22 верасень 2012, 22:20\nАнтыамэрыканскія пратэсты ў Ісламабадзе, 21 верасьня, 2012\nМіністар заявіў у суботу, што ўдзельнічаць у перасьледзе могуць таксама талібы і члены тэрарыстычнай сеткі "Аль-Каіда".\nАдзін з членаў ураду Пакістану, міністар чыгунак Галям Ахмед Билур абвясьціў узнагароду памерам сто тысяч даляраў за галаву стваральніка антыісламскага фільму "Нявіннасьць мусульман", зьнятага ў ЗША.\nНа сустрэчы з журналістамі ў Пэшавары міністар заявіў у суботу, што гатовы выплаціць гэтыя грошы з уласнай кішэні. Перасьлед стваральніка стужкі высокапастаўлены чыноўнік назваў "высакароднай справай", адзначыўшы, што ўдзельнічаць у ім могуць таксама талібы і члены тэрарыстычнай сеткі "Аль-Каіда".\nІнфармацыя аб зьяўленьні ў інтэрнэце, аматарскай стужкі, якая высьмейвае прарока Мухамэда, выклікала пратэсты і сутыкненьні ў многіх мусульманскіх краінах. У Пакістане ў пятніцу ахвярамі беспарадкаў сталі больш за 20 чалавек.\nРаней дзяржсакратарка ЗША Гілары Клінтан – пасьля перамоваў у Вашынгтоне са сваёй пакістанскай калегай Хінай Рабані Кхар падзякавала Ісламабаду за забесьпячэньне бясьпекі амбасады ЗША ў Пакістане – падчас антыамэрыканскіх выступаў.\nУ пятніцу Сэнат ЗША адхіліў рэзалюцыю аб прыпыненьні фінансавай дапамогі Пакістану, Эгіпту і Лібіі. Дакумэнт, сярод іншага, патрабаваў ад Ісламабада вызваліць з турмы доктара Шакіля Афрыды, які дапамог ЦРУ высачыць у Пакістане Ўсаму бін-Ладэна.


Новы фармат: iнфармацыя змяняе свет | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Новы фармат: iнфармацыя змяняе свет\nУжо нiкога не здзiўляюць электронныя кнiгi i базы дадзеных, Zoom-канферэнцыi, вiртуальныя музейныя экспазiцыi i экскурсii. Дзякуючы дапоўненай рэальнасцi ствараюцца макеты разбураных замкаў i палацаў. Гiсторыкi аб'ядноўваюцца з айцiшнiкамi, каб ствараць новыя прадукты, якiя могуць выкарыстоўвацца ў музеях, у адукацыйным працэсе, у турызме. QR-коды i мабiльныя праграмы дапамагаюць турыстам больш даведацца пра пэўныя гiстарычныя аб'екты.\nАсобныя рэсурсы змяшчаюць фатаграфii помнiкаў, сядзiб, палацаў, старых могiлак, успамiны сведкаў падзей, аўдыя- i вiдэазапiсы, на якiх бабулькi спяваюць народныя песнi, «занатаваная» iх традыцыйная гаворка. Праз сецiва можна весцi пошук блiзкiх, там з'яўляюцца спiсы герояў i ахвяр вайны, рэпрэсаваных асоб. Аблiчбоўваюцца архiвы, слоўнiкi, карты i нават фальклорныя бабiнныя запiсы, якiя старанна збiралiся беларускiмi вучонымi-фалькларыстамi. Бясспрэчна, новыя тэхналогii спрыяюць таму, што ў сучаснiкаў расце цiкавасць да гiсторыi i культуры сваёй краiны. Але як яшчэ яны могуць змяняць асяроддзе i нас самiх? I як не заблытацца ў такiм масiве iнфармацыi?\nЗ 2004 года дзейнiчае беларуская «Вiкiпедыя», ужо створаны дзясяткi тысяч артыкулаў. Вiртуальная прастора папаўняецца матэрыяламi, прысвечанымi гiстарычным падзеям i выдатным асобам нашай краiны, але наколькi можна давяраць iнфармацыi з сецiва? Iнтэрнэт дае магчымасць выказвацца ўсiм. У вынiку даволi часта размываюцца межы памiж экспертнымi i неэкспертнымi ведамi.\nПраблема яшчэ i ў тым, што напiсаны аматарам інтэрнэт-артыкул, у якiм iнфармацыя можа падавацца фрагментарна, з акцэнтамi на нейкiх «смажаных» дэталях, а то i зусiм скажацца, часта набiрае больш праглядаў i «лайкаў», чым тэкст, прысвечаны гэтай жа тэме, але зроблены прафесiйным гiсторыкам. I трэба ўжо падумаць пра тое, як абаранiць (а можа, i накiраваць) дзяцей i моладзь, якiя адказы на пытаннi, звязаныя з гiсторыяй, шукаюць у iнтэрнэце. Сёння беларускiя ВНУ i iнстытуты Нацыянальнай акадэмii навук выдаюць вялiкую колькасць кнiг i маюць свае электронныя рэсурсы, але трэба яшчэ шмат шчыраваць над тым, каб яны былi запатрабаваныя ў карыстальнiкаў i, самае галоўнае, каб да iх звярталiся педагогi i вучнi.\nТэхналогii мяняюць погляд на гiсторыю, на метады даследаванняў i прэзентацыi даных. Сёння ўжо гавораць пра з'яўленне новай дысцыплiны — лiчбавай гiсторыi. Сучасныя магчымасцi, калi можна аналiзаваць вялiкiя аб'ёмы iнфармацыi, дазваляюць убачыць нешта большае, чаго не заўважалi раней, глядзець на праблемы глабальна, вызначаць пэўныя заканамернасцi ў развiццi чалавецтва.\nЗа мяжой ужо вядуцца дыскусii пра лiчбавую гiсторыю. Адна з iх звязана з даступнасцю iнфармацыi. Вялiкая колькасць персанальных звестак знаходзiцца ў архiвах, але што будзе, калi гэтыя даныя будуць пераведзены ў лiчбу i выкладзены ў сецiва? Як абаранiцца чалавеку, якi жадае застацца незаўважаным у гiсторыi, не хоча, каб звесткi пра яго сваякоў трапiлi ў агульны доступ, як рэалiзаваць права на забыццё? Шмат пытанняў i наконт таго, як iнтэрпрэтаваць новыя веды i працаваць з крынiцамi, вызначаць, якiя з iх прыдатныя для аналiзу.


Суд над Сяргеем Няроўным перанеслі на сераду, вінавацяць у экстрэмізме\nУ Крычаве пачаўся суд над затрыманым у выходныя журналістам Сяргеем Няроўным, якога звінавацілі ў распаўсюдзе экстрэмісцкіх матэрыялаў Журналіст у судзе сваю віну не прызнаў і заявіў, што забраная падчас ператрусу ў яго кватэры тэхніка была ўскрытая сілавікамі з парушэннем заканадаўства. Суд пастанавіў адкласці разгляд адміністрацыйнай справы да 20 кастрычніка, а Сяргея Няроўнага — вызваліць. Паводле КаАП Няроўнаму пагражае штраф альбо адміністрацыйны арышт. Сяргей Няроўны — былы галоўны рэдактар крычаўскай недзяржаўнай газеты «Вольны горад».\nУ падарожніка-дылетанта Юрыя Жыгамонта выйшла кніга "Мястэчкі і вёскі Беларусі".\nФестываль «PRIX Europa» – найбуйнейшая журналісцкая імпрэза ў Еўропе, якая яднае анлайн-выданні, тэлевізію і радыё.\nЖурналісту Дзянісу Івашыну зноў прызначылі пакаранне карцарам. 217 за кратамі\nЖурналісту і палітвязню Дзянісу Івашыну прызначылі чарговае пакаранне карцарам. Гэтым разам яго збіраюцца змясціць туды ўжо на 6 содняў, паведамляе тэлеграм-канал Івашына.\nМінскі гарадскі суд пакінуў журналіста «Камсамольскай праўды» пад вартай\nЖурналіста «Камсамольскай праўды» Генадзя Мажэйку ў суд не прывезлі. Працэс быў закрыты.


З імем Джорджа Гершвина звязаная адна з найболей цікавых раздзелаў гісторыі музыкі Злучаных Штатаў Амерыкі.\nСын які эміграваў з Расеі ў 1890 году Мориса Гершовица, Джордж, нарадзіўся ў Нью-Ёрку. Тут працякла вялікая частка яго жыцця. Музычны побыт нью-йоркскай вуліцы быў адзіным пажыўным асяроддзем эстэтычных уражанняў дзіцячых гадоў. Выпадак звёў яго ў школьныя гады з адораным хлопчыкам - скрыпачом Максам Розенцвейгом. "Гумарэска" Дворжака зачаравала будучыні аўтара Блакітнай рапсодии.\nЯго музычная адукацыя насіла характар выпадковы. У аднаго педагога ён засвоіў першапачатковыя навыкі гульні на фартэпіяна, іншы лёгка давёў яму, што яго гульня не выходзіць за рамкі дылетантызму. Заняткі кампазіцыяй у Эдв. Киленьи далечы юнаму Гершвину асноўныя звесткі ў вобласці гармоніі і формы. І гэта было - у перакладзе на сучасныя паняцці - у межах першага курсу кансерваторыі.\nЯшчэ некалькі разоў на працягу свайго жыцця Гершвин рабіў спробы пашырыць круг сваіх тэарэтычных ведаў і паглыбіць іх. З гэтай мэтай ён нават спрабаваў звязацца з Равелем, Стравінскім, але далей тэлеграфнай перапіскі, далай удзячны матэрыял для ласых на такога роды сенсацыі рэпарцёраў, справа не пахабна.\nАдкуль жа паўстала гэтую дзіўную з'яву - Гершвин?\nМузычная гісторыя Злучаных Штатаў склалася вельмі своеасабліва. Побач з ангельскай песенькай, шатландскай баладай, інтанацыямі славянскай мелодыі ў побыце гучаў пікантны французскі куплет, габрэйскі синагогальный напеў, вугорскі чардаш, гортанные гучанні кітайскай музыкі, звонкія ўдары бубна ў руках танцуючых тарантэлу італьянцаў. Але больш і гушчару іншых гучалі песні неграў, незвычайныя, яшчэ якія захавалі сувязі з першабытным мастацтвам Афрыкі.\nВялікае месца ў музычным побыце амерыканскіх гарадоў і пасёлкаў займалі духавыя аркестры. У рэпертуары вандроўных, а нярэдка і "плывучых" тэатраў, як правіла, былі музычныя камедыі, не прэтэндуючыя ні на што больш, акрамя забаўкі не вельмі патрабавальнай публікі. Але антрэпрэнёры сачылі за тым, каб у кожнай такой камедыі была абавязкова адна, асабліва лёгка запамінальная песенька. У выпадку поспеху яна станавілася "шлягерам", гэта значыць набывала папулярнасць, а такім чынам, выконвала і рэкламную функцыю. На большае ніхто не прэтэндаваў. Гэтыя песенныя шлягеры - з'ява спецыфічнае для амерыканскага музычнага жыцця з 80-90 гг. ХІХ стагоддзі. Яно захавалася і да нашых дзён. Характэрна, што пераважныя музычныя густы амерыканскага грамадства таго часу звязаныя былі з лёгкімі жанрамі. Ні сталых оперных тэатраў, ні развітой сімфанічнай культуры, ні сістэматычных камерных канцэртаў не было. Усё гэтыя "высокія" пласты музыкі давалі аб сабе шляхта толькі ад выпадку да выпадку.\nЗ гэтага спецыфічнага музычнага побыту вырасла некалькі яркіх композиторских індывідуальнасцяў: Ирвин Берлін (1888), Стывен Фостэр (1826-1864), Джером Керн (1885) - сапраўдных майстроў песні. А побач з імі апынуўся процьма дылетантаў-эпігонаў, згодных нават прыплаціць выдаўцу, абы ўбачыць сваё імя надрукаваным на вокладцы нотных лісткоў. Карлікавыя музычныя выдавецтвы пладзіліся з тым большай актыўнасцю, што попыт на іх рос год ад года. У Нью-Ёрку гэтыя выдавецтвы, абхопленыя гарачкай канкурэнтнага дужання, толькі што не ціснуліся сценка да сценкі на адной вуліцы - Тып-Пан алеі. У нотнай краме, або, як урачыста звалі яго "фірмовым салоне", прыганяты абавязаны быў не толькі прадаваць ноты, але і гуляць, спяваць, рэкламаваць прадаваную прадукцыю. Такія, умелыя гуляць і, калі не спяваць, то хоць бы напяваць, прадаўцы былі ў кошце. Іх зывали - "song-plugger".\nГершвину было 15 гадоў, калі ён стаў такім прадаўцом у "салоне" Дж. Ремика. Як ні сціплы быў займаны юнаком "пост", але гэта было ўжо прафесійнае месца ў мастацтве. Больш таго, ні адзін з педагогаў не мог навучыць яго таму, чаму ён, неўзаметку для сябе, вучыўся, прайграваючы і напяваючы кучы нот, адначасна адзначаючы, што каму падабаецца, у чым сакрэт шлягера. Сярод бясконцых струменяў полудилетантской макулатуры, як зярняткі высакароднага металу ў рудзе, зіхацелі песні Берліна і Керна - кампазітараў, боготворимых маладым Гершвином.\nДосвед назапашваўся кожны дзень. Няма сумневу ў тым, што Гершвин не раз занасіў на паперу найболей отстоявшиеся імправізацыі. Але сам ён да іх ставіўся да сітавіны да часу недаверліва. Цяга да складання музыкі станавілася неадольнай. Як звычайна ў пачаткоўцаў, паўстала два пытання: ці добра гэта? І - ці маё гэта? Пасля доўгіх ваганняў Гсршвин звярнуўся да свайго "шэфу", Ирвину Берліну. Да таго часу (1916) Берлін быў у зеніце сваёй композиторской славы, у разгары свайго "просперити" у якасці кампаньёна выдавецкай фірмы. Гершвин расквітаў пад градам кампліментаў высокашаноўнага майстра. Але высокашаноўны і словам не абмовіўся аб магчымасці выдання хоць бы адной з паказаных яму песенек. Затое ўзыходзячая на брадвейскім небе зорка, нейкая Сафія Гукер, паставілася да музыкі Гершвина з вялікай сімпатыяй. Улетку 1916 гады ён упершыню пачуў "сябе", сваю песню з эстрады.\n"Усю ноч я не стульваў вока. Я разумова саспелы "Я станаўлюся дзяўчынай" прынамсі дзвесце разоў, кожны раз знаходзячы ў ёй усе новыя пэрлы. Стаміўся я смяротна. Пад раніцу я зненавідзеў гэтую гідкую песеньку, перакананы ў яе апраметнай бясталентнасці".\nКампазітару было 18 гадоў. Ён меў права на такую рэзкую змену сваіх адзнак. Так або інакш, але гэта ўжо пачатак шляхі.\nВялікую ролю ў парадкаванні і ўзбагачэнні яго ведаў згуляў ужо згадвальны Эдв. Киленьи, вугорскі музыка шырокай адукаванасці і педагагічнага дарунка. Відаць, ён быў першым, паказалым Гершвину на неабходнасць сапраўднага сяброўства з сур'ёзнай музыкай.\nГершвин пакідае месца "музычнага сакратара" Берліна. Яго вабяць прасторы Брадвея. Патрапіць у лік тых, хто выступае, ставіць спектаклі, піша музыку для тэатраў, театриков, вар'етэ, нават для кафэ на Брадвеі - не так проста. Для Гершвина шлях да "вышыням" Брадвея ляжаў праз выдавецтва Хармса, раздзел якога паверыў у талент дзевятнадцацігадовага кампазітара. Выплачваючы Гершвину невялікую суму штотыдзень, ён абавязаў яго аддаваць фірме, усё, што той будзе пісаць... Вырашальнае слова, зразумела, за выдаўцом. У 1918 году прыйшоў першы сапраўдны поспех. Песенька "У ім нешта ёсць" стала праўдзівым шлягерам. На працягу дзесяці гадоў (!) яна бясконца перавыдавалася.\nПанадліва было бы напісаць: "Яна рашуча адрознівалася ад большасці банальных узораў забаўляльнай музыкі". Нажаль, гэта была бы няпраўда. Калі яна чым і адрознівалася, то, можа быць, некалькі больш вытанчанай гармоніяй і ўзроўнем густу. У асноўным, гэта быў таго жа тыпу шлягер, што і астатнія. Гэта-то і прыцягвала слухачоў і пакупнікоў.\nДля Гершвина жа пачаўся "шлях у вышэйшае грамадства". Пакуль ён адолеў толькі яго першую прыступку.


Статкевіч сустрэўся з прадстаўнікамі дэмсіл Гародні | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСтаткевіч сустрэўся з прадстаўнікамі дэмсіл Гародні\nМікалай Статкевіч сустрэўся з прадстаўнікамі дэмакратычных партыяў і рухаў Гародні. Сустрэча была прысьвечана аб’яднанню нацыянальных сілаў дзеля выступлення адзіным фронтам у маючай адбыцца выбарчай кампаніі.\nПакуль у сталіцы Беларусі Менску адзінства няма, і гэтага не разумеюць людзі ў рэгіёнах краіны. Але нейкія зрухі да паразуменьня ёсць. Кажа палітык Мікалай Статкевіч:\n– Мы зараз утварылі кансультацыйную нараду дэмакратычных арганізацый. Насамрэч, гэта толькі пляцоўка для гаварыльні. Трэба стварыць агульную стратэгію на так званыя парламенцкія выбары, але ўсе паперліся на гэтыя выбары і кожны мае свой спіс. Добра, што хоць пачалі зараз гаварыць пра адзіны спіс. Праўда, кансультацыйная нарада распісалася ў сваёй няздольнасці сфармаваць яго.\nПалітык спадзяецца, што па выніках маючага прайсьці ў траўні кангрэса дэмакратычных сіл будзе створана рада, дзе будуць прадстаўнікі рэгіянальных кааліцыяў, а таксама кіраўніцтва дэмакратычных партыяў. Аб’яднацца неабходны да восені, і здаецца лідары партыяў да гэтага набліжаюцца, мяркуе Мікалай Статкевіч.\nСацыял-дэмакраты просяць Захад дапамагчы вызваліць Статкевіча\nВалер Карбалевіч: Нерэгістрацыя групы Мікалая Статкевіча – палітычнае рашэнне\nАргкамітэт Кангрэсу дэмсілаў шукае памяшканне\nМікалай Статкевіч: Кангрэс пройдзе без іх\nНякляеў і Статкевіч наведваюць рэгіёны\nСтаткевіча пазбавілі правоў кіроўцы за нявыплату штрафаў


Профессиональные династии: в Шерешевской школе бабушка, мама и дочка детей учат — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\nПрофессиональные династии: в Шерешевской школе бабушка, мама и дочка детей учат\n09.10.2018 09.10.2018 Автор: Katrin\nПрыкладаў адданага служэння любімай справе нямала. Адзін з іх — дынастыя педагогаў з пасёлка Шарашэва. Бабуля. Матуля. Дачка… Іх аб’ядноўваюць не толькі кроўныя вузы, але і асаблівы, так бы мовіць, прыроджаны «інстынкт» настаўніка. Нягледзячы ні на што, яны вераць у сілу і прэстыж сваёй прафесіі і шчыра радуюцца за вучняў і перажываюць за іх. Аддаючы сваю душэўную цеплыню выхаванцам, яны з гонарам нясуць высакародную місію, спадзеючыся, што пасеяныя імі зярняткі ведаў абавязкова прарастуць.\nЗнаўца дзіцячых душ\n— Пачатак нашай педагагічнай эпапеі — як у песні. «Какой счастливый случай…» Памятаеце? — расказвае заснавальніца педагагічнай дынастыі Лілія Рыгораўна Юзэпчук. — Я не планавала быць настаўніцай. Дапамог выпадак. Так здарылася, што ў тым невялікім украінскім гарадку, куды я ў свой час пераехала з Шарашэва ўслед за мужам-ваеннаслужачым, не было настаўніка працоўнага навучання, і на гэтую ролю запрасілі мяне…\nЯк аказалася, такі выбар кандыдатуры быў далёка не выпадковы: усе ведалі, што Лілія Рыгораўна — першая майстрыха і на рэдкасць творчы чалавек. Жанчына ўзялася за новую для яе, школьную, справу з вялікім энтузіязмам.\n— Я атрымлівала задавальненне ад працы, разам са мной радаваліся і дзеці. У класе заўсёды было людна. Вучні задавалі процьму пытанняў — і на кожнае з іх я спяшалася даць адказ. Быў выпадак, калі да мяне на ўрок прыйшоў з праверкай інспектар, які вельмі здзівіўся таму, што пасля званка дзеці не разыходзіліся. «Я, — кажа, — упершыню такі цуд бачу, каб школьнікі не хацелі ісці на перапынак», — шчыра распавядае мая суразмоўца.\nВярнуўшыся з Украіны на радзіму, Лілія Рыгораўна і тут, у пасёлку Шарашэва, уражвала людзей сваім уменнем рабіць усё або практычна ўсё. Да слова, гэтая жанчына сама спланавала свой прыгожы дом і нават нароўні з мужчынамі ўдзельнічала ў яго будаўніцтве, спрытна арудуючы і пілой, і малатком. З часам разбіла вакол хаты дзіўны кветнік і ператварыла сваё жыллё ў райскае мястэчка, дзе літаральна ўсё прасякнута творчасцю: тут шыюць, вяжуць і нават мэблю робяць сваімі рукамі. Гэтым і многім іншым прамудрасцям хатняга быту Лілія Юзэпчук навучала дзяцей у мясцовай школе на ўроках працы. У кожным жэсце жанчыны, у манерах і выразнай дыкцыі адчуваўся і да гэтага часу бачны інтэлігентны педагог.\n— Дзеці — вельмі тонкія натуры. Кожнаму даросламу, тым больш педагогу, нельга думаць пра іх дрэнна і нельга ставіцца да іх несправядліва. Самае важнае ў нашай прафесіі — не ламаць дзіцячую індывідуальнасць, а наадварот накіроўваць яе развіццё. Трэба любіць дзяцей за тое, што яны дзеці, і паважаць іх. Усе яны ад прыроды вельмі здольныя і гатовыя горы звярнуць, — запэўнівае Лілія Рыгораўна і дадае:\n— Так, сёння часы не тыя. І дзеці іншыя: не горшыя, але больш складаныя. І ў настаўнікаў работы стала больш: горы папер, безліч справаздач… Таму хачу пажадаць усім калегам толькі цярпення, цярпення і цярпення. Аддача будзе. Толькі дачакайцеся! Пройдуць гады, удзячныя вучні абавязкова наведаюць вас. Абдымуць, зазірнуць у вочы — і вы, настаўнікі, зразумееце, што ўсё было недарма: прараслі зярняткі…\nЗнаўца каралеўскіх традыцый\nДзіўную эстафету дабрыні, чалавечнасці і шчырасці ад Ліліі Рыгораўны пераняла яе дачка. Настаўніца англійскай мовы Шарашоўскай СШ Алена Георгіеўна Мелянчук з дзяцінства захаплялася таленавітай мамай, якая сваёй рэдкай інтэлігентнасцю нагадвала ёй саму англійскую каралеву.\n— Заўсёды дагледжаная, прыгожая. Мама з павагай ставілася да ўсіх сваіх калег і вучняў, і яны ёй плацілі тым жа, — уступае ў размову другі педагог у сям’і — таксама рупліўца і знаўца сваёй годнай справы.\nАдвучыўшыся на факультэце замежных моў Луцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Лесі Украінкі, сваю прафесійную кар’еру Алена Мелянчук, як і мама, пачала ва Украіне, а ў 1994 годзе вярнулася на радзіму і вось ужо больш за дваццаць гадоў навучае англійскай мове шарашэўскіх дзяцей.\n— Чаму англійская? Гэта быў мой любімы прадмет у школе, — тлумачыць свой выбар настаўніца. — Замежная мова мне давалася вельмі лёгка. Я займалася ёй самастойна з самага дзяцінства: знаходзіла англамоўную літаратуру ў бібліятэках, слухала радыё, на старым касетным магнітафоне пераслухала столькі замежных хітоў! Кампазіцыі «Modern Talking», «Pink Floyd», «Scorpions» і іншых выступоўцаў, рок, дыска, джаз — усё, што было папулярна тады, я з задавальненнем слухаю і зараз, хаця і сучасную музыку не абыходжу бокам. Дзякуючы сваім музычным прыхільнасцям, я вельмі лёгка знаходжу агульную «англійскую» мову з вучнямі: ёсць што праслухаць і абмеркаваць.\nУ цэлым, як адзначае Алена Георгіеўна, ёй вельмі падабаецца працаваць з дзецьмі, асабліва са старшакласнікамі.\n— Мне шчасціць з вучнямі: у кожным класе ёсць вундаркінды, якім вельмі лёгка даецца замежная мова, і яны як бачыш дасягаюць вялікіх поспехаў на алімпіядах. Я ганаруся тым, што многія з нашых шарашэўскіх выпускнікоў пайшлі па маіх слядах: паступілі ў лінгвістычны ўніверсітэт, паколькі любяць англійскую мову з яе асаблівым гучаннем.\nА як яе не палюбіць, калі нават на звычайных занятках Алена Мелянчук можа па скайпе звязацца, напрыклад, з амерыканскімі дзецьмі і далучыць да «міжнародных перамоў» сваіх выхаванцаў?\n— Мае вучні свабодна размаўляюць са сваімі англамоўнымі аднагодкамі, з якімі сябруюць у сацыяльных сетках. Невыпадкова, што англійская лічыцца мовай міжнароднага значэння.\nА нядаўна на ўроку настаўніца паказала вучням відэаролік з трансляцыяй вяселля англійскага прынца Гары і актрысы Меган Маркл. І як сапраўдная знаўца брытанскіх традыцый, жанчына акцэнтавала ўвагу дзяцей на тым, як у пэўнай абстаноўцы паводзяць сябе людзі «блакітных крывей».\nЯ ўявіла на імгненне, як дзеці глядзяць на гэтых прынцаў і прынцэс, а потым на Алену Георгіеўну — і ўсведамляюць, што ў іх прыгожай і вытанчанай беларускай настаўніцы не менш высакароднасці…\nЗнаўца дынастычных запаветаў\nКалі прадаўжальнікамі справы бацькоў становяцца іх дзеці, можна быць упэўненым: у лёс сям’і ўмяшаўся ўсё ж такі не выпадак, а заканамернасць.\nПерад вачыма Таццяны Алегаўны Мелянчук з дзяцінства быў прыклад бабулі і мамы, і іншых думак, акрамя як стаць педагогам, у яе не было.\n— У нас у сям’і ўжо жартуюць, што любоў да педагогікі перадаецца на генетычным узроўні, — кажа маладая настаўніца англійскай і французскай моў.\nДарэчы, у Мінскім лінгвістычным універсітэце Таццяна Алегаўна атрымала яшчэ і другую спецыяльнасць — перакладчыка-рэферэнта з англійскай мовы, і як далей будзе развівацца яе прафесійная кар’ера, дзяўчына сказаць не можа. Пакуль жа па размеркаванні яна працуе ў Шарашоўскай СШ і імкнецца выконваць свае абавязкі як мага лепш.\n— А як жа! Статус прадаўжаль-ніка дынастыі абавязвае. Ці змагу я адолець гэтую ношу? Такія прыклады перад вачамі! Пастаянна сумняваюся, ці на правільным я шляху. Магчыма, з’явяцца ў жыцці і іншыя перспектывы. А пакуль, прызнацца, я хацела б стаць, як бабуля і мама, любімым настаўнікам для некалькіх пакаленняў школьнікаў. Нават дома імкнуся размаўляць на англійскай мове, каб трымаць сябе ў тонусе і пастаянна павышаць свой прафесійны ўзровень, — шчыра прызнаецца маладая настаўніца.\n— Таня ў нас — перфекцыяністка. Імкнецца, каб у педагагічным працэсе промахаў не было, — дадае Алена Георгіеўна. — Часта кансультуецца са мной ці з бабуляй, а мы заўсёды ёй дапамагаем.\nМіж іншым, бабуля, матуля і дачка — лепшыя сяброўкі.\n— Ад дачкі Алены і ўнучкі Таццяны ў мяне няма ніякіх сакрэтаў, як і ў іх ад мяне. Гэта сутнасць нашага жыцця, — кажа Лілія Рыгораўна Юзэпчук. — Самае галоўнае ў нашай справе — гэта падтрымка. Мы дзелімся праблемамі, вырашаем іх разам, і тады становіцца лягчэй. Так, час цяпер цяжкі. Але мы верым, што настаўніцкая справа будзе квітнець і «налівацца сокам», як вінаградная лаза ў нашым вінаградніку. На роспач і стому мы не маем права!\nАлена Зялевіч, фота Сяргея Талашкевіча.\nПредыдущая записьВспоминаем учителей. Человек-легенда Михаил Кулеша\nСледующая записьА вы уже были на мастер-классе в гончарной мастерской?\nБлагодаря замечательному примеру Елены Георгиевны я стала учителем английского языка. Спасибо Вам огромное!\n09.10.2018 в 16:04\nРубрики сайта Выберите рубрику Автобудни (112) Актуально (1 915) Афиша (354) Великая Победа (64) Выборы — 2018 (24) Год малой Радзімы (92) Здоровье (223) Культура (485) Молодёжный клуб (434) Новости (1 482) Официально (76) Палацык (76) Подписка (27) Происшествия (357) Профессия (490) Реклама (31) Ружанские мотивы (116) Рэцэпты на Біс (88) Сельское хозяйство (196) Спорт (377) Туризм (39) Фотофакт (25) Экология (101) Экономика (150) Юридическая консультация (21)\n19.06.2019 Автор: Елена Зелевич\n24 июня центральная библиотека приглашает на музыкальное рандеву!\n18.06.2019 18.06.2019 Автор: Елена Зелевич\nПружанскі палацык: «спякотная» ЭТНАвечарына\nРэцэпты на біс: Рыбны пірог\n18.06.2019 Автор: Елена Зелевич\nНа водоеме в Рудниках утонул житель Столинского района\nПеречень медиа-мероприятий II Европейских игр и карты маршрутов велогонок\nРужаны готовятся к «Дожинкам»\nВ Лысково открылся новый магазин\n29.05.2019 Автор: Katrin\nЦі зберажэм спадчыну Шырмы? Шосты раз на пружаншчыне прайшоў конкурс харавога мастацтва «Пеўчае поле»\n27.05.2019 Автор: Katrin\nГорода Беларуси. Пружаны


Рычард Элман, „Уліс”. Кароткая гісторыя - Ян Максімюк - Літаратура.org\nЛітаратура.org » Вітальня » Рычард Элман, „Уліс”. Кароткая гісторыя\n„Уліс”. Кароткая гісторыя\nРычард Элман — Ангельская — Ян Максімюк\nКалі Джойса ў хлапечых гадах запыталі пра ягонага ўлюбёнага героя, ён назваў Уліса. Джойс у гадах маладосьці, у пошуках міталягічнага прататыпу для сучаснага дублінца, застаўся верны гэтаму самаму захапленьню. Штуршком для напісаньня кніжкі з гэткім назовам маглі паслужыць ягоныя не зусім каб мэтанакіраваныя блуканьні па ўзбярэжжы Міжземнага мора ў 1904 годзе. Пайменаваньне іх улісаўскімі прыдавала ім годнасьці, якой у іншым выпадку яны былі б пазбаўленыя. У верасьні 1906 году, пасьля амаль двух гадоў дабраахвотнага выгнаньня з Дубліну, Джойс, якому пасада службоўца ў рымскім банку вычарпала дарэшты цярплівасьць і працерла нагавіцы, упершыню паведаміў свайму брату Станіславу, што хоча дапоўніць зборнік „Дублінцы” новым апавяданьнем пад загалоўкам „Уліс” пра чалавека з прозьвішчам Гантэр. Два месяцы пазьней ён усё яшчэ зьбіраўся гэтае зрабіць, але „меў зашмат клопатаў у дадзены момант”. У лютым 1907 году ён прызнаў, што „Ўліс” не пайшоў далей за свой загаловак”, хоць ён можа быць напісаны „пры спрыяльных абставінах”. Абставіны не спрыялі гэтаму цягам наступных сямі гадоў, але ў гэтым біблейскім прамежку часу Джойс паволі пазьбіраў у кучу ўсякую ўсячыну са свайго жыцьця ў Дубліне і Трыесьце.\nСапраўдная праца над кніжкай пачалася ў вельмі пладавітым для Джойса 1914 годзе, у якім ён накідаў першы варыянт п’есы „Выгнаньнікі”, апублікаваў „Дублінцаў”, напісаў паэму ў прозе „Джакома Джойс” і закончыў два апошнія разьдзелы „Партрэту мастака ў маладосьці”. Захаваныя чатыры старонкі рукапісу з таго часу сьведчаць, што „Партрэт”, тады яшчэ пад загалоўкам „Стывэн Герой”, першапачаткова задумоўваўся як падсумаваньне жыцьця Джойса да ягонага выезду зь Ірляндыі з Норай Барнакл, які наступіў 7 кастрычніка 1904. На адной з гэтых старонак знаходзіцца прадвесьце сваркі двух маладых мужчынаў у вежы. Але ў канчатковым выніку Джойс вырашыў завершыць „Партрэт” сваім ранейшым, аднаасобным, выездам у Парыж у сьнежні 1902, калі ён запісаўся студэнтам у École de Médecine. Увадначас надзвычайна засяроджаны на сваёй асобе і па-прафэсійнаму бесстароньні, ён адводзіў дзеля будучага выкарыстаньня свой побыт у Парыжы, закончаны ў красавіку 1903, ды тыя некалькі месяцаў перад і пасьля сьмерці маці, калі ён бадзяўся па Дубліне з адчуваньнем творчай адоранасьці і стрыножанасьці. Настрой падобнага раздражненьня азмрочвае сьвядомасьць Стывэна Дэдала ў пачатку „Ўліса”.\nПаміж сьнежнем 1902 і кастрычнікам 1904 Джойс высьпеліў пастанову пакінуць Ірляндыю. Азіраючыся на гэты пэрыяд, ён змог убачыць некаторыя здарэньні ў ім як істотныя зародкі для свайго разьвіцьця і літаратурных задумаў. Першым гэткім здарэньнем была ягоная сустрэча з Норай Барнакл. Сустрэча адбылася на вуліцы ў Дубліне, і гэтая выпадковасьць пазьней вельмі іх абаіх бянтэжыла. Яны дамовіліся спаткацца зноў 14 чэрвеня, але Нора не прыйшла. На наступны дзень раніцай Джойс пакінуў ёй запіску з просьбай назначыць спатканьне на нейкі іншы вечар. Відавочна яна так зрабіла, і яны пайшлі на першы супольны шпацыр 16 чэрвеня. Некаторыя рысы сваёй жонкі Джойс увасобіў у Молі Блюм, адначасова надзяляючы яе і ёйнага мужа чульлівымі згадкамі пра адзін дзень з часу іхніх залётаў, але гэта было ўсё, што ў ягонай кніжцы засталося ад rendez-vous 16 чэрвеня. Але „Дзень Блюма” ён назначыў на гэтую дату.\nДзьве наступныя падзеі таго лета згадваюцца ва „Ўлісе” больш выразна. Пачатак кніжкі адклікаецца да сваркі Джойса з Олівэрам Гогарты, маладым чалавекам зь незацугляным языком, які ў далейшым прыдбаў сабе вядомасьць ня толькі як дасьціпнік, але таксама як пісьменьнік і хірург. Гогарты з Джойсам звыш году лёгка сябравалі, разьдзяляючы незадаволенасьць Ірляндыяй. Гогарты, які вывучыў грэцкую мову, прапанаваў Джойсу, каб яны абвясьцілі „новы элінізм”, такі, пра які Оскар Уайлд гаварыў у „Душы чалавека”. На галоўную кватэру ён дасьціпна падабраў вежу Мартэла ў Сэндыкаве, непадалёк Кінгстаўну (сёньня Дэн Лаэр). З усіх 74 вежаў, якія брытанцы пасьпешліва раскінулі ўздоўж ангельскага і іряндзкага ўзьбярэжжаў у 1804 годзе, каб прадухіліць францускую высадку з мора, толькі гэтая набыла літаратурную вядомасьць. Войска пакінула вежу ў Сэндыкаве незадоўга да таго, як наняў яе Гогарты. У ёй, казаў Гогарты, Джойс зможа закончыць свой аўтабіяграфічны раман, „Стывэн Герой”, а ён сам, як апостал Павал да паслуг мэсіянскага Джойса, будзе прапаведаваць новае эвангельле свабоды ў вершах і гутарках. Гэткім чынам, прадказваў ён, Сэндыкаў мог бы стаць пераемнікам Дэльфаў, а вежа — пупам новай зямлі. Думку на гэты конт Джойс хаваў для сябе, але ня меў нічога супраць таго, што гэта Гогарты плаціў за наём.\nДжойсу было трэба, каб уся грандыёзная задума „Ўліса” была памешчаная ў чэрвені 1904. Пагадненьне аб найме, паміж Гогарты і Міністэрствам вайсковых справаў, як на злосьць сьцьвярджала, што Гогарты пасяліўся ў вежы толькі пад каней жніўня. Ды Джойс адставаў ня толькі ў літаратурнай выдумцы. Добразычлівасьці Гогарты паменшала пасьля таго, як ён напісаў і выдаў на асобных аркушах паэмку „Сьвятая Палата”, у якой высьмеяў большасьць дублінскіх пісьменьнікаў, знайшоўшы месца таксама для кепікаў над схільнасьцю Гогарты да „задаваньня тону”. Гогарты, прадчуваючы, што ў сваім аўтабіяграфічным рамане Джойс пакажа яго хутчэй у непрыхільным сьвятле, ня надта рупіўся граць ролю гаспадара і патрона ды адначасова літаратурнай сыравіны для аўтара. Тым ня менш, калі падвялі іншыя кватэры і скончыліся грошы, Джойс ня меў іншага выбару, як зьявіцца ў вежы. Ён зрабіў гэта 9 верасьня і быў прыняты, як запісаў у дзёньніку ягоны брат, „з ласкі”.\nУ Гогарты гасьцяваў яшчэ адзін чалавек, Сэмюэл Чэнэвікс Трэнч, які „задаваў тон”, а потым стаў галоўным прататыпам постаці Хэйнса ва „Ўлісе”. Паводле згодная сьведчаньня ўспамінаў Гогарты і лістоў Джойса, ноч 12 верасьня ў вежы прайшла неспакойна. Трэнч, якому прысьнілася чорная пантэра, намацаў свой рэвальвэр і спрасонку пачаў страляць да тае прывіднае пантэры ў камінак. Калі супакоіўся, Гогарты падкраўся і забраў яму рэвальвэр. А калі трызьненьне Трэнча вярнулася, Гогарты выкрыкнуў „Пакінь яе мне!” і даў некалькі стрэлаў па не зусім каб прывідных гаршках над койкай Джойса. Ня трэба было вялікай здагадлівасьці, каб зразумець страляніну Гогарты як павестку аб вясяленьні. Джойс адзеўся і пакінуў вежу, маючы перад сабою некалькі міляў пешай дарогі ў Дублін на дасьвецьці. Гэты выпадак закончыў іхнае сяброўства, але Джойс надаў яму яшчэ большае значэньне і пастанавіў расквітацца з усёй Ірляндыяй. Таго вечару, чакаючы Нору Барнакл, ён падумаў (і напісаў ёй гэта наступнага дня), што „дзеля цябе я змагаўся з усімі рэлігійнымі і грамадзкімі сіламі Ірляндыі ды на нікога апрача сябе ня мог паспадзявацца”. У гэткім настроі ён запытаў яе, ці яна „можа стаць побач зь ім” і выехаць за мяжу. Яна пагадзілася без хістаньня.\nДзесяць гадоў пазьней Джойс адчуў, што той разрыў з Гогарты, калі яго адпаведна прыстасаваць, можа даць яму першую сцэну ў кніжцы, якая мелася стацца адным з самых дзівотных выказваньняў у літаратуры. У яго ў запасе быў яшчэ адзін выпадак, які мог бы паслужыць як кульмінацыя ягонай кніжкі. Вечарам 22 чэрвеня 1904 Джойс (тады яшчэ ня зьвязаны словам з Норай) зачапіў на вуліцы нейкую дзяўчыну, ня ведаючы, мабыць, што яна была з кавалерам. Яе афіцыйная ахова падасьпела на выручку і, пасьля кароткай бойкі, пакінула яго „з падбітым вокам, нацягнутым запясьцем, вывіхнутай шчыкалаткай, разьбітым падбародкам і разьбітай даланёй”. На другі дзень ён скардзіўся аднаму знаёмцу: „Прынамсі адна роля мне не падыходзіць — роля чалавека гонару”. Ён не ўпамянуў таго, што з пэрспэктывы часу сталася самай уражальнай пазнакай той калатнечы: яго абтрос з пылу і адвёў дадому — „артадаксальным самарытанскім чынам”, як ён потым аб гэтым выказваўся — чалавек з прозьвішчам Алфрэд Гантэр. Гэта быў той самы Гантэр, пра якога задумоўвалася апавяданьне „Ўліс”. Імаверна, што апавяданьне мела паказваць Гантэра, які кружыць па дублінскім моры і напрыканцы кідае ратавальнае кола чалавеку з рысамі Джойса.\nХадзілі чуткі, што Гантэр быў габрэем і меў няверную жонку — гэтыя дзьве ня зьвязаныя з сабой пазнакі потым займелі важнае значэньне. Джойс ня быў зь ім блізка знаёмы, сустрэўшы яго (паводле Станіслава Джойса) усяго раз ці два. Гэты недахоп знаёмства быў асабліва цікавы, бо Джойс лічыў сябе чалавекам акружаным абыякавасьцю ці варожасьцю і таму быў зьдзіўлены, што нейкі незнаёмец, як здавалася, зусім супрацьлеглага характару і ўзгадаваньня, ні з таго, ні зь сяго схацеў яму дапамагчы. Магчыма, тут прыдарылася адна з тых „эпіфаній”, — раптоўных, нечаканых паваротаў жыцьцёвага досьведу, — якая аказалася асабліва важнай з увагі на сваю сьціпласьць. Прыраўнаньне гэтага паспалітага дублінца да Ўліса было адной з самых адвольных літаратурных задумаў, але Джойс быў падрыхтаваны кінуць на шалі той самы талент, які дазволіў яму атоесьніць старажытнага канструктара крылаў з Стывэнам Героем. У выніку такога выштукаваньня характару сучаснага Ўліса Стывэн быў вымушаны ўзяць на сябе менш важную ролю Тэлемаха. У гэтай ролі ён не шукае самога бацькі (ягоны бацька праседжвае ў пабе), а таго, што бацькоўства магло б сабою ўяўляць, а Блюм (перайменаваны Гантэр), страціўшы сына, таксама займаецца пошукамі нейкага заменьніка. Адзін зь іх павінен быць старэйшы, а другі маладзейшы; нягледзячы на сваё непадабенства, шмат якія думкі ў абодвух павінны кружыць вакол такіх самых рэчаў — вось над якімі справамі Джойс ламаў галаву.\nПавярхоўнае знаёмства з Гантэрам у нейкім сэнсе было плюсам, бо пакідала Джойсу больш свабоды ў пабудове харатару паводле свайго жаданьня. Ён надзяліў Блюма шмат якімі ўласнымі рысамі, і перакрыжаваньне шляхоў Стывэна і Блюма, гэтак няпэўнае і нетрывалае, прачытваецца часам як нейкае крайняе спалучэньне крутога, вуглаватага маладзёна з рахманым, але дасьведчаным мужчынам сярэдніх гадоў. „Джакома Джойс”, напісаны амаль адначасова зь першымі накідамі „Ўліса”, закранае гэтую самую тэму, што і песьня „Маладосьць канчаецца” Яна Пітэрсзона Свэлінка. Але калі ў гэтым творы сярэдні век разглядаецца неадназначна, — раз з пагардай, а іншы раз з заклапочанасьцю, — дык ва „Ўлісе” яму даецца новая зарука, і Блюм упэўнена стаецца ня толькі больш важным, але і больш сымпатычным за Стывэна.\nТое, што Блюм, фігура на першы погляд камічна-гераічная, павінен у пэўным сэнсе стацца таксама сапраўдным героем, было чымсьці не зусім дарэчным, але, з Джойсавага гледзішча, апраўданым. Якасьць жыцьця, казаў ён, не зьмянілася з гамэраўскіх часоў, таму і якасьці чалавечага розуму павінны былі застацца такімі ж. Што больш, гераізм Уліса быў непадобны на гераізм Ахіла: ён паходзіў галоўным чынам ад клёку ў мазгах, а ня ў мускулах, хутчэй ад сукупнасьці пазнакаў, чым ад нейкай асобнай перавагі. Джойс калісьці даводзіў аднаму знаёмаму, што Ўліс варты найбольшага захапленьня з усіх герояў Гамэра, бо ён паказаны ў шматлікіх абліччах: бацькі, сына, мужа, каханка. Нешта з гэтай унівэрсальнасьці мелася дастацца і Блюму. Гэтую інтэрпрэтацыю Джойс любіў падмацоўваць сумнеўнай этмалёгіяй, якую ён прыдумаў для імя Адысэй — яно, паводле яго, спалучала ў сабе словы outis (ніхто) і Зэўс. Ягоны ўласны герой таксама меўся быць гэткім боскім нікім. Не, ён не зьбіраўся абагавіць Блюма ўсур’ёз. Галоўнай рысай ягонага характару мелася быць прыстойнасьць, а не надакучлівая просталінейнасьць. Ён меўся быць чалавекам разважным, але без зайздросных посьпехаў у жыцьці. Ён меўся часта зьмяняць пасады, але ніколі не заставацца бяз працы. Ён меўся быць габрэем, але з пераваротамі ў каталіцызм і пратэстантызм, якія ня плямяць ягонага гонару. Ён меўся быць раганосцам, але такім, які не выклікае пагарды. Сярод станоўчых рысаў, ён меўся адзначацца шырокай натурай, незалежным сьветаўспрыманьнем і большай інтэлігентасьцю, чым ягоныя ганьбавальнікі. Звычайна жыцьцярадасны, як ягоны прататып, якога Гамэр апісаў як чалавека, які ніколі ня падае духам, Блюм меўся быць надзелены мастацкім талентам зьмяняць перспэктыву, прыніжэньне абарочваць у абсурд, бачыць і разумець. Робячы цэнтральнай постацьцю кніжкі пра Дублін ірляндзкага габрэя, чалавека, не да канца прызнанага за свайго ў горадзе, неад’емнай часткай якога ён зьяўляецца, Джойс выказваў свае неадназначныя пачуцьці наконт уласнай ролі ў родным горадзе.\nВыношваючы ў думках характар Блюма, Джойс пастанавіў вандроўкі свайго героя па Дубліне цесна зьвязаць з падарожжам Уліса па Міжземным моры — цесна, але безь нявольніцкай імітацыі. У Адысэі, пакінуўшы Трою, Уліс нападае на горад кіконаў, забівае ўсіх мужчын і разьдзяляе ўсе жанчыны, паказваючы пры гэтым поўную абыякавасьць. Джойс абмінуў гэты эпізод цалкам, так як абмінаў праліваньне крыві ва ўсім, што пісаў. У Гамэра палова Адысеі прысьвечаная вяртаньню Ўліса ў Ітаку. Вяртаньне Блюма ў свой дом на Эклс-стрыт 7 не дастаўляла адно так вялікага клопату, таму Джойс значна падкараціў гэтую дарогу.\nУ іншых адносінах сучасны Дублін прапанаваў падарожніку небясьпекі параўнальныя з тымі на антычным моры. Калі сёньня бог Эол і не кіруе вятрамі, дык рэдактар газэты можа кіраваць павевамі грамадзкай думкі і іншымі газавымі вывяржэньнямі. Калі сырэны з рыбінымі хвастамі цяпер ужо не сьпяваюць для мужчын, іхную песьню ўсё яшчэ можна пачуць ад дзьвюх сэксуальна павабных бармэнак, калі яны наліваюць піва Гінэс. Аднавокаму цыклопу, які амаль не забіў Уліса, прыкінуўшыся гасьцінным гаспадаром, Джойс знаходзіць адпаведнік ў ірляндзім ультранацыяналісьце, якому нароўні зь ягоным прататыпам таксама не хапае двухвочнай пэрспэктывы. Блюм, як Уліс, кідае выклік ксэнафобіі гэтай пачварыны і пазьбягае яе помсты ў апошні момант. Іншыя гамэраўскія элемэнты таксама знайші свае месца, як, прыкладам, Цырцэя, чыё пераўвасабленьне мужчын у сьвіньні ад вякоў успрымалася як алегорыя пажадлівасьці. Джойс учыніў з гэтай багіні мадам публічнага дому.\nКалі ўзьніклі абрысы эпізодаў, Джойс убачыў патрэбу кожнаму зь іх надаць адметны характар, індывідуальны стыль, а часта і асобнага апавядальніка, звычайна незалежнага, ступень верагоднасьці якога чытач мусіць вызначыць сам. Каб падкрэсьліць глыбокую значнасьць фізычнага жыцьця ў сваёй кніжцы, Джойс прыпісаў коднаму разьдзелу асобны орган чалавечага цела. Эпізодам былі таксама прыдзеленыя свае колеры, віды мастацтва і сымбалі. Нішто так не пабуджвала Джойсавай фантазіі, як фармальныя аковы, накладаныя на яе. Але ягонае галоўнае намаганьне было накіраванае на тое, каб знайсьці сучасны сэнс для кожнай з гамэраўскіх прыгодаў.\nБлюмава дапамога Стывэну ў Начным горадзе, у гэтым кантэксьце, сталася ня толькі ўзьнёслай вэрсіяй Гантэравай дапамогі Джойсу, але і сур’ёзна-камічнай паралельлю сустрэчы Ўліса з Тэлемахам. Аказваючы гэтую дапамогу, Блюм ставіць сабе на супрацьлеглым полюсе ў адносінах да Малігана, які Стывэна пакідае, да п’янага вайскоўца, які зьбівае яго з ног, ды да паліцыянта, які зьбіраецца яго арыштоўваць. Гэты сяброўскі acte gratuit, нешта лепшае за сваяцтва па крыві, ураўнаважвае як негасьціннасьць цыклопа, так і крывадушнасьць або сэнтымэнтальнасьць, грубы матэрыялізм або вадзяністую духоўнасьць іншых постацяў. Як быццам усё гэтае шалупіньне належала расчысьціць, каб дух мог вылецець на свабоду.\nУ 1914 годзе, калі пачала вылівацца масавая варожасьць, Джойс пачаў пісаць пра гэткае крохкае сяброўства. Каб прыдаць цэльнасьць характару Блюма, Джойс выпрабоўваў веды і цярплівасьць сваіх габрэйскіх сяброў у Трыесьце, а потым, калі вайна прымусіла яго перасяліцца, у Цурыху. Ён вывучаў дасьледаваньні гамэраўскай спадчыны на некалькіх мовах ды ўсе літаратурныя творы, якія пераказвалі або працягвалі Гамэраву аповесьць. Калі ягонымі думкамі завалодаў Дублін, ён стаў пісаць лісты сямейнікам з пытаньнямі пра розныя дробныя дэталі: ці каля касьцёла Марской Дзяньніцы ў Сэндымаўнце растуць дрэвы, а калі так, дык якія? Дзеля меркаваньняў як літаратурнага, так і прымхлівага характару, Дублін у яго мусіў быць безь ніводнай хібы. Спрабоўваючы перадаць думкі Блюма і Стывэна тэлеграфічнымі рыўкамі, а думкі Молі — малымі хвалямі, ён складаў доўгія сьпіскі фразаў і падкрэсьліваў іх рознымі колерамі, каб потым ведаць, у якія разьдзелы іх устаўляць.\nНапрыканцы 1917 году Джойс давёў пачатковыя разьдзелы да стану, калі іх можна было перапісаць на машынцы і апублікаваць. Тады ён прапанаваў Гэрыет Шоў Уівэр, якая выдавала маланакладны, але ўплывовы часопіс „The Egoist” (Лёндан), каб яна апублікавала ў ім „Уліса” ў сэрыях, як яна зрабіла ў 1914-1915 гг. з „Партрэтам мастака ў маладосьці”. Міс Уівэр, аддадзеная таленту Джойса як патрон і як выдавец, пагадзілася адразу. Але яе запал, зь якім яна рызыкавала трапіць у турму, не дапамог ёй знайсьці друкара. Друкар, якога ўдалося намовіць пасьля году пошукаў, пагадзіўся надрукаваць толькі разьдзелы ІІ, ІІІ, VI і ХІ, дый то зь некаторымі прабеламі. Яны былі надрукаваныя ў 1919 годзе, але ў міжчасе выведзены зь цярплівасьці Джойс зьвярнуўся да Эзры Паўнда, які ўжо раней аказаўся яму падсобным, за дапамогай пры публікацыі ў Злучаных Штатах. Паўнд быў кіраўніком замежнага аддзелу ў часопісе „Little Review”, які ў 1914 годзе Маргарэт Андэрсан заснавала ў Чыкага, а ў 1917 годзе перанесла ў Нью-Ёрк, падзяліўшыся выдавецкай справай з Джэйн Гіп. Атрымаўшы ад Паўнда тры першыя разьдзелы „Ўліса”, Маргарэт Андэрсан з захапленьнем заявіла: „Мы надрукуем гэта, нават калі б гэта мела стацца апошнім намаганьнем у нашым жыцьці”. Як міс Уівэр, ёй таксама было вельмі цяжка знайсьці друкара, але ўрэшце ёй удалося дасягнуць пагадненьне зь нейкім сэрбам, які абыякава паставіўся да некаторых аднаскладовых словаў, што тады лічыліся нецэнзурнымі. Зь ягонай дапамогай, пачынаючы з сакавіка 1918 году, „Уліс” пачаў выходзіць у сэрыях.\nПаўнд ды нью-ёркскі юрыст і калекцыянэр мастацтва Джон Куін (які пачаў разьдзяляць Паўндаву заклапочанасьць інтарэсамі Джойса) зьвярнулі ўвагу на вялікую небясьпеку для кніжкі, якая ёй пагражала б у выпадку, калі б на нейкі яе месячны выпуск у „ Little Review” была накладзеная судовая забарона распаўсюду — яна затрымала б выданьне твору ў цэласьці. Каб прадухіліць гэта, Паўнд, не спытаўшы Джойса, неабдумана выкрасьліў дваццаць радкоў з чацьвертага разьдзелу пра Блюмава спаражненьне. Джойс даведаўся пра гэты пропуск запозна, каб яму супрацьдзейнічаць, але даў зразумець, што хоча бачыць свой твор апублікаваны ў такім выглядзе, як ён быў напісаны. Куін раіў яму спыніць сэрыйную публікацыю і выдаць твор кніжкай, таму што поўны кантэкст мог значна лягчэй апраўдаць асобныя ўрыўкі. Джойс пусьціў гэта міма вушэй. Чаго баяліся, тое і здарылася: цэнзары амэрыканскай пошты пачалі чытаць „Уліса” з крытычнай жарсьцю. У студзені 1919 яны канфіскавалі і спалілі эпізод „Lestrygonians”, у траўні „Scylla and Charybdis”, а ў студзені 1920 „Cyclops”. (Гэтыя гамэраўскія загалоўкі, прыпісаныя розным эпізодам, Джойс потым зьняў.) Дзеля канфіскацыі ня трэба было судовага разгляду, таму і пратэст Куіна, пададзены салісітару пошты, застаўся безвыніковым. Джойс, помнячы зьнішчэньне „Дублінцаў” дублінскім друкарам, успрымаў свае нягоды са зьедлівым гумарам, а пасьля чарговай зь іх зрабіў заўвагу: „Гэта ўжо другі раз мне выпала гарэць на зямлі жыўцом, а таму я спадзяюся, што праз агонь чыстца прайду так хутка, яе мой патрон сьвяты Алойсіс”. Затым справы ўзялі сур’ёзны паварот. Джон С. Самнэр, сакратар Ньюёркскага таварыства прадухіленьня распусты, прачытаў ліпенска-жнівенскі выпуск эпізоду „Nausicaa”, у якім Герта МакДаўэл адсланяе свае повабы перад уважным позіркам Блюма. У верасьні Самнэр падаў фармальную скаргу. Пасьля папярэдняга слуханьня ў паліцыйным судзе 22 кастрычніка, справу перадалі ў Суд для спэцыяльных пасяджэньняў. Як Маргарэт Андэрсан і Джэйн Гіп, так сам Джойс усьведамлялі сабе, што, незалежна ад выніку, гэты працэс можа заняць месца ўпоравень са славутымі ў папярэднім стагодзьдзі працэсамі над „Les Fleurs du Mal” і „Madame Bovary”.\nСправу слухалі 14 і 21 лютага 1921. Джон Куін, які прадстаўляў выдаўцоў, пачаў даказваць значнасьць Джойса як пісьменьніка, але яго перапынілі, заявіўшы, што гэта ня мае дачыненьня да справы. Яму дазволілі выступаць у абарону толькі тых фрагмэнтаў, якія былі пералічаныя ў абвінавачаньні. Куін паклікаў трох сьведкаў. Джон Каўпэр Паўіс сьцьвердзіў, што „Ўліс” — твор занадта туманны і філязофскі, каб нанесьці маральную шкоду. Філіп Мэлер з Тэатральнай гільдыі бараніў абвінавачаны разьдзел аргумэнтам, што ён раскрывае чалавечую падсьвядомасьць у фрэйдысцкай манеры, якая звычайнага чытача можа хутчэй зьбіць з панталыку, чым паслужыць яму афрадызыякам. Ні прысутнасьць Фрэйда, ні адсутнасьць Афрадыты не ўлагодзілі судзьдзяў. Скофілд Тэер, выдавец часопіса „Dial”, хваліў кніжку, але быў вымушаны празнаць, што ён сам праўдападобна не апублікаваў бы таго абразьлівага разьдзелу. Куін падсумаваў усё прамовай, якая была больш хітрай, чым бліскучай: кніжка мае футурысцкі і экспэрымэнтальны характар, яна — ён не вагаўся прызнаць — не была поўнай творчай удачай. У выніку — яна выклікае хутчэй агіду, чым пажадлівасьць, яна хутчэй адпіхвае, чым маральна раскладае. Трое судзьдзяў не зьвярнулі ўвагі на гэтыя адрозьненьні і наклалі на падсудных мінімальны, але ўсё роўна пагрозьлівы штраф вышынёю ў 50 даляраў ад галавы пры дадатковай умове, што яны не апублікуюць нічога больш з кніжкі Джойса. Маргарэт Андэрсан і Джэйн Гіп заплацілі, а потым пашкадавалі, як усе добрыя лібэралы, што замест таго не пайшлі ў турму.\nГэты вынік апанурыў таксама Джойса. Зразумела, ён ня быў у захапленьні ад абароны Куіна, бо ж ня творчую паразу ён стараўся апублікаваць. Куін сказаў, што судзьдзям спадабалася б яшчэ менш прыўзьнятае апраўданьне, але ці можна яму было далей давяраць, калі ён стаў судзіць судзьдзяў? Але прынамсі спраўдзілася ягоная ранейшая перасьцярога, што які-кольвечы прысуд на некарысьць фрагмэнту кніжкі можа памяшаць яе выданьні ў цэлым. Зацікаўленыя выдаўцы сталі менш зацікаўленымі. Б.У. Гюбш, які апублікаваў у Злучаных Штатах ранейшыя кніжкі Джойса, неахвотна паведаміў яму, што гэтай ня зможа выдаць бязь зьменаў. Джойс гнеўна яму адмовіў, забраў назад рукапіс і паслаў у выдавецта Боні і Ліўрайта, адкуль атрымаў такі самы адказ. А ў Лёндане міс Уівэр не магла ні апублікаваць кніжкі сама, ні знайсьці кагосьці іншага дзеля гэтага. Яна прапанавала гэта Леанарду і Вірджыніі Вулфам з выдавецтва „Hogarth Press”, але ёй зноў адмовілі.\nПавядомлены аб гэтых няўдалых захадах, Джойс цяжка ўздыхнуў і ўзяўся пісаць далей, у больш аптымістычным настроі, чым паказваў на гэта ягоны безнадзейны выгляд. Ягоная сытуацыя была непараўнальна лепшая, чым калі ён быў невядомым пісьменьікам на другім канцы Эўропы: „Дублінцы”, „Партрэт”, „Выганьнікі” і „Камэрная музыка” знайшлі дарогу да чытача, а ён сам, па намове Эзры Паўнда, пераехаў у Парыж і ўжо даў знаць аб сваёй прысутнасьці ў горадзе. Думка пра публікацыю „Ўліса” ў Парыжы прыйшла яму да галавы ў той самы час, што і Сылвіі Біч, маладой амэрыканцы, якую ён сустрэў у ліпені 1920 году, некалькі дзён пасьля свайго прыезду ў Парыж. Міс Біч якраз адчыніла на вуліцы Дзюпютрэна цяпер славутую кнігарню „Shakespeare and Company”. Джойс зачасьціў туды, дзелячыся сваімі турботамі зь міс Біч. Яна і яе сяброўка, Адрыяна Манье, чыя ня менш славутая кнігарня „La Maison de Amis des Livres” знаходзілася за рогам, пачалі распавядаць усім аб творы Джойса.\nУ рамках сваёй рэклямнай дзейнасьці міс Бія паказала „Партрэт мастака ў маладосьці” Валеры Лярбо, найбольш кампэтэнтнаму францускаму крытыку ў галіне ангельскай літаратуры. Кніжка ўразіла Лярбо, і ён выказаў пажаданьне пазнаёміцца з аўтарам. Гэтае спатканьне, якое прынесла важныя наступствы, было прызначанае на Куцьцю 1920 году, калі самыя абставіны вымушалі сардэчнасьць. Паміж калядкамі Лярбо папрасіў пачытаць тыя часткі „Ўліса”, якія выйші ў „Little Review”. Неўзабаве пасьля атрыманьня іх Лярбо напісаў міс Біч: „Чытаю „Ўліса”. Насамрэч страціў ахвоту чытаць нешта іншае, нават думаць пра нешта іншае”. Тыдзень пазьней ён дадаў: „Я вар’яцею ад „Уліса”. З часу, калі ў 18 гадоў прачытаў Уітмэна, я так не захапляўся ні адной кніжкай... Яна цудоўная! Велічная як Рабле. Містэр Блюм — несьмяротны як Фальстаф”. З Джойсавага дазволу, ён пераклаў бы некалькі старонак у „Nouvelle Revue Française”. Гэтая ацэнка дайшла да Джойса якраз перад непрыхільным прысудам у справе „Little Review” і зьмякчыла ягонае расчараваньне.\nУ наступныя тыдні стала ясна, што ніхто ні ў Нью-Ёрку, ні ў Лёндане не зьбіраецца публікаваць „Уліса”. Няўцешны Джойс заходзіў да Сылвіі Біч і гаварыў: „Цяпер мая кніжка ніколі ня выйдзе”. Міс Біч ведала, што Адряне Манье ўдавалася выдаваць кніжкі пад шыльдай сваёй кнігарні, таму яна запытала ў Джойса, ці ён не дазволіў бы „Shakespeare and Company” апублікаваць яго ў Парыжы. Джойс адразу пагадіўся. Наступныя дзесяць гадоў жыцьця міс Біч прысьвяціла творчасьці і інтарэсам Джойса. Можна сказаць, што яна ўратавала яго, але ён уратаваў таксама яе, даючы ёй жыцьцёвую місію і трывалае месца ў гісторыі літаратуры. Яна дамовілася з друкарам у Дыжон, Марысам Даранцье, апублікаваць падпісное люкс-выданьне накладам у 1000 асобнікаў. Разасланы падпісныя блянкі вярнуліся з заказамі ад людзей так розных як Уінстан Чэрчыл і пляменьнік Бэлі Куна. Лярбо пагадзіўся выступіць у кнігарі мадмуазэль Манье 7 сьнежня 1921 і, не чакаючы заканчэньня працы над кніжкай, абвясьціў яе геніяльнай. А Джойс апантана працаваў, каб падмацаваць ацэнку Лярбо канчатковым доказам. Ён запатрабаваў шэсьць камплектаў карэктуры і на кожным зь іх устаўляў новыя фразы. Дзеля прымхлівых прычынаў ён хацеў, каб кніжка выйшла на ягоныя саракавыя ўгодкі, 2 лютага 1922. Але яшчэ тры ці чатыры дні перад гэтай датай ён наносіў апошнія папраўкі. Нягледзячы на гэта, Даранцье сумеў праз машыніста хуткага цягніка Дыжон-Парыж перадаць два гатовыя асобнікі ў працягнутыя рукі міс Біч якраз у гэты знамянальны дзень. Джойсу, які баяўся, што ўвогуле ня знойдзе выдаўца, удалося ўбачыць надрукаваны „Ўліс” усяго некалькі дзён пасьля яго завяршэньня і ажыцьцявіць гэткім чынам адно з самых заспакойлівых і клапатлівых выданьняў ва ўсёй гісторыі літаратуры. І хоць ён мог наракаць, што ў ягонай кар’еры яго шмат уціскалі, яму таксама і шмат патуралі.\nСпачатку выглядала, што ні адна газэта і ні адзін часопіс у Англіі або Амэрыцы не асьмеліцца апублікаваць рэцэнзію на непадцэнзурную кніжку. Але дасканаласьць „Уліса” была настолькі відавочная, а рэкляма ягонага эксцэнтрычнага выхаду ў сьвет настолькі шырокая, што празь некалькі тыдняў рэцэнзэнты пачалі азывацца, некаторыя зьбітыя з панталыку і абураныя, аднак большасьць — зьбітая з панталыку і захопленая. Джойсавы сучасьнікі ў літаратуры прызнавалі, што з выхадам „Уліса” кшталт пісьменства зьмяніўся — магутная жыцьцяздольнасьць творчай задумы і тэхнікі „Ўліса” перанесла адразу большасьць з таго, што ў той час пісалася, на паліцу са старасьвеччынай. Некаторыя пісьменьнікі-чытачы, натуральна, былі больш замаркочаныя, чым задаволеныя, але большасьць аказала велікадушнасьць. Паўнд і Т.С. Эліят назвалі кніжку несумненным шэдэўрам. Арналд Бэнэт лічыў, што эпізод „Circe” можна параўнаць з Рабле, а маналёг Молі пераўзыходзіць усё напісанае дагэтуль. Калі Д.Г. Лорэнс лічыў кніжку непрыстойнай, а Вірджынія Вулф бачыла ў ёй „чуханьне прышчоў на скуры пасыльнога ў гатэлі Клерыдж”, дык Мідлтан Мары хваліў у ёй „геній найвышэйшай пробы”, а Хэмінгуэй даў свой imprimatur у лісьце, дзе напісаў, што „Уліс” — найцудоўнейшая з усіх выклятых Богам кніжак”. Уільям Фолкнэр прыходзіў паўзірацца на Джойса ў кавярні, але адазвацца да яго не асьмеліўся. Скот Фіцджэралд прапаноўваў выскачыць з акна на доказ сваёй вялікай павагі для Джойса, але Джойс папрасіў яго не рабіць гэтага. Турысты кагортамі наведваліся ў кнігарню міс Біч, перанесеную на вуліцу л’Адэон 12, а кантрабандысты-аматары з тоўстымі прадаўгаватымі пакункамі, якія выпіралі ім з-пад дзягаў або станікаў, стараліся прашмыгнуць зь імі на мытнях у Довэры і Нью-Ёрку.\nТым часам Гэрыет Уівэр не пакідала надзеі ажыцьцявіць свой кантракт, які выпярэджваў кантракт міс Біч, на выданьне „Ўліса” ў Англіі. Магчымасьць надрукаваць ангельскае выданьне ў Парыжы заўсёды была адкрытая. Паколькі выданьне „Shakespeare and Company” было мігам раскупленае, яна дамовілася зь міс Біч, не зусім каб гэтым задаволенай, зьняць стэрэатыпную копію з гатовага набору. Затым паэту Джону Родкеру, які выдаў некалькі кніжак на ручным станку, было даручана паехаць у Парыж і заняцца распаўсюдам першага ангельскага выданьня, надрукаванага Даранцье ў колькасьці 2000 асобнікаў для „Egoist Press” у кастрычніку 1922. Родкер выслаў шмат зь іх непасрэдна заказьнікам у Амэрыцы і Англіі, а астатнія пераправіў у Англію, дзе міс Уівэр занялася сакрэтнымі дастаўкамі ў кнігарні. Першая перашкода зьявілася ў Нью-Ёрку, дзе паштовя ўлады, эфэктыўныя як ніколі раней, парупіліся выкрыць і спаліць 500 асобнікаў з тых кніжак, якія прыбылі ў горад. Каб папоўніць гэтую страту, „Egoist” дадрукаваў 500 асобнікаў у студзені 1923. Яны былі высланыя ў Англію з разьлікам, што адтуль можна будзе адправіць іх больш бясьпечна, але мытнікі ў Фолкстаўн пранюхалі справу і зьнішчылі гэтыя кніжкі. Такім чынам, на той час мытныя і паштовыя ўлады былі ўжо пастаўленыя ў стан трывогі, каб бараніць усё англамоўнае грамадзтва ад разбэшчанай кніжкі Джойса.\nШто рабіць? Выданьне ў Парыжы можна было ўзнавіць, і міс Біч, якая, магчыма, думала, што сваю справу ўжо зрабіла, намовілі дадрукаваць больш асобнікаў у студзені 1924, а потым яшчэ сем разоў, апошні зь якіх прыпаў на травень 1930. Пасьля гэтага выдавецтва „Odyssey Press” зь сядзібай у Гамбургу дамовілася зь ёю, што пяройме кантынэнтальны рынак, і да пачатку Другой сусьветнай вайны апублікавала чатыры выпраўленыя выданьні. Попыт на кніжку ў Нью-Ёрку быў настолькі вялікі, што кнігапрадаўцы здабывалі і прадавалі кніжку нелегальна, хоць у 1925 годзе за гэтае парушэньне закону можна было трапіць у турму. Затым у 1926 годзе Сэмюэл Рот, які ўжо пару ладных гадоў ня зводзіў з „Уліса” сквапных вачэй, раптам пачаў без аўтарскага дазволу сэрыйную публікацыю кніжкі ў сваім новым часопісе „Two Worlds Monthly” і здолеў апублікаваць звыш паловы яе аб’ёму. Зважаючы больш на сэксуальную, чым выдавецкую этыку, ён павялічыў сваю віну, павыкідаўшы з тэксту ўсе непажаданыя месцы. Джойс падаў скаргу ў суд, але яе разгляд зацягнуўся.Тады, маючы на ўвазе як абарону, гэтак і рэкляму кніжкі, Джойс папрасіў сваіх сяброў падрыхтаваць міжнародны пратэст. Пратэст, падпісаны 167 славутасьцямі з усяго сьвету, быў апублікаваны ў прэсе ў дзень нараджэньня Джойса, 2 лютага 1927. Рот у міжчасе спыніў публікацыю, а ў сьнежні 1928 яму забаранілі публікаваць твор з парушэньнем аўтарскіх правоў.\nАстатні сьвет паставіўся да кніжкі менш прыдзіріва, чым Англія і Злучаныя Штаты. Першы пераклад „Уліса”, на нямецкую мову, выйшаў у 1927 годзе. У 1929 годзе Адрыяна Манье апублікавала старанны францускі пераклад, які рабіўся пад наглядам Джойса. У 1930 годзе „Ўліс” выйшаў па-чэску, а ў пачатку 1930-х зьявіліся два японскія выданьні, абодва без аўтарскага дазволу. Сьцюарт Гілбэрт, з дапамогай Джойса, напісаў кніжку „James Joyce’s Ulysses”, у якой прыводзіў разгорнутыя цытаты і разглядаў „Уліса” як твор клясыка, які можна параўнаць з Адысэяй нават у драбніцах. Каб разьвеяць закіды ў непрыстойнасьці твору, Гільбэрт асаблівы націск паклаў на яе ўскладнёную форму.\nЛітаратурныя стандарты зьмяніліся, але ніхто ня ведаў дакладна, да якой ступені. (Гэтага ніхто ніколі ня ведае.) Пытаньне публікацыі магло б быць вырашанае судовым разглядам, але яго вынік быў настолькі няпэўны, наколькі высокімі былі судовыя кошты. Некалькі амэрыканскіх выдаўцоў прапаноўвала Джойсу апублікаваць „Уліса’, але спачатку ні адзін зь іх не абавязваўся вызваліць аўтара ад судовых коштаў. Урэшце ў лютым 1932 Бэнэт Сэрф з новастворанага выдавецтва „Random House” зрабіў здавальняючую прапанову. Калі Джойс пагадзіўся, Сэрф зьвярнуўся па кансультацыю да ньюёркскага юрыста Морыса Л. Эрнста, выдатнага спэцыяліста ў справах аб парушэньні прыстойнасьці. Эрнсту даслалі асобнік „Уліса” з Парыжу пасьля таго, як ён папярэдзіў мытню, што адносна кніжкі рыхтуецца прэцэдэнтная справа. Асобнік неяк прапусьцілі, але пасьля заканчэньня справы яго трэба было вярнуць уладам дзеля адпаведнай канфіскацыі.\nСправа дзяржаўнага пазову супраць „Уліса” слухался ў Акруговым судзе Злучаных Штатаў у Нью-Ёрку перад судзьдзёю Джонам М. Вулсі ў кастрычніку 1933. Эрнст прадставіў тоўстую тэчку станоўчых ацэнак кніжкі ад людзей пяра са шматлікіх краінаў. Апраўданьне Куіна цяпер ужо ўстарэла. Эрнст хваліў кніжку і даводзіў, што яе дапушчэньне ў бібліятэкі і навучальныя праграмы некалькіх унівэрсытэтаў ужо засьведчыла аб прызнаньні кніжкі аўтарытэтнымі коламі грамадзкасьці. Судзьдзя Вулсі аб’явіў свой вэрдыкт 6 сьнежня 1933. Ён напісаў сьціпла і проста, але з надзвычайнай праніклівасьцю, аб Джойсавай спробе прадставіць чалавечую сьвядомасьць сумленна, нават у яе вульгарных праявах. „Што тычыцца сэксуальнай тэмы, якая раз-пораз усплывае ў думках ягоных постацяў, дык трэба помніць, што месцам дзеяньня ягонай кніжкі зьяўляецца кельцкае асяродзьдзе, а парою дзеяньня — вясна”, — сьцьвердзіў судьдзя. Устанавіўшы, што кельты надзеленыя, і маюць на гэта права, павышанай сэксуальнасьцю, ён прызнаў аўтарскую задуму і творчы мэтад апраўданымі. Затым, закранаючы вынік, ён дасьціпна выказаў меркаваньне, якога Джон Куін прытрымліваўся некалькі гадоў раней: „Я добра ўсьведамляю сабе, што некаторым уражлівым, але нармальным асобам можа аказацца не пад сілу глынуць пэўныя сцэны з „Уліса”. Але пасьля ўзважанага роздуму мне даводзіцца заключыць, што калі ў шмат якіх месцах „Уліс” можа выклікаць у чытача моташную рэакцыю, у ні адным ён не імкнецца пабудзіць яго сэксуальна”. Таму Вулсі вырашыў дапусьціць кніжку да распаўсюду ў Злучаных Штатах. Калі гэты вэрдыкт пратэлеграфавалі Джойсу, ён, на напалеонаўскім уздыме духу, напісаў аднаму знаёмаму: „Так здаецца адна палова англамоўнага сьвету. Другае пойдзе сьледам”.\n„Random House” скіраваў кніжку ў друк ужо ў наступным месяцы, каб пазьбегчы выдавецкага пірацтва. Цягам дзесяці тыдняў было прададзена 33 тысячы асобнікаў, што на той час было агромністым лікам. Нейкая няўпэўненасьць, аднак, заставалася, бо ў суд паступіла ўрадавая апэляцыя. Новы прысуд быў вынесены 8 жніўня 1934. Асобнае меркаваньне ў справе, якая слухалася перад Акруговым апэляцыйным судом, заявіў Марцін Т. Мэнтан, які настойваў, маючы дзеля гэтага ў сваім распараджэньні больш набожнага пачуцьця чым літаратурных фактаў, што „майстэрскія творы ніколі не ствараліся людзьмі адданымі непрыстойнасьці або пажадлівым думкам — людзьмі, у якіх няма Майстра”. Але Аўгустус Н. Гэнд, які разам са сваім братам Лэрндам Гэндам меў іншае меркаваньне, напісаў заключэньне ў падтрымку Вулсі. Як крытык ён аказаўся менш умелым. Паводле яго, фрагмэнты кніжкі, якім можна было паставіць найбольшыя закіды, такія як маналёг Молі Блюм, былі „хутчэй жалюгоднымі і трагічнымі, чым пажадлівымі”, выклікаючы „жаль і смутак ад разгубленасьці, убоства і прыніжэньня чалавечнасьці”. Нягледзячы на сваю нятрапнасьць, гэтая змрочная ацэнка постаці Молі яшчэ паменшала спадзяваньні на посьпех апэляцыі ў Вярхоўным судзе, і генэральны пракурор, пасьля пэўнай адтэрміноўкі справы, вырашыў яе спыніць.\nПакуль што ніхто ня ведаў, як прымусіць здацца другую палову англамоўнага сьвету. Джойс націскаў на Т.С. Эліята, чыя фірма „Faber & Faber” пагадзілася публікаваць „Finnegans Wake”, каб ён заняўся і „Ўлісам”. Эліят з самага пачатку прызнаў геніяльнасьць кніжкі. Але ён сумняваўся, што яна ў тым часе зможа пазьбегчы забароны. Ён паспрабаваў выведаць афіцыйны погляд, але ні генэральны пракурор, ні Міністэрства ўнутраных справаў не далі вырашальнага адказу, заяўляючы, што незалежна ад іх уласных меркаваньняў, яны ня ў змозе прадухіліць нейкі прыватны пазоў супраць кніжкі. Падчас калі Эліят вагаўся, Алан Лейн, які пасьля сьмерці сайго дзядзькі стаў кіраваць выдавецтвам „John Lane The Bodley Head”, абмеркаваўшы кніжку з Бэнэтам Сэрфам з „Random House”, наважыўся зрабіць выдавецкую прапанову. Эліят, якому далі пяць дзён на ўнясеньне контрпрапановы, не азваўся, і Джойс ахвотна падпісаў кантракт з фірмай „ John Lane”. Выдавецтва вельмі марудзіла з кніжкай, і мінула два гады, пакуль 3 кастрычніка 1936 зьявілася выданьне, абмежаванае да 1000 асобнікаў. Масавае выданьне замарудзілася яшчэ на год. Адклад не пайшоў у лад, бо ніякія юрыдычныя цяжкасьці ня ўзьніклі.\nКолішнія юрыдычныя дэбаты аб „Улісе” як творы, які выклікае моташнасьць або сэксуальнае ўзбуджэньне, агіду або маральны расклад цяпер чытаюцца як старажытныя спрэчкі Айцоў Царквы. Джойс, у сапраўднасьці, яшчэ ў маладосьці разважў гэтыя два кірункі і адкінуў іх як непрыдатныя для сваіх мастацкіх мэтаў. У адным з рэдкіх адступленьняў ад стрыманасьці ў такіх важкіх пытаньнях, ён правёў мяжу — з арыстотэлеўскай добрапрыстойнасьцю — паміж эстэтычным пачуцьцем і парнаграфічным жаданьнем ці дыдактычнай агідай. Парнаграфія патрабуе таго, чаго ў ім няма; дыдактызм адкідае тое, што ў ім ёсьць. Сапраўднае мастацтва, са свайго боку, не выклікае ніякай „рэфлектарнай рэакцыі нэрвовай сыстэмы” — ні пажадлівасьці, ні агіды. Кінэтычнасьці гэтых абодвух адчуваньняў яно супрацьстаўляе статычную задаволенасьць заспакоенага і насычанага інтэлекту. Гэтую статычную раўнавагу нельга атаясьняць зь нерухомасьцю ці безудзельнасьцю: вуснамі Стывэна Дэдала ва „Ўлісе” Джойс выказвае тое, што раней яму даводзілася выказваць ад уласнага імя — літаратура ёсьць „вечным сьцьвярджэньнем чалавечага духу”. Гэта ягоны найбольш рашучы голас у падтрымку мастацтва, але нават тут, як быццам баючыся празьмернай рашучасьці, ён дазваляе Блюму адзначыць маўклівую нязгоду.\n„Уліс” праводзіць сваё сьцьвярджэньне, адкрываючы пародненасьць паміж разнаякімі рэчамі, духоўнымі і цялеснымі, выпадковымі і важнымі, сучаснымі і гамэраўскімі, прыналежнымі Блюму і Стывэну. Сусьвет, акрамя ўсяго іншага, незваротна ўзаемапранікаецца. Джойс адчувае амаль містычную асалоду ад выяўляньня зьбежнасьці — эпохаў, характараў, уласьцівасьцяў. Ва „Ўлісе” яны набываюць права на існаваньне не ад абстрактных фармулёвак, а ад мовы, якая зьяўляецца адначасова і аргумэнтам, і сродкам яго выказваньня. Выяўляючы найвышэйшую лінгвістчную разнастайнасьць, ва ўзроўнях мовы, у стылях пісьма, „Уліс” сьведчыць, што пад усімі формамі сьвядомых памкненьняў, індывідуальнага жыцьця і грамадзкай арганізаванасьці, чалавек няспынна працуе над словам, каб авалодаць мовай — жывой і захапляльнай праявай свайго чароднага бытаваньня.\nЛітаратура.org — http://litaratura.org/vitalnya?artid=14 — гэтым тэкстам можаце свабодна карыстацца ў некамэрцыйных мэтах, але дадавайце, калі ласка, спасылку на назву рэсурсу і яго адрас — [ раздрукаваць тэкст ]


Антон Астаповіч сумняваецца, што дому Максіма Гарэцкага ў Горках будзе нададзены статус | Новы Час\nАнтон Астаповіч сумняваецца, што дому Максіма Гарэцкага ў Горках будзе нададзены статус помніка гісторыі\nСтаршыян Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры (БДТАПГК) Антон Астаповіч сумняваецца, што дому класіка беларускай літаратуры Максіма Гарэцкага ў горадзе Горкі (Магілёўская вобласць) будзе нададзены статус помніка гісторыі.\nУ каментары “Новага часу ён адзначыў, што адзіны рэальны шанец захаваць дом Гарэцкага — гэта ўключыць яго ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь. Паводле ягоных слоў, горацкі краязнаўца, кандыдат філасофскіх навук Аляксандр Ліўшыц, які вывучаў жыццё і творчасць Гарэцкага і зараз жыве ў Ізраілі, разам з мясцовым краязнаўцам і журналістам Ільёй Заранком падрыхтаваў усе неабходныя матэрыялы (навуковае абгрунтаванне, фотаздымак аб’екта і яго фіксацую на генеральным плане Горак), і парэкамендаваў, каб гэтыя дакументы і прапанова аб наданні дому статуса помніка былі накіраваныя ў Міністэрства культуры ад кіраўніцтва БДТАПГК. “Мы так і зрабілі і напрыканцы сакавіка накіравалі ўсе матэрыялы, неабходныя для надання дому статуса помніка гісторыі, у Беларускую рэспубліканскую навукова-метадычную раду па пытаннях аховы гісторыка-культурнай спадчыны пры Міністэрстве культуры, — сказаў Астаповіч. Аднак ён выказаў сумненне, што будзе падтрымана прапанова грамадскасці, паколькі “у апошні час рада не можа пахваліцца ні адным рашэннем ў рэальную абарону спадчыны. Разам з тым Астаповіч нагадаў, што дом Гарэцкага зараз ахоўваецца дзяржаваў, бо дакументы аб наданні яму статуса помніка разглядаюцца Міністэрствам культуры.\nІлья Заранок распавёў “Новаму часу, што ў Горках у двухпавярховым доме №3 з дрэва і цэглы па вуліцы Агранамічнай на другім паверсе ў кватэры №5 з 1926 па 1928 год пражываў Максім Гарэцкі. Паводле словаў краязнаўцы, у лістападзе мінулага года грамадскасці стала вядома, што гэты будынак рыхтуецца пад знос у сувязі з добраўпарадкаваннем тэрыторыі каля гарадскога Ніжняга возера. Як адзначыў Заранок, па ініцыятыве мясцовых краязнаўцаў быў арганізаваны збор подпісаў у абарону дома Гарэцкага. Усяго было сабрана каля 400 подпісаў жыхароў Мінска, Віцебска і Горак пад зваротам, накіраваным ў Горацкі райвыканкам, Магілёўскі аблвыканкам і ў Міністэрства культуры, сказаў краязнаўца. Паводле ягоных слоў, падпісанты звароту лічаць, што знос гэтага будынка будзе вялікай стратай для нацыянальнай культуры і просяць улады адсяліць жыхароў дома Гарэцкага ў новыя кватэры, а сам помнік гісторыі захаваць для нашчадкаў. “Калі ж будынак захаваць немагчыма, грамадскасць просіць усталяваць на гэтым месцы помнік Максіму Гарэцкаму, які б адпавядаў значэнню гэтай асобы ў гісторыі Беларусі, — сказаў Заранок.\nПаводле ягоных слоў, днямі грамадскасць атрымала адказ з Магілёўскага аблвыканкама з прапановай усталяваць на месцы знесенага дома Гарэцкага архітэктурна-скульптурную кампазіцыю з добраўпарадкаваннем прылеглай тэрыторыі. Акрамя таго, у адказе прыводзяцца вынікі абследавання дома Гарэцкага спецыялістамі ПВГУП “Магілёўпраектсервіс. На думку спецыялістаў, у жылым будынку, дзе знаходзіцца кватэра Максіма Гарэцкага, неабходна узмацніць падмуркі; разабраць вонкавыя сцены з сілікатнай цэглы, замяніць частку бярвення, якая згніла; выканаць замену перакрыцця сутарэннага памяшкання; узмацніць міжпавярховыя і паддашкавыя перакрыцці; замяніць кроквенную сістэму і ўсе сталярныя вырабы, а таксама ўцяпліць канструкцыі вонкавых сцен з бярвення. Прычым чыноўнікі аблвыканкама лічыць, што такія рамонтныя працы не маюць сэнсу, бо прывядуць да “страты аўтэнтычнасці дома.\nУ сваю чаргу Астаповіч не бачыць у пералічаных работах па аднаўленні дома Гарэцкага нічога незвычайнага. “У рэстаўрацыі існуе цэлы шэраг сучасных тэхналогій, якія прымяняюцца і ў Беларусі. Большасць пералічанага робіцца элементарна, не ўяўляе складанасці і не прывядзе да страты аўтэнтычнасці будынка. Што тычыцца ўцяплення дома, дык гэта не давядзецца рабіць, калі будынку прысвояць статус помніка, — сказаў Астаповіч.\nЖыццё і дзейнасць Максіма Гарэцкага цесна звязаны з Горкамі. Тут ён у 1912-1913 гадах вучыўся ў каморніцка-агранамічным вучылішчы, з 1926 па 1928 гады загадаваў кафедрай беларускай мовы, літаратуры і гісторыі Беларускай дзяржаўнай акадэміі сельскай гаспадаркі імя Кастрычніцкай рэвалюцыі. Кватэра Гарэцкага ў Горках — адзінае жыллё пісьменніка, якое захавалася ў Беларусі.


Рэжысёр Панджавідзэ ўдзячны за падтрымку спектакля „Саламея” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nРэжысёр Панджавідзэ ўдзячны за падтрымку спектакля „Саламея”\nГалоўны рэжысёр Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Міхаіл Панджавідзэ падзякаваў грамадскасці і царкве за падтрымку оперы „Саламея”, прэм’еру якой раней прыйшлося перанесці з-за крытыкі праваслаўных вернікаў.\nНа прэс-канферэнцыі 18 кастрычніка перад прэм’ерным паказам спектакля рэжысёр-пастаноўшчык „Саламеі” заявіў, што адчувае сябе „стомленым і спустошаным” пасля сітуацыі з пераносам оперы.\n„Вядома, такія гісторыі дарма не праходзяць, — сказаў ён. — Я вельмі ўдзячны грамадскасці Мінска, творчай інтэлігенцыі, сродкам масавай інфармацыі. Я ўдзячны членам абедзвюх камісій, якія былі, прадстаўнікам Беларускай праваслаўнай царквы, якія мне адназначна далі зразумець, што ні супраць чаго яны не былі, ні пра што яны не прасілі. У немалой ступені гэта была правакацыя, накіраваная і супраць іх таксама, што вось яны, маўляў, не працуюць, ні за чым не сочаць”.\n„Калі пройдзе стомленасць, можна нават будзе сказаць, што, маўляў, нават цікава было, інтрыга якая-ніякая. Калі паяхіднічаць, вядома, гэта і смешна, і пацешна, і выклікае пэўны адрэналін. Калі такое ў жыцці сустрэнеш, у каго так прэм’еру адмянялі? Я раней толькі ў кніжках пра такое чытаў, а тут мяне — [просяць] анафеме аддаць! Калі яшчэ такія прыгоды сустрэнеш? Увогуле, квэст быў цікавы, але, вядома, вымотвае вельмі моцна”.\nПанджавідзэ паведаміў, што квіткі на спектакль раскупленыя да снежня ўключна.\nПрэм’ера „Саламеі” павінна была адбыцца 9—10 верасня і стаць спектаклем, які адкрывае новы сезон у тэатры оперы і балета. Аднак яе вырашылі перанесці з-за адкрытага ліста групы праваслаўных грамадзян на імя кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта, генпракурора і членаў сінода Беларускага экзархата Рускай праваслаўнай царквы.\nУ лісце вернікі назвалі спектакль „чарговым блюзнерствам пад эгідай Міністэрства культуры”. „Дэталёва вывучыўшы ў электронных энцыклапедыях і іншых крыніцах інфармацыі сутнасць скандалаў вакол оперы „Саламея” ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя”, аўтары ліста прыйшлі да высновы, што пастаноўка гэтай оперы з’яўляецца: „кашчунствам”; „блюзнерствам”; „здзекаваннем з памяці Хрысціцеля Іаана, дзёрзкім антыхрысціянскім, антыцаркоўным (антыклерыкальным) дзеяннем, якое парушае рашэнне многіх хрысціянскіх канфесій, што забараняе выводзіць на сцэну біблейскіх персанажаў”; „абразай рэлігійных пачуццяў вернікаў”.\nАўтары ліста заявілі, што прэм’ера і далейшы паказ оперы „павінны быць неадкладна забароненыя”, бо „Саламея” — гэта „дзёрзкі выклік хрысціянам Беларусі і пагроза духоўнай бяспецы дзяржавы”. У лісце апрача іншага змяшчаецца просьба да генпракурора распачаць у дачыненні да Міхаіла Панджавідзэ крымінальную справу па арт. 130 (наўмысныя дзеянні, накіраваныя на ўзбуджэнне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай варожасці, на прыніжэнне нацыянальнага гонару і годнасці)”.\nВарта адзначыць, што пастаноўка „Саламеі” была ўхвалена Рэспубліканскай экспертнай камісіяй па прадухіленні парнаграфіі, гвалту і жорсткасці, а таксама мастацкім саветам Міністэрства культуры па музычным мастацтве. Аб прэм’еры оперы быў праінфармаваны кіраўнік БПЦ мітрапаліт Павел.\nЧасопісу „Верасень” – 10 год


Апублікавана 29.11.2016 14:17\nЯк зразумела, не ўсе сценкі ў нашых у дамах могуць «пахваліцца» сваімі ідэальна роўнай формамі. На жаль, падчас рамонту пазбегнуць працэдуры па выраўноўваюць сценак не атрымаецца, таму што і фарба класціся не будзе і шпалеры не прыляпіць на такую паверхню.\nЯк быць і што рабіць, калі ніякіх здольнасцяў у аздабленні ў вас няма? Як дакладна правесці функцыю «выраўноўванне сцен сваімі рукамі »? На ўсе гэтыя пытанні мы паспрабуем адказаць у гэтым артыкуле. Але калі для вас не будзе даволі інфармацыі, то мы рэкамендуем для вас, наведаць вэб-сайт строителствосоветы. ру, дзе ўсе адказы на якія маюць пытанні будуць вамі знойдзеныя вельмі імкліва.\nТакім чынам, што ўсё ж такі для вас можа спатрэбіцца для працы, якая дазволіць зрабіць сценкі ў доме роўненька і гладкімі: высакаякасная грунтоўка, маячковый профіль альбо хоць які дугой, які маецца пад рукою альбо якім вы ўмееце скарыстацца, шпаклевка, грунтоўка глыбокага пранікнення і шпатэлі (лепш некалькі відаў).\nСпяцы кажуць таксама, што да працы варта абавязкова надаць як мага больш увагі апрацоўцы і чыстцы сценак. Выдаліце ўсе рэшткі шпалер, пыл, бруд і т. Д. Толькі пасля чаго можна будзе прыступаць да працэсу нанясення грунтоўкі і выраўноўваюць сценкі.


У Беларусі плануецца змяніць парадак рэалізацыі драўніны | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Беларусі плануецца змяніць парадак рэалізацыі драўніны, рыхтуецца адпаведны праект указа, паведаміў 12 верасня журналістам міністр лясной гаспадаркі Віталь Дрожжа.\n„Мы прапанавалі ўдасканаліць механізм рэалізацыі драўніны, і нас падтрымалі. Падрыхтоўка праекта ўказа на завяршальным этапе. Да гадавых таргоў нам неабходна выйсці ўжо з новымі падыходамі”, – сказаў Віталь Дрожжа.\nДакумент прадугледжвае тры асноўныя змяненні. „Па-першае, прапануем спалучаць бізнес-падыходы і дзяржаўныя патрэбы. Тыя прадпрыемствы дрэваапрацоўкі, якія прайшлі мадэрнізацыю і якім цяпер неабходна выплачваць крэдыты, не гатовы існаваць на роўных з брэндавымі інвестарамі ва ўмовах усё большага попыту на высакаякасную драўніну. Дзяржзаказ прадугледжвае, што на перыяд рэалізацыі інвестдагавора і вяртання краіне рэсурсаў, укладзеных у прадпрыемства, мы ім даём драўніну па прамых дагаворах па цане завода-вытворцы, якую будзе ўзгадняць Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю. Дзяржава бачыць праблемы гэтых прадпрыемстваў і тое, што іх трэба падтрымаць”, – адзначыў міністр.\nДругое змяненне, якое прапануецца, – магчымасць прадаваць незапатрабаваную ў краіне драўніну на экспарт. „Механізм прадугледжвае тры-чатыры фільтры, накіраваныя на тое, каб якасная драўніна не пакідала краіну і перапрацоўвалася тут. Невыкуплены на гадавых таргах аб’ём будзе аўтаматычна пераходзіць на квартальныя, а затым і бягучыя таргі. Гэта значыць, мы тройчы звяртаем увагу ўнутранага спажыўца на магчымасць купіць драўніну: калі не паспеў на гадавыя таргі, можно паўдзельнічаць у квартальных і бягучых”, – растлумачыў Віталь Дрожжа.\nПа-трэцяе, плануецца пераход на рэалізацыю драўніны па еўрапейскіх гарманізаваных стандартах, гэта значыць без яе мэтавага прызначэння. На думку міністра, новыя падыходы дадуць магчымасць таксама ўлічыць інтарэсы буйных інвестараў, якія маюць патрэбу ў высакаякаснай сыравіне.


"Мы не жывёлы, мы людзі": гісторыі і просьбы мігрантаў на мяжы Польшчы - 12.11.2021, Sputnik Беларусь\n"Мы не жывёлы, мы людзі": гісторыі і просьбы мігрантаў на мяжы Польшчы\nЖыхары палатачнага лагера каля польскай мяжы кожны дзень жывуць у стане нявызначанасці, баяцца змерзнуць, застацца без ежы і дапамогі ўрачоў. 12.11.2021, Sputnik Беларусь\nГРОДНА, 12 ліс – Sputnik, Іна Грышук. У лагеры мігрантаў, які ўжо пяты дзень знаходзіцца на нейтральнай паласе каля калючага польскага плота, што перагарадзіў шлях мігрантаў у Еўропу, паціху пачынае наладжвацца побыт.Бежанцы на мяжы пачынаюць разумець, што могуць затрымацца надоўга. Пра што гаварылі насельнікі палатачнага лагера і з якімі праблемамі сутыкнуліся, чытайце ў рэпартажы журналісткі Sputnik Беларусь Іны Грышук.Дастаўка ў Беларусь – гэта цэлы бізнесГрупа з некалькіх мужчын, якая будавала шалаш з яловых лап у паўночнай частцы палатачнага лагера, прыбыла ў Беларусь з Сірыі. У лагер мужчыны прыйшлі ў сераду ўвечары.Яны расказалі, як апынуліся на польскай мяжы. Абсалютна ўсе прыязджалі не самастойна, а ў арганізаваных групах. У Сірыі пуцёўкі ў Еўропу па лепшае жыццё і статус бежанца прадаюць прыкладна гэтак жа, як у нас туры на курорты Турцыі і Егіпта.Адзін мігрант заплаціў за пакет паслуг 2700 долараў, яго сусед па будане - 4200, нехта з іх знаёмых - усе шэсць тысяч долараў.На пытанне, чаму такая розніца ў цэнах, бо вы ўсе ў выніку апынуліся ў адным лагеры каля калючага дроту ў аднолькавых умовах, ён адказаў: "У нас гэта цэлы бізнес, ты прыходзіш у фірму і заказваеш у іх гэтую паездку, там жа плаціш грошы. У мае 2700 уваходзіла беларуская віза, пераезд на аўтобусе да Лівана, адтуль самалётам у Стамбул, потым у Мінск. Тыдзень жылі ў атэлі "Планета" ў Мінску. Мой сябар, які плаціў 4200, браў яшчэ страхоўку, білет на самалёт быў даражэйшы. І ў фірмы былі расцэнкі вышэйшыя".Што будзе, калі стукне мароз?На пытанне аб тым, ці ведалі перад паездкай, што мяжа Польшчы адгароджана ад Беларусі калючым плотам і праходу няма, мігранты адказвалі адмоўна.У размову ўклініўся мігрант, які праходзіў міма, і задаў пытанне, якое хвалюе абсалютна ўсіх у лагеры: "Скажыце, ёсць нейкае рашэнне, што будзе з намі? Што вырашылі палякі, еўрапейскія палітыкі, што вырашылі ў Беларусі? Мы чакаем. Нам цяжка тут".Яшчэ адзін мужчына з хваляваннем казаў: "Што з намі будзе? Зараз вельмі холадна, а хутка будзе мароз. У лагеры шмат жанчын і дзяцей. Мы – мужчыны – зможам вытрымаць, а яны – не. Хтосьці абавязкова захварэе. Напішыце пра гэта".Навошта кідаеце ежу, як жывёламМужчына з Сірыі спытаў: "Вы бачылі, як раніцай тут ледзь не біліся за ежу? Хтосьці кінуў пакет з бляшаначкамі, а людзі поўзалі па зямлі, кідаліся адзін на аднаго. Гэта было вельмі непрыгожа. Мы ж таксама людзі. Навошта так рабіць?".Мужчына казаў пра карціну, якую назіралі многія раніцай чацвярга, калі ў лагер мігрантаў прыбыла дэлегацыя з прадстаўніком ААН, які вывучаў сітуацыю ў лагеры, размаўляў з яго жыхарамі, каб у далейшым вызначыць, як вырашыць крызісную сітуацыю. Дэлегацыя прывезла некалькі сумак з ежай, іх аддалі ў натоўп з некалькіх дзясяткаў чалавек. Адзін пакет разарваўся, змесціва ўпала на зямлю і пачалася бойка.Малады мужчына паказвае на шалаш, у якім знаходзяцца жонка і дзіця. Ён кажа, што ў іх застаўся толькі хлеб і вада, хлеба няшмат, і ён таксама да канца дня павінен быў скончыцца. За ваду, якую кожны дзень рэгулярна прывозіць гродзенскі водаканал, мігранты дзякавалі асобна. Без яе было вельмі цяжка.У чацвер у лагер мігрантаў прывозілі прадукты, збор якіх арганізаваў гродзенскі БРСМ. Арганізатары расказалі, што ў машыне былі хлеб, печыва, пернікі, сушкі.Паводзяць сябе мірна, але голад азлабляеПа назіраннях, якія журналіст Sputnik магла рабіць на працягу чатырох дзён, можна казаць, што ў большасці жыхары палатачнага лагера - міралюбівыя людзі. Але жыццё ў палявых умовах, холад, змушаная неабходнасць шукаць ежу, дровы, робіць іх больш узлаванымі. І калі ў лагер прывозяць ежу, дровы ці памперсы ў недастатковай колькасці, то людзі вымушаны паводзіць сябе больш агрэсіўна, каб хоць нешта атрымаць і выжыць.Праходзіць па лагеры нават дзяўчыне-журналістцы не страшна. Мігранты вітаюцца, прапануюць дапамагчы, напрыклад, прабрацца праз натоўп, калі трэба зрабіць відэа ці фота, просяць іх сфатаграфаваць, але ўжо не так часта, як у першыя дні.Сярод іх ёсць шмат людзей з вышэйшай адукацыяй, такія, як правіла, гавораць па-англійску, у асабістых гутарках паводзяць сябе інтэлігентна. Напрыклад, журналіст сустрэла праграміста, інжынера, будаўніка. Англійскую мову ведаў мужчына, які на радзіме ў Іраку быў работнікам атэля, замежная мова там патрэбна была для працы.Пачаліся праблемы са здароўем"Паглядзіце на вочы майго сябра, чырвоныя, баляць, я ў гэтым нічога не разумею. Дапамажыце купіць нейкія лекі, прывязіце, я вярну вам грошы", – з такой просьбай падышоў да журналісткі Sputnik малады мужчына.Высветлілася, што праблемы пачаліся ў яго некалькі дзён таму - у вочы трапіў слёзатачывы газ, які палякі распылялі на мігрантаў. Яшчэ адзін мужчына прасіў купіць прэпарат з жалезам для жонкі. Тлумачылі, што самі не могуць пакінуць лагер, каб з'ездзіць у краму ці аптэку, бо назад можна ўжо не вярнуцца.Многія мігранты гавораць, што дзеці пачынаюць захворваць, у іх пачынаецца кашаль, насмарк, ад недахопу ежы можа пачацца і знясіленне.Цяжка і ў псіхалагічным плане. У чацвер днём у адной жанчыны-мігранткі пачалася панічная атака, яна плакала, крычала, білася ў істэрыцы і вельмі спалохала жыхароў лагера. Мужчыны паклалі яе на некалькі куртак і бегам панеслі да палаткі пагранічнікаў за межамі лагера да ўрача. Пакуль яе не было, мігранты супакойвалі яе маленькую дачку, якая засталася адна побач з шалашом.Жанчына неўзабаве вярнулася назад.Таксама на Sputnik:\nбеларусь, польшча, нелегальныя мігранты, мяжа беларусі і польшчы, мяжа, лагер, бежанцы, урач, дапамога\n13:16 12.11.2021 (абноўлена: 13:23 12.11.2021)\n© REUTERS / BelTAЛагер мігрантаў на мяжы Беларусі і Польшчы\nЖыхары палатачнага лагера каля польскай мяжы кожны дзень жывуць у стане нявызначанасці, баяцца змерзнуць, застацца без ежы і дапамогі ўрачоў.\nГРОДНА, 12 ліс – Sputnik, Іна Грышук. У лагеры мігрантаў, які ўжо пяты дзень знаходзіцца на нейтральнай паласе каля калючага польскага плота, што перагарадзіў шлях мігрантаў у Еўропу, паціху пачынае наладжвацца побыт.\nБежанцы на мяжы пачынаюць разумець, што могуць затрымацца надоўга. Пра што гаварылі насельнікі палатачнага лагера і з якімі праблемамі сутыкнуліся, чытайце ў рэпартажы журналісткі Sputnik Беларусь Іны Грышук.\nДастаўка ў Беларусь – гэта цэлы бізнес\nГрупа з некалькіх мужчын, якая будавала шалаш з яловых лап у паўночнай частцы палатачнага лагера, прыбыла ў Беларусь з Сірыі. У лагер мужчыны прыйшлі ў сераду ўвечары.\n"Да гэтага мы 22 дні жылі ў лесе непадалёк, з другога боку пагранічнага пункта (Брузгі - Sputnik), у лагер прыйшлі ў сераду. Цяпер будуем шалаш, будзем тут чакаць", - казалі мужчыны.\nЯны расказалі, як апынуліся на польскай мяжы. Абсалютна ўсе прыязджалі не самастойна, а ў арганізаваных групах. У Сірыі пуцёўкі ў Еўропу па лепшае жыццё і статус бежанца прадаюць прыкладна гэтак жа, як у нас туры на курорты Турцыі і Егіпта.\nАдзін мігрант заплаціў за пакет паслуг 2700 долараў, яго сусед па будане - 4200, нехта з іх знаёмых - усе шэсць тысяч долараў.\n© Sputnik / Инна ГришукРозніца ў пакетах паслуг можа адрознівацца практычна ў 2 разы - а ў выніку ўсе аказваюцца ў адным і тым жа лесе\nРозніца ў пакетах паслуг можа адрознівацца практычна ў 2 разы - а ў выніку ўсе аказваюцца ў адным і тым жа лесе\nНа пытанне, чаму такая розніца ў цэнах, бо вы ўсе ў выніку апынуліся ў адным лагеры каля калючага дроту ў аднолькавых умовах, ён адказаў: "У нас гэта цэлы бізнес, ты прыходзіш у фірму і заказваеш у іх гэтую паездку, там жа плаціш грошы. У мае 2700 уваходзіла беларуская віза, пераезд на аўтобусе да Лівана, адтуль самалётам у Стамбул, потым у Мінск. Тыдзень жылі ў атэлі "Планета" ў Мінску. Мой сябар, які плаціў 4200, браў яшчэ страхоўку, білет на самалёт быў даражэйшы. І ў фірмы былі расцэнкі вышэйшыя".\nШто будзе, калі стукне мароз?\nНа пытанне аб тым, ці ведалі перад паездкай, што мяжа Польшчы адгароджана ад Беларусі калючым плотам і праходу няма, мігранты адказвалі адмоўна.\n"Я пытаўся, ці лёгка будзе прайсці праз мяжу. Мне сказалі, што праблем не будзе. Паказалі відэа, што можна праходзіць спакойна. Мы паверылі", - казаў мужчына.\nУ размову ўклініўся мігрант, які праходзіў міма, і задаў пытанне, якое хвалюе абсалютна ўсіх у лагеры: "Скажыце, ёсць нейкае рашэнне, што будзе з намі? Што вырашылі палякі, еўрапейскія палітыкі, што вырашылі ў Беларусі? Мы чакаем. Нам цяжка тут".\nЯшчэ адзін мужчына з хваляваннем казаў: "Што з намі будзе? Зараз вельмі холадна, а хутка будзе мароз. У лагеры шмат жанчын і дзяцей. Мы – мужчыны – зможам вытрымаць, а яны – не. Хтосьці абавязкова захварэе. Напішыце пра гэта".\n© Sputnik / Виктор ТолочкоДзеці ў лагеры бежанцаў\nДзеці ў лагеры бежанцаў\n"Падкажыце, куды і да каго мне звярнуцца. Я перадумаў. Я б хацеў атрымаць гадавую беларускую візу, вярнуцца ў Мінск і пажыць там. Я размаўляю па-руску, але не ведаю, дзе атрымаць інфармацыю. Мая віза скончыцца праз тры дні. Я б хацеў яе падоўжыць", – пытаўся мігрант з Ірака, які жыве ў лагеры з панядзелка.\nНавошта кідаеце ежу, як жывёлам\nМужчына з Сірыі спытаў: "Вы бачылі, як раніцай тут ледзь не біліся за ежу? Хтосьці кінуў пакет з бляшаначкамі, а людзі поўзалі па зямлі, кідаліся адзін на аднаго. Гэта было вельмі непрыгожа. Мы ж таксама людзі. Навошта так рабіць?".\nМужчына казаў пра карціну, якую назіралі многія раніцай чацвярга, калі ў лагер мігрантаў прыбыла дэлегацыя з прадстаўніком ААН, які вывучаў сітуацыю ў лагеры, размаўляў з яго жыхарамі, каб у далейшым вызначыць, як вырашыць крызісную сітуацыю. Дэлегацыя прывезла некалькі сумак з ежай, іх аддалі ў натоўп з некалькіх дзясяткаў чалавек. Адзін пакет разарваўся, змесціва ўпала на зямлю і пачалася бойка.\n© Sputnik / Инна ГришукБежанцы стаяць за прадуктамі ў лагеры на мяжы\nБежанцы стаяць за прадуктамі ў лагеры на мяжы\n"Вы не ведаеце, калі прывязуць ежу? У нас наогул нічога няма. А можа, цыгарэты ёсць? Курыць хочацца", - казалі маладыя хлопцы з Сірыі, якія прыбылі ў лагер напярэдадні і не бралі з сабой ніякіх запасаў.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоРаздача гуманітарнай дапамогі бежанцам у лагеры на беларуска-польскай мяжы\nРаздача гуманітарнай дапамогі бежанцам у лагеры на беларуска-польскай мяжы\nМалады мужчына паказвае на шалаш, у якім знаходзяцца жонка і дзіця. Ён кажа, што ў іх застаўся толькі хлеб і вада, хлеба няшмат, і ён таксама да канца дня павінен быў скончыцца. За ваду, якую кожны дзень рэгулярна прывозіць гродзенскі водаканал, мігранты дзякавалі асобна. Без яе было вельмі цяжка.\nУ чацвер у лагер мігрантаў прывозілі прадукты, збор якіх арганізаваў гродзенскі БРСМ. Арганізатары расказалі, што ў машыне былі хлеб, печыва, пернікі, сушкі.\nПаводзяць сябе мірна, але голад азлабляе\nПа назіраннях, якія журналіст Sputnik магла рабіць на працягу чатырох дзён, можна казаць, што ў большасці жыхары палатачнага лагера - міралюбівыя людзі. Але жыццё ў палявых умовах, холад, змушаная неабходнасць шукаць ежу, дровы, робіць іх больш узлаванымі. І калі ў лагер прывозяць ежу, дровы ці памперсы ў недастатковай колькасці, то людзі вымушаны паводзіць сябе больш агрэсіўна, каб хоць нешта атрымаць і выжыць.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоУ лагеры мігрантаў на беларуска-польскай мяжы\nУ лагеры мігрантаў на беларуска-польскай мяжы\nПраходзіць па лагеры нават дзяўчыне-журналістцы не страшна. Мігранты вітаюцца, прапануюць дапамагчы, напрыклад, прабрацца праз натоўп, калі трэба зрабіць відэа ці фота, просяць іх сфатаграфаваць, але ўжо не так часта, як у першыя дні.\nСярод іх ёсць шмат людзей з вышэйшай адукацыяй, такія, як правіла, гавораць па-англійску, у асабістых гутарках паводзяць сябе інтэлігентна. Напрыклад, журналіст сустрэла праграміста, інжынера, будаўніка. Англійскую мову ведаў мужчына, які на радзіме ў Іраку быў работнікам атэля, замежная мова там патрэбна была для працы.\nПачаліся праблемы са здароўем\n"Паглядзіце на вочы майго сябра, чырвоныя, баляць, я ў гэтым нічога не разумею. Дапамажыце купіць нейкія лекі, прывязіце, я вярну вам грошы", – з такой просьбай падышоў да журналісткі Sputnik малады мужчына.\n© Sputnik / Виктор ТолочкоМедыкі аглядаюць хворых у лагеры мігрантаў\nМедыкі аглядаюць хворых у лагеры мігрантаў\nВысветлілася, што праблемы пачаліся ў яго некалькі дзён таму - у вочы трапіў слёзатачывы газ, які палякі распылялі на мігрантаў. Яшчэ адзін мужчына прасіў купіць прэпарат з жалезам для жонкі. Тлумачылі, што самі не могуць пакінуць лагер, каб з'ездзіць у краму ці аптэку, бо назад можна ўжо не вярнуцца.\nМногія мігранты гавораць, што дзеці пачынаюць захворваць, у іх пачынаецца кашаль, насмарк, ад недахопу ежы можа пачацца і знясіленне.\n© Sputnik / Инна ГришукЖанчыне-бежанцы стала дрэнна - яе маленькую дачку супакойвалі як маглі\nЖанчыне-бежанцы стала дрэнна - яе маленькую дачку супакойвалі як маглі\nЦяжка і ў псіхалагічным плане. У чацвер днём у адной жанчыны-мігранткі пачалася панічная атака, яна плакала, крычала, білася ў істэрыцы і вельмі спалохала жыхароў лагера. Мужчыны паклалі яе на некалькі куртак і бегам панеслі да палаткі пагранічнікаў за межамі лагера да ўрача. Пакуль яе не было, мігранты супакойвалі яе маленькую дачку, якая засталася адна побач з шалашом.\n"Мы не ведаем, што рабіць, што з яе мамай, яе павезлі ў бальніцу? Бацька таксама туды сышоў. Яны вернуцца? Калі? Мы ж нічога не ведаем. Дзяўчынка баіцца, увесь час пытаецца, дзе мама", – казаў адзін з мігрантаў, які насіў дзіця на руках.\nЖанчына неўзабаве вярнулася назад.\nПаміж дапамогай і надзеяй: падзеі чацвёртага дня на беларуска-польскай мяжы\n11 лістапада, 22:58\nГэта прарыў? Каля сотні бежанцаў ідуць уздоўж дзяржмяжы\nСітуацыя пагаршаецца: чарговы дзень з жыцця лагера мігрантаў на мяжы ў фатаграфіях\nМалако, рэчы і памперсы: як беларусы дапамагаюць мігрантам\nДзяцей мігрантаў размесцяць у адным з дзіцячых лагераў у Беларусі\nБеларускі Чырвоны крыж аб'явіў збор рэчаў для мігрантаў на мяжы\nМакей распавёў пра гібрыдную вайну, мігрантаў і дыялог з ЕС\n"Памром, але не сыдзем": пра што гавораць мігранты каля польскай мяжы


Ў Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя Аркадзя Куляшова ў чарговы раз выбралі “Лепшага будучага настаўніка”. Творчае спаборніцтва праводзіцца ва УВА не одно дзесяцігоддзе. Яго галоўная мэта — стварэнне ўмоў для професійнага развіцця будучых маладых слецыялістаў, выяўленне таленавітай моладзі, павышэнне прэстыжу педагагічнай работы.\nСёлета ўдзел у конкурсе прымалі 8 студэнтаў-старшакурснікаў: прадстаункі шасці факультэтаў МДУ, а таксама Горацкага педагагічнага i Магілёўскага сацыяльна-гуманітарнага каледжаў. Адметна, што канкурсанты на справе пацвердзілі — яны прафесійна гатовыя да рэальнай работы у школе, бо з шэрагам складаных заданняў усе справіліся годна.\nКалі дакладней, удзельнікі праводзілі ypoкi ў незнаёмым класе, прэзентавалі свае адукацыйныя праекты “Малой Радзіме — нашы таленты”, вырашалі складаныя педагапчныя сітуацыі, раскрывалі свае здольнасці у конкурсе “Свет маіх захапленняў”. Падчас прафесійных іспытаў будучыя настаўнікі паказалі сябе рознабаковымі асобамі, прадэманстравалі трывалыя веды педагогікі, псixалогii, творчыя таленты.\nКожны з канкурсантаў заслугоўваў перамогі, але мацней за астатніх уразіла журы i гледачоў студэнтка факультета замежных моў Надзея Кашкур. Менавіта яна i атрымала ганаровае звание “Лепшы будучы настаўнік 2018”. Што ж тычыцца астатніх удзельнкаў конкурсу, то i яны не засталіся без узнагарод. Падаpyнкi iм уручылі шматлікія партнёры i спонсары ўніверсітэта.


Што такое належная вада для лазернага апрацоўкі машыны працэсу ачысткі блока?\nБольшасць з іх запатрабуе працэс працэсу Chiller. У якасці абсталявання, якое ўключае ў сябе цыркуляцыю вады, працэс ачышчальнік блок патрабуе на вадзе выкарыстоўваецца.\nЛазерная машына апрацоўкі можа быць класіфікавана ў лазернай рэзкі, лазернай гравіроўкі машыны, лазернай маркіроўкі машыны, лазерны свідравальны станок, лазерная ачыстка машына, лазерная зварка і гэтак далей. Большасць з іх запатрабуеПрацэс чылі блок. У якасці абсталявання, якое ўключае ў сябе цыркуляцыю вады, працэс ачышчальнік блок патрабуе на вадзе выкарыстоўваецца. Так што было б належная вады? Ну, вычышчаная вада або чыстая дыстыляваная вада будзе ідэальным варыянтам, таму што яны не ўтрымліваюць якія-небудзь прымешкі. Для таго, каб падтрымліваць якасць вады, мяркуе, каб змяніць ваду кожныя 3 месяцы.\nлазерная ачыстка машына Працэс астуджэння лазерны чиллер Медзь лазерная апрацоўка машыны Chiller\nПЕРЕД Што-небудзь рабіць, калі пластыкавая лазерная рэзараная сістэма ачышчальнік вады не можа астудзіце належным чынам?\nШто з'яўляецца следствам, калі вада ўнутры лазернай ачысткі машыны паветра астуджанага халадзільныя застаецца нязменным на працягу доўгага часу? ДАЛЕЙ


Алаіза Пашкевіч (Цётка) — Беларуская Літаратура - кароткі змест/ Краткое содержание\nГлавная → Биoгpaфии/Біяграфіі → Алаіза Пашкевіч (Цётка)\nАлаіза Сцяпанаўна Пашкевіч (таксама вядомая пад псеўданімам Цётка, руск. Алаіза Сцяпанаўна Пашкевіч (Цётка), 1876/07/15, Пещин, суч. Шчучынскі раён Гродзенскай вобласці - 1916/02/05, Стары Двор, суч. Шчучынскі раён Гродзенскай вобласці) - беларуская паэтка, празаік, грамадска-палітычны дзеяч, актрыса, педагог.\nНарадзілася ў шляхецкай сям'і. У 1902-1904 вучылася на Курсах выхавальніц і кіраўніц фізічнай адукацыі (Вышэйшых курсах Лесгафта) у Санкт-Пецярбургу, якія ня скончыла, але здала экстэрнам экзамен за поўны курс Аляксандраўскай жаночай гімназіі. У Санкт-Пецярбургу Пашкевіч удзельнічала ў гуртку беларускіх студэнтаў, пачала публікавацца ў нелегальных выданнях гуртка.\nУ 1904 году Пашкевіч пачала працу фельчарам у бальніцы ў горадзе Новая Вілейка пад Вільні, адначасова займаючыся прапагандысцкай працай. Пашкевіч удзельнічала ў кіраўніцтве Беларускай сацыялістычнай гмахам да свайго выезду з Расійскай імперыі ў 1905 году (пад пагрозай арышту) падтрымлівала сувязь з літоўскімі і расійскімі сацыял-дэмакратамі ў прыватнасці Міцкявічус -Капсукасам і Барысам Вигилёвым адным з паплечнікаў Леніна. Ведала і паўтарала ленінскія словы "Пралетарыят змагаецца, а буржуазія крадзецца да ўлады" Была замужам за Сцепонсам Кайрысам будучыняй віцэ- прэм'ерам Літоўскай рэспублікі. У савецкай літаратуры пісалі, што шлюб быў фіктыўным, бо Кайрыс быў праціўнікам камуністаў, на самай справе гэта не так. Сустракалася з класікам польскай літаратуры Элаіза Ажэшка, Чурлёнисом, літоўскім паэтам Ёнас Билюнасом, украінскім славіст Іларыёнам Свенцицким, адным з першых польскіх футурыстаў Ежы Янкоўскім. У эміграцыі Алаіза Пашкевіч вучылася ў двух універсітэтах - у Кракаве і Львове, дзе вывучала філасофію, філалогію і гісторыю. Здзяйсняла падарожжа ў Фінляндыю, Швецыю ў Італію. Падчас паездкі ў Фінляндыю пазнаёмілася з Эльзай Реберг лідэрам нацыянальнага руху саамаў. У Львоўскім універсітэце ўсталяваная мемарыяльная дошка ў гонар паэткі. Выйшаўшы замуж і змяніўшы прозвішча, яна вярнулася з эміграцыі, стала актрысай тэатра Ігната Буйніцкага, рэдагавала моладзевы часопіс «Лучынка». З пачаткам Першай сусветнай вайны пачала працаваць сястрой міласэрнасці ў тыфозных бараку Віленскага ваеннага шпіталя. У 1916 годзе, адправіўшыся на пахаванне бацькі, сама заразілася і памерла ад тыфу.\nАлесь камароўскі Алесь Звонак Алесь адамовіч - хатынская аповесць Адам міцкевіч Алесь адамович - нямко Іншае Адам гурыновіч Іван мележ Іван Грамовіч Алесь Жук Іван Чыгрынаў Алесь жук - паляванне на апошняга жураўля Іван Пташнікаў Алесь разанаў Іван Навуменка Алена Васілевіч Адам мицкевич Алесь Петрашкевіч Алесь якімовіч Адам гуринович Алесь Гарун Алесь Салавей Vixi Адам мицкевич и его творчество Алесь Бадак Алесь адамович - vixi Алесь адамовіч - апошняя пастараль Алесь Адамовіч Алесь Пісьмянкоў Іван Шамякін


Дарагія браты і сёстры ў Хрысце, паважаныя святары, кансэкравальныя асобы, вернікі Дзятлаўшчыны! — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nДарагія браты і сёстры ў Хрысце, паважаныя святары, кансэкравальныя асобы, вернікі Дзятлаўшчыны!\nГэтымі велікоднымі словамі ўсіх вас вітаю і віншую са святам – Уваскрэсеннем нашага Пана Езуса Хрыста. Гэты выключны дзень упісаны асаблівым чынам у гісторыю Беларусі і ўсяго чалавецтва: Уваскрэсенне Божага Сына паказвае нам Божую мудрасць, якую павінен зразумець і прыняць сённяшні свет.\nСапраўды, Добрая Навіна ёсць у тым, што праўда Хрыстусова несмяротная. У святле Уваскрэсення нам, дарагія браты і сёстры, неабходна памятаць аб несмяротнасці Хрыстусовай праўды і ніколі не адмаўляцца ад яе, нават калі гэта робяць іншыя, бо праўда заўсёды застаецца праўдай.\nЯк мы верым у тое, што сонца ёсць нават і тады, калі за хмарамі яго бачна, так нам і трэба верыць, што праўда Хрыстусова існуе і з ёй трэба лічыцца.\nБлаславі кожнае сэрца і кожную сям’ю. Блаславі нашу Айчыну і ўвесь свет на мірнае, спакойнае жыццё, на дабрабыт і паразуменне.\nСёння, як ніколі дагэтуль, нам патрэбна ласка веры, дзякуючы якой знойдзеш шляхі да Бога і да чалавека. Патрэбна ўмацаванне надзеяй, якая падтрымае нашы слабыя сілы і моц любові, каб не паддацца пачуццю страху, стаць больш чулымі на патрэбы іншых і, кажучы мовай св. Францішка, магчы не столькі шукаць суцяшэння, колькі даваць яго; не столькі шукаць разумення, колькі разумець; не столькі шукаць любові, колькі любіць.\nНяхай Уваскрэслы Хрыстос дасць цярплівасць у цяжкасцях і павялічыць надзею. Няхай Пан аддаліць ад нас хваробы і дасць ласку жыцця велікодным пасланнем, што Любоў усё перамагае.\nДарагія браты і сёстры, усе людзі добрай волі! Ад усяго сэрца віншую вас з радасным і збавіцельным святам Вялікадня Хрыстусовага. Няхай радаснае “Аллелюя” гучыць у нашых сэрцах і душах, няхай закране кожнага чалавека, няхай адорыць яго новым жыццём ва Уваскрослым Хрысце!\nЗ малітвай ксёндз-пробашч парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі г. Дзятлава Здзіслаў Пікула


У графік вясновай сесіі Палаты прадстаўнікоў уключаны 32 праекты нарматыўна-прававых актаў | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Парламент » У графік вясновай сесіі Палаты прадстаўнікоў уключаны 32 праекты нарматыўна-прававых актаў\nНовыя законы, міжнароднае супрацоўніцтва і рабочая група па адмене смяротнага пакарання\nНа пасяджэнні Савета Палаты прадстаўнікоў зацвердзілі графік падрыхтоўкі пытанняў для разгляду на другой сесіі (адкрыецца 2 красавіка), вызначыліся з удзелам у міжнародных парламенцкіх арганізацыях і сфарміравалі рабочую групу па вывучэнні пытання аб адмене смяротнага пакарання.\nУвядзенне ў лічбавізацыю\nПа словах віцэ-спікера Палаты прадстаўнікоў Валерыя Міцкевіча, у графік вясновай сесіі ўключаны 32 праекты нарматыўна-прававых актаў. 12 з іх дэпутаты разгледзяць у першым чытанні, 14 — у другім. Чакаецца ратыфікацыя шасці міжнародных пагадненняў.\nЗаконапраект аб ахове здароўя будзе рэгламентаваць лічбавізацыю: магчымасць выдачы электронных рэцэптаў, наяўнасць асабістага кабінета, фарміраванне базы даных аб пацыентах у адным месцы. Гэты законапраект комплексна рэгулюе ўсё, што датычыцца аховы здароўя. У новай рэдакцыі нарматыўна-прававога акта з'явіцца цэлая глава, якая прадугледжвае стварэнне камітэта па біяэтыцы. Таксама законапраект уводзіць паняцце «экспертыза якасці медыцынскай дапамогі». Яе плануецца праводзіць пры смяротных выпадках, выпадках унутрыбальнічных інфекцый, а таксама пры паступленні скаргаў ад пацыентаў і іх сваякоў.\n— Працягваецца і ўдасканаленне працэсуальнай, крымінальнай і судовай дзейнасці, — расказаў Валерый Міцкевіч. — Вялікі блок пытанняў датычыцца нацыянальнай бяспекі. Упершыню на заканадаўчым узроўні трэба комплексна ўрэгуляваць падыходы да абароны персанальных даных. Гэты дакумент будзе разгледжаны ў другім чытанні. На абарону правоў спажыўцоў накіраваны змены, што прыбіраюць састарэлыя нормы ў сферы рэкламы. Неабходна завяршыць работу над папраўкамі ў Закон аб валютным рэгуляванні і валютным кантролі. Важнымі з'яўляюцца прававыя навацыі ў галіне зямельных адносін і сельскай гаспадаркі.\nТаксама на сесіі будуць разгледжаны законапраекты, якія датычацца лічбавізацыі судоў.\nРазвіццё парламенцкай дыпламатыі\nДэпутацкі корпус працягне актыўнае ўзаемадзеянне на ўзроўні рабочых груп па супрацоўніцтве з парламентамі замежных дзяржаў. Чакаюцца афіцыйныя візіты ў Беларусь кіраўнікоў парламентаў Латвіі, Малдовы, Пакістана, Швейцарыі і Германіі. Вясной у Беларусі запланавана правядзенне 13-га пасяджэння Міжпарламенцкай камісіі па супрацоўніцтве Нацыянальных сходаў Беларусі і Арменіі.\n— Існуе шэраг міжнародных арганізацый, з якімі мы нацэлены на ўстанаўленне і развіццё канструктыўных адносін, — паведаміў старшыня Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па міжнародных справах Андрэй САВІНЫХ. — Гэта ПАСЕ, Парламенцкая канферэнцыя Балтыйскага мора, Паўночны савет. Асаблівая ўвага будзе звернута на падрыхтоўку пытанняў, звязаных з удзелам кіраўніцтва Палаты прадстаўнікоў Беларусі ў V Сусветнай канферэнцыі спікераў, якая павінна адбыцца 19—21 жніўня ў Вене пад эгідай Міжпарламенцкага саюза.\nТакое мерапрыемства праводзіцца раз у пяць гадоў. Таксама пройдзе нарада спікераў краін Еўразіі і Інданезіі.\nДыялог на неадназначную тэму\nНа пасяджэнні Савета Палаты прадстаўнікоў было прынята рашэнне аб стварэнні ў Нацыянальным сходзе рабочай групы па вывучэнні пытання аб адмене смяротнага пакарання.\nГрупу ўзначаліць старшыня Пастаяннай камісіі па правах чалавека, нацыянальных адносінах і сродках масавай інфармацыі Генадзь Давыдзька.\n— У Нацыянальным сходзе чацвёртага, пятага і шостага скліканняў функцыянавала рабочая група па вывучэнні праблематыкі смяротнага пакарання як інструмента пакарання, які ўжываецца ў Беларусі, — адзначыў на пасяджэнні Генадзь Давыдзька. — МЗС станоўча ацэньвае вынікі яе работы і мяркуе, што гэтая дзейнасць дазваляла падтрымліваць экспертны дыялог з замежнымі партнёрамі па такой адчувальнай для беларускага боку тэматыцы.\n2050 Школа — прастора для дыялогу. Чаму на тэму булінгу можна і трэба выказвацца ўслых\n1628 Непаўналетнiя ў крымiнальным працэсе: практычныя нюансы\n1628 У Гродне завяршаецца першы этап рэстаўрацыi Старога замка\n1231 Галоўны трэнер нацыянальнай зборнай па канькабежным спорце Сяргей Мінін: Я не раблю з дзяцей чэмпіёнаў\n847 У снежні Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Максіма Горкага запрашае на прэм'еру