Агляд гульні Red Colony 2 – Russ Play\nВы можаце ўспомніць першую гульню Чырвонай калоніі. Прыгожая гісторыя з прывабнымі дзяўчатамі падчас гульні аб тым, што гэты стыль гульні быў уключаны ў жанр, і гісторыі -галаваломкі, якія добра аматары гэтага жанру прывіталі выхад гэтай гульні на гэты ўзровень. Але сёння варта сказаць, што новая гульня была выпушчана ў працяг той жа гісторыі гульні, у якой мы бачым невялікія адрозненні ад таго, што мы бачылі ад распрацоўшчыкаў гэтай гульні ў папярэдняй гульні ў гэтай гульні, якая разглядаецца для апісання гульня на сайце Russ Мы будзем плаціць.\nПерш за ўсё, мы павінны сказаць, што Чырвоная калонія – гэта сюжэтная гульня, а не прыгодніцкая з акцэнтам на гульнявы працэс. З формы і выявы гульні цалкам відавочна, што ў ёй няма вялікіх графічных дызайнаў, але стыль малюнкаў, зробленых у ёй, асабліва для яе галоўнага героя, можа асляпіць вочы любога гульца. гульня. Размяшчэнне гэтых экалагічных задум гульні добра зроблена і гармануе з гісторыяй гульні.\nСпачатку гульня павінна была выйсці як аднамерная анімэ-гульня з толькі дыялогам для карыстальнікаў, але здаецца, што распрацоўшчыкі гэтай гульні, якія стварылі каманду RunicCodes, хацелі прадставіць некаторыя аспекты гульнявога працэсу ў Зірніце. Па гэтай прычыне гісторыя гульні была дададзена разам з яе гульнявым працэсам, але гэты геймплэй, як і чакалася, вельмі кароткі і абмежаваны ў гульні. Як бачна па выявах гульні, гульнявое асяроддзе абмяжоўваецца пакоямі, дзе галоўны герой павінен разгадваць галаваломкі і адкрываць сакрэты гульнявой гісторыі, і гэты дызайн у спалучэнні з гульнявым працэсам – гэта ўзровень пачаткоўцаў. . Вы можаце рухацца толькі налева і направа з персанажам, і нічога асаблівага не робіцца. Таксама графіку і эфекты, прызначаныя для гульні, варта было б адаптаваць з гульнявога працэсу, якія добра абагульнены ў выніку гульнявых эфектаў. Гэта азначае, што вы можаце бачыць толькі франтальныя відэаролікі, якія маюць памеры руху ў гульні, толькі калі галоўны герой пераходзіць з адной пакоя ў іншую, і гульня злёгку павялічваецца і паказвае індэкс, які адкрываецца ў іншым асяроддзі. Або пры ўзыходжанні лесвіцы, тое ж самае адбываецца ў выглядзе значна больш простай анімацыі, чым уяўлялася, якая паказвае агульнае якасць гульні ніжэй за стандарт.\nЦяпер умяшанні, якія вы гуляеце на гульнявой карце і ўключаюць асноўны гульнявы працэс гульні, звязаны са зборам прадметаў, размешчаных на гульнявой карце. Збор іх у інвентары гульні – адзін з станоўчых момантаў дызайну гульні. Некаторыя дзверы патрабуюць ключоў, якія можна адкрыць, разгадваючы галаваломкі ў першых гульнявых пакоях. Галоўны герой таксама робіць на карце рэчы, якія, акрамя сваёй простай і мультыплікацыйнай хады ў гульні, можна аднесці да ўдару з палкай з дваццаццю палкамі ў руцэ. Дзярмо ў гульні Zombies перамяшчаюцца ў розных частках карты, што вы павінны ўдарыць іх палкай, каб яны зніклі.\nГрафічнае асяроддзе гульні добра адаптавана да структуры і атмасферы гульні, і, хоць гульня ў жанры жахаў, усё роўна можна заўважыць, што тып гульнявога дызайну робіць яе прыдатнай для ўсіх узростаў, і фактычна ні ні ў гісторыі гульні, ні ў візуальным дызайне гульні вы не бачыце пэўнага элемента, які паказвае на тое, што гульня занадта множная і страшная. Большасць увагі ў гэтай гульні робіцца на яе гісторыі. Гісторыя гульні мае вельмі цікавыя замкі і выдаленні, якія вы павінны шукаць гэтыя страчаныя кавалачкі галаваломкі падчас гульні. Акрамя таго, у меню інфармацыі аб гульні вам будзе паказана, на якой стадыі гульні вы знаходзіцеся і куды вам варта пайсці, што дасць вам добрае ўяўленне аб тым, дзе наступны пункт прызначэння ў гісторыі – гэта гісторыя і ў якім пакоі вам варта вярнуцца, каб шукаць падказкі і быць новымі загадкамі.\nУ цэлым, Red Colony 2 варта лічыць лепшай і менш глючнай версіяй папярэдняй версіі.\nНягледзячы на тое, што гісторыя гульні працягваецца з такім жа добрым якасцю ў гэтай гульні, але мы настойліва раім вам згуляць у папярэднюю гульню, перш чым гуляць у гэтую гульню, каб атрымаць інфармацыю аб парадах па гульні ў наступнай версіі.\nЦудоўны дызайн галоўнага героя\nЯкасная гісторыя з папярэдняй гульні\nПрывабная атмасфера падчас гульні\nАналагічна папярэдняй гульні\nАдсутнасць гульнявога працэсу\nКароткія шматмерныя гісторыі


16 кастрычніка 1982 (30 гадоў)\n17 сакавіка 2013.\n21 сакавіка 2013.\nСяргей Верамко (нарадзіўся 16 кастрычніка 1982, Менск) — беларускі футбаліст, гуляе брамнікам за расейскі клюб «Крылы Саветаў» і нацыянальную зборную Беларусі, майстар спорту. Уваходзіць у Клюб беларускіх брамнікаў, якія не прапускалі галы ў 100 і болей матчах на найвышэйшым узроўні.\nУ 2008 годзе згуляў 2 гульні за нацыянальную зборную Беларусі. Прапусьціў адзін мяч (з пэнальці) у гульні Андора — Беларусь. У 2011 годзе адгуляў адзін круг чэмпіянату Ўкраіны за «Севастопаль», пасьля вылету якога ў другі ўкраінскі дывізіён перайшоў у расейскія «Крылы Саветаў» з Самары.\nАтрымана з «http://be-x-old.wikipedia.org/w/index.php?title=Сяргей_Верамко&oldid=1620969»\tКатэгорыі: Нарадзіліся 16 кастрычнікаНарадзіліся ў 1982 годзеАсобы па альфабэцеФутбалісты па альфабэцеБеларускія футбалістыГульцы зборнай Беларусі па футболеНарадзіліся ў МенскуГульцы ФК БАТЭ Барысаў\tНавігацыйнае мэню\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 23 траўня 2013 году ў 01:16.


1. Іакаў, раб Бога і Госпада Іісуса Хрыста, – двана́ццаці кале́нам, якія ў рассе́янні: ра́давацца*.\n2. За вялікую радасць прыма́йце, браты мае́, калі трапля́еце ў розныя спаку́сы,\n3. ве́даючы, што выпрабава́нне вашай веры ўтвара́е цярплівасць;\n4. цярплівасць жа павінна мець вынік даскана́лы, каб вы былí даскана́лымі і беззага́ннымі, не ма́ючы ні ў чым недахопу.\n5. Калі ж каму з вас не хапа́е мудрасці, няхай про́сіць у Бога, Які дае ўсім шчодра і без папрокаў, – і будзе да́дзена яму́.\n6. Але няхай просіць з вераю, ніколькі чым не сумнява́ючыся, бо хто сумнява́ецца, той падобны да марской хва́лі, якую вецер гоніць і шпурля́е;\n7. няхай жа не спадзяе́цца такі чалавек атрыма́ць нешта ад Госпада.\n8. Чалавек з раздво́енай душою – няўсто́йлівы на ўсіх шляха́х сваіх.\n9. Няхай жа ганары́цца брат прынíжаны ўзвы́шанасцю сваёю,\n10. а багаты – прынíжанасцю сваёю, бо ён знікне, як кве́цень на траве;\n11. узышло́ спякотнае сонца і ссушы́ла траву, і кве́цень яе апа́ла, і хараство́ вы́гляду яе знікла; так і багаты на шляха́х сваіх звя́не.\n12. Блажэ́нны чалавек, які вы́трывае спакусу, бо, прайшоўшы выпрабава́нне, ён атрыма́е вянец жыцця́, які паабяца́ў Гасподзь тым, хто лю́біць Яго.\n13. Пры спакушэ́нні няхай ніхто не кажа: "Бог мяне спакуша́е"; таму што Бог не можа быць спаку́шаны злом, і Сам не спакуша́е нікога,\n14. а кожны спакуша́ецца сваёю пажа́днасцю, якая яго прыва́блівае і зама́ньвае;\n15. потым пажа́днасць, зача́ўшы, нараджа́е грэх, а ўчы́нены грэх нараджа́е смерць.\n16. Не абма́нвайцеся, браты́ мае́ ўзлю́бленыя:\n17. усякае добрае дая́нне і ўсякі даскана́лы дар сыходзіць звыш, ад Айца свяцíлаў, у Якога няма змяне́ння і нават це́ню пераме́нлівасці.\n18. Ён пажада́ў і нарадзíў нас сло́вам ісціны, каб мы сталі нейкім пача́ткам Яго стварэ́нняў.\n19. Дык вось, браты мае́ ўзлю́бленыя, няхай кожны чалавек будзе хуткі да слу́хання, няспе́шны да гаварэ́ння, няспе́шны да гневу,\n21. Таму, адкла́ўшы ўсякую нечыстату́ і празме́рную зло́бу, лагодна прымíце пасе́янае слова, якое можа спасцí ду́шы вашы.\n22. Будзьце ж выкана́ўцамі слова, а не толькі слухача́мі, якія ашу́кваюць саміх сябе.\n23. Бо хто слу́хае слова і не выко́нвае, той падобны да чалавека, што разгляда́е ў люстэ́рку свой твар, які ма́е ад нараджэ́ння:\n24. ён паглядзе́ў на сябе і адышо́ў – і адразу забыў, які ён.\n25. Але хто спасцíгне закон даскана́лы – закон свабоды – і застане́цца ў ім, той, стаўшы не слухачо́м забы́ўлівым, а выкана́ўцам справы, блажэ́нны будзе ў дзе́йнасці сваёй.\n26. Калі хто з вас думае, што ён набо́жны, і не стры́млівае свайго языка, а падма́нвае сэ́рца сваё, то набо́жнасць яго ма́рная.\n27. Набо́жнасць чы́стая і беззага́нная перад Богам і Айцом – у тым, каб дагляда́ць сірот і ўдоў у го́ры іх і захо́ўваць сябе неапага́неным ад свету.\n1. Браты мае́! ма́йце веру ў Іісуса Хрыста́, нашага Госпада сла́вы, не зважа́ючы на асо́бы.\n2. Бо калі на сход ваш пры́йдзе чалавек з залатым пе́рсценем, у бліску́чым адзе́нні, і пры́йдзе бедны ў бру́дным адзе́нні,\n3. і вы, пагледзіце́ на таго, што ў бліску́чым адзе́нні, і ска́жаце яму: "ты сядай сюды, на добрае месца", а беднаму ска́жаце: "ты стань там" альбо: "сядай тут, каля ног маіх",\n4. то хіба́ вы не правялí падзе́лу паміж сабою і не сталі су́ддзямі з ліхíмі думкамí\n5. Паслу́хайце, браты мае́ ўзлю́бленыя, хіба́ не бедных свету гэтага вы́браў Бог, каб былí яны бага́тымі вераю і насле́днікамі Царства, якое Ён паабяца́ў тым, хто лю́біць Яго́\n6. а вы знява́жылі беднага. Хіба́ не бага́тыя чы́няць вам уцíск, і ці не яны ця́гнуць вас у суды́?\n7. хіба́ не яны знеслаўля́юць добрае імя́, якім вы называ́ецеся?\n8. Дык вось, калі выко́нваеце вы закон царскі паводле Пісання: "узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе", то добра ро́біце;\n9. а калі зважа́еце на асобы, то грэх чы́ніце і перад законам ака́зваецеся злачы́нцамі.\n10. Хто вы́канае ўвесь закон, ды асту́піцца ў не́чым адным, той ста́не вінава́тым ва ўсім.\n11. Бо Той, Хто сказаў: "не пралюбадзе́йнічай", сказаў таксама: "не забіва́й"; таму, калі ты не пралюбадзе́йнічаеш, але заб'еш, то станеш паруша́льнікам закону.\n12. Так гавары́це і так рабіце, як тыя, каго будуць судзíць па закону свабоды.\n13. Бо суд без мíласці над тым, хто не аказа́ў мíласці; мíласць вышэ́йшая за суд.\n14. Якая кары́сць, браты мае́, калі хтосьці будзе каза́ць, што ма́е веру, а спраў не будзе мець? хіба́ можа гэтая вера спасцí яго́\n15. Калі брат ці сястра будуць без адзе́жы і не будуць мець е́жы на штодзе́нь,\n16. а хто-небудзь з вас скажа: "ідзíце з мíрам, грэ́йцеся і наяда́йцеся", але не дасць ім неабхо́днага для це́ла, то якая кары́сць?\n18. Але нехта скажа: ты веру маеш, а я справы ма́ю, пакажы́ мне веру тваю без спраў тваіх, а я пакажу́ табе веру маю́ ў справах маіх.\n19. Ты веруеш, што Бог адзіны, – добра робіш; і дэ́маны веруюць і трымця́ць.\n20. Дык хочаш ве́даць ты, чалавек бязду́мны, што вера без спраў мёртвая?\n21. Хіба́ Аўраам, айцец наш, не спра́вамі апраўда́ны быў, калі паклаў сына свайго Ісаака на ахвя́рнік?\n22. Ба́чыш, што вера садзе́йнічала спра́вам яго, і праз спра́вы вера стала даскана́лаю?\n23. І здзе́йснілася Пісанне, у якім ска́зана: "вераваў Аўраам Богу, і гэта было́ залíчана яму як пра́веднасць, і ён быў назва́ны дру́гам Божым".\n24. Бачыце, што справамі апра́ўдваецца чалавек, а не толькі вераю?\n25. Так і Раа́ў блудніца хіба́ не справамі апраўда́лася, прыня́ўшы вестуно́ў і адпра́віўшы іх іншым шля́хам?\n26. Бо як це́ла без ду́ха мёртвае, так і вера без спраў мёртвая.\n1. Браты мае́! не многія станавíцеся вучы́целямі, ве́даючы, што мы атрыма́ем бо́льшае асуджэ́нне,\n2. бо ўсе мы многа грашы́м. Хто не грашы́ць словам, той даскана́лы чалавек, здольны ўтаймава́ць і ўсё цела.\n3. Вось, мы ўклада́ем цу́глі ко́ням у рот, каб яны падпарадко́ўваліся нам, і ўсім це́лам іх кіру́ем;\n4. вось, і караблі, хоць яны такія вялікія і такімі моцнымі вятра́мі гна́ныя, а невялікім рулём накіро́ўваюцца, куды рулявы́ хоча;\n5. так і язык – мала́я частка це́ла, а на вялікае адва́жваецца; вось, невялікі агонь, а які вялікі лес падпа́львае;\n6. і язык – агонь, свет няпра́веднасці. Язык, знахо́дзячыся паміж часткамі це́ла нашага, апага́ньвае ўсё цела і запа́львае кругаваро́т жыцця́, бу́дучы сам запа́леным ад гее́ны;\n7. і ўсякая прырода звяроў і птушак, паўзуно́ў і марскіх жывёлін утаймо́ўваецца і ўтаймава́на прыро́дай чалаве́чай,\n8. язык жа ніхто з людзей утаймава́ць не можа: гэта нястры́мнае зло, поўнае атру́ты смертано́снай.\n9. Ім благаслаўля́ем Бога і Айца, і ім пракліна́ем людзе́й, ство́раных па падабе́нству Божаму:\n10. з тых са́мых ву́снаў выхо́дзіць благаславе́нне і пракля́цце. Не павінна, браты́ мае́, каб так было́.\n11. Ці дае́ крыніца з аднаго жарала́ ваду салодкую і горкую?\n12. Хіба́ можа, браты мае́, смако́ўніца радзíць маслíны альбо вінагра́дная лаза́ – смоквы? Так і адна крыніца не можа даваць салёную і салодкую ваду́.\n13. Хто мудры і разу́мны сярод вас? – няхай пака́жа до́брымі паво́дзінамі спра́вы свае ў лаго́днай му́драсці.\n14. А калі за́йздрасць горкую і зва́длівасць ма́еце вы ў сэ́рцы сваім, то не хвалíцеся і не хлусíце су́праць ісціны:\n15. гэта не тая мудрасць, што сыхо́дзіць звыш, а зямна́я, душэ́ўная, дэ́манская;\n16. бо дзе за́йздрасць і зва́длівасць, там разла́д і ўсяля́кае лíха.\n17. А тая му́драсць, што сыходзіць звыш, найпе́рш чы́стая, заты́м мірная, лаго́дная, пако́рная, поўная мíласці і добрых пладо́ў, непрадузя́тая і некрываду́шная.\n18. Плод жа пра́веднасці се́ецца з мірам у тых, якія тво́раць мір.\n1. Адкуль спрэ́чкі і сва́ркі паміж вамí ці не адсюль, з пажа́днасцей вашых, якія ваю́юць у чле́нах вашых?\n2. Жада́еце – і не ма́еце; забіва́еце і зайздро́сціце – і не мо́жаце дасягну́ць; сва́рыцеся і варагу́еце – і не ма́еце, таму што не про́сіце сабе;\n3. про́сіце – і не атры́мліваеце, таму што не на дабро про́сіце сабе, а каб у пажа́днасцях сваіх растра́ціць.\n4. Пралюбадзе́і і пралюбадзе́йкі! хіба́ не ве́даеце вы, што дружба са светам ёсць варо́жасць су́праць Бога́ Дык вось, хто хоча быць дру́гам свету, той стано́віцца во́рагам Богу.\n5. Хіба́ вы думаеце, што ма́рна гаворыць Пісанне: "раўнíва Ён лю́біць дух, які ўсялíўся ў нас"?\n6. І бо́льшую дае́ благадаць; таму ска́зана: "Бог ганарлíвым працíвіцца, а пако́рлівым дае́ благада́ць".\n7. Дык пакары́цеся Богу; супрацьста́ньце дыявалу, і ўцячэ́ ад вас;\n8. наблíзьцеся да Бога, і Ён наблíзіцца да вас; абмы́йце ру́кі, грэшнікі, ачы́сціце сэрцы, двуду́шнікі;\n9. бяду́йце, смутку́йце і пла́чце: смех ваш у сму́так няхай ператво́рыцца, і ра́дасць – у сум;\n10. скары́цеся перад Госпадам, і Ён узвы́сіць вас.\n11. Не зласло́ўце адзін на аднаго, браты́: хто зласло́віць на брата ці су́дзіць брата свайго, той зласло́віць на закон і су́дзіць закон; а калі ты су́дзіш закон, то ты не выкана́ўца закону, а суддзя́.\n12. Адзін ёсць Заканада́вец і Суддзя́, Які можа спасцí і загубíць: а ты хто такі, што су́дзіш іншага?\n13. Цяпер паслу́хайце вы, якія гаво́рыце: "сёння ці заўтра адпра́вімся ў такі і такі горад, і пражывём там адзін год, і будзем гандлява́ць і атры́мліваць прыбы́так";\n14. вы, якія не ве́даеце, што будзе заўтра; бо што такое жыццё ваша́ – па́ра, што з'я́ўля́ецца на кароткі час, а потым зніка́е.\n15. Заме́ст таго, каб каза́ць: "калі ўгодна будзе Госпаду і жывы́я будзем, то зробім тое ці іншае", –\n16. вы, пахваля́ецеся з-за ганарлíвасці сваёй; а ўсякая такая пахвальба́ – зло.\n17. Дык вось, хто ўмее рабíць дабро, і не ро́біць, грэх яму́.\n1. Цяпер паслу́хайце вы, багатыя, пла́чце і галасíце з-за няшча́сцяў вашых, якія надыхо́дзяць.\n2. Бага́цце ваша згніло́, і адзе́нне ваша мо́ллю з'е́дзена.\n3. Зо́лата ваша і серабро́ заржаве́ла, і ржа іх будзе све́дчаннем су́праць вас і з'е́сць це́лы вашы, як агонь: вы сабра́лі ска́рбы на апо́шнія дні.\n4. Вось, пла́та, не вы́дадзеная вамі рабо́тнікам, якія жа́лі пале́ткі вашы, крычы́ць, і крыкі жняцо́ў дайшлі да слы́ху Госпада Савао́фа.\n5. Вы жылí ў раско́шы на зямлі і це́шыліся асало́дамі, вы адкармíлі сэ́рцы вашы як бы́ццам на дзень забо́ю.\n6. Вы асудзíлі, забíлі пра́ведніка; ён не працíвіцца вам.\n7. Дык вось, браты, будзьце доўгацярплíвымі да прышэ́сця Гасподняга. Вось, земляро́б чакае кашто́ўнага пло́ду зямлі і доўга це́рпіць дзе́ля яго, паку́ль дачака́ецца дажджу́ ра́нняга і по́зняга;\n8. будзьце доўгацярплíвымі і вы, умацу́йце сэ́рцы ва́шы, таму што прышэ́сце Гасподняе наблíзілася.\n9. Не нарака́йце, браты́, адзін на аднаго́, каб не быць вам асу́джанымі: вось, Суддзя́ стаíць перад дзвяры́ма.\n10. За пры́клад, браты́ мае́, вазьміце паку́тніцтва і доўгацярпе́нне прарокаў, якія прамаўля́лі ў імя́ Гасподняе.\n11. Вось, мы ўслаўля́ем як блажэ́нных тых, што цярпе́лі. Вы чу́лі пра цярпе́нне Íава і ба́чылі здзе́йсненае Госпадам, бо Гасподзь мнагамíласцівы і спага́длівы.\n12. Перш за ўсё, браты мае́, не клянíцеся ні небам, ні зямлёю, і нія́каю іншаю кля́тваю, а няхай будзе ў вас "так – так" і "не – не", каб вам не падпа́сці пад асуджэ́нне.\n13. Паку́туе нехта з вас? – няха́й мо́ліцца. Ра́дуецца нехта́ – няха́й спява́е псалмы́.\n14. Хварэ́е нехта з вас? – няха́й паклíча прасвíтараў Царквы́, і няха́й памо́ляцца над ім, пама́заўшы яго але́ем у імя́ Гасподняе,\n15. і малітва веры ўрату́е хворага, і пады́ме яго Гасподзь; і калі ён учынíў грахі, то бу́дуць праба́чаны яму́.\n16. Прызнава́йцеся адзін аднаму ў правíннасцях і малíцеся адзін за аднаго, каб вам ацалíцца: многае можа моцная малітва пра́веднага.\n17. Ілія́ быў чалаве́кам падо́бным да нас і малітваю памалíўся ён, каб не было́ дажджу́: і не было́ дажджу́ на зямлі тры гады і шэсць месяцаў;\n18. і зноў памаліўся: і неба дало́ дождж, і зямля ўрадзíла плод свой.\n19. Браты! калі хто з вас ухíліцца ад ісціны, і наве́рне яго хто,\n20. то няха́й ве́дае: хто навярну́ў грэ́шніка з аблу́днага шля́ху яго, той спасе́ душу́ ад смерці і пакры́е мноства грахоў.


Факультэт - Факультэт міжнародных адносін Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта\nНароджаны на пачатку незалежнасці Рэспублікі Беларусь (1 кастрычніка 1995 года) факультэт міжнародных адносін БДУ за два дзесяцігоддзі сваёй дзейнасці дасягнуў сталасці і працягвае актыўна імкнуцца да новых дасягненняў. Дынамічна развіваючай супольнасці выкладчыкаў і студэнтаў факультэта пад сілу вырашэнне самых складаных задач, пошук найбольш адэкватных адказаў на ўзнікшыя выклікі часу.\nФМА БДУ заслужыў высокі аўтарытэт і шырокую вядомасць як унутры нашай краіны, так і далёка за яе межамі. Стаць яго студэнтамі мараць многія беларускія юнакі і дзяўчаты, прадстаўнікі іншых краін і кантынентаў. У цяперашні час на ФМА праходзяць навучанне каля 2500 студэнтаў, у тым ліку каля 500 замежных студэнтаў з 30 краін.\nСучасны ФМА БДУ дае якасную адукацыю па 6 спецыяльнасцях і 18 спецыялізацыях эканамічнага, прававога, гісторыка-паліталагічнага, лінгвістычнага профілю. Набытая кваліфікацыя выпускнікоў знаходзіць прымяненне ў многіх галінах жыццядзейнасці. Навучальны працэс ахоплівае ўсе ступені навучання і падрыхтоўкі высокакваліфікаваных кадраў, уключаючы аспірантуру і дактарантуру. Падрыхтоўка на першай і другой ступені вядзецца на аснове адукацыйных стандартаў новага пакалення, добра забяспечана сучаснымі падручнікамі, усімі іншымі вучэбна-метадычнымі матэрыяламі. Варта падкрэсліць, што большая частка вучэбнай літаратуры падрыхтавана на факультэце або з удзелам супрацоўнікаў факультэта.\nВідавочнай канкурэнтнай перавагай навучання на ФМА з'яўляецца паглыбленае вывучэнне студэнтамі дзвюх і больш замежных моў. У бягучым навучальным годзе кафедрамі моўных дысцыплін забяспечваецца выкладанне 17 замежных моў. Пашыраецца пералік факультатываў, якія прадстаўляюць магчымасць жадаючым вывучаць трэцюю замежную мову.\nЗначныя дасягненні, высокі прэстыж факультэта не ўзніклі выпадкова або аўтаматычна толькі дзякуючы папулярным назвам спецыяльнасцяў. Яны з'явіліся перш за ўсё вынікам суладнай працы калектыву выкладчыкаў і супрацоўнікаў, які ў цяперашні час налічвае больш за 300 чалавек, у тым ліку 19 дактароў і 99 кандыдатаў навук. Велізарная заслуга ў стварэнні і развіцці факультэта, яго традыцый належыць першаму дэкану ФМА БДУ прафесару Аляксандру Віктаравічу Шарапу, усім тым, хто закладваў падмурак нашага факультэта, клапаціўся пра яго сучаснасцьі будучыню.\nВыкладчыцкі калектыў не змог бы дасягнуць такога высокага ўзроўню кампетэнтнасці без актыўнай навукова-даследчай дзейнасці. Адным з прызнаных крытэрыяў навуковай працы з'яўляецца абарона дысертацый. Так, за перыяд з 1998 г. (у тым годзе на ФМА была абаронена першая кандыдацкая дысертацыя) па цяперашні час аспірантамі і супрацоўнікамі факультэта абаронены 11 доктарскіх і каля 72 кандыдацкія дысертацый. У 2014 доктарскую дысертацыю ў галіне міжнароднага права абараніла выпускніца ФМА-2000 А. Ф. Доўгань. Паспяховую абарону выпускніцы спецыяльнасці «Міжнароднае права» можна лічыць пачаткам новага этапу падрыхтоўкі кадраў на ФМА.\nКолькасць навуковых публікацый факультэта, уключаючы манаграфіі і зборнікі навуковых прац, ідзе на тысячы. Не можа не радаваць рост колькасці замежных навуковых публікацый, бо менавіта ў пашырэнні міжнароднага супрацоўніцтва прафесарска-выкладчыцкі калектыў бачыць найважнейшую крыніцу свайго развіцця.\nСярод надзейных партнёраў ФМА дзясяткі ўніверсітэтаў, акадэмій, інстытутаў, навукова-адукацыйных цэнтраў СНД, Еўропы, Азіі, Амерыкі. Прадстаўнікі факультэта рэгулярна ўдзельнічаюць у міжнародных праектах і праграмах, выязджаюць за мяжу на навуковыя і навукова-педагагічныя стажыроўкі, прымаюць у сябе замежных калегаў.\nУ апошнія гады факультэт стаў прызнанай пляцоўкай для шырокай дыскусіі па самых актуальных тэмах унутранай і знешняй палітыкі Беларусі, тэндэнцыям глабальнага і рэгіянальнага развіцця. У якасці экспертаў у мерапрыемствах інфармацыйна-аналітычнага характару акрамя прадстаўнікоў ФМА прымаюць удзел замежныя даследчыкі, прадстаўнікі дзяржаўных і грамадскіх структур, бізнесмены, дзеячы культуры, мастацтва і інш.\nНеацэнны ўклад у стварэнне высокага аўтарытэту ФМА ўнеслі і працягваюць ўносіць нашы выпускнікі. Пачынаючы з першага выпуску 1996 г., факультэт даў пуцёўку ў жыццё тром з паловай тысячам маладых людзей, пераважная большасць якіх адбыліся як высокакваліфікаваныя спецыялісты.\nНасуперак яшчэ захоўваючаму стэрэатыпу пра тое, што «факультэт рыхтуе выключна дыпламатаў для беларускага МЗС», дыяпазон працаўладкавання скончыўшых наш факультэт юнакоў і дзяўчат досыць шырокі, і ён пастаянна пашыраецца. Доказам таму можа служыць паспяховая кар'ера тысяч былых студэнтаў, магістрантаў і аспірантаў.\nСёння выпускнікі ФМА працуюць у Міністэрстве замежных спраў, Дзяржаўным мытным камітэце, практычна ва ўсіх міністэрствах і ведамствах краіны, у структурах міжнародных арганізацый. Значная частка выпускнікоў звязала сваю працоўную кар'еру з рэальным сектарам эканомікі, паспяхова развівае ўласны бізнес, працягвае навукова-педагагічную кар'еру. Факультэт рэгулярна атрымлівае вусныя і пісьмовыя падзякі, у якіх адзначаюцца высокія прафесійныя і маральныя якасці прадстаўнікоў нашага вялікага і згуртаванага калектыву. Знамянальна, што ў 2015 г. студэнткай нашага факультэта стала дачка выпускніка ФМА БДУ 1999 года.\nФакультэт не змог бы стаць тым, чым ён з'яўляецца сёння без пастаяннай дзяржаўнай падтрымкі, дапамогі рэктарата. Так, у верасні 2012 г. ФМА атрымаў у сваё распараджэнне новы сучасны навучальны корпус, што дазволіла значна палепшыць матэрыяльна-тэхнічную базу, стварыць новыя магчымасці для рэалізацыі міжнародных ініцыятыў і праектаў.\nАдзначаючы несумненныя поспехі, кіраўніцтва і калектыў з поўнай адказнасцю прадстаўляюць свае нявырашаныя праблемы, традыцыйныя і ўзнікаючыя супярэчнасці ў вучэбнай, навуковай і выхаваўчай дзейнасці. Гэтыя праблемы нас не палохаюць, яны стымулююць ФМА БДУ на энергічную і больш эфектыўную працу.\nКалі пастарацца кампактна сфармуляваць місію факультэта міжнародных адносін БДУ, яна магла б выглядаць наступным чынам: «Вучыць і выхоўваць сваіх гадаванцаў: жыць сваім розумам і сваёй працай, паважаць традыцыі беларускага народа, творча развіваць і ўкараняць інавацыі. Сумеснымі намаганнямі выкладчыкаў і студэнтаў садзейнічаць умацаванню міру, супрацоўніцтва і справядлівасці як унутры Беларусі, так і ў адносінах нашай краіны са знешнім светам! ».\nДэкан факультэта міжнародных адносін, прафесар


Уладзімір Мазго: «Маладзечанскі фестываль натхніў мяне на стварэнне новых песень» | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Уладзімір Мазго: «Маладзечанскі фестываль натхніў мяне на стварэнне новых песень»\nКалі проза — невычэрпная велічная рака, то паэзія — бурлівы неўтаймоўны вадаспад з безліччу гуллівых пырскаў-эмоцый. Уладар гэтай стыхіі, глыбакадумны, чуллівы, паэтызуе рэальнасць рыфмай, незвычайнымі вобразамі і дзіўнымі дэталямі, чароўнымі параўнаннямі і вабнай непасрэднасцю. Акурат як паэт, перакладчык, публіцыст, намеснік старшыні Мінскага гарадскога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі Уладзімір Мазго. Паэтычнае слова Уладзіміра Мінавіча надзвычай спеўнае, а рыфма — стройная, суладная, таму візіткай справядліва сталі цудоўныя песні, створаныя на яго словы. Сёлета ва Уладзіміра Мінавіча сапраўдны парад юбілеяў, галоўны з якіх — 50 гадоў творчай дзейнасці. Што ў пісьменніцкім багажы? Пра паэтычнасць малой радзімы, якая ўвасобілася ў «Зэльвенскіх сакавінах», пра тое, як фестываль у Маладзечне вызначыў лёс, і іншыя сакрэты майстэрства — у нашай гутарцы.\nВодарам паэзіі і музыкі\n— Уладзімір Мінавіч, гэты год для вас поўны знакавых юбілейных дат. Найвялікшая — 50 гадоў творчай дзейнасці: у 1972-м адбыўся паэтычны дэбют у зэльвенскай раённай газеце «Праца». А ў 1973-м вашы вершы надрукавалі часопіс «Бярозка» і газета «Піянер Беларусі». Як вы ступілі на шлях творчасці, як адчулі іскру паэзіі? Чым сілкавалася лірычнасць душы?\n— Напэўна, пачну з таго, што нарадзіўся я ў маляўнічым зялёным гарадку Зэльва, што стаіць на беразе ракі Зальвянкі. Мясціны тут надзвычай паэтычныя: бярозавыя гаі, сасновыя бары, лясныя крыніцы і азёры, Зэльвенскае вадасховішча… З маленства любіў чытаць кнігі, блукаць па лесе, слухаць лірычныя песні і калыханкі, што спявала мне мая мама Ганна Рыгораўна. Усё гэта абумовіла ў далейшым лірычнасць маёй душы. З шостага-сёмага класа мае творы пачалі публікавацца ў рэспубліканскіх перыядычных выданнях, гучаць на радыё і тэлебачанні. Да заканчэння школы мяне надрукавалі таксама часопісы «Маладосць» і «Вожык», штотыднёвік «Літаратура і мастацтва».\n— Хутка споўніцца 30 гадоў, як вы былі ўдзельнікам першага фестывалю беларускай песні і паэзіі «Маладзечна-93». Чым запомніўся гэты фэст?\n— Перш за ўсё — адчуваннем сапраўднага свята нацыянальнай культуры. Памятаю, мы з Уладзімірам Карызнам і Алесем Пісьмянковым ішлі пасля канцэрта па начным горадзе і дыхалі, як свежым паветрам, водарам паэзіі і музыкі. А яшчэ на першым фестывалі прагучала пяць маіх песень у выкананні будучых зорак айчыннай эстрады. А «Лістота разлук» («Кружыцца лістота») нават дапамагла Анжаліцы Ют заваяваць першую прэмію на конкурсе маладых выканаўцаў. Такія яркія ўражанні, мабыць, не забываюцца ніколі. Маладзечанскі фестываль натхніў мяне на стварэнне новых песень для беларускай эстрады, якія гучалі пазней і на міжнародных фестывалях, і на радыё, і на тэлебачанні. Дарэчы, каля трох дзясяткаў гадоў гучаць таксама мае песні «Косы твае» («Святло малітвы») і «Вечарынка», створаныя разам з кампазітарамі Алегам Елісеенкавым і Леанідам Захлеўным.\nЗэльва, блаславёная Сапегам\n— 25 гадоў таму (у 1997-м) у Зэльвенскай сярэдняй школе № 2 адбылася першая творчая сустрэча будучага раённага свята «Зэльвенскія сакавіны». Паэзія і музыка ў вашым жыцці ідуць поруч, да таго ж гуртуюць знаных творцаў. Дзякуючы чаму «Зэльвенскія сакавіны» прайшлі шлях у чвэрць стагоддзя?\n— А я і сягоння добра памятаю тую першую творчую сустрэчу ў Зэльве. Разам з загадчыцай школьнай бібліятэкі Янінай Шматко і дырэктарам школы Юрыем Лізуновым мы прынялі рашэнне праводзіць такія вясновыя святы штогадова ў сакавіку-красавіку. Назву «Зэльвенскія сакавіны» знайшлі крыху пазней. З-пад школьнага даху наша свята паступова перабралася на сцэну раённага Дома культуры, дзе праходзіць і сёння. За гэты час зэльвенцы адкрылі для сябе шмат зорных імёнаў гасцей «Сакавін». Тут выступалі многія вядомыя пісьменнікі, кампазітары, спевакі, мастакі, навукоўцы, выдаўцы, грамадскія дзеячы… Свята адлічвае ўжо трэці дзясятак. Але вось што дзіўна: кожная новая сустрэча для мяне хвалюючая і незабыўная, быццам першая. А можа, так і павінна быць? Таму што радзіма для мяне заўсёды была і застанецца крыніцай натхнення. А «Зэльвенскія сакавіны» некалькі гадоў таму атрымалі працяг: у Мінску, у дзіцячай бібліятэцы № 6 імя Васіля Віткі, я праводжу кожнай вясной свята паэзіі і музыкі «Мінскія сакавіны».\n— У мінулым годзе ваша родная Зэльва святкавала 300-гадовы юбілей «Ганненскага кірмашу», дзе вам была ўручана Падзяка старшыні Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта. А раней вы сталі Ганаровым грамадзянінам Зэльвенскага раёна. Наколькі важнай, стваральнай для асобы з’яўляецца сувязь з малой радзімай?\nРэальнасць, прагнаўшы міраж,\nЗ далёкіх мінулых стагоддзяў.\nЗ шыкоўнай карэты сышоў,\nНа плошчу спяшаецца пехам,\nКаб лепшы адкрыць з кірмашоў,\nШто Ганненскім клічуць, Сапега…\nУ ХVІІІ—ХІХ стагоддзях на маёй малой радзіме адбываўся Ганненскі кірмаш — шырока вядомы ва ўсёй Еўропе. Землякі вырашылі аднавіць гістарычныя традыцыі і адрадзіць свята. Кожны год у канцы жніўня Зэльва кірмашуе, дэманструючы ўсё найлепшае з мінулага і сучаснага. Я заўсёды з вялікай радасцю прымаю ўдзел у культурнай праграме фестывалю. Гэтае свята дорыць мне асалоду яркіх і незабыўных уражанняў, радасць цікавых сустрэч. Калейдаскоп разгорнутых падзей проста зачароўвае: навуковыя канферэнцыі, паэтычныя гасцёўні, тэатралізаваныя прадстаўленні, займальныя конкурсы, захапляльныя выставы народных майстроў, конныя спаборніцтвы і гістарычныя рэканструкцыі… А галоўнае — на кірмашы пануе атмасфера сапраўднага свята. Яна прысутнічае не толькі ў паветры над Зэльвай, але і ў сэрцах шматлікіх гасцей і гаспадароў. Малая радзіма з’яўляецца для мяне цэнтрам усёй планеты. А як жа іначай, калі менавіта тут — пачатак усіх маіх дарог і вытокаў.\n— Вашы праекты паспяхова ўвасабляюцца ў жыццё. Больш за тое, ваша праца і энтузіязм належным чынам ацэнены: у 2018 вы сталі пераможцам рэспубліканскага конкурсу ў намінацыі «Найлепшая песня аб пагранічнай службе». Як удалося скарыць ваенных? У чым увогуле сакрэт поспеху?\n— Некалькі гадоў у маёй архіўнай папцы захоўваліся ноты і словы песні «Беларуская граніца», створанай разам з кампазітарам Уладзімірам Буднікам. Можа, гэты праект так і застаўся б нерэалізаваны, калі б я выпадкова не даведаўся, што Дзяржаўны пагранічны камітэт Рэспублікі Беларусь праводзіць творчы конкурс. Вось туды і перадаў клавір. Песня атрымала перамогу ў конкурсе на найлепшы літаратурны, мастацкі і музычны твор, прысвечаны 100-годдзю пагранічнай службы. У гала-канцэрце яе вельмі ўдала выканала вакальная група ансамбля пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь разам з дзіцячым калектывам. Напэўна, патрыятызм і прафесійнае майстэрства скарылі журы. Кожны творца імкнецца разгадаць сакрэты поспеху. Асабіста для мяне гэта шчырасць з чытачом і слухачом.\nШтурман далёкага плавання\n— Акрамя песеннага жанру, вы плённа працуеце для дзіцячай аўдыторыі. Сярод шэрагу твораў вылучаецца паэма-казка «Прыгоды марахода», якая была выдадзена, дарэчы, 20 гадоў таму.\n— Зусім нядаўна закончыў працу над яе працягам, які хутка пабачыць свет у выдавецтве «Беларусь» пад назвай «Казкі ката-марахода». Калісьці ў дзяцінстве я марыў стаць штурманам далёкага плавання, ажыццявіць кругасветнае падарожжа. Але перамагла любоў да літаратуры: скончыў не мараходку, а філалагічны факультэт Белдзяржуніверсітэта. Затое мараходам стаў мой літаратурны герой — беларускі кот Васіль, які нічым не саступае ў кемлівасці і вынаходлівасці славутаму барону Мюнхгаўзену. Другая частка казкі распавядае пра незвычайныя прыгоды ката-марахода ў роднай Беларусі.\n— Уладзімір Мінавіч, у «ЛіМе» чытачы чакаюць вашы традыцыйныя «Знічкі вечнасці». Як з’явілася ідэя выяўляцца ў жанры нон-фікшн?\n— Гэтая гісторыя пачалася з таго, што прафесар БДУ Алесь Бельскі прапанаваў мне напісаць згадкі пра майго былога выкладчыка Алега Лойку для кнігі «Чалавек з сонечнаю ўсмешкай». Я прыгадаў той выпадак, калі рыхтаваў пад кіраўніцтвам Алега Антонавіча сваю дыпломную работу па творчасці Рыгора Барадуліна. У памяці ўсплылі незабыўныя сустрэчы з многімі вядомымі людзьмі. Асобныя пазлы пачалі складвацца ў цэласную карціну. Так я нечакана для самога сябе прыйшоў да жанру нон-фікшн, для якога характэрна пабудова сюжэта выключна на фактах альбо рэальных падзеях. Але «Знічкі вечнасці» вылучаюцца лірычнай афарбоўкай. І ўсё ж любімым жанрам была і — спадзяюся! — будзе дзіцячая літаратура.\n«У кожным вершы крылы...»\n— Як лічыце, чалавек з лірычным успрыманнем існасці бліжэйшы да Бога? Бо паэзія — гэта ж тонкае адчуванне свету, а значыць, цеснае судакрананне з божай задумай? Паэты — пасланнікі Бога?\n— Напэўна, адкажу на вашы пытанні сваімі паэтычнымі радкамі:\nУ кожным вершы крылы ёсць,\nШто над зямлёй цябе ўздымаюць.\nІ сталасць тут, і маладосць\nІспыт аднолькавы трымаюць.\nАдчуеш дотык лёгкіх крыл\nДа белых аркушаў аблокаў,\nДзе толькі ты і небасхіл\nСвятой паэзіі высокай.\nА далей усё даволі проста: калі гэта паэты ад Бога, то яны сапраўды пасланнікі Бога.\n— Такім чынам, майстэрства валодання словам — талент або ўсё ж рамяство?\n— Хутчэй за ўсё, і тое, і другое. Бо талент павінен пастаянна ўдасканальвацца. Над ім трэба шмат працаваць.\n— Якое ў вас было адчуванне, калі трымалі ў руках сваю першую кнігу?\n— Калі ў 1982 годзе ў выдавецтве «Мастацкая літаратура» пабачыла свет мая першая кніга паэзіі «Пад спеў крыніц», адчуваў сябе самым шчаслівым чалавекам на зямлі. Мне тады было дваццаць тры гады. І з гэтым выданнем мяне прынялі ў Саюз пісьменнікаў СССР. Кнігі для аўтара — як яго дзеці. Кожная — любімая і дарагая. Таму адчуваю сябе сягоння шматдзетным бацькам: хутка павінна выйсці мая дваццаць другая кніга «Казкі ката-марахода».\n— Але ж сёння кніга мае рызыку стаць забытай і незапатрабаванай з-за панавання тэхналогій...\n— Такая рызыка прысутнічала і прысутнічае заўсёды, незалежна ад панавання новых тэхналогій. Але калі кніга цікавая, таленавітая, створаная на высокім мастацкім узроўні, яна абавязкова знойдзе дарогу да свайго чытача. І няважна — папяровая ці электронная гэта версія.\n— Ці даводзілася пісаць на заказ? Вам гэта складаней, чым па асабістым жаданні?\n— Часам кампазітары прасілі напісаць словы на гатовую музыку альбо выдаўцы замаўлялі зрабіць пераклад паэтычных ці празаічных твораў на беларускую мову. Але для мяне гэта нашмат складаней. Таму што заўсёды адчуваеш у такім выпадку цяжар адказнасці: баішся не апраўдаць спадзяванні паважаных табою людзей. А вось калі пішаш па асабістым жаданні — адчуваеш сябе вольнаю птушкай, перад якой расчынены ўсе абсягі.\nАднойчы стаў «юнаком»\n— З кім з кампазітараў, калег па пяры ў вас складвалася супрацоўніцтва, сяброўства?\n— Ды з большасцю сяброў Саюза пісьменнікаў і Саюза кампазітараў Беларусі. Нашы творчыя дарогі даволі часта перасякаліся на розных тэлевізійных фестывалях і конкурсах, Нацыянальным фестывалі песні і паэзіі ў Маладзечне, міжнародным фестывалі мастацтваў «Славянскі базар» у Віцебску. Шматгадовае сяброўства звязвае мяне з Міхасём Пазняковым і Алегам Елісеенкавым, Валянцінам Семянякам і Алесем Марціновічам, Міколам Чарняўскім і Генадзем Аўласенкам… Многія сустрэчы сапраўды станавіліся лёсавызначальнымі. Калі я служыў у войску, прачытаў у газеце, што ў Мінску створана спецыялізаванае выдавецтва па выпуску літаратуры для дзяцей і моладзі «Юнацтва». Адразу прамільгнула думка: добра было б трапіць пасля службы туды на працу. І вось аднойчы ў Доме літаратара мяне аклікнуў дырэктар «Юнацтва» Валянцін Лукша, які пацікавіўся, ці не хачу я працаваць у выдавецтве, дзе намячаецца вакансія. Так я стаў «юнаком».\n— Калі б вам далі магчымасць адматаць час назад, што б вы змянілі ў сваім жыцці?\n— Жыццё — гэта наш лёс. І я прымаю яго такім, якое яно ёсць. А ці варта штонебудзь мяняць у ім? Адзінае, што хацеў бы, дык гэта быць больш уважлівым у сваіх адносінах да блізкіх мне людзей. Бацькі ў станаўленні асобы адыгрываюць немалаважную ролю. Бо асоба чалавека пачынае фарміравацца не з вышэйшай навучальнай установы, не са школы і нават не з дзіцячага садка, а менавіта з сям’і. Таму бацькі — нашы надзейныя маякі, на якія мы заўсёды азіраемся ў жыцці.\n— Што такое шчасце, на ваш погляд?\n— Для чалавека гэта яго здароўе, а таксама здароўе родных і блізкіх. А для пісьменніка — яшчэ і яго творчасць. Бо толькі ў працэсе творчасці бываеш па-сапраўднаму шчаслівы. А яшчэ, як казаў адзін кінагерой, шчасце — гэта калі цябе разумеюць.


Пачалася ўборка кукурузы — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n03.09.2020 03.09.2020 administrator314\nУ КСУП “Жукоўшчына” актыўна вядуць уборку кукурузы на сілас.\nНарыхтоўшчыкі фуражу гэтымі днямі косяць кукурузу з адначасовым здрабненнем, а затым закладваюць у сіласныя траншэі. Гаспадарка імкнецца як мага хутчэй справіцца з пастаўленай задачай і назапасіць якасны корм.\nМеханізатар камбайна “Ягуар-870” Юрый Варган за лічаныя хвіліны напаўняе прычэп трактара зялёнай масай. Работа ў корманарыхтоўшчыкаў спорыцца. Сабраны ўраджай яны звозяць у сіласныя траншэі, дзе на трамбоўцы працуюць Аляксандр Кульбей і Аляксандр Аўцынаў.\nНа 4 верасня ў КСУП “Жукоўшчына” ўбрана 2160 тон кукурузы з 98 гектараў, а гэта 16 % ад плана. Сярэдняя ўраджайнасць гэтай сельскагаспадарчай культуры ў гаспадарцы 220 цэнтнераў з гектара.\nУсяго ў раёне сёлета пасеяна 4980 гектраў кукурузы, ужо ўбрана 545 гектараў. Сярэдняя ўраджайнасць – 206 цэнтнераў з гектара.


12 студзеня – 1 сакавіка\n12 студзеня а 17-й гадзіне ў галерэі “Ракурс” (2-гі паверх) адкрылася выстава “30 гадоў першай беларускай галерэі”, прымеркаванай да юбілею аўтарскай некамерцыйнай канцэптуальнай галерэі “Брама”.\nВыставачны праект – рэтраспектыўны дайджэст 30 гадоў існавання галерэі. На яе рахунку – каля 300 выстаў і канцэптуальных праектаў, у тым ліку міжнароднага фармату. Выставы ўпрыгожвалі фестывалі і прэм'еры, адкрывалі новыя імёны.\nЭкспанаты дзівяць шырокай палітрай відаў, жанраў і стыляў (жывапіс, скульптура, графіка) і разнастайнасцю матэрыялаў – тэкстыль, метал, шкло, кераміка, фарфор.\nКуратар гэтага праекта – заснавальніца першай галерэі суверэннай Беларусі – аўтарскай некамерцыйнай канцэптуальнай галерэі “Брама” Ларыса Фінкельштэйн, член Беларускага саюза мастакоў, Беларускага саюза дызайнераў, Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў, Міжнароднай асацыяцыі мастацтвазнаўцаў “АІС”.\nУбачыць цудоўныя ўзоры беларускага выяўленчага і дэкаратыўнага мастацтва, пазнаёміцца з яркімі імёнамі і праектамі аўтараў, найбольш адпаведнымі духу галерэі “Брама”, можна да 1 сакавіка 2022 года.


Запiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага № 8 » openclass.ru - ТВОЯ БИБЛИОТЕКА\nЗапiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага № 8\nДобавил: mtmkhl / 5-08-2020, 06:04 /\nНазвание: Запiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага № 8\nИздательство: Рига. ІБГіК\nВосьмы выпуск «Запісаў ТАБГ» падзелены на пяць частак.\nПершая частка (35 старонак) прысвечана 100-годдзю з дня абвяшчэння БНР. У ёй два артыкулы і два інтэрв’ю, а таксама 9 фотак і 2 карты. У другой частцы (25 ст., 3 артыкулы, 5 фотак) крытычна разглядаюцца некаторыя пытанні тэорыі гісторыяграфіі і паліталогіі.\nТрэццяя частка на 97 старонках змяшчае 12 матэрыялаў, прысвечаных розным пытанням беларускай гісторыі ды сучаснасці. Тут 46 ілюстрацый, з іх 5 карт. Чацвертая частка (29 ст., 4 ілюстрацыі) ўяўляе сабою справаздачы з чатырох пасе- джанняў Клубу інтэлектуалаў. На змест пятай часткі паказвае яе назоў: канферэнцыі, прэзентацыі, юбілеі. У ёй 43 старонкі і 47 фотак.\nАрмія Краёва на Беларусі Гісторыя знешняй палітыкі Беларусі. Частка 1 Запiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага. Выпуск 7 Запiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага. Выпуск 5 Запiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага. Выпуск 4. Бiтва пад Оршай 1514 – 2015 Запiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага. Выпуск 3. 1863 Шляхецкае паўстанне ці народная рэвалюцыя Запiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага. Выпуск 2.Беларуская Смаленшчына Запiсы таварыства аматараў беларускай гiсторыi iмя Вацлава Ластоўскага. Выпуск 1


Андрусь Такінданг: З вялікай радасцю артысты ладзілі дваровыя канцэрты | Новы Час\nНа гэтыя і іншыя пытанні шукаў адказы «Госць Рацыі» мастак, музыка і паэт Андрусь Такінданг:\n— На вашу думку, якія зараз ёсць магчымасці ў Беларусі ў музыкаў?\n— Найперш, гэта анлайн-выступы, а па-другое — усё адно існуюць нейкія канцэрты, нейкія выступы, яны цалкам не зніклі нават насуперак каранціну ці пагрозам.\n— Якім чынам вы змаглі трансфармаваць свае выступы ў часы каронавіруса?\n— Сапраўды, шмат канцэртаў адмянілася з-за каронавіруса. Пачалі больш улягаць тады ў запіс нейкіх песень і даследаваць для сябе фармат анлайн-канцэртаў. Гэта не раўназначная замена, ні ў якім сэнсе, ні матэрыяльна, ні эмацыйна яно не можа замяніць, але ўсё адно трэба нешта рабіць, таму больш улягалі ў анлайн-выступы.\nПасля ўжо з’явіліся дваровыя канцэрты на вуліцы, музыкі маглі граць у дварах. Гэта не клубнае памяшканне, а менавіта адкрытая прастора, пляцоўка, двор, гэта эмацыйна было вельмі добра. Усе засумавалі па такіх канцэртах, гледачы і музыкі. Таму з вялікай радасцю артысты ладзілі такія канцэрты.\n— Ці нанесла палітычная сітуацыя ў краіне свой адбітак на вашу творчасць?\n— Летам, калі пачаўся беларускі ўздым, рух, то пісалася шмат песень на гэтым уздыме. Я свой рэпертуар, рэпертуар гурта «Рэха», папоўніў новымі песнямі, якія былі хуткай рэакцыяй, хуткім адказам на тое, што адбывалася вакол.\nПасля аўдыторыя гурта «Рэха» значна пашырылася, калі пачаліся дваровыя выступы. Або калі нас затрымалі, то ўзнікла вялікая салідарнасць і павялічылася колькасць праглядаў, і пазнавальнасць калектыву павялічылася.\nАндрусь Такінданг дадаў, што добрай магчымасцю ў каронавірусны час і час палітычных змен былі менавіта дваровыя святы. Але цяпер такія сустрэчы пераследуюцца сілавікамі.\nЧытай больш на: «Беларускае Радыё Рацыя»\nПрэм'ера Nizkiz: «Два белых-белых крылы, чырвоны мой анёл»


Тэмы для фотасесій на прыродзе - Фотасесія 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Фотасесія 2017 ⇒ Тэмы для фотасесій на прыродзе\nФотасесія на прыродзе - адна з самых яркіх і маляўнічых. Тут важную ролю адыгрывае істота, натуральныя дэкарацыі і адсутнасць якой-небудзь фальшы, што ва ўмелых руках фатографа становяцца сапраўдным Фоташэдэўры. Якія ж тэмы для фотасесій на вуліцы найбольш актуальныя і цікавыя?\nЦікавыя тэмы для фотасесіі\nІдэй можа быць мноства, пры гэтым зусім не абавязкова выбудоўваць дадатковыя дэкарацыі. Бо сама прырода прапануе нам свае багацці. Добрым атрымаецца кадр ў адкрытым полі. Толькі ўявіце - вы ў далікатным вянку з палявых кветак ходзіць па гадавога полі ў лёгкім сарафане. У кадр ідэальна ўвойдзе ровар, капялюш, кошык.\nУлетку можна смела гуляць з вадой. Пагуляйце з пырскамі ракі ці фантана ў межах горада, а фатограф тым часам зробіць выгаднай здымак.\nДобрая ідэя - зрабіць пару-тройку фотаздымкаў на сенавале, калі ў вас ёсць магчымасць выехаць за горад. Бесклапотны адпачынак на стозе сена - што можа быць лепш?\nЗагадкавая лясная гушчар стане для вас адным з лепшых месцаў для самавыяўлення. Тым для фотасесій у лесе даволі шмат. Дзяўчыне падыдзе ролю лясной німфы з кветкавым вянком на галаве, хупава захутанай ў адрэз напаўпразрыстай тканіны. Распушчаныя доўгія валасы стануць увасабленнем прыроднай прыгажосці.\nТэмай для гадовай фотасесіі можа стаць ваша обличчяста дача. У гэтым выпадку выгаднай дэкарацыяй будзе як просты хлеў, так і раскошная кветкавая клумба. У якасці аксесуараў выкарыстоўвайце розныя дачныя інструменты, капялюшы, боты і нават пальчаткі. Адзенне павінна быць простай. Асноўны плюс падобнай фотасесіі - камфорт і зручнасць. Калі на вашай дачы добры ўраджай, то проста неабходна прыгожа сфатаграфаваць яго збор.\nАдна з тэм, прыдатных для фотасесій на прыродзе - абед ці сняданак. Падрыхтуйцеся да пікніка загадзя, накрыйце стол засцелеце прыгожы плед.\nКрыху фантазіі, і лета, адлюстравана на фотаздымках, будзе суправаджаць вас усё жыццё.\nПапярэдні Тэкст Фотасесія зімовая казка\nНаступная Артыкул Фотасесія пад вадой\nМісія выканальная: сапсаваць першую шлюбную ноч\nЯк памірыцца пасля сваркі\nЯк утрымаць новага знаёмага


Працягваецца ціск на сям’ю мікашэвіцкага актывіста | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ дом грамадскага актывіста Леаніда Дубаносава з Мікашэвіч завіталі сем незнаёмых чалавек, калі дома засталіся адны дзеці: 12-гадовы Ілля і 9-гадовы Віталь. Дзеці разгубіліся, калі ўбачылі столькі людзей, адзін з якіх быў у міліцэйскай форме. У гэты час Леанід з жонкай паехалі на рынак купляць зімовае адзенне для дзяцей:\n– Прыехала да нас дадому цэлая дэлегацыя на аўтобусе. Менавіта з Лунінца ў Мікашэвічаў. Міліцыянер з дзіцячага дома, два інспектары па справах непаўнагадовых. Я бачу ў гэтым ціск на мяне. Яны спрабавалі ціснуць на мяне праз жонку, а цяпер – праз дзяцей.\nМетадыст Лунінецкага раённага аддзела адукацыі Ала Віктаровіч сказала, што па прыказе кіраўніцтва яны выяўлялі ў Мікашэвічах праблемныя сем’і:\n– Выяўлялі выпадкі праблемных сем’яў. Заязджалі, глядзелі. Мы не толькі да яго прыязджалі, а ўвогуле па Мікашэвічах ездзілі. І ахарактарызавалі з добрага боку.\nЛеанід Дубаносаў пазбавіўся працы на прадпрыемстве “Граніт” з-за нежадання – па загадзе начальства – пакінуць незалежны прафсаюз. А калі стаў балатавацца кандыдатам у дэпутаты мясцовага савета, зрабілі беспрацоўнай і жонку, павесіўшы на яе, як на старэйшага прадаўца прыватнай крамы, доўг у 35 мільёнаў.\nhttp://www.odnoklassniki.ru/profile/541695779771 Леонид Дубоносов\nВ Рейхе неблагонадёжные все кто против тирании!Благонадёжные это законодательная и исполнительная власть воров и преступников!


Плян аб'яднаньня Беларусі й Расеі набывае канкрэтныя абрысы. Падрыхтаваны праект новай саюзнай дамовы. Тым часам прэзыдэнт Ельцын прызначыў прэм'ера Прымакова галоўным адказным за інтэграцыю.\nУ канцы мінулага году, пасьля падпісаньня дэклярацыі аб далейшым яднаньні, прэзыдэнты Лукашэнка і Ельцын прызначылі сустаршынямі «рабочай групы па выпрацоўцы інтэграцыйных дакумэнтаў» кіраўнікоў сваіх адміністрацыяў  адпаведна Мясьніковіча і Бардзюжу. У межах гэтай групы былі створаныя камісіі па пэўных накірунках. Камісію «па выпрацоўцы дамовы аб аб'яднаньні» зь беларускага боку ўзначаліў старшыня камісіі міжнародных справаў «палаты прадстаўнікоў» Аляксандар Козыр.\nУчора, выступаючы ў праграме «Падзея» беларускай тэлевізіі, сп. Козыр паведаміў, што праект новай саюзнай дамовы ўжо падрыхтаваны і бліжэйшым часам будзе разгледжаны адміністрацыямі прэзыдэнтаў абедзьвюх краінаў.\nПаводле словаў сп. Козыра, праект прадугледжвае ўтварэньне саюзнага дзьвюхпалатнага парлямэнту, верхняя палата якога будзе фармавацца нацыянальнымі заканадаўчымі ворганамі ў парытэтным парадку, а ніжняя  абірацца насельніцтвам абедзьвюх краінаў. Пра паўнамоцтвы гэтага воргану беларускі суаўтар праекту нічога не казаў. Ён толькі падкрэсьліў, што аб фэдэрацыі ня можа быць і гаворкі. Ён дадаў, што не выключае стварэньня адзінай дзяржавы, але ў далёкай пэрспэктыве.\nГэта падаецца крыху дзіўным. У дэклярацыі, падпісанай прэзыдэнтамі летась у сьнежні, гаворыцца пра тое, што адзіная дзяржава будзе ўтвораная ўжо ў 1999 годзе. Ці гэтая пэрспэктыва падаецца сп. Козыру надта далёкай, ці  што хутчэй за ўсё  першапачатковыя пляны былі крыху скарэктаваныя. Цікава чаму? Магчыма, таму, што, як паведаміў Аляксандар Козыр, праект не прадугледжвае ўсталяваньня ніякай пасады прэзыдэнта саюзу. Ён сказаў: «Размова йдзе аб саюзе дзьвюх сувэрэнных дзяржаваў, кожную зь якіх узначальвае прэзыдэнт. Ставіць над імі яшчэ трэцяга прэзыдэнта, надаўшы яму высокія паўнамоцтвы і высокую легітымнасьць  гэта ствараць такі «бэрмудзкі трохкутнік», у якім могуць пагарэць вельмі добрыя справы».\nСп. Козыр сьціпла заўважыў, што некаторыя расейскія й беларускія палітыкі выказваліся за ўвядзеньне пасады прэзыдэнта, але ў рэшце рэшт ад гэтай ідэі адмовіліся. Беларускіх прыхільнікаў гэтага пляну ўсё ж такі варта было назваць. Гэта  Аляксандар Лукашэнка. Некалькі тыдняў таму, падчас візыту ў Удмурцію беларускі лідэр тлумачыў, што варта было б усенародна абраць моцнага прэзыдэнта саюзу. Але ў праекце Лукашэнкава мара, як бачым, адлюстраваньня не знайшла. Наўрад ці ягоны беларускі суаўтар сп. Козыр з сваёй ініцыятывы паставіў крыж на прэзыдэнцкіх разьліках. Але ёсьць іншы, расейскі бок, якому Лукашэнкавы пляны, відаць прыйшліся недаспадобы. А ў адказ рэзка зьменшылася прага да аб'яднаньня беларускага інтэгратара, і таму зараз сп. Козыр загаварыў пра стварэньне адзінай дзяржавы як пра далёкую пэрспэктыву.\nСьведчаньнем таго, што адмова ад агульнага прэзыдэнцтва сыходзіць з Масквы, зьяўляецца артыкул уплывовага расейскага праўрадавага палітоляга Сяргея Караганава, які быў надрукаваны пэўны час таму ў «Независимой Газете». Ён выказаўся за тое, каб фармаваньне ворганаў улады саюзу Беларусі й Расеі наагул адбылося пасьля прэзыдэнцкіх выбараў у Расеі. Лёгіка зразумелая: трэба спачатку падзяліць уладу ў Расеі, а пасьля весьці размову аб уладзе з Лукашэнкам. Але падаецца, што якраз тады беларускі прэзыдэнт атрымае даволі маленькі кавалак улады.\nВарта адзначыць, што неўзабаве пасьля зьяўленьня артыкулу Караганава, Ельцын сваім распараджэньнем перадаў паўнамоцтвы агульнага кіраваньня інтэграцыйным працэсам прэм'еру Прымакову. Погляды Прымакова на аб'яднаньне вядомыя, але варта ўлічваць і ягоныя палітычныя інтарэсы. У тым, што сп. Козыр трапна назваў «бэрмудзкім трохкутнікам», зацікаўлены Лукашэнка і часткова Ельцын, які ўжо ня можа балятавацца ў прэзыдэнты Расеі, але, магчыма, хацеў бы працягнуць сваё палітычнае даўгалецьце. Але навошта гэтая сумнеўная «палітычная геамэтрыя» Прымакову, які мае рэальныя шанцы стаць прэзыдэнтам Расеі і не зацікаўлены ў зьяўленьні дадатковых канкурэнтаў, хай нават яны й называюць сябе ягонымі вучнямі.\nІ вось вынік  пасады прэзыдэнта саюзу ў праекце саюзнай дамовы няма. Лукашэнку патлумачылі, што за Беларусь ён хоча замнога.\nВяртаючыся да вобразу сп. Козыра, можна сказаць, што на «бэрмудзкі трохкутнік» падобны сам працэс інтэграцыі наагул, але гульцы, спрабуючы перахітрыць адзін аднаго, не залятаюць туды надта далёка.


Калі ў сэрцы – дзве радзімы — Березино. Березинский район. Березинская панорама\n26 апреля 2021 92 berezinskaya_panorama Комментариев нет\nПерасяленцы, чарнобыльцы, свае сярод чужых… Яны як птушкі, што вылецелі з абжытых гнёздаў, каб асесці ў незнаёмым краі. Але думкамі ўсё жыццё быць там, дзе плешчыцца ў сонечных промнях самавіты Дняпро і пятляе між узлескаў наравістая Прыпяць, дзе вясной цвітуць абрыкосы і заўсёды шмат грэцкіх арэхаў, а мясцовая гаворка шчодра перасыпана ўкраінскімі дыялектамі.\nЯны ніколі не думалі, што Чарнобыль супраць іх волі і жадання стане часткай іх лёсу, невылечнай ранай, што не будзе гаіцца і нават праз пакаленні не сатрэцца з памяці.\nТаццяна Уладзіміраўна жыве ў доме па вуліцы Карканіцы горада. Тут, як і ў яе бацькоў, вялікі прысядзібны ўчастак, растуць абрыкосы і персікі, сапраўдны смак якіх яна ведае з дзяцінства\nГарачы красавік 1986\nУ Таццяны Абрамовіч (Уласавай), як і ў кожнага з нас, таксама быў любы сэрцу куточак. Родная мясціна, да якой яна прырасла душою, да якой яе цягнула неадольная сіла з любой кропкі ў свеце. Такім месцам была для яе вёска Ляды Піркаўскага сельскага Савета, што ў Брагінскім раёне. Шчыра прызнаецца жанчына, што з маладосці аб’ездзіла і пабывала амаль ва ўсіх саюзных рэспубліках і нават за мяжой, але мілей бацькоўскай сядзібы нічога не было. Бацька Уладзімір Аляксандравіч Марчанка працаваў у мясцовым калгасе, а матуля Ганна Іванаўна – прыбіральшчыцай у школе за некалькі метраў ад дома.\nВясной Ляды напаўняліся птушыным спевам, а летам — дзіцячымі галасамі. І хаця вёска лічылася невялікай, дзесьці каля трохсот насельнікаў, жыццё тут ніколі не заціхала. За некалькі гадоў да чарнобыльскага выбуху тут узвялі новы будынак школы і жывёлагадоўчую ферму. Ды і бацькі Таццяны Уладзіміраўны мелі прасторны і прыгожы дом, абставілі жыллё мэбляй. І хаця ў краіне ва ўсім адчуваўся дэфіцыт, у доме быў дастатак, бо трымалі вялікую гаспадарку. З ранку да позняга вечара прыходзілася працаваць, аднак ніхто не ленаваўся. Людзі радаваліся кожнаму новаму дню, ганарыліся поспехамі дзяцей і ўнукаў, як і ўсе, строілі планы.\n– Той красавік выдаўся не тое што гарачым, а нават спякотным, – успамінае Таццяна Уладзіміраўна, – ды і добра памятаю, што клубы пылу ўздымаліся ў вышыню на некалькі метраў. Цэлымі днямі людзі знаходзіліся ў двары, у засені дрэў можна было адчуць прахалоду і надыхацца свежым паветрам. У выхадныя справілі Вялікдзень і рыхтаваліся 26 красавіка садзіць бульбу.\nТаццяна была старэйшай дачкой у сям’і Марчанкаў. Выйшла замуж, нарадзіла дваіх дзяцей: сына Уладзіміра і дачку Наталлю, працавала на швейнай фабрыцы і жыла ў горадзе Чарнобыль Украінскай ССР.\n– Адсюль да пасёлка атамшчыкаў Прыпяць і да маёй бацькоўскай сядзібы рукой было падаць – некалькі хвілін на электрычцы, – заўважае жанчына. – Таму днём мы ўсёй сям’ёй садзілі бульбу, а вечарам я мела намер вярнуцца дамоў.\nМатуля Таццяны Уладзіміраўны з унукамі\nПраўда, гэта чамусьці аказалася няпроста. Электрычку не пусцілі. Тады гэта ніколькі не засмуціла маладую жанчыну: па Прыпяці яшчэ хадзіў паром! Не зашчаміла сэрца ў Таццяны і тады, калі на беразе ракі яна пабачыла полымя з боку электрастанцыі, бясконца лятаючыя верталёты, якія нешта скідвалі на агонь.\n– Гэта сёння я ведаю, што так у першыя дні аварыі тушылі пажар на чацвёртым рэактары, а тады нам яшчэ ні аб чым не паведамлялі. Ды толькі світанак на беразе Прыпяці пафарбаваўся ў фіялетава-бардовы колер…\nЯк ішла эвакуацыя?\nТрывога доўга не прыходзіла да маладой матулі. Ніколькі не здзівілі яе раптоўная эвакуацыя сем’яў ваеннаслужачых з Прыпяці, ачапленне на пяць кіламетраў ад атамнай станцыі, ды і калона аўтобусаў даўжынёй амаль 50 кіламетраў. З балкона яна налічыла 120 машын з людзьмі.\n– Дзяцей і дарослых садзілі ў аўтобусы і перавозілі ў другія вёскі, – успамінае жанчына. – Уздоўж дарогі скрозь стаялі ваенныя. Усе былі ў масках. Што робіцца там, на атамнай станцыі, дакладна ніхто не ведаў. Людзі прыпадалі да тэлевізараў, не выключалі радыё, чакалі газет, але там ніякай інфармацыі не было.\nТрывога з кожным днём нарастала, і Таццяна кінулася з дзецьмі да бацькоў у Ляды. Але тут ужо ў адзін з апошніх дзён красавіка ў чатыры гадзіны раніцы прыехалі людзі і пачалі забіраць жывёлу – свіней, кароў, курэй. Гаварылі, што адправяць на мясакамбінат. Вяскоўцы не пярэчылі, бо арганізатары вялі пэўны запіс. Затым надышла чарга эвакуацыі дзяцей – іх накіроўвалі ў санаторый. Вядома ж, гэта рашэнне не ўсім падабалася, таму і былі істэрыкі. Таццяна ж сваіх дзяцей зачыніла ў хаце.\nЛяды трапілі ў зону адсялення. Вёска, знаходзілася дзесьці за дваццаць кіламетраў ад станцыі, калі напрасткі. Ад зоны адчужанасці яе аддзяліла асфальтавая дарога. Бацька Таццяны быў ліквідатарам і будаваў дамы для рабочых.\nМіж тым сем’ям рэкамендавалі выехаць у чыстыя раёны Беларусі. Арганізавана людзей вывозілі ў Рагачоўскі раён, але Таццяна вырашыла ехаць да сваякоў у вёску Слабада Бярэзінскага раёна.\nМы выязджалі са Жлобіна\n5 мая нават без чамаданаў, – гаворыць жанчына, – білетаў у касе не было. Давялося доўга ўпрошваць правадніцу, але тая трапілася вельмі ўпартай. Маўляў, ну і што, што з Чарнобыля, дык чаго бегчы? Мы ўжо і не спадзяваліся выехаць, але тут заплакаў сын, ды так моцна, што правадніца ўмомант знайшла нам месца. Ужо ў Мінску Таццяна страціла прытомнасць і “хуткай” дапамогай была дастаўлена ў бальніцу.\n– Памятаю, калі ачуняла, – гаворыць жанчына, – не знайшла ўпрыгожванняў. Напэўна, думалі, што яны мне больш не спатрэбяцца. Медыкі ж бачылі мае дакументы з Чарнобыля.\nУ сямейным архіве асаблівае месца займаюць дакументы і пасведчанні пацярпелых ад ЧАЭС. Яны пажоўклі і сцёрліся, але ўсё роўна нагадваюць жанчыне аб тым, іншым жыцці\nЖыццё з чыстага ліста\nУласавы былі першай пацярпелай ад Чарнобыльскай трагедыі сям’ёй у раёне. Таццяна ўладкавалася на швейную фабрыку нават без працоўнай кніжкі. Апошняя прыйшла з Чарнобыля толькі праз год. Ды і з кватэрай жанчыне дапамаглі. Затым сюды пераехалі і яе бацькі. Яны працавалі ў тагачасным калгасе “Ленінскія дні”. Услед за імі ў раён прыехалі малодшыя браты Таццяны Мікалай і Сяргей.\nПасведчанні пацярпелых жанчыне і яе сваякам выдалі ў 1987 годзе. Тады ж выплацілі і “грабавыя”. А па першым часе Таццяне не было нават чаго насіць зімой. Ды і што купіш, калі паўсюдна быў дэфіцыт і рэчы прадаваліся па талонах! Пераадолець нягоды дапамаглі бярэзінцы. А Бярэзіншчына прытуліла яшчэ перасяленцаў з Хойніцкага, Нараўлянскага і іншых адселеных раёнаў.\nТаццяне Уладзіміраўне нават і не верыцца, што прайшло ўжо трыццаць пяць гадоў пасля тых жудасных чарно-быльскіх падзей. Яна стала часткай Беразіно, бо большасць бярэзінцаў – яе калегі, сябры, добрыя і спагадлівыя суседзі. Тут выраслі дзеці і нарадзіліся ўнукі. Тут яна нібы пачала жыццё з чыстага ліста і замест кар’еры, якая свяціла маладой і актыўнай жанчыне, выбрала ўласнае шчасце – знайшла другую палову, пабудавала дом і нарадзіла малодшую дачку. Тут склалася жыццё ў яе братоў і тут знайшлі вечны спакой бацькі.\n– Я ніколькі не звязваю іх смерць з удзеяннем радыяцыі, – прызнаецца жанчына. – Бацька памёр у 56 гадоў пасля трэцяга інфаркту, паспеўшы ўсяго два разы як ліквідатар атрымаць пенсію ў 1995 годзе. Магчыма, не вытрымала яго сэрца развітання з роднай вёскай. Матулі не стала сем гадоў таму, яе жыццё забрала анкалогія. Ды і я не магу пахваліцца ў свае 63 гады выдатным здароўем. Бачыце, паўсюдна ў доме ляжаць лекі!\nРаней штогод на Радаўніцу вялікая і дружная сям’я Марчанкаў вярталася на адзін дзень дамоў, на сваю малую радзіму, каб наведаць магілы продкаў, сустрэцца з вяскоўцамі, вярнуцца ў дзяцінства і маладосць, надыхацца родным паветрам. Аднак сёлета ўжо трэці год з імі не будзе Таццяны Уладзіміраўны…\nСям’я Марчанкаў каля роднага дома ў Лядах (1992 г.)\n– Дагэтуль перад вачыма стаіць закінуты і зарослы бур’яном бацькоўскі дом, – гаворыць жанчына. – Яго ледзь пазнаеш, бо будынак урос у зямлю, дах прасеў і абваліўся. Пужаюць сваёй недагледжанасцю Ляды. Раней тут на могілках хавалі вяскоўцаў, а цяпер толькі вузкія сцежкі разразаюць вёску. Ды і дагэтуль стаіць жудасная цішыня ў Прыпяці і Чарнобылі, куды забаронены людзям уваход. Глядзець на гэта без болю ў сэрцы і слёз немагчыма! Аднак супакойвае, што без Беразіно, сваёй другой радзімы, ужо не магу. Яна жыве ў душы паралельна з першай.\nі з архіва сям’і Марчанкаў.\n← У гонар героя-пажарнага Васіля Ігнаценкі\nКоммунальщикам ответственности не избежать →


Навіны за 12 траўня 2008\n12.05.2008 Ня “выбары”, але Плошча!\n12.05.2008 Яўген Вапа: "Я ўспрымаю наша вылучэньне як узнагароду усім беларускім асяродкам у Польшчы, якія рупліва робяць беларускія адраджэнцкія справы"\nШтогод, пачынаючы з 1921 году, 3 траўня у дзень Канстытуцыі Рэчы Паспалітай, адбываецца ўганараваньне Кавалерскім крыжам Ордэна Адраджэньня Польшчы найбольш выбітных асобаў гэтай краіны. Сёлета ўпершыню ў гісторыі ў ліку ардэнаносцаў апынуліся двое беларусаў – старшыня Беларускага Саюзу ў Польшчы, галоўны рэдактар штотыднёвіка “Ніва” Яўген Вапа і старшыня Беларускага гістарычнага таварыства Алег Латышонак. Пачэсныя ўзнагароды яны атрымалі ў Прэзідэнцкім палацы ў Варшаве з рук прэзідэнта Польшчы Леха Качыньскага.\n12.05.2008 Пачаўся збор подпісаў у абарону “Газэты Слонімскай”\nУжо некалькі месяцаў “Газета Слонімская” знаходзіцца пад пагрозай закрыцьця. Рэдакцыі адмовілі ў працягу дамовы арэнды без тлумачэньня прычыны, а спробы знайсьці памяшканьне нават у прыватных уласьнікаў не даюць ніякага выніку.\n12.05.2008 Галоўнага рэдактара «Газеты Слонімскай» Віктара Валадашчука вызвалілі ад праходжання вайсковых збораў.\n12.05.2008 МУС папрасіў прабачэння ў Насты Палажанкі\nНамесьніца старшыні Маладога Фронту Наста Палажанка атрымала адказ зь Міністэрства ўнутраных спраў на зварот з патрабаваньнем растлумачыць, чаму дзяўчына ўнесена ў “сьпіс нявыязных”.\n12.05.2008 Чэрыкаў: журналісту-вэтэрану пагражалі арыштам\nРэдактару недзяржаўнай газэты «Чэрыкаўскія навіны» Мікалаю Царкову й фотакарэспандэнту гэтага выданьня Сямёну Панізоўцаву забаранілі здымаць удзельнікаў мітынгу да Дня Перамогі.\n12.05.2008 Выезд для моладзі за мяжу забаронены\nСупрацоўнікі КДБ працягваюць ціснуць на актывістаў моладзі БНФ з прычыны міжнародных адукацыйных паездак.\n12.05.2008 Алег Гулак узначаліў БХК\nУ нядзелю 11 траўня пад Менскам адбыўся чарговы справаздачна-выбарчы зьезд Беларускага Хельсынкскага камітэту.\n12.05.2008 Мікола Статкевіч пакінуў ізалятар на Акрэсьціна\n11 траўня ў 12.25 Цэнтар ізаляцыі правапарушальнікаў, што на вуліцы Акрэсьціна ў Менску, пакінуў старшыня Цэнтральнага аргкамітэту “Народнае грамады” (Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі) Мікола Статкевіч, асуджаны 2-га траўня судом Першамайскага раёну беларускае сталіцы на дзесяць сутак адміністратыўнага арышту за “арганізацыю несанкцыянаванае акцыі” (артыкул 23.34 КаАП РБ) 1-га траўня бягучага году.\n12.05.2008 Сяргею Парсюкевічу неабходна аперацыя\nВіцебскаму прадпрымальніку Сяргею Парсюкевічу, які цяпер знаходзіцца ў Жодзінскім СІЗА, неабходная аперацыя ў сувязі з паліпозам. Пра гэта БелаПАН паведаміла адвакатка палітвязьня Вера Страмкоўская.\n12.05.2008 Міліцыя зрабіла Борыс "крайняй"\nСтаршыні Саюзу палякаў на Беларусі Анжаліцы Борыс пагражае адміністрацыйнае спагнаньне за арганізацыю ў Горадні канцэрту польскага гурта “Lombard”. Выступ вядомай польскай каманды быў прымеркаваны да 20-годзьдзя з дня заснаваньня Саюзу палякаў. Галоўным арганізатарам імпрэзы зьяўлялася Генэральнае консульства Польшчы ў Горадні, Саюз палякаў на Беларусі выступаў у якасьці аднаго з суарганізатараў.\n12.05.2008 Адзін дзень у сям’і палітвязьня Аляксандра Казуліна


Публікацыі па тэме «шлюб» | Новы Час\nКранальныя фота. Як нявеста зняволенага Яўгена Бароўскага рыхтавалася да вяселля ў турме\nЯўгену прысудзілі чатыры гады калоніі агульнага рэжыму за тое, што адбіваў людзей ад амапаўцаў на «Пушкінскай».\nДзяжурныя сенсацыйныя навіны з-за акіяну. Жыхары Самервілю, штат Масачусэтс, цяпер могуць легальна мець больш за аднаго каханага партнёра, які таксама будзе лічыцца сябрам сям’і.\nУ гульні пад назвай «Вясна ў Бішкеку» галоўным персанажам выступае студэнтка, сяброўку якой выкрадаюць для прымусовага ўступлення ў шлюб. Гульцу прапануецца два варыянты — ці выратаваць сяброўку, ці не ўмешвацца. Далей сітуацыя развіваецца ў залежнасці ад гэтага рашэння.\nКіраўнік аддзела знешніх царкоўных сувязяў Маскоўскага патрыярхату мітрапаліт Валакаламскі Іларыён папрасіў прабачэння перад расійскімі жанчынамі за словы пратаіерэя Дзімітрыя Смірнова, яки параўнаў грамадзянскіх жонак з «бясплатнымі прастытуткамі».\nМінскія ўлады забаранілі двум гусакам уступіць у шлюб\nУ мінчука Андрэя — два гусака. Ён вырашыў іх пажаніць і зладзіць урачыстую цырымонію, але гарадскім уладам такая ідэя прыйшлася не па душы.\nЯк беларусы ў 1928 годзе гей-шлюбам палохалі\nДзевяноста гадоў таму — 4 ліпеня 1928 года — у віленскай газеце «Сцяг Працы», якую выдавалі беларускія левыя, было надрукавана апавяданне «Дзіўнае вяселле» пад псеўданімам П. Асака. Пад гэтым псеўданімам друкаваўся больш вядомы Пётра Мятла (1890–1936), які меў яшчэ адзін псеўданім — П.Чабор. У кароткім аповедзе беларускі аўтар уявіў, «як мужчына з мужчынам жэніцца», а ўрэшце, і дзіцё заводзяць.\nЦі будуць беларусы больш нараджаць і менш скасоўваць шлюбы? У Сусветны дзень абароны дзяцей мы падрыхтавалі для вас некалькі цікавых фактаў, якія адлюстроўваюць партрэт беларускай сям'і.\nВіцебск стаў першым абласным цэнтрам, дзе разводзяцца часцей, чым жэняцца\nДадзеныя Белстата за першы квартал 2018 года зафіксавалі ў некаторых гарадах краіны незвычайную з’яву — колькасць разводаў тут перавысіла колькасць шлюбаў.\nУсходні вектар дэмаграфічнага крызісу\nУплывы Польшчы з аднаго боку, а з другога — Расіі падчас гістарычных падзелаў тэрыторыі нашай краіны не маглі не прывесці да наяўнасці пэўных сацыяльных адрозненняў паміж заходнімі і ўсходнімі абласцямі Беларусі.\nДжон Сноў і адзічэлая Ігрыт далі аб'яву ў газеце. Яны пабяруцца шлюбам!\nБрытанскія акцёры Кіт Харынгтан і Роўз Лэслі, якія сыгралі ў серыяле «Гульня тронаў» Джона Сноў і адзічэлую Ігрыт, пабяруцца шлюбам. Пара паведаміла пра заручыны ў лонданскай газеце The Times.\nПрынцэса Мака, найстарэйшая в е унучак І ўнукаў цяперашняга імператара Японіі Акіхіта, афіцыйна заручаная з былым аднакурснікам. Пра гэтя Ў нядзелю абвясціла кіраўніцтва справамі імператарскага двара Японіі.\nМіраслаў Лазоўскі і ягоная нявеста Святлана збіраюцца ўзяць шлюб\nНявеста Міраслава Лазоўскага Святлана паведаміла, што пара абмяркоўвае магчымасць пажаніцца.\nЯкіх жонку ці мужа шукаюць маладыя беларусы?\nМы прайшліся па вуліцах Мінска, каб запытацца ў моладзі, якімі якасцямі павінен валодаць іх будучы каханы. Вам цікава, якія мы атрымалі адказы?\nВікторыя Чаплева, Эльвіра Гарошка\nМінюст Літвы прапануе ўзаконіць партнёрства мужчыны і жанчыны\nМіністэрства юстыцыі Літвы вынесла на разгляд урада папраўкі да Грамадзянскага кодэксу і іншых звязаных законах, у якіх прапануецца ўзаконіць партнёрскія адносіны паміж асобамі розных палоў.\nУ Шатландыі легалізавалі аднаполыя шлюбы сярод святароў\nЗа адпаведнае рашэнне прагаласавалі 339 царкоўных прадстаўнікоў з усяго свету. З гэтага часу ў Шатландыі святары змогуць уступаць у аднаполыя шлюбы.\nЯк у Полацку 1638 года разглядалі справу аб імпатэнцыі мужа\nГродскія кнігі магістратаў, дзе скрупулёзна занатоўваліся скаргі і судовыя справы месцічаў, уяўляюць сабой каштоўную крыніцу па гісторыі штодзённасці беларускага сярэднявечнага горада.\nБеларускі сталі менш нараджаць па-за шлюбам\nЯк паведамляе Нацыянальны статыстычны камітэт, у беларускім грамадстве назіраецца рост прэстыжнасці афіцыйна аформленых шлюбна-сямейных адносінаў.\nСёння ў Мінску шлюб возьмуць больш за 240 пар\nБольш за 240 пар абмяняюцца шлюбнымі пярсцёнкамі ў Дзень усіх закаханых у Мінску, паведамілі ў аддзелах ЗАГСаў сталіцы.


БарДУ. Анонсы ўніверсітэта - Запрашаем будучых абітурыентаў на Дзень адкрытых дзвярэй 24 лістапада 2017 года!\nЗапрашаем будучых абітурыентаў на Дзень адкрытых дзвярэй 24 лістапада 2017 года!\nБаранавіцкі дзяржаўны ўніверсітэт запрашае вас на Дзень адкрытых дзвярэй, які адбудзецца 24 лістапада 2017 года па адрасе: г. Баранавічы, вул. Паркавая, 62.\nПачатак мерапрыемства - у 13:30.\nСустрэча з рэктарам і дэканамі факультэтаў у канцэртна-актавай зале - у 14:00.\nПрыходзьце групамі, запрашайце бацькоў, сяброў і знаёмых!\nБудзе выдатная магчымасць:\nпазнаёміцца з жыццём і інфраструктурай універсітэта;\nпагутарыць з дэканам і студэнтамі абранага вамі факультэта;\nатрымаць інфармацыю аб спецыяльнасцях універсітэта і ўмовах паступлення ў 2018 годзе;\nпрыняць удзел у інтэрактыўных пляцоўках, адкрытых занятках і майстар-класах па самых розных напрамках;\nзадаць усе пытанні, якія цікавяць Вас, выкладчыкам і студэнтам універсітэта.\nУсім будзе цікава, ніхто не застанецца без кансультацыі і добрага настрою.\nЧакаем усіх на нашым свяце!\nПраграма Дня адчыненых дзвярэй БарДУ


Тэма нумара (1) Дзейныя асобы (1) Працэс (6)\nПаралелі (1) IN MEMORIAM (1) Культурны пласт (2)\nВечар нядзелі быў насычаны справамі арганізацыйнымі. У акцёрскім фае накрывалі святочны стол, рыхтаваліся выйсці на сцэну з шампанскім і кветкамі, віншаваць з юбілеем народнага артыста Беларусі Тадэвуша Кокштыса. Жыццё вяло свой звычайны танец...\nЛюдміла Кудраўцава — адна з вядучых балерын у трупе Нацыянальнага тэатра оперы і балета. Увогуле пра яе як пра тонкага інтэрпрэтатара вобразаў у класічных і сучасных спектаклях мы маглі б... проста не даведацца. Бо лёс салісткі складваўся вельмі няпроста.\nУ 2005 годзе Аляксандр Канановіч, вучань Міхаіла Пташука, дэбютаваў кароткаметражкай «Колер кахання» і неўзабаве на пэўны час знік з поля зроку беларускіх аматараў кіно. Некалькі фільмаў, знятых ім у Расіі, не выклікалі цікавасці ў гледача і наогул прайшлі даволі непрыкметна. Але сёлета Мінск заварушыўся: Канановіч вярнуўся на «Беларусьфільм» і пачаў працаваць над новай стужкай. І чуткі, што некалькі месяцаў віравалі вакол фільма, які тады яшчэ меў рабочую назву «Грашовае дрэва», сведчылі толькі аб адным: здаецца, беларускі Кустурыца зноў узяўся за сваё...\nНапрыканцы кастрычніка Нацыянальны акадэмічны тэатр оперы і балета Рэспублікі Беларусь паказаў сваю новую работу — «Трубадур» Джузэпе Вердзі. Гэта сумесны беларуска-галандскі праект. У якасці пастаноўшчыка выступіла шведскі рэжысёр Марыяна Берглёф, мастак-пастаноўшчык — Андрэй фон Шліпэ, мастак па касцюмах — Крысціна Халер, мастак па святле — Вольфі Айберг. Музычны кіраўнік і дырыжор спектакля — Віктар Пласкіна, хормайстар — Ніна Ламановіч.\nПрэм’ера оперы «Чужое багацце нікому не служыць», паказаная Нацыянальным тэатрам оперы і балета летам, на закрыцці сезона, выклікала шмат гарачых эмоцый і супярэчлівых думак. І не дзіўна! Перад намі — першы вопыт рэканструкцыі класіцысцкай оперы, напісанай Янам Голандам 200 гадоў таму ў Нясвіжы. Тады ж «Чужое багацце» было пастаўлена, а пасля — забыта... Праз два стагоддзі адшуканае ў архівах, яно зноў набыло сцэнічнае ўвасабленне. Падобных прыкладаў наш музычны тэатр, здаецца, і не ведаў!


Віка, Ніна і Ларыса любяць шыць, вязаць і вышываць. Кожная з дзяўчынак захапляецца толькі адным з відаў рукадзелля. Віка не вяжа. Ніна не вяжа і не вышывае. Што любіць рабіць кожная дзяўчынка? More »\nУ школьных спаборніцтвах па бегу прынялі ўдзел 4 дзяўчынкі і 5 хлопчыкаў. Колькі вучняў з класа ўдзельнічала ў школьных спаборніцтвах па бегу? More »\nНа каток прыйшлі 20 мужчын. Дзяцей прыйшло на 15 больш, чым мужчын. Жанчын каталася на 4 менш, чым дзяцей. Колькі жанчын было на катку? More »\nМатэма́тыка (стар.-грэч.: μᾰθημᾰτικά < стар.-грэч.: μάθημα — вывучэнне, навука) — навука аб колькасных адносінах і прасторавых формах рэчаіснага свету. Традыцыйна матэматыка лічыцца асаблівай у сваім родзе навукай. Пачаткі матэматыкі з'явіліся ў глыбокай старажытнасці. Ідэалізаваныя ўласцівасці доследных аб'ектаў альбо фармулююцца ў выглядзе аксіём, альбо пералічваюцца ў азначэнні адпаведных матэматычных аб'ектаў. Затым па строгіх праві... More »