Раратние свечи в Миорским костёле » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nРаратнія свечкі ў Міёрскім касцёле\nУ Міёрскім касцёле ў панядзелак 28 лістапада прыцемкі, толькі тонкія агеньчыкі раратніх свечак ствараюць таямнічыя водбліскі.\nЗ году ў год традыцыйна ў перыяд чакання Божага Нараджэння дзеці і дарослыя спяшаюцца зранку на набажэнства, якое распачынаецца ў 6.30 кожны дзень, акрамя нядзелі, і да 24 снежня. Для дзяцей дадатковы інтарэс стварае заданне сабраць пэўныя часткі малюнка: па адной дэталі атрымліваюць штодзень у канцы службы. Самых адказных у святочны дзень чакаюць калядныя падарункі.\nЖыццё на адной малітве ў парафіі не спыняецца. Адной дарогай з верай ідуць і добрыя ўчынкі. Зрабіць іх можна, ахвяраваўшы час для вырабу Адвэнтовага вянка, а для дзяцей—маляванне паштовак. Іншыя парафіяне будуць набываць іх за дабравольную ахвяру (хто колькі можа). Атрыманыя сродкі пойдуць на прадукты для малазабяспечаных і шматдзетных сем'яў, для дзяцей-сірот. Такім чынам тыя, хто мае крыху больш, могуць падзяліцца з тымі, хто часам не мае самага неабходнага.\nПерыяд Адвэнту яшчэ называюць радасным чаканнем нараджэння нашага Збаўцы Езуса Хрыста. Вернікі, як і ў Вялікім посце, абавязкова ўстрымліваюцца ад мясных страў у пятніцу, у жыцці павінна таксама прысутнічаць у гэты час пэўная стрыманасць. Прынятыя для сябе пастановы натхняюць да роздуму аб вечным і аб пакаянні. У літургіі ж прысутнічае фіялетавы колер і адсутнічае гімн "Хвала на вышынях…"\nСпынімся на асаблівых сімвалах перыяду. Так Адвэнтавы вянок, маючы круглую форму, азначае еднасць сям'і: мужа і жонкі, бацькоў і дзяцей, еднасць парафіі. Чатыры свечкі ў такім вянку—чатыры нядзелі Адвэнту. Раратняя свечка—свечка, якая запальваецца падчас Імшы ў гонар Дзевы Марыі. Такая свечка з'яўляецца сімвалам Марыі, нашай ранішняй зоркі, з якой мы ідзем да Хрыста, сапраўднага святла. Стаенка нагадвае абставіны нараджэння Хрыста ў нястачы. Падчас Адвэнту ў стаенцы адсутнічае фігура Дзіцяці Езуса, якая змяшчаецца туды на саму ўрачыстасць Божага Нараджэння.\n» Передрождественские рараты\n» С добротой в сердце в Миорском приходе\n» Миорчане ждут Рождения Иисуса Христа


01 чэрвень 2007, 12:02\nСпадар: “Паважанае Радыё Свабода! Хачу выказаць сваё меркаваньне наконт прысуду маладафронтаўцам. Цяпер уладзе стала ня выгадна садзіць апазыцыянэраў у турму – там іх карміць трэба, траціць на іх грошы. Лепей штраф прысудзіць, лішні мільён казьне не пашкодзіць. А калі па добраму, то абурацца трэба, што судзяць не злачынцаў, а сумленных людзей, якія сваёй краіне дабра жадаюць. Вось і ўсё”.\nСпадар: “Пасьля Кангрэсу, па ўсёй верагоднасьці, Аляксандр Мілінкевіч зьяўляецца для Калякіна, Лябедзькі, Вячоркі і гэтак далей сапернікам. Гэта і вымусіла гэтых спадароў нарэшце запрацаваць. Паслухаўшы сьпіс абавязкаў для кожнай з чатырох галоваў, нічога сур’ёзнага, акрамя ўсьмешкі, гэтая структура не выклікае, што нагадвае піянэрскі атрад з чатырох зьвеньняў сталінска-брэжнеўскіх часоў. Улагоджваючы Алега Трусава дыялёгамі з Лукашэнкам, неабходна быць пільнымі. Іначай Лукашэнка, калі яму занадта давяраць, спакойна можа і падмануць. Для яго гэта дробязь. І падыме на сьмех, абражаючы, перад чарговым Усебеларускім сходам”.\nСталы слухач: “На сёньняшні дзень судовыя органы атрымалі больш за мільён скаргаў і заяваў. Вось Вы сабе ўявіце! На некалькі мільёны працаздольных грамадзянаў нашай краіны. Я выключаю дзяцей, пэнсіянэраў, больш за адзін мільён скаргаў і заяваў? Пра што гэта сьведчыць? Больш за 2600 злачынстваў на дарогах, забойстваў, б’юць людзей п’яныя… Хіба наша краіна не ў бандыцкую ператвараецца? У судовыя органы не праб’есься. А возьмем праваахоўныя, адміністратыўныя, гаспадарчыя, міністэрствы, ведамствы і гэтак далей – туды якія натоўпы ідуць! Чалавек ня можа ні да чаго дагрукацца! Бессэнсоўна! А калі ўзяць мэдыцыну і жыльлёва-камунальныя службы, то гэта наагул канцлягер. Вось куды Лукашэнку трэба глянуць!”\n“Я лічу, што Вы малайцы, што паднялі пытаньне наконт донараў крыві. Гэта пытаньне вельмі важнае для нашых людзей, для дзяцей. Гэтых людзей трэба падтрымліваць, дапамагаць ім. І калі тыя мардасьценькія, што сядзяць у кіраўніцтве, лічаць, што ўсё гэта трэба рабіць зухавата, па-калгаснаму, па-вясковаму, то гэта вельмі дрэнна. Гэта першае. Другое. Учора наш гэты вялікі зноў насьмяшыў усё Эўропу і ўсю краіну. Ён спрабаваў па паперцы расказаць дзецям, якія добрыя, разумныя, таленавітыя… Такія пэрлы выдаваў! Ну, напрыклад: “10 % дае Вам прырода, а астатняе – “попа” – трэба сядзець, трэба вам базу арганізаваць”. Вось як заўжды – сорамна за яго! Я яго як паслухаю – у мяне тыдзень дрэнны настрой”.\nВасіль Цюхай, Беразіно: “Добры дзень. Ёсьць і іншыя магчымыя тлумачэньні адносна мяккіх прысудаў маладафронтаўцам. Лукашэнка вырашыў паскорыць інтэграцыйны працэс, а Расея ня хоча далучаць у свой склад яўна дыктатарскі рэжым, каб не псаваць сабе рэпутацыю ў вачах міжнароднай супольнасьці”.\nЯцкевіч Аляксандр, Віцебск: “Добры дзень, паважаная “Свабода”. Толькі што прагучаў верш Багдановіча “Ціхі вецер, цёплы вечар”. У мяне на верш Багдановіча напісана чатыры хоры і, можа, не такія ўжо і дрэнныя. Мне б было цікава, каб Вы паслухалі. А можа, у Вас бы калі зьявілася жаданьне і музыку маю прайграць. Паслухайце, як яна гучыць. Яна была запісана раней на радыё Беларускім, калі яна захавалася ў архівах, там яна і ёсьць. Дзякуй вялікі”.\nСпадар: “Добры дзень, Радыё Свабода. Вам тэлефануе Ганаровы Донар Рэспублікі Беларусь. Я наконт скасаваньня льготаў. Калі няма сродкаў у дзяржаве, няхай Лукашэнка прадасьць свой “Боінг” і “Мэрсэдэс”. І тады будуць сродкі. Дзякуй”.


03 студзень 2005, 12:27\nНапярэдадні каталіцкіх Калядаў у цэнтры горада усталявалі дзьве галоўныя ёлкі: адну на плошчы Леніна, перад Домам саветаў (вялікую канструкцыю з 2-х соцень ёлак), і на плошчы Зорак (там ёлка штучная, але вельмі прыгожая). У сувязі з тым, што на сьвяточную ілюмінацыю магілёўскія ўлады выдаткавалі шмат грошай – больш за 100 мільёнаў рублёў, маёмасьць вырашылі пільна ахоўваць. Не хацелася паўтарыць мінулагоднія памылкі, калі сьветлавыя гірлянды злодзеі паздымалі нават зь верхавінаў блакітных ёлак перад будынкам мэрыі. Таму цяпер каля галоўных ёлак стаіць кругласутачны міліцэйскі патруль. Адсюль і жарт пра Дзедаў Марозаў у міліцэйскай форме.\nНечакана для магілёўцаў, гісторыя атрымала працяг у навагоднюю ноч. Беларуская тэлевізія паведаміла ўвечары 1 сьнежня пра пагрозу тэракту, якая была ў Магілёве, і што ўсё абышлося. Магілёўцы таксама даведаліся пра гэту гісторыю апасьля, затое пагалосак, чутак было шмат.\nА насамрэч адбылося вось што: 30 сьнежня у міліцыю патэлефанаваў чалавек і паведаміў, што на адным з магілёўскіх паштовых аддзяленьняў ёсьць інфармацыя, якая павінна зацікавіць праваахоўныя органы. Там быў канвэрт з дыскетай, якая ўтрымлівала наступную інфармацыю: калі не выплацяць пэўную суму грошай (якую канкрэтна – міліцыя не паведамляе), то ў часе навагодніх мерапрыемстваў адбудуцца выбухі.\nУ сувязі з пагрозай 31 сьнежня ў Магілёў сьцягнулі сілы для прадухіленьня магчымых тэрактаў. Паводле інфармацыі, якая не пацьверджаная афіцыйна, у абласным цэнтры ў навагоднюю ноч было і кіраўніцтва МУС. Былі прынятыя вялікія меры бясьпекі. Гэта маглі назіраць усе, хто выйшаў пасьля 12 ночы прагуляцца ў цэнтры горада. Быў моцны туман, і насустрач магілёўцам, якія рухаліся да галоўнай ёлкі, з туману зьяўляліся толькі міліцыянты.\nІх было вельмі шмат вакол месца правядзеньня сьвяточнай гарадзкой праграмы на плошчы Зорак: стаялі аўтобусы з АМАПам; у сквэрах, дзе звычайна зьбіраецца моладзь, выключылі асьвятленьне; усе вуліцы, якія вядуць да плошчы, былі перагароджаныя патрулямі. Міліцыянты абшуквалі падазроных асобаў і заварочвалі кампаніі, якія мелі сьпіртовыя напоі. Усё гэта не садзейнічала сьвяточнаму настрою людзей. Аднак апасьля, праз колькі гадзінаў, калі пагроза выбухаў мінула, сьвяточная праграма пачалася, былі музыка і танцы, і магілёўцам, якія падцягваліся з ускраінаў горада у цэнтар, гавораць, не хапала месцаў у грамадзкім транспарце.\nХто ж пагражаў Магілёву выбухамі на сьвяты? Міліцыя паведамляе, што гэта 40-гадовы магілёвец і прычыны яго ўчынку ў тым, што ён не хацеў, каб яго дачка пайшла на навагоднюю дыскатэку. Няма інфармацыі, якая б пацьвярджала, што ён сапраўды рыхтаваў выбухі. Аднак да адказнасьці яго прыцягнуць, і тут мера пакараньня будзе залежыць ад памеру нанесенай шкоды. Максымальная мера – 5 гадоў пазбаўленьня волі.\nУ астатнім сьвяткаваньне Новага году ў Магілёве было звычайнае. Шкада толькі, што не пашанцавала з надвор’ем. Невялікі сьнег адразу ж раставаў пад нагамі, марозу не было, і нават горкі, асноўная забава малых, не замерзьлі. Аднак вялікага ўплыву на настрой людзей гэта ня мела. Магілёўцы спадзяюцца, што ў 2005 годзе ўсё будзе значна лепей, і жадаюць гэтага ўсім!


Напярэдадні новага навучальнага года ў Гродне на плошчы Леніна, насупраць гарадскога выканаўчага камітэта распачаў сваю працу так званы школьны базар. У расстаўленых перад велізарным помнікам правадыру камуністаў Леніну гандлёвых палатках прадаюцца сшыткі, дзённікі, атласы, падручнікі, карацей усё, што патрэбна, каб дзіця было гатова да пачатку навучальнага года. Толькі ёсць адна акалічнасць — бацькам, якія жадаюць, каб іх дзеці вучыліс... Болей »\nПраваслаўная царква ў Польшчы святкаванні 2000-годдзя хрысціянства сумясціла са святам Праабражэння Гасподняга, якое адзначалася на Святой Гары Грабарцы 18 і 19 жніўня г.г. Па ініцыятыве мітрапаліта Варшаўскага і ўсяе Польшчы Савы 2000-гадовы юбілей быў спалучаны з атрыманнем копіі цудатворнай іконы Іверскай Божай Маці — дару манахаў са Святой Гары Афон для Польскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы. Ікона Іверскай Божай Маці знаходзіцц... Болей »\nГалоўнай палітычнай тэмай на Беларусі зараз з’яўляюцца будучыя выбары ў лукашэнкаўскую „палату”, ці як гавораць улады — у „парламент”. Апошнім вельмі хочацца, каб выбары былі прызнаны легітымнымі цывілізаваным светам, і як наступства гэтаму быў прызнаны „парламент” і ўсе рашэнні ім прынятыя. Для гэтага неабходна ў першую чаргу наяўнасць замежных назіральнікаў на выбарах і ўдзел у іх апазіцыі. Але лукашэнкаўскі рэжым не хоча ісці ні на я... Болей »


22:28 19 чэрвеня 2021\n10:00 07.09.2016 (абноўлена 10:38 07.09.2016) Атрымаць кароткую спасылку\n© Sputnik Александр Кривошеев, Вероника Тризно, Сергей Пушкин\nСумесны музычны праект "Народны Альбом" пачаўся роўна 20 гадоў таму, у верасні 1996 года. Праца над альбомам ішла крыху больш за год. Прэм'ера адбылася ў Мінску ў 1997 годзе. Да гэтай даты было вырашана сабраць удзельнікаў праекта разам, і выпусціць новае канцэртнае відэа, а таксама вялікі дакументальны фільм. Рэалізацыю гэтых планаў на сябе ўзяў дзяржаўны польскі канал TVP.\nАпошні канцэрт "Народнага Альбома" прайшоў каля дзесяці гадоў таму, за гэты час сёе-тое змянілася. Для выступу і запісу новага канцэрту былі прыцягнутыя музыканты з іншых калектываў — Apple Tea, "Акварэлі", Pafnuti's Dreams — але склад салістаў застаўся ранейшым: Лявон Вольскі, Зміцер Вайцюшкевіч, Вераніка Круглова, Кася Камоцкая, Аляксандр Памідораў (Крывашэеў).\nПоўная версія канцэрта-спектакля выйдзе на тэлеканале "Белсат" у навагоднюю ноч 1 студзеня 2017 года. У сувязі з гэтым здымкі канцэрта арганізатары абмежавалі. Але ў нас ёсць магчымасць адчуць атмасферу рэпетыцый і жарсці перад выхадам на сцэну!\nмузычная падзея, Музыка, Юбілей, "Народны Альбом", Вераніка Круглова, Кася Камоцкая, Аляксандр Крывашэеў, Зміцер Вайцюшкевіч, Лявон Вольскі, Польшча, Беларусь


Сяргей ЁРШ. Вытокі беларускага пасляваеннага антыбальшавіцкага ўзброенага руху – Беларускі Калегіюм\nby martsinovich · 18.04.2016\nЛЕКЦЫЯ 1. ВЫТОКІ БЕЛАРУСКАГА ПАСЬЛЯВАЕННАГА АНТЫБАЛЬШАВІЦКАГА ЎЗБРОЕНАГА РУХУ\n1. Крыніцы і бібліяграфія па гісторыі беларускага ўзброенага Супраціву.\n2. Прычыны ўзьнікненьня ўзброенага пасьляваеннага Супраціву на Беларусі.\n3. Палітычныя сілы, якія спрычыніліся да арганізацыі беларускага руху Супраціву.\n1. Крыніцы і бібліяграфія па гісторыі беларускага ўзброенага Супраціву\nБеларускі антысавецкі ўзброены рух другой паловы 1940-х—1950-х гадоў не вывучаўся гісторыкамі савецкай Беларусі, як і навукоўцамі незалежнай Рэспублікі Беларусь. Для айчыннай гістарыяграфіі такой праблемы, як антысавецкі ўзброены рух, наогул не існавала. Фактычна, не існуе яе і цяпер. У савецкай Беларусі, як і сёньняшняй Рэспубліцы Беларусь, пад забаронай знаходзяцца любыя станоўчыя альбо нават і нэўтральныя згадкі пра пасьляваенны антыбальшавіцкі рух. Афіцыйная прапаганда працягвае прытрымлівацца міту, што ў нашай краіне арганізаванага і масавага антысавецкага супраціву не было, што “мелі месца толькі асобныя варожыя праяўленьні”, якія зьдзяйсьнялі “фашысцкія недабіткі”. Насамрэч, гэта абсалютна не адпавядае сапраўднасьці. І што дзіўна, гэтую неадпаведнасьць выяўляюць найперш афіцыйныя крыніцы.\nДык у чым прычына замоўчваньня беларускага пасьляваеннага ўзброенага Супраціву? Галоўная прычына — палітычна-ідэалягічная. Улада, якая называе сябе “беларускай”, баялася і баіцца любога праяўленьня беларускіх незалежніцкіх ідэяў. А пасьляваенны Супраціў — яскравы прыклад змаганьня тысячаў беларускіх патрыётаў за дзяржаўную незалежнасьць Беларусі.\nДа пачатку 1990-х гадоў толькі акадэмічная “Гісторыя Беларускай ССР” у пяці тамах (т. 5, Мн., 1975, б. 77, 78) згадвала пра “антысавецкія групы і ўзброеныя банды”, пішучы, што тыя перашкаджалі ўстанаўленьню савецкай улады на вёсцы ў пасьляваенны час. Упершыню былі надрукаваны і абагульняючыя даныя пра зьліквідаваныя ў заходніх абласьцях Беларусі партызанскія аддзелы ў 1945—1947 гадах.\nАднак напачатку 1990-х гадоў шэраг беларускіх дасьледчыкаў, такіх, як Уладзімер Гуленка, Сяргей Жумар, Аляксандар Міхальчанка, Аляксандар Хацкевіч, пазьней і Аляксей Салаўёў, Яўген Сямашка ды інш., пачалі актыўна публікаваць свае першыя спробы дасьледаваньняў па гісторыі пасьляваеннага антысавецкага партызанскага руху. Уладзімер Гуленка, у асноўным, распрацоўваў гісторыю паўстаньня і дзейнасьці на тэрыторыі Беларусі ўкраінскіх антыбальшавіцкіх партызанскіх аддзелаў і падпольля. Ягоныя артыкулы зьяўляліся ў гістарычнай энцыкляпэдыі Беларусі, у пэрыёдыцы (напрыклад, артыкул “Бандеровцы воевали в Беларуси 11 лет” у газэце “Свободные новости”, 1992, сакавік, № 5). Сяргей Жумар у сваіх газэтных публікацыях (Армия Крайова: свет или тени? // Рэспубліка, 1992, 28 кастрычніка; Освобождение после освобождения // Советская Белоруссия, 1994, 26 жніўня) і нават у кнізе пра польскае падпольле (Ермолович В., Жумарь С. Огнем и мечом. Хроника польского националистического подполья в Беларуси (1939—1953 гг.). Менск, 1993, б. 99) піша пра “молодчиков из отрядов Витушки”. А гэта цалкам супярэчыла афіцыйнай вэрсіі, паводле якой Міхал Вітушка, кіраўнік беларускага Супраціву, загінуў у студзені 1945 году, а таму, зразумела, ня мог дзейнічаць у пазьнейшы час. Аляксандар Міхальчанка ў артыкуле “Белорусская символика: традиции и современность” ( Советская Белоруссия, 1990, 25 лістапада) выказаў тагачасны афіцыйны пункт гледжаньня, назваўшы антыбальшавіцкіх партызанаў калябарантамі, “воспитанными под сенью бело-красно-белого знамени и Погони”, а партызанскія аддзелы — “националистическими бандами”. Журналіст У.Саласюк у артыкуле “Стрэлы з мінулага” (Коммунист Белоруссии, 1990, № 5) да пасьляваеннага партызанскага руху ставіцца інакш. Ён піша, што ў Заходняй Беларусі “ішла вайна — невядомая для нашай гісторыі, гісторыі Беларусі”.\nНя трэба казаць, што беларускія гісторыкі прынамсі на дзесяцігодзьдзе адстаюць ад летувіскіх, польскіх ці ўкраінскіх гісторыкаў, якія вывучаюць названыя тэмы, друкуюць шматтомныя дасьледаваньні, што грунтуюцца на багатай базе архіўных крыніцаў. Дайшло да таго, што польскія гісторыкі, убачыўшы бязьдзейнасьць беларускіх, пачалі ім даводзіць, што была пасьля вайны ў Беларусі ня толькі польская, але й беларуская партызанка. Гісторыкі Т.Стэмбаш і К.Ясевіч пісалі (артыкул “Празь ісьціну — да братэрства” // Беларуская мінуўшчына, 1994, № 3, б. 41): “Пасьля ўступленьня Чырвонай Арміі на Наваградчыну і Гродзеншчыну там паўставалі і вялі барацьбу з савецкім рэжымам ня толькі польскія, але і беларускія атрады, менавіта яны, а не палякі, што выязджалі ў цэнтральную частку (г.зн. Польшчу. — С.Ё.), зьяўляліся добраю апораю для лясных групаў (пра гэта кажуць многія сьведкі, якія перажылі тыя часы)”.\nПачынаючы з 1993 году ў незалежных беларускіх газэтах, такіх, як “Пагоня”, “Наша Ніва”, пачынаюць зьяўляцца артыкулы пра беларускі антысавецкі пасьляваенны партызанскі рух, у якіх ён ацэньваецца станоўча. Можна згадаць артыкулы: “Лясы, бункеры, партызаны” Д.Гасмюлера (Пагоня, 1994, лістапад), “Дзе загінуў генэрал Вітушка?” Яна Вежана (Пагоня, 1995, люты), першае дасьледаваньне па гэтай тэматыцы — “Пасьляваенны супраціў бальшавіцкім акупантам на Беларусі” Сяргея Ярша (Пагоня, 1995, чэрвень-ліпень, №№ 23, 24, 26, 28). На апошні пасьледавала і рэакцыя ветэранаў органаў савецкай дзяржбясьпекі: “Только “Черному коту” не повезло” (Пагоня, 1995, лістапад, № 41). Яны былі ўзрушаны артыкулам і паданымі ў ім маштабамі дзейнасьці “лясных братоў”, адмаўлялі некаторыя пададзеныя ў матэрыяле факты. У траўні 1997 году ў газэце “Наша Ніва” зьявіўся артыкул “Генэрал Вітушка” Сяргея Ярша, прысьвечаны асобе кіраўніка беларускага нацыянальнага Супраціву. У адказ у дзяржаўнай прэсе (“Гродзенская праўда”, “Народная газета”, “Знамя юности”) пасьледаваў шэраг артыкулаў супрацоўніка прэс-службы КДБ РБ Ігара Іваноўскага, у якіх ён сьцьвярджае, што ніякага арганізаванага Супраціву ў Беларусі не было, а Вітушка загінуў яшчэ ў студзені 1945-га і ня мог ім кіраваць.\nПры вывучэньні беларускага пасьляваеннага партызанскага руху шмат інфармацыі па яго дзейнасьці дае беларуская эміграцыйная пэрыёдыка другой паловы 1940-х—1950-х гадоў. Найперш, гэта публікацыі ў газэтах “Беларускае слова”, “Бацькаўшчына”, “Незалежная Беларусь”, “Беларус”, “Беларускі эмігрант”, часапісах “Рух”, у “Бюлетэні Беларускай Незалежніцкай Партыі” ды інш. Гэтыя публікацыі зьмяшчаюць самую разнастайную інфармацыю, найперш успаміны ўдзельнікаў антыбальшавіцкай барацьбы. На жаль, ня ўсе паданыя ў іх факты сёньня можна спраўдзіць. Напрыклад, у газэце “Вольнае слова” (Заходняя Нямеччына), органе Беларускага саюзу журналістаў, на працягу 1949—1951 гадоў друкаваўся шэраг успамінаў удзельнікаў партызанскага руху, якія перабраліся на Захад. Прыводзіліся прыклады баявых акцыяў, называліся людзі, якія кіравалі Супрацівам, падавалася інфармацыя пра падпольны друк і былі нават яго перадрукі. На жаль, да гэтага часу арыгіналы гэтых падпольных выданьняў ня знойдзеныя, і застаецца спадзявацца, што яны захаваліся ў дзяржаўных і прыватных архівах на Захадзе і ў архівах КДБ на Беларусі.\nПершая грунтоўная праца па зборы і сыстэматызацыі інфармацыі, найперш з апублікаваных (у Беларусі і за мяжой), а таксама вусных крыніцаў, была зробленая ў даведніку “Антысавецкія рухі ў Беларусі. 1944—1956 гг.” (Менск, 1999, пад рэдакцыяй А.Дзярновіча). Аднак пры падрыхтоўцы гэтага даведніка выявілася абмежаванасьць базы гістарычных крыніцаў, аказалася таксама немагчыма спраўдзіць многія факты праз архіўныя дакумэнты. З іншага боку, нягледзячы на ўсе недахопы, у даведніку ўпершыню была сыстэматызаваная інфармацыя і прапанаваныя храналягічныя рамкі пасьляваеннага Супраціву, складзеная бібліяграфія.\nЦікавы блёк крыніцаў — гэта вусныя сьведчаньні. Успаміны ўдзельнікаў і сьведкаў пасьляваеннага Супраціву даюць нам ня толькі інфармацыю пра ягоную дзейнасьць, але й пра побыт антыкамуністаў, пра настроі насельніцтва і г.д. Іхныя ўспаміны раскрываюць такія дэталі, якіх нельга будзе знайсьці ў крымінальных справах архіву КДБ. Іншая рэч, што многія людзі да сёньня баяцца падзяліцца сваімі ўспамінамі, нават пры ўмове ананімнасьці.\n2. Прычыны ўзьнікненьня ўзброенага пасьляваеннага Супраціву на Беларусі\nМногія ішлі ў лес, каб перачакаць неспрыяльныя часы. А таму некаторыя створаныя вясной 1945 году беларускія партызанскія аддзелы зусім не праводзілі ніякіх збройных акцыяў, як прыклад — аддзел Віктара Сікоры, які да канца 1945-га знаходзіўся ў раёне Шаркаўшчыны. З часам, аднак, сталася зразумелым, што пасіўны супраціў і тым больш яго адсутнасьць ня зьменшаць бальшавіцкія рэпрэсіі супраць насельніцтва, а, наадварот, толькі павялічаць іх. Пра гэта сьведчыла першая савецкая акупацыя 1939—1941 гадоў.\nВядомыя выпадкі, калі ў лес ішлі многія з рэпатрыянтаў, якія вярнуліся на радзіму. Адчуваючы блізкі арышт, яны пераходзілі на нелегальнае становішча. Напрыклад, на такі крок пайшоў былы бурмістар аднаго з раёнаў Магілёўшчыны. Вярнуўшыся з Заходняй Нямеччыны, ён пакінуў сваю сям’ю ў вёсцы, а сам пайшоў у лес.\nНекаторыя ўдзельнікі антыбальшавіцкага руху — гэта людзі, якія вярнуліся ў Беларусь, каб адпомсьціць за сваіх родных. Адным з такіх людзей быў “рагулявец” Міхась Шунько, які дэсантаваўся на Беларусі ў канцы 1944 году, каб адпомсьціць за бацькоў, зьнішчаных савецкімі партызанамі.\nУ першыя пасьляваенныя гады стварыліся такія ўмовы, калі многія маладыя людзі, у тым ліку і былыя сябры СБМ, адчувалі, што непазьбежна стануць ахвярамі савецкай дзяржбясьпекі. Заставацца дома было небясьпечна, а перабрацца на Захад — цяжка. Ня лёгкай была, праўда, і партызанская доля. Таму, далучаючыся да партызанкі, людзі спадзяваліся на дапамогу Захаду, а патрыятычныя пачуцьці стваралі пры гэтым важную матывацыю да змаганьня з бальшавізмам.\nБеларускія партызаны мелі надзею й на тое, што ім удасца выжыць, што становішча іх не безнадзейнае і хутка зьменіцца ў лепшы бок. Таму тым большым было расчараваньне, калі пасьля некалькіх гадоў партызанкі яны так і не дачакаліся дапамогі з Захаду. Гэтая зьмена настрояў сярод беларускіх партызанаў адбылася прыблізна ў 1948—1949 гадах, і яна знайшла сваё адлюстраваньне ў падпольнай прэсе, якая наракала “на слабы і нявытрывалы ў большасьці народ” ды заклікала да працягу змаганьня, якім бы цяжкім яно не было.\nПапаўнялі партызанку і тыя сувязныя і агенты, якія працавалі на легальным становішчы, займаючы часам даволі ўплывовыя пасады ў савецкай адміністрацыі, міліцыі, войску. Адчуваючы пагрозу арышту, яны сыходзілі ў лес. Напрыклад, перайшоў у аддзел І.Раманчука Міхась Кожыч, адзін з кіраўнікоў падпольнага Саюзу змаганьня за незалежнасьць Беларусі, які жыў і працаваў у Горадні. Па некаторых зьвестках, у 1945—1946 гадах на ўсход ад Барысава дзейнічаў партызанскі аддзел “Чорнага Ката”, якім кіраваў афіцэр, Герой Савецкага Саюзу, прозьвішча якога дагэтуль невядомае.\n3. Палітычныя сілы, якія спрычыніліся да арганізацыі беларускага руху Супраціву\nЯк і ў гады нямецкай акупацыі, пасьляваенны беларускі Супраціў быў разьяднаны і ня меў адзінага кіраўніцтва. Да стварэньня кіруючага цэнтру Супраціву, па ўспамінах вядомага беларускага дзеяча Юрыя Сабалеўскага, увосень 1942 году імкнуўся ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі (у 1940—1941 гадах — кіраўнік Беларускага Нацыянальнага Фронту, у 1942 годзе — лідэр падпольнага Беларускага Цэнтральнага (Народнага) Фронту). Праўдападобна, ксёндз Гадлеўскі, які ў 1941—1942 гадах працаваў галоўным школьным інспэктарам у генэральным камісарыяце “Беларусь”, а пасьля займаўся выключна душпастырскай дзейнасьцю ў Менску, меў дачыненьне і да заснаваньня падпольнай Беларускай Незалежніцкай Партыі (БНП), якая аб’ядноўвала пераважна моладзь і была баявой, палітычна-вайсковай арганізацыяй.\nБылыя левыя дзеячы з Заходняй Беларусі, якія ацалелі ад савецкіх і нямецкіх рэпрэсіяў, увосень 1941 году залажылі падпольную Беларускую Народную Грамаду (БНГ) на чале зь Юльянам Саковічам. Арганізацыя, аднак, ня мела яснай ідэалягічнай плятформы і дастатковай колькасьці падрыхтаваных людзей, у выніку чаго не змагла нават утрымаць падкантрольны партызанскі рух на Палесьсі. Сам Саковіч зьяўляўся таксама і сябрам Цэнтральнага камітэту Беларускай Незалежніцкай Партыі, і зусім магчыма, што левых дзеячоў ён аб’яднаў у арганізацыйную структуру па даручэньні кіраўніцтва БПН.\nУсе названыя беларускія арганізацыі выступалі за дзяржаўную незалежнасьць Беларусі, грунтаваліся на Акце 25 сакавіка 1918 году, імкнуліся наладзіць сувязь з заходнімі альянтамі альбо спадзяваліся толькі на свае сілы ды на аслабленьне ў вайне і Нямеччыны, і Савецкага Саюзу. Ужо падчас нямецкай акупацыі гэтыя арганізацыі разглядалі варыянты заснаваньня беларускай нацыянальнай партызанкі, а некаторыя зь іх і зьдзейсьнілі задуманае. Актыўна арганізоўвала свае партызанскія аддзелы ў 1942—1944 гадах Беларуская Незалежніцкая Партыя. Вядома, што адзін зь іх называўся “Маладая Беларусь”. Па падліках гісторыка Ўладзімера Гуленкі, толькі на Палесьсі БНП стварыла 12 партызанскіх групаў. Ствараліся партызанскія аддзелы і ў іншых акругах. Партыя ў гэты пэрыяд імкнулася ня толькі апанаваць легальныя беларускія вайсковыя фармацыі, стварыць падкантрольны партызанскі рух, але й працавала сярод савецкіх партызанаў, у шэрагах якіх лік беларусаў імкліва рос з пачатку 1943 году. БНП стварала ўзброеную сілу, падрыхтаваную ідэалягічна і палітычна (не выпадкова было распачата выданьне “Бюлетэня БНП”), каб у будучым, пры спрыяльных абставінах, са зброяй выступіць супраць акупантаў.\nБеларуская Народная Грамада здолела ў сярэдзіне 1942 году аб’яднаць у адну партызанскую арганізацыю больш дзесяці партызанскіх аддзелаў на заходнебеларускім Палесьсі і Гарадзеншчыне. Аднак у 1943—1944 гадах аддзелы беларускай народнай партызанкі былі альбо разьбітыя, альбо падначаленыя савецкаму кіраўніцтву. Асобныя аддзелы ацалелі й працягвалі партызаніць пасьля прыходу бальшавікоў на Берасьцейшчыне.\nАднак і так невялікі патэнцыял Беларускай Незалежніцкай Партыі ў 1944—1945 гадах быў аслаблены шэрагам правалаў, у т.л. і арыштам старшыні ЦК БНП Усевалада Родзькі. Таму ўплыў БНП на арганізацыю антыбальшавіцкага партызанскага руху пасьля прыходу Саветаў быў невялікі — лякальны. Як сьведчыць апошні, шосты нумар “Бюлетэня БНП”, выдадзены ў 1946 годзе ў Заходняй Нямеччыне, у 1945 годзе партызанскія групы і аддзелы, падкантрольныя партыі, існавалі толькі ў Налібоках, на Віленшчыне, на Случчыне, Слонімшчыне, Зэльвеншчыне, Меншчыне. На Маладзечаншчыне НКДБ разграміла падпольле БНП, арыштаваўшы 70 чалавек.\nЛЕКЦЫЯ 2. БЕЛАРУСКІ СУПРАЦІЎ У 1940-х—1950-я гады\n1. Пэрыядызацыя беларускага пасьляваеннага Супраціву.\n2. Партызанскі рух і падпольле ў другой палове 1940-х—1950-х гадах.\n3. Беларуская эміграцыя і збройны рух на Бацькаўшчыне.\n1. Пэрыядызацыя Беларускага пасьляваеннага Супраціву\nПрапануецца наступная пэрыядызацыя Беларускага пасьляваеннага Супраціву. За пачатак гэтага руху варта лічыць 1944 год — час выгнаньня зь Беларусі нямецкіх войскаў і зьмены нямецкай акупацыі на савецкую. Ужо ў той час распачынаецца пераважна стыхійная антысавецкая партызанская і падпольная барацьба. Аднак арганізацыйныя рамкі Беларускі Супраціў пачаў набываць у 1945 годзе. Па некаторых зьвестках, менавіта 1945 год лічылі часам заснаваньня антыбальшавіцкай партызанкі ў Беларусі самыя яе ўдзельнікі. Прынамсі, у 1950 годзе беларускімі партызанамі адзначалася пяцігодзьдзе партызанскае дзейнасьці. Заканчэньнем арганізаванага антысавецкага Супраціву ў Беларусі лічыцца 1956 год, год паразы Вугорскага антыкамуністычнага паўстаньня, калі стала зразумела, што Захад не падтрымае антыбальшавіцкія рухі ва Ўсходняй Эўропе. Тым не менш, і пасьля 1956 году яшчэ адбываліся дробныя збройныя акцыі ў розных раёнах Беларусі, якія праводзілі апошнія змагары.\n2. Партызанскі рух і падпольле ў другой палове 1940-х—1950-х гадах\nБеларускі ўзброены рух ня быў аднародным і ня меў адзінага кіраўніцтва. Арганізацыйна ён афармляўся ў 1944—1945 гг. У гэты час на нелегальным становішчы знаходзіліся дзесяткі тысяч чалавек, якія імкнуліся пазьбегнуць мабілізацыі ў Чырвоную Армію, а таксама тыя, хто падчас нямецкай акупацыі працаваў у грамадзянскай адміністрацыі або служыў у беларускіх вайсковых фармацыях. У лясох, пераважна на Берасьцейшчыне, знаходзіліся і аддзелы Беларускай Народнай Партызанкі, якія супрацоўнічалі з УПА. Яны да 1948 г. часткова самазьліквідаваліся, часткова перайшлі на Захад. Нацыянальныя партызанскія аддзелы, у тым ліку арганізаваныя й Беларускай Незалежніцкай Партыяй падчас нямецкай акупацыі, дзейнічалі ў многіх раёнах Беларусі. Аднак далёка ня ўсе людзі, якія знаходзіліся на нелегальным становішчы, далучаліся да паўстанцкіх аддзелаў, многія хаваліся каля сваіх вёсак або нават у вёсках і гарадах, у чаканьні савецка-амэрыканскага ваеннага канфлікту.\nБеларускі партызанскі рух і падпольле дзейнічалі ня толькі на тэрыторыі БССР, але й па-за яе межамі: у Польшчы, Летуве, Латвіі, Украіне, Расеі. Нярэдка яны базаваліся на тэрыторыях, якія лічацца этнаграфічна беларускімі, але ўваходзілі ў склад суседніх краін ці рэспублік СССР, як тое было з Беласточчынай, Смаленшчынай і Віленшчынай. Беларускі ўзброены рух нельга зьвязваць толькі з дзейнасьцю партызанскіх аддзелаў. Многія праціўнікі савецкай улады, аб’яднаныя ў падпольныя арганізацыі й групы, або тыя, хто дзейнічаў самастойна, легальна жылі ў гарадах і вёсках, або хаваліся ў гэтых населеных пунктах, праводзілі дывэрсіі й тэрарыстычныя акцыі.\nДа беларускага ўзброенага руху можна аднесьці і дэсантнікаў батальёну “Дальвіц”, якія ў 1944—1945 гадах перапраўляліся зь Нямеччыны ў Беларусь, а таксама сяброў Беларускага Вызвольнага Руху, Рады Беларускай Народнай Рэспублікі, Замежнага Сэктару БНП, якія да сярэдзіны 1950-х гадоў дэсантаваліся з Захаду на Бацькаўшчыне. Многія зь іх удзельнічалі ў арганізацыі беларускага партызанскага й падпольнага руху.\nНайбольш актыўнай выглядае дзейнасьць у лютым—траўні 1945-га аддзелу Караля, у якім было да 500 чалавек. Партызаны вынішчалі агентаў НКВД у вёсках. Відаць, дзесьці ў траўні 1945-га гэты аддзел панёс цяжкія страты і быў вымушаны адысьці ў Дзісьненскі раён. Вясной—летам 1946 году партызаны Караля ўзнавілі сваю дзейнасьць. Невядома, хто быў такі Кароль і адкуль ён быў родам, але дакладна, што ён сябра БНП. (Па сьведчаньню Андрэя Вайтовіча, які дэсантаваўся на Беларусі ў верасьні 1944 году, зь ім ляцеў і нейкі Кароль. Караля і радыста скінулі пад Смаргонь, куды пазьней на сувязь зь імі павінен быў паехаць Вайтовіч, але быў арыштаваны. На сьледзтве ў Вайтовіча пра Караля нічога не пыталіся, таму ён лічыць, што яго чэкісты ня ўзялі, прынамсі, жывым. Тут ня трэба блытаць гэтага Караля з Усеваладам Каралём, таксама сябрам БНП, які жыў і дзейнічаў у Баранавічах).\nШто да Алега Лапіцкага, дык яшчэ ў канцы 1944-га яго арыштавалі. Праўда, яго людзі маглі дзейнічаць і пасьля ягонага арышту. Што да “палкоўніка Г.”, дык адзіны на той час падпалкоўнік Г. — Язэп Гуцька (магчыма, афіцэр такога рангу мог быць у Беларускім Краёвым Войску на ўсходзе Беларусі). Гуцька ж быў начальнікам штабу Беларускае Самааховы, яму прапаноўвалі ўзначаліць у 1944 годзе і штаб БКА. Аднак па стане здароўя ды па ўзросце, напэўна, ён ня мог браць удзел у партызанцы. Гуцька памёр у ЗША ў ліпені 1956 году (А.О. Памяці генэральнага штабу палкоўніка Язэпа Гуцька // Бацькаўшчына, 1956, 29 ліпеня, № 31).\nЗноў жа з эміграцыйных крыніцаў вядома, што ў 1945 годзе вялікія беларускія партызанскія асяродкі былі створаныя ў Белавежскай пушчы, на Палесьсі і на Браншчыне і Гомельшчыне (Жыган А. Беларускія збройныя адзінкі ў 1941—1945 гг. // Дакуманты і Факты (Таронта—Нью-Ёрк), 1955, студзень—люты, № 5). Ёсьць зьвесткі пра некаторыя акцыі, якія беларускія антыбальшавіцкія партызаны праводзілі ў 1945—1946 гадах. У 1945 годзе беларускія партызаны ўзарвалі савецкі вайсковы цягнік каля Слоніма. Было спалена 20 грузавікоў і зьнішчаная ўся ахова транспарту. Колькасьць і склад удзельнікаў акцыі невядомыя. У тым жа годзе быў зьдзейсьнены напад на савецкі вайсковы цягнік у Крывічах каля Маладзечна. Партызаны захапілі савецкую амуніцыю, але забраць усё не змаглі. Колькасьць і склад удзельнікаў акцыі таксама невядомыя (Беларускі народ церпіць і змагаецца // Бацькаўшчына, 1948, 21 лістапада). У 1945—1946 гадах праходзілі акцыі беларускіх партызанаў на чыгунках Беласток—Баранавічы і Беласток—Берасьце. Чыгунка амаль не функцыянавала, бо кантралявалася партызанамі (Рух, 1946, № 2—3, б. 32, 33).\nСупраць беларускай партызанкі Саветы кідалі вялікія вайсковыя сілы, праводзілі сапраўдныя вайсковыя апэрацыі з выкарыстаньнем танкаў, самалётаў, артылерыі. У 1945 годзе буйнамаштабная антыпартызанская акцыя праводзілася на Гомельшчыне й Браншчыне, у 1945—1946 гадах — на Палесьсі, у 1946—1947 гадах — у Белавежскай пушчы, у 1947 годзе — на Віленшчыне й Браслаўшчыне (Смалькоў В. Беларускія партызаны паводле савецкіх даных // Дакуманты і Факты, 1957, студзень—сакавік, № 11).\nУ справаздачы адзначалася, што на працягу 1944—1946 гадоў савецкія войскі й грамадзянская адміністрацыя згубілі 924 чалавекі: 242 партыйныя работнікі і вясковыя савецкія актывісты, 320 “істрабкоў” і агентаў дзяржбясьпекі, 362 салдаты й афіцэры МВД і МГБ (НАРБ, ф.4, в.29, спр.521, а.28).\nПаводле дакладу наркама дзяржбясьпекі БССР Л.Цанавы ЦК КП(б)Б, у 1947 годзе было цалкам ліквідавана 36 партызанскіх атрадаў, а часткова 41 атрад. Было выкрыта 15 падпольных беларускіх, польскіх і ўкраінскіх арганізацыяў у Баранавіцкай, Маладзечанскай, Берасьцейскай, Гарадзенскай і іншых абласьцях (НАРБ, ф.4, в.61, спр.479, а.3—4).\nПра структуру арганізацыі “Чорнага Ката” падрабязна напісаў адзін зь яе ўдзельнікаў: “Вітушка… штодня праводзіць з сваімі кіраўнікамі аддзелаў сытуацыйныя канфэрэнцыі. Ад розных неспадзёвак яго ахоўвае варта — малапрыкметныя хлопцы. Удзень і ўначы заўсёды напагатове, пільнуючы ля радыёвых апаратаў тыпу “Добра” і “Цаэсар”.\nВітушка… заўсёды мае тысячы розных намыслаў. За кароткі, параўнаўча, час здолеў ён згуртаваць блізу 50.000 партызанаў. У недаступных лясох мае свае базы і складзішчы… У цяжкадаступных лясох каля Коўны, Ліды, Маладзечна і Баранавічаў усякія ваенныя акцыі з боку Саветаў ня маюць посьпеху, а выкрыцьцё гэтых бункераў — справа зусім немагчымая.\nКалі бракуе грошай, аддзелы Вітушкі арганізуюць напады на банкі ў Коўна, Вільні або іншыя. Вельмі часта зьвязанаму дырэктару банку пакідаюць паквітаньне на забраную гатоўку. Савецкія ўрадоўцы мусяць пагадзіцца з фактам і прызнаваць гэтыя паквітаньні, на якіх стаіць “службовая пячатка” — гатовы да скоку чорны кот.\n…Аддзелы Вітушкі пад агульным назовам “Чорны Кот” зматарызаваны, маюць палёвыя тэлефоны і радыёвыя станцыі — прыймовыя і надаўчыя” (Бацькаўшчына, 1949, 30 чэрвеня).\nПакуль невядома, калі зьявіўся варыянт назову беларускай партызанскай арганізацыі — “Чорны Кот”. У розных крыніцах падаюцца адрозныя “расшыфроўкі” “Чорнага Ката”. Гэта й агульны назоў партызанскіх аддзелаў Вітушкі, назоў аднаго з аддзелаў, які пасьля замацаваўся й за іншымі, нават назоў дэсантнага атраду “Дальвіца”, які дэсантаваўся 17 лістапада 1944 году на Беларусі. Юрка Віцьбіч лічыў, што гэта назоў беларускай тэрарыстычнай арганізацыі. Ёсьць зьвесткі, што гэта была кодавая мянушка Вітушкі, і яго на эміграцыі пасьля называлі “Чорным Катом”…\nЁсьць зьвесткі, што ў 1949—1950 гадах кіраўніцтва “Чорнага Ката” зьмяніла тактыку антыбальшавіцкай барацьбы. Гэта было выклікана як міжнароднай сытуацыяй, так і вялікімі стратамі партызанскіх аддзелаў у баях з войскамі МВД. “Чорны Кот” усё больш трансфармаваўся з партызанскай арганізацыі ў тэрарыстычную падпольную арганізацыю. Большасьць партызанаў, якія яшчэ заставаліся ў лесе, легалізаваліся. Па некаторых зьвестках, у сярэдзіне 1949 году адбылася рэарганізацыя партызанкі. Аднак яшчэ ў лістападзе 1949-га аддзелы “Чорнага Ката” вялі цяжкія баі з войскамі МВД. А ў верасьні 1949 году беларускія партызаны напалі на канцлягер каля Менска. Мэтай гэтай акцыі было вызваленьне вязьняў, сярод якіх былі й нямецкія ваеннапалонныя. Паміж партызанамі й аховай канцлягера адбыўся жорсткі бой. Падышоўшыя часьці Чырвонай Арміі або МВД прымусілі партызанаў адыходзіць у лес. У гэтым баі кожны бок страціў каля 50 чалавек забітымі. У нападзе ўдзельнічала некалькі сотняў партызанаў (Партызанскі бой пад Менскам // Бацькаўшчына (Мюнхэн), 1955, 23 кастрычніка, №43). Гэта можа сьведчыць пра тое, што рэарганізацыя адбывалася паступова, рэгіён за рэгіёнам.\n…Побач з намі ў гэтай бойцы стаялі і нашыя ўкраінскія ды нямецкія сябры, і ў найкрытычнейшы мамэнт, калі здавалася, што неба зьмяшалася зь зямлёю, мы перамаглі толькі поўным даверам адзін аднаму. І разам з гордасьцю памяці палёгшых герояў мы атрымліваем гордасьць і за беларускага партызана — народнага ваяку за праўду і волю — агулам.\nНа Ўкраіне сытуацыя была падобная. 3 верасьня 1949 году галоўнакамандуючы УПА генэрал Тарас Чупрынка выдаў загад, у адпаведнасьці зь якім да канца 1949 году часова прыпынялася дзейнасьць “усіх пададдзелаў і штабоў УПА”. Такое рашэньне яшчэ ў жніўні прыняла Ўкраінская Галоўная Вызвольная Рада. Да канца 1949 году апошнія аддзелы і штабы УПА былі расфарміраваны. Такім чынам, у 1950 годзе Ўкраінскай Паўстанчай Арміі ўжо не існавала, засталося толькі збройнае падпольле АУН і незалежная ад УПА партызанка (напрыклад, “бульбаўская” на Палесьсі; гл.: Літопис Украінськоі Повстанськоі Арміі. Т.10. Украінська Головна Визвольна Рада. Документи, офіційні публікаціі, матеріали. Кн.3. 1949—1952. Таронта, 1994, б.11).\nТым ня менш, у 1950 годзе адбылося некалькі гучных дывэрсійна-тэрарыстычных акцыяў “Чорнага Ката”. Пра іх пісала эміграцыйная прэса (Весткі з Бацькаўшчыны // Вольнае слова, 1950, верасень, № 4—5):\nЧыгунка Берасьце—Беласток амаль несупынна знаходзіцца пад кантролем беларускіх партызанаў. У чэрвені с.г. партызаны зьнішчылі 5 вайсковых цягнікоў з зброяй і войскам. Ад сярэдзіны чэрвеня на працягу тыдня чыгунка наагул не была дзейнай, дзеля пашкоджаньня некалькіх мастоў”.\n5. Слава непасрэдным змагарам з маскоўскім акупантам — беларускім непераможным партызанам — лепшым сынам і дачкам паярэмленага сяньня народу!\n7. Беларускія эмігранты! Пакіньце сваркі і звадкі за нездабытыя пасады і тытулы. Паглыбляйце веды і практыку па ўсіх галінах жыцьця — аснову хуткай і грунтоўнай адбудовы Краю па вызваленьні, аснову будучага дабрабыту зьнемагаючага ў барацьбе Народу і Радзімы.\n8. Калгасьнікі і калгасьніцы, работнікі МТС і спэцыялістыя, сабатуйце, дзе толькі магчыма і як магчыма, вымаганьні накінутае на вас прымусам гаспадарчае сыстэмы — якая вядзе вас да концаў, голаду і сьмерці.\n12. Хай жыве нашая моладзь — авангард змагароў за вольную, незалежную і непадзельную Беларускую Народную Рэспубліку, верны заступнік змагаючыхся беларускіх непераможных партызанаў.\n15. Хай жыве вольная і незалежная Беларуская Народная Рэспубліка — аснова і зарука нашага лепшага жыцьця, нашае культуры і дабрабыту жыхароў Беларусі!\n3. Беларуская эміграцыя і збройны рух на Бацькаўшчыне\nНапэўна, М.Вітушка ўважліва сачыў за палітычнай барацьбой ня толькі ў асяродку беларускай, але і ў асяродку ўкраінскай эміграцыі. У 1947 годзе ў асяродзьдзі ўкраінскіх нацыяналістаў у Заходняй Нямеччыне адбыўся раскол. Дзеячы Ўкраінскай Галоўнай Вызвольнай Рады (УГВР) патрабавалі “дэмакратызацыі” АУН, а гэтаму супрацівіўся С.Бандэра. У выніку ўтварыліся два варожыя лягеры. Дайшло да таго, што падзяліліся ваякі Ўкраінскай Паўстанчай Арміі, якія прабіліся на Захад. Палова далучалася да Бандэры, другая палова — да місіі УПА на чале з Іванам Буткоўскім, якая супрацоўнічала з УГВР (Motyka G., Wnuk R.Pany i rezuny. Wspo‘lpraca AK-WiN i UPA. 1945—1947. Warszawa, 1997, s.189). У 1954 годзе адбыўся раскол і ў АУН, калі ад Бандэры адышлі “дэмакраты”, якія ўтварылі “АУН за мяжой” (Леў Рэбет — кіраўнік, Мікола Лебедзь, Міраслаў Пракоп, Іван Грыньёх ды інш.).\nУтвораны ў 1945 годзе БНЦ меў на мэце “мабілізаваньне і арганізаваньне ўсіх беларускіх нацыянальных сілаў для няўтомнага і бескампраміснага змаганьня супраць бальшавізму і ўсякіх іншых формаў паняволеньня беларускага народу”, змаганьне “за палітычную, нацыянальную, рэлігійна-царкоўную, сацыяльную і эканамічную незалежнасьць беларускага народу”. БНЦ у сваіх праграмных дакумэнтах заяўляў пра сваю прынцыповую арыентацыю на свае ўласныя сілы. Арганізацыя афіцыйна заяўляла пра сваю надпартыйнасьць, але ўсё ж знаходзілася пад уплывам Рады БНР, якая да сьнежня 1947 году дзеяла нелегальна. Такім чынам, Рада БНР і Беларускі Нацыянальны Цэнтр у той час дзейнічалі супольна, гуртуючы найбольш актыўныя сілы беларускай эміграцыі. Можна дапусьціць, што яны маглі выконваць прадстаўнічую функцыю Беларускага Рэзыстансу на Захадзе. Праўда, гэта ня спраўджана фактамі. Напрыклад, дасьледчык Ігар Лялькоў прыходзіць да высновы, што “большасьць удзельнікаў антысавецкага беларускага супраціву канца 40-х — пачатку 50-х была прыхільная хутчэй да БЦР, чым да БНР” (Лялькоў І. Адвечная песьня // Наша Ніва, 2001, 25 чэрвеня, №26). На карысьць гэтай вэрсіі гаворыць той факт, што сярод дзеячоў БЦР, у адрозьненьне ад Рады БНР, на эміграцыі было шмат блізкіх сяброў Вітушкі (Э.Ясюк, А.Арэхва, стрыечны брат Дз.Касмовіч ды інш.).\nУ 1947—1948 гадах у адозвах і выданьнях Беларускага Нацыянальнага Цэнтру зьявіўся “Замежны (або Эміграцыйны) Сэктар БНЦ”. З аднаго боку, гэта яшчэ не гаворыць пра існаваньне БНЦ і на Беларусі, але зусім магчыма, што былі спробы залажыць арганізацыю й на Бацькаўшчыне. Ёсьць цікавы факт, што ў 1949 годзе група сяброў БНЦ выдавала часапіс “За волю. Лісткі Замежнага Сэктару Беларускай Вызвольнай Арміі”. А актыўны сябра Цэнтру Мікола Панькоў рэдагаваў газэту “Вольнае слова”, у якой у 1949—1950 гадах друкаваліся ўспаміны ўдзельнікаў беларускай партызанкі. Партызанскі часапіс “За волю” дасылаў свае прывітаньні менавіта газэце Панькова. Усё гэта можа гаварыць пра цесную сувязь БНЦ з партызанкай генэрала Вітушкі. Адноўленая ў 1948 годзе Беларуская Цэнтральная Рада Радаслава Астроўскага не магла гэтым пахваліцца. Вітушка мог падтрымоўваць кантакты хутчэй зь некаторымі дзеячамі БЦР, такімі, як Дзімітры Касмовіч (кіраўнік Замежнага Сэктару БНП), чымсьці з самой Радай. Нават дасьведчаны Юрка Віцьбіч, рэдактар бэцээраўскай газэты “Беларускае слова”, па гэтай прычыне крыўдзіўся ды пісаў да Сяргея Хмары: “Хочацца думаць, што весткі аб гэтым паходзяць не ад спадара Панькова — вынаходцы розных весткаў. Неблагі ён чалавек, але ўсё ж мне калісьці мімаволі здавалася, што яго лучыць з генэралам Вітушкам просты тэлеграфны дрот” (Летапіс беларускай эміграцыі (Бруклін, ЗША), 1987, красавік, №47, б.72).\nУ 1948—1949 гадах, адначасова з актывізацыяй Рады БНР, роля БНЦ пачала зьмяншацца, пакуль ён канчаткова ня зьнік з палітычнай арэны. Ці падтрымоўваў генэрал М.Вітушка пасьля гэтага сувязь з Радай БНР, невядома. Аднак ёсьць фактам, што старшыня Рады БНР М.Абрамчык актыўна прапагандаваў на Захадзе баявыя чыны беларускіх партызанаў генэрала Вітушкі (Інтэрв’ю прэз. М.Абрамчыка // Божым шляхам, 1950, жнівень—верасень, №№ 8—9 (35—36)). Ён жа быў ініцыятарам стварэньня ўзнагародаў для “заслужаных беларусаў” у 1949 годзе. І першым узнагароджаным быў генэрал Міхал Вітушка…\nЦі ня першым выступам Рады БНР на міжнароднай арэне ў пасьляваенны час быў мэмарандум, накіраваны ад імя Рады ў 1946 годзе на мірную канфэрэнцыю ў Парыжы. Ён быў падпісаны і “ўпаўнаважаным прадстаўніцтвам ураду БНР”, якое нібыта ў той час нелегальна дзейнічала на Беларусі й кіравала “змаганьнем беларускага народу супраць расейска-бальшавіцкай акупацыі”. Ёсьць зьвесткі, што трэцяя частка сяброў Рады БНР жыла ў БССР (Мэмарыял Ураду Беларускай Народнай Рэспублікі на Мірную канфэрэнцыю ў Парыжы // Рух (Заходняя Нямеччына), 1947, студзень, №4, б.15; Снапкоўскі У. Беларуская палітычная эміграцыя (1945—1990 гг.) // Полымя, 1997, №2, б. 203—210). Аднак наколькі рэальным было “прадстаўніцтва Рады БНР” і ці мела яно ўплыў на партызанскі рух — невядома.\nПазьнейшыя дэсанты сяброў Рады БНР у 1951—1952 гадах на Беларусь, якія, фактычна, скончыліся правалам, сьведчаць пра тое, што або Абрамчык згубіў сувязь з генэралам Вітушкам, або гэтая сувязь, калі раней і была, дык выпадковая.\nЦікава, што ў абарону беларускіх партызанаў выступіла эміграцыйная Беларуская Народная Партыя (старшыня — Яўхім Кіпель). У 1948 годзе рэдакцыя ейнага партыйнага органу газэты “Беларуская воля” выдала адмысловы “Заклік пратэсту” супраць расстрэлаў бальшавікамі палонных беларускіх партызанаў:\nПадобныя звароты былі для беларускай эміграцыі хутчэй выключэньнем, чымсьці правілам. А нагоды для іх былі. Сапраўды, бальшавіцкія акупанты расстрэльвалі на месцы большасьць узятых у палон беларускіх партызанаў. У газэце “Вольнае слова” (№№ 2—3, красавік 1950 г.) быў зьмешчаны артыкул “Партызаны Беларусі на Сібірскай катарзе”, у якім адзначалася, што ў канцлягерах Сярэдняй Азіі й Сібіры “сярод катаржнікаў і прымусовых работнікаў ІСНУЕ яшчэ ГРУПА ПАЎСТАНЦАЎ — палякаў, украінцаў і БЕЛАРУСАЎ. Кожны зь іх быў засуджаны на найменш 20 гадоў катаржнай працы. Яны пераказвалі, што з узятых у палон іхных таварышаў тры чацьвёртыя былі адразу, на месцы расстраляныя…”\nТэма непасрэднага ўдзелу беларускіх эміграцыйных арганізацыяў і іх пасланцоў у беларускім Супраціве яшчэ мала дасьледавана. Больш вядомыя дэсанты на Беларусь, арганізаваныя, пры ўдзеле амэрыканскіх спэцслужбаў, Радай БНР у 1951—1952 гадах. Сябра Рады БНР Янка Філістовіч (псэўданім — палкоўнік Іван Слуцкі) пратрымаўся на нелегальным становішчы на працягу году, ачоліў партызанскую групу, стварыў падпольную сетку. Аднак быў арыштаваны ў верасьні 1952 году. Тады ж чэкісты захапілі ўдзельнікаў дэсантнай групы, скінутай у Заходняй Беларусі напярэдадні. Пра гэтыя правалы беларускіх эмігрантаў і амэрыканскіх спэцслужбаў шырока паведамляла савецкая прапаганда. Аднак яна маўчала пра іншыя выпадкі, калі людзі з-за жалезнай заслоны больш пасьпяхова дзейнічалі на Беларусі. Асабліва гэта датычыць дэсантнікаў вайсковай арганізацыі “Беларускі Вызвольны Рух”.\nTags: Сяргей Ёрш\nЮрась БАРЫСЕВІЧ. Паміж няма й няма (пра нігілізм у сучаснай літаратуры й Інтэрнэце) Лекцыі 1-3\n“Крызіс Еўропы: рэальнасць ці ілюзія” – другая летняя школа Беларускага калегіюму (30 чэрвеня – 3 ліпеня 2016)


Паэзія: сузор'е талентаў. Паэты з міжнароднай асацыяцыі пісьменнікаў і публіцыстаў наведалі Нясвіж | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\n19.01.2019 15 Нясвіжскія навіны 0 Comment\nКрай мой любы, на свеце адзіны!\nСэрца б’ецца мацней і мацней,\nНе знайсці мне за морам Айчыны,\nКаб была за цябе даражэй.\n( З верша Алы Ярмак\n“Край мой любы”.)\nАўтар верша родам з Беларусі, жыве ў Мінску, а жыццё складвалася так, што давялося быць у Літве і Расіі. Але незабыўныя сцежкі маленства, бацькоўская ікона ў родным доме заўжды суправаджалі яе дарогі.\nНядаўна яны прывялі творчага чалавека ў Нясвіж, разам з ёй прыехалі паэты Тамара Кавальчук і Мікалай Герасімаў, усе яны з’яўляюцца членамі Міжнароднай асацыяцыі пісьменнікаў і публіцыстаў. Гасцей сустракала старшыня нясвіжскай гарадской суполкі Таварыства беларускай мовы Зоя Кулік. А прынялі іх гасцінна ў Доме палякаў. За “салодкім” сталом адбылася зацікаўленая размова з людзьмі слова, прысутныя паслухалі іх вершы. Спачатку азнаёміліся з біяграфіямі гасцей, а яны даволі своеасаблівыя. У прыватнасці, бацька Алы Ярмак родам з Заходняй Беларусі. Дачка засталася вернай беларускай мове, хаця маці яе была з Сібіры. Ала вучылася ў Вільнюскім універсітэце, выкладала потым у школе рускую мову і літаратуру. Таму творчасць яе, можна сказаць, двухмоўная, што толькі падкрэслівае яе таленавітасць і прыгажосць. Асабліва кранальна прагучалі вершы пра маму, пра няспынны бег гадоў. На яе верш “Гады-журавы” светлагорскі кампазітар Аляксей Сушанкоў напісаў песню.\nНе менш цікавай аказалася жыццёвая і творчая сцяжына Мікалая Герасімава, які нарадзіўся ў Навагрудку, рана застаўся без бацькоў, жыў у прытулку. Служыў на ваенна-марскім флоце, быў на Кубе, бачыў Фідэля Кастра. А ў 1957 годзе ў Маскве, на Міжнародным фестывалі моладзі і студэнтаў, убачыў юнакоў з вострава Свабоды і падбег да іх павітацца. Для беларуса гэты шчаслівы момант застаўся ўспамінам на ўсё жыццё. Давялося жыць у Літве, дзе ствараўся творчы альманах на рускай, літоўскай і польскай мовах. Пазней выйшаў зборнік “Сузор’е”, у які ўвайшлі паэтычныя і празаічныя творы дваццаці аўтараў з Беларусі і Літвы. У другім альманаху геаграфія пашырылася: 33 аўтары з розных краін, у тым ліку з Амерыкі, Ізраіля, Польшчы і іншых. Яго выдаўцы — Мікалай Герасімаў, яго жонка Ала і паэтка Тамара Кавальчук. Усе затраты яны ўзялі на сябе. Вось што значыць бескарысны энтузіязм адданых творчасці людзей! Цяпер рыхтуецца да выпуску кніга “Легенды і рэаліі ВКЛ” у садружнасці з краязнаўцай Зояй Кулік.\nТамара Кавальчук ужо другі раз наведала Нясвіж, яна — аўтар шасці кніг. Родам з Нароўлі, маці полька, бацька — украінец, а дачка лічыць сябе беларускай. Палюбіла ўсёй душой свой родны край і яго мілагучную мову, піша і на рускай. Падрыхтавала творы для кнігі ўсіх узростаў “Буслік”, якая хутка вый- дзе ў свет. Лірыка паэткі кранае душу. У яе актыве — верш пра каханне Барбары Радзівіл і Жыгімонта Аўгуста, напісаны пад уражаннем наведвання замка Радзівілаў і яго легендаў. Тамара Кавальчук з’яўляецца і прыхільніцай Полацкага аб’яднання паэтаў. Яна знаходзіць цудоўныя вобразы і параўнанні, таму з-пад пяра выходзяць выдатныя радкі. Яна перадала адзін свой зборнік у Нясвіжскую райбібліятэку, другі — у Дом палякаў.\nТрое творчых людзей пастаянна сустракаюцца з чытачамі. Летась, напрыклад, творчых вечарын было 30. Пабывалі ў гімназіі №1 г. Мінска, у Мар’інай Горцы, Чэрвені, бібліятэках Янкі Купалы і Якуба Коласа, у Навагрудку з нагоды дня нараджэння Адама Міцкевіча і ў іншых месцах. І ўсюды адчувалі зацікаўленасць слухачоў, чулі словы шчырай удзячнасці за прыемныя моманты сустрэч. У сярэдзіне кастрычніка адбылася цікавая паездка ў Каўнас, на 6-ы Міжнародны фестываль духоўнай паэзіі. Запрасіла іх туды доктар гуманітарных навук Эляна Суодзене.\nНаперадзе паэтаў чакаюць новыя творчыя здабыткі і цікавыя падарожжы, без якіх нельга ўявіць жыццё інтэлектуальных таленавітых энтузіястаў.\n← Мы спросили у спасателей Несвижа, как они выбрали свою профессию\nКалектыў, узнагароджаны спецыяльнай прэміяй Прэзідэнта Беларусі, расказаў нам пра гісторыю свайго стварэння і раскрыў сакрэты поспеху →\nМ.А. Салавей: “У Беларусі ўсё будзе добра!” 236 просмотров\nНесвижский отдел Департамента охраны МВД — профессионалы своего дела 71 просмотр


12 люты 2018, 20:17\nНародны артыст Беларусі Генадзь Гарбук\nЗіма, сьнег, ганаровая варта й воплескі.\nГледзячы на гэтую сумную карціну, я прыгадаў выпадак, калі лёс зьвёў мяне з акторам Гарбукам.\nНа пачатку 1990-х на натурнай пляцоўцы Беларусьфільма пад Смалявічамі здымаўся мастацкі фільм «Рукапісы не гараць» пра асьветніка й філёзафа Казіміра Лышчынскага. На ролю аднаго з магнатаў беларускай шляхты быў запрошаны Генадзь Гарбук. Фільм быў гістарычны, пра няпростую эпоху ў гісторыі нашай краіны, з пагонямі, батальнымі сцэнамі, дзе былі запатрабаваныя каскадзёры.\nНа той час, сабраўшы апантаных аднадумцаў, мы стварылі каскадзёрскую каманду й бралі ўдзел у здымках мастацкіх стужак, што адбываліся на базе беларускай кінастудыі. Запрасілі нас і ў гэты праект. Сеўшы на коней і апрануўшы на сябе касьцюмы беларускай шляхты сямнаццатага стагодзьдзя, мы гралі атачэньне аднаго з магнатаў Вялікага княства, роля якога якраз і дасталася Генадзю Гарбуку.\nЯ тады глядзеў на яго, гэтаксама апранутага ў адпаведны шляхецкі строй, і думаў, як Гарбук, нават ня зьнешне, але ўнутрана адпавядае сваёй ролі беларускага шляхціча. З суворым і спакойным позіркам. Зь нетаропкімі, дакладнымі рухамі. З выпрастанай сьпінай вершкі на вараным кані. З срэбным палашом на левым баку. Доўгія вусы й адмыслова зроблены грымёрамі шнар завяршалі гэты вобраз беларускага арыстакрата.\nКоней для фільма прывезьлі з конна-спартовай школы ў Ратамцы, і яны ня надта былі спрактыкаваныя для кіназдымкаў. Як трэбыло здымаць конную пагоню вакол возера, мой конь палохаўся руху, калі я даставаў шаблю з похваў. Пачынаў мітусіцца ды папсаваў не адзін кадар. Пры чарговым дублі Гарбук падышоў ды параіў:\n— Калі шаблю дастаеш, то перад тым вуздэчку ўправа падцягвай, каб конь вокам сваім ня бачыў, як шаблю цягнеш з похваў.\nЯ зрабіў, як ён параіў і ўсё атрымалася.\nКалі здымалася іншая сцэна, конь выпадкова наступіў Гарбуку на нагу. Відавочна, яму было балюча, бо рэквізытныя боты былі вырабленыя не на армейскі лад, але выглядала трохі камічна — як актор спрабаваў выцягнуць нагу з-пад капыта, і я ажно засьмяяўся. Гарбук падняў на мяне вочы і скрозь грымасу ўсьміхнуўся ў адказ:\n— Конь ня д'ябал, вызвалюся, — і пашаптаўшы нешта ў вуха каню, раптам выцягнуў нагу з-пад капыта, уставіў у стрэмя й надзіва лёгка ўскочыў у сядло. Прымусіўшы мяне зноў адзначыць, які натуральны й адпаведны да дробязяў быў актор у сваёй ролі.\nПраглядаючы тэксты пра ролі Генадзя Гарбука на Купалаўскай сцэне, я ўсё думаў, што яму даводзілася ўвесь час увасабляць вобразы сялян, а з галавы не выходзіў той гарбукаўскі сапраўдны беларускі шляхціц на кані, з вусамі і з палашом.\nПасьля зразумеў, у пачатку 1990-х папросту была эпоха, калі былі запатрабаваныя сапраўдныя героі. На сцэне і ў жыцьці. Было больш сумленьня, гонару, годнасьці чалавечай.\nПасьля эпоха зьмянілася, і Генадзь Гарбук больш не апранаў шляхецкіх строяў, ня браў у рукі шляхецкую зброю, не сядаў на каня. У новай эпосе Вітаўта на Купалаўскай сцэне ўвасобіў іншы Генадзь. Давыдзька. Які неўзабаве сыдзе з тэатру і ачоліць дзяржаўную тэлевізію зь яе навінамі, клюбам рэдактараў і падмётнымі фільмамі, дзе за кадрам будзе гучыць голас былога Вітаўта.\nЯк той казаў, якая эпоха, такія і арыстакраты.\nГенадзь Гарбук сышоў пад апладысменты. Роля беларускага арыстакрата на нашых сцэнах, экранах і падмостках застаецца вакантнай.


Шапэн, студэнт і Грунвальд\nОпубликовано: 18.12.2009 19:55:00\nНаступны год у Беларусі, як і ва ўсім свеце, будзе прысвечаны 200-годдзю з дня нараджэння польскага кампазітара Фрэдэрыка Шапэна. Аб гэтым у выніку двухбаковых перагавораў дамовіліся міністры культуры Беларусі і Польшчы — Павел Латушка і Богдан Здраеўскі.\nІмя Шапэна было добра вядома на Беларусі яшчэ пры жыцці кампазітара. Ягоныя творы гучалі ў салонах і маёнтках магнатаў нашага краю. Дарэчы, Фрэдэрык сябраваў з беларускімі дзеячамі мастацтва, напрыклад з Напалеонам Ордай. Павел Латушка адзначыў, што беларуская старана ўжо спланавала шэраг мерапрыемстваў, якія будуць прысвечаны чароўнай класічнай музыцы і яго аўтару. Рыхтуюцца канцэрты не толькі на сталічных пляцоўках, але і ў рэгіёнах. Галоўным хэпенінгам стане новая опера, якую ставяць ў Вялікім тэатры оперы і балета. А школа мастацтваў № 3 у Мінску з гэтага дня будзе насіць імя Шапэна. З нагоды гэтай падзеі польская дэлегацыя падаравала дзецям і настаўнікам бюст кампазітара, створаны ў XIX стагоддзі. Богдан Здраеўскі распавёў і аб іншых сумесных беларуска-польскіх праектах у галіне культуры. Нашы краіны шырока адзначаць 600-годдзе Грунвальдскай бітвы і будуць разам аднаўляць помнікі архітэктуры, якія так ці інакш кранаюць гісторыю абедзвюх дзяржаў. Таксама пашырыцца колькасць праграм студэнцкага абмену паміж Беларуссю і Польшчай.


I яны пайшлі ў той бок, куды накіраваліся тры таварышы.\nНарэшце такое цяжкае вандраванне зусім змарыла іх. Апаўдні яны прыпыніліся адпачыць і нават засну лі.\nТрэба зазначыць, што на гарах, асабліва на тих, якія знаходзяцца пад экватарам, у самыя гарачыя часіны дня заўсёды ствараюцца воблакі. Прычына ў тым, што знізу ўздымаецца шмат пары, якая і ахалоджваецца ўверсе, на гарах. Пасля паўдня воблакі яшчэ больш згушчаюцца, і звычайна адбываецца навальніца. Уначы і зранку бывае ясна, але а дзесятай гадзіне зноў пачынаюць з'яўляцца воблакі і гэтак далей.\nЗразумела, могуць быць дні, нават тыдні і без дажджу, але агульны закон застаецца, асабліва «эімой», якою лічыцца тут дажджысты час года.\nУсе яшчэ спалі, калі боцман Старк прачнуўся. I праз некалькі хвілін яго вострыя вочы ўбачылі, што наверсе, збоку, прабіраюцца тры чалавекі.\nПакуль яны падняліся ўверх, фігуры зніклі. Праследавальнікі паразыходзіліся ва ўсе бакі і пачалі шукаць. Праз некаторы час Ханубі пачаў рабіць рукам! знакі. Усе асцярожна, без шуму, пачалі збірацца да яго. Хаваючыся за каменнямі, глянулі наперад і ўбачылі ўцекачоў, якія старанна капаліся ля рачулкі, не думаючы аб небяспецы.\n3 таго месца, дзе стаялі гледачы, цясніна відаць была ўся, да канца. Бакі яе былі зусім стромкія і вельмі высокія. Такія цясніны, або рэчышчы, сустракаюцца нярэдка і называюцца «каньёнамі».\nТам, дзе цясніна пачыналася, быў вадаспад: рачулка падала проста ўніз са сцяны вышиною метраў дваццаць — трыццаць.\n1 Вядомыя ўсяму свету каньёны знаходзяпда на рацэ Каларада ў Паўночнай Амерыцы. Там, каб чалавек захацеў лавіць «з берага» рыбу вудачкай, ён павінен быў бы прывяэаць да яе валасіну ці шнур даўжынёю з... кіламетр.\n— Яны злоўлены! — радасна сказаў Ханубі. Гэта відаць было адразу. Абы толькі ўвайсці ў\nцясніну, і ўцекачам ужо не будзе куды дзецца. Па баках ні ў якім разе нельга было ўзлезці, а на тую сцяну, адкуль падаў вадаспад,— тым болей.\nТрое таварышаў сапраўды знайшлі шмат самародкаў. Выгляд золата захапіў іх, як і ўсіх іншых грэшных людзей, і яны нават забыліея, што ім нешта можа пагражаць.\n3 аднаго позірку яны ўбачылі і зразумелі, што з гэтага калідора няма ніякага выйсця.\nКачу крыкнуў з роспачы. Чунглі і Хуньчжы ў адказ толькі стрэльнулі, і ўсе схаваліся за каменнямі.


Навіны - працэс штампоўкі металу\nПрацэс штампоўкі: у шматкампанентнай прагрэсіўнай штампоўцы штампоўка нарыхтоўкі машыны для ўладкавання цвікоў штампуецца для завяршэння такіх працэсаў, як каландраванне, фарміраванне і зварка. Тым не менш, ён усё яшчэ мае невялікую частку, звязаную з штампоўкай, і штампуючы ліст паступае ў абсталяванне для ультрагукавой апрацоўкі паверхні разам з нарыхтоўкай пасля штампоўкі і зваркі для выдалення антыкаразійнай змазкі і зварачнага дзындры. Завяршыце выдаленне зварачных бабоў і задзірын у камеры дробеструйнай ачысткі.\nГэта вельмі неабходна, каб пазбегнуць кароткага замыкання і кароткага замыкання электрыкі пры выкарыстанні штампоўкі дэталяў. У другой кароткачасовай ультрагукавой апрацоўцы паверхні, перад праверкай якасці штампоўкі дэталяў, ультрагукавая тэхналогія ачысткі паверхні зноў выкарыстоўваецца для выдалення рэшткаў, якія засталіся падчас пілінга. Пасля таго, як усе вышэйпералічаныя аперацыі выкананы, дэталі штампоўкі цалкам аддзяляюцца ад нарыхтоўкі і захоўваюцца асобна. Часткі для штампоўкі з дрэннай якасцю машыны для ўладкавання цвікоў змяшчаюцца ў скрыню для адходаў, а кваліфікаваныя дэталі для штампоўкі непасрэдна паступаюць у цэх па ўпакоўцы.\nУ працэсе вытворчасці, як пазбегнуць пашкоджання дэталяў для штампоўкі, абагульняецца наступным чынам:\n1. Пераўтварэнне штамповачнага абсталявання для павышэння бяспекі і надзейнасці вытворчасці. У цяперашні час у сістэме кіравання і электрычнай сістэме кіравання шматлікім старым штамповачным абсталяваннем існуе мноства небяспечных фактараў. Калі яны працягваюць выкарыстоўвацца, іх трэба тэхнічна змяніць. Вытворца штамповачнага абсталявання павінен палепшыць дызайн прадукту для забеспячэння бяспекі і надзейнасці штамповачнага абсталявання.\n2 усталюйце ахоўныя прылады. З -за невялікай вытворчай партыі ў працэсе штампоўкі павінны быць устаноўлены ахоўныя прылады, якія не рэалізуюць аўтаматызацыю і не выкарыстоўваюць бяспечныя інструменты штампоўкі, каб прадухіліць няшчасныя выпадкі з -за траўмаў, выкліканыя няправільнай працай. Розныя ахоўныя прылады маюць розныя характарыстыкі і сферу выкарыстання. Няправільнае выкарыстанне ўсё роўна прывядзе да траўмаў. Такім чынам, функцыі розных ахоўных прылад павінны быць удакладнены, каб забяспечыць правільнае выкарыстанне і бяспечную эксплуатацыю.\n3. Рэфармаваць працэс, форму і рэжым працы, каб рэалізаваць ручную працу па -за формай. Для масавага вытворчасці мы можам пачаць з рэформы працэсу і формы, каб рэалізаваць механізацыю і аўтаматызацыю. Напрыклад, выкарыстанне аўтаматызацыі, машын і абсталявання для штампоўкі на некалькіх станцыях, выкарыстанне шматрэзавых інструментаў і механізаваных вытворчых прылад, а таксама выкарыстанне камбінаваных тэхналагічных мер, такіх як бесперапынная матрыца і злучальная плашка. Усё гэта можа не толькі забяспечыць бяспеку штампоўкі, але і значна павысіць эфектыўнасць вытворчасці.\nПапулярныя прадукты, Карта сайта, Аптовая штампоўка дэталяў, Алюмініевыя дэталі з апрацоўкай з ЧПУ, Штампоўка вырабаў з ліставога металу, Шрубы, Магній з ліцця пад ціскам, Талеркавая спружына, Усе прадукты


Непатапляльны Сямашка ды пуга для беларусаў | Новы Час\nУладзімір Сямашка, які адпачываў ад дзяржаўнай службы апошнія два месяцы, прызначаны амбасадарам Беларусі ў Расіі. Хтосьці можа палічыць, што быць амбасадарам, маючы досвед працы міністрам энергетыкі ды намеснікам прэм’ер-міністра, — гэта не ўзровень. Калі б гаворка ішла пра якую-небудзь іншую краіну, накшталт Аргенціны ці Швейцарыі, гэта было б праўдай. Але ж калі гаворка пра Расію — цяжка знайсці больш дасведчанага чалавека за Уладзіміра Сямашку. Менавіта ён вёў усе складаныя перамовы з Расіяй па пытаннях паставак нафты і газу.\nВерагодна, тая «палітычная вакханалія», як выказаўся Аляксандр Лукашэнка, ужо пачалася — з абяцанкамі-цацанкамі і пернікамі. Пуга, мяркую, таксама не прымусіць сябе чакаць.


Аляксандар Мілінкевіч наведае Бабруйск\n24 лістапад 2005, 10:34\nАлесь Дашчынскі, Менск Cёньня ў Бабруйску адбудзецца сустрэча Аляксандра Мілінкевіча з жыхарамі гораду. Якія ўрокі зрабіла каманда адзінага прэтэндэнта ад апазыцыі з папярэдніх паездак па краіне? Што новага прыдумаюць мясцовыя ўлады для абмежаваньня кантактаў дэмакратычнага лідэра з насельніцтвам?\nАляксандар Мілінкевіч плянуе сустрэцца з жыхарамі горада на мясцовым кірмашы, з творчай інтэлігенцыяй ля тэатра, з моладзьдзю, актывістамі дэмакратычных сілаў і журналістамі. Апроч таго, а 14 гадзіне наладжваецца прамая тэлефонная лінія, па якой бабруйчане змогуць задаць пытаньні спадару Мілінкевічу. Нумар гэтай лініі – (8 0225) 48 27 52. Паводле дэпутата Бабруйскага гарсавету Алеся Чыгіра, з абвесткай пра тэлефонную акцыю ў мясцовых газэтах узьніклі праблемы.\n(Чыгір: ) “Намесьнік старшыні гарвыканкаму па ідэалёгіі Кавалевіч забараніў газэтам прымаць абвесткі аб прамой тэлефоннай лініі з Аляксандрам Мілінкевічам. І нават “Вячэрні Бабруйск” узяў грошы за прыватную рэкляму, але вярнулі, сказалі: “Мы гэта не надрукуем...” Таму зараз мы распаўсюджваем матэрыялы –бюлетэнь адзінага прэтэндэнта ад дэмсілаў і ягоную ўлётку, дзе пішам час і тэлефон, па якім можна задаць пытаньне”.\nНамесьнік старшыні Бабруйскага гарвыканкаму па ідэалёгіі Міхаіл Кавалевіч адмовіўся выказаць сваё стаўленьне да сустрэчы Аляксандра Мілінкевіча з бабруйчанамі. Ён таксама адмаўляў што ягонае ўпраўленьне прымусіла мясцовыя газэты не друкаваць інфармацыю пра тэлефонную лінію са спадаром Мілінкевічам.\n(Кавалевіч: ) “У вас ёсьць зьвесткі, што я гэта забараняў? Калі ласка, дайце мне яе, калі ў вас ёсьць такая інфармацыя. Я нічога не магу забараніць незалежным выданьням. Мяне штаб Мілінкевіча пра ягоны прыезд у Бабруйск не інфармаваў. І зь ніякімі прапановамі пра ўзаемадзеяньне не зьвяртаўся”.\nНагадаю, падчас паездкі ў Полацк дзяржаўтаінспэкцыя на некалькі гадзінаў затрымала аўтамабілі зь людзьмі Аляксандра Мілінкевіча. Але паводле кіраўніка Бабруйскага ДАІ, у яго пакуль няма ніякай інфармацыі пра тое, што нібыта машыны трэба затрымліваць. Таму на гэты момант цяжка прадказаць, якія захады прымуць мясцовыя ўлады для абмежаваньня кантактаў дэмакратычнага лідэра з насельніцтвам. Аднак вядома, што аднаго з арганізатараў сустрэч спадара Мілінкевіча са студэнтамі ў Баранавічах вымусілі звольніцца з працы. Якія ж урокі робіць каманда “адзінага” з папярэдніх паездак у Баранавічы, Салігорск, Наваполацк і Полацк?\nПаводле кіраўніка цэнтральнага штаба Сяргея Калякіна, пацярпелыя ад ціску з боку ўладаў, несумненна, адчуюць дапамогу каманды дэмакратычнага лідэра. Аднак яны мусяць адначасова праявіць пэўныя грамадзянскія якасьці – бязь іх палітычныя баталіі не выйграюцца...\n(Калякін: ) “Мы можам абараняць толькі тых людзей, якія самі гатовыя абараняцца. І ня трэба паддавацца ціску ўлады, спрашчаць ёй жыцьцё. Няхай вэртыкаль робіць незаконныя дзеяньні, але самім неабходна трымацца да канца. Тады шанцы абараніць гэтых людзей – вельмі высокія. А чалавек, які робіць незаконныя дзеяньні, павінен памятаць: ён будзе адказваць за гэта – рана ці позна”.\nАсноўная задача перадвыбарчых паездак па краіне -- пазнаёміць людзей з пазыцыяй дэмакратычных сілаў у шэрагу пытаньняў і адначасова паслухаць меркаваньні людзей пра сытуацыю ў краіне. Ужо бліжэйшым часам плянуецца бесьперапынная паездка Аляксандра Мілінкевіча ад Гомлі да Маладэчна, з заездам ва ўсе гарады і маленькія вёсачкі. Намесьнік старшыні штабу Аляксандар Дабравольскі:\n(Дабравольскі: ) “Мы вывучылі тыя пытаньні, якія задаюць людзі больш за ўсё, абмеркавалі і самыя сур’ёзныя перадалі на разгляд Нацыянальнага камітэту, каб яны былі ўлічаныя пры падрыхтоўцы праграм разьвіцьця краіны. Мы заўсёды будзем паказваць, наколькі ўлады, гаворачы пра тое, што ў іх усё ў парадку, баяцца, каб людзі пачулі іншую думку. Мы заўсёды выкарыстаем тое. Калі ўлада будзе перашкаджаць, пакажам яе сапраўдны твар...”


09 сакавік 2015, 16:36\nАгульны кандыдат у прэзыдэнты ад кампаніі «Народны рэфэрэндум» павінен быць вылучаны ў сярэдзіне красавіка. Пра гэта паведаміў Радыё Свабода старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч.\nРашэньне наконт агульнага кандыдата ў прэзыдэнты будзе прымацца кіраўнікамі арганізацыяў-удзельнікаў «Народнага рэфэрэндуму» (Партыя БНФ, рух «За свабоду», кампанія «Гавары праўду» і Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя «Грамада») паводле прынцыпу кансэнсусу.\nСтаршыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч у інтэрвію Радыё Свабода адзначыў, што папярэдні сьпіс магчымых кандыдатаў у прэзыдэнты ад «Народнага рэфэрэндуму» яшчэ не закрыты.\nПаводле слоў палітыка, на сёньняшні дзень у гэты сьпіс уваходзяць:\n— намесьнік старшыні Партыі БНФ Рыгор Кастусёў;\n— намесьнік старшыні руху «За свабоду» Алесь Лагвінец;\n— лідэр кампаніі «Гавары праўду» Ўладзімер Някляеў;\n— намесьніца старшыні ТБМ імя Францішка Скарыны Алена Анісім.\nАляксей Янукевіч адзначае, што да гэтай чацьвёркі могуць дадацца і іншыя прозьвішчы. Гэта можа быць як прадстаўнік адной з структураў «Народнага рэфэрэндуму», так і палітыкі, якія ня маюць дачыненьня да гэтых арганізацыяў.\nЯнукевіч паведаміў, што ў гэтым сьпісе амаль дакладна ня будзе старшыні руху «За свабоду» Аляксандра Мілінкевіча, які, хутчэй за ўсё, сканцэнтруецца на праекце рэктарства ў ЭГУ.\nТрэба адзначыць, што ў кастрычніку 2014 году на зьезьдзе Партыі БНФ па выніках галасаваньня было вырашана, што на бліжэйшых прэзыдэнцкіх выбарах партыя падтрымае менавіта кандыдатуру Аляксандра Мілінкевіча. Другое месца па колькасьці галасоў тады заняў палітвязень Мікалай Статкевіч.\nКандыдатура Статкевіча не адкінутая канчаткова, — старшыня БНФ\n«Кандыдатура Статкевіча не адкінутая канчаткова, — кажа Янукевіч. — Разам з тым на сёньняшні момант, на жаль, мы бачым, што дэмакратычным партыям не ўдалося дамовіцца нават пра тое, каб разам вылучаць Міколу Статкевіча, што, безумоўна, мінус для нас усіх. Сёньня ёсьць фактычна некалькі паралельных ініцыятыў: Аб’яднаная грамадзянская партыя заяўляе, што яна будзе гэтую кампанію рабіць, сама партыя Статкевіча нешта робіць (аргкамітэт па стварэньні Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі „Народная грамада“ — РС), ну, і калі яшчэ Партыя БНФ асобна будзе нешта рабіць — гэта будзе недарэчна, і напэўна такі падыход дыскрэдытуе саму ідэю. Паўтаруся: варыянт вылучэньня Міколы Статкевіча канчаткова не адкінуты, але на сёньняшні момант так выглядае, што гэты варыянт неажыцьцяўляльны ў сваёй найбольш эфэктыўнай форме — то бок калі ўсе прадстаўнікі дэмакратычных арганізацыяў працавалі б на яго».\nЦікава, што падчас апошняга зьезду Партыі БНФ гаворка ішла пра тое, што сама партыя ня будзе вылучаць партыйнага кандыдата (менавіта таму і было праведзенае галасаваньне па тых кандыдатурах, якіх магла б падтрымаць арганізацыя). Між тым кандыдатуру Рыгора Кастусёва на разгляд «Народнага рэфэрэндуму» вылучыў 7 сакавіка менавіта Сойм Партыі БНФ.\n«Зьезд Партыі БНФ не прымаў нейкага жорсткага рашэньня, яно было рэкамэндацыйнае, — тлумачыць Янукевіч. — Тое, што на сакавіцкім сойме была вылучаная кандыдатура Рыгора Кастусёва, — гэта не азначае, што Партыя БНФ будзе ўдзельнічаць у выбарах аднаасобна са сваім кандыдатам. Кандыдатура Рыгора Кастусёва вылучаная для абмеркаваньня ў коле нашых паплечнікаў як агульнага кандыдата ў межах „Народнага рэфэрэндуму“. Але мы да гэтага часу лічым, што аднаасобны ўдзел любой палітычнай структуры, у тым ліку Партыі БНФ, будзе дэструктыўны ў цяперашняй сытуацыі (у першую чаргу — геапалітычнай сытуацыі, калі сапраўды гаворка вядзецца пра захаваньне незалежнасьці краіны)».\nПлошча-2015 — гэта нейкая гапонаўшчына, — Янукевіч\nНа думку Янукевіча, прэзыдэнцкая кампанія 2015 году не павінна быць разьлічаная на сцэнар Плошчы.\n«З аднаго боку — падзеі 2010 году, а зь іншага боку — тое, што мы бачым ва Ўкраіне пасьля перамогі Майдана 2014 году, сьведчыць пра тое, што на сёньняшні момант казаць пра варыянт Плошчы ў Беларусі ў 2015 годзе — гэта, мякка кажучы, несур’ёзна. А па вялікім рахунку гэта можа выглядаць як сапраўды нейкая гапонаўшчына — ня толькі сьвядомая ці несьвядомая пастаноўка пад рызыку людзей, патэнцыйных удзельнікаў Плошчы, але і правакаваньне пэўных падзеяў, якія могуць вельмі драматычным чынам паўплываць на лёс усёй краіны. Таму пакуль сапраўды ў грамадзтве няма адпаведных настрояў (а такіх настрояў і блізка няма), пакуль няма мінімальнага набору фактараў, каб Плошча стала або пераможнай, або хаця б стала моцным голасам у абарону тых каштоўнасьцяў, якія будуць прапаноўваць кандыдаты ў прэзыдэнты, — заклікі на Плошчу выглядаюць вельмі безадказна», — упэўнены палітык.\nЗ пункту гледжаньня Янукевіча, 2010 год паказаў, што выхад на Плошчу вялікай колькасьці людзей яшчэ не вырашае сытуацыю сам па сабе.\n«Сёньня мы бачым абсалютна відавочна, што бяз большасьці падтрымкі ў грамадзтве за канкрэтную праграму, за канкрэтную асобу гаварыць пра нейкія перамены проста не выпадае. Таму, на нашу думку, усё ж такі важна (прычым не прывязваючыся да сцэнару прэзыдэнцкіх выбараў, бо мы ведаем, што як мэханізм зьмены ўлады ён у Беларусі не працуе) працаваць дзеля здабыцьця гэтай падтрымкі. І гэта павінна быць мэта і падчас прэзыдэнцкай кампаніі, і фактычна ў кожны дзень нашай працы», — падкрэсьлівае старшыня Партыі БНФ.\nРашэньне аб вылучэньні «Народным рэфэрэндумам» сумеснага кандыдата ў прэзыдэнты — яшчэ адна канстатацыя таго факту, што ніякай агульнай стратэгіі і агульнага кандыдата ад беларускай апазыцыі падчас прэзыдэнцкіх выбараў 2015 году ня будзе. Іншыя апазыцыйныя партыі не зьбіраюцца падтрымліваць кандыдата ад чацьвёркі «Народнага рэфэрэндуму» і маюць свой погляд на будучую прэзыдэнцкую кампанію.\nПавал Севярынец: дзейнічаць у стылі 2010 году — гэта палітычнае самагубства\nСустаршыня аргкамітэту па стварэньні партыі «Беларуская хрысьціянская дэмакратыя» Павал Севярынец заявіў у інтэрвію Радыё Свабода, што БХД не зьбіраецца ні вылучаць уласнага кандыдата ў прэзыдэнты, ні падтрымліваць кандыдата ад «Народнага рэфэрэндуму».\n«Калі няма адзінага лідэра апазыцыі, калі няма адной каманды і адной стратэгіі, то ўсё астатняе будзе разбуральным — і для дэмакратычных сілаў, і для Беларусі. Тыя кандыдаты, якія цяпер вылучаюцца паасобку, — гэта кандыдаты на ганьбу і кандыдаты ў турму. Таму мая пазыцыя: не падтрымліваць, не вылучаць кандыдата ў прэзыдэнты, а выкарыстаць гэтую палітычную кампанію для пашырэньня шэрагаў, даць уяўленьне грамадзянам Беларусі пра альтэрнатыву, а таксама абараніць незалежнасьць», — адзначыў палітык.\nТыя кандыдаты, якія цяпер вылучаюцца паасобку, — гэта кандыдаты на ганьбу і кандыдаты ў турму\n«Агулам кажучы, сытуацыя цяпер у дэмакратычных сілах кепская. Вылучэньне асобных кандыдатаў — хто ў лес, хто па дровы, хто ўдзельнічае да канца, хто здымаецца — гэта найгоршы варыянт, які толькі мог бы быць. Гэта проста палітычнае самагубства — дзейнічаць у стылі 2010 году», — лічыць Севярынец.\nПалітык паведаміў, што на чэрвень заплянаваны зьезд БХД, дзе пазыцыя па прэзыдэнцкай кампаніі будзе заяўленая больш выразна.\n«Сёньня Беларуская хрысьціянская дэмакратыя мае дзьве ўстаноўкі. Па-першае — выбараў няма, таму ўдзел у якасьці асобных кандыдатаў проста немагчымы. Але, па-другое, мы павінны выкарыстоўваць гэтую кампанію. І, хутчэй за ўсё, гэта будзе кампанія, накіраваная на сацыяльна значныя для беларусаў пытаньні», — кажа сустаршыня БХД.\nСевярынец адзначае, што «Беларуская хрысьціянская дэмакратыя» будзе падтрымліваць вылучэньне кандыдатам у прэзыдэнты Мікалая Статкевіча.\n«Мы разумеем, што гэта хутчэй маральны крок. Але, тым ня менш, на мой погляд, усёй апазыцыі трэба аб’яднацца вакол патрабаваньня „Свабоду Статкевічу і іншым палітвязьням!“ у форме вылучэньня яго кандыдатам у прэзыдэнты. А далей, калі будзе ісьці кампанія, канцэнтравацца на сацыяльных пытаньнях, на пытаньнях вызваленьня палітвязьняў і пытаньнях абароны незалежнасьці. То бок — выкарыстаньне кампаніі, але няўдзел у выбарах», — падкрэсьлівае ён.\nПалітык дадае, што важнае значэньне будзе мець кампанія назіраньня, якая стане на перашкодзе спробам уладаў легітымізаваць гэтыя выбары.\n«А чым кепска мець цара?» — гарадзенцы разважаюць пра прэзыдэнцкія выбары\nАнісім: Буду вылучацца ў прэзыдэнты, калі адчую, што ўдзел у выбарах рэальны


Плот з дроту для тых, хто паважае навакольны свет - Блог пра рамонт\nВось гэта драцяны плот, пра якім можна толькі марыць - ён так разумна зроблены макіяж, ён ёсць, але зусім ненадакучлівы і нават, часам, непрыкметны. Такі «плот» прыцягвае, але не адштурхвае\nПлот як паказчык вашага парнага адносіны да навакольных\nА вы заўважалі, што ўсе дамы ў злучаных Штатах не агароджваюць часта наогул - дом стаіць пасярэдзіне зялёнай лужка, і ўсё. Ад дома праз лужок ідзе асфальтаваная дарожка да асноўнага тратуары, збоку асфальтаваны пад'езд да гаража.\nМы пакуль не можам пахваліцца такой адкрытасцю і абавязкова ставім вакол дома плот. Калі ж у душы ўсё-ткі сядзіць гэта жаданне быць бліжэй да свету, «рызыкнуць і пакінуць ключ запальвання ў машыне», то можна паспрабаваць ўсталяваць плот з драцяных канструкцый. І абарона, і ўсё відаць, і элегантна.\nШто прыцягвае адразу, так гэта магчымасць працаваць не з грувасткімі панэлямі з профнасціл, а вось з такімі бухтамі дыяметрам не больш за 30 сантыметраў, 6 штук якіх могуць змясціцца ў вашу дарожную сумку\nУласна кажучы, не варта, напэўна, так ужо бурчэць на гэтыя платы з дроту, яны могуць несці і вельмі карысную функцыю:\nПа-першае, усё ж такі, для агароджы асабістай тэрыторыі.\nПа-другое, для агароджы дзіцячых пляцовак, калі можна папросту бачыць знадворку, што робіцца ўнутры.\nПа-трэцяе, для агароджы тэрыторыі выгулу сабак. Гэта ўжо нават не для ўласнай абароны, а для абароны навакольных.\nПа-чацвёртае, для агароджы тэрыторыі, назіранне за станам якой, тым не менш, неабходна праводзіць звонку. Тут наглядны прыклад - разнастайныя спартыўныя пляцоўкі, у першую чаргу, футбольныя і тэнісныя.\nПа-пятае, для абароны ўжо жывёл. Кіламетры такіх агародж можна ўбачыць уздоўж дарог у Альпах Германіі, Швейцарыі, Аўстрыі і Францыі. Такім чынам прадухіляецца выхад на праезную частку дзікіх жывёл, а прадухіленне сутыкненняў у гэтых сітуацыях - узаемна выгадная карысць і для чалавека, і для жывёлы.\nНу, і па-шостае, драцяныя загароды даўно, настойліва і з поспехам прымяняюцца для агароджы спецыяльных ваенных, аб'ектаў.\nДрацяныя агароджы абмяжоўваюць прастору, з'яўляюцца дадатковымі для асноўнага каменнага плота, яны як перасцярога, якое пакідае вас адкрытымі для свету\nТакое шырокае прымяненне гэтага віду платоў абумоўлена некалькімі фактарамі:\nДрот даволі танна каштуе, таму кошт ўзводзяцца платоў можа быць на парадак ніжэй, чым у звычайных каменных або з выкарыстаннем профнасціл.\nДрацяныя канструкцыі значна лягчэй любых іншых, якія ўжываюцца ў «заборны мастацтве», а гэта вядзе да значнага паскарэнню ўсіх работ.\nСам характар работ па ўзвядзенню такіх платоў таксама прасцей, і зноў істотны выйгрыш у хуткасці.\nКарысны савет! Калі вы, сапраўды, абмежаваныя ў часе і хуткасць будаўніцтва для вас - найважнейшы фактар, вы можаце выбраць вельмі простую тэхналогію - убівалі ў грунт металічныя ці бетонныя слупы і працягнутая паміж імі сетка рабіца. У гэтай сітуацыі выбірайце спецыяльныя слупы для дроту, якія ўжо маюць неабходныя мантажныя адтуліны. У выпадку выбару драўляных слупоў мантажныя клямары прыйдзецца мантаваць сваімі рукамі.\nАкрамя прыведзенага варыянту - убітыя слупы і паміж імі сетка, існуюць і іншыя:\nАналагічны прыведзеным простаму, усе тыя ж слупы, але сетка, якая раскрывае ўніз, нацягваецца на трос, які ідзе прыкладна ў 10-15 зверху ад верхняга краю слупоў.\nМожна выкарыстоўваць ужо гатовыя сеткавы канструкцыі, надзетыя на знешні металічны каркас. Вельмі часта такія канструкцыі злева і справа прывараны да слупоў, у адваротным выпадку ўсталёўцы сеткі будзе папярэднічаць ўстаноўка слупоў для яе.\nМожна ўзвесці і плот з калючага дроту. Можа быць вы і не захочаце прыпадабняць сваю жылую тэрыторыю казарме і такі плот не для вас. А вось для гарантаванай абароны ад непажаданага пранікнення на ахоўную тэрыторыю спецыяльнага прызначэння калючы дрот у бухтах будзе добрая. Тут нельга нават сказаць, што для стварэння такога плота спатрэбіцца дзень - спатрэбіцца не больш за 2-3 гадзін, калі слупкі падрыхтаваць загадзя.\nМожна, вядома, убачыць і такія платы з дроту, больш прыдатныя для раёнаў Варкуты і Магадана. Вы не будзеце нешта падобнае майстраваць на сваім участку, але ў асаблівых вытворчых мэтах яны могуць быць карысныя\nПрывядзём ход ўсіх работ па стварэнні, можа быць самага працаёмкі плота з выкарыстаннем дроту - нацяжэннем паміж слупамі:\nСпачатку вырабляецца ўстаноўка слупоў. Тут майце на ўвазе некалькі абставінаў:\nКалі ў вашым распараджэнні металічныя убівалі заборнай слупы, то вы вызваляе сябе ад неабходнасці рыць пад слуп яму і выканання бетонных работ. У адваротным выпадку гэта праца выходзіць на пярэдні план.\nАдлегласць паміж слупамі для дроту - не больш за 2,5 метраў.\nКалі вы выбралі слупкі для плота спецыяльна для нацяжэння дроту, то правільна іх зарыентуецца для правядзення верхняга троса. Гэты трос і будзе з'яўляцца крапежнага асновай верхняга краю сеткі. Правільнасць арыентацыі вам павінна падказаць інструкцыя па ўстаноўцы такіх слупоў.\nСхематычны малюнак ўстаноўкі агароджы з дроту\nЗвычайна падобныя платы не абсталёўваюцца знізу бетонным парапетам, але калі вы робіце плот «для сябе», парапет будзе дадатковым плюсам ў меркаванні навакольных пра вас. Для бетоннай парапета давядзецца паміж слупамі яшчэ і пракладаць, і бетанаваць канаву.\nГлыбіня ямы для слупоў пад дрот - 70-80 см., Пад канаву паміж імі - да 40 см. Але тут неабходна прыняць да ўвагі ваш рэгіён. У паўночных раёнах неабходна ўлічваць глыбіню прамярзання грунта. Калі глыбіня прамярзання складае 1 метр, то вам давядзецца рабіць ямы на 20-30 гл глыбей.\nПлот з калючым дротам нават не патрабуе асаблівых капітальных дапаможных прыстасаванняў, па меншай меры, дызайнерская бок пытання адыходзіць на другі план\nСетка будзе нацягвацца паміж слупамі, таму два крайніх слупа будуць адчуваць якое адчуваецца нацяжэнне ўнутр. Таму вельмі пажадана абсталяваць гэтыя два слупы ўнізе подпорных слупамі з боку лініі плота.\nКалі металічныя заборнай слупы ўстаноўлены, у крайнія слупы ўкручваюцца лагі і ў іх забэрзваюць вушы верхняга троса. Нацяжэнне троса рэгулюецца правільнай падборкай яго даўжыні і самімі ўкручваць лагамі - чым глыбей лаг ўваходзіць у слуп, тым мацней нацяжэнне.\nУ якасці завяршальнай акорда на трос мацуецца верхні край разгорнутай драцяной сеткі. Тут не абысціся без абцугоў.\nКарысны савет! Праца з дротам патрабуе вялікай асцярожнасці. Заўсёды выконвайце яе ў надзейных пальчатках. Будзьце лімітава акуратныя пры працы з калючым дротам. Нязначныя, здавалася б, пашкоджанні, атрыманыя пры выпадковых кантактах з тарцамі дроту, вельмі хваравітыя, не ў прыклад іншым дробязным парэзаў доўга гояцца, а самае галоўнае, могуць стаць крыніцай значна больш сур'ёзных непрыемнасцяў у выніку загнівання.\nЭлектрычнасць і драцяная канструкцыя плота\nЧалавецтва даўно ўжо вырашыла гэтую праблему - як забяспечыць і поўны агляд тэрыторыі з усіх бакоў і ні ў якім разе не дапусціць пранікнення на яе. Рашэннем з'явілася выкарыстанне электрычнасці.\nЯк зрабіць плот пад напругай, ды яшчэ самастойна - даволі проста. Акумулятар, надзейна схаваная ад непагадзі і доўгая дрот, працягнутая ад адной клемы акумулятара да іншай, але праз увесь перыметр плота, туды і назад. Рашэнне простае, але ў стылі героя Яўгена Міронава з «Беражыся аўтамабіля», які ставіў капкан на злодзея.\nПадумайце ўважліва, а ці настолькі вы не паважаеце навакольны вас свет, каб абараняцца ад яго электратокам. У любым выпадку неабходна вельмі строга выконваць тэхніку бяспекі. Абавязкова з абодвух бакоў такой «асабістай аховы» павесьце папераджальныя таблічкі аб тым, што плот знаходзіцца пад напругай, і чым часцей, тым лепш.\nАбавязкова час ад часу кантралюйце ўзровень напружання. Неабходна разумець, што юрыдычную адказнасць за шкоду, які можа прынесці такі электрычны плот навакольным, несяце вы.\nСамае разумнае агароджу пад напругай - пашу!\nПодберёзовиков меў рацыю, не варта ставіць «пасткі» на людзей. А вось для жывёл, магчыма, электрычнасць і будзе карысна. Вельмі папулярным выглядам платоў з'яўляецца электронны плот для сабак. Існуе некалькі варыянтаў такога аснашчэння платоў, якія ўключаюць у сябе нават ўстаноўку зон папярэджання пра набліжэнне да плота, зону ўздзеяння і яго ўзровень.\nВыкарыстанне такіх платоў патрабуе беражлівых і цярплівага прывучвання да яго сабак і ў абавязковым парадку абсталявання плота па ўсім перыметры папераджальнымі таблічкамі.\nЧым могуць прыцягнуць прадстаўляюцца платы, так гэта лёгкасцю канструкцыі і хуткасцю ўстаноўкі. Застаецца толькі пытанне юрыдычнага і маральнага плану - чым была абумоўлена гэтая хуткасць, ня жаданнем ці «заслупаваць» ўчастак, каб потым весці размову з пазіцыі сілы, прыкрываючыся плотам\nПерад тым як прыняць рашэнне\nПерад тым як вы вырашыце замест капітальнага каменнага плота выкарыстоўваць для абароны сваёй тэрыторыі дроту уважліва азнаёмцеся з усімі даступнымі вам фота матэрыяламі. Уважліва праглядзіце відэа ў гэтым артыкуле. Сярод мноства прапаноў вы напэўна зможаце абраць варыянт, які дазваляе вам сумясціць карыснае і неабходнае - выкарыстоўваць лёгкую, хутка ўзводзяцца канструкцый, якая валодае максімальнай надзейнасцю і выдатнымі ахоўнымі ўласцівасцямі.\nВось ідэальнае спалучэнне - прыватны дом, прыдамавых тэрыторыя і тэрыторыя за ёй. Гаспадар адкрыты для свету і падкрэслівае сваю павагу да яго. Вось толькі ў гэтым выпадку калючы дрот зверху ўжо лішняе\nНе варта прыступаць да работ, пакуль вы цвёрда ня будзеце ўпэўнены ў правільнасці прынятых рашэнняў. Нельга сказаць, што цана памылкі будзе вялікая, тым і славіцца дрот. Затое надзеяў будзе выдаткавана нямала.\nПредыдущаяАфарбоўка бетоннага плота: як атрымаць даўгавечнае пакрыццё\nСледующаяХаты з бруса да 100 кв м - камфартабельнае і даступнае жыллё


Рай даўно перанаселены | bookster.by\nУ рамане “Менада і яе сатыры” аўтарка выступае ў розных іпастасях: то следчага, то пракурора, то адваката, то псіхіятра, то журналіста, то назіральніка, то патолагаанатама загубленай душы. Гераіня аповесці “Рай даўно перанаселены” займаецца падрабязнай рэканструкцыяй уласнага дзяцінства, бязлітасна аналізуючы існаванне трох пакаленняў жанчын, якія нарадзіліся “пад халоднымі сонцамі ўяўных велічыняў”. Узаемаадносіны беларускай эмігранткі і былога салдата вермахта — у цэнтры вострасюжэтнай аповесці “Дараванне”, дзеянне якой адбываецца ў сучаснай Нямеччыне. У кнігу таксама ўвайшлі першая аповесць аўтаркі “Бязлітасны мой воін” і шэраг апавяданняў.\nЖанна Капуста 5\nЦіхан Чарнякевіч 5\nАдзнака крытыкаў 2\nАдзнака чытачоў 12\nКалі б існавала нейкая гаспадарчая мужчынская цэнзура ў літаратуры, то кніга Алены Брава “Рай даўно перанаселены” такую цэнзуру...\nАлена Брава - вельмі крутая. Яе трэба чытаць, перакладаць і ўсім паказваць, што яна ў нас ёсць. Вельмі класна напісана пра тое, чым і як жывуць людзі ў правінцыйным беларускім горадзе. "Менада..." псіхалагічна цяжка чытаецца, але так трэба. "Рай..." мне спадабаўся яшчэ больш.\nЦікава, што некаторыя месцы перагукаліся з тым, што я паралельна чытаю. Ёсць афарыстычныя радкі і проста клёвыя знаходкі.\n"Эмаліраваныя губы прыгажунь доўга яшчэ бразгаталі мне ўслед, нібыта перакуленыя металічныя міскі".\n"Беражы. дзеўка, ніжняе вока больш за верхнія абодва!" (кантэкст: старая бабуля кажа).\nШмат каму чытаць будзе непрыемна. Але гэта не дэкаратыўнае чытво для прыемнасці, а для таго, каб думаць.\n06 Красавiка 2013, 12:50\nЧытала кнігу з пачатку і канца, з сярэдзіны і старонкі 27. Вынік адзін: не пайшло. Для кнігі як " кнігі аб правінцыі" не хапае палёту, погляду зьверху. Для "драмы" не хапае боскага пачатку. Ці то падшыўка сацыяльнай хронікі, ці то чужы дзёньнік, які хоць і рукапіс, але гарыць. З плюсаў: жаночы голас у друкаваным слове і галаўны боль работнікай аддзелаў сацыяльнага забеспячэньня райвыканкамаў, калі яны нарэшце навучацца чытаць і пачнуць чытаць па-беларуску.\n15 Чэрвеня 2013, 10:24\n19 Кастрычнiка 2013, 06:49