ілінойс\nЯкія парады вы маеце для жанчын, якія жадаюць уцягнуцца ў індустрыю канабіса?\nІлінойс Жанчыны ў Канабісе мяркуе, што вам не трэба рабіць кар'еру, каб далучыцца да галіны канабіса.\n«Шмат хто думае, што ім трэба зрабіць новую кар'еру, каб займацца каноплямі. Гэта няпраўда - вазьміце навыкі, якія ў вас ёсць, і адточвайце іх, каб падрыхтавацца да новай галіны, якая развіваецца, якая патрабуе адаптыўнасці, стратэгіі і здольнасці насіць шмат капелюшоў ". - Кірстэн Веласко\n"Мы выяўляем, што калі жанчыны даведаюцца, што яны сапраўды могуць проста прымяніць свае ўласныя навыкі і прафесійны досвед, гэта сапраўды дапамагае гэтай галіне". - Кірстэн Веласко\nЯкі тып дапаможнага бізнесу вы бачыце, калі ёсць магчымасці для жанчын у галіны канабіса?\n"Асноўная брэндынг і маркетынг, лічбавыя стратэгіі, сацыяльныя сеткі. Забароны на традыцыйную рэкламу адкрываюць дзверы для тых, хто можа зразумець, як зрабіць нетрадыцыйны маркетынг і пашырэнне такім чынам ". - Кірстэн Веласко\nЯк выглядаюць роўныя магчымасці жанчын штата Ілінойс у Канабісе?\n«Магчымасці акцыянернага капіталу на прасторы Ілінойса азначаюць, што жанчыны і каляровыя людзі павінны мець долю ў гэтай галіне. Зразумела, супрацоўнікі дыспансераў павінны прадстаўляць тую супольнасць, у якой знаходзіцца дыспансер. Але калі мы гаворым пра сацыяльную справядлівасць, на самой справе намер гэтых людзей мець сапраўдную долю ў гэтай галіне. Мы хацелі б, каб гэтыя людзі атрымлівалі свае імёны ў заяўцы і мелі долю ўласнасці на гэты бізнес ". - Кірстэн Веласко\nШто часта выпускаюць з-пад увагі, калі мы гаворым пра сацыяльную справядлівасць у каноплі?\n«Адна з рэчаў, якую не ўлічваюць, - гэта колькасць капіталу, неабходная вам нават для таго, каб пачаць працу ў сферы канопляў. Заканадаўства закранае сацыяльную справядлівасць і стратэгіі, каб зрабіць доступ у галіну больш даступным, але адкуль фінансаванне для гэтых людзей, якія не могуць мець сродкаў для стварэння саматужнага вырасту з нуля, альбо 10,000 XNUMX долараў, каб зрабіць гэта магчыма яны спадзяюцца? " - Джына Голт\nІлінойскі жанчыны ў Канабісе (IWC) складаюцца з прафесійных і прадпрымальніцкіх жанчын Ілінойса, якія зацікаўлены ў працы ў Ілінойсе. У гэтай галіне ёсць магчымасці для жанчын рознага ўзроўню і інтарэсаў, у тым ліку рэклама, маркетынг, права, фінансы, дапамога пацыентам і сельская гаспадарка па ўсёй дзяржаве.\nIWC злучае, навучае, настаўнікаў і падтрымлівае Ілінойс жанчын усіх узростаў і ўзроўню, каб максымізаваць свае магчымасці ў новай індустрыі медыцынскага канабіса ў Ілінойсе - гэта занадта новая галіна, каб мець шкляны столь.\nЯк жанчыны Ілінойса ў канабісе могуць змяніць індустрыю канабіса\nУ галіны "Занадта новая, каб мець шкляны столь"мы бачым, як жанчыны ў Ілінойсе карыстаюцца перавагамі і становяцца ў курсе патэнцыялу галіны канабіса. Ілінойс "Жанчыны ў Каннабісе" - гэта некамерцыйная арганізацыя, якая мае місію па пашырэнні магчымасцяў жанчын узяць на сябе лідэрства, калі гаворка ідзе пра найбольш важныя пытанні, якія тычацца канабіса ў гэтым штаце.\nЦі можа гэтая арганізацыя змяніць перспектыву, якую мы бачым сёння, калі гаворка ідзе пра колькасць жанчын у гэтай галіне? У гэты момант яны робяць велізарныя крокі, каб змяніць тое, у што мы верым і думаем пра марыхуану. Ілінойс Жанчыны ў Каннабісе - гэта арганізацыя з патэнцыялам, каб стаць краевугольным каменем індустрыі марыхуаны ў Ілінойсе.\nЯкая місія Ілінойскай жанчыны ў арганізацыі канабіса?\nАсноўная місія жанчын штата Ілінойс у Канабісе заключаецца ў заахвочванні жанчын рознага паходжання да змены палітычнай, сацыялагічнай і прававой абстаноўкі ў гэтай галіне.\nДзякуючы некалькім вялікім ініцыятывам, якія давалі вялікія вынікі, жанчыны Ілінойс у Канабісе могуць сказаць, што сіла жанчыны велізарная. Арганізацыя пастаянна праводзіць мерапрыемствы, падкасты і публічныя выступы, якія ўказваюць на праблемы ў галіны "занадта новага, каб мець шкляны столь", як шмат хто казаў.\nЖанчыны ў гэтай галіне хочуць бачыць далейшае заканадаўства аб легалізацыі па ўсёй краіне. Безумоўна, мы бачылі, як некаторыя дзівосныя ініцыятывы змянілі тое, што, на нашу думку, было немагчымым. Былі ўсталяваны новыя правілы, адкрыты новыя дыспансеры, і медыцынскія пацыенты ўбачылі рэальнае паляпшэнне стану здароўя. Усё гэта было магчыма дзякуючы арганізацыям, якія змянілі галіну ў Ілінойсе і іншых штатах.\nЦяпер Ілінойскія жанчыны ў канабісе хочуць распаўсюджваць інфармацыю далей і ствараць абстаноўку, у якой канабіс не будзе прадметам неаб'ектыўных дыскусій. Цяпер ясна, наколькі важна мець голас, які кажа пра канабіс як пра нармальную і неабходную рэч у нашым жыцці.\nМы ўсё яшчэ адчуваем велізарныя прававыя недахопы ў галіне канопляў. Падаткі для дыспансэраў па-ранейшаму высокія, пацыенты не могуць атрымаць медыцынскую карту марыхуаны пры многіх медыцынскіх умовах, а агульны клімат па-ранейшаму крыху кансерватыўны. Арганізацыя Illinois Women in Cannabis хоча змяніць сітуацыю да лепшага.\nІлінойс - штат, у якім попыт перавышае прапанову прадуктаў марыхуаны. На дадзены момант у штаце Ілінойс ёсць 21 цэнтр вырошчвання марыхуаны па ўсім штаце, але попыт такі вялікі, што мясцовыя пастаўшчыкі не могуць вырабіць дастатковую колькасць кветак. Харчовыя прадукты і канцэнтраты багатыя, але свежы, свежы кветка патрабуе шмат часу і цярпення, каб вырасціць, таму цэнтры вырошчвання маюць патрэбу ў дадатковай падтрымцы мясцовых супольнасцей.\nКалі мы павялічым колькасць ліцэнзій для вытворцаў і прафілакторыяў, сітуацыя ў Ілінойсе напэўна зменіцца. У спажыўцоў будзе больш варыянтаў, калі гаворка ідзе пра прадукты марыхуаны, а агульны бізнес-клімат будзе значна лепш для культыватараў і прадаўцоў.\nІлінойскі жанчыны ў Канабісе могуць паўплываць на правілы з вялікім поспехам. Калі больш жанчын збярэцца вакол аднаго прадмета, можна чакаць рэальных паляпшэнняў. Адзін з планаў арганізацыі - вырашыць барацьбу многіх людзей, якія пакутуюць ад розных умоў.\nМы ўсе ведаем, хто мае рак ці нейкае іншае стан, якое выклікае шмат болю і дыскамфорту. Каноплі могуць дапамагчы ў многіх сітуацыях, менавіта таму людзі выкарыстоўваюць яго ў медыцынскіх мэтах. Калі мы распаўсюдзім слова пра станоўчыя бакі прадуктаў, мы створым больш эфектыўныя дзеянні, якія дапамогуць многім людзям адчуваць сябе лепш.\nЧаго мы можам чакаць ад жанчын штата Ілінойс у Канабісе ў будучыні\nМедыцынскі і рэкрэацыйны канабіс законны ў штаце Ілінойс, але нам трэба ўбачыць больш ініцыятыў па змене законаў і правілаў. Людзям патрэбны такія віды прадуктаў, і больш ліцэнзій і прафілакторый могуць адкрыць для задавальнення патрэбаў спажыўцоў.\nІлінойс Жанчыны ў Каннабісе - гэта арганізацыя, якая мае бачанне, якое нам усім трэба. Гэта стварае варыянты для кожнага, каб атрымаць доступ да медыцынскіх і рэкрэацыйных пераваг марыхуаны. На сённяшні дзень гэтыя магутныя жанчыны стварылі дзіўныя падзеі, якія змянілі перспектывы многіх людзей. Яны працягваюць змяняць асяроддзе ў Ілінойсе, змяняючы свой падыход да гэтай тэмы.\nАдкрытасць і прыхільнасць пазітыўных бакоў канабіса - гэта самае важнае ў галіны канабіса.\nКлючавыя словы:Роўныя магчымасці ў прамысловасці канопляў, Джына Голт, Ілінойс Жанчыны ў Канабісе, Кірстэн Веласко, Сацыяльная справядлівасць


Цяжка, але цікава — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nЦяжка, але цікава\n19.09.2017 postawy453Комментариев нет\nКірыл Гукаў закончыў Пастаўскі і Бярэзінскі прафесійна-тэхнічныя каледжы і мае тры спецыяльнасці: зваршчык, вадзіцель аўтамабіля катэгорыі «С» і слесар па рамонце аўтамабіляў. З чэрвеня бягучага года працуе ў адкрытым акцыянерным таварыстве “Ярэва-агра” на МАЗе.\nХаця машына і не старая, пачынаць усё роўна давялося з рамонту. Ну, а затым, як і належыць, сеў за руль. Займаўся адвозкай збожжа ад камбайнаў на зерняток, а таксама яго дастаўкай на хлебапрыёмнае прадпрыемства. Гэта была яго першая ўборачная і першы вопыт работы на тэхніцы. “Цяжка, але цікава”, — гаворыць юнак і стараецца праявіць сябе ў працы з найлепшага боку.\nЗ Ігарам Пучынскім з гэтай жа гаспадаркі я планавала сустрэцца яшчэ ў пачатку жніва. Не атрымалася. Яго камбайн так забуксаваў у полі, што выцягнулі толькі к вечару. Зразумела, і мы не змаглі даехаць туды на машыне. І вось я зноў у Ярэве і знаёмлюся з маладым камбайнерам. У яго таксама тры спецыяльнасці: трактарыст, слесар і муляр. Пакуль што рэалізуе першую і ні ў адну пару года не застаецца без справы: вясной і восенню заняты на сяўбе, падчас корманарыхтоўкі — на адвозцы зялёнай масы, жнівом — на камбайне, зімой — на кормараздатчыку. Работы розныя, а адказнасць за іх выкананне аднолькава высокая.\nІгару Пучынскаму ўсяго 23, а ён ужо сапраўдны гаспадар зямлі і клапатлівы сем’янін. У яго і Ані двое сыночкаў: шасці і двух гадоў. Старэйшы, Ілья, цікавіцца тэхнікай, і для яго няма большай радасці, чым пракаціцца з татам на трактары. А тата, як бы ні стамляўся на рабоце, заўсёды пазабаўляецца з малымі ды дапаможа сваёй палавінцы па хатняй гаспадарцы. Для тых, хто жадае працаваць, карысны занятак у вёсцы знаходзіцца заўсёды. Ігар Пучынскі менавіта з іх ліку.\nКак на Поставщине проходит пастбищный сезон содержания скота и приносит ли желаемый результат?


Дзе пахаваныя загінулыя на Дняпроўска-Бугскім канале партызаны? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Дзе пахаваныя загінулыя на Дняпроўска-Бугскім канале партызаны?\nДзе пахаваныя загінулыя на Дняпроўска-Бугскім канале партызаны?\nГэта невядома дагэтуль.\nУ гісторыю партызанскага руху Беларусі баявыя дзеянні партызанаў у паўднёвай частцы Брэсцкай і былой Пінскай абласцей у лютым — сакавіку 1944 года ўвайшлі як 40-дзённая абарона Дняпроўска-Бугскага канала. Партызанская вайна прыняла тут формы сапраўднага фронту, з уласцівымі яму дзотамі і акопамі. Вывучаючы дакументы Нацыянальнага архіва, давялося аднавіць забытыя старонкі тых трагічных і разам з тым гераічных дзён.\nНа пачатку лютага 1944 года Чырвоная Армія вызваліла Роўна і Луцк. Пачаліся жорсткія баі за Ковель. Савецкія войскі, не сустракаючы вялікага супраціўлення, хутка прасоўваліся наперад па забалочаных тэрыторыях уздоўж правага берага Прыпяці. Яны маглі злучыцца з партызанамі, якія фактычна займалі тэрыторыю паміж Дняпроўска-Бугскім каналам і левым берагам Прыпяці, і апынуцца ў тыле 2-й нямецкай арміі, перарэзаўшы жалезную і шашэйную дарогі з Лунінца ў Брэст, па якіх забяспечваўся фронт. Але нямецкае камандаванне паставіла задачу ачысціць гэтую тэрыторыю ад партызанаў, знішчыць партызанскі аэрадром каля Сварыні і замацавацца на рацэ.\nУ наступленне супраць народных мсціўцаў немцы кінулі корпус групы войск «Агрыкола», куды ўваходзілі 23-я венгерская пяхотная дывізія і кавалерыйскі полк уласаўцаў. Пра тое, што немцы паспрабуюць выціснуць партызанаў з паўднёвай зоны Брэсцкай і Пінскай абласцей, партызанскае камандаванне даведалася яшчэ ў снежні 1943 года. Таму пачалі ствараць лінію абароны.\nУ выніку правядзення партызанскай аперацыі ў чэрвені 1943 года канал быў выведзены з эксплуатацыі. Партызаны брыгады імя Молатава Пінскага партызанскага злучэння пад камандаваннем Міхаіла Герасімава знішчылі шлюзы ў Оўзічах, Ляхавічах, Селішчы, Перарубе і Рагадошчы. Канал заставаўся толькі натуральнай перашкодай для наступлення ворага.\nУ дваццатых чыслах лютага акупанты пачалі рух у напрамку канала. У цэнтры партызанскай абароны, на самым адказным участку, размясціліся народныя мсціўцы брыгады імя Молатава. Гэтая брыгада лічылася адной з самых баявых у Пінскім партызанскім злучэнні, а камбрыг Міхаіл Герасімаў быў любімцам камандзіра злучэння Васіля Каржа. Нават быў прадстаўлены ім да звання Героя Савецкага Саюза, але ўзнагароду так і не атрымаў.\n«...40 дзён брыгада трымала абарону на Дняпроўска-Бугскім канале супраць пераўзыходзячых сіл немцаў, — паведамляецца ў характарыстыцы на Міхаіла Герасімава. — Байцы і камандзіры праявілі вялікую адвагу і вытрымку. Усімі дзеяннямі брыгады кіраваў Герасімаў. Байцы заўсёды бачылі яго на самых адказных участках. Ніводны катар і баржа не прайшлі па канале — усе яны сталі трафеямі надыходзячай арміі. У Пінску было захоплена арміяй 170 адзінак рачных катараў і баржаў...».\nНа шляху — канал\nАтрад імя Калініна брыгады імя Молатава заняў абарону ў раёне дарогі Белін — Мукашын, кантралюючы пераправу ля спаленага моста цераз Дняпроўска-Бугскі канал. Партызаны да абароны падрыхтаваліся загадзя. З дапамогай мясцовага насельніцтва пабудавалі на найболей адказных участках дзоты, дзе да пачатку лютага ўжо неслі баявое дзяжурства.\nЗ дакладной камандавання брыгады імя Молатава начальніку БШПР: «...Палкі венграў, маючы перавагу ў жывой сіле і тэхніцы, дзвюма калонамі 21-га лютага падышлі да Дняпроўска-Бугскага канала ў раёне Беліна і Зарэчкі... За пераправу на канале завязаліся ўпартыя жорсткія баі. Шлях праціўніку заступаў канал і наша абарончая лінія, якая цягнулася ад стыку каналаў Белаазёрскага з Дняпроўска-Бугскім да Вулькі Кужалічанскай па паўднёвым беразе канала і была ўсеяная бліндажамі, дзотамі і бесперапыннымі хадамі зносін. Бой за пераправу на гэтых участках працягваўся трое сутак, і абяскроўлены праціўнік адкаціўся назад...»\nЖорсткі характар баёў пацвярджаюць і мадзьяры. Толькі колькасць забітых і параненых венгерскіх салдатаў моцна адрозніваецца ад звестак партызанаў. Але гэта звычайная практыка ў любой вайне, калі ў данясеннях прыніжаліся свае страты і намнога павялічваліся страты праціўніка.\nСа справаздачы атрада імя Калініна: «...21-22 лютага 1944 года ў лютым баі, паводле звестак агентурнай разведкі, за два дні бою праціўнік страціў забітымі 270 чалавек. Колькасць параненых не ўстаноўлена, але вызначаецца лічбай каля 100 чалавек. У гэтым баі знішчана нямецкая процітанкавая гармата і станкавы кулямёт, захоплены 1 ручны кулямёт».\nУ Драгічыне жыве Ніна Кузняцова, у мінулым разведчыца атрада імя Калініна. Яна памятае абарону канала і расказала наступнае: «...Падчас баёў на канале я была ў Малінаўцы (тады Калонія Белін. — Аўт.): там штаб знаходзіўся. Нашы партызаны прывезлі з-за лініі фронту зброю і патроны. Далі мне 2 тысячы патронаў у пачках і сказалі занесці камандзіру ўзвода Удодаву, які знаходзіўся на канале ў дзоце. Патроны несла пад абстрэламі. Тады мяне і параніла ў галаву: шрам ад асколка дагэтуль застаўся».\nУ падрабязнасцях памятае тыя падзеі і былы партызан разведузвода атрада імя Калініна, а цяпер прафесар, доктар медыцынскіх навук Іван Данілаў:\n— Асноўныя баі адбываліся 22 лютага. Мадзьяры білі галоўным чынам з гармат, таму ў дзотах на бічаўніку вытрымаць было немагчыма. Увесь дзень яны нас атакавалі. Камісар Мілюшын паслаў мяне ў цэнтральны дзот да камандзіра атрада Самаркіна даведацца, ці можна паспрабаваць акружыць мадзьяр. Я папоўз уздоўж бічаўніка. Па месцы, якое вяло да дзота, біў снайпер. Неяк праскочыў. У дзоце Юрый Самаркін з партызанамі вялі бой. Я далажыў, што Мілюшын прапануе абысці і акружыць мадзьяр. Самаркін адказаў, што гэта немагчыма... Мінамёты мадзьярскія ўвесь час працавалі. Дзоты былі разбіты гарматамі. Пакінуўшы першую лінію абароны, у ноч на 23 лютага перайшлі на другую лінію. Самаркін застаўся жывы, але быў паранены ў руку. Забітых пакінулі ў разбураным дзоце.\nТое, што ў дзоце засталіся забітыя партызаны, пацвярджае і нямецкі дакумент, у якім паведамляецца: «...У бандыцкіх бункерах на поўдзень ад канала выяўлены разбіты ручны кулямёт і процітанкавая стрэльба, а таксама 6 чалавек забітых. Вялікая колькасць забітых і параненых забраны бандытамі ці згарэлі ў хатах. Уласныя страты: 1 забіты, 4 паранены».\nУ Нацыянальным архіве ў спісах загінулых у гэты перыяд партызанаў атрада імя Калініна значацца Васіль Юрасюк, Фёдар Вакульчык, Васіль Казека, Уладзімір Місавец, Ленгвін Усцінаў. У іншым дакуменце таксама ўказаны Сцяпан Кахоўскі, які, хутчэй за ўсё, загінуў на мастку праз канал. Што тычыцца пахавання воінаў, у партызанскіх дакументах ёсць недакладнасці. У адным з іх у графе «месца пахаванняў» пазначана: «на могілках атрада імя Калініна», у іншым — «трупы не вынесены з поля бою».\nДырэктар драгічынскага Ваенна-гістарычнага музея імя Удовікава Сяргей Гранік, які даўно займаецца пошукам месцаў пахавання часоў вайны, лічыць, што ўсе палеглыя тады партызаны не былі пахаваны. «Рэальна гэта зрабіць было немагчыма, бо першую лінію абароны захапілі немцы, — расказвае ён. — Партызаны не хацелі казаць, што не вынеслі таварышаў з поля бою, а ў справаздачы напісалі, што пахавалі. Час быў такі. А больш пахаваць не было каму: немцы былі тут аж да вызвалення раёна ў ліпені 1944 года».\nТое, што забітых каля канала ніхто не хаваў, пацвярджае і сведка тых падзей, жыхар Беліна Міхаіл Бычык:\n— Мадзьяры два бункеры каля парома разбілі, толькі трэскі ляцелі. З двух бункераў партызаны сышлі, а ў трэцім, які быў насупраць Белянка, яшчэ сядзелі. Мадзьяры падцягнулі туды гармату і пачалі страляць па дзоце. Пасля паслалі нашых мужыкоў да дзота: там трупы партызанаў ляжалі. Выцягнулі іх усіх да канала, а нас прывялі на іх глядзець і апазнаваць. Перакладчыкі-славакі пыталі: «Вы пазнаяце гэтых людзей? Яны прыходзілі да вас? Вы іх ведаеце, але не хочаце гаварыць!» Мы адказвалі, што яны нам незнаёмыя. Потым мадзьяры ўсіх забітых пакінулі каля канала.\nУ той жа час за каналам, недалёка ад хутара мясцовай жыхаркі Праскоўі Ваньковай, знаходзіцца месца ў выглядзе кургана, знешне падобнае на пахаванне. Гаспадыня хутара сцвярджае, што, па ўспамінах яе маці, там якраз і пахаваны забітыя партызаны.\nУ канцы сакавіка на станцыях Драгічын і Янова (цяпер гэта горад Іванава) для падмацавання венграў была выгружана нямецкая дывізія. Рыхтавалася новае наступленне на партызанскую зону. Брыгада імя Молатава ўстойліва трымала абарону. Баі працягваліся да канца сакавіка, і партызаны, адчуваючы недахоп боепрыпасаў, вымушаны былі адыходзіць ва Украіну.\nУ баях на канале ў адным з дзотаў загінулі партызаны з аддзялення Паўла Сенчука, якія мелі баявы вопыт і былі загартаваныя ў дыверсійнай вайне на чыгунцы. Сянчук пасля тых баёў застаўся жывы і за падрывы эшалонаў на чыгунцы і баі на канале быў узнагароджаны ордэнам Леніна. Абаронцаў дзота, якія засталіся там назаўсёды, не адзначылі нават пасмяротна. Аб геройскім баі народных мсціўцаў нішто не нагадвае, нават сціплы помнік. Цяпер каля старога моста, дзе стаяў цэнтральны дзот, працуе паромная пераправа, а па берагах канала выраслі дрэвы і хмызнякі.\nЗагаловак у газеце: Забыты дзот\n«Забраць каня. Прызначыць адказнага за чаргу». Як і чым партызаны дапамагалі мясцоваму насельніцтву\n7892 Пра што маўчаць у гадавальніках\n1208 Як жывуць апошнія жыхары вёскі Манцы Пружанскага раёна\n798 Як вывозілі каштоўнасці з музеяў БССР у канцы 1920-х — пачатку 1930-х гг.\n764 Як разабрацца ў iнфармацыйным фаст-фудзе, дзе можна знайсцi ўсё, што заўгодна?\n762 Студэнцкі попыт на кошт арэнды жылля амаль не паўплываў\n519 Януш Вішнеўскі не адчувае сябе пісьменнікам і шукае сюжэты на BlaBlaCar\n519 Аляксандр Марозаў: Мне лёсам наканавана быць у фiгурным катаннi\n498 Транспарт вялiкага горада. Пра новыя маршруты, электробусы i трэцюю лiнiю метро\n455 Схадзіць на «Куфар» і застацца без грошай. На папулярным сайце можна сустрэць махляра, замаскіраванага пад пакупніка\n398 У Палацы Незалежнасці прайшла нарада па актуальных пытаннях


У чаканні Вялікадня | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сям'я і дэмаграфія » У чаканні Вялікадня\nУ чаканні Вялікадня\nГрамадства, Сям'я і дэмаграфія, Рэлігія\nСёлета каталікі адсвяткуюць Вялікдзень амаль на месяц раней, чым праваслаўныя. Дзіўна, але некаторых гэта моцна непакоіць. Што да мяне, дык такая разбежка ў святах нават на карысць. Справа ў тым, што ў нас на дваіх з мужам — пяцёра хрэснікаў. Двое з іх праваслаўныя, астатнія — каталікі. І мы, як сумленныя хросныя бацькі, кожны Вялікдзень спяшаемся іх наведаць. Вядома, дзеці не столькі чакаюць нашага візіту, колькі падарункаў.\nДагадзіць сучасным дзецям — справа складаная, ды, прызнацца, нятанная. Акурат на днях патэлефанавала маці Марыначкі. Але нават яна не змагла мне адказаць на пытанне, што купіць яе дачцэ. Цацкамі, маўляў, дзяўчынка ўжо не цікавіцца (а ёй, між іншым, нядаўна споўнілася толькі сем гадкоў!), адзенне падбіраць трэба, бо фігура ў дзіцяці нестандартная. Падарункамі для старэйшых хрэснікаў я ўвогуле моцна азадачана. Больш за тое, наведаць усіх за адзін дзень (яшчэ пашанцавала, што жывуць у адным горадзе!) — той яшчэ квэст. Добра было б і вярнуцца дамоў не зацемна — у нашага сына таксама ёсць хросныя бацькі, якія, хутчэй за ўсё, захочуць да яго прыехаць. Вось і кажу: выдатна, што велікодныя святы сёлета не прыйшліся на адзін час.\nРаней такой праблемы не было. У нашай сям'і хрысцілі дзяцей, у асноўным цёткі ды дзядзькі. Спецыяльна ніхто ні да каго не ездзіў — пакуль быў жывы дзед, усе сваякі, дзе б яны ні знаходзіліся, на каталіцкі Вялікдзень збіраліся ў адной маленькай хатцы ў такой жа невялічкай вёсцы Шпількі, што раскінулася амаль на мяжы Лідскага і Шчучынскага раёнаў. Збіраліся рана (не дай бог было спазніцца!), з'ядалі свянцонае (так у каталікоў называюць асвечанае) яйка, елі прыгатаваныя напярэдадні стравы (было надзвычай смачна, бо перад гэтым пасціліся), спявалі песні, качалі яйкі, спаборнічалі ў біцці галоўнага сімвала свята. І ніхто не тлуміў галаву наконт падарункаў: што падарылі хросныя бацькі, таму дзеці і былі рады.\nПраваслаўны Вялікдзень мы адзначалі дома: каталік у нас толькі бацька, а мама, брат і я ахрышчаныя ў праваслаўі. Напярэдадні фарбавалі яйкі, якія разам з кавалачкам хлеба і невялічкім слоікам з соллю клалі ў кошычак і везлі на асвячэнне ў царкву. Часта мы з мамай заставаліся на ўсяночную (так у нас называюць ноч, калі, згодна з Бібліяй, адбываецца Уваскрэсенне Хрыста). Раніцай быў святочны сняданак, увесь дзень быў напоўнены нейкімі нябачнымі ўрачыстасцю і спакоем. Я не помню, каб на праваслаўнае свята мы ездзілі да матуліных бацькоў, не з'яўляліся ў гэты дзень і яны: бабуля-настаўніца, якая ўсё жыццё бясспрэчна падпарадкоўвалася савецкім законам, нават пасля зняцця забароны верыць у Бога хрысціянскіх свят не прызнавала. Дзякуй маме, якая, нягледзячы на сваё «бязбожнае» дзяцінства, у свой час прывяла нас з братам да храма і зрабіла ўсё магчымае, каб духоўнасць для нас была не проста прыгожым словам.\nГэта толькі апошнім часам на Вялікдзень у нас мітусня: рыхтуемся да свята, абавязкова ідзём у храм, імкнёмся наведаць бацькоў, едзем да ўсіх пяцярых хрэснікаў, чакаем гасцей у сябе. Летась каранавірусная інфекцыя ўнесла свае карэктывы. Затое, нікуды не спяшаючыся, правялі свята ў вузкім коле самых родных. Сёлета, відаць, будзе па-іншаму: пандэмія — пандэміяй, а дзеці чакаюць падарункаў...


Лідар “Беларускага зялёнага фронту” Віктар Талмачоў перамог у судзе | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЛідар “Беларускага зялёнага фронту” Віктар Талмачоў перамог у судзе\nНапярэдадні выхадных у судзе Першамайскага раёна сталіцы адбыўся разгляд адміністрацыйнай скаргі лідара грамадскай арганізацыі “Беларускі зялёны фронт”, старасты дома нумар 37, што на вуліцы Славінскага, Віктара Талмачова супраць міліцэйскага “пазаштатнага супрацоўніка” Іосіфа Бацечкі. Раней апошні падаў зыск супраць грамадскага дзеяча на 250 рублёў за, нібы, пашкоджанне ім яго аўтамабіля. Віктар Талмачоў разам з паплечнікамі працяглы час вядзе змаганне за захаванне ў наваколлі зялёнай зоны, на месцы якой незаконна, паводле яго, хочуць пабудаваць аўтастаянку. За што быў жорстка збіты з пашкоджаннямі галавы, нырак ды ўнутраных органаў згаданым Бацечкам. Што пацвердзіла судмедэкспертыза.\nЗа час пасля мінулага суда высветлілася, што аўто “форд фокус універсал” належыць не “канцэртуючаму баяністу” Бацечку, як ён сябе называў у судзе, а падпалкоўніку Уладзіміру Салаўю, што пражывае побач. І які, здаецца, скаргу на 71-гадовага Віктара Талмачова за “абсыпанне пудрай” падаваць не збіраецца – “за адсутнасцю склада злачынства”. Затое “баяніст” з баксёрскім мінулым працягваў запалохванне сябра ініцыятыўнай групы Тпццяны Хійніцкай.\nСуддзя Таццяна Ліннік па выніках справы вынесла па артыкулах 9-1 і 9-2 – хуліганства з цялеснымі пашкоджаннямі са знявагай грамадскага дзеяча – рашэнне аштрафаваць Бацечку на 10 базавых велічынь. Тым часам, Віктар Талмачоў падае скаргу ў гарадскі суд, каб адміністрацыйную справу ў адносінах да Бацечкі змяніць на крымінальную. Паводле яе, міліцэйскаму “пазаштатнаму супрацоўніку” можа пагражаць 6 месяцаў арышту.


Дзяніс Івашын з 14 кастрычніка не атрымлівае карэспандэнцыі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nДзяніс Івашын з 14 кастрычніка не атрымлівае карэспандэнцыі\nЗ 14 кастрычніка гарадзенскі журналіст і палітвязень Дзяніс Івашын не атрымлівае лістоў ад родных. Таксама да яго не даходзяць перыядычныя выданні.\nСітуацыю каментуе яго жонка Вольга Івашына:\n– З таго моманту, як ён выйшаў з карцара, ён ведаў, што яму прыйшлі тры лісты. Прынамсі пра гэта казалі яшчэ да карцара. Аднак, пасля таго як ён выйшаў адтуль, яму не далі не толькі лісты, але і ўсе перыядычныя выданні, на якія ён падпісаны – газеты, часопісы. Нічога з гэтага яму не аддалі практычна за месяц, з 14 кастрычніка ён не атрымлівае ані лістоў, ані газетаў.\nВольга Івашына кажа, што Дзяніс адчувае сябе добра, але скардзіцца на недахоп ежы.\n– На дадзены момант ён досыць добра сябе адчувае. Гэтым разам карцар быў больш менш адэкватным. Прынамсі халодна яму там не было, наколькі нам вядома. Адзінае, што перашкаджала, гэта пастаянны недахоп ежы. Першы раз ён на гэта скардзіўся. Улічваючы, што ён у прынцыпе да ежы ставіцца абсалютна спакойна, такія скаргі ад яго пачуць было дзіўнавата. Чым іх там кормяць і ў якой колькасці.\nДзяніс Івашын знаходзіцца за кратамі ў гараденскай турме з сакавіка 2021 года і яму высунуты два абвінавачванні, па якіх Дзянісу пагражае больш за 10 год зняволення. Аднак, як сцвярджае яго жонка, следчыя дзеянні ў адносінах да Дзяніса не вяліся ўжо некалькі месяцаў.\nВольга Івашына атрымала першы ліст ад мужа\nВольга Івашына: Не ведаю, што з мужам\nСваякі Дзяніса Івашына хвалююцца за стан яго здароўя


Як абнавіць Play Store на нашых мабільных прыладах | Навіны гаджэта\nЯк абнавіць Play Store да апошняй версіі\nТое, што мы збіраемся пазначыць у гэты час, можа здацца адной з самых простых задач для тых, хто прасунуты карыстальнік мабільнай прылады Android, хаця для тых, хто толькі пачынае ў гэтым свеце, гэтая задача можа стаць адной з самых складана і складана выканаць. Магутнасць абнавіце Google play store да апошняй версіі гэта тое, што мы прапанавалі зараз, паказваючы простыя і практычныя крокі для выканання любым карыстальнікам.\nМы таксама прааналізуем розныя альтэрнатывы, якія можна выкарыстоўваць, хаця заўсёды імкнучыся выконваць гэтыя задачы з вялікай асцярожнасцю, бо калі мы прысвяцім сябе шукаць гульнявы магазін apk на невядомых сайтах, Гэта можа азначаць, што мы пакідаем дзверы адкрытымі для хакера, каб маніпуляваць усім змесцівам крамы, чытаючы, што мы нават рэкамендавалі ў поўны артыкул, які вы можаце прагледзець прама зараз, калі вы хочаце ведаць пра ўразлівасці, а таксама нязручнасці, якія можа прынесці купля кітайскай мабільнай прылады Android.\n1 Абнавіце Play Store уручную\n2 Шукаю апошнюю версію Apk Play Store\nАбнавіце Play Store уручную\nТой, хто мае мабільны тэлефон або планшэт Android, выдатна ведае, што гэта абнаўленне робіцца аўтаматычна і без умяшання карыстальнікаў. Калі гэта так Навошта прытрымлівацца гэтага падручніка? Ёсць пэўныя абставіны, якія могуць адключыць магчымасць аўтаматычнага абнаўлення для ўсіх прыкладанняў у краме, сітуацыя, калі мы можам не ведаць, як правільна апрацоўваць, альбо проста, што мы адключылі гэтую опцыю з меркаванняў бяспекі. Мы рэкамендуем вам прагледзець артыкул, які мы прапанавалі вышэй, пра магчымасць адключыць гэтыя абнаўлення для ўсіх праграм Android і, такім чынам, вы можаце ведаць прычыны, па якіх павінна быць выканана гэтая задача.\nВяртаючыся да нашай тэмы, калі аўтаматычныя абнаўленні не будуць працаваць, то прыкладанне Play Store таксама не будзе. Выгадна з дапамогай невялікай хітрасці мы маем магчымасць абнавіць толькі для гэтага прыкладання, тое, што мы апішам ніжэй:\nМы запускаем аперацыйную сістэму нашай мабільнай прылады Android.\nПасля таго, як на працоўным стале мы выконваем значок Google Store Play.\nНаціскаем на абразок гамбургер размешчаны ў левым верхнім куце крамы.\nЗ меню мы выбіраем Налады у ніжняй частцы экрана.\nЦяпер мы вяртаемся да апошняй часткі экрана, якая з'яўляецца.\nМы дакранаемся да опцыі, якая кажа «Версія зборкі«.\nУ адпаведнасці з працэдурай, якую мы правялі, у першую чаргу нам будзе паказаны нумар версіі Крамы Google Play, які мы ўсталявалі на мабільнай прыладзе; пры націску на гэтую опцыю з'явіцца ўсплывальнае акно, дзе нам паведаміць, што ў цяперашні час існуе новая версія гэтага прыкладання.\nКалі мы прымем прапанову ў гэтым акне, якое з'явілася, абнаўленне загрузіцца і ўсталюецца за лічаныя секунды; Праз некаторы час будзе паказаны нумар новай версіі прыкладання Play Store, кнопка, якая пры націску прывядзе да ўсплывальнага акна, якое сведчыць пра тое, што інструмент ужо абноўлены да самай апошняй версіі.\nШукаю апошнюю версію Apk Play Store\nКалі вы толькі што набылі мабільную прыладу Android, крама Google Play будзе ўключана і ўсталявана ў канфігурацыі сістэмы; На жаль, такая сітуацыя звычайна не сустракаецца ў некаторых кітайскіх мадэляхЗвычайна яны ўбудоўваюць уласны інструмент у крамы сумніўнага паходжання. Калі гэта адбудзецца, вам трэба загрузіць прыкладанне ў фармаце apk, што вы маглі б зрабіць са звычайнага камп'ютэра і з улікам прапаноў, зробленых на гэты момант у гэтым артыкуле.\nВы можаце выкарыстоўваць памяць micro SD для захавання APK з кампутара, а потым скапіруйце яго на мабільную прыладу, хаця калі ў вас няма адной з гэтых памяці, вы можаце часова размясціць іх у воблаку аб Simplemente падключыце прыладу да кампутара праз кабель USB, рэкамендацыі, якія мы таксама згадвалі ў артыкуле, які мы прапаноўвалі раней. З усімі гэтымі парадамі, якія мы вам прапанавалі, у вас больш не ўзнікне праблем, калі гаворка заходзіць пра тое, каб гэтыя мабільныя прылады знаходзіліся ў краме Google Play з іх самай апошняй версіяй.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » Тэлефанія » Мабільныя тэлефоны » Як абнавіць Play Store да апошняй версіі\nЯк павялічыць хуткасць злучэння Wi-Fi з практычнымі парадамі


У Гродне ўзнагародзілі ўдзельнікаў абласнога этапа конкурсу “Знаўца польскай арфаграфіі − 2021” - Управление образования Гродненского Райисполкома\nГлавная » Новости » У Гродне ўзнагародзілі ўдзельнікаў абласнога этапа конкурсу “Знаўца польскай арфаграфіі − 2021”\nТрадыцыйна ўдзел у ім прымаюць вучні 5-11 класаў устаноў агульнай сярэдняй адукацыі нашай вобласці.\nМалая радзіма вядомых беларускіх і польскіх грамадскіх дзеячаў Элізы Ажэшкі, Станіслава Манюшкі, юбілейныя даты з дня нараджэння паэта Адама Міцкевіча, 500-годдзе славянскага кнігадрукавання − за шматгадовую гісторыю існавання тэматыка конкурсу была самая разнастайная. Традыцыйна ўдзел у ім прымаюць вучні 5-11 класаў устаноў агульнай сярэдняй адукацыі нашай вобласці. У гэтым годзе ахвочых паспрабаваць свае сілы ў веданні польскай арфаграфіі аказалася нямала − паказаць найлепшы вынік намагаліся больш за сорак удзельнікаў з 11 раёнаў Гродзеншчыны. Пераможцаў вызначалі ў трох узроставых катэгорыях.\nПа словах намесніка дырэктара па вучэбнай рабоце СШ №36 г. Гродна Галіны Кухарчык, для ўдзелу ў абласным этапе конкурсу была сфарміравана каманда з ліку пераможцаў раённага этапу па адным удзельніку ад кожнай узроставай группы. Асобнымі камандамі выступалі вучні сярэдніх школ №36 горада Гродна і №8 горада Ваўкавыска, у якіх навучанне вядзецца на польскай мове. Гонар гэтых устаноў адукацыі адстойвалі па тры ўдзельнікі ад кожнай узроставай группы. Конкурс паміж імі праводзіўся асобна ад удзельнікаў з іншых раёнаў.\n− На раённым этапе хлопцам і дзяўчатам неабходна было напісаць дыктоўку і выканаць пісьмовае тэставае заданне. Апошняе чакала і на абласным этапе, дзе ўдзельнікам прапанавалі таксама паразважаць аб будучым, прафесіі, якой хацелася б прысвяціць сваё жыццё, а думкі занатаваць, − расказвае Галіна Кухарчык. − Тэматыка заданняў была накіравана на фарміраванне ў дзяцей павагі да беларускай і сусветнай культурнай спадчыны.\nСёння заслужаныя ўзнагароды знайшлі сваіх адрасатаў. Віншуючы пераможцаў з высокімі вынікамі, начальнік галоўнага ўпраўлення адукацыі аблвыканкама Руслан Абрамчык адзначыў, што конкурс знаўцаў польскай арфаграфіі дапаўняе конкурс чытачоў польскай паэзіі. З кожным годам ён пашырае свае межы, дазваляе выяўляць таленавітых вучняў, абуджаць у іх зацікаўленасць да вывучэння польскай мовы.\n− Кожная мова, якую мы вывучаем, адчыняе невялічкія дзверцы ў свет ведаў. Ці гэта мова далёкіх народаў, ці гэта мова нацыянальных мяншынстваў неважліва, бо кожная з іх без выключэння дазваляе нам зазірнуць у гісторыю таго ці іншага народа, таксама зразумець, што мелі на ўвазе, напрыклад, нашы знакамітыя мастакі слова, паэты. Вялікае шчасце чытаць геніяў сусветнай літаратуры на мове аўтара. Такая магчымасць ёсць далёка не ў кожнага, але вы яе маеце, − сказаў, звяртаючыся да прысутных Руслан Абрамчык, дадаўшы, што мова − гэта багацце, якое кожны з нас носіць з сабою, і пры дапамозе якога мы разуеем сябе, навакольны свет.\nАкцэнт на тым, што валоданне замежнай мовай, веданне культуры суседняга народа робіць нас не проста адукаванымі людзьмі, але і духоўна багатымі, зрабіў і старшыня грамадскага аб'яднання “Саюз палякаў на Беларусі” Аляксандр Сонгін. Удзельнікам конкурсу ён падзякаваў за шчырасць падчас выканання аднаго з прапанаваных заданняў.\n− Разам з намі вы падзяліліся сваімі марамі і захапленнямі, планамі на будучыню, паказалі цудоўныя вынікі ў веданні польскай мовы як адной з нашых славянскіх моў, − сказаў ён, віншуючы пераможцаў з абласнога цэнтра і Гродзенскага раёна.\nУ ліку тых, хто сёння з вялікім задавальненнем прымаў узнагароды, была і васьмікласніца СШ №36 г. Гродна Віялета Шчарбакова. У дзяўчыны − дыплом II ступені. Такому дасягненню яна, безумоўна, рада, але разам з тым прызнаецца:\n− Хацелася б усё ж такі ўсіх супернікаў пакінуць пазаду. Другое месца ўжо не першы раз застаецца за мною. Ёсць стымул працаваць далей, прыкладаць усе намаганні дзеля дасягнення самага высокага выніку, − гаворыць Віялета, зазначаючы, што ўдзел у падобных мерапрыемствах яна прымае з вялікай ахвотай. І зазвычай усё атрымліваецца. Як прыклад − перамога на абласным конкурсе чытачоў польскай паэзіі. − Спадзяюся, што атрыманыя мною веды спатрэбяцца і ў прафесійным будучым, бо мару стать перакладчыкам.\nДарэчы, арганізатарамі конкурсу выступілі галоўнае ўпраўленне адукацыі Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта і грамадскае аб’яднанне “Саюз палякаў на Беларусі”. Усе пераможцы былі ўзнагароджаны дыпломамі і памятнымі падарункамі.


Не так даўно мы рабілі гульню па назвах беларускіх раёнак, а цяпер прапануем праверыць, ці змаглі б вы працаваць у рэгіянальным СМІ і па-майстэрску прыдумляць загалоўкі для артыкулаў. Паехалі!\nНа стварэнне тэсту нас натхніў тэлеграм-канал «Веснік Чэрыкаўшчыны».\nПаспрабуйце адгадаць, пра якое белае золата ідзе гаворка ў гэтым загалоўку адной з раёнак: «Мария Гаврилова — приемщик «белого золота»\nПра белае золата і ідзе гаворка\nНе, для Горацкага краю белым золатам з'яўляецца малако.\nМаецца на ўвазе лён?\nНе, лён жа шэраваты з карычневымі адценнямі. А ў Горках «белым золатам» метафарычна завуць малако.\nГэта пра гатунак піва!\nНе, пра малако. Менавіта яго назвалі «белым золатам» у Горацкай раёнцы.\nТак. У Горках «белым золатам» метафарычна завуць малако.\n«Пахам драўніны дыхае Павел Кучэўскі». А ў гэтым загалоўку на якую прафесію героя намёк?\nНе, Павел Кучэўскі, пра якога расказвае «Астравецкая праўда», – слесар па рамонце абсталявання кацельных і пылапрыгатаўляльных цэхаў.\nТак, Павел Кучэўскі, пра якога расказвае «Астравецкая праўда», – слесар па рамонце абсталявання кацельных і пылапрыгатаўляльных цэхаў.\nМог бы быць, але канкрэтна гэты Павел Кучэўскі, пра якога расказвае «Астравецкая праўда», – слесар па рамонце абсталявання кацельных і пылапрыгатаўляльных цэхаў.\n«НЕПРЕДСКАЗУЕМАЯ ЖЕНЩИНА». Як думаеце, чым праславілася жыхарка Янаўскага раёна, што заслужыла нарыс пра сябе з такой крыклівай назвай?\nПакінула дрэнны каментар у «Аднакласніках»\nТакім у інтэрнэце нікога не здзівіць. А вось заставацца на пенсіі «энергічнай вавёркай у коле» можа не кожны – як мінімум, так лічыць аўтар публікацыі пра экс-інжынерку на пенсіі.\nПрацуе на пенсіі\nУявіце! Азначэнне «непрадказальнай» экс-інжынерка Валянцін Дуц заслужыла сваёй «непаседлівасцю, энергічнасцю» на пенсіі.\nПерайшла дарогу на чырвонае святло\nНу, вы што, як магчыма? Азначэнне «непрадказальнай» экс-інжынерка Валянціна Дуц заслужыла сваёй «непаседлівасцю, энергічнасцю" на пенсіі.\nДала адпор злодзею\nМожа, і дала. Але ў артыкуле такая дэталь біяграфіі Валянціны Дуц не апісаная. Азначэнне «непрадказальнай» экс-інжынерка заслужыла сваёй «непаседлівасцю, энергічнасцю» на пенсіі.\nУбачыць вясёлку ды яшчэ і паспець яе сфатаграваць – сапраўдны поспех. А вось у хаце жыхаркі вёскі Літоўцы Докшыцкага раёна яна наўпрост пасялілася – так напісана ў загалоўку. І што гэта значыць?\nУ яе каляровыя шклопакеты?\nНе, вокны звычайныя. А вось дэкор дома – свойскі. Гаворка ў артыкуле ідзе пра гаспадыню-майстрыцу, якая вышывае іконы, і такім чынам «расквечвае дні ўсімі колерамі вясёлкі».\nГэта нешта пра ЛГБТ і іх сцяг?\nБыло б цікава. Але гаворка ў артыкуле «Родных вытокаў» ідзе пра гаспадыню-майстрыцу, якая вышывае іконы, і такім чынам «расквечвае дні ўсімі колерамі вясёлкі».\nВясёлку проста намалявалі ў доме?\nАмаль. Гаспадыня дома вышывае іконы, і такім чынам яе жыццё зрабілася рознакаляровым – сцвярджае аўтар «Родных вытокаў».\nУ жыхаркі вёскі Літоўцы проста рознакаляровае жыццё\nТак, і стварае яна яго сабе сама, вышываючы іконы. Хобі жанчыны «расквечвае дні ўсімі колерамі вясёлкі» – сцвярджае карспандэнт «Родных вытокаў».\nА вось вам загадка ад выдання «Чырвоны прамень»: «Узнайте, что в жизни самый главный клад». Дык што ж?\nГэта, канечне, таксама важна. Але тут гаворка ідзе пра нараджэнне дзіцяці.\nТак, на думку раёнкі менавіта гэта галоўны скарб жыцця.\nБясспрэчна важна. Але тут гаворка ідзе пра нараджэнне дзіцяці.\nБез здароўя нікуды. Але ў раёнцы галоўным скарбам вызначылі нараджэнне дзяцей.\n«Весь ад забит женщинами в брюках», – сцвярджае «Вечаровы Магілёў». І чым яны так «награшылі»?\nПраблема ў саміх штанах\nТак, «Вечаровы Магілёў» настойвае, што «слабаму полу трэба насіць спадніцы і хусткі», інакш прамая дарога ў пекла забяспечаная.\nПраблема ў тым, што яны – жанчыны\nКанкрэтна тут камень у агарод штаноў. «Вечаровы Магілёў» настойвае, што «слабаму полу трэба насіць спадніцы і хусткі», інакш прамая дарога ў пекла забяспечаная.\nПраблема ў тым, што яны – феміністкі\nА вось проста так\n«Чырвоныя рукавічкі і гарачыя сэрцы» – пра каго ідзе гаворка ў артыкуле «Новага Палесся»?\nПра Дзядоў Марозаў\nГэта не зусім відавочна, але меліся на ўвазе актывісты БРСМ і іх дабрачынная акцыя.\nПра супрацоўнікаў хуткай дапамогі\nПра актывістаў БРСМ\nТак, гэта не зусім відавочна, але меліся на ўвазе акурат актывісты БРСМ і іх дабрачынная акцыя.\nПра супрацоўнікаў Чырвонага Крыжа\n«Подтвердил имидж Белыничского района». Адгадаеце, што тут з'яўляецца падмуркам іміджу?\nУсё ж для лістапада неактуальна. Газета «Зара над Друццю» вучыць, што «родная зямля можа накарміць хлебам, напаіць халоднай вадой са сваіх крыніц, але абароны чакае ад тых, каго выгадавала». І прыводзіць у прыклад Кірыла Елісеева, які пасля 1,5 года тэрміновай вайсковай службы вярнуўся на малую радзіму.\nСлужба ў войску\nА вы разбіраецеся ў загалоўках! Газета «Зара над Друццю» вучыць, што «родная зямля можа накарміць хлебам, напаіць халоднай вадой са сваіх крыніц, але абароны чакае ад тых, каго выгадавала». І прыводзіць у прыклад Кірыла Елісеева, які пасля 1,5 года тэрміновай вайсковай службы вярнуўся на малую радзіму.\nМедаль на рэспубліканскай алімпіядзе па матэматыцы\nНе, у гэтым артыкуле газета «Зара над Друццю» вучыць, што «родная зямля можа накарміць хлебам, напаіць халоднай вадой са сваіх крыніц, але абароны чакае ад тых, каго выгадавала». І прыводзіць у прыклад Кірыла Елісеева, які пасля 1,5 года тэрміновай вайсковай службы вярнуўся на малую радзіму.\nУсё ж не. У гэтым артыкуле газета «Зара над Друццю» вучыць, што «родная зямля можа накарміць хлебам, напаіць халоднай вадой са сваіх крыніц, але абароны чакае ад тых, каго выгадавала». І прыводзіць у прыклад Кірыла Елісеева, які пасля 1,5 года тэрміновай вайсковай службы вярнуўся на малую радзіму.\n«Внезапное нашествие и изгнание из сада». Адгадаеце, каго выганялі з сада ў Лельчыцкім раёне?\nНе. Газета «Светлае жыццё» расказвае пра нашэсце на сады ў раёне амерыканскага белага матылька, вусені якога абляпілі многія дамы.\nТак. Газета «Светлае жыццё» расказвае пра нашэсце на сады ў раёне амерыканскага белага матылька, вусені якога абляпілі многія дамы.\nСкончым пазітывам. Рэгіянальны інфармацыйны партал абяцае ў загалоўку: «Шчаслівы дзень не за гарамі». Што яго прынясе?\nНовы старшыня райвыканкама\nПакуль у Янаве чакалі шчасця толькі ад новага спартовага комплекса.\nНовы спартовы комплекс\nТак, менавіта ад гэтага «інтрыгоўнага і прывабнага» будынка чакалі шчасця ў Янаве.\nНовы прадуктовы магазін\nУсё ж у Янаве чакалі шчасця ад новага спартовага комплекса.\nАбвешчаны Год гістарычнай памяці\nМожна было б і лепш\nЧытайце раённую прэсу часцей, і тады будзеце больш натрэніраваныя.\nЁсць куды імкнуцца\nПры жаданні ў вас ёсць шанец уладкавацца ў адно з рэгіянальных СМІ і палепшыць свае навыкі.\nМабыць, вы ўжо падпрацоўваеце ў адным з раённых СМІ?\nМабыць, вы падпрацоўваеце ў адным з раённых СМІ?\n© Наша Ніва, 2021


Апісанне сабакі пароды шпіцы дазваляе даведацца, што дадзеная парода мае чатыры падвіда, такіх як Памеранская шпіцы, вялікі, сярэдні і малы, але гэта яшчэ не ўсё, маецца яшчэ пяць разнавіднасцяў, шпіцы прадстаўлены ад самага маленькага росту да вялікага росту. Такую дотошность праявілі спадары немцы, са сваёй педантычнасцю, падзяліўшы трыццаць сантыметраў даўжыні цела шпіцы, яшчэ на пяць градацый. Гэтыя маленькія сабачкі не пакідаюць нікога абыякавым, хто сустракаецца ў іх на шляху. У пятнаццатым стагоддзі, ў 1450 годзе паўстаў першы тэрмін «шпицхунд», які тычыцца будучых сабачак пароды шпіцы. Але сама селекцыйная праца гэтай пародай пачалася толькі ў васемнаццатым стагоддзі.\nНоваўвядзенні сусветнай стандартызацыі.\nСямейства нямецкіх шпіцы прайшлі, дастаткова, вялікую эвалюцыю, у выніку чаго, адбыліся значныя пераўтварэнні. У выніку чаго, паводле класіфікацыі FCI - міжнародная кіналагічная федэрацыя, буйны шпіцы, які ўваходзіў раней у другую групу спартыўных і подружейных сабак, пераведзены ў пятую групу, якая аб'ядноўвае ўсе пароды сабакі шпіцы. У гэтую ж групу перакладзены і дробныя шпіцы, котрые ставіліся да дзявятай групе. Што можа азначаць дадзенае новаўвядзенне? Растлумачыць падобную класіфікацыю, можна толькі наступным чынам, што гэтыя падобныя на ліс сабакі, аб'яднаныя ў цяперашні час, з наступнымі прыкметамі, такія, як тырчаць тарчма вушы, завостраная насавая частка, шырокі лоб, закручаны дагары хвост і доўгая поўсць, нагадваюць аднаго агульнавядомага драпежніка , ваўка.\nСабакі пароды шпіцы маюць характэрнае і знешняе падабенства з ваўчынай пародай. Моцнае развіццё пачуцця зграі ўласціва як ваўчынай натуры, так і сабакам пароды шпіцы, якія таксама, пры магчымасці збіваюцца ў зграі, вызначаючы адну самых моцных і спрытных сабак, на выкананне ролі важака нагоды. У сувязі з чым, становіцца ясным, што сабачая парода тыпу шпіцы не паддаецца дрессуре, у адрозненне ад іншых сабачыя парод, што ў большасці сваёй ставіць крыж на жаданні чалавека падпарадкаваць сабе гэтую наравістую невялікую сабачку, мяркуючы, што ўсе сабакі шпіцы і без дрессуры з'яўляюцца самім дасканаласцю.\nСучасныя заводчыкі, якія спецыялізуюцца на выводзінах карлікавага, сярэдняга і малога шпіцы, выводзяць, у асноўным, дэкаратыўную пароду, з наяўнасцю прыгожай воўны, лёгкім і пацешным норавам. Неабходна адзначыць, што ў гэтым вытворцы атрымалі поспех, ня мала, гэтаму спрыяе і рынкавы попыт, менавіта, на дэкаратыўнага шпіцы. Шпіцы пароды Вольф і Вялікі, якія валодаюць буйным ростам праходзяць спецыялізацыю па навучанні на ролю вартавых сабак, чаму спрыяе іх стрыманасць і спакой.\nНайбольшую папулярнасць мае разнавіднасць шпіцы, парода вольфшпиц, рост якога дасягае пяцідзесяці сантыметраў у карку, што лічыцца сярод пароды сабакі шпіцы вялікім ростам. Радзімай гэтага воўчага шпіцы лічыцца Нямеччына. Сваю назву парода атрымала дзякуючы колеры воўны.\nАсаблівасці сабачага характару.\nХарактар сабачай пароды вольфшпиц, выведзенай у Нідэрландах, Вялікабрытаніі ці Германіі валодае рэзкім адрозненнем. Шпіцы, выхаваны ў нямецкай сям'і, як і належыць, праяўляе свой нардычны характар, ня званого госця, могуць і ўзяць за мяккае месца. У спецыялізаваных гаспадарках, якія займаюцца развядзеннем сабакі шпіцы, культывуюць службовае або паляўнічая кірунак. Таму ў гэтым кірунку негалосную парытэт належыць Германіі. Робяцца новыя прапановы, адносна іншы градацыі пароды шпіцы, дзе вартавыя пакаёвыя сабакі будуць ставіцца да розных катэгорыях, але пакуль гэтага не адбываецца і існуючы стандарт з'яўляецца ўсіх сабак пароды шпіцы адзіным. Ваўнянай покрыва шпіцы складаецца з двух слаёў воўны. Першы пласт уяўляе сабой доўгі, неприлегающий валасяны полаг, другі пласт складаецца з кароткага і вельмі густога падшэрстка. Па сваёй якасці валодае падабенствам са структурай ваты. Найбольш папулярныя падвіды - гэта Памеранская і карлікавы шпіцы, заслужылі ўсеагульнае прызнанне вядомых сабачых клубаў сусветнага маштабу. Такой папулярнасці спадарожнічае непаўторны колер ваўнянага покрыва, які не мае ні адна з вядомых парод ва ўсіх краінах свету.\nКажучы аб стандартах шпіцы, то гэта, перш за ўсё, сабака якая мае форму квадрата з забіяцкай паставай. На скурным покрыве шчыльная і густая поўсць, на шыі маецца каўнер, які мае падабенства з ільвінай грывай. Форма галавы нагадвае лісіную галаву, сярэдні памер, лоб, досыць шырокі, валодае плыўным звужэннем да носа. Форма кончыка носа павінна быць круглявай, наяўная некаторая Курносаў надае довольное і замілавана выраз. Шырыня морды ўмераная. Вочы цёмнага колеру, дапытлівыя і разумныя, валодаюць раскосымі. Вушкі знаходзяцца на маленькім адлегласці адзін ад аднаго, форма вострая, маленькая і трохкутная, стаяць заўсёды старчма. Шыя невялікай даўжыні.\nСпіна вельмі кароткая і абсалютна прамая ад карка да хваста, які трымаецца заўсёды перпендыкулярна спіне, пры гэтым, закручваючыся наперад. Часам хваставое кольца размяшчаецца справа ці злева адносна тулава або стаіць дубка на спіне. Лапы маюць даўжыню прапарцыйную тулава, заўсёды займаюць вертыкальнае становішча. Заднія канечнасці валодаюць уласнымі штанамі, якія складаюцца з багатага ачосы. Ступня мае невялікі выгін, з наяўнасцю крывых пальцаў, падобных з кацінымі лапамі.\nУ розных краінах аддаюцца розныя перавагі каляровай гаме ваўнянага покрыва. Так у злучаных штатах Амерыкі аддаюць перавагу пярэстыя колеры, але ў Еўропе такая расцветка не ў гонару. Неабходна адзначыць, карлікавыя шпіцы носяцца вельмі хутка. Ўстаюць на заднія лапы і ходзяць, парою гэтым трукам, іх ніхто не вучыў, паколькі закладзена ўсё гэта самой прыродай. Усе вытвараныя трукі гэтыя маленькія сабачкі ствараюць самі, на радасць сваім гаспадарам. Самае галоўнае, што гэтыя істоты валодаюць, дастаткова, высокім інтэлектам. Гэта пра іх у першую чаргу сказана, што ўсе разумеюць, але сказаць толькі не могуць.\nХатнія жывёлы па знаку задыяку\nСтараангельйская аўчарка бобтейл\nПамідоры, сушеные ў духоўцы\nАліўкавы алей ад расцяжак\nРолю крынічак ў жыцці немаўля\nСыход за скурай асобы і шыі


20 украінскіх пісьменнікаў разважаюць пра вайну – Беларускi ПЭН\nПЭН » Навiны » Навіны ПЭНа » 20 украінскіх пісьменнікаў разважаюць пра вайну\n20 украінскіх пісьменнікаў разважаюць пра вайну\nПЭН Украіны сумесна з Міжнародным ПЭНам выпусцілі зборнік цытат, у якім украінскія аўтары разважаюць пра жудасныя падзеі апошніх трох месяцаў.\nВосем гадоў казаць: у маім доме вайна\nКаб у рэшце рэшт прыняць: мой дом – гэта вайна\nІя Ківа, паэтка, сябра Украінскага ПЭНа\nСёння спаўняецца тры месяцы з таго дня, як Расія пачала поўнамаштабнае вайсковае ўварванне ва Украіну. Тысячы мірных жыхароў былі забітыя ці параненыя ў выніку нападаў расійскіх войскаў, якія абвінавачваюцца ў ваенных злачынствах. У тым ліку ў адвольных забойствах, катаваннях і гвалце мірных жыхароў. Прынамсі сем журналістаў загінулі, асвятляючы падзеі вайны. Больш за 14 мільёнаў чалавек былі вымушаныя пакінуць свае дамы, прычым шэсць мільёнаў былі вымушаныя бегчы з Украіны ў іншыя краіны. Супольнасць ПЭН-клуба рашуча асуджае гвалт, развязаны расійскімі войскамі супраць Украіны, і тэрмінова заклікае да спынення кровапраліцця.\nУ знак салідарнасці з усімі, каго закранула вайна ва Украіне, Міжнародны ПЭН і ПЭН Украіны публікуюць 20 цытат украінскіх пісьменнікаў і сябраў Украінскага ПЭНа, якія разважаюць аб жудасных падзеях апошніх тыдняў.\n“Вайна Расіі супраць Украіны спарадзіла разбурэнні, зверствы і смерці ў неймаверных маштабах. Гэтай акцыяй мы зноў выказваем салідарнасць з нашымі сябрамі з Украінскага ПЭНа і ўсімі, хто пацярпеў ад вайны. Расійскія ўлады павінны неадкладна спыніць сваю бессэнсоўную вайну, а вінаватыя ў парушэннях правоў чалавека, уключаючы вайсковыя злачынствы, павінны быць прыцягнутыя да адказнасці” – заявіў Бурхан Сонмез, прэзідэнт Міжнароднага ПЭНа.\nСпампаваць зборнік на англійскай мове.


Да новага жыцця – ГУК «Ивьевская районная библиотека»\nУказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 20 верасня 1944 года Іўеўскі раён увайшоў у склад Маладзечанскай вобласці.\nАдразу пасля вызвалення ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў пачалося аднаўленне разбуранай народнай гаспадаркі.\nІўе, 1945 год\nРаботы праходзілі ў складаных умовах: не хапала абсталявання, транспартных сродкаў, будаўнічых матэрыялаў.\nУ гэты перыяд на дапамогу прыйшла ўся краіна. З розных яе куткоў паступалі першыя трактары, абсталяванне, будаўнічыя матэрыялы. Прыязджалі вопытныя кадры. Ужо на 1 студзеня 1945 года ў Іўі пачалі працаваць райпрамкамбінат і дзіцячы дом для сірот, дзіцячы садок, бальніца з амбулаторыяй, бібліятэка з хатай-чытальняй, няпоўная сярэдняя школа.\nНа працягу двух гадоў пасля вызвалення ў Іўі будаваліся і аднаўляліся жылыя дамы, грамадска-культурныя і бытавыя будынкі. У жніўні 1944 года ў Іўі была створана Гарадская пажарная каманда. З гэтага перыяду пачаўся працэс станаўлення і развіцця пажарнай службы ў Іўі і Іўеўскім раёне.\nЗапатрабаваная служба хута развівалася. Расла матэрыяльна-тэхнічная база, пашыралася структура, узрастаў прафесійны ўзровень пажарных. Першыя пасляваенныя гады сталі гадамі напружанай арганізацыйнай працы. У пачатку 50-х гадоў пажарная часць была рэканструіравана. Вялікая ўвага ўдзялялася станаўленню і развіццю сельскай гаспадаркі. Жорстка праводзілася работа па нарыхтоўцы сельгаспрадукцыі, таму што ад тэмпаў гэтай работы залежыла станаўленне эканомікі краіны. План здачы сельгаспрадукцыі быў даведзены да кожнай сям’і.\nУ 1948 годзе, напярэдадні 30-годдзя БССР і Кампартыі Беларусі, у раёне разгарнулася вялікая тлумачальная і арганізацыйная работа па калектывізацыі. Калгас “30 год БССР” узнік у Мураўшчызне ў канцы 1948 года. У пачатку 1949 года жыхары вуліцы Першамайскай аб’ядналіся ў калгас імя Чкалава. Жыхары той часткі мястэчка, дзе размяшчаўся касцёл (Закасцельцы), стварылі калгас “Перамога”. У 1952 годзе на падставе рашэння агульнага сходу гэтыя гаспадаркі аб’ядналіся ў калгас “Перамога”. Колькасць дамоў у калгасе вырасла з 80 да 234. Калектывізацыя працягвалася да 1955 года.\nПасля яшчэ аднаго ўзбуйнення ў 1959 годзе калгас “Перамога” аб’яднаўся з калгасам “Шлях Леніна”. За гады 4-й пяцігодкі працоўныя Іўя ў асноўным ліквідавалі цяжкія наступствы вайны. Шырокі размах набыло капітальнае і жыллёвае будаўніцтва, увядзенне аб’ектаў сацкультбыту. Павялічылася сетка медыцынскіх устаноў, палепшылася ахова здароўя працоўных, узрос культурны ўзровень насельніцтва, рос і прыгажэў пасёлак.\n8 студзеня 1954 года Іўеўскі раён уключаны ў склад Гродзенскай вобласці. У 1955-56 навучальным годзе ў Іўі працавалі сярэдняя школа, пачатковая, сярэдняя вячэрняя школа рабочай моладзі. Толькі за 1958 год у райцэнтры пабудаваны 8-кватэрны дом, 8 стандартных драўляных жылых дамоў, адрамантаваны 20 кватэр. У 1959 годзе ўступіў у строй кансервавы завод.\nДа 1954 года раён быў не электрыфікаваны, атрымліваў энергію ад лесапілкі і дызель-генератара. У 1955 годзе ў будынку былой яўрэйскай сінагогі па вуліцы 1-га Мая быў устаноўлены дызель-генератар 50 кв, які працаваў толькі некалькі гадзін у суткі, але даваў электраэнергію ўсім жыхарам Іўя. У гэтым годзе арганізавана Іўеўская электрастанцыя. Яе дырэктарам стаў І.Халецкі. З 1956 па 1958 год вялася работа па ўстаноўцы паравога электрагенератара і рэканструкцыя старых, пракладваўся вадаправод да цеплавога генератара ад рэчкі Іўянкі. У1958 годзе генератар даў першы ток. Палівам служыў торф.\n20 студзеня 1960 года ў сувязі са скасаваннем Юрацішкаўскага раёна яго тэрыторыя ўвайшла ў склад Іўеўскага. За гады сямігодкі адбудоўваліся і добраўпарадкаваліся многія населеныя пункты. У 1964 годзе ў Іўі былі здадзены ў эксплуатацыю хлебапякарня, сталовая, сельмаг. У 1965 годзе ўступалі ў строй аб’екты культурна-бытавога і вытворчага прызначэння. Мацнела эканоміка раёна. У 1966 годзе лепшых паказчыкаў дабіліся калектывы маслазавода, райбыткамбіната. Развівалася народная асвета, культура і ахова здароўя. Рос і прыгажэў гарадскі пасёлак Іўе. У райцэнтры пабудавалі Дом Саветаў, Дом культуры, вузел сувязі, аўтастанцыю, дзіцячы сад-яслі, з’явіліся новыя 20-кватэрныя жылыя дамы на вуліцы 50 год Кастрычніка. Прыгажэйшай стала Камсамольская плошча. Яна была рэканструявана і добраўпарадкавана. У 1984 годзе на паўднёва-заходняй ускраіне Іўя здадзена ў эксплуатацыю музычная школа, а праз год – сярэдняя школа на 1170 месцаў.\nРазам з важнейшымі аб’ектамі прамысловага будаўніцтва ў г.п.Іўе узводзілася шмат буйных вытворчых аб’ектаў – хлебазавод, дрэваапрацоўчы цэх лясгаса, здадзены ў эксплуатацыю будынак Дзяржбанка, прыбудова да раённага вузла сувязі, лазня, рэканструяваны Дом быту і праведзены капітальны рамонт спецшколы-інтэрната.\nУ Іўі пабудаваны інтэрнат дарожна-будаўнічага ўпраўлення №156, пашыраліся індывідуальныя забудовы. У 1986 годзе Іўе апынулася ў зоне, пацярпелай ад Чарнобыльскай аварыі, якая стала прычынай захворванняў многіх людзей, асабліва падлеткаў. Для арганізацыі кантролю за сельскагаспадарчай прадукцыяй у санітарна-эпідэміялагічнай станцыі адкрыта спецыяльная лабараторыя, у якой перыядычна праводзіліся праверкі садавіны і гародніны, грыбоў і лясных ягад. У раёне праведзена дэталёвае абследаванне радыяцыйнай абстаноўкі, распрацавана спецыяльная праграма дзеянняў па ліквідацыі вынікаў аварыі на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі.\nДобраўпарадкаваны вуліцы 1-га Мая, Карла Маркса, тэрыторыі, што прылягалі да “Універсама” і іншых магазінаў, заасфальтаваны вуліцы Піянерская, Садовая, Кастрычніцкая, Ленінская. У 1994 годзе была створана ваенізіраваная пажарная служба. А ў 1999 годзе яна стала службай Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. Пасля распаду СССР і абвяшчэння незалежнай Рэспублікі Беларусь пачалі больш эфектыўна ажыццяўляцца эканамічныя рэформы ў прамысловасці і сельскай гаспадарцы, адбываецца пераход да рыначнай эканомікі.\nНа мясцовай сыравіне працавалі Іўеўскі кансервавы завод, лясгас, камбінат кааператыўнай прамысловасці, дрэваапрацоўчы цэх Іўеўскага лясгаса. У 1997 годзе ўступіў у строй газаправод высокага ціску працягласцю 10,3км, пераведзена на забеспячэнне прыродным газам больш за 700 кватэр. Упершыню эксплуатацыйна-мантажная кантора па газіфікацыі была створана ў 1959 годзе. Тады і пачалі стварацца эксплуатацыйныя канторы ў гарадах і пасёлках вобласці.\nУ 1998 годзе Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь прыняў пастанову “Аб першачарговых мерах па паскораным развіцці шэрагу раёнаў рэспублікі, якія знаходзяцца ў горшых прыродна-кліматычных, экалагічных і эканамічных умовах”. Іўеўскі раён уключаны ў лік 12 раёнаў рэспублікі, якім гарантуецца прыярытэтнае развіццё.\nБудаўніцтвам у раёне займаліся МПМК №149, адкрытае акцыянернае таварыства “Рамонтна-будаўнічае прадпрыемства-16”, ПМК “Гроднааблаграпрамбуд”, дарожна-рамонтнае будаўнічае ўпраўленне № 156. Асабліва актывізавалася індывідуальнае жыллёвае будаўніцтва. У 1997 годзе ўзведзена 46 індывідуальных жылых дамоў. Пашырае свае паслугі УКП бытавога абслугоўвання: швейнае атэлье, абуўны цэх, цырульня, пральня, вытворчы ўчастак. Усяго Іўеўскае УКП БАН аказвае насельніцтву 16 відаў бытавых паслуг. На базе УКП БАН працуюць індывідуальныя прадрымальнікі, якія аказваюць паслугі па рамонту гадзіннікаў, тэлеапаратуры, абутку,тэхабслугоўванню транспартных сродкаў, рытуальныя паслугі, паслугі цырульні і фотапаслугі. Станоўча вырашаюцца пытанні паляпшэння абслугоўвання насельніцтва раёна пасажырскімі перавозкамі, якія ажыццяўляе аўтапарк № 15 (з 2006 года з’яўляецца філіялам Лідскага аўтапарка №1). Штогод адкрываюцца новыя маршруты.\nПаступова змяняецца знешняе аблічча горада. Узмоцненымі тэмпамі вядзецца добраўпарадкаванне вуліц, цэнтральнай плошчы, будуюцца пад’езды да новых жылых мікрараёнаў. Вядзецца пашырэнне ачышчальных збудаванняў і палігона для цвёрдых бытавых адходаў, прадаўжаецца газіфікацыя горада. Вялікая ўвага надаецца жыллёваму будаўніцтву, развіццю сацыяльнай сферы. Рэканструяваны Дом быта, Беларусбанк, пачаў працаваць у новым памяшканні ЗАГС. У 2000 годзе ў сувязі з 60-годдзем раёна гарадскі пасёлак Іўе набыў статус горада. Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 14 чэрвеня 2007 года №279 зацверджаны герб і сцяг горада. У 2009 годзе, напярэдадні свята Перамогі, пры ўдзеле ветэранаў вайны, кіраўніцтва раёна, прадстаўнікоў грамадскасці, працоўных калектываў, моладзі, жыхароў горада ў гарадскім парку ўзведзены памятны знак у гонар загінуўшых у гады Вялікай Айчыннай вайны землякоў. Аўтарам скульптурнага праекту з’яўляецца Р.Б.Груша. У 2009 годзе быў адкрыты музей нацыянальных культур, які з’яўляецца цэнтрам прапаганды вялікай гістарычнай спадчыны і культуры трох канфесій: хрысціян, іудзеяў, мусульман. У 2012 годзе ў Іўі адкрыты памятны знак “У гонар дружбы і згоды канфесій Іўеўшчыны”, у 2013 – экспазіцыя “Кола гісторыі”.\nЗ 2017 года адным з культурных сімвалаў раёна стала штогадовае брэндавае свята “Іўеўскі памідор”. Вырошчваннем агародніны, асабліва памідораў, займаецца значная частка мясцовага насельніцтва.\nСвае брэндавыя святы прапануюць і аграгарадкі: Дайлідская “Повязь часоў”, морынская “Залатая рыбка”, геранёнскі “Баль-прыём у Барбары Радзівіл”, “Ліпнішкаўскія сенакосы”, юрацішкаўская “Грыбная феерыя”, “Бакштаўскі каларыт”, лелюкінская “Моц смаку”, шляхецкі фэст у Жамыслаўлі… . Гэта тое, што вяртае нас да каранёў, што дазваляе захоўваць традыцыі і нацыянальны каларыт.\nhttp://www.ivyenews.by/novosti/obshchestvo/item/4228-letnyaya-subota-na-lipnishko-skikh-senakosakh.html При любом использовании материалов активная гиперссылка на ivyenews.by обязательна!\nАбласны фестываль-кірмаш “Дажынкі-2018” у г. Іўі\nУ 2018 годзе ў г.Іўе прайшоў абласны фестываль-кірмаш працаўнікоў вёскі “Дажынкі-2018”. У межах падрыхтоўчых работ у раёне было адноўлена звыш 120 аб’ектаў: у раённым цэнтры адрамантаваны тры дашкольныя ўстановы, у парадак прыведзены школы ў некалькіх аграгарадках, дамы культуры ў Ліпнішках і Морына, адрамантаваны раённы Дом культуры, адноўлены фасад Іўеўскай раённай бібліятэкі. Заасфальтаваны ўсё дваровыя тэрыторыі ў Іўе, прыведзена ў парадак дарожная сетка, адкрыўся пасля рамонту стадыён, які ператварыўся ў сучасны лёгкаатлетычны цэнтр, рэканструіраваны мост праз раку Іўянку. Падчас свята адбылося адкрыццё новых аб’ектаў каля гарадскога возера: сквера для закаханых з лаўкай любові і прымірэння з велізарным сімвалічным сэрцам і алеі скульптур “Воднае царства Залатой рыбкі”. Кожная са скульптур – падарунак ад аднаго з раёнаў вобласці.\nСквер для закаханых


у суботу — публічная дыскусыя па ВКЛ з удзелам літоўскіх гісторыкаў\n“Ці ёсць супярэчлівасць беларускай і літоўскай візіі гісторыі ВКЛ навуковай і палітычнай праблемай?”\n4 траўня, 15.00. Нямігі, 36 (рэстарацыя “NEWMAN”, 2-гі паверх)\nРазвіццё беларускага нацыянальнага руху з другой паловы ХІХ ст. будавалася на гістарычнай традыцыі дзяржаўнасці Вялікага Княства Літоўскага. Але віхуры развала Расійскай імперыі і стварэння Савецкага Саюза, вынішчэнне найвыбітнейшых гісторыкаў падчас сталінскіх рэпрэсій, жорсткая гістарычная палітыка камуністычных уладаў прывялі да часовай “амнезіі” – забыцця спадчыны ВКЛ у беларускім кантэксце.\nАднаўленне беларускай незалежнай дзяржаўнасці пасля распаду СССР зноў паставіла пытанне вытокаў нацыянальнай гісторыі, культурнай спадчыны і каштоўнасных арыентыраў. Але ўнутраныя праблемы беларускага грамадства і гістарыяграфіі абцяжарваюцца неабходнасцю паразумення з суседзямі, каб агульная спадчына не стала падставай для развязвання “войнаў памяці”. І перыяд Вялікага Княства Літоўскага можна не толькі стаць падмуркам беларускай гістарычнай памяці, але і нарадзіць канфлікты з суседзямі – найперш з літоўцамі, якія таксама лічаць гэту дзяржаву “сваёй”.\nЯкім жа чынам можна падзяліць спадчыну вялікай данацыянальнай дзяржавы паміж сучаснымі нацыямі? Ці будзе агульнае мінулае падставай для сяброўства ці прывядзе да крыўдаў і раз’яднанасці? Якую ролю ў гэтых працэсах прысвойвання спадчыны ВКЛ у сучасным грамадстве мусяць гуляць гісторыкі? Ці можна знайсці такі падыход да мінулага, які дазволіць ўмацаваць нацыянальную ідэнтычнасць і гістарычную памяць, але не створыць пры гэтым непераадольных бар’ераў паміж суседзямі?\nГэтыя пытанні будуць абмяркоўвацца падчас публічнай дыскусіі “Ці ёсць супярэчлівасць беларускай і літоўскай візіі гісторыі ВКЛ навуковай і палітычнай праблемай?”, якая абдудзецца 4 траўня па адрасе: вул. Няміга, 36 (рэстарацыя “NEWMAN”, 2-гі паверх). Пачатак а 15.00. Уваход вольны!\nАрганізатарамі дыскусіі выступілі Інстытут палітычных даследаванняў “Палітычная сфера”, ГА “Адукацыйны цэнтр “ПОСТ””, мультымедыйны гістарычны праект “90s.by”, Лятучы ўніверсітэт.\nУ якасці дыскутантаў запрошаныя: доктар гістарычных навук Алесь Краўцэвіч (часопіс “Гістарычны альманах”), кандыдат гістарычных навук Алег Дзярновіч (Інстытут гісторыі НАН Беларусі), доктар гісторыі Дангірас Мачуліс (Інстытут гісторыі Літвы), доктар гісторыі Русціс Камунтавічус (Інстытут ВКЛ, Універсітэт Вітаўта Вялікага).\nOnline-трансляцыя лекцыі будзе даступна па спасылцы: http://fly-uni.org/publichnaya-dyskusiya\nпа-беларуску: піца Смачніца\nдаслаў чытач Андрэй Стрыжак\nяк нас дураць з цыцкамі (фота)\nскінулі спасылку на менскі медцэнтр, дзе робяць павелічэньне цыцак.\nілюстрацыі іхных рэальных посьпехаў прымушаюць задумацца!\nдля детализации – кликните на фото


Кікбаксёр Іван Ганін: Пасля таго, як мяне ўдарыў ахоўнік, захацелася зарагатаць | Новы Час\n— У першую чаргу хацеў бы падзякаваць усім, хто аказваў мне падтрымку, хто выказваў словы салідарнасці. Пасля свайго вызвалення ніяк не магу адказаць на ўсе паведамленні, якія прыйшлі мне ў сацсетках. Дзясяткі пасланняў з самымі добрымі словамі. Я быў проста прыемна шакаваны, калі даведаўся, што пасля майго затрымання неабыякавыя людзі хутка знайшлі кантакты маіх бацькоў, майго брата (хоць нямногія ведалі, што ён у мяне ёсць), пачалі прапаноўваць дапамогу, падтрымку. Больш таго, мне і цяпер пастаянна прапануюць якую-небудзь дапамогу, у тым ліку фінансавую. Гледзячы на ўсё гэта, я разумею, што беларусы сапраўды неверагодныя. І з такім народам мы пераможам, усё будзе добра.\n— Ведаю, што на наступны дзень пасля вызвалення ты паехаў здаваць тэст на каронавірус. Ёсць сімптомы?\n— Гэта больш у мэтах бяспекі, каб потым спакойна хадзіць у залу на трэніроўкі. У камеры ў нас ніхто не хварэў, усё нармальна, але так як на працягу гэтых дзесяці сутак шмат рухацца не атрымлівалася, было мала паветра, вітамінаў, перыядычна круціла мышцы, было не вельмі камфортна. Плюс у нас то выключалі ноччу дзённае святло, то пакідалі яго і яно гарэла кругласутачна. У чацвер, калі атрымаў перадачу, знайшоў там маску на вочы, таму стала крыху лягчэй, але да гэтага было вельмі цяжка, проста немагчыма спаць са святлом.\n— Ты ўжо быў у сваім зале? Як там цябе сустрэлі?\n— Яшчэ не ездзіў, але мне адтуль тэлефанавалі, з нецярпеннем чакаюць вяртання. Аказваецца, дзеці, мае вучні, рабілі мне малюнкі і пісалі лісты ў турму. Былі звароты і ад бацькоў гэтых дзетак, але, на жаль, ніводны ліст да мяне так і не дайшоў. У чацвер я сустрэўся з адным мужчынам, які займаўся са мной некалькі гадоў таму, у мінулым зале. І ён распавёў, што яго трое дзяцей таксама мне нешта малявалі. Нават самы маленькі, які не ўмее гэта рабіць, спрабаваў намаляваць для мяне карцінку.\n— Улічваючы ўсю падтрымку, адчуваеш сябе героем?\n— Не, я проста адзін з амаль 30 тысяч герояў. Нядаўна бачыў, колькі беларусы адседзелі агулам за гэтыя тры з невялікім месяцы (46 гадоў у сукупнасці – Tribuna.com), і туды ўнесены мае 10 сутак. Невялікі ўклад:). Але, ведаеш, мне вельмі шкада Олю Хіжынкову. Ёй далі ў выніку 27 сутак, амаль месяц на Акрэсціна ... гледзячы на ўсё гэта, разумею, што мне яшчэ пашанцавала, можна сказаць, я трапіў у санаторый, таму што адседзеў усяго дзесяць.\nБыў у нас там адзін ахоўнік — Міхалыч. Ён у мяне асацыяваўся з прапаршчыкам з фільмаў:). Плюс, наколькі зразумеў, ён быў там самым галоўным, таму што, па-першае, быў самым спакаваным у плане формы і абмундзіравання, а па-другое, пастаянна аддаваў загады астатнім ахоўнікам. Нам ён сказаў, што працуе ў жодзінскай турме каля 25 гадоў, а самому яму каля 50. І ў адносінах да затрыманых не перагінаў, не збіваў, як некаторыя, не лаяўся пастаянна матам.\nТак, называў нас немцамі, але ад яго гэта не гучала, як нейкае прыніжэнне і абраза. Плюс з Міхалычам можна было дамовіцца, ён выконваў некаторыя нашы просьбы. Напрыклад, мы папрасілі неяк аловак, ён сказаў, што абавязкова спытае ў калегаў, пашукае. І так, сапраўды, схадзіў кудысьці і выканаў просьбу.\nЯшчэ ён пастаянна ўсім падымаў настрой тым, што ніколі не адказваў аднаскладова. "Можна пытанне?" — "Можна Машку за ляжку". Апошні яго хіт: "Здымаем навалачкі і здаем прасціны. Ды куды вы матрацы цягнеце? Вы што, іх на сувеніры хочаце забраць?» Сваім нейкім армейскім гумарам падымае нам настрой.\nУвогуле, можна сказаць, што нават у такіх установах ёсць цалкам нармальныя людзі. З імі можна было пагутарыць на чалавечай мове. А былі і тыя, хто размаўляў выключна нецэнзуршчынай. Вось з імі знайсці агульную мову не атрымлівалася. Памятаю, у аўторак пасля вячэры мы пайшлі на шпацыр, зайшлі ва ўнутраны дворык, дзе былі турнікі і брусы. Убачылі снег, Андрэй адразу зляпіў невялікага снегавіка. І быў там ахоўнік, які якраз ударыў мяне ў жывот, калі мы толькі прыехалі ў Жодзіна. Ён крыкнуў на ўсіх: "Каманда была глядзець уніз!" І тут жа замахнуўся на мяне, нібыта хацеў кінуць у мяне сняжком. Усё гэта адбывалася на вачах у Міхалыча, і вось ён спыніў гэтага ахоўніка, не дазволіў нават замахвацца.\nАндрэй (многаборац Андрэй Краўчанка, які сядзеў разам з Іванам у адной камеры — рэд.) сказаў у сваім інтэрв'ю, што пасля ўдару ў жывот я ўстаў у стойку. Усё было крыху па-іншаму.\nГэты калідор — быццам нейкія катакомбы: рухаешся па ім то ўверх, то ўніз, то налева, то направа. Сапраўдны лабірынт, і калі хтосьці захоча адтуль збегчы, то, мне здаецца, проста заблукае. Нас завялі туды з аўтазака, паставілі ў шарэнгу спіной да сценкі, прымусілі прысядаць з выцягнутымі наперад рукамі. Але так як калідор быў не такім ужо шырокім, рукі даводзілася прыбіраць, каб ахоўнік прайшоў. Ён хадзіў туды-сюды, але ў нейкі момант спыніўся насупраць мяне і глядзеў, як я прысядаю. Пры гэтым увесь час чамусьці называў мяне байцуха. Нават не зразумеў, чаму. Увогуле, я прысядаю, ахоўнік глядзіць ва ўпор, і я пачаў усміхацца. Не спецыяльна, проста ў нейкі момант захацелася ўсміхнуцца. І ў гэты момант ахоўнік мяне ўдарыў у жывот. У яго былі такія пальчаткі, дзе на костках нейкія пластыкавыя ўстаўкі. Я мяркую, што ахоўнік хацеў урэзаць мне ў сонечнае спляценне, але зрабіў гэта крыху ніжэй і лявей, чым трэба. Нейкага ўрону ад удару я не адчуў: рэбры не пашкодзіў, дыханне не збілася. Гэты ахоўнік, калі зірнуць, быў самым кволым сярод астатніх. Былі сілавікі нашмат здаравей яго, але яны больш крычалі і мацюкаліся. Увогуле, нават пасля ўдару я працягнуў прысядаць у тым жа тэмпе. Ахоўнік жорстка пачаў пытацца, чаго гэта я ўсміхаюся. І ў гэты момант я не ўстаў у стойку, як казаў Андрэй, а развёў рукі шырэй і сагнуў іх у локцях, каб ахоўнік змяшчаўся. Потым паставіў рукі так, каб у наступны раз паспець абараніцца.\n— Гэта значыць жадання адказаць на ўдар не было?\n— Не. Не ведаю, ці правільнымі былі мае паводзіны або не, але я ніякай агрэсіі не выяўляў. Так, такія паводзіны ахоўніка было непрыемным, ужо крыху пазней я думаў: "Вось які ж ты #####, што так робіш". Але гэта пазней, а на калідоры адказваць яму агрэсіяй не хацелася.\nНу і давялося праглынуць сваю гордасць, калі было самае зневажальнае пакаранне: нас прымушалі 50 метраў на карачках паўзці. Для мяне гэта было невыносна, жорстка, але і тады я стрываў, вытрымаў.\n— Што ты адчуваў, пра што думаў, калі цябе ўдарылі?\n— Не ведаю чаму, можа, так псіхіка спрацавала, але ў мяне ўзнікла рэзкае жаданне заржаць. Я ўсе свае намаганні, у тым ліку разумовыя, накіраваў на тое, каб утрымацца ад смеху. А так бы, магчыма, дасталося яшчэ больш. Тым больш, наколькі памятаю, хтосьці з пачатку калоны сказаў, што ён ужо не можа прысядаць, стаміўся, і ахоўнік яго пачаў біць нагамі. У якую частку цела, не ведаю дакладна, таму што не мог паглядзець, але гук удараў быў чутны.\n– На працягу дзесяці сутак ўдалося паразважаць аб тым, чаму сілавікі так жорстка абыходзяцца з беларусамі, якія, па сутнасці, нічога крымінальнага не робяць?\n— Не, не думаў пра гэта. Проста я сутыкнуўся з тым, што рэальна ў гэтай сістэме ёсць і нармальныя людзі, а ёсць і тыя, з кім па-чалавечы не пагутарыш, хто ўвесь час перагінаюць палку. Міхалыч, напрыклад, адэкватны, а той ахоўнік, які мяне ўдарыў, дзёрзкі, такіх, як ён, наколькі зразумеў, адпраўлялі на сустрэчу затрыманых ля ўваходу ў жодзінскую турму.\nУвогуле, ёсць падзел у сілавікоў на нармальных і, скажам так, не вельмі нармальных людзей. І з гэтым я сутыкнуўся ў тым ліку пры затрыманні. Як распавядаў Андрэй, нас дасталі з машыны недалёка ад "Макдональдса" ў раёне Кальварыйскай. Мяне адзін сілавік затрымаў, Андрэя — другі, нашага сябра Пашу —трэці. Мне здалося, што ўсё адбылося за 30 секунд. Мы толькі селі ў салон, як пад'ехаў бус, адтуль выскачылі амапаўцы і ў наступнае імгненне я ўжо стаяў з рукамі за спіной і ў сцяжках. І мне ў твар хтосьці тыкаў мабільным тэлефонам, каб на камеру я сказаў свае імя і прозвішча. Што я запомніў, дык гэта вочы сілавікоў. У гэтых вочы выразна была бачная вялікая празмернасць адрэналіну, але ўсё роўна мяне ніхто не ўдарыў пры затрыманні, такой жэсці, як у Андрэя, не было. Так, затрымлівалі мяне жорстка, але не білі. Толькі высока задралі рукі і моцна счапілі сцяжкамі. І яшчэ крычалі: "А што ты наогул сабе думаў?2\nПасля таго, як сілавікі абшукалі машыну, яны дазволілі яе зачыніць, самі паклалі ключы ў кішэню штаноў. Я папрасіў перакласці іх у кішэню байкі, каб не страціць. Амапаўцы зрабілі гэта і нават самі закрылі кішэню на замок. Потым мяне завялі ў адзін мікрааўтобус, а хлопцаў – Андрэя і Пашу — у іншыя. Там мяне прыняла іншая група амапаўцаў, і, што самае цікавае, яны пасадзілі на мяккае сядзенне, спіной да кіроўчага месца. Я папрасіў, каб мне аслабілі сцяжкі, таму што рукі былі сцягнутыя вельмі моцна, і кісці пачалі дранцвець. Амапаўцы знайшлі нейкі ножык, пачалі падпілоўваць сцяжкі. Хтосьці спераду сказаў, што ў яго ёсць абцужкі, але яны не спатрэбіліся. Тут па рацыі я чую, што загадана ехаць, кіроўца рэзка чапаецца, і той, хто мне пілаваў сцяжкі, кажа: «Цішэй ты, а то будзе тут першы, хто буудзе з адрэзанымі рукамі". У выніку мне ўсё аслабілі, і рукам стала значна камфортней.\nЯ разам з тымі, хто мяне затрымліваў, паехаў на затрымання да задняга ўваходу ў ГЦ «Галерэя». Адзін чалавек мяне нават прытрымліваў, каб на паваротах я нікуды не паляцеў. Цалкам адэкватна пагутарылі па дарозе. Яны мяне пыталіся, хто я, чаго мне не хапае, якіх пераменаў хачу. Пыталіся, ці плаціць мне фонд дапамогі. А яшчэ цікавіліся, ці хачу я стаць міністрам спорту. Адказаў ім, што, вядома, няма такой мэты, тым больш у палітыку лезці наогул не хачу, сябе там не бачу. Увогуле, нармальна мы пагаварылі. Прыехалі за "Галерэю", я чую ў рацыі: "Вось там двое ідуць, трэба іх браць". Але ў салоне адзін амапавец кажа: "Якое браць? Там жа пенсіянеры. Не спыняемся". У выніку мы прыехалі да ГЦ, і сілавікі пабеглі за людзьмі да пад'ездаў. Засталіся са мной некалькі чалавек, і адзін амапавец з нейкім драбавіком спытаў у мяне, ці хварэў я каронавірусам. Атрымаўшы адмоўны адказ, сказаў, што лепш тады ў масачцы пабыць, і нацягнуў яе мне вышэй. Я папрасіў сілавікоў зняць з мяне капюшон — выканалі і гэтую просьбу. Шчыра, калі мяне затрымлівалі, я чакаў ад амапаўцаў чаго заўгодна, думаў, што цяпер пачнуць па галаве скакаць, але пазней быў проста шакаваны тым, як сілавікі, якія прынялі мяне ў бусе, паводзілі сябе. Я хачу верыць у тое, што сярод сілавікоў таксама ёсць людзі, якія проста выконваюць сваю працу і не хочуць збіваць людзей, калечыць іх. Яны пастаянна здзекаваліся нада мной: «Вось, ты тут едзеш на двух сядзеннях, на мяккім. Але нічога, цяпер пересядешь ў аўтазак і зразумееш, што такое камфорт».\nКалі амапаўцы пабеглі за людзьмі па пад'ездах, я спрабаваў увесь час прыпадняць галаву — было цікава, што там адбываецца. Але амапавец з драбавіком пастаянна прымушаў мяне вочы апускаць. А потым зусім сказаў сесці на кукішкі на падлогу. А я так не люблю гэта, тым больш ведаю, чым багата гэта для маіх каленаў, якія я і так рамантаваў ўжо па два разы кожнае. Я сеў і выцягнуў трохі ногі. Амапавец нічога не сказаў, проста стаў побач і прытрымліваў рукой за плячо.\n— Баяўся, што ўцячэш?\n– Наўрад. Дарэчы, калі яны мне рэзалі сцяжкі, ужо ведалі, што я кікбаксёр, і жартавалі: "Вось цяпер вызвалім цябе, аслабім сцяжкі, ты нас яшчэ і паб'еш". На што я адказваў: «Вы такія коні, а я зусім маленькі ў параўнанні з вамі. Мне трэба больш прасторы для манеўру. Нават чыста тэарэтычна не змагу вас пабіць". Увогуле, усё гэта праходзіла без якой-небудзь агрэсіі, без якой-небудзь злосці, што мяне рэальна ўразіла.\nПасля таго, калі амапаўцы скончылі бегаць па дварах і пад'ездах, яны вярнуліся ў бус, і ў тым жа складзе мы паехалі на месца, дзе мяне затрымалі. Там нас паставілі да сценкі будынка, я ўбачыў, як прывялі Андрэя. Мне адразу здалося, што ён нейкі змарнаваны, але калі мы разгаварыліся, я зразумеў, што ўсё нармальна. Калі шчыра, баяўся за яго і Пашу, таму што Андрэй мне шапнуў, што пры затрыманні яго і Пашу ўдарылі галавой.\nА ў РУУС атрымалася цікавая сітуацыя. Адзін з міліцыянтаў падышоў да Андрэя і спытаў у яго: "Ты ж у КДБ служыў? У якім званні?" Андрэй быў маёрам, як мы ведаем. Міліцыянт паклікаў да сабе падначаленага і загадаў зняць з Андрэя сцяжкі, таму што «гэта паважаны чалавек». А потым зноў пачаў пытацца ў Краўчанкі, чаго яму не хапае, ці разумее ён, што адбываецца ў краіне. Увогуле, усё ў такім родзе. Потым сілавікоў кудысьці выклікалі, і яны ўцяклі.\n– Які ты вывад для сябе зрабіў па выніках гэтага перыяду?\n— Ператрываў дзесяць сутак, адседзеў, было цяжка, таму што гэта ўсё ж такі турма — не санаторый. Стаў я больш упэўнены ў нашай перамозе? Не. Узровень маёй упэўненасці застаўся такім жа. Так я ўяўляў сабе турму? Я наогул гэтага ніколі не рабіў, не разважаў, што праходзяць людзі за кратамі.\n— На тваім месцы мог аказацца любы. Зараз, пасля вызвалення, ты стаў больш абачлівым і асцярожным?\n— Калі шчыра, такое ёсць. У сераду шмат ездзіў па справах, і быў страх, што могуць затрымаць. Незразумела калі і незразумела хто, часта азіраўся, думаў, што выйду з крамы, а мяне прымуць у той жа дзень, калі выйшаў. Не буду адмаўляць, ёсць пэўны страх. Тым больш у нас у камеры былі тры чалавекі, якіх на пустым месцы затрымалі, яны нічога не рабілі. Груба кажучы, падышоў міліцыянт, запрасіў прайсці для гутаркі, ну а сама гутарка ўжо адбылася ў аўтазаку па дарозе ў РУУС. Спадзяюся, у хуткім часе мой страх пройдзе.\nПублікуецца ў скарачэнні. Тэкст цалкам bytribuna.global.ssl.fastly.net


05 люты 2016, 18:16\n5 лютага судзьдзя Сьветлагорскага раённага суду Ўладзімер Сьцяпанаў спыніў адміністрацыйную справу паводле артыкула 22.9 у дачыненьні да гомельскай журналісткі-фрылансэра, сябра ГА «БАЖ» Ларысы Шчыраковай, паколькі скончыўся двухмесячны тэрмін, цягам якога можна прыцягваць парушальніка да адказнасьці.\nМясцовая міліцыя вінаваціла Ларысу Шчыракову ў вырабе і распаўсюдзе прадукцыі СМІ без акрэдытацыі. Гутарка ідзе пра сюжэт на тэлеканале «Белсат» пад назовам «Жахлівыя ўмовы беларускіх інвалідаў», паказаны ў праграме «Аб’ектыў» 3 сьнежня 2015 году. У ім распавядалася, што ў Беларусі пражывае больш за паўмільёна чалавек з абмежаванымі магчымасьцямі Аднак, хоць дзяржава заяўляе пра сваю сацыяльную арыентаванасьць, паўнавартаснае ўключэньне інвалідаў у грамадзкае жыцьцё застаецца праблемаю, а сапраўднае безбар’ернае асяродзьдзе ў гарадах — толькі на паперы.\nУ амаль 3-хвілінным сюжэце відэаздымкі пра дзяўчыну-інваліда са Сьветлагорску займалі 40 сэкунд. Гэта не перашкодзіла мясцовым міліцыянтам абвінаваціць Ларысу Шчыракову і ў вырабе сюжэту як прадукцыі СМІ, і ў яго распаўсюдзе.\n«Я тэлефанавала сёньня ў суд, і мне паведамілі пра спыненьне адміністрацыйнай справы. Сама я на суд ня езьдзіла, даслала толькі свае пярэчаньні і папрасіла разгледзець справу без маёй прысутнасьці. Я не зьяўляюся журналістам нейкіх замежных СМІ, ня маю зь імі працоўных стасункаў, таму на мяне не распаўсюджваецца патрабаваньне абавязковай акрэдытацыі ў Міністэрстве замежных спраў. Я разьмяшчаю свае відэаздымкі на старонцы ў YouTube. Міліцыя, аднак, не высьвятляла, якім чынам яны трапляюць на „Белсат“ — проста шаблённа штампуе абвінавачаньні на адрас журналістаў-фрылансэраў», — кажа Шчыракова.\nГэта ўжо другая спыненая адміністрацыйная справа ў дачыненьні да незалежнай журналісткі. Напярэдадні судзьдзя Савецкага раёну Гомеля Алена Шайн таксама спыніла аналягічную адміністрацыйную справу ў дачыненьні да незалежнай журналісткі. Cудзьдзя прыйшла да высновы, што не было падзеі адміністрацыйнага правапарушэньня 7 сьнежня 2015 году, як цьвердзіла міліцыя ў адміністрацыйным пратаколе, накіраваным для разгляду ў суд.


Саляніка ўтрымлівалі ўсю ноч у ІЧУ і РАУСах, а з раніцы асудзілі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСаляніка ўтрымлівалі ўсю ноч у ІЧУ і РАУСах, а з раніцы асудзілі\nМікалая Саляніка, якога забралі з будынку Гарадзенскага абласнога суда людзі ў чорным і з маскамі на тварах, цэлую ноч утрымлівалі ў РАУСах і ІЧУ. І гэта нягледзячы на тое, што Салянік сардэчнік і інвалід другой групы.\nЯму тры разы выклікалі хуткую дапамогу, адзін раз у будынак суда, другі раз у РАУС Ленінскага раёна Гародні, трэці раз у ІЧУ, бо актывісту было кепска. Але не адпусцілі. А з ранку яго завезлі зноў у РАУС Кастрычніцкага раёна, куды прыехаў суддзя, і там на месцы асудзілі за хуліганства і прысудзілі яму 15 базавых велічынь.\n– Я ім казаў, што не ўзяў усіх лекаў, якія мне трэба піць, – тлумачыць Мікалай Салянік. – Бо я, як інвалід другой групы не мог сабе ўявіць, што мяне закрыюць у ІЧУ ў парушэнне заканадаўства. Але і гэта не падзейнічала. У мяне не было харчавання. Я не мог спаць, бо мяне увесь час перамяшчалі з месца на месца, мне рабілася некалькі раз кепска, і тады выклікалі хуткую. Але не адпусцілі. Напачатку мяне завезлі ў РАУС Кастрычніцкага раёна. Пасля ў РАУС Ленінскага. Як прайшло тры гадзіны пасля затрымання, я настойваў, каб мне хоць бы растлумачылі, што яны робяць, бо далей утрымліваць мяне незаконна. Але не адпусцілі. Як мяне прывезлі ў ІЧУ, я зноў сказаў, што гэта незаконна. Там доўга разбіраліся, відаць не хацелі мяне браць. Але каля трох ночы, відаць, ім прывялі добрыя аргументы, чаму мяне трэба закрыць у ІЧУ. А ўжо ў сем ранку павезлі ў Кастрычніцкі РАУС, куды і прыехаў суддзя. А я ўжо быў без сілаў, і памятаю, што пакаралі мяне яшчэ на 15 базавых у дадатак да 45 ранейшых. Моцна ў нас караюць за любоў да радзімы!\nНагадаем, што Мікалая Саляніка забралі з будынку Гарадзенскага абласнога суда, дзе быў разгляд яго скаргі на рашэнне Кастрычніцкага суда Гародні, які асудзіў яго за акцыю “За Незалежнасць” на 45 базавых велічынь штрафу. У судзе Салянік прыкаваў сябе ў знак пратэсту ланцугом да стойкі, абвесціў галадоўку, пакуль не будзе справядлівага суда. Адтуль яго забралі людзі з маскамі на тварах пасля таго, як ланцуг перакусілі адмысловай прыладай супрацоўнікі МНС.\nЗараз Мікалай Салянік прыехаў дахаты.\nВіктар Сазонаў спрабуе абcкардзіць пакаранне за Дзень Паўстанцаў


Штат мабільнай сувязі ў ЗША | Martech Zone\nМабільнае карыстанне сярод спажыўцоў працягвае імкліва расці. 74% росту прыпадае на смартфоны, 79% амерыканскіх пакупнікоў праглядаюць і робяць пакупкі на сайтах і ў праграмах. Да 2016 года прыбытак ад мабільных дадаткаў дасягне 46 мільярдаў долараў. Каб вызначыць, што гэты драматычны зрух азначае для брэндаў, у якіх жывуць людзі Выкарыстоўваецца сетка скласці інфаграфіку, якая дэманструе, наколькі выкарыстанне мабільнага Інтэрнэту змяняе спосаб узаемадзеяння спажыўцоў з брэндамі ў Інтэрнэце.\nUsablenet забяспечвае мабільныя сайты і шматканальны вопыт для больш чым 400 кліентаў, у тым ліку многіх вядучых сусветных гандлёвых марак, гандлёвых марак і брэндаў.\nКлючавыя словы: каэфіцыенты пералікутэндэнцыі святочных пакупаквакацыіМабільныя прыкладаннямабільныя продажумабільны ІнтэрнэтІнтэрнэт-крамыпродажы планшэтаўтаблетківыдаткаваны час\nЯны ніколі не вучылі гэтаму ў маркетынгавым класе\nМагчымасць маркетынгу маякоў


Сёлета мы ізноў разьвітваемся са Старым і сустракаем Новы год.\nСьвяткаваньне Новага году мае доўгую гісторыю, але сэнс сьвята захоўваецца праз стагодзьдзі. Ужо 165 гадоў перад Раством Хрыстовым Юда Макавей устанавіў сьвяткаваньне Новага году пад назовам „сьвята аднаўленьня”. На працягу васьмі дзён яўрэі не працавалі, упрыгожвалі хаты і вечарамі запальвалі мноства лямпаў, ад чаго старажытны яўрэйскі гісторык Язэп Флявій назваў яго „сьвятам агнёў”. „Наступіла сьвята аднаўленьня і была зіма”, — пісаў евангеліст Яан. На самай справе была зіма ў пераносным і ў сапраўдным сэнсе, бо навагоднія агні і фэервэркі не былі ў стане сагрэць чалавечае сэрца, ні тым болей абнавіць яго.\nТрадыцыйна, разьвітваючыся са Старым і сустракаючы Новы год зь сям’ёю або зь сябрамі, выпадала-б пабыць крыху сам-насам са сваім сумленьнем, падсумаваць мінулае і скласьці нейкі плян на будучыню. Калі канчаецца чарговы этап у жыцьці і мы адчыняем дзьверы ў Няведамае, неабходна прааналізаваць свае ўчынкі і намеры ў сьвятле прамінаньня, мацней асэнсаваць сваю лучнасьць зь Вечнасьцяй. Якраз на парозе Новага году варта застанавіцца над тым, як абнавіць сваё жыцьцё, каб наступны год пражыць больш разумна і плённа. Чарговы адрэзак часу сам па сабе ня можа прынесьці нечага новага і лепшага, калі чалавек не спрабуе стрэсьці зь сябе старое і аджытае. Калі чалавек сустракае Новы год правяраючы мінулае і жадаючы ўнутранага абнаўленьня, гэта добрае жаданьне.\nАглядаючыся назад усе мы бачым, што ёсьць у чым каяцца і, адначасова, за што дзякаваць Богу. Колькі рэчаў мы занядбалі з прычыны бездапаможнасьці, ляноты або злой волі, колькі разоў паступілі неразумна, маладушна і нягодна. Адначасова, неаднойчы маючы магчымасьць зрабіць дабро, пайшлі мы за голасам уяўнага дабра і самалюбнага сэрца. Рупячыся ў першую чаргу пра „хлеб свой надзённы” жылі і паводзілі мы сябе так, як быццам бы сонца мела ніколі не зайсьці. Вось таму ў навагоднім малебне Царква заклікае маліцца, „каб не палічаны нам былі незьлічоныя беззаконьні і не адплачана нам было паводле злых дзеяньняў, але каб дараваны былі грахі нашы сьведамыя і нясьведамыя”.\nНапэўна ёсьць у нас за што дзякаваць Богу! Несумненна, Бог сапраўды бласлаўляў усё, што карыснае і высакароднае, дароўваў неабходнае для нашага канчатковага дабра, якога часта мы самі не ўсьведамляем. Бог пакідае за сабою права ўжыць найбольш адпаведныя сродкі ў найбольш адпаведны час. Хаця ня ўсё ў прыватным і працоўным жыцьці адбылося гэтак, як нам хацелася-б, але-ж магло быць і горш. Бясконца зайздросьцячы суседу, што ў яго нават трава больш зялёная, варта ўсьведаміць сабе, што заўсёды будзе нехта здаравейшы, шчасьліўшы, багацейшы за нас, а з другога боку трэба бачыць, колькі вакол нас людзей яшчэ больш хворых, няшчасных і бедных. Не падлягае сумневу, што яшчэ адзін этап жыцьця, званы умоўна годам, мы атрымоўваем як падарунак. Аб гэтым гаворыцца ў прытчы пра смакоўніцу. Яна чарговы год не дала пладоў і належала яе сьсячы, аднак гаспадар кажа: „Пачакай яшчэ год, пакуль акапаю яе і абкладу ўгнаеньнем. Хто ведае, можа тады прынясе плады?” Гэта сапраўдны падарунак, якога маглі мы не атрымаць, бо мінулы год для многіх быў апошнім, а нам, бы евангельскай смакоўніцы, дадзена толькі адтэрмінаваньне непазьбежнага прысуду. Ня ўсё разумеючы з таго, што здарылася і тым болей ня ведаючы, што здарыцца, зь верай і надзеяй трэба даручыць сваю будучыню Богу. Некалі кароль Вялікабрытаніі сказаў: „Папрасіў я вартавога, які стаяў ля дзьвярэй Новага году: дай мне сьвятло, каб упэўнена і бясьпечна ўступіць мне ў Невядомае, а той адказаў: улажы руку тваю ў руку Божую і гэта будзе лепшае за сьвятло і больш надзейнае за зьведаны шлях”.\nУ адной старой казцы спыталіся нейкага мудраца: „Які найважнейшы час у жыцьці? Хто для нас павінен быць найважнейшым чалавекам? Які паступак трэба зьдзейсьніць перш за усё?” І адказ быў учынак: „Найважнейшы час у жыцьці — гэта цяперашні момант, бо мінулае ўжо адышло, а будучае яшчэ не наступіла. Найважнейшым чалавекам павінен быць для цябе той, які зараз побач з табою і якому ты можаш зрабіць дабро або зло. Найважнейшы ўчынак — у гэты момант гэтаму канкрэтнаму чалавеку даць усё, што ты можаш даць”.\nУступім у Новы год з адказнасьцяй, натхненьнем і рашучым намерам адмовіцца ад дрэннага і працягваць добрае ва ўсім, што даручана нам і да чаго мы пакліканы. Усім нам трэба і далей працаваць дзеля будучыні без высакамоўных лёзунгаў і радаснай статыстыкі, са штодзённай, ананімнай сумленнасьцяй. Хай ня будзе нават велічных посьпехаў у ажыцьцяўленьні велічных ідэяў, але проста нармальнасьць ва ўсіх сфэрах жыцьця.\nУступім у Новы год зь дзіцячай верай і надзеяй, якія перавышаюць усякі розум і якія зь непахіснай упэўненасьцяй дазваляюць сказаць: „Хай будзе воля Твая, як у Небе, гэтак і на Зямлі”.


Белстат: за паўгады ўвод жылля ў Беларусі павялічыўся на 5,2% - Telegraf.by\nБелстат: за паўгады ўвод жылля ў Беларусі павялічыўся на 5,2%\nУ першым паўгоддзі 2010 года ў Беларусі ўвялі ў эксплуатацыю 3,24 млн. квадратных метраў агульнай жылплошчы, перавысіўшы ўзровень аналагічнага перыяду 2009 года на 5,2%. На будаўніцтва жылых дамоў выкарысталі 5,5 трлн. рублёў інвестыцыяў (25,9% ад агульнага аб'ёму). Пра гэта сведчаць дадзеныя Нацыянальнага статыстычнага камітэта.\nДля грамадзянаў, якія маюць патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоваў, увялі ў дзеянне 2,15 млн. квадратных метраў агульнай жылплошчы, з іх 1,62 млн. квадратных метраў — у шматкватэрных жылых дамах у гарадах.\nУ сельскіх населеных пунктах у першым паўгоддзі 2010 года ўвялі ў эксплуатацыю 823,7 тыс. квадратных метраў агульнай жылплошчы, што складае 25,4% ад агульнага ўводу па рэспубліцы (летась — 29%), паведамляе БелТА.\nНа будаўніцтва аб’ектаў інжынернай і транспартнай інфраструктуры да раёнаў жылой забудовы патрацілі 831,5 млрд. рублёў інвестыцый (51,1% ад прадугледжанага аб’ёму на гэты год).\nАкрамя таго, па дадзеных Белстата, у Берасцейскай вобласці ў першым паўгоддзі 2010 года пабудавалі 576 тыс. квадратных метраў жылля (52,4% ад прадугледжанага плана), Віцебскай — 324,2 тыс. квадратных метраў (45%), Гомельскай — 489, 1 тыс. квадратных метраў (50,9%), Гарадзенскай — 438,3 тыс. квадратных метраў (51%), Мінскай — 583,8 тыс. квадратных метраў (43,9%), Магілёўскай — 396,5 тыс. квадратных метраў (50,2%), у Мінску — 440,7 тыс. квадратных метраў (36,7%).


Помнік Тысячагоддзя Брэста, Беларусь: гісторыя, апісанне, фота\nУ 2009 годзе, на скрыжаванні Савецкай і Гогаля, што ў самым сэрцы Брэста, быў прадстаўлены яшчэ адзін дзіўны твор – манумент Тысячагоддзя Брэста, узведзены дзякуючы намаганням гараджан і фінансаванню гарадскіх уладаў. Ўрачыстае адкрыццё гэтага помніка было арганізавана ў дзень ўрачыстасці - 990-га дня нараджэння Брэста, за цэлых дзесяць гадоў да вялікага і незабыўнага юбілею, які наступіць толькі ў 2019 годзе.\nМанумент бачны здалёк, бо яго вышыня складае пятнаццаць метраў. Вянком мемарыяла з'яўляецца фігура анёла, які з'яўляецца заступнікам Бярэсця (бо менавіта так у старадаўнія часы называўся горад) і цяперашняга Брэста. У руках у яго крыж і шчыт. Трохі ніжэй размешчаны вобразы знакамітых гістарычных асоб. Гэта, у першую чаргу, уладзіміра-валынскі князь Уладзімір Васількавіч, затым кіраўнік Вялікага Княства Літоўскага Вітаўт і дзяржаўны актывіст XVI стагоддзя – Мікалай Радзівіл Чорны. Тут жа размяшчаюцца зборныя абліччы гарадскіх жыхароў – Маці, Салдата і Летапісца.\nПад статуямі вакол праходзіць гарэльеф. Яго плошча складае 11 м2. На ім паказаны асноўныя моманты гісторыі старажытнага Бярэсця: шэсць гістарычных сюжэтаў. Першы апавядае аб заснаванні горада, пра які, само сабой, існуюць абсалютна непадобныя адзін на аднаго версіі. Аўтар аддаў перавагу самаму папулярнаму сюжэту. У старадаўнія часы гандляр, які не мог перабрацца праз вялікае балота, змайстраваў сабе для гэтай мэты берасцяны плыт. А затым заснаваў на гэтым самым месцы горад і ахрысціў яго Бярэсцем – у памяць аб бяросце, якая дапамагла яму ў той гадзіну.\nСупрацьлеглая ж частка гарэльефа прысвячаецца знакамітай Грунвальдскай бітве, якая адбылася ў 1410 годзе. Бо менавіта тут князем Вітаўтам і польскім каралём Ягайлам распрацоўваўся генеральны план бітвы, апагеем якога стала Грунвальдская бітва. На мануменце паказаны адзін з урыўкаў той бітвы. Тут жа прадстаўлена Берасцейская харугва, устаноўленая пасля перамогі, і дараванае салдатам анёльскае дабраславенне. Адлюстраваныя на тым гарэльефе і іншыя незабыўныя для жыхароў горада вехі гісторыі: пабудова Бярэсця, публікацыя Берасцейскай бібліі, абарона Брэсцкай крэпасці, і, вядома ж, асваенне касмічных прастораў.\nУсе сюжэтныя лініі знайшлі адлюстраванне ў помніку невыпадкова. Доблесць абаронцаў Брэсцкай крэпасці вядома ўсяму свету, не ўшанаваць гэта лічылася б блюзнерствам. Асваенне космасу адлюстравана на мануменце таксама нездарма, паколькі першым беларусам, які пакінуў Зямлю, з'яўляецца Пётр Клімук – ураджэнец вёсачкі Камароўка, якая знаходзіцца ў Брэсцкім раёне.\nЛя падножжа манумента размяшчаюцца 12 храналагічных пліт, якія маюць незвычайную і сімвалічную форму гадзіннікаў. На іх намаляваныя падзеі, якія распавядаюць пра лёсавызначальныя для Брэста з'явы.\nСвята адкрыцця мемарыяла было трохі азмрочана: ўважлівыя жыхары горада знайшлі цэлых 75 недакладнасцяў у надпісах. Пліты прыйшлося зняць і ліквідаваць усе недахопы. У 2011 годзе мемарыял акружыла кованая агароджа, якая і завяршыла кампазіцыю.\nад 958.62 BYN