МЕТАЛ І ТОЛЬКІ МЕТАЛ\nПраваахоўнікамі атрымана заява ад жыхара вёскі Бараўляны, гаспадара дома ў вёсцы Мацэвічы Валожынскага раёна, адносна таго, што з тэрыторыі прысядзібнага ўчастка ўкрадзены металічныя рэчы на суму 365 рублёў. На месцы здарэння знойдзены фрагмент цыгарэты, які, будзем спадзявацца, дапаможа выявіць злодзея.\nМеталічныя вырабы прапалі і з двара жыхаркі вуліцы Я. Купалы ў райцэнтры. Вядома, што паквапіўся на чужое дабро раней судзімы жыхар Валожына з вуліцы Савецкай, які зараз знаходзіцца ў ізалятары часовага ўтрымання.\nЧатыры найменні металічных вырабаў вынесены і з двара дачніка ў вёсцы Явідаўшчына.\nАдносна кожнага выпадку ўзбуджана крымінальная справа.\nБезліч рэчаў гаспадарчага прызначэння праз акно вынес жыхар Мінска з дома жыхароў вуліцы Беларускай у Валожыне. Прывабнымі для аматара чужога дабра падаліся і фарфоравыя кубкі, і пласкагубцы, і кухонная сякерка, і нават алюмініевы чарпак.\nА ў жыхара вёскі Слабада невядомыя ўкралі паляўнічы нож. Здавалася б, дробязі, аднак крымінальныя справы ўзбуджаны, вядзецца пошук вінаватых.\nУСЁ СВАЁ НАСІ З САБОЙ!\nУ жыхара Ракава з уласнага аўтамабіля, які быў прыпаркаваны на аўтастаянцы бліз яго дома, зладзеі ўкралі пашпарт, тэхнічны пашпарт на аўтамабіль, а таксама рахунак-даведку і страхавое пасведчанне. Адносна справы вядзецца праверка.\nА ЦІ БЫЎ КАШАЛЁК?\nУ РАУС звярнуўся жыхар Валожына з паведамленнем аб тым, што з яго кватэры ўкрадзены кашалёк, у якім знаходзілася даволі значная сума. Высветлілася: перад тым, як заўважыць прапажу, мужчына добра падмацаваўся спіртнымі напіткамі і заснуў за сталом на кухні сваёй кватэры, не здымаючы курткі, у кішэні якой быццам бы знаходзіўся страчаны кашалёк. Як было на самай справе, ніхто не ведае, бо апошнюю дозу алкаголю пацярпелы прыняў якраз перад паглыбленнем у сон.\nЗ КАРТАМІ БУДЗЬцЕ ПІЛЬНЫМІ\nЗ двух банкаўскіх карт жыхара Валожына невядомымі ўкрадзены 710 рублёў. Папярэдне пацярпелы ўвёў логін і пароль для ўваходу ў асабісты кабінет, перайшоўшы па фішынгавай спасылцы. Пасля таго, як рэквізіты карт сталі вядомыя злачынцам, грошы з іх зніклі.\nЯНО ВАМ ПАТРЭБНА?\nБліз вёскі Кіявец знойдзены тайнік, у якім невядомыя асобы захоўвалі 214,43 грама небяспечнага наркатычнага сродку, які не выкарыстоўваецца ў медыцыне (марыхуана). Трывожная знаходка стала падствай для ўзбуджэння крымінальнай справы.\nНаркатычны сродак, на гэты раз Альфа-PVP, фігуруе і ў крымінальнай справе, што ўзбуджана ў адносінах да жыхара Валожыншчыны, які нідзе не працуе і мае некалькі судзімасцей.\nТЫ МЯНЕ НЕ ПАВАЖАЕШ?\nУ дзяжурную часць РАУС паступіла паведамленне ад 46-гадовага жыхара вёскі Дубіна, які паскардзіўся на канфлікт з сынам сужыцелькі. Група супрацоўнікаў міліцыі прыбыла на месца і высветліла, што, перш чым распачаць канфлікт, 22-гадовы малады чалавек прыняў алкаголь. Пасля чаго і вырашыў высветліць адносіны з чалавекам, з якім сужыцельствуе маці. Хоць да прыезду міліцыі ў доме, дзе пражываюць абодва мужчыны, гучалі лаянка і пагрозы, пісаць адзін на аднаго заявы ўдзельнікі спрэчкі катэгарычна адмовіліся. З імі праведзена прафілактычная гутарка.\n“ЛІКБЕЗ” ДЛЯ МУЖА І ЖОНКІ\nДавялося выклікаць міліцыю і жыхарцы вёскі Пагарэлка. Жанчына паскардзілася на мужа, які ўчыніў скандал, у ходзе якога нават адпіхнуў яе рукой. І ў гэтым выпадку канфлікт між удзельнікамі аказаўся вычарпаны яшчэ да прыезду міліцыі. Яго ўдзельнікам давялося выслухаць прававы “лікбез” ад людзей у форме.\nМатэрыял па міліцэйскіх


Народная воля, 12 (4572) 2021 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nСуд Чыгуначнага раёна Гомеля 15 лютага вынес прысуд за карупцыю былой начальніцы ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі гарвыканкама Кацярыне Дзегцяровай. Яна прызнана вінаватай у неаднаразовым атрыманні хабару і пакарана чатырма з паловай гадамі зняволення ў калоніі агульнага рэжыму і штрафам у памеры 350 базавых велічынь, што складае 10.150 рублёў. 36-гадовую жанчыну міліцыя ўзяла пад варту ў зале суда. Пасля затрымання ў сакавіку 2020 года Дзегцярова чатыры месяцы правяла ў СІЗА, а пасля знаходзілася пад хатнім арыштам. На суд прыходзіла самастойна. Адначасова з экс-ідэолагам пакараны штрафам у паўтысячы базавых велічынь (14.500 рублёў) дырэктар і заснавальнік прадюсарскага рэкламнага цэнтра «Арт Ворк» Яўген Кірыла, праз якога начальніца ад ідэалогіі брала хабары. З крымінальнай справы бачна, што пачынаючы з верасня 2014 і ажно да затрымання ў сярэдзіне сакавіка 2020 года Дзегцярова атрымлівала грошы ад прадстаўнікоў прыватных кампаній, якія займаліся арганізацыяй канцэртаў. Гэткую «ўзнагароду» за перамогу ў конкурсных кірмашах і своечасовую аплату па дамовах. Следства ўстанавіла каля дзясятка эпізодаў хабару на агульную суму амаль 4 тысячы долараў плюс каштоўныя падарункі – смарт-гадзіннік і планшэт. Выглядае, што засілле на канцэртных пляцоўках Гомеля расійскай папсы ў апошнія гады тлумачыцца наяўнасцю асабістага шкурнага інтарэсу ў некаторых гарадскіх начальнікаў.


Вялікае ў маленькім | Созвучие\nВялікае ў маленькім\nПагост — гэта не толькі могілкі, месца апошняга спачыну чалавека (як найчасцей успрымаюць сучаснікі). Даўным-даўно гэта слова мела іншы сэнс. Калі зазірнём у «Краткий топонимический словарь Белоруссии» Вадзіма Жучкевіча, то даведаемся, што спачатку пагостам была цэнтральная сядзіба сельскай абшчыны. Толькі ў ХІХ—ХХ стагоддзях ім пачалі называць царкоўныя могілкі. У многім месцах і паселішчы сталі Пагостамі. Іх сёння толькі ў нашай краіне каля дзясятка. Адзін з Пагостаў — даўняя палеская вёска на Тураўшчыне. Знаходзіцца яна ў міжрэччы Прыпяці і Сцвігі. Пра гэтую адну з самых прыгожых і маляўнічых мясцін Беларусі і расказвае ўраджэнец тагачаснага Пагоста Міхаіл Кузьміч. Кніга яго так і называецца — «Мой Погост».\nКолькі слоў пра М. Кузьміча. Пісьменнік, кандыдат філалагічных навук. Член Акадэміі расійскай літаратуры. Плённа выступае ў друку з публіцыстычнымі і літаратурна-крытычнымі артыкуламі. Шырокі чытацкі водгук, а таксама высокую ацэнку крытыкі атрымалі яго кнігі «Стрела в бесконечность» і «У костра в вечерний час». Не сумняваюся, што такое стаўленне будзе да гэтай. Невыпадкова кажу «будзе», бо выйшла яна дзякуючы Віцебскай друкарні нядаўна. Таму многія, хто цікавіцца краязнаўствам, яшчэ не паспелі пазнаёміцца з ёю.\n«Мой Погост» пашырае творчыя мажлівасці М. Кузьміча-краязнаўцы. У гэтым напрамку ён плённа працаваў і дагэтуль. Стаў адным з аўтараў зборніка-даследавання пра знакамітых ураджэнцаў Віцебшчыны. Апублікаваў пра некаторых з іх матэрыялы ў перыёдыцы. Аднак да з’яўлення «Моего Погоста» ў беларускай літаратуры і журналістыцы не было такой аб’ёмнай кнігі аб адной вёсцы. Аб’ёмнай не па колькасці старонак, а па насычанасці матэрыяламі. Ахоп яго такі шырокі, што напісалася грунтоўная гісторыя найцікавейшага паселішча. Жыццяпіс як самой вёскі, так і найбліжэйшага наваколля яе ахоплівае некалькі стагоддзяў.\nНе адмаўляючы значэння кнігі Мікалая Улашчыка «Была такая вёска…», у якой ён расказаў пра сваю родную Віцкаўшчыну, што цяпер у Дзяржынскім раёне, відавочна, што М. Кузьміч больш усебакова аналізуе тое, што з’яўляецца адметным для гэтых мясцін. Безумоўна, сама сівая даўніна закранута меней. Прычына зразумелая: далёка не ўсе звесткі пра тое, што адбывалася, захаваліся. Але гэта будзе правільным, калі мець на ўвазе падзейную аснову. Ды мінулае ўсё адно прачытваецца добра. Дзякуючы згадкам пра старажытнасці, рэліквіі. Прынамсі, пра мясцовы каменны крыж. Дый мясцовыя паданні, легенды — таксама даўняй «прапіскі». Не кажу ўжо пра адметнасць тутэйшай гаворкі. Шмат якія словы прыводзіць М. Кузьміч. Нават мясцовыя мянушкі.\nПадаецца ўсё гэта з любоўю і захапленнем. Так што і тваю чытацкую душу ахінае хваля замілавання да гэтай зямлі. Да яе людзей. І да ўсяго таго, што іх атуляе. Падобнае адчуванне з’яўляецца, напрыклад, калі чытаеш такое «Падмечана, што нават пагостаўскія сабакі брэшуць па-асабліваму, з распевам, доўгім, працяглым: “О-о-о! Гоў-гоў-гоў!”, нагадваючы тураўскую своеасаблівую гаворку. Падарожныя і госці гавораць, што і пеўні тут па-свойму заводзяць ранішнюю пабудку і не так, як у іншых месцах, прытанцоўваюць у курыным царстве, набліжаючы надыход новага дня ці праводзячы яго з вечара на ноч. Іх “кукараку” гучыць неяк працягла, ласкава, запрашаючы гаспадароў падворкаў прачынацца, настройвацца на чарговы працоўны дзень» (так вылучана ў кнізе — А. М.).\nНе абышоў увагай М. Кузьміч, канечне, і лёсавызначальныя моманты ў жыцці сваёй роднай вёскі. Яны, зразумела, адпавядалі таму, што адбывалася ва ўсёй краіне: рэвалюцыя, калектывізацыя, Вялікая Айчынная вайна, пасляваенны час… Важна, што мясцовы матэрыял проста «не прывязаны» да ацэнак, што шмат у чым успрымаюцца хрэстаматыйнымі. Над усім пераважае даследчыцкі характар, пэўныя факты ўдакладняюцца, прыводзяцца больш разгорнута. Пахвальна і тое, што прыведзены спісы тых, хто загінуў у барацьбе с фашызмам, а таксама вывезеных у нямецкае рабства. Ніхто не забыты, нішто не забыта — прынцып, якога М. Кузьміч нязменна прытрымліваецца.\nПішучы пра свой Пагост, М. Кузьміч, як гэта відаць са зместу ягонай кнігі, унутрана як бы «азіраўся» на іншыя населеныя пункты. Несумненна, усведамляў важнасць сваёй працы. Аднак разумеў і іншае. Шмат, вельмі шмат яшчэ трэба зрабіць, каб кнігі, падобныя той, за стварэнне якой узяўся, не засталіся адзінкавыя. Як ужо кожны чалавек сам па сабе цікавы, так і тое месца, дзе ўзгадаваўся ён, дзе засталіся ягоныя карані. Невыпадкова прагучала такое яго прызнанне: «Мне ў жыцці пашанцавала на паездкі, экскурсіі, службовые камандзіроўкі, знаёмства і сустрэчы з самымі рознымі людзьмі. Ледзьве адшукаецца дзясяткі два — тры раёнаў рэспублікі, дзе не давялося пабываць. […] І што ні райцэнтр, пасёлак, вёсачка ці хутарок, то вельмі цікавая кніга, старонкі якой практычна не чытаныя, таму што не напісаныя».\nЯк жа цудоўна, што Пагост М. Кузьміча, вобразна кажучы, ім прачытаны. Радасна і тое, што гэта зроблена на высокім мастацкім узроўні. Ён жа з’явіўся, вырас з глыбокіх даследчыцкіх памкненняў пісьменніка. З усведамлення, што, добра ведаючы сваю малую радзіму, больш палюбіш і Радзіму вялікую, назва якой — Беларусь. Істотны і такі момант: у 2020 годзе гэтаму Пагосту спаўняецца 500 гадоў. Кніга «Мой Погост» — лепшы падарунак да гэтага слаўнага юбілею. Відавочна і тое, што яна — адна з лепшых, што выйшлі летась да Года малой радзімы.


Гродна наведае аўтар унікальнай энцыклапедыі Васіля Быкава — Блог Гродно s13\n05 мая 2009, 11:18\nУ чацвер, 7 мая, Гродна наведае Сяргей Шапран, аўтар унікальнай кнігі, прысвечанай гісторыі жыцця Васіля Быкава. Сустрэча з аўтарам пачнецца а 19.00 па адрасе: Гродна, Будзёнага 48а-44 (памяшканне Таварыства Беларускай Школы). Кожны ахвотны зможа атрымаць кнігу з подпісам і пажаданнямі аўтара, а таксама пачуць жывы голас Васіля Быкава. Кніга “Васіль Быкаў: гісторыя жыцця” – першая спроба стварэння своеасаблівай энцыклапедыі Васіля Быкава. Кніга аздоблена здымкамі, большая частка якіх публікаецца ўпершыню. Сярод змешчаных на 734 старонках кнігі дакументах асаблівую цікавасць уяўляюць невядомыя раней архіўныя матэрыялы, рукапісы і эпісталярная спадчына Васіля Быкава (у тым ліку франтавыя лісты 1944-1945 гг., ліставанне з Алесем Адамовічам, В. Аскоцкім, В.Астаф’евым, Рыгорам Барадуліным, В.Някрасавым, А.Твардоўскім). У тым ліку ўспаміны Ч. Айтматава, С.Алексіевіч, Г. Бакланава, С. Быкава, В. Быкавай, Г. Бураўкіна, Б. Васільева, М. Гарбачова, І. Карпюк, З. Пазьняка, С. Шушкевіча. Кніга Васіль Быкаў “Гісторыя жыцця”, якая выйшла ў супольным праекце “Гарадзенскай бібліятэкі” і “Бібліятэкі Бацькаўшчыны”, складаецца з 2-х тамоў. Першы том пабачыў свет у красавіку бягучага года, а другі мае выйсці ў чэрвені напярэдадні 85-й гадавіны з дня нараджэння пісьменніка. Інтэрв’ю з Сяргеем Шапранам Запрашаем на сустрэчу! Пачатак: Гродна, чацвер, 7 мая, 19.00, вул. Будзёнага 48а-44 (памяшканне Таварыства Беларускай Школы). Удзел бяруць вядомыя прадстаўнікі гарадзенскай і менскай творчай інтэлігенцыі. Падрабязней на http://ruh-u-hrodna.livejournal.com/


Будзьма беларусамі! » Актрыса Купалаўскага тэатра Ганна Хітрык пераязджае ў Ізраіль\n01.09.2017 | Тэатр\nАктрыса Купалаўскага тэатра Ганна Хітрык пераязджае ў Ізраіль\nІнфармацыя пра тое, што гурт Ганны «Sounduk» дае развітальны канцэрт у гэтым сезоне, з’явілася ў афіцыйных суполках.\nУся справа ў тым, што лідарка і ідэйная натхняльніца калектыву пераязджае на сталае месца жыхарства ў Ізраіль. Неабходнымі дакументамі сям’я Хітрык пачала займацца яшчэ ў 2015 годзе.\n«Усё гэта складана і досыць нечакана. Кожная мама на маім месцы зрабіла б тое, што мы робім. У мяне пытаюць: «Чым ты будзеш там займацца?». Я не думаю пра гэта! Галоўнае — што там будуць рабіць для майго дзіцяці! Песні — мая душа… Душы пазбавіцца немагчыма! Гэта яшчэ не канец гісторыі! Наперадзе новыя ролі», — пракаментавала іх пераезд Ганна.\nГанна з сынам Сцяпанам.\nВідавочна, што робіцца гэта, у першую чаргу, у імя сына. Прыхільнікам творчасці жанчыны вядома, што яна гадуе сына Сцяпана з аўтызмам. Менавіта ў Ізраілі на спецыяльных курсах ім дапамаглі навучыцца жыць з гэтым дыягназам, а сама Ганна пасля актыўна працавала ў «Цэнтры дапамогі аўтычным дзецям».\n2 кастрычніка — у дзень нараджэння гурта «Sounduk» — у Купалаўскім тэатры адбудзецца развітальны канцэрт.


γ-амінамасляная кіслата (ГАМК) Cas 56-12-2 Кошт, пастаўшчык ад Bolise\n[Іншая назва] Гама-амінамасляная кіслата, ГАМК\n[Малекулярная формула] C4H9NO2\n[Малекулярная вага] 103.12\n[Знешні выгляд] белы крышталь або крышталічны парашок\nАб γ-амінамаслянай кіслаце\nγ-амінамасляная кіслата - гэта бялковая амінакіслата, якая выконвае функцыю нейрамедыятара (хімічнага рэчыва, якое палягчае сувязь паміж нейронамі). Нейрамедыятары бываюць альбо "ўзбуджальнымі" (г.зн. яны стымулююць стральбу нейрона), альбо "тармазнымі" (г.зн. яны, як правіла, душаць стральбу нейронаў). ГАМК, які вырабляецца з глутамата, з'яўляецца тармазным нейрамедыятарам. На самай справе гэта асноўны тармазны нейрамедыятар у мозгу.\nПрадукты ўтрымліваюць γ-амінамасляную кіслату (ГАМК) у колькасці, якое паказвае непасрэдны эфект падаўлення вегетатыўнай нервовай актыўнасці, звязанага з павышэннем артэрыяльнага ціску. Уступае ў рэакцыю з изотиоцианатами, утвараючы тиомочевины, якія валодаюць супрацьгрыбковай актыўнасцю.


Культура - Не толькі Мінск\nЯўген ШУНЕЙКА, кандыдат мастацтвазнаўства, прафесар кафедры гісторыі і тэорыі мастацтва Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў\nСловам, выставіўся Грышук ва Уздзе і не пашкадаваў. Падзея была шырока агучана мясцовымі СМІ. Нас, прысутных, вельмі ўразіла павага мясцовага кіраўніцтва. Адразу нарадзілася ідэя правесці ў гэтым раёне пленэр. Сабраліся, правялі, пакінулі свае творы музею. Да таго ж, не сакрэт, што ў гэтых устаноў ёсць вострая патрэба папаўняць свае фонды. Карацей кажучы, супрацоўніцтва аказалася ўзаемавыгадным. Цяпер такая прыктыка стала ў нас завядзёнкай. Сярод аднадумцаў — мастакі Андрэй Лычкоўскі, Лявон Грышук, іншыя… Пабывалі ў Полацку, Крычаве, Баранавічах, Ашмянах…\nНа Пухавіччыне прыезд мастакоў стаў ці не сенсацыяй. Пры мясцовым гісторыка-краязнаўчым музеі, аказваецца, ёсць цудоўная карцінная галерэя. Дырэктар музея Алесь Прановіч — унікальны чалавек! Ён столькі жывапісных, скульптурных і графічных твораў сабраў, што па іх можна адсочваць гісторыю нашага мастацтва другой паловы ХХ стагоддзя... Дык вось, там не знік пэўны піетэт да сталічных гасцей. Не зніклі цікаўнасць, патрэба ў творчых стасунках. А гэта вельмі важна! Хаця б з той нагоды, што па прыедзе ў раёны адразу высвятляем, хто з маладзёнаў жадае вучыцца на мастака. У выніку нашых вандровак цяпер у Акадэміі мастацтваў вучацца студэнты з Лагойска, Целяханаў…\nЯ даўно заўважыў: калі наладжваецца канструктыўны шчыры дыялог, адразу ўзнікаюць вельмі цікавыя ідэі, знаёмствы, якія становяцца потым лёсавызначальнымі. На падрыхтаванай глебе — заўжды шчодрыя ўзыходы. Цудоўна памятаю, як я хлопчыкам бегаў да галандскага інжынера, які займаўся ў Гродне развіццём хімічнай вытворчасці, а штовечар выходзіў з эцюднікам да Нёмана. Ён падаваўся мне тады Ван Гогам. Мой родны Нёман малюе галандскі мастак! Гэта вельмі мяне хвалявала і натхняла.\nПерад кожнай выставай у райцэнтры мы малюем гэты горад, ягонае наваколле. Усё гэта адразу ахвяруецца музею. Пасля вернісажу з натуры малюем партрэты дзетак, усіх ахвотных. І ў кожным раённым цэнтры адна рэакцыя: радасць, што мяжуе са шчасцем. Усе цярпліва чакаюць сваёй чаргі. (У Мінску людзей я так не пасаджу.) Спадзяюся, што гэта радаснае ўражанне ад нашай сустрэчы — таксама на ўсё жыццё.\nПаколькі раённыя СМІ выкладваюць публікацыі ў інтэрнэт, нас, мастакоў, добра ведаюць і запрашаюць у іншыя раёны. Дзе мы толькі не былі! Цяпер вось збіраемся ў Ліду. Лычкоўскі па традыцыі дамаўляецца з мясцовымі ўладамі. Я адшукваю цікавую рэгіянальную тэматыку. Да прыкладу, польская актрыса Пола Ракса нарадзілася ў 1941 годзе ў Лідзе. Я падрыхтаваў маляваны дыван (у традыцыях Язэпа Драздовіча) да 75-годдзя гэтай выбітнай жанчыны.


Дзьве таямніцы Эльжбеты Радзівіл » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nвыйшаў другі том кнігі Сяргея Шапрана пра Васіля Быкава што твораць ахоўнікі гіпермаркета “Карона”\nВысветлiлася, што гэта тая самая вёска Сверынава. І пасярод яе стаiць каплiца! Збудаваная, аднак, на пачатку 1990-х... Яе трагiчную гiсторыю апавядае мне сверынавец Станiслаў Iванавiч Дземiдовiч:\n— Як яе будавалi, я яшчэ дзiцем быў. Памятаю, як дрэва цягалi. Дарэчы, Радзiвiл бярвенне па вокны даў...\n— А чаму па вокны? Пашкадаваў?\n— Не! Проста ў кожнага з нас быў свой лес. I князь даў па вокны — а кожная сям'я па бярвенню даклала. Радзiвiл i ўнутры ўсё аплацiў.\nНеверагодна, але Станiслаў Iванавiч, хоць быў малым, добра запомнiў, як князь адкрываў каплiцу.\n— Во тут во прывезлi яго, на нейкай карэце цi машыне. Тутака ўсё было занята! Гэтыя атракцыёны, усё зроблена было!.. Нам галоўнае — цукеркi прадавалi! На стале стаяла такая стрэлка. Круцiш. Альбо выкруцiш — альбо пракруцiш. Як выкруцiў — табе цукерка! А мы сядзелi малыя на платох во тут во. Радзiвiл прыехаў. Нашыя чатырох хлопцаў узялi знялi яго з гэтай карэты цi машыны — ён хадзiць не мог. Аднеслi ў каплiцу, ён паглядзеў. Вынеслi, ён iм па 5 злотых даў — i паехаў!\nСтанiслаў Iванавiч апавядае, што камунiсты зачынiлi каплiцу практычна адразу як прыйшлi. Але людзi вечарамi хадзiлi ўпотай малiцца. I так працягвалася да 1965 года, калi iнструктар з райкама Шкодаў прывёз хлопцаў з суседняй Слабады, якiя за два днi раскiдалi храм... З замiраннем пытаюся пра абраз...\n— Абраз ладны быў, ого-го! — прысвiствае Станiслаў Iванавiч. — Каб табе не схлусiць, мо метр на метр трыццаць. З золатам, прыгожы такi!.. Яго, ты ведаеш, уратаваў нехта. А калi каплiцу новы старшыня калгаса аднавiў, абратна ўжо не прынеслi...\nУжо ў Мiнску пачынаю шукаць абраз. I шчасце ўсмiхаецца! Мой калега Андрэй Куваеў, якi ўжо 10 гадоў займаецца гiсторыяй роду Радзiвiлаў, паведамляе, што абраз знаходзiцца ў Мастацкiм музеi!.. Намеснiк дырэктара спадарыня Усава пацвярджае гэта. I нават згаджаецца на дзянёк забраць абраз з рэстаўрацыi, каб княгiня магла яго пабачыць!.. Астатняе вы бачылi ў тэлевiзары: панi Эльжбета пабачыла абраз i была вельмi расчуленая...\nКуды таемна паехала княгiня пасля Нясвiжа?\nДругая таямнiца датычыцца вёскi Радзiвiлiмонты Клецкага раёна (сёння гэта недарэчная Чырвоная Зорка). Калi ў апошнi дзень вiзiту ўсе госцi паехалi ў мiкрааўтобусе на Мiнск, панi Эльжбета таемна (а было ўжо 22 гадзiны!) паехала ў iншы бок...\nГiсторыя гэтага адхiлення ад маршруту сягае ў 1910 год, калi на балi ў Рыме бацька княгiнi Альбрэхт сустрэў амерыканку Дароту Дыкен — i закахаўся ў яе без памяцi. Сям'я была супраць: як гэта Радзiвiл пашлюбiць простую амерыканку, а не каго з Сапегаў, Чартарыйскiх цi Вайнiловiчаў?! Аднак каханне перамагло — Альбрэхт i Дарота насуперак волi ўсёй сям'i таемна абвянчалiся ў Лондане. Калi ж маладыя прыехалi ў Нясвiж, то мацi Альбрэхта Марыя Ружа Бранiцкая прамовiла: нагi тваёй амерыканкi на парозе Нясвiжскага замка не будзе! I князь з жонкай нейкi час жыў у Радзiвiлiмонтах... Тут Радзiвiлы мелi маёнтак даўно, а ў 1780 годзе iтальянец Карла Спампанi збудаваў для князёў ладны палац з дрэва i цэглы.\nПасля свякруха замiрылася з нявесткай, маладыя пераехалi ў замак. У 1917 годзе, баючыся навалы рэвалюцыянераў, Альбрэхт павёз жонку нараджаць у Лондан. Нарадзiлася Бэтка (Эльжбета), i Дарота не захацела вяртацца. На той час Альбрэхт ужо быў ардынатам, у ягоным уладаннi было 85 тысяч гектараў зямлi. Ён не мог кiнуць гаспадарку — i вярнуўся ў Нясвiж. Бэтка жыла з мамай, а ўсе-ўсе вакацыi праводзiла з бацькам у Нясвiжы. У Радзiвiлiмонтах яна была двойчы. I абодва разы Альбрэхт нават не выходзiў з машыны. Адкручваў акно, даваў распараджэннi адмiнiстратарам — i з'язджаў. Бо пасля таго, як яго кiнула жонка, князь нi разу не пераступiў парог палаца. Яму было цяжка знаходзiцца там, дзе прайшлi самыя шчаслiвыя гады iх жыцця з Даротай...\nI вось праз 80 гадоў панi Эльжбета вяртаецца ў Радзiвiлiмонты. На дварэ страшэнная залева, i зноўку, як i 80 гадоў таму, Бэтка глядзiць на палац, адкруцiўшы шыбу аўто... Глядзiць на руiну, бо спачатку тут была школа, пасля палац закiнулi, а некалькi гадоў таму ён згарэў...\n— А тады, з бацькам, вы таксама прыязджалi сюды на "Мерседэсе"?\n— Не, сюды была дрэнная дарога — i бацька ездзiў у Радзiвiлiмонты на "Кадылаку", бо ў яго падвеска вышэйшая была, — адказвае з дакументальнай дакладнасцю княгiня.\nПанi Эльжбета застаецца ў Радзiвiлiмонтах на каву — на запрашэнне сям'i Аляксеенкаў. Прымае гасцей Кiрыла Уладзiмiравiч. А ягоны бацька, Уладзiмiр Кiрылавiч, паходзiць з Радзiвiлiмонтаў. Гэта i пасябравала iх з княгiняй. Уладзiмiр Кiрылавiч з'ездзiў да яе ў Варшаву выказаць сваю павагу. А калi панi Эльжбета прыляцела ў Беларусь, выдзелiў ёй на ўсе пяць дзён свой шыкоўны "Мерседэс".\nЛёс гэтага роду заўжды быў пакручасты, напоўнены таямнiцамi i iнтрыгамi. I цяпер, у ХХI стагоддзi, з такiх драбiнак складаецца iх гiсторыя.


Рак (знак задыяка) — Вікіпедыя\nРак (знак задыяка)\nАстралагічны знак рака\nРак — чацвёрты знак задыяка, адпаведны сектару экліптыкі ад 90° да 120°, лічачы ад кропкі вясновага раўнадзенства.\nСонца праходзіць знак Рака прыблізна з 22 чэрвеня па 21 ліпеня. Гэта перыяд у прыродзе, калі бурная экспансія і засяленне ўсёй тэрыторыі скончыліся, наступіла самая гарачая і самая актыўная частка лета. Увесь свет аб'яднаўся ў агульную сістэму. Жывыя істоты ўжо адчуваюць ціск асяроддзя і стараюцца адгарадзіцца і зачыніцца ў сваім унутраным свеце. Таму ў астралогіі Рак асацыюецца з аб'яднаннем, інтэграцыяй, цэласцю, балансам, а таксама з утоенасцю, адчувальнасцю і містычнасцю.\nУ бізнесе Рак — перыяд, калі рынак запоўніўся і фірма ўжо не можа разлічваць на нястрымны рост, і трэба спадзявацца на ўнутраныя рэзервы. Гэта перыяд сакрэтных дагавораў, утварэння прамысловых сіндыкатаў, удасканалення ўнутранай структуры фірмы і ўвядзення сакрэтаў ад канкурэнтаў.\nПсіхалагічныя характарыстыкі Рака адпавядаюць гэтаму перыяду. Рак, першым чынам, успрымае свет суцэльна, як адзіны арганізм. Таму Рак марудлівы і непрадказальны. Рак ніколі не адказвае прама, ён прыймае ўдары на сябе, а адказаць можа пазней і ў іншым месцы. Таму Ракаў лічаць утойлівымі, крыўдлівымі і нават мсцівымі. У Рака вельмі багаты і развіты ўнутраны свет, які незразумелы навакольным людзям; і шмат сваіх сакрэтаў. Ракі будуюць сабе складаныя норы з лабірынтам пакояў і праходаў, і ў сваім таемным сховішчы пачуваюцца вельмі камфортна. Рак акружаны панцырам, але ўсярэдзіне — вельмі далікатны і мяккі.\nРакі вельмі шануюць сваю сям'ю і блізкіх, Ракі — вельмі далікатныя, але гэтая пяшчота выяўляецца ў хатнім або даверным становішчы. У грамадскім жыцці Ракі пашыраюць сваё асяродздзе, імкнучыся стварыць «вялікую сям'ю». Ракі могуць быць завадарамі мафіі, а могуць быць рэлігійнымі лідарамі. У выпадку канфлікту Рак можа неўзаметку сыйсці — і будзьце ўпэўненыя, ён ужо даўно прадугледзеў запасны выхад.\nРакі марудлівыя, часам падаюцца недарэкамі, навучаюцца павольна, але вельмі старанныя і стараюцца не прапусціць веды. Ракі — ранімыя, тонкія натуры, яны часта становяцца акцёрамі або выканаўцамі класічнай музыкі.\nЛюдзі, народжаныя пад знакам Рака, найбольш сумяшчальныя з Рыбамі і Скарпіёнамі, а горшая за ўсё сумяшчальнасць — з Шалямі, Авенамі і Казярогамі.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Рак_(знак_задыяка)&oldid=2833650"


У ВІЦЕБСКУ 27 ЛІПЕНЯ ЗАБАРАНІЛІ КАНЦЭРТ РОК-ГУРТОЎ\nРыхтавала акцыю па даручэньні Віцебскай каардынацыйнай рады дэмакратычных сілаў гарадзкая філія Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная грамада).\nСтаршыня абласной арганізацыі сацыял-дэмакратаў Аляксей Гаўруцікаў замаўляў у гарвыканкаме сьвяточны мітынг-канцэрт з удзелам беларускіх рок-гуртоў. Але добра ведаючы, як у апошні момант на розных падставах мясцовыя ўлады могуць мерапрыемства забараніць, напісаў у заяве, што калі ў тэрмін, які вызначаны законам, ня будзе станоўчага адказу, то арганізатары правядуць несанкцыянаваную акцыю падчас «Славянскага базару». Дазвол быў атрыманы, аднак сёньня спадара Гаўруцікава запрасілі ў гарвыканкам, дзе кіраўнік адзелу па працы з грамадзкімі арганізацыямі ды інфармацыі насельніцтва спадар Лялькін забараніў выступ музыкаў. Маўляў, гэта палітычнае мерапрыемства, а культурніцкія акцыі павінны праходзіць у іншым месцы.\nУ выніку замест заплянаванага рок-канцэрту адбыўся звычайны мітынг, на які сабралося каля 150-ці чалавек. Галоўнай тэмай выступаў, акрамя традыцыйных віншаваньняў, была тэма выбараў прэзыдэнта. Усе прамоўцы заклікалі галасаваць супраць чалавека, які завёў краіну ў багну. Асаблівы зварот тычыўся моладзі. Як сказаў лідэр мясцовай філіі Маладога Фронту Віктар Шляхцін, сем гадоў таму 18-гадовыя ўпершыню прагаласавлі за Лукашэнку. Зараз ім 25. Калі Лукашэнка застанеца яшчэ на 5 гадоў, надзеі маладзёнаў будуць згубленыя. Чакаць няма часу.\nМітынг працягваўся менш за паўгадзіны, пасьля чаго арганізатары запрасілі прысутных у начны клюб «Сава», дзе зараз адбываюцца моладзевыя выбары лепшых рок-гуртоў. Юнакі і дзяўчынкі падыходзяць да выбарчых скрыняў з бюлетэнямі, у якіх назвы гуртоў: «Цмокі» і «The Stokes», «Бан Жвірба» і «Happy Face», «Exist&Harley» і іншыя. Пераможцы акцыі «Рок – твой выбар», якую арганізаваў Малады Фронт, атрымалі падарункі і прэміі.


Дзесяць запаведзей — Вікіпедыя\nДзесяць запаведзяў (Дэкалог або Закон Божы) (іўр.: עשרת הדברות, «асерэт-а-дзіброт» — літар. Десять прамоў; стар.-грэч.: δέκα λόγοι, «Дэкалог» — літаральна «Дзесяціслоўе») — прадпісанні, дзесяць асноўных законаў, якія, згодна з Пяцікніжжам, былі дадзены самім Богам Майсею, у прысутнасці сыноў Ізраіля, на гары Сінай на пяцідзесяты дзень пасля выхаду з Егіпта.\nДзесяць запаведзяў утрымліваюцца ў Пяцікніжжы ў двух версіях, якія амаль не адрозніваюцца друг ад друга (гл. Зых. 20:2-17; Др. Зак. 5:7-21). Згодна з яўрэйскай традыцыяй, варыянт, які змяшчаецца ў 20-й главе кнігі Зыход, быў на першых, разбітых скрыжалях, а варыянт Другога Закона - на другіх.\n1 Гісторыя абвяшчэння\n2 Дзесяць запаведзяў\n2.1 Дзесяць запаведзяў паведле пратэстанскай і праваслаўнай традыцыі\n2.2 Дзесяць запаведзяў паводле каталіцкай і лютэранскай традыцыі\n«Майсей са скрыжалямі законаў», Рэмбрандт, 1659.\nБіблейскае апавяданне апісвае Майсея, які заставаўся "сорак дзён і сорак начэй" (Зых.24: 18) на вяршыні гары Сінай, якая таксама называецца гарой Харыў, і там атрымаў адкрыццё ад Бога. Майсей перадаў Божыя запаведзі для сыноў Ізраілевых на трэці месяц пасля іх зыходу з Егіпта. Ізраіль атрымаў запаведзі пасля трох дзён падрыхтоўкі ля падножжа гары.\nСінай стаяў у агні, ахутаны густым дымам, зямля дрыжала, грымеў гром, бліскалі маланкі, і, у шуме стыхіі, перапакрываючы яго, раздаваўся голас Божы, прамаляючы запаведзі (Зых. 19:1 і далей). Потым сам Гасподзь напісаў "Дзесяць словаў" на двух каменных скрыжалях, «Скрыжалях Сведчання» (Зых. 24:12; 31:18; 32:16) або «Скрыжалях Запавету» (Др. Зак. 9:9, 11:15), і перадаў іх Майсею. Калі Майсей, пасля саракадзённага знаходжання на гары, спусціўся са скрыжалямі ў руках і ўбачыў, што народ, забыўшыся пра Бога, скача вакол Залатога цяля, то прыйшоў у такі страшэнны гнеў, што разбіў аб скалу скрыжалі з запаведзямі Бога. Пасля пакаяння ўсяго народа, Бог загадаў Майсею зрабіць дзве новыя каменныя скрыжалі, і прынесці Яму для паўторнага напісання Дзесяці запаведзяў (Др. Зак.10 :1-5).\nПералікі Дзесяці запаведзяў у яўрэйскай і хрысціянскай традыцыі некалькі адрозніваюцца. Згодна з яўрэйскай традыцыяй, у Зых. 20:2 змяшчаецца першая запаведзь, а ў 20:3 - другая. Паводле жа хрысціянскай традыцыі, першая запаведзь змяшчаецца ў Зых. 20:3, а 20:2 разглядаецца як агульны ўступ. Большасць пратэстанцкіх цэркваў, а таксама Праваслаўная і Грэка-каталіцкая цэрквы дзеляць другую па яўрэйскай традыцыі запаведзь (Зых. 20:3-6) на дзве, лічачы першы верш першай запаведдзю, а астатнія вершы - другой. Рымска-каталіцкая і Лютэранская царквы дзеляць на дзве дзесяты па яўрэйскай традыцыі запаведзь.\nДзесяць запаведзяў паведле пратэстанскай і праваслаўнай традыцыіПравіць\nЯ Гасподзь, Бог твой, які вывеў цябе з зямлі Егіпецкай, з дому рабства і не будзе ў цябе іншых багоў перад тварам маім.\nНе стварай сабе куміра і ніякай выявы таго, што на небе ўверсе, што на зямлі ўнізе, і што ў вадзе ніжэй зямлі; не пакланяйся ім і не служы ім, таму што я — Гасподзь Бог твой, Бог-апякун, які карае дзяцей за віну бацькоў да трэцяга і чацвёртага роду, ненавідзячых мяне, і даю міласць да тысячы родаў таму, хто любіць мяне, захоўвае запаведзі мае.\nНе вымаўляй імя Госпада, Бога твайго, дарэмна, бо Гасподзь не пакіне без пакарання таго, хто вымаўляе імя яго дарэмна.\nПомні дзень суботні, каб свята праводзіць яго, шэсць дзён працуй і рабі ўсялякія справы твае, а дзень сёмы — субота — Госпаду, Богу твайму: не рабі ў гэты дзень ніякай справы ні ты, ні сын твой, ні дачка твая, ні раб твой, ні рабыня твая, ні жывёла твая, ні прыйшоўшы, таму што ў шэсць дзён стварыў Гасподзь неба і зямлю, мора і ўсё, што ў іх, а ў дзень сёмы адпачыў; таму благаславіў Гасподзь дзень суботні і асвяціў яго.\nПаважай бацьку твайго і маці тваю, каб падоўжыліся дні твае на зямлі.\nНе вымаўляй непраўдзівага сведчання на бліжняга твайго.\nНе жадай хаты бліжняга твайго, ні жонкі яго, ні раба яго, ні рабыні яго, ні вала яго, ні асла яго, нічога, што ёсць у бліжняга твайго.\nДзесяць запаведзяў паводле каталіцкай і лютэранскай традыцыіПравіць\nНе ўжывай імя Пана Бога дарэмна.\nПамятай дзень святы святкаваць.\nШануй бацьку свайго і маці сваю.\nНе сведчы фальшыва супраць бліжняга твайго.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дзесяць запаведзей\nШаблон:Запаведзі свяшчэннага пісання\nУзята з "https://be.wikidark.org/w/index.php?title=Дзесяць_запаведзей&oldid=3100990"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:47, 18 лютага 2018.


тэатар — Generation.by\nПублікацыі па цэтліку: тэатар :\nУвечары 18 кастрычніка ў Лондане пачынаецца канцэрт салідарнасці Staging A Revolution: I’m with the Banned у межах святкавання дзесяцігадовага юбілею Беларускага Свабоднага Тэатра. У ім возьмуць удзел сусветна вядомыя музыканты і акцёры.\nСвабодны тэатар, музыка\nМайстрэня ўражанняў, мастацтва, тэатар\nТворчы вэрхал Кацярыны Пытлевай і Дзіты Карэлінай ў галерэі «Ў»\nТворчы вэрхал адбываўся ў галерэі «Ў». Нагодай для гэтага стаў арт-вечар, прысвечаны прэзентацыі кнігі вершаў вядомай беларускай спявачкі, ды-джэя, тэлезоркі Кацярыны Пытлевай «Внутренности» і спектакля Дзіты Карэлінай «Ad Libitum» , падрыхтаваным разам з яе пяцігадовай дачкой Марленай. Пытлева адкрыла свету свае вершы часоў юнацтва, што раней хавала пад псеўданімам, а Карэліна ўладкавала ў галерэі сапраўдную шыбеніцу.\nкнігі, Дзіта Карэліна, Кацярына Пытлева, людзі, тэатар\nBackstage: прафэсіяналы і дылетанты ў сумесным творчым праекце\nЭкспэрымэнтальны творчы праект Backstage аб’яднае прафэсіяналаў ад мастацтва і іх гледачоў.\nКшыштаф Занусі: «Хто зачыніў свае межы, той заўжды замаруджвае разьвіцьцё»\nПольшча зрабіла Менск сваёй культурнай сталіцай. Праўда, адной зь дзесяці па ўсім сьвеце і толькі на чатыры месяцы: у межах міжнароднай культурнай праграмы польскага старшынства ў Эўрапейскім Зьвязе Польшча абвясьціла аб старце дзесятку вялікіх праектаў у Менску. Прадставіў праграму знакаміты польскі рэжысёр Кшыштаф Занусі, мімаходам патлумачыўшы, хто будзе глядзець беларускія фільмы пра партызанаў і што ў сьвеце ведаюць аб беларускай культуры.\nКшыштаф Занусьсі, Польшча, канцэрты, Тадэвуш Стружэцкі, музыка, тэатар, кіно, фота, выставы\nУ Менску пройдзе прэм’ера «Спэктаклю № 7»\nНовы плястычны спэктакль Яўгена Карняга — яго першая праца пасьля заканчэньня рэжысёрскай магістратуры ў Маскве. Гэта цалкам аўтарскі праект-экспэрымэнт, які ня мае драматургічнай асновы, але здольны агаліць самы выток чалавечых і сацыяльных пачуцьцяў. Напрыклад, што такое — страх? 10 і 11 чэрвеня на сцэне Рэспубліканскага тэатру беларускай драматургіі.\nтэатар, культура, Карняг


Занятак для дарослых | Дзецікава - Майстэрня карысных кампетэнцый\nЯ не буду разважаць пра тое, больш сённяшняя моладзь паліць ці меньш, модна зараз паленне ці не модна. Усе роўна аматараў цыгарэт зараз многа і сярод гламурных тусоўшчыкаў, і сярод “адбросаў грамадства”, сярод студэнтаў і працоўных на заводзе, сярод хлапцоў і дзяўчын.\nПамятаю, у школе ў нас паліла недзе палова вучняў. Я не рабіла сярод іх сацыялагічнага даследавання, каб высветліць, хто і чаму паліць, а хто і чаму – не. Але розніцу паміж першымі і другімі заўважыць нескладана. Мне падаецца, што да групы спажыўцоў тытуню далучаюцца “смелыя” – дзеці, якія не хочуць слухацца старэйшых, кідаюць выклік грамадскім нормам і любяць увагу да сваёй персоны.\nГэта лёгка патлумачыць. У дзяцінстве чалавек жыве па інструкцыям старэйшых, таму што свайго досведу не мае. З узростам ён спрабуе рабіць нешта самастойна і парушаць інструкцыі. У выніку ў падлеткавым асяроддзі дарослым лічыцца той, хто дзейнічае наперакор патрабаванням старэйшых.\nЯ сама ў школе спрабавала паліць, і пачуццё, што я раблю нешта недазволенае, вельмі мяне задавальняла. Але, калі гуляць у дрэнную дзяўчынку мне стала нецікава, я гэты занятак кінула. Варта было б чакаць таго ж і ад маіх сябровак. Але чамусьці ва ўніверсітэце я заўважыла, што адсотак дзяўчын з водарам тытуню толькі ўзрос. Мабыць, ім не хапіла смеласці ў дзяцінстве, і свой выклік грамадству яны робяць толькі зараз. А мабыць жаданне пахуліганіць толькі ў мяне знікла з выхадам з падлеткавага перыяду.\nЦікавае назіранне робяць мае сябры, якія пэўны час пражылі ў Еўропе і ЗША. Там няма такога негатыўнага стаўлення да палення з боку грамадства, як у нас. У належных месцах паляць не чырванеючы і жанчыны, і дзяўчыны. Але сярод заходняй моладзі цыгарэты не вельмі папулярныя, у той час калі жанчыны ва ўзросце паляць даволі многа. Моладзь аддае перавагу як раз таму, што забараняецца грамадскай думкай – “траўцы” (альбо марыхуане).\nНу што ж, ”свято место пусто не бывает”. Няўжо ў такім выпадку няма сэнсу змагацца са шкоднай сацыяльнай з’явай, бо на яе месца ўсё роўна прыйдзе іншая?…\nпаліць шкодныя звычкі школа


Абяцалі – зрабілі. Сэрвіс TIX даступны ва ўсім наземным грамадскім транспарце Мінска\nАплаціць праезд смартфонам цяпер можна ва ўсіх аўтобусах, электробусах, тралейбусах і трамваях беларускай сталіцы. Сэрвіс TIX укараніў «Беларусбанк» сумесна з кампаніяй «Сістэмныя тэхналогіі» і прадпрыемствам «Мінсктранс».\nГалоўныя перавагі сучаснай тэхналогіі — надзейнасць аплаты і гарантаванае спісанне сумы пры націсканні за 1 паездку. Аперацыя не адкладваецца і праводзіцца ў рэальным часе.\n«Разам з гарадскімі ўладамі і кампаніяй-распрацоўшчыкам мы дамовіліся, што з новага навучальнага года сэрвіс па бескантактавай аплаце TIX запрацуе ва ўсім наземным грамадскім транспарце Мінска. І гэта было зроблена. Нас радуе той факт, што новы сэрвіс аплаты праезду аказаўся запатрабаваным. Для нас важна было ўлічыць пажаданні карыстальнікаў, што дазволіла нам дапрацаваць і дапоўніць функцыянал сэрвісу», - адзначыў намеснік старшыні праўлення «Беларусбанка» Дзмітрый Грышчанкоў. Такім чынам, сёння сэрвіс даступны ў салонах усіх 2,5 тыс. адзінак рухомага саставу сталіцы.\nНагадаем, такі спосаб аплаты ўкараніла ў маі для пасажыраў сталічных аўтобусаў № 100 і № 1. Пасля абкаткі сістэмы і ўліку пажаданняў карыстальнікаў магчымасць купіць электронны білет з’явілася ў трамваях, а пазней у электробусах. Важна, што карыстальнікі ацанілі навінку за камфорт і надзейнасць. За гэты час жыхары і госці Мінска набылі ўжо каля 50 тысяч білетаў.\nПілотны праект быў запушчаны ў 2018 годзе ў Брэсце. Аб запатрабаванасці навінкі гавораць лічбы. За гэты час у грамадскім транспарце абласнога цэнтра з дапамогай смартфона было набыта больш за 340 000 білетаў.\nПраект аплаты праезду ў грамадскім транспарце рэалізаваны сумесна з кампаніяй АССІСТ - партнёрам банка па аказанні паслуг інтэрнэт-плацяжоў.\nКаб скарыстацца сэрвісам, пасажыру неабходна спампаваць у GooglePlay або AppStore дадатак TIX і прывязаць да яго сваю банкаўскую карту: Visa, MasterCard, БЕЛКАРТ. Сэрвіс прадстаўлены на рускай, беларускай, англійскай і польскай мовах.\nАплаціць білет можна прама на прыпынку, калі патрэбны транспарт яшчэ толькі пад’язджае. У дадатку адлюструюцца нумар маршруту і прапанова здзейсніць аплату. Набыццё электроннага праязнога білета і аплата праезду могуць быць таксама здзейснены ў салоне транспартнага сродку шляхам націскання кнопкі «Аплаціць» у інтэрфейсе дадатку насупраць адпаведнага нумару маршруту.


Паморнік вялікі — Вікіпедыя\nРод: Вялікія паморнікі\nВід: Паморнік вялікі\nIUCN 3.1 Least Concern : / 144173\nПаморнік вялікі (Catharacta skua) — птушка сямейства паморнікавых.\nДаўжыня цела 53-66 см, размах крылаў 125-140 см. Самы вялікі з паморнікаў, увесь цёмна-карычневы, толькі знізу і зверху крылаў (якія закруглены больш, чым у іншых відаў) выразная белая пляма (у маладых меншая). Хвост кароткі і шырокі. Цэнтральныя рулявыя ўтвараюць невялікія выступы ў выглядзе «зубцоў».\nАрэал разарваны. Ахоплівае ўзбярэжжы Ісландыі, Фарэрскiх, Аркадскіх і Шэтландскіх а-воў, паўночнай Шатландыi, Нарвегіі, Шпіцбергена, Кольскага п-ва, в-ва Вайгач, в-ва Мядзведжы, в-ва Ян-Маен, Новай Зямлi.\nНасяляе травяністую вільготную тундру, часта селіцца на вяршыні скалістых узбярэжжаў, паблізу птушыных калоній або камяністыя тэрыторыі з галькай і лававым пяском (на Ісландыі); пасля гнездавання — адлятае на адкрытае мора або марскія ўзбярэжжы, радзей — вялікія кантынентальныя вадаёмы.\nПералётны і качуючы від. Залятае на Паўночнае і Балтыйскае моры, а таксама ў Еўропу (Люксембург, Польшчу, Эстонію, Літву, Латвію, Чэхію, Венгрыю, Аўстрыю, Швейцарыю, на Мальту, у Грэцыю, б. Югаславію, Румынію, Турцыю, Швецыю, Фінляндыю, на Балеарскія і Азорскія а-вы). Месца зімовак: паўднёвая і паўночная часткі Атлантыкі, узбярэжжы Еўропы і Амерыкі.\nГняздо на адкрытым месцы, ямка ў траве, на пагорку або купіне траў, высцілка з кавалкаў траў і іншай расліннасці.\nЯйкі (1, радзей 2, часам 3 — верагодна, ад дзвюх самак), уздутыя (найбольш шырокія ў 1/3 даўжыні) з сярэдне завостраным вузейшым канцом. Афарбоўка зменлівая: светла-аліўкава-шэрыя або карычняватыя з цёмна-карычневымі або карычнева-аліўкавымі плямамі; светла-зялёныя з дробнымі папялістымі і бура-аліўкавымі плямкамі; папяліста-блакітныя без плям і інш.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Паморнік_вялікі&oldid=1815077"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:11, 19 ліпеня 2014.


Вяртаньне фантазіі: віленскі Музэй.\n17 люты 2002, 15:00\nСёлетняй лютаўскай адлігаю ў Вільні зноў загаварылі пра адраджэньне Беларускага Музэю. Быццам сам горад - старавечная сталіца - нагадаў пра сябе Пагоняю з Вострай Брамы, дамкамі Бабіча, дзе друкаваў Скарына і Базылянскімі мурамі, у якіх і месьціўся той славуты Віленскі Беларускі Музэй імя Івана Луцкевіча. Гаворкі пра ягонае аднаўленьне ўзьнікаюць пэрыядычна, тады, калі ў паветры раптам меней робіцца беларускага духу, натхненьня беларушчыны. На нацыянальнае адраджэньне гэта дзейнічае як зімовая дэпрэсія, і тады зьняможаныя ад аднастайнай руціннай будзённасьці розумы зноў пачынаюць тужыць па самай дарагой беларускай фантазіі - па Вільні.\nВільня са сваёй спадчынай і старэйшымі віленчукамі пры ўсёй той савецкай палітыцы на вынішчэньне здолела такі натхніць нацыянальны ўздым апошніх дзесяцігодзьдзяў. Адсюль у Менск і ваколіцы прывозілася невытлумачальнае жаданьне стварыць Беларусь у яе найбольш чыстым выглядзе. Музэй, які ўжо даўно не існаваў, быў, аднак, сымбалем і базаю таго натхненьня. Таму гаворка ідзе ня проста пра аднаўленьне пэўнае экспазыцыі, а пра вяртаньне беларускае філязофіі, нацыянальнага сьветапогляду, таго другога полюсу нацыянальнага самаразуменьня, безь якога ня можа быць Глёбусу Беларусі.\nВіленская спадчына, якую ўвасабляе Музэй, моцна адрозьніваецца ад менскай. Гэта тая беларушчына, што не зазнала ўплываў савецкага часу, тады як менская - уся з тых уплываў і складаецца. Ня дзіва, што такія быццам савецкія пісьменьнікі як Танк або Караткевіч, дападаючы да віленскай спадчыны, раптам станавіліся не савецкімі, а беларускімі пісьменьнікамі ў чыстым выглядзе. Спадчына "Нашае Нівы", якая на пачатку мінулага стагодзьдзя зарадзілася сама сабой у першасным выглядзе, нібы тая крупіца жыцьця ў сусьветным акіяне, і не зазнала дэфармацыяў, хоць ведала і ўзьлёт і заняпад, - вось што такое віленскі Беларускі Музэй. Тады як менская спадчына - ад той самай крупіцы, прывезенай зь Вільні, што адразу ж была аплодненая расейска-савецкім кшталтам, адмаўлялася ад яго, працівілася яму, а ўрэшце аддалася яму. І ўжо сваё - архітэктуру, гісторыю і мову куртаціла на расейскі кшталт. Тым часам віленская традыцыя ўсе гэтыя гады драмала і дрэмле, нібы вясна ў сьнягах. Яна чакае свайго непрысьпешанага аднаўленьня.\nГісторык Сяргей Вітушка некалі і перабраўся ў Вільню з ідэяй адрадзіць тутэйшы Беларускі Музэй. За гэты час шмат зьмянілася канцэпцыяў. І вось - тая, якая выкрышталізавалася і стала паноўнаю сёньня:\n(С.Вітушка: ) "Мая канцэпцыя такая: Вільня - гэта Беларускі Музэй. Калі для літоўцаў гэта цэнтар палітычны, адміністрацыйны, эканамічны, культурны, дык для Беларусі Вільня - гэта Беларускі Музэй. І вельмі добра, калі будзе тут у Вільні такая ўстанова, якая акумулюе гэта ў сабе".\n(С.Дубавец: ) Ці магла б тут спрычыніцца ўлада зь Менску?\n(С.Вітушка: ) "Беларуская дзяржава магла б падтрымаць гэта грашова. Як Польшча падтрымлівае палякаў на Віленшчыне, як Літва падтрымлівае сваіх землякоў у Беларусі. Асабліва Літва падтрымлівае. Існуе закон. Беларуская дзяржава магла б стварыць спрыяльную атмасфэру для навукоўцаў, якія маглі б прыяжджаць сюды, у Вільню, і дапамагаць ствараць гэты Музэй. Але ў прынцыпе, калі яна ня будзе дапамагаць, яго можна і трэба ствараць без падтрымкі беларускай дзяржавы, прыватнымі намаганьнямі".\n(С.Дубавец: ) Калі ўсё ўявіць сабе такім, як ты сказаў, дык ці патрэбны ўвогуле музэй? Ці не дастаткова выдаць талковы даведнік пра музэй-Вільню, зрабіць віртуальнага правадніка ў інтэрнэце?\n(С.Вітушка: ) "Ты ведаеш, гэта сёньня спакушальна: інтэрнэт дае магчымасьць будаваць нейкія віртуальныя экспазыцыі і паліграфічная тэхніка сёньня такая, што можна надрукаваць самы шыкоўны альбом. Але я думаю, што музэі існавалі і будуць існаваць, бо ў рэчаў ёсьць свая нейкая магія. Хоць у кожным музэі ёсьць таблічка "Рукамі не чапаць", але хочацца менавіта пачапаць гэту рэч. Я ня ведаю, чаму так. Калі гэтыя рэчы нас атачаюць, мы пераносім частачку душы на гэтыя рэчы і потым, ужо разглядаючы гэтыя рэчы, мы гэтую частачку душы неяк рэканструюем. Таму патрэбныя кнігі, гэтыя даведнікі, альбомы, патрэбная экспазыцыя ў інтэрнэце, але яна не заменіць хоць сабе невялічкай, але экспазыцыі з арыгінальных рэчаў".\n(С.Дубавец: ) Апошнім дырэктарам віленскага Беларускага Музэю быў літоўскі мастак Уладас Дрэма. Але тое здарылася ўжо пасьля апошняй вайны. Самы ж росквіт Музэю прыпаў на перадваеннае дваццацігодзьдзе.\nГэта быў дзіўны час, калі ў Вільні пад польскай уладаю гаравалі і беларусы, і літоўцы. Тым ня менш, у горадзе працавалі дзясяткі беларускіх установаў, выходзіла прэса. У Музэй ішлі беларускія навукоўцы, студэнты і навучэнцы Беларускай гімназіі. Тут бывалі і іх літоўскія раўналеткі, тыя, хто пасьля пяройме скарбы беларускае спадчыны ў свае рукі. І тут істотна зразумець мэханізмы гісторыі, як адбывалася тая перадача Музэю, што ўрэшце на самым высокім нацыянальна-культурным узроўні сымбалізавала перадачу самое Вільні. Зазірнем туды, у тыя часы - канец трыццатых гадоў. Найлепшым чынам іх апісаў у сваіх дзёньніках Максім Танк, які, дарэчы, быў сталым наведнікам Музэю і чытачом музэйнае бібліятэкі.\nА яшчэ Танк быў заўзятым камуністам і праціўнікам польскага прыгнёту. Усе тыя дваццаць гадоў Вільня разам з усёй Заходняй Беларусяй жыла пад польскаю акупацыяй. Буржуазная Літва скукожылася вакол Коўна, а савецкая БССР - у Менску. Польская мяжа праходзіла зусім недалёка ад беларускае сталіцы. Вось на глебе лявацкіх поглядаў і нянавісьці да польскіх акупантаў літоўскія і беларускія паэты сыйшліся ў Вільні. Яны пісалі адзін пра аднаго, перакладалі адзін аднаго, мелі супольныя выдавецкія праекты.\nГісторык Тацяна Поклад сустрэлася з дачкой Уладаса Дрэмы, віленскай рэстаўратаркай Гражынай Дрэмайтэ:\n(Г.Дрэмайтэ: ) "Уладас Дрэма ў міжваенным часе, пад польскай акупацыяй, разам зь сябрамі змагаўся за літоўскасьць, супраць палянізацыі і усяго тагачаснага польскага ладу. Бацька зь сябрамі належаў да левай плыні, прагрэсіўнай на той час. Гэта былі часы ягонае маладосьці: ён нарадзіўся у 1910-м, а гэта былі гады 35-37-мы. Яны ўтварылі групу аднадумцаў – там былі літоўцы, беларусы, колькі палякаў. Самы блізкі сябра Дрэмы, галоўны ягоны паплечнік – Максім Танк. Былі яшчэ мастакі, паэты, пісьменьнікі – Альбінас Жукаўскас, Ёзас Кекштас, Ёнас Каросас, Она Міцуте, Ян Шутовіч – ён быў музэйшчык. Сярод іх бацька быў адзіны літоўскі мастак. Друк тады быў вельмі абмежаваны, палякі мала што дазвалялі выдаваць – дык яны рабілі хітра – выдавалі "аднаразовыя" часопісы, якія з кожным наступным нумарам зьмянялі назву. Там была і паэзія, і літарутара, і праблематыка. Дрэма рабіў для іх вокладкі, і таксама пісаў свае артыкулы, і заўсёды дадаваў свае ілюстрацыі – адну, другую. Вось адзін такі нумар я вам прынесла – "Пьювіс".\n(С.Дубавец: ) "Пьювіс" па-беларуску - "Серп". Даволі падрабязна пра гэты альманах кажа ў сваім дзёньніку Максім Танк. Запіс 28 чэрвеня 1938 году:\n"Ад Ё.Каросаса атрымаў часопіс "Пювіс". Увесь нумар прысьвечаны заходняй беларускай літаратуры. У перакладах В.Жвайгждраса, І.Кекштаса і А.Жукаўскаса надрукавана вялікая падборка вершаў, артыкул В.Русакайтэ аб маёй творчасьці і нарыс У.Дрэмы пра беларускае мастацтва, некалькі рэцэнзіяў І.Кекштаса і Ё.Каросаса. На апошніх старонках - хроніка і нэкралёг пра А.Асецкага. Агулам, нумар "Пювіса" - харошы братэрскі падарунак ад нашых літоўскіх сяброў і яшчэ адна прабоіна ў сьвет - прабоіна ў сьценах нашай адзіночкі".\n(С.Дубавец: ) Апісаньне М.Танка сьведчыць пра тое, што натаваў ён гэта або з надта даўняе памяці, або з поўнага неразуменьня літоўскіе мовы або зь нечага пераказу. У "Пьювісе" няма артыкула аб ягонай творчасьці. Уладэ Русакайтэ падае пераклад імпрэсіі "Шляхамі і вёскамі" самога Танка. Няма тут і "некалькіх рэцэнзіяў" Кекштаса і Каросаса, а ёсьць толькі адзін водгук - на кнігу Оны Міцутэ, якая, дарэчы, пераклала большасьць беларускіх вершаў у "Пьювісе", але Танк яе сярод перакладчыкаў не называе. І тут няма ніякіх падводных камянёў. Прычына, паўтару, - няведаньне або задаўненая памяць. Бо саму Міцутэ і яе кніжку ён добра ведаў і згадваў у дзёньніку неаднаразова. Падводныя камяні ёсьць у іншым. Нумар адкрываецца артыкулам Вітаўта Тумаша - у будучыні буйнога эміграцыйнага навукоўца, якога Танк у савецкай публікацыі дзёньніка папросту ня мог згадаць. А гэта даволі грунтоўны агляд беларускай літаратуры ў тагачаснай Польшчы. З падобных прычынаў ня згадвае Танк і верш Натальлі Арсеньневай, які пераклала Она Міцутэ.\nГэтыя нібыта дробныя недакладнасьці зноў нагадваюць пра патрэбу сур'ёзнага дасьледаваньня Танкавых дзёньнікаў - найбольш ёмістых першакрыніц міжваеннага віленскага жыцьця, але разам з тым шмат у чым памылковых. Аднак вернемся яшчэ да тога "Пьювіса". Тацяна Поклад:\n(Т.Поклад: ) "Літоўскае ў выданьні - толькі мова. Літоўцы ў Віленскім краі складалі на той час 2 %. Таму ў ролі тутэйшых літоўскіх пісьменьнікаў выступалі беларусы, або гуды. Ніякія не "балтарусы", - падкрэсьлівае дачка Дрэмы. Гуды - і ёсьць наша літоўская назва. "Балтарусы" - савецкая калька, да таго ж няўдалая, літаральна - белыя расейцы. У цяперашняй Літве ўжываюцца абодва варыянты - гуды і Гудзія, балтарусы і Балтарусія".\n(С.Дубавец: ) Максім Танк не аднойчы згадвае Ўладаса Дрэму ў сваіх дзёньніках. Вось запіс 23 студзеня 1938 году:\n"Заўтра зьбіраюся наведаць Дрэму, паглядзець яго новыя гравюры. Яго работы - пранізаныя глыбокай любоўю да людзей працы, да сваёй зямлі - выдзяляюцца з усяго таго, што мне даводзілася бачыць на розных выстаўках ня толькі ў Вільні. Мастацтва яго вырасла на літоўска-беларускім паграніччы, і сам ён зьяўляецца жывым зьвяном нашай дружбы. Ён ня толькі лепшы знаўца літоўскага народнага мастацтва, але - і нашага, беларускага, аб чым гавораць яго шматлікія артыкулы ў розных часопісах".\n(С.Дубавец: ) А вось яшчэ адзін запіс, 3 сакавіка 1937 году, які характарызуе дачыненьні тагачаснай віленскай інтэлігенцыі. Тут згадваецца Рафал Яхімовіч. Менавіта ягонае працы бюст Івана Луцкевіча адкрываў музэйную экспазыцыю ў Базылянскіх мурах. Максім Танк піша:\n"Сустрэўся зь літоўскім мастаком-скульптарам Рафалам Яхімовічам. Калісьці Пётр Сергіевіч мяне зацягнуў у яго майстэрню. Мне тады вельмі спадабаліся многія яго работы. Дужа таленавіты чалавек! Не выпадкова на конкурсе пабудовы помніка Ю.Пілсудзкаму яго работа была адзначана як адна зь лепшых. Праўда, я ня ўцерпеў і сказаў яму, што мяне зьдзівіў яго ўдзел у гэтым спаборніцтве, у якім нават перамогу цяжка назваць перамогай. Я знаю, што ні Дрэма, ні наш Сергіевіч не ўзяліся б за ўвекавечаньне памяці чалавека, сьлед чыйго бізуна астаўся на плячах народа. Ён пачаў быў тады гаварыць, што падзяляе думкі, але цяжкае матэрыяльнае становішча і яшчэ некалькі падобных "але"..."\n(С.Дубавец: ) Яхімовіч ня быў камуністам. Што да левых інтэлігентаў, дык у іх асяродку беларуска-літоўскае сяброўства выглядае настолькі моцным, што Гражына Дрэмайтэ дагэтуль гаворыць пра яго з захапленьнем:\n(Г.Дрэмайтэ: ) "Гэта былі вельмі блізкія дзяржавы, нацыі, якія на той час яднаў агульны супраціў і агульныя памкненьні. Дрэма вельмі любіў паэзію, ён перакладаў вершы свайго сябра, Максіма Танка, на літоўскую. Вось у гэтым нумары ёсьць адзін верш, я ведаю яго на памяць зь дзяцінства, яго вельмі любіла мая маці. Увогуле, яны усе былі вельмі-вельмі злучаныя псыхалягічна, маральна, духоўна, гэта былі насамрэч аднадумцы, паплечнікі... Цяпер такіх дачыненьняў няма".\n(Т.Поклад: ) "Свае паэтычныя пераклады М.Танка на літоўскую Дрэма падпісваў псэўдонімам Жвайгждрас (па-беларуску Зорнік). Гэтак пасьля ён назваў свайго сына, які нарадзіўся у 1943-м, і цяпер ёсьць у Літве такі архітэктар Жвайгждрас Дрэма".\n(Г.Дрэмайтэ: ) "Максім Танк ня раз бываў у Вільні і ў савецкія ўжо часы, з дэлегацыямі ад братняга народу... Прыгадваю, ён быў ужо сталага веку, - ня памятаю, у якім годзе... Ён быў у нас дома, мая маці прыгадвала часы маладосьці. Маці - у дзявоцтве Ядвіга Сісайтэ - была хатняй гаспадыняй, але яна шмат ім усім дапамагала, асабліва ў розных кансьпірацыйных справах, хавала, што трэба было схаваць, і яе вельмі любілі. Дык вось, у іх было што прыгадаць... І Максім Танк у яе папрасіў: "Ядвіга, ці можаш ты згатаваць літоўскіх калдуноў?" Памятаю, што маці тых калдуноў яму зварыла. І ён распавёў, што напісаў паэму пра маміны калдуны "Ядвігіны калдуны". Я гэтую паэму не чытала, ня бачыла, але гэтая гісторыя захавалася у нас у сям'і, што Танк быў надзвычай зачараваны мамінымі калдунамі".\n(Т.Поклад: ) "Ні паэмы, ні верша з падобнай назвай у Максіма Танка няма. Магчыма, у цеплыні сяброўскага дому, за ўспамінамі пра маладосьць Танк расчуліўся і паабяцаў уславіць Ядвігіны калдуны, але пасьля не знайшоў на тое ні часу, ні натхненьня. Мая суразмоўца колькі разоў зазначыла, што ў савецкія часы Танк, як прыяжджаў, – быў ужо такі... зьнявераны, без настрою. Зрэшты, усе яны (сябры Дрэмы з тых міжваеных часоў) пачуваліся гэтаксама".\n(Г.Дрэмайтэ: ) "Яшчэ ад таго сяброўства ў міжваенным часе застолося шмат эскізаў і ілюстрацыяў бацькі да беларускіх выданьняў. Вось адно з такіх выданьняў – Лявон Случанін, "Рагнеда", Менск, 1944 – Дрэма рабіў вокладку, ілюстрацыі. Іх было шмат. Памятаю эскізы вокладкі да зборніку беларускае паэзіі "Восень". Пасьля сьмерці бацькі я аддала усе ягоныя малюнкі у Нацыянальны Мастацкі Архіў, тамсама і ўсе эскізы да беларускіх твораў".\n(Т.Поклад: ) "З даваеннае Вільні ва Ўладаса Дрэмы засталося і веданьне беларускай мовы, якой ён вольна карыстаўся. Ягоная дачка Гражына прыгадвае такі выпадак з бацькавага жыцьця".\n(Г.Дрэмайтэ: ) "За савецкім часам у Менску была нейкая канфэрэнцыя па мастацтву, па архітэктуры – дакладна не прыгадаю, у якім годзе. Бацька чытаў паведамленьне ад Літвы. Удзельнічаў увесь Саюз, усе рэспублікі. Ну, і ўсе чыталі паведамленьні па-расейску. І ўсе навукоўцы зь Менску – таксама толькі па-расейску. А калі выйшаў Дрэма на трыбуну, ён пачаў гаварыць па-беларуску. І ўвесь свой даклад прачытаў на прыгожай беларускай мове. Усе тады заахалі – які сорам, самі беларусы на свёй мове не выступалі, а Дрэма, ад Літвы, гэтак добра размаўляў па-беларуску".\n(Т.Поклад: ) "Веданьне беларускай мовы для літоўца Дрэмы было натуральным. Можна меркаваць, што гэтай мовай ён карыстаўся і дома. Жонка ягоная паходзіла зь сям'і Сысоў з-пад Вільні. Дзяўчынаю Ядвіга разам зь сястрою служыла у Лендварове, у графа Тышкевіча, толькі там яны і навучыліся гаварыць па-польску, - распавяла мне дачка Дрэмы. Спадарыня Гражына згадвае, што маці, ужо ў замустве, па-літоўску не гаварыла".\n(С.Дубавец: ) Уся згаданая тут літоўская групоўка ў тыя часы мела крыху іншы выгляд. Сябра Танка Ёнас Каросас быў вядомы як Ян Карась, Она Міцутэ была жонкай беларускага музэйніка Яна Шутовіча. Яны лучыліся зь беларусамі і зьнешне, відаць, нічым не адрозьніваліся міжсобку. Яднала іх таксама і левая арыентацыя. Аднак будучыні ў іх агульнай быць не магло. Прынамсі доўгае будучыні. Ва ўмовах палянізацыі і беднаватага польскага ладу віленскія літоўцы былі сацыялістычнай зоркай для сваёй замежнай Літвы - капіталістычнай, ковенскай. Такой самай зоркай, якой для віленскіх беларусаў быў савецкі Менск. Аб'екты для крытыкі, сацыяльныя ворагі - беларускія буржуі з ксяндзамі і нацыяналістамі - былі для Танка з таварышамі тут, у Вільні. Менск жа выглядаў прыстанкам чыстай ідэі, чыстага камунізму. Сацыяльныя ворагі для Дрэмы і ягоных сяброў - літоўскія буржуі з ксяндзамі і нацыяналістамі - былі ці маглі быць толькі ў ковенскай Літве, за межамі Віленскага краю. Іншымі словамі, лявацкая суполка віленскіх літоўцаў выконвала для сваёй краіны і нацыі тую самую функцыю, што Менск для лявацкай суполкі віленскіх беларусаў. Мэтрапольная беларуская ўлада магла прыйсьці ў Вільню толькі ў выглядзе ўлады савецкай, што яна і зрабіла на пару месяцаў у 39-м. Літоўская ж улада магла прыйсьці сюды толькі капіталістычнай. У выніку беларуская ўлада зьнішчыла тут усё ўласна беларускае, а літоўская ўсё ўласна літоўскае ўвабрала ў сябе. Максім Танк стаў найбуйнейшым савецкім паэтам, а Ўладас Дрэма - найбуйнейшым літоўскім дасьледнікам Вільні.\nВернемся да тэмы Беларускага Музэю. 1939 год. У Вільню прыходзяць саветы. Усё гэта называецца вызваленчым паходам чырвонай арміі. Арыштоўваюць дырэктара музэя Антона Луцкевіча, які нязьменна працаваў тут доўгія гады. Неўзабаве Луцкевіч загіне ў ГУЛАГу. А на дырэктаравым крэсьле пачнуць зьмяняцца іншыя людзі.\nДачка апошняга дырэктара літоўскага мастака Ўладаса Дрэмы Гражына памятае тыя часы. Вось што яна сказала гісторыку Тацяне Поклад:\n(Г.Дрэмайтэ: ) "Калі Беларускі музэй імя Івана Луцкевіча быў зачынены, бацьку прызначылі часовым дырэктарам. Музэй тады знаходзіўся на Замкавай, недалёка ад унівэрсытэту. Я тады была яшчэ школьніцай, пра музэй гэты памятаю няшмат. Было два пакоі ўсяго. Паколькі гэта было вайною, бацька ратаваў экспанаты ад бомбаў, калі немцы ці расейцы бамбілі Вільню. Памятаю, ён пераносіў рэчы дадому, хаваў у сутарэньнях. Я дапамагала яму пераносіць гэтыя экспанаты, абразы, гравюры, фотаздымкі. Дрэма інвэнтарызаваў рэчы, да ўсіх, памятаю, наклейваў нумары, усё стараўся сумленна захаваць. Ён быў дырэктарам нядоўга. Пасьля частка экспанатаў трапіла ў Нацыянальны музэй Літвы, ён яшчэ адзін год там быў дырэктарам. Пасьля гэтая маёмасьць перайшла ў Этнаграфічны музэй...\nЯ ўжо пыталася ў беларусаў, у прадстаўніка беларускага пасольства ў справах культуры: "Чаму вы нічога ня робіце дзеля экспазыцыі Беларускага музэя?" Гэты прадстаўнік пасольства мне адказаў так ветліва: "Ой, это было бы хорошо..." На тым усё і скончылася. Быццам людзі самі ня хочуць.\nПару разоў наконт Музэя да мяне прыходзіў Лявон Луцкевіч – я казала яму пра тое, што зрабіць экспазыцыю Беларускага музэя можна – толькі гэта вымагае шмат працы... Самога музэя ўжо не засталося. Калекцыя падзеленая – ня ведаю, хто гэта зрабіў, ну, улады, пэўна. Я ведаю, што вельмі шмат экспанатаў у Музэі Мастацтва, я – сама рэстаўратар, і добра памятаю, колькі мы рэстаўравалі графікі, - а на звароце быў цэтлік Музэя Луцкевіча. Усё гэта па інвэнтарах можна знайсьці. І вельмі шмат ёсьць у Мастацкім музэі ў Будрыса ў палацы Хадкевічаў. І многа ёсьць у Этнаграфічным музэі, у Кульнітэ".\n(Т.Поклад: ) "Варта дадаць, што частка экспанатаў – рукапісаў і старадрукаў – захоўваецца у Літоўскай Нацыянальнай бібліятэцы імя М.Мажвідаса, у Адзеле рукапісаў і рэдкіх выданьняў. Скарынаўскія Бібліі са штампамі і інвэнтарнымі нумарамі Музэя Луцкевіча перададзеныя ў фонды бібліятэкі Літоўскай Акадэміі Навук. А ўвогуле поўнае высьвятленьне таго, у якіх установах апынуліся экспанаты Беларускага Музэя, патрабуе сур'ёзнага пошуку. Гражына Дрэмайтэ лічыць, што самае галоўнае – каб беларускія экспанаты не былі вывезеныя зь Вільні".\n(Г.Дрэмайтэ: ) "Насьмелюся сказаць, што дзякуючы Дрэму экспазыцыя Беларускага Музея не была раздробленая канчаткова, ён захаваў экспанаты ад вывазу – у тыя ж часы ўсяляк было, колькі тады немцы, палякі вывозілі, - цяпер ня вернеш. А гэта ж належыць гісторыі Вільні, і мусіла б заставацца ў Літве. Шмат згублена, бо Літва на такім перакрыжываньні нацыянальных культураў... І жыды свайго шмат вывозілі, і за савецкім часам нямала страчвалася. Усё ж, дзякуючы Дрэму, захаваліся беларускія экспанаты, інвэнтарныя сьпісы. Магу сказаць наконт аднаўленьня Беларускага Музэя, што зараз гэта магчыма. Патрэбны прафэсіяналізм, а галоўнае – жаданьне".\n(С.Дубавец: ) Дачка апошняга дырэктара віленскага Беларускага Музэю Ўладаса Дрэмы Гражына мае на аднаўленьне гэтай установы аптымістычны погляд. Усё залежыць ад тых, хто за такую справу возьмецца.\nДагэтуль існавала шмат розных поглядаў на віленскую спадчыну. Нехта патрабаваў перавезьці ўсё ў Менск. Але нават калі б была згода на тое цяперашніх літоўскіх уладаў, гэта немагчыма. Бо не перавязеш дзясяткі будынкаў і сам віленскі ляндшафт, у якім зарадзілася тая крупіца першароднае беларушчыны.\nУ Вільні, пакуль жывы быў Лявон Луцкевіч, пераважала думка пра тое, што адноўлены музэй мусіць быць дзяржаўным. Сёньня галоўны выказьнік ідэі аднаўленьня гісторык Сяргей Вітушка мае іншую думку.\n(С.Вітушка: ) "Павінна існаваць беларуская грамадзкая арганізацыя і гэта павінна належаць ёй. На жаль, мы маем два прыкрыя факты, калі дзяржаўныя беларускія музэі спынілі сваё існаваньне. Гэта сьветлай памяці Музэй імя Луцкевіча, віленскі. Напрыканцы свайго існаваньня ён стаў дзяржаўным літоўскім музэем і сталася магчымым ягонае расфармаваньне. А другі выпадак у Польшчы, у Гайнаўцы таксама быў дзяржаўны беларускі музэйчык, які таксама - польскія ўлады палічылі патрэбным расфармаваць, і экспанаты перакінулі ў іншыя музэі. Я думаю, што юрыдычныя ўласнасьць беларускага грамадзтва над гэтымі рэчамі засьцеражэ ад такіх прыкрых здарэньняў. І галоўнае. Тыя людзі, якія пачнуць ствараць Беларускі Музэй тут, у Вільні, павінны мець давер і літоўскіх уладаў, і людзей, якія зьбераглі ў сваіх прыватных архівах рэчы і гатовыя перадаць гэта Музэю. Значыць, гэта павінна быць абсалютна празрыстая, адкрытая структура, усе фінансавыя патокі павінны быць выстаўленыя напаказ, навуковыя канцэпцыі павінны быць абмеркаваныя шырока і зацьверджаныя нейкім кансэнсусам. Я ведаю, гэтага будзе вельмі складана дабіцца".\nБудзе вельмі складана дабіцца - кажа Сяргей Вітушка. Складанасьці залежаць ад згоды ініцыятараў паміж сабою, ад іх здольнасьці паразумецца з уладамі, а яшчэ - ад таго, ці сапраўды прыйшоў час брацца за такую справу. Сёньня ў нас ёсьць дастаткова прыкладаў таго, як нешта ў беларускай традыцыі адраджалі, ды так і не адрадзілі, адно сапсавалі, бо распальвалі агмень беларушчыны або ня з тымі мэтамі, або ня ў час. Віленскі Беларускі Музэй здольны даваць энэргію для ўсёй Беларусі. І сёньня ініцыятары ўжо разумеюць, з чым яны маюць справу. Вільня - як Музэй, Музэй - як беларуская філязофія і як крыніца натхненьня ў беларушчыне, як вяртаньне першароднай беларускай фантазіі, чаго так часта бракуе сёньня ў нашым кульутрніцкім і грамадзкім жыцьці.


26 люты 2008, 13:11\nНа гэтыя ды іншыя пытаньні Віталя Цыганкова адказвае палітык Аляксандар Дабравольскі.\nЛукашэнка проста неадэкватна ўспрымае рэчаіснасьць. Ягоныя дзеяньні цалкам пярэчаць здароваму сэнсу\nВарта адзначыць, што размова запісвалася 25 лютага ўвечары, але, відавочна, што высновы і ацэнкі, зробленыя Аляксандрам Дабравольскім, актуальныя і цяпер, калі Казулін выпушчаны на 3 дні для разьвітаньня з жонкай.\nЦыганкоў: “Чаму Лукашэнка баіцца выпусьціць Казуліна? Ня будзем нават казаць пра маральны аспэкт справы.. Няўжо ён як палітык ня бачаць тыя нэгатыўныя наступствы, якія могуць здарыцца з-за гэтага?”\nДабравольскі: “Я думаю, што Лукашэнка проста неадэкватна ўспрымае рэчаіснасьць. Ягоныя дзеяньні цалкам пярэчаць здароваму сэнсу. Можа быць, нашаму народу, каб ён прачнуўся, і трэба такая сытуацыя -- як у аповесьці Васіля Быкава “Сотнікаў” – ці з Богам, ці з д’яблам.\nЛукашэнка вельмі помсьлівы чалавек – я яго асабіста ведаю. Тое, што ён цяпер робіць, ніяк не спрыяе ягонаму аўтарытэту, -- і гэта будзе вялікая пляма на ягоным сумленьні, калі яно ў яго ёсьць”.\nЦыганкоў: “Лукашэнка проста ня можа пераступіць праз сабе, праз свае асабістае нэгатыўнае стаўленьне да Казуліна? Ці ёсьць іншыя прычыны? Можа, ён лічыць, што Казулін уцячэ? Альбо што пачнецца грамадзкі ўздым?”\nДабравольскі: “Ён баіцца ўсяго. Гэта чалавек, які больш за ўсіх у краіне баіцца. Але я думаю, ён ня можа пераступіць праз свае асабістыя адносіны да Казуліна ў першую чаргу”.\nБеларуская прапаганда ніколі маральнасьцю не вызначалася.\nЦыганкоў: “Які выхад для ўлады цяпер? Я думаю, Лукашэнка ўпусьціў момант, калі можна было выпусьціць Казуліна без стратаў для сабе. Але і зараз ня позна. Як можа разьвівацца сытуацыя?”\nДабравольскі: “Я думаю, што Лукашэнка вымушаны будзе выпусьціць Казуліна – так ці інакш. Але чым далей ён будзе цягнуць, тым большыя страты для яго будуць. Бо растлумачыць людзям, чаму ты такі помсьлівы, чаму ты ня хочаш адпусьціць чалавека на разьвітаньне з жонкай, хаця толькі што казаў, што хочаш яго адпусьціць паехаць з ёй на лячэньне – немагчыма гэта растлумачыць”.\nЦыганкоў: “Дасюль дзяржаўная прапаганда маўчыць. Ці будзе яна падключаная, ці хопіць розуму і сумленьня стрымацца?”\nДабравольскі: “Беларуская прапаганда ніколі маральнасьцю не вызначалася. Але напэўна, ёсьць на тэлевізіі і ў газэтах адэкватныя людзі, якія павінны разумець, што ёсьць агульначалавечыя прынцыпы і хрысьціянскія каштоўнасьці, і ісьці супраць іх яны не захочуць. Хаця – усяго можна чакаць”.


Гісторыя беларускага самвыдату: «Супольнасьць» і «Весткі Адраджэньня» | mediakritika.by\nГісторыя беларускага самвыдату: «Супольнасьць» і «Весткі Адраджэньня»\n06.03.2015 Гісторыя беларускага самвыдату\nСёння, у нашым першым аглядзе, два выданні – «Супольнасьць» (1989 год) ды «Весткі Адраджэньня» (1990 год).\nГэтыя два выданні, па сутнасці, маюць адзінае паходжанне – іх выдавала Канфедэрацыя беларускіх суполак (КБС, Канфедэрацыя беларускіх моладзевых суполак), незалежнае грамадска-палітычнае згуртаванне моладзі Беларусі ў 1989-1990.\nАбодва выданні, якія патрапілі ў мой збор самвыдату, зроблены вельмі проста, навата прымітыўна, на кепскай паперы і маюць фармат А4. Наклады іх невядомыя. Да таго ж, яны захаваліся горш за ўсе іншыя выданні ў маёй калекцыі – напрыклад, «Весткі Адраджэньня» у прамым сэнсе развальваюцца ў руках.\nЯк нам даводзіць беларуская электронная энцыклапедыя Slounik.org, Канфедэрацыя беларускіх суполак падчас Перабудовы аб’ядноўвала моладзевыя клубы, таварыствы, суполкі, якія ставілі мэтай нацыянальна-культурнае, дэмакратычнае адраджэньне і сувэрэнітэт Беларусі. Як канфедэратыўнае згуртаваньне КБС была абвешчана 14-15.01.1989 году на Другім Вальным Сойме Беларускіх Суполак у Вільні.\nПерадгісторыя гэтай падзеі такая: нелегальная група «Незалежнасьць» пасля спынення ў 1984 дзейнасці Беларускай Спеўна-Драматычнай Майстроўні пастанавіла надалей развіваць рух у легальных культурніцкіх формах, маючы на мэце яго палітызацыю. У лютым 1985-га група правяла (ва ўрочышчы Смольня Стаўбцоўскага р-ну) нараду моладзі з Менску, Гомеля, Берасця і Наваполацку, дзе вырашылі спрыяць стварэнню моладзевых арганізацыяў грамадзка-культурнага кірунку з перспектывай перарастання іх у агульнанацыянальны рух.\nУ наступныя гады пачалі дзейнасць моладзевыя аб'яднанні «Талака», «Тутэйшыя», «Сьвітанак», «Агмень», «Нашчадкі», рок-клюб «Няміга» (Менск), «Талака» (Гомель), «Паходня» (Горадня), «Крыніцы», «Сакавік» і рок-клюб (Наваполацак), «Узгор'е» (Віцебск), «Край» (Берасьце), «Повязь» (Ворша), «Рунь» (Ліда), «Сябрына» (Вільня), «Маладзік» (Полацак) ды іншыя.\nГалоўныя іх кірункі ў 1985-1989 гадах – асветніцкая дзейнасць, адраджэнне народных святаў, археалагічна-рэстаўрацыйная праца і ахова помнікаў гісторыі і архітэктуры, змаганне за стварэнне беларускіх класаў і школаў, за абвешчанне беларускай мовы дзяржаўнай, правядзенне рок-фэстаў.\nУ ліку іх найбуйнейшых акцыяў былі масавыя палітызаваныя святкаванні Купалля; беларуска-латыскае экалагічна-патрыятычнае воднае ралі пратэсту супраць будаўніцтва Даўгаўпілскай ГЭС «Дзьвіна-Daugava-87» (29.04-03.05.1987); экалагічная экспэдыцыя «Прыпяць-88» (травень 1988); ушанаванне ахвяраў палітычных рэпрэсіяў (01.11.1987); мітынгі ў Менску ў абарону гістарычнай забудовы Верхняга гораду (20.03.1988); у Курапатах (19.06.1988), каля Ўсходніх могілак у Менску (30.10.1988); публічнае ўзняцце пытання пра вяртаньне гістарычнай сімволікі (жнівень 1988); удзел у стварэнні «Камітэту-58», таварыства «Мартыралёг Беларусі», Аргкамітэту БНФ «Адраджэньне».\nПершы Вальны Сойм Беларускіх Суполак 26-27 снежня1987 году у вёсцы Палачанка Валожынскага раёну вызначыў курс на нацыянальна-культурнае і дэмакратычнае адраджэнне Беларусі, выказаўся за дзяржаўнасць беларускае мовы.\nУ працэсе падрыхтоўкі да Другога Вальнага Сойму Беларускіх Суполак 20-21 жніўня 1988 года ў Менску адбылася нарада. Умовы правядзення Сойму, прапанаваныя Менскім гарвыканкамам, вымусілі правесці Сойм у Вільні. Другі Вальны Сойм прыняў назоў КБС і ўтварыў Каардынацыйную раду. Канфэдэрацыя звярнулася да Аргкамітэту БНФ з просьбай лічыць яе аддзелам БНФ і ўлічыць платформу КБС, распрацоўваючы праграму БНФ.\n“Калі мы прасочым гісторыю Беларусі ў ХХ стагоддзі, то мы заўважым: якія б не былі абставіны, заўсёды ўзнікалі нейкія групоўкі, гурткі, якія займаліся культурніцкай ды краязнаўчай дзейнасцю. Яны ядналі вакол сабе людзей неабыякавых, якія хацелі быць беларусамі і памяталі, што мы – адметны народ, – гаворыць намесніца старшыні Таварыства беларускай мовы Алёна Анісім. – Калі ўжо мы вучыліся – здавалася б, савецкая тэрыторыя была цалкам зачышчана ў сэнсе нефармальнасці. Але ж былі такія студэнты, якія падымаліся, якія пісалі лісты за тое, каб навучанне вялося па-беларуску. І ў нетрах Акадэміі Навук існавалі нефармальныя арганізацыі, людзі гуртаваліся, зноў жа, на глебе незалежнасці Беларусі. ... Калі людзі пачынаюць нешта пісаць, казаць, гэта трэба неяк выдаваць, гэта не можа ляжаць пад спудам доўгі час. І, зразумела, калі няма выхаду на афіцыйную прэсу, тады ўзнікае прэса самвыдатаўская”.\nУ 1989-1990 КБС правяла шэраг агульнабеларускіх культурных, грамадзкіх і палітычных акцыяў: Каляды, Купаллі, Дзяды (у Менску, Магілеве і інш.). Суполкі КБС працавалі на раскопах і музэйных талоках, у верасні 1989 адзначылі пад Воршай 475-я ўгодкі аршанскай бітвы 1514 году, удзельнічалі ў Рэспубліканскім Студэнцкім Форуме 21-23.11.1989, у асноўных акцыях БНФ, правялі экалагічныя рэйды «Беларусь - Дзявочая Гара - Ракаў» (травень 1989) і «Беларусь – бязьядзерная зона» (на ракетных базах Лідчыны, красавік-травень 1990), наладзілі Купалле ў Вязынцы з удзелам беларускае моладзі з розных краінаў свету (24-25.06.1990). З 1989 КБС выдавала ўласную пэрыёдыку (бюлетэні): «Супольнасьць», «Весткі Адраджэньня», «Студэнцкая думка» (як выданьне КБС выйшлі №№ 5, 6 за 1989).\nТакім чынам, у маім уласным архіве захаваліся па адным асобніку гэтых выданняў.\n«Супольнасьць», бюлетэнь Каардьнацыйнае рады Канфэдэрацыі Беларускіх Суполак. Рэдакцыйны склад: А. Сёмуха, К. Мацкевіч, В. Андрэеў, Г. Лойка і іншыя. У 1989 выйшла пяць нумароў. Друкаваліся праграмныя дакументы Канфэдэрацыі, матэрыялы палітычнай ды гістарычнай накіраванасьці.\nКаб прагледзець увесь нумар, націсніце на карцінку\n«Весткі Адраджэньня», бюлетэнь Канфэдэрацыі Беларускіх Суполак. Выданне паўстапа з ініцыятывы Вінцука Вячоркі і ажыццяўлялася Бібліяграфічна-інфармацыйнай службай Канфэдэрацыі Беларускіх Суполак у складзе Ю. Лаўрыка, Л. Сьвянцецкай і І. Коваль. Інфармацыйна-бібліяграфічнае выданьне. У 1990 выйшла два нумары.\nУ 1990 КБС як каардынацыйны орган інтэгравалася ў БНФ «Адраджэньне». Частка суполак спыніла актыўнасць («Сьвітанак», «Тутэйшыя», «Маладзік»), іншыя абнавілі склад і працягвалі дзейнасць («Паходня», менская і гомельская «Талака», «Выбранецкія шыхты» і інш.). Актывісты КБС утварылі ў 1990 Задзіночаньне Беларускіх Студэнтаў.\nЧасы змяняліся, і ўжо пакрысе надыходзіў час новага, іншага самвыдату, больш моцных выданняў з мацнейшай паліграфічнай базай. «Супольнасьць» і «Весткі Адраджэньня» больш не выдаваліся – рэй вялі ўжо новыя газеты новага часу.


20 верасень 2019, 09:03\nПраект таксама прадугледжвае бясплатныя візы для дзяцей да 12 гадоў, для школьнікаў, студэнтаў і настаўнікаў у адукацыйных мэтах, для дасьледчыкаў у навуковых мэтах, для прадстаўнікоў некамэрцыйных арганізацыя ва ўзросьце да 25 гадоў у мэтах удзелу ў падзеях НКА.\nУрэшце абодва бакі, Эўразьвяз і Беларусь, мусяць падпісаць і ратыфікаваць дакумэнт — тады ён набудзе моц на другі месяц пасьля ратыфікацыі.\nКалі гэта будзе, дакладна не плянуецца. Але ў лютым 2020 году ў Эўразьвязе пачнуць дзейнічаць новыя правілы выдачы візаў, паводле якіх цана «шэнгену» вырасьце з 60 да 80 эўра.\n«Крайняй датай» падпісаньня эўрапейскі бок называў 2 лютага 2020 году. Беларускія ўлады чакалі падпісаньня «візаў за 35» яшчэ ўвосень 2019 году, але Эўразьвяз адзначаў, што яго «хвалююць такія праблемы ў Беларусі, як правы чалавека, дэмакратычныя свабоды, сьмяротнае пакараньне».


Беларусь абагнала Італію па колькасці выпадкаў COVID-19 на мільён насельніцтва - 25.05.2020, Sputnik Беларусь\nПры гэтым па колькасці зарэгістраваных смерцяў сярод пацыентаў з каронавірусам на мільён насельніцтва Італія апярэджвае Беларусь у 26 разоў. 25.05.2020, Sputnik Беларусь\n© Sputnik / Григорий Сысоев / Перайсці ў фотабанкПрабіркі з крывёй для аналізу на антыцелы\nМІНСК, 25 мая - Sputnik. Беларусь увайшла ў топ-20 краін свету па колькасці выяўленых выпадкаў каронавіруса на мільён насельніцтва, сведчаць дадзеныя партала Worldometer, які агрэгуе дадзеныя СААЗ і іншых міжнародных арганізацый.\nЯк паведамілі ў Міністэрстве аховы здароўя ў нядзелю, у Беларусі выяўлена ўжо 36 198 выпадкаў каронавіруса, у агульнай складанасці праведзена больш за 450 тысяч тэстаў на COVID-19.\nПа колькасці выяўленых выпадкаў на мільён насельніцтва Беларусь увайшла ў сусветны топ-20 і абагнала Італію: 3831 супраць 3792. Тэстаў на мільён насельніцтва больш выканана на Пірэнэях: 56 080, а ў Беларусі - 47 687. Пры гэтым смерцяў пры падобным разліку ў Італіі ў 27 разоў больш: 541 на мільён, а ў рэспубліцы - усяго 21 на мільён чалавек.\nВышэй, чым у Беларусі, колькасць выяўленых выпадкаў каронавіруса на мільён насельніцтва на востраве Мэн, у Гібралтары, Бельгіі, Ірландыі, Кувейце, ЗША, Ісландыі, Бахрэйне, Сінгапуры, на Маёта, у Іспаніі, Люксембургу, Андоры, Ватыкане, Катары і Сан-Марына.\nЗ улікам таго, што насельніцтва гэтых краін вельмі адрозніваецца, у абсалютных лічбах колькасць выяўленых выпадкаў таксама выглядае інакш: у той жа Італіі іх больш аз 299 тысяч, а ў Сан-Марына - усяго 665.\nПа колькасці праведзеных тэстаў на мільён насельніцтва Беларусь знаходзіцца на 34-м месцы ў свеце, а па колькасці смерцяў - на 66-м.\nГэта толькі матэматычная ацэнка сітуацыі, якую нельга называць статыстыкай у поўным сэнсе гэтага слова. Таксама на аснове гэтых дадзеных нельга будаваць эпідэміялагічныя прагнозы і даваць іншыя ацэнкі.\nАпошнія тыдні ў Беларусі рэгіструецца штодзённы прырост пацверджаных выпадкаў коронавируса ў 800-900 чалавек. У Міністэрстве аховы здароўя заяўляюць аб тым, што рэспубліка знаходзіцца на плато, а неўзабаве захворванне павінна пайсці на спад.


26 чэрвень 2013, 00:01\nРодны Менск я пакінуў, пажарам і бомбамі гнаны. Хто сказаў, што мой горад загінуў, што ён зруйнаваны? А вось можа, не загінуў бы, ды ня быў бы зруйнаваны, дык і не зрабілася б беларуская сталіца ў сярэдзіне сямідзясятых гадоў мінулага стагодзьдзя ня проста горадам, а героем: за ўсё трэба плаціць сваю цану.\nУ новым для сябе статусе жыхароў горада-героя менчукі апынуліся 26 чэрвеня 1974 году. Так кароткая прыстаўка «фон» надавалася некалі нетытулаванаму дваранству: здаецца, колькі таго фону, але форсу — на наш век хопіць і дзецям застанецца. Ніякіх асаблівых прэфэрэнцый, чысты прэстыж, як ордэн чужой, ужо няіснай дзяржавы: хочаш — насі, хочаш, у шафу схавай. Затое гучыць. Ну, і памяць, вядома — якая ёсьць проста разнавіднасьцю забыцьця. Горад-герой — гэта гучала сьмешна ўжо ў васьмідзясятых.\nГанаровае званьне Менск атрымаў Указам Прэзыдыюму Вярхоўнага Савету СССР за\n«выдатныя заслугі перад Радзімай, мужнасьць і гераізм, праяўленыя працоўнымі гораду ў барацьбе супраць гітлераўскіх акупантаў, вялікую ролю ў разгортваньні ўсенароднага партызанскага руху ў Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны і ў азнаменаваньне 30-годзьдзя вызваленьня БССР ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў».\nШто тут праўда? Напэўна, усё. Як праўдаю былі і нямецкія эшалёны, якія незадоўга да 3 ліпеня 1944 году звозілі зь Менску на Захад сотні тых менчукоў, якія, здаецца, не былі ні нямецкімі, ні фашыстоўскімі захопнікамі, ні «калябарантамі», але мусілі ўцякаць ад сваіх, ад «нашых», бо «нашых» чамусьці баяліся ня менш, а мо і больш за немцаў.\nАдна з самых жудасных праяваў таталітарнай дзяржавы — яна патрабуе гераізму ад кожнага. Але ніхто не абавязаны быць героем: дзіўна, што ў дэклярацыі правоў чалавека не прапісаны такі пункт. Калі ты не герой — дык прынамсі мусіш марыць быць ім: усё, што трэцяе — здрада. Або дэфіс.\n«На высокую ўзнагароду працоўныя Мінска адказалі новым пад’ёмам... У сацыялістычным спаборніцтве за датэрміновае выкананьне заданьняў дзявятай пяцігодкі і дастойную сустрэчу ХХV зьезду КПСС і XXVIII зьезду КПБ яны дасягнулі новых посьпехаў. Напрыканцы 1974 завершанае будаўніцтва газаправоду Таржок-Мінск, электрыфікаваны ўчастак БЖД Мінск-Барысаў, уведзены ў строй мясаперапрацоўчы завод. У 1975 даў прадукцыю малочны завод № 1, уведзены ў строй завод буйнога панэльнага будаўніцтва, піўзавод № 2, Вілейска-Менская водная сыстэма, здадзеныя ў эксплюатацыю новыя магутнасьці на маторным заводзе, мотавелазаводзе, заводзе шасьцярон і станкабудаўнічым заводзе...»\nГорад-герой — у самім гэтым выразе ёсьць нейкі гвалт. І нейкая містыка: жывучы ў горадзе-героі, ты нібыта ёсьць часткаю мэханізму нейкага кібарга, элемэнтам мікрасхемы або проста шрубком, але ад цябе і толькі ад цябе залежыць якая-небудзь дробязь, вызначальная для ўсяго мэханізму. Гэта ўжо не прыналежнасьць да гораду — але адказная пасада. Быццам бы ад цябе залежыць, якім пальцам ён націсьне на спускавы кручок, калі давядзецца прыняць бой з монстрамі. Якімі — а хто яго ведае. Гэта вырашаць герою, а не ягоным запчасткам.\nЦікава, што нешта падобнае да званьня ГГ мелі некалі гарады сацыялістычнай Югаславіі — Ордэн народнага героя, які даваўся і людзям, і арганізацыям, і вось — гарадам... Такі Ордэн мела, напрыклад, Любляна. Але яна даўно ўжо — проста сталіца незалежнай Славеніі. А мы як жылі, так і жывем у целе героя — бо бяз нас і яму ня выжыць. Такая ў яго анатомія.


Навіны - тэндэнцыя развіцця гегератай ветракоў\nНекалькі дзён таму кансорцыум на чале з японскім прамысловым гігантам Hitachi атрымаў права ўласнасці і эксплуатацыі аб'ектаў перадачы электраэнергіі ў рамках праекта Hornsea One магутнасцю 1,2 ГВт, найбуйнейшага ў свеце афшорнага ветрапарка.\nКансорцыум, які называецца Diamond Transmission Partners, перамог у тэндэры, праведзеным брытанскім афшорным рэгулятарам ветравой энергіі Ofgem, і выкупіў ва ўласнасці аб'екты перадачы ад забудоўшчыка Wosch Energy, у тым ліку 3 марскія бустэры і першая ў свеце афшэрная рэактыўная электрастанцыя. Кампенсацыйная станцыя і атрымала права працаваць на працягу 25 гадоў.\nАфшорная ветраная электрастанцыя Hornsea One размешчана ў водах Ёркшыра, Англія, з 50% акцый Wosch і Global Infrastructure Partners. Усяго ўстаноўлена 174 ветрагенератары Siemens Gamesa магутнасцю 7 МВт.\nТэндэры і перадача аб'ектаў перадачы - гэта ўнікальная сістэма афшорнай ветраэнергетыкі ў Вялікабрытаніі. Як правіла, забудоўшчык будуе аб'екты перадачы. Пасля ўводу праекта ў жыццё рэгулюючае агенцтва Ofgem адказвае за ўрэгуляванне і перадачу правоў уласнасці і эксплуатацыі. Ofgem мае поўны кантроль над усім працэсам і забяспечыць разумны даход атрымальніка\nПеравагі гэтай мадэлі для распрацоўшчыкаў:\nЗручна кантраляваць агульны ход праекта;\nУ працэсе перадачы аб'ектаў OFTO няма неабходнасці плаціць за афшорныя аб'екты электраперадачы па сетцы;\nПалепшыць агульную перамоўную сілу праектных кантрактаў;\nАле ёсць і некаторыя недахопы:\nЗабудоўшчык нясе ўсе авансавыя, будаўнічыя і фінансавыя выдаткі на аб'екты OFTO;\nТрансферны кошт аб'ектаў OFTO канчаткова разглядаецца Ofgem, таму існуе рызыка, што некаторыя выдаткі (напрыклад, плата за кіраванне праектамі і г.д.) не будуць прыняты і прызнаны.


28 верасень 2006, 14:50\nФактычна кніга пачалася з прапановы Ўладзімеру Коласу ад Радыё Свабода запісаць шэраг перадачаў у цыклі “Сучасныя мэмуары”. Гэта было ў час, калі ўлады закрывалі гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа.\nПазьней прыйшла ідэя перапрацаваць мэмуары і падрыхтаваць кнігу аўтабіяграфічных запісаў. Рэдактарам кнігі быў Сяргей Дубавец, апублікаваць яе дапамог брат Уладзімера Коласа, вядомы выдавец Зьміцер Колас. Сярод першых чытачоў кнігі — палітвязень Аляксандар Казулін. Спадар Колас праз родных перадаў яму кнігу ў турму.\n(Колас: ) “Сапраўды, Казулін спрычыніўся да стварэньня ліцэю самым актыўным чынам, і гэта павінна яму залічыцца ў любым выпадку, як і ўсім астатнім, хто спрычыніўся да ліцэю”.\nРаспавядаючы пра 15-гадовую гісторыю гуманітарнага ліцэю, аўтар у апошнім разьдзеле піша пра галоўныя ўрокі ягонай дзейнасьці:\n(Колас: ) “Самая важная выснова ўсёй гэтай справы, ліцэю — што беларусы могуць зьбірацца разам і рабіць нейкую станоўчую стваральную працу. Гэта галоўная падстава для аптымізму. І яшчэ, што для нас вельмі важна сёньня, — гэта выніковасьць нашых дзеяньняў”.\nНядаўна ліцэй пачаў новы навучальны год, у складаных паўпадпольных умовах:\n(Колас: ) “Працягваем у меру магчымасьцяў займацца сваёй справай, дапамагаць нашым навучэнцам, якія ня хочуць адрывацца ад ліцэю, набываць веды, каб пасьпяхова здаваць экстэрнам іспыты на атэстат сталасьці і ўступныя іспыты ў ВНУ Беларусі, Эўропы і ЗША. І каб гэтыя гады жыцьця ў ліцэі не прайшлі для ліцэістаў марна, каб зь імі былі зьвязаныя самыя цудоўныя ўспаміны”.


Як можна зрабіць дызайн звычайнай ваннай пакоі - Блог аб дызайне\nКалі казаць пра дызайн ваннай пакоі, трэба не забываць пра тое, што ванны з'яўляецца вельмі асабістым і інтымным месцам у кватэры, у ёй у чалавека пачынаецца дзень, там і сканчаецца. І таму яна павінна ў поўнай меры адлюстроўваць характар гаспадара, быць асаблівай, індывідуальнай.\nДызайн ваннай у стылі мінімалізм патрабуе дакладных ліній і шмат вольнага прасторы.\nУ асноўным гаспадары ваннай, якая мае строгія лініі, з сучаснымі аксэсуарамі і мяккімі кветкамі, бываюць людзьмі занятымі, пражываюць у нязменным напружанні і стрэсе. А безжурботныя сангвінікі захочуць мыцца ў ваннай, выкананай у яркіх сакавітых колерах з незвычайнымі аксэсуарамі. На выбар ваннай пакоі ўплываюць як тэмперамент і рытм жыцця, так і мода.\nДызайн ваннай пакоі складаецца ў дасканала падборы расфарбоўкі. Неабходна ўлічваць узроставай фактар, смакавыя прыхільнасці і зацікаўленасць усіх дамачадцаў. Трэба таксама ў працэсе прадумвання дызайну абапірацца на вышыню і канфігурацыю пакоя. Не варта аддаваць перавагу камбінацыі халодных і цёплых тонаў. Ўзаемасувязь павінна быць ва ўсім. Найбольш удалым лічыцца дызайн, пабудаваны на кантрасце афарбоўкі сантэхнікі і керамікі.\nУ ваннай у адрозненне ад астатніх пакояў у хаце ці кватэры неабходна наяўнасць інтэнсіўнага святла.\nСафіты там павінны мець абарону ад пранікнення вільгаці, бяспечныя, ўпісвацца ў ўбранне і адказваць дызайне аксесуараў сантэхнічнай накіраванасці. Спецыялісты раяць для падсвятленнем ў цэлым дакладныя свяцільні, у якіх наладжвальны паваротны кут. Рашэнне расфарбоўкі можна акцэнтаваць падсветкай:\nСафіты ў ваннай будуць добра глядзецца на двухузроўневай столі.\nДа таго ж дызайн павінен быць сфарміраваны з улікам каляровага і стылявога рашэння агульнага хатняга інтэр'еру. Аднак гэта не азначае тое, што трэба фарміраваць манатонную каляровую гаму інтэр'еру дома або кватэры ў цэлым.\nДля максімізацыі невялікі ваннай пакоі можна скарыстацца такімі прыёмамі:\nвыкарыстанне свяцілень па даўжыні памяшкання, ніш для палічак і шафак;\nпавелічэнне колькасці люстэркаў;\nперанос касметыкі на туалетны столік у спальныя пакоі.\nВыконваючы дызайн ваннай пакоі, лепш за ўсё для надання прасторы адкрытасці і лёгкасці падабраць ясныя тоны. Для вялікай пакоя ужывайце неаднолькавыя фарбы на розных сценах, так яна будзе выглядаць значна ўтульней. Разбіце яе на незалежныя зоны.\nТрэба памятаць, што ванны пакой з'яўляецца яшчэ і месцам адпачынку. Калі ёсць магчымасць, пастаўце касметычны і парфумерны столік, кушэтку, дыванок, крэселка, люстэрка і пуфік. Расліны ў прыгожых кадках, дэкаратыўная скульптура, маленькі фантан будуць служыць інтэр'ернымі элементамі.\nРынак прапануе тым, хто можа дазволіць паднесці дзіцяці спецыялізаваны санвузел для дзяцей, спецыяльныя керамічныя калекцыі, разнастайнае абсталяванне і аксэсуары. Бо дзеці падрастаюць хутка, лепш за ўсё стварыць паўнавартасную ванную пакой з звычайнай сантэхнікай тыпавых габарытаў, а часова скарыстацца прыступкай у выглядзе кубіка, сядзеннем-крэслам. Выконваючы дызайн ваннай для дзіцяці, лепш аддаць перавагу камбінаванне разнастайнасці каляровых рашэнняў і дзіцячай тэматыкі.\nЗ дапамогай люстэркаў ванны пакой можна зрабіць візуальна больш.\nМэбля, якая размяшчаецца ў гэтым памяшканні, павінна быць функцыянальная, у яе павінны быць месца для захоўвання разнастайных прадметаў. Больш за тое, яна павінна быць стойкай да ўплыву вільгаці і хімічна агрэсіўных сродкаў.\nДызайн ваннай пакоі не трэба планаваць так, каб пры ўваходзе ў яе перш за ўсё ў вочы кідаўся ўнітаз. Часта яго імкнуцца схаваць за існуючым выступам, за пабудаванай дэкаратыўнай сценкай. Пры знаходжанні ў дадзеным пакоі не павінна ўзнікаць дыскамфорту і праблем, для гэтага трэба дакладна выконваць адлегласці праходаў.\nДызайнеры рэкамендуюць для аздаблення сцен выкарыстоўваць:\nнатуральныя экзатычныя камяні;\nкерамічную плітку з глазурай-кракле;\nПлітку лепш за ўсё выбіраць нестандартных памераў. Матэрыялы для стальніц могуць быць разнастайныя: силестон, ледзяной камень (сплаў ракавінак і шкла), Карыяна (штучны камень).\nКалі ў вас паўстала жаданне змяніць форму ваннай пакоі, яе плошча, перанесці праём, аб'яднаць санвузел, пераставіць сантэхнічнае абсталяванне, то трэба заказваць у кваліфікаваных спецыялістаў перепланировочный праект. Гэта патрабуе абавязковай ўзгаднення змяненняў у патрэбных інстанцыях.\nДызайн ваннай пакоі мяркуе кампетэнтную планіроўку. Каб кожны член сям'і ў ваннай адчуваў пачуццё выгоды, ёй надаюць камерность.\nШкляная мазаіка падкрэсліць абраны стыль вашай ваннай пакоі.\nМожна скарыстацца адным ці некалькімі момантамі варыянтаў падзелу памяшкання:\nархітэктурная (подыумы, перагародкі);\nЧасцей за ўсё памяшканне дзеляць перагародкай на зоны, з аднаго боку ставяць рукамыйніца, а на іншы размяшчаюць бідэ і ўнітаз. Аддзяляюць саму ванну, зону адпачынку або туалетную. Ванну часта падымаюць на подыум.\nУ вас няма абмежавання ў плошчы ваннай пакоі? Тады вам нішто не перашкодзіць ўвасобіць ідэю з выкарыстаннем душавой. Вядома, спачатку прыйдзецца выдаткавацца на дадатковае абсталяванне. Затое ў наступным гэта прынясе адчувальную эканамічную выгаду.\nУ працэсе прадумвання ідэй дызайну можна праглядзець варыянты ўжо гатовых інтэр'ерных рашэнняў ад прафесіяналаў. Як правіла, яны ўтрымліваюць сучасныя ідэі і магчымасці формаў і аздабленняў.\nКожны стыль нясе ў сабе пэўныя рысы. Так, класічны інтэр'ер аддае галоўнае перавагу граніце і мармуру. Выкарыстоўваецца і венецыянская тынкоўка. Мэбля жа выбіраецца ў адпаведнасці з каляровым рашэннем сцен.\nНеверагодна прыгожа глядзіцца стыль этна. Аздабленне ў такім стылі ўбірае ў сябе дрэва і камень. Кошыка для бялізны і мэбля надаюць асаблівы шык.\nУ сучасным свеце адным з модных кірункаў лічыцца мінімалізм. Памяшканне, выкананае ў такім стылі, не перагружана лішнімі дробязямі. Мэбля можа быць зроблена з пластыка, сталі і шкла.\nУзнагародай за паспяховы дызайн, за старанна работу па планаванню, рамонце і камплектаванню ваннай пакоі будуць прыемныя адчуванні ад яе штодзённага наведвання.\nСледующаяБелая гасцёўня - 115 фота лепшых ідэй у інтэр'еры гасцінай.


"Зробім 2016". Хто і навошта ладзіць прыборку смецця на Гродзеншчыне\n«Не нашкодзіць прыродзе сваёй прысутнасцю». Хто і навошта ладзіць прыборку смецця на Гродзеншчыне\n28 верасня 2016, 16:23\nУ бліжэйшую суботу, 1 кастрычніка, па ўсёй Беларусі пройдуць валанцёрскія прыборкі смецця ў межах сусветнай кампаніі «Зробім». Напярэдадні акцыі каардынатары мерапрыемства па Гарадзенскай вобласці расказалі «Твайму стылю», калі і чаму вырашылі стаць валанцёрамі, з якімі цяжкасцямі даводзіцца сутыкацца і, галоўнае, — ці маюць такія акцыі вынік.\nВольга Шынкевіч, пазаштатны карэспандэнт «Газеты Слонімскай»\nПрыкладна год таму выпадкова мне на вочы трапіла абвестка пра рэспубліканскую акцыю «Зробім!», якую валанцёры па ўсёй краіне праводзяць з 2012 года. Вельмі захацелася далучыцца да тых, хто не толькі словам, але і справамі робіць свае родныя мясціны больш прыгожымі.\nУ 2015 годзе, калі вырашыла сабраць людзей на ўборку Слоніма, я працавала карэспандэнтам мясцовага тэлебачання. Тады здавалася, што хопіць і адной абвесткі на ТБ, каб людзі далучыліся да добрай справы. Але гэта было вельмі саманадзейна. На першую акцыю прыйшло чатыры чалавекі, прычым трое былі калегамі-журналістамі. І толькі адзін слонімец трапіў да нас мэтанакіравана, без усякіх там сяброўскіх адносін.\nТады мы ўчатырох добра папрацавалі, бо смецця было дастаткова. На другую прыборку прыйшло трохі больш чалавек — пяць. На трэцюю — амаль 40, да нас далучыліся дзеці з мясцовага Цэнтру дзіцяча-юнацкага турызму. У гэтым годзе, спадзяюся, буду не адна прыбіраць.\nЛюдзі станоўча рэагуюць на такія акцыі, але ж, на жаль, на гэтым адабрэнні часта ўсё і заканчваецца. І ўсё ж, я лічу, што кожная акцыя не праходзіць бясследна.\nЛюдзі бачаць, што застаецца пасля прыборкі - горы пакетаў са смеццем. Магчыма, хто-небудзь задумаецца і не будзе забруджваць сваю зямлю, пашануе чужую працу. Прынамсі, тыя, хто працаваў на прыборцы, ужо дакладна не кінуць паперку проста так.\nДа таго ж, калі людзі бачаць, што такія акцыі неаднаразовыя, што праводзяцца не дзеля птушачкі, а даюць сапраўдны вынік, то пачынаюць давяраць больш.\nАляксандр Дарашэвіч, гаспадар аграэкасядзібы «Хутар Камарышкі», блогер\nЯ турыст з 30-гадовым стажам. Асновы закладваліся ў савецкія часы, і адным з патрабаванняў было не нашкодзіць прыродзе сваёй прысутнасцю. Тады паходы праходзілі ў цяжкадаступных, маланаселеных месцах СССР і забруджванні прыроды не трапляліся.\nТут жа ўбачыў жахлівую карціну. Напэўна, гэта звязана яшчэ і з масавым ужываннем пластыку. З тэрыторыі хутара мы вывезлі на палігон незлічоную колькасць смецця. Але і бліжэйшыя лясы выкарыстоўваліся ў якасці звалак.\nСпачатку, у залежнасці ад настрою, як правіла вясной, пасля сыходу снегу, праходзіліся па найбліжэйшых лясах і збіралі смецце. Аб’ёмы яго былі такія, што разумелі: у адзіночку праблему не вырашыць. Тым больш, што працэс вывазу смецця ў лес не спыняўся.\nНекалькі гадоў таму трапіла на вочы інфармацыя пра вялікую валанцёрскую ўборку. У прызначаную дату выйшлі на ўборку і мы. Паколькі мы вядзём блог пра жыццё на хутары, то ўсе дзеянні і фатаграфіі размяшчалі там.\nНеяк само прыйшло разуменне неабходнасці выступіць каардынатарам у нашай мясцовасці. Па сваім досведзе ведаю, наколькі прасцей удзельнічаць, калі нехта іншы арганізоўвае.\nВясновая прыборка 2016 года стала маім першым вопытам. Нічога складанага, але рэакцыя некаторых здзівіла. Большасць палічыла, што гэта ў мяне такі бізнес і мне на гэта даюць немалыя грошы. Лясніцтва было незадаволена тым, што я хачу прыбіраць тэрыторыю, якая замацаваная за імі і павінна быць па азначэнні чыстая.\nНа заклік адгукнуліся школы, бліжэйшыя аграсядзібы, прыехаў брат з сям’ёй. Увогуле сабралася шмат удзельнікаў і мы прыбралі вялікую тэрыторыю. Пасля ўборкі пастараўся арганізаваць для ўдзельнікаў забаўляльную праграму і чаяванне.\nНе абышлося і без накладак. Падчас уборкі планавалася сартаваць смецце, а аддзеленае шкло і пластык здаць на перапрацоўку, атрыманыя сродкі пералічыць у школьнае лясніцтва.\nАднак, колькі я не засяроджваў увагу школ, што неабходна прыцягнуць дзяцей, якія добраахвотна будуць удзельнічаць, відаць, была частка і тых, хто проста адбываў. Як вынік пры спробе здаць другсыравіну аказалася, што яна перамяшаная з іншым смеццем. Фізічна самому перасартаваць вялікі аб’ём (каля тоны) не было магчымасці, таму прыняў рашэнне ўсё ўтылізаваць.\nАб выніках уборак магу судзіць і па меркаванні жыхароў. У прыватнасці, калі недзе праходзіць інфармацыя пра мяне, то мясцовыя кажуць: «А гэта той, хто не дае нам смецце ў лес вазіць».\nВельмі нізкая экалагічная пісьменнасць насельніцтва і нізкія даходы фармуюць пазіцыю «пасля нас хоць патоп». Таму асноўны вынік такіх акцый — гэта ўздзеянне на дзяцей і моладзь. Лічу, што не толькі ўборкі, але і правядзенне мерапрыемстваў (спартыўных, адукацыйных) павінны суправаджацца растлумачэннем правілаў паводзін на прыродзе.\nРаман Ваўчок, трэнер у дзіцячай спартыўнай школе, каардынатар акцыі «Зробім!» у Росі і Краснасельскім\nМая дзейнасць звязана з развіццём турызму і агратурызму ў Ваўкавыскім раёне, і перш за ўсё ў гарадскіх пасёлках Рось і Краснасельскі. Наведваючы мясцовыя славутасці, мы сутыкаемся з вялікай колькасцю смецця, які пакідаюць пасля сябе турысты і мясцовыя жыхары.\nУпершыню мы прынялі ўдзел у акцыі «Зробім» у 2015 годзе. У асноўным удзельнікамі былі школьнікі (каля 100 чалавек). Уборку сумясцілі з экскурсіямі, якія правялі мясцовыя краязнаўцы, і пікнікамі.\nНа першую ўборку 2016 года да нас далучылася і актыўнае дарослае насельніцтва. Месцаў прыборкі стала больш. Смецце сартавалі, а затым, дзякуючы мясцоваму ЖКГ, здалі на перапрацоўку.\nУ 2016 годзе я быў удзельнікам «Школы экалагічнага актывіста», пасля гэтага стаў «Зялёным дазорным». Размяшчаючы інфармацыю ў СМІ і сацыяльных сетках, мы атрымлівалі станоўчыя водгукі і пажаданні людзей удзельнічаць у такіх акцыях.\nМы ўдзельнічаем не толькі ў сусветных прыборках, але і арганізоўваем свае, сумесна са школамі, прымаем удзел у конкурсах і акцыях, праз якія інфармуем і паказваем важнасць экалагічных праблем. А дзеці ў сваю чаргу будуць далучаць і бацькоў да сумеснага вырашэння гэтых праблем. І мы бачым, што станоўчыя вынікі ёсць: стала менш звалак, людзі пачалі сартаваць смецце.\nGallery image with caption: Актывісты: пад Лідай у раку Дзітва зліваюць адходы\nGallery image with caption: Ахова прыроды прыпыніла спілоўку дрэваў на Тэлеграфнай\nGallery image with caption: Гарадзенцаў запрашаюць аднавіць лес пасля летніх ветравалаў\n« «Дом лесарубаў» у цэнтры Гродна. Хто i навошта павесіў рабочы інструмент пад дахам дома на Васiлька?


2018.11.03 — Дом для спачылых / Культура — штотыднёвая грамадска-асветнiцкая газета - Матэрыял з прэсы - ЭТНАЎСЁ - уся этнаграфія Беларусі\n2018.11.03 — Дом для спачылых / Культура — штотыднёвая грамадска-асветнiцкая газета\nСакральная геаграфія КлічаўшчыныУ людзей праваслаўнага свету дні для памінання нябожчыкаў называюцца бацькоўскімі суботамі. У гэтых дзён няма пастаяннай даты, бо правядзенне памінальных субот наўпрост звязана са святам Вялікадня. За год дні адзначаюцца некалькі разоў. Дзмітрыеўская субота (восеньскія Дзяды) — апошні памінальны дзень у годзе. Папярэднічае падзеі Дзень памяці вялікамучаніка Дзмітрыя Салунскага. У гэтую суботу прынята наведваць могілкі родзічаў, маліцца аб іх спачыне і плакаць. А пасля — ладзіць памінальную трапезу.\nЛетапіс пахавальнай традыцыі\nГэта кэшаваныя старонка. Апошняя сінхранізацыя з базай - 27.07.2021 12:49:45


ПАЛАТА ПРАДСТАЎНІКОЎ ТЭРМІНОВА ПЕРАГЛЕДЗЕЛА ЗАКОН І ДАЗВОЛІЛА ПРЫВАТЫЗАЦЫЮ “БЕЛТРАНСГАЗУ”\nІніцыятыва акцыянаваньня і прыватызацыі комплексу “Белтрансгаз” фармальна зыходзіць ад ураду краіны, які зьвярнуўся з просьбай унесьці зьмены ў адпаведны закон. Але ў працэсе дыскусіі высьветлілася, што сапраўдны ініцыятар — Аляксандар Лукашэнка. Пасьля таго, як дэпутат Мікалай Дубовік некалькі разоў настойліва цікавіўся, ці не падставіць Палата кіраўніка беларускай дзяржавы, калі прыме папраўкі да закону, першы намесьнік міністра энэргетыкі Эдуард Таўпянец вымушаны быў на ўсю залю сказаць наступнае:\n(Таўпянец: ) “Ніхто б не выносіў гэтае пытаньне на разгляд, калі б яго не ўзгаднілі з кіраўніком дзяржавы”.\nПад ціскам дэпутатаў Эдуард Таўпянец вымушаны быў зрабіць і яшчэ адно красамоўнае прызнаньне. Высьвятляецца, што ў Беларусі няма грошай для мадэрнізацыі газавай галіны. Таму прыватызацыя патрэбная дзеля таго, каб у Беларусь пайшлі замежныя інвэстыцыі. Адкуль канкрэтна яны могуць прыйсьці, стала вядома, калі прадстаўнік ураду нагадаў, што да 1 ліпеня 2003 году, паводле пагадненьня паміж урадамі Расеі й Беларусі, на базе “Белтрансгазу” павінна быць створанае сумеснае прадпрыемства “Рубелтрансгаз”. А дакумэнты неабходна было падрыхтаваць яшчэ сёлета — таксама да 1 ліпеня. Пасьля гэтага стала зразумела, чаму так сьпяшаюцца беларускія ўлады.\nХаця Эдуард Таўпянец неаднаразова падкрэсьліваў, што беларуская дзяржава ў асобе Аляксандра Лукашэнкі не дазволіць аддаць камусьці кантрольны пакет акцыяў газавага комплексу, многія дэпутаты ня бачылі ў гэтым надзейнай гарантыі. Яны дапытваліся: што будзе, калі Расея проста забярэ беларускія акцыі за запазычанасьць?\nАле сьпікер Папоў ды некаторыя іншыя пераконвалі, што “старэйшы брат” так ня зробіць. Маўляў, гэта пытаньне ня столькі эканамічнае, колькі палітычнае, а тут Беларусь і Расея знойдуць паразуменьне. Пад пэўным ціскам 66 дэпутатаў прагаласавалі за тое, каб зьмяніць закон адразу ў двух чытаньнях. Супраць галасавалі 18. Для Палаты прадстаўнікоў гэта даволі шмат.\nДэпутат Уладзімер Навасяд таксама лічыць, што сёньняшняе рашэньне было палітычным. Ён нагадаў, што Лукашэнка раней неаднаразова казаў, што найлепшыя беларускія прадпрыемствы ня будуць аддадзеныя расейскім алігархам.\n(Навасяд: ) “А што мы бачым сёньня? “Белтрансгаз” прыйшоў нават у парлямэнт з ініцыятывай, сутнасьць якой насамрэч — аддайся, і нават слова супраць не кажы. Ніжняя палата сёньня зацьвердзіла перадачу беларускай маёмасьці расейскім алігархам”.


“Начная аБЛОГа” – 28 верасьня\n28 верасень 2007, 20:32\nБлогер frontier18 у сваім ЖЖ-дзёньніку выказвае незадавальненьне тымі налепкамі, якія агітуюць за ўдзел у Эўрапейскім маршы. Ён піша: “Вы адчуваеце свабоду, гледзячы на змрочныя цёмна-сінія налепкі? Я ня бачу ў гэтай прапагандзе менавіта свабоды. Я не адчуваю яе. Свабода — гэта ня простае слова на каляровай паперцы, гэта нават ня 100€ і ня тысячы самых цудоўных абяцаньняў... Сябры-дэмакраты, калі вы так хочаце, дапамажыце людзям паверыць у яе, дапамажыце ім расправіць крылы, дапамажыце ім разарваць кайданы і адарвацца ад зямлі... Больш ад вас нічога не патрабуецца». Тут жа блогер дае прыклад уласнага варыянту налепкі.\nНадзвычай эмацыйную дыскусію выклікаў артыкул «Партызаны забівалі мірных жыхароў?» Яўгена Валошына, зь якім можна азнаёміцца на сайце «Комсомольской правды» в Белоруссии». Аўтар артыкулу апавядае пра тое, як 14 красавіка 1943 году партызаны напалі на вёску Дражна Старадароскага раёну і без разбору стралялі, рэзалі і зажыва палілі мірных жыхароў, пра што і напісаў у кнізе «Кроў і попел Дражна» краязнаўца Віктар Хурсік. У камэнтарах да артыкулу бушуюць жарсьці.\nБяз подпісу: «Вельмі шкада, што «Комсомольская правда» дае слова такім нягоднікам, як Хурсік. Ягоная кніга пабудавана на доказах, атрыманых ад паліцэйскіх».\nЯрык: «Па ўсёй Беларусі партызаны марадзёрнічалі, іх баяліся горш немцаў... Як казаў дзед — "рэштанты", якія да вайны нічога ня мелі і нідзе не працавалі, пайшлі ў партызанскія атрады... Горш за ўсё, калі ідэямі прыкрываецца адкрыты бандытызм — для іх гэта так і было... Дрэнна, што гэта ўзводзіцца ў дзяржаўную ідэалёгію... Дзякуй аўтарам артыкулу!»\nСаша: «Вось бы пракуратуры і міліцыі і распачаць карную справу па фактах, выкладзеных у кнізе. І сьведкі ёсьць яшчэ пакуль. І тэрміну даўніны няма, мне здаецца».\nАлег на сайце Менсктрансу задаецца такім вось пытаньнем: «Падкажыце, калі ласка, калі нас перастануць вазіць крымінальнікі (былыя, магчыма, будучыя, і тыя, хто ім спачувае)? Такое пытаньне ўзьнікае штораз, калі даводзіцца слухаць так званы "шансон" разам з кіроўцам транспартнага сродку, найперш таксі і маршруткі. Ці ёсьць нейкія палажэньні ці законы, якія абмяжоўваюць такія дзеяньні з боку кіроўцы?»\nНа сайце Менгарвыканкаму транспартная праблема – таксама адна з найбольш гарачых. Антон Сарока, напрыклад, сёньня піша: «Тралейбусны маршрут №2 патрэбны мінчанам. Няхай мудрацы з Упраўленьня транспарту паспрабуюць дабрацца з праспэкту Незалежнасьці на вул. Каліноўскага і прылеглыя вуліцы, жыхары якіх у выніку ліквідацыі найстарэйшага тралейбуснага маршруту акажуцца фактычна адрэзанымі ад цэнтра гораду. Вось бы вам паезьдзіць зь месяц з Каліноўскага на праспэкт і назад у гадзіну «пік»! Разумнікі!»\nПартал “Тузін гітоў” паведаміў сёньня, што кліп «Капітал» гурту «Ляпіс Трубяцкой» увайшоў у лік пераможцаў міжнароднага фэстывалю музычнага відэа “ViMus-2007”, які адбыўся днямі ў Партугаліі. Ролік «Ляпісаў» быў адзінай працай з постсавецкай прасторы... Для конкурснай праграмы фэстывалю, што праходзіў у курортным мястэчку Павоа дэ Варзым, у 30 кілямэтрах ад Порту, было адабранае самае цікавае відэа, зьнятае за апошні год. Сюды трапілі кліпы «U2», «Green Day», «Pet Shop Boys», «Black Eyed Peas», «Scissor Sisters», Пола Макартні ды Джастына Тымбэрлэйка. Усе вышэйназваныя выканаўцы не атрымалі ніводнай узнагароды ад журы, якое ачольваў вядомы партугальскі рэжысэр Жазэ Пінэйра. У сямі міжнародных намінацыях перамаглі кліпы Бэка, Фэйст, гуртоў «Modest Mouse», «Yeah Yeah Yeahs», «Fonica» і «Ляпіса Трубяцкога» (рэжысэр Аляксей Церахаў).\nІ скончу агляд сёньняшняга беларускага Сеціва спасылкай на сайт прагнозу надвор’я. Згодна з прагнозам на бліжэйшыя выходныя дні, нас чакае цёплае, нетыповае для канца верасьня надвор''е. А калі вы пажадаеце зірнуць на Беларусь з вышыні палёту мэтэаспадарожніка, зайдзіце на гэты сайт.