«Дзівосны танец горнага арла...»: Еўдакія Лось у Манголіі | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Літаратура » «Дзівосны танец горнага арла...»: Еўдакія Лось у Манголіі\nЗаўсёды з цікавасцю чытаюцца пісьменніцкія дзённікавыя запісы — ці то тыя, што робяцца ў выключнай кабінетнай цішыні, ці то напісаныя ў гасцініцах, у паездках па розных, найперш — замежных старонках. Чаму так адбываецца?.. Відаць, за мастацкімі вобразамі, сімваламі, якімі б яны перакнаўчымі яны не былі, чытачам не хапае празрыстай адкрытасці, не хапае інтанацыі даверу, мо нават яснасці... Магчыма, я і памыляюся. Але так яно чамусьцуі складваецца ў мяне асабіста.\nЧытаю з надзвычайнай увагай, захапленнем, абвостранай зацікаўленасцю запісныя кніжкі Рыгора Барадуліна, лірычныя запісы Янкі Брыля, «Лісткі календара» Максіма Танка, дзённікі Пімена Панчанкі, Уладзіміра Караткевіча, дзённікавага характару нарысы... Як, напрыклад, і вось гэты нарыс, які, па зразумелых прычынах, раней не мог заўважыць. «Мангольскі дзённік» Еўдакіі Лось надрукаваны ў яе кнізе «Травіца брат-сястрыца», якая выйшла ў выдавецтве «Беларусь» ў 1970 годзе. У падзагалоўку жанравых вызначэнняў сабранага разам у невялікага памеру кніжыцы: «Апавяданні, замалёўкі».\nМы ж ведаем Еўдакію Лось болей як паэтэсу. Нарадзілася ў дзіўна прыгожым азёрным Ушацкім краі. Нарадзілася ў старонцы, якая выпеставала цэлы атрад яркіх паэтаў, пісьменнікаў. Народны паэт Беларусі Пятрусь Броўка, народны пісьменнік Беларусі Васіль Быкаў, народны паэт Беларусі Рыгор Барадулін, Сяргей Законнікаў, Гекнадзь Аўласенка... Называць можна яшчэ шмат каго з тых, хто ўзрос на гэтых прыгожых прасторах... І з ліку паэтаў, і з ліку празаікаў, і з ліку мастакоў...\nЕўдакія Лось нарадзілася 1 сакавіка 1929 года ў вёсцы Старына Ушацкага раёна. У сялянскай сям’і. Бацькі ў 1934 годзе перасяліліся ва Ушачы і сталі працаваць у раённай друкарні. Да вайны будучая пісьменніца паспела закончыць пяць класаў. А ўжо, закончыўшы пасля вызвалення Ушацкую сямігодку, паступіла ў Глыбоцкае педагагічнае вучылішча. Першы верш надрукавала ў часопісе «Работніца і сялянка» — «Сэрца дзяўчыны». Першая кніга адносіцца да 1958 года — зборнік вершаў «Сакавік». У 1959 — 1961 гг. вучылася на Вышэйшых літаратурных курсах у Маскве. У 1960-я гады, да паездкі ў Манголію, Еўдакія Лось — аўтар кніг «Палачанка», «Людзі добрыя», «Хараство», «Яснавокія мальвы», «Пацеркі».\n... 11 жніўня 1969 г. «Вылет у Манголію адкладваецца. Нейкае непаразуменне з білетамі. Аб гэтым толькі што пазванілі з замежнай камісіі Саюза пісьменнікаў СССР, — чытаем першыя старонкі „Манголськага дзённіка“. — Я адна ў двухмясцовым пакоіку маскоўскай гасцініцы „Мінск“, суседкі сваёй не бачыла, аб яе абліччы і схільнасцях мяркую толькі па рэчах. Мне дужа маркотна. „Рабіце свае маскоўскія справы!“ — бадзёра заклікаў таварыш па тэлефоне. А я ніякіх спраў рабіць не магу, ды іх тут у мяне і не надта: артыкул, што пойдзе ў „Литгазете“, прагледзела, кніжак, якія мне патрэбны, не знайшла. А хацела набыць зборнік вершаў Канстанціна Сіманава і кніжку з доўгаю назвай „Песни, мечты и любовь“. Нешта накшталт анталогіі жаночай паэзіі. Дзе прадстаўлены паэтэсы ўсіх саюзных рэспублік...» І далей: «Зборнік вершаў К. Сіманава хацела знайсці з трохі карысніцкай мэтай: узяць аўтограф у аўтара. З паэтам, творчасць якога прымаю з юнацкіх гадоў, буду поруч дзесяць ці больш дзён. Ён узначальвае нашу дэлегацыю пісьменнікаў і журналістаў, якая па запрашэнню Саюза пісьменнікаў Мангольскай Народнай Рэспублікі вылятае з Масквы ва Улан-Батар 14 жніўня. Там будзе адзначацца 30-я гадавіна перамогі на Халхін-Голе. Будзе парведзена нарада аб ваенна-патрыятычнай тэме ў літаратуры. Можа таму ў складзе дэлегацыі — пісьменнікі „ваенныя“: Сіманаў, Смірноў С. С., Славін... Адна гранічна цывільная асоба ў спісе —я, і мяне рохі бянтэжыць, што трапіла ў мужчынскую кампанію. Разам з тым я глыбока ўдзячна таварышам за тое, што прынялі ў сваю грамаду пасланца гераічнай патызанскай рэспублікі — Беларусі.\nЧакаю цікавае падарожжа ў краіну далёкую і незнаёмую. Ці трэба казаць як вабіць яно — незнаёмае!..»\n12 жніўня 1969 г. «... Я ўбачу мясціны, якія мой брат абводзіў алоўкам на карце. Там трыццаць гадоў назад адбылася вялікая бітва з японскімі мілітарыстамі, што напалі на братнюю Манголію. Мы дапамагалі ёй выганяць захопнікаў...»\nДзённікавыя, няхай сабе і з разлікам на хуткае афармленне ў публікацыі, нарысе, запісы Еўдакіі Лось чаму яшчэ чытаюцца цікава?.. Справа, відаць, у тым, што яна, лічы, сучасніца тых, цяпер ужо ад нас далёкіх падзей. Нараджэннем з 1929 года, яна трымае ў памяці, як успрымалі Халхін-Гол у перадываеннай Беларусі. Прайшло ж да 1969 года ўсяго ж тры дзесяцігоддзі...\nЗ запісу таго ж дня: «...Сёння сказалі, што ва Улан-Батар ляцім адным самалётам з вайскоўцамі — удзельнікамі баёў на Халхін-Голе. Дэлегацыю Міністэрства абароны ўзначальвае славуты чалавек генерал арміі Федзюнінскі І. І.» Іван Іванавіч Федзюнінскі (1900 — 1977) — сапраўды легендарны савецкі ваеначальнік. Яшчэ ў 1929 годзе быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга за смеласць, праяўленую ў баях на Кітайска-Усходняй чыгунцы. У 1939 годзе служыў на мяжы з Манголіяй на пасадзе камандзіра палка па гаспадарчай частцы. І на пачатку неабвешчанай вайны на Халхін-Голе па прапанове Г. К. Жукава быў прызначаны камандзірам 24-га матарызаванага палка. У Баін-Цаганскай бітве полк маладога камандзіра разам з танкамі прараваўся ў тыл японскіх войскаў, нанёс вялікую шкоду праціўніку. Федзюнінцы парушылі баявыя камунікацыі. У выніку японцы хутка адступілі і нават літаральна ўцякалі з захопленага імі плацдарма ля гары Баін-Цага на заходнім беразе ракі Халхін-Гол. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 жніўня 1939 года Федзюнінскаму было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. Праз шмат гадоў — у ліпені 1975 года — ужо генерал арміі І. Федзюнінскі будзе адзначаны званнем Героя Мангольскай Народнай Рэспублікі. А вяртаючыся ў 1939 — 1940 гг., варта нагадаць, што 6 лютага 1940 г. палкоўнік Федзюнінскі прыняў камандаванне 82-й стралковай дывізіяй. З лістапада 1940 года ўжо генерал-маёр Іван Федзюнінскі быў камандзірам 15-га стралковага корпуса, войскі якога былі раскватараваны ў раёне Брэста і Ковеля. У адрозненні ад іншых часцей і злучэнняў падраздзяленні корпуса паспяхова вялі абарончыя баі і нанеслі некалькі істотных контратак па наступаючых нямецкіх войсках. У адным з баёў Федзюніскі быў паранены і па распараджэнню камандуючага фронтам быў дастаўлены на самалёце ў Маскву. Пасля для генерала былі баі пад Ленінградам... Вапяваў Іван Іванавіч і ў Беларусі. Удзельнічаў у Гомельска-Рэчыцкай аперацыі. Ганаровы грамадзянін Гомеля... Сярод узнагарод І. Федзюнінскага — і два мангольскіх ордэны Сухэ-Батара, два мангольскіх ордэны «За баявыя заслугі»...\n13 жніўня Еўдкаія Лось робіць запіс яшчэ ў Маскве: «З раніцы набліжаю да сябе Манголію: чытаю вершы са зборнкіа „Да сонца“, які хутка выйдзе ў Маскве, у мяне — аркушы. Багата ў кніжцы імён, многа добрых вершаў. З ходу, як кажуць, пераклала адзін, пад настрой трапіў:\nКалісьці ў жураўля, што плыў да птушанят,\nКаменнем я кідаў, такі маленькі кат.\nУстаўшы на страмёнах над травой,\nЯ птушку ў небе зацінаў пятлёй...\nТады не ведаў я, як кідаешся ты,\nПачуўшы плач сыночка з-за вярсты...\nКалі б я ведаў пра такі парыў,\nНіколі б жорсткі з птушкаю не быў...\nМалады паэт Д. Найманджын...»\nА даляцелі ў Манголію 15 жніўня 1969 г. На гутарцы ў СП Манголіі спадарыня Удвал паведаміла праграму сустрэч на мангольскай зямлі... Некалькі слоў пра Санамын Удвал. Мангольская пісьменніца нарадзілася ў 1921 годзе. Здаецца, і не нашмат старэй за нашу Еўдакію Лось... Нарадзілася Санамын Удвал у самоне Дашынчылэн Булганскага аймака ў сям’і арата. У 1943 годзе закончыла Маскоўскі інстытут усходазнаўства. Пасля — Вышэйшую партыйную школу ва Улан-Батары, а затым — Вышэйшую партыйную школу ЦК КПСС у Маскве. Літаратурная творчасцю замйалася з 1938 года. Аўтар кніг «Мы сустрэнемся», «Першыя трынаццаць» і іншых выданняў, а таксама рамана «Вялікі лёс». У 1956 годзе Санамын Удвал была адзначана Залатым медалём Міра імя Фрэдэрыка Жаліо-Кюры. У 1978 годзе за раман «Вялікі лёс» атрымала Дзяржаўную прэмію Манольскай Народнай Рэспублікі...\n«На стале перад сабой, — запісвае ў „Мангольскі дзённіку“ Еўдакія Лось, — я паставіла мінскі здымачак — вось і ты са мною, сынок, аж у Манголіі! За акном шуміць горная рэчачка, растуць елкі з мяккімі лапкамі — лістоўніцы, папважна лятае пухнатая рыжая птушка...\nА днём у горадзе бачыла жывога вярблюда, з двума гарбамі! Вось бы табе на ім пакатацца!\nЧаго ты, дзетка, так плакаў? Дзіўнае і выключна жаноцкае ўражанне: паэт Тарва (прывітанне А. Вольскаму і П. Макалю, іх аднакашнік па Літкурсах) вазіў па горадзе, мы ўважліва аглядалі вуліц і будоўлі, парк у цэнтры і помнікі. Усё хораша, нова для былой Ургі. Усё заспакойвала , настройвала на звычайны працоўны лад. Але абсалютна спакойнай я адчула сябе, калі ўбачыла на вуліцы маладую цяжарную жанчыну... І дома ў нас многа такіх шчаслівых у сваім чаканні жанок...»\nНа вячэрняй сяброўскай бяседзе былі добрыя жарты і тосты. Свой першы і адзіны за сталом тост сказаў Канстанцін Міхайлавіч Сіманаў:\nЗа нашу Беларусь!.."\nСярод іншых мангольскіх сустрэч — і прыём у Цэнтральным Камітэце Мангольскай народна-рэвалюцыйнай партыі. На сустрэчы — усе сакратары ЦК на чале з Цэдэнбалам. Выступалі Канстанцін Сіманаў, Леў Славін, Сяргей Смірноў. І пісьменніца прыводзіць словы С. Смірнова: " — Мы яшчэ не зразумелі цалкам, — кажа Смірноў, — значэння Халхін-Гола. Тут быў набыты першы буйны вопыт у розных кірунках: перакідка войск на вялікія адлегласці; сумесныя дзеянні з брацкай арміяй; разгром японскіх войск — Японія не ўступіла ў вайну з СССР пасля, помнячы ўрок. Рэпетыцыя Сталінграда — той жа почырк разгрому і акружэння ворага..." Вытсупіла і беларуская паэтэса, нагадаўшы пра нядаўнюю гадавіну вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, пра новыя беларускія помнікі — Курган Славы і Хатынскі мемарыял. Успомніла пра двойчы Героя Савецкага Саюза Сяргея Грыцаўца... «Беларусы на Халхін-Голе былі! — Ён быў дужа высокі ростам! — кідае тав. Цэдэнбал і паказвае рукой угору.\n— Так, я бачыла на фотаздымку!..»\nНевялікае адступленне. У 2015 годзе ў Кітаі, у Сінцзянь-Уйгурскім аўтаномным раёне, я пазнаёміўся з кіраўніком творчай арганізацыі журналістаў Манголіі спадаром Галаарыдам, публіцыстам, перакладчыкам, кінасцэнарыстам. Запрасіў яго ў Беларусь... Так двойчы мангольскі літаратар прыязджаў у Мінск, удзельнічаў у розных сустрэчах беларускіх і замежных пісьменнікаў. І за гэтыя гады як мастак слова, як сябра Беларусі шмат добрага зрабіў для прапаганды беларускага мастацкага слова ў Манголіі. Пераклаў і выдаў кнігу «Санеты» народнага песняра Беларусі Янкі Купалы. Побач з мангольскім перакладам — і тэксты на беларускай і рускай мовах. А яшчэ спадар Галаарыд пераклаў і выдаў дакументальную аповесць пра нашага Сяргея Грыцаўца. Сяброўства наша з мангольскім перакладчыкамдоўжыцца і зараз. Нядаўна ён пераклаў раннія вершы Якуба Коласа — «Не бядуй!» і «Родныя вобразы». Несумненна, пераклады будуць надрукаваны ў Манголіі. А яшчэ — у кнізе «Якуб Колас на мовах народаў свету», якая павінна пабачыць свет у Мінску да 140-годдзя з дня нараджэння народнага песняра Беларусі ў 2022 годзе.\nУ Манголіі Еўдакія Лось напісала і верш «Бацькам Грыцаўца»: Ваш сын жывы,\nяму яшчэ не трыцаць год...\nВось назбіраў ён красак жменьку\nі аглядае самалёт...\nА вось ужо за шклом кабіны,\nсядзіць у шлеме баявым.\n...Разам з астатняй дэлегацыяй Еўдакія Лось пабывала ў мясцінах баёў. Ля помнікаў савецкім бацам. Прыняла ўдзел у канферэнцыі «Ваенна-патрыятычная тэма ў літаратуры». І нават даведалася, што такое дацан... Праўда, у апісанні ламаізма — адной з разнавіднасцяў будызма засталася ваяўнічай атэісткай... «...Яны сядзелі радамі, ногі ў клетку, на падлозе ці нейкіх непрыкметных лаўках, перабіралі ружанцы, шапталі малітвы, а па ўдару бубна, па голасу аднаго са старэйшых пачыналі спеў. Амаль усе старыя, брытагаловыя, у каравых чырвоных ці карычневых халатах. У дацане цесна, душна, паветра невыноснае. Мы абышлі кругом, агледзелі розныя цацачныя фігуркі грознага буды, розныя карабкі, хвасты, анучкі, што маюць тут нейкі сэнс. Пад нагамі на выхадзе сядзелі блізка адзін супрацб другога двое ўсохлых безвалосых мужчын, штось нюхалі па чарзе... „Наркаманы!“ — пачула я шэпт суседа і жахнулася...\nХутчэй на вуліцу, да жывых людзей і дрэў, да шчакастых карапузаў на коніках!\n— Ну, як? — знарок з усмешкай пытае К. Сіманаў.\n— Які жах! — шчыра кажу я і ўсю дарогу адсюль з цеплынёй думаю пра тое, колькі сапраўды зроблена ў Манголіі дзеля адраджэння нацыі!..»\nПабывалі пісьменнікі і ў пустыні Гобі. Запіс ад 22 жніўня: «... Гледзячы на бясконцую гэту зямлю, я думала трохі незвычайную думку. Вось прывыклі мы з вучнёўскай пары, што манголы некалі былі адно заваёўнікі ды разбуральнікі. А цяпер яны — пастухі, яны — ваўначосы, яны — спрадвечныя майстры па металу і скуры. Яны ж — і паэты прыроджаныя. Уяўляю сабе, як гучыць на схіле дня, у гэтай бязлюднай бязмежнасці песня!\nПа-свойму апаэтызаваны ўсе ступені жыця чалавека: яго нараджэнне, першая стрыжка валасоў, дзень паўналецця, жаніцьба. Паэзія ў арнаменце — для посуду, для збруі. Паэзія ў нацыянальным сімвале — саёмбо, які вынесены на дзяржаўны сцяг МНР. Паэзія ў легендах. Яшчэ на канцэрце ў Чойбалсане я заўважыла ў аркестры струнны інструмент з конскай галоўкай на грыфе — марынхур. Яго прыдумаў юнак луўсан, кажа легенда. Юнак жыў на поўначы краіны, а пакахаў красуню Янжын з Гобі. Убачыць яе і закахацца ён здолеў таму, што меў казачнага крылатага каня. Начамі крылаты конь пераносіў Луўсана да любай, — і не было на зямлі чалавека, шчаслівейшага за яго. Аднойчы злая жанчына, закаханая ў Луўсана, дазналася пра яго тайну. І калі ён вярнуўся з загадкавай краіны Гобі, яна пракралася ў стойла, падрэзала каню крылы, і конь загінуў. Знядолены юнак выразаў з палена галаву свайго друга, узяў з хваста некалькі валасоў, зрабіў музычны інструмент і пайшоў пехатой па вялікай Манголіі ад слёз і спяваў гаротныя песні аб загубленым каханні...» Напрыканцы !Мангольскага дзённіка" і такі запіс, зроблены ўжо ў Маскве: «Канчаю свой беглы дзённік. Перажыта больш, чым запісан. Неставала часу на запісы... Хутчэй да сыночка, у Мінск!»\n«Мангольскі дзённік» Еўдакіі Лось (1929 — 1977) нагадаў пра тое, што існуе такая тэма. Як беларуска-манголськія літаратурныя сувязі. Нагадаў, што ў беларускай і мангольскай літаратур ёсць розныя, часам нечаканыя стасункі. Што манголы перакладалі беларускую паэзію і прозу. Што беларусы перакладалі творы мангольскіх пісьменнікаў. Нагадалі пра тое, што свае ўражанні ад сустрэч з Манголіяй ёсць і ў празаіка, паэта, перакладчыка Алеся Бадака, празаіка Андрэя Федарэнкі, іншых беларускіх пісьменнікаў. Праўда, ужо з іншага часу, іншых дзесяцігоддзяў...


14 чэрвеня 2018 Як пройдзе парад 3 ліпеня\nУ Гродна пачынаецца падрыхтоўка да Дня Незалежнасці. Традыцыйна пройдзе парад войскаў гродзенскага гарнізона ў раёне Кургана Славы. У гэтым годзе новую праграму падрыхтавалі пазаштатны узвод ганаровай варты Купалаўскай Вну і зводны аркестр гродзенскага гарнізона. Як заўсёды відовішчнымі і масавымі будуць праходжанне пешай калоны з 9 парадных разлікаў, а таксама ваеннай тэхнікі з 27 адзінак. У гэтым годзе яе стане больш. На парадзе ў мінулы Дзень Незалежнасці ўдзельнічала 21 адзінка ваеннай тэхнікі.\nАнатоль Булаўка, намеснік камандуючага войскамі Заходняга аператыўнага камандавання:\n- У складзе механізаванай калоны будуць новыя вобразы ўзбраення, якія паступілі на ўзбраенне войскаў Заходняга аператыўнага камандавання. Для ўсяго асабовага складу гэта сур'ёзнае мерапрыемства. Ужо сёння поўным ходам ідзе падрыхтоўка. Рыхтуецца тэхніка, трэніруюцца парадныя разлікі.\nРэпетыцыі параду пройдуць з 26 па 28 чэрвеня. У першы дзень сваё майстэрства будзе адточваць пешая калона на Кургане Славы. А 27 і 28 чэрвеня ў 20.00 адбудуцца рэпетыцыі з праходжаннем механізаванай тэхнікі. Яшчэ да параду 3 ліпеня можна будзе ўбачыць майстэрства механікаў-вадзіцеляў і ўсю моц тэхнікі. У гэтыя дні будзе абмежаваны рух, пачынаючы з кальца на праспекце Касманаўтаў і заканчваючы скрыжаваннем каля прадпрыемства «Азот».


У пятніцу Мінск апанавала “Бібліяноч” — акцыя ў падтрымку чытання. Нацыянальная бібліятэка Беларусі прэзентавала “Нефармальны ракурс”: прапанавала наведаць 16 тэматычных пляцовак на любы ўзрост і густ (музыка, жывапіс, танцы, назіранні за зоркавым небам…). Навуковая бібліятэка БНТУ абрала тэму коміксаў і фантастыкі. У ліку паслуг Рэспубліканскай навуковай медыцынскай бібліятэкі — і лячэнне сапраўднымі п’яўкамі… Далучыліся да падзеі і сталічная Купалаўская бібліятэка, і Цэнтральная навуковая імя Якуба Коласа Нацыянальнай акадэміі навук краіны, кніжніцы ВНУ. Таксама ў праекце бібліятэкі Магілёва, Маладзечна і Баранавічаў.\nРэдактар Беларускага паэтычнага тэатра аднаго акцёра “Зніч” Белдзяржфілармоніі Зміцер Ермаловіч-Дашчынскі нагадаў: “23 красавіка адзначае юбілей дырэктар і мастацкі кіраўнік нашай установы Галіна Дзягілева”. Менавіта Галіна Аляксееўна пасля таго, як выканала больш за паўсотні роляў у віцебскім Тэатры імя Якуба Коласа, заснавала “Зніч”. У сённяшнім рэпертуары апошняга — 19 монаспектакляў, заснаваных на сусветнай і беларускай літаратурнай класіцы. Галіну Дзягілеву вылучаюць высокая павага да Слова, шчырасць ды самаадданасць у служэнні тэатральнаму мастацтву.\nУ Гальшанскай дзіцячай школе мастацтваў, што на Ашмяншчыне, працавала велікодная выстава маляваных, злепленых, вышываных і выразаных твораў. Куратарам выставы стала настаўнік класа выяўленчага мастацтва Настасся Місюкевіч.\nНа другі дзень Вялікадня жыхары аграгарадка Старое Сяло, што на Веткаўшчыне, адзначылі ля мясцовага Дома культуры свята сена. Вядучы метадыст па народных традыцыях і абрадах Гомельскага абласнога цэнтра народнай творчасці Людміла Мельнікава піша: “Сярод удзельнікаў мерапрыемства — і салісткі народнага фальклорнага гурта “Рэчанька”, без песень якіх гэта традыцыйнае мерапрыемства не абыходзіцца”.\nУ галерэі “Лабірынт” Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі працуе выстава “30 гадоў Беларускаму фонду культуры”. Яна адлюстроўвае выдавецкую дзейнасць арганізацыі. У экспазіцыі — перыядычныя выданні фонду, мастацкая, краязнаўчая, біяграфічная літаратура.\nБібліятэка-філіял № 3 цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы Гродна — не проста цэнтр сямейнага чытання. Тут дзейнічае яшчэ і клуб “Гродзенская лялька”. Ён узнік пасля сустрэчы двух таленавітых людзей: загадчык бібліятэкі Іна Сотнікава скончыла курсы па вырабе аўтарскай лялькі, якія вяла майстрыха Галіна Жамчужнікава. Жанчыны пасябравалі. Той момант можна лічыць днём нараджэння “…Лялькі”. Цяпер у ім — 30 лялечніц. Іх вырабы ўпрыгожваюць установу. “Выставы ладзяцца і па-за яе сценамі, — піша галоўны бібліятэкар аддзела маркетынгу Гродзенская гарадской цэнтральнай бібліятэкі імя Андрэя Макаёнка Алена Рубель. — Выязная экспазіцыя “Кнігі і лялькі”, да прыкладу, дзейнічала ў Шчучыне”.\nУ Ашмянскай раённай бібліятэцы аддзел абслугоўвання і інфармацыі правёў Дзень абітурыента “Кожнай прафесіі — слава і гонар”. Загадчык аддзела Святлана Галінская паведамляе, што ў мерапрыемстве прынялі ўдзел вучні сярэдняй школы № 2. Асобная ўвага, натуральна, была звернута на прафесію бібліятэкара.\nГалоўны бібліятэкар па арганізацыйна-маркетынгавай рабоце інфармацыйна-бібліятэчнага аддзела Гродзенскага раённага культурна-інфармацыйнага цэнтра Людміла Трубчык распавядае, што ў Верцялішкаўскай сельскай бібліятэцы працавала выстава старажытных царкоўных кніг і сучаснай духоўнай літаратуры. Мерапрыемства прысвечана 500-годдзю беларускага кнігадрукавання.\nПаведамляе метадыст Палаца мастацтваў Бабруйска Ірына Аўсяннікава. У горадзе ўпершыню прайшоў конкурс тэатральнага мастацтва “У святле сафітаў Бабруйск!” у рамках рэспубліканскай акцыі “Культурная сталіца Беларусі-2017”, гарадской акцыі “Тэатральныя сустрэчы ў Бабруйску” і 630-годдзя горада. Гран-пры атрымаў тэатральны калектыў Дзіцячай школы мастацтваў № 1 імя Яўгена Цікоцкага.\nІнфармацыя ад старшага навуковага супрацоўніка Бабруйскага ж краязнаўчага музея Іны Аўсейчык. Супрацоўнікі яго вырашылі аддзячыць чацвёртакласнікаў сярэдняй школы № 18 за частыя экскурсіі і прапанавалі ім квэст “Прысвячэнне ў юныя бабруйчане”. У музейных залах трэба было знайсці адказы на пытанні, звязаныя з гісторыяй і культурай Бабруйска. Выпрабаванні чакалі дзяцей і за музейнымі сценамі.\nБеларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, як распавядае памочнік яго дырэктара Мікалай Шаўчэнка, наведала парламенцкая дэлегацыя Кітайскай Народнай Рэспублікі на чале са Старшынёй Пастаяннага камітэта Усекітайскага сходу народных прадстаўнікоў Чжан Дэцзянам. Дэлегацыя высока ацаніла фотавыставу “Беларусь і Кітай. Вехі баявога братэрства”.\nНастаўнік дзіцячай школы мастацтваў № 3 Барані Наталля Латышава піша пра адкрыты гарадскі агляд-конкурс “Веснавая вясёлка”: “У ім удзельнічалі скрыпачы і віяланчэлісты з Віцебска і трох аршанскіх ДШМ. Дыплом лаўрэата першай ступені атрымаў наш дзевяцігадовы Руслан Крывіцкі (настаўнік Ірына Зубоўская, канцэртмайстар Аксана Біндарава)”.\nУ Касцюковіцкім раённым цэнтры культуры прайшоў восьмы раённы агляд-конкурс мастацкай самадзейнасці працоўных калектываў і прадпрыемстваў “Белы бусел”. Пра гэта напісала намеснік дырэктара цэнтралізаванай клубнай сістэмы Касцюковіцкага раёна Наталля Дробышава.\nУ сталічным спартыўна-забаўляльным комплексе “Falcon Club” мастачка Ніка Сандрас адкрыла першы ў Беларусі фестываль інклюзіўнага мастацтва “МЫЁСЦЬ”. На выставе прэзентавана 200 карцін мастакоў-самавукаў, дзяцей з хоспіса і насельнікаў псіханеўралагічнага дома-інтэрната № 3. Фестываль, які доўжыцца да 7 мая, прапаноўвае бясплатныя майстар-класы, арт-тэрапію.


У Полацк - на выхадныя: што паглядзець у самым старажытным беларускім горадзе - 26.05.2022, Sputnik Беларусь\nУ Полацк - на выхадныя: што паглядзець у самым старажытным беларускім горадзе\nПолацк сёлета адзначае 1160-годдзе. Адмыслова да гэтай даты мы сабралі для вас невялікі гайд. Выбраць было складана: бо ў горадзе столькі славутасцяў, што за... 26.05.2022, Sputnik Беларусь\nАле калі ў вас ёсць 1-2 дні на шпацыр па найстаражытным беларускім горадзе, то лавіце спіс must see месцаў, якія павінен убачыць кожны.Сафійскі саборПершым у спісе абавязковых да прагляду месцаў ва ўсіх турыстаў значыцца Сафійскі сабор. Месца па-сапраўднаму ўнікальнае: гэта першы мураваны храм, пабудаваны ў Беларусі.У Полацку Сафія з'яўляецца пасля аднайменных "старэйшых сясцёр" у Кіеве і Ноўгарадзе - у XI стагоддзі. Пабудаваны храм па ўзоры сабора ў Канстанцінопалі. Да нашых дзён дайшлі фрагменты першага мура таго часу (іх можна ўбачыць, калі спусціцца ў падзямелле-крыпту) і фрэскавыя роспісы.А якая неверагодная акустыка! Кожную нядзелю ў канцэртнай зале Сафійскага сабора можна паслухаць арган, тут рэгулярна праходзяць канцэрты старажытнай і сучаснай камернай музыкі. Валун, які выконвае жаданніПалюбаваўшыся маляўнічымі краявідамі ў наваколлях сабора (а ён жа размяшчаецца на беразе Заходняй Дзвіны), прама каля храма адшукайце валун XII стагоддзі – Барысаў камень, які цудам захаваўся да нашых дзён.Яшчэ тры ацалелыя камяні, надпісы на якіх выбіў сам князь Барыс Усяславіч, стаяць у Браслаўскім і Вілейскім раёнах, а таксама ў Маскве. Астатнія ж помнікі эпіграфікі былі знішчаны савецкай уладай.Гавораць, што Барысаў камень выконвае жаданне. Але рытуал трэба правесці правільна, таму запамінайце: трэба дакрануцца да валуна, загадаць жаданне, тройчы яго абыйсці і верыць, што хутка ўсё выканаецца.Прагулка па Ніжне-ПакроўскайАд Сафійскага сабора абавязкова прагуляйцеся па сапраўднай славутасці горада - вуліцы Ніжне-Пакроўскай (якая, на шчасце, вярнула сваю гістарычную назву і была перайменаваная з вуліцы Леніна). Уключайце аўдыягід і атрымлівайце асалоду ад архітэктуры адной з найстаражытнейшых вуліц Полацка.Па правай руцэ – маляўнічыя віды на Заходнюю Дзвіну, а з другога боку – помнікі архітэктуры XVII-XIX стагоддзяў. Тут захаваўся будынак былой лютэранскай царквы (вы дакладна не пройдзеце міма: заўважыце: чырвоная цэгла, высокі шпіль – адзіны помнік неаготыкі ў Полацку). Цяпер тут краязнаўчы музей, экспазіцыі якога вельмі хваляць турысты.Абавязкова зайдзіце ў Музей беларускага кнігадрукавання, які размясціўся ў былых карпусах Полацкага Багалянскага мужчынскага праваслаўнага манастыра XVIII стагоддзя. Тут захоўваюцца ўнікальныя экспанаты – старажытныя пісьмёны і кнігі, статуты ВКЛ, рэканструяваная друкарня XVII-XVIII стагоддзяў. Бярыце экскурсію – яе праводзяць на беларускай мове і расказваюць вельмі шмат цікавых фактаў пра кнігадрукаванне.Па шляху можна зазірнуць у Музей сярэднявечнага рыцарства - экскурсіі, дапоўненыя анімацыяй, можна прымерыць рыцарскія даспехі, патрымаць у руках сапраўдную зброю і нават пастраляць з лука ва ўнутраным дворыку.Першая навучальная ўстанова БеларусіНепадалёк ад Сафійскага сабора можна ўбачыць будынак былога Іезуіцкага калегіума, заснаванага ў 1580 годзе. Цяпер гэта адзін з карпусоў Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Абавязкова прагуляйцеся па яго дворыках: тут максімальна ўзноўлена атмасфера той эпохі.А яшчэ ёсць знакаміты полацкі гадзіннік, і кожную гадзіну ён ажывае: пад студэнцкі гімн павітаць мінакоў выходзяць фігуркі знакамітых ураджэнцаў полацкай зямлі.Самы "беларускі" помнікПомнік літары "Ў" – самы незвычайны і ўнікальны ў сваім родзе: ні ў адным беларускім горадзе, мабыць, няма больш беларускай славутасці. "У нескладовае" ў Полацку – гэта не толькі эксклюзіўны помнік нашай "мове", але і ўсёй унікальнай своеасаблівасці беларускага народа і культуры.Цэнтр ЕўропыНепадалёк таксама на праспекце Ф.Скарыны (абавязкова тут прайдзіцеся) геаграфічны цэнтр Еўропы адзначаны адпаведным помнікам. Праўда, Полацак - не зусім дакладная кропка, самы "цэнтральны цэнтр" знаходзіцца ў 60 кіламетрах ад самога помніка, на возеры Шо.А яшчэ можна купіць сертыфікат, які пацвярджае, што ты пабываў у самым цэнтры Еўропы - у помніка ёсць спіс адрасоў, дзе такое пасведчанне прадаюць.Горад мастоўПолацак стаіць на трох рэках, таму нядзіўна, што тут столькі мастоў. Самы вядомы - мост Чырвоны праз Палату. Але назва ў яго звязана са страшнымі падзеямі: падчас баёў у Айчынную вайну 1812 года ён быў поўнасцю заліты крывёй. Менавіта праз гэты мост расійскія войскі прыйшлі ў Полацак, каб вызваліць яго ад французаў.Але больш за ўсё ў турыстаў выклікае цікавасць падвесны пешаходны мост праз гэтую ж раку, які пасля рамонту мае зусім іншы выгляд. У народзе яго нават завуць "мостам пацалункаў" і бо нездарма: атмасфера і выгляды тут сапраўды спрыяюць рамантычным настроям.У гараджан, дарэчы, ёсць традыцыя: маладыя павінны аб'ехаць пяць галоўных мастоў горада, не праехаўшы па адным і тым жа двойчы - і будзе вам шчасце!Галоўная святыняАбавязкова наведайце і Спаса-Еўфрасіннеўскі манастыр – найстаражытнейшы ў Беларусі помнік праваслаўя, дзе захаваліся ўнікальныя фрэскі з часоў яго заснавання ў XII стагоддзі. У старажытнай царкве Спаса на тэрыторыі манастыра знаходзяцца мошчы прападобнай Еўфрасінні.Менавіта тут захоўвалася галоўная беларуская рэліквія, на жаль, страчаная ў гады Вялікай Айчыннай вайны - крыж Еўфрасінні Полацкай, падораны манастыру ў 1161 годзе.Рушнікі і вышыванкіДарэчы, тым, у каго плануецца вяселле, ёсць нагода зазірнуць яшчэ і ў Музей традыцыйнага ручнога ткацтва Паазер'я. Тут гатовы правесці аўтэнтычны абрад, які дапаможа маладой сям'і здабыць дабрабыт і шчасце.Таксама на Sputnik:\nполацк, выхадныя, культура, рэлігія\n© SputnikВіды Полацка\nПолацк сёлета адзначае 1160-годдзе. Адмыслова да гэтай даты мы сабралі для вас невялікі гайд. Выбраць было складана: бо ў горадзе столькі славутасцяў, што за адны выхадныя не паглядзіш.\nАле калі ў вас ёсць 1-2 дні на шпацыр па найстаражытным беларускім горадзе, то лавіце спіс must see месцаў, якія павінен убачыць кожны.\nПершым у спісе абавязковых да прагляду месцаў ва ўсіх турыстаў значыцца Сафійскі сабор. Месца па-сапраўднаму ўнікальнае: гэта першы мураваны храм, пабудаваны ў Беларусі.\n© SputnikСафійскі сабор Полацка\nСафійскі сабор Полацка\nУ Полацку Сафія з'яўляецца пасля аднайменных "старэйшых сясцёр" у Кіеве і Ноўгарадзе - у XI стагоддзі. Пабудаваны храм па ўзоры сабора ў Канстанцінопалі. Да нашых дзён дайшлі фрагменты першага мура таго часу (іх можна ўбачыць, калі спусціцца ў падзямелле-крыпту) і фрэскавыя роспісы.\nА якая неверагодная акустыка! Кожную нядзелю ў канцэртнай зале Сафійскага сабора можна паслухаць арган, тут рэгулярна праходзяць канцэрты старажытнай і сучаснай камернай музыкі.\nВалун, які выконвае жаданні\nПалюбаваўшыся маляўнічымі краявідамі ў наваколлях сабора (а ён жа размяшчаецца на беразе Заходняй Дзвіны), прама каля храма адшукайце валун XII стагоддзі – Барысаў камень, які цудам захаваўся да нашых дзён.\n© SputnikСафійскі сабор\nЯшчэ тры ацалелыя камяні, надпісы на якіх выбіў сам князь Барыс Усяславіч, стаяць у Браслаўскім і Вілейскім раёнах, а таксама ў Маскве. Астатнія ж помнікі эпіграфікі былі знішчаны савецкай уладай.\nГавораць, што Барысаў камень выконвае жаданне. Але рытуал трэба правесці правільна, таму запамінайце: трэба дакрануцца да валуна, загадаць жаданне, тройчы яго абыйсці і верыць, што хутка ўсё выканаецца.\nПрагулка па Ніжне-Пакроўскай\nАд Сафійскага сабора абавязкова прагуляйцеся па сапраўднай славутасці горада - вуліцы Ніжне-Пакроўскай (якая, на шчасце, вярнула сваю гістарычную назву і была перайменаваная з вуліцы Леніна). Уключайце аўдыягід і атрымлівайце асалоду ад архітэктуры адной з найстаражытнейшых вуліц Полацка.\n© SputnikВиды Полоцка\nПа правай руцэ – маляўнічыя віды на Заходнюю Дзвіну, а з другога боку – помнікі архітэктуры XVII-XIX стагоддзяў. Тут захаваўся будынак былой лютэранскай царквы (вы дакладна не пройдзеце міма: заўважыце: чырвоная цэгла, высокі шпіль – адзіны помнік неаготыкі ў Полацку). Цяпер тут краязнаўчы музей, экспазіцыі якога вельмі хваляць турысты.\n© SputnikМузеи Полоцка\nАбавязкова зайдзіце ў Музей беларускага кнігадрукавання, які размясціўся ў былых карпусах Полацкага Багалянскага мужчынскага праваслаўнага манастыра XVIII стагоддзя. Тут захоўваюцца ўнікальныя экспанаты – старажытныя пісьмёны і кнігі, статуты ВКЛ, рэканструяваная друкарня XVII-XVIII стагоддзяў. Бярыце экскурсію – яе праводзяць на беларускай мове і расказваюць вельмі шмат цікавых фактаў пра кнігадрукаванне.\n© Sputnik / Елена СеменоваМузей белорусского книгопечатания в Полоцке\nПа шляху можна зазірнуць у Музей сярэднявечнага рыцарства - экскурсіі, дапоўненыя анімацыяй, можна прымерыць рыцарскія даспехі, патрымаць у руках сапраўдную зброю і нават пастраляць з лука ва ўнутраным дворыку.\nПершая навучальная ўстанова Беларусі\nНепадалёк ад Сафійскага сабора можна ўбачыць будынак былога Іезуіцкага калегіума, заснаванага ў 1580 годзе. Цяпер гэта адзін з карпусоў Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Абавязкова прагуляйцеся па яго дворыках: тут максімальна ўзноўлена атмасфера той эпохі.\n© SputnikПолоцкий государственный университет\nА яшчэ ёсць знакаміты полацкі гадзіннік, і кожную гадзіну ён ажывае: пад студэнцкі гімн павітаць мінакоў выходзяць фігуркі знакамітых ураджэнцаў полацкай зямлі.\nСамы "беларускі" помнік\nПомнік літары "Ў" – самы незвычайны і ўнікальны ў сваім родзе: ні ў адным беларускім горадзе, мабыць, няма больш беларускай славутасці. "У нескладовае" ў Полацку – гэта не толькі эксклюзіўны помнік нашай "мове", але і ўсёй унікальнай своеасаблівасці беларускага народа і культуры.\n© SputnikГеографический центр Европы и памятник букве "Ў"\nНепадалёк таксама на праспекце Ф.Скарыны (абавязкова тут прайдзіцеся) геаграфічны цэнтр Еўропы адзначаны адпаведным помнікам. Праўда, Полацак - не зусім дакладная кропка, самы "цэнтральны цэнтр" знаходзіцца ў 60 кіламетрах ад самога помніка, на возеры Шо.\nА яшчэ можна купіць сертыфікат, які пацвярджае, што ты пабываў у самым цэнтры Еўропы - у помніка ёсць спіс адрасоў, дзе такое пасведчанне прадаюць.\nПолацак стаіць на трох рэках, таму нядзіўна, што тут столькі мастоў. Самы вядомы - мост Чырвоны праз Палату. Але назва ў яго звязана са страшнымі падзеямі: падчас баёў у Айчынную вайну 1812 года ён быў поўнасцю заліты крывёй. Менавіта праз гэты мост расійскія войскі прыйшлі ў Полацак, каб вызваліць яго ад французаў.\nАле больш за ўсё ў турыстаў выклікае цікавасць падвесны пешаходны мост праз гэтую ж раку, які пасля рамонту мае зусім іншы выгляд. У народзе яго нават завуць "мостам пацалункаў" і бо нездарма: атмасфера і выгляды тут сапраўды спрыяюць рамантычным настроям.\nУ гараджан, дарэчы, ёсць традыцыя: маладыя павінны аб'ехаць пяць галоўных мастоў горада, не праехаўшы па адным і тым жа двойчы - і будзе вам шчасце!\nАбавязкова наведайце і Спаса-Еўфрасіннеўскі манастыр – найстаражытнейшы ў Беларусі помнік праваслаўя, дзе захаваліся ўнікальныя фрэскі з часоў яго заснавання ў XII стагоддзі. У старажытнай царкве Спаса на тэрыторыі манастыра знаходзяцца мошчы прападобнай Еўфрасінні.\n© SputnikФрэскі Сафійскага сабора ў Полацку\nФрэскі Сафійскага сабора ў Полацку\nМенавіта тут захоўвалася галоўная беларуская рэліквія, на жаль, страчаная ў гады Вялікай Айчыннай вайны - крыж Еўфрасінні Полацкай, падораны манастыру ў 1161 годзе.\nРушнікі і вышыванкі\nДарэчы, тым, у каго плануецца вяселле, ёсць нагода зазірнуць яшчэ і ў Музей традыцыйнага ручнога ткацтва Паазер'я. Тут гатовы правесці аўтэнтычны абрад, які дапаможа маладой сям'і здабыць дабрабыт і шчасце.\nПрыродная прыгажосць і палацавыя ансамблі: што паглядзець у Беларусі\nПадарожнікам у дапамогу: колькі каштуюць нумары ў гасцініцах Расіі і Беларусі?\nІзраіль змяніў правілы ўезду для беларусаў


Захапіце з сабой спартыўную форму і добры настрой: стартаваў раённы моладзевы праект “ТатаЗала” — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nЗдаровую альтэрнатыву кмп’ютарам, смартфонам і тэлевізару ў суботні вечар знайшлі актывісты грамадскага аб’яднання “Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі”.\nВось і на Дзятлаўшчыне з ініцыятывы раённага камітэта ГА “БРСМ” 29 лютага стартаваў моладзевы праект з інтрыгуючай і загадкавай назвай – “ТатаЗала”. Паўдзельнічаць у ім бясплатна могуць таты раёна і іх дзеці. Кожную апошнюю суботу месяца з 16 да 17 гадзін дзверы для іх адкрывае трэнажорная зала дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы горада Дзятлава па адрасе: вуліца Чапаева, 18.\nГэты моладзевы праект дапамагае бацькам зблізіцца з дзецьмі за спартыўнымі гульнямі і трэніроўкамі, а таксама дае адпачынак ці магчымасць заняцца неадкладнымі хатнімі справамі матулям дзетак.\nШто цікавага адбылося ў дзень старту праекта, карэспандэнтка даведалася, далучыўшыся да яго ўдзельнікаў і завітаўшы на адкрыццё.\nІніцыятыву БРСМ ацанілі сем’і Урбановічаў, Бахараў, Добышаў. Так сталася, што ў першы дзень праекта ў зале сабраліся таты і сыны, затое настрой тут панаваў па-сапраўднаму спартыўна-баявы.\nПрысутных павітала першы сакратар раённага камітэта ГА “БРСМ” Кацярына Хілімончык. Яна расказала, што праект “ТатаЗала” скіраваны на фізічнае, спартыўнае, культурнае развіцце дзяцей і моладзі. Ён заклікае да здаровага ладу жыцця і дае магчымасць татам падаваць прыклад сваім дзецям, каб і яны далучаліся да актыўнага ладу жыцця і заняткаў фізкультурай і спортам. “Запусціць” праект вырашылі на базе трэнажорнай залы дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы, у далейшым запыты яго ўдзельнікаў будуць вывучацца і, магчыма, заняткі будуць перанесены і ў спартыўныя залы, і на пляцоўкі пад адкрытым небам. Моладзевы лідар заклікала і іншых татаў раёна разам з сыночкамі і дочкамі прыходзіць у “ТатаЗалу”, а таксама зазначыла, што ёсць ідэя ў перспектыве арганізаваць на Дзятлаўшчыне і “МамаЗалу”.\nЗаняткі пачаліся пад гукі дынамічнай музыкі, таты і дзеці выбіралі трэнажоры на свой густ і па сваіх сілах. Калі ім была патрэбна парада ці падказка, на дапамогу прыходзіла інструктар-метадыст Кацярына Скрабук.\nПраз гадзіну трэніровак карэспандэнтка пацікавілася ў дзяцей і дарослых, як яны звычайна бавяць час суботнім вечарам і ці спадабалася ім моладзевая ініцыятыва.\nСям’я Бахараў, тата Яўген:\n– Традыцыйны суботні адпачынак для мяне – гэта лазня, прырода, сям’я. Звычайна аддаю перавагу актыўным відам заняткаў, таму паход у “ТатаЗалу” быў вельмі дарэчы. Уражанні проста цудоўныя, бо раней я захапляўся цяжкай атлетыкай. Вось і сёння, пакуль наша матуля займаецца суботняй ўборкай і прыглядвае за малодшым Багданам, які захварэў, мы з Маркам з задавальненнем патрэніраваліся. У наступны раз прыйдзем сюды абавязкова, спадзяюся ўжо і з малодшым сынам, якому тры з паловай гадкі. Ён вялікі непаседа, яму тут, безумоўна, спадабаецца.\nСын Яўгена – Марк, першакласнік:\n– Мне больш за ўсё спадабалася бегавая дарожка. Я люблю бавіць час з татам. Разам мы гуляем у шашкі і мяч, глядзім тэлевізар, ходзім на двор. Вельмі хачу прыйсці сюды яшчэ, бо тут цікава і шмат трэнажораў.\nСям’я Урбановічаў, тата Аляксей:\n– Суботнім вечарам мы можам дома з сям’ёй наладзіць турнір па дартсе, у які паспяхова гуляе нават наша мама. У мяне трое сыноў і я стараюся, каб яны былі актыўнымі, таму ў кожнага ёсць свой мяч, клюшка, веласіпед, разам бываем і ў басейне. Праз дарогу ад нашага дома лес, туды пастаянна ходзім гуляць з сабакам. На жаль, сёння дома засталіся двое сыноў, якія захварэлі. Гэта чацвёртакласнік Ваня і выхаванец дзіцячага садка Міця. У “ТатаЗалу” мы прыйшлі ўдваіх з Кірылам. Спадзяюся, што ў наступны раз наша “каманда” будзе ў поўным складзе. Заняткі ў трэнажорнай зале – гэта выдатны адпачынак, праўда, у будні на яго не хапае часу. А вось суботнім вечарам – самае тое.\nСын Аляксея – Кірыл, шасцікласнік:\n– Я люблю спорт. З татам больш за ўсё падабаецца катацца на веласіпедах. Таксама наведваю заняткі па хакеі, футболе, у гімназіі, дзе вучуся, гуляю з сябрамі ў тэніс. У трэнажорнай зале мне таксама вельмі спадабалася, прыйдзем сюды ў наступны раз абавязкова.\nРазвітваліся наведвальнікі заняткаў па-сяброўску цёпла і да наступных сустрэч. А моладзевы праект прадаўжаецца, прыходзьце у “ТатаЗалу” кожную апошнюю суботу месяца – не пашкадуеце!\nКалонка рэдактара. Месца, дзе спяваюць салаўі


Як змянілася жыццё астраўчан з-за пандэміі каронавіруса\nГлавная→Новости→Новости→Як змянілася жыццё астраўчан з-за пандэміі каронавіруса\n08:49 / 30.04.2020\nАстраўчане і госці горада расказалі карэспандэнту «раёнкі», як змянілася іх жыццё з-за пандэміі каронавіруса.\nАндрэй Калтан, тынкоўшчык:\n– Сачу за навінамі пра распаўсюджванне каронавіруса ў інтэрнэце – на жаль, статыстыка не радуе. Аднак медыкі прагназуюць, што праз тры-чатыры тыдні хвароба ў Беларусі пойдзе на спад – гэтага чакаю з нецярпеннем. У маім жыцці нічога не змянілася: працую, хаджу ў магазін і сустракаюся з сябрамі. Наколькі мне вядома, найбольш падвержаныя захварэць на вірус пажылыя людзі, таму ім трэба быць больш пільнымі.\nРэгіна Міхневіч, пенсіянерка:\n– Без патрэбы стараюся не выходзіць з кватэры. У сумачцы ёсць маска, надзяваю яе, калі заходжу ў магазін ці на пошту, а на вуліцы не нашу. Не разумею панікі, якую людзі разводзяць вакол гэтага каронавіруса, – трэба берагчы здароўе і не паліць сабе нервы.\nДзіяна Паршутовіч, студэнтка:\n– Я атрымліваю спецыяльнасць «повар-прадавец» у Ашмянскім аграрна-эканамічным каледжы. На заняткі студэнты ходзяць выключна ў масках і маюць пры сабе антысептыкі. Некаторыя групы вучацца дыстанцыйна. Цяпер у мяне вытворчая практыка ў кафэ «Форт». Праўда, у святле апошніх падзей некалькі тыдняў мы не працуем. Спадзяюся, што сітуацыя неўзабаве зменіцца да лепшага.\nСвятлана Раманоўская, намеснік дырэктара:\n– Стала радзей сустракацца з сябрамі, абмежавала кантакты з мамай. На два тыдні трэнеры нашай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы алімпійскага рэзерву пайшлі ў адпачынак – на трэніроўкі стала прыходзіць па адным-два дзіцяці. Разумею бацькоў, якія перасталі адпускаць сыноў і дачок на спартыўныя заняткі, – кожны хвалюецца за сваё жыццё і здароўе блізкіх.\nІрына Новікава, у адпачынку па доглядзе дзіцяці, з сынам Максімам:\n– У сувязі з пандэміяй каронавіруса лад жыцця нашай сям’і змяніўся кардынальна. З сынам ходзім на прагулкі, але стараюся не бываць у шматлюдных месцах. Сталі часцей мыць рукі, пасля вяртання з вуліцы абавязкова апрацоўваем іх антысептыкам. За прадуктамі ў магазін ходзіць толькі муж. Часцей раблю вільготную ўборку ў кватэры і праціраю дэзынфіцыруючымі сродкамі паверхні, ручкі дзвярэй. Думаю, што такія меры перасцярогі не будуць лішнімі.


21 люты 2019, 07:30 абноўлена 21 люты 2019, 13:13\nБеларускія інтэрнэт-сэрвісы, карысныя ня толькі ў Дзень роднай мовы 21 лютага: слоўнікі, каталёгі, даведнікі...\nКаб праверыць правапіс па-беларуску\n«Добрапіс» — праверка артаграфіі як паводле афіцыйнага правапісу («наркамаўкі»), так і паводле клясычнага («тарашкевіцы») ад вядомага мовазнаўцы Зьмітра Саўкі (1965–2016) і тэлеканалу «Белсат».\nМожна таксама ўсталяваць праверку правапісу ў тэкставыя рэдактары Microsoft Office, LibreOffice і OpenOffice, а таксама ў браўзэры Mozilla Firefox і Thunderbird. Спампаваць такія пашырэньні можна з сайту «Беларускі N-корпус», які ствараецца пры ўдзеле супрацоўнікаў Інстытуту мовазнаўства імя Якуба Коласа.\nКаб перакласьці слова\nSlounik.org — набор з амаль сотні аблічбаваных беларускіх слоўнікаў з пошукам, які ад 2002 году зьбірае каманда «Беларускай палічкі». Ёсьць ня толькі беларуская і расейская мовы, але і ангельская, польская, ідыш, вугорская…\n«Скарнік» — яшчэ адзін інтэрнэт-слоўнік з пошукам. За аснову ўзяты тлумачальны пяцітамовік 1977–1984 гг. і акадэмічны расейска-беларускі слоўнік пад агульнай рэдакцыяй Кандрата Крапівы. Стваральнікі інтэрнэт-вэрсіі Алег Мазок і Серж Літ іх памалу рэдагуюць і дапаўняюць. Мовы — толькі расейская і беларуская. Ёсьць мабільная праграма для Android.\nКаб перакласьці цэлы тэкст\n«Белазар» — інтэрнэт-сэрвіс праграміста Алега Азароўскага, які перакладае з расейскай на беларускую і наадварот, і нярэдка робіць гэта лепей за славуты Google Translate. Вядомы старэйшым карыстальнікам як бясплатная «офлайнавая» праграма для Windows.\nКаб спытаць пра мову іншых\nНа Facebook зь нядаўняга часу дзейнічае суполка «Толькі пра мову», якую мадэруе Радыё Свабода. Карыстальнікі там абменьваюцца інфармацыяй і спасылкамі, а нярэдка і проста пытаюць, як правільна нешта напісаць або сказаць. На момант публікацыі абмеркаваньні дастаткова актыўныя. На пытаньні там адказвае і аўтар Свабоды Вінцук Вячорка — ён жа суаўтар збору правілаў «Беларускі клясычны правапіс» (PDF).\nКаб спампаваць кнігі\n«Беларуская палічка» — збор бясплатных электронных кніг (і мастацкіх, і навуковых), а таксама газэтаў, часопісаў, слоўнікаў, аўдыёкніг і іншага. Працуе ад 1996 году, заснаваная беларускім студэнтам з Аўстрыі Андрусём Жвірам коштам уласнай стыпэндыі. Ёсьць праграма для Android і спэцыяльны дзіцячы разьдзел «Краіна казак».\n«Камунікат» — яшчэ адна бясплатная інтэрнэт-бібліятэка, усяго на чатыры гады маладзейшая за «Палічку», заснаваня беластоцкім журналістам Яраславам Іванюком у якасьці старонкі бюлетэню Беларускай рэдакцыі Польскага радыё. Ёсьць вялікі архіў гістарычных пэрыёдыкаў.\nКаб здабыць матэрыялы для маленькіх дзяцей і школьнікаў\n«Нашыя дзеткі» — сайт пра гадаваньне дзяцей па-беларуску з карыснай інфармацыяй пра адукацыю і здароўе, дзіцячай літаратурай і гульнямі, а таксама бацькоўскім форумам. Аўтары ідэі праекту, запушчанага ў 2006 годзе, — Крысьціна Вітушка, Юлія Малахоўская і Аліна Стэфановіч.\n«Настаўнік» — сайт з матэрыяламі для настаўнікаў і школьнікаў, які працуе ад 2005 году. Ёсьць сьпіс школаў і дзіцячых садкоў зь беларускай мовай навучаньня. Рэдактарка сайту — Тамара Мацкевіч\nКаб усталяваць унівэрсальную раскладку клявіятуры\n«Драўляны зэдлік» — прыватны сайт аднаго праграміста, які падпісваецца як Я. Зэдлік, на якім можна спампаваць пашыраныя тыпаграфскія раскладкі для Windows зь беларускай кірыліцай і лацінкай. З такой раскладкай можна не пераключацца паміж расейскай і беларускай мовамі — і можна зрабіць гэтаксама на Android.\nНаогул жа, на Android шырокі выбар беларускіх раскладак клявіятуры. На iOS выбар альтэрнатыўных раскладак вузейшы, затое з 11-й вэрсіі гарантавана ёсьць стандартная беларуская.\nКаб даведацца, дзе абслугоўваюць па-беларуску\nSvaje.by, Nabyvaj.by і Say.by — інтэрнэт-каталёгі кампаніяў і бізнэсаў, якія карыстаюцца беларускай мовай і могуць абслужыць па-беларуску, выкарыстоўваюць беларускую мову ў рэкляме і аздабленьні або падтрымліваюць прабеларускія культурныя праекты. Першы стварыла каманда пад кіраўніцтвам Паўла Коласа, другі — Алесь Лагвінец і Пятро Маркелаў пры падтрымцы Таварыства беларускай мовы, трэці — праграміст Аляксандр Шастаковіч.\nКаб паглядзець матэрыялы з моўных курсаў\n«Мова нанова» — бясплатныя «офлайнавыя» курсы беларускай мовы, якія ладзяцца пад кіраўніцтвам Глеба Лабадзенкі ў больш як дзясятку гарадоў Беларусі ад 2014 году. Гэта ня школьныя заняткі, а тэматычныя лекцыі, нярэдка з удзелам вядомых беларусаў. На сайце ёсьць архіў прэзэнтацыяў з заняткаў і розныя матэрыялы, зьвязаныя зь беларускай мовай — тэсты, дзіцячыя казкі, зьвесткі пра абарону моўных правоў і падборка мастацкай літаратуры.\nКаб паглядзець кіно і паслухаць музыку па-беларуску\n«Тузін гітоў» — музычны праект, які ўжо больш за 15 гадоў ладзіць гіт-парад беларускамоўнай музыкі, публікуе бясплатныя песьні і кліпы беларускіх выканаўцаў, ладзіць нават конкурсы і прэміі, засноўвае супольныя музычныя праекты. Кіраўнік «Тузіна» Сяргей Будкін вядзе музычнае шоў на тэлеканале «Белсат».\n«Кінаконг» — праект перакладу і агучваньня замежных фільмаў на беларускую мову пад кіраўніцтвам Андрэя Кіма. На сайце публікуецца афіша беларускамоўных кінасэансаў. Фільмы па-беларуску ёсьць таксама ў інтэрнэт-кінатэатрах Voka і Megogo.\nP. S. Праекты і рубрыкі Свабоды пра беларускую мову\n«Беларускі клясычны правапіс» — PDF\nЮрась Бушлякоў. «Жывая мова» — PDF\n«Па-беларуску зь Вінцуком Вячоркам» — PDF\nВінцук Вячорка. «Не сьмяшыце мае прыназоўнікі» — PDF\n«Па-беларуску зь Вінцуком Вячоркам»\nВінцук Вячорка. Не сьмяшыце мае прыназоўнікі\nЮрась Бушлякоў. Жывая мова


FAQ - Free-Interactive-Porn-Games\nШто такое Free-Interactive-Porn-Games?\nFree-Interactive-Porn-Games-гэта адна з самых вялікіх бясплатных порнагульняў ў свеце з адным з лепшых гульнявых супольнасцяў у прыдачу! Кожны дзень тысячы людзей прыходзяць у Free-Interactive-Porn-Games, каб вывучыць нашы розныя сцэнары, наладзіць сваіх сэксуальных персанажаў і паспрабаваць выканаць усе нашы бясплатныя сэксуальныя квэсты.\nЦі павінен я плаціць, каб гуляць у Free-Interactive-Porn-Games?\nУ Free-Interactive-Porn-Games можна гуляць бясплатна і заўсёды будзе гуляць. Наша каманда ўзяла на сябе абавязацельства забяспечыць, каб наша назва была цалкам тэматызавана вакол мадэлі freemium, але пры гэтым усе пакупкі былі цалкам неабавязковымі. Карацей кажучы, вам не трэба будзе нічога купляць, але вы можаце падтрымаць нас, калі хочаце.\nРозныя органы па ліцэнзаванню гульняў па ўсім свеце абавязваюць нас прадастаўляць нашу гульню толькі людзям старэйшыя за 18 гадоў. Для барацьбы з непаўналетнімі асобамі, якія спрабуюць атрымаць доступ да Free-Interactive-Porn-Games, мы выкарыстоўваем унікальную сістэму аўтэнтыфікацыі крэдытных карт для праверкі ўзросту ўсіх гульцоў.\nЦі ёсць рэальныя гульцы ўнутры Free-Interactive-Porn-Games?\nВы можаце гуляць у Free-Interactive-Porn-Games як у шматкарыстальніцкім, так і ў адзіночным фармаце! Большая частка нашай увагі была звернутая на аднакарыстальніцкі вопыт, але мы плануем выпусціць кучу новых функцый і інструментаў для паляпшэння шматкарыстальніцкага геймплэя ў не занадта аддаленай будучыні – Сачыце за абнаўленнямі!\nТак. А таксама падтрымкай iOS і Mac, Free-Interactive-Porn-Games таксама мае магчымасць для карыстальнікаў мабільных прылад Android, каб гуляць. Пакуль у вас ёсць доступ да Chrome, Safari або Firefox, у вас не будзе праблем з загрузкай Free-Interactive-Porn-Games з дапамогай любога прылады, якое вы пажадаеце. Гэта фантастычная рэч-гэта сапраўды так!\nЯк ужо згадвалася вышэй, Free-Interactive-Porn-Games ў цяперашні час дазваляе любому карыстальніку падлучыцца да гульні, калі ў яго ёсць Firefox, Safari або Chrome на любым прыладзе.\nТак. Падключэнне да Free-Interactive-Porn-Games ажыццяўляецца па пратаколе HTTPS. Мы таксама захоўваем толькі ваш адрас электроннай пошты, імя карыстальніка і хэш пароля ў запісе-вось і ўсё.\nЦі трэба мне нешта ўсталёўваць, каб гуляць у Free-Interactive-Porn-Games?\nНе. Пакуль у вас ёсць браўзэр Firefox, Safari або Chrome, вы зможаце гуляць у Free-Interactive-Porn-Games, нічога не загружаючы на сваё прыладу.


22 жнівень 2013, 18:37\nBelarus - Ihar Pasnou doctor from Vitsebsk, 21Dec2012\nІнфармацыя пра галадоўку віцебскага лекара ў псыхіятрычным шпіталі не пацьвердзілася.\nСпадар Пасноў пратэстуе супраць прымусовага псыхіятрычнага лекаваньня іншым чынам — выказвае недавер мэдпэрсаналу: не размаўляе зь ім і выконвае толькі самыя неабходныя фізычныя дзеяньні.\nПаводле праваабаронцы Пятра Іванова, які наведаў віцебскі абласны псыхіятрычны шпіталь, лекар Ігар Пасноў дэманструе свой пратэст такім чынам:\n«Ён не ўстае з ложка, ляжыць павярнуўшыся да сьцяны. Адыходзіцца на некалькі мэтраў толькі па патрэбе — у прыбіральню. Што да галадоўкі, то яе няма. Ён кажа пра гэта: „Яны не дачакаюцца“. Каля дзьвюх гадзін з Пасновым сёньня размаўляў адвакат, зь якім заключана дамова на наведваньне. Найверагодней, будзе заключана дамова і на напісаньне касацыйнай скаргі».\nПра тое, што Ігар Пасноў распачаў бестэрміновую галадоўку, раней «Свабодзе» паведамляў віцебскі актывіст Сяргей Рыжоў. Ён апавядаў таксама, што Паснову адмовілі, калі ён папрасіў асадку і паперу. Зь якіх крыніц спадар Рыжоў атрымаў такія зьвесткі і наколькі ягоным інфарматарам можна давяраць, ён ня кажа.\n16 жніўня Ігара Паснова зьмясьцілі ў 2-е закрытае аддзяленьне псыхіятрычнага шпіталя, дзе ён сам працаваў лекарам-псыхіятрам. Здарылася гэта праз колькі дзён пасьля зьяўленьня на інтэрнэт-сэрвісе youtube ягонага чарговага відэавыступу з крытыкай абласной сыстэмы аховы здароўя. Апавядаў Ігар Пасноў і пра тое, што яму пагражаюць прымусовым псыхіятрычным лекаваньнем.\n21 жніўня судзьдзя Віцебскага райсуду Тацяна Дзегцярова пастанавіла прызначыць прымусовае лекаваньне «паводле рашэньня мэдыкаў». Суд быў закрыты. Ігара Паснова на ім не было, а віцебскі абласны псыхіятрычны шпіталь прадстаўляў адзін з намесьнікаў галоўнага лекара. Адваката, які б мог бараніць інтарэсы Паснова, на працэсе не было таксама.\nПаводле праваабаронцаў, застаецца невядомым, ці была ў Паснова магчымасьць рэалізаваць сваё права на абарону ў судзе і на юрыдычную дапамогу. Згодна з законам аб аказаньні псыхіятрычнай дапамогі ўмовы для рэалізацыі ўсіх працэсуальных правоў асобы павінны забясьпечыць работнікі мэдычнай установы, дзе знаходзіцца пацыент. Паснову мусілі патлумачыць ягоныя правы, і пра гэта павінен быць складзены дакумэнт, засьведчаны ягоным подпісам. Ці было гэтак зроблена, застаецца невядомым.\nПаснову забаронена карыстацца мабільным тэлефонам, весьці перапіску, атрымліваць пасылкі, прымаць наведнікаў. Наколькі стан ягонага здароўя вымагае такіх строгіх захадаў, таксама невядома. Падрабязнасьці мэдыкі абяцаюць распавесьці толькі найбліжэйшым сваякам, а такіх у Ігара Паснова ў Віцебску няма — ён ня мае ўласнай сям’і, а маці памерла паўгода таму.


Тыдзень фінскай кухні пройдзе ў Мінску 22-29 ліпеня\nСвята паўночнаеўрапейскай кулінарыі пройдзе ў шэрагу мінскіх кафэ і рэстаранаў. 20.07.2017, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , у свеце, афiша , галоўнае, беларусь, мінск, фінляндыя\n16:32 20.07.2017 (абноўлена: 16:45 20.07.2017)\n© Sputnik / Елена Чепинога / Перайсці ў фотабанкДзень селядца\nСвята паўночнаеўрапейскай кулінарыі пройдзе ў шэрагу мінскіх кафэ і рэстаранаў.\nМІНСК, 20 ліп — Sputnik. Тыдзень фінскай кухні прымеркаваны да 100-годдзя незалежнасці Фінляндыі, распавялі ў адзяленні амбасады Фінляндыі ў Беларусі.\n19 ліпеня 2017, 11:02\nЗ нагоды юбілею падрыхтавана адмысловае меню "Фінляндыя 100", у якое ўвайшлі лепшыя стравы нацыянальнай кухні. Пры яго складанні ўлічвалася старажытная фінская культура ежы і пітва.\n"Нягледзячы на прастату, фінская кухня — адна з самых яркіх і прыкметных гастраномій свету. У ёй спалучаюцца мясцовыя прадукты і кулінарныя традыцыі. Цікавая асаблівасць — спалучэнне рыбы і розных відаў мяса ў адной страве", — лічаць арганізатары тыдня фінскай кухні ў Мінску.\nНа працягу тыдня нацыянальнай кухні Фінляндыі жыхары беларускай сталіцы змогуць паспрабаваць стравы, адзін пералік якіх выклікае непадробную цікавасць і здаровы апетыт: марынаваная сёмга з бураком і гарэлкай; салата з лясных грыбоў з вэнджанай бульбай і мусам са смятаны і эстрагону; качыная грудка з маслам з чорнай парэчкі, печаным яблыкам і хваёвай шышкай; свініна на хлебнай ляпешцы.\nСапраўдным гурманам прапануюць агурэчнае марозіва з падліўкай са сметанковага хрэна з кропам; фінскі чарнічны пірог; салодкія блінцы; грыбны пірог з заварным крэмам; фінскую запяканку з рыбай і многае іншае.


Спадчыну рабуюць свае і чужыя\n18 травень 2005, 08:02\nВячаслаў Кулік, Менск Сёньня ў сьвеце адзначаецца Міжнародны Дзень музэяў. У Беларусі напярэдадні стала вядома аб чарговым рабаўніцтве музэйнай экспазыцыі. І цяпер, паводле Міністэрства культуры, у вышуку знаходзіцца больш як паўсотні каштоўных экспанатаў з Горадні, Шуміліна, Косава, Воршы, Краснапольля ды іншых мясьцінаў краіны.\nСямя беларускіх настаўнікаў Людмілы і Леаніда Лабаноўскіх з Краснапольля стварыла ў школе нумар два ўзорны музэй пра мінуўшчыну тамтэйшага кутка Магілёўшчыны. На вялікі жаль, зусім нядаўна сьмерць падпільнавала Леаніда Васільевіча. А ў ноч на 14 траўня бандыты скралі сабраныя ягонымі рукамі гістарычныя каштоўнасьці. Удава Людміла Адамаўна ў адчаі.\n(Лабаноўская: ) “Для мяне гэта вельмі цяжка. Толькі тры тыдні прайшло пасьля сьмерці… Я не магу нічога гаварыць. Няхай гаворыць дырэктар школы пра экспанаты, пра музэй. А я не магу”.\nПаводле дырэктаркі другой краснапольскай школы Сьвятланы Маргуновай, ахоўная сыгналізацыя школьнага музэю адключаная ад каравульнай службы міліцыі, мясцовы бюджэт такім чынам эканоміць сродкі.\n(Маргунова: ) “Скрадзеныя ўзнагароды былога нашага дырэктара. Баявыя мэдалі й ордэны. Грашовыя знакі розных часоў, пачынаючы ад 18-га стагодзьдзя. Кіцелі з усімі ўзнагародамі. Біблія. Старыя абразы. Ваенная нямецкая зброя. Яе прынесьлі дзеці гадоў 20 таму”.\nМузэй у Краснапольлі – адзін зь няпоўнай тысячы дробных музэяў краіны. Спэцыялісты даводзяць, што ўстановы ў рэгіёнах слаба абароненыя ад крадзяжоў замкамі і законам.\n(Чэрнік: ) “Я ведаю, чуў пра крадзяжы. Але гэта музэі мясцовага падпарадкаваньня. Яны не падпарадкоўваюцца Міністэрству культуры, на жаль”.\nВасіль Чэрнік – начальнік упраўленьня Міністэрства культуры сказаў пра адмежаваньне пэрыфэрыйных музэяў ад дзяржаўнага бюджэту. Паводле сталічнага чыноўніка, менавіта кіруючая вертыкаль на месцах вызначае ідэалёгію ўшанаваньня памяці. Як лічыць дырэктар народнага краязнаўчага музэя ў Воранаве Іван Фясенка, тутэйшыя начальнікі ня толькі эканомяць сродкі на ахове скарбніцаў мінуўшчыны, але і ня супраць зарабіць на спадчыне.\n(Фясенка: ) “На ўзроўні сёняшняга рэгіёну гэтыя людзі ў асноўным з аграпрамысловага комплексу. Практычна іхная духоўнасьць нязначная. Яны ніколі ня ведалі сваіх каранёў”.\nПа словах Івана Фясенкі, мясцовая ўлада прадала за мікрааўтобус радзінную хату габрэйскага філёзафа Хафеза Хайма, якую вывезьлі ў Ізраіль. А нядаўна, як кажа краязнаўца, гістарычная памяць памежжа страціла яшчэ адну згадку стагодзьдзяў.\n(Фясенка: ) “Скрадзены помнік гэнэрал-маёру Рамановічу. Ён – татарскі герой, які пахаваны ў Некрашонцах. У Летуву вывезены ўнікальны культавы камень з трыма місамі. Такіх камянёў у Эўропе толькі 7 штук. На жаль, культавыя камяні законам не абароненыя. А калі якая-небудзь каштoўнасьць не абароненая, то мясцовая ўлада карыстаецца гэтым прававым полем, каб дамовіцца, зьвесьці, прадаць і гэтак далей”.\nСказаў Іван Фясенка пра страты спадчыны на Гарадзеншчыне. У Беларусі, нагадаю, няма праваахоўчага органа, які б каардынаваў вышук каштоўных экспанатаў гістарычнай і культурнай спадчыны. А паводле Міністэрства культуры, толькі ў блізкім часе з дробных музэяў выкрадзеныя некалькі дзесяткаў унікальных рэчаў.


Выбары: усе публікацыі па тэме | Новы Час\nВыбары: усе публікацыі па тэме\nАгулам знойдзена 1561 публікацыя з тэгам «Выбары»\nЖыхарку Рэчыцы, якая заблакавала рух міліцэйскаму транспарту дзіцячым вазком, асудзілі да двух гадоў «хатняй хіміі»\nГанну Васільеву абвінавацілі ў арганізацыі і падрыхтоўцы дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак (ч.1 арт.342 КК РБ) і прысудзілі 2 гады «хатняй хіміі». Справу разглядаў суддзя Станіслаў Іванюценка.\nСупраць кіраўніцы гарадзенскага дзіцячага хоспіса распачалі чарговую крымінальную справу\nНа гэты раз Вольгу Вялічка абвінавачваюць па арт. 193-1 КК РБ — нібыта з верасня 2021 па красавік 2022 года, ужо пасля ліквідацыі хоспісу, па рахунку арганізацыі былі праведзеныя каля 50 аперацый, паведамляюць праваабаронцы.\nОрбан чацвёрты раз перамог на выбарах у Венгрыі\nПрэм'ер-міністр Венгрыі Віктар Орбан чацвёрты раз запар атрымлівае перамогу на парламенцкіх выбарах, нягледзячы на рэзкую крытыку як унутры краіны, так і з боку многіх членаў ЕС, за вельмі цесныя сувязі паміж Будапештам і Масквой.\nУ Расіі могуць увосень адмяніць выбары губернатараў\nВось такое народнае волевыяўленне ў рэжыме эканоміі — губернатараў некаторых рэгіёна РФ могуць больш не выбіраць на прамых выбарах. Кажуць, задорага.\n12 сакавіка 2022 года ў Туркменістане прайшлі выбары прэзідэнта. Паводле звестак ЦВК краіны, з 3 460 080 агульнай колькасці зарэгістраваных выбаршчыкаў прагаласавала 3 362 052, што склала 97,17%.\nПрэзідэнт Туркменістана Гурбангулы Бердымухамедаў заявіў, што прыняў рашэнне «даць дарогу маладым кіраўнікам». ЦВК краіны пачаў падрыхтоўку да пазачарговых выбараў, якія пройдуць 12 сакавіка.\nЗлавіў бы лося, ды не ўдалося, — гаворыць народная прыказка. Разбегліся грамадзяне далёка па свеце, нерат беларускага правасуддзя да іх не дастае. Той самы нерат, з якога ні ў зад, ні ўперад. А ўладзе хочацца, каб нерат той не пуставаў, разважае на старонках «Народнай Волі» Міхась Скобла.\nУ Канстытуцыі тэрмін паўнамоцтваў дэпутатаў вызначаны ў пяць гадоў, але ёсць удакладненне, што падоўжаны яны могуць быць толькі «ў выпадку вайны». Вайны, дзякуй Богу, у Беларусі няма. Але і выбараў своечасова не будзе!\nКрыніцы: Крэмль пачаў рыхтавацца да прэзідэнцкіх выбараў 2024 года. «Базавы сцэнар» — Пуцін\nУ Крамлі пачалі падрыхтоўку да прэзідэнцкай выбарчай кампаніі 2024 года. У якасці асноўнага сцэнару разглядаецца вылучэнне Уладзіміра Пуціна, паведамляе РБК са спасылкай на свае крыніцы, знаёмыя з сітуацыяй.\nБурмістрам Берліна ўпершыню ў гісторыі стала жанчына\nРаней Францыска Гіфай узначальвала Міністэрства па справах сям’і, паведамляе «Радыё Свабода».


СК аднавіў крымінальную справу аб знікненні Ганчара і Красоўскага | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСК аднавіў крымінальную справу аб знікненні Ганчара і Красоўскага\nСледчы камітэт аднавіў крымінальную справу аб знікненні ў 1999 годзе палітыка Віктара Ганчара і бізнесоўца Анатоля Красоўскага, піша Deutsche Welle. Гэта стала магчымым пасля прызнання былога байца СОБР Юрыя Гараўскага.\n22 снежня Ірына Красоўская накіравала ў СК электроннае хадайніцтва з патрабаваннем узнавіць следства. СК адказаў, што плануе праводзіць следчыя дзеянні, каб праверыць звесткі, якія расказаў Гараўскі. У 2019 годзе Следчы камітэт прыпыніў крымінальныя справы аб знікненні беларускіх палітыкаў. У канцы 2019 года СК аднавіў расследаванне знікнення былога міністра ўнутраных спраў Юрыя Захаранкі.


Сексуальная арыентацыя — Вікіпедыя\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Арыентацыя.\nГендарныя сімвалы, якія азначаюць сексуальныя арыентацыі: гетэрасексуальнасць, гомасексуальнасць, бісексуальнасць\nСексуальная арыентацыя — адзін з пяці кампанентаў чалавечай сексуальнасці, вызначаны як больш або меней сталае эмацыйнае, рамантычнае, сексуальнае або эратычная (пачуццёвае) цяга індывіда да іншых індывідаў вызначанага полу.\nІншыя чатыры кампанента сексуальнасці — гэта біялагічны пол (ва ўсёй яго сукупнасці — генетычны, ганадны, гарманальны, вонкавы і ўнутраны генітальны пол), гендэрная ідэнтычнасць (псіхалагічная прыналежнасць да вызначанага полу, не абавязкова супадальнаму з біялагічным полам), сексуальная ідэнтычнасць (самаідэнтыфікацыя з асобамі той або іншай сексуальнай арыентацыі, не абавязкова супадальная з праўдзівай сексуальнай арыентацыяй індывіда) і сацыяльная гендэрная роля (паводзіны індывіда ў грамадстве, якое адпавядае культурным нормам і стэрэатыпам, што прадпісваюць то або іншае «тыпова мужчынскія» або «тыпова жаночыя» паводзіны).\nСучаснай сексалогіі вядомыя тры тыпы сексуальнай арыентацыі:\nгетэрасексуальная арыентацыя — цяга толькі і выключна да індывідаў процілеглага полу (гетэрасексуал);\nгомасексуальная арыентацыя — цяга толькі і выключна да індывідаў свайго полу (гей і лесбіянства);\nбісексуальная арыентацыя — цяга да індывідаў як свайго, так і процілеглага полу, не абавязкова ў роўнай ступені і не абавязкова адначасова (бісексуал).\nСексуальная арыентацыя як паняцце адрозніваецца ад сексуальных паводзін тым, што яна мае стаўленне да пачуццяў і эмоцыям чалавека, а не да яго дзеянням (паводзінам). Чалавек можа і не выяўляць сваю сексуальную арыентацыю ў сваіх рэальных сексуальных паводзінах або сексуальнай практыцы, або падтрымліваць альбо імітаваць сексуальныя паводзіны, якое не адпавядае яго рэальнай сексуальнай арыентацыі (і наогул сексуальнасці).\nСексуальная арыентацыя як паняцце таксама адрозніваецца і ад сексуальнай ідэнтычнасці: сексуальная арыентацыя — гэта то, кім чалавек «з'яўляецца ў рэчаіснасці», яго думкі, жаданні, пачуцці, эмоцыі, а сексуальная ідэнтычнасць — гэта то, кім чалавек сябе лічыць і як ён самавызначаецца.\nПаняцце сексуальнай арыентацыі з'яўляецца адносна новай канцэпцыяй для сучаснай сексалогіі. Само паняцце сексуальнай арыентацыі ўключае ў сябе паняцце аб раўнанармальнасці і непаталагічнасці усіх варыянтаў сексуальнай арыентацыі, у супрацьлегласць сексуальным дэвіяцыям і перверзіям. Пры гэтым сама сексуальная арыентацыя разглядаецца як неадчужальная, ядзерная характарыстыка асобы.\nСексуальныя дэвіяцыі і перверcіі — такія, як педафілія, заафілія або некрафілія — не разглядаюцца як варыянты сексуальнай арыентацыі, паводле азначэння сексуальнай арыентацыі як цягі да таго або іншаму палоў.\nУ той жа час раней, да ўводзін самога паняцці сексуальнай арыентацыі і вылучэнні восі гома/бі/гетэрасексуальнасці (шкала Кінсі), гомасексуальнасць і бісексуальнасць разглядаліся сексолагамі менавіта як сексуальныя дэвіяцыі або перверзіі.\nСексуальнасць варта адрозніваць ад так званай псіхасексуальнасці. Псіхасексуальнасць разумеецца як перавага на псіхалагічным узроўні людзей вызначанага полу, без абавязковай сексуальнай цягі да іх. Так, асексуальнасць можа разумець наяўнасць псіхасексуальнасці (у выглядзе псіхалагічнай цягі да вызначанага полу) без наяўнасці палавой цягі.\nBrum, Gil, Larry McKane, & Gerry Karp, BiologyШаблон:Spaced ndashExploring Life (John Wiley & Sons, Inc., 2d ed. 1994), p. 663. (About INAH-3.)\nWunsch, Serge, PhD thesis about sexual behavior Архівавана 14 снежня 2010. (Paris: Sorbonne, 2007).\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сексуальная_арыентацыя&oldid=4025016"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 04:11, 20 студзеня 2022.


А Беларусь – даражэй за ўсё. Успаміны пра Генадзя Цітовіча | Arche.by\nА Беларусь – даражэй за ўсё. Успаміны пра Генадзя Цітовіча\nтэкст: Барыс Манцэвіч\n29 лютага Беларускі нацыянальны акадэмічны народны хор Імя Генадзя Цітовіча адзначае 60-годдзе. Два гады таму адзначаны 100-гадовы юбілей яго заснавальніка. На самой справе менавіта сёлета Беларусь мае права законна святкаваць двайны юбілей – 60-гадовы хору імя Цітовіча і 100-гадовы яго заснавальніка.\nПачну з успамінаў Генадзя Іванавіча, якія я запісаў 1 красавіка 1972 года:\nНаблыталі п’яны поп і вайна\n“…Я нарадзіўся не 7 жніўня дзесятага года, а 22 чэрвеня дванаццатага. Дату наблытаў п’яны поп, які маё хрышчэнне запісаў толькі ў жніўні. А год… Год ужо вайна наблытала. Вось табе і адказ, чаму я не пайшоў на пенсію ў 70-м. Таму што не хачу дзяржаву ашукваць. Сёлета і аформлюся канчаткова на пенсію. Што тычыцца маіх дзён нараджэння, асабліва юбілеяў, то я іх адзначаю па некалькі разоў – і на рабоце, і дома. Мне ад гэтага не горш”.\nГэта сустрэча адбылася пасля таго, як адзін з укладальнікаў кнігі “Люди Нарочанского края”, былы першы сакратар Вілейскага абкама партыі, у гады вайны – падпольнага, Іван Клімаў прапанаваў Цітовічу нарыс пра свайго першага настаўніка, майго бацьку Флора Манцэвіча. Тады я жыў у Беразіно, і да мяне на два дні і завітаў народны артыст Беларусі (ён жа – народны артыст СССР). З таго часу аднавілася наша знаёмства, якое было на некалькі гадоў прыпыненае.\nМой высокі госць усё пачутае пра майго бацьку запісваў на магнітафон. А я стараўся перанесці на плёнку яго расказ.\n– Ведаеш што, даражэнькі, запрасіце калі-небудзь мяне на сустрэчу з бярэзінцамі, і я ім раскажу усё, што іх можа зацікавіць: і чаму я адрокся ад духоўнай семінарыі, і як я вучобу ў Віленскім універсітэце спалучаў з вучобай у кансерваторыі, і як я стварыў рэспубліканскі прафесійны калектыў.\nЗ-за чэрствасці мясцовага кіраўніцтва сустрэча з бярэзінцамі не адбылася. Добра, што ў мяне захаваліся такія-сякія запісы пры неаднаразовых сустрэчах са сваім старэйшым таварышам.\nПачатак – у Вільні і Вялікім Падлессі\nСвае здольнасці ў арганізацыі творчых калектываў Генадзь Цітовіч праявіў яшчэ ў Вільні, стварыўшы вакальны квартэт са сваіх сяброў па семінарыі, якія, як і ён, сталі студэнтамі ўніверсітэта. Неўзабаве становіцца і кіраўніком універсітэцкага хору. Асабліва свой талент малады дзеяч харавога мастацтва праявіў ў 1939 годзе, калі, працуючы на Баранавіцкім абласным радыё, сфарміраваў у вёсцы Вялікае Падлессе Ляхавіцкага раёна хор, якому ў 1965 годзе было нададзенае імя народнага.\nАўтарытэт хору рос з кожным годам. Ужо ў 1940 годзе ён удзельнічаў у 1-й дэкадзе беларускага мастацтва і культуры ў Маскве, а ў 1945 годзе атрымаў дыплом 1-й ступені на Усесаюзным аглядзе харавой самадзейнасці, набыў папулярнасць за межамі рэспублікі.\nНа пачатку 50-х гадоў ва ўрадзе Беларусі ўзнікла пытанне аб стварэнні Дзяржаўнага народнага хору на прафесійнай аснове. Выбар паў на Генадзя Цітовіча. І ён з уласцівай для яго энергіяй узяўся за новую работу. 1952 год стаў годам нараджэння народнага калектыву.\nНельга пагадзіцца са словамі, прыведзенымі ў энцыклапедыі “Этнаграфія Беларусі (Мінск, 1989 г.), дзе пра Цітовіча сказана: “Стварыў у в. Вялікае Падлессе Ляхавіцкага раёна народны хор (1952 г.), рэарганізаваны ў 1959 г. у Беларускі дзяржаўны ансамбль песні і танца, у 1964 г. – у Дзяржаўны хор БССР, якім кіраваў да 1974 г.”\nА вось якія словы Генадзя Іванавіча прыводзіць ў артыкуле “Самы шчаслівы чалавек” (“Беларуская думка”, №8 за 2010 г.) Алесь Марціновіч:\n“Асновай стылю і рэпертуару Дзяржаўнага народнага хору БССР стала творчасць спевакоў Вялікага Падлесся, хоць адтуль у хор прыйшло толькі тры чалавекі. Я хацеў узяць, напрыклад, тэнараў Праневіча, Махнача, многіх іншых, але іх трымалі сем’і, гаспадаркі. Ды і цяжка было людзям мяняць карэнны лад жыцця”.\nАснова ў народнай песні\nГады ішлі. Рос, мяняўся ў структуры калектыў. У 1965 годзе Беларускі дзяржаўны ансамбль песні і танца стаў Дзяржаўным народным хорам БССР, а ў 1983 годзе яму далі назву Дзяржаўнага акадэмічнага народнага хору . Калі ў чэрвені 1986 года не стала Генадзя Цітовіча, калектыву было прысвоена яго імя.\nЗ гадамі ў хоры Цітовіча склаліся тры асноўныя накірункі, і ў першую чаргу этнаграфічны: са сцэны гучыць крыху адрэдагаваная (але не пераробленая, як бывае ў наш час) песня, якая раскрывае першароднае гучанне. Калі аднойчы пры чарговай сустрэчы з Цітовічам я прызнаўся, што не разумею “Песняроў”: на маю думку, яны б нашмат выйгралі б, калі б у іх творчасці шырэй выкарыстоўваўся гэты элемент – рэдагаванне, а не пераробка, Генадзь Іванавіч крыху пагадзіўся са мной, але сказаў:\n– Я цаню, даражэнькі, Мулявіна ў першую чаргу таму, што ён дабіўся самабытнага выканальніцкага стылю, каларытнасці гучання. За гэта і паважаюць яго калектыў.\nДругі накірунак калектыву Цітовіча заключаецца ў яго тэатралізацыі. Гэта кампазіцыя, якая ўключае ў сябе і вакал, і інструментоўку, і харэаграфію.\nНарэшце, трэці накірунак – уласна харавое майстэрства спеваў а капэла.\nУ рэпертуары калектыву значацца апрацоўкі беларускіх народных песень і танцаў, розных найгрышаў, песні іншых народаў, творы беларускіх кампазітараў.\nТакія народныя песні, як “Жавараначкі, прыляціце”, “Ой, рана на Йвана”, “Рэчанька” і некаторыя іншыя, Генадзь Іванавіч запісаў у час сваіх вандровак па краіне і апрацаваў іх для народнага хору.\nСтарэйшае пакаленне добра памятае выступленні як сола , так і ў дуэце заслужаных артыстак Беларусі Марыі Адамейкі і Ганны Аўдзеенкі. Асабліва падабаюцца мне жартоўныя песні ў выкананні Адамейкі. Ганна ж у сваю чаргу тонка адчувала і перадавала стылявыя асаблівасці палескіх народных песень.\nПрыемна, што ў хоры імя Цітовіча атрымаў званне заслужанага артыста краіны, можна сказаць, віляйчанін, Васіль Браім, які пачынаў спяваць у хоры пад кіраўніцтвам Анатоля Шагава, на заводзе “Зеніт”.\nДобразычлівасць, ветлівасць, спагадлівасць, жаданне дапамагчы кожнаму і шмат іншых станоўчых якасцяў былі ўласцівыя для Генадзя Іванавіча. У яго хоры доўга спяваў мой сябра ваеннага дзяцінства Павел Гарбаценка. Ён быў без рук (толькі на адной кісці пару пакалечаных пальцаў захаваліся). Да таго ж Павел быў інвалідам па зроку. А голас меў цудоўны. Калі ён па стане здароўя ўжо не мог спяваць у хоры, Генадзь Іванавіч знайшоў для яго месца ў адміністрацыйнай рабоце.\nАле зусім па-іншаму адносіўся Цітовіч да тых, хто абыякава ставіўся да выканання сваіх абавязкаў. Спашлюся на ўспаміны хормайстра Фёдарава:\n“Аднойчы ў час рэпетыцыі з жаночым саставам хору ён раптам звярнуўся да адной са спявачак:\n– Выйдзіце з хору! Вы не працуеце.\n– Чаму, Генадзь Іванавіч! Я ж спяваю!\n– Не, – адказаў Цітовіч, – вы душой адсутнічаеце і ў думках знаходзіцеся недзе, магчыма, на базары. Я бачу вашы вочы – у іх ні настрою, ні зместу таго, што вы выконваеце”.\nА Беларусь – даражэй за ўсё\nКаб быць такім, якім з’яўляўся Генадзь Цітовіч, трэба да бяспамяцтва любіць сваю радзіму. Калі ў 1964 годзе са сваім калектывам ён гастраляваў па рэспубліках Сярэдняй Азіі, то 23 сакавіка пісаў майму брату Георгію з Паўладара:\n“За апошнія гады я пабываў у многіх рэспубліках і гарадах Савецкага Саюза, неаднаразова выязджаў за мяжу, пабачыў шмат цікавага, але заўсёды вяртанне ў Беларусь было найбольш радасным, кульмінацыйным момантам гэтых паездак”.\nБарыс МАНЦЭВІЧ, сын першага настаўніка Генадзя Цітовіча.


Ніхто не памятае таго часу, калі і як папаў сюды гэты камень. Самыя старыя людзі расказваюць, што яшчэ іх дзяды і прадзеды помняць яго. І называўся ён Чортаў камень. Чаму далі яму такую назву, не ведаю. Можа, за яго бязмерную велічыню, а можа, і за тое, што гэты камень многа зла прынёс і прыносіць людзям. Колькі людскіх калёс і восей пабіта і паламана аб камень! Колькі пакалечана рук і ног! А гузоў колькі набілі тут людскія галовы!\nА часы ішлі. Паміралі адны людзі, на змену ім з’яўляліся другія, трэція і гэтак далей. Змянялася нават само аблічча зямлі: лясы змяняліся палямі, на палях зноў раслі дрэвы; толькі Чортаў камень ляжаў і ляжаў такі ж вялікі, такі ж маўклівы, дзікі, непрытульны, абросшы густым мохам. Аднак доўгія вякі ўсё ж пакідалі і на ім свой след: камень, хоць і мала, асядаў у зямлю. І, казалі, будзе такі час, калі мінецца закляцце, ён сам знікне з твару зямлі, сыдзе ў яе нетры.\nЗмяняецца свет, разумнеюць людзі. Цяпер яны многа гавораць пра Чортаў камень, і думкі іх падзяліліся: адны стаяць за тое, каб гэту справу з каменем аддаць на суд часу; другія даводзяць, што лепш адразу пакончыць з ім, парваўшы яго порахам. Чыя тут праўда, няхай мяркуе той, хто пачуе гэту казку.


«Чаму ў Беларусі расквітнела п’янства? Ад страшэннай галечы»\n02 студзень 2013, 12:51\nЭфір 2 студзеня 2013 году\nСёньня — першая ў новым 2013-м годзе перадача, складзеная паводле пошты «Свабоды». Увайшлі ў яе тыя допісы, якія мы атрымалі ў апошнія дні года мінулага.\nПраблемы, пра якія пісалі слухачы ў пераднавагоднія дні, у асноўным застаюцца актуальнымі і цяпер. Адна з самых гарачых тэмаў канца мінулага году — сьнежаньскі дэкрэт Лукашэнкі, якім на шэрагу прадпрыемстваў дрэваапрацоўчай галіны забаронена звальняць працоўных — нават калі яны гэтага просяць і патрабуюць.\nПра вяртаньне прымусовай працы ў Беларусі разважае ў сваім лісьце на «Свабоду» Алесь Скурко зь Менску. З гэтага допісу пачну сёньняшнюю размову. Слухач піша:\n«Рабы ніколі не былі заможнымі — ні ў дрэваапрацоўчай галіне, ні ў якой іншай. І рабская нявольніцкая праца ніколі не была эфэктыўнай. Рабаўладальнікі гэта ўрэшце зразумелі, але было запозна: рабскія імпэрыі пачалі развальвацца, і нішто не магло іх уратаваць...\nАле гісторыя, на жаль, ня вучыць таго, хто ёй пагарджае.\nКалі я слухаў, як Лукашэнка абяцаў рабочым дрэваапрацоўчых прадпрыемстваў, якіх ён заганяе ў рабства, у будучыні даць высокія заробкі, — я ўспамінаў, як бальшавікі, ірвучыся да ўлады ў Расеі, абяцалі рабочым камунізм. Лукашэнка гэтак жа па-бальшавіцку хоча загнаць простых рабацяг у шчасьце. Але чым скончылася тое будаўніцтва ўсеагульнага шчасьця ў СССР? Развалам, галечай, ГУЛАГам — чым заўгодна, толькі не парадкам і не дабрабытам».\nНа мінулым тыдні юрысты, якія працуюць у незалежных прафсаюзах, выявілі дзіўнае падабенства гэтага дэкрэту Лукашэнкі з указам Прэзыдыюму Вярхоўнага Савету СССР ад 26 чэрвеня 1940 году, якім таксама забаранялася самавольнае звальненьне работнікаў з прадпрыемстваў і ўстаноў. Але гэта быў час, калі ў Эўропе ўжо грымела Другая ўсясьветная вайна, у якой ужо фактычна ўдзельнічаў і Савецкі Саюз. Да таго ж, той указ быў адменены пасьля сьмерці Сталіна, у 56-м годзе.\nТэма новага прыгоньніцтва гучыць і ў лісьце нашага актыўнага слухача і аўтара Мікалая Бусела зь вёскі Пружынішчы Акцябрскага раёну. Ён піша:\n«Сказалі вы пра скандальныя візыты Лукашэнкі на дрэваапрацоўку, пра ягоныя пасажы — і ўсё на гэтым. Засталося не асьветленым: якую прадукцыю, якой якасьці будуць выпускаць тыя прадпрыемствы? Куды яе збываць? Цяпер аб’ёмамі нікога ня зьдзівіш. Важней — як і куды прадаць, па якой цане. Бальшавікі не абцяжарвалі сябе пытаньнем збыту: у іх была разнарадка. Дыктатар з той жа кагорты: куды загадае — туды тэарэтычна і павінны прадаць. Але ж вы ведаеце, што гэта ня так. Дык чаму тады не прааналізавалі ўвесь ланцуг?\nНа тэму п’янства таксама ў 2012 годзе ў вас было шмат гаворкі. Канстатавалі, што на кожную беларускую душу на год прыпадае ўжо 1,3 дэкалітра сьпірту. Але зноў жа — без аналізу зьявы. Між тым гэта — дакладны паказьнік краху эканамічнай палітыкі рэжыму. П’е найперш бедны пласт народу. І, відаць, гэты пласт у нас значны, калі і на маю долю (чалавека, што рэдка ўжывае алькаголь), і на долю маёй жонкі, што за год выпівае мо паўшклянкі таго сьпірту, і на долю маіх дачок і сына, што ня п’юць увогуле — на кожную душу прыпадае ладнае вядро той вадкасьці (кубел на сям’ю на год).\nВедаю, было такое ў маёй улюбёнай Ірляндыі (я там, праўда, ніколі ня быў, я амаль нідзе ня быў) — калі ўсе гналі і пілі. Ад страшэннай беднасьці, галечы. Дык дзе ж ваш аналіз гэтага страшнага зьявішча, панове і падпанове?».\nСлушныя заўвагі, спадар Мікалай, абавязкова зьвернем увагу на гэтыя тэмы. Што да масавага п’янства — з такой праблемай сутыкалася ня толькі Ірляндыя, але і іншыя эўрапейскія краіны (што праўда, пераважна паўночныя, з халаднаватым, як і ў нас, кліматам). Амаль усюды стаўка была зроблена на жорсткае дзяржаўнае рэгуляваньне. І гэта вельмі хутка дало плён. Напрыклад, сёньня ў скандынаўскіх краінах (Швэцыі, Нарвэгіі, Фінляндыі) вельмі мала крамаў, якія маюць права гандляваць алькаголем. Працуюць яны, як правіла, у будні да 17-й гадзіны, а па выходных увогуле зачыненыя. Пры гэтым кошт бутэлькі гарэлкі — ад 40 даляраў і вышэй. Рэкляма алькаголю забаронена ўвогуле... У выніку на вуліцах Стакгольма і Осла п’янага ўбачыш вельмі рэдка...\nУ сёньняшняй Беларусі гарэлка прадаецца на кожным рагу, а каштуе не нашмат даражэй за кока-колу. Пры гэтым улады, апраўдваючы ўласную бязьдзейнасьць, апэлююць да аднаго і таго ж тэзісу: «Усё роўна будуць піць»... Будуць — але не ў такіх маштабах і не з такімі наступствамі. Досьвед скандынаваў гэта выразна паказвае.\nНовы ліст ад нашага даўняга слухача і аўтара Алеся Суворава са Смаргоні. Спадара Алеся даўно турбуе пытаньне: навошта за кошт дзяржаўнага бюджэту ўтрымліваць у райвыканкамах і на прадпрыемствах штат ідэолягаў? Асабліва актуальна гэта пытаньне гучыць у сувязі зь нядаўняй спробай мастака Алеся Пушкіна правесьці ў Смаргоні публічную акцыю. Алесь Сувораў з гэтай нагоды піша:\n«З горыччу сачыў я за тым, як у нас у Смаргоні перасьледавалі мастака Алеся Пушкіна — за тое, што дамагаўся годнага ўшанаваньня памяці беларускага патрыёта Расьціслава Лапіцкага. І што ж такое антыграмадзкае ўчыніў мастак? Прайшоўся па Смаргоні з партрэтам Лапіцкага. І за гэта — 10 сутак арышту? Цікава, а калі б у ягоных руках быў партрэт не Лапіцкага, а, скажам, Сталіна ці Лукашэнкі — гэта таксама палічылі б несанкцыянаваным шэсьцем?\nЯ думаю, настане той час, калі ў Смаргоні зьявіцца і памятная шыльда, і вуліца Лапіцкага.\nВядома, ня ў кожнага хопіць мужнасьці так адстойваць свае погляды, як гэта робіць Алесь Пушкін. Дапамажы, Божа, мастаку!\n...Яшчэ хачу зьвярнуць увагу на іншую праблему: разьдзьмутасьць і бязьдзейнасьць чыноўніцкага апарату. Лукашэнка некалькі месяцаў таму абяцаў скарачэньні, але нешта іх не відаць. Асабліва абурае тое, што паўсюль разьвялося шмат так званых „ідэолягаў“. І ў мясцовых органах улады яны, і на прадпрыемствах... А навошта? Калі чалавек рэгулярна чытае „Советскую Белоруссию“ і глядзіць БТ, дык у палітыцы Лукашэнкі, думаю, разьбярэцца і бязь іх. Нешта я ня чуў, каб людзі ішлі на прыём у аддзелы ідэалёгіі ды прасілі патлумачыць нешта пра палітыку ўладаў».\nІдэалягічныя службы ствараліся ня толькі (і ня столькі) дзеля таго, каб у патрэбным уладзе рэчышчы тлумачыць палітыку Лукашэнкі, спадар Алесь. Наіўна было б спадзявацца, што да кабінэта раённага ідэоляга выстраіцца чарга з ахвотных выслухаць лекцыю пра тое, як цудоўна жывецца ў Беларусі «пад мудрым кіраўніцтвам, якое няспынна клапоціцца пра дабрабыт насельніцтва». Не было такіх чэргаў у камуністычны час — няма і цяпер. Чым жа ў такім разе займаецца ідэоляг? Вы, спадар Алесь, слушна пішаце, што ідэалягічную апрацоўку праводзіць у асноўным дзяржаўнае тэлебачаньне і афіцыйны друк. А хто накіроўвае іх, каб трымалі правільную лінію і не дапускалі вальнадумства? Менавіта ідэолягі. Тут і яшчэ адна праблема. Газэта можа быць ідэалягічна бездакорнай, стэрыльнай — але ж гэта паўсправы. Што рабіць, калі людзі ня хочуць яе чытаць? Правільна, ёсьць такі інструмэнт, як прымусовая падпіска, якая праводзіцца зноў жа пад кіраўніцтвам ідэолягаў.\nІ ў інцыдэнце вакол акцыі, наладжанай Алесем Пушкіным, думаю, таксама не абышлося без раённай ідэалягічнай службы. Як мясцовай міліцыі самастойна разабрацца ў тым, хто такі Лапіцкі, з партрэтам якога выйшаў на вуліцы Смаргоні мастак? А раптам гэта прыхільнік палітыкі Лукашэнкі? Па кансультацыі ў такіх выпадках зьвяртаюцца менавіта да ідэолягаў.\nЦікавую гісторыю з уласнага жыцьця распавёў наш слухач Вадзім Козік з пасёлку Навасёлкі Петрыкаўскага раёну. Размова — пра ўзровень беларускай мэдыцыны, пра тое, якія дыягназы ставяць дактары і якія наступствы такіх дыягназаў. У лісьце на «Свабоду» спадар Вадзім піша:\n«Хачу паведаміць усяму грамадзтву, як у нас лечаць людзей. У траўні 93 году мяне паклалі на абсьледаваньне ў Гомельскі псыханэўралягічны дыспансэр. Глядзелі, вывучалі...А ў ліпені выпісалі, сказаўшы: „Вы абсалютна здаровы...“\nА празь месяц яшчэ раз паклалі. Вядома, не па маёй волі. І гэтым разам дыягназ быў іншы. Урэшце ў лістападзе мне далі другую групу інваліднасьці. Ну, думаю: далі дык далі.\nПасьля гэтага я паехаў і ўладкаваўся на працу ў Расею. Спачатку — на цеплаэлектрацэнтралі нумар 21, потым — на іншых работах у Маскве. Працую там і цяпер.\nУ ліпені 1997-га пайшоў вучыцца на вадзіцеля. Здаў на катэгорыі „А“ і „В“. Атрымаў правы. Завёў сям’ю, дзяцей. Што адметна: як інвалід атрымліваю ў Беларусі пэнсію — 1 600 000 беларускіх „зайчыкаў“ (менавіта так я і мае землякі-беларусы, што працуюць са мной у Расеі, называем валюту цяперашняга прэзыдэнта нашай краіны). Колькі атрымліваю там — не скажу, але, вядома, больш, чым гэтая пэнсія.\nЧас ад часу мяне накіроўваюць на абсьледаваньне ў бальніцу „Цэнтар“ (так называюць Менскі псыханэўралягічны шпіталь). Зноў і зноў падаўжаюць групу інваліднасьці. Ім здаецца, што я хворы. Адметна, што расейскія ўрачы лічаць мяне цалкам здаровым. А хто зь іх мае рацыю — вырашаць вам».\nРазам зь лістом ён даслаў копіі мэдычных даведак, якія сьведчаць, што ў яго, паводле высноў кваліфікаванай камісіі, няма ніякіх адхіленьняў у стане здароўя, якія б перашкаджалі кіраваць транспартнымі сродкамі...\nЗразумела, спадар Вадзім, мы ня можам быць экспэртамі ці судзьдзямі ў ацэнцы мэдычных дыягназаў. Тым ня менш ваша гісторыя схіляе да некаторых пытаньняў. Калі ў Расеі вы ўжо шмат гадоў займаецеся працай, якая патрабуе добрага здароўя — то што гэта за мэдкамісія, якая ўвесь час прызнае вас інвалідам?\nУвогуле, гісторыя выглядае дзіўнай — асабліва ўлічваючы шматлікія сьведчаньні сапраўды пакалечаных, нямоглых людзей, якія ў Беларусі пэрыядычна мусяць даводзіць сваю інваліднасьць — нават у тым выпадку, калі яна відавочная і незваротная (напрыклад, калі чалавек ня мае нагі ці рукі).\nЗатрыманьне ў прамым этэры і за назіраньне ў бінокль. Хронікі перасьледу 9 траўня\nПад Омскам зьнік на паляваньні былы галоўны лекар бальніцы, дзе ляжаў Навальны\nУ Празе на месцы помніка Коневу адкрылася выстава пра ролю СССР у гісторыі Чэхіі і Чэхаславаччыны\nЗа апошнія 34 дні Мінздароўя 32 разы паведамляла пра дзесяць сьмерцяў ад COVID-19 за суткі\nУ Менску запусьцілі ў паветра тысячы чырвоных і зялёных балёнікаў насуперак рэкамэндацыям Міністэрства прыроды\nНарвэжцы глядзяць на Беларусь як на асобную краіну і дзяржаву, — нарвэскі дэпутат\nСанкцыі супраць расейскіх банкаў і сяброў Лукашэнкі на Блізкім Усходзе. Што яшчэ прапанавалі на слуханьнях па Беларусі ў Кангрэсе ЗША


Ямы і расколіны: пасля зімы трасы краіны пачалі прыводзіць у парадак\nНе паспеў сысці снег, а вулічна-дарожныя сеткі ўжо рыхтуюць да эксплуатацыі ў вясенне-летні перыяд. Да 1 мая трэба прывесці ў парадак каля 87 тысяч кіламетраў дарог мясцовага і рэспубліканскага значэння. Асфальту страшныя не снег і марозы, а рэзкія перапады тэмператур: днём вада трапляе ў мікраскапічныя трэшчыны, а ноччу замярзае і пашырае іх. Так і ўтвараюцца на дарогах ямы і расколіны. Разам з рабочымі «Гаррамаўтадара» Мінгарвыканкама карэспандэнт «Рэспублікі» выехала на рамонт дарогі.\nНа абслугоўванні ДВА «Гаррамаўтадар» і прадпрыемстваў, што ўваходзяць у яго склад, знаходзіцца больш за 22 млн квадратных метраў вулічна-дарожнай сеткі і пешаходных зон. Зрэшты, было б няправільным лічыць, што рамантуюцца яны толькі вясной.\n— Патрульныя агляды дарог на прадмет выяўлення не толькі ям, але і снегу, галалёдзіцы, правалаў, падтапленняў праводзяцца кожны дзень, — сцвярджае Аляксандр Корсак, старшы майстар ДВА «Гаррамаўтадар» Мінгарвыканкама. — Затым фіксуюцца месцы, дзе склалася найбольш крытычная сітуацыя, якую неабходна тэрмінова выправіць.\nСёння рамонтная брыгада асфальтабетоншчыкаў накіроўваецца на праспект Незалежнасці, да станцыі метро «Барысаўскі тракт». Там на праезнай частцы ўтварылася некалькі невялікіх, але каварных ямін, вострыя краі якіх могуць папросту разрэзаць шыну трапіўшага ў іх кола. Выпраўляемся цэлым картэжам: самазвал і пагрузчык, якія прыбяруць рэшткі выразанага кавалка дарожнага палатна, «Газель» з людзьмі і інструментам (бензінавы генератар, бензарэз, адбойны малаток, паветрадуў). Ззаду стаіць аранжавая бочка на базе МАЗа з папярэджваючымі аб рамонце дарогі знакамі, якія мільгаюць агнямі. Гэта машына прыкрыцця, галоўная задача якой — засцерагчы людзей. Выпадкі, калі ў транспарт рамонтнікаў уразаюцца няўважлівыя або п’яныя вадзіцелі, на жаль, не рэдкасць.\n— Сёння працуем з літой гарачай сумессю, якая не патрабуе ўшчыльнення катком, — уводзіць у курс справы Аляксандр Корсак. — Яе можна выкарыстоўваць пры тэмпературы паветра да -10 градусаў. Яна проста размяркоўваецца па карце і застывае. Што такое карта? Гэта месца, дзе была яма, ужо падрыхтаванае для заліўкі асфальтам. Літая гарачая сумесь, якая змяшчае павышаную колькасць бітуму, зручная для ўкладкі.\nУчастак дарогі, які падлягае рамонту, агароджваецца спецыяльнымі конусамі. Дарэчы, гэта абавязкова ўзгадняецца з ДАІ. Па суседніх палосах імчаць машыны так, што рабочых аж хістае.\n— Напішыце пра гэта! — просіць нехта з хлопцаў. — Нельга так хутка ехаць міма рамонтнікаў. Бывае, на хуткасці 80 кіламетраў у гадзіну пралятае фура, і патокам паветра проста зносіць на суседнюю паласу. Аднойчы выкінула на самай справе, добра, што там машын не было!\nНазіраючы за працай рабочых, лаўлю сябе на думцы, што яна нечым падобная да стаматалагічнай. Вакол «дупла» ў дарожным пакрыцці бензарэзам або нарэзчыкам швоў высякаецца роўны кавалак палатна. Пашкоджаны асфальт у ім здрабняецца адбойным малатком і выбіраецца. Затым у справу ідзе паветрадуў — прыстасаванне накшталт пыласоса, толькі дзьме наадварот, ачышчаючы атрыманую карту ад пылу, гразі, фрагментаў асфальту.\n— Каб добра трымалася літая сумесь, з карты абавязкова патрэбна выдаліць рэшткі пашкоджанага асфальту, — яшчэ раз падкрэслівае Аляксандр Корсак.\nЗастаецца толькі дачакацца машыны з асфальтам. Паколькі плошча рамонту невялікая, яго размяркуюць па карце рыдлёўкамі і разраўняюць. Каб новы гладкі ўчастак дарогі не стаў слізкім, зверху пасыплюць мелкім шчэбнем.\nЗ пачатку года такі рамонт у Мінску выкананы на плошчы больш за 7 тысяч квадратных метраў праезнай часткі. Зараз фарміруецца спіс вуліц, дзе асфальтабетоннае пакрыццё заменяць не фрагментарна, а поўнасцю, па ўсёй шырыні.\nУсяго ж у краіне трэба праверыць і падрыхтаваць да эксплуатацыі каля 87 тысяч кіламетраў аўтамабільных дарог агульнага карыстання: каля 16 тысяч кіламетраў рэспубліканскіх і 71 тысячу — мясцовых. Зараз праводзяцца падрыхтоўчыя работы да актыўнай працы, якая пачнецца, як толькі дазволіць надвор’е.


15 верасень 2009, 19:14\n17 верасьня літаратару, журналісту, выдаўцу і сталаму аўтару нашага радыё спаўняецца 50. Адмысловым падарункам да гэтай юбілейнай даты стала яго новая кніга эсэ “Як?”, што нядаўна зьявілася ў бібліятэцы Радыё Свабода. 16 верасьня кніга будзе прэзэнтаваная ў Белдзяржфілярмоніі, а сёньня сваімі ўражаньнямі пра яе і аўтара дзеліцца галоўны рэдактар часопіса “Дзеяслоў” Барыс Пятровіч.\n“Некалі даўно, яшчэ працуючы разам зь Сяргеем Дубаўцом у газэце “Гомельская праўда”, я прыдумаў для сябе гэткі адзінаццаты запавет, запавет пісьменьніка: не павучай! Гэта было ў савецкія часы, калі літаратура павінна была выконваць ролю своеасаблівага маральнага настаўніка. Памятаеце гэтыя знакамітыя словы — “делать жизнь с кого-то”, чаму павінна была вучыць літаратура. Мне гэта страшна не падабалася, і той мой прынцып быў своеасаблівым супрацівам.\nВельмі важна, вельмі добра, што Сяргей Іванавіч у сваіх эсэ якраз устрымаўся і ня стаў кагосьці павучаць, як жыць і што рабіць. У яго атрымаліся не парады нават, а думкі, развагі пра нашу сучаснасьць, пра наша жыцьцё. Кожны сам павінен сёньня паводле гэтага выбіраць, як жыць, змагацца ці не змагацца, і калі змагацца, дык як. Кожны павінен выбіраць усё сам, не абапіраючыся на нейкі досьвед, у тым ліку і досьвед Сяргея Дубаўца.\nЯ хацеў бы павіншаваць Сяргея з выхадам новай кнігі, з блізкім ягоным юбілеем, а рэдакцыю “Свабоды” — зь вельмі ёмістым і цудоўным папаўненьнем у сэрыі “Бібліятэка Свабоды”.


Масленіца прыляцела ластавіцай — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nПрыйшоўшыя ў нядзелю гараджане і госці райцэнтра правесці зіму і сустрэць вясну імгненна збіраліся ў адным месцы, каб паглядзець на адну дзею свята, і гэтак жа дружна пераходзілі на чарговае мерапрыемства. Іх жа было ў той дзень вельмі шмат, таму сумаваць нікому не давялося.\nНайперш прыйшоўшыя на свята Масленіцы кіраваліся да гандлёвых радоў. Тут працаўнікі раённага спажывецкага таварыства гасцінна прапаноўвалі пакаштаваць блінцоў. Іх напяклі на розны густ і смак. Таму жадаючых адведаць гэтай сімвалічнай стравы свята выявілася шмат. Увогуле на некалькі гадзін цэнтральная плошча горада ператварылася ў вялікую блінную, бо прапаноўвалі блінцы не толькі ў палатках райпа, але і на выставах, што прадаставілі для агляду працаўнікі навучальных устаноў горада. З розных куткоў плошчы толькі і чуліся воклічы, якія заваблівалі людзей пакаштаваць блінцоў. Ласаваліся людзі не толькі гэтай стравай, але і гарачымі шашлыкамі, а таксама наварыстай юшкай, якую прыгатавалі работнікі рыбгаса “Чырвоная Зорка”.\nЛюдзі не толькі частаваліся, але актыўна гулялі ў бяспройгрышныя латарэі. Асабліва гэтая забава падабалася дзецям, якія з усіх бакоў акружылі латарэйныя палаткі.\nУсе з нецярпеннем чакалі галоўнай дзеі свята – тэатралізаванага прадстаўлення. Яго пачалі маленькія артысты ўзорнага тэатра “Чарадзейнікі” гарадскога цэнтра культуры. Як толькі вядучая аб’явіла аб пачатку пастаноўкі, тут жа ля сцэны сабралася нямала маці з дзеткамі. Гледачы не толькі дзівіліся на тое, што адбываецца на сцэне, але і самі сталі актыўнымі ўдзельнікамі відовішча. Галоўныя героі Снегавік, Гномік прапаноўвалі рабятам разгадаць загадкі, патанцаваць, пабіць снежкамі злога Троля, які толькі і ўмеў паскудзіць людзям. Але добрыя героі казкі разам з дзецьмі перамаглі зло.\nПакуль ішла пастаноўка, на плошчы збіралася ўсё больш і больш людзей. Адначасова павялічвалася і колькасць забаў. Мноства гледачоў сабралася, каб падзівіцца на спрыт мужчын, якія залазілі на ўстаноўлены слуп, каб сарваць там прыз. Дзеці ж групаваліся ля атракцыёнаў, дзе маглі паспрабаваць свае сілы ў трапнасці кідкоў па мішэнях, хаджэнні на хадулях, зразанні з завязанымі вачыма прызоў, праходжанні пад перашкодай і іншымі.\nПраз некаторы час людзі ізноў сабраліся ля цэнтральнай сцэны, каб паслухаць выступленні калектываў мастацкай самадзейнасці ўстаноў культуры раёна ды паглядзець чарговае тэатралізаванае прадстаўленне. Ліліся са сцэны песні і жарты, якія весялілі і бадзёрылі гледачоў. І ў такім добрым настроі людзі разам з артыстамі накіраваліся да складзенага вогнішча, каб спаліць пудзіла зімы, над якім дружна ўзняліся клубы дыму і языкі полымя. А людзі дружна выстраіліся ў карагод вакол вогнішча, каб правесці ў апошні шлях зіму. Нездарма кажуць, што Масленіца вясну прывяла. І гэтай акалічнасці вельмі радаваліся жыткаўчане.\n← Работать с отдачей\nМАСЛЕНИЦА ДРУЖНАЯ, МАСЛЕНИЦА ЗДОРОВАЯ, МАСЛЕНИЦА СЕМЕЙНАЯ →


Удзел у семінары прыняў спецыяліст па сацыяльнай рабоце установы «Лёс і надзея», які пракансультаваў бацькоў па актуальных для іх пытаннях і спосабах рэалізацыі дзяржаўных прававых гарантый.\nАднымі з важных пытанняў, якія ўздымалі бацькі - атрыманне адукацыі дзецьмі, іх працоўная занятасць, атрыманне неабходных сродкаў рэабілітацыі. Удзельнікі семінара атрымалі інфармацыю аб дзяржаўных установах і грамадскіх арганізацыях, якія аказваюць дапамогу дзецям з інваліднасцю і іх сем'ям.\nУ Духоўна-асветніцкі цэнтр ад установы «Лёс і надзея» перададзена спецыяльная літаратура аб працы з дзецьмі з інваліднасцю і іх сем'ямі.\nУ завяршэнне семінара бацькі адзначылі важнасць атрымання для сябе інфармацыі аб арганізацыях, якія аказваюць дапамогу, аб псіхалагічных аспектах развіцця, адаптацыі і сацыялізацыі дзяцей з інваліднасцю, аб прыкладах абароны інтарэсаў сем'яў, якія выхоўваюць дзяцей з інваліднасцю, і рэалізацыі дзяржаўных прававых гарантый.\nНекаторыя водгукі ўдзельнікаў семінара:\n- Цікава было мець зносіны і хацелася б больш інфармацыі мець пра свае правы і куды можна звяртацца.\n- Дзякуй за клопат, сустрэча вельмі цікавая, шмат даведалася новага. Дзякуй, што дапамагаеце не здавацца і змагацца.\n- Дзякую за магчымасць сустрэчы, за веды і асабліва за гатоўнасць дапамагчы і падтрымаць. Гэта вельмі каштоўна!\n- Вялікі дзякуй! Часцей арганізоўвайце падобныя сустрэчы.


05 кастрычнік 2012, 22:15\nПублікацыя ў «Магілёўскіх ведамасцях» пра незалежных назіральнікаў\nГазэта Магілёўскага аблвыканкаму «Магілёўскія ведамасці» згадала ў рубрыцы «Эхо события» прамінулыя два тыдні таму выбары ў Палату прадстаўнікоў.\nУ невялікай публікацыі яе аўтар Сяргей Самсонаў бэсьціць незалежных назіральнікаў Юрыя Дарашэнку, Валерыя Беразіенку, Мікалая Расюка ды Тацяну Каралёву. Слова «незалежныя» ўзятае скрозь у двукосьсе. Танальнасьць публікацыі зьневажальная.\nАўтар у падводцы да сваёй нататкі спасылаецца на выказваньні старшыні Цэнтравыбаркаму Лідзіі Ярмошынай, якая паводле Самсонава, назвала «парлямэнцкія выбары найменш канфліктнымі ў гісторыі сучаснай Беларусі, а жыхары Беларусі, хутчэй за ўсё, былі задаволеныя ходам выбарчай кампаніі». Незалежныя ж назіральнікі, як вынікае з публікацыі «Чем бы дитя ни тешилось…» перашкаджалі выбарчаму працэсу.\nНапрыклад, Юры Дарашэнка даймаў участковую камісію «неабгрунтаванымі скаргамі на яе дзеяньні», за што яго пазбавілі акрэдытацыі. Пісала «надуманыя скаргі і перашкаджала камісіі» Тацяна Каралёва. Ёй участковая камісія вынесла вуснае папярэджаньне. Мікалая Расюка выдалілі з участку за «спробу незаконнай відэаздымкі працэсу падліку галасоў». Валерыю Беразіенку, заяўляе Самсонаў, камісія вынесла два папярэджаньні. Яго віна ў тым, што ён «заклікаў грамадзянаў не галасаваць за прадзяржаўнага прэтэндэнта ды дапускаў нэгатыўныя выказваньні на адрас органаў улады».\nВалер Беразіенка, камэнтуючы публікацыю ў дзяржаўным абласным выданьні, заяўляе, што яна скрозь хлусьлівая:\n«Мне было вынесена адно папярэджаньне, і тое, што мне прыпісваюць, — я гэтага не казаў. Я гэтую справу без увагі не пакіну. Гэта паклёп чыстай вады. Мы сустрэнемся яшчэ зь фігурантамі публікацыі, прааналізуем яе, бо там хлусьня. Міма гэтага нельга праходзіць. Яны яшчэ пашкадуюць, што згадалі пра гэта».


Спытайце ў эксперта Semalt: ці варта выкарыстоўваць паведамленні Google для Google My Business?\nЗ Google My Business даступны для малога бізнесу, зараз вы можаце актыўна выкарыстоўваць паслугі па аптымізацыі пошукавых сістэм на мясцовым рынку.\nМайкл Браўн, менеджэр поспехаў кліентаў кампаніі Semalt , запэўнівае, што прыкладанне дазваляе МСП стварыць бясплатны ўліковы запіс, з якога яны могуць кіраваць тым, як выглядае іх бізнес у Інтэрнэце.\nЯк працуюць паведамленні Google\nРазмясціць працу ў Google My Business даволі проста. Пры ўваходзе ў прыборную панэль "Мой бізнес" перайдзіце да вобласці "паведамленні", якая павінна знаходзіцца ў левай частцы экрана. Адтуль ёсць магчымасць стварыць новы пост. Кампаніі могуць выкарыстоўваць паведамленні для:\nАбвяшчайце штодзённыя акцыі альбо новыя акцыі\nРэкламуйце любыя новыя ці новыя падзеі\nВылучыце бэстсэлеры альбо новыя запісы\nВыкарыстоўваць паведамленні Google ці не?\nКарысць выкарыстання паведамленняў Google па-ранейшаму цяжка вызначыць, бо яна ўсё яшчэ адносна новая. Немагчыма вылічыць бачнасць сайта, а Google да канца не пратэставаў абмежаванні паведамленняў. Тым не менш, лёгка і бясплатна стварыць пост, які паказвае, што ён валодае вялікім патэнцыялам.\nЛепшыя практыкі Google\nЯк і ўсё астатняе, што тычыцца Google, ёсць некалькі лепшых практык, якія трэба прытрымлівацца пры стварэнні і кіраванні сваімі публікацыямі.\nПазбягайце злоўжывання рэкламнымі і продажамі, як мова\nGoogle забараняе выкарыстоўваць хітрыя мовы, напрыклад, прадастаўленне зніжак накшталт "BOGO зніжка 50% !!!" паколькі яны трактуюць гэта як спам-рэкламу. Калі ў алгарытмах пошуку трапяць такія паведамленні, яны выдаляюць яго і штрафуюць уладальніка. Варта скарыстацца шансам прадаваць кліентам арганічную інфармацыю, якая дае ім ведаць пра тое, чым займаецца бізнес.\nБудзьце апісальныя ў кожнай публікацыі, уключыўшы як мага больш інфармацыі\nПаколькі Google дае некалькі пустых палёў для запаўнення інфармацыі, уладальнік бізнесу павінен пераканацца, што яны запоўніць столькі інфармацыі, колькі змогуць. Прывабныя загалоўкі і добра сфакусаваныя выявы павінны дапамагчы прыцягнуць увагу карыстальніка і прыцягнуць іх да сайта. Часам кліенты знаходзяць падрабязны змест пра пост дастаткова карысным. У дадатак да гэтага, чым больш інфармацыі, тым вышэй шанцы на тое, што алгарытмы поўзання захопяць адпаведнае ключавое слова.\nСвоечасова і асабіста\nПаведамленні праз платформу павінны інфармаваць пра адчувальныя да часу пытанні. Калі яны перастаюць быць актуальнымі, ёсць магчымасць канчаткова выдаліць іх альбо перагледзець іх для іншай мэты. Атрыманне асабістых паведамленняў з паведамленнямі гарантуе наяўнасць пэўнага звароту да мясцовай мэтавай аўдыторыі.\nНе грэбуйце мясцовым планам SEO\nРэйтынг пошуку - гэта бесперапынны працэс, і таму трэба прыкласці намаганні для падтрымання мясцовых паслуг па аптымізацыі пошукавых сістэм. Гэта азначае прыцягненне дадатковых спасылак, стварэнне відавочнага зместу для мясцовых спажыўцоў і збор станоўчых водгукаў.\nПакуль няма інфармацыі пра тое, наколькі карыснымі будуць публікацыі для ўладальніка малога бізнесу, але можна дапамагчы прасоўваць падзеі, прапановы і навіны для сваіх брэндаў.


Трансляцыя — Вікіпедыя\nТрансля́цыя (ад лац.: translatio — перадача):\nТрансляцыя — правядзенне пазастудыйных радыё- і тэлевізійных перадач з месца падзей (стадыёнаў, канцэртных залаў, тэатраў і інш.), а таксама перадача мясцовай радыё- ці тэлевізійнай станцыяй праграм, атрыманых па каналах сувязі з іншых гарадоў.\nТрансляцыя — працэс прыёму электрычных сігналаў і наступнай іх перадачы ў напрамку ад крыніцы да прыёмніка, што ажыццяўляецца на прамежкавых пунктах, напрыклад, радыёрэлейнай сувязі.\nТрансляцыя — бытавая назва праваднога вяшчання.\nТрансляцыя праграмы — працэс пераўтварэння праграмы ЭВМ з мовы праграмавання ў праграму на аб'ектнай, напрыклад, машыннай мове з дапамогай транслятара.\nТрансляцыя (паралельны перанос) — перанос матэматычнага ці фізічнага аб'екта паралельна самому сабе ў прасторы на некаторую адлегласць уздоўж прамой (восі трансляцыі). Калі ў выніку трансляцыі аб'ект супадае сам с сабой, то трансляцыя з'яўляецца аперацыяй сіметрыі.\nТрансляцыя — сінтэз поліпептыдных ланцугоў бялкоў па матрыцы інфармацыйнай рыбануклеінавай кіслаты (іРНК) у адпаведнасці з генетычным кодам; другі этап рэалізацыі генетычнай інфармацыі ў жывых клетках.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Трансляцыя&oldid=1888951"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 17:33, 10 студзеня 2015.