28 красавік 2021, 18:48\nПачынальнік ідэі "Краіны для жыцьця" Сяргей Ціханоўскі\nКіруе фондам Марыя Мароз, якая неўзабаве пасьля выбараў зьехала зь Беларусі разам са Сьвятланай Ціханоўскай.\nКіраўніца аднаго з праектаў фонду «Краіна для жыцьця» Вольга Зазулінская расказала, як ён арганізоўвае дапамогу палітвязьням і іншым пратэстоўцам, якія трапілі за краты.\n«Часьцей за ўсё людзі зьвяртаюцца па матэрыяльную дапамогу»\n«Мы працуем над праектам дапамогі палітзьняволеным, — расказвае Вольга. — Ён у сябе ўключае матэрыяльную дапамогу і дапамогу ў перадачах. Інфармацыйную падтрымку сямей палітвязьняў таксама. На сайце можна запоўніць гугл-форму: чалавек запаўняе заяўку, адказвае на нашыя пытаньні. Усе заяўкі разглядаем, гэта цягнецца да месяца. Трэба прагледзець, праверыць, ці насамрэч існуе такі палітзьняволены. Вывучаем усё і потым прымаем рашэньне, аказваць дапамогу ці не».\nВольга расказвае, што сёньня фонд найперш працуе з тымі выпадкамі, дзе ў сям’і палітзьняволенага ёсьць непаўналетнія дзеці. Гэтаму аддаецца прыярытэт. У тых, хто падаў заяўку, пытаюцца пра артыкулы абвінавачваньня, прызнаны чалавек палітзьняволеным ці не, запытваюць іншыя зьвесткі пра родных і тых, хто непасрэдна падаў заяўку.\n«Бывае такое, што ў вязьня няма блізкіх родных, тады можа нехта зь сяброў зьвярнуцца. Мы просім далучаць дакумэнты. Пасьведчаньне аб нараджэньні дзіцяці або пацьвярджэньне сямейных сувязяў. Пытаем таксама, што канкрэтна чалавеку трэба — матэрыяльная дапамога, перадачы... Распытваем таксама абавязкова, ці зьвяртаўся чалавек па дапамогу ў іншыя арганізацыі, і калі так, то прапануем іх назваць. Мы хочам разумець, хто да нас зьвяртаецца, хто яшчэ дапамагае гэтаму чалавеку. Гэта хутчэй для арганізацыі ўнутранай працы».\nСупрацоўніца фонду «Краіна для жыцьця» абвясьціла галадоўку салідарнасьці з палітвязьнямі Лосікам, Банцэрам, Фурманавым\nПа словах Вольгі, часьцей за ўсё людзі зьвяртаюцца па матэрыяльную дапамогу. Пэрыядычна ў фонд зьвяртаюцца, каб дапамаглі ў прызнаньні асуджанага палітзьняволеным. Гэтым «Краіна для жыцьця» не займаецца, у такіх выпадках адсылае да праваабаронцаў. Вольга Зазулінская расказвае, што апошнім часам колькасьць зваротаў па дапамогу толькі расьце.\n«Заявак усё больш становіцца, — кажа Вольга. — Магчыма, таму, што мы пачалі больш расказваць пра свой праект. Яшчэ людзі, якім мы дапамагаем, сталі адзін аднаму перадаваць інфармацыю. Кожны месяц колькасьць сямей, якім мы дапамагаем стала, павялічваецца. На самым пачатку было 27 сямей, цяпер іх ужо 54. Гэта тыя, хто атрымлівае матэрыяльную дапамогу рэгулярна. Яшчэ 77 палітзьняволеным мы пастаянна дапамагаем перадачамі. Здараецца і так, што мы падстрахоўваем валянтэраў, якія таксама займаюцца гэтым».\n«Адносна нядаўна людзі баяліся зьвяртацца па дапамогу»\nПа словах прадстаўніцы фонду «Краіна для жыцьця», сем’і зь непаўналетнімі абраныя для дапамогі ў першую чаргу таму, што ў такіх сем’ях за кратамі, як правіла, бацька і муж. Адпаведна, ім матэрыяльная дапамога неабходная больш за ўсё. Вольга кажа, што сярод сямей, якім яны дапамагаюць, ёсьць нават сем’і зь немаўлятамі. Там жанчына ў прынцыпе ня можа пайсьці на працу замест мужа.\n«Бывае нават так, што дзіця нарадзілася, ужо калі муж быў арыштаваны, знаходзіўся за кратамі, — расказвае суразмоўца. — Шматдзетных шмат. Таму мы для сябе вызначыліся, што ў такіх выпадках будзем дапамагаць найперш. Але ёсьць і бязьдзетныя палітвязьні, каму мы дапамагаем. Кожны выпадак разглядаем асобна».\nПа словах Вольгі Зазулінскай, прапускаць заяўкі празь сябе бывае няпроста. Жанчына згадвае выпадак арыштаванага напярэдадні выпуску студэнта, маці якога інвалід, і цяпер неабходна неяк аплачваць вучобу ва ўнівэрсытэце. Расказвае і пра тое, як складана сем’ям палітвязьняў выплачваць вялізныя сумы кампэнсацый, якія выстаўляюць абвінавачаным сілавікі.\n«Нельга нават выдзеліць адну самую шчымлівую гісторыю, — кажа суразмоўца. — Ёсьць гісторыя, дзе ў сям’і пяцёра дзяцей. А ёсьць выпадак хлопца-сіраты, сястра якога жыве за мяжой і ня можа дапамагчы нават зь перадачамі, яму дапамагаем мы. Калі чалавек нам напісаў, ён зрабіў гэта не таму, што так захацелася. Яму насамрэч патрэбная дапамога».\nЯшчэ адносна нядаўна людзі баяліся зьвяртацца па дапамогу. Цяпер зваротаў стала больш, родныя палітвязьняў ідуць на кантакт. У фондзе «Краіна для жыцьця» гэта зьвязваюць з тым, што, па-першае, ад піку затрыманьняў і арыштаў увосень 2020-га прайшло ўжо багата часу. А па-другое, рэсурсы не бясконцыя: людзі проста ня маюць сродкаў, каб дапамагаць сваім родным самастойна.\n«Людзі баяцца зьвяртацца, трэба ж асабістыя дадзеныя падаваць, — кажа Вольга. — А час такі, што людзі не разумеюць, за што іх саджаюць за краты. Не разумеюць, чаму да іх прыходзяць дадому. І разумна, што яны баяцца. Яны ж ня ведаюць, як гэтыя дадзеныя апрацоўваюцца, наколькі гэта бясьпечна. Мы тлумачым, што ўсё бачыць толькі адзін чалавек, які апрацоўвае заяўку. Але баяцца ўсё адно. Хоць цяпер стала лепш з гэтым».\n«Грошы нікому не пералічваем, дапамогу арганізоўваюць валянтэры»\nЦяпер з фондам зьвязваюцца многія з тых, хто адмаўляўся ад дапамогі ў жніўні. Сума дапамогі для сям’і прапісаная на сайце — гэта 300 эўра на месяц. Па словах прадстаўніцы фонду, крытэры аказаньня дапамогі таксама не хаваюцца, яны ў свабодным доступе. Як і тэрміны разгляду заявак. Ніякіх справаздачаў ад тых, хто атрымаў дапамогу, не патрабуюць. Сувязь з атрымальнікамі дапамогі ў фондзе стараюцца трымаць пастаянна. Дапамагаць ня толькі матэрыяльна, але і інфармацыйна. Зьвяртаюцца і ў іншыя арганізацыі.\n«Перадачы нятанныя, — кажа Вольга. — Калі ацэньваць сьціпла, рабіць перадачу на месяц бязь нейкіх капрызаў, без уліку вопраткі і абутку, то ў сярэднім гэта будзе каштаваць каля 300 рублёў. Гэта 30 кіляграмаў, адна перадача на месяц у СІЗА. Але, зноў жа, гэта сярэдняя сума. У нас ёсьць і вэгетарыянцы, і людзі, якім нельга нейкіх пэўных прадуктаў. Ёсьць такія, каму патрэбныя дарагія лекі. Рэчы і абутак мы таксама набываем, таму цалкам падлічыць цяжка».\nПа словах Вольгі Зазулінскай, непасрэдна грошы фонд «Краіна для жыцьця» нікому не пералічвае і не зьбірае. Шукаюць на месцах у Беларусі актывістаў і проста ахвотных людзей, якія могуць дапамагчы кожнай канкрэтнай сям’і.\n«Людзі самі набываюць прадукты і самі прывозяць іх валянтэрам, — кажа Вольга. — Але і гэта робіцца небясьпечным. Ужо быў адзін ператрус дома ў чалавека, які набыў набор прадуктаў і хацеў іх перадаць родным асуджанага. Пасыл быў такі, што ён ледзьве не спансуе пратэсты. Такія зьяўляюцца нядобрыя навіны. Мы турбуемся за валянтэраў таксама».\n«Ахвотных дапамагаць нават больш, чым неабходна»\nУ фондзе «Краіна для жыцьця» расказваюць, што ў дапамогу сем’ям палітвязьняў уключылася даволі шмат людзей. Сярод іх і групы вернікаў хрысьціянскіх канфэсій, і нават аб’яднаньні пэнсіянэраў.\n«Мы стараемся ўсіх іх аберагчы ад магчымых наступстваў, не бяром ніякіх грошай, — кажа Вольга. — Чалавек сам ідзе ў краму, набывае там штосьці і ахвяруе ў якасьці дапамогі. Усё ў такім фармаце адбываецца, каб чалавека потым немагчыма было падвесьці пад крымінал. Хоць абсурдна ўсё гэта, вядома. Калі захочуць, то падвядуць і так».\nВольга прагназуе, што колькасьць заявак па дапамогу будзе павялічвацца і далей, бо палітычна матываваных крымінальных справаў усё больш. Аднак расьце і колькасьць ахвотных дапамагаць.\n«Людзі выходзяць са стрэсу, стараюцца пачынаць нешта рабіць, — кажа яна. — Ёсьць нават такія выпадкі, што да нас пішуць з гарадоў, дзе няма ні СІЗА, ні турмаў, ні нават нашых валянтэраў. Але людзі пішуць, хочуць дапамагчы. Мы тады іх замацоўваем за іншымі месцамі. Я вам нават скажу так, што ахвотных дапамагчы цяпер у нас больш, чым неабходна».\nНайбольш ахвотных дапамагаць у Менску. З фонду іх накіроўваюць у іншыя абласныя цэнтры і меншыя гарады. Суразмоўца параўноўвае хвалю новай салідарнасьці з тым, што было летам 2020 году.\n«Ізноў уздымаецца хваля, — перакананая суразмоўца. — Людзі аб’ядноўваюцца на глебе дапамогі асуджаным. Арганізацыі, валянтэры, усе навокал. Я шчыра радуюся ад такіх званкоў. Гэта ўсё да сьлёз расчульвае. Апошні раз званіла жанчына, у іх ёсьць мясцовая суполка пэнсіянэраў. І яны з кожнай пэнсіі пералічваюць крыху палітвязьням. Самі вызначылі сабе іх і такім чынам дапамагаюць. Перадачы часам зьбіраюць. І вось з намі яны зьвязаліся, будзем дапамагаць сумесна».\n«Хваля салідарнасьці ня спыніцца»\nВольга расказвае, што часам хтосьці з асуджаных атрымлівае шмат дапамогі, а нехта не атрымлівае зусім, бо яго выпадак ня быў асьветлены, ня трапіў у СМІ. Бывае нават так, што нехта ня меў на судзе адваката, бо пра суд не было раней вядома.\n«Ёсьць такія людзі, якія былі асуджаныя самі, ужо вызваліліся і цяпер гатовыя дапамагаць іншым, — кажа Вольга. — Яны таксама прапаноўваюць дапамогу. Хаця б пісаць лісты, размаўляць з роднымі тых, хто яшчэ за кратамі. Зьвяртаюцца самыя розныя людзі, з самымі рознымі прапановамі. Яны хочуць быць карыснымі хоць бы ў нечым».\nВольга Зазулінская перакананая, што хвалю салідарнасьці, якая ўзьнялася сярод беларусаў мінулым летам, ужо не спыніць. Яна толькі можа зьмяняцца з часам, набываць новыя формы ў адказ на дзеяньні ўладаў, але цалкам не суцішыцца ніколі.\n«Гэта быў вельмі моцны штуршок для ўсіх, — кажа суразмоўца. — Зараз мы ўжо адаптуемся. Спачатку для нас былі шокам адміністратыўныя справы, калі прымаліся абсурдныя рашэньні. Пасьля мы прывыклі да гэтага. Пачалі „пакаваць“ па крымінальных справах. Але мы спраўляемся і з гэтым, перастаём баяцца. Людзі ўжо разумеюць, што прыйсьці могуць нават тады, калі ты нічога ня робіш зусім, проста зь некім зьвязаны. Таму я думаю, што хвалю не спыніць».\nАкрамя фонду «Краіна для жыцьця», дапамогу пацярпелым ад рэпрэсій таксама аказваюць фонды By_help і BYSOL/Belarus solidarity foundation. Першы дапамагае асуджаным на адміністрацыйны арышт, а таксама тым, хто атрымаў раненьні падчас разгонаў акцый. BYSOL дапамагае палітвязьням, дваравым ініцыятывам, мае сайт, на якім можна запускаць персанальныя зборы. А таксама вядзе справы па ўніверсальнай юрысдыкцыі, для пераследу сілавікоў, вінных у катаваньнях.\nІніцыятыва Dissidentby таксама працуе над дапамогай для палітзьняволеных.\nІснуюць таксама спэцыялізаваныя фонды салідарнасьці. Такія, як Фонд мэдычнай салідарнасьці Беларусі, Беларускі фонд спартыўнай салідарнасьці, Беларускі фонд культурнай салідарнасьці.\nСупраць кіраўнікоў некаторых з фондаў беларускія ўлады завялі крымінальныя справы. Па іх праходзяць, у прыватнасьці, Аляксей Лявончык з By_help, Андрэй Стрыжак з BYSOL, Аляксандра Герасіменя і Аляксандар Апейкін з Фонду спартовай салідарнасьці. Усе яны абвешчаныя ў міжнародны вышук.


Хатняя старонка > Фітнес-трэнер для матуль у дэкрэце Святлана Немірка распавядае пра сакрэты прафесіі\nЭнергічная, прыгожая, паспяховая... Актыўная мама — гэта не толькі трэнд, але і жыццёвая неабходнасць у сучасным свеце.\nСвятлана Немірка — сацыяльны педагог, псіхолаг, а цяпер яшчэ і фітнес-трэнер з дзесяцігадовым досведам. Магчымасць быць дзейнай і карыснай прыносіць бойкай і тэмпераментнай маладой жанчыне пачуццё задавальнення — такі спадарожнік сапраўднага шчасця. Святлана заўсёды імкнулася рабіць тое, што дадае радасці не толькі ёй, але і іншым. Сёння яна шчаслівая жонка, мама дваіх дзяцей, а ў прафесійнай сферы лічыць сябе паспяховай: вядзе агульную фізічную падрыхтоўку ў маленькіх хакеістаў, індывідуальны трэнер па плаванні і фітнес-трэнер для матуль у дэкрэце. Дарэчы, ім яна дапамагае не толькі прыйсці ў жаданую форму, але і падчас трэніроўкі заставацца побач са сваімі дзецьмі.\n— У спорт я прыйшла выпадкова, — прызнаецца Святлана. — Пасля звычайнай трэніроўкі да мяне падышла кіраўнік аднаго фітнес-клуба, які я наведвала, і прапанавала стаць трэнерам — маўляў, талент ёсць. Не ведаю, як яна гэта ўбачыла (смяецца). Вырашыла, што паспрабую... Скончыла спецыяльныя курсы і стала працаваць трэнерам. Вось тады і адчула сябе на сваім месцы.\nКалі першай дачцэ Святланы споўнілася чатыры месяцы, жанчына вырашыла вярнуцца на работу — пачала даваць індывідуальныя ўрокі плавання. Калі дачцэ споўнілася паўгода, Святлана вырашыла заняцца і сабой.\n— Вось тут і паўстала пытанне, на каго ў гэты час пакідаць дачку, — успамінае Света. — Ну, адзін раз на бабулю, другі — на дзядулю, трэці — на тату... Але ж трэніроўкі не былі рэгулярныя, а я кожныя заняткі інтуітыўна спяшалася дадому, да малой. Аднойчы абставіны склаліся так, што на трэніроўку я прыйшла з дачкой. Яна спала ў калясцы, а я спакойна трэніравалася. У той момант і адчула, што найшла для сябе выйсце.\nПасля нараджэння другога дзіцяці Святлана падзялілася сваім досведам з сяброўкай, якая таксама даглядала немаўля. Тая ўхапілася за гэтую ідэю і стала ўгаворваць Святлану дапамагаць мамам у дэкрэце прыйсці ў форму: маўляў, ты ж трэнер...\n— Першыя заняткі былі на вуліцы, у Лошыцкім парку Мінска, — расказвае Святлана. — Мы прыходзілі туды з каляскамі. Гэта было вельмі зручна, бо дзеці гулялі побач ці спалі на свежым паветры ў калясках, а мамы трэніраваліся.\nСпачатку матуль было няшмат. Але ў хуткім часе сфарміравалася паўнавартасная група, якая наведвала трэніроўкі рэгулярна.\n— Нам удалося выбудаваць ідэальную сістэму для мам — аматараў спорту ў дэкрэце, — расказвае Святлана. — Па-першае, жанчыне не трэба купляць абанемент загадзя. Гэта зручна, таму што жыццё мамы падпарадкаванае інтарэсам маленькіх карапузаў. Калі дзіця захварэла, капрызіць ці не выспалася — яна проста не прыходзіць. Таму адзаймаліся — заплацілі. Немагчыма прадказаць да апошняга моманту, колькі жанчын прыйдзе.\nТрэніроўка з дзіцем — справа асаблівая. Не бывае так, што маці робіць спартыўнае практыкаванне, а малое сядзіць побач. Дзеці бегаюць, цікавяцца, гуляюць у мячыкі, раптам хтосьці з іх можа заплакаць ці ўцёкі зладзіць, або туалет запатрабаваць... Усе ставяцца да гэтага з разуменнем. Адцягнулі на хвіліну сваю ўвагу ад трэніроўкі, дагналі дзіця, выдалі пячэньку — і зноў назад працаваць над сваёй формай.\n— Неўзабаве дзеткі прызвы-чаіліся адно да аднаго і проста пачалі гуляць разам, — успамінае Святлана. — А калі надышоў час ісці ў садок, то нашы малыя былі самыя падрыхтаваныя: ведалі, як сябраваць, чым сябе заняць, а дзе трэба падзяліцца цацкай, а дзе адстойваць свае інтарэсы...\nКалі надышла восень і пахаладала, заняткі на вуліцы сталі некамфортныя. Але жанчынам не хацелася спыняць трэніроўкі. Тады трэнер пайшла ў самую найбліжэйшую спартыўную залу і расказала аб сваёй незвычайнай групе кіраўніку.\n— Самая вялікая праблема для мамы ў дэкрэце — гэта набыць адразу абанемент, — гаворыць Святлана. — Бо ў жанчыны сёння грошы ёсць — яна прыйшла, заўтра няма — не прыйшла. Гэта акалічнасць бянтэжыла кіраўніка залы. Але ўсё ж вырашылі паспрабаваць, і ў нас атрымалася.\nТрэнер стварыла групу ў сацсетках, дзе жанчыны паведамляюць, хто прыйдзе, хто не. Звычайна прыходзіць не менш, чым чатыры мамы, але не больш, чым восем. Трэніроўкі замацавалі сувязь паміж імі. Жанчыны знаёмяцца, потым разам ходзяць піць гарбату, віншуюць адна адну са святамі, а некаторыя знаходзяць сапраўдных сябровак.\n— Жанчыны, якія да нас прыходзяць, падобныя тым, што ім хочацца быць актыўнымі, — гаворыць Святлана. — Для іх важна сачыць за сваім здароўем, важна мець зносіны з аднадумцамі.\nТрэніравацца ходзяць і шматдзетныя матулі, і жанчыны, якія маюць аднаго-двух дзетак. Трэнер лічыць, што яны ўвогуле нічым не адрозніваюцца, напэўна, толькі тым, што шматдзетныя больш спакойна ставяцца да дзіцячых свавольстваў.\nНягледзячы на тое што падчас трэніроўкі малыя нярэдка адцягваюць на сябе ўвагу, нагрузкі для мам лічацца паўнавартаснымі.\n— Калі жанчына ходзіць больш-менш рэгулярна, то вынік бачны, — тлумачыць трэнер. — Бывае, што прыходзіць жанчына, калі яе немаўляці ўсяго паўгода. Я абавязкова сачу за такімі рэчамі: тут неабходна размяркоўваць пэўным чынам нагрузку. Такія жанчыны выконваюць практыкаванні ў павольным тэмпе, без спартыўнага абсталявання. Я працую, можна сказаць, індывідуальна, бо групы невялікія.\nСвятлана лічыць гэтую незвычайную групу сваёй «сацыяльнай» нагрузкай — больш для душы, бо на мамах у дэкрэце асабліва не заробіш. Ёй падабаецца не толькі дапамагаць ім прыйсці ў форму пасля родаў, але і назіраць, як на яе вачах у жанчын завязваецца сяброўства. Сама Святлана выйшла з дэкрэтнага адпачынку, яе дзеці наведваюць дзіцячы садок. Некаторыя жанчыны з першых набораў таксама пайшлі ўжо працаваць і не наведваюць трэніроўкі. Аднак група не змяншаецца. Прыйшло новае папаўненне, і атмасфера даверу, узаемнай прыхільнасці і аднадумства ў «мама-групе» засталася.


Культура - Нарадзіць дзяцей, пабудаваць курорт і збегчы ў Англію,\nШлюб першы. Галіна Загорскіх\nПачнем з гісторыі траіх прапраўнукаў Міхала Клеафаса па лініі старэйшага сына з яго першага шлюбу — Тадэвуша Антонія Агінскага: Зоф’і, Ежы і Яна Загорскіх, якія загінулі ў час вайны ў 1944 годзе, змагаючыся ў шэрагах партызанаў Арміі Краёвай. Паводле гісторыка Менакоўскага, усе Загорскія былі народжаныя ў Вільні ў сям’і шляхціца Вацлава Загорскага і Адэлі з Лубенскіх. Адэля з Лубенскіх з’яўлялася праўнучкай Тадэвуша Антонія Агінскага, які, ажаніўшыся ў свой час з інфлянцкай баранэсай Марыяй Тэкляй Ранэ, меў з ёй траіх дзяцей. Другая па ліку дачка Антонія Тадэвуша Агінскага, Габрыеля Агінская (у шлюбе Красіцкая), была бабкай Адэлі Лубенскай, а бацькамі Адэлі былі віленскі граф Вацлаў Лубенскі і дачка Габрыэлі Марыя Казіміра Красіцкая.\nПершы шлюб Адэлі ў міжваенны перыяд прывёў яе ў Ашмянскі павет, а менавіта ў яе пасагавы маёнтак — Мураваную Ашмянку. Вельмі нечакана было даведацца, што праўнучка Тадэвуша Антонія, пра жыццё якога ў нас дасюль амаль не было звестак, пражывала побач, а бацька Адэлі — Вацлаў Лубенскі — кожнае лета прыязджаў сюды з Вільні на адпачынак. Першы муж Адэлі — Вацлаў Загорскі — ад пачатку быў сямейным настаўнікам у Лубенскіх і пасля бурлівага рамана ажаніўся са сваёй вучаніцай. Гэты шлюб быў мезальянсам і выклікаў незадавальненне бацькоў Адэлі. У шлюбе нарадзіліся, як ужо згадвалася, дачка і два сыны: Зоф’я, Ежы і Ян Загорскія. Аднак хутка Вацлаў і Адэля Загорскія разыйшліся. Пасля разводу з Вацлавам Загорскім яна выйшла ў Вільні замуж за Альгерда Найман-Мірзу Крычынскага герба Радван, актыўнага татарскага грамадска-культурнага дзеяча. Адэля была другой жонкай Альгерда. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі Альгерд Найман-Мірза Крычынскі быў шырока вядомы на тэрыторыі былой Расійскай імперыі як\nабаронца правоў цюркскіх народаў, аднак перад вайной СССР з Гітлерам быў рэпрэсаваны і загінуў у ГУЛАГу. Адэля ж перад пачаткам савецкай акупацыі Літвы перабралася ў Польшчу. На гэта ў яе былі важкія прычыны. Адэлі пагражала ссылка ў Сібір як варожаму элементу ў савецкай Літве. У Польшчы яна выхавала сына Альгерда — Сяліма Мірза-Найман Крычынскага. Ён да гэтага жывы, яму сёння больш за 80 гадоў.\nТой факт, што два браты і сястра Загорскія загінулі ў 1944 годзе ў шэрагах Арміі Краёвай, наводзіць на думку, што гэта маглі быць ліпеньскія баі з гітлераўцамі за вызваленне Вільні (з 7 па 13 ліпеня 1944 года ў горадзе праходзілі цяжкія вулічныя баі байцоў Чырвонай Арміі, польскіх і беларускіх партызан супраць нямецкага гарадскога гарнізона), паўсюдна вядомыя як акцыя “Вострая Брама”. Гэта самая верагодная версія іх гібелі.\nШлюб другі. Галіна Залускіх\nУ сярэдзіне ХХ стагоддзя нашчадкаў Агінскага на свеце (пераважна ў Польшчы) пражывала больш за 100 чалавек розных узростаў. Таму я звярну ўвагу на лёсы тых, пра якіх захавалася найбольш звестак. Гэта — сваякі яго дачок з другога шлюбу — Амеліі і Эмы. Месцам іх нараджэння і пражывання было польскае Падкарпацце, а менавіта землі вакол курортнай мясціны на аўстрыйскай тэрыторыі — гарадка Івоніч-Здруй, якую сям’я Залускіх выбрала сабе для пастаяннага жыхарства пасля таго, як Караль Залускі вымушаны быў уцякаць ад пераследавання расійскай паліцыі. Ясна, што курорт і ўсе іншыя набыткі перайшлі па спадчыне дзецям Амеліі і Караля. А мелі Залускія дзевяць дзяцей: пяць сыноў і чатыры дачкі.\nЯшчэ пры жыцці Юзафа было прынята рашэнне пабудаваць у Івонічы сучасны гатэль “Эксцэльсіёр”, што павінна было ўмацаваць стабільнасць курорта. Трэба адзначыць, што адбывалася гэта хутка пасля Першай сусветнай вайны, і вялікі гаспадарчы крызіс закрануў і Залускіх. Цяжкасці і кошт будаўніцтва пераўзышлі ўсе чаканні (будаўніцтвам займаўся старэйшы сын Міхал Залускі).\nАдносіны Міхала з бацькамі былі дрэннымі, перш за ўсё з-за яго непажаданага шлюбу з Зоф’яй Мяніцкай, які бацькі не прызнавалі і лічылі няроўным. Увогуле асабістае жыццё сыноў Юзафа, як знарок, прыносіла бацькам бясконцыя перажыванні: сярэдні сын Ірэнэуш без дазволу бацькоў ажаніўся з танцоўшчыцай-францужанкай Мары Дзідур. У 1928 годзе малодшы Багдан пазнаёміўся ў Івонічы з замужняй жанчынай, Ядвігай Багуцкай, маці чатырохгадовай дачкі. Ядвіга пакінула мужа і, перайшоўшы ў пратэстантызм, уступіла з Багданам у шлюб паводле пратэстанцкага абраду (магчыма, таму, што паводле каталіцкага веравызнання нельга было вянчацца пры жывым мужы). Багдан вымушаны быў пайсці на працу ў фірму “Гербева” ў Кракаве, каб утрымліваць сям’ю. І толькі з’яўленне ў 1929 годзе на свет сына Анджэя (сённяшняга аўтара кнігі “Час і музыка Міхала Клеафаса Агінскага”) і скасаванне першага шлюбу Ядвігі Багуцкай крыху змякчылі сэрца Ізабелы — маці Міхаіла, і яна дазволіла маладым пасяліцца ў Івонічы. З той пары Багдан Залускі зрабіўся фактычным уладальнікам Івоніча-Здруй. Пасля заканчэння ІІ Сусветнай вайны зямельная маёмасць у памешчыкаў была адабрана і з той пары нашчадкі Агінскага зліліся з масай працоўнага народу.\nАгляд ваенных лёсаў нашчадкаў Амеліі Залускай, такім чынам, перайшоў у агляд прыватных лёсаў польскага памешчыцтва ў час вайны. Найбольш тыповы ён быў у Багдана Залускага. У шлюбе Багдана з Ядвігай Багуцкай нарадзілася двое дзяцей: Анджэй Залускі і малодшы за яго на дзесяць гадоў Іва. Перад самым пачаткам II Сусветнай вайны, у 1939 годзе, прадчуваючы велізарную небяспеку, Багдан Залускі з сям’ёй перасяліўся ў Англію. Маёнтак Івоніч быў пакінуты на волю лёсу. Сыны Багдана — Анджэй і Іва — усё жыццё пражылі ў Англіі, але польская мова для іх — родная. Абодва яны адчулі прызванне да музыкі, скончылі Каралеўскую музычную акадэмію ў Лондане і займаліся музыкай прафесійна: Анджэй як музычны педагог, а Іва як канцэртуючы піяніст.\nВаенныя лёсы нашчадкаў Міхала Клеафаса Агінскага няправільна было б абмяжоўваць толькі іх удзелам у ваенных дзеяннях ІІ Сусветнай вайны. Сярод нашчадкаў былі і вучоныя-хімікі, такія як заснавальнік Інстытута нафты ў польскім горадзе Кросна Юзаф Асташэўскі, і вядомая піяністка Ізабэла Зялінская, якая падчас вайны праводзіла падпольнае навучанне дзяцей, і, несумненна, іншыя вартыя ўвагі асобы. Але каб напісаць пра іх, трэба яшчэ шмат даследаваць генеалагічныя крыніцы розных сем’яў.


Цяпер мы можам паразумецца з амерыканскім народам\nГалоўная » Навіны ЗБС "Бацькаўшчына" » Цяпер мы можам паразумецца з амерыканскім народам\nСапраўднае падарожжа ў часе і прасторы чакала ўдельнікаў прэзентацыі беларускага перакладу рамана Курта Вонэгута “Бойня №5 або крыжовы паход дзетак”. Мерапрыемства адбылося 8 верасня ў КнігарніЎгалерэі.\nПа прыкладзе галоўнага героя рамана Білі Пілігрыма, які з зайздроснай хуткасцю і рэгулярнасцю вандруе ў часе, магчымасць здзейсніць сапраўднае падарожжа ў часе і прасторы атрымалі і беларускія аматары творчасці Курта Вонэгута, якія прыйшлі на прэзентацыю. Ахвотных павандраваць сабралася шмат. Крэслаў у зале хапіла далёка не ўсім. Правадніком па прасторах амерыканскай літаратуры стаў перакладчык Павел Касцюкевіч.\nПачалося ўсё з малітвы, той самай знакамітай малітвы Курта Вонэгута.\nДапамагалі ствараць атмасферу вечара і віншавалі Паўла Касцюкевіча з выхадам кнігі калегі па літаратурным і перакладчыцкім цэху: пісьменнік Уладзімір Арлоў; паэты і перакладчыкі Андрэй Хадановіч, Віталь Рыжкоў, Сяржук Мядзведзеў; перакладчыца, рэдактарка інтэрнет-часопіса перакладной літаратуры “Прайдзісвет” Юля Цімафеева.\nПершай павіншавала Паўла Касцюкевіча старшыня Рады МГА “ЗБС “Бацькаўшчына” Ніна Шыдлоўская. Яна згадала, што ў свой час адзін з паслоў Ізраіля ў Беларусі Зееў Бен-Ар'е ў прадмове да кнігі "Чалавек, які скраў Сцяну Плачу" напісаў, што “нашы народы могуць зразумець адзін аднаго, толькі размаўляючы на родных мовах: беларускай і яўрэйскай”. “Зараз мы можам казаць, што і з амерыканскім народам мы можам паразумецца, толькі размаўляючы на родных мовах — беларускай і англійскай", -- сказала Ніна Шылоўская. Яна паведаміла, што пераклад рамана Курта Вонегута выдадзены ў адмыслова заснаванай Згуртаваннем падсерыі "Пераклады" серыі "Бібліятэка Бацькаўшчыны". Таксама ў гэтай падсерыі ўжо рыхтуецца да выдання кніга перакладаў вядомай ў Канадзе беларускай літаратаркі і перакладчыцы Ірыны Варабей пад назвай “Легенды Ванкувера”. Ніна Шыдлоўская выказала надзею, што падобныя літаратурныя вечарыны-прэзентацыі будуць праходзіць не толькі ў Беларусі, але і ў іншых краінах. Гэта дасць магчымасць для пашырэння ведаў пра беларускую культуру ў свеце.\nСваімі ўспамінамі, выкліканымі перачытваннем “Бойні №5”, падзяліўся Уладзімір Арлоў. Ён прачытаў некалькі вершаў, тэматычна звязаных з Амерыкай. “Я рады, што праз гады маю магчымасць прачытаць “Бойню” па-беларуску. Думаю, калі б аўтар ведаў нашу мову і мог прачытаць пераклад, ён быў бы ім усцешаны. стылістычнымі, лексічнымі знаходкамі, паслямовай перакладчыка, “ – адзначыў Уладзімір Арлоў.\nВандроўку па прасторах амерыканскай літаратуры працягнуў Сяржук Мядзведзеў. Ён зачытаў урывак з рамана Чака Палініка “Байцоўскі клуб” ва ўласным перакладзе. Затым ён перадаў слова Юлі Цімафеевай, якая прачытала вершы паэта-бітніка Алена Гінзберга, драматурга Тэнесі Уільямса і маладога амерыканскага паэта Мэцью Дзікмана.\nПасля гэтага ўвагай аўдыторыі завалодаў майстар слэму Віталь Рыжкоў. Гэтым разам ён дэкламаваў вершы свайго ўлюбёнага паэта Тэйлара Мэлі.\nНадзею на тое, што беларускі пераклад “Бойні №5” закладзе добрую традыцыю і ў Беларусі з’явіцца “працяг перакладаў конча патрэбных тут і цяпер раманаў” выказаў Андрэй Хадановіч. Ён не толькі пачытаў “вандроўныя”вершы, але і створаны адмыслова для вечарыны ўласны рымэйк малітвы Вонэгута.\nЗ выхадам перакладу беларускаму чытачу сапраўды пашчасціла. Не толькі таму, што Павел Касцюкевіч – добры перакладчык, але і таму, што ён яшчэ і добры пісьменнік. Таму ў выніку мы маем не толькі пераклад знакамітага рамана, але яшчэ і паслямову ад перакладчыка, якая можа прэтэндаваць на званне асобнага літаратурнага твору. Прадмова называецца “Мой франтавы таварыш Курт Вонэгут”. Назва звязаная з цікавым выпадкам з жыцця Паўла Касцюкевіча, а дакладней, ягонага дзеда. Але гэта ўжо другая гісторыя… Тыя, хто быў на прэзентацыі, яе ведаюць. А хто не быў, даведаецца прачытаўшы кнігу.


Дакументальны фільм аб халакосце ў Беларусі "Захавальнікі памяці" першымі ўбачылі гледачы ў Хайфе\n16 кастрычніка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Першымі гледачамі беларуска-ізраільскага поўнаметражнага дакументальнага фільма "Захавальнікі памяці" сталі госці 30-га міжнароднага кінафестывалю ў Хайфе. Аб гэтым карэспандэнту БЕЛТА паведаміў рэжысёр карціны Барыс Мафцыр.\nПрэм'ерны паказ карціны, прысвечанай халакосту ў Беларусі, адбыўся 13 кастрычніка. Дзесяць апавяданняў пра знішчэнне яўрэяў у Беларусі ахопліваюць перыяд ад пачатку вайны да вясны 1942 года. "Поўная гледачоў зала пражыла сто хвілін як адна істота, замёршая ад болю і жаху", - пракаменціраваў Барыс Мафцыр.\nФільм не змяшчае архіўныя матэрыялы, дакументальныя кадры і фатаграфіі таго часу. Пра трагічныя падзеі расказваюць самыя розныя людзі: мясцовыя жыхары - сведкі забойстваў, пакут і здзекаў з іх суседзяў-яўрэяў; яўрэі, якія змаглі ўсё перанесці і выжыць; гісторыкі і даследчыкі, якія паставілі мэту - захаваць памяць аб халакосце для сучаснікаў і нашчадкаў.\nНа паказе прысутнічаў пасол Беларусі ў Ізраілі Уладзімір Скварцоў. У зале былі таксама трое сведкаў, якія перажылі халакост і сталі ўдзельнікамі фільма - Берта Меламед, Мая Казакевіч, Зіновій Кнель. Для іх фільм стаў асаблівай падзеяй іх жыцця.\nКарціна "Захавальнікі памяці" створана кінакампаніяй Zvi Shefy Productions (Ізраіль) у супрацоўніцтве з кінакампаніяй "Nonstop MEDIA" (Беларусь). Падрыхтоўчая работа над гэтым фільмам пачалася некалькі гадоў таму. Беларускі прадзюсар Юрый Ігруша, сын і ўнук праведнікаў міру, з самага пачатку падтрымаў гэты праект і дапамог давесці яго да завяршэння пры тэхнічнай падтрымцы свайго партнёра Сяргея Ждановіча.\n"Захавальнікі памяці" - першая карціна ў кінаанталогіі, прысвечаная халакосту ў СССР, на тэрыторыях якога нацыстамі і іх саўдзельнікамі былі знішчаны амаль 2 млн 700 тыс. яўрэяў. Рэжысёр кінастужкі Барыс Мафцыр паставіў перад сабой задачу расказаць аб халакосце ў Латвіі, Літве, Эстоніі, Малдове, Украіне, Расіі. Асобны фільм будзе прысвечаны яўрэйскаму супраціўленню ў Беларусі.


Гульні гонкі на машынах онлайн\nГульні гонкі на машынах бясплатна адкрываюць шлях да магутным хуткасцям і захапляльным трасах.\nХуткасць з'яўляецца сінонімам адрэналіну. Вядома, не тая, якую развівае сам падчас бегу, а тая, дакрануцца да якой нам дае добры аўтамабіль. Можна нават сказаць, што хуткая язда і гонкі - гэта аналаг скачак для нашага часу. Конны спорт ужо з'яўляецца хутчэй экзотыкай, чым гарантыяй хуткага перамяшчэння. А яго месца ў сферы спаборніцтваў занялі ралі, экстрэмальныя гонкі і іншыя « хуткасныя » забавы. У іх ёсць усё - і канкурэнцыя, і майстэрства, і рызыка, і незвычайныя адчуванні, якія табе наўрад ці ўдасца атрымаць у штодзённым жыцці. Але, на жаль, стаць удзельнікам сапраўдных, высокапрафесійных гонак можа не кожны. Гэта не проста складана і небяспечна, але яшчэ і вельмі дорага. Менавіта таму большасць застаецца фанатамі высокіх хуткасцяў толькі ў тэорыі. А на практыцы аддаюць перавагу кампутарныя сімулятары. Для іх гонкі на машынах гульні на адпаведную тэматыку робяць вельмі доўгім і сур'ёзным захапленнем. У якім, у адрозненні ад формулы 1, можна дамагчыся ўласных вынікаў. Якія часта з'яўляюцца сапраўдным нагодай для гонару. З прычыны сваёй папулярнасці, гульні гонкі на машынах бясплатна распаўсюджваюцца ў глабальнай сеткі. Зараз гуляць у гонкі на машынах можа практычна любы, калі любіць простыя і займальныя флэш гульні. Часцей за ўсё яны зроблены так, каб у іх можна было лёгка гуляць, проста адкрыўшы акно браўзэра. Ніякіх доўгіх запамповак на кампутар і пакутлівых установак з рызыкай злавіць вірус. Канцэпцыю онлайн гульні гонкі на машынах выдатна дапаўняюць, бо ў іх робіць стаўка не на рэалістычнасць і прамалёўку, а на дынаміку. Якую цалкам можна адлюстраваць нават прымітыўнымі піксельнымі малюнкамі, толькі б контролсы добра працавалі. І сапраўды - хто з нас не гуляў у самыя прасценькія гульні машынкі онлайн? Гэта, вядома, не знакамітыя смага хуткасці. Але не факт, што безыменныя флэшкі ня абгоняць яе па шырыні аўдыторыі і папулярнасці. Складаная гульня накладвае пэўную адказнасць - часам сорамна лезці туды, не маючы навыкаў кіравання гульнявой машынай. А вось панаціскаўшы клавіятурныя стрэлкі, кіруючы схематычна машынкай у онлайн гульні можна проста для душы. Што і робяць большасць заўсёднікаў сайтаў з флэш гульнямі. Менавіта для іх мы і сабралі свой каталог разнастайных гульняў, якія часта шукаюць у сеткі па запыце « гульні онлайн гонкі на машынах ». Зараз шукаць не трэба - усе яны чакаюць вас тут. Назвы і дэкарацыі розныя. Але жанр адзін - гонкі. Жанр, які не можа быць сумным па азначэнні. І мала каго пакідае абыякавым.


На Валыні мужчына добраахвотна здаў у міліцыю гранату і патроны\nМіліцыя Валыні перасцерагае: за захоўванне зброі і боепрыпасаў надыходзіць крымінальная адказнасць! Падчас нагляду за дарожным рухам на аўтадарозе Луцк-Устилуг да супрацоўнікаў Дзяржаўтаінспекцыі звярнуўся 58-гадовы жыхар горада Уладзімір-Валынскі. Мужчына добраахвотна выдаў правоохоронцям прадмет, падобны на гранату, запал да яе, пяць патронаў калібра 5,45 мм і 4 патрона калібра 7,62 мм. Як патлумачыў Валынь, боепрыпасы ён знайшоў у лесапаласе паблізу аднаго з населеных пунктаў раёна. Акрамя гэтага, супрацоўнікі крымінальнага вышуку ў доме па месцы жыхарства 56-гадовага жыхара раёна выявілі і канфіскавалі штык-нож. Такеприпасы накіравана на даследаванне ў НИЭКЦ пры УМВД Украіны ў Валынскай вобласці. Працягваецца праверка. Праваахоўнікі адзначаюць: за незаконнае захоўванне зброі і боепрыпасаў надыходзіць крымінальная адказнасць. У выпадку добраахвотнай здачы чалавек вызваляецца ад адказнасці. ССО УМВД Украіны ў Валынскай вобласці\n← У выніку сутыкнення... Прыватбанк працягвае выплаты... →


Жартуй, пакуль... не выгналі са сцэны! | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Жартуй, пакуль... не выгналі са сцэны!\nЖартуй, пакуль... не выгналі са сцэны!\nСцэна... на ёй стаіць адзін чалавек з мікрафонам, які спрабуе жартаваць, і штосьці, мабыць, у яго атрымліваецца. Хтосьці смяецца. Праўда, нехта з гледачоў крычыць: «Сыходзь са сцэны, няўдачнік». А ён толькі больш хвалюецца, спрабуе годна адказаць нахабніку і працягвае. Вось і апошні жарт, апладысменты... Да гледачоў гатовы выйсці наступны выступоўца. Што гэта? Знаёмцеся: стэндап.\nГэта зусім не КВЗ!\nЯшчэ год таму амаль ніхто і ўявіць сабе не мог, што гэты кірунках у гумары стане такім папулярным і амаль ва ўсіх абласных цэнтрах з'явяцца свае стэндап-пляцоўкі — месцы, дзе любы чалавек можа выйсці і падзяліцца з гледачом сваімі думкамі і меркаваннямі. Але галоўнае ў стэндапе — гэта смех гледача, таму меркаванні павінны змяшчаць жарты.\nЗ жартам любыя праблемы ўспрымаюцца інакш. Мяркуйце самі: пра адно і тое ж вам можа расказаць які-небудзь занудны чыноўнік, якога амаль ніхто ўважліва слухаць не будзе, і юнак. Апошні, мабыць, і не так добра валодае інфармацыяй, але паспрабуе зрабіць, каб вы не толькі не заснулі, пакуль ідзе яго выступленне, але і смяяліся з жартаў, якія ён прыдумаў на абраную тэму. Мабыць, параўнанне і не самае ўдалае — чыноўнікі ў клубах не выступаюць жа, — але ўсё ж такі...\n«Мая дзяўчына кажа, што я ў акулярах непрыгожы. І мне было б усё роўна, але, калі я ў акулярах, яна таксама не прыгажуня»... (Арцём Гаус)\n«Пірог» са... смехам\n«Чызкейкі» — такую незвычайную назву мелі першыя стэндап-канцэрты ў Беларусі. Праводзіліся яны ў актавай зале Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта ў Мінску. Як і раней, «чызкейкі» сёння арганізуе Вячаслаў Камісаранка — вядомы ў свой час рэзідэнт тэлепраграмы «Забойная ліга» на расійскім ТНТ. Цікава, што ў першым канцэрце ўдзельнічалі толькі... два чалавекі, якія прэзентавалі стэндап, — сам Вячаслаў і яго сябар Аляксандр Сабалеўскі. Абодва пачалі займацца гумарам у КВЗ і мелі поспех на яго пляцоўках.\n«Стэндап зацікавіў мяне адсутнасцю рамак у параўнанні з любой іншай формай гумару. Ты можаш рабіць у ім літаральна ўсё. Акрамя таго, тут у цябе ёсць магчымасць не толькі жартаваць, але і выказвацца, дзяліцца сваім меркаваннем, гаварыць аб праблемах. А яшчэ стэндап вельмі падабаецца сваёй мінімалістычнасцю. На сцэне толькі мікрафон і ты», — падзяліўся сваімі думкамі Вячаслаў Камісаранка.\nСапраўды, у адрозненне ад таго ж КВЗ ці тэатральных гумарыстычных спектакляў, у стэндапе непатрэбны рэквізіт ці сцэнічнае адзенне. А яшчэ ў стэндапе ты ні перад кім не адказны. Толькі перад сабой. Ніхто не скажа табе, што ты падвёў калектыў. Таму што твой калектыў — гэта ты сам.\nСёння «чызкейкі» праводзяцца не так часта — некалькі разоў на год. І гэта не цяжка растлумачыць: усе, хто пачынаў ствараць стэндап у Беларусі некалькі гадоў таму, сёння працуюць на расійскім ці ўкраінскім тэлебачанні. Гэта Зміцер Нарышкін, Вячаслаў Камісаранка, Аляксандр Сабалеўскі, Іван Усовіч і іншыя.\n«Я не баюся падысці да дзяўчыны. Не бачу ў гэтым нічога цяжкага. Падышоў да дзяўчыны і ўсё. Гэта ж не загаварыць, правільна?» (Расціслаў Шлапак)\nАле па-сапраўднаму стэндап як жанр пачаў распаўсюджвацца толькі восенню мінулага года, калі адчыніў свае дзверы «Вольны мікрафон» у Мінску. У адрозненне ад «чызкейкаў», дзе ўдзельнічалі, так бы мовіць, толькі прафесіяналы, прымаць удзел у «Вольным мікрафоне» можа любы ахвотны. Стэндап хутка распаўсюджваецца па ўсёй краіне. За некалькі месяцаў свае стэндап-пляцоўкі з'явіліся ў Віцебску, Гомелі, Кобрыне. А ў Брэсце нават існуе «Стэндап-ліга». Гэта такое своеасаблівае стэндап-шоу, дзе комікі спаборнічаюць паміж сабой.\nУ некаторых стэндап-пляцовак ёсць свае правілы. Напрыклад, калі больш за дзве хвіліны ніхто не смяецца з жартаў, гумарыста выганяюць пад спецыяльную музыку. Але гэта ніяк не зняславіць артыста, бо ўсе разумеюць, як гэта цяжка — якасна жартаваць.\nУ развіцці беларускага стэндапа ёсць і свае праблемы.\n«Да таго часу, пакуль на айчыннам тэлебачанні не з'явіцца сваё стэндап-шоу, нельга казаць пра якія-небудзь перспектывы стэндап-руху ў Беларусі. Бо без медыйнасці стэндап-рух будзе існаваць выключна на ўзроўні самадзейнасці. Калі моцны стэндап-комік не атрымлівае за сваю працу грошы, на якія можна было б жыць, то ён паедзе туды, дзе для таго, каб займацца любімай справай, не трэба сумяшчаць свой занятак з работай у іншых сферах. Таму калі нічога не зменіцца, то стэндап-рух у нашай краіне будзе выконваць функцыю «кузні кадраў» для расійскіх і ўкраінскіх тэлеканалаў», — акрэсліў перспектывы і праблемы стэндапа арганізатар першых вольных мікрафонаў у Мінску Яўген Свірыдовіч.\n«Мая настаўніца заўсёды білася з астатнімі настаўнікамі. Яна лічыла, што званок толькі для яе». (Максім Маісееў)\nШто ты робіш,\nСтэндап — гэта форма гумару, у якой ёсць свае жанры і кірункі. Напрыклад, так званы «Оnе Lіnе» — жарт у адзін радок. Кароткая форма.\nБольшасць з людзей расказвае гісторыі са свайго жыцця, каб прэзентаваць сябе гледачу. Рэлігія, нацыянальнасць, стэрэатыпы, жыццёвыя праблемы — гэта ўсё толькі тэмы. Праз іх мы знаёмімся з выступоўцамі. Даведваемся пра іх праблемы і інтарэсы.\nНічога дзіўнага, што лепш за ўсё стэндап развіваецца менавіта ў Мінску. Тут ужо распачалі сваю дзейнасць некалькі стэндап-праектаў: адкрыты мікрафон «Ореn Mіnsk» (пляцоўка, на якой можа выступіць любы ахвотны; адкрыты мікрафон праходзіць два разы на месяц у клубе Jасk Сlub); «Nеwmаn Stаnd-uр Shоw» (справаздачны канцэрт, на якім гледачам паказваюць лепшыя стэндап-выступленні за мінулы месяц; праходзіць раз у месяц у бары Nеwmаn); КАІН (стэндап-шоу, якое адбываецца ў клубе «Каёт» раз у некалькі месяцаў).\nАле самы цікавы, на маю думку, праект — «Стэндап-Кавярня». Гэта стэндап-шоу на беларускай мове. Праходзіць раз у паўтара месяца ў клубе Jасk Сlub. Арганізавалі яго Яўген Свірыдовіч разам з «Арт Сядзібай». Трэба сказаць, што ахвотных пачуць жарты на роднай мове прыйшло больш, чым гледачоў на рускамоўных імпрэзах.\n«Я не разумею дзяўчат, якія, калі пужаюцца, закрываюць вочы рукамі. Для гэтага ёсць вейкі!» (Іван Усовіч)


Каб кожны мог сказаць Яму “Тата”…\n“Чалавеку, які не верыць у Бога, так складана жыць!” – думала я. Людзі наўмысна адпіхваюць ад сябе Айца, бо імкнуцца да арыгінальнасці, непаўторнасці, самастойнасці... Але мяне гэта не ўражвала. Мне было іх шкада. Шкада тых, хто гаварыў: “Я ахрышчаны, але хрысціянства мяне абмяжоўвае, таму я захапіўся будызмам. Я сам вольны выбіраць сваю веру”. Гэта мяне не ўражвала ніколі. Але я проста не магу паверыць сваім вачам, калі бачу ў касцёле моцных мужчын, якія, стоячы на каленях, цалкам аддаюцца Богу ў малітве. Вось гэта мяне захапляе! Калі чалавек, які ў трыста разоў больш за іншых мог бы крычаць “я сам!”, у такой пакоры стаіць перад Панам. У гэтым я бачу Божую магутнасць. І Божую любоў. Бо мы атрымліваем паводле жадання сэрцаў нашых: “Прасіце і будзе дадзена вам” (Мц 7, 7). І калі волат-велікан, як дзіця, прыходзіць да Айца, то ці ўспомніць Ён пра моц ягоную? Ён абдыме свайго сына, выслухае і дасць суцяшэнне... І ў гэтым вялікая Божая міласэрнасць. †\nАле гэта я разумею цяпер. Раней так не было. У якісьці момант я адчула, што ўва мне няма той радасці, што бывае ў чалавека, які цалкам давярае Богу. І прычыну я знайшла. Добра памятаю той вечар. Гэта быў невялічкі касцёл у гарах. Адарацыя ў маўчанні. Сонца ўжо даўно схавалася, за вокнамі было непраглядна цёмна. А ў касцёле толькі дзве свечкі і Найсвяцейшы Сакрамант. І поўная, усёпаглынальная цішыня. Людзей, якія маліліся побач, быццам не было. Толькі ты сам-насам з Езусам.\nТады я не магла спыніць слёзы. Гэта было вельмі моцнае ачышчэнне, момант, калі адчыняюцца дзверы тваёй душы і, можа, упершыню бачыш тое, чаго сам пра сябе не ведаў. Самае патаемнае. Тое, што адкрылася мне, выклікала жах: я зразумела, што не веру ў Божую міласэрнасць...\nУсё сваё жыццё я верыла. У Тройцу, ва ўваскрасенне, у прабачэнне грахоў, у вечнае жыццё душы... Але не верыла ў міласэрнасць Пана. Як страшна было гэта адкрыць! Як страшна было сабе ў гэтым прызнацца, калі кожны дзень а 15-й гадзіне Касцёл моліцца Вяночкам да Божай міласэрнасці, калі ведаеш пра тысячы цудоўных аздараўленняў, калі бачыш сапраўдных хрысціян, напоўненых святлом, любоўю і радасцю... Тады я была ўпэўнена – лічу так і цяпер! – што чалавек павінен радавацца таму, што мае, што трэба дзякаваць Богу нават за самае нязначнае. Але пасля гэтай думкі мяне ахопліваў страх. У мяне ёсць усё для шчасця: сям’я, здароўе, надзейныя сябры, касцёл, любімая справа, а я не заўсёды адчуваю сябе шчаслівай! Значыць, Бог абавязкова адрэжа мне руку ці нагу, каб я ўбачыла, што для шчасця ў мяне было ўсё, і пачала годна праслаўляць Пана.\nУявіце сабе, якім жорсткім я бачыла Бога. Мне адразу прыгадалася мноства выпадкаў, калі тыя, хто больш за ўсё шанаваў Бога, скончылі жыццё пакутніцкай смерцю... Але ў той жа вечар у мяне здарылася размова, якая дала мне адказы на мае пытанні.\nНе кожная наша думка паходзіць ад нас саміх. Ёсць такія, якія пасылае нам злы дух. Ён можа так доўга ўліваць якуюсьці ідэю ў свядомасць чалавека, что хутка яна пачынае здавацца сваёй. Не дарма ж мы ў малітве “Ойча наш” просім: “...і захавай нас ад злога”. Не ад якогасьці абстрактнага “злога”. А ад канкрэтнай асобы.\nЧалавек, які сур’ёзна ставіцца да сваёй веры, заўсёды сустракаецца з сумненнямі. Бо гэта нармальна. Бо ён аналізуе, імкнецца зразумець, шукае глыбіню. Нават у святой Тэрэзы ў якісьці момант жыцця былі сумненні. Яна пісала: “Калі Бог існуе, – калі ласка, прабач мне”. Сумнявалася, але як выконвала Яго волю! Можна верыць, што Бог міласэрны, а можна сумнявацца. І нават калі на долю секунды ўявіць, што гэта не так, то ці не лепш усё роўна верыць?\nУявіце сабе добрага, мудрага бацьку, які любіць сваіх дзяцей усім сэрцам. У аднаго з дзетак нешта не атрымліваецца з дамашнім заданнем. Таму бацька, каб малы назаўсёды зразумеў і запомніў, адрэжа яму руку??? Але ж гэта абсурдна! Так жа, як і мая боязь жорсткага Бога... Як можна было забыцца пра тое, што Ён – Тата? Ды не проста Айцец, а Той, хто аддаў свайго адзінароднага Сына на страшную смерць несправядліваму, сляпому, чэрстваму чалавецтву! І гэта дзеля таго, каб кожны мог сказаць Яму “Тата”...\nЁн кожнага адарыў талентамі і сваёй любоўю. Ён даў нам магчымасць прыходзіць да Сябе і пазнаваць. Ён прабачыў нам нават мучэнне Хрыстовае... Бо калі б не прабачыў, то ці пакінуў бы Ён нам шанс вызнаваць Яго Імя? Ці пакінуў бы Ён камень на камені?\nЁн не толькі выканаў абяцанне, якое даў Ною, не толькі пакінуў нам жыццё, але і даў шанс на шчаслівую вечнасць. Вечнасць побач з Сабою. Там, дзе ўжо ніхто не пакрыўдзіць. У абдымках міласэрнага Таты.\nP.S. З “Дзённіка” святой сястры Фаўстыны. Словы Езуса Хрыста: “І бесы выхваляюць Маю справядлівасць, але не вераць у Маю дабрыню. Маё Сэрца радуецца званню міласэрнасці. Скажы, што міласэрнасць – найвялікшая якасць Бога. Усе справы Маіх рук увенчаныя міласэрнасцю”.


Кастуся Жукоўскага двойчы даглядалі на мяжы - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКастуся Жукоўскага двойчы даглядалі на мяжы\nМытнікі некалькі гадзін трымалі на мяжы гамельчука Кастуся Жукоўскага, які дастаўляў гуманітарны груз ва Украіну. У пункце пропуску “Новая Гута” супрацоўнікі мытні спынілі аўтамабіль Жукоўскага спачатку ў пятніцу раніцай на выездзе з Беларусі, пратрымалі паўтары гадзіны і далей прапусцілі. Увечары ўсё паўтарылася.\nІ хоць у машыне ўжо не было большай часткі рэчаў, у складзеным пратаколе агляду яны былі пазначаныя – расказвае Кастусь Жукоўскі:\n– У пратаколе дагляду было капіравана ўсё з пратакола, складзенага раніцай. Тых рэчаў, якія яны бачылі раніцай, там ужо не было. Я раніцай вёз абутак і адзенне б/у. Яны проста перапісалі ранішні пратакол. Гэтым самым яны распісаліся ў тым, што ў гэтым была палітычная падаплёка, а не якісьці асаблівы дагляд, бо сала і мяса ў мяне насамрэч было, але ніхто на яго не звяртаў увагу.\nДапамога накіраваная для перасяленцаў з зоны АТА і сем’яў параненых і загінулых украінцаў. Гэта адзенне, абутак ды іншыя рэчы, сабраныя жыхарамі Менску і Гомеля. Паводле Кастуся Жукоўскага, раней правоз такой дапамогі праходзіў спакойна. Ён тлумачыць тое, што адбывалася на мытні, інфармацыйным рэзанансам – інфармацыя пра збор дапамогі з’явілася ў СМІ і сацыяльных сетках.\nКастусь Жукоўскі будзе абскарджваць прысуд\n17 сакавіка – шосты сёлетні суд незалежнага журналіста


ГНЯЗДО ШЭРШНЯЎ - ВОСЫ - 2019\nЯк знішчыць гняздо\nШто будзе, калі ўджаліць шэршань: Відэа\nВідэа: The Great Gildersleeve: Gildy Meets Nurse Milford / Double Date with Marjorie / The Expectant Father (Ліпеня 2019).\nГняздо шэршняў - даволі небяспечная знаходка на тэрыторыі дачнага ўчастка. Лічыцца, што, наблізіўшыся да яго бліжэй, чым на 50 м, чалавек падвяргае сябе рызыцы быць укушаным гэтымі казуркамі. Таму гняздо варта прыбраць, прычым пажадана ў самыя кароткія тэрміны.\n1 Про насякомых\n1. 1 Канструкцыя гнязда\n2 Як знішчыць гняздо\n2. 1 Меры бяспекі\n3 Што будзе, калі ўджаліць шэршань: Відэа\nШэршні жывуць сем'ямі, падобна АСАМ. Іх ўлюбёным месцамі паселішчы з'яўляюцца гарышчы, дуплы дрэў, платы, карнізы, а таксама гняздо можа выявіцца побач з пчальніком. Знішчаючы шкодных насякомых, шэршні, безумоўна, прыносяць карысць. Аднак калі гняздо размешчана недалёка ад чалавечага жылля, то ўсе яго насельнікі падвяргаюцца сур'ёзнай небяспецы.\nДаўжыня казуркі складае каля 55 мм, а яго джала можа мець даўжыню каля 6 мм. Таму ўкус досыць балючы. Трэба заўважыць, што нават дарослы чалавек можа не выжыць пасля таго, як яго ўкусіла адразу 10-12 асобін, не кажучы ўжо пра дзіця. Бо яд гэтых насякомых можа выклікаць моцную алергію, і не кожны чалавек мае да яго імунітэт.\nШэршні насяляюць у гнёздах шарападобнай формы, колер якіх можа быць светла-залацістым альбо светла-шэрым. Іх шырыня дасягае 40 см, а вышыня - 70см. Унутраная канструкцыя гнязда досыць складаная. Яго пачынаюць будаваць самкі-заснавальніцы, а працягваюць працу працоўныя шэршні, якія даволі хутка павялічваюць гняздо ў аб'ёме.\nМатэрыялам для прылады гнязда часцей за ўсё з'яўляецца кара маладых дрэў або кустоў. Яна перажоўваць працоўнымі асобінамі і пры ўзаемадзеянні з іх сліной ператвараецца ў даволі пластычны матэрыял, які па выглядзе нагадвае вільготную паперу. Менавіта з яго дапамогай выконваецца ўнутраная аздабленне жылля шэршняў.\nСтруктура гнязда з'яўляецца шмат'яруснай, і матка мае магчымасць перыядычна перамяшчацца па "паверхах". Адкладзеныя ёю яйкі працоўныя асобіны укладваюць у соты.\nДа ператварэння ў дарослых насякомых шэршні спачатку становяцца даволі пражэрлівымі лічынкамі. Менавіта гэты фактар з'яўляецца галоўнай прычынай знішчэння шэршнямі пчол, якія з'яўляюцца ежай для лічынак. А вось дарослыя асобіны аддаюць перавагу вегетарыянскую ежу - мёд або садавіна.\nІснуе нямала спосабаў знішчэння гнёздаў шэршняў, але, выбіраючы любы з іх, трэба не забываць аб мерах індывідуальнай абароны. Найбольш эфектыўнымі з'яўляюцца:\nУтапленне гнязда разам з усімі яго насельнікамі. Для гэтага не трэба яго здымаць. Неабходна толькі падысці да яго з вядром, напоўненым вадой, і пагрузіць у яго гняздо. Пажадана пры гэтым падперці ёмістасць, да прыкладу, драбінкамі.\nСпальванне. Для лепшага эфекту пажадана папярэдне апырскаць жыллё шэршняў бензінам. Аднак гэты спосаб нельга выкарыстоўваць, калі яно добраўпарадкавана на гаручым падставе - у гэтым выпадку ёсць рызыка стварэння пажаранебяспечнай сітуацыі.\nВыкарыстанне інсектыцыду. Для гэтага можна развеяць рэчыва ў поліэтыленавы пакет і абгарнуць ім гняздо. Калі казуркі жывуць у дупле, то інсектыцыд можна ўліць прама туды, а затым замазаць адтуліну шпатлёўкай.\nВажна памятаць, што любы метад можна ўжываць толькі ў вячэрні ці начны час, калі казуркі малаактыўны.\nШэршні гатовыя абараняць сваё жыллё нават ноччу, таму перад ліквідацыяй гнязда трэба падабраць адпаведную вопратку, якая будзе надзейна абараняць цела ад магчымых укусаў. Каб абараніць твар, можна скарыстацца маскай пчаляра, а засцерагчы рукі дапамогуць шчыльныя гумовыя пальчаткі.\nТаксама, перш чым прыступіць да ліквідацыі гнязда, неабходна прыгатаваць перакіс вадароду, медыцынскі спірт і прэпарат "супрастін". Усё гэта спатрэбіцца ў тым выпадку, калі казурка ўсё-ткі ўджаліць і паўстане алергічная рэакцыя.\nДля таго каб шэршні не ўладкоўвалі гнязда на прыдамавой тэрыторыі, варта рэгулярна яе аглядаць. Бо зачаток разам з маткай-заснавальніцай знішчыць даволі проста, а вось ліквідацыя вялікага жылля шэршняў даволі небяспечная.


Усенароднае свята - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nСреда, 22.02.2017 06:35. Рубрика: Падзеі Просмотров: 722\nДзень абаронцаў Айчыны і Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь упершыню стаў святкавацца 23 гады таму.\nУ гэтае свята мы схіляемся перад подзвігам ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, усіх загінулых за вялікую, адзіную і непадзельную Перамогу. У іх гераізме ярка праявіліся якасці воінаў, партызанаў, падпольшчыкаў, радавых і генералаў.\nЗ ліку беларусаў і ўраджэнцаў Беларусі, хто прайшоў з баямі праз усе франтавыя гады і звязаў сваё жыццё ў пасляваенны час са службай ва Узброеных Сілах, выйшлі вядомыя военачальнікі. Усяго 217 генералаў і адміралаў выйшла з радоў беларускага народа ў гады Вялікай Айчыннай вайны.\nУсё гэта абавязвае нас і ў мірны час свята паважаць гэтую традыцыю, рыхтавацца да абароны сваёй Радзімы.\nУзброеныя Сілы з’яўляюцца найважным і неабходным атрыбутам дзяржаўнасці суверэннай Беларусі і прызваны быць гарантам яе незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці. Менавіта таму з першых дзён утварэння незалежнасці наша дзяржава неаслабную ўвагу надае яе ваеннаму складальніку. Пры гэтым трэба адзначыць, што Беларусь не разглядае ні адну дзяржаву ў якасці патэнцыяльнага праціўніка.\nЦяпер у нашай рэспубліцы створана кампактная, мабільная армія, якая мае ўсе сістэмы, неабходныя для яе ўстойлівага функцыянавання, як у мірны, так і ў ваенны час.\nВажныя задачы ва Узброеных Сілах на сучасным этапе вырашаюць ваенна-паветраныя сілы і войскі супрацьпаветранай абароны, сілы спецыяльных аперацый і сухапутныя войскі. Прыемна адзначыць, што ў нашых Узброеных Сілах захаваны і працягвае якасна ўзмацняцца навуковы патэнцыял арміі, сфарміравана і падтрымліваецца на высокім узроўні сістэма падрыхтоўкі ваенных кадраў.\nУся гісторыя развіцця арміі паказала, што ў нас ёсць людзі, для якіх абарона Айчыны – справа святая. І ў першую чаргу гэта адносіцца да нашых землякоў, якія з гонарам нясуць высокае званне Абаронцы Рэспублікі Беларусь. Сваёй добрасумленнай працай яны заслугоўваюць гонар і павагу.\n23 лютага сімвалізуе адзінства пакаленняў і імкненне любіць і абараняць Радзіму. Пераемнасць гэтых традыцый з’яўляецца залогам рашэння задачы абароны Айчыны.\nПраз рады арміі ў розны час праходзяць усе ўзросты мужчын. Наш народ высока цэніць у прызваных на ваенную службу абаронцах Айчыны сумленнае выкананне воінскага абавязку, якое падмацоўваецца іх унутранымі перакананнямі, успрымаецца як справа гонару і сумлення.\nВоіны беларускіх Узброеных Сіл на справе сталі годнымі прадаўжальнікамі слаўных баявых традыцый сваіх дзядоў і бацькоў. І ў мірныя дні яны дэманструюць высокую свядомасць, гатоўнасць да самаахвяравання.\nЗа плячыма Узброеных Сіл 99 гадоў, напоўненых бітвамі, буднямі ратнай працы мірнага часу. Нашай арміі ёсць чым ганарыцца, азіраючыся на сваю слаўную гісторыю. Узброеныя Сілы Рэспублікі Беларусь увабралі ў сябе ўсё лепшае, што было ў традыцыях Савецкай Арміі, у баявым мінулым нашага раёна.\nВіншуем усіх землякоў з Днём абаронцаў Айчыны і Узброеных Сіл. Жадаем моцнага здароўя і асабістага шчасця.\n« Наш акунь самы важкі\nЛесхозы создадут собственные товарные знаки для переработанного березового сока »


Статут ВКЛ 1588 году, магчыма, вернецца ў Беларусь\n25 травень 2012, 11:53\nАрхівіст Зміцер Яцкевіч спраўджвае сапраўднасьць Статуту. Фота Наша Ніва\nПрацягваецца збор сродкаў, каб выкупіць Статут ВКЛ для Музэю гісторыі Магілёва. За арыгінал выданьня ўнесены заклад, сродкі на які даў прыватны прадпрымальнік з Магілёва.\nЯк паведамляе «Наша ніва», каб унесьці заклад — чатыры з паловай тысячы даляраў — ініцыятары кампаніі дзеля выкупу Статуту наведалі антыкварную краму ў Маскве, дзе кніга выстаўленая на продаж.\nУ сталіцу Расеі езьдзілі дырэктар магілёўскага музэю Аляксей Бацюкоў, калекцыянэр Андрэй Радкоў, які адшукаў інфармацыю пра аўкцыён са Статутам, і спэцыяліст з Нацыянальнага гістарычнага архіву Зьміцер Яцкевіч. Апошні агледзеў рэліквію і пацьвердзіў: гэта сапраўды арыгінал XVI стагодзьдзя.\n«На сёньня на рахунку сабралася 54 мільёны рублёў, — расказвае дырэктар магілёўскага гістарычнага музэю. — А 4,5 тысячы даляраў на заклад падарыў прыватны прадпрымальнік з Магілёва, які ня хоча, каб ягонае імя называлі».\nЦяпер надышоў самы цяжкі этап: як назьбіраць асноўную частку сумы. Аляксей Бацюкоў разьлічвае, што падключацца банкі ці багатыя прадпрыемствы.\nСтатут быў выстаўлены на продаж на электронным аўкцыёне ўладальнікам антыкварнай крамы ў Маскве. Асобнік ацэнены на $45 тыс.\nПры гэтым частку грошай (10%), паводле папярэдняй дамоўленасьці з прадаўцом, неабходна сабраць цягам двух тыдняў у якасьці закладу. Рэшту сумы трэба будзе пералічыць цягам трох месяцаў.\nВа ўсім сьвеце налічваецца каля 60 асобнікаў усіх трох выданьняў Статуту, зь іх 29 — выданьня 1594–1595 гадоў. Яны ёсьць у Вялікабрытаніі (1), Літве (6), Польшчы (6), Расеі (11), Украіне (5), а ў Беларусі няма ніводнага. І прыватныя асобы, і дзяржаўныя інстытуты краіны ўжо рабілі спробы выкупіць асобнік Статуту, аднак беспасьпяхова.


Перамовы кіраўніцтва Беларусі й Расеі\nУдзельнікі: дацэнт Маскоўскага інстытуту міжнародных стасункаў Кірыл Коктыш з Маквы і філёзаф Аляксандар Грыцанаў зь Менску\n(Валер Карбалевіч: ) “На фоне леташніх скандалаў чарговыя перамовы кіраўніцтва Беларусі й Расеі, якія адбыліся ў Менску, праходзілі даволі сумна: руцінныя пытаньні, застарэлыя праблемы, пратакольныя мерапрыемствы. Стваралася ўражаньне нейкага паўтору. Абодва бакі рабілі акцэнт менавіта на эканамічныя праблемы. Здаецца, складваецца новы стыль сустрэчаў, для якога характэрны перанос акцэнту з публічнай палітыкі ў кулюарнае высьвятленьне стасункаў.\nТаму першае пытаньне, якое хацеў бы прапанаваць на абмеркаваньне, такое. Адна справа, што самі кіраўнікі дзяржаваў і іх інфармацыйныя службы даводзілі да журналістаў, і другая справа, што яны абмяркоўвалі насамрэч. Якім было галоўнае пытаньне гэтых перамоваў, магчыма, схаванае ад грамадзкасьці?”\n(Кірыл Коктыш: ) “Галоўным пытаньнем быў комплекс галоўных пытаньняў. Найперш гэта пытаньне аб стане беларускай эканомікі. Ступень старэньня яе асноўных вытворчых фондаў зьяўляецца крытычнай. І стан эканомікі зьяўляецца адзінай падставай для Беларусі сябраваць з Расеяй. Ніякай іншай аб’ектыўнай падставы няма. І мне здаецца, што намаганьні і Беларусі, і Расеі ў гэтым годзе будуць скіраваныя менавіта на гэта.\nРасея ўступае ў перадвыбарчы год. Таму “згубіць” Беларусь у гэтым годзе Пуцін ня можа. Расейскі выбарац яму гэтага не даруе. Таму асноўныя намаганьні з боку Масквы будуць арыентаваныя на тое, каб адкласьці вырашэньне праблемаў у двухбаковых дачыненьнях. Таму што вырашыць іх, нават пры намаганьні абодвух бакоў, наўрад ці можна кардынальна”.\n(Аляксандар Грыцанаў: ) “На маю думку, апошнія гады і Пуцін, і Лукашэнка працуюць у рэжыме выратавальнай каманды ў пэрыяд землятрусу. Яны ня могуць сплянаваць нейкіх стратэгічных задачаў, ня могуць вырашаць нейкіх стратэгічных пытаньняў, ня могуць плянаваць стратэгічных мэтаў.\nЗараз у Беларусі пачынаецца пэрыяд татальнай прыватызацыі, у тым ліку буйных прадпрыемстваў. І ад гэтай праблемы нікуды не ўратуесься. А гэта вялікая адказнасьць: эканамічная, палітычная, юрыдычная, крымінальная. Прыватызацыя — гэта заўсёды крызыс, беспрацоўе і г.д. І Лукашэнка плянуе падзяліцца гэтай адказнасьцю з Пуціным. Такім чынам, і прыватызацыю правесьці, адказваючы на крытыку Захаду, і адказнасьць за ўсе наступствы перакласьці на Расею.\nЛукашэнка — вялікі мастак перакладаць сваю віну на другіх. Ён будзе тлумачыць, што мы такой прыватызацыі не хацелі, нас прымусіла Расея, прыватызацыя адбываецца па расейскім сцэнары, і я ні ў чым не вінаваты. Мне падаецца, што гэта і было галоўнай тэмай сёньняшняй размовы Пуціна і Лукашэнкі”.\n(Карбалевіч: ) “Спадар Грыцанаў выказаў думку, што ў кіраўніцтва абедзьвюх дзяржаваў няма стратэгіі разьвіцьця інтэграцыі. Але ствараецца ўражаньне, што зараз у Крамля такая стратэгія зьяўляецца.\nНа мой погляд, гэтая стратэгія наступная. Лукашэнку патрэбны трэці тэрмін. І за расейскую падтрымку ў рэалізацыі яго плянаў ён павінен чымсьці заплаціць. І ці не здаецца вам, што прыватызацыя беларускіх прадпрыемстваў з удзелам расейскага капіталу, плюс пераход Беларусі на расейскі рубель — гэта і ёсьць цана за трэці тэрмін? Невыпадкова і Лукашэнка, і Пуцін (асабліва Пуцін) акцэнтавалі ўвагу на гэтай праблеме падчас сустрэчы з прадстаўнікамі СМІ”.\n(Коктыш: ) “Я б ня ставіўся надта сур’ёзна, як да прыватызацыі, так і да аб’яднаньня грашовых сыстэмаў. У мяне ёсьць вялікія сумненьні, што кампанія прыватызацыі пойдзе далей дэклярацыяў ці двух-трох прыватызаваных прадпрыемстваў. Пытаньне аб увядзеньні адзінай валюты таксама мне падаецца ня надта рэалістычным, прынамсі ў вызначаныя тэрміны. Усе гэтыя падзеі будуць праходзіць з мэтай піяру, а не на ўзроўні рэальнай палітыкі.\nНагадаю, што ў Расеі ўжо пачала дзейнічаць перадвыбарчая лёгіка. Праз адзін-два месяцы гэтая лёгіка будзе дамінаваць ва ўсіх унутрыпалітычных і замежнапалітычных стасунках, усім палітычным разьвіцьці. І Расея ня пойдзе далей таго, што патрэбна ў межах перадвыбарчай кампаніі.\nПераход да адзінай валюты будзе надта вялікім ударам па расейскай эканоміцы. І я ня бачу ў Расеі зараз такіх эканамічных, фінансавых рэзэрваў і магутнасьцяў, якія б маглі забясьпечыць рэалізацыю значных інтэграцыйных плянаў.\nЗ другога боку, Лукашэнка зусім не гатовы дэлегаваць паўнамоцтвы Нацбанку Беларусі Цэнтрабанку Расеі. Пуцін таксама ніколі ня пойдзе на рашэньне аб існаваньні двух эмісійных цэнтраў. А пакуль гэтае пытаньне ня вырашанае, існаваньне адзінай валюты наўрад ці будзе магчымым. Магчымыя толькі варыянты той ці іншай прывязкі беларускага рубля да расейскага. І ня больш за тое. Інакш кажучы, сытуацыя кардынальным чынам ня зьменіцца. Але дэклярацыяў будзе вельмі шмат.\nЯшчэ раз нагадаю, што беларуска-расейскі саюз патрэбны Пуціну на сёньня, на гэты год як чыньнік перадвыбарчай кампаніі. Зразумела, існуюць і стратэгічныя інтарэсы Расеі ў Беларусі, але яны ня будуць уплываць на палітыку Расеі ў гэтым годзе”.\n(Карбалевіч: ) “Хацеў бы адзначыць, што, на мой погляд, пераход Беларусі на расейскі рубель робіць аб’яднаньне дзьвюх дзяржаваў у адну ўжо незваротным. І мне здаецца, што дзеля дасягненьня такой мэты Расея можа пайсьці нават на пэўныя эканамічныя ахвяры”.\n(Грыцанаў: ) “Я ня бачу ў гэтай ідэі ніякіх гарантыяў асабіста для Лукашэнкі. Я лічу, што ў яго зараз наогул няма магчымасьці абмяркоўваць праблему аб сваім чарговым (а ня толькі трэцім) тэрміне знаходжаньня на пасадзе прэзыдэнта. Галоўнае, Лукашэнку няма з кім абмяркоўваць гэтую праблему. Як гэта ні фантастычна гучыць, яшчэ невядома, ці будзе Пуцін зноў выбраны прэзыдэнтам Расеі. Таму што гэта вырашаецца ня толькі ў Расеі, але і ў Вашынгтоне, залежыць ад падзеяў вакол Іраку і гэтак далей.\nЯ згодны з Коктышам, што зараз пачынаецца вялікая піяр-кампанія. І абодва прэзыдэнты будуць рабіць хады для захаваньня сваёй улады.\nУ Расеі, сярод яе эліты, інтэлігенцыі пануе меркаваньне, што беларусы хочуць уліцца ў Расею. Расея хварэе комплексам СССР і задаволеная, што хоць адна дзяржава марыць зь ёй аб’яднацца. Таму для Пуціна, для яго палітычнага блёку, які рыхтуецца да выбараў у Дзярждуму, “беларуская карта” больш важная, чым нават для Лукашэнкі. Таму будзе і піяр, будзе і прыватызацыя”.\n(Карбалевіч: ) “Такім чынам, працэс інтэграцыі прыняў характар руху па колу. Але магчыма і вельмі верагодна, што гэта нейкая падрыхтоўка да хуткага паскарэньня”.


скандынаўскі стыль - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ скандынаўскі стыль\nСучасны скандынаўскі стыль у апошнія гады набірае ўсё большую і большую папулярнасць. Гэта звязана з эканамічным крызісам, калі людзі сталі менш спажываць, а такім чынам, пачалі цікавіцца дыхтоўнымі рэчамі універсальнага крою, якія змогуць служыць шмат гадоў. Усім гэтым патрабаванням адказвалі калекцыі скандынаўскіх дызайнераў.\nАсноўныя рысы скандынаўскага стылю ў вопратцы\nУ адрозненне ад многіх вядомых модных марак Італіі, Францыі, Амерыкі, якія прапануюць у сваіх калекцыях велізарная колькасць вытанчаных нарадаў мудрагелістага крою і малапрыдатных для паўсядзённага жыцця, дызайнеры Даніі, Нарвегіі і Швецыі прадстаўляюць на сваіх паказах просты і практычная адзенне, якая адрозніваецца чысцінёй ліній і мінімумам дэталяў. Такія строі можна насіць некалькі сезонаў запар, тым больш, што выкананы яны часцей за ўсё з трывалых і якасных тканін. Такая вопратка добра спалучаецца паміж сабой і служыць выдатным фонам для неардынарных рэчаў, якія, вядома, павінны быць у вашым гардэробе і прадастаўляць яму індывідуальнасць. Нягледзячы на тое, што скандынаўскі стыль аперуе цалкам звычайнымі рэчамі, яны, тым не менш, не выглядаюць сумна, а, наадварот, ўпрыгожваюць любую дзяўчыну.\nЯшчэ адной адметнай рысай скандынаўскага стылю з’яўляецца вялікая колькасць вязаных рэчаў, дыктуецца самім строгім, халодным кліматам паўночных краін. Так велізарную папулярнасць зараз маюць швэдры і сукенкі ў скандынаўскім стылі, з традыцыйнымі ўзорамі і каляровымі спалучэннямі.\nНайбольш папулярныя скандынаўскія модныя маркі, ужо выйшлі на сусветны рынак, гэта H & M, Acne, By Malene Birger. Зараз набіраюць папулярнасць і такія дызайнерскія дома, як 5 Avenue Shoe Repair, Whyred, Dr. Denim.\nКолеру скандынаўскага стылю\nСкандынаўскі стыль - гэта не толькі лаканічны крой, але і асаблівую спалучэнне колераў. У першую чаргу, варта адзначыць, што паўночныя дызайнеры імкнуцца да монохроме, яркіх фантазійных прынтаў ў іх калекцыях не сустрэнеш. Наступная адметная рыса - выкарыстанне спакойных, некричащих тонаў: белы, чорны, шэры, цёмна-сіні - усе гэтыя колеру вельмі любімыя скандынавамі. Па гусце ім таксама прыйшліся розныя пастэльныя спалучэння, такія папулярныя ў апошнія гады: блакітны, далікатна-ружовы, блакітны, мятный, персікавы. Напэўна, адзіны яркі колер, актыўна выкарыстоўваецца ў моднай панэлі скандынаўскіх дызайнераў - чырвоны, і, часцей за ўсё, у бардовым варыянце.\nБорис Вайханский - Канцелярские страдания (откровения 2-го генерала) Відэа.\nПапярэдні Тэкст манахромныя колеру\nНаступная Артыкул Адзенне для цяжарных


У Нясьвіжы смуткуюць з нагоды сьмерці К.Шышыгінай-Патоцкай\n18 лістапад 2005, 19:20\nМіхал Стэльмак, Менская вобласьць У Нясьвіжы смуткуюць з нагоды сьмерці краязнаўцы Клаўдзіі Шышыгінай-Патоцкай. Сёньня знаную дасьледчыцу Радзівілаўскага роду, памерлую на 71 годзе жыцьця, пахавалі на мясцовых могілках.\nНясьвіская краязнаўца была, хіба, самым вядомым жыхаром гораду. Гаворыць лідэр мясцовай суполкі Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі БНФ Алесь Язьвінскі:\n(Язьвінскі: ) “Клаўдзію Шышыгіну ведаюць ня толькі ў Нясьвіжы, і нават ня толькі ў краіне. Яна чалавек даволі вядомы. Ёю напісаны шэраг кнігаў пра Нясьвіж. Яна заўсёды перажывала душою за ўсё беларускае і за Нясьвіж у першую чаргу. Асабліва яна займалася Радзівіламі. Яе хваляваў палац. Яна вельмі хваравіта ўспрымала, калі гэта ня так падавалася. Вельмі шмат у яе было знаёмстваў. Нашы афіцыйныя асобы любяць уручыць яе кнігі гасьцям Нясьвіжа. Гэта ўсё нармалёва. Але да самой Клаўдзіі Якаўлеўны ставіліся як да таго ж Васіля Быкава”.\nПаводле яе аднадумцаў, Клаўдзію Шышыгіну-Патоцкую ўлады асьцерагаліся таму, што яна крытычна ацэньвала іх цяперашняе стаўленьне да захаваньня гістарычных помнікаў. Найперш, да Радзівілаўскага замку. У маім архіве захавалася гутарка з Клаўдзяй Якаўлеўнай, зь якой я сёлета ў ліпені абмяркоўваў гэтую тэму:\n(Шышыгіна: ) “Сам па сабе замак, якім ён быў і якім ён застаўся, ён заслугоўвае ўвагі. Але як там праводзіцца рэстаўрацыя, то гэта выклікае шмат пытаньняў. Невядома, што з гэтага атрымаецца. Там няма дастатковай колькасьці рабочых: можа якіх пару дзясяткаў, а можа і менш там працуе. І яны няправільна робяць гэтыя работы”.\nАпроч краязнаўчай дзейнасьці, яна брала актыўны ўдзел у грамадзка-палітычным жыцьці Нясьвіжа. Гаворыць Алесь Язьвінскі:\n(Язьвінскі: ) “Яна была ў БНФ “Адраджэньне”. У сацыял-дэмакратычнай Грамадзе ўдзельнічала, калі яна стваралася. То бок, яна была і актыўнай у грамадзкіх адносінах. Заўжды перажывала за Беларусь. Вось калі была вядомая галадоўка дэпутатаў у Вярхоўным савеце, дык вось яна хацела ехаць туды галадаць.\nЯна заўжды перажывала душою за ўсё. Калісьці, памятаю, прыяжджаў Кебіч і была сустрэча з інтэлігенцыяй у палацы. І яе не маглі не дапусьціць туды. Яна прыйшла і запытала пра ўсё, што хацела. Такіх асобаў пабойваюцца, але ж і ігнаруюць.\nІ зараз вось, калі такое здарылася, я на пахаваньні ня бачыў ніводнай афіцыйнай асобы. У асноўным на пахаваньні былі настаўнікі, сваякі і пратэстанты. Я ад сваёй арганізацыі, паколькі яна была ў нас, дык я зрабіў вянок зь бел-чырвона-белым сьцягам”.\nРаспавёў Алесь Язьвінскі, лідэр нясьвіскай суполкі КХП-БНФ.


Фіналісты футбольнага Кубка Беларусі адкрыюць 10-ы тур нацыянальнага чэмпіянату\n19 мая, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Праграму 10-га тура футбольнага чэмпіянату Беларусі сёння адкрыюць удзельнікі фінальнага кубкавага паядынку, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nЦяперашнія ўладальнікі Кубка краіны футбалісты БАТЭ прымуць на полі "Барысаў-Арэны" аўтсайдара нацыянальнага першынства рэчыцкі "Спадарожнік". У мінулым туры барысаўчане ў сябе дома атрымалі валявую вікторыю над футбалістамі брэсцкай каманды "Рух" (3:2), а дэбютанты вышэйшай лігі пацярпелі восьмае паражэнне, уступіўшы на сваім полі мазырскай "Славіі" (0:2). "Іслач", якая ўпершыню прабілася ў фінал кубкавага розыгрышу, сёння згуляе ў Маладзечне супраць "Віцебска". На мінулым тыдні футбалісты "Іслачы" згулялі ўнічыю ў Жодзіне з мясцовым "Тарпеда-БелАЗам "(3:3), а віцябчане ў сябе дома перамаглі сталічны "Энергетык-БДУ" (3:2). Вырашальны паядынак Кубка Беларусі адбудзецца 23 мая ў Гомелі.\nДва матчы 10-га тура чэмпіянату пройдуць 21 мая. У Салігорску адбудзецца цэнтральны паядынак - лідар турніру мясцовы "Шахцёр" прыме аднаго са сваіх галоўных канкурэнтаў мінскае "Дынама". У мінулы ўік-энд абодва сапернікі дабіліся перамог: "Шахцёр" выйграў у Гродне ў "Нёмана" (2:1), а сталічныя дынамаўцы на сваёй арэне былі мацнейшыя за "Смаргонь". Таксама ў пятніцу "Славія" ў Мазыры сустрэнецца з "Гомелем". Астатнія сустрэчы гэтага тура адбудуцца 22 мая: "Смаргонь" - "Тарпеда-БелАЗ", "Мінск" - "Дынама" (Брэст), "Рух" - "Нёман", "Энергетык-БДУ" - "Слуцк".\nСтановішча каманд пасля 9 тураў: "Шахцёр" - 27 ачкоў, "Дынама" (Мінск) - 20, БАТЭ - 20, "Дынама" (Брэст) - 17, "Гомель" - 15, "Рух" - 15, "Іслач" - 13, "Тарпеда-БелАЗ" - 12, "Віцебск" - 12, "Мінск" - 10, "Славія" - 8, "Слуцк" - 7, "Нёман" - 6, "Энергетык-БДУ" - 6, "Смаргонь" - 4, "Спадарожнік" - 3.\nСпіс лепшых бамбардзіраў узначальвае гамбійскі форвард "Шахцёра" Дэмба Дарба, які забіў 9 мячоў.-0-


19.12.2020 18.12.2020 administrator249\nЗ 7 па 13 снежня 2020 года ў аператыўна-дзяжурную службу АУС Дзятлаўскага райвыканкама паступіла 45 паведамленняў, 7 з якіх утрымлівалі звесткі аб прыкметах учыненых злачынстваў, 16 – аб адміністрацыйных правапарушэннях, 23 – аб іншых здарэннях.\nДа адміністрацыйнай адказнасці былі прыцягнуты сем правапарушальнікаў, узбуджана пяць крымінальных спраў.\nВыпіў – і за руль\n7 снежня раённы аддзел Следчага камітэта ўзбудзіў крымінальную справу на жыхара раёна, 1993 года нараджэння, які сеў за руль у стане алкагольнага ап’янення. П’янага мужчыну на дарозе спынілі праваахоўнікі. За свой учынак ён адкажа перад судом.\nКамп’ютарныя злодзеі не дрэмлюць\nЗа мінулы тыдзень сярод нашых землякоў зноў ёсць пацярпелыя ад дзеянняў камп’ютарных злодзеяў. Так, 8 снежня ў жыхаркі аграгарадка Вензавец праз інтэрнэт невядомы скраў з банкаўскай карткі ЗАТ “МТБанк” 2500 рублёў.\nБез 580 рублёў засталася трымальніца карткі ААТ “Беларусбанк” з гарадскога пасёлка Наваельня. Інтэрнэт-злодзей “пачысціў” карт-рахунак жанчыны 9 снежня.\nВечарам 11 снежня невядомы з прастораў інтэрнэту скраў з банкаўскай карткі ААТ “Беларусбанк” жыхара вёскі Лозкі 194 рублі 56 капеек.\nВа ўсіх трох выпадках на невядомых злачынцаў узбуджаны крымінальныя справы.\n«СПИД — угроза человечества»\nВыплаты к 75-летию Победы уже завершаются: их получили 19 тыс. ветеранов ВОВ и пострадавших\nУзворванне і культывацыя зямлі – першая вясновая неабходнасць


Галоўная » Навіны » Дзьмітры Плакс: Ніхто ня робіць мне скідку на тое, што я эмігрант\nДзьмітры Плакс: Маё асноўнае месца працы — Швэдзкае радыё. Я займаюся радыётэатрам, радыёдрамай ці як яшчэ гэта назваць… Гукавым мастацтвам?\nРС: У Польшчы некалі называлі гэты від тэатру słuchowisko radiowe, але я даўно ўжо нічога такога ня чуў па Польскім радыё, так што ня ведаю, як гэта называюць цяпер… А ты працуеш як аўтар радыёп’есаў ці як рэжысэр?\nДзьмітры Плакс: Па-першае, швэдзкую мову да канца я ня вывучыў, бо вывучыць мову да канца немагчыма… Вывучэньне мовы — гэта працэс. Я наогул прыхільнік мэтаду learning by doing — то бок, вучыцца, робячы нешта канкрэтнае.\nДзьмітры Плакс: У Швэцыі з гэтым добра. Літаральна перад нашай размовай я быў на сустрэчы, дзе нам прадстаўлялі новыя лічбы па аўдыторыі. Першы радыёканал, для якога я ў асноўным працую, мае больш за два мільёны слухачоў за тыдзень. У краіне, дзе жывуць дзевяць мільёнаў чалавек, як сам разумееш, гэта вельмі добрыя лічбы. Ды радыё ўвесь час мяняецца, і нашы п’есы слухаюць ня толькі ў наўпроставым эфіры, але і на іншых плятформах. У інтэрнэце, з аплікацый на мабільных тэлефонах, і таму падобнае… Я магу сказаць, што адну зь п’есаў, якую я напісаў колькі год таму (паставіў яе ня я, а іншы рэжысэр), загрузілі амаль 80 тысяч чалавек. Гэта, калі ня ўлічваць ФМ, а на ФМ слухачоў, як я разумею, у разы больш…\nРС: Дык назаві гэтую п’есу, чаго ўжо хавацца…\nДзьмітры Плакс: Па-беларуску гэта напэўна будзе «Путч», яна распавядае пра так званы «жнівеньскі путч» у Маскве ў 1991 годзе…\nДзьмітры Плакс: Роскід па ўзросьце слухачоў вельмі вялікі: ад 12 да 82 гадоў, дакладней гэта ўзроставая выбарка аўдыторыі, якую дасьледуюць. У гэтым дыяпазоне радыёдраму слухаюць па-рознаму, розная колькасьць слухачоў. Але гэта ня ўся аўдыторыя, бо ў нас, напрыклад, ёсьць і сэкцыя, якая працуе з радыёдрамай для дзяцей, ад 9 год, дый доля насельніцтва ва ўзросьце старэйшым за 82 гады ў Швэцыі не малая, але чамусьці дыяпазон дасьледаваньня вось такі. Але большасьць слухачоў, калі я правільна разумею — гэта жанчыны і асобы старэйшыя за 50 гадоў…\nДзьмітры Плакс: Гэта па-рознаму. На Чэскім радыё мы працавалі над пастаноўкай у фармаце 15-20 хвілін. У нас у Швэцыі іншыя фарматы: на ФМ — паўгадзіны або гадзіна, а калі маюцца на ўвазе сэрыялы, дык адна сэрыя трывае да 15 хвілін. Наогул на Чэскім радыё болей часавых фарматаў, чым на Швэдзкім. У нас іх калісьці таксама было больш, але іх колькасьць паменшылі, калі мы сталі ставіць падкасты. Бо пры падкастах час насамрэч ня мае значэньня, паколькі гэта не эфірнае вяшчаньне. А ў Чэхіі радыёп’есы пакуль яшчэ не існуюць у фармаце падкасту…\nНа беларускую мову я пераклаў швэдзкую паэтку Атэну Фарухсад. Гэтая кніжка выйшла ў выдавецтве «Крок» у Тэрнопалі ва Ўкраіне. Я так разумею, што зь яе дыстрыбуцыяй узьніклі праблемы і яна толкам да Беларусі не даехала…\nДзьмітры Плакс: Ты не перабольшваеш маю здольнасьць разумець крытэры Швэдзкай акадэміі? Пра іх мы даведаемся толькі праз 50 гадоў. Тое, што я кажу цяпер, ня больш як маё трызьненьне…\nРС: Вядома, тут мы толькі трызьнім пра крытэры Нобэлеўскай прэміі. Кожнаму ж зразумела, што нічога ў ёй не зразумела…\nДзьмітры Плакс: А што тычыцца таго, ці дэтэктывы зьяўляюцца літаратурай вартай Нобэлеўскай прэміі, я асабіста лічу, што не…\nРС: Ня буду з табою спрачацца пра дэтэктывы, але вось калі падумаю пра шпіёнскія раманы Джона Ле Карэ, дык я б яму даў таго нобэля…\nДзьмітры Плакс: А я — не…


Гатэль Bamboo Beach Hotel & Spa 3 * (Пхукет, Тайланд): апісанне і фота\nПлануеце наведаць Тайланд? У якасці месца для правядзення водпуску выбралі востраў Пхукет? Падшукваць недарагі гатэль побач з пляжам? Тады Bamboo Beach Hotel & Spa 3 * можа стаць для вас вельмі падыходным варыянтам. Пра тое, што тут прапануецца пастаяльцам, і пагаворым далей.\n«Бамба Біч Хацеў & Спа» размяшчаецца паблізу адасобленага пляжу Калімаў на заходнім узбярэжжы вострава Пхукет (Тайланд). У яго ваколіцах маецца маса кафэ, бараў, крам, супермаркетаў, агенцтваў падарожжаў, пунктаў па пракаце транспартных сродкаў, масажных салонаў, а таксама рынкі, гандлёвыя цэнтры, аптэкі і іншыя аб'екты турыстычнай інфраструктуры. Да папулярнай вуліцы забаў пастаяльцы могуць дайсці пешшу за 10-15 хвілін. Бліжэйшы аэрапорт знаходзіцца на адлегласці ў 45 кіламетраў. Так што па прыбыцці вы зможаце даехаць да гасцініцы менш чым за гадзіну. Дарэчы, у гатэлі прапануецца паслуга трансферу да паветранай гавані (за дадатковую плату).\nBamboo Beach Hotel & Spa 3 * (Пхукет) упершыню адчыніў свае дзверы перад турыстамі ў 2010 годзе. Дарэчы, у некаторых агенцтвах падарожжаў ён ставіцца да катэгорыі не трёхзвёздочных, а четырехзвездочных гатэляў. Плошча яго тэрыторыі складае 2200 кв. метраў. Яна, па словах падарожнікаў, вельмі дагледжаная, тут шмат зеляніны, пальмаў, яркіх кветак.\nЖылы фонд «Бамба Біч" агучаны 38 ўтульнымі нумарамі, якія размяшчаюцца ў двух двухпавярховых карпусах. На тэрыторыі гатэля маецца адкрыты басейн з прылеглай да яго тэрасай для загару, абсталяванай лежакамі і сонечнымі парасонамі. Таксама пастаяльцы гасцініцы могуць наведаць спа-салон, які прапануе розныя касметычныя працэдуры і выдатны масаж. Акрамя гэтага, да паслуг адпачывальнікаў маецца більярд. Таксама ў гатэлі працуе рэстаран і бар.\nУ цэлым, па словах нашых суайчыннікаў, «Бамба Біч» - гэта выдатны варыянт для не асоба дамагальны турыстаў, якія не прывыклі шмат часу праводзіць у гасцініцы, а аддаюць перавагу актыўны адпачынак.\nЯк ужо згадвалася, усяго ў Bamboo Beach Hotel & Spa 4 * маецца 38 апартаментаў. Яны прадстаўлены наступнымі катэгорыямі:\nСупериор (плошча 30 кв. Метраў, максімальнае размяшчэнне - 2 чал.).\nДелюкс (42 кв. М, двухспальны ложак).\nЭкзекьютив (38 кв. М, двухспальны ложак).\nСямейныя (53 кв. М, максімальнае размяшчэнне - не больш за 3 чал.).\nПа-за залежнасці ад тыпу, кожны нумар абсталяваны ўсім неабходным для пражывання турыстаў. Так, тут вы знойдзеце зручную мэблю, тэлевізар са спадарожнікавымі каналамі, запоўнены міні-бар (карыстацца яго змесцівам можна за дадатковую плату, прайс-ліст маецца ў пакоі), кандыцыянер, тэлефон, сейф, санвузел, чайны набор, тэрасу або балкон. Таксама пастаяльцам прадастаўляецца бясплатны Wi-Fi. Па запыце ў ваш нумар можа быць ўстаноўлена дзіцячая ложачак. Аб такой неабходнасці пажадана загадзя паведаміць аб гэтым адміністрацыі гасцініцы. Па словах нашых суайчыннікаў, якія спыняліся ў дадзеным гатэлі, мэбля і тэхніка тут далёка не новыя. Аднак усё знаходзіцца ў добрым працоўным стане. Калі нешта і выйдзе з ладу, то будзьце ўпэўненыя, што пасля звароту на ресепшен праблема будзе ліквідаваная ў самыя кароткія тэрміны.\nПрацай пакаёвак «Бамба Біч» нашы суайчыннікі, па іх словах, засталіся цалкам задаволеныя. Так, яны рэгулярна даволі якасна праводзілі ўборку, мянялі ручнікі і пасцельная бялізна, а таксама папаўнялі запасы сродкаў асабістай гігіены ў ваннай пакоі. Так што ў нумарах заўсёды было чыста і ўтульна.\nШто тычыцца астатніх супрацоўнікаў Bamboo Beach Hotel & Spa 3 * (Тайланд, Пхукет), то, як адзначаюць пастаяльцы, усе яны вельмі прыязныя, гасцінныя, уважлівыя і заўсёды рады дапамагчы. Звярніце ўвагу, што па-руску тут практычна ніхто не кажа. Тлумачыцца, як правіла, прыпадае на англійскай мове.\nПры гатэлі працуе рэстаран. Тут можна як паснедаць (ўключана ў кошт пражывання), так і паесці на працягу дня за дадатковую плату. Дарэчы, пастаяльцам гатэля ў рэстаране падаюцца зніжкі. Па словах турыстаў, рыхтуюць тут вельмі смачна і якасна, а цэны з'яўляюцца часам больш нізкімі, чым у кафэ за межамі «Бамба Біч». Так што многія нашы суайчыннікі з задавальненнем наведвалі рэстаран гатэля не толькі падчас сняданку і атрымлівалі асалоду ад стравамі тайскай кухні і пышна прыгатаванымі морапрадуктамі. Працуе рэстаран з 6:30 да 24:00. Таксама ў гатэлі маецца бар, дзе можна замовіць свой любімы напой.\nЯк ужо згадвалася, «Бамба Біч Хацеў» знаходзіцца на самым беразе. Так, адлегласць да мора складае ўсяго пару сотняў метраў. Тут размяшчаецца ціхі спакойны пляж. Аднак, па словах турыстаў, ён дрэнна абсталяваны, таму большасць падарожнікаў аддавалі перавагу наведваць іншыя пляжы. Бліжэйшым з'яўляецца Карон Біч. Сюды можна даехаць літаральна за 15 хвілін, скарыстаўшыся бясплатным трансферам, якія прадстаўляюцца гасцініцай. Па словах турыстаў, тут маецца выдатна развітая інфраструктура, шмат пляжных кафэ і бараў і разнастайных забаў на любы густ. Таксама вопытныя вандроўцы раяць абавязкова пабываць на астравах. Патрапіць на іх можна на пароме або катэры. Пляжы тут цудоўныя, а вада вельмі чыстая.\nRosella Hotel 3 * (Турцыя / Аланья): апісанне гатэля, паслугі, водгукі\nГатэль Muine Ocean Resort & Spa 3 * (Фантхьет, В'етнам): апісанне і фота\nСамыя папулярныя гасцініцы Махачкалы\nKorali 2 * (Чарнагорыя / Барская Рыўера) - фота, цэны і водгукі турыстаў\nГатэль Magic Sunrise Club 4 * (Ізраіль, Эйлат): фота і водгукі турыстаў\n"Змрок", Алек Вольтури: біяграфія, фота. Алек Вольтури: выканаўца ролі\nШпеер Альберт: біяграфія, фота, працы. Альберт Шпеер пасля турмы\nЗаймальная Гульня Апеха\nПратакол IMAP, Mail ru: налада паштовай праграмы\nПосудамыйная машына GSA 489: водгукі\nАфарбоўка столяў: як выканаць самому\nЯк выкарыстоўваць маякі для выраўноўвання сцен\nПадвойнае павека - мара многіх уладальнікаў азіяцкай знешнасці!\n"Сіняк-оф" (гель): водгукі. Гель для экспрэс-выдалення сінякоў "Сіняк-оф": інструкцыя, прымяненне і склад\nДзеці-наркаманы. Лячэнне нарказалежнасці. Наркотыкі і дзеці


Жордзі Альба — Вікіпедыя\nЖо́рдзі А́льба Ра́мас (катал.: Jordi Alba Ramos; нар. 21 сакавіка 1989, Аспіталет-дэ-Льябрэгат, Іспанія) — іспанскі футбаліст (паводле нацыянальнасці з’яўляецца каталонцам), абаронца клуба «Барселона» і нацыянальнай зборнай Іспаніі.\nЖордзі Альба Рамас\n21 сакавіка 1989(1989-03-21) (31 год)\nАспіталет-дэ-Льябрэгат, Барселонес[d], правінцыя Барселона, Каталонія, Іспанія\n2007—2012 Валенсія 73 (5)\n2007—2008 → Валенсія B 18 (5)\n2008—2009 → Хімнастык (Тарагона) 37 (4)\n2012— Барселона 161 (6)\n2006 Іспанія (да 19) 6 (1)\n2009 Іспанія (да 20) 9 (0)\n2008—2011 Іспанія (да 21) 4 (0)\n2008— Каталонія 5 (0)\n2011— Іспанія 60 (8)\nЗолата Пескара 2009 футбол\n↑ Колькасць гульняў і галоў за нацыянальную зборную ў афіцыйных матчах, адкарэктавана станам на 27 сакавіка 2018\nЖордзі Альба на Вікісховішчы\nЗаймацца футболам Жордзі Альба пачаў у складзе «Барселоны», аднак сваім выпускніком яго мае права назваць футбольная школа іншага гранда іспанскага футболу — «Валенсіі», куды Жордзі перайшоў транзітам праз моладзевую каманду клуба «Карнелья».\nПасля сезону, праведзенага ў дублі, Жордзі Альба стаў прыцягвацца да гульняў за асноўны склад. Але з-за высокай канкурэнцыі на пазіцыі левага паўабаронцы малады ігрок сезон 2008/09 правёў у арэндзе ў клубе Сегунды «Хімнастык». Там Жордзі гуляў рэгулярна, а ў міжсезонні 2009 года Жордзі Альба вярнуўся ў «Валенсію».\nУ сярэдзіне новага сезона ігрок атрымаў шанц на сталую гульню ў асноўным складзе з-за траўмаў сваіх партнёраў на левым флангу абароны. Жордзі Альба цалкам годна справіўся з гульнёй у новым для сябе амплуа. 11 красавіка 2010 года Жордзі Альба забіў свой першы гол за «Валенсію», правёўшы мяч у браму «Мальёркі».\n28 чэрвеня 2012 года Альба падпісаў пяцігадовы кантракт са сваім былым клубам «Барселонай», за трансфер «Валенсія» атрымала 14 мільёнаў еўра.\n11 кастрычніка 2011 года малады паўабаронца дэбютаваў у складзе зборнай Іспаніі ў матчы супраць зборнай Шатландыі. Свой першы мяч за зборную забіў у фінальным матчы чэмпіянату Еўропы 2012 у браму зборнай Італіі.\nЧэмпіён Іспаніі (5): 2013, 2015, 2016, 2018, 2019\nУладальнік Кубка Іспаніі (4): 2015, 2016, 2017, 2018\nУладальнік Суперкубка Іспаніі (3): 2013, 2016, 2018\n↑ Jordi Alba // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Jordi Alba // FBref.com\n↑ Jordi Alba Ramos // As — Madrid: PRISA, 1967.\n↑ Agreement with Valencia over Jordi Alba. fcbarcelona.com\n↑ Хорди Альба: буду хранить футболку сборной Испании. championat.com\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жордзі Альба\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Жордзі_Альба&oldid=3754495"\nАпошнія змены 18 снежня 2020 а 22:52\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:52, 18 снежня 2020.


Аграрыі раёна паспяхова справіліся з сяўбой азімых — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nАграрыі раёна паспяхова справіліся з сяўбой азімых\n13.10.2021 240 Новае Палессе 0 Comment\nАграрыі раёна паспяхова справіліся з сяўбой азімых зерневых культур. Іх насенне заштукавана ў глебу на 8749 гектарах. Плённа папрацавалі на згаданым участку земляробы акцыянерных таварыстваў “Прыазёрскае-Агра” і “Дзякавічы”, дзе планы перавыканалі на 58 і 40 працэнтаў. У гэтых гаспадарках каласавыя размясцілі на 1740 і 840 гектарах адпаведна. Самы ж вялікі клін азімых — у ААТ “Тураўшчына”, тут ён займае 2177 гектараў.\n← Пяць сонеек Таццяны\nВ Житковичском лесхозе активизировался спрос на дрова →\nСпецыялісты райветстанцыі пастаянна вядуць работу па прафілактыцы афрыканскай чумы свінней.


Кніга пра жыцьцё\n06 лістапад 2014, 11:47\nЮля Цімафеева, паэтка, перакладчыца. Фота Альгерда Бахарэвіча.\nНядаўна я была на сустрэчы беларускіх дзіцячых пісьменьнікаў і перакладчыкаў са швэдам Ульфам Нільсанам. Ульф — аўтар кнігі «Найлепшы сьпявак у сьвеце», якая сёлета выйшла па-беларуску.\nДзьве думкі, якімі падзяліўся Ульф, мяне моцна зачапілі. Па-першае, ён сказаў, што з таго часу, як быў малы і хадзіў з бабуляй у кнігарню (Ульфу цяпер 66), сьвет прыкметна зьмяніўся. Сёньня аўтар мусіць думаць і пісаць так, каб нікога не пакрыўдзіць, бо ў адзін садок ходзяць самыя розныя дзеці: дзеці-мусульмане і дзеці-грэкі, і нават хлопчык з гомасэксуальнай сям’і жанчын-пастыраў, зь якім сябруе маленькі сын Ульфа. А кніжку ж выхавацелька ў садку будзе чытаць адну для ўсіх. А другое выказваньне Ульфа, якое мяне ўразіла, было пра тое, што сваімі кнігамі ён хоча дапамагчы маленькаму чытачу перамагчы страх перад вялікім і незразумелым сьветам. І нездарма Ульф хацеў абмеркаваць з беларускімі дзіцячымі пісьменьнікамі, як пісаць на складаныя і табуяваныя тэмы. Ён сам аўтар кнігі пра маленькага хлопчыка, які дапамагае бабулі з хваробай Альцгеймэра: адшуквае для яе забытыя рэчы, нагадвае пра мінулыя падзеі...\nІ менавіта тады, на нашай сустрэчы, я ўпершыню пачула пра Пэрнілу Стальфэльт і яе «Кнігу пра сьмерць». Праўда, у перакладзе на расейскую мову.\nНапрыканцы кастрычніка на радасьць многім бацькам (а я ўжо бачыла задаволеныя водгукі ў інтэрнэце) гэтая кніга ў перакладзе са швэдзкай на беларускую выйшла ў выдавецтве Зьмітра Коласа. Перакладчыкам пазначаны Казімер Сольц.\n«Часам мы задумваемся пра сьмерць...\nІ тады нам здаецца, што сьмерць —\nгэта вялікая таямніца.\nЗразумець, што такое сьмерць, цяжка...\nцяжка не толькі маленькім, але і вялікім...\nНават агромністым гэта\nІ на акварэльных малюнках — дзяўчынка зь лялькай, старэнькі дзядуля і слон. Так пачынаецца гэтая кніга на адну з самых загадкавых тэмаў у жыцьці любога чалавека, бо рана ці позна пытаньні пра сьмерць задае сабе кожны.\nДля чаго паміраць? Як выглядаюць памерлыя? Ад чаго паміраюць? А куды накіроўваюцца людзі пасьля сьмерці? Што будзе, калі нехта ператворыцца ў духа? Як праходзяць хаўтуры?\nУсе гэтыя пытаньні гучаць у кнізе і на ўсе гэтыя пытаньні аўтарка спрабуе даць простыя і сур’ёзныя адказы — аднак ня мэнтарскім, павучальным тонам, а тонам няхай і крыху старэйшага, але сябра, які разумее, што табе можа быць непрыемна і страшна, але разам вы пераадолееце і страх, і боль.\nКалі я была маленькая, я таксама думала пра сьмерць, баялася, распытвала ў бацькоў і пасьля прынамсі на некаторы час зьмірылася. Аднойчы, калі маці, кіруючыся вясковымі прымхамі, заўважыла мне: «Не хадзі ў адным боце, а то мама памрэ», я шчыра зьдзівілася, бо ўжо ведала, што рана ці позна маме і так давядзецца памерці. Але я вырасла, і мне зноў трэба ўсьведамляць, што нехта з маіх блізкіх можа сысьці. Прыняцьце сьмерці заўжды часовае. Ты зьмяняесься і мусіш наноў правяраць сваё ўменьне яе прымаць. Таму гэтая кніга ня толькі для дзяцей, але і для дарослых.\nНа той сустрэчы з Ульфам Нільсанам беларускія дзіцячыя пісьменьнікі казалі, што нам не трэба турбавацца, ці можам мы некага пакрыўдзіць, бо сем’і, у якіх гадуюцца беларускія дзеці, «аднолькавыя», то бок гетэрасэксуальныя і монаэтнічныя. А яшчэ пра даўнія традыцыі духоўнасьці і цнатлівасьці беларусаў, пра абразы на покуці ў беларускага селяніна ХІХ стагодзьдзя. Апэляцыя да апошняга факту вельмі зьдзівіла швэда, бо прыкладна ў тую самую эпоху Швэцыя таксама была сельскагаспадарчай краінай і нават пакутавала ад голаду і галечы, але ж часы зьмяніліся...\nЯ думаю, аматараў таго, што ў нас любяць называць «духоўнасьцю», гэтая кніга можа напалохаць. Тут ёсьць анёлы-сланы, анёлы-леапарды і нават анёлы-мухі. Тут скачуць шкілеты, а душы лётаюць на ракетах. Але няма ў гэтым ані каліва зьнявагі, толькі спроба нефармальнай мовай тэксту і малюнкаў пагаварыць пра страшнае так, каб яно перастала быць страшным.\nМне падаецца, адно з кардынальных адрозьненьняў паміж большасьцю беларускіх і швэдзкіх пісьменьнікаў у пункце погляду. Неяк так павялося, што, пачынаючы з Астрыд Ліндгрэн, швэдзкія пісьменьнікі імкнуцца глядзець вачыма дзіцяці і хутчэй расказваць пра сьвет, знаёміць з ім, вучыць, як у ім жыць — чым адкрыта выхоўваць і настаўляць. У нас збольшага гэта падыход дарослага, які з вышыні свайго веліканскага росту ўглядаецца ў сьвет маленькіх.\nА пакуль мы толькі чакаем, калі нашы дзіцячыя пісьменьнікі адчуюць праблемы і пачуюць пытаньні маленькага СУЧАСНАГА чалавека, трэба сказаць дзякуй перакладчыкам, якія прыносяць у беларускую літаратуру кнігі пра іншае і дапамагаюць беларускамоўным бацькам гаварыць зь дзецьмі пра важнае.\n«Усе жывёлы і ўсе людзі паміраюць, у гэтым няма ніякае навіны. Паміраюць у зямлі чарвячкі, паміраюць камарыкі і нават зьмеі. Кветка, вянучы, ператвараецца ў перагной. Трава робіцца сенам дзеля каровы. Так і людзі: яны старэюць і тады нават самі ўжо хочуць памерці — можа, таму што стаміліся ці, можа, таму што сумуюць па памерлых раней... Пасьля лета заўжды выпадае сьнег, пасьля жыцьця заўсёды прыходзіць сьмерць. І ўсім страхам тады настае канец, толькі мёртвых робіцца ўсё больш і больш».


«Фэст экскурсаводаў» заклікае краязнаўцаў падзяліцца гісторыяй свайго горада, мястэчка з тымі, хто жыве побач - Брестская газета\n«Фэст экскурсаводаў» заклікае краязнаўцаў падзяліцца гісторыяй свайго горада, мястэчка з тымі, хто жыве побач\n121 25.02.2013 10:53\nШаноўныя сябры! Неабыякавыя краязнаўцы і экскурсаводы, гісторыкі і архітэктары, настаўнікі і супрацоўнікі музеяў, турфірмаў, раённых аддзелаў культуры! 20 - 21 красавіка ў Беларусі адбудзецца чарговы «Фэст экскурсаводаў», прымеркаваны да Міжнароднага дня помнікаў і мясцінаў, які адзначаецца ва ўсім свеце 18 красавіка па ініцыятыве ЮНЭСКА вось ужо 30 год.\n«Фэст экскурсаводаў» узнік у 2009 годзе з мэтай пазнаёміць жыхароў канкрэтных рэгіёнаў, гарадоў, вёсак, раёнаў і нават вуліц з тымі помнікамі, побач з якімі яны жывуць і ходзяць кожны дзень. У свядомасці чалавека часта жыве ўпэўненасць, што, калі жывеш на адным месцы досыць доўга, усё пра яго ведаеш і нічога цікавага побач няма. І менавіта ў гэтым хаваецца прычына занядбанасці шматлікіх гістарычных будынкаў. Адкрыць вочы мясцовым жыхарам – вось што можа паспрыяць захаванню і адраджэнню таго ці іншага помніка!\n«Фэст экскурсаводаў» – гэта шэраг бясплатных экскурсій па найцікавейшых мясцінах, па небанальных маршрутах і тэмах, якія будуць праведзеныя на працягу 2 дзён у розных кутках Беларусі. Кожны год мы спрабуем данесці інфармацыю пра бясплатныя экскурсіі менавіта да жыхароў тых раёнаў і вуліц, дзе яны будуць адбывацца.\nМы шукаем актыўных людзей у абласных і раённых цэнтрах, мястэчках і вёсках для дапамогі ў арганізацыі сваіх міні- (а можа і не міні) фэстаў у рэгіёнах. У Мінску за 2 дні праводзіцца больш за 30 экскурсій. Нам бы хацелася, каб іншыя мясціны Беларусі не адставалі ў гэтай справе. Калі вы займаецеся даследаваннем гісторыі свайго горада, мястэчка, падзяліцеся ёй з тымі, хто жыве побач з вамі!\nПатэлефануйце ці напішыце нам – паведаміце пра сваё жаданне арганізаваць ці правесці экскурсію, і мы апублікуем яе ў агульным спісе экскурсій «Фэста экскурсаводаў», які будзе размешчаны на буйнейшых інтэрнэт-парталах і ў друкаваных СМІ!\nУ гэтым годзе ў межах фэста будуць распрацаваныя і праведзеныя экскурсіі для людзей з абмежаванымі магчымасцямі ў Мінску. Мы паспрабуем раскрыць тэму, якую ў якасці «гадавой» прапанаваў міжнародны камітэт ICOMOS – ахова помнікаў адукацыі.Правядзем некалькі экскурсій для маленькіх дзетак, распрацуем адмысловыя маршруты для веласіпедных экскурсій, арганізуем гістарычныя вандроўкі па самых старых храмах. Дый шмат чаго яшчэ цікавага…\nТэлефоны для даведак: +375295571124 (Цімох), +375333413612 (Яўгенія), +375298969785 (Валянціна).\nАргкамітэт «Фэста экскурсаводаў 2013» – ГА «Беларускі камітэт ІКАМОС», ГА «Беларуская асацыяцыя экскурсаводаў і гідаў-перакладчыкаў», краязнаўчы клуб «Дыярыуш» (БДПУ імя М.Танка), інтэрнэт-партал Holiday.by, турыстычная фірма «ТандэмТур».


Прэзентавана кніга «Беларускія народныя музычныя інструменты» | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Прэзентавана кніга «Беларускія народныя музычныя інструменты»\nПрэзентавана кніга «Беларускія народныя музычныя інструменты»\nКніга, у якой «віртуальна можна пачуць гукі».\nЯна пабачыла свет у выдавецтве «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі» ў супрацоўніцтве з Беларускім фондам культуры пры фінансавай падтрымцы Міністэрства інфармацыі. Прэзентацыя прайшла ў Музеі тэатральнай і музычнай культуры.\nДуда і цымбалы, гармонік і скрыпка, басэтля і ліра, бубен і кларнет, а таксама многія іншыя інструменты, гучаннем якіх спрадвек захапляліся нашы продкі і якія прымушалі іх танчыць, весяліцца, а часам і плакаць, на старонках гэтага выдання нібыта атрымліваюць свае пашпарты. Артыкул пра кожны з іх змяшчае звесткі з гісторыі, знаёміць з адметнасцямі гучання і канструкцыі інструмента. Ёсць у кнізе і біяграфіі майстроў, якія шмат гадоў працавалі і працуюць у галіне адраджэння справы вырабу і ігры на некаторых інструментах. Кніга багата ілюстравана, тут змешчана больш як 180 фотаздымкаў, яны расказваюць і пра адметнасці музычнага і фестывальнага жыцця нашай краіны.\n— Занатаваць і захаваць звесткі пра музычныя інструменты, пра нашых выдатных майстроў і выканаўцаў, пра тое, як пачынаўся фестывальны рух на Беларусі, — задача ўсіх, каму блізкая і дарагая наша музычная спадчына, — кажа аўтар праекта і ўкладальнік кнігі «Беларускія народныя музычныя інструменты», намеснік старшыні Беларускага фонду культуры Тадэвуш СТРУЖЭЦКІ.\nІ сапраўды, беларускую нацыянальную культуру нельга разглядаць без яе этнічнага складніка, без той музыкі, якая суправаджала жыццё беларусаў і ў дні звычайныя, і на святы.\n— У гэтай кнізе мы віртуальна можам пачуць гукі, якія ўражвалі нашых продкаў 200—300, а мо і больш гадоў таму, — адзначыў кіраўнік Нацыянальнага акадэмічнага аркестра народных інструментаў імя І. Жыновіча Міхась ДРЫНЕЎСКІ. — Для нашай культуры цана гэтага праекта, які ўключае не толькі тэкст, фота, але і гукавы дадатак на дыску, надзвычай высокая. Тут мы адзначаем і людзей, якія захавалі здабыткі нашай вялікай духоўнай культуры.\nКніга «Беларускія народныя музычныя інструменты» — пэўнага кшталту парог, першая прыступка ў вялікі свет нашай традыцыйнай музычнай культуры. Застаецца спадзявацца, што следам за ёй пабачаць свет і іншыя, не менш маляўнічыя. Грунтоўныя і знакавыя.\n— Выдатна, што менавіта ў Год культуры ідэя выдання кнігі, прысвечанай беларускім народным інструментам, знайшла рэалізацыю, — падкрэсліў дырэктар выдавецтва «Беларуская энцыклапедыя імя П. Броўкі» Уладзімір АНДРЫЕВІЧ. — Спадзяёмся, што на гэтым наша праца ў гэтай галіне не скончыцца. Адкрыю таямніцу: наступнае выданне — на гэты раз прысвечанае толькі аднаму інструменту — пабачыць свет ужо пад канец года.\nЗагаловак у газеце: Пашпарт... для музычнага інструмента\nВыйшла кніга «Арганы Беларусі» серыі «Энцыклапедыя рарытэтаў»\nКарыстальнікаў інтэрнэт-рэсурсаў прапануюць ідэнтыфікаваць па тэлефоне\nБеларускі фонд культуры\nМузей тэатральнай і музычнай культуры\n12:06 У Гомелі студэнт напаў з нажом на дзяўчыну\n09:19 Цяжарная мінчанка 2 месяцы правяла ў коме і нарадзіла здаровае дзіця\n09:05 47 чалавек загінулі з-за выбуху на хімзаводзе ў Кітаі\n633 Як ператварыць звычайны ўрок беларускай літаратуры ў творчую майстэрню?\n611 Чаму мінімальныя парогавыя значэнні на ЦТ засталіся на ўзроўні 2018 года?\n609 Каля 150 спартсменаў-аматараў хочуць выступіць у «даеўрапейскіх гульнях»\n445 Кватэры па сабекошце нахрапам ужо не возьмеш\n419 У «Клубе ільвоў» абмеркавалі ўзаемаадносіны ў сям'і\n383 Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны\n379 Петришенко: Называть ЕАЭС экономическим союзом сегодня можно только авансом\n328 Новыя жыцці палімераў і пластмасавая культура як паратунак ад смецця\n251 Пераможца «Жанчыны года-2018»: З трыма дзецьмі можа справіцца кожная пара\n241 Андрэй Кароль: Студэнтаў трэба задзейнічаць у кухні па «прыгатаванні» ведаў