Культура - Гродзенскі балкон Сільвановічаў\nАляксандр: Я сабраў для яе работы з некалькіх праектаў. Летась у Сопат мы вазілі вялікую выставу “Сільвановіч і сябры. Бурштынавы шлях”. Адтуль і бурштынавая серыя. Да гэтай тэмы звяртаюся ўжо трэці раз, на яе мяне некалі натхнілі фігуркі, убачаныя ў адным літоўскім музеі. Захацелася нешта падобнае зрабіць у жывапісе. Так узніклі невялікія па памеры дошчачкі з выявамі, прысвечанымі паляванню, гандлю, штодзённаму побыту людзей са старажытных часоў. Я абраў для яе і адпаведныя колеры ды адценні — бурштын не толькі жоўты, ён недзе зеленаваты, недзе з чырванню. Таксама на выставе — работы з праектаў “Акварыум”, “Спіралі” і асобная серыя “Зграя”, якая яшчэ, мяркую, будзе працягвацца. Дынаміку руху падтрымала і класічная серыя “Птахі”. У яе ўвайшла карціна “Неба”, у якой кампазіцыя хоць і пабудавана на гарызанталях, але рух узнікае за кошт насычэння прасторы сімваламі і знакамі.\n— Такое насычэнне твора сімваламі, якія ўтвараюць пэўны арнамент, наогул вельмі характэрна для вашай творчасці. Што натхніла вас на такую манеру?\nАляксандр: Мяне цікавяць руны, пячорны жывапіс, паганскія ідалы, сімволіка старажытнага Егіпта. Крыніц шмат, нешта новае наўрад ці прыдумаеш. Але я знайшоў для гэтых сімвалаў адпаведны маштаб і прынцып, згодна з якім выкарыстоўваю іх у работах. Мне нават не трэба рабіць эскіз, усё ўнутранае напаўненне — гэта ўжо імправізацыя.\n— З часам з’явілася і любімая тэхніка выканання?\nАляксандр: Працую па прынцыпе ляўкаса — наношу на дошку ці палатно шмат слаёў. Паверхня павінна стаць цвёрдай як костка, каб на ёй можна было рабіць драпіны, наслаенні, а потым апрацоўваць, дамагаючыся эфекту свячэння. Толькі саму тэхналогію я крыху спрасціў з улікам сучасных магчымасцяў, новых акрылавых шпаклёвак і фарбаў. Дарэчы, у мяне і дыплом быў — каляровы ляўкас.\n— Мяркую, што пасля заканчэння манументальнага аддзялення акадэміі мастацтваў у вас было шмат імпэту рабіць менавіта вялікія работы.\nАляксандр: Як манументаліст душу я адвёў сёлета, калі мы рыхтавалі да адкрыцця культурны цэнтр “Фестывальны”. На сцяне памерам у 5 на 2,5 метры я алейнымі фарбамі намаляваў фестывальную кветку. А самая першая мая манументальная работа — гэта пано на доме па той самай вуліцы Савецкая. Я тады выйграў сур’ёзны конкурс, прымеркаваны да трэцяга фестывалю нацыянальных культур. Ідэя была ў тым, каб стварыць 16 птушак з нацыянальным арнаментам — па колькасці дыяспар, якія ўдзельнічалі тады ў фестывалі. Усё ў тэхніцы сграфіта і ў кераміцы. Прыемна, што па сённяшні дзень увага да работы не слабне. Да яе прызвычаіліся, і каб не надпіс — 2000 год — многія б, пэўна, лічылі, што красуе яна на той сценцы з сівой даўніны.\n— У Гродна вельмі моцная мастацкая аўра, а творчыя сілы, як мне падаецца, згуртаваныя. Я мяркую па шматлікіх калектыўных выставах і творчай падтрымцы гродзенскімі мастакамі адзін аднаго.\nАляксандр: Некалі ў наш горад амаль адначасова прыехала шмат таленавітых мастакоў. Калі нам было недзе па 40 гадоў, мы часта збіраліся разам, рабілі сумесныя праекты, дзяліліся планамі. Сёння ўжо крыху не так. Нам неабавязкова выстаўляцца разам, проста няма такой патрэбы. Напрыклад, Сяргею Грыневічу ўвогуле ніякай падтрымкі не трэба: ён вядомы не толькі ў Беларусі. У скульптара Уладзіміра Панцялеева свае задачы, у Валянціны Шоба свае. У графіка Юрыя Якавенкі таксама ўласныя праекты.\nІрына: Гродзенская выставачная зала шмат гадоў супрацоўнічае з літоўскімі і польскімі галерэямі, яны добра ведаюць нашу кагорту і самі просяць пашыраць межы, запрашаць да ўдзелу ў выставах новых мастакоў. Таму апошнім часам мы актыўна звяртаемся да мінскіх творцаў.\n— А ці адчуваеце вы повязь з гродзенскімі мастакамі малодшага пакалення? Ці “з вамі” яны?\nІрына: Так, з намі, але іх мала.\nАляксандр: У моладзі іншы погляд на жыццё. Я не ведаю, што павінна здарыцца, каб я з’ехаў з Гродна. А яны імкнуцца жыць там, дзе ім лепей, і таму вельмі лёгкія на ўздым.\nІрына: Я гляджу на нашага сына Андрэя. Ён скончыў аддзяленне дызайну Гродзенскага дзяржуніверсітэта. Займаецца відэамапінгам, стварае інсталяцыі на фасадах будынкаў, завязвае кантакты з аднадумцамі па-за межамі Беларусі. Але ўдзельнічае і ў нашым гродзенскім творчым жыцці. У нас на кухні за абедам ці вячэрай адбываюцца сапраўдныя творчыя планёркі. Дарэчы, менавіта ён параіў Сашы зрабіць “фестывальную кветку” ў шэрых танах. І сапраўды, яна выдатна патрапіла ў інтэр’ер.\nАляксандр: У Гродна ёсць і маладыя жывапісцы. Напрыклад, Наталля Ляпкіна, чые работы выстаўляліся на “Восеньскім салоне з “Белгазпрамбанкам”. Але значных сумесных праектаў яны ладзяць мала — у свой час мы рабілі ў разы больш. Ды і цяпер нам гэта час ад часу бывае цікава. Вось не так даўно выставіліся ў дзяржаўнай галерэі Сопата. Акрамя мяне, туды выправіліся Сяргей Грыневіч, Юрый Якавенка, кераміст Жэня Адзіночанка.\n— Ці даўно Гродзенская выставачная зала супрацоўнічае з гэтай галерэяй?\nІрына: Больш за дзесяць гадоў. І штогод у маі ў Гродна прыязджае выстава сопацкіх мастакоў. У нас добрыя творчыя сувязі і з літоўскімі гарадамі — Друскінінкаем, Алітусам.\nАляксандр: Сёння ўсё трымаецца на энтузіязме людзей, якія любяць мастацтва. У Алітусе жыве адна вельмі творчая сям’я — Дыяна Чарняўскене і Валерыус Чарняўскас. У яе праекце “Колеры Нёмана” ўдзельнічаюць мастакі з гарадоў, аб’яднаных гэтай ракой. Летась мы размалёўвалі паветраных змеяў, сёлета — малявалі на парасонах. Добра арганізаваны пленэр мае мноства плюсаў — новыя знаёмствы, сяброўства, абмен вопытам, уражанні. Ён можа стаць вялікай творчай майстэрняй.\n— Гродзенская выставачная зала таксама прымае ўдзел у арганізацыі мастацкіх пленэраў і потым робіць справаздачныя выставы.\nІрына: Так, мы штогод гэта робім, як бы складана нам не было. На Гродзеншчыне ёсць фанатыкі сваёй справы — гаспадары аграсядзібы “Каралінскі фальварак Тызенгаўза” Павел і Наталля Клімукі. Яны правялі ўжо пяць міжнародных пленэраў.\nАляксандр: Нам ладзіць такія творчыя сустрэчы ў кайф, а інакш навошта і брацца?\n— Дзе вам больш падабаецца выстаўляцца: у Беларусі ці за мяжой?\nАляксандр: Некалі я марыў рабіць выставы ў Італіі і Іспаніі. А мне казалі: Саша, італьянцы цікавяцца італьянцамі, іспанцы — іспанцамі, а беларусы — беларусамі. Я тады не паверыў, але потым дакладна пераканаўся, што гэта так. На мае выставы ў Гродна прыходзіць значна больш людзей, чым у любым іншым горадзе. Я нават раблю па два вернісажы — спачатку для самых блізкіх сяброў, а потым ужо агульны. Бывае так, што калі маленькая галерэя, то ўсе і не трапляюць.\n— Што патрэбна для добрага творчага стану?\nАляксандр: Муза. Ідэі. Свой глядач. Калі ты адчуваеш цікавасць да сваёй творчасці, то адразу растуць крылы.\n— Ці ёсць звышпланы ці звышзадачы?\nАляксандр: Я гляджу толькі на год наперад. Наступнай восенню адкрыецца выстава ў мінскай галерэі “Мастацтва”. А калі робіш выставу ў Мінску, то хочацца яе яшчэ і ў Гродна паказаць. Да ўсяго, жыццё мастака можа змяніцца за гадзіну. Адна сустрэча — і ты ўжо неўзабаве выпраўляешся ў Германію ці Харватыю. Галоўнае — працаваць.\nІрына: А самы вялікі на сёння сямейны праект — рамонт ва ўласнай кватэры. Мы пераканаліся, што такія побытавыя справы можна рабіць без нерваў і сварак. Падыходзім да іх творча і з мінімальнымі матэрыяльнымі затратамі. Саша распісвае мэблю, а я з вялікім натхненнем аздабляю наш балкон. Мы жывем на самым шумным скрыжаванні горада — вуліц Карла Маркса і Сацыялістычнай. Там шмат турыстаў, і калі яны бачаць, як я паліваю кветкі, заўсёды дзякуюць на розных мовах за прыгажосць. Мяне нават не раз ўзнагароджвалі за самы лепшы балкон Гродна. І што цікава: калі я знайшла фотаздымкі нашага дома пачатку мінулага стагоддзя, то ўбачыла на балконе яшчэ больш кветак! Аказваецца, у нашай кватэры заўсёды жылі людзі, якія вырошчвалі на балконе кветкі.\nПраз вокны мы бачым шумныя цэнтральныя вуліцы і вежы храмаў, чуем звон, што адтуль даносіцца. Гродна ў добрым сэнсе правінцыйны горад: ты ведаеш амаль усіх яго жыхароў, ходзіш на тэатральныя прэм’еры да знаёмых рэжысёраў і акцёраў. І калі ты любіш свой горад, то адчуваеш, як горад у адказ любіць цябе.


Маладзёжны форум “Толькі разам – толькі наперад” прайшоў у Астраўцы\nГлавная→Новости→Новости→Маладзёжны форум “Толькі разам – толькі наперад” прайшоў у Астраўцы\n15:04 / 24.05.2022\nПрыняцце ў піянеры, уручэнне членскіх білетаў БРСМаўцам, узнагароджванне пераможцаў конкурсаў і лепшых актывістаў, творчыя нумары і дыскатэка – маладзёжны форум “Толькі разам – толькі наперад” прайшоў у Астраўцы.\nПерад хуткім стартам летніх канікул дзве папулярныя сярод школьнікаў арганізацыі – БРПА і БРСМ падвялі вынікі навучальнага года – і зрабілі гэта арыгінальна. Так узнікла ідэя сумеснага форуму, на які прыехалі юныя актывісты з усяго раёна. А яго назва як нельга лепш адлюстроўвала сутнасць дзейнасці абедзвюх аб’яднанняў: згуртоўваць дзяцей і моладзь цікавымі карыснымі справамі і разам развівацца, рухаючыся толькі наперад.\nРаспачалося мерапрыемства з урачыстага хвалюючага моманту: спачатку малодшыя вучні дружна паўтарылі клятву піянераў і з гонарам завязалі галоўны атрыбут прыналежнасці да арганізацыі – чырвона-зялёныя гальштукі, а пасля для атрымання членскіх білетаў на сцэну падняліся іх старэйшыя таварышы, якія папоўнілі рады БРСМ.\nЗа навучальны год актывісты піянерскай і маладзёжнай арганізацый паўдзельнічалі і годна праявілі сябе ў шматлікіх конкурсах, акцыях, праектах – работа дзяцей і іх настаўнікаў была адзначана падчас форуму дыпломамі, падарункамі і Падзячнымі лістамі. Па колькасці ўзнагароджаных можна было зрабіць вынік, што піянеры і БРСМаўцы старанна папрацавалі і можна ганарыцца падрастаючым пакаленнем.\nДарэчы, у ліку адзначаных быў і вучань Варнянскага НПК Антон Валынец. Хлопец перамог у раённым этапе конкурсу “Лідар года – 2022” і нядаўна прадстаўляў Астравеччыну на вобласці, дзе разам з групай падтрымкі скарыў журы жартаўліва-запальваючым танцам, – варнянцаў адзначылі як самых танцуючых удзельнікаў. Гэты экстравагантны нумар юнакі выканалі і на форуме, выклікаўшы шквал апладысментаў.\nПасля надышоў час для забаўляльнай часткі: для дзяцей і падлеткаў арганізавалі конкурсы і дыскатэку.


Украіна мае прасіць дапамогі беларускіх інструктараў для тэрытарыяльнай абароны – былы кіраўнік вайсковай контравыведкі\n17 жнівень 2016, 14:16\nУкраінскі ўдзельнік менскага перамоўнага працэсу ў пытаньнях разьвязаньня сытуацыі на Данбасе Яўген Марчук, які ў свой час працаваў ва Ўкраіне прэм’ер-міністрам, міністрам абароны і кіраўніком Службы бясьпекі, мяркуе, што Ўкраіна павінна больш уважліва адсочваць сытуацыю ў Беларусі ў кантэксьце магчымых новых ваенных пагрозаў з боку Расеі.\n«Перш за ўсё, я б рэкамэндаваў перагледзець увесь дыпляматычны сэктар, як той, што забясьпечвае зьнешнепалітычную дзейнасьць. Прэзыдэнт Украіны мае дыпляматычную адукацыю, сам добра ведае ангельскую мову, але, акрамя прэзыдэнта, мае працаваць машына. Толькі вось гэтыя тры кампанэнты – прадстаўніцтва ў НАТО, амбасадар у Менску, прадстаўніцтва ў Савеце бясьпекі ААН – сьведчаць пра тое, што машына вельмі сур'ёзна кульгае», – сказаў Яўген Марчук 17 жніўня ў Кіеве ў часе дыскусіі на круглым стале «Расея супраць Украіны: апошні шанец Пуціна?».\nПрадстаўнік Украіны ў менскай перамоўнай групе зьвярнуў увагу на тое, што больш як год у Беларусь не прызначаны новы пасол пасьля адстаўкі ў траўні 2015 года Міхаіла Ежаля, якога ўкраінскія ўлады цяпер вышукваюць у межах крымінальнай справы аб неналежным выкананьні ім службовых абавязкаў на пасадзе міністра абароны.\n«Хто ведае, што адбываецца ў ваенным сэнсе ў Беларусі ў дачыненьні да Ўкраіны? У структурным сэнсе? А што ў Гомелі адбываецца? Я не хачу паглыбляцца, гэта спэцыфічная тэма, але я магу сказаць, што там назапашваюцца вельмі сур’ёзныя праблемы для Украіны, нягледзячы на тое, што прэзыдэнт Лукашэнка заяўляе, што зь беларускай зямлі ня будзе вайны супраць Украіны», – дадаў Яўген Марчук.\nУ той жа час колішні кіраўнік вайсковай контравыведкі Украіны Аляксандар Скіпальскі мяркуе, што Украіна мае зьвярнуцца да Беларусі па інструктарскую дапамогу ў арганізацыі тэрытарыяльнай абароны.\n«У аснове непераможнасьці Расеі ў выпадку вонкавай агрэсіі стаіць народная партызанская і рэгулярная вайна. Тое ж самае, дарэчы, зрабілі і ў Беларусі. Гэтак званае народныя апалчэньне выконвае сваю задачу без адрыву ад вытворчасьці, а ў мірны час на апалчэньне можа пакладацца ахова мяжы працягласьцю больш як 7000 кілямэтраў. Калі кіраўніцтва Расеі пабачыць, што на ўсёй тэрыторыі Украіны створаныя ўмовы для вядзеньня такой вайны, ці вырашыцца яна на адкрытую агрэсію? Захапіць тэрыторыю можна, а вось утрымаць – складана. Было б нядрэнна, каб нашыя дыпляматы або вайскоўцы зьвярнуліся да Беларусі аказаць дапамогу інструктарамі ў арганізацыі стварэньня такой сыстэмы. Наколькі мне вядома, у іх яна фундамэнтальна адпрацаваная, а калі будзе адмова, то як раз і праверым іх стаўленьне да Ўкраіны», – адзначыў Аляксандр Скіпальскі.


Што азначае ювелірныя вырабы з плаціны ў Камбоджы? - Навуковы аналіз\nПаводле таго, што мы адзначылі падчас нашага даследавання, у Камбоджы няма сапраўдных ювелірных вырабаў з плаціны. Камбоджыйцы няправільна выкарыстоўваюць слова "плаціна" альбо "плаціна" для апісання сплаву металу, які змяшчае пэўны працэнт золата.\nМы куплялі ўпрыгажэнні з плаціны ў розных гарадах і ў некалькіх відах крам, каб дакладна вызначыць, што гэта за метал. Мы таксама выслухалі кожнага прадаўца, каб зразумець іх тлумачэнні, і вось вынікі, якія мы атрымалі.\nМы прыводзім лічбы ў сярэднім, і інфармацыя максімальна дакладная. Аднак вынікі нашага даследавання не абавязкова адпавядаюць усім вынікам усіх ювелірных вырабаў, могуць быць і выключэнні.\nШто такое сапраўдная плаціна?\nСтандартная плаціна (лік 3)\nПлацінавыя нумары 5 і 7\nПлацінавы нумар 10\nПеравагі і недахопы ювеліраў\nПеравага для ювеліраў\nНедахопы для ювеліраў\nПеравагі і недахопы для пакупнікоў\nПеравага для кліентаў\nНедахопы для кліентаў\nСапраўдная плаціна - гэта бліскучы, пластычны і падатлівы срэбрана-белы метал. Плаціна больш пластычная, чым золата, срэбра або медзь, таму з'яўляецца найбольш пластычнай з чыстых металаў, але менш пластычная, чым золата.\nПлаціна - гэта хімічны элемент з сімвалам Pt і атамным нумарам 78.\nДа гэтага часу мы ніколі не знаходзілі сапраўдных плацінавых ювелірных вырабаў ні ў адной ювелірнай краме Камбоджы. Але гэта не значыць, што немагчыма знайсці\nЗолата супраць плаціны\nКамбоджыйцы выкарыстоўваюць слова "Мер" толькі для размовы пра чыстае золата. Але чыстае золата занадта мяккае для ювелірных вырабаў.\nКалі каштоўнасць вырабляецца з сумесі залатога сплаву з іншымі металамі, яна разглядаецца не як "Мер", а як "плаціна".\nНіхто не ведае сапраўднага паходжання выкарыстання назвы "Плаціна", але мы мяркуем, што яно з'яўляецца вытворным ад французскага слова "Плакета" альбо ангельскага слова "Пакрыты", што азначае, што ювелірныя вырабы ў Камбоджы пакрыты каштоўным металам , а ўнутры ёсць больш танны метал. Мы мяркуем, што сэнс змяніўся з цягам часу.\nУласна кажучы, камбоджыйцы выкарыстоўваюць назву французскага паходжання "Chromé", каб гаварыць пра ювелірныя вырабы.\nСлухаючы тлумачэнні прадаўцоў, стандартнай плацінай з'яўляецца плацінавы нумар 3. Што павінна азначаць 3 / 10 золата, альбо 30% золата, альбо 300 / 1000 золата.\nНа самай справе, усе нашы вынікі выпрабаванняў у гэтых каштоўных камянях складаюць менш за 30% золата, як вы бачыце ніжэй, у сярэднім 25.73%. Гэта можа адрознівацца на некалькі адсоткаў у розных крамах, і часта працэнты нават вар'іруюцца для ювелірных вырабаў з адной крамы.\nВыпрабавана: энергетычна дысперсійнай флуарэсцэнцыяй (EDXRF)\nКалі параўноўваць гэтыя лічбы з міжнароднымі стандартамі, гэта азначае, што гэта золата 6K або золата 250 / 1000\nТакая якасць металу не існуе ў іншых краінах, таму што мінімальная колькасць золата, якое выкарыстоўваецца ў якасці міжнародных стандартаў, складае 37.5% або 9K альбо 375 / 1000.\nСлухаючы тлумачэнні прадаўцоў:\nПлацінавы нумар 5 павінен азначаць 5 / 10 золата, альбо 50%, альбо 500 / 1000.\nПлацінавы нумар 7 павінен азначаць 7 / 10 золата, альбо 70%, альбо 700 / 1000.\nАле вынік іншы\nДля нумара 5 вынік менш, чым павінен быць, але прымальны, аднак розніца відавочная для ліку 7.\nПрацэнт золата аднолькавы паміж нумарамі 5 і 7, але колер металу адрозніваецца. Сапраўды, змяняючы прапорцыі медзі, срэбра і цынку, колер металу мяняецца.\nПопыт на плацінавыя нумары 5 і 7 невялікі. Ювелірныя вырабы ў Камбоджы рэдка прадаюцца ў якасці стандартызаванай прадукцыі. Часцей за ўсё трэба замовіць яго так, каб ювеліры распрацавалі каштоўнасць самастойна для заказчыка.\nПлацінавы нумар 10 - гэта чыстае золата, бо ён павінен быць 10 / 10 золата, альбо 100% золата, альбо 1000 / 1000 золата.\nАле на самой справе плацінавага нумара 10 не існуе, таму што ў гэтым выпадку чыстае золата называюць "Меркай".\nКамбоджа супраць міжнародных стандартаў\nУ параўнанні з міжнароднымі стандартамі, камбоджынская плаціна параўнальная з чырвоным золатам. Сплаў змяшчае велізарную колькасць медзі. Гэта таксама самы танны спосаб атрымання золата, таму што медзь значна танней, чым іншыя металы, якія выкарыстоўваюцца ў залатых сплавах.\nЖоўтае золата міжнароднага стандарту ўтрымлівае значна менш медзі, але значна больш срэбра, чым чырвонае золата.\nРужовае золата - гэта пасрэднік паміж жоўтым золатам і чырвоным золатам, таму ў ім утрымліваецца больш медзі, чым жоўтага золата, але менш медзі, чым чырвонага золата.\nНаступная інфармацыя можа вар'іравацца ад адной крамы да іншай.\nЗдаецца, некаторыя камбаджыйскія ювеліры ведаюць, што іх сплавы дрэннай якасці і ёсць таксама міжнародныя стандарты.\nМы чулі пра "Meas Barang", "Meas Italy", "Platine 18" ..\nУсе гэтыя імёны могуць мець рознае значэнне. І ў кожнага прадаўца ёсць розныя тлумачэнні.\n"Meas Barang" азначае замежнае золата\n"Meas Italy" азначае італьянскае золата\n"Плаціна 18" азначае золата 18 карат\nАле з таго, што мы чулі, гэтыя назвы часам апісваюць якасць металу, часам якасць працы ювеліра. Што тычыцца нумара 18, гэта не мае сэнсу ў параўнанні з іншымі нумарамі, бо гэта азначае, што гэта 180% чыстага золата.\nГандаль з плаціны ювелірнымі вырабамі\nУ Камбоджы новая ціхая банкаўская сістэма. Камбоджа традыцыйна ўкладвала свае грошы ў нерухомасць як доўгатэрміновыя інвестыцыі. І яны набываюць ювелірныя вырабы ў кароткі і сярэдні тэрмін, каб пазбегнуць марнавання сваіх грошай.\nЗразумела, большасць людзей не мае бюджэту, каб укласці грошы ў што-небудзь, але як толькі ў іх ёсць трохі зэканомленыя грошы, яны купляюць плацінавы бранзалет, каралі ці пярсцёнак.\nЗвычайна кожная сям'я ходзіць у адзін і той жа магазін, таму што давярае ўладальніку.\nБольшасць людзей не разумее, што яны купляюць, але ім на самой справе ўсё роўна, таму што адзіныя дзве інфармацыі, якія яны хочуць ведаць:\nКолькі гэта ўзбярэжжа?\nКолькі ювелір будзе купляць каштоўныя камяні назад, калі ім спатрэбяцца грошы?\nУ сярэднім, ювелір купляе назад стандартныя плацінавыя ўпрыгажэнні прыкладна на 85% ад іх першапачатковай кошту. Гэта можа адрознівацца ў залежнасці ад крамы\nКліенту трэба проста вярнуць ювелірныя вырабы з рахункам-фактурай, каб адразу ж аплаціць грашыма.\nГэта добрая інвестыцыя. На адным і тым жа прадмеце можна зарабіць некалькі разоў грошы\nКліенты лаяльныя, бо не могуць прадаць свае ўпрыгажэнні ў іншай краме ў Камбоджы\nПатрэбна шмат наяўных грошай, каб выкупіць каштоўнасці кліентаў. Гэта небяспечна і можа прыцягнуць злодзеяў. Асабліва перад святамі, калі ўсе кліенты прыязджаюць адначасова, таму што ім патрэбны грошы, каб паехаць у сваю правінцыю.\nЦяжкая і штодзённая праца, бо начальніку даводзіцца кіраваць крамай сам. Няма супрацоўнікаў, якія працуюць на гэтую працу\nЛёгка вярнуць грошы\nНе трэба быць экспертам\nВы губляеце грошы пры продажы\nКалі вы страціце рахунак-фактуру, вы страціце ўсё\nВы не можаце прадаць яго назад у іншы магазін\nУсё працуе добра, пакуль крама працуе. Але калі крама зачыніцца, што будзе далей?\nДзе набыць кхмерскую плаціну?\nВы знойдзеце яго ўсюды, на любым рынку любога горада Каралеўства Камбоджа.\nЦі прадаем мы кхмерскую плаціну?\nМы прадаем толькі прыродныя каштоўныя камяні і каштоўныя металы, сертыфікаваныя на міжнародныя стандарты.\nМы таксама прапануем распрацаваць і вырабіць на заказ ювелірныя вырабы з любых каштоўных металаў і любых якасцей, у тым ліку сапраўдных плацінаў.\nМы спадзяемся, што наша даследаванне было вам карысным.\nБудзем рады сустрэцца з вамі ў нашым краме ў бліжэйшы час.


СМІ: У Мазамбіку абезгаловілі групу расейскіх наймітаў - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 28 верасня 2020, панядзелак, 2:37\nСМІ: У Мазамбіку абезгаловілі групу расейскіх наймітаў\nЯны належалі да ПВК «Вагнера».\nНа поўначы Мазамбіка ў баі з радыкальнымі ісламістамі загінулі пяцёра байцоў расейскай Прыватнай ваеннай кампаніі "Вагнера". Пра гэта піша Carta de Mocambique са спасылкай на свае крыніцы (пераклад – Радыё Свабода).\nПаводле звестак выдання, інцыдэнт адбыўся 27 кастрычніка ў правінцыі Кабу-Дэлгаду. Калона з расейскімі наймітамі трапіла ў засаду, якую зладзілі мясцовыя радыкальныя ісламісты. Загінулі 20 вайскоўцаў урадавай арміі і пяцёра расейцаў. Усе яны былі абезгалоўленыя.\nЦелы былі дастаўленыя ў лякарню горада Муеда. Расея на інфармацыю пра гібель сваіх грамадзянаў у Афрыцы пакуль не адрэагавала.\nНа поўначы Мазамбіка з 2017 года прадаўжаюцца баі паміж урадавымі войскамі і джыхадыстамі. Паміж Расеяй і Мазамбікам дзейнічае пагадненне пра ваенна-тэхнічнае супрацоўніцтва, складзенае ў 2015 годзе, і ваеннае супрацоўніцтва, падпісанае ў 2016 годзе. Аднак афіцыйна расейскія вайскоўцы туды не накіроўваліся.\nУ пачатку кастрычніка Carta de Mocambique паведамляла пра гібель байца "ПВК Вагнера" ў баі пры нападзе на базу падраздзялення ісламістаў. Прэс-сакратар прэзідэнта РФ Дзмітрый Пяскоў, каментуючы паведамленні, заявіў агенцтвам, што ў краіне няма расейскіх вайскоўцаў.\nЗ 2014 года Расея заключыла пагадненні пра ваеннае супрацоўніцтва больш чым з 20 афрыканскімі краінамі. Сярод іх – Цэнтральнаафрыканская Рэспубліка, Малі, Конга, Руанда і Мадагаскар. У ЦАР навучанне вайскоўцаў вядуць у тым ліку супрацоўнікі "ПВК Вагнера", расейскія найміты заўважаныя таксама ў Лівіі, Судане, і яшчэ 11 краінах кантынента.\n24.09 Штучны інтэлект зрывае маскі з беларускіх карнікаў 139,788\n24.09 Памерла маці 16-гадовага падлетка, якога катавалі лукашэнкаўскія карнікі 103,520\n21.09 Милиционер в штатском выстрелил в затылок дальнобойщику Геннадию Шутову 11 августа 79,887\n27.09 По всей Беларуси прошел Марш 97% (Онлайн) 77,768\n22.09 Прадстаўнікі мікрараёнаў беларускіх гарадоў заклікалі пачаць Генеральны наступ на ўзурпатара 72,891


«Сабраліся супраць Максіма Багдановіча, чыталі вершы» | Новы Час\n«Сабраліся супраць Максіма Багдановіча, чыталі вершы»\nУ судзе Цэнтральнага раёна Мінска адбыліся слуханні па адміністрацыйных справах, распачатых у дачыненні да старшыні Руху «За Свабоду» Юрася Губарэвіча.\nЮрась Губарэвіч удзельнічаў у акцыі памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсій каля будынка КДБ 7 лістапада і ўшаноўваў памяць паэта Максіма Багдановіча 9 снежня. Абодва мерапрыемства міліцыянты палічылі несанкцыяваным і склалі пратаколы аб адміністрацыйным парушэнні.\nЗгодна з міліцэйскім пратаколам ад 7 лістапада, Юрась Губарэвіч прымаў актыўны ўдзел у несанкцыяваным пікетаванні каля будынка КДБ, трымаў знічку, чым парушыў Закон пра масавыя мерапрыемствы. 9 снежня з 19 да 19.15 палітык нібыта ладзіў пікет каля помніка Максіму Багдановічу, чым парушыў артыкул 10 Закона пра масавыя мерапрыемствы.\nДзве справы суддзя Вікторыя Шабуня прапанавала разглядаць на адных слуханнях.\nСтаршыня Руху «За Свабоду» заявіў, што лічыць удзел у акцыі памяці ахвяраў сталінскіх рэпрэсій, якую не дазволіў Мінгарвыканкам, сваім грамадзянскім абавязкам і адмовіўся ад далейшых тлумачэнняў. Наконт 9 снежня Юрась Губарэвіч адзначыў, што краіна адзначала 125-годдзе нацыянальнага класіка Максіма Багдановіча. Ён вырашыў прыйсці да помніка паэта, ускласці кветкі, запаліць знічку і пачытаць верш. Са СМІ даведаўся, што памятныя мерапрыемствы былі запланаваны нават афіцыйна. З пратаколам цалкам не згодны. На месцы падзей не было міліцыянтаў у форме, ніхто не папярэджваў пра адказнасць, не прасіў спыніць мерапрыемствы па ўшанаванні памяці паэта.\nУ якасці сведкаў выступалі супрацоўнікі АМАП ГУУС Мінгарвыканкама. Сведка Ліноўскі паказаў, што ўдзельнікі акцыі 7 лістапада выступалі супраць КДБ. Што тычыць абвінавачанага, то ён, паводле слоў сведкі, гаварыў нейкія лозунгі, у руках трымаў мегафон.\nПаказанні сведкі Вячаслава Рутчанкі прымусілі ўсміхнуцца нават суддзю. Паводле слоў сведкі, 9 снежня каля помніка Максіму Багдановіча сабралася групіроўка з 30 чалавек, якая выступала супраць класіка беларускай літаратуры, паўгадзіны чытала вершы. Урэшце сведка прызнаў, што Юрась Губарэвіч толькі чытаў верш і трымаў знічку.\nСведка Антановіч пад націскам суддзі і пытанняў падсуднага мусіў прызнаць, што міліцыянты былі ў цывільным адзенні, ніякіх прэтэнзіяў удзельнікам акцыі не выстаўлялі. Ён таксама засведчыў, што Юрась Губарэвіч толькі ушаноўваў памяць Максіма Багдановіча дэклараваннем яго верша.\nСуддзя Шабуня вырашыла запатрабаваць у Мінгарвыканкаме расклад афіцыйных мерапрыемстваў па ўшанаванні 125-годдзя Максіма Багдановіча, каб прыняць канчатковае рашэнне заўтра а 14-й гадзіне.\nСам Юрась Губарэвіч не мае ілюзіяў адносна заўтрашняга прысуду:\n«Лічу, у маім выпадку няма ніякага складу правапарушэння. Але любы чалавек з грамадзянскай пазіцыяй, не можа выйсці з нашага суда не пакараным. Не трэба было ламаць камедыю, а ужо сёння выносіць рашэнне. У маім выпадку яно будзе абвінаваўчым. Суддзі імітуюць справядлівы разгляд, пераносячы вынясенне прысуду на іншы дзень, нібыта каб разгледзець усе абставіны і прыняць рашэнне. Рашэнне ўжо прынятае! У нас ужо нікога не здзіўляюць выпадкі, калі караюць нават тых, хто не быў на акцыі, але на каго сфабрыкаваны пратакол».\nЗаўтра Губарэвіча будуць судзіць за чытанні да 125-годдзя Багдановіча\nЮрый Губарэвіч: Санкцыі — гэта лагічны адказ з боку ЕС\nПаэта асудзілі на 13 сутак за тое, што паказваў «вікторыю»


Выданне Deník N апублікавала падрабязнасці затрымання кіраўніка беларускага футбола ў Чэхіі. Уладзімір Базанаў разам з жонкай быў затрыманы, калі прыляцеў разам з жаночай зборнай на гульню.\nЧэшская паліцыя абвінавачвала чыноўніка ў парушэнні супрацькавідных правіл і заяўляла, што ў Базанава не было права ўезду на тэрыторыю краіны.\nБазанавы атрымалі загад пакінуць тэрыторыю Чэхіі да 1 снежня, а таксама ім анулявалі шэнгенскія візы, выдадзеныя іншай краінай.\nФутбольная федэрацыя Чэхіі адхрысцілася ад сітуацыі, заявіўшы, што Базанаў не атрымліваў запрашэння ад афіцыйных асоб.\nМагчыма, Базанаў прыцягнуў увагу чэшскіх уладаў тым, што знаходзіцца у санкцыйным спісе краін Балтыі.


Восем стыльных дэкаратыўных парад, якія прымусяць ваш дом сачыць і рухацца\nад адміністратара 20-09-10\nМы заўсёды шукаем простыя і надзейныя спосабы ўпрыгожыць наш любімы дом. Не трэба спяшацца да поспеху, паспрабуйце патроху, і вы павольна знойдзеце характарыстыкі элементаў, якія вам сапраўды падабаюцца і прагнуць. Ад свежых кветкавых шпалер да мэблі з натуральных матэрыялаў ...\nСем крэатыўных дэкарацый сцен абуджаюць стомленую гасціную\nВыкарыстоўвайце творчае ўпрыгожванне, каб абудзіць стомленую гасціную. Зменіце бязлюдную і бясплодную прастору, дадаўшы цёплыя і папулярныя ўпрыгажэнні, зрабіўшы гасціную самай прывабнай прасторай у доме. Павесьце на сцены галерэі старыя рэчы з эканомных крам, засцеліце сцены ўзоранай паперай ...\nСамыя вялікія тэндэнцыі мэблі 2020 года\nНе сакрэт, што правільна падабраная мэбля можа перайначыць пакой. Незалежна ад таго, выбіраеце вы унікальны індывідуальны прадукт альбо выбар масавага рознічнага прадаўца, усё звязана з пошукам мэблі, якая адпавядае вашай эстэтыцы дызайну. Сёння я пазнаёмлю вас з асноўнымі тэндэнцыямі мэблі ў 2020 годзе. З ...\nРынак Spark Craft\nад адміністратара 20-07-13\nУпершыню вырабы з металу Anxi былі выстаўлены на кітайскім кірмашы імпарту і экспарту (Кантонскі кірмаш) у 1991 годзе, тады ён быў надзвычай папулярны ў амерыканцаў і еўрапейцаў. Еўропа і ЗША з'яўляюцца найбольш традыцыйнымі экспартнымі галінамі прадукцыі нашай кампаніі, таму 60% нашай прадукцыі экспартуецца ...\nВыстава рамёстваў і культуры Spark\nТрэцяя выстава рамёстваў і культуры "Іскра" ў Кітаі, як адна з праграм, звязаных з мастацкім фестывалем "Марскі шаўковы шлях", праходзіла ў Аньсі ў Кітаі на працягу 2019 г. Гэта выстава спадабалася шматлікім грамадзянскім і замежным кліентам, якія былі ўражаны іскрай рамяство і яго культура. Яны ...\nШтогод наша кампанія публікуе ў сваім спісе 40 лепшых вытворцаў металу, і ў гэтым годзе мы рады паведаміць, што металічныя вырабы займаюць 24-е месца ў спісе. Спіс быў створаны, каб дапамагчы даведацца больш пра вытворцаў металу па ўсёй краіне. Спіс складзены з дапамогай металічнай фабрыкі ...\nІнвестыцыйная зона бізнесу Фуцзянь, акруга Ансі, правінцыя Фуцзянь, Кітай 362400\nАдрас электроннай пошты:flyingsparks@flyingsparks.com.cn\nВосем стыльных дэкаратыўных парад, якія прымусяць вас ...\nСем крэатыўных дэкораў сцен абуджаюць ...


Канвертаваць Тэнге (KZT) і Сірыйскія Фунт (SYP) : Калькулятар абменнага курсу\nТэнге (KZT) і Сірыйскія фунты (SYP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Тэнге і Сірыйскія фунты пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 20 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Тэнге. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сірыйскія фунты валюты па змаўчанні. Націсніце на Сірыйскія Фунт або Тэнге канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nТэнге гэта валюта, у Казахстан (KZ, Каз). Сірыйскія фунты гэта валюта, у Сірыя (Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, SY, SYR). Сірыйскія фунты таксама вядомы як сірыйскія ліры, Livre, і Livres Syrien. Сімвал SYP можа быць запісаная S, S, SP, і LS. Тэнге дзеліцца на 100 tiyn. Сірыйскія фунты дзеліцца на 100 piasters. Абменнага курсу тэнге Апошняе абнаўленне 31 Студзень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Сірыйскія фунты Апошняе абнаўленне 20 верасень 2019 ад Yahoo Finance. KZT каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. SYP каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Гатэль «Весна», Трускавец. Гатэль «Весна» ў Трускавеце. Гатэль «Весна» на карце Трускавец. Фота, карты, цэны. Hotel maps / Украіна\nГатэль «Весна», Трускавец. Гатэль «Весна» ў Трускавеце. Гатэль «Весна» на карце Трускавец. Фота, карты, цэны.\nВуліца Суховоля / Sukhovolya\nМабільны тэлефон +38-067-766-06-58\nВэб старонка http://hotelvesna.com/\nАгульная колькасць пакояў 239\nПаслугі Рэзерваванне з дапамогай Інтэрнэт, Кафэ / бар, Зніжак для дзяцей, Тэлевізар, Ванны або душавы, Дадатковая ложак, Кофеварка / Чайнік, Халадзільнік\nЛюкс 34,00 USD\nПраглядаў у дзень (у сярэднім): 7.53\nДасьледуйце інтэрактыўныя карты: карта Google, карта Визиком (Visicom) і карта OpenStreetMap для таго, каб знайсці гасцініцу або рэстаран "Весна". Таксама вы можаце знайсці шляхі і напрамкі ў гэты гатэль або рэстаран "Весна".\nУ нашай базе дадзеных 2560 гасцініц і рэстаранаў і 59,668,965 праглядаў увогуле.


Ціханоўская папрасіла ў ААН неадкладна паслаць у Беларусь маніторынгавую місію | euroradio.fm\nГалоўная / Ціханоўская папрасіла ў ААН неадкладна паслаць у Беларусь маніторынгавую місію\nПра гэта яна заявіла на пасяджэнні Савета бяспекі ААН.\nСвятлана Ціханоўская папрасіла ААН неадкладна адправіць у Беларусь маніторынгавую місію Пра гэта яна заявіла на пасяджэнні Савета бяспекі ААН, дзе разглядалася сітуацыя з правамі чалавека ў нашай краіне.\nСлуханні былі праведзеныя па ініцыятыве Эстоніі разам з ЗША і Вялікабрытаніяй, якія з'яўляюцца сябрамі Савета бяспекі ААН. Таксама да ініцыятывы далучыліся Канада, Данія, Ісландыя, Латвія, Літва, Польшча, Румынія ды Украіна.\nЦіханоўская выказала такія патрабаванні і прапановы:\n— асудзіць злоўжыванне сілай з боку беларускіх спецслужбаў супраць пратэстоўцаў;\n—- склікаць спецыяльную сесію Савета ААН па пытаннях правоў чалавека для абмеркавання сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі;\n— даслаць у Беларусь неадкладную міжнародную маніторынгавую місію ААН;\n— дазволіць уезд і свабоднае перамяшчэнне спецыяльнаму дакладчыку ААН па сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі;\n— тэрмінова вызваліць усіх адвольна затрыманых палітзняволеных, у тым ліку Сяргея Ціханоўскага, Віктара Бабарыку, Паўла Севярынца, Вольгу Кавалькову, Сяргея Дылеўскага ды іншых лідараў грамадзянскай супольнасці.\nТаксааа яна запатрабавала спыніць запалохванне і цкаванне сяброў Каардынацыйнай рады.


Разбурэнне міфа пра няпоўныя раслінныя вавёркі | Lunar Explorer\nРазбурэнне міфа пра няпоўныя раслінныя вавёркі\nАтрыманне "поўных" бялкоў з раслін прасцей, чым вы думаеце\nКалі вы лічыце, што вам трэба ёсць шмат рысу і бабоў, каб атрымаць вавёркі на расліннай аснове, падумайце яшчэ раз. Пакрыць вашыя незаменныя амінакіслоты толькі ад раслін прасцей, чым вы можаце падумаць.\nУпэўненасць у тым, што на раслінных вавёрках амінакіслоты з'яўляюцца "няпоўнымі" або "адсутнічаюць", шырока распаўсюджана і глыбока замацавана нават у расліннай супольнасці.\nТым не менш, гэта не падтрымліваецца навукай. Для пачатку гэта не два з асноўнымі палажэннямі біялогіі.\nРасліны выкарыстоўваюць тыя ж 20 амінакіслот, што і чалавек, каб стварыць свае бялкі (генетычны код універсальны).\nУсе жывёлы ў канчатковым выніку атрымліваюць свой бялок з раслін (альбо раслінных фітапланктонаў) - прама ці ўскосна праз харчовую ланцужок.\nУ гэтым артыкуле мы паглыбімся ў навуковыя дадзеныя пра "паўнату". Мы разгледзім узровень дзевяці незаменных амінакіслот у розных прадуктах харчавання (на аснове раслін, мяса і малочных прадуктаў) і спытаем, ці ёсць у іх "дастаткова".\nВысновы відавочныя: 1.) лёгка задаволіць вашыя патрэбы ў незаменных амінакіслотах на расліннай дыеце (без тон рысу і бабоў); 2.) нам трэба перагледзець тое, як мы гаворым пра «паўнату» бялку.\nНазваць раслінныя бялкі няпоўнымі, як называць малако "няпоўным" крыніцай кальцыя, таму што для задавальнення вашых штодзённых патрэбаў патрабуецца больш за адзін шклянку.\nЗаўвага: задавальненне вашых агульных патрэбаў у бялку - асобная тэма - размова тут.\nАктуальныя навіны: на раслінных бялках не атрымліваюць амінакіслоты!\nВы правільна прачыталі. Сцвярджэнне, што ва ўсіх або большасці раслінных бялкоў адсутнічае адна ці некалькі амінакіслот, на 100% памылкова. Усе расліны (і мяса, і малочныя прадукты) ўтрымліваюць па меншай меры ўмераныя колькасці ўсіх дзевяці незаменных амінакіслот.\nТэрмін "няпоўны" складаней для вызначэння і аналізу. Перш чым перайсці да дадзеных, давайце прааналізуем нашы вызначэнні.\nШто такое паўнавартасны бялок?\nВавёркі - гэта доўгія ланцужкі амінакіслот. Малюйце каралі з алфавіту, дзе кожная пацерка амінакіслата. Кожны бялок вызначаецца сваёй унікальнай паслядоўнасцю амінакіслот (шарыкаў).\nУ здаровых дарослых дзевяць з 20 амінакіслот лічацца неабходнымі (іх яшчэ называюць незаменнымі). Ваша цела не можа зрабіць іх, таму яны павінны паступаць з вашай дыеты. Астатнія 11 ключавых амінакіслот лічацца "неістотнымі", бо іх арганізм можа зрабіць іх. Некаторыя амінакіслоты "ўмоўна" неабходныя толькі для пэўных этапаў жыцця або пры некаторых захворваннях.\nЕжа (або спалучэнне прадуктаў) лічыцца поўнай крыніцай бялку, калі яна забяспечвае "дастатковую колькасць" кожнай з дзевяці неабходных амінакіслот.\nГэта, здавалася б, простае вызначэнне на самай справе вельмі невыразнае. Ад таго, ці будзе ежа прадастаўляць "дастаткова" любой амінакіслоты, залежыць ад таго, як вы вызначыце "дастаткова" - і ад таго, колькі яго спажываеце.\nПараўнанне раслінных і жывёльных бялкоў на ўзроўні амінакіслот\nЯк будуць розныя дыеты ў свеце, дзе ўвесь наш бялок паходзіць з парашкоў (цьфу!)? Гэты мыслячы эксперымент дапамагае дабрацца да сутнасці справы.\nЯ параўноўваў вавёркі з розных крыніц на ўзроўні амінакіслот (мяса, малочныя прадукты, бабы, гародніна, збожжа, арэхі ці насенне). Каб параўноўваць яблыкі з яблыкамі, я паглядзеў, колькі кожнай амінакіслоты каштуе пратэін у дзень (у маім выпадку 60 грам).\nПрыведзены ніжэйшы графік паказвае вынікі ўсіх дзевяці незаменных амінакіслот, афарбаваных па крыніцы бялку. Галоўнае - паглядзець на вышыню кожнай планкі адносна 100% -най лініі, якая азначае ваша рэкамендаванае штодзённае спажыванне. Вышыня бару ў 200% азначае, што ежа забяспечвае ўдвая большыя сутачныя патрэбы, тады як 50% будзе азначаць палову вашых штодзённых патрэбаў.\nКалі вы ясьце сумесь раслін, вы атрымаеце прыкладна ўдвая больш, чым вам трэба для сямі з дзевяці неабходных амінакіслот. Гэта мяркуе, што вы атрымліваеце дастатковую колькасць агульнага бялку.\nМяса і малочны бялок забяспечваюць прыблізна ўдвая больш, чым трэба для ўсіх дзевяці незаменных амінакіслот.\nЖоўтае святло (асцярожна):\nЛізін: Калі б збожжа і насенне былі вашым адзіным крыніцай бялку, вы атрымлівалі б дастаткова лізіну (каля 105%).\nМетионин: Калі б бабовыя і гародніна былі вашым адзіным крыніцай бялку, вы атрымаеце дастаткова метионина (каля 105%).\nЧырвоны сцяг (будзьце ўважлівыя!):\nЛізін: Калі б арэхі былі вашым адзіным крыніцай бялку, вы, хутчэй за ўсё, недахоп лізіну (на 16% ніжэй за ўзровень мэты). Не адсутнічае, але ніжэй за 100%.\nЦі ёсць праўда за міфам?\nУ многіх міфах ёсць прынамсі ядро праўды, і гэты не выключэнне.\nЗадаволенасць вашымі патрэбамі ва ўсіх незаменных амінакіслотах, па сутнасці, недарэчная, калі вы ясьце ўмераную колькасць мяса ці малочных прадуктаў.\nЗадаволіць вашыя патрэбы ва ўсіх незаменных амінакіслотах на расліннай дыеце проста, але не надзейна. Гэта таму, што "слабее звяно" для раслінных бялкоў слабее, чым слабае звяно для малочных і мясных бялкоў.\nДазвольце мне ўдакладніць:\nМалочныя прадукты і мяса маюць "слабее звяно" ўзроўню амінакіслот, што ўдвая перавышае сутачныя патрэбы (у дзень бялку). Гэта азначае, што вы зможаце задаволіць усе свае сутачныя патрэбы ў незаменнай амінакіслоце ўсяго за паўдня ў агульным аб'ёме бялку - альбо ў адным вялікім бялковым цяжкім прыёме ежы.\nУ большасці асобных раслін (напрыклад, толькі адзін рыс або чорная фасоля) узровень амінакіслот "слабейшага звяна" крыху ніжэй ці ўсяго 100%. Такім чынам, калі б адзінае расліна стала адзіным крыніцай бялку, вам спатрэбіцца цэлы дзень бялку (і поўны дзень харчавання) для задавальнення вашых патрэбаў.\nЗдзяйсняючы гэта на практыцы, усё, што трэба для задавальнення вашых неабходных амінакіслот на расліннай дыеце, выконвайце двум правілам:\nЯк задаволіць вашыя патрэбы ў незаменнай амінакіслоце на дыеце на аснове раслін\nЎжывайце дастатковую колькасць бялку.\nВедайце свае патрэбы і свае крыніцы. Я ем ~ 1 грам бялку на кілаграм маёй вагі. Гэта крыху больш, чым нацыянальныя рэкамендацыі, але менш, чым у большасці паўночных амерыканцаў. Мае вынікі заснаваныя на такім узроўні спажывання.\nБольшасць прадуктаў на расліннай аснове маюць прыстойнае ўтрыманне бялку. Садавіна (і алеі) - выключэнні.\n2. Ешце разнастайныя суцэльныя прадукты.\nПадобныя прадукты, як правіла, маюць агульную "самую слабую сувязь", таму ўжыванне ў ежу сумесі гародніны, фасолі, зерня, арэхаў і насення дапамагае ім пакрывацца адзін адным.\nГэты звыклы савет можа здацца сумным, але гэта праўда - і лёгка прытрымлівацца.\nМіф пра няпоўны бялок на расліннай аснове можа здацца бясшкодным, але ён уяўляе ілжывы бар'ер на шляху прыняцця расліннай дыеты і выклікае непатрэбны стрэс. Заданне раслінам неабходных амінакіслот не павінна азначаць бясконцыя порцыі рысу і бабоў.\nУ корані міфа ляжыць спосаб, які мы вызначаем "поўнасцю" і "дастаткова". Каб атрымаць "поўны" бялок, нам трэба атрымаць "дастатковую колькасць" дзевяці асноўных амінакіслот за адзін дзень. Тым не менш, мы ацэньваем вавёркі як поўныя ці не заснаваныя на адной порцыі, а не на аснове сутачнага бялку.\nПакуль вы ясьце дастатковую колькасць бялкоў на расліннай аснове і ўключыце ў свае крыніцы разнастайнасць, вы павінны пакрываць свае незаменныя амінакіслоты. Каб гэтага не адбылося, вам трэба альбо не ўжываць дастатковую колькасць бялку, альбо ёсць строга абмежаваную дыету (напрыклад, толькі рыс), ні адна з якіх не рэкамендуецца па многіх прычынах.\nГэта набліжае нас да майго папярэдняга сцвярджэння:\nНазываць раслінныя вавёркі "няпоўнымі", як называць малако няпоўным крыніцай кальцыя, таму што для задавальнення вашых штодзённых патрэбаў патрабуецца не адзін шклянку!\nNerd Note: Калі ваша цела ўносіць новы бялок, ён выкарыстоўвае будаўнічыя блокі (амінакіслоты) як з вашай апошняй ежы, так і з вашага "басейна" вадаёма. Гэты басейн адбываецца ад натуральнага працэсу перапрацоўкі амінакіслот у вашым целе. (Даведайцеся больш.)\nЗаклік да дзеяння: выбірайце словы ўважліва\nГлыбока ўкаранелыя перакананні цяжка выцесніць. Я не першы вучоны, які ўзняў чырвоны сцяг адносна няправільнага прадстаўлення бялкоў на расліннай глебе (гл., Напрыклад, гэты абмен у 1992 г. паміж лекарам-вучоным доктарам Джонам Макдагалам і Амерыканскай асацыяцыяй сэрца), і я не буду апошні.\nДавайце разам узмацніць нашу мову, каб гэты міф пайшоў дарогай птушкі!\n1. Перастаньце гаварыць, што ў раслін "адсутнічаюць" амінакіслоты. Гэта цалкам ілжыва. Слова "адсутнічае" азначае нуль або вельмі мала, тады як усе расліны выкарыстоўваюць усе 20 амінакіслот - як мінімум у ўмераных колькасцях.\n2. Паспрабуйце выкарыстаць слова "абмежаванне", каб удакладніць, якая амінакіслата з'яўляецца самым слабым звяном.\n3. Будзьце ўважлівыя і зразумелыя пры выкарыстанні слова "поўны" або "няпоўны" для апісання бялку. Мы павінны думаць пра спажыванне дня, а не пра адну порцыю. Не варта задавальняць свае штодзённыя патрэбы пры кожным прыёме ежы.\nКолькі бялку мне трэба? Ці лепш? Ці магу я атрымліваць дастатковую колькасць бялку на расліннай дыеце?\nЦі бяспечная соя?\nДаведайцеся больш пра жыццёвы цыкл бялкоў у вашым целе ў маёй пратэінавай біялогіі 1 і бялковай біялогіі 2.\nДаведайцеся больш і падпішыцеся на Fueled by Science.\nПрадстаўленая тут інфармацыя не павінна разглядацца як медыцынская кансультацыя. Калі ў вас ёсць праблемы з харчаваннем, звярніцеся да ўрача.\nДадатак: Падрабязнасці і пытанні\nЯ не ўключыў засваяльнасць амінакіслот. У ежу на расліннай глебе яна звычайна ніжэйшая, чым у ежу для жывёл, але розніцы недастаткова, каб змяніць асноўнае паведамленне.\nПаказаныя вынікі ІПР складаюць у сярэднім (медыяны) па групах харчавання. Я выбраў чатыры-сем прадуктаў на кожную катэгорыю. Некаторыя прадукты харчавання будуць ніжэйшы за сярэдні па групе прадуктаў харчавання.\nВынікі НДІ будуць мяняцца ў залежнасці ад таго, якія прадукты падабраны для прадстаўлення кожнай катэгорыі. Я паспрабаваў выбраць папулярныя прадметы.\nПатрэбы амінакіслоты могуць вар'іравацца ў залежнасці ад узросту і стану здароўя. Я выкарыстаў стандартныя патрэбы для здаровых дарослых.\nЯк вы разлічылі% RDI (рэкамендаваны штодзённы прыём)?\nКрок 1. Разлічыце рэкамендаваныя сутачныя дозы (RDI)\nІРД былі заснаваны на Сусветнай арганізацыі аховы здароўя і Інстытуце медыцыны. Калі абедзве рэкамендацыі разышліся, я выбраў большую колькасць. Фактычныя лічбы паказаны далей ніжэй.\nКрок 2. Паглядзіце важнае ўтрыманне амінакіслот у цікавых прадуктах\nКрыніца: База дадзеных харчовага складу USDA - паспрабуйце!\nКрок 3: Падлічыце, наколькі добра кожная ежа адпавядае маім RDI для кожнай з дзевяці амінакіслот\n% RDI = ўтрыманне амінакіслот у ежы / RDI для амінакіслот\nЯкія прадукты былі ўключаны? Як іх абралі?\nДля мяса і малочных прадуктаў я выбраў папулярныя прадукты, якія ахопліваюць дыяпазон тлустасці. Для раслін я выбраў папулярную ежу і прыхільна ставіўся да прадуктаў, якія я ем.\nМяса: стейк, фарш, курыца, ласось, бекон\nМалочныя прадукты: яйкі, 1% малако, ёгурты, сыр чеддар, вяршкі\nГародніна: шпінат, капуста, брокалі, каляровая капуста, салера, бульба, моркву\nФасолю: тофу, эдамаме, чорная фасолю, нут, сачавіца, гарох\nНасенне: насенне канапель, насенне сланечніка, насенне кунжуту, гарбузовыя семечкі\nЗбожжа: авёс лебяды, суцэльная пшаніца, макаронныя вырабы, карычневы рыс\nАрэхі: арахісавае масла, міндаль, грэцкія арэхі, кешью\nЯкія RDI выкарыстоўваліся?\nВось мае рэкамендаваныя штодзённыя прыёмы ўсіх дзевяці незаменных амінакіслот.\nЯны вар'іруюцца ад 5 мг / кілаграм у дзень (трыптафан) да 42 мг / кілаграм у дзень (лейцын).\nЯ падлічыў свае патрэбы, узяўшы фактар RDI і памножыўшы на 60 кілаграмаў (132 фунты).\nЗвярніце ўвагу, што паказаныя тут штодзённыя фактары RDI ставяцца толькі да здаровых дарослых.\nRDA (мг на кілаграм)\nМетыёнін +: 19\nФенілаланін +: 33\nЗаўвага: * RDI для некаторых амінакіслот прыводзяцца ў выглядзе камбінацый дзвюх амінакіслот (істотных плюс неістотных). Метионин + ўяўляе сабой метионин + цистеин (дзве серы, якія змяшчаюць АА); Фенілаланін + уяўляе фенілаланін + тыразін (абодва араматычныя АА).\nЧаму вы выбралі 60 грамаў бялку?\nЯ хацеў быць і рэалістычным, і кансерватыўным. Я заснаваў свой аналіз на колькасці бялку, які я звычайна я ем у рамках маёй расліннай дыеты - 60 грамаў. Гэта прыкладна 1 грам на кілаграм маёй вагі (я важу 60 кілаграмаў) і крыху вышэй стандартнай рэкамендацыі 0,8 грама бялку на кілаграм. Большасць людзей ядуць больш за гэта!\nЯк мая сям'я распачала даследчы праектLakeDiamond і EPFL - гэта карыснае партнёрстваКасмічныя «калючкі» выпусцілі з чорнай дзіркі Млечнага ШляхуМае раніцы на "Dopamine Bean"Сцеражыцеся МедузавірусаВыявы тэлескопаў ад тэлескопаўАбгалоўленне свядомасці


Алею для амаладжэння скуры асобы - Collamask\nЭфірныя алею для амаладжэння скуры асобы - 6 лепшых алеяў\nАлею для амаладжэння скуры асобы\nУ апошнія гады вялікую папулярнасць набыла натуральная касметыка. Але нават тыя вытворцы, якія паспелі стаць фаварытамі многіх жанчын, усё роўна грашаць, цішком дадаючы ў сваю прадукцыю кансерванты і прадукты нафтаперапрацоўкі.\nСёння на паліцах крам можна знайсці ўсе неабходныя інгрэдыенты для падрыхтоўкі касметыкі ў хатніх умовах. Галоўным дзеючым рэчывам ў арганічных крэмах з'яўляюцца эфірныя алею і раслінныя экстракты. У гэтым артыкуле будуць прадстаўлены найбольш папулярныя і эфектыўныя эфірныя алею для амаладжэння скуры асобы.\nДля прафілактыкі і барацьбы з зморшчынкамі, няроўнасцямі скуры, для павышэння пругкасці скуры і падскурнай клятчаткі асобы прымяняюцца наступныя эфірныя алею:\nалей насення морквы;\nмасла пладоў шыпшынніка;\nАлей ружы для асобы\nАлей ружы з'яўляецца самым дарагім у вытворчасці. Для таго каб атрымаць усяго 1 мл эфірнага алею трэба перапрацаваць 5 кілаграмаў пялёсткаў руж. Гэта алей актывізуе рэгенерацыю на клеткавым узроўні, валодае адбельваюць ўласцівасцямі, дзякуючы чаму выдатна змагаецца з пігментнымі плямамі, якія ўзніклі ў сонечныя месяцы, а таксама з узроставай гиперпигментацией.\nАлей ружы інтэнсіўна ўвільгатняе сухую і нават агрубелую скуру, забяспечвае ёй здаровы румянец, робіць яе пругкай і эластычнай. Ўвільгатнення і дагледжаны скура выглядае маладзей і свежае. Акрамя гэтага, яно аптымізуе функцыянаванне сальных залоз, ператвараючы пры курсавым прымяненні схільныя да тлустасці скуру ў нармальную, пазбаўляючы таксама ад запаленняў.\nПры выкарыстанні ружовага алею для догляду за вобласцю вакол вачэй здымаецца азызласць стагоддзе, цёмныя кругі становяцца менш прыкметнымі.\nМаска для амаладжэння асобы з эфірным алеем ружы\nРужовае алей для амаладжэння скуры асобы ў хатніх умовах неабходна абавязкова камбінаваць яго з базавым алеем, напрыклад, аліўкавым, какосавым, касторовое і г. д.\nЗмяшайце 2 кроплі ружовага алею з 4 мл алею алівы і на чыстае і распаранае асобы, вырабіце лёгкімі забіваюць рухамі. Дайце масцы падзейнічаць на працягу 10-15 хвілін, затым памыйцеся сваёй звычайнай пенкай для мыцця.\nУсе алею для амаладжэння асобы лепш наносіць перад сном, на ноч, каб не наносіць на вычышчаную і вільготную скуру касметычныя сродкі.\nХарчаванне скуры вакол вачэй\nДадайце да крэму для штодзённага догляду за вобласцю вакол вачэй 1 кроплю алею ружы і вырабіце паляпваюць рухамі па кірунку знізу ад скроняў да носа і зверху ад носа да скроняў.\nПадобны сыход не варта рабіць пастаянным: чаргуйце 2 тыдні дадання алею з 2 тыднямі адпачынку.\nАлей насення морквы для амаладжэння асобы\nАлей насення морквы з'яўляецца моцным вазодилататором. За кошт актыўнага пашырэння сасудаў ў галіне прымянення алею адбываецца расслабленне і разгладжванне скуры.\nМоркву з'яўляецца эталонным раслінай па ўтрыманні ў сабе вітаміна А (рэтынолу). Гэты вітамін з'яўляецца наймагутным антыаксідантам, запавольвае працэсы старэння і завядання скуры, звужае пары, нармалізуе водны і тлушчавы баланс, павышае яе ўстойлівасць да ўздзеяння розных фактараў знешняга асяроддзя – марозу, ветру, сонца.\nАлей насення можна актыўна дадаваць у розныя сродкі па догляду за скурай – крэму, маскі, тонікі, сыроваткі, а таксама рыхтаваць камбінаваныя алею для амаладжэння скуры асобы самастойна.\nАмаладжальнае сыроватка для асобы з алеем насення морквы\nЗмяшаць па 2 чайныя лыжкі алею насення морквы і алею абрыкосавых костачак, дадаць да атрыманай сумесі 7 кропель алею ружы. Змясціць у шкляную тару і выкарыстоўваць як асноўны сыход раніцай і ўвечары.\nТэрмін захоўвання атрыманай сумесі складае прыкладна 1-1,5 месяца.\nМасла пладоў шыпшынніка\nАлей, створанае з ягад шыпшынніка, вядома вялікай канцэнтрацыяй вітаміна С. Акрамя гэтага яно змяшчае вітаміны А і Е, поліненасычаныя і насычаныя тлустыя кіслоты. Зыходзячы з папярэдніх двух прапаноў, можна меркаваць аб тым, што алей з пладоў шыпшынніка для амаладжэння скуры асобы з'яўляецца адным з найлепшых варыянтаў.\nЯно актыўна стымулюе рэгенерацыю скуры на клеткавым і тканкавым узроўні, гэта дае магчымасць выкарыстоўваць яго з мэтай аднаўлення нармальнай структуры скуры ў перыяд рэабілітацыі пасля апёкаў, парэзаў і шматлікіх глыбокіх высыпанняў. Яно аднаўляе і ўмацоўвае сценкі капіляраў, памяншаючы ўзроставыя праявы парэзу сасудаў, насычае іх актыўным кіслародам, паляпшаючы колер і эластычнасць скуры.\nАлей з пладоў шыпшынніка з'яўляецца выдатным сродкам для хатняга амаладжэння асобы і прафілактыкі дачаснага старэння.\nАмаладжальны масаж з алеем з пладоў шыпшынніка\nЗмяшаць алей пладоў шыпшынніка і алей фундука ў суадносінах 1:3. Праводзіць масаж праз дзень, на ноч, выдаляючы лішкі алею папяровай сурвэткай.\nАплікацыі для памяншэння маршчын вакол вачэй і рота\nСтаранна змяшаць 3 кроплі эфірнага алею пладоў шыпшынніка і 1 мл вашай звычайнай сыроваткі для вобласці вакол вачэй, нанесці роўнымі часткамі на 2 ватных дыска. Пакласці дыскі на вычышчаную скуру вакол вачэй або рота, злёгку прыціснуць і пакінуць на 10 хвілін, затым прыбраць лішкі папяровай сурвэткай.\nАлей неролі для асобы\nНеролиевое алей атрымліваюць з кветак горкага памяранца, або памяранцаў. Яно з'яўляецца адным з самых дарагіх алеяў для амаладжэння скуры асобы. Для таго каб атрымаць 1 мл алею неабходны 1 кілаграм кветак памяранцаў.\nАлей неролі дапамагае запаволіць эмацыйнае і фізічнае старэнне арганізма. Яно таксама змяшчае магутныя антыаксіданты. Алей кветак горкага памяранца інтэнсіўна ўвільгатняе і сілкуе скуру, дзякуючы актыўнаму аднаўленню водна-ліпіднага балансу скуры асобы. Ужо пасля першых ужыванняў скура асобы становіцца пругкай і эластычнай. Акрамя гэтага яно аказвае асаблівае дзеянне, паскараючы рэгенератыўныя працэсы ў тоўшчы дермы.\nАлей неролі з'яўляецца адным з самых дзейсных алеяў ў барацьбе з куперозом – судзінкавымі «зорачкамі» на твары.\nЎвільгатняе алей для амаладжэння скуры асобы ў хатніх умовах\nДа палове чайнай лыжкі арганового алею дадаць па 2 кроплі алею неролі. Наносіць на чыстае твар раніцай і ўвечары, не забываючы вобласць вакол вачэй, даць ўвабрацца прыкладна 10 хвілін, затым выдаляць лішкі ватовым дыскам, змочаным тонікам для зняцця макіяжу.\nСандалавае алей атрымліваецца шляхам перапрацоўкі выключна тых дрэў, якім больш за 30 гадоў. На жаль, гэта каштоўнае дрэва на мяжы знікнення, таму кошт на яго вельмі высокая.\n90% сандалавага алею складаецца з спірту – магутнага рэчывы, які валодае антысептычнымі ўласцівасцямі. Акрамя гэтага, спірт аказвае выяўленае танізавальнае і якое ўвільгатняе ўплыў на скуру. Алей сандала актыўна змагаецца з дробнымі мімічнымі зморшчынкамі, а таксама узроставымі пігментнымі плямамі.\nСумесь з эфірных алеяў для амаладжэння скуры асобы\nЗмяшайце 15 мл алею жажаба, 4 кроплі ладану і 3 кроплі алею сандала. Вырабіце на чыстае твар на 10-12 хвілін, потым памыйцеся пенкай для мыцця.\nДадзеную сумесь можна захоўваць у цёмным месцы ў шкляной тары не больш за 1 месяца.\nАздараўленчая маска для асобы\nРазвесці 5 грамаў белай гліны да кансістэнцыі смятаны і дадаць да яе 1 мл алею жажаба, 1 кроплю алею сандала і 3 кроплі алею герані. Рабіце такую маску праз дзень на працягу 20 хвілін.\nЯна актыўна змагаецца з друзласцю скуры і запаленнямі, паляпшае колер і надае скуры здаровы выгляд.\nДля атрымання самага якаснага і каштоўнага алею язміну выкарыстоўваюць кветкі егіпецкага язміну, якія падвяргаюцца паравой перагонцы з аліўкавым алеем.\nАлей язміну выкарыстоўваюць у якасці вядучага кампанента для стварэння касметыкі для адбельвання скуры. Язмін надае спелай скуры малады румянец, танізуе і падцягвае скуру, звужае пары і, за кошт ўвільгатнення і павышэння тургора скуры, візуальна памяншае дробныя маршчынкі.\nНачная маска для спелай скуры асобы і дэкальтэ\nЗмяшаць па 5 кропель алею міндаля, язміну і масла вінаградных костачак, дадаць 3 кроплі алею зародкаў пшаніцы. Наносіць на вычышчаную і распараную скуру зоны дэкальтэ, асобы і шыі на ўсю ноч.\nАдбельвае крэм для скуры асобы ў хатніх умовах\nКупіце любы натуральны крэм для асобы з максімальна простым складам (пажадана каб у яго ўваходзіла ўзбітае базавую алей, пара экстрактаў і арганічныя кансерванты). Перад кожным нанясеннем крэму дадайце да яго па 1 кроплі алею язміну і алею апельсіна.


Real Estate Listings: » Business Directory » Moving Companies » US » New York » Мясцовыя, міжгароднія, камерцыйныя і міжнародныя пераезды ў Нью-Ёрку1\nПаштовы індэкс: 10003\nЗдымайце груз! У нашым месцы ў Нью-Ёрку, Нью-Ёрк, мы прапануем індывідуальныя каціроўкі пераездаў на вашыя далёкія пераезды, мясцовыя пераезды і / альбо патрэбы ў міжнародных дастаўках і пераездах. Мы абслугоўваем жылых і камерцыйных кліентаў у Манхэтэне, Брукліне, Квінзе, Бронксе і Стэйтэн-Айлендзе. Мы дамаўляемся пра кваліфікаваных і мясцовых рухавікоў з Нью-Ёрка. Вялікі ці маленькі, мы робім усё! Вы заўсёды можаце разлічваць на лепшае абслугоўванне і вольны час ад стрэсаў у All Around Moving! Пацікаўцеся нашымі ацэнкамі на сайце і паслугамі ад дзвярэй да дзвярэй. Патэлефануйце ў наш офіс у Нью-Ёрку і перайдзіце на наш сайт па адрасе: www.allaroundmoving.com Для атрымання дадатковай інфармацыі пра нашы паслугі па пераездзе і дастаўцы звяжыцеся з намі сёння!\n(212) 781-xxxx Паказаць\nЗарэгістравана в 13. Feb 2019\nЗвяжыцеся з рэкламадаўцам (212) 781-xxxx\nЗарэгістравана в February 13, 2019


Дажыць да «Апошняга золку». Аўдыё і відэапрэм’ера праекту! | Смяротнае пакаранне ў Беларусі, аналітыка, петыцыя супраць смяротнай кары\n«Апошні золак» працягвае традыцыі супольнасьці, закладзеныя ў свой час праектамі «Сьвяты вечар», «Народны альбом», «Я нарадзіўся тут». Толькі дадзены праект прысьвечаны іншай істотнай і актуальнай тэматыцы – праблеме сьмяротнага пакараньня. Беларусь зьяўляецца апошняй краінай у Эўропе і на постсавецкай прасторы, дзе дагэтуль існуе пакараньне сьмерцю. За апошнія 17 гадоў было зьдзейсьнена каля 400 расстрэлаў, вядомы толькі адзін выпадак, калі сьмяротны прысуд быў заменены на турэмнае зьняволеньне. Удзельнікі праекту выказваюцца за адмену сьмяротнага пакараньня і спадзяюцца, што праект прыцягне дадатковую ўвагу да праблемы, паспрыяе спыненьню падобнай практыкі ў Беларусі.\nТак, Ганна Хітрык і Наста Шпакоўская лічаць, што пытаньні нараджэньня і сьмерці не ў чалавечай кампетэнцыі. Лявон Вольскі перакананы што нават самы злосны злачынец мусіць мець права ўсьвядоміць цяжкасць зробленага і пакаяцца: «У гэтым сэнсе пажыцьцёвае зьняволеньне ў выпадку асабліва цяжкага злачынства будзе больш слушным пакараньнем», — адзначае ён. Віктар Рудэнка салідарны зь імі, але дадае іншы акцэнт: «Калі мы спрабуем прапагандаваць грамадзтва без гвалту і забойстваў, мы павінны на ўсіх узроўнях адмовіцца ад іх. Сьмяротнае пакараньне стварае адмоўны прыклад для грамадзтва». Для Аляксандра Памідорава, Зьмітра Вайцюшкевіча і Алеся Дзянісава справа найперш у тым, што могуць быць памылковыя прысуды, як гэта здаралася па вядомых справах Міхасевіча, Чыкацілы і ня толькі. «Факт у тым, што з-за аднаго дрэннага чалавека можа загінуць нехта цалкам невінаваты. Любы з нас. Для мяне гэта галоўнае», – кажа Аляксандр Памідораў.\nУ межах праекту сем беларускіх выканаўцаў прадставілі свае песьні, у якіх распавялі пра найбольш распаўсюджаныя спосабы прывядзеньня ў выкананьне выключнай меры пакараньня.Вольскі сьпеў пра ўкрыжаванне, Памідораў – пра газавыя камэры, Хітрык – пра гільяціну, Дзянісаў – пра расстрэл, Шпакоўская – пра электрычнае крэсла, Рудэнка – пра атруту, Вайцюшкевіч – пра шыбеніцу. Палова з 14 песень праекта – новыя кампазыцыі, напісаныя адмыслова для «Апошняга золку». Другая палова – вядомыя песьні, але ў новых вэрсіях.\nРэалізацыяй праекта займалася творчая каманда Tuzin.fm, а ініцыятарам выступіў праваабарончы цэнтр «Вясна». «Гэта праект выканаўцаў розных музычных плыняў і розных жыцьцёвых поглядаў, якія аб’ядналіся вакол адной тэмы, што яскрава сьведчыць пра яе важнасьць для грамадзтва, – адзначае каардынатар кампаніі «Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання» Андрэй Палуда. – Мы вельмі хваляваліся, бо для нас гэта першы творчы праект такога масштабу, але выніковы прадукт і мэдыйны розгалас пасьля жывой прэзэнтацыі сьведчаць пра яго посьпех. Вялікі дзякуй творчай групе праекта і ўсім яго ўдзельнікам за іх унёсак у нашу агульную справу».\n17 чэрвеня 2014 году адбыўся рэліз фінальнай вэрсіі праекту ў фармаце CD+DVD. Каардынатар «Апошняга золку», кіраўнік парталу Tuzin.fm Сяргей Будкін кажа, што за гэтыя паўгады ўвесь матэрыял быў істотна дапрацаваны: «Відэа перамантавалі, а мастачка Наста Шастак адмыслова для выданьня па-новай зрабіла пясочныя кліпы. Па выніку атрымаўся першы ў Беларусі мультыракурсны DVD, гэтая тэхналёгія дазваляе падчас прагляду выбіраць крыніцу відэасігналу – альбо пясочнае шоў, альбо канцэрт. Таксама быў дапрацаваны і перазьведзены аўдыёматэрыял, некаторыя моманты перапісаныя, так што маем яшчэ CD-варыянт канцэрту».\n1. Ганна Хітрык – Мая раніца\n2. Ганна Хітрык – Мір\n3. Алесь Дзянісаў – У той самы момант\n4. Алесь Дзянісаў – 1937\n5. Наста Шпакоўская – Памылка\n6. Наста Шпакоўская – Чакаем\n7. Віктар Рудэнка – Твой Сакрат\n8. Віктар Рудэнка – Неба шэрае\n9. Аляксандар Памідораў – Брама\n10. Аляксандар Памідораў – Дым\n11. Зьміцер Вайцюшкевіч – Лепей шыбенікі, чым каты\n12. Зьміцер Вайцюшкевіч – Змрок\n13. Лявон Вольскі – Нельга забыць\n14. Лявон Вольскі і Ганна Хітрык – Вера, Надзея, Любоў\nАранжыроўкі – Chiefs Band (1, 5, 7, 9), Юлія Бурава і cтрунны квартэт Anima (4, 7, 10)\nмузыкі гурта Chiefs Band: Алесь-Францішак Мышкевіч – бас-гітара (1,2,5, 7,9, 11-14), бэк-вакал (7, 11), Андрэй Барыла – саксафон, Павал Мамонаў – бубны (1,2,5, 7,9, 11-14), Андрэй Якубчык – труба, Дзьмітры Хаменка – клявішныя, Павал Трыпуць – лідэр-гітара (1,2,5, 7,9, 11-14), Раман Язукевіч – трамбон, Руслан Курбацкі – труба\nструнны квартэт Anima: Юлія Бурава, Аліса Вашкевіч, Марына Зяліна, Аксана Баёк\nГукарэжысэры фінальнай вэрсіі: Павал Сьценцоў, Гарык Плевін (студыя «Осмос»)\nПадзякі: Аліне Ваўранюк і вучням школы № 4 з Беластоку, Аляксандру Памідораву, Веры Бурлак, Віталю Рыжкову, Максіму Гайко і TUT.BY, Паўлу Юрцэвічу і студыі «Осмос», Мікалаю Маторыну, Кастусю Лашкевічу, Андрэю Аляксандраву, Ілоне Карпюк, Радаславу Дамброўскаму, Хрыстафору Ангельчыку.


Сямейная дынастыя даўжынёй паўтара стагоддзя: пра музу Якуба Коласа і лёс яго праўнучак з прозвішчам Міцкевіч | Навіны Беларусі | Беларускія навіны | Беларусь - афіцыйныя навіны | Мінск | БелТА\n03 жніўня 2021, 22:02\nСямейная дынастыя даўжынёй паўтара стагоддзя: пра музу Якуба Коласа і лёс яго праўнучак з прозвішчам Міцкевіч\nСямейныя традыцыі - фундамент дзяржавы. Гэты расказ аб тым, як на працягу практычна паўтара стагоддзя адна сямейная дынастыя прадаўжаецца моцнымі традыцыямі, стваральнай працай і сумесным захоўваннем памяці аб творчай спадчыне сусветна вядомага класіка беларускай паэзіі і літаратуры. Якуб Колас праслаўляў веліч беларускага народа, яго патрыятызм і гераізм, сямейныя каштоўнасці, адвечнае хараство беларускай прыроды, чароўнасць звычайных жыццёвых рэчаў, прысвяціўшы гэтаму ўсё жыццё. Практычна праз 140 гадоў пасля яго нараджэння праўнучка паэта, захавальніца фондаў Дзяржаўнага літаратурна-мемарыяльнага музея Якуба Коласа Васіліна Міцкевіч разам з дзяржавай і сям'ёй беражліва захоўвае яго творчую спадчыну, каб яна перадавалася з пакалення ў пакаленне. Сваіх дзяцей яна вучыць на прыкладах коласаўскіх герояў, прататыпамі многіх з якіх былі іх прапрадзеды.\nТворчы цыкл аўтарскіх матэрыялаў пад агульнай назвай "Лёсы жанчын - лёс адзінай Беларусі" члена праўлення Беларускага саюза жанчын, журналіста Аліны Грышкевіч, што публікуецца ў Год народнага адзінства, 80-годдзя пачатку Вялікай Айчыннай вайны і 30-годдзя БСЖ, прадаўжаецца расказам Васіліны Міцкевіч аб непарушных сямейных каштоўнасцях і гісторыях, якія перадаюцца ўжо ў шостым пакаленні, аб малавядомых старонках сямейнага радаводу, а таксама аб унікальных экспанатах і невядомых раней архіўных знаходках. А яшчэ аб тым, як яна сама ў 10-м класе вырашыла змяніць бацькава прозвішча на прадзедава - Міцкевіч.\nПачатак жаночай лініі - з маці паэта\nАб творчасці Якуба Коласа мы больш ведаем са школьнай і ўніверсітэцкай праграм. Але наколькі яго творчасць - узор нацыянальных духоўных традыцый, настолькі асабістае жыццё - натхняльны прыклад цвёрдых сямейных каштоўнасцей і ўстояў, пра якія вядома далёка не ўсім.\nСтаронкі з жыцця песняра беларускага народа ў ракурсе пераемнасці для нашчадкаў у шасці пакаленнях - цэлая цудоўная гісторыя.\nАсновы жаночай лініі ў багатай дынастыі прамых нашчадкаў генія беларускай паэзіі, несумненна, заклала яго маці - Ганна Лёсік. Якуб Колас (сапраўднае імя Канстанцін Міцкевіч) нарадзіўся 3 лістапада 1882 года ў Aкінчыцах, што пад Стоўбцамі, у сям'і лесніка Міхаіла Казіміравіча Міцкевіча, які служыў князю Радзівілу, і хатняй гаспадыні Ганны Лёсік.\nЯна нарадзіла трынаццаць дзяцей, чацвёра з якіх, на жаль, памерлі ў маленстве. Паводле ўспамінаў, гэта была простая жанчына, якая не мела адукацыі, але надзвычай добрая, мудрая і сардэчная. На адзіным захаваным з той пары фота - погляд упэўненай у сабе, гордай беларускі, захавальніцы сямейнага ачага. Менавіта яна заклала асновы дабра, цвёрдасці духу і стойкасці ў пераадоленні жыццёвых цяжкасцей у свайго сына Канстанціна Міцкевіча, якіх на шляху будучага паэта было нямала.\nМаці Якуба Коласа\nЦікава, што жонка паэта ў гэтай дзіўнай радаслоўнай таксама адкрываецца нам надзвычай моцнай і мудрай жанчынай. Муза і каханне ўсяго жыцця паэта Марыя Каменская адыграла каласальную ролю ў творчасці класіка і поўнасцю ўзяла на сябе ўсе бытавыя клопаты, падпарадкаваўшы рытм жыцця сямейства творчым інтарэсам генія.\nЦяпер на яе раўняюцца сем праўнукаў і сем прапраўнукаў, сярод якіх восем дзяўчынак. Унікальная пераемнасць пакаленняў, дзе гісторыі жыцця і любові продкаў перадаюцца на працягу амаль паўтара стагоддзя.\nПраўнучка Васіліна Міцкевіч у свае няпоўныя 38 гадоў ведае пра Якуба Коласа, мабыць, больш за многіх родных. І гэта нядзіўна, улічваючы, што маладая жанчына - галоўны захавальнік фондаў Дзяржаўнага літаратурна-мемарыяльнага музея Якуба Коласа, да таго ж кандыдат сацыялагічных навук.\nЯе дочкі таксама носяць прозвішча прапрадзеда - гэта прапраўнучкі чатырохгадовая Наталля і васьмігадовая Юлія. Па традыцыі ў сям'і ўсе дзяўчынкі, нашчадкі Якуба Коласа, атрымліваюць у спадчыну прозвішча сусветна вядомага продка. Васьмігадовая Юлія ўпэўнена дэкламуе па-беларуску вершы знакамітага прапрадзеда. Дзеці змалку валодаюць беларускай мовай, на якой ствараў свае бессмяротныя творы Якуб Колас.\nДарэчы, паміж сабой у сям'і размаўляюць у асноўным па-беларуску. Жыве сям'я па суседстве з домам, дзе некалі жыў пясняр і ў якім цяпер размешчаны музей Якуба Коласа.\nСправай усяго жыцця Васіліны Міцкевіч стала захаванне творчай спадчыны сваіх знакамітых прадзедаў - Якуба Коласа і Янкі Маўра. Паколькі абодва паэты былі звязаны сямейнымі вузамі дзякуючы дзецям, якія тайком ад бацькоў пажаніліся, нямала іх азадачыўшы.\nЯна вельмі цікава расказвае легенды пра прадзеда, пачутыя ад дзядулі і бабулі. Вядома ж, многае з іх апісана ў кнігах, якія выдавалі і прадаўжаюць выдаваць нашчадкі Якуба Коласа, сярод якіх і Васіліна Міцкевіч і якія захоўваюцца ў дзяржаўных архівах. Але ёсць шмат дэталей і нюансаў, якія перадаюцца вусна.\nМуза і каханне паэта Марыя Каменская\nЛёсавызначальная сустрэча двух настаўнікаў адбылася ў Пінску. Ішоў 1912 год. Канстанцін Міцкевіч пасля заканчэння Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі выкладаў на курсах павышэння кваліфікацыі для настаўнікаў, а ў Пінскай чыгуначнай школе ў пачатковых класах настаўнічала Марыя Каменская.\nЗаняткі для маладых настаўнікаў па ўдасканаленні педагагічнай работы праводзіў той раз Кастусь. Як прыгадвалі потым сваякі, будучы паэт адразу запрыкмеціў блакітнавокую дзяўчыну, якая збянтэжылася, злавіўшы яго прамы погляд. І нібы іскра прабегла паміж імі. Так, пераглядваючыся, саромеючыся, яны нібы ў думках злучыліся. А пасля ўрока малады выкладчык не стрымаўся, падышоў пазнаёміцца і падрадзіўся праводзіць сваю сімпатыю дадому.\nЯны адразу ж знайшлі агульную мову - абодва выраслі ў простых сем'ях, спазналі з маленства цяжкую працу, абодва адукаваныя, што на той час было нячастай з'явай. Здавалася, яны створаны адзін для аднаго - настолькі былі падобныя іх погляды на жыццё. Сустрэчы, спатканні, паэтычныя прызнанні - усё гэта было так рамантычна, па-юнацку чыста і цудоўна. Жыццё, як чыстая рака, цякло плаўна і прыгожа. Тады Канстанцін яшчэ і меркаваць не мог, якую каласальную ролю ў яго творчасці адыграе гэта дзяўчына, якім непахісным маналітам і абаронцам стане ў яго няпростым пісьменніцкім жыцці і біяграфіі. А пакуль усё было лёгкім і натхнёна цудоўным, якім бывае толькі ў юнацтве.\nПрапанова Марыі, ад якой паэт не змог адмовіцца\nАднак, як толькі справа даходзіла да сур'ёзнай размовы пра будучыню, паэту нібы нешта перашкаджала да канца выказацца і зрабіць тую самую запаветную прапанову, якую з такім хваляваннем чакаюць юныя дзяўчыны.\nНапэўна, яшчэ доўга сціплы і крыху сарамлівы паэт толькі чытаў бы свае кранальныя вершаваныя прызнанні і гуляў з каханай пад квітнеючымі яблынямі, так і не адважваючыся сказаць самае патаемнае. Яны сустракаліся ўжо амаль год...\nМарыя, бачачы відавочную сарамлівасць і шчырыя пачуцці юнака, якія падзяляла ўсім сэрцам, аднойчы па-простаму прапанавала: "Кастусь, можа хопіць нам хадзіць, давай пажэнімся".\nАд такой прапановы Кастусь, вядома ж, не мог адмовіцца. З яго нібы гара звалілася: дзяўчына, зрабіўшы прапанову, палегчыла для яго найцяжэйшую задачу.\nШто цікава, затым, на працягу жыцця, Марыя з такой жа лёгкасцю брала на сябе многія жыццёвыя клопаты, па-жаночы мудра вызваляючы мужа ад непатрэбных яму бытавых клопатаў у імя стварэння неўміручых, як яна свята верыла, твораў.\nЗакаханае сэрца Марыі не памылілася - нават цяпер, праз амаль 140 гадоў з дня нараджэння паэта (гэта дата будзе адзначацца ў 2022 годзе) на вершах і паэмах Якуба Коласа вучыцца не адно пакаленне беларускіх школьнікаў і студэнтаў. Сваёй творчасцю ён як ніхто іншы ўславіў Беларусь і беларусаў.\nА сэрца Канстанціна назаўсёды было аддадзена адзінай Марыі, пачуцці да якой пяшчотна і беражліва захоўвае яго любоўная лірыка. Дзяўчыне быў прысвечаны цэлы цыкл ранніх гарачых юнацкіх вершаў, запісная кніжка з якімі, на жаль, згубілася пры шматлікіх пераездах, і вершы гэтыя так і не былі апублікаваны. Хто ведае, магчыма, яны калі-небудзь усплывуць на сусветных аўкцыёнах...\nА вось 13 дайшоўшых да нашых дзён вершаў песняра адназначна былі прысвечаны Марыі, гэтак жа, як і ўрывак паэмы "Рыбакова хата". У апавяданні "Туды, на Нёман!" прататыпамі галоўных герояў сталі сам Якуб Колас з жонкай і іх сынамі.\nХоць было і такое, што Марыя ці то жартам, ці то ўсур'ёз прыраўнавала свайго Кастуся да невядомай, як ёй падалося, натхняльніцы любоўных паэтычных радкоў і строга спытала, каму яны прысвечаны (у душы, вядома, ні ў чым не сумняваючыся). Паэт запэўніў, што гэта ўсё ў гонар яе, каханай Марусечкі, Марусенькі.\nПраз дзесяцігоддзі Якуб Колас гаварыў, што ні разу не здрадзіў сваёй цудоўнай Марыі, хоць прадстаўніц прыгожай паловы чалавецтва, якія жадалі прыўдарыць за станістым і вядомым ужо ў маладосці паэтам, было хоць адбаўляй, а таму розных здагадак і фантазій наконт гэтага хапала.\nДом Якуба Коласа ў Мінску 1927-1941 гг. Графіка. Мінск, 1986 г.\nЗа кожным вялікім мужчынам стаіць вялікая жанчына\nВасіліна Міцкевіч гаворыць, што ўспаміны сваякоў і сяброў сям'і Якуба Коласа, як нішто іншае, сведчаць аб прыгажосці гэтых сямейных адносін.\n"Яны ніколі не павышалі адзін на аднаго голасу, і, паводле расказаў, у поглядзе прадзеда на прабабку заўсёды праглядвалася каханне. Мой дзед, сын Якуба Коласа, заўсёды прыводзіў у прыклад Марыю Міцкевіч, якая ва ўсім была незаменнай апорай для мужа, захавальніцай сямейнага ачага, расказваў, як яна ўмела весці па жыцці ладдзю сямейных адносін, якой цудоўнай была гаспадыняй. Гэты прыклад вельмі паказальны для ўсіх нас. І гэтак жа, як мы нясём па жыцці творчасць нашага вялікага продка, так і традыцыі сямейных адносін імкнёмся захоўваць і перадаваць сваім дзецям. Мяне гэтаму вучылі з дзяцінства, за што я вельмі ўдзячна родным, цяпер я вучу дачок гэтым простым жыццёвым прамудрасцям", - гаворыць праўнучка паэта.\n"За кожным вялікім мужчынам стаіць вялікая жанчына - гэта выказванне гаворыць само за сябе, - прадаўжае Васіліна Міцкевіч. - Яны разумелі адзін аднаго толькі з погляду, такая моцная нябачная сувязь была паміж закаханымі да канца іх жыцця".\nДарэчы, на сярэбраны юбілей вяселля Якуба Коласа з жонкай сярэдні сын Юрка (загінуў у першыя дні Вялікай Айчыннай вайны і магіла да гэтага часу не знойдзена) у якасці віншавальнага тоста падзякаваў бацькам, што яны ні разу ў жыцці не пасварыліся. Так, сапраўды, ва ўсіх трох сыноў Якуба Коласа было спакойнае, шчаслівае дзяцінства, якое ім падарылі бацькі.\nСямейны жаночы дыктат\nХоць сказаць, што Марыя была мяккай, нельга. Хутчэй наадварот, жонка Якуба Коласа прытрымлівалася строгасці і фактычна дыктатарскай дысцыпліны для дзяцей, асабліва калі бацька пісаў або адпачываў. У гэтым плане вельмі паказальныя ўспаміны аднаго з сыноў. Аднойчы яго выпадкова затрымала міліцыя - нібыта ён мог выкрасці чыйсьці кашалёк. Дзіця на працягу трох гадзін знаходзілася ў міліцыі, не смеючы патэлефанаваць дадому, каб утрэсці гэта непаразуменне, паколькі бацька ў гэты час адпачываў!\nВось такі быў жаночы дамастрой, усталяваны, здавалася б, ціхай і спакойнай маці. Дзеці ведалі сваё месца ў сям'і, іх задача была добра вучыцца, расці сумленнымі і добрапрыстойнымі. Менавіта такія сямейныя законы пераймалі дзеці, унукі, праўнукі, а цяпер і прапраўнукі Якуба Коласа. Яго не толькі творчыя, але і сямейныя ідэалы - бадай, добры прыклад для пераймання.\nЯкуб Колас з жонкай і дзецьмі\nТакая жонка была паслана небам\nПраўнучка расказвае далей пра сям'ю свайго знакамітага продка: "Сястра Коласа ў сваіх успамінах гаварыла, што калі б такая жонка не была паслана яму небам, то Якуб Колас і не стаў бы такім вялікім. Марыя была першым слухачом і чытачом, дарадцам і крытыкам паэта. Вось такі цікавы прыклад. Калі выдавалі другую рэдакцыю "Сымона-музыкі", яна дапамагала яму аднаўляць паэтычныя радкі (рукапіс выкралі разам з чамаданам у поездзе), паколькі многае ведала на памяць. Яму сапраўды пашанцавала з жонкай. Да яе вельмі па-добраму адносіўся і Янка Купала. Калі ён прыходзіў, то да яго візіту гаспадыня гатавала заліўную галаву рыбы, заліўны бачок парасяці, радавала яго любімымі стравамі".\nМарыя Міцкевіч усё жыццё нібы абараняла каханага. У дзённіках паэт апісваў свае сны, у якіх яна паўставала яго абаронцай ад усяго дрэннага. А калі яе ў 1945 годзе не стала, ён напісаў: "Адчуваю сябе так, як бы мне адсеклі правую руку і адабралі палавіну душы. Для мяне яна была такой жанчынай, якая трапляецца адна на дзесяць тысяч. Яна была адзінай".\nЯкуб Колас з жонкай Марыяй і сынамі Данілам і Юрыем. Мінск, 1924 г.\nКалі Якуб Колас быў творчым геніем паэзіі і стваральнікам мноства яркіх твораў, актуальных і дагэтуль, то яго незабыўная жонка - геніем сямейнага ачага, які гарэў ярка і роўна менавіта дзякуючы яе мудрасці, незвычайнай, проста ідэальнай гаспадарлівасці, лагоднаму характару, дабрыні і сардэчнасці, а яшчэ цярпенню і разважлівасці. Сваю ролю яна бачыла ў тым, каб поўнасцю вызваліць каханага і кахаючага яе чалавека ад бытавых праблем, якія сама з лёгкасцю вырашала і не лічыла іх цяжарам.\nДом Якуба Коласа заўсёды быў гасцінным і ўтульным, і сюды як магнітам цягнула яго сяброў, якія часта заседжваліся за простымі, але ўжо вельмі шчодрымі і смачнымі стравамі, якія з душой гатавала Марыя. Пра яе фірменныя заціркі і мясныя рулеты ведалі ўсе сябры паэта.\nЮрый Міцкевіч. Мінск, 1940 г.\nЯкуб Колас з сынам Міхаілам і нявесткай Наталляй\nМіністр грыбной гаспадаркі\nУ шэрагу гэтых пачастункаў асобнае месца займалі грыбы, якія збіраў сам Якуб Колас.\nГрыбныя мясціны ён ведаў не толькі ў родных Акінчыцах, але і ў Тальцы, дзе адпачываў і дзе нават падумваў пабудаваць дачу. На Нарач ён ездзіў у госці да сяброў Максіма Танка, Міхася Лынькова, дзе таксама любіў хадзіць па грыбы.\nПра яго дар знаходзіць мноства грыбоў у самых, здавалася б, негрыбных мясцінах хадзілі легенды. Рэкордам лічацца 500 баравікоў, сабраных за адзін дзень. Нездарма ён сам сябе жартам называў міністрам грыбной гаспадаркі.\nМногім сябрам ён адпраўляў у падарунак грыбы, напрыклад, перакладчык Сяргей Гарадзецкі атрымліваў ад яго сушаныя баравікі.\n"Затым мой дзед, г.зн. сын Коласа, вучыў нас, дзяцей, як збіраць грыбы, што ніколі нельга грыбніцу псаваць. Яе акуратна трэба зрэзаць, схаваць, каб і наступны год быў ураджайным, як гэта заўсёды рабіў і Якуб Колас. Вось праз такія, здавалася б, простыя рэчы перадаецца любоў і беражлівае стаўленне да прыроды, - гаворыць праўнучка паэта. - У нас у сям'і гэта любоў да грыбоў перадалася ўсім пакаленням. Пры дзядулі на Новы год абавязкова былі яго фірменныя салёныя грузды. Вельмі смачна ён гатаваў грыбную мачанку, наогул быў добрым поварам. Бліны са смажанымі каўбаскамі і рабрынкамі вельмі добра гатаваў".\n"Дарэчы, Колас, калі адпачываў на Пухаўшчыне і хадзіў па грыбы, то сваім і вясковым дзецям прыносіў розныя карчы, падобныя ці то на Бабу-ягу, ці то на іншых казачных персанажаў. І мой дзядуля гэта пераняў. Ён у лесе заўсёды любіў запрыкмеціць і звярнуць увагу дзяцей на нейкія асаблівасці. Іх гэта заўсёды забаўляла, прывучала да творчай думкі, да таго, што прырода падказвае вобразы. Дарэчы, захапленне ціхім паляваннем перадалося і цяперашнім пакаленням Міцкевічаў, мы любім летняе і асенняе грыбное паляванне", - дзеліцца Васіліна Міцкевіч.\nДабрыня і міласэрнасць\nАб дабрыні і міласэрнасці сям'і Коласа хадзілі легенды. Так, з Курска, дзе яны знаходзіліся пасля Першай сусветнай вайны, ён з жонкай прывёз у Мінск выхаванку Вольгу Прачук. Дапамаглі ёй атрымаць адукацыю, уладкавацца ў жыцці. Жонка Коласа заўсёды марыла пра дачку - да трох сыноў, таму да дзяўчынкі адносілася вельмі цёпла.\nУ сям'і Коласа ў гады сталінскіх рэпрэсій больш за год жыў яшчэ адзін выхаванец, Юрка Лёсік. Гэта сын беларускага мовазнаўца Язэпа Лёсіка, "ворага народа", які прыходзіўся дзядзькам Якубу Коласу па матчынай лініі. Колас не пабаяўся ўзяць яго ў свой дом, хоць для яго сям'і гэта было небяспечна расправай. Па тым часе ўзяць у сям'ю сына "ворага народа" было вельмі рызыкоўна, паколькі ішлі ліхія 1930-я гады. Трэба было мець вялікую смеласць і любоў да людзей, каб здзейсніць такі ўчынак. Тут яшчэ праявілася і адзінства сям'і Коласа ў тым, што трэба было дапамагчы стаць на ногі маладому чалавеку, падтрымаць яго, нават рызыкуючы сваёй сям'ёй.\nДабрачынная дзейнасць сям'і Коласа\nСям'я Коласа была шырока вядома сваёй дабрачыннай дзейнасцю.\n"У асабістым архіве паэта, які налічвае амаль 6 тыс. адзінак, шмат пісем з просьбай аб дапамозе. Шмат каму ён дапамагаў, быў добрым псіхолагам і разумеў, што калі да яго звяртаюцца, то дапамагчы трэба. Вось, напрыклад, піша сялянка, што ў яе прапала карова, карміцельніца для вясковай сям'і. Час быў галодны, і ён дапамог - купіў карову. Яшчэ ў адным пісьме хлопчык напісаў, што хоча іграць на баяне, а ў бацькоў няма грошай, і ён дапамог ажыццявіць гэту дзіцячую мару. У некага дах прадзіравіўся, у некага няма грошай на лякарствы - на такія простыя жыццёвыя просьбы Колас адгукаўся і многім дапамагаў. Пры гэтым не чакаючы, што грошы вернуць. Ён у такіх выпадках любіў гаварыць: "Аддасьце, калі бедным буду я", - прадаўжае расказваць яго праўнучка. - А колькі ўспамінаў студэнтаў, якіх ён падтрымліваў. Камусьці не хапала грошай на ежу, кнігі ды і проста да бацькоў з'ездзіць. Як паказваюць захаваныя квітанцыі, пераводы былі зусім незнаёмым людзям, у розныя гарады і вёскі. Істотнай была яго дапамога дзіцячым дамам - брэсцкаму, мінскаму і чавускаму. Дапамагаў і матэрыяльна, і маральна. Ён разумеў, што гэтым маленькім дзецям патрэбны клопат і ўвага, перапісваўся з імі. Яны да яго прыязджалі, ён іх настаўляў, па-бацькоўску вучыў розуму. Ёсць цэлы фотаальбом, які яны яму падарылі".\nСвой першы ганарар ад паэмы "Сымон-музыка", якая, дарэчы, прысвечана моладзі, у 1920-я гады ён поўнасцю перадаў дзіцячаму дому, хоць сям'я паэта жыла не так ужо і багата. Гэта былі цяжкія для ўсіх гады.\n"У Коласа, як і яго жонкі, было вельмі чулае і спагадлівае сэрца. Пра гэта сведчаць шматлікія ўспаміны пра яго. Па дарозе дадому з работы ён то пачастуе дзяцей цукеркамі, то, убачыўшы ў іх падраны мяч, падорыць ім затым новы. Ён адгукаўся на чужую бяду, чужыя праблемы. Яго прыклад паказальны. Не заганарыўся, стаўшы знакамітым, не счарсцвеў сэрцам, заўсёды памятаў пра сваё беднае дзяцінства. Гэта вучыць. Колькі дзесяцігоддзяў мінула, а гэта дабрыня актуальна. Яшчэ больш людзей пацягнулася да яго, калі ён стаў дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР і СССР, віцэ-прэзідэнтам Акадэміі навук, - прасілі дапамагчы, пачынаючы ад асвятлення вуліц да забеспячэння жыллём, то ўладкаваць у шпіталь, то дапамагчы з работай. Дзіўна, калі ў яго быў час усім гэтым займацца, усё гэта кантраляваць і вырашаць", - здзіўляецца з захапленнем праўнучка.\nПамяць пра добрыя справы жыве ў пакаленнях і памяці і на іншых кантынентах. Зімой 2021 года прыйшло пісьмо з Таронта ад Яны Вільтоўскай, чые бацькі да вайны жылі па суседстве з Міцкевічамі на Вайсковым завулку, 3. Жыхарка Канады па расказах маці ведае аб цудоўнай сям'і Якуба Коласа, якая была па-сапраўднаму добрай, гасціннай і чулай да чужых праблем. Калі бацька Яны на другі дзень вайны пайшоў на фронт, а маці засталася дома з дзецьмі двух і сямі гадоў, то спагадлівая Марыя Міцкевіч адразу ж прапанавала разам паехаць у эвакуацыю.\nСуседка, каб не стаць абузай, сціпла адмовілася. Яны сардэчна развіталіся і паехалі. Гэта быў трэці дзень вайны, 24 чэрвеня 1941 года. Маці Яны з дзецьмі пайшла наведаць знаёмых, а калі вярнулася назад, то ні яе дома, ні дома Якуба Коласа ўжо не было - на іх месцы была вялізная варонка ад разарванай бомбы. У жанчыны нічога не засталося, але яна была шчаслівая, што жывая і што суседзі своечасова паспелі паехаць... А вайна яшчэ толькі пачыналася...\nКалекцыі з больш як 2 тыс. рукапісаў паэта\nВасіліна Міцкевіч як захавальніца фондаў Дзяржаўнага літаратурна-мемарыяльнага музея Якуба Коласа любіць сваю працу.\nЯна дзеліцца: "Гэта вельмі адказна: у фондах захоўваецца каля 37 тыс. музейных экспанатаў. Фонды велізарныя, яны размеркаваны па калекцыях. Вядома, самая галоўная для нас, - рукапісы класіка. У ёй, напрыклад, захоўваюцца рэдкія творы паэта канца XIX - пачатку XX стагоддзя. Калекцыя налічвае 2122 аўтографы. Самае каштоўнае, што пакінуў для нас класік, - творы, менавіта ў гэтай калекцыі беражліва захоўваюцца рукапісныя варыянты вершаў, паэм "Новая зямля", "Сымон-музыка", "Рыбакова хата", чарнавыя варыянты трылогіі "На ростанях", багатая эпісталярная спадчына класіка. Дарэчы, у 20-томным зборы твораў Якуба Коласа адлюстравана і вялікая работа даследчыкаў, якія кожны рукапіс праглядалі, аналізавалі, давалі каментарыі, адлюстроўвалі, якія праўкі былі ўнесены ў розных рэдакцыях. Паэт да рукапісаў адносіўся ўважліва, паколькі быў настаўнікам і разумеў, што яны павінны быць у поўным парадку. Ужо ў 1950-я гады, калі ў яго з'явіліся памочнікі, а ў іх ліку і беларускі паэт Максім Лужанін, які добра пячатаў на машынцы, стала лягчэй.\nЗадача галоўнага захавальніка фондаў - захоўванне, дакладная сістэматызацыя матэрыялаў усіх калекцый, пошук новых дакументаў, звязаных з жыццём і творчасцю класіка беларускай літаратуры.\n"У Якуба Коласа быў каліграфічны почырк, што добра відаць па рукапісах, - расказвае праўнучка. - Цяпер дзеці і студэнты так не пішуць. Калі бяру ў рукі аўтографы паэта, то разумею, што іх больш за сто гадоў таму пісаў мой прадзед, яго рука выводзіла гэтыя словы і, вядома ж, заўсёды адчуваю хваляванне. Дарэчы, паэт шмат увагі ўдзяляў збору фальклору. Захавалася вялікая колькасць пісем паэта да сяброў-пісьменнікаў, сваякоў, у якіх прасочваецца шчырасць і глыбіня яго душы, непадробная цікавасць. Чытаючы пісьмы, быццам чуеш голас Коласа, адчуваеш яго перажыванні, здагадваешся пра яго мары. Гэта нібы размова праз стагоддзі - пра здароўе, надвор'е, творчыя планы, прадбачанне, пра тое, што атрымліваецца ці не атрымліваецца".\nПісьмы да жонкі Янкі Купалы\nЯна не перастае здзіўляцца, як наогул хапала часу пісаць столькі пісем, столькі ўвагі ўдзяляць людзям: "Захавалася перапіска (чатыры пісьмы) Якуба Коласа з жонкай Янкі Купалы Уладзіславай Луцэвіч. Пісьмы паказваюць, наколькі блізка да сэрца ён прымаў чужыя праблемы. Колас пісаў з Ташкента, імкнучыся падтрымаць удаву сябра ў сувязі са смерцю Янкі Купалы і выказваючы ўласныя перажыванні ад страты сябра: "Мне так пуста ў жыцці без яго".\nА вось жартоўнае і вельмі шчырае пісьмо-віншаванне ёй:\n"Дарагую Уладзіславу Францаўну шчыра вітаю з капою гадоў!\nКапа - шэсцьдзесят гадкоў-снапкоў.\nЖадаю яшчэ шмат гадкоў жыць на свеце, ну, яшчэ адну капу.\nМоцна цалую. Якуб Колас".\nЯкуб Колас і Янка Купала\nДарэчы, як ішлі па жыцці два паэты, гэтак жа сябруюць цяпер і два музеі - Якуба Коласа і Янкі Купалы.\n"У іншых славянскіх літаратурах няма такога прыкладу, каб два пісьменнікі, два класікі, два нацыянальныя сімвалы так ішлі па жыцці, так сябравалі і дапаўнялі адзін аднаго, як Якуб Колас і Янка Купала, - разважае Васіліна Міцкевіч. - Мы прадаўжаем гэтыя традыцыі".\nЗахаваліся таксама пісьмы паэта да пісьменнікаў Петруся Броўкі, Міхася Лынькова, Пятра Глебкі, Янкі Маўра, сям'і Максіма і Гаўрылы Гарэцкіх (дарэчы, з сям'ёй Гарэцкіх Міцкевічы сябруюць ужо ў чатырох пакаленнях).\nУ фондах музея - сем вельмі кранальных пісем да дачкі публіцыста, перакладчыка Францішка Грышкевіча - да маладой паэтэсы, вучаніцы пачатковай школы Рагнеды Грышкевіч. Ён дае вельмі паважлівыя парады дзяўчынцы, як ёй пісаць, на што звяртаць увагу. "Пішыце мне, у вас ёсць усе даныя, каб стаць выдатнай паэтэсай", - раіў ён дзяўчынцы. Ці паслухалася яны парады, невядома. Але яго павага да асобы творчай дзяўчынкі і яе творчых імкненняў захапляе.\nЯк расказваюць коласазнаўцы, ён наогул вельмі ўважліва адносіўся да маладых паэтаў, не крытыкаваў іх, а даваў пазітыўныя парады, рэкамендаваў больш чытаць, больш унікаць у тэму. Заўсёды заставаўся сапраўдным настаўнікам.\nУ Васіліны Міцкевіч у характары такая ж коласаўская стараннасць, працавітасць.\n"Калі працуеш з рукапісамі і эпісталярным жанрам, то разумееш, якім працавітым быў Якуб Колас. Таму што ў пасляваенныя гады літаратурная праца не была для яго асноўнай. Ён ужо быў у шматлікіх камісіях, у тым ліку па дзяржаўных прэміях па літаратуры, быў віцэ-прэзідэнтам Акадэміі навук, дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР і СССР. Гэта столькі пасад і столькі адказнай работы, - прадаўжае праўнучка. - Нездарма ён у апошнім пісьме свайму сябру перакладчыку Яўгену Мазалькову пісаў: "Я толькі на пяцьдзясят працэнтаў пісьменнік, а на астатнія ты сам ведаеш хто". Шмат часу і намаганняў адымала грамадская дзейнасць, розныя пасяджэнні. У сваіх пісьмах ён любіў дзяліцца пачуццямі, уражаннямі, жыццёвымі справамі, паколькі гэта давала выхад эмоцыям. Чытаючы іх, разумееш тыя высокія духоўныя каштоўнасці, якія былі галоўнымі для паэта. Ён пісаў пісьмы сябрам, перакладчыкам, родным. Пісаў пра здароўе, творчыя планы, пераклады, не баяўся падзяліцца разважаннямі, што не атрымліваецца. Чытаючы, я разумею, што гэта трэба перадаваць унукам і праўнукам, бо гэта размова, дыялог пакаленняў".\nЛісты Якуба Коласа сабраны ў трох тамах 20-томнага збору твораў - 400 старонак пісем, якія сведчаць пра яго ўважлівыя адносіны да людзей, да іх пачуццяў.\nРодныя прадаўжаюць карпатлівыя даследаванні\nРодныя паэта праводзяць каласальную даследчую і выдавецкую дзейнасць. Цяпер рыхтуецца кніга малодшага брата Якуба Коласа Міхася Міцкевіча (творчы псеўданім Антось Галіна) і яго пераклад Евангелля на беларускую мову.\nСваякі працуюць над многімі кнігамі, прысвечанымі Коласу і яго сям'і. Так, кніга "Апалены золак. Слова пра Юрку, Коласава сына" - сумесная работа сына паэта Міхася Міцкевіча і вядомага беларускага паэта Мікалая Мятліцкага і прысвечана сярэдняму сыну Коласа Юрку, які загінуў у верасні 1941 года. Кніга выйшла ў 2013 годзе ў выдавецкім доме "Звязда".\nМарыя Дзмітрыеўна і Якуб Колас каля свайго дома. Мінск, 1941 г.\nЯшчэ адна кніга сямейнага аўтарства "Доўгая дарога ад дома Янкі Маўра да дома Якуба Коласа", дзе шмат цікавых фактаў пра сваяцтва і жыццё двух вядомых пісьменнікаў. Яе аўтар - дачка Янкі Маўра, нявестка Якуба Коласа Наталля Міцкевіч.\nМногія выданні сталі настольнымі для коласазнаўцаў - кнігі старэйшага і малодшага сыноў Данілы Міцкевіча "Любіць і помніць" (першы дырэктар музея) і Міхася Міцкевіча "Пад бацькоўскім дахам".\nВасіліна Міцкевіч таксама сур'ёзна займаецца даследчай работай. Руплівасць ёсць у яе характары, якую заклаў прадзед, яна даследуе і захоўвае яго спадчыну. Яна не лічыць, што ведае абсалютна ўсё пра Якуба Коласа, хутчэй ўпэўнена, што многае яшчэ трэба будзе даследаваць, знайсці.\nУ 2020 годзе яна знайшла невядомыя раней аўтографы Якуба Коласа Міхаілу Шолахаву і Аляксандру Твардоўскаму. А колькі яшчэ адкрыццяў наперадзе...\n"Цяпер мы таксама працуем над кнігамі перакладаў Якуба Коласа на англійскую мову, - прадаўжае яна. - Была такая выдатная перакладчыца і паэтэса Вера Рыч, якая перакладала Коласа, Купалу, Багдановіча. Дарэчы, яна неяк прыязджала ў Мінск, гасцявала ў нас дома. У мінулым годзе выйшла яе кніга перакладаў вершаў на англійскую. Туды ўвайшлі выбраныя творы Коласа. Яна мела намер перакласці ўсю "Новую зямлю" на англійскую і "Сымона-музыку", але не паспела гэта зрабіць. Гэта вельмі цяжкая праца. У перакладах Вера Рыч здолела перадаць не проста сэнс, але і рытміку "Новай зямлі", што, дарэчы, вельмі і вельмі складана".\nСям'я займаецца новымі даследаваннямі, знаходзіць новыя ўнікальныя старонкі біяграфіі і творчасці, якія нібы невычэрпная крыніца духоўнасці і бязмежнай любові да беларускай зямлі.\n"Ясная зорка Якуба Коласа"\nУ гэты, 2021-ы, - год 130-годдзя з дня нараджэння Марыі Міцкевіч - яе нашчадкі падрыхтавалі і прысвяцілі ёй кнігу. Гэта сумесная праца Веры і Васіліны Міцкевіч - унучкі і праўнучкі паэта. Васіліна працавала ў фондах музея, яе цётка Вера Міцкевіч - у сямейным архіве. "Ясная зорка Якуба Коласа" - пад такой рабочай назвай кніга павінна выйсці ў выдавецтве "Мастацкая літаратура". На жаль, апублікаваць яе пакуль не ўдалося. "Думаю, атрымалася цікава, бо ўпершыню сабрана разам усё, што датычыцца вобраза жонкі Якуба Коласа - радавод, успаміны старэйшага і малодшага сыноў, неапублікаваныя раней пісьмы. Пісьмы Марыі Міцкевіч да сяброўкі - жонкі Янкі Купалы, сясцёр Якуба Коласа", - расказвае Васіліна Міцкевіч.\nПаводле ўспамінаў Петруся Броўкі, змешчаных у кнізе, "выключнай душы была сяброўка жыцця Якуба Коласа". "У іх доме заўсёды захоўваўся ўклад працавітай, добрасардэчнай сям'і, якая сапраўды ўвабрала ў сябе ўсё лепшае, што атрымала ад свайго народа", - пісаў ён.\nЗ успамінаў Заіра Азгура: "Вось і дом, акружаны велізарным яблыневым садам: тут жыве Якуб Колас... Мы ўбачылі дзівоснай красы жанчыну. Глыбінёй вачэй, нейкім асаблівым праяўленнем дабрыні і сардэчнасці яна нагадала мне мадонну. Гэта была Марыя Дзмітрыеўна, жонка Якуба Коласа. Вельмі ветлівая, з цудоўным па сваёй інтанацыі грудным голасам. Яна запрасіла нас сесці за стол і падмацавацца. Нам прынеслі закуску і гарбату... Я адразу адчуў нейкую асаблівую атмасферу, нейкі асаблівы сямейны клімат гэтага дома... У гэтай жанчыны быў прыгожы твар простага ў сваіх словах і ўчынках чалавека. Прывабна простага... Аднойчы я глядзеў на яе, сачыў за тым, як грацыёзна і з пачуццём пэўнай асаблівай гаспадарскай годнасці спраўлялася Марыя Дзмітрыеўна ля сталовага стала, і раптам мне падумалася вось пра што. Разумеючы значэнне і ролю свайго мужа ў беларускай культуры, яна і думкі не дапускае, што парог яго дома можа пераступіць чалавек, які не заслугоўвае павагі... Марыя Дзмітрыеўна была адорана талентам, магчыма, зусім рэдкім. Неназойліва і арганічна такія натуры прымаюць на сябе ролю спадарожніка генія. Гучна гаворачы, Музы паэта. У паўсядзённым жыцці Марыя Дзмітрыеўна была жыццярадаснай нават не ў вельмі вясёлую пару, эканомнай і шчодрай, сціплай і непахіснай у сваіх перакананнях, чулай да настрою госця і недакучлівай у гутарцы. На кухні яна тварыла цуды: смажыла, варыла, перамешвала, налівала, саліла - і пах сытных страў абяцаў усім добры абед або вячэру. У пакоях - цішыня... Не аднойчы я, назіраючы за Канстанцінам Міхайлавічам, як мастак, як скульптар, якому наканавана адлюстраваць у партрэце аблічча гэтага чалавека, заўважаў... Не, дакладней будзе сказаць - лавіў яго погляд у бок жонкі. Не скажу, быццам у яго ў такія хвіліны былі вочы закаханага, па-юнацку зачараванага. Аднак нешта незвычайна ласкавае тады ўспыхвала ў іх. Часам мне здавалася, што так глядзіць на мадонну чалавек, які верыць, што яна - Маці Божая... Марыя Дзмітрыеўна, як я ўпэўнены, надзіва рана адчула тую вялікую місію, якую ўсклаў на Кастуся Міцкевіча беларускі народ. Яны ж і пасябравалі і пакахалі адзін аднаго тады, калі яго паэтычнае імя ўжо стала ўпоравень з імем Янкі Купалы...\nНе, яна ніколі не паказвала, што ведае і цэніць становішча свайго мужа, яго сацыяльнае прызнанне і яго аўтарытэт. Нічога кідкага ў ёй не было. Толькі гэты погляд разумных і чулых вачэй. Толькі гэты прыглушаны, але і ўпэўнены голас. Гэта прыемная і адкрытая ўсмешка... Інтэлігентная жанчына з высокім духоўным светам. Без забабонаў і фанабэрыстасці. Светлая... Марыя Дзмітрыеўна Каменская-Міцкевіч... Захавальніца коласаўскага ачага".\nА вось што ўзгадваў малодшы сын Якуба Коласа пра маці, якая, паводле яго слоў, была самым строгім чалавекам у сям'і: "Яна прайшла вельмі суровую школу ў жорсткай, але справядлівай ігуменні і на ўсё жыццё засвоіла хрысціянскія каштоўнасці: сумленнасць, справядлівасць, гуманнасць. Маці сачыла за нашай вучобай, паводзінамі і ўстанаўлівала, можна сказаць, дамастроеўскі рэжым. У час работы і асабліва адпачынку бацькі ў доме павінна была быць поўная цішыня".\nУ школу - цераз плошчу імя свайго прадзеда\n"З дзіцячых гадоў я ведала, што Якуб Колас - вядомы беларускі пісьменнік і мой прадзед. Дастаткова свядома я гэта стала ўспрымаць недзе ў пачатковай школе. Дарэчы, у пачатковыя класы я хадзіла праз плошчу Якуба Коласа, кожны раз у думках вітаючы яго раніцамі, чым вельмі ганарылася. Для мяне вялікі гонар быць сваячкай такога важнага для краіны чалавека. І па меры майго сталення расло адчуванне, што ў памяць пра яго я павінна добра вучыцца, шмат ведаць, чаго-небудзь дасягнуць, прадаўжаць яго традыцыі, - гаворыць Васіліна Міцкевіч. - Аднакласнікі нават дапусціць меркавання не маглі пра маю роднасную сувязь з паэтам. Тым больш што ў сям'і мне бабуля з дзядулем з маленства нястомна ўнушалі, што не трэба хваліцца, трэба быць сціплай, з павагай ставіцца да добрых якасцей і недахопаў іншых. Колькі сябе помню, дзядуля вучыў ніколі не выстаўляцца на першы план, сціпла ганарыцца каранямі. І першай я ніколі не гаварыла, што я, маўляў, праўнучка Якуба Коласа. Гэтыя простыя коласаўскія запаведзі мне перайшлі ад сына Коласа, гэта значыць ад майго дзеда. А я ў сваю чаргу вучу гэтым якасцям сваіх дачушак. Колас сам па сабе быў вельмі сціплым чалавекам, не ганарлівым, і гэтаму вучыў дзяцей. І гэта перадалося нам праз пакаленні. Наогул у школе ў мяне было іншае прозвішча, прозвішча бацькі - Федчанка, як і мой брат-блізня Васіль. Я ўдзельнічала ў розных школьных і рэспубліканскіх канферэнцыях, пісала сачыненні аб творчасці прадзеда. Паступова расло жаданне перадаць равеснікам, іншым людзям, якім быў у жыцці вялікі паэт, якімі былі яго ідэалы".\nУ сям'і прозвішча Міцкевіч перадаецца па жаночай лініі\nПрозвішча Міцкевіч са сваякоў Якуба Коласа цяпер носяць прыкладна 17 чалавек.\nВасіліна дзеліцца: "Калі скончыла дзясяты клас школы, то памяняла сваё прозвішча на Міцкевіч. Бацька быў не супраць, паколькі двое сыноў былі на яго прозвішчы. Дарэчы, з першага разу прозвішча мне не памянялі. Давялося затым ісці разам з дзедам, які напісаў заяву, з якім мы потым накіраваліся ў загс. Я гэта добра помню, як ён напісаў: "Мая ўнучка - спадчынніца Якуба Коласа, і хачу, каб яе прозвішча было Міцкевіч". Пасля гэтага яго просьба была выканана.\nКалі Васіліна выходзіла замуж, то свайго выбранніка адразу папярэдзіла, што застанецца з прозвішчам прадзеда. І калі народзяцца дзяўчынкі, то будуць таксама Міцкевіч, а калі хлопчыкі - то з прозвішчам мужа.\nБудучы муж зрабіў ёй прапанову праз месяц пасля знаёмства. Яна не была гатова да такога нечаканага павароту падзей і мякка адказала, што зусім яго не ведае, і прапанавала прыгледзецца, ці падыходзяць яны адзін аднаму, памятаючы перадаваемыя з пакалення ў пакаленне прадзедавы запаведзі пра моцную і дружную сям'ю. Гэта сям'я нібы ўзор сямейнага жыцця для ўсіх пакаленняў Міцкевічаў.\n"Увогуле, прыглядаліся два гады, сустракаліся. Добра пазналі адзін аднаго. Сям'я ж павінна быць як адна каманда. Павінны разумець адзін аднаго. Часу няма на высвятленне, хто галоўны. Гэта таксама рыса, якая перадаецца ў нас з пакалення ў пакаленне, - не высвятляць, хто важнейшы ў сям'і, а дапамагаць і падтрымліваць адзін аднаго", - дзеліцца Васіліна Міцкевіч.\nУ кожным пакаленні - настаўнікі\nЯкуб Колас і яго жонка былі настаўнікамі. Ён - настаўнікам беларускай мовы ў пачатковай школе і тэхнікуме, у 1923-1926 гадах выкладаў у БДУ. Так склалася, што практычна ў кожным наступным пакаленні дынастыі Міцкевічаў абавязкова былі настаўнікі або выкладчыкі, хоць яны і не былі філолагамі па адукацыі, акрамя ўнука Якуба Коласа, яго поўнага цёзкі - Канстанціна Міхайлавіча Міцкевіча, выкладчыка беларускай мовы ў БНТУ.\n"Я скончыла факультэт філасофіі і сацыяльных навук БДУ і некаторы час выкладала. Таму, можна сказаць, таксама пайшла па слядах прадзеда", - расказвае Васіліна Міцкевіч.\nАд Якуба Коласа ёй перадаўся спакойны і разважлівы характар. А вось кучаравыя валасы - ад другога прадзеда, Янкі Маўра.\nПра мару стаць знакамітай паэтэсай\nНа амаль паўтарастагадовай гісторыі адной беларускай сям'і, сям'і нацыянальнага беларускага героя, яскрава прасочваецца стваральная праца, пераемнасць сямейных традыцый і духоўных каштоўнасцей нашага народа.\n...Наталля, чатырохгадовая прапраўнучка Якуба Коласа, марыць стаць касманаўтам, балерынай і паэтэсай адначасова. Яе дзіцячая мара, вядома ж, наіўная. Аднак малая цвёрда ўпэўнена, што абавязкова павінна стаць знакамітай, як яе прапрадзед, пад казкі якога яна так салодка засынае ў марах аб сваёй мірнай і вялікай будучыні ў роднай Беларусі.\nФота прадастаўлена сям'ёй Міцкевіч,