Старонка:Drazdovich 1923.pdf/9 — Вікікрыніцы\nІ дзяды іхныя былі калісь шчырымі прыязьнікамі. Дзед Альфука меў свой уласны засьценак ля пушчы і, апроч земляробства, займаўся яшчэ дзягцярствам. Меў у беразе пушчы сваю ўласную дзягцярную гуту, лупцаваў з пушчанскага лесу смалякі ды бяросту і выганяў з іх дзёгаць, а поруч з дзёгцем, дзеля забавы, тады-сяды пакураваў «за адным дымам» і гарэлачку.\nДзед-жа Гапука праз нейкі час, будучы ў воласьці старшынёю, вёў моцную дружбу з Альфуковым дзедам, няраз пасылаў яму на самагоначку лішнія пуды хлеба і заўсёды стараўся гладка пакрыць яму ягоныя браварныя інтарэсы.\nБацькі-ж іхныя, ня гледзячы на сваю рознастайнасцьць жыцьця і дастатку, таксама стараліся не пакідаць успадкованай дружбы.\nБацька Альфука, па імёну Занук, быў здольным чалавекам, дзягцярствам ён не займаўся, бо пушча была ўжо высечана, а астаткі яе былі ўзяты пад строгае лясьнічоўства, і дзёгаць гнаць ня было як і з чаго. Затое ён прыдбаў сабе, пры сваёй маленькай, засьцянковай гаспадарцы, новае бандаства, каторае складалася галоўным чынам, з плотніцкага сталярства і ганчарства. Калі ня бывала заказаў работы па дзераве, тады ён браўся за гліну і вырабляў, выточаваў з яе моцныя гаршчыкі, стаўбуны, гарлачы і прыгожыя міскі, глякі ды розныя забаўныя дзіцячыя цацкі, сьвістулькі, каторыя зімоваю парой, калі рабіць нечага, развозіў на распрадажу.\nБацька-ж Гапука (таксама па імёну Гапон) — быў досыць багатым чалавекам. Ён успадкаваў ад свайго бацькі — валаснога старшыні — не адну капу грашышак,\nУзята з "https://be.wikisource.org/w/index.php?title=Старонка:Drazdovich_1923.pdf/9&oldid=27940"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:42, 10 жніўня 2018.


Гэта лёгка думаць аб працэдуры стварэння запасу як яшчэ адзін рэцэпт. «Дадайце гэта, гэта і гэта ў рондаль, кіпяціць на павольным агні на працягу гэтага доўга, і вы зрабілі.» І гэта, вядома, можна прыгатаваць прыстойны запас, выкарыстоўваючы гэты падыход.\nАле, улічваючы важнасць запасу і яго адносіны да гэтак многіх іншых галінах кулінарнага мастацтва, гэта варта выдаткаваць час, каб зразумець прызначэнне кожнага кампанента і ўласцівасці кожны прыносіць да запасу.\nКосткі для зарабляння Шток\nКосткі ўтрымліваюць калаген , які пры павольным агні формаў жэлаціну. Чым больш жэлаціну ёсць у наяўнасці, тым больш цела будзе мець. Калі астуджаныя, добры запас павінен фактычна зацвярдзець.\nТыпы костак, якія натуральна высокія ў храстку, ўключаюць:\nТак званы «бабкі» знойдзена ў буйных суставах\nКосткі маладых жывёл, і менавіта таму цялячыя косткі настолькі пажадана\nБелы Stock супраць нябеленага\nБелыя запасы выкарыстоўваюцца ў якасці асновы для Велута і розных вытворных соусаў , такіх як Аллеманда і Supreme соусы.\nКарычневыя запасы выкарыстоўваюцца для вырабу демигласа і яго вытворных, такіх як Bordelaise і Роберт.\nЗвярніце ўвагу, што ялавічына ці цяляціна костка можа быць выкарыстана альбо для белых ці карычневых запасаў. Розніца заключаецца ў тым, што пры вытворчасці белага запасу , косці бланшыруюць першую, альбо хутка вараныя, а затым зліваюць і промывают да кіпець.\nДля нябеленага , костак абсмаленыя да кіпець, і якое - то таматавы прадукт звычайна дадаюць.\nАбпал і таматавы прадукт дае нябеленага яго цёмны колер.\nВыкарыстоўвайце халодную ваду для Утварэння запасу\nПрычына, мы пачынаем з халоднай вадой у тым, што некаторыя вавёркі, у прыватнасці, альбумін, будуць растварацца толькі ў халоднай вадзе. І альбумін дапамагае растлумачыць запас. Таму, пачынаючы з халоднай вадой дапамагае выпусціць альбумін, вырабляючы больш ясны запас.\nІ калі казаць пра ваду, большая частка працэсу стварэння запасу зводзіцца да выдалення прымешак. Так само сабой зразумела, што вы хочаце, каб пачаць з чыстай вадой вы можаце атрымаць. Па гэтай прычыне лепш выкарыстоўваць фільтраваныя ваду, калі гэта магчыма. Калі ў вас няма сістэмы фільтрацыі вады дадому, адзін з тых актываванага вугалю збаноў будуць рабіць працу добра.\nМирий: Араматычныя гародніна для склада\nМір'яна (абвешчаны «Меер-pwah») уяўляе сабой камбінацыю з нарэзаных морквы, салеры і цыбулі , якая выкарыстоўваецца для надання водару і водару да запасаў. Звычайныя прапорцыі (па вазе) для вырабу Мирепо з'яўляюцца:\nКіслата дапамагае зрабіць Шток\nКіслата дапамагае зламаць храсток і іншыя злучальныя тканіны ў костках, тым самым паскараючы фарміраванне жэлаціну. Прадукты кіслаты, якія выкарыстоўваюцца, як правіла, адзін ці іншы з наступных дзеянняў:\nПамідор: акцыі Brown выкарыстоўваць якой - то таматавы прадукт, як правіла , таматавую пасту, якая таксама дадае колер і водар да запасу.\nВіно: Белы запас і курыны булён часам выкарыстоўваюць белае віно, а запасы рыб амаль заўсёды.\nАдна рэчы, каб памятаць пра тое, што кіслата рэагуе з алюмініевай посудам, так што выкарыстоўвайце сталёвы Stockpot нержавеючы для вырабу запасаў.\nАраматызатары і араматыкі\nНевялікія колькасці траў, спецый, а таксама дадатковыя араматычныя злучэння (вышэй і за яе межамі Мирьих) могуць быць дададзены ў запас, выкарыстоўваючы адзін з двух метадаў:\nПакецік d'Epices : Невялікая марля мяшок сушеных і свежых траў і спецый.\nБукет Гарні : Пучок траў і араматычных злучэнняў , звязаных ў секцыях лука - парэя з падрыхтоўкай аборкі.\nІ пакецік і букет Гарнье варацца на павольным агні ў запасе ў канцы даўжыні варэння шпагат, якая сама па сабе, прывязанай да ручкі рондалі, што робіць яго лёгка атрымаць.\nПаколькі запас часта дадаткова памяншаецца - як пры вырабе демиглас , напрыклад - салёныя запасу зрабіла б у выніку демиглас занадта салёная. Гэта лепш зрабіць звычку прыправы вашых соусаў перад падачай на стол, а не засолкі свайго запасу.\nМяса і хатняя птушка па бяспечнаму абыходжанню Саветы


29 сьнежань 2014, 00:01\nДзень незалежнасьці Манголіі.\nУ крэатыўнай прасторы ЦЭХ (пр-т Незалежнасьці, 58, корп. 6) працуе фотавыстава «Бліжэй, чым блізка», на якой прэзэнтаваныя 13 праектаў беларускіх фатографаў, якія яны стварылі на працягу шасьці месяцаў адукацыйнага курса. Пачатак а 10-й гадзіне.\nУ менскай кавярні «Лёндан» (пр. Незалежнасьці, 18) праходзіць выстава маладога мастака-ілюстратара Аляксандра Чугуева «Фантазіі». Кавярня распачынае працу а 10-й гадзіне.\nУ Дзяржаўным літаратурным музэі Янкі Купалы (вул. Я. Купалы, 4) пройдзе акцыя «Калядкі ў Купалавым доме!». Пачатак а 16-й гадзіне.\nУ гарадзенскім катэдральным касьцёле сьвятога Францішка Ксавэрыя да 7 студзеня знаходзіцца Бэтлеемскі агонь.\n1709 — Лізавета, расейская імпэратрыца. 1842 — беларускі лекар і вучоны Восіп Лунц. Доктар мэдыцыны Лунц зрабіў шмат у справе барацьбы з сухотамі ў Беларусі ў тыя часы, калі гэтая хвароба была ў нас сапраўдным бедзтвам.\nВінцэнт Дунін-Марцінкевіч, "Пінская шляхта", песьня Марысі\n1924 — Карл Фрыдрых Георг Шпітэлер, швэйцарскі пісьменьнік, раманіст, эсэіст, ляўрэат Нобэлеўскай прэміі 1919 году.\n29 сьнежня 1610 арыштаваная графіня Батары.


Яго стыхія — мовазнаўства | Настаўніцкая газета\n12.12.2017 12.12.2017 - 14:59Навука і інавацыі\nІмя беларускага лінгвіста прафесара Уладзіміра Іванавіча Коваля добра вядома за межамі нашай краіны, а яго ўклад у мовазнаўства велізарны. Работы вучонага ў галіне лексікалогіі, фразеалогіі, міфалогіі не толькі маюць навуковую каштоўнасць, але і змястоўна цікавыя.\nПрафесар Коваль занесены ў лік заслужаных работнікаў Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны. З гэтай установай звязана ўсё яго жыццё. Выбраўшы філалагічны факультэт пасля заканчэння школы, Уладзімір Іванавіч больш не пакінуў яго. Ужо больш як 40 гадоў ён вучыць студэнтаў і вядзе актыўную навуковую дзейнасць. Амаль 30 гадоў узначальвае кафедру рускага, агульнага і славянскага мовазнаўства філалагічнага факультэта.\nЗараз пад кіраўніцтвам Уладзіміра Коваля выкладчыкі кафедры выконваюць навуковую тэму “Слоўнікавы склад рускай мовы ў яго роднасных і кантактных сувязях: гісторыя і сучаснасць”. Загадчык кафедры кіруе таксама тэмай “Устойлівыя славесныя комплексы рускай і беларускай моў у святле камп’ютарных тэхналогій: склад, рэпрэзентацыя, функцыянаванне”, якая фінансуецца дзяржавай, а таксама сумесным навуковым праектам з Бранскім дзяржаўным універсітэтам імя акадэміка І.Г.Пятроўскага “Традыцыйныя і сучасныя практыкі сацыяльнай рэгламентацыі паводзін моладзі ў сферы любоўна-шлюбных адносін на тэрыторыі Усходняга Палесся: этнакультурны і лінгвагендарны аспекты”.\nВарта адзначыць, што кафедра пад кіраўніцтвам Уладзіміра Коваля пастаянна развіваецца, асвойвае новыя кірункі дзейнасці, важнасць якіх дыктуе зменлівы час. Цесныя навуковыя сувязі, наладжаныя з роднаснымі кафедрамі замежных універсітэтаў, узаемадзеянне з пасольствамі дае магчымасць абменьвацца вопытам, пераймаць лепшыя напрацоўкі і заяўляць аб сваіх дасягненнях.\nНа філалагічным факультэце Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта даволі сур’ёзна вывучаецца кітайская мова, і ў гэтым вялікая заслуга доктара філалагічных навук прафесара Уладзіміра Коваля. Пад яго кіраўніцтвам пры кафедры быў створаны кабінет кітаязнаўства, які ў мінулым годзе перарос у кабінет Канфуцыя. Ведаючы энтузіязм Уладзіміра Іванавіча, можна не сумнявацца, што на гэтым ён не спыніцца. Гэта яго мара, якая нарадзіліся яшчэ на пачатку 90-х гадоў мінулага стагоддзя, калі, ужо ўзначальваючы кафедру, вучоны адправіўся ў Кітай выкладаць рускую мову ў Пекінскім сталічным педагагічным універсітэце.\nАле самае галоўнае, што прафесар далучае да навукі моладзь. У яго ёсць сапраўдны талент бачыць тых, хто гатовы паглыбіцца ў свет мовазнаўства, развівацца і рабіць уклад у навуку, вызначаючы і даследуючы новыя кірункі.\nМногія былыя філфакаўцы адкрылі сябе з дапамогай загадчыка кафедры рускага, агульнага і славянскага мовазнаўства. Адны сталі добрымі настаўнікамі, другія зрабілі бліскучую кар’еру ў іншых сферах дзейнасці, трэція мэтанакіравана пайшлі па слядах любімага выкладчыка. Пад кіраўніцтвам Уладзіміра Коваля абаронены пяць кандыдацкіх дысертацый па лексікалогіі, фразеалогіі і этналінгвістыцы. І ён ганарыцца сваімі выхаванцамі. А ім у сваю чаргу ёсць чаму вучыцца ў навуковага кіраўніка. Уладзімір Іванавіч — аўтар больш як 200 навуковых і вучэбна-метадычных артыкулаў, манаграфій, слоўнікаў і даведачных дапаможнікаў у галіне рускай і ўсходнеславянскай фразеалогіі і лексікалогіі, гендарнай лінгвістыкі, этналінгвістыкі і міфалогіі. Яго публікацыі змяшчаюцца ў навуковых выданнях Расіі, Украіны, Польшчы, Славакіі, Літвы, Латвіі, Германіі.\nСакрэт прафесара Коваля — у яго неабыякавасці да ўсяго, чым ён займаецца. Выбраўшы аднойчы мовазнаўчую навуку сваёй справай, ён зрабіў яе сэнсам жыцця. Зрэшты, партрэт вучонага не будзе поўным, калі не дадаць да ўсяго сказанага яго чалавечыя якасці, добрае пачуццё гумару і жыццялюбства. Сёння Уладзімір Іванавіч ставіць перад сабой новыя задачы, спрабуе зазірнуць у будучыню, каб своечасова прадаставіць навуковай грамадскасці адказы на тыя пытанні, якія з’явяцца з часам.


Ярмошына: Міжнародныя назіральнікі лічаць выбарчую кампанію ў Беларусі лёсавызначальнай для Еўропы\nМіжнародныя назіральнікі лічаць цяперашнюю выбарчую кампанію ў Беларусі лёсавызначальнай для Еўропы. Пра гэта ў эфіры тэлеканала «РТР-Беларусь» заявіла старшыня Цэнтральнай камісіі Беларусі па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў Лідзія Ярмошына, паведамляе БЕЛТА.\n«У тых мэсэджах, якія цяпер пасылаюць будучыя назіральнікі, угледжваецца - яны кажуць гэта адкрытым тэкстам - вельмі вялікая цікавасць да выбараў. Яны лічаць дадзеную выбарчую кампанію лёсавызначальнай не толькі для краіны, але і для таго светапарадку, які б яны хацелі бачыць у Еўропе», — сказала Лідзія Ярмошына.\nПа словах старшыні Цэнтрвыбаркама, калі раней назіральнікі «падганялі неідэальную сітуацыю пад нейкія выдуманыя ідэальныя стандарты», то цяпер палітыкі зразумелі, што любая свабода і дэмакратыя павінна ўпісвацца ў пэўныя нормы маралі і не пагражаць суседнім краінам.


Гісторыя жыцця народнай артысткі Беларусі Соф'і ДрукерГісторыя жыцця народнай артысткі Беларусі Соф'і Друкер\nСлушна — Беларускі код — Асобы i лёсы — Паступала ў медыцынскі, а стала народнай артысткай. Старонкі жыцця Соф’і Друкер\nБеларускае культурнае грамадства гаварыла пра яе — «Зорка на ўсё часы». Цудоўны голас народнай артысткі Беларусі Соф’і Друкер палюбіла не адно пакаленне.\nЯшчэ да вайны за ёй замацавалася рэпутацыя дасціпнай прыгажуні. Соф’я Юр’еўна была высокага росту з прыгожай касой. Любыя прыкрасці ўмела ўспрымаць лёгка, часам з гумарам. Вакол яе было многа людзей: хтосьці пакланяўся, хтосьці зайздросціў, але веліч яе асобы – немагчыма прымяншаць. Сёлета святкуем 115 год з дня нараджэння таленавітай артысткі.\nСоф’я Друкер нарадзілася ў мястэчку Копысь Горацкага павета Магілёўскай губерні ў сям’і скрыпача. Наваколле яе бацьку ведала добра, і будучую спявачку ўспрымала з цікавасцю. У сям’і было некалькі дачок, але ж на Соф’ю чамусьці ўскладалі вялікія надзеі. Бацька лічыў, што яе лёс павінен скласціся дзякуючы выбару перспектыўнай прафесіі ўрача. Аб кар'еры артысткі яна зусім не марыла, толькі зрэдку нешта напявала сабе пад нос. Але ў жыцці ўсё вырашыў выпадак.\nВыпадковае не выпадкова!\nПасля дзевяці класаў навучання дзяўчынка Соф’я паехала паступаць у медыцынскі каледж у Віцебск, яшчэ не ведаючы, што студэнтаў туды будуць набіраць толькі праз год. Слёзы расчаравання хутка змяніліся рашучасцю штосьці прыдумаць, каб не вяртацца дадому без выніку: успомніла, што недзе паблізу бачыла шыльду з надпісам «Музычны тэхнікум». Прыйшла туды і хутка здала іспыты, стала студэнткай, плануючы ў наступным годзе зноў спрабаваць падаваць дакументы ў медыцынскі.\nУжо праз паўгода Соф’я Юр’еўна спявала партыю Вольгі ў студэнцкай пастаноўцы оперы Даргамыжскага «Русалка». На прэм’еры прысутнічалі педагогі толькі нядаўна адкрытага Беларускага дзяржаўнага музычнага тэхнікума. Рэдкі тэмбр студэнткі Друкер іх уразіў настолькі, што спявачку ў тэрміновым парадку залічылі ў мінскі музтэзхнікум без іспытаў. Так пачалося новае складанае, але вельмі цікавае жыццё!\nСваіх лепшых роляў Соф’е Юр’еўне прыйшлося чакаць не мала. У яе была індывідуальная знешняя фактура, таму калі адбываліся пробы на галоўныя ролі, рэжысёры разумелі - альбо ставіць у спектакль адну Друкер і больш нікога (засланяла індывідуальнасцю астатніх герояў), альбо шукаць для яе ролю другога плана.\nСлава прыйшла пасля адкрыцця Вялікага дзяржаўнага тэатра оперы і балета, які нагадваў сапраўдны палац і размяшчаўся на тэрыторыі Троіцкага рынку. Тут яна сыграла Лізу, Яраслаўну, стала першай беларускай Тоскай. Здавалася, быццам план новай сцэны Іосіф Лангбард стварыў спецыяльна пад маладую прыму тэатра.\nСамым шчаслівым у жыцця артысткі стаў 1937 год. Менавіта тады ў яе выкананні беларуская публіка ўпершыню пачула драматычныя арыі Пучыні, а мужа Рыгора Прагіна прызначылі дырэктарам Белдзяржфілармоніі. Таксама яна даведалася, што хутка стане мамай… Шчасце было нядоўгім, пачалася вайна!\nЗнаходзячыся ў Саратаве на гастролях Соф’я Юр’еўна даведалася, што яе мужа Рыгора Паўлавіча мабілізавалі. А раней прыйшла яшчэ больш жахлівая навіна: у першы дзень бамбёжкі Мінска загінулі двое яе маленькіх дзяцей (у яўрэйскім гета). Як жыць далей — не разумела, не ведала. Усе рабіла па інэрцыі, глытая балючыя слёзы ад незаменнай страты.\nПачаўся новы рытм жыцця — канцэрты для байцоў Чырвонай Арміі артысты беларускай оперы давалі ў зямлянках і на агнявых пазіцыях па 3 - 4 разы на дзень. Праз лінію фронту іх перапраўлялі ў тыл ворага, дзе яны сустракаліся з партызанамі... Пасля вайны голас Соф’і Юр'еўны называлі голасам Перамогі. Калі ў вызваленым Мінску оперны тэатр аднавіў працу, менавіта яна выйшла на сцэну, выканаўшы галоўную партыю ў оперы Яўгена Цікоцкага «Алеся».\nПасля вайны Соф’я Юр’еўна збірала звесткі пра загінуўшых падчас ваенных дзеянняў беларускіх артыстаў. Звязвалася з іх роднымі, дапамагала перажыць асабісты боль, як і сама перажывала ўсё астатняе жыццё.\nЯе адносіны з мужам былі падобныя на рамантычны сюжэт з мастацкай кнігі. Жылі ў павазе і падтрымцы. 23 сакавіка 1984 года — апошні дзень жыцця Соф’і Юр’еўны. Яна хадзіла з вугла ў вугал занепакоеная: памёр яе верны сябра і муж Рыгор Прагін. У гэты ж дзень, трошкі пазней, не стала і яе самой. Абое яны пахаваны ў адной магіле на Паўночных могілках.\nЖыццё падобнае на сон. Так пісалі пасля гісторыкі культуры пра жыццё Соф’і Друкер. А яшчэ пісалі, што ўдача быццам сама плыла да яе ў рукі. Наколькі гэта так, можна зразумець па цяжкіх выпрабаваннях, якія прайшла артыстка. Таленавітая, адукаваная, прыгожая… Увесь свой боль яна пражывала не толькі ўнутры сябе, але і на сцэне.\n80 0 77


Алесь Бяляцкі: “Нашая праўдзівая вясна — яшчэ наперадзе” » Свободный регион\nГэты тэкст напісаны Алесем Бяляцкім непасрэдна вясной 1996 года, калі ў Беларусі распачаліся рэпрэсіі. З таго часу мінула 17 гадоў, але тэкст застаецца надзіва актуальным.\n"Даўно не было такой зімы, як сёлета.\nАле пасля кожнай, нават самай працяглай і снежнай зімы надыходзіць вясна. Нашыя класікі любілі параўноўваць з ёй адраджэнне беларускага народа:\nДык ідзі да нас, жаданая,\nРаскатурхай нашу дрэму,\n— прасіў вясну Якуб Колас у 1912 годзе.\nПрайшло тры пакаленні, і ў 1988 годзе Алег Мінкін напісаў:\nВярні нам славу\nІ цеплыню далёкіх дзён!\nСарві з зямлі магільны саван!\nЗдымі са спячых душ заклён!\nВось такая зацяжная ідзе ў беларусаў вясна. Ці гэта яшчэ прадвесне? Адно, што можна пэўна сказаць, аглядаючы гэтую перманентную вясну народа з працяглымі лютымі прымаразкамі — спыніць нацыянальнае адраджэнне немагчыма. Яго можна запаволіць, ужыўшы гвалт, яго можна абылгаць, зняважыць, але чым вышэйшыя лёдавыя заторы, тым з гучнейшым трэскам яны развальваюцца ад веснавой паводкі.\nТой-сёй з горыччу гаворыць, што сёння для беларусаў апошні шанц. Няпраўда. Наш шанц — гэта нашая беларуская праца. Усё залежыць ад таго, наколькі рупліва і паслядоўна мы робім яе, ад таго, наколькі стане ў нас духу і цягавітасці. Пад ляжачы камень вада не цячэ.\nБудзем назапашваць сілы, умацоўваць набытае і з аптымізмам глядзець наперад. Нашая праўдзівая вясна — яшчэ наперадзе.\nАлесь Бяляцкі ЛіМ, 12 красавіка 1996 года”.\nПраваабарончы цэнтр «Вясна» - няўрадавая праваабарончая арганізацыя, створаная ў красавіку 1996 году падчас масавых акцыяў пратэсту дэмакратычнай апазіцыі ў Беларусі, якая пасля арыштаў удзельнікаў дэманстрацыяў займалася дапамогай арыштаваным і іх сем’ям. Таму першапачаткова арганізацыя мела назву "Вясна-96”. 15 чэрвеня 1999 году была зарэгістравана як Грамадскае аб’яднанне "Праваабарончы цэнтр "Вясна”. У 2003 годзе за ўдзел у назіранні падчас прэзідэнцкіх выбараў 2001 году Праваабарончы цэнтр "Вясна” быў беспадстаўна пазбаўлены дзяржаўнай рэгістрацыі. 6 сакавіка 2004 году ПЦ "Вясна” быў прыняты ў Міжнародную федэрацыю за правы чалавека (FIDH), а ў 2007 годзе Алесь Бяляцкі быў абраны віцэ-прэзідэнтам FIDH.\nМетки к статье: Бяляцкага, друкавал, Макс, гадах, калонк, ствары, Алеся, праваабарончую, Мастацтва, дзяржа, таратурнага


Цімафей Дранчук у турме не памяняў сваіх палітычных поглядаў\n26 сьнежань 2006, 14:27\nАлег Грузьдзіловіч, Менск Сёньня а 7-й гадзіне раніцы з 1-й менскай калёніі выйшаў на волю актывіст “Партнэрства” Цімафей Дранчук, які быў асуджаны на год зьняволеньня паводле абвінавачаньня ў дзейнасьці ў незарэгістраванай арганізацыі. За кратамі Цімафей Дранчук адбыў болей за 10 месяцаў. Цімафей Дранчук выйшаў на волю апошнім з засуджаных актывістаў “Партнэрства”.\n“Гэта ніякая не саступка апазыцыі. Улады зрабілі ўсё, каб адцягнуць маё вызваленьне, якое паводле закону магло наступіць ужо два месяцы таму”, -- пракамэнтаваў “Свабодзе” Цімафей Дранчук сваё ўмоўна-датэрміновае вызваленьне. Актывіст заявіў, што падчас знаходжаньня за кратамі не зьмяніў сваіх палітычных поглядаў. “Турма мяне загартавала і дадала жыцьцёвага досьведу”, -- сказаў Цімафей Дранчук.\nЦімафей Дранчук выйшаў на волю апошнім з чатырох арыштаваных 21 лютага актывістаў “Партнэрства”. У жніўні былі вызваленыя Аляксандр Шалайка і Эніра Браніцкая, якія адбылі за кратамі па 6 месяцаў, у лістападзе быў зьменены рэжым адбываньня пакараньня на папраўчыя працы лідэру “Партнэрства” Мікалаю Астрэйку, якога засудзілі на 2 гады турмы.


Жанчыне, якая яму піша, ён спачатку адказаў па-руску. А другі ліст быў ужо па-беларуску. «Адразу ўспомніў дарогу ў свой родны горад Маладзечна, які вельмі люблю і ніколі не кіну», — піша ён у адказ на паштоўку.\n36-гадовага Аляксея Кудзіна, заслужанага майстра спорту і чэмпіёна свету па кікбоксінгу і тайскім боксе, арыштавалі за тое, што ён даў адпор сілавікам на акцыі пратэсту супраць фальсіфікацыі выбараў у жніўні 2020 годзе.\nКалі яго выпусцілі пад хатні арышт, ён змог пакінуць Беларусь.\nАднак ён быў паўторна арыштаваны ў студзені 2021 года, калі прыехаў з Францыі ў Расію, па запыце Мінска. У жніўні 2021 года яго асудзілі на два з паловай года калоніі. Цяпер ён знаходзіцца ў турме нумар 8, што ў Жодзіне.


Два гады таму ў Кіеве забілі Паўла Шарамета | Гарадзенская вясна\nВа Украіне згадваюць Паўла Шарамета. Нагадаем, што два гады таму беларускі журналіст загінуў ў выніку падрыва джыпа ў цэнтры Кіева. Сёння на месцы гібелі Паўла Шарамета сабраліся яго сябры, знаёмыя і саслужыўцы.\nТрагічная загібель Шарамета і пагэтуль выклікае вялікі грамадскі рэзананс. Кіеўскі аналітык Андрэй Гарасім ад самога пачатку быў упэўнены, што гэтае забойства – аперацыя спецслужбаў суседняй дзяржавы.\n— Тут відавочна працавалі людзі, звязаныя са спецслужбамі. Гэта была дыстанцыйная выбуховая прылада, закладзеная пад машыну. Зрабіць такое нейкаму шэраговаму вайскоўцу складана. Безумоўна, гэта тэракт, які арганізавалі спецслужбы суседняй краіны.\nУкраінскія праваахоўнікі назвалі расследванне злачынства “справай гонару”. Але за два гады следства так і не высвятліла імёнаў замоўнікаў і выканаўцаў. Пра магчымыя шляхі расследавання разважае журналіст Алаг Галаваценка:\n— Патрэбная воля кіраўніцтва Нацыянальнай паліцыі і непасрэдна кіраўніцтва дзяржавы. Плюс – комплекс захадаў, ад прыцягнення калег-журналістаў да замежных спецыялістаў, якія маглі б дапамагчы.\nАпошні раз пра Паўла Шарамета ўкраінскія сілавікі згадвалі 1 чэрвеня. Украінскі Генпракурор Юрый Луцэнка заявіў, што следства ў расследаванні пагэтуль не прасунулася.\nНа здымку: Кіеў, вуліца Івана Франка, месца забойства Паўла Шарамета\nЗдымак з рэсурса Цэнзар.нэт\nЧытай больш на: https://www.racyja.com/hramadstva/dva-gady-tamu-u-kieve-zabili-paula-shara/


Што вядома пра жудаснае забойства ў Гомелі, дзе мужчына расчляніў малодшага брата\n10.10.2019 / 13:46 4\n38-гадовага жыхара Гомеля шукалі ўжо некалькі месяцаў. Са жніўня ён лічыўся зніклым без звестак. Але 10 кастрычніка Следчы камітэт паведаміў: знайшлі парэшткі мужчыны. Ён быў забіты, а падазраваны — яго родны старэйшы брат.\nЗагінулага звалі Ігар Шаціла. Яму было 38 гадоў.\nМужчына жыў разам з братам Сяргеем у кватэры па вуліцы Восіпава, якая засталася ім ад бацькоў. Бацькі, дарэчы, каля 10 гадоў таму таксама загінулі ў гэтай жа кватэры — атруціліся чадным газам.\nПасля жыллё засталося Ігару і Сяргею. Абодва браты нідзе афіцыйна не працавалі. Вялі даволі асацыяльны лад жыцця. Нярэдка выпівалі.\nІгар працаваў неафіцыйна, то тут, то там. «На шабашках усякіх», — кажуць яго знаёмыя. Сяргей быў беспрацоўны.\nСяргей Шаціла, старэйшы брат забітага\nАбодва браты мелі судзімасці. Старэйшага брата Сяргея судзілі за нясплату аліментаў (раней ён быў жанаты, цяпер даўно ў разводзе). Ігар меў судзімасць за бойку. Яго прызналі вінаватым у нанясенні цяжкіх цялесных пашкоджанняў. Выйшаў на волю Ігар каля трох гадоў таму.\nШто стала прычынай забойства? дакладна пакуль невядома. Мяркуючы па ўсім — звычайная п’яная сварка.\n«Сяргей, старэйшы брат, папрасіў у Ігара тэлефон, на што той адказаў адмовай — на рахунку не было грошай. Слова за слова, браты пасварыліся, і старэйшы задушыў малодшага», — распавялі суседзі парталу Gomel.today.\n«Наша Ніва» звязалася з Вікторыяй, каханкай Ігара. Яна версію пра тэлефон абвяргае. Кажа, што Ігар тэлефона ўвогуле не меў з красавіка.\n«Яны проста пасварыліся», — кажа жанчына.\nПа яе словах, Сяргей ужо прызнаўся ў забойстве. Ён сапраўды пачакаў некалькі дзён у адной кватэры з забітым братам. Пасля разрэзаў труп на некалькі кавалкаў, выкінуў іх у розных месцах.\nЦяпер Сяргею Шацілу за забойства брата пагражае ад 6 да 15 гадоў.\n10.10.2019 / 20:53\nZnou..? Zabili.....usio jak na vaine..................\n6 гадоў. як за марыхуану


Выйшаў CD праекту "Тузін.Перазагрузка" | Experty.by – белорусская музыка\nПраца над праектам пачалася ўвесну гэтага году, калі сваю згоду перазагрузіцца ў беларускі свет далі 12 выканаўцаў, як зорак беларускай поп-сцэны, так і альтэрнатыўныя выканаўцы. Некалькі месяцаў яны працавалі над беларускімі варыянтамі сваіх песень разам з вядучымі беларускімі перакладчыкамі. Так, напрыклад, песьню "Da Vinci" перакладаў Алесь Камоцкі, апошні хіт праекту Atlantica "It's Not About Us" пераасэнсоўваў Віталь Воранаў, беларускамоную версію хіта з "Фабрыкі зорак" у выкананні Дакоты напісаў Глеб Лабадзенка, а "Чароўніка кроліка" пераклаў Сяргей Балахонаў. Вынікам засталіся задаволенымі ўсе ўдзельнікі праекту, а некаторыя з іх выявілі жаданне працягнуць моўны эксперымент.\nДыск "Тузін.Перазагрузка" будзе распаўсюджвацца абсалютна бясплатна. Яго атрымаюць усе айчынныя FM-cтанцыі і беларускія культурныя ўстановы, а таксама беларусы замежжа. CD-выданне падтрымала згуртаванне беларусаў свету "Бацькаўшчына" і беларускае "Радыё Рацыя". MP3-вэрсіі даступныя на сайтах завадатараў праекту – на "Тузіне Гітоў" і сайце грамадскай ініцыятывы "Будзьма беларусамі".\nКароткі змест складанкі "Прэм’ер Тузін":\n1. "У сьвеце не адны" ад Atlantica — беларуская вэрсія апошняга гіта "It's Not About Us" у перакладзе Віталя Воранава. Лідэр праекту Алекс Дэвід прызнаецца, што настройваўся на запіс перачытваючы Уладзімера Караткевіча.\n2. "Бяжы" Насты Шпакоўскай і яе гурта Naka (пераклад Сяргея Балахонава), на якую неўзабаве будзе зняты відэакліп. Наста прызнаецца, што беларуская мова ў гэтым творы загучала жорстка і прынцыпова, у адрозненне ад рускага варыянту.\n3. "У неба" хлапцоў зь "Нестандартнага варыянту" у перакладзе Сяргея Балахонава. Гэтую песьню ўжо называлі працягам вядомага NRM"-аўскага кавэру "Паветраны шар". Менавіта "Ў неба" была прызнаная наведнікамі інтэрнэт-парталу "Тузін Гітоў" найлепшым трэкам праекту.\n4. "Новы мост" у выканьні Сьветы Бень і гурта "Серебряная свадьба". Песьня прысьвячэньне фільму Лео Каракса "Каханкі з Новага маста" над тэкстам якой апроч аўтаркі таксама працавалі Сяргей Балахонаў і Вікторыя Дашкевіч.\n5. "Маці" гурта "Сердце дурака" аўтарства Цімафея Яравікова – адзінага ўдзельніка праекту, які адмовіўся ад перакладнога варыянту, затое напісаў сваю першую песню па-беларуску, дзе і выказаў свае думкі да мовы.\n6. "Пад купалам нябёс" – новая вэрсія вядомай кампазыцыі гурта "Стокс", тэкст якой быў перакладзены Глебам Лабадзенкам. Лідэр гурта Аляксей Стокс спадзяецца, што менавіта ў гэтай версіі яго твор загучыць на FM-станцыях Масквы, дзе гурт апошнім часам працуе.\n7. "Запалкі" – колішні "фабрычны" гіт Дакоты ў перакладзе Глеба Лабадзенкі. Гэты спеў – яскравы доказ таго, што спявачка ніколі не кідала сваёй Радзімы. На сваім новым дыску Дакота абяцае яшчэ некалькі песень па-беларуску, цяпер ужо ўласнага аўтарства.\n8. "Студзень" – галоўны гіт Hair Peace Salon у перакладзе Віталя Воранава. Музыкі прызналіся, што ставілі на ангельскамоўную вэрсію, як на галоўны хіт, але толькі ў беларускім варыянце яны задаволіліся яе гучаньнем.\n9. "My Babe" ў беларускамоўнай электра-поп вэрсіі гурта Tanin Jazz (перакладам займаўся Віталь Воранаў). Музыканты вырашылі цалкам перабіць свой твор, бо адчувалі нескарыстаны патэнцыял свайго трэку. Вынік яны ацанілі на 10 балаў з 10.\n10. "Трыюмф волі" выканаўцы нігілістычнага джазу і сьпявака сюрэалістычнага гвалту Сяргея Пукста (песьню пераклаў Андрэй Хадановіч). Спявак прызнаўся, што беларуская мова вельмі яму дапамагла сказаць слухачам тое, што ён хацеў.\n11. "Каханьне ня ўзьнікла" ці не самых вядомых айчынных італьянцаў з Da Vinci (беларускі варыянт тэксту "L'amore non esiste" падрыхтаваны Алесем Камоцкім). Падчас запісу музыкам было вельмі дзіўна пачуць сябе саміх беларускамоўных, але яны засталіся задаволенымі атрыманым вынікам.\n12. "Чароўны Кролік" пераможцы беларускага адбору на дзіцячую "Эўравізію-2009" Юры Дземідовіча (пераклад песьні падрыхтавалі Сяргей Балахонаў і сам Юры Дземідовіч).


Гарадзенскія актывісты спрабавалі пракантраляваць брыгады па адлове жывёл. Дайшло да пракуратуры\n23 жніўня 2019, 20:59\nУ гродзенскіх абаронцаў жывёл ёсць шмат пытанняў да працы брыгад па адлове бяздомных жывёл. Часта жывёлы пасля адлову не даязджаюць да пункта ўтрымання жывымі. Гродзенскія актывісты паспрабавалі назіраць за планавай працай брыгад па адлове, але ў выніку прыйшлося звярнуцца ў пракуратуру.\nКаб разабрацца, чаму жывёлы не выжываюць, актывісты гатовыя ў вольны час назіраць за працай брыгад па адлове. Брыгады выязджаюць па заяўках і паводле графіку. Працу па заяўках адсачыць складана, а вось з графікамі намагалася азнаёміцца грамадзянская ініцыятыва “Гародня”. Разам з зоаабаронцамі актывісты ездзілі да дырэктара САГ, да майстра ўчастка па адлове, але ім адмаўлялі.\nНа першы пісьмовы зварот таксама была дадзена адпіска, пасля чаго юрыст САГ у гутарцы запэўніў, што ў наступны раз, у адпаведнасці з законам “Аб зваротах грамадзян і юрыдычных асобаў”, можна будзе азнаёміцца з графікам працы брыгад па адлове ў Гродне на 2019 г. Але новы пісьмовы адказ таксама ні да чаго не прывёў. Актывісты ўпэўненыя, што ў САГ баяцца кантролю абаронцаў жывёл і неабыякавых людзей, бо ім ёсць, што хаваць. У выніку адзін з гродзенскіх актывістаў звярнуўся ў пракуратуру.\n«Страшна выходзіць на вуліцу». Рэпартаж з мікрараёна ў Гродне, дзе стаф другі раз пакусаў дзіця\n4 чэрвеня 2019, 10:58\nНа Вішняўцы пабудуюць новыя пляцоўкі для выгулу сабак\n16 лютага 2019, 15:03\nБераг Гараднічанкі добраўпарадкуюць. Магчыма, за кошт тых, хто там жыве\n6 лютага 2020, 11:50\nГродзенская гейм-студыя абвясціла конкурс з прызавым фондам у 2000 рублёў\n19 лютага 2020, 19:05\nЯк знікаюць старыя могілкі ў Гродне. Топ-7 ракурсаў “да” і “пасля”\n19 лютага 2020, 18:18\nУ Гродне падалі заяўку на Дзень Волі і абвесцілі збор сродкаў\n19 лютага 2020, 17:18\n19 лютага 2020, 16:09\nРассылка Hrodna.life Падпішыцеся на нашу рассылку і далучайцеся да 57 астатніх падпісчыкаў.\nлют 03 2020 - лют 29 2020\nЯ Моне, я Шишкин, я Малевич …\nлют 05 2020 - сак 18 2020\nВыставка творчества семьи Александра и Тамары Стеценко «Праз сэрца і рукі»\nлют 20 2020\nДень открытых дверей в Бизнес-инкубаторе 24