Чыноўнікі і дэпутаты вядуць прыёмы грамадзян: карэспандэнт «Звязды» назірала, як удакладняюцца спісы «ўтрыманцаў»\nПрыёмы, сходы, кансультацыі, нават падамавы абход – усе метады добрыя, каб дайсці да кожнага чалавека і высветліць, што яму перашкаджае працаваць. Дзесьці сапраўды ёсць напружанне на рынку працы, але аграгарадок Вейна Магілёўскага раёна да такіх месцаў не адносіцца. Да Магілёва рукой падаць, побач свабодная эканамічная зона, дзе перыядычна адкрываюцца новыя прадпрыемствы. Тым не менш праблема існуе і тут. На шэсць тысяч насельніцтва, якое пражывае на тэрыторыі сельсавета, 212 чалавек трапілі пад дзеянне Дэкрэта №3.\nЦяпер спісы ўдакладняюцца, ідзе так званае больш глыбокае вывучэнне біяграфій кожнага з тых, хто ў іх трапіў. Работнікі сельвыканкама ўжо зрабілі падамавы абход непрацуючых, а там, дзе іх не засталі, апыталі суседзяў. На кожнага ў старшыні Вяйнянскага сельвыканкама Святланы Сцішанковай ёсць невялічкае дасье – дзе чалавек працаваў раней, колькі гадоў стажу, з кім жыве, ці ёсць дзеці, сацыяльны статус.\n– Большасць з тых людзей, якім належыць плаціць збор, злоўжываюць спіртным, – расказвае Святлана Сцішанкова. – Ёсць адзін шматдзетны бацька, які раней працаваў у ДРБУ, рабіў дарогі, людзі кажуць, што быў вельмі добры спецыяліст, але спіўся зусім. Раз у месяц выклікаю яго на саветы грамадскага правапарадку, у якіх прымаюць удзел і пракурор раёна, і начальнік РАУС, гутарым шчыра, але наш падшэфны нікога слухаць не хоча, цвердзіць адно: не працаваў і не буду. Адправілі на год у ЛПП на перавыхаванне, а праз тры месяцы нам яго вярнулі з дыягназам, што ён не можа не піць. Нарколагі рукамі разводзяць: маўляў, стан здароўя такі, што немагчыма яго лячыць. Чалавек яшчэ не на пенсіі, і што з ім рабіць, не ведаю. І такіх, як ён, не адзін.\nСорамна слухаць, калі маці-пенсіянерка заступаецца за свайго сына: маўляў, я сама буду за яго плаціць, толькі адчапіцеся, а дзяцюк гадоў сарака побач стаіць і ўсміхаецца. Кажа, што ў яго няма жадання за 200 рублёў працаваць. Паказваеш ім спісы вакансій, а яны толькі крывяцца – дворнікам не жадаю, у калгас не пайду, на завод таксама. На сучасных прадпрыемствах, самі ведаеце, патрабаванні жорсткія. Дырэктар аднаго з іх да мяне неяк падышоў, прасіў дапамагчы з працоўнай сілай. Накіравала туды некалькі чалавек, але праз два тыдні ён іх звольніў. Не прывыклі яны працаваць, глядзяць, каб перакурыць, паляжаць, пасядзець. А там канвеер працуе і камеры відэаназірання ўсюды.\nАле з кожным, хто трапіў пад дзеянне дэкрэта, працуюць. Чыноўнікі, дэпутаты мясцовых саветаў, парламента паасобку або адначасова вядуць прыёмы гэтых грамадзян, высвятляюць, чаго не хапае чалавеку для таго, каб самастойна паклапаціцца аб сваім дабрабыце. Карэспандэнту «Звязды» прадставілася магчымасць пабываць на адным з такіх вось прыёмаў. Акрамя старшыні сельвыканкама Святланы Сцішанковай прысутнічалі там старшыня Магілёўскага райсавета Валянцін Салавей і член пастаяннай камісіі па міжнародных справах Палаты прадстаўнікоў Анатоль Хішчанка.\nПершым у кабінет заходзіць 40-гадовы мужчына, ад якога нясе перагарам. Павел па прафесіі муляр, але акрамя 12 гадоў турэмнага «стажу» ніякага іншага за ім больш няма. Расказвае, што сядзеў за наркотыкі, але з гэтым завязаў. Перайшоў выключна на гарэлку. Пра работу і чуць не жадае. А навошта? Яго маці ў Ізраілі ўласнае прадпрыемства мае, грошай болей чым хапае, сыну вунь купіла кватэру ў Вейне і цалкам забяспечвае яго. «А чаму не едзеце да яе жыць?» – цікавяцца дэпутаты. «У яе муж пітушчых не любіць, – шчыра прызнаецца Павел і заяўляе: – Я, калі захачу, магу і ў Амерыку паехаць жыць, і ў Дамінікану. Але мне тут падабаецца».\n– Падатак на ўтрыманства заплацілі? – цікавіцца Анатоль Хішчанка.\n– Я туберкулёзны, мне не трэба плаціць, – дэманструе сваю дасведчанасць суразмоўца. – Група, праўда, рабочая, але мяне нікуды не бяруць. Кажуць месяц папрацуеш, а потым год будзеш лячыцца.\n– А хацеў бы працаваць?\n– Я не прывык, – не хавае сваёй пазіцыі мужчына. Ён нецярпліва пераступае з нагі на нагу: «Ну што, усё? Можна, я дадому пайду?»\nЯго змяняе жанчына з пакетам дакументаў. Знаёмімся. Таццяне – 39 гадоў, стаіць на ўліку ў анкадыспансеры. Да аперацыі працавала паляводам, зараз ёй нельга падымаць больш за тры кілаграмы.\n– Я б хацела працаваць, у мяне 17-гадовая дачка на выхаванні, але мяне нікуды не бяруць, – прызнаецца яна. – Групы ў мяне няма, але я кожныя тры месяцы езджу на прыём да ўрача і кожныя паўгода кладуся ў бальніцу.\n– А медыцынскія дакументы ў камісію райвыканкама прадстаўлялі? – пытаецца Валянцін Салавей. Жанчына адмоўна круціць галавой. – Чаму? – не разумее ён. – Гэта трэба было даўно зрабіць. Калі вы хварэеце, вас проста вызваляць ад неабходнасці плаціць збор.\nТаццяна абяцае не зацягваць, а Анатоль Хішчанка пакідае ёй візітоўку: калі не атрымаецца працаўладкавацца, тэлефануйце або прыходзьце да мяне на прыём.\nТаццяну змяняе яшчэ адна Таццяна. Сціплай на выгляд жанчыне 42 гады, па спецыяльнасці яна кветкавод, агароднік-дэкаратар, але тры гады таму яе скарацілі і з таго часу яна не працуе.\n– А спрабавалі ў «Магілёўзелянбуд» працаўладкавацца? – пытаецца Валянцін Салавей.\n– А што, можна? – ажыўляецца жанчына.\n– Самі куды звярталіся? Тут жа і СЭЗ побач, і горад непадалёку? – цікавіцца дэпутат.\nТаццяна прызнаецца, што звярталася толькі ў мясцовую гаспадарку, але там пакуль напружана з вакансіямі. Ці была на біржы? Не, не дайшла. Муж – пенсіянер, атрымлівае 350 рублёў. Сям'і, дзе акрамя сужэнцаў, яшчэ трое дзяцей, маўляў, хапае.\n– Каму трэба, той сам работу шукае, – не вытрымлівае Святлана Сцішанкова. – Але ў вас жадання, здаецца, няма. Мы ўсім дапамагаем, нават, калі ёсць такая неабходнасць, на парукі бяром.\nТаццяна запэўнівае, што на наступным тыдні абавязкова звернецца на біржу.\nДарэчы, з Вяйнянскага сельсавета толькі 18 чалавек стаяць там на ўліку. І чарговы непрацуючы – Іван, на жаль, у гэты спіс не ўваходзіць. Мужчына ў росквіце сіл, 34 гады, але тры апошнія – таксама не працуе. Кажа, што ён па спецыяльнасці машыніст халадзільных і кампрэсарных установак, а попыту на такіх спецыялістаў няма. Ён гэта адсочвае ў інтэрнэце.\nВалянцін Салавей дастае з папкі стос папер з вакансіямі і пачынае прапаноўваць: «Кранаспан» – патрабуецца 3 слесары-рамонтнікі, «Газасілікат» – 21 чалавек, у тым ліку кантралёр на кантрольна-прапускным пункце, у агракамбінаце «Усход» – 9 працоўных месцаў...\n– Гэта не маё, – адхіляе малады чалавек. – Там заробкі невялікія, а праца цяжкая. Раней ездзіў у Расію, там больш-менш плацілі. А дома знайсці нешта нармальнае цяжка.\nМужчына запэўнівае, што без работы не застанецца. Яго кандыдатура ўжо знаходзіцца дзесьці на ўзгадненні. Праз дзень-два стане вядома, бяруць яго або не. Абяцаюць працаўладкавацца і астатнія беспрацоўныя, якіх запрасілі на прыём. Аднаго пакуль падводзіць здароўе, усё не хапае мужнасці дайсці да ўрачоў. Другому мясцовы прадпрымальнік з дня на дзень дасць адказ. Яшчэ адзін прызнаўся, што неафіцыйна працуе, але збіраецца ўзаконьвацца. Святлана Сцішанкова запэўнівае, што гэтым людзям заўсёды гарантавана дапамога ў пошуках працы. Галоўнае, каб яны самі былі зацікаўленыя.\n– Трэба ісці да кожнага, з кожным паразмаўляць, нават з тымі, у каго яўная алергія на працу, – гаворыць Валянцін Салавей. – Цяпер мы сталі больш глыбока ўнікаць у жыццёвыя сітуацыі кожнага. Калі раней раённая камісія з 15 вызваляла ад збору аднаго-двух чалавек, то зараз 50–70%.\n– Як дэпутат парламента я спецыяльна прыехаў у сваю акругу, каб паглыбіцца ў гэтае асяроддзе, – дадае Анатоль Хішчанка. – Для нас вельмі важна ведаць сітуацыю, як той казаў, знутры, бо мы з'яўляемся сувязным звяном паміж народам і ўладай. На гэтым прыёме перад маімі вачыма прайшоў увесь спектр – ад п'яніцы да інтэлігента. Інтэлігенты вельмі ранімыя, стварылі ахоўную абалонку і ў ёй жывуць. Ім так зручней. Але трэба дзейнічаць, а не ствараць праблемы на пустым месцы. Карысць ад Дэкрэта №3 відавочная, ён прымусіў людзей заняцца самаадукацыяй, заварушыцца, зацікавіцца сітуацыяй. Трэба, каб народ быў юрыдычна падкаваны і мог абараніць свае правы і блізкіх. На Захадзе кожны павінен заплаціць падатак і жыць па законе, карыстаючыся ўсім. Чаму ў нас павінна быць інакш?\nНэлі ЗІГУЛЯ, «Звязда», 18 сакавіка 2017 г.


Кубак Беларусі | Народные новости Витебска\nКубак Беларусі •\n”Рубон” – у паўфінале Кубка краіны\nУ гэтую нядзелю завяршыўся групавы этап Кубка Беларусі па баскетболе сярод мужчынскіх каманд, які вызначыў удзельнікаў “Фінала чатырох”.\nУ кастрычніку пройдзе баскетбольны Кубак Беларусі\nБаскетбольны сезон пачнецца менш чым праз месяц традыцыйным розыгрышам Кубка краіны. Мужчынскія клубы за выхад у “Фінал чатырох” памерацца сіламі на пляцоўцы ў Асіповічах і ў нашым горадзе. Асіповічы прымуць групу “А”, Віцебск, адпаведна, – групу “Б”.\nФК “Віцебск” выбыў з барацьбы за Кубак Беларусі (+2)\nНа сваім полі віцябляне з лікам 1:2 саступілі жодзінскаму “Тарпеда” на стадыі 1/16 розыгрышу Кубка краіны.\nУ 1/16 ФК ”Віцебск” згуляе з камандай вышэйшай лігі (+1)\nУчора ў Доме футбола адбылося лёсаванне 1/16 фінала Кубка Беларусі па футболе.\n“Віцебску” на гэтай стадыі прыйдзецца згуляць з камандай вышэйшай лігі “Тарпеда-БелАЗ”.\nФК “Віцебск” выйшаў у 1/16 Кубка Беларусі\nУчора прайшлі матчы 1/32 розыграшу Кубка Беларусі па футболе. На гэтай стадыі за выхад у наступны раўнд кубкавага розыграшу вялі барацьбу каманды першай і другой ліг, а таксама пераможцы Кубкаў абласцей і Мінска ў 2011 годзе. Для дружын Віцебшчыны паядынкі за выхад у 1/16 склаліся па-рознаму.\nАдбылося лёсаванне розыграшу Кубка Беларусі па гандболе\nУ офісе Беларускай федэрацыі гандбола сёння адбылося лёсаванне ? фінала розыгрышу Кубка Беларусі сярод жаночых каманд.\nВечар 18 жніўня для дзесяці айчынных каманд стаў першым днём баталій за Кубак Беларусі па хакею з шайбай. Сярод іх былі і віцябляне, якія прымалі салігорскі “Шахцёр”.\nРозыгрыш Кубка Беларусі для “мядзведзяў” пачнецца з супрацьстаяння з “Шахцёрам” (+1)\nТрохі болей чым праз месяц стартуе чарговы розыгрыш Кубка Беларусі па хакею з шайбай. За тытул уладальніка Кубка краіны пазмагаюцца 10 беларускіх каманд з эстралігі і два айчынных моладзевых клубы, якія будуць гуляць у гэтым сезоне ў Моладзевай хакейнай лізе (МХЛ).\nВіцебскія гандбалісткі былі ў палове крока ад перамогі (+2)\nУ гэтыя выходныя ў гомельскім Палацы гульнявых відаў спорту прайшлі паўфінальныя і фінальныя сустрэчы Кубка Беларусі па гандболе сярод жаночых каманд. За трафей барацьбу вялі “Віцебск-Ганна”, Гомельскі гандбольны клуб, “БНТУ-БелАЗ” і “Гараднічанка”. У паўфінале віцебскія гандбалісткі саступілі больш майстэравітым суперніцам з Гродна – 28:35.\n“Лакаматыў-КІС” стаў сярэбраным прызёрам Кубка Беларусі\nУчора нашы зямлякі правялі ў сталіцы фінальную сустрэчу за Кубак Беларусі па баскетболу, у якой саступілі ”Мінску-2006” з лікам 114:71.\n“Лакаматыў-КіС” датэрмінова прабіўся ў “Фінал чатырох”\nСёння віцебскі баскетбольны клуб “Лакаматыў-КіС” правёў у сваёй падгрупе другую сустрэчу Кубка Беларусі. Валявая перамога над “Сожам” з лікам 72:71 датэрмінова забяспечыла яму выхад у фінальную частку спаборніцтва.


Музей традыцыйных беларускiх абярэгаў \_ Сёмуха\nАбярэгi > Традыцыйныя святы\nСёмуха (Сёдмуха, Сёмка, Тройца, Зелянец, Зялёныя святкі), злучальнае звяно паміж прыроднымі сезонамі, гаспадарчымі цыкламі, станамі і формамі грамадскіх стасункаў і дачыненняў. Вытокі Сёмухі ўзыходзяць храналагічна да пачатковых перыядаў складвання рода-племянной арганізацыі грамадства.\nЦаркоўная назва свята - Пяцідзесятніца. Хрысціянскай царквой Пяцідзесятніца вытлумачаецца як свята сашэсця Святога Духа на апосталаў, належыць да ліку двунадзесятых святаў і адзначаецца на пяцідзесяты дзень пасля Вялікадня. Сёмуха належыць да ліку святаў, якія не маюць выразна акрэсленай даты і адзначаюцца ў залежнасці ад Вялікадня.\nСёмушны цыкл з'яўляецца выключна жаночым, галоўнае месца і найважнейшыя ролі ў якіх належаць дзяўчатам шлюбнага (плоднага) узросту і маладым жанчынам, якія ўжо нарадзілі і маглі яшчэ працягваць жыццё роду. Усе абрады падчас Сёмухі мелі сваёй мэтай паўплываць на плодныя сілы зямлі: кумаванне, віццё вянкоў, варажба шлюбнай накіраванасці, звычай месці магілы бярозавымі венікамі, упрыгожванне хаты зелянінай, праводзіны русалак. Абавязковымі і вызначальнымі асаблівасцямі Сёмухі з'яўляюцца карагоды.\nКак купить автомобиль из Америки Доставка авто из сша в Москве |


21 ліпень 2009, 22:39\nЭканамічны крызіс моцна ўдарыў па фінансавай сыстэме Беларусі. Якія прагнозы наконт дэвальвацыі беларускага рубля? Ці ўстойлівая беларуская фінансавая сыстэма? Ці павялічыўся аб’ём банкаўскіх укладаў?\nУдзельнікі: фінансавы аглядальнік газэты “Белорусы и рынок” Уладзімер Тарасаў і прафэсар Барыс Жаліба.\nЯкія прагнозы наконт дэвальвацыі беларускага рубля?\nВалер Карбалевіч: “З пачаткам гэтага году, з навагодняй дэвальвацыяй пытаньне ўстойлівасьці беларускага рубля стала на парадак дня ня толькі адмыслоўцаў, але і шараговых грамадзянаў. Чуткі пра новую дэвальвацыю ўвесь час гуляюць сярод насельніцтва. Кіраўніцтва Нацбанку, урад увесь час супакойваюць людзей, запэўніваюць у стабільнасьці фінансавай сыстэмы. А як насамрэч? Наколькі ўстойлівы беларускі рубель? Ці можна зрабіць прагноз наконт дэвальвацыі хоць бы да канца году?”\nУладзімер Тарасаў: “Пытаньне пра дэвальвацыю зьвязанае з агульным станам эканомікі. Дэвальвацыя — гэта адзін з мэтадаў рашэньня праблемы адмоўнага сальда замежнага гандлю. Урад і Нацбанк, якія кажуць пра ўстойлівасьць беларускага рубля, якраз маюць на ўвазе выкарыстаньне іншых мэтадаў, акрамя дэвальвацыі. Такая магчымасьць існуе. Ёсьць плян дзеяньняў, узгодненых з МВФ.\nАле каб пазьбегнуць дэвальвацыі, трэба пайсьці на некаторыя рэформы ў эканоміцы, на якія наш урад пакуль не гатовы. Таму думаю, што дэвальвацыя на 5% ці больш будзе ажыцьцёўлена, хоць, можа, і ня ў гэтым годзе”.\nБарыс Жаліба:: “Увогуле, стабільнай лічыцца такая валюта, якая вытрымлівае стабільны валютны курс адносна сусьветных валютаў, такіх, як даляр, эўра. Гэтыя валюты плюс расейскі рубель уваходзяць у “валютны кошык”.\nПакуль што курс беларускага рубля больш-менш стабільны. Нацбанк пад ціскам МВФ пашырыў калідор ваганьняў курсу з 5 да 10%. З улікам крэдытаў МВФ, думаю, Нацбанк да канца году вытрымае гэты калідор. Іншая справа — вельмі нязручна карыстацца наяўным рублём”.\nЦі мае рашэньне праблема высокіх банкаўскіх працэнтаў?\nКарбалевіч: “З пачаткам крызісу грошы зрабіліся даражэйшыя, рэзка павысіліся банкаўскія працэнты. Суб’екту гаспадараньня вярнуць банкаўскі крэдыт з працэнтам звыш 20% гадавых вельмі цяжка. Павінна быць вялікая рэнтабэльнасьць, каб акупіць такі працэнт. А ва ўмовах крызісу гэта праблематычна. Гэтай сытуацыяй незадаволеныя і дырэктарат, і бізнэсоўцы. Праблема тычыцца і фізычных асобаў, якія хацелі б узяць крэдыт — спажывецкі альбо на будаўніцтва жыльля. Прычым у сьвеце з пачаткам крызісу банкаўскія працэнты ўпалі, а ў нас — растуць. Ці мае рашэньне гэтая праблема?”\nТарасаў: “Вырашаць гэтую праблему трэба не асобна, а ва ўзаемасувязі з агульным станам эканомікі. Высокія працэнты па крэдытах адпавядаюць стану эканомікі. Хоць прадпрыемствы, фізычныя асобы і „стогнуць“, але бяруць крэдыты і вяртаюць з працэнтамі. Праблему я бачу ў іншым — у тым, што эканоміка не рэфармуецца”.\nЖаліба:: “Банкаўскія працэнты залежаць ад узроўню інфляцыі. На Захадзе інфляцыя значна ніжэйшая, таму і працэнты нізкія. А ў нас інфляцыя высокая.\nПерад банкамі стаяць дзьве задачы. З аднаго боку, ім трэба прыцягнуць грашовыя рэсурсы, найперш — грошы насельніцтва. А каб гэтага дасягнуць, трэба зрабіць прывабныя, то бок высокія, працэнты на дэпазыты. Сёньня банкі прапануюць 20% і больш для дэпазытаў.\nА крэдытныя стаўкі павінны быць вышэйшыя за дэпазытныя, каб банкі маглі атрымліваць прыбытак. Таму крэдытныя працэнты высокія. Але, нягледзячы на крызіс, аб’ёмы крэдытаваньня растуць.\nСёньня банкам патрэбныя рублёвыя рэсурсы. Таму па рэкамэндацыі Нацбанку з 1 чэрвеня на новыя валютныя дэпазыты банкі не даюць больш за 8%. Пад уплывам крызісу вырасла колькасьць праблемных крэдытаў. Сёньня іх доля — каля 5%, паводле некаторых прагнозаў яна можа вырасьці да 10%.\nАле існуе і сыстэма льготнага крэдытаваньня. Гэта бюджэтныя пазыкі, 10-адсоткавыя спажывецкія крэдыты для насельніцтва. Большасьць крэдытаў, якія бяруць людзі для будаўніцтва жыльля, — таксама льготныя“.\nКарбалевіч: “Іншы бок гэтага пытаньня. А ці выгадна захоўваць свае грошы ў банках фізычным асобам, шараговым грамадзянам? У якой валюце?”\nТарасаў: “Безумоўна, выгадна, бо вялікія працэнтныя стаўкі па дэпазытах. Тым больш што іншых магчымасьцяў захаваньня грошай няма. Бо цэны на нерухомасьць падаюць, цэны на аўтамабілі не растуць.\nЗ улікам магчымай дэвальвацыі выгадней захоўваць грошы ў валюце. Дэпазыты ў рублях цікавыя з\nВыгадней захоўваць грошы на рублёвых укладах, калі вынесьці за дужкі рызыку дэвальвацыі рубля.\nгледзішча спэкуляцый, бо тут стаўкі дасягаюць 20-22% і вышэй. Таму мае сэнс захоўваць грошы ў рублях, пакуль курс стаіць. Але трэба ўважліва сачыць за валютным курсам, каб у выпадку яго падзеньня своечасова канвэртаваць рублі ў валюту“.\nЖаліба:: “Трэба падлічыць рэальную дэпазытную стаўку. Сёньня банкі даюць па рублёвых укладах 20%. Інфляцыя ў пералічэньні на год складае 13-14%. У выніку мы атрымліваем рэальную стаўку па рублёвых дэпазытах у 6%.\nВалютныя стаўкі цяпер ня большыя за 8%. Інфляцыя даляра і эўра — 3-4% у год. У выніку мы атрымліваем рэальную стаўку па валютных дэпазытах у памеры 4%. Таму выгадней захоўваць грошы на рублёвых укладах, калі вынесьці за дужкі рызыку дэвальвацыі рубля”.\nЦі павялічыўся аб’ём банкаўскіх укладаў?\nКарбалевіч: “Напрыканцы мінулага году беларускія ўлады заканадаўчымі актамі гарантавалі ўсе банкаўскія ўклады. Пытаньне нават ня ў тым, наколькі гэта рэальна. Праблема ў тым, ці паверыла насельніцтва ў надзейнасьць беларускай банкаўскай, фінансавай сыстэмы. Ці павялічыўся аб’ём укладаў фізычных асобаў?\nКалі прымалася рашэньне аб гарантыі ўкладаў, то быў спадзеў, што Беларусь ператворыцца ў нейкую афшорную зону, сюды пацякуць грошы замежных фірмаў і грамадзян. Ці спраўдзіліся гэтыя надзеі?“\nТарасаў: “Гэтыя надзеі спраўдзіліся толькі часткова. За першае паўгодзьдзе гэтага году дэпазыты насельніцтва ў рублях скараціліся на 1 трыльён рублёў, а валютныя дэпазыты вырасьлі на 4 трыльёны рублёў. То бок людзі проста перакладаюць грошы з рублёвых дэпазытаў у валютныя. І ў суме ўклады вырасьлі. То бок насельніцтва давярае банкам.\nА вось на нерэзыдэнтаў, то бок замежнікаў, гэтыя захады беларускіх уладаў не зрабілі ўплыву. Сума ўкладаў замежных грамадзян у нашых банках — некалькі дзясяткаў мільёнаў даляраў, і яна не расьце. Пры тым, што агульныя дэпазыты фізычных асобаў у беларускіх банках складалі 3,3 млрд. даляраў”.\nЖаліба:: “Памеры фонду, зь якога можна браць грошы дзеля кампэнсацыі страчаных укладаў, цяпер яшчэ недастатковыя, каб гарантаваць усе ўклады.\nРашэньне аб гарантыі было палітычным, разьлічаным на псыхалягічнае ўзьдзеяньне на грамадзтва. Трэба было супакоіць людзей, каб яны несьлі грошы ў банкі. І гэтае рашэньне адыграла пазытыўную ролю.\nПрацэнты па ўкладах у беларускіх банках значна вышэйшыя, чым у Эўропе ці ЗША. Але эўрапейцы не нясуць да нас грошы. Таму што вялікая рызыка, у тым ліку — палітычная”.\nРаманчук: “Без дэвальвацыі рубля не абысьціся”


Кароткі змест Кандрат Крапіва - Мілы чалавек - чытаць на беларускай мове\nГлавная » Беларускія народныя пісьменнікі і паэты » Кандрат Крапіва\nКандрат Крапіва — Мілы чалавек\nАвтор Рейтинг 4-5 На чтение 3 мин. Просмотров 59 Опубликовано 7 ноября, 2020\nСатырычная камедыя «Мілы чалавек» (1945) стала выдатнай з’явай не толькі беларускай, але і ўсёй савецкай камедыяграфіі. Выдатнай і нечаканай, калі ўлічыць, што менавіта на сярэдзіну — канец 1945 г. прыладае новы ўсплёск параднай літаратуры. Арыгінальная, нязвыклая камедыя і па сваёй форме: сцэнічная ўмоўнасць даведзена драматургам да самага высокага ўзроўню — гледачы прысутнічаюць пры непасрэдным стварэнні камедыі, калі аўтар вуснамі аднаго з галоўных герояў Язвы абмяркоўвае з імі і персанажамі далейшае развіццё дзеі. I гэта яшчэ не ўсё. «Мілы чалавек» з’яўляецца рэдкім у мастацкай практыцы творам — апалогіяй жанру сатырычнай камедыі. Заявіўшы ў пралогу аб правамернасці, жыццяздольнасці і неабходнасці гэтага жанру, аўтар трыма актамі дзеі бліскуча даказаў свой тэзіс. Да мэты ж яго прывяло майстэрскае, бязлітасна-вынаходлівае зрыванне маскі з мілага чалавека — Дзям’яна Дзям’янавіча Жлукты. Такіх людзей, якія, усякімі няпраўдамі ўхіліўшыся ад фронту, вельмі камфортна — за чужы кошт — уладкоўваліся ў глыбокім тыле, Кандрат Крапіва сустракаў нямала. Нават сярод сваіх знаёмых-землякоў. I яго да глыбіні душы абураў цынізм гэтых філосафаў жывата, якія раскашавалі-жыравалі ў час, калі іншыя пралівалі на франтах кроў. Адсюль аўтарская няшчаднасць сатырычнага выкрыцця Жлукты, гнюснага дэзерціра, які ў лістападзе 1941 г. прыбыў у тылавы горад Н., каб пераседзець ваенную навалу. Жаданне выжыць любой цаной, гатоўнасць адштурхнуць слабейшага, культ уласнага трыбуха — вось, па сутнасці, гэтым і вычэрпваецца яго жыццёвае крэда. Цікава, што ўсё гэта Жлукта называе прынцыпамі. Праўда, іх у яго толькі два: першы — я хачу жыць; другі — я хачу жыць па-людску. Гэта значыць, жыць з шыкам. Дзеля дасягнення сваёй мэты ён адкрывае ў горадзе блаткантору па аказанні паслуг, не прадугледжаных законам, паступова ўцягнуўшы ў махінатарскія цянёты вялізную колькасць «патрэбных» людзей — прадстаўнікоў улады, кіраўнікоў розных прадпрыемстваў. «Жлукта — гэта ж страшны тып. Гэта зяпа, міла ўсміхаючыся, злопае вас так, што вы і не агледзіцеся… У той час, калі людзі перажываюць вялікія цяжкасці, калі праліваецца святая кроў нашага народа, гэты агідны клоп тлусцее на нашай бядзе». Гэтыя словы належаць Антону Макаравічу Канягіну, намесніку старшыні гарсавета горада Н. Праўда, сказаны яны ў заключнай сцэне камедыі, а да гэтага менавіта Канягін быў самым актыўным патуральнікам і заступнікам Жлукты. I не заўсёды бескарысным.\nМяняюцца часы, а разам з імі і нашы погляды на многія этычныя паняцці. Аднак развянчанне жлуктаўшчыны — цынічнага махлярства, беспрынцыповасці, кумаўства, пратэкцыянізму і ашуканства грамадства ў карыслівых мэтах — не страціла сваёй актуальнасці: і ў рыначных адносінах чалавек павінен заставацца чалавекам.\nКандрат Крапіва — Хто смяецца апошнім. ГДЗ\nКамедыя "Хто смяецца апошнім"\nКандрат Крапіва — байкапісец. Ідэйная накіраванасць баек, іх мастацкія асаблівасці. Сатыра і гумар у байках\nПра адметную асаблівасць і байкі як жанру, і\nКандрат Крапіва. Хто смяецца апошнім. Аналіз твора\nНародны гумар, іронія, самаіронія, добразычлівае\nКандрат Крапіва — З Новым годам\nГод за годам – карагодам, I ужо сёння з Новым\nКароткі змест Хто смяецца апошнім — Кандрат Крапіва\nДзеючыя асобы: Гарлахвацкі Аляксандр Пятровіч — дырэктар\nКандрат Крапіва — Заява\nДругі, бывае, дабрадзей, Пашану страціўшы ў людзей\nКандрат Крапіва — Зубы\nУ Мамы зубы забалелі. (Каб вы такой прыемнасці не мелі.\nКандрат Крапіва — Казёл\nНе помню дзе, Ў адной авечай чарадзе Павадыром хадзіў казёл.


Сябры і калегі ўспамінаюць пра Яўгенію Янішчыц | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Літаратура » Сябры і калегі ўспамінаюць пра Яўгенію Янішчыц\n...Першыя вершы яна надрукавала ў раёнцы яшчэ школьніцай, а першы паэтычны зборнік «Снежныя грамніцы» ўбачыў свет у 1970-м, падчас вучобы аўтаркі на філфаку. Яшчэ студэнткай яна ўвайшла ў Саюз пісьменнікаў. Ёй прадракалі вялікую будучыню ў літаратуры Ніл Гілевіч і Генадзь Бураўкін, але... 30 гадоў таму, 25 лістапада 1988-га, Яўгенія Янішчыц выпала з акна новай кватэры на восьмым паверсе дома ў цэнтры Мінска. Паэтцы было ўсяго 40 (яе сямідзесяцігоддзе, дарэчы, было таксама на гэтым тыдні — 20 лістапада).\n«Палеская ластаўка» пражыла так няшмат, але паспела вельмі многа зрабіць у літаратуры, і сучаснікам яшчэ наканавана адкрыць для сябе невядомую Янішчыц — напрыклад, у чатырохтомным зборы твораў, які друкуе выдавецтва «Беларуская навука», даследчыкі сабралі не толькі яе вершы і паэмы, але таксама радавод паэткі, яе празаічныя творы, інтэрв'ю, артыкулы, выступленні, прадмовы, пераклады, лісты, успаміны...\nІмі — самымі цёплымі, сумна-светлымі — наноў дзяліліся адно з адным, з прыхільнікамі творчасці і наогул з аматарамі прыгожага пісьменства сябры і аднакашнікі паэткі на нядаўняй вечарыне памяці ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры.\n— Ёсць жанчыны, не адметныя звыклай нам класічнай прыгажосцю, але ў іх свой непаўторны шарм і хараство, нешта такое, што вачэй не адвесці. Вось Жэня была такая, — заўважае паэт Сяргей Законнікаў. — Ведаеце, чым яна адрознівалася ад усіх нашых паэтак? У ёй спалучаліся жыццёвая, нейкая глыбінная народная мудрасць і свая, чыста натуральная, прыродная, і яшчэ паэтычная «чуйка», якая дазваляла бачыць нашмат больш за астатніх.\n— Расказваць пра Жэню можна бясконца: яна якая была ў паэзіі, такая і ў жыцці — шчырая і светлая, — дадае паэт Васіль Жуковіч, якому Янішчыц яшчэ школьніцай пісала лісты, звяртаючыся па параду да больш вопытнага аўтара, і падпісвала іх «Ясяльдзянка». Ён прыгадвае тыя ліставанні і сустрэчы з юнай паэткай і заўважае, што нават у самых ранніх, светлых, шчасліва-ўзнёслых і лірычных яе творах раз-пораз гучалі мінорныя ноткі. Наканаванасць? Прадчуванне будучых узрушэнняў?..\nУ 1971 годзе адбылося яе замужжа з паэтам Сяргеем Панізнікам — «нібыта шчаслівае», у адзін голас гавораць тыя, хто блізка ведаў Яўгенію Янішчыц. Сям'я паехала ў Чэхаславакію, дзе Панізнік працаваў ваенным карэспандэнтам, а Янішчыц — бібліятэкаркай. Але ўжо праз год яна вярнулася на радзіму, нарадзіла сына Андрэя і гадавала яго адна, без мужа, з якім неўзабаве развялася. У яе жыцці расцягнулася доўгая-доўгая чорная паласа: трагічна загінуў у вёсцы бацька, сама паэтка трапіла ў Магілёве ў аўтамабільную аварыю, пасля якой доўга не магла паправіцца, пазней цяжка захварэў сын... Потым — творчы ўздым, нават палёт, кнігі адна за адной, прэмія Ленінскага камсамола — за зборнік «Дзень вечаровы», праца ў прадстаўніцтве Беларусі пры ААН, Дзяржаўная прэмія БССР імя Янкі Купалы — за зборнік інтымнай лірыкі «Пара любові і жалю», і новы віток дэпрэсіі ды адзіноты... Яна ўсё вытрымала, не зламалася — вонкава, але што рабілася ўнутры, якія разрывы і які надлом засталіся ў душы, — можна толькі здагадвацца. Мабыць, таму многія дагэтуль бачаць у трагічным фінале яе жыцця загадкавасць і неадназначнасць?\nАдзін з аўтараў дакументальнага фільма «Палесся мілае дзіця» журналіст Уладзімір Субат з болем гаворыць, што цяпер родная хата паэткі знаходзіцца ў вельмі дрэнным стане, калодзеж і гаспадарчыя пабудовы наогул знішчаны, а людзям, якія там жывуць і якія асабіста не ведалі Янішчыц, як быццам усё адно, што будзе далей. «Трэба стварыць у Рудцы, у хаце, дзе нарадзілася Яўгенія Янішчыц, яе музей, каб захаваць тую спадчыну, якую мы яшчэ можам захаваць!» — запрашае Субат у паплечнікі ўсіх неабыякавых.\n— Калі мы рыхтавалі вечар памяці, я шмат перачытала рэцэнзій крытыкаў, вершаў і ліставанняў, якія захоўваюцца ў нашых фондах, шмат з кім гутарыла, хто асабіста ведаў Яўгенію Янішчыц. І ведаеце, што асабліва ўразіла? — дзеліцца загадчыца навукова-асветніцкага аддзела Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры Эліна Свірыдовіч. — Спалучэнне выдатнага паэтычнага дару, дадзенага аднекуль звыш, і асаблівай неабароненасці — нібыта птушка, нібыта чалавек без скуры... У лістах, прысвячэннях, аўтографах Яўгеніі Янішчыц нават па асобных фразах адчуваеш, што яна ніколі не пісала адпісак, а заўжды шчыра цікавілася, прыглядалася да людзей, прымала іх радасці і боль як свае. Як сказаў Аляксей Дудараў, «у яе была сапраўдная любоў да людзей — і толькі для сябе гэтай любові не хапіла».\nДарэчы, цяпер супрацоўнікі Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры працуюць над стварэннем стацыянарнай экспазіцыі, якая расказвае пра другую палову ХХ стагоддзя. Трапяць у яе і асабістыя рэчы з архіваў Яўгеніі Янішчыц, у прыватнасці традыцыйны беларускі бела-чырвоны ручнічок з карункамі і палеская посцілка з бацькоўскай хаты — нібы кавалачак малой радзімы, якая была для паэткі невычэрпнай крыніцай натхнення і засталася нам як напамін і спадчына.\nЗдалёк і зблізу\n— Ці многа мы насамрэч ведаем пра Яўгенію Янішчыц? — пытаюся ў яе былога аднакурсніка па філфаку БДУ пісьменніка Анатоля Бутэвіча.\n— А хіба мы ўсё ведаем пра Купалу, Коласа, Багдановіча? — пытаннем на пытанне адказвае пісьменнік. — Мора загадак! Чым глыбей учытваешся ў іхнія творы, тым больш пытанняў паўстае. Мне падаецца, тое самае датычыцца і Жэні. У жыцці кожнага з нас пры жаданні можна адшукаць або нават прыдумаць і загадкі, і міфы, а творцаў гэта датычыцца асабліва. Жэня — гэта сама лірычнасць як у творчасці, так і ў паўсядзённым жыцці, у ёй спалучаліся пэўная замкнёнасць характару і ўменне пасмяяцца разам з усімі — і весела, і горача, і, нягледзячы на розныя жыццёвыя выпрабаванні, кожны раз, калі мы сустракаліся, у Жэні прысутнічала нейкая лёгкая жартаўлівасць. Пра Жэніну лірычнасць сведчаць і аўтографы, якія яна пакідала, падпісваючы мне свае кніжкі. Вось, глядзіце, «Каліна зімы», з пазнакай: «Шаноўнаму Анатолю (па якому плача выдавецтва) і чароўнай Таісе Бутэвіч ад шчырага сэрца — гронка маёй зімовай і ўдзячнай каліны». А мы якраз у дзень нараджэння Жэні былі з аднакурснікамі на яе магіле, і там побач расце каліна — гронкі чырвоныя, пад праменьчыкам сонца бліскучыя, як кроплі крыві — ці яе, Жэнінай, ці наогул нашай, асэнсоўвай, як хочаш, і мне падумалася, што гэта калінавая сувязь невыпадковая... Або вось такі допіс: «Маім ніколі не старэючым аднакурснікам з жаданнем радасці, цеплыні і магутнай цярплівасці ў гэтым спешным, трывожным — і ўсё ж такі цудоўным! — жыцці»... «Спешнае, трывожнае і ўсё ж такі цудоўнае» — напэўна, якраз такім было Жэніна жыццё.\n— З 2016 года пачаў выходзіць збор твораў Яўгеніі Янішчыц у чатырох тамах. На ваш погляд, ці ў час мы гэта робім, ці трэба было «даацэньваць» паэтку раней?\n— Можна было выдаць і раней, але, напэўна, з часам мяняецца стаўленне да творчасці, адбываецца яе пераасэнсаванне. Спачатку планавалася, што гэта будзе пяцітомнік, потым у сілу розных прычын вырашылі спыніцца на чатырох, але затое яны маюць арыгінальную пабудову і змяшчаюць шмат цікавых рэчаў. Напрыклад, у першых двух тамах, якія ўжо выйшлі, сабраныя не толькі творы, але і выказванні пра іх, розныя ацэнкі, у трэці том трапяць наогул невядомыя чытачам вершы. І гэта не толькі даніна павагі, а зусім неабходнае заглыбленне ў літаратуру, каб не абмяжоўвацца тым, што мы проста «праходзім» паэтаў па школьнай хрэстаматыі. Хтосьці, магчыма, убачыць у яе вершах нешта новае, чаго не заўважаў раней. Хоць асабіста для мяне ўсё ж «самы Жэнін» твор — верш, які трапіў яшчэ ў першы зборнік. «Ты пакліч мяне, пазаві...» Мне здаецца, ніхто іншы яго напісаць проста не мог.\n— Пра сяброў можна расказваць бясконца, і ўсё будзе дарэчы. А калі б вас папрасілі апісаць Яўгенію Янішчыц літаральна ў некалькіх словах?\n— Ох, цяжкае пытанне — гэта, мабыць, як скараціць тэкст са ста радкоў да пятнаццаці. Я сказаў бы так: Жэня — гэта было дзіця свайго часу, якое, тым не менш, бачыла перспектыву далёка наперад.\nНевядомае пра вядомую\nУ 1969-м на Усесаюзным з'ездзе маладых паэтаў і пісьменнікаў у Маскве яго ўдзельнікі, займеўшы крыху вольнага часу, выправіліся купацца. Як успаміналі сябры па філфаку, тады Яўгенія Янішчыц ледзьве не патанула — хлопцы дасталі яе з вады ўжо ў млосным стане.\nПісьменнік Генрых Далідовіч, які адным з першых чытаў апавяданні Яўгеніі Янішчыц, сцвярджае, што ў беларускай літаратуры мог бы з'явіцца новы, яркі і цікавы празаік: «Паэту не проста перайсці з метафарычнай лірыкі на суровую мову прозы, але проза там сапраўды была, і вартая».\nЯўгеніі Янішчыц прысвяцілі больш за 100 розных твораў 95 аўтараў.\nЗагаловак у газеце: «Дзіця свайго часу, якое бачыла далёка наперад»\n2335 Вядомыя спартсмены заклікаюць падтрымаць мір і стабільнасць у Беларусі


Кэмеран выяўляе чатыры ключавыя патрабаванні ЕС, каб застацца Вялікабрытанія - EU Reporter\nКэмеран паказвае чатыры асноўныя патрабаванні ЕС для Вялікабрытаніі, каб застацца\nУ пятніцу (9 кастрычніка) у "Шашках" Кэмеран папярэдзіў Меркель, што "трэба яшчэ шмат папрацаваць", каб дасягнуць прымальнай здзелкі Фота: EPA\nДэвід Кэмеран і ягоныя саюзнікі ў Кабінеце міністраў падрыхтавалі чатырохбаковы план ключавых патрабаванняў, як цана для захавання Вялікабрытаніі ў Еўрапейскім Саюзе.\nДыпламаты былі адпраўленыя, каб атрымаць падтрымку з боку еўрапейскіх краін 27 па дамоўленасці аб новай дамове паміж Брытаніяй і Брусэлем напярэдадні правядзення рэферэндуму.\nУ панядзелак (12 кастрычнік) новая кампанія паспрабуе пераканаць выбаршчыкаў выбірацца застацца ў ЕС пасля таго, як на мінулым тыдні "Еўрацэптыкі", якія хочуць выйсці з Еўропы, пачалі канкурэнтную аперацыю, і Сцюарт Роўз пачаў кампанію, каб утрымаць Брытанію.\nкажучы на Sunday TelegraphКабінеты міністраў заявілі, што яны ўпэўнены, што могуць знайсці спосаб захаваць Вялікабрытанію ў ЕС з лепшымі ўмовамі членства. Іх план уключае ў сябе:\nПрымусіць Брусэль зрабіць "відавочнае заяву" аб тым, што Брытанію не хапае любога руху ў бок еўрапейскай звышдзяржавы. Гэта запатрабуе вызвалення ад Вялікабрытаніі ад заснавальніка прынцыпу "больш цеснага саюза".\n"Празрыстая заява" аб тым, што еўра не з'яўляецца афіцыйнай валютай ЕС, і ясна сведчыць пра тое, што Еўропа з'яўляецца "мультывалютным" саюзам. Міністры хочуць гэтую дэкларацыю, каб абараніць статус фунта стэрлінгаў як законнай валюты, якая заўсёды будзе існаваць.\nНовая сістэма "чырвоных карт" для вяртання электраэнергіі з Бруселя ў Вялікабрытанію. Гэта дасць групам нацыянальных парламентаў права спыніць перадачу непажаданых дырэктываў і спыняць дзеючыя законы ЕС.\nНовая структура для самога ЕС. Блок краін 28 павінен быць рэарганізаваны, каб прадухіліць дамінуюць дзевяць краін, якія не знаходзяцца ў еўразоне, у дзяржавах-членах 19, якія, у прыватнасці, ахоўваюць Лонданскі горад.\nДыпламаты мяркуюць, што гэты план з'яўляецца найбольш верагоднай здзелкай, якую яны могуць дасягнуць, таму што так складана дамовіцца аб рашэнні, прымальным для 27 іншых дзяржаў-членаў ЕС, а таксама Еўрапейскай камісіі і Еўрапейскага парламента. Крытыкі, у тым ліку міністры Кабінета міністраў па праве партыі "Торы", наўрад ці будуць задаволены гэтым планам, паколькі ён не ўключае ў сябе юрыдычна абавязковыя змены ў дагаворах ЕС. Аднак урадавыя дзеячы адзначаюць, што да канца 2017 не хапае часу для змены дагавора да правядзення рэферэндуму.\nАдзін з старэйшых міністраў сказаў: «Нашыя партнёры ЕС не дзякуюць нас. Яны думаюць, што мы звар'яцелі, таму што ўсё, чаго больш за ўсё баяцца, гэта рэферэндум па Еўропе.\n«Але цяпер яны прызнаюць, што мы сур'ёзна. Гэта адбываецца і выхаду няма. Яны разумеюць, што мы павінны змагацца разам, калі мы збіраемся захаваць Брытанію ў ЕС ».\nПадобныя тэмы:АнжэлаBrexitКэмеранChequersДэвідпрыкметахплан з чатырох пунктаўпоўны вобразМеркельВялікабрытанія Brexit


12:30 ЛУКАШЭНКА ЗДРАДЗІЎ СВАЙМУ СЛОВУ\n“Лукашэнка заграз у мінулым і хоча, каб там, разам зь ім, заставаўся і ягоны народ. Каля чвэрткі насельніцтва Беларусі жыве за рысай беднасьці” – адзначае газэта.\nШто ж тычыцца палітыкі, то Лукашэка кіруе аўтарытарным рэжымам, які абвінавачваюць у фізычным зьнікненьні апанэнтаў. Нават бліжэйшы саюзьнік Беларусі – Расея – дыстанцыюецца ад непрадказальнага лідэра.\nТым часам сілы, здольныя нанесьці Лукашэнку палітычную паразу – калі ня ў гэтых выбарах, то ў бліжэйшы час – нарэшце пачалі гуртавацца.\nКандыдат у прэзыдэнты ад дэмакратычных сілаў – Уладзімір Ганчарык – паводле папулярнасьці даганяе Лукашэнку. Ня гледзячы на тое, што яго падтрымліваюць сілы самай рознай палітычнай арыентацыі, усе пагаджаюцца на адным: Лукашэнку трэба сыходзіць. Пастанова аб’яднацца вакол аднаго кандыдата – піша Wall Street Journal – істотны крок у разьвіцьці апазыцыйных сілаў. Яшчэ летась апазыцыя не магла дамовіцца нават пра тое, ці варта ёй браць удзел у парляманцкіх выбарах, калі ўсім вядома, што яны будуць (а так і сталася) несправядлівымі.\n“Ад Бярэсьця да Віцебску невялікія арганізацыі выступаюць за высокую яўку выбаршчыкаў, асабліва сярод моладзі. Галоўная надзея на дэмакратычную будучыню Беларусі – грамадзяне да 40 гадоў, сярод якіх Лукашэнка карыстаецца найменшай папулярнасьцю. Яшчэ адна надзея, як гэта ні дзіўна – Расея.\nНайлепшы доказ – піша Wall Street Journal – што некалі стабільная расейская падтрымка Лукашэнкі слабее – адмова Пуціна падтрымаць яго ў часе выбараў. Расейскія сродкі масавай інфармацыі – зразумела ж з маўклівае згоды Крамля – распавядаюць пра ўрадавыя “эскадроны сьмерці” і безстароньне гавораць пра апанэнтаў Лукашэнкі.\nНя гледзячы на тое, што рэпартажоў няшмат і што часам яны не трапляюць на Беларускае тэлебачаньне, расейскае тэлебачаньне дае беларускім выбаршчыкам больш узважанай інфармацыі, чым яны могуць дастаць у падкантрольных Лукашэнку дзяржаўных СМІ.\n“Калі Ганчарык пераможа ў выбарах, ён можа зьнішчыць апошнюю эўрапэйскую дыктатуру і, як тое было ў Харватыі, Слваччыне і Югаславіі, вярнуць Беларусь на шлях дэмакратычных рэформаў, зь якога яна сыйшла ў 1994 годзе. Такі вынік малаверагодны, але шмат хто спадзяецца на лепшую будучыню. Калі крамлёўская падтрымка Лукашэнкі будзе слабець, а беларускія апазыцыйныя партыі, грамадзянскія арганізацыі і незалежныя сродкі масавай інфармацыі – умацоўвацца, беларускі лідэр зразумее, што ягоныя дні – палічаныя,” – піша Wall Street Journal.


Catholic.by - Непаразуменне ў Ватыкане: Бэнэдыкт XVI не даваў згоды на суаўтарства кнігі пра цэлібат\n15.01.2020 11:22 Паводле: Vatican News\nПапа на пенсіі Бэнэдыкт XVI і кардынал Рабэра Сара. Фота: ilsismografo.blogspot.com\nПрэфект Папскага дома і асабісты сакратар Папы на пенсіі Бэнэдыкта XVI арцыбіскуп Георг Генсвайн паведаміў, што Бэнэдыкт XVI не даваў дазволу на пазначэнне сябе ў якасці суаўтара кнігі кардынала Рабэра Сара пра каштоўнасць цэлібату.\nПра гэта паведаміла 14 студзеня беларуская рэдакцыя парталу Vatican News, якая перадала выказванне ватыканскага іерарха на гэтую тэму:\n«Магу пацвердзіць, што сёння раніцай па ўказанні Папы на пенсіі я звярнуўся да кардынала Рабэра Сара з просьбай звязацца з выдавецтвам і папрасіць прыбраць імя Бэнэдыкта XVI як суаўтара кнігі, а таксама прыбраць яго подпіс з-пад прадмовы і эпілогу», — сказаў арцыбіскуп Генсвайн у каментары інфармацыйнаму агенцтву ANSA.\nПаводле асабістага сакратара, Бэнэдыкт XVI ведаў, што кардынал Сара рыхтуе кнігу аб святарстве і даслаў яму кароткі тэкст, дазваляючы выкарыстаць яго паводле свайго меркавання. У той жа час ён не аўтарызаваў ніякага праекту кнігі, падпісанай сваім імем, не бачыў і не ўхваляў вокладкі.\n«Гаворка ідзе пра непаразуменне, не ставячы пад сумнеў давер Папы на пенсіі да кардынала Сара», — падкрэсліў прэфект Папскага дома.\nКніга «З глыбіняў нашых сэрцаў» (арыгінал назвы па-французску: De profondeur de nos cœurs), значная частка якой прысвечана каштоўнасці святарскага цэлібату, была падрыхтавана французскім выдавецтвам Le Figaro. Яе з’яўленне на паліцах кнігарняў планавалася на сёння, 15 студзеня.


“Падарожжа ў горад Нехварэйка”. Субацкі дзіцячы сад - сярэдняя школа\nДата: 27 ноября 2012 в 12:05, Обновлено 5 января 2014 в 20:26\nДУА “Субацкі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад - сярэдняя школа”\n(канспект занятку ў старэйшай групе)\nВыхавальнік - Пабудзей Антаніна Мікалаеўна,\nФарміраваць уяўленне дзяцей аб здароўі як адной з галоўных каштоўнасцей чалавека; даць элементарныя веды аб лекавых травах - замяшчальніках пapaшкoÿ; развіваць творчыя здольнасці дзяцей у тэатральнай дзейнасці; выхоўваць добразычлівасць, спагаду, жаданне прыйсці на дапамогу іншым.\nВыхавальнік: Добры дзень, дзеці. Сёння мы з вамі адправімся ÿ падарожжа ў горад Нехварэйка, які знаходзіцца ў краіне Зялёных дактароў. Што гэта за краіна такая? Чаму яна так называецца?\nВ.: Добры дзень, Ганначка. Што з табой здарылася? Чаму ты такая засмучаная?\nГанначка: Я захварэла. Іду ў аптэку за лекамі.\nВ.: Ганначка, давай мы цябе возьмем з сабою i навучым, як можна вылечыцца без лекаў. Згодна? Ну тады можам адпраўляцца.\nГучыць музыка. Адкрываецца шырма.\nВ.: Няма нічога мілей -\nХадзіць i марыць тут.\nВылечыць i абагрэе,\nНакорміць беларускі лес.\nПаглядзіце, у краіне Зялёных дактароў ёсць тры гарады: Ягадны, Траўнік, Нехварэйка. Усе падарожнікі хочуць папасці ÿ апошні горад - горад Нехварэйка, бо там усе вясёлыя, шчаслівыя, там ніхто ніколі не хварэе. А вы хочаце аказацца там? Але для гэтага трэба здаць экзамены ÿ двух першых гарадах.\nВ.: Вось сцяжынка. Глядзіце, што я знайшла тут.\n(Паказвае тры канверты з разразнымі карцінкамі: чарніцы, cyніцы, маліна.) Дзеці складаюць карцінкі. Пасля чаго сядаюць на стульчыкі.\nЗ’яўляюцца тры дзяўчынкі: Чарнічка, Сунічка i Малінка.\nЯгады: Няма на свеце лекаў смачнейшых i карыснейшых за нас ягад.\nЧарнічка: Калі будзеце мяне ecцi, вашыя вочы будуць добра бачыць.\nСунічка: Я дапамагу вам вылечыць страўнік i пячонку.\nМалінка: Хто не хоча кашляць, ешце мяне.\nВ.: Дзеці, карысныя парады мы атрымалі ў ягадным горадзе? Ганначка, а ты ix запомніла?\nРазам з дзецьмі паўтараюць: ягадамі можна лячыцца, чарніцы паляпшаюць зрок, суніцы лечаць страўнік і пячонку, маліна дапамагае пры прастудзе.\nМы па лесе iшлi, iшлi.\nЯгадаў шмат знайшлі.\nПад кустом - суніцы,\nНа палянцы - чарніцы,\nА вось i маліны –\nЗбіраць ix не лянюся!\nВ.: Пакуль мы з вамі гулялі, неўзаметкy падыйшлі да горада Траўнік. Паглядзіце, хто нас тут сустракае. Бабулька-знахарка. У яе руках - карзіна. А пгго ÿ карзіне? Гэта лекавыя травы.\nБабуля дае заданні для трох груп дзяцей: 1 - разглядаюць травы i называюць ix; 2 - гульня “Лабірынт “ - “Якая трава, што лечыць"(Каціная траўка – хворым папраўка. Карэньчык у аптэчку, каб дапамагчы сардэчку. Калі ты параніш ногі, воь i лекар ля дарогі.); 3 - паказваюць, як робіцца адвар з траў.\nБабуля-Tpaÿніцa: Каб вы, дзеці, не xвapэлi, для пpaфiлaктыкi трэба піць адвар з лекавых тpaÿ.\nВ.: Ганначка, ты запомніла, што казала бабуля?\nЗ’яўляюцца мядзведзь, зайчык i лiciчкa.\nГанначка: Куды вы ідзеце?\nЗаяц: У мяне парэзана лапка.\nJlica: У мяне баліць жывот.\nМядзведзь: Я моцна кашляю.\nГ анначка: А мы з дзецьмі можам вам дапамагчы.\nСюжэтная гульня “Палечым звяроў”.\nБабуля-траўніца: Вось дзеці, можна і без лекаў абысціся. А ў падарунак ад жыхароў горада Нехварэйка вы атрымаеце памяткі-парады, якія будуць карыснымі як для вас, так і для вашых бацькоў.


Галоўная ➠ Агульныя парады ➠ Женская одежда оптом\nУ дадзенай катэгорыі тавараў няма, або жа каталог абнаўляецца і хутка з'явяцца. Чакайце з'яўлення тавару або удакладніце ў мэнэджара.\nЕсли вас интересует женская одежда оптом, стоит заглянуть на этот сайт look-and-buy.com вы найдете женскую одежду оптом отличного качества и по доступной цене.\nСтыльная і зручная жаночая адзенне ад Вытворцы ў Адэсе\nВытворца Адэса – гэта марка, якая аб'ядноўвае практычную і модную вопратку самых запатрабаваных жаночых памераў. Гэта яркія мадэлі сукенак і зручныя кардіганы, цёплыя непрамакальныя курткі і штаны на любую талію. У нас можна знайсці не толькі стандартныя варыянты для вельмі стройных дзяўчат, але і больш свабодныя жаночыя рэчы.\nСтыльная жаночая адзенне оптам ад вытворцы ў Адэсе\nМенавіта Вытворца жаночай адзення ў Адэсе заўсёды гатовы пакрыць попыт ўладальнікаў модных буцікаў на вопратку для фактурных модніц. Часцяком гэта цалкам прыгожыя жанчыны, па аб'ектыўных прычынах не адпаведныя абсалютнага стандарту фігуры. Дапамагчы ім выглядаць стыльна і прывабна – адна з задач адказнага гаспадара крамы адзення. Мы прапануем накіраваць паток пакупніц менавіта ў Ваш буцік! З Інтэрнэт-крамай адзення ад вытворцы ў Адэсе 1Style, Вы забяспечыце сабе пастаяннае наяўнасць шырокага асартыменту і поўнага размерного шэрагу вырабаў.\nНайбольшым попытам традыцыйна карыстаюцца прыгожыя сукенкі ад вытворцы ў Адэсе. Зручныя варыянты крою і арыгінальныя дызайнерскія падыходы выгадна вылучаюць гэтую вопратку сярод аналагаў. Набываючы сукенкі оптам ад вытворцы ў Адэсе, Вы забудзецеся аб зваротах і дозаказах. Мы прапануем толькі якасны тавар у аб'ёмах, якія Вам неабходныя! Адзенне ад вытворцы ў Адэсе зробіць Ваш магазін папулярным і наведваемым! Наведвальніцы абавязкова набудуць што-небудзь сабе і раскажуць аб Вашым буціку сяброўкам. Падобная рэклама лічыцца найлепшай, паколькі яна заснавана на рэальным даверы да Вас і Вашага крамы.\nЯк купіць оптам танную вопратку вытворцы ў Адэсе ад крамы 1Style?\nЯркія і дакладныя фота моднай адзення ад вытворцы ў Адэсе можна без працы адшукаць на сайце Інтэрнэт-крамы 1Style. Тут вопытныя аптавікі змогуць не проста замовіць тавар, але і атрымаць шэраг пераваг супрацоўніцтва:\nпоўнае адпаведнасць партый форме замовы;\nпастаяннае наяўнасць усіх мадэляў і памераў жаночай адзення.\nКаб купіць модную вопратку ад вытворцы ў Адэсе, не абавязкова пакідаць офіс – дастаткова аформіць электронную форму замовы на сайце 1Style.


Знаўцы адмаўляюцца здымацца ў "Што? Дзе? Калі?" на АНТ | euroradio.fm\nГалоўная / Знаўцы адмаўляюцца здымацца ў "Што? Дзе? Калі?" на АНТ\nЗ 80 знаўцаў, якія ўдзельнічалі ў гульнях клуба, за люстраны стол сядзе не больш за 10. Усе астатнія — новенькія.\n"Каманда Ільі Барады не згуляе ў новым сезоне беларускага тэлеклуба "Што? Дзе? Калі?". Нас запрасілі — мы адмовіліся", — расказвае Еўрарадыё ўладальнік "Малой Хрустальнай савы" клуба знаўцаў Антон Іокаў.\nУладальнік "Малой Хрустальнай савы" клуба знаўцаў Антон Іокаў / фэйсбук\nЯк даведалася Еўрарадыё, многія гульцы беларускага тэлеклуба "Што? Дзе? Калі?" не хочуць здымацца на тэлеканале АНТ. Пасля выбараў канал заняў адкрыта праўладную пазіцыю і пачаў паліваць брудам пратэстоўцаў. Не ўсе згодныя знаходзіцца ў эфірнай сетцы побач з прапагандай. Таму ў вясновай серыі гульняў "Што? Дзе? Калі?" 2021 года тэлегледачы ўбачаць шмат новых твараў.\nУ лютым тэлеклуб правёў адбор знаўцаў у новыя каманды. Крыніца Еўрарадыё, знаёмая з сітуацыяй, кажа, што ў абноўленыя каманды трапілі не больш за дзесяць гульцоў з тых, якія ўжо садзіліся за люстраны стол (усяго ў спісе знаўцаў тэлеклуба сёння больш за 80 чалавек). Астатнім або не прапаноўвалі ўдзельнічаць у гэтай серыі, або яны адмовіліся гуляць — як каманда Ільі Барады.\nЗрэшты, іншыя знаўцы інфармацыю пра адмову ўдзельнічаць у тэлездымцы каментуюць неахвотна. Маўляў, "магчыма, гэтыя чуткі небеспадстаўныя", але казаць нешта ад свайго імя не хочам.\nМінус "Кентаўр", плюс Dana?\nАкрамя таго, тэлеклуб "Што? Дзе? Калі?" страціў аднаго з бізнес-партнёраў — страхавое таварыства "Кентаўр", прадстаўнік якога абараняў інтарэсы тэлегледачоў. Генеральны дырэктар "Кентаўра" Сяргей Прохарчык звязвае гэта ў першую чаргу з пандэміяй: "Трэба думаць пра людзей".\nСяргей Прохарчык і Алесь Мухін / belasin.by\n"Перадача выдатная, але пандэмія не скончылася. Медыкі прагназуюць трэцюю хвалю каранавіруса — людзі паміраюць, калі на тое. Падчас здымкі ўдзельнікі досыць шчыльна стаяць адно да аднаго. Атрымліваецца, трэба альбо надзяваць маскі, альбо нікога не запрашаць. Гэта ламае звыклы фармат праграмы. Так што асабіста маё меркаванне — лепш перачакаць", — расказвае ён Еўрарадыё.\nШто да адмоваў з боку знаўцаў — па словах Прохарчыка, вядучы гульні Алесь Мухін расказвае, што іх таксама бянтэжыць у першую чаргу каранавірус.\n"Асабіста я б сітуацыю не палітызаваў, але гэта маё меркаванне, — працягвае гендырэктар "Кентаўра". — Што да знаўцаў — іх права адмаўляцца ад удзелу ў праграме з любых прычын. Я іх пункт гледжання [маецца на ўвазе нежаданне здымацца на тэлеканале АНТ. — Еўрарадыё], калі такі існуе, паважаю".\nУ ААТ "Беларускі народны банк" Еўрарадыё расказалі, што захоўваюць статус партнёра беларускага тэлеклуба "Што? Дзе? Калі?". Прадстаўнік банка працягне абараняць інтарэсы знаўцаў.\nАкрамя таго, гавораць пра тое, што новым партнёрам беларускага тэлеклуба "Што? Дзе? Калі?" стане група будаўнічых кампаній Dana. Аднак праверыць гэту інфармацыю ў Еўрарадыё не атрымалася.\nВядучы "Што? Дзе? Калі?", вядомы беларускі знаўца Алесь Мухін не хоча каментаваць сітуацыю з вясновай серыяй да таго, як гульні не выйдуць у эфір: "Усё можа яшчэ сорак разоў памяняцца — баішся куды-небудзь дзьмухнуць".\n"Мы плануем выходзіць у эфір 2 красавіка, дзе і збіраемся расказаць пра ўсе нашы навіны, — расказвае Еўрарадыё Мухін. — Перадачу пакажуць па тэлеканале АНТ, ліцэнзія з Масквой падоўжаная".


VI. Афіцыйна-справавы стыль беларускай мовы План\n1. Агульная характарыстыка афіцыйна-справавога стылю.\n2. Паняцці ”дакумент” і “службовы дакумент”. Функцыі дакумен-таў. Асаблівасці мовы дакументаў.\n3. Групы афіцыйна-справавой дакументацыі і асаблівасці іх афар-млення (рэквізіты, фармуляр, тыпы тэкстаў). Рубрыкацыя.\n4. Справавы ліст. Асаблівасці афармлення, класіфікацыя, кампа-зіцыя, мова справавых лістоў.\n1. Агульная характарыстыка афіцыйна-справавога стылю\nАфіцыйна-справавы стыль абслугоўвае афіцыйна-справавую, канцылярскую, юрыдычную, дыпламатычную сферы грамадскай дзейнасці чалавека. Рэалізуецца ён у дзяржаўных дакументах, указах, дагаворах, законах і кодэксах, актах, даверанасцях, пратаколах, аб’явах, заявах, справаздачах, канвенцыях, дэкларацыях, камюніке і інш. Вылучаюць наступныя падстылі: заканадаўчы, адміні-страцыйна-канцылярскі, дыпламатычны.\nРазгледзім асаблівасці афіцыйна-справавога стылю:\n1. Паўната і своечасовасць інфармацыі, дакладнасць і лаканізм фармулёвак (гранічна дакладна адлюстраваць звесткі, якія маюць прававую сілу) – інфармацыйнасць.\n2. Нейтральны тон выкладання (асобасны, суб’ектыўны момант адсутнічае). Не выкарыстоўваецца эмацыянальна-экспрэсіўная лексіка, размоўная, жаргонная. Выкарыстоўваюцца сродкі лагічнай, а не эмацыянальна-экспрэсіўнай ацэнкі сітуацыі – аб’ектыўнасць.\n3. Дакладнасць інфармацыі дасягаецца перш за ўсё праз ужыванне спецыяльнай тэрміналогіі (у справавым маўленні тэрміны распаўсюджаны вельмі шырока), а таксама агульналітаратурных слоў у першым прамым значэнні з мэтай выключэння любых іншых тлумачэнняў. Афіцыйна-справавы стыль функцыянуе ў пісьмовай форме, таму асабліва важна, каб не было двухсэнсоўных і расплывістых фармулёвак.\n4. Высокая частотнасць моўных формаў у тэксце дакумента з’яўляецца вынікам агульнай рэгламентацыі формы дакументаў. Галоўная прычына гэтай з’явы – свядомая ўстаноўка на стандартызацыю мовы справавых зносін.\n5. Уніфікацыя мовы справавых зносін заключаецца ў скарачэнні неапраўданай разнастайнасці дакументаў, прывядзенні іх да аднастайных формаў, структуры, моўных канструкцый.\nУсе вышэйпералічаныя асаблівасці афіцыйна-справавога стылю патрабуюць ужывання спецыяльных моўных сродкаў пры афармленні справавых папер і дакументаў.\nВось прыклад афіцыйна-справавога тэксту:\nУ вышэйшыя навучальныя ўстановы Беларусі прымаюцца грамадзяне РБ, якія пражываюць у Беларусі і маюць сярэднюю адукацыю: на дзённае навучанне ва ўзросце да 35 гадоў, на навучанне без адрыву ад вытворчасці – без абмежавання ва ўзросце.\n2. Паняцці “дакумент” і “службовы дакумент”. Функцыі дакументаў. Асаблівасці мовы дакументаў.\nСлова “дакумент” лацінскага паходжання і абазначае пасведчанне, спосаб доказу. Існуе некалькі азначэнняў паняцця “дакумент”. Агульнаўжывальнае значэнне слова дакумент – гэта пэўным чынам складзеныя, падпісаныя і зацверджаныя справавыя паперы, якімі афармляюцца разнастайныя гаспадарчыя аперацыі, прававыя адносіны і дзеянні юрыдычных асоб і грамадзян. А вось сучаснае азначэнне. Дакумент – гэта матэрыяльны аб’ект з замацаванай у ім інфармацыяй для перадачы яе ў часе і прасторы.\nДакумент выступае адначасова і як прадмет працы кіраўніка, і як яе вынік.\nДакумент выконвае разнастайныя функцыі:\n1) інфарматыўную (у дакуменце фіксуюцца факты, падзеі разумовай і практычнай дзейнасці чалавека);\n2) арганізацыйную (пры дапамозе дакумента забяспечваецца ўздзеянне на калектыў для арганізацыі і каардынацыі дзейнасці яго членаў);\n3) камунікатыўную (забяспечваюцца знешнія сувязі прадпры-емстваў і арганізацый);\n4) юрыдычную (змест дакумента выкарыстоўваецца ў якасці доказу пры разглядзе спрэчных пытанняў, а шэраг дакументаў першапачаткова выконвае юрыдычную функцыю: дагаворная дакументацыя, натарыяльна засведчаныя дакументы);\n5) выхаваўчую (дакумент дысцыплінуе выканаўцу, патрабуе павышанага ўзроўню адукацыйнай падрыхтоўкі).\nДля афіцыйна-справавога стылю характэрна ўжыванне спецыяльных моўных сродкаў пры афармленні справавых папер і дакументаў:\n– тэрмінаў і прафесіяналізмаў у адпаведнасці з тэматыкай і зместам службовых дакументаў (юрыдычныя, дыпламатычныя, бухгалтарскія: кантракт, адтэрміноўка, надбаўка, попыт);\n– нетэрміналагічных слоў, якія ўжываюцца пераважна ў адміністрацыйна-канцылярскай мове (вышэйуказаны, належны, прыцягненне, узгадненне);\n– назоўнікаў, якія называюць асоб па якіх-небудзь дзеяннях або адносінах (кватэраўладальнік, ісцец, наймальнік,сведка, адказчык);\n– аддзеяслоўных назоўнікаў, асабліва з не (выкананне, пазбаўленне, незахаванне, непрызнанне);\n– актыўнае ўжыванне ўстойлівых моўных зваротаў, так званых канцылярскіх штампаў (прыцягнуць да адказнасці, за справаздачны перыяд, давесці да ведама,выдаць загад, аб’явіць вымову, устанавіць аклад, перадаць у адпаведныя інстанцыі, прыняць меры, ускласці кантроль, узяць на кантроль, дагаворныя бакі);\n– ужыванне расшчэпленых выказнікаў (узяць удзел (удзельнічаць), аказаць дапамогу (дапамагчы), ажыццявіць праверку (праверыць), правесці рамонт (адрамантаваць), узяць на кантроль (пракантраляваць);\n– ужыванне лічэбнікаў. Найбольш зручным у працы з дакументамі з’яўляецца славесна-лічбавы запіс вялікіх лічбаў. Напрыклад, 1 млн. 500 тыс. рублёў, 590 тыс. рублёў. Але малыя лічбы без указання меры пішуцца толькі словамі (больш за тры дні, да пяці чалавек). Аналагічна пішуцца лічэбнікі, якія азначаюць межы тэрміну, перыяд (доследы праводзіліся на працягу трох-пяці дзён). Калі ў дакумент уводзяцца парадкавыя лічэбнікі, то да іх дапісваюцца склонавыя канчаткі (каровы 1-ай групы). Пры пералічэнні некалькіх парадкавых лічэбнікаў склонавы канчатак ставіцца адзін раз (каровы 1, 3, 6-ай груп). Пры рымскіх лічэбніках склонавыя канчаткі не ставяцца (мяса I гатунку, майстар II разраду). Словазлучэнні лічэбнік-назоўнік пішуцца такім чынам: у 20-кіламетровай або 20-км зоне, у 10-дзённы тэрмін. Канчатак -ці не ставіцца.


Анлайн гульня Астэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян. Гуляць онлайн бясплатна ў гульню Астэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян. Спампаваць гульню Астэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян. Гульні Для хлопчыкаў - by.zazaplay.com\nУ былыя часы бітвы праходзілі зусім па іншым сцэнары. Не было агнястрэльнай зброі і магутных машын забойцаў.\n© sgames.org - бясплатная онлайн гульня Астэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян ().\nЗгуляйце у анлайн флэш гульню Астэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Астэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.\nГульня Астэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян анлайн\nАпісанне гульні Астэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян анлайн. Як гуляць у анлайн гульню : У былыя часы бітвы праходзілі зусім па іншым сцэнары. Не было агнястрэльнай зброі і магутных машын забойцаў. Самым страшным зброяй лічылася катапульта, толькі ад выгляду якой ворагі кідаліся ў рассыпную. Але не кожны воін мог справіцца з такой мудрагелістай машынай. Хочаш і ты паўдзельнічаць у бітве рымлян супраць галаў і утаймаваць катапульту.\nАстэрыкс і Абэлікс: Атака рымлян ( Галасоў:2, Сярэдні адзнака: 5/5)


C.I. Грахоўскi\nСяргей Іванавіч Грахоўскi\nВЕЧНЫ ПАДАРОЖНЫ (А.Куляшоў)\nА як не будзе гэтага п а с л я ?\nТрывалей за ўсё застаюцца першая і апошняя сустрэча. Калі часта бачымся з нашымі сучаснікамі, пазначанымі вялікім талентам, амаль ніколі не думаем, што яны і цяпер належаць будучыні. А праз гады пачнем успамінаць кожную рысачку, кожнае слова, у самым звычайным шукаць глыбокі сэнс, і многае не збярэм з таго, што страчана назаўсёды.\nУ век такіх шырокіх тэхнічных магчымасцей мы да крыўднага мала ствараем кінематаграфічных і фанаграфічных дакументаў пра нашых славутых пісьменнікаў. Толькі некалькі недасканалых фрагментаў на кароткае імгненне ўзнаўляюць вобразы Купалы і Коласа, а Бядулю, Гартнага, Чорнага, Галавача, Самуйлёнка, Зарэцкага, Чарота ніхто ніколі не ўбачыць на экране, не пачуе іх галасы. Нават пасля нашых самых блізкіх сучаснікаў: Лынькова, Куляшова, Мележа, Пестрака, Астрэйкі, Бялевіча, Лось, Карпава, Хадкевіча, Маўзона, Сабаленкі, непаўторнага Дубоўкі — вельмі мала, а то і зусім нічога не засталося ў фондах нашых фільматэк і фанатэк.\nЗастаецца адзінае — памяць. А яна недасканалая, хісткая і вельмі ж суб'ектыўная. Вось і трэба спяшацца, каб і яна не згасла, каб час назаўсёды не сцёр вобразы выдатных пісьменнікаў, мастакоў, артыстаў, музыкантаў.\nУ мяне каторы ўжо час ніяк не праходзіць самы пякучы і няўцешны боль — нечаканая і недарэчная страта Аркадзя Куляшова. Мы яшчэ не ўсе і не поўнасцю ўсвядомілі і адчулі, каго мы страцілі ў яго асобе.\nЯ зноў і зноў перачытваю яго кнігі, імкнуся дайсці да глыбіняў яго паэтычнай мудрасці, спасцігнуць вышыні яго майстэрства, сілу і веліч духу.\nНе веру я ў той вечны дом, мой шлях!\nЯ падарожны, як і ўсе, бясспрэчна,\nХай немагчыма, але вечна, вечна\nБыць я хацеў бы у цябе ў гасцях.\nЯ знаю, каб памёршыя знайшлі\nЗваротную дарогу ў свет зялёны,\nТо адбівалі б толькі ёй паклоны,\nМаліліся б шляхам сваёй зямлі.\nЦытую першае, што трапіла на вочы. Чытаю, перачытваю і думаю, адкуль узялася такая глыбіня і сіла, такая шырыня перакананняў, такая чыстая і звонкая паэзія ў кожным вершы, у кожнай паэме.\nА паэт Куляшоў пачынаўся на маёй памяці. Першыя вершы, як тады было модна, падпісваў псеўданімам. Аднойчы рэдактар колішняга часопіса «Малады араты» параіў юнаму паэту наогул пакінуць пісаць вершы. Імя таго родактара даўно і назаўсёды забылася, а паэмы і вершы Аркадзя Куляшова сталі здабыткам еўрапейскай паэзіі. Пройдуць гады, а яны будуць хваляваць, радаваць і непакоіць мільёны сэрцаў. Куляшоў ужо «Сцягам брыгады» стаў у шэраг класікаў савецкай літаратуры, быў эталонам патрабавальнасці, пісьменніцкага Сумлення, узняўся да вышэйшай адзнакі на шкале якасці паэзіі.\nМы з ім не былі блізкімі сябрамі, але ведалі адзін аднаго больш за паўстагоддзе. 3 1927 года я завочна перапісваўся з Юліем Таўбіным і Змітраком Астапенкам. Праз некаторы час яны мне паведамілі, што Мсціслаўская літаратурная сям'я папоўнілася здольным маладым паэтам: з Самацеевіч прыехаў і паступіў у педтэхнікум Аркадзь Куляшоў. Мы з ім абмяняліся некалькімі лістамі, але перапіска не завязалася. Часцей пра яго поспехі пісаў мне Юлі Таўбін. Увесну 1930 года я прыехаў у Мінск, зайшоў у шэра-зялёны дом на Савецкай вуліцы, каб паглядзець на жывых пісьменнікаў. Неўзабаве ў вестыбюль (а дакладней — сенцы) пісьменніцкага дома імкліва ўбег невысокі, у ладным карычневым гарнітуры і капелюшы, у гальштуку, а міндаліны цёмных вачэй нечым нагадвалі Пастарнака, Юлі Таўбін. Я адразу яго пазнаў па здымках. Калі сказаў пра сябе, ён горача павітаўся, але ўсё ж пазіраў на малодшага за сябе хлапчука з бабруйскага дрэваапрацоўчага камбіната з узгорка сваёй славы: ён шмат друкаваўся і выдаў першую кніжку «Агні».\nПасля звычайных роспытаў азірнуўся і сказаў, што зараз павінны прыйсці «Аркаша і Міця». Ён тады разам з Астапенкам і Куляшовым жыў у прыватным пакойчыку на вуліцы Розы Люксембург. Тры мсціслаўцы былі амаль неразлучныя. У тыя гады вуліца Люксембург была своеасаблівым беларускім Парнасам: там кватаравалі Пятро Глебка, Таўбін, Астапенка, Куляшоў, Сяргей Дарожны, Віктар Казлоўскі, Лужанін і цэлая чарада маладзейшых паэтаў наймала пакойчыкі і катушкі ў мінскіх чыгуначнікаў і рамеснікаў за пераездам.\nНе паспелі мы з Таўбіным перакінуцца некалькімі словамі, як увайшоў высокі, з прыкметнымі азіяцкімі рысамі твару, шчыгульна апрануты Змітрок Астапенка і невялічкага росту, амаль хлопчык (ды і было яму тады ўсяго 16 гадоў), у злінялым рудзенькім палітончыку і ў кубанцы з цыратовым верхам, светленькі, з пульхнаю верхняю губою Аркадзь Куляшоў.\nСтаяць пасярод калідора было нязручна, і мы зайшлі ў пустую залу, застаўленую клубнымі крэсламі.\nСонца біла ў вокны. У кашлатым палітоне і кубанцы Кўляшову, відаць, было горача. Я звярнуў увагу на яго тонкія, пажоўклыя ад тытуню пальцы. Ён спрытна скручваў цыгарку і прагна зацягваўся махорачным дымам. Мае даўнія знаёмыя, якіх я бачыў упершыню, распытвалі, хто пасля пераезду ў Мінск Лынькова і Мікуліча яшчэ з літаратараў застаўся ў Бабруйску. Куляшова асабліва цікавіў Аляксей Зарыцкі. Я расказваў, што мы разам працуем у беладрэўным цэху дрэваапрацоўчага камбіпата, часта бачымся на сходах белаппаўскай філіі, часам ён прыходзіць у наш «літаратурны інтэрнат» (жылі мы, чатыры пачынаючых пісьменнікі, у адной кватэры на Мінскай вуліцы), а ў часе абедзенных перапынкаў я забягаю да Зарыцкага ў сушылку. Там заўсёды цёпла і ўтульна, а галоўнае — можна пагартаць свежыя зборнікі Багрыцкага, Сяльвінскага, Лугаўскога, Ціханава, паслухаць новыя вершы матарыста, дасведчанага, хоць і крышку скептычнага Лёшы Зарыцкага.\nЮны Куляшоў вылучаў яго з бабруйскіх паэтаў тае пары. Яму імпанавалі рамантыка і натуральнасць эпічнай плыні паэзіі Зарыцкага.\nТады ж Аркадзь Куляшоў падарыў мне сваю першую кніжку «Росквіт зямлі». Пісалася яна трынаццаці-чатырнаццацігадовым падлеткам.\nУ асобе Куляшова і тады праглядалася вялікая будучыня выдатнага паэта. Яго хваляваў лёс Зямлі, Чалавецтва, інтуітыўна ён прадчуваў недалёкую будучыню касмічнай эры. А яго бліжэйшы друг Змітрок Астапенка ў пачатку 30-х гадоў надрукаваў раман «Вызваленне сіл» аб атамнай энергіі, пра якую тады яшчэ ніхто і не чуў. Непадзельнай часцінкай матэрыі лічылася малекула, а вось малады беларускі паэт прадбачыў новыя гарызонты айчыннай навукі. Шкада, што да гэтага часу раман Астапенкі не даследаваны і не перавыдадзены. Ён быў бы цікавы не толькі для гісторыкаў літаратуры, але і для аматараў фантастыкі. Але я, здаецца, крыху збочыў.\nУ трыццатыя гады сходы камсамольскай ячэйкі пры Доме пісьменнікаў хутчэй былі гарачымі дыспутамі і творчымі спрэчкамі. Абмяркоўвалі новыя аповесці Барыса Мікуліча «Наша сонца» і «Ускраіна», паэму Таўбіна «Таўрыда», вершы Сцяпана Ліхадзіеўскага. А. Куляшоў на гэтых імпэтных сходах часцей маўчаў, скептычна пасміхаўся з літаратурнай мітусні і «глыбакадумнага» шумавіння. Бывала, адна яго рэпліка абяззбройвала самых заўзятых крытыкаў, супакойвала страсці. Ён не гаварыў, а ўпарта працаваў. Адна за другою выходзілі яго кнігі «Па песню, па сонца!..», «Медзі дождж», паэмы «Аманал» і «Гарбун». У іх гучалі непрывычныя рытмы, бушавалі класавыя баі, рушыліся апошнія кулацкія засценкі. Малады паэт шукаў сябе, імкнуўся быць адметным, не падобным на літаратурнае разводдзе, што захліснула газеты і часопісы трыццатых гадоў. Пра васемнаццацігадовага Куляшова шмат гаварылі, спрачаліся пра яго паэмы, пісалі грунтоўныя даследаванні. Яго «Аманал» у спецыяльным артыкуле аналізаваў сам Якуб Колас. Такі гонар выпадае не многім.\nШмат прайшло гадоў, радасцей і пакут, вайна і вялікія страты сяброў праклалі глыбокія сляды ў нашых сэрцах і памяці. Былі сустрэчы і развітанні, але адна сустрэча запомнілася асабліва.\nІмглістым, туманным красавіком 1975 года я прыехаў далечвацца ў Нясвіжскі санаторый. У сталоўцы сустрэў Куляшова. Ён падсеў да мяне, распытаў пра мінскія навіны, сказаў, што працуе над паэмай пра Каліноўскага. Для маіх суседзяў было навіною, што побач з імі жыве славуты паэт, аўтар з маленства любімых вершаў і паэм. А ён звычайна прыходзіў у сталоўку раней, хуценька абедаў і непрыкметна знікаў у свой пакой над брамаю колішняга радзівілаўскага палаца.\nЯ шмат гуляў па замчышчы, па парку, а вось яго ніяк не ўдавалася выцягнуць на праходку.\n«Працую, браце, працую. Няма часу»,— быў адзіны адказ. Вартаўнікі санаторыя расказвалі, што ў вокнах над брамаю да раніцы гарыць святло. Я спрабаваў ушчуваць Аркадзя, што так ірвацца нельга. Ён спасылаўся на бяссонне і захопленасць работаю: «Разумееш, не магу адарвацца. Так даўно не пісалася. Вось пастаўлю апошнюю кропку, пачытаеш».\nМы сустракаліся кожны дзень, часам заходзілі ў пусты пакой адпачынку, успаміналі сваё юнацтва, нашых таварышаў па камсамольскай ячэйцы, многа гаварылі пра Таўбіна і Астапенку, пра іх трагічньі лёс, пра гераічную і загадкавую гібель Змітрака Астапенкі ў варожым тыле.\nПраз некалькі дзён Аркадзь Аляксандравіч запрасіў да сябе.\nУ першым пакоі яго надбрамнай «галубятні» стол і канапа завалены выданнямі канца мінулага і пачатку нашага стагоддзя, даведнікамі, выпіскамі, перакрэсленымі рукапісамі, стосікамі машынапісных старонак. Пакой пракураны так, што ў ім цяжка дыхаць. Я пачаў «павучаць» Аркадзя, што пры яго здароўі так смаліць проста самагубства. Ён апраўдваўся:\n—\tВось дванаццаць гадоў не курыў і пісалася марудна і цяжка, а ўзяўся за паэму «Далёка да акіяна», спачатку пайшло, а потым раптам заела. Дай, думаю, зацягнуся. Закурыў, і што ты думаеш? Пайшло. Так зноў і ўцягнуўся. Вось давяду гэтую рэч да ладу і пастараюся кінуць зусім.\nЁн паклаў перада мною ладны стос старонак:—\tТы — першы чытач. Я яшчэ і сам усё запар не прачытаў. Не ведаю, што выйшла. Пісаў, перадрукоўваў раздзелы і складаў да купы. Тры гады жыву з Каліноўскім. Гавару з ім, спрачаюся, пераконваю яго і сябе. Перавярнуў горы літаратуры. Вось Масалоў — пратаколы допытаў, і ўся справа тут. У адным перакананы: Каліноўскі быў інтэрнацыяналіст. Яму аднолькава былі блізкія беларусы і палякі, руская бедната і літоўцы. Пачытаеш, сам пабачыш. Кажы толькі ўсё, што думаеш. А каб не чадзеў, ідзі ў той пакой. Там не куру.\nЯ сеў каля таршэра, рукапіс паклаў на начны столік. Перш за ўсё здзівіла назва — «Хамуціус». Уступ «3 ліста Юрася Старжыцкага» пацягнуў, як у вір, захапіў напружапым рытмам, чаканкаю радка, дакладнасцю кожнага слова, натуральнасцю інтанацый:\nМой родны брат! Я пакідаю свет.\nПішу табе не ліст, а запавет...\nУзняўшы бунт, народу-жабраку\nМы камень падалі, а не руку.\nМы гінем ад таго, што абяцалі\nЗямлю яму, а не далі ні цалі.\nКалі затрубіць новай бітвы рог,\nПаўстанец пакладзе на твой парог\nЗ першых старонак падхапіла плынь натуральнага вобразнага дыялогу Гелены Ямант і Рагнеды Старжыцкай. Ніякіх нацяжак, ніякіх інверсій, намаганняў і, як кажуць, «поту» аўтара я не заўважыў. Перад вачыма паўставалі жывыя людзі, з адметнымі характарамі, са сваімі пакутамі і страсцямі. У стылі драматычнай паэмы, нават у рэмарках адчувалася сіла шэкспіраўскіх трагедый.\nСкляпенні старога радзівілаўскага палаца яшчэ больш узмацнялі ўражанне даўніны, мне чуліся галасы Каліноўскага і Марысі, Урублеўскага і Старжыцкага, уразіў сваёй нечаканасцю вобраз Канстанціна Крупскага, а дыялог натуральнай дакладнасцю і віртуознасцю верша захапіў так, што аж не верылася, што многія раздзелы гэтай мужнай і мудрай сімфоніі створаны ў суседнім пакоі даўно знаёмым, у побыце на першы погляд будзённым, пакамечаным вайною, падсечаным інфарктам Аркадзем Куляшовым. Здавалася, пісала гэта рука чарадзея волатаўскай сілы. Яно так і было.\nНе заўважыў, як прачытаў 130 машынапісных старонак. Вяртаўся зноў да асобных раздзелаў, маналогаў і афарыстычных рэплік, некалькі разоў перачытваў заключныя радкі:\nТы смела ўзыдзеш на круты памост\nI станеш перад смерцю ў поўны рост...\nПраз мутнае акно сваёй пятлі\nЗірнеш у вочы людзям, а калі\nЗямлю асвеціць сонца, што ў засадзе\nТаілася да гэтае пары,\nТы ўчуеш песню жаўранка ўгары.\nУбачыш мужыка на даляглядзе\n3 канём і сошкай і шапнеш:\nЯ выйшаў расчулены. Гаварыў тое, што адчуваў і думаў. Аркадзь задаволена ўсміхаўся. Яшчэ я сказаў: каб таленавіты рэжысёр, улюбёны ў гісторыю нашага народа і яго паэзію, адчуў усю сілу гэтай незвычайнай паэмы, атрымаўся б выдатны спектакль, якога так даўно чакае глядач, а можа, і опера.\n«Каб жа знайшоўся! — памаўчаўшы, дадаў: — Магло б атрымацца нешта вартае. Пакуль што такога не бачу. У нас часцей — лабаранты, эксперыментатары. Адкрываюць даўно забытае. Ты ж помніш спектаклі Меерхольда. Там быў таленавіты пошук.\nПра спектакль пасля. Ты мне скажы, ці не лішні тут будзе эпілог?»\nЯ прызнаўся: калі чытаў апошнія старонкі, некалькі разоў вяртаўся назад, каб знайсці філасофскую, сэнсавую і нават інтанацыйную завершанасць. Здалося, апошняя кропка пастаўлена часова, што не хапае выразнага заключнага акорда і, бясспрэчна, эпілог быў бы на месцы. Ён проста неабходны.\n«А ён у мяне амаль гатовы. Засталося толькі запісаць. Ведаеш, як я задумаў?» I расказаў тое, што я потым прачытаў у канчатковай рэдакцыі паэмы. Запомнілася — Урублеўскі з параненаю рукою, як з перабітым крылом.\nМы развіталіся далёка за поўнач. Куляшоў прызнаўся, што ўжо думае і збірае матэрыялы для паэмы пра Дзяржынскага.\nЯшчэ доўга ў тумане красавіцкіх начэй у вокнах над брамаю Нясвіжскага санаторыя ледзь не да раніцы гарэла святло. Там «ішлі барыкадныя баі», а генерал Парыжскай камуны Валеры Урублеўскі пасылаў федэратаў на форт Іўры і слухаў амаль трызненне Марыські, якая ўсё яшчэ шукала сярод змагароў свайго Кастуся, Яську, Хамуціуса.\nБыла яшчэ і самая апошняя сустрэча з Куляшовым. На вялікі жаль, ніхто ніколі не ведае, што бачыцца з таварышам, з дарагім чалавекам апошні раз. У гэтай загадкавай невядомасці вялікая мудрасць жыцця і смерці.\nУ снежні 1977 года ў нашай філармоніі з вялікім поспехам праходзілі творчыя вечары Расула Гамзатава. Пераклады яго вершаў на беларускую мову чыталі Аркадзь Куляшоў, Язэп Семяжон, Генадзь Бураўкін і я. Да пачатку вечара і ў антрактах Аркадзь Аляксандравіч дасціпна жартаваў з Расулам, а той з выключнаю пяшчотаю гарнуўся да свайго беларускага друга. Гэта былі сапраўдныя кунакі ў жыцці і паэзіі.\nПасля аднаго з вечароў Куляшоў папярэдзіў: «Хлопчыкі, вы ўжо і маю нагрузку вазьміце на сябе. Павінен ехаць у Маскву. Кайсыну Куліеву 60 гадоў, трэба ж павіншаваць».\nМы яго праводзілі да дзвярэй. На вуліцы скавытала завіруха, Развіталіся да наступнай сустрэчы.\nБачылі, як яго невысокая постаць у ладным кажушку знікае ў снежнай замеці.\nПраз некаторы час ён зноў паехаў у Нясвіж. Не адпачываць, не лячыцца — працаваць. Мне здаецца, ён ніколі не адпачываў, ды і не ўмеў.\nАдтуль прыйшла страшная вестка.\nМы яшчэ не поўнасцю зразумелі і адчулі, які шырачэзны прагал працерабіла смерць у нашай паэзіі. Куляшоў несмяротны як паэт, але ён быў нашым сумленным, нашым маўклівым суддзёю: аддаючы вершы ў друк, я заўсёды трывожыўся, што падумае, што скажа Куляшоў... Узорам поўнай аддачы, эталонам глыбіні, чысціні і майстэрства засталася яго паэзія, якую будзем спасцігаць і мы, і нашы нашчадкі. Яна нікому не дазваляе працаваць у паўнапала душы, яна глядзіць нам у вочы; як сумленне, застаўся яго запавет: «Лепш падаць і ўставаць з нялёгкай ношкаю, чым злёгку папіхаць яе рукой». Ён упаў пад гэтаю ношкаю. Хто ж яе панясе далей, раўняючыся на сцяганосца паэтычнай брыгады?\nС.Грахоўскі (Зб.“Так і было” 1986г.)\n©2010-2010, Таццяна Грахоўская. Усе правы абаронены.


Сучасныя аперацыйныя сістэмы цалкам аптымізаваныя пад патрэбы сваіх карыстальнікаў, што азначае наяўнасць вялікай колькасці дапаможных праграм. Да такіх прыкладанням ставіцца і аўтазапуск, які дазваляе не клапаціцца пра ўключэнне неабходных праграм, а будзе рабіць гэта самастойна. Ён уяўляе сабой функцыю, якая рэалізавана ў некалькіх аперацыйных сістэмах, мае на ўвазе пад сабой аўтаматычнае выкананне пэўных дзеянняў пры выяўленні новых прылад. Такая функцыя даволі небяспечная, бо калі ў кампутары ўсталяваны аўтазапуск усіх запампаваных праграм, то сістэма можа самастойна актываваць шкоднасныя прыкладанні.\nДля таго каб разабрацца, як уключыць аўтазапуск, неабходна спачатку зразумець, для чаго ён, уласна, патрэбен. Пры ўключэнні кампутара і запуску аперацыйнай сістэмы Windows, акрамя яе самой, запускаецца яшчэ мноства іншых дапаможных праграм, над працай якіх карыстальнік асабліва не задумваецца, але яны неабходныя для паспяховай працы.\nДа падобных прыкладанням адносяць антывірусы, фаервол, некаторыя кодэкі і г.д. Аднак у некаторых выпадках у спісы трапляюць і іншыя праграмы, запуск якіх непажаданы. Пры чарговым ўключэнні яны трапляюць у шэрагі працуюць праграм, займаюць аператыўную памяць, а толку ад іх ніякага. Да пары да часу карыстальнік не звяртае ўвагі на гэта, не задумваецца над тым, як уключыць аўтазапуск толькі патрэбных праграм, аднак рана ці позна настае момант, калі рэсурсаў кампутара на ўсе прыкладання пачынае не хапаць, і трэба тэрмінова вырашаць гэтую праблему.\nРазважаючы над тым, як наладзіць аўтазапуск праграм, неабходна разумець, што спіс канкрэтных дзеянняў залежыць ад выкарыстоўванай версіі аперацыйнай сістэмы. Для рэгулявання аўтазапуску ў Windows 7 неабходна знайсці выкананую радок «Выканаць» і ўвесці слова «msconfig» (без двукоссяў), затым перайсці на ўкладку аўтазагрузкі. Для выхаду ў выкананую радок можна выкарыстоўваць два варыянты - альбо заходзіць праз «Пуск - Усе праграмы - Выканаць» альбо скарыстацца камбінацыяй Win + R. На экране з'явіцца спіс праграм і адразу стане зразумела, як уключыць аўтазапуск, бо дастаткова будзе паставіць галачкі на патрэбных праграмах і прыбраць там, дзе яны не патрэбныя. Галоўнае - не забыцца, што трэба захаваць ўсе змены.\nУ некаторых выпадках падобных налад аказваецца мала, неабходна разбірацца ў тым, як наладзіць аўтазапуск, на больш тонкім узроўні. Але рабіць гэта самастойна варта толькі вельмі дасведчаным карыстальнікам, бо неасцярожна унесеныя змены могуць істотна пагоршыць якасць працы аперацыйнай сістэмы ў цэлым. Не варта ўносіць іх у рэестр у тым выпадку, калі карыстальнік не ўпэўнены ў сваіх сілах - гэта можа прывесці да нечаканых наступстваў, лепш звярнуцца па кансультацыю да кваліфікаванаму адмыслоўцу ў галіне інфармацыйных тэхналогій. Такі майстар дакладна раскажа, як уключыць аўтазапуск і не вырабіць АС непапраўную шкоду.\nДапамагчы разабрацца з аперацыйнай сістэмай і з тым, як уключыць аўтазапуск, дапаможа ўтыліта cCleaner, якая дапамагае ачысціць дыскі кампутара ад непатрэбных і састарэлых файлаў, а таксама кіруе аўтазапускам. Для гэтага трэба запусціць яе, перайсці па ўкладку «Сэрвіс» - «Аўтазапуск». Тут будуць прадстаўлены ўсе праграмы, якія могуць ўключацца з кампутарам, сярод іх трэба выбраць прыдатныя і неабходныя. Пасля націску кнопкі "Уключыць" усе налады будуць захаваны, а калі трэба адключыць, то пасля ўсталявання галачкі на адпаведнай праграме трэба націснуць кнопку «Выдаліць». Само прыкладанне гэта не выдаліць, але прысутнічаць ў аўтазапуску яно больш не будзе. Акрамя таго, аналагічныя функцыі могуць выконваць ўтыліты AIO Security Manager ці Startup Manager.\nЯк выконваецца аднаўленне сістэм\nФрагментацыя - гэта ... дэфрагментацыя - гэта ... Праграма для фрагментацыі\nКалыска-кій Peg Perego - першы транспарт для вашага дзіцяці\nДзень здароўя ў школе: роля ў выхаванні навучэнцаў і сцэнар


Спартовы журналіст і каментатар Мікалай Хадасевіч узгадвае, як у матчы паміж зборнымі Беларусі ды Нямеччыны беларусы заўзелі за праціўніка. Тое ж самае адбываецца ў нашай краіне і з мовамі, лічыць ён.\nСам Мікалай Хадасевіч размаўляе па-расейску, хоць да паступлення ва ўніверсітэт гэта мова была для яго чужой: «Калі я пайшоў у першы клас, менавіта маё пакаленне, мой год быў першым у нашай краіне, які пайшоў вучыцца па-беларуску. Гэта датычыла ўсіх прадметаў абсалютна. Беларуская мова была для мяне натуральнай, роднай. Расейская мова да першага курсу ўніверсітэту для мяне была абсалютна чужой. Мне два гады давялося пазбаўляцца акцэнту».\nЁн узгадвае цікавы выпадак, які адбыўся нядаўна:\n«Зборная Нямеччыны прыязджала. І галкіпер сказаў цудоўную рэч. Ён гуляў на Барысаў-Арэне, і яму падалося, што зборную Нямеччыне ў Беларусі падтрымлівае ці не ўвесь стадыён. То бок, гэта былі беларусы, якія заўзелі за зборную Нямеччыны ў матчы супраць зборнай Беларусі. То бок, у прынцыпе, за чужых».\nПрыкладна тое ж адбываецца і з адносінамі да моваў, звяртае ўвагу Мікалай Хадасевіч. У выніку беларускую мы трацім. «Я не маю адказу, як усё раптам павярнуць назад, як усё вярнуць. Але на пытанне: а як жа тады? – заўсёды ёсць адказ: пачаць з сябе».\nПадчас сёлетняга перапісу насельніцтва Мікалай Хадасевіч ў пытанні № 12 пазначыць беларускую мову роднай:\n«Сябры! Нягледзячы на тое, што большасць з нас, і я ў тым ліку, размаўляе па-расейску, заклікаю вас падчас перапісу насельніцтва пазначыць беларускую мову як родную. Бо мы – беларусы. Гэта – наша краіна. І мы павінны шанаваць сваю мову», – лічыць спартовы журналіст і каментатар.\nПрыхільнікаў беларускай мовы непакоіць, што вынікі гэтага перапісу будуць яшчэ больш сумнымі, чым папярэдняга. Тады, у 2009 годзе, роднай беларускую мову назвалі ўсяго 53,2 % насельніцтва. На 20 % менш, чым падчас перапісу 1999 года.\n«Белсат» выступае за сапраўднае раўнапраўе дзяржаўных моваў. Менавіта таму мы разам з партнёрамі распачалі грамадскую кампанію «Беларускамоўны», у межах якой быў зняты гэты відэаролік.\nПадрабязней пра кампанію «Беларускамоўны».\nТэгі: беларускамоўная адукацыя Беларускамоўныя беларускамоўныя людзі беларуская мова Мікалай Хадасевіч перапіс 2019 перапіс насельніцтва спорт футбол


1000 і 1 коўшык: Чорны-чорны пірог з чакаляды й чарніцаў\nVIOLEX » ВЫБАР РЭДАКЦЫІ » 1000 і 1 коўшык: Чорны-чорны пірог з чакаляды й чарніцаў\nДзень: 24.07.2017 / Праглядаў: 749\nГэты рэцэпт нарадзіўся з патрэбы мадыфікаваць мой улюбёны апошнім часам рэцэпт неверагоднага чакалядавага пірага. А чарніцы проста былі ў лядоўні. Апынулася, што яны выдатна пасуюць да чакаляды. І вусны пасьля іх чорныя-чорныя :)\n1/2 шклянкі цукру;\n1 шклянка пшанічнае мукі;\n1/3 шклянкі какавы;\n1 лыжачка разрыхляльніку;\n1/2 лыжачкі соды;\n1/2 лыжачкі солі;\n1/2 шклянкі малака;\n1/4 шклянкі алею;\n1 лыжачка ванільнага экстракту ці ванільнага цукру;\n1/2 шклянкі кіпню;\n1/2 пліткі горкае чакаляды;\n1 + 1/2 шклянкі чарніцаў;\n2 лыжкі малака.\nРазагрэйце духоўку да 175°С. Вышмаруйце тлушчам і пасыпце мукою форму. У вялікай місцы зьмяшайце цукар, муку, какаву, разрыхляльнік, соду, ваніль і соль. Дадайце яйка, малако, алей і добра перамяшайце лыжкаю. Калі цеста зробіцца аднароднае, то дадайце кіпень (так, ня трэба баяцца). Цеста будзе даволі рэдкім. У форму кіньце жменю чарніцаў, заліце цестам і пячыце з 35 хвілінаў, пакуль зубачыстка, устаўленая ў пірог, ня выйдзе чыстаю. Потым 10 хвілінаў пачакайце й дастаньце з формы.\nЧакаляду растопім на вадзяной лазьні й дадамо 2 лыжкі малака. Добра разьмяшаем, чакаляда мае быць бліскучаю ды аднароднаю. Паліваем ёю пірог, зьверху пасыпаем чарніцамі. Гатовы! Смачных вам летніх пасядзелак!


Прадстаўнікі інтэлігенцыі прапанавалі абвясьціць 2018-ы годам Максіма Гарэцкага\n24 чэрвень 2017, 10:31\nМузэй Максім Гарэцкага ў Малой Багацькаўцы\nІніцыятыва была агучана 23 чэрвеня ў магілёўскай Ратушы на круглым стале, прысьвечаным пытаньням музэефікацыі літаратурных месцаў. У мерапрыемстве бралі ўдзел каля 20 чалавек: гісторыкі, грамадзкія актывісты, журналісты, прадстаўнікі ўлады.\nКруглы стол у Магілёве прайшоў у межах XXV Міжнароднай навукова-практычнай канфэрэнцыі «Гарэцкія чытаньні», што адбылася 22 чэрвеня ў Мсьціславе. На наступны дзень яе ўдзельнікі наведалі Літаратурны музэй імя Максіма Гарэцкага на яго радзіме ў вёсцы Малая Багацькаўка, паведамляе БелаПАН.\nКаб музэй стаў больш наведвальным, неабходна разьвіваць турыстычныя маршруты, заявіў адзін з мадэратараў круглага стала, дырэктар Дзяржаўнага музэя гісторыі беларускай літаратуры Зьміцер Яцкевіч. Ён таксама паведаміў, што музэй на цяперашнім месцы будзе працаваць і ў будучыні — пытаньне яго пераносу ў Мсьціслаў ужо зьнята.\nЗрабіць музэй у Малой Багацькаўцы музэем роду Гарэцкіх прапанаваў старшыня Беларускага фонду культуры Ўладзімер Гілеп.\nСтаршыня Беларускага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Антон Астаповіч заклікаў СМІ больш кваліфікавана асьвятляць музэйную тэму. Паводле яго, музэй у Малой Багацькаўка цікавы, знаходзіцца ў здавальняльным стане і чакае наведнікаў. Для таго, каб як мага больш народу наведвала яго, трэба весьці працу зь мясцовымі турыстычнымі агенцтвамі.\nДысанансам зь меркаваньнем большасьці прагучалі словы дырэктара Магілёўскага абласнога краязнаўчага музэя Віктара Аненкава. Ён лічыць, што музэй Максіма Гарэцкага пакідае гнятлівае ўражаньне. Паводле яго слоў, гэты музэй, як і музэй Алеся Адамовіча, што ствараецца ў вёсцы Глуша Бабруйскага раёна, ня будзе выконваць сваіх задач. Прычыну ён бачыць у адсутнасьці мэмарыяльнай калекцыі і аўтэнтычных экспанатаў. «Каб захоўваць памяць, не абавязкова ствараць музэй у аддаленых вёсках, паколькі ёсьць магчымасьць усталяваць там помнік ці мэмарыяльную шыльду», — сказаў Віктар Аненкаў.\nНягледзячы на розныя меркаваньні, удзельнікі круглага стала падтрымалі праект рэзалюцыі, прыняты на канфэрэнцыі. У ёй, у прыватнасьці, прапануецца абвясьціць 2018 год у Беларусі Годам Максіма Гарэцкага — налета спаўняецца 125 гадоў з дня нараджэньня пісьменьніка. Таксама неабходна распрацаваць плян мерапрыемстваў, прысьвечаных гэтаму юбілею, выдаць энцыкляпэдычны даведнік «Максім Гарэцкі», арганізаваць шэраг экскурсій па месцах, зьвязаных з жыцьцём пісьменьніка, выпусьціць да юбілейнай даты паштовую марку і капэрту.


Су Чжы адхіляе патрабаванні генацыду ў вышэйшай судовай інстанцыі ААН – Наша Слова штодзень\nСу Чжы адхіляе патрабаванні генацыду ў вышэйшай судовай інстанцыі ААН\n11 снежня 2019, 14:10 Грамадства, Культура, Навіны, У свеце 6\nЛідэр М’янмы Аун Сан Су Чжы абараняе сваю краіну ад абвінавачванняў у генацыдзе ў Міжнародным судзе ААН (МС).\nЛаўрэат Нобелеўскай прэміі міру рэагуе на шырока распаўсюджаныя заявы, што М’янма (раней Бірма) здзяйсняла зверствы супраць мусульманіна Рохінджы.\nУ сваім уступным слове яна назвала справу супраць М’янмы “няпоўнай і няправільнай”.\nЯна сказала, што праблемы ў Рахіне, дзе жыло шмат Рохінджы, вярнуліся стагоддзямі.\nТысячы Рохінджы былі забітыя, а больш за 700 000 уцяклі ў суседні Бангладэш падчас рэпрэсіі арміі ў Буддыйскай большасці ў М’янме ў 2017 годзе.\nМ’янма заўсёды настойвала на тым, што яна спраўляецца з экстрэмісцкай пагрозай у штаце Ракхайн, і спадарыня Су Чжы падтрымлівала гэтую пазіцыю, называючы гвалт “унутраным узброеным канфліктам, выкліканым нападамі на паліцэйскія пасады”.\nПагадзіўшыся, што вайскоўцы М’янмы, магчыма, часам выкарыстоўвалі непрапарцыйныя сілы, яна сказала, што калі салдаты здзейснілі ваенныя злачынствы, “яны будуць прыцягвацца да крымінальнай адказнасці”.\nСпадарыня Су Чжы была фактычна лідэрам М’янмы з красавіка 2016 года, да таго, як пачаўся нібыта генацыд. У яе няма кантролю над арміяй, але следчы ААН абвінаваціў яе ў «саўдзельніцтве» ў разглядзе ваенных развязак.\nЯна сказала, што М’янма імкнецца да бяспечнай рэпатрыяцыі людзей, перамешчаных з Ракхайн, і заклікала суд пазбягаць любых дзеянняў, якія маглі б пагоршыць канфлікт.


Ці ёсць розніца паміж адкрытай сістэмай і аб'ёмам кіравання і аналагічна для закрытай сістэмы і кантрольнай масы? Калі няма розніцы, чаму трэба было ўвесці два тэрміны? 2020\nЦі ёсць розніца паміж адкрытай сістэмай і аб'ёмам кіравання і аналагічна для закрытай сістэмы і кантрольнай масы? Калі няма розніцы, чаму трэба было ўвесці два тэрміны?\nадкрытая сістэма - маса і энергія могуць перадавацца па рэгіёнах, якія прадстаўляюць інтарэс. Тут можна змяніць гучнасць\nКантрольны аб'ём - гэта карысна пры аналізе і разуменні з'явы на меншым узроўні, напрыклад, Мы не можам разгледзець усю сістэму, таму мы бярэм невялікі элемент, аб'ём якога пастаянны, а іншыя велічыні змяняюцца.\nЗачыненая сістэма - маса і перадача энергіі.\nКантрольная маса - як кантрольны аб'ём, элемент тут пастаянны. Маса ў той час як энергія можа перадавацца. гучнасць таксама застаецца пастаяннай.\nКантрольны аб'ём і маса неабходныя для матэматычных доказаў і тлумачэнняў.\nАдкрытая сістэма - гэта сістэма, якая дазваляе перадаваць масу і энергію праз фіксаваны аб'ём, і таму яе называюць кантрольным аб'ёмам. Закрытая сістэма дазваляе толькі перадаваць энергію, а не масу, і таму яе называюць кантрольнай масай. Калі гэта ўсё яшчэ незразумела, вы можаце папрасіць мяне падрабязна растлумачыць.


Сава-бярозаўка — Вікіпедыя\nIUCN 3.1 Least Concern : / 22689189\nСава-бярозаўка (Surnia ulula) — від птушак з сямейства Савіныя.\nМаса цела 280—370 г, даўжыня цела 36-41 см, размах крылаў 74-81 см. Мае невялікае тулава з адносна кароткімі крыламі. Ад іншых соў адрозніваецца адносна доўгім хвастом; папярочнай паласатасцю падобная да шулякоў, сiлуэтам у палёце нагадвае сакалоў.\nВерх цела цёмна-буры або шэра-буры, са светлымі плямамі, ніз бялёсы, з цёмным папярочным малюнкам, хвост паласаты. «Тварны дыск» белаваты з чорным аблямаваннем па баках, вочы жоўтыя. Палюе таксама i ўночы, i ўдзень. Калі падпільноўвае здабычу, нахілена наперад, «нервова» пахістваючы хвастом.\nАрэал птушкі лясы тайгі Паўночнай Амерыкі, Еўропы і Азіі. Мае аселы лад жыцця. Пасля гняздавання сустракаецца ў Прыбалтыцы, Паўднёвай Нарвегіі і Швецыі, у сярэдняй Расіі, у паўночным Казахстане, Даніі, ва ўсходняй Германіі, зрэдку — у Аўстрыі, Венгрыі, Францыі, Бельгіі, Галандыі, Швейцарыі; на Беларусі вельмі рэдкі, выпадкова залётны від. У Азіі на Курыльскіх астравах.\nЖыве на мяжы лесатундры і тайгі, на поўдні дасягае лесастэпаў і сельгасландшафтаў. Насяляе спелыя рэдкiя хваёвыя або мяшаныя лясы (пазбягае цёмных хваёвых лясоў), часцей селіцца паблізу высечак, палян, тарфянікаў, рачных далін, перш за ўсё, на мяжы, а не ў глыбі дрэвастояў; у лесатундры або лесастэпах — у рачных далінах з вербава-таполевымі зараснікамі, невялікіх лясах, бярозавых гаях. У гарах даходзіць да верхняй мяжы лесу (на Алтаі — да 2000 м в.у.м.). Актыўная ўдзень, часта раніцай і ўвечары.\nХарчуецца ў першую чаргу грызунамі. Нападаюць таксама на птушак — на белых курапатак і розных вераб'іных.\nГняздуе ў дуплах, на абламаных вяршалінах дрэў. Гняздо плоскае, колападобнае, з сухіх галін (часцей хваёвых дрэў), дыяметр 50-80 см. Часам пасяляецца ў гнездавых скрынках або ў перабудаваных гнёздах крумкачовх цi драпежных птушак.\nЯйкі (4-10, часам 3-13) эліптычныя з павольна зрэзанымі вузейшымі канцамі, белыя, бліскучыя, памерам 40 х 32 мм.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сава-бярозаўка&oldid=3866629"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 06:27, 21 чэрвеня 2021.


ГОМЕЛЬСКІ АБЛВЫКАНКАМ УВОДЗІЦЬ НОВЫЯ ПЛАТНЫЯ ПАСЛУГІ Ў ГАЛІНЕ АДУКАЦЫІ, АХОВЫ ЗДАРОЎЯ І СПОРТУ\nУ прыватнасьці, управа аховы здароўя да канца гэтага году павінна 60% месцаў у сельскіх і раённых шпіталях зрабіць платнымі. У будучым усе гэтыя месцы павінны быць перададзеныя ў падпарадкаваньне міністэрству працы і сацыяльнай абароны. Такім чынам, ва ўправе аховы здароўя застанецца крыху больш за траціну цяперашніх ложкаў у сельскіх шпіталях. Апроч таго, ва ўсіх без вынятку мэдычных стацыянарах прадугледжаная частковая плата за харчаваньне.\nПаводле рашэньня выканкаму, дадатковыя грошы будзе здабываць і ўправа адукацыі пад кіраўніцтвам Андрэя Лук’яновіча. Аблвыканкам запатрабаваў браць з бацькоў поўны кошт камплектаў падручнікаў, якімі карыстаюцца дзеці ў школах. Да цяперашняга часу бацькі плацілі толькі чацвёртую частку ад кошту падручнікаў.\n100% павінны плаціць бацькі і за харчаваньне дзяцей у дашкольных установах. Гэтыя плацяжы празь міністэрства ўправа адукацыі павінна ўзгадніць з урадам краіны. На платную аснову пераводзіцца навучаньне ў вячэрніх школах.\nАблвыканкам запатрабаваў ад управы культуры поўнай самаакупнасьці навучаньня дзяцей у музычных, харэаграфічных школах і школах мастацтваў.\nУ Мазыры і абласным цэнтры скарачаецца колькасьць навучэнцаў у вучэльнях алімпійскага рэзэрву. Для астатніх адмяняецца традыцыйнае забесьпячэньне спартовым адзеньнем і абуткам.\nНамесьнік начальніка абласной фінансавай управы Міхаіл Савянок мяркуе, што згаданыя захады павінны прынесьці ў бюджэт рэгіёну ня меней за 10 мільярдаў рублёў.\nДля бацькоў такія новаўвядзенні надзвычай адчувальныя. Пры сярэднім заробку 124 тысячы рублёў сем’і, у якіх ёсьць школьнік і дзіця дашкольнага ўзросту, дадаткова павінны плаціць кожны месяц яшчэ каля 22 тысяч рублёў.


Выбар колеру лаку для пазногцяў па фен-шуй - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nВыбар колеру лаку для пазногцяў па фен-шуй\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Выбар колеру лаку для пазногцяў па фен-шуй\nНа Усходзе мейк-ап, манікюр, аксэсуары і адзенне лічацца працягам сутнасці чалавека. Ваш створаны вобраз можа распавесці навакольным аб характары, настрой, і стаўленне да навакольнага свету. А калі правільна падабраць колеру, то ўдача можа сама звярнуцца да вас тварам.\nФен-шуй дапаможа вам вырашыць праблему манікюру. Для пачатку вызначыце, да якога тыпу стыхіі вы самі ставіцеся і ў сувязі з гэтым падбірайце колер адносна асаблівасцяў элемента.\nДля кожнай стыхіі ёсць свая каляровая гама. Выбірайце колеру, якія будуць спрыяць вашаму элемента, ня трэба выбіраць колеру, якія не будуць вам падыходзіць.\nВылічаем элемент нараджэння:\nГэта можна вызначыць па апошняй лічбе даць вашага нараджэння. Калі апошняя лічба, напрыклад, 3 (дапусцім год нараджэння 1973), то вашай стыхіяй нараджэння з’яўляецца вада. Вылічыце, якая стыхія падыходзіць менавіта вам.\n0, 1 - ваша стыхія Метал;\n2, 3 - ваша стыхія Вада;\n4, 5 - ваша стыхія Дрэва;\n6, 7 - ваша стыхія Агонь;\n8, 9 - ваша стыхія Зямля.\nКалі вы нарадзіліся пад знакам Агню, то выбірайце ўсё адценні чырвонага колеру, а таксама ўсе насычаныя колеры, блізкія чырвоным - ружовы, малінавы, бэзавы. Элемента Агню нядрэнна падыходзяць элементы знака Дрэва.\nАддавайце перавагу ўсім зялёным тонам. Усе адценні зялёнага колеру выдатна дзейнічаюць на людзей, элемента Дрэва. Таксама ім падыходзяць сіне-блакітны і чорны колер. Выбірайце ня аднатонны манікюр, а яркі, з рознымі графічнымі малюнкамі, арнаментамі і іншым.\nГэтая гама колераў вар’іруецца ад пяшчотна-блакітных нябесных кветак да чорным неахайных фарбаў. Выдатным дадаткам да гэтай стыхіі стануць лакі белых і металічных адценняў.\nАддавайце перавагу ўсім металічным і белым адценняў. Станоўчае дзеянне аказваюць карычневыя і жоўтыя колеру.\nУсе адценні землянога знака - гэта карычневыя і жоўтыя колеру. Сюды можна таксама аднесці бэжавыя тоны, а таксама ўсе цялесныя і напаўпразрыстыя ружовыя, аранжавыя і пастэльныя тоны. Дапускаецца таксама нашэнне ружовых і чырвоных тонаў.\nМанікюр па фэн-шуй - гэта здольнасць жыць у гармоніі з сабой і прыродай. Важна, каб розныя рэчы - макіяж, аксэсуары, манікюр і вопратку прыносілі вам толькі радасць.\nМанікюр па фэн-шуй Відэа.\nПапярэдні Тэкст Што кажа макіяж аб нашым характары\nНаступная Артыкул Небулайзер для дзяцей.\nСвяточнае ўпрыгожванне стала на вяселле\nКарыснае ласунак: жыві выдатна!\nСукенкі з шоўку: тэндэнцыі сезона\nЯк зняць меркі на спадніцу\nВулічная мода Парыжа\nСэксуальныя гульні для дваіх\nАсіная стан, як у Дзіты фон Тыз\nЯк ставіцца да начальніка\nЖаночыя звычкі, якія раздражняюць мужчын


Галоўная ➠ Цікава ➠ Керамічныя камяні\nАпублікавана 07.10.2016 12:57\nЭфектыўнымі метадамі атрымання трывалага счаплення цэглы з растворам пры вырабе буйных блокаў з чырвонага цэглы з'яўляюцца: выкарыстанне цэглы, не астылага пасля абпалу, і пропарка блокаў.\nДля блокаў з сілікатнай цэглы найбольшы эфект дасягаецца пры іх автоклавной апрацоўцы.\nПавышэнне мяжы трываласці счаплення раствора з цаглінай можа быць дасягнута шляхам прымянення больш пластычных растворных сумесяў. Высокая пластычнасць раствора звычайна забяспечваецца ужываннем вапнавага або глінянага тэсту, альбо спецыяльных пластыфікатараў. Ва ўмовах цагляных заводаў, дзе гліна і пясок з'яўляюцца асноўным сыравінай, падрыхтоўка раствораў на аснове глінянага тэсту з'яўляецца найбольш выгадным і простым рашэннем. Для падрыхтоўкі гліняных раствораў можна ўжываць як тоўстыя, так і худыя гліны. Найлепшыя вынікі даюць гліны, якія змяшчаюць 10-15% пяску.Пры ўжыванні цэглы пластычнага фармавання ўжываюць глінянае малако, а пры ўжыванні цэглы, вырабленага па спосабе полусухого прэсавання, — сухі гліняны парашок.\nДля падрыхтоўкі глінянага малака гліну неабходна старанна змешваць у глиномешалках з тым, каб прадухіліць трапленне камякоў гліны ў гатовы раствор.\nПры падрыхтоўцы раствораў на аснове звычайных цэментаў мэтазгодна ўжываць дадаткі, якія паскараюць працэс цвярдзення раствора, але не якія зніжаюць яго канчатковай трываласці, не ўтвараюць высолы на паверхні сцен і не якія вылучаюць газаў, шкодных для здароўя людзей.\nІнтэнсіўнае цвярдзенне цэментных раствораў у працягу першых сутак дасягаецца прымяненнем звязальнага, які складаецца з 75% портландцемента і 25% глиноземистого цэменту. Растворы, якія складаюцца з адной часткі такога звязальнага і чатырох частак пяску, маюць прыкладна праз 1 суткі 25-40%, а праз 3 сутак 40-50% 28-дзённай разліковай трываласці.