Стаўбцоўшчына спартыўная — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nРубрика: Стаўбцоўшчына спартыўная\n17.09.2021 17.09.2021 admin263Комментарии on А стадыён – пад вокнамі\nДля моладзі шматпавярховага мікрараёна Стоўбцаў месцам прыцягнення стаў стадыён школы № 4. Да яго – рукой падаць. І сам стадыён вялікі, з мяккім штучным пакрыццём, што ўжо ацанілі аматары бегу і гульні ў футбол. Запрашаюць і вулічныя трэнажоры. Яны, дарэчы, таксама не пустуюць. Стадыён і спартыўныя пляцоўкі школы адкрыты і даступны для моладзі да дзесяці вечара. […]\n11.09.2021 12.09.2021 admin395Комментарии on На Стаўбцоўшчыне прайшоў лёгкаатлетычны забег\nРэспубліканскі лёгкаатлетычны забег, прысвечаны Дню народнага адзінства, прайшоў на Стаўбцоўшчыне. Як гэта было, глядзіце ў фотарэпартажы PRAMEN-NEWS.BY. Фота Марыны КУТАС\nПраявіць сілу, спрыт і хуткасць\n27.06.2021 admin608Комментарии on Праявіць сілу, спрыт і хуткасць\nНа стадыёне «Юнацтва» ў Стоўбцах праходзіць летняя спартакіяда работнікаў аграпрамысловага комплексу. Яна прысвечана Году народнага адзінства і Дню моладзі. Больш падрабязней чытайце ў газеце «Прамень».\n09.10.2019 admin1006Комментарии on І дождж не спужаў\nАгульныя футбольныя правілы\n20.07.2018 17.07.2018 Марина Маглыш-Калинина930Комментарии on Агульныя футбольныя правілы\nВядома імя новага чэмпіёна свету па футболе, ім стала зборная Францыі. Аднадушны вывад спецыялістаў, гасцей з многіх краін: сусветны футбольны форум у Расіі прайшоў на самым высокім узроўні, арганізацыя турніра выдатная. Задаволены гаспадары чэмпіянату і выступленнем сваёй зборнай. Упершыню ў гісторыі сучаснай Расіі выхад у чвэрцьфінал. Актыўная гульня каманды ва ўсіх праведзеных матчах, праяўленая выключная […]\n22.06.2018 19.06.2018 Марина Маглыш-Калинина1256Комментарии on Спартакіяда\nПАМЯТНЫ ПРЫЗ І ДЫПЛОМ На базе Мар’інагорскага дзяржаўнага аграрна-тэхнічнага каледжа прайшла ХІІ Мінская абласная спартакіяда работнікаў аграпрамысловага комплексу. У мерапрыемстве, якое арганізаваў Мінскі абласны камітэт прафсаюза, прынялі ўдзел 22 каманды, якія аб’ядналі ў сваіх радах больш за трыста сельскіх працаўнікоў. Удзельнікаў шчыра віталі і жадалі ім перамогі першы намеснік старшыні аблвыканкама Ігар Макар, старшыня беларускага […]\n15.06.2018 12.06.2018 Марина Маглыш-Калинина1176Комментарии on Стаўбцоўшчына спартыўная\nУЗНАГАРОДЫ – З РУК АЛІМПІЙЦА Традыцыйны лёгкаатлетычны крос на прызы майстра спорту міжнароднага класа, удзельніка Алімпійскіх гульняў у Манрэалі Аляксандра Гоцкага і сёлета вызначаўся масавасцю. Шанц праявіць сябе атрымалі як старшакласнікі, так і хлопчыкі і дзяўчынкі сярэдняй і малодшай узроставых груп. З пачаткоўцаў і пачнём, указаўшы школы, якія яны прадстаўляюць. Пераможцамі ў сваіх першых значных […]\n15.06.2018 12.06.2018 Марина Маглыш-Калинина1174Комментарии on Прэзентацыя праекта\nЗначная падзея міжнароднага маштабу – правядзенне ў 2019 годзе ў Беларусі ІІ Еўрапейскіх гульняў. Вялікі глядацкі інтарэс, сустрэчы і абслугоўванне турыстаў, якія прыедуць у нашу краіну (праз Стаўбцоўшчыну вядуць прамыя шляхі з Заходняй Еўропы), – усё гэта, відавочна, важна. А яшчэ ж нагода ажывіць спартыўны рух. Наш горад, раён можна адзначыць у плане істотнага за […]


Украіна перамагае ў бітве за Харкаў - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nУкраіна перамагае ў бітве за Харкаў\nРасійскія войскі адступаюць і сыходзяць з ваколіц горада.\nІлюстрацыйны здымакPAP/Mykola Kalyeniak\nРасійскія войскі, верагодна, пачалі адыходзіць са сваіх пазіцый вакол Харкава, піша Інстытут ваенных даследаванняў ЗША (ISW). Такім чынам, гэта пацвярджае даклады генеральнага штаба ўкраінскай арміі.\nПрычына адводу — страх перад контрнаступленнем украінскай арміі і слабасць расійскіх войск, гаворыцца ў паведамленні. Замест таго, каб захаваць свае пазіцыі, Масква арыентуецца на адвод войск на радзіму і ўвядзенне новых сіл.\n«Такім чынам, выглядае, што Украіна выйграла бітву за Харкаў», — гаворыцца ў справаздачы аналітыкаў інстытута. Акружыць горад, а тым больш завалодаць, расіянам не ўдалося.\nПаводле аналітыкаў Інстытуту, цяпер украінская армія паспрабуе перарваць расійскія каналы сувязі паміж Белгарадам і сіламі пад Ізюмам у Харкаўскай вобласці Украіны.


08 студзень 2019, 10:07\nІлюстрацыйнае фота. Прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп на фоне сьцягу Эўразьвязу\nАдміністрацыя прэзыдэнта Дональда Трампа панізіла дыпляматычны статус прадстаўніцтва Эўрапейскага зьвязу ў ЗША, афіцыйна не паведаміўшы пра гэта Брусэлю. Гэтую інфармацыю 8 студзеня пацьвердзіў Deutsche Welle прадстаўнік ЭЗ, падкрэсьліўшы, што гэты крок «ня быў добра ўспрыняты» кіраўніцтвам Эўразьвязу і што афіцыйны адказ Эўразьвязу на зроблены захад яшчэ абмяркоўваецца.\nПазьней 8 студзеня ананімныя крыніцы ў Эўразьвязе паведамілі брусэльскай студыі Deutsche Welle, што паніжэньне прадстаўніцтва ЭЗ было адмененае ў выніку двухбаковых перамоваў у сьнежні.\nПаніжэньне рангу місіі (з дыпляматычнага статусу дзяржавы-чальца да ўзроўню міжнароднай арганізацыі), відаць, адбылося ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада 2018 году, мяркуюць дыпляматы. Менавіта ў гэты пэрыяд супрацоўнікі прадстаўніцтва зьвярнулі ўвагу на тое, што кіраўнік місіі не атрымаў запрашэньня на шэраг падзеяў, якія праходзілі ў Вашынгтоне.\nПра фактычную зьмену статусу дыпляматы даведаліся пасьля звароту да арганізатараў пахаваньня былога прэзыдэнта ЗША Джорджа Буша-старэйшага ў сьнежні мінулага году.\nУ Дзярждэпартамэнце ЗША на запыт супрацоўнікаў місіі Эўразьвязу адказалі, што «забыліся паведаміць» ім, і патлумачылі, што «прынялі адпаведнае рашэньне, паколькі кіраўнік пратакольнай службы палічыў яго мэтазгодным». Паводле пратаколу, пра такія крокі трэба паведамляць загадзя і ў пісьмовым выглядзе.\nНа думку прадстаўніка адной з краін Эўразьвязу ў Вашынгтоне, «гаворка ідзе ня проста аб пратакольным пытаньні, у яго ёсьць відавочны палітычны матыў».\nЗША летась у сакавіку павялічылі мыты на сталь і алюміній з Эўропы, Канады і Мэксыкі. ЭЗ у адказ увёў штрафныя мыты на амэрыканскія тавары. У Эўрасаюзе пры гэтым заяўлялі пра гатоўнасьць да вырашэньня гандлёвага канфлікту, паколькі ён пагражае ўсёй сусьветнай эканоміцы.\nПрадстаўніцтва Эўразьвязу ў Вашынгтоне дзейнічае ад 1965 году. Сёньня ў ім працуюць прыкладна 90 супрацоўнікаў, у тым ліку каля 30 эўрапейскіх дыпляматаў.


Праваслаўныя беларусы адзначаюць Сьвяты вечар\n06 студзень 2006, 17:33\nКастусь Бандарук, Прага 6 студзеня хрысьціяне, якія прытрымліваюцца старога юліянскага каляндару, адзначаюць Сьвяты вечар напярэдадні вялікага сьвята Раства Хрыстовага. Разам са зьяўленьнем першай зоркі на небе, таксама і беларусы – праваслаўныя ды грэка-каталікі – ядуць урачыстую вячэру Куцьцю. У краінах былога Савецкага Саюзу, пасьля дзесяцігодзьдзяў засільля атэізму, калядныя хрысьціянскія традыцыі паступова адраджаюцца.\nБольшасьць з 15 аўтакефальных і трох аўтаномных праваслаўных цэркваў перайшлі на нэаюліянскі каляндар, які супадае з заходнім грыгарыянскім і адзначаюць Раство Хрыстовае 25 сьнежня. Аднак па-ранейшаму прытрымліваюцца старога календару праваслаўныя цэрквы ў Беларусі, Расеі, ва Ўкраіне, на Сьвятой Зямлі і Гары Афон.\nУ праваслаўнай традыцыі сьвяту папярэднічае 40-дзённы “філіпаўка”. Ён заканчваецца урачыстай, але поснай вячэрай. Асноўнай стравай зьяўляецца куцьця, што ў перакладзе з грэцкай мовы азначае "вараная пшаніца". Куцьцю гатуюць пераважна зь ячменнай кашы з дадаткам маку, мёду, разынак і арэхаў.\nЗа сьвяточным сталом, пры елцы вернікі сьпяваюць калядкі, лірычныя, набожныя песьні, пераважна плён народнай творчасьці, у якіх ў простай, зразумелай форме расказваецца пра Хрыстовае нараджэньне ў Бэтлееме, акалічнасьці і значэньне гэтай падзеі.\nШто тычыцца Расеі, дык з часоў Кастрычніцкага перавароту 1917 году, Раство Хрыстовае, незалежна ад календара, было амаль поўнасьцю выціснутае з культуры і штодзённага жыцьця. Раство замяніў Новы Год, калядная ёлка стала “навагодняй елкай”, а Сьвятога Мікалая, вядомага ў заходніх краінах як Санта Клаўс, які прыносіць калядныя падарункі замяніў Дзед Мароз і Сьнягурачка.\nНавязаная ў рамках барацьбы з рэлігіяй сьвецкая традыцыя надзвычай лёгка прынялася і моцна ўкаранілася ў побыце ды сьвядомасьці жыхароў былога Савецкага Саюзу. Асабліва расейцы адзначаюць Новы Год надзвычай шумна і весела, як галоўнае гадавое сьвята. Для пераважнай большасьці расейцаў, сьвята працягваецца як мінімум дзесяць дзён, ад Новага Году да праваслаўных Калядаў, і ў многіх выпадках гэта – бясконцыя застольлі і выпіўка, ад якіх шмат працы мае хуткая дапамога.\nЦарква спрабуе аднавіць калядныя традыцыі і сапраўдны сэнс Раства Хрыстовага, і ў апошнія гады гэта дае некаторы плён. Расчараваныя мішурой і гандлёва-забаўляльным характарам сьвята пазбаўленага ўсялякай сьвятасьці, людзі паступова ўсьведамляюць, што яны насамрэч сьвяткуюць і зьвяртаюцца да рэлігійнай сутнасьці Раства Хрыстовага.


Фестываль сучаснай харэаграфіі на “Беларусь 3” | Беларусь 3\nГалоўная » Навіны » Фестываль сучаснай харэаграфіі на “Беларусь 3”\nФестываль сучаснай харэаграфіі на “Беларусь 3”\nЗ 18 па 23 лістапада тэлеканал "Беларусь 3" будзе знаёміць сваіх гледачоў з падзеямі XXXІІ Міжнароднага фестывалю сучаснай харэаграфіі ў Віцебску IFMC-2019.\nСпецыяльныя дзённікі і выпускі праекта "Навіны культуры" - гэта сапраўдны падарунак для аматараў танца, якія не змогуць патрапіць на форум, і магчымасць пазнаёміцца з удзельнікамі нацыянальнай конкурснай праграмы.\nВіцебскі фестываль харэаграфіі стаў першым і заставаўся адзіным форумам сучаснага танца на тэрыторыі былога Савецкага Саюза да 1997 года. Міжнародны фестываль у Віцебску заваяваў павагу і аўтарытэт культурнай эліты больш як у 40 краінах свету і сёння з’яўляецца адным з самых прэстыжных форумаў у галіне харэаграфічнага мастацтва на тэрыторыі краін СНД і Еўропы. У 2009 годзе IFMC стаў паўнапраўным членам Міжнароднага савета па танцы пры ЮНЕСКА.\nСёлета на фестывалі выступяць артысты з Беларусі, Бельгіі, Іспаніі, Нідэрландаў, Расіі, Украіны. Галоўнай падзеяй у гэтым годзе стане беларускі конкурс сучаснай харэаграфіі, падчас якога адбудзецца творчы пошук арыгінальных ідэй, будуць фарміравацца новыя падыходы ў гэтым відзе мастацтва, а таксама запаляцца айчынныя танцавальныя зоркі.\nЗдымачная група тэлеканала "Беларусь 3" накіруецца ў Віцебск, каб расказаць пра кожны фестывальны дзень. 18 лістапада ў выпусках праекта "Навіны культуры" запланаваны ўключэнні з канцэртнай залы “Віцебск”, дзе адбудзецца ўрачыстае адкрыццё фестывалю і паказ харэаграфічнага спектакля "Ганна Карэніна" Дзяржаўнага акадэмічнага тэатра імя Я. Вахтангава (Масква).\nЗ 19 па 23 лістапада “Беларусь 3” прапануе гледачам “Дзённікі Міжнароднага фестывалю сучаснай харэаграфіі IFMC-2019” у вячэрні прайм-тайм - 19:00. Вядучы "Дзённікаў" Дзмітрый Карась не толькі пазнаёміць гледачоў з конкурснай праграмай, але і пагутарыць з удзельнікамі, гасцямі і членамі журы, сярод якіх сёлета традыцыйна вядомыя ва ўсім свеце харэографы: старшыня журы, лаўрэат міжнародных конкурсаў, заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны, галоўны балетмайстар акадэмічнага тэатра "Кіеў мадэрн-балет" Раду Паклітару; народны артыст Беларусі, саліст Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Канстанцін Кузняцоў; рэжысёр-балетмайстар, дацэнт Літоўскай акадэміі музыкі і тэатра, харэограф-пастаноўшчык Дзяржаўнага акадэмічнага тэатра імя Я. Вахтангава Анжаліка Холіна і генеральны менеджар BALLET PRELJOCAJ (Францыя) Ніколь Сейд.\n"Мы вырашылі не толькі максімальна паказаць падзеі кожнага дня фестывалю, але і даведацца, на якім узроўні сёння знаходзіцца беларуская харэаграфія. Мне самому як чалавеку з адпаведнай адукацыяй гэта вельмі цікава", - расказаў вядучы "Дзённікаў" Дзмітрый Карась.\nАкрамя поўнага асвятлення падзей фестывалю, штодзённа праект будзе рабіць экскурс у яго гісторыю і знаёміць з выбітнымі асобамі і запамінальнымі момантамі мінулых гадоў. Напрыканцы кожнага выпуску гледачоў чакае фрагмент аднаго з яркіх выступленняў за дзень.\nУ праграме фестывалю ў гэтым годзе - сусветная прэм’ера балета "Вій" у выкананні акадэмічнага тэатра "Кіеў мадэрн-балет" 19-20 лістапада, танц-спектакль Sweat Baby Sweat бельгійскага харэографа Яна Мартэнса 21 лістапада, адразу дзве прэм’еры Пермскага дзяржаўнага тэатра: "Лабірынт" і "Чалавек паветра" 22 лістапада, а таксама лепшы спектакль Міжнароднага форуму танца ў Дзюсельдорфе Oskara ад іспанскай кампаніі танца KUKAI DANTZA 23 лістапада.\nПершы выпуск "Дзённікаў" на "Беларусь 3" 19 лістапада а 19:00.


Catholic.by - Мітрапаліт Кандрусевіч заклікаў да цывілізаванага вырашэння праблем вакол Дэкрэта №3\nПра дэманстрацыі і наступствы публічных пратэстаў супраць дэкрэту пра так званых «дармаедаў» каталіцкі іерарх даведаўся падчас вяртання з ЗША, праглядаючы навіны ў інтэрнэце. «Мне стала горка за краіну і я вырашыў звярнуцца са сваім заклікам да ўсіх бакоў», — узгадаў Мітрапаліт.\n«З усіх бакоў павінны быць цывілізаваныя метады вырашэння праблем, — нагадаў арцыбіскуп Кандрусевіч. — Трэба сядаць за стол перамоў. Я і сёння да гэтага заклікаю. Бо толькі за сталом перамоў усіх зацікаўленых бакоў ёсць шанс вырашыць гэтую праблему. Дзякую Богу, што ўлады таксама заўважаюць гэта. Заўважаюць, што Дэкрэт №3 аб “дармаедах” патрабуе правак».\nСтаршыня каталіцкага епіскапату ў Беларусі падкрэсліў, што ў вырашэнні дадзенай праблемы можа дапамагчы міжнародная практыка. «Усім вядома, што трэба плаціць падаткі. Аднак, магчыма, трэба вывучаць і міжнародную практыку. У нас аднолькавы падатак для ўсіх — для бедных і для багатых. А наколькі я ведаю, у многіх краінах свету ёсць дыферэнцыяцыя: багатыя плацяць больш, чым бедныя», — дадаў іерарх.\n«Існуе праблема, як усіх забяспечыць працай. Быў загад, каб да 1 мая ўсе працаўладкаваліся. Ці здолеюць усе знайсці працу? — працягваў Мітрапаліт Кандрусевіч. — Да гэтага пытання трэба падыходзіць вельмі сур’ёзна, бо закранаюцца лёсы людзей. Хацелася б, каб у Беларусі панаваў супакой. І да гэтага я заклікаю ўсе бакі і напярэдадні чарнобыльскага дня, і абвешчаных новых дэманстрацый».


Уздоўж траншэй - Дэтлеф Герыке раіць: Goethe-Institut Belarus\nДэтлеф Герыке раіць\n© Verlag C.H.Beck 54 дні знаходзіўся Кермані ў дарозе, пачынаючы з Усходу Германіі, дзе ён прысутнічаў на партыйным сходзе «Альтэрнатывы за Германію» і наведаў нядзельную школу для сірыйскіх дзяцей. Потым яго шлях ішоў праз Польшчу, Літву і Беларусь на Украіну і ў Крым. Гэта адлюстравалася ў першых пяці з агулам дзесяці частак серыялу «Шпігеля». Хто імкнецца ў Еўропу, павінен ведаць не толькі Фларэнцыю ці Афіны. Кніга ўяўляе сабою падарожжа ўздож ліній еўрапейскіх канфліктаў, пры гэтым гаворка ўвесь час тычыцца і Германіі. Што значыць «быць нямецкім»?\nУ сваіх падарожжах Кермані пранікае глыбока ў тэрыторыі канфліктаў, якія маюць вырашальнае значэнне для еўрапейскай гісторыі. Гэта кніга пра тое, як памылковыя перакананні адносна іншых могуць мець наступствы, якія выклікаюць войны. У назве кнігі маюцца на ўвазе ментальныя траншэі паміж Усходам і Захадам і не ў апошнюю чаргу таксама ямы і брацкія магілы ахвяр сусветных войнаў і генацыдаў, якія з'яўляюцца часткай нашай культуры памяці.\nNavid Kermani (Навід Кермані)\nEntlang den Gräben. Eine Reise durch das östliche Europa bis nach Isfahan («Уздоўж канаў. Падарожжа па Ўсходняй Еўропе да Ісфагана»)


Да 30-годдзя Чарнобыля: Тры тысячы рабочых з усяго сьвету будуюць у Чарнобылі новы саркафаг – КУЛЬТУРА, НАЦЫЯ\nГалоўная старонка › Асьвета › Да 30-годдзя Чарнобыля: Тры тысячы рабочых з усяго сьвету будуюць у Чарнобылі новы саркафаг\nДа 30-годдзя Чарнобыля: Тры тысячы рабочых з усяго сьвету будуюць у Чарнобылі новы саркафаг\nЧацьвёрты энэргаблёк ЧАЭС, які ўзарваўся\nДа канца году над чацьвёртым энэргаблёкам Чарнобыльскай АЭС, які выбухнуў 26 красавіка 1986 году, мяркуецца завяршыць новае ізаляцыйнае арачнае збудаваньне — так званы «канфайнмэнт». Яго называюць яшчэ «саркафагам-2», альбо «Укрыцьцем-2». Эўразьвяз выдзеліў Украіне на будоўлю новага саркафага 2,15 мільярда эўра, бо ранейшы саркафаг мае дзіркі і тхне радыяцыяй.\n«Пасьля аварыі зь лесу паўзьлі й паўзьлі няспынным патокам яшчаркі, жукі, павукі, жабы»\n«Калі мы пасьля аварыі ехалі на станцыю, то праз шашу з „рудога“ лесу паўзьлі й паўзьлі няспынным патокам яшчаркі, розныя жукі, павукі, жабы. Такога нідзе й ніколі больш ня бачыў. Даводзілася нават спыняць машыну. Думалі, перачакаем. Але паток „перасяленцаў“ не спыняўся — і мы ехалі далей».\nГэтак распавядае ўраджэнец беларускага Барысава, інжынэр, каардынатар ратавальных службаў пры надзвычайных сытуацыях на ЧАЭС Уладзімер Вярбіцкі, калі мы едзем паўз выселеную й закапаную ў дол украінскую вёску Капачы. «Руды» лес таксама зарылі ў зямлю ў пункце часовай лякалізацыі радыеактыўных адкідаў, прасьцей — часовым магільніку. На месцы апаленага радыяцыяй колішняга лесу за трыццаць гадоў вырас новы, але і ён сохне ад радыяцыі.\nВярбіцкі суправаджае групу беларускіх журналістаў у Чарнобыль — туды, дзе 30 год таму здарылася аварыя, а цяпер будуецца новае ўкрыцьцё над рэактарам.\nТрапіць на месца катастрофы давялося ўжо трэці раз. Упершыню — адразу ў год катастрофы, а пазьней — ужо ў 90-я мінулага стагодзьдзя.\nРаней ад беларускай вёскі Гдзень, што на поўдні Гомельшчыны, дарога на Чарнобыль ішла наўпрост. Амаль над ёю ў 1986-м на Беларусь пайшло «чарнобыльскае» воблака. Нейкія два дзясяткі кілямэтраў — і ты ўжо ў Чарнобылі. Яшчэ пятнаццаць — і атамная станцыя.\nАле так было даўно. Цяпер, каб дабрацца зь беларускай Гдзені ў Чарнобыль, трэба праехаць беларуска-ўкраінскі памежны пераход Камарын — Славуціч ды яшчэ тры з паловай сотні вёрст адматаць па ўкраінскай тэрыторыі, аб’яжджаючы з поўдня Кіеўскае вадасховішча.\nУ дарозе бачым, як за нейкія тры дзясяткі кілямэтраў ад атамнай станцыі ўкраінцы садзяць бульбу, поркаюцца на градах — у вёсках Хочава, Аранае, Страхалесьсе. Акурат як у беларускай Гдзені. Хоць на ўсходзе Беларусі — да прыкладу, у Краснапольскім ці Кармянскім раёнах, што за трыста кілямэтраў ад Чарнобыльскай АЭС — людзі наагул папакідалі свае хаты з-за радыяцыі.\nУладзімер Вярбіцкі гэта тлумачыць так:\n«Былі два выбухі на чацьвёртым энэргаблёку ЧАЭС. І ўжо так распарадзілася прырода, што адзін радыяцыйны сьлед пацягнуся на поўнач, у бок Беларусі, а другі — на захад, праз украінскае Палесьсе і шэраг прылеглых да Жытоміршчыны беларускіх тэрыторыяў. Каб гэты радыяцыйны сьлед пралёг непасрэдна праз горад Прыпяць, дзе жылі пераважна сем’і атамшчыкаў, мы б мелі толькі тут пяцьдзясят тысяч інвалідаў».\nДругі энэргаблёк адключылі празь пяць год пасьля аварыі, першы — празь дзесяць. А 15 сьнежня 2000 году назаўсёды быў спынены рэактар энэргаблёку № 3. Пяты і шосты энэргаблёкі так і не дабудавалі.\nЦяпер спыненыя рэактары трэба зьняць з эксплюатацыі і цалкам закансэрваваць. На гэта спатрэбіцца сама меней шэсьцьдзесят гадоў.\nАпошні КПП перад Чарнобыльскай АЭС\nНовы «кажух» для рэактара\nДазымэтар у руках Уладзімера Вярбіцкага пачынае патрэскваць-папіскваць усё шпарчэй і шпарчэй, надаючы паскарэньне лічбам на дысплеі — 80, 100, 265, 401 мікрарэнтген на гадзіну. Калі выходзім з аўтобусіка, узровень гама-фону дасягае 700 мікрарэнтгэн, альбо 7 мікразівэртаў паглынутай дозы іянізуючага выпраменьваньня. Калі жыць у такой радыяцыі, то за год атрымаем 61 мілізівэрт — пры тым, што адносна бясьпечным узроўнем навукоўцы лічаць 1 мілізівэрт.\nНекаторыя жанчыны зь ліку калегаў-журналістаў прызнаюцца, што сэрца ў іх пачынае калаціцца ці ня ў такт гэтаму прыбору, які вымярае радыяцыйны фон.\nНовы саркафаг для рэактара\n«Тут увесь грунт вакол станцыі зьняты і зьвезены ў магільнікі. І асфальт паўсюль новы, — тлумачыць інжынэр Вярбіцкі. — Фон дае разбураны чацьвёрты рэактар, накрыты саркафагам яшчэ ў 1986 годзе. За трыццаць гадоў эксплюатацыі ў ім паўтвараліся „дзіркі“. У лютым 2013 году над машыннай заляй гэтага чацьвёртага блёку абваліўся дах — плошчаю каля 600 квадратных мэтраў.Таму і ўзводзіцца новы».\nЯшчэ ў верасьні 2007 году Чарнобыльская АЭС і францускі канцэрн Novarka падпісалі кантракт на будоўлю бясьпечнага «канфайнмэнта» над аб’ектам «Укрыцьце». Іншымі словамі, над старым «кажухом», які ўкрывае разбураны рэактар № 4, ствараецца яшчэ адзін — саркафаг-2.\nНа тэрыторыі атамнай станцыі ня ўсюды дазваляецца фатаграфаваць ды здымаць на відэакамэру. Гэта можна рабіць з глядзельнай пляцоўкі — за трыста мэтраў ад рэактара, з боку былога гораду Прыпяць, дзе стаіць помнік героям-ліквідатарам.\nЗа сто восемдзесят мэтраў ад пашкоджанага рэактара ўзвышаецца велізарная, нібы са срэбра, напаўкруглая грамадзіна, якая нагадвае нешта марсіянскае — ці, празаічней, як бы сучасны гараж арачнага тыпу для сельгастэхнікі, але толькі вялізарны. Гэта й ёсьць саркафаг-2, які каштуе 2,15 мільярда эўра.\nШырыня саркафага — 257 мэтраў, вышыня — 108, даўжыня — 150 мэтраў. Важыць ён 29 тысяч тон. І пакрыты, як высьвятляецца, ня срэбным гладкім лістом, ня іншым якім каштоўным мэталам, а карбалітавай абшыўкай. Прасьцей кажучы — плястыкам.\nУсіх журналістаў, вядома, дзівіць, што срэбны арачны «кажух» будуюць не над рэактарам, а побач. Аказваецца, яго з дапамогай спэцыяльных мэханізмаў волакам нацягнуць на стары саркафаг, які адслужыў трыццаць гадоў.\n«На ўзьвядзеньні „Ўкрыцьця-2“ працуе каля трох тысяч спэцыялістаў — французы, немцы, амэрыканцы, туркі, палякі. Цэлы кансорцыюм будуе новае „Ўкрыцьце“. Па ўсіх прагнозах, сёлета павінен быць накрыты стары саркафаг. І ўжо пад ім будуць „латаць“ старое збудаваньне», — тлумачыць Уладзімер Вярбіцкі.\nЁн удакладняе, што ўзровень радыяцыі непасрэдна каля рэактара досыць высокі. Ёсьць такія месцы, дзе працоўны дзень у чалавека доўжыцца ўсяго 15 хвілін. Вузел ці сэгмэнт зьбіраюць асобна, а пасьля ўжо замацоўваюць на патрэбным месцы.\n«Працягласьць працоўнага дня ў кожным канкрэтным выпадку вызначае дазымэтрыст. Калі дзённую радыяцыйную норму чалавек набірае за 15 ці 20 хвілін, то столькі ён і працуе. Калі за тры ці чатыры гадзіны — значыць, і працягласьць дня ў яго такая», — кажа Ўладзімер.\nЁн дадае, што цяпер Чарнобыльская АЭС нейкай небясьпекі для Беларусі не нясе, а пасьля здачы новага саркафага ў эксплюатацыю і пагатоў.\nАдначасна на тэрыторыі Чарнобыльскай АЭС пры фінансавай падтрымцы Японіі будуецца й сховішча для адкідаў. У ім мае захоўвацца адпрацаванае паліва з чацьвёртага энэргаблёку ды трох іншых украінскіх атамных электрастанцыяў — Хмяльніцкай, Ровенскай і Паўднёва-Ўкраінскай.\nТэгі: аэс,Чарнобыльская АЭС\n‹ PDF-file 13-га нумара часопіса “КУЛЬТУРА, НАЦЫЯ”\nЭтнацыд беларусаў: Мянчук дамогся пашпарта на правільнай лацінцы і без імя па бацьку ›


Творчая «Гармонія» генеральскіх дачок: Як трыа дзяўчат пакарыла ваенных запальнымі песнямі | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Творчая «Гармонія» генеральскіх дачок: Як трыа дзяўчат пакарыла ваенных запальнымі песнямі\nХто чуў хоць адну песню гэтых дзяўчат і бачыў іх на сцэне, абавязкова заўважыў шчырасць і гармонію, адчуў сяброўскі дух і харызму, атрымаў асалоду ад кожнага іх зладжанага руху, ад яркіх, створаных уласнаруч, беларускіх строяў. Нездарма ж арт-гурт носіць назву «Гармонія» — яна і сапраўды відаць ва ўсім. На працягу некалькіх гадоў трыа супрацоўнічае з райвыканкамамі сталіцы, прымае актыўны ўдзел з запальнымі песнямі ў розных гарадскіх святах і кірмашах, мае шэраг узнагарод і падзяк. Каб пагутарыць у нязмушанай абстаноўцы, тры прыгожыя вакалісткі запрасілі мяне ў Дом культуры «Трактарнага завода», дзе праходзяць іх штодзённыя рэпетыцыі.\nПершай, хто мяне сустрэў у сценах палаца, — заснавальніца і кіраўніца гурту Наталля Рашэўская. Як сапраўдныя, шчодрыя гаспадыні, Наталля Пятроўна разам з Марынай Забаўскай і Вольгай Юшкевіч запрасілі мяне за стол, поўны салодкіх ласункаў. За духмяным чаем мы пачалі нашу гутарку.\nЯк нарадзілася ідэя стварыць арт-гурт? Усё пачалося ў 2006-м, калі Наталля Пятроўна была салісткай рускага народнага хору імя Аляксандры Мікіцінай. На той час хор выступаў у Беларусі і Расіі, дзе, як узгадвае спявачка, артыстам апладзіравалі стоячы. Наталля Пятроўна — неаднаразовая пераможца агляду-конкурсу МТЗ «Спявай, беларус» у намінацыях народнага і эстраднага вакалу, дыпламант Міністэрства культуры за папулярызацыю нацыянальнай культуры і актыўны ўдзел у мерапрыемствах дзяржаўнай установы «Рэспубліканскі цэнтр нацыянальных культур».\nТак, у 2016 годзе Наталля Рашэўская прапанавала ідэю стварыць «мабільную» версію хору. Па словах удзельніц, утрох ім сапраўды зручна ездзіць на мерапрыемствы і канцэрты, прасцей збірацца на рэпетыцыі: «Хор — гэта нешта вялікае, нават паехаць кудысьці, арганізаваць, неабходна шмат намаганняў. А калі маленькі гурт, як наш, заўсёды прасцей дамовіцца», — лічыць кіраўніца.\nУ трыа ўвайшлі ўдзельніца хору імя А. Мікіцінай Сулім Акцябрына, пачынаючая тады спявачка Марына Забаўская і салістка, заснавальніца арт-гурта «Гармонія» Наталля.\n— Я працую на трактарным заводзе шліфоўшчыцай, — пачала размову Марына. — У цэху быў свой творчы калектыў, наведвала, акрамя гэтага я скончыла школу па класе скрыпка. Дома ў нас усе спяваюць: мая бабуля, сёстры. Я вырасла на гэтым, мне заўсёды гэта было цікава. Калі прапанавалі паспрабаваць сябе ў гурце, думаю, пайду схаджу, — успамінае Марына Забаўская, — так і затрымалася.\n— Калі наша ўдзельніца Акцябрына вырашыла сысці ад нас, памятаю, мы засталіся ўдваіх. Думалі: як жа быць? А тут я пайшла працаваць у дзіцячы садок, і загадчыца гаворыць, што ў іх цудоўны музычны кіраўнік, вельмі актыўная і рухавая жанчына. Я спытала ў яе, ці жадае яна паспрабаваць сябе, але папярэдзіла, калі ўжо прыйдзе ў калектыў, то гэта сур’ёзна і надоўга, — узгадвае той час Наталля Пятроўна.\n— Памятаю, было лета, ва ўсіх адпачынкі, а мы рабілі рамонт у садку. І вось Наталля Пятроўна падтрымлівае лесвічку, на якой стаю, каб не звалілася, і прапаноўвае мне пайсці з імі паспяваць. Як я толькі ад такой навіны не паляцела ўніз з гэтай лесвіцы, — смяецца Вольга.\nДарэчы, родныя Вольгі Юшкевіч ведаюць увесь рэпертуар «Гармоніі». Спявае ўся сям’я, а старэйшая дачка, Крысціна, нават займалася пры № 201 школе ў даволі знакамітым хоры «Фэст» пад кіраўніцтвам Элы Старажук.\nПершыя ўзнагароды не прымусілі сябе чакаць — ужо ў канцы 2016 года дзяўчаты сталі пераможцамі ІІІ ступені мінскага фестывалю народнай творчасці «Сузор’е». У 2017-м трыа становіцца пераможцамі VI Мінскага гарадскога агляды-конкурсу патрыятычнай песні, а таксама дыпламантамі фестывалю хрысціянскіх культур «Хваліце імя Господняе!».\nЗ 2019-га спявачкі плённа супрацоўнічаюць з беларускімі аўтарамі і кампазітарамі Эдуардам Білейчыкам і Марыяй Лебядзько. З песнямі Марыі яны сталі пераможцамі Рэспубліканскага фестывалю аўтарскай бардаўскай песні «На доўгім бродзе». А ў 2020-м калектыў атрымаў падзяку за ўдзел у канцэртных праграмах «Кірмаш талентаў» падчас правядзення ХХІХ і ХХХ Міжнароднага фестывалю культуры «Славянскі базар у Віцебску», удзячнасць за актыўны ўдзел у рабоце фестывалю «Славянская ліра — 2021».\nУ пачатку 2021 года шляхі трыа сустрэліся з паэтам-песеннікам, членам Саюза пісьменнікаў Беларусі і Саюзнай дзяржавы Канстанцінам Цыбульскім. Аўтар-песеннік якраз шукаў невялікі калектыў, каб стварыць саюз, ён і прапанаваў зрабіць сумесны праект «Залаты млын». Гэты праект яшчэ больш раскрыў творчы патэнцыял удзельніц і ўжо сёлета ў верасні яны былі ўзнагароджаны ўдзячнасцю за актыўны ўдзел ва ўрачыстым адкрыцці ХІІІ Рэспубліканскага фестывалю народных культур.\nАртысткі пачыналі з народнага жанра, але паступова з творчым ростам іх рэпертуар пашыраўся. З прыходам у калектыў Вольгі, спявачкі пачалі разумець, у якім творчым кірунку трэба рухацца. Паступова сталі заўважаць, што на эстрадзе ёсць не запоўненая ніша — жанр поп-фолк. А гэта песні найперш для душы, каб патанчыць, пасмяяцца і паплакаць.\n— Мы першапачаткова ствараліся, каб спяваць песні нашых беларускіх аўтараў, — гаворыць Наталля Пятроўна. — Аднак на ўсё патрэбны былі грошы, неабходна было стварыць запатрабаваны кантэнт, спачатку мы спявалі кірмашова-забаўляльныя творы, пасля склалі канцэртны рэпертуар. І калі з’явіліся першыя грошы, пачалі набываць творы нашых аўтараў, а яны вельмі таленавітыя. Так, дарэчы, пакрысе слава нас данесла да Канстанціна Цыбульскага, а ён усё ж велічыня!\n— З’явіліся спонсары, якіх нам знайшоў Канстанцін Цыбульскі, і мы знялі два кліпы. Вельмі запамінальнымі былі здымкі на песню «Добрым людзям» , што адбываліся ў вясковай хаце бабулі Вольгі Юшкевіч, — расказвае Наталля Рашэўская.\nВольга паказвае відэа на тэлефоне: «Гэта хата маёй бабулі-нябожчыцы, там многае зроблена рукамі майго бацькі і муж таксама фанат усёй гэтай старызны».\n— Напрыклад, на вясковай печы ёсць цяпер бяспечны драўляны прыпечак для дзяцей. Мая маці частавала ўсю нашу каманду блінамі, прыйшлі суседзі паглядзець — так што здымкі праходзілі вельмі цікава, у натуральных абставінах, у сапраўднай беларускай хаце!" — дзеліцца ўдзельніца гурту.\nЧаста для здымак кліпаў жаноцкі калектыў выязджае ў розныя цікавыя мясціны краіны, напрыклад — у аграсядзібу «Жодзішкі», дзе знаходзяцца аўтэнтычныя пабудовы пазамінулага стагоддзя, працуе сапраўдны вадзяны млын, жорны. Спявачкі ўдзячныя гаспадару сядзібы Уладзіславу Баляслававічу Цыкату за магчымасць зняць кліп на тэрыторыі комплексу. Дарэчы, артысткі ўдзячны і эстраднаму спеваку, іх добраму сябру Валерыю Каняхіну, які заўсёды імкнецца дапамагчы дзяўчатам і ў здымках, і ў пэўных арганізацыйных момантах. «Валерый вельмі просты чалавек, — кажа Наталля. — Калі ён паглядзеў, у якім стане ў нас арганізацыйныя моманты, стаў нам дапамагаць. Мы ж у асноўным занятыя песнямі, рэпертуарам, касцюмамі», — тлумачыць кіраўніца гурта і выказвае ўдзячнасць Вікторыі Дуброўскай, якая з’яўляецца іх арт-дырэктарам.\nУ 2021 годзе калектыў атрымаў удзячнасць ад беларускага грамадскага аб’яднання «Ветэраны ваеннай разведкі» за актыўны ўдзел у арганізацыі і правядзенні мерапрыемстваў, прысвечаных ваенна-патрыятычнаму выхаванню грамадзян Рэспублікі Беларусь. Аб супрацоўніцтве з сапраўднымі маракамі, членамі ГА «Беларускі саюз ваенных маракоў» удзельніцы гурту ўзгадваюць з асаблівымі пачуццямі. Дзяўчат запрасілі суправаджаць ваенных маракоў у адстаўцы ў паездцы па гістарычных мясцінах, прымеркаванай да Дня ваенна-марскога флоту.\n— З маракамі мы пазнаёміліся ў 2019 годзе, калі адбылася паездка, — узгадвае Наталля Пятроўна, — а з ваеннай разведкай давялося пазнаёміцца ў 2020-м. Спачатку на мерапрыемства хацелі запрасіць рускі народны хор імя А. Мікіцінай, аднак ён усім складам быў на летніх канікулах і тады звярнуліся да нас, — гаворыць яна. — Як жа пасля ўсе жанчыны хору зайздросцілі нам! — смяецца салістка. Падчас паездкі нас вельмі падтрымліваў палкоўнік у адстаўцы, старшыня БГА «Ветэраны ваеннай разведкі» Аляксандр Канстанцінавіч Бітус, а таксама намеснік старшыні Цэнтральнай раённай арганізацыі г. Мінска «Пабрацім» ГА «Беларускі саюз ветэранаў Афганістана» Уладзімір Аляксандравіч Шуляк — вялікі дзякуй ім.\nВакалістак вельмі ўразілі адносіны гэтых былых ваеннаслужачых да жанчын, іх асаблівы спакой, ураўнаважанасць, любое пытанне вырашалася хутка. Спявачкі ўзгадваюць паважлівае стаўленне да іх калектыву — кожная сапраўды адчула сябе як за каменнай сцяной — і выказваюць удзячнасць старшыні Мінскай абласной арганізацыі ГА «Беларускі саюз вайсковых маракоў» контр-адміралу Аляксандру Мачайкіну і намесніку старшыні грамадскага аб’яднання, былому афіцэру-падводніку, капітану другога ранга Валерыю Халадзіліну.\n— Яны афіцыйна нас удачарылі, — смяецца Наталля. — Контр-адмірал Аляксандр Мачайкін сказаў тады, што мы абвяшчаемся адміральскімі дочкамі. І цяпер калі выпадкова дзесьці сустракаемся, яны нас вельмі цёпла вітаюць, заўсёды з абдымкамі, — кажа артыстка.\n— Якім жа чынам ствараюцца вашы канцэртныя касцюмы, — пытаюся я ў дзяўчат.\n— Касцюмы, здаецца, аднолькавыя, але калі прыглядзецца, то ў кожнай свой. У нас было пытанне наконт зімніх строяў, бо апранаць паліто і курткі таксама неяк несалідна. Для гледача павінна ўсё выглядаць культурна, эстэтычна. Таму для халоднай пары года мы сшылі шубкі, — гаворыць Наталля.\nДарэчы кіраўніца калектыву стварае касцюмы уласнаруч: спачатку робіць эскізы, абмяркоўвае з дзяўчатамі і толькі тады бярэцца за работу — шые дома самастойна.\nДзяўчаты расказваюць, што цяпер яны як сям’я, у іх няма сакрэтаў, а толькі поўны давер. Галоўнае, як кажуць вакалісткі, каб яны чулі адна адну, спявалі і дыхалі ў такт.\n— Усё разам, бо калі не так, не атрымаецца, калі кожны будзе сам па сабе, як бы цудоўна хто ні спяваў, не будзе ансамбля, — лічыць кіраўніца гурта.\n«Гармонія» вельмі любіць працаваць у навагоднюю ноч, калі людзі збіраюцца на плошчы, танчаць, а яшчэ — калі гледачам падабаецца песня, усе крычаць «брава» і не адпускаюць.\n— А як жа сям’я без вас у навагоднюю ноч? — пытаюся ў маіх суразмоўніц.\n— Мая сям’я, суседзі — усе збіраюцца і ездзяць на машыне за намі, па тых плошчах, дзе мы выступаем. Паглядзелі, паздымалі, як мама спявае і танцуе. А потым едуць дамоў класці спаць дзяцей, ну а мы з калектывам далей працуем, усю ноч на розных пляцоўках горада, — смяецца Вольга.\n— Чаму ж усё ж такі гурт называецца «Гармонія»?\n— Таму што мы вітаем шматгалоссе. Гармоніі не будзе, калі кожны будзе спяваць па-свойму. Мала таго, мы яшчэ сабраліся такія па характары — практычна не бывае канфліктаў, у нас ва ўсіх аднолькавыя тараканы ў галаве, — смяецца Наталля Пятроўна. — А прапанаваў так назвацца аўтар Эдуард Білечык, менавіта ён заўважыў у нас гармонію, — усміхаецца Наталля.\nУ гурта планаваўся канцэрт, аднак ён адмяніўся з-за пандэміі. Каб не згубіць практыку спеваў ужывую, калектыў рады любой сустрэчы з гледачом. «Абкатвае» на публіцы новыя песні, як кажа Наталля, — адразу бачна: пайшла песня ў народ ці не. Таму нашыя артысткі заўсёды згаджаюцца на прапановы выступіць, кожны дзень рэпеціруюць, каб падтрымліваць творчы тонус, і будуюць планы на сольны канцэрт.\nФота з уласнага архіва гурту\n1480 У палоне свету дэкарацый. Іван Рагацень паўстагоддзя аддаў рабоце ў кіно\n1456 Свінец паўсюль? Як гэты цяжкі метал забрудзіў планету і хто вінаваты


Падпішыся за тое, каб рысь не выключылі з Чырвонай кнігі\nАбаронцы дзікай фаўны б'юць трывогу: Мінлясгас хоча адкрыць паляванне на рысь, а гэта, на хвіліначку, чырванакніжная жывёла.\nУ інтэрнэце з’явіўся ліст Мінлясгаса, які адрасаваны Савету Міністраў і з якога вынікае, што чыноўнікі прапануюць выкрасліць рысь з Чырвонай кнігі, куды прыгажуня трапіла ў 1981 годзе, і ўключыць яе ў спіс нарміраваных відаў паляўнічых жывёл.\nЦяпер рысь – адзінае дзікае кацінае ў нашых лясах (быў яшчэ дзікі кот, але ён знік яшчэ да вайны). Каб яна не трапіла пад кулі, зоаабаронцы просяць усіх неабыякавых падпісаць петыцыю, якую накіруюць у Саўмін і Дзяржаўную інспекцыю аховы жывёльнага і расліннага свету пры Прэзідэнце РБ.\nАўтары петыцыі патрабуюць:\n1. адмовіцца ад выключэння рысі з Чырвонай кнігі і ўключэння віду ў паляўнічы спіс;\n2. стварыць план дзеянняў па захаванні папуляцыі рысі ў Беларусі;\n3. павялічыць фінансаванне на маніторынг колькасці рысі;\n4. аказаць садзейнічанне лясным і паляўнічым гаспадаркам у вывучэнні замежнага вопыту па дэманстрацыі рысі як аб'екта экатурызму.


Артыкулы / Напой Bentolit\nЯпонская дыета: прыкладнае меню на 14 дзён\nАсаблівасці японскай дыеты для пахудання. Колькі кілаграм можна скінуць на японскай дыеце на 14 дзён? Меню і асаблівасці харчавання.\n5 студзень 2022\nЯк схуднець на 10 кг у месяц\nЯк схуднець за 1 месяц на 10 кілаграм? Карэкцыя харчавання, карысныя рэкамендацыі дыетолагаў.\nПарады аб тым, як схуднець на 5 кілаграмаў за адзін тыдзень\nУ артыкуле апісаны эфектыўныя спосабы пахудання на 5 кілаграм за тыдзень.\n19 снежні 2021\nДыета па групе крыві: на чым засноўваецца дыетычная праграма. Асаблівасці харчавання прадстаўнікоў 1, 2, 3 і 4 групы крыві. Перавагі і недахопы дыеты па групе крыві. Уплыў рэзус-фактару на харчаванне.\nЁга для пахудання ў хатніх умовах - 14 эфектыўных практыкаванняў\nЁга для пахудання ў хатніх умовах: 14 эфектыўных практыкаванняў апісаны ў артыкуле. Як схуднець за 30 хвілін у дзень з дапамогай заняткаў ёгай: рэкамендацыі.\nЛячэбнае харчаванне пры цукровым дыябеце\nАсновы харчавання пры цукровым дыябеце, дазволеныя прадукты пры захворванні.\n3 снежні 2021\nРасказваем, што трэба ўлічваць пры дыеце Маггі, узважваем добрыя якасці і недахопы, улічваем супрацьпаказанні, а таксама прапануем вам падрабязнае меню дыеты на 4 тыдні.\nАсаблівасці харчавання пры вострым і хранічным панкрэатыце, правілы захавання дыеты з прыкладамі меню і рэцэптамі страў. Карысныя рэкамендацыі адмыслоўцаў.\n10 самых эфектыўных практыкаванняў для пахудання жывата і бакоў\n«Выратавальны круг» на таліі - праблема, знаёмая многім жанчынам. Вам таксама? Тады паспрабуйце гэтыя правераныя практыкаванні для пахудання жывата і бакоў.\nВодная дыета для лянівых - агульныя правілы пахудання, разнавіднасці, дазволеныя і забароненыя прадукты, распарадак харчавання, супрацьпаказанні, плюсы і мінусы, выдаткі. Падобныя дыеты. Водгукі і вынікі схуднелых на гультаяватай дыеце дзяўчат.\nКетогенная дыета для пахудання: як не нашкодзіць сабе?\nКетогенная дыета даказала сваю эфектыўнасць пры пахуданні, але прытрымлівацца яе на працягу доўгага перыяду часу можна толькі пад кантролем лекара. Асаблівасці кетогенного харчавання для зніжэння вагі, як і з чаго будаваць меню.\nНізкакаларыйная дыета: меню на тыдзень, рэцэпты\nМалакаларыйную дыета - эфектыўны спосаб барацьбы з залішняй вагой. У чым сутнасць гэтай дыеты і як правільна яе выконваць - чытайце ў гэтым артыкуле.\nКардынальнае ператварэньне: ці можна і як схуднець за месяц?\nЯк рэальна схуднець: ці магчыма пахуданне за месяц. Агляд асноўных груп сродкаў для пахудання. Парады для нармалізацыі вагі і спосабы паляпшэння сілуэту.\nКефірнай дыета (і яе варыяцыі)\nПапулярная монодиета на кефіры з падрабязным апісаннем, супрацьпаказаннямі, меню (табліцай) на 3, 7 і 10 дзён.\nРэцэпт пітной дыеты для пахудання на 7 і 30 дзён, спіс дазволеных прадуктаў на пітной дыеце, меню пітной дыеты на 7 дзён, меню пітной дыеты на 30 дзён, супрацьпаказанні.\n9 снежні 2020\nДыета пры гастрыце. Меню на 7 дзён\nДыета пры гастрыце. Меню на 7 дзён, прычыны гастрыту, дазволеныя прадукты пры гастрыце, забароненыя прадукты пры гастрыце, прыкладны план дыеты пры гастрыце, агульныя рэкамендацыі.\nСпецыфіка і варыяцыі японскай дыеты для зніжэння вагі. Асаблівасці харчавання і дазволеныя прадукты, правілы выхаду.\nХарчаванне для пахудання ў хатніх умовах\nПравільнае харчаванне для пахудання: асновы, з чаго пачаць, правільны пераход, складанне рацыёну, спіс прадуктаў, сняданак, пітной рэжым, меню на тыдзень, харчаванне для мужчын, жанчын, дзяцей і спартсменаў, стравы для спальвання тлушчаў, правілы для захавання выніку, меркаваннеспецыяліста.\nЯк хутка схуднець за тыдзень без дыет ў хатніх умовах на 3, 5, 7 і 10 кілаграм\nЯк схуднець за тыдзень без дыет: правільны настрой, рацыянальнае харчаванне, сон, фізічныя нагрузкі і іншыя асаблівасці.\nДыета любімая: дыета любімая на 7 дзён, меню, вынікі, водгукі\nАсноўныя прынцыпы каханай дыеты для пахудання, яе плюсы і мінусы. Супрацьпаказанні да выканання дыеты. Прыкладныя меню і агульныя правілы харчавання.\nГрачаная дыета для пахудання - дазволеныя прадукты і меню на тыдзень\nПоўны агляд грачанай дыеты для пахудання. Прыклады рэцэптаў прыгатавання грэчкі. Правіла ўваходу і выхаду з дыеты. Недахопы і супрацьпаказанні.\nШто трэба ведаць пра кето диете. Плюсы дыеты. Мінусы дыеты. Меню на тыдзень. Вынікі. водгукі дыетолагаў\nЭфектыўныя практыкаванні для пахудання: хада, трэніроўкі з гірамі, плаванне, язда на ровары, орбитрек, бег, тэніс, інтэрвальныя трэніроўкі высокай інтэнсіўнасці, кроссфит, лыжны крос, скакалка, стэп-аэробіка, цыклічныя трэніроўкі на бегавой дарожцы, адцісканні і іншыя.\nЯк хутка схуднець ў хатніх умовах. 13 спосабаў лёгка і хутка скінуць вагу\nМногія хочуць мець выдатную постаць нічога не робячы. Але прыгажосць патрабуе часу, сіл і сродкаў. Ёсць розныя метады і спосабы каб хутка схуднець без шкоды для свайго здароўя.\nКласічны ўзор прыгожай жаночай фігуры прадугледжвае сілуэт «гітары» — плыўныя выгібы ад грудзей і сцёгнаў да тонкай таліі. Празмернасць ў харчаванні, сядзячая праца, адсутнасць часу для наведвання спартзалы адбіваюцца на камплекцыі.\nЛюбая дыета — гэта каласальнае выпрабаванне для арганізма чалавека. Многія разгрузныя дыеты дапускаюць смачныя абеды.\nЯк схуднець самастойна\nПраблема пахудання ў наш час адна з самых актуальных праблем абодвух падлог. У дадзеным артыкуле вы можаце запазычыць для сябе інфармацыю, як гэта зрабіць.


Пясочна-Будскі сельсавет — Вікіпедыя\nПясо́чна-Бу́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Пясочная Буда.\nПасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Хутаранскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў складзе Церахоўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Грабаўскага сельсавета.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Пясочна-Будскі_сельсавет&oldid=3771815"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 09:26, 10 студзеня 2021.


Еўрапарламент прыняў рэзалюцыю, якая заклікае да Стратэгіі бяздомнасці ЕС - Рэпарцёр ЕС\nЕўрапарламент прыняў рэзалюцыю, якая заклікае да Стратэгіі ЕС па барацьбе з бяздомнымі\nСтудзень 16, 2014\nСёння Еўрапейскі парламент прыняў рэзалюцыю (2013/2994 (RSP)) аб стратэгіі Еўрапейскага саюза (ЕС) па бяздомнасці. Рэзалюцыя была прынята 349 галасамі супраць 45 пры 113 устрымаліся. Ён заклікае Еўрапейскую камісію выканаць шматлікія папярэднія запыты еўрапейскіх органаў. Рада па пытаннях занятасці, сацыяльнай палітыкі, аховы здароўя і спажыўцоў (EPSCO), Камітэт рэгіёнаў, Еўрапейскі эканамічны і сацыяльны камітэт і сам Еўрапарламент раней заклікалі Еўрапейскую камісію распрацаваць стратэгію ЕС па пытаннях бяздомнасці. Прынятая сёння рэзалюцыя заклікае Камісію дзейнічаць у адпаведнасці з гэтымі запытамі і рэалізоўваць стратэгію без далейшых адкладанняў і раіць стварыць экспертную групу высокага ўзроўню для падтрымкі падрыхтоўкі і распрацоўкі стратэгіі.\nПадчас дэбатаў да прыняцця рэзалюцыі еўрапейскі камісар Ласло Андор, які займаецца пытаннямі занятасці, сацыяльных спраў і інклюзіі, заявіў, што Еўрапейская камісія падзяляе меркаванне, што бяздомнасць з'яўляецца адной з найгоршых формаў беднасці і сацыяльнай ізаляцыі, і што гэта вельмі негатыўна наступствы для грамадства і пацярпелых людзей. Ён пацвердзіў, што за апошнія некалькі гадоў у Еўропе павялічыўся ўзровень беднасці і дасягнуты беспрэцэдэнтны ўзровень уразлівасці сярод бяздомных людзей, моладзі, сем'яў і мігрантаў, якія апынуліся ў галечы. Сапраўды, бяздомнасць, найбольш экстрэмальная форма беднасці і нястачы, працягвае закранаць людзей ва ўсіх дзяржавах-членах ЕС і за апошнія гады павялічылася практычна ва ўсіх дзяржавах-членах ЕС. У краінах, якія пацярпелі ад эканамічнага і фінансавага крызісу, назіраецца беспрэцэдэнтны рост бяздомнасці. Трэба тэрмінова нешта зрабіць, каб спыніць хвалю. FEANTSA спадзяецца, што сённяшнія дэбаты і прыняцце чарговай рэзалюцыі Еўрапарламента на карысць Стратэгіі бяздомнасці ЕС пакладуць пачатак большым амбіцыям з боку ЕС і краін-членаў у барацьбе з бяздомнасцю.\nБяздомнасць з'яўляецца відавочным прыярытэтам палітыкі ЕС па пытаннях беднасці ў адпаведнасці са Стратэгіяй ЕС 2020 і пакетам сацыяльных інвестыцый. Яму надаецца ўвага ў рамках семестра ЕС, і некалькі дзяржаў-членаў уключылі яго ў прыярытэт у сваіх нацыянальных праграмах рэформаў на 2012 і 2013 гады. Усё больш і больш дзяржаў-членаў маюць стратэгію бяздомнасці і могуць далей развіваць сваю палітыку пры еўрапейскай падтрымцы. Тыя, хто яшчэ не рэалізаваў стратэгію, могуць атрымаць для гэтага падтрымку і каардынацыю з боку Еўропы. З новымі намаганнямі ЕС і дзяржаў-членаў стратэгія ЕС па барацьбе з бяздомнасцю можа падтрымаць лепшы прагрэс у дасягненні галоўнай мэты стратэгіі "Еўропа-2020" - вывесці не менш за 20 мільёнаў людзей з рызыкі беднасці і сацыяльнага ўтрыманства.\nАдказнасць за барацьбу з бяздомнасцю нясуць дзяржавы-члены, тады як ЕС выконвае дапаўняльную ролю. Аднак узмацненне ролі Еўрапейскай камісіі магчыма ў рамках цяперашніх абласцей кампетэнцыі, пры гэтым паважаючы прынцып субсідыярнасці. Такім чынам, Рэзалюцыя заклікае дзяржавы-члены распрацаваць комплексныя стратэгіі бяздомнасці якія кіруюцца жыллём, удзяляюць вялікую ўвагу прафілактыцы і ўлічваюць рэкамендацыі, выкладзеныя ў паведамленні Камісіі па SIP "На шляху да сацыяльных інвестыцый для росту і згуртавання" і ў рабочым дакуменце Камісіі "Супрацьстаянне бяздомнасці ў Еўропе". Ён таксама заклікае дзяржавы-члены ўзмацніць уключэнне бяздомнасці ў свае нацыянальныя праграмы рэформаў. Акрамя таго, ён заклікае Камісію разгледзець спасылкі на бяздомнасць у канкрэтных рэкамендацыях для дзяржаў-членаў, дзе гэта неабходна.\nГалоўныя еўрапейскія падзеі, каб сфармаваць будучыню для сацыяльных прадпрыемстваў\nКлаус Рэдлінг адказвае на пытанні еўрадэпутатаў у расследаванні "тройкі"\nЕўрасаюз павінен пераасэнсаваць сябе, каб перамагчы ў барацьбе з беднасцю, - эксперт ААН\nFEANTSA звяртае ўвагу на #homelessness жанчын на #InternationalWomensDay\n#FightingPoverty: Еўрадэпутаты заклікаюць скараціць выдаткі на ацяпленне, каб дапамагчы бяздольным сем'ям\nЎшанаванне сапраўдныя чэмпіёны па барацьбе з галечай: Еўрапейскі грамадзянская супольнасць кажа час, каб зрабіць пазіцыю супраць беднасці ў Еўрапейскім Саюзе\nBrexit6 гадзін таму


Гатэль у Італіі накіраваў позву ў суд на Мінаховы здароўя Кітаю за недастатковую інфармацыю пра COVID-19\nГатэль у італьянскіх Альпах накіраваў у суд позву на Міністэрства аховы здароўя Кітая за нанясенне шкоды ў выніку распаўсюду каронавірусу. Паводле заяўнікаў, чыноўнікі ў Паднябеснай недастаткова інфармавала САЗ пра COVID-19, піша выданне «Мirror».\nПозва паступіла ў суд гораду Белуно, які знаходзіцца ў тым жа рэгіёне, што і гатэль «De La Poste».\nГатэль размяшчаецца на паўночы Італіі, які моцна пацярпеў ад каронавіруса. Нумары раней у гатэлі цалкам забраніравалі наведнікі. Планавалася, што людзей у сакавіку таксама будзе вельмі шмат. Але ў выніку ніхто не прыехаў на адпачынак. Адсюль уласнікі ўстановы панеслі страты.\nЮрыст гатэлю адзначае, што калі б навіны з Кітаю пра сітуацыю з каронавірусам прыйшлі своечасова, урад Італіі прыняў бы своечасова захады абароны, таму ўстанова будзе спаганяць і нематэрыяльную шкоду з Міністэрства аховы здароўя Кітаю.\nАд каронавірусу ў свеце памерлі больш за 183 тысячы чалавек\nТэгі: Італія каронавірус катэль Кітай пандэмія позва суд


АПК Магілёўскай вобласці ў 2019 годзе будзе нарошчваць экспарт і рэнтабельнасць продажаў | Магiлёўскi аблвыканкам\nАПК Магілёўскай вобласці ў 2019 годзе будзе нарошчваць экспарт і рэнтабельнасць продажаў\nАграпрамысловы комплекс Магілёўскай вобласці асноўны акцэнт у 2019 годзе зробіць на фінансавае аздараўленне. Пра гэта паведаміў сёння на пасяджэнні аблвыканкама першы намеснік старшыні аблвыканкама Мікалай Кароцін.\n«Мы павінны ў бягучым годзе сканцэнтраваць увагу на скарачэнні фінансавых абавязацельстваў па крэдытах, павышэнні рэнтабельнасці продажаў як мінімум да 5,7% і дасягнуць тэмпу росту экспарту 105,7%, – сказаў Мікалай Кароцін. – Дамагчыся пастаўленых задач нам дапаможа нарошчванне выпуску канкурэнтаздольнай прадукцыі, выхад на новыя рынкі збыту і больш актыўная праца па прыцягненні інвестыцый у развіццё АПК».\nПа словах Мікалая Кароціна, стаўка ў развіцці галіны будзе зроблена на жывёлагадоўлю, якая займае ў агульным аб’ёме вытворчасці сельгаспрадукцыі каля 70%. «Тут ёсць яшчэ нямала рэзерваў для павышэння эфектыўнасці працы і нарошчвання выпуску прадукцыі. Адзін з найважнейшых – стварэнне трывалай і якаснай кармавой базы. Для гэтага ў вобласці вясной будзе праведзена дыверсіфікацыя пасяўных плошчаў: павялічаны пасевы кукурузы і шматгадовых траў з высокім утрыманнем пажыўных рэчываў, павялічана нарыхтоўка кармоў з прымяненнем сучасных тэхналогій. А для іх захоўвання ў вобласці плануецца пабудаваць 81 сенажна-сіласнае сховішча».\nПрацягваюцца работы па будаўніцтве малочна-таварных комплексаў у Бабруйскім, Кіраўскім і Горацкім раёнах, на фінішы будаўніцтва буйных свінакомплексаў у Слаўгарадскім і Бялыніцкім раёнах. Рэалізацыя гэтых праектаў дазволіць істотна нарасціць выпуск мясной і малочнай прадукцыі. «Мы таксама маем намер актывізаваць работу па стварэнні кааперацыйна-інтэграцыйных фарміраванняў перапрацоўшчыкаў і вытворцаў сельгаспрадукцыі. Па такой схеме сёння дастаткова эфектыўна працуе Магілёўскі мясакамбінат, развіваючы ўласную сыравінную базу, а Бабруйскі мясакамбінат пачынае работу з ААТ «Усход» Магілёўскага раёна», – расказаў першы намеснік старшыні аблвыканкама.\nНа думку Мікалая Кароціна, адна з важных задач – прыцягненне інвестараў на сяло, у тым ліку праз продаж нізкаэфектыўных сельгасарганізацый і прадпрыемстваў, стварэнне спрыяльных умоў для развіцця прыватнага бізнесу і сферы паслуг, а таксама выбудоўванне сістэмнай працы па падрыхтоўцы высокакваліфікаваных спецыялістаў.\n«Наша канчатковая мэта – фарміраванне канкурэнтаздольнай вытворчасці і выпуск ліквіднай прадукцыі незалежна ад формаў уласнасці, – падкрэсліў Мікалай Кароцін. – Але пры гэтым для дзяржпрадпрыемстваў найважнейшым застаецца павышэнне эканамічнай эфектыўнасці працы, павелічэнне вытворчасці сельгаспрадукцыі і скарачэнне выдаткаў. Дамагчыся станоўчай дынамікі мы зможам толькі пры цвёрдым выкананні тэхналагічнай дысцыпліны, росце прадукцыйнасці працы, прыняцці сістэмных мер па фінансавым аздараўленні арганізацый АПК, павышэнні іх рэнтабельнасці».\nФота - уласн.


Ад сучаснага да традыцыйнага | Новы Час\nПрапануем чытачам прайсціся па новых экспазіцыях, якія адчынены ў мінскіх музеях.\n(На здымку: Карціна Пятра Асоўскага)\nЯк звычайна, галерэя «Універсітэт культуры» (Палац Рэспублікі на Кастрычніцкай плошчы) імкнецца прывабіць канцэптуальным праектам, які яе кіраўніцтва праводзіць да Міжнароднага дня абароны дзяцей 1 чэрвеня разам з Прадстаўніцтвам ААН у Беларусі — «Бэбі-бум!».\nМаладосць увасабляюць творцы, ужо вядомыя і яшчэ не, — беларускія мастакі, скульптары, дызайнеры, фатографы, а свет дзяцінства — абраная імі тэматыка: чароўнасць дзіцячых гадоў, пошук адпаведнага ўзросту бачання навакольнага асяроддзя, увасабленне гульняў, фантазіяў, творчых ідэй. І пошук праз «дзіцячую» мову нестандартных і свежых форм мастацкай выразнасці.\nСвятло дзяцінства — не заўсёды шчаслівае: экспазіцыю дапаўняе прапанаваны Офісам спецыяльнага прадстаўніка генеральнага сакратара ААН па ўдзеле дзяцей у ваенных канфліктах фотапраект «Дзеці вайны: разбуранае дзяцінства». Што ж, важны дадатак, хаця ў Беларусі, як і на ўсёй постсавецкай прасторы, ці не істотней была б тэматыка «Дзеці таталітарнага і посттаталітарнага грамадства». Гледачы старэйшыя за сённяшніх юнакоў прыгадалі б пятнаццацігадовай даўніны цыкл Артура Клінава «Смерць піянера».\nАле ўлічваючы драматычны лёс «Падземкі», чыя выставачная актыўнасць і нестандартнасць фармулявання экспазіцыйных ідэй паставіла перад ёй непераадольныя праблемы, цяжка чакаць ад невялікіх, тым больш дзяржаўных галерэй, прэтэнзій на аналітычную рэфлексіўнасць. Таму ў светлых мроях дзяцінства шукаем пераважна станоўча-аптымістычнае. Як у выставе малюнкаў 16-гадовай Марыі Коўзун «Вось яны, мае ўлюбёныя і забаўныя», што прадстаўляюць 11 гадоў сталення мастачкі ў студыі Рышарда Мая. Зрэшты, гісторыя росту творцы-пачынальніка — з дзіцяці ў маладую дзяўчыну — таксама цікавы тэматычны ракурс (галерэя «Вільнюс» на Каліноўскага, 55, па 29 чэрвеня).\nУ Палацы мастацтва (Казлова, 3) — змена экспазіцыі. 31 мая закрылася выстава кніжнай і часопіснай графікі «Мастак і Кніга», якая ўвасабляла сабой удалую спробу Саюза мастакоў адрадзіць колішнюю практыку штогадовых імпрэзаў ілюстратараў, якія праводзіліся з 1997 года звычайна ў звязцы з правядзеннем Мінскага кніжнага кірмашу (канцэпцыю тады распрацоўвалі Пётр Васілеўскі і Уладзімір Лукашык). Змяніла кніжную графіку выстава «Сад Венеры», што адкрылася 3 чэрвеня.\n«Сад Венеры» — зварот да не самай пашыранай у беларускім мастацтве тэмы «ню», аголенасці, да аналізу фізічнага, эстэтычнага, культуралагічнага пераасэнсавання ў мастацтве чалавечага цела ў першатворнай адкрытасці. Галерысты абяцаюць прывабіць гледача вобразамі вытанчанай прыгажосці і гармоніі, і насычаных калізій. Тэма «ню» патрабуе ад творцы, пазбаўленага магчымасці скарыстаць знакавы шэраг сацыяльных і культурных прывязак у атрыбутах і дадатковых дэталях, узмацнення паэтычнасці мастацкай мовы і яе фармальнай экспрэсіі.\nГалоўны Нацыянальны мастацкі музей краіны (на Леніна, 20), прываблівае чарговымі знаёмствамі з культурай блізкіх і далёкіх краёў. Творчасць Пятра Асоўскага (выстава «Рамантыка славянскіх земляў»), прадстаўніка пакалення слыннага «суровага стылю» 1960-х, збольшага вядомая гледачу: экспрэсія яркіх фарбаў і «рубленых» лаканічных форм, эстэтыка больш шчырых і простых вобразаў, народжаная хрушчоўскай адлігай. Сёння: адчуванне спецыфічнага духу «агульнаславянскай» з’яднанасці, у межах мастацкай «паліткарэктнасці», але не без адчування духу вялікай палітыкі.\nЗатое «Традыцыйнае мастацтва Карэі», прадстаўленае па ініцыятыве амбасады Рэспублікі Карэя і падтрымцы Дзяржаўнага музея этнаграфіі гэтай\nкраіны — падарожжа ў далёкі і нязнаны край.\nТворы будысцкага жывапісу і скульптуры, вынік пераасэнсавання рэлігійных прынцыпаў на нацыянальнай глебе. Узоры першага ў свеце\nразборнага металічнага шрыфту XV стагоддзя (азбука Хангыль), створаныя па ўказе правіцеля краіны караля Сечжона ад 1443 года.\nМастацтва керамікі высокага тэхналагічнага ўзроўню, запазычанае з Кітаю, але пераўвасобленае на свой эстэтычны лад: разнастайныя формы, нестандартны дэкор. А таксама выдатныя творы дэкаратыўнага мастацтва, інкрустацыя перламутрам, бычыным рогам, металічныя вырабы.\nДадайце паказаныя копіі жывапісных работ прафесійнага майстра побытавых, жанравых, анімалістычных, рэлігійных сюжэтаў і партрэтаў Кіма Хонда (1745–1806) — энцыклапедыю жыцця Карэі XVIII — пачатку XIX стагоддзя. Каля 30 работ, копій твораў класічнага карэйскага мастацтва, перадаецца ў падарунак Мастацкаму музею Беларусі. Як не прыгадаць дыскусію на нядаўніх чытаннях у гонар 100-годдзя шматгадовай дырэктаркі Мастацкага музея Алены Аладавай пра неабходнасць стварэння якасных копій з беларускіх ікон, старых партрэтаў — хоць бы дзеля экспанавання ў сваіх правінцыйных музеях або дзеля вяртання пазык беларускім храмам. Капіраванне — гэта і пашырэнне, зберажэнне культурнай традыцыі.\nЗдымак 2: Экспазіцыя выставы карэйскага мастацтва\nЗдымак 3: Карціна Марыі Коўзун


Багданкевіч: Мы за любыя жорсткія санкцыі да вызваленьня ўсіх вязьняў\n08 люты 2011, 02:34\n7 лютага Нацыянальны камітэт Аб'яднанай грамадзянскай партыі выказаў вотум недаверу намесьніку старшыні партыі Яраславу Раманчуку і пазбавіў пасады Андрэя Дзьмітрыева, які ўзначальваў партыйную камісію па міжнародных пытаньнях.\nПра гэта і ня толькі мы пагутарым з нашым сёньняшнім госьцем – ганаровым старшынём Аб'яднанай грамадзянскай партыі, былым кіраўніком Нацбанку Станіславам Багданкевічам.\nЗнаткевіч: Ці значыць сёньняшняе рашэньне, што Аб'яднаная грамадзянская партыя летась зрабіла памылку, вылучыўшы Яраслава Раманчука на пасаду прэзыдэнта?\nБагданкевіч: З пазыцыі яго ўчынку, калі ён пад дыктоўку ўлады неправамерна абвінаваціў кандыдатаў у прэзыдэнты Статкевіча, Саньнікава, Рымашэўскага, журналістку Халіп у арганізацыі масавых беспарадкаў, памылка відавочная. Варта было вылучаць лідэра партыі Анатоля Лябедзьку. Ён – сапраўдны змагар, ён – прынцыповы чалавек, ён ніколі не здаваў сваіх пазыцый, сваіх калег у імя выратаваньня сябе асабіста. Ён – годны палітык, годны грамадзкі дзеяч. Я думаю, гэта была наша агульная памылка.\nТое, што Раманчук абвінаваціў у арганізацыі нападу і захопу Дома ўраду, і арганізацыі масавых беспарадкаў, якіх насамрэч не было, трох сваіх калегаў і Ірыну Халіп, за гэта мы выказалі яму недавер. За слабасьць і за спробы абяліць сябе. Спасылкі на тое, што ён прадухіліў расстрэл людзей ці нешта такое – гэта ўсё несур'ёзна.\nЗнаткевіч: Эканамічныя санкцыі, наколькі апраўданая такая ідэя?\nБагданкевіч: Зразумела, мы хацелі б, каб эканамічныя санкцыі былі кароткачасовыя, каб нават гэта і не дахадзіла да санкцый, каб улада, падумаўшы пра ўласную эканоміку, пра свой народ, вызваліла бязьвінна арыштаваных людзей. Але мы выступаем за любыя жорсткія санкцыі, у тым ліку эканамічныя на пэрыяд да вызваленьня ўсіх вязьняў.


Праз 25 гадоў пасля аднаўлення «Нашай Нівы» газета пераходзіць у інтэрнэт, на паперы | Новы Час\nГомель +14℃ +17℃ +11℃ +8℃\nГродна +14℃ +16℃ +14℃ +8℃\nМагілёў +13℃ +12℃ +11℃ +6℃\nПраз 25 гадоў пасля аднаўлення «Нашай Нівы», праз 110 гадоў ад яе заснавання Рэдакцыя робіць важны крок. Зараз «Наша Ніва» — гэта будзе ў першую чаргу інтэрнэт-сайт NN.BY. А на паперы ад 1 ліпеня «Наша Ніва» будзе выходзіць у фармаце штомесячніка на 24 старонках.\n25 гадоў таму выйшаў першы нумар адноўленай НН. Так выглядала яго першая старонка. Дызайн заўтрашняга нумара газеты ўзнаўляе той гістарычны момант.\nЗа інтэрнэтам — будучыня. Ён даступны імгненна і на ўсёй планеце. Гэта тэхналагічная рэвалюцыя, якая адбываецца па ўсім свеце.\n"Папяровы штомесячнік захавае выдавецкую традыцыю. Гэта будзе спакойнае чытво для людзей з іншым тэмпам спажывання інфармацыі. У папяровым штомесячніку будзе друкавацца самае істотнае, нестарэючае: аналітыка, гутаркі, гісторыя, літаратура", - паведамляе рэдакцыя "НН".\nНовы Час №19 (678)


11.12.2015 09.12.2015 Admin624Комментарии on Повязь\nУ Старасвержанскай сярэдняй школе ёсць шмат традыцый. Адной з такіх традыцый з’яўляюцца велапрабегі, якія прысвячаюцца знамянальным датам у гісторыі школы і краіны.\nЮныя велатурысты ДУА «Старасвержанская сярэдняя школа» (Р. Тамілін, М. Турко, Ю. Цобкала, А. Мазур, А. Лябедзька, Г. Дрозд) разам з настаўнікам фізічнай культуры і здароўя Анатолем Міхайлавічам Галоўкам свой чарговы велапрабег прысвяцілі 150-годдзю адукацыі ў вёсцы Стары Свержань. На школьным стадыёне адбылося ўрачыстае адкрыццё свята. Настаўнік аб’явіў маршрут і правёў інструктаж па правілах дарожнага руху. Маршрут выбралі цікавы: Стары Свержань – Сінява – Новы Свержань – Стоўбцы – Заямнае – Залужжа.\nШлях да Новага Свержаня, па якім калісьці, паводле легенды, праязджала Кацярына Вялікая, навяваў думкі аб гісторыі роднага краю. Мы рабілі прыпынкі каля Успенскай царквы і Петрапаўлаўскага касцёла ў Новым Свержані, каля сабора Святой Ганны і Касцёла Святога Казіміра ў Стоўбцах.\nПлошча Бессмяротнасці, помнік Ф. Э. Дзяржынскаму і помнік загінуўшым жыхарам – ахвярам Халакосту, гістарычныя мясціны вёсак Заямнае і Залужжа – святыя мясціны Стаўбцоўшчыны. Каля гэтых помнікаў у душы кожнага з нас прабуджаліся думкі аб тым, што Радзіма – самае галоўнае ў жыцці кожнага чалавека.\nРуслан Тамілін, вучань 11 класа ДУА «Старасвержанская СШ»\n80-годдзю прафсаюзнага спорту былі прыўрочаны спартыўна-масавыя мерапрыемствы, якія адбыліся ў дзіцяча-юнацкай спартыўнай школе прафсаюзнай арганізацыі ААТ «Аграбудфірма-ПМК-74 – Налібакі» ў Дзераўной.\nСтараннямі старшыні раённай арганізацыі Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі Галіны Шапецька, дырэктара фізкультурна-аздараўленчага комплексу «Дзераўное» Сяргея Сахара і дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы прафсаюзнай арганізацыі ААТ «Аграбудфірма-ПМК-74 – Налібакі» Антона Бурака на працягу двух апошніх тыдняў праводзіцца шэраг мерапрыемстваў. У ліку іх – першынство ДЮСШ па валейболе сярод юнакоў і дзяўчат Налібацкай, Шашкоўскай і Дзераўнянскай школ. Прайшоў таксама традыцыйны турнір па міні-футболе на прызы фізкультурна-аздараўленчага комплексу «Меліяратар». Зборныя каманды раёна прынялі ўдзел у першынстве раёна па настольным тэнісе. Такое ж першынство праведзена і сярод камандаў калектываў фізічнай культуры. Мужчынскія каманды аграгарадка Дзераўная, гарадскога пасёлка Івянец, філіяла ААТ «Кіруючая кампанія холдынгу «Мінскі маторны завод» у г. Стоўбцы і ветэранаў правялі сустрэчу па міні-футболе.\nЗборныя каманды Валожынскай, Стаўбцоўскай, Дзераўнянскай і Дзяржынскай дзіцяча-юнацкіх спартыўных школ паўдзельнічалі ў адкрытым першынстве ДЮСШ па міні-футболе сярод юнакоў 2000-2002 гадоў нараджэння.\nПрыемным сюрпрызам для аматараў спорту стане сустрэча з выхаванкай Дзераўнянскай ДЮСШ, членам зборнай каманды Рэспублікі Беларусь па лёгкай атлетыцы, неаднаразовай пераможцай міжнародных марафонаў Марынай Даманцэвіч.\nСА СТАЛІЦЫ – З МЕДАЛЯМІ\nНавучэнцы дзіцяча-юнацкіх спартыўных школ Мінска, усіх абласных цэнтраў рэспублікі, многіх раёнаў, а таксама расійскага Бранска прынялі ўдзел у матчавай сустрэчы памяці заслужанага трэнера Беларусі С. Хамчука.\nІ важкім выглядае поспех у прэстыжных спаборніцтвах выхаванкі Стаўбцоўскай ДЮСШ Карыны Уліч. Вынік, паказаны ёю ў штурханні ядра, стаў другім. Сярэбраны медаль – дастойная ўзнагарода здольнай юнай спартсменкі.\nПоспех прынесла нашым лёгкаатлетычным зорачкам выступленне ў адкрытым першынстве ДЮСШАР «Атлет». П’едэстал лаўрэатаў спаборніцтваў у скачках у даўжыню можна назваць амаль поўнасцю стаўбцоўскім. Пераможнае золата тут у Андрэя Ліпніцкага, прызавое серабро – ва Улада Мілашэўскага. Бегавая паўтаракіламетровая дыстанцыя таксама пакарылася дваім нашым рабятам – першым фінішаваў Мацвей Папулін, другім – Глеб Арлоўскі.\nМожна сказаць, за крок ад медалёў былі Павел Грыгаровіч, які паказаў добры вынік у кіданні кап’я, а таксама Карына Татэвасян і Віталій Галубок, якія выступалі ў забегу на 1,5 кіламетра. Чацвёртыя месцы ў прэстыжных спаборніцтвах – гэта таксама станоўча.\nПлённа працуюць, рыхтуючы юных лёгкаатлетаў, трэнеры Анатоль Турчановіч, Вольга Арлоўская, Дар’я Варывоцкая.\nКамп’ютарная творчасць, жывапіс і англійская мова


Вэрсія ад 21:09, 19 ліпеня 2010\n→Рэпутацыя і ахова асабістых зьвестак: пропуст, артаграфія\nВэрсія ад 21:07, 19 ліпеня 2010 (рэдагаваць)\nд (→Заблякаваныя?: артаграфія)\nВэрсія ад 21:09, 19 ліпеня 2010 (рэдагаваць) (скасаваць)\n'''Вам абсалютна ня трэба раскрываць, кім вы ёсьць у звычайным жыцьці''', але наяўнасьць уліковага запісу прадастаўляе вам магчымасьць ідэнтыфікацыі, пасродкам якой вас змогуць пазнаваць іншыя ўдзельнікі Вікіпэдыі. Мы вітаем рэдагаваньні ад ананімных карыстальнікаў, але рэгістрацыя пад уліковым запісам удзельніка дапаможа пабудаваць давер і павагу да вазвас праз гісторыю вашых станоўчых рэдагаваньняў. Апроч гэтага, прасьцей камунікаваць і супрацоўнічаць з удзельнікам, калі мы ведаем, хто вы (прынамсі, хто вы ў Вікіпэдыі). Для сталых удзельнікаў таксама прасьцей бачыць добрыя намеры ў дзеяньнях новых удзельнікаў, якія паклапаціліся пра тое, каб стварыць сабе ўліковы запіс (і, вядома, аднойчы і вы можаце стаць сталым удзельнікам!). І вядома, вам можа быць прадастаўленая нашмат большая свабода дзеяньняў, калі вы будзеце дзейнічаць ад імя зарэгістраванага ўдзельніка.\nАдначасова з ростам вашай рэпутацыі вы можаце атрымаць дадатковыя прывілеі, напрыклад, <!-- [[WP:ROLLBACK|rollback]], --> правы [[Вікіпэдыя:Адміністрацыя|адміністратара]] або [[Вікіпэдыя:Правы ўдзельнікаў|іншыя]]. Для ананімных удзельніках атрыманьне дадатковых прывілеяў немагчымае.\n'''Калі вы не ўвайшлі ў сыстэму, усе вашыя рэдагаваньні будуць яўным чынам дапасаваныя''' да вашага IP-адрасу падчас унясеньня праўкі, і пазьней будуць правярацца адмысловымі прыладамі. Калі ж вы аўтарызаваныя ў сыстэме, усе вашыя рэдагаваньні дапасоўваюцца да вашага імя ўдзельніка, а IP-адрас захоўваецца толькі ва ўнутраных мэханізмах і недаступны да публічнага прагляду. Глядзіце [[Вікіпэдыя:Правілы адносна прыватнасьці|правілы канфідэнцыйнасьці Вікіпэдыі]] для атрыманьня дадатковых зьвестак.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/wiki/Спэцыяльныя:MobileDiff/740867»


тирптих, купить триптих, картина, картины\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777035\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777099\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777163\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777227\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777061\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777125\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777189\nМодульные Картины, Цветы, Art. FLOW777253\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777023\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777087\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777151\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777215\nМодульные Картины, Цветы, Art. FLOW777279\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777049\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777113\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777177\nМодульные Картины, Цветы, Art. FLOW777243\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777011\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777075\nМодульные Картины Цветы, Art. FLOW777139


Янов.by - Кацкі\nПубликации\t- Родная земля\nвёска ў Бродніцкім сельсавеце за 21 км ад Іванава. У 1929 годзе тут пражывала 88 жыхароў, у пасляваенны час –14. У 1997 годзе было 24 двары і 38 жыхароў. Цяпер — пяць жыхароў.\nПра тое, што гэтая вёска дажывае свой век, нам гаварылі і ў сельсавеце. Толькі не хочацца ў гэта верыць. А раптам гараджане, чые карані адсюль, пажадаюць “ажывіць” сваю маленькую радзіму і будуць ездзіць сюды, як на дачы. Да цяперашніх вяскоўцаў наведваюцца дзеці ды ўнукі, каб дапамагчы ім садзіць і палоць агароды, капаць бульбу. У гэтым населеным пункце няма ніякіх даброт цывілізацыі. Але сюды не забываюць дарогу работнікі мясцовай улады, сувязі, гандлю, сферы іншых паслуг.\nДык хто ж яны, апошнія жыхары гэтай ужо амаль бязлюднай вёскі? Як ім жывецца? Што іх хвалюе?\nЕдучы ў Кацкі ў адзін з апошніх лютаўскіх дзён мы ледзь не збіліся са шляху. З бетонкі Кобрын-Гомель павярнулі ў вёску Якша, а куды ехаць далей — не ведалі. Паварочваць ці то ўлева, ці прама? Выручылі мясцовыя жыхары, якія паказалі дарогу. Праехалі вёску Аброва, лес, у якім убачылі на снезе мноства слядоў дзікіх жывёл: кабаноў, касуль… Склалася ўражанне, што трапілі ў глухамань, дзе даўно не ступала нага чалавека. Але гэта было падманнае ўражанне, паколькі не раз чулі ад людзей, што тутэйшыя мясціны багаты на ягады і грыбы. Летам і восенню сюды прыязджаюць аматары ціхага палявання. Узімку сон векавых дубоў, стромкіх хвой ды кучаравых бяроз могуць патрывожыць работнікі лесу. А вунь і сама вёска, схаваная з усіх бакоў густымі дрэвамі ды кустарнікамі. І ўсяго дзве вуліцы – Кароткая і Цэнтральная. Едзем па Кароткай. Але што гэта? Праехалі ўсю вуліцу і ніводнай расчышчанай сцежкі да дамоў. Ды і дамы, сярод якіх ёсць нават дабротныя — на замках. Убачылі мы і старэнькія хаткі, перакошаныя хлеўчукі, якія, здаецца, вось-вось упадуць пад цяжарам гадоў. Няўжо поўнасцю бязлюдная вуліца? Аказалася сапраўды так. Адзіная жыхарка вуліцы Кароткай на зіму едзе да дачкі ў горад Пінск. Давялося разварочвацца і ехаць на вуліцу Цэнтральную. І першым было знаёмства з Галінай Рыгораўнай Паляшчук. Жанчына сустрэла нас насцярожана. Магчыма падумала, што за незнаёмыя людзі і што ім тут трэба? Але праз хвіліну-другую, убачыўшы на нашых тварах добразычлівыя ўсмешкі і даведаўшыся пра мэту нашага прыезду, жанчына павесялела. А пасля аказалася яшчэ і цікавай субяседніцай. Яна ахвотна згадзілася расказаць пра сваё жыццё-быццё. На пытанне адкуль паходзіць назва вёскі мы адказу ад жанчыны так і не пачулі. Ніхто не ведае і з астатніх яе жыхароў. І толькі старшыня Бродніцкага сельвыканкама Аляксандр Сяргеевіч Літвінчук, адшукаўшы ў архіўных дакументах некаторыя звесткі пра паходжанне гэтага населенага пункта, расказаў нам наступнае:\n— Назва вёскі, першае ўпамінне якой адносіцца да 1578 года, паходзіць ад прозвішча Кацко, першага яе пасяленца, выхадца з Драгічынскага раёна. Ён з’яўляўся нашчадкам татарскіх воінаў пры Вітаўце Вялікага Княства Літоўскага. У 1796 годзе вёска была перанесена на адзін кіламетр на захад, каб пакінуць для вырошчвання сельгаскультур больш урадлівыя ворыўныя землі. Пінскія купцы былі асноўнымі пакупнікамі зерня ў мясцовых жыхароў.\nАле вернемся да нашага знаёмства з Галінай Рыгораўнай Паляшчук. Яна нарадзілася ў вёсцы Баравая 7 студзеня 1937 года. У Кацкі выйшла замуж. Пенсію зарабіла працуючы паляводам укалгасе. Нарадзіла пяцёра дзяцей, на жаль аднаго з сыноў ужо няма на гэтым свеце. Прайшло 27 гадоў, як пахавала мужа. Так і жыве адна. Гэтай зімою пасля смерці зяця Галіна Рыгораўна вырашыла месяц пажыць у дачкі, каб разважыць яе гора.\n— Калі прыехала з Пінска дамоў то ўбачыла, што вытаптаны рапс у агародзе, які пасеяла мінулай восенню, — журылася нам жанчына. — Гэта дзікія козы прыходзілі сюды пасвіцца. А што ж, ім тут - поўная свабода, бо навокал густыя зараслі лясных дрэў, якія ўжо і ў агароды лезуць. Каб не адчуваць сябе адзінокай, я часта званю да дзяцей, іншы раз абы-куды пападаю. І самой смешна становіцца. А яшчэ на ўсю гучнасць уключаю тэлевізар. Так ён і тарабаніць цэлы дзень. Жыць адной не страшна, але ў чатыры гадзіны дня — я ўжо на замку. Мала хто можа пастукацца ў дзверы. Суседзяў няма, з усіх бакоў — пустыя хаты.\n— У свае 73 гады я яшчэ свіней трымала, — расказвала Галіна Рыгораўна. – Калі захварэла, давялося развітацца з гаспадаркай. Дзеці ж не наездзяцца так часта, каб дапамагчы. У іх свае сем’і, клопаты, ды і жывуць далёка. Сын і адна дачка — у Пінску, другая дачка — у Мінску, трэцяя — у Брэсце. Але ж яны не забываюць мяне, прыязджаюць. Вы пытаецеся, ці хапае мне пенсіі на пражыццё. Мусіць хапаць.\nПрыемным было наша знаёмства з Антонам Уладзіміравічам Базаном і яго жонкай Раісай Сцяпанаўнай. Ён — адзіны мужчына на вёску, яму 70 гадоў. Жонка маладзейшая. Пакуль мы размаўлялі Антон Уладзіміравіч увесь час з замілаваннем паглядваў на сваю абранніцу. А можа любаваўся ёю, бо сапраўды яго жонка выглядае маладжавай, да таго ж ёсць прываблівыя загадкава-чорныя іскрынкі ў яе вачах.\n— І дзе ж Вы знайшлі такую прыгажуню? — паўжартам -паўсур'ёз запыталася ў Антона Уладзіміравіча.\n— Дзе-дзе, па-суседству, — з усмешкай адказаў ён. – Хаты нашых бацькоў стаялі адна насупраць другой. Навошта ды і страшна мне было праз лес вечарам у суседнюю вёску хадзіць, таміць ногі, калі зусім побач жыла дзяўчына, якой не было ніякай ганьбы. Крок ступіў і прыціснуў да плота. Не думаю, што чужыя дзеўкі лепшыя за сваіх.\nДа таго як пажаніцца, у Антона і Раісы былі розныя жыццёвыя планы.Шаснаццацігадовым юнаком ён паехаў ў заробкі ў Харкаў. Потым былі тры гады службы на Балтыйскім флоце. Раіса пасля заканчэння школы працавала на Пінскім камбінаце верхняга трыкатажу. На выхадныя часта прыязджала дамоў. Неўзабаве з арміі вярнуўся яе сусед. Адзін да аднаго ў іх былі нераўнадушныя пачуцці. А тут яшчэ трэба было дзяўчыне дагледзець сваю састарэлую матулю. Пажаніліся маладыя ў 1972 годзе. Асвоіўшы будаўнічую спецыяльнасць Антон доўгі час працаваў у будаўнічай брыгадзе Іванаўскага райспажыўсаюза, Раіса — у паляводстве мясцовага калгаса, пасля — саўгаса. Вось ужо сорак пяць гадоў яны разам. Выгадавалі дзве дачкі Марыю і Святлану (абедзьве працуюць на “Марылі”), а таксама сына Сцяпана, які жыве ў Пінску. А яшчэ ў іх чацвёра ўнукаў. Дзеці часта прыязджаюць да бацькоў і ва ўсім дапамагаюць. Руплівыя рукі Раісы Сцяпанаўны падтрымліваюць ў хаце парадак і чысціню. Не можа яна сядзець проста так без справы. Вось і ў дзень нашага прыезду мы засталі гаспадыню за вышыўкай ручніка. Як прызналася Раіса Сцяпанаўна, яна і раней любіла вышываць, але пасля аперацыі на вочы на нейкі час пакінула свой занятак. Цяпер зноў узялася за любімую справу.\nМы развітваліся з гэтымі людзьмі як з добрымі знаёмымі. Наперадзе нас чакалі яшчэ дзве сустрэчы. Першая — з 75‑гадовай Марыяй Міхайлаўнай Паляшчук. На наша пытанне, чаму з пінскай прапіскай яна жыве ў Кацках, жанчына здзіўлена, як нам здалося, адказала: — А што я там не бачыла? Мне на прыро- дзе лепш.\nМарыя Міхайлаўна не тутэйшая. Яна нарадзілася ў вёсцы Вулька-Дастоеўская, а сюды выйшла замуж. Нарадзіла трое сыноў і дачку. Прайшло сямнаццаць гадоў, як не стала мужа. Ні дзеці, ні ўнукі (іх пяцёра у жанчыны), не забываюць сцяжынку да роднага дома. Яны і бульбу капаюць, і дровы нарыхтоўваюць. У любой справе — добрыя памочнікі. Да дзён нараджэння і іншых свят засыпаюць сваю матулю рознымі падарункамі. Мо таму яна і не адчувае сябе адзінокай.\nНасупраць яе хаты праз дарогу жыве яшчэ адна жанчына — Тамара Іванаўна Малейчук, якая мае другую групу інваліднасці. Калі мы пераступілі парог яе хаты, гаспадыня тупала па кухні, абапіраючыся на два кіёчкі.\n— Вы праходзьце, праходзьце, — запрасіла яна. — Не здзіўляйцеся, што я такая згорбленая, і мая спіна як гармошка. У мяне і рукі крывыя, і ногі, да таго ж яшчэ і суставы баляць. Таблеткамі ”з’ела” сэрца, турбуе падстраўнікавая залоза. Так і жыву. Дзякуй Богу, што суседзі добрыя, яны мне прадукты ад аўталаўкі прыносяць. Па тэлефоне трымаю сувязь з пляменніцай Валяй, бо дзяцей у мяне няма. Я то і замужам была ўсяго адзін год – муж п'яніцай аказаўся. Сама я калісьці працавала звеннявой у калгасе, потым — мыла посуд на кухні ў вайсковай часці, якая размяшчалася ў тутэйшых лясах.\nХоць і з двума кіёчкамі, жанчына яшчэ здолее прыбіраць у хаце. Ды і на сваё жыццё яна не скардзіцца, бо, відаць, даўно змірылася з тым, што ў кожнага свой лёс.\nЗ надыходам цёплых дзён з Пінска вернецца ў сваю хату яшчэ адна жыхарка вёскі Кацкі - 81‑гадовая Вольга Сямёнаўна Паляшчук. На зіму дачка штогод забірае яе да сябе. Ва ўнучкі жыве цяпер і Надзея Міхайлаўна Паляшчук,1932 года нараджэння. Мінулае лета яна таксама правяла ў сваёй вёсцы. А можа прыедзе яшчэ хто-небудзь з былых ураджэнцаў на лета да родных хат, якія калісьці выпусцілі іх у самастойнае жыццё. І заскрыпяць калодзежныя жураўлі, усяго два на вёску…\nКраснае - ( "Создано:" 2017-10-20 06:36:46)\nРадзіма ў чалавека адна - ( "Создано:" 2017-10-06 05:51:54)\nРазоренное гнездо - ( "Создано:" 2017-09-15 06:01:45)\nЗданию узла почтовой связи – 40 лет! - ( "Создано:" 2017-09-08 05:49:26)\nЕсли в сердце – лето... - ( "Создано:" 2017-08-08 05:54:29)\n«Вспомынаты тежко...» - ( "Создано:" 2017-07-14 06:21:19)\nГод столетних юбилеев - ( "Создано:" 2017-05-12 06:27:31)\nБольшой вред маленькой батарейки - ( "Создано:" 2017-05-04 13:02:47)\nМолитвенная звонница, о чем тебе трезвонится? - ( "Создано:" 2017-02-24 05:21:59)\n…Але не Банапарт - ( "Создано:" 2017-02-10 06:10:21)


Гараж шматпрофільнага прызначэння | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Гараж шматпрофільнага прызначэння\nУ сталічнага жыхара Андрэя Бегуна шмат цікавых захапленняў. Я ведаю яго як апантанага вандроўніка-экстрэмала, які разам з сябрамі ладзіць далёкія шматдзённыя аўтападарожжы на Байкал, Каўказ. Ён аб'ехаў ці не палову суседкі-Расіі.\nЧаста жыццярадасны мінчанін прападае ў гаражы, бо тут у яго створана сапраўдная майстэрня. Андрэй любіць канструяваць новыя механізмы і агрэгаты, яму падабаецца рамантаваць старую тэхніку і бытавыя прыборы, мадэрнізаваць для цяжкадаступных дарог транспарт — пазадарожнікі і звычайныя ровары. Нездарма ж кажуць: не кармі майстра хлебам, а дай папрацаваць!


23.09.2019 / 15:59 27\nУ парламент збіраецца балатавацца сябра «Гавары праўду» Яўген Казлоўскі. Юнак ідзе па Чкалаўскай акрузе, яго канкурэнтам будзе пасол Беларусі ў Турцыі Андрэй Савіных.\nКазлоўскі — палітолаг па адукацыі, але працуе намеснікам дырэктара прыватнай арганізацыі, якая займаецца нерэгулярнымі пасажырскімі перавозкамі (ТАА «Алімп Кар»).\nФота — Еўрарадыё\nЁн збіраецца вылучацца ад фантомнай Рэспубліканскай партыі (не блытайце з задняпранаўскай Рэспубліканскай партыяй працы і справядлівасці). Рэспубліканская партыя — фактычна мёртвая структура, актыўных дзеянняў даўно не вядзе, нават сайт партыі не абнаўляўся гадоў 15.\n«Апошнім часам я аддаляюся ад «Гавары Праўду», у мяне свой шлях. Так, я сябра «ГП», але ў нас адрозніваюцца погляды… Канкрэтызаваць я не магу, — распавёў «Нашай Ніве» сам Яўген Казлоўскі. — Што тычыцца Рэспубліканскай партыі, то цэтлік «праўладнай» на яе наклаўся, бо партыя доўга маўчала. І цяпер мы намагаемся аднавіць партыю, ініцыяваць яе абуджэнне, бо прыспеў час штосьці казаць.\nБудзем зацікаўліваць моладзь, прыцягваць новых паплечнікаў. У будучыні на базе нашай партыі хочам стварыць Цэнтр заканадаўчых ініцыятыў, каб падключаць да стварэння законапраектаў грамадзянскую супольнасць. У Беларусі трэба развіваць бізнэс, даць моладзі магчымасць займацца бізнэсам і развіваць яго».\nАпошняе, што было чуваць пра Рэспубліканскую партыю — гэта «акцыя», накіраваная на падтрымку кансерватыўных сямейных каштоўнасцяў. Улетку невядомы жорстка збіў рэжысёра Мікалая Купрыча, за яго словы ў падтрымку ЛГБТ. Пасля актывісты заклеілі сцены на Кастрычніцкай улёткамі з тэкстам «Так, я таксама п***р» (менавіта за гэтую фразу Купрыча і збілі).\nУ адказ актывісты Рэспубліканскай партыі расклеілі на тых жа сценах свае ўлёткі: ў падтрымку «нармальнай сэксуальнай арыентацыі» і традыцыйнай сям’і.\nКазлоўскі кажа, што яму таксама блізкія традыцыйныя каштоўнасці:\n«Мая пазіцыя да ЛГБТ не рэзкая. Але рэзкая да ЛГБТ-прапаганды. Калі гей-прапаганда падаецца як норма, як карысць, то гэта няправільна. За гей-прапаганду трэба ўводзіць адказнасць, але не надта жорсткую. Дастаткова адміністратыўнай адказнасці і штрафаў. Усё ж у сучасным свеце мусіць быць гуманны падыход. Саджаць за гэта не трэба нікога.\nВарта ўдакладніць: я маю на ўвазе ў першую чаргу інфармацыйную прапаганду. Калі двое мужчынаў ідуць за ручку — гэта дапушчальна. А калі праз медыя навязваюцца грамадству ЛГБТ-каштоўнасці — гэта праблема.\nАле нават калі я змагу трапіць у парламент, то з гэтай тэмай я змагацца не планую. Гэта апошняя праблема, якая сёння нас цікавіць. Праблем у краіне хапае, прычым больш актуальных».\nЛідар «Гавары праўду» Андрэй Дзмітрыеў не бачыць асаблівай праблемы ў тым, што сябар «ГП» будзе вылучацца ад Рэспубліканскай партыі.\n«Я стаўлюся да гэтага як да цікавага эксперыменту.\nГэта партыя шмат гадоў не вела аніякай дзейнасці. Зараз «прачнулася». Ці здолее Яўген зрабіць так, каб яна дзейнічала і пры гэтым сам захаваць свае каштоўнасці? Пабачым», — разважае Дзмітрыеў.\nТаксама ён пракаментаваў і заявы Казлоўскага пра штрафы за гей-прапаганду:\n«Ён спрабуе хайпануць на тэме і выдзеліцца праз гэта. Не вельмі ўдала, хоць вы вось заўважылі.\nМы не секта, а дэмакратычная грамадская арганізацыя. Сябры могуць мець сваё меркаванне нават калі яно не супадае з меркаваннем арганізацыі. Адзіны шлях змяняць погляды — гэта весці адкрытую дыскусію. Нашы прыярытэты сёння будуюцца на тым, што кажуць нам нашы выбаршчыкі. Беларусам замінаюць будаваць сям’ю нізкія заробкі і адсутнаць упэўненасці ў заўтрашнім дні. Гэтыя тэмы для нас прыярытэтныя».\nМаладыя хрысціянскія дэмакраты звярнуліся да Грэты Тунбэрг з нагоды БелАЭС 5\n23.09.2019 / 21:32\nДавай, парень - вперёд! И удачи тебе! Ещё и Костусёву по шее наваляй!\n23.09.2019 / 23:21\nalex, голандцы- самая высокая нация. А в Олдензале и я бываю иногда... :-)\n24.09.2019 / 03:22\nа давайте и народ в ответочку за что-то будет чиновников штрафовать! посмотрим, кто кого больше оберёт. джунгли какие-то.\nУкраіна запатрабавала роспуску «ДНР» і «ЛНР» для выканання мінскіх пагадненняў


Ірына Мандрык, мастацкі кіраўнік заслужанага аматарскага калектыву «Жывіца»: з песняй у душы, з песняй па жыццi — Жыццё Палесся. Мозырь\nІрына Мандрык, мастацкі кіраўнік заслужанага аматарскага калектыву «Жывіца»: з песняй у душы, з песняй па жыццi\n20.06.2017 172 Жыццё Палесся\nКалі пад таткаву музыку і матуліны песні засынала дачушка, любоў да роднага краю і народнай творчасці пасялілася ў яе душы з маленства. Сёння наш госць – мастацкі кіраўнік заслужанага аматарскага калектыву Рэспублікі Беларусь «Жывіца» Ірына МАНДРЫК.\n– Нарадзілася я ў сям’і музыкі, – расказвае Ірына. – Тата – баяніст, без якога не абыходзілася ні адно свята ці вяселле, маці – прадавец у мясцовай краме, але з добрым голасам, які, мусіць, перадаўся ёй на генетычным узроўні ад бабулі. Усё жыццё побач з імі была песня, якая настрой уздымала і працаваць дапамагала…\nЦі ж магла дзяўчынка зацікавіцца нечым іншым? Назіраючы, як па-майстэрску валодае інструментам бацька, Ірына марыла аб тым, каб некалі і ў яе таксама нарадзілася дзівосная музыка. Сёння ўспамінае, што першы раз узяла ў рукі электрабаян у 6-гадовым узросце і не магла ад яго адарвацца. У хуткім часе ўжо іграла дзвюма рукамі маленькую полечку. Такой радасці не было канца. З вялікім задавальненнем дзяўчынка паступіла ў музычную школу, дзе на працягу 5 гадоў вучылася музычнаму майстэрству. Нездарма ж кажуць, калі сваю сцежку знаходзіш, то ісці па ёй будзеш без перашкод. Менавіта так атрымалася і ў Ірыны. Бо наступным прыступкам для яе стала вучоба ў музычным каледжы. Тут яна не толькі яшчэ больш прыкіпела душой і сэрцам да музыкі і песні, але і сустрэла сваё вялікае і адзінае на ўсё жыццё каханне. Віктар Мандрык стаў для яе надзейным сябрам, любячым мужам і цудоўным бацькам для дзяцей. Спачатку Гасподзь паслаў ім дачушку, а праз 5 гадоў – сыночка. Такім чынам ужо для сваіх дзяцей спявала Ірына калыханкі адначасова з рэпетыцыямі для новых канцэртаў. Сям’я, дзеці, клопаты, але ж гэтыя цяжкасці былі не для іх з Віктарам. Муж заўсёды падстаўляў жонцы сваё моцнае мужчынскае плячо, каб яна адчувала сябе «за мужам». Не быў супраць і яе далейшай адукацыі: Ірына не заўважыла, як скончыла аддзяленне «народныя спевы» Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры. А пасля разам з мужам вырашылі стварыць свой творчы калектыў.\n– На той час, – расказвае Ірына, – муж з’яўляўся акампаніятарам у народным ансамблі «Стрэчанне», а я была салісткай у гэтым калектыве аж на працягу 10 гадоў. А ў сэрцы паволі нараджалася мара аб стварэнні свайго калектыву. Доўга думалі над назвай, якая б адлюстроўвала не проста творчасць, а душу, перажыванні, імкненні, задумкі… Назва павінна была ўвасабляць і радасць, і жвавасць, і чысціню народнай песні. Так нарадзілася » Жыві-ца». Па-першае, малася на ўвазе смала хвойных дрэў, а па-другое – вадзіца, якая ажыўляе, ачышчае, дае сілы і жыццё. Менавіта ж для мяне гэта песня, якая аб’ядноўвае артыстаў, у якіх у душы, як і ў мяне, жывуць народныя матывы, традыцыі…\n– Адкуль жа пачынаецца той жыватворны выток?\n– Сваю творчую дзейнасць ансамбль «Жывіца» пачаў з 2001 года. У яго складзе сёння 8 чалавек. Маладыя, энергічныя і таленавітыя людзі з моцным вакалам аддаюць народнай песні ўвесь вольны час. Кожны нумар дапаўняецца ідэйнай харэаграфічнай пастаноўкай Алены Сокаравай. Песні гучаць у стылізаванай апрацоўцы, з сучаснымі напевамі. Калектыў імкнецца ісці ў нагу з часам. У рэпертуары «Жывіцы», акрамя беларускіх народных песень, займаюць належнае месца і песні славянскіх народаў. Гучаць таксама і аўтарскія песні, музыку да якіх піша Віктар Мандрык. За 16 гадоў на ліку ансамбля безліч вы-ступленняў. Безумоўна, такое бязмежжа радасці і пазітыву ад выступлення артыстаў атрымалі і слухачы. Прычым не толькі ў Беларусі. На ліку «Жывіцы» шмат творчых перамог і на розных конкурсах і фестывалях. Самыя значныя ў гэтым ліку – лаўрэат I ступені Усебеларускага фестывалю «Беларусь – мая песня» (2005 год), дыпламант і лаўрэат IV Міжнароднага фестывалю «Песня без межаў» (г. Данецк, Украіна, 2006 і 2008 гады). Самае яркае ўражанне засталося ад удзелу ў міжнародным конкурсе-фэсце маладзёжнай творчасці «Праабражэнне»(г. Санкт-Пецярбург, 2009 г.), дзе былі сабраны ўсе вышэйшыя ўзнагароды. Вынікам бліскучага выступлення стала ўзнагарода – лаўрэат I ступені з пры-сваеннем звання дыпламанта міжнароднага конкурсу «Сусветная мастацкая культура і мастацтва» (ЮНЭСКА). Самыя запамінальныя і дарагія сэрцу – гэта неаднаразовыя запрашэнні на фэст беларускай культуры таварыствам «Спадчына», латвійскага горада Вентспілса. У г. Рызе «Жывіца» шпацыравала па вуліцы Скарно (тут знахо-дзіцца царква святога Пятра), гэта самае выдатнае месца, дзе беларусы выступілі «акапэла» перад турыстамі ўсяго свету (дэлегацыямі з Турцыі, Японіі, Кітая). Традыцыйнае мерапрыемства, папулярнае ў Латвіі, гэта фестываль — аналаг беларускага Купалля, таксама стала адметным для «Жывіцы», якая прадаманстравала не толькі свой творчы патэнцыял, але і менталітэт беларусаў: артысты спусціліся ў залу да гледачоў з караваем і беларускімі сувенірамі. Зал сустракаў «Жывіцу» шквалам апладысментаў, а мэр горада Вентспілса нават таньчыў з мазыранамі беларускую польку. Ён атрымаў тады асабісты падарунак – саламяны капялюш. Вялікай марай для калектыву было паказаць сваю творчую праграму ў далёкім замежжы. І гэтая мара здзейснілася. У адпаведнасці з канцэпцыяй ўдзелу Рэспублікі Беларусь у сусветнай выставе ЭКСПА-2015 у г. Мілане (Італія) былі запланаваны выступленні творчых калектываў 6 абласцей на канцэртнай пляцоўцы беларускага павільёна. Жывіцу зацвердзілі ў якасці ўдзель-ніка ад Гомельскай вобласці. У праграме Міністэрства культуры прад’яўляліся досыць сур’ёзныя патрабаванні, у яе рамках з дапамогай народнай песні калектыў павінен быў паказаць нацыянальныя абрады. У выніку праведзенай работы наведвальнікі з усяго свету атрымалі магчымасць убачыць два беларускія абрады – «Дажынкі» і «Вяселле». У дадатак да народных песень «Жывіца» прапанавала гледачам «Крупiцкую польку», якая дазволіла ўсім жадаючым павесяліцца на славу. За месяц пры 36 градусах спякоты калектыў даў 81 канцэрт у вельмі складаных касцюмах. Вялікай удзячнасці заслугоўваюць як усе былыя артысты за іх працу і асабісты ўклад у развіццё калектыву, за цярпенне і высокае сцэнічнае майстэрства, так і сучасныя, якія працягваюць традыцыі сёння. Па-сапраўднаму зразумець і адчуць, што значыць для чалавека слова «Радзіма», можна толькі далёка за яе межамі. «Жывіца» змагла на сусветным форуме ў Італіі данесці да замежнага гледача каларыт нацыянальнай культуры Беларусі.\n– Якімі думкамі зараз жыве калектыў?\n– Хачу сказаць адно: мы служым вялікай справе – мастацтву. І няхай артыст не атрымлівае ніякіх асабістых выгодаў, але ж калі ты бачыш на сцэне вынік сваёй працы, то сэрца напаўняецца гонарам за справу, за людзей, за краіну, за малую радзіму…\n– А як жа ўжываюцца пад адным дахам дзве творчыя асобы?\n– Скажу проста і шчыра: добра. Нядаўна мы адзначылі 30-гадовы юбілей сумеснага жыцця. Гэта дома, як кажуць людзі, «муж – галава, а жонка – шыя». А на працы, вядома, роля лідэрства належыць мне. Але ж ва ўсіх справах я адчуваю надзейную падтрымку мужа. Толькі так і не інакш.\n– А ў калектыва ёсць нейкі дэвіз?\n– «Няхай бруіцца нашай песні крыніца!» Цешыць і жывіць нашых слухачоў песнямі роднага краю, песнямі продкаў.\nфотаздымак з архіву\n← ТЦСОН Мозырского района приглашает на день открытых дверей\nВ лучших традициях ОАО «Мозырский НПЗ»: на чемпионате по туризмум собралось 17 структурных подразделений завода →


Аплата за нямецкія аўтастрады – нязгодная з заканадаўствам ЭЗ - Польскае Радыё\nАплата за нямецкія аўтастрады – нязгодная з заканадаўствам ЭЗ\nAlena Vialichka 18.06.2019 11:58\nАплата за карыстаньне фэдэральнымі дарогамі ў Нямеччыне мела быць уведзена восеньню наступнага году.\nЗдымак мае ілюстрацыйны характар.Photo: StockSnap/pixabay.com/CC0 Public Domain\nАплата за праезд легкавых аўтамабіляў нямецкімі аўтастрадамі – нязгодны з заканадаўствам ЭЗ. Такое рашэньне вынес Суд ЭЗ у Люксэмбурзе. Аплата за карыстаньне фэдэральнымі дарогамі ў Нямеччыне мела быць уведзена восеньню наступнага году. Аднак, рашэньне абскардзіла Аўстрыя, якую падтрымала Галяндыя.\nУрад у Вене прызнаў, што аплаты зьяўляюцца дыскрымінацыяй іншаземцаў. Сёньня суд пагадзіўся з гэтым меркаваньнем.\n«Аплата зьяўляецца дыскрымінацыйнай, паколькі яе эканамічны цяжар у практыцы спачывае толькі на ўладальніках і кіроўцах аўтамабіляў, зарэгістраваных у іншых чалецкіх краінах», – прызнаў Суд ЭЗ. У законе ёсьць запіс, што ў выпадку аўтамабіляў, зарэгістраваных у Нямеччыне, аплата павінна быць заплачана ў форме гадавой віньеткі. Пры гэтым нямецкія кіроўцы ўжо плацяць дарожны падатак, які павінен быў быць зьменшаны пасьля ўвядзеньня аплаты.\nУ сваю чаргу ў выпадку замежных аўтамабіляў аплаты павінны заплаціць кіроўцы пасьля перасячэньня мяжы з Нямеччынай. Аўстрыя і Галяндыя аргумэнтавалі, што цяжар аплаты адчуюць менавіта грамадзяне іншых краін.\nТакое рашэньне вынес Суд ЭЗ у Люксэмбурзе. Аплата за карыстаньне фэдэральнымі дарогамі ў Нямеччыне мела быць уведзена восеньню наступнага году. Аднак, рашэньне абскардзіла Аўстрыя, якую падтрымала Галяндыя.\ntags: аўтастрады, Нямеччына


Культура - “Бібліятэка на колах” — не інтэрнэт-клуб\nІ некаторыя стацыянарныя бібліятэкі дасюль з камп’ютарамі “не сябруюць”, не кажучы ўжо пра сусветнае павуцінне. Скажам, на пачатак года ў Беларусі былі камп’ютарызаваныя 83,3 % агульнай колькасці публічных бібліятэк краіны, а да інтэрнэта падключана ўсяго 71,8 %. Між тым, камп’ютар без выхаду ў сеціва сёння, на погляд многіх спецыялістаў бібліятэчнай справы, — гэта анахранізм. А такіх “перажыткаў мінулага” ў айчынных кніжніцах, як вынікае са статыстыкі, ледзь не траціна.\nДа таго ж, як адзначалася на выніковай калегіі Міністэрства культуры Беларусі, у 11 працэнтах раёнаў краіны адсутнічаюць транспартныя сродкі для арганізацыі нестацыянарнага інфармацыйна-бібліятэчнага абслугоўвання насельніцтва, а чвэрць раённых бібліятэк мае састарэлае праграмнае забеспячэнне. Так што да бібліятэк з найноўшымі камп’ютарамі і інтэрнэтам нам сёння няблізка па-ранейшаму.\nНатуральна, ёсць у гэтай праблемнай сітуацыі і шэраг аб’ектыўных прычын. Напрыклад, як адзначае намеснік дырэктара па навуковай рабоце і выдавецкай дзейнасці Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі Алесь Суша, на сёння ўзровень аўтаматызацыі бібліятэчных устаноў краіны можа адрознівацца вельмі моцна ў першую чаргу ў сувязі з часам іх мадэрнізацыі і камп’ютарнага абнаўлення.\n— Адсюль узнікае іншая праблема: у айчынных бібліятэках выкарыстоўваецца рознае праграмнае забеспячэнне, прычым такая сітуацыя можа назірацца нават у адной і той жа вобласці, — адзначыў суразмоўца. — Акрамя таго, у гэтым жа шэрагу варта назваць і выкарыстанне розных фарматаў для запісу інфармацыі, якія, часам, як вядома, не надта “сябруюць” ці ўвогуле не карэлююць паміж сабой.\nУсе складанасці, натуральна, патрабуюць абавязковага вырашэння. Што да фінансавага складніка, дык пры разглядзе пытання пра камп’ютарызацыю бібліятэчных устаноў Беларусі яго таксама трэба браць пад увагу.\n— Тут, на мой погляд, магчымыя два варыянты развіцця падзей: або мы ўводзім платныя абанементы для наведвальнікаў (і за гэты кошт абнаўляем камп’ютарную базу бібліятэк), або зноў-такі апелюем да бюджэтнага фінансавання, якое, натуральна, вокамгненна ўсе пытанні камп’ютарызацыі вырашыць не зможа, хоць у гэтым кірунку ў краіне ўжо зроблены вялікі пласт работы, — адзначыў Алесь Суша. — Так, як вядома, лічбы камп’ютарызацыі бібліятэк пастаянна растуць, як растуць і паказчыкі падключэння іх да сеткі інтэрнэт. Ды, як кажуць, не ўсё адразу.\nКалі ж весці гаворку пра нестацыянарныя, мабільныя бібліятэчныя ўстановы з інтэрнэтам і кропкай доступу Wi-Fi, дык тут таксама, на думку спецыяліста, не ўсё адназначна.\n— Мяркую, нам сёння не трэба забывацца, што амаль у кожнага жыхара Беларусі ёсць мабільны тэлефон, з дапамогай якога выхад у інтэрнэт цяпер — не праблема, — кажа Алесь Суша. — Да таго ж, бібліёбус — гэта не інтэрнэт-клуб, у які можна прыйсці, скарыстацца яго паслугамі сёння, а заўтра завітаць зноў. Гэта, як вядома, мабільная ўстанова культуры, якая прыязджае ў тое ці іншае паселішча на даволі кароткі час. Таму ў Беларусі, на маю думку, трэба развіваць і ствараць такія віртуальныя бібліятэчныя сэрвісы, якія будуць улічваць і мабільныя прылады карыстальнікаў. Менавіта гэтым шляхам сёння ідзе ўвесь бібліятэчны свет, скажам, Брытанская бібліятэка ў Лондане.\nСа згаданага, несумненна, бадай, адзінае: вырашыць усе агучаныя праблемы, як кажуць, “адным махам”, пакуль немагчыма. Што да аўтабібліятэк, дык тут, мабыць, таксама варта ісці тым шляхам, які даўно вядомы ў Еўропе. Напрыклад, менавіта пра еўрапейскія падыходы да бібліёбусаў распавядала яшчэ год таму на старонках “К” дырэктар Магілёўскай абласной бібліятэкі Ілона Сарокіна. У падобных замежных “бібліятэках на колах” ёсць свой графік працы, ёсць свае прыхільнікі і чытачы, у тым ліку — і абазнаныя ў найноўшых інфармацыйных і інтэрнэт-тэхналогіях, ёсць там і ноўтбук, і сканер, і прынтар, і інтэрнэт. А вось чаго ў Еўропе дакладна няма, — дык гэта аўтамабіля з кніжкамі на сядзеннях ці пад сядзеннямі, які мне часцяком даводзілася сустракаць падчас камандзіровачных выездаў у розных раёнах Беларусі. Называць падобны аўтамабіль бібліёбусам наўрад ці будзе слушным... Але ж, на жаль, там-сям менавіта так і робяць…


ЕЖБЛ. «Цмокі» перамаглі «А3 Баскет»\n«Цмокі» пачалі другі тур Еўрапейскай лігі з матчу супраць асноўных канкурэнтаў па групе «А». «А3 Баскет» паспяхова правёў першы этап, здабыўшы тры перамогі запар і заняўшы першы радок турнірнай табліцы. «Агнядышныя» размясціліся на другім месцы з такой жа колькасцю перамог.\nСустрэча паміж нашымі дзяўчынамі і прадстаўніцамі шведскага баскетболу канчаткова вырашала, хто зойме пануючыю пазіцыю ў пуле.\nАндрэй Ваўлеў вырашыў выставіць на матч не зусім звычайную стартавую пяцёрку. Вікторыя Гаспер выходзіла дапамагаць камандзе з лаўкі запасных.\nСтартавая пяцёрка «Цмокаў»:Даніэла Маккрэй, Ала Мураўская, Рэйчал Тэрыёт, Ленка Бартакова, Яўгенія Сцяпанава.\nСтартавая пяцёрка «А3 Баскет»: Сандра Хэнсан, Холі Мершон, Эма Дэгбеон, Аліса Лоўранс, Тыфані Браўн.\nІніцыятыву ў матчы з першых хвілін захапілі нашы гульцы. Бартакова віртуозна камандавала астатнімі баскетбалісткамі, а «А3 Баскет» не спраўляўся з праходамі суперніц. «Цмокі» паспяхова згулялі на гэтым кампаненце, неадкладна прынясучы ў скарбонку рэзультатыўныя балы. Да канца першай чвэрці шведскі калектыў даў рады хваляванню і пачаў больш упэўнена дзеяць у абароне. Гэта акупілася толькі ў другім гульнявым адрэзку, калі апаненты «агнядышных» эфектыўна гулялі на перахопах і хуткіх адрывах.\nАндрэй Ваўлеў скарыстаў вялікіх, у тым ліку і Вікторыю Гаспер з лаўкі запасных. Выдатна ў гульню ўпісалася Вабішчэвіч. Ксенія ізноў стала вельмі каштоўным актывам. Баскетбалістка нашай каманды завяршыла сустрэчу з чатырма рэалізаванымі кідкамі з перыметру. Ала Мураўская ў адсутнасць Гаспер аднаасобна кантралявала абарону «фарбы» і наступ «Цмокаў».\nУ канчатковым выніку Мураўская і Макрэй ваявалі ў другой палове гульні за тое, хто ж набярэ большую колькасць ачкоў. Аднак Вікторыя Гаспер, якая выходзіла на замены, апынулася больш рэзультатыўнай, чым Алла Мураўская з 12 ачкамі, прынясучы камандзе 13 ачкоў.\nПасля вялікага перапынку «А3 Баскет» усё больш аказвалі ціск на гульцоў нашай каманды, прэсінгуючы і прымушаючы губляць мяч у простых сітуацыях. Колькасць страт «Цмокаў» і забітых ачкоў пасля гэтых страт выдатна адбілася на ліку для шведскага калектыву. У пэўны момант яны былі блізкія да таго, каб абысці падапечных Ваўлева – заставалася адыграць усяго пяць ачкоў. Але ўпэўненыя дзеянні Гаспер, Мураўскай і Макрэй зрабілі розніцу ў ліку зноў недасягальнай.\nУ апошняй чвэрці нашым гульцам патрабавалася толькі ўтрымаць атрыманую перавагу, чаму яны ўсё-такі далі рады, хоць і з невялікімі цяжкасцямі. Наастатку Ваўлеў выпусціў на пляцоўку моладзь, якая аддзімалася за фінальны лік.\n«+15» – такі адрыў «А3 Баскет» адыграць не змаглі нават за астатнія дзве хвіліны сустрэчы. Такім чынам «Цмокі» занялі першае месца ў групе «А» Еўрапейскай жаночай баскетбольнай лігі. Даніэла Маккрэй стала самым эфектыўным гульцом матча, завяршыўшы гульню з 22 ачкамі, 9 падборамі, 1 перадачай, 5 перахопамі.\nУжо заўтра «Цмокі» правядуць апошні матч у туры з гродненскай «Алімпіяй». Матч пачнецца ў 13:15 і пройдзе ў комплексе «Мінск-2006» (вул. Уральская 3А).


Улад Вялічка: Я не спрашчаю дыялогу з уладамі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНа нядаўняй сустрэчы ў Празе міністраў замежных спраў краін Вышаградскай групы ды Усходняга партнёрства Еўразвязу ўздымаліся пытанні іх наяўнага стану. Пра перспектывы рэалізацыі першапачаткова заяўленых задач ды набліжэння краіны да еўрапейскіх стандартаў Віталь Сямашка гутарыў з нацыянальным каардынатарам форума грамадзянскай супольнасці Усходняга партнёрства Уладам Вялічкам.\nРР: Міністр замежных спраў Польшчы, як вы ведаеце, дастаткова катэгарычна заявіў, што Усходняе партнёрства сабе зжыло. Вы ж у часе нядаўняй канферэнцыі Беларускай нацыянальнай платформы заявілі, што яно мае перспектывы. У чым?\n— Па-першае, выказванне Вашчыкоўскага варта разумець у поўным кантэксце сказанага. Мэсыдж жа, паводле мяне, быў прыкладна такі. У пачатку партнёрства створанае, як рэакцыя на агрэсіўнае расейскае ўварванне ў Грузію падчас вядомага вайсковага канфлікту, каб у будучыні такім рэчам супрацьстаяць. Але пасля быў Крымнаш. І вядома, якую двухсэнсоўную ролю адыгрывае Расея ў армяна-азербайданскіх стасунках. Вось у гэтым кантэксце Усходняе партнёрства не спрацоўвае ў дасягненні першапачаткова пастаўленых амбіцыйных задач. Але гэта не скасаванне самой ідэі.\nРР: Якое сённяшняе месца Беларусі ў партнёрстве?\n— Мы перасталі быць «апошняй дыктатарскай праблемай». І знаходзімся дзесьці ў сярэдзіне. І гэта звязана з праблемамі ў шэрагу краін-лідараў, што тычацца карупцыі. Маю на ўвазе буксуючых у гэтым сэнсе Малдову, Украіну. І толькі Грузія, нібы, у авангардзе. А ёсць і Азербайджан, дзе сітуацыя з правамі чалавека на парадак горшая, чым ў Беларусі. Дзе ўрад толькі цяпер выпусціў палітзняволеных, але я не ўпэўнены, што ўсіх.\nРР: Але ж Вашчыкоўскі і гаварыў пра фіяска з-за таго, што вельмі нераўнавартасныя краіны бяруць удзел. Як з гэтым быць?\n— Так, таму і трэба вырашыць, ці мае сэнс быць разам надалей, нягледзячы на нашу разнастайнасць. Паверце, ёсць універсальныя рэчы, што ідуць наскрозь усіх. Да прыкладу, роля грамадзянскай супольнасці ў працэсе прыняцця рашэнняў, тая ж карупцыя, недапушчэнне адкатаў да аўтарытарных альбо алігархічных мадэляў грамадства там, дзе ёсць пэўны прагрэс у руху да еўрапейскіх стандартаў. У гэтым сэнсе асабіста я прыхільнік захавання праграмы. І тое, што цяпер Грузія і Украіна фактычна атрымліваюць бязвізавы рэжым з Еўропай – гэты вынік працы вялікай колькасці суб′ектаў Усходняга партнёрства.\nРР: Вы выказваліся пра наяўнасць новай стратэгіі партнёрства ў Беларусі…\n— Апісваю як паступовыя камунікацыю ды перамовы. Так, у нашай краіне радыкальна нічога не змянілася. Мы бачым толькі сціплыя заявы і яшчэ больш дзеянні ў тым, што дзяржава хоча рухацца ў еўрапейскім накірунку. Ну напрыклад, дыялог аб візавай лібералізацыі быў абвешчаны ў Вільні яшчэ ў 2013 і вядзецца, здаецца, бясконца. Мусяць быць пэўныя дасягненні.\nРР: Улад, абвострым размову. Прыгадваю выказванне былога палітвязня Міколы Статкевіча пра тое, што з Лукашэнкам можна весці дыялог толькі стоячы на каленях перад ім…\n— Спрашчаць ці можна — не бачу сэнсу. Тым больш, палітычны дыялог на сёння маларэалістычны. Але дыпламатычны — ў пошуках фармату даступных камунікацый, каб бакі хоць пачулі адзін аднаго — не значыць зразумелі і ўспрынялі — у беларускіх умовах для мяне вялікая задача. Так, хтосьці кажа: няма пераменаў – няма дыялогу. Хтосьці кажа: хочам мець перамены — вымушаныя яго шукаць, нават калі нам гэта не падабаецца. Так і жывём…\nСуразмоўца адзначыў, што ў Еўразвязе канстатуюць, што аднавіўся дыялог па правах чалавека ды апошнія выбары прайшлі без гвалту. Але прытрымліваюцца палітыкі «крытычнага ўзаемадзеяння» з нашай краінай.