Будзьма беларусамі! » Марыя Булавінская: “Гісторыя Гомеля – не толькі Румянцавы і Паскевічы”\n29.03.2019 | Навіны "Будзьма!" Разам да справы!\nМарыя Булавінская: “Гісторыя Гомеля – не толькі Румянцавы і Паскевічы”\nЯк змясціць 1000-гадовую гісторыю свайго горада ў дынамічны ролік на 5 хвілін? Як знайсці каманду аднадумцаў і не спатыкнуцца аб вострыя камяні ідэалогіі? Як пасля прыняць больш за сотню падзякаў і вытрымаць крытыку нядобразычліўцаў?\nМарыя Булавінская, гісторык з Гомеля, разам з творчай камандай краязнаўцаў і мастакоў амаль год таму запусціла ў сеціва анімаваны ролік “Тысячагадовая гісторыя Гомеля”.\nСёння яна распавядае не толькі пра матывацыю да працы і гісторыю стварэння, але і пра фідбэк, які атрымала за год, пакуль ролік на канале Youtube прагледзела ўжо амаль 15 000 чалавек. Усяго ж на розных пляцоўках, з большага ў сацсетках, гледачоў назбіралася каля 70 000 чалавек.\n“Перагледзелі шмат аналагаў, але хацелася свайго – непаўторнага!”\n– Як у вас з’явілася ідэя зрабіць такі ролік?\n– Ідэя нарадзілася даўно, яшчэ калі толькі з’явіўся ролік “Будзьма беларусамі!”. Ролік нас і натхніў, маўляў, чаму б не зрабіць нешта падобнае пра гісторыю Гомеля за 5 хвілін? У нашым горадзе папулярызуецца гісторыя ХІХ ст., часоў Расійскай імперыі, калі тут дзейнічалі Румянцавы, Паскевічы. А вось пра “дарумянцаўскія” часы гамельчукі амаль нічога не ведаюць.\nТакім чынам, мы хацелі з дапамогай роліка прыгожа і папулярна распавесці пра невядомыя старонкі гісторыі Гомеля. Арыентаваліся мы на тое, каб ролік быў цікавы акурат гамельчукам.\n– Акрамя роліка “Будзьма беларусамі!” вы арыентаваліся на нейкія аналагі?\n– Ведаю, што такія ролікі ў стылі “гісторыя за 5 хвілін” ёсць таксама ў Літве, у Польшчы. Мы шмат чаго прагледзелі, але зрабіць хацелася менавіта сваё, непаўторнае. Шукалі розныя тэхнікі, але спыніліся на анімацыі.\nМалюнкі Філіпа Какошы, якія з’яўляліся падчас стварэння роліка\nУ нашай камандзе быў вельмі добры мастак – Філіп Какоша. З ім дамовіліся пра тэхніку выканання, візуальныя планы. Мабыць, можна было зрабіць і складаней, але такой справай мы займаліся ўпершыню і разлічвалі адно на свае сілы.\nАнімаваныя гісторыі: як сябе бачаць Літва, Латвія, Польшча, Чэхія і Беларусь\n“Будучыня – за візуальным фарматам”\n– Папулярызаваць гісторыю, на вашу думку, больш перспектыўна з дапамогай дынамічных кароткіх відэа і сацыяльных сетак або як у “старыя добрыя часы” – кніжкамі?\n– І кнігі, і відэа, і сацсеткі могуць суіснаваць, натуральна. Кожнаму свой фармат. Магчыма, у нашы часы кнігі менш папулярныя, людзі імкнуцца атрымліваць інфармацыю з мультымедыйных, візуальных крыніцаў. На маю думку, будучыня акурат за гэтымі фарматамі. Зрэшты, калі кніга цікавая і сапраўды якасна выдадзеная, чаму б і не.\nРадзімічы, заснавальнікі Гомеля. Мастак – Філіп Какоша\n– Але каб стварыць нават кароткі, але якасны і сэнсоўны ролік, мабыць, не адну кнігу трэба перачытаць…\n– Так, згодная. Над сцэнаром у нас працавалі гісторыкі: Сяргей Балахонаў, Юры Панкоў, я. Былі кансультанты таксама. Ведаеце, каб усё атрымалася якасна нават у папулярным жанры, каб адабраць і сцісла падаць найбольш важныя факты, патрэбныя прафесіяналы!\n“Мае героі Гомеля – Станіслаў Шабунеўскі і Палута Бадунова”\n– Ці былі ў камандзе спрэчкі наконт ступені важнасці герояў альбо гістарычных эпізодаў?\n– Жорсткіх спрэчак не было – мы ж каманда аднадумцаў. Разам з тым, у кожнага свая ўлюбёная эпоха. На тэму нашых унутраных ідэйных “баталіяў” мастак у перапісцы нават асобныя коміксы маляваў – жартаваў такім чынам (смяецца). Нехта хацеў больш кантэнту пра XVII–XVIII стст., нехта яшчэ нечага хацеў… Галоўнае, што прыйшлі да згоды.\nКаманда, якая працавала над ролікам. Мастак – Філіп Какоша\n– У роліку шмат герояў – Альгерд, Бадунова, Сухі, Румянцаў, Паскевіч ды іншыя. Хто для вас асабіста галоўны герой гісторыі Гомеля?\n– Станіслаў Шабунеўскі, архітэктар горада. Да яго прыходу Гомель нічым асаблівым не адрозніваўся ад іншых правінцыйных гарадоў Беларусі канца ХІХ ст: крамкі, адна- і двухпавярховыя прыбытковыя дамы… Прафесійнай архітэктуры было вобмаль. Так, быў палац. Так, тут працаваў ангельскі архітэктар Джон Кларк. Але па факце горад не вылучаўся сярод іншых.\nЗ прыходам Шабунеўскага (а быў ён зусім малады, пасля інстытута) горад набыў свой твар! Станіслаў Шабунеўскі працаваў і да рэвалюцыі, і ў савецкія часы. Яго творы ўвайшлі ў скарбонку найлепшых будынкаў Беларусі канца ХІХ – першай паловы ХХ стст.\n– А яшчэ?\n– Сярод іншых герояў, канечне, Палута Бадунова, дзяячка БНР, якая паходзіла з Гомеля. На вялікі жаль, і яе памяць, і памяць Шабунеўскага пакуль не ўшанаваныя належным чынам.\nДзеячы Гомеля ХХ ст. Мастак – Філіп Какоша\n“Сапраўды якасны прадукт, ім шмат заплацілі…”\n– З моманту выхаду роліка прайшоў амаль год – ці атрымалі вы нейкі фідбэк?\n– Мне было неймаверна цікава дазнацца, як гамельчукі паставіліся да роліка! Мы атрымалі нечакана шмат водгукаў: больш за сто са словамі падзякі. Пераказваць і хваліцца не буду, навошта? (смяецца)\n– А што наконт крытыкі?\n– Крытычныя водгукі ў асноўным былі ад праціўнікаў нацыянальнай гісторыі. Пісалі, маўляў, ролік стварылі “русафобы”, “якая БНР”, “чаму Другая сусветная, а не Вялікая Айчынная?” і г.д. – фразы-штампы. Пісалі, чаму мы не распавялі пра індустрыяльны ўздым сярэдзіны ХХ ст… Але каго, даруйце, індустрыялізацыя можа на нешта натхніць, заахвоціць?\nНам таксама казалі, што чыноўнікі абмяркоўвалі ролік і прыйшлі да высновы, што яго можна было б і ў школах паказваць, калі б не бел-чырвона-белыя сцягі і згадка пра рэпрэсіі 1930-х. Але як гэта можна прыбраць з гісторыі? Як можна замоўчваць старонкі мінулага? Гэта ж вельмі важна!\n– То бок крытыка тычылася ідэалогіі роліка, а не гістарычнай фактуры ці якасці?\n– Менавіта. І ў гэтым сэнсе мне нават падабаліся крытычныя каментары, маўляў, “гэта сапраўды якасны прадукт, ім напэўна шмат заплацілі…” Наконт “шмат заплацілі” мне смешна, затое нават крытыкі прызналі што наш прадукт якасны.\n“Патрэбнае самакіраванне, каб самім абіраць помнікі і назвы вуліц”\n– Чаго не хапае нашым гарадам і мястэчкам для стварэння прывабнага вобразу сваёй мінуўшчыны?\n– Мінуўшчына ў нас сама па сабе прывабная, але не хапае пунктаў прыцягнення, якія б распавялі пра гэтую мінуўшчыну. Што для гэтага трэба? Каб было самакіраванне і гараджане ўдзельнічалі ў жыцці свайго горада: самі прапаноўвалі, якія помнікі хочуць бачыць, як маюць называцца вуліцы. І, канечне ж, удзел у гэтым працэсе спецыялістаў: гісторыкаў, краязнаўцаў, архітэктараў. А ў нас гараджане не могуць нічога… Колькі ні прасі – не паставяць пры гэтай уладзе помнік Шабунеўскаму.\n– Ён жа не палітык, а архітэктар. У СССР таксама працаваў, будаваў для горада… Чаму не паставяць?\n– У 2000-х нават быў падпісаны ўказ аб усталяванні помніка Шабунеўскаму, былі эскізы, праведзены конкурс, адабраныя пераможцы… Але ён быў рэпрэсаваны, таму, напэўна, працэс і спынілі. Таксама важна, што сёння больш у пашане сілавікі, чым творцы. Менавіта ім пастаўленая вялізная колькасць помнікаў.\n“Зусім хутка – фільм пра Станіслава Шабунеўскага!”\n– Ці працуеце цяпер над нечым у падобным фармаце?\n– Так, цягам трох тыдняў будзе прэзентаваны вялікі фільм, прысвечаны акурат Станіславу Шабунеўскаму. Ствараўся ён для канала “Белсат”, там жа яго і пакажуць. Для фільма, як і для роліка, працаваў той жа мастак – Філіп Какоша. Думаем зацікавіць гамельчукоў і лёсам чалавека, і лёсам ягоных будынкаў. Назва – “Рэпрэсаваная архітэктура”.\nСтаніслаў Шабунеўскі. Мастак – Філіп Какоша\n– Чаму такая назва?\n– Бо рэпрэсаваны фактычна быў не толькі сам архітэктар, але і ягоныя творы. Пасля вайны шмат ягоных шэдэўраў у стылі мадэрн беспадстаўна зносіліся альбо перабудоўваліся да непазнавальнасці… У модзе быў сталінскі ампір.\nУдзельнікі здымак уводнай часткі роліка. Пасярэдзіне – Юры Жыгамонт\n– Што б вы параілі іншым краязнаўцам і гісторыкам, якія мараць аб папулярызацыі лакальнай спадчыны?\n– Галоўнае – знайсці каманду аднадумцаў, якія будуць гарэць гэтым, якія будуць спецыялістамі ў нейкай сферы, якім будзе падабацца тэма. Тады ўсё атрымаецца! Як іх знайсці і згуртаваць? У нас атрымалася дзякуючы краязнаўчай суполцы “Пошукі старога Гомеля” ў “Вконтакте”. Праз яе мы і знайшлі адно аднаго. Я ўпэўненая, што такая каманда здольных і таленавітых людзей ёсць у кожным горадзе!


Вандроўка ў Беніцу | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Калейдаскоп » Вандроўка ў Беніцу\nНазва артыкула не прыдумвалася аўтаркай у доўгіх творчых пакутах, а была ў адно імгненне пазычана ў Ігната Ходзькі. Такі загаловак мае замалёўка ў яго дасціпных «Запісках квестара».\nНачытаўшыся аднаго разу пад вечар ходзькаўскіх гісторыек пра Беніцкі касцёл Святой Тройцы і нябожчыка Коцела, мы, ноч пад уражаннямі не спаўшы, рушылі наступным жа ранкам у тую самую Беніцу, тым самым Віленскім трактам...\n... з той толькі розніцай, што герой Ходзькі ішоў пешкі і з Вільні, а мы ехалі на колах і з Мінска. Значыць, рухаліся насустрач, хоць і праз дзвесце гадоў.\nГерой Ходзькі, папярэджаны пра марадзёраў-французаў, якіх у яго часе дастаткова, бадзёрыць сябе: «Кій у руку ўзяў і з імем Божым паціху, per pedes Apostolorum, слядамі Апосталаў, марш!» Мы таксама сябе бадзёрым, але з іншай прычыны. Усё з-за вячэрніх чытанняў, з-за той замалёўкі, у якой пан пісар распавёў пану квестару «цікавую рэч». Быццам касцёл гэты, Беніцкі, пабудаваны на месцы, дзе раптоўна спыніліся коні, перад тым моцна нечым спалоханыя. У калясцы, запрэжанай гэтымі коньмі, ехаў аднекуль у сваё Маладзечна Міхал Казімір Кацёл (гэтак, прынамсі, у Ходзькі, хоць Коцел — таксама правільна). Калі ў шалёным лёце спалоханых коней лопнулі цуглі, а фурман зваліўся з козлаў, Катла (ці Коцела) апанаваў жах. Не маючы ўжо надзеі на ратаванне, ён ліхаманкава паабяцаў Богу, што на тым месцы, дзе спыняцца коні, узвядзе касцёл. Як толькі даў такое абяцанне, коні быццам нечаю моцнай рукой былі спынены.\nПан Коцел касцёл узвёў. Вось ён, помнік архітэктуры самага пачатку ХVІІІ стагоддзя, — стаіць, на замок замкнёны, на дзвярах мае шыльду аб тым, што ахоўваецца дзяржавай. Блакітна-зялёныя купалы небу радуюцца: тут гучаць нябесныя арганы. Свае ж арганы Троіцкі касцёл у Беніцы даўно страціў, і сцены яго, непрыступныя знешне, такія насамрэч безабаронныя... Але што пан Коцел? Пражыўшы яшчэ доўгія гады, збудаваўшы вакол касцёла кляштар і аддаўшы першы і другі бернардзіну, ён, калі ўжо зазбіраўся ў шлях незваротны, загадаў намаляваць сябе ў поўны рост, побач столік, пад столікам куфэрак адчынены, а ў ім торбачкі з пазнакамі, колькі ў якой грошай. Партрэт вісеў над ложкам пана Коцела да самага канца яго жыцця, а пад галавою ўвесь час ляжала распараджэнне: як пан Коцел памрэ, партрэт перанесці ў касцёл і павесіць над склепам. Пазначаныя на торбачках сумы схаваць у магіле. Узяць іх адтуль можна толькі на ўзнаўленне касцёла, калі з ім, барані Божа, што здарыцца. Пан Коцел, лежачы ў магіле, сам, маўляў, будзе ахоўваць грошы ад хіжых памкненняў.\nМяркуючы па тым, які выгляд мае касцёл Святой Тройцы сёння, як зруйнавана прастора пад блакітна-зялёнымі купаламі, за непрыступнымі знешне сценамі, той выпадак, на які пакідаў грошы пан Коцел, даўно надышоў. Але ж хіба дзе абыдзецца без хіжых памкненняў? Грошы спрабавалі забраць раней. Пан Коцел тады яшчэ абараняў іх. Згодна з аповедам пана пісара, прызначаным для вушэй пана квестара, героя Ігната Ходзькі, аднаго разу згарэў на беніцкім кляштары дах. На кляштары, не на касцёле. Але ксёндз палічыў, што і на такі рамонт можна з магілы фундатара трошкі ўзяць. Айцы і браты бернардзінцы, некалькі чалавек, цёмнай ноччу, каб ніхто не быў сведкам, пры зачыненых касцельных дзвярах, з адной лямпай, памаліўшыся і акрапіўшы магілу, пачалі яе раскрываць. Вядома, у іх па скуры пабеглі мурашкі. (Такія самыя мурашкі бегалі, напэўна, і па нашых сучасніках, якія прымалі касцёл у Беніцы за аб'ект сваіх экстрэмальных прыгод, ледзь толькі даведаўшыся, што антураж яго сутарэнняў нічым не горшы за антураж уражвальных экшэнаў накшталт «Лары Крофт» або «Муміі»: раскіданыя там і сям надмагільныя пліты, падпісаныя лацініцай, рэшткі чалавечых касцей, чарапы... Тое, што засталося ад разрабаваных магіл прадстаўнікоў родаў Коцелаў і пародненых з імі Швыкоўскіх... Тое, што засталося ад іх саміх... Быццам так і хочацца тым, хто выкладае жахлівыя фотасправаздачы з наведвання Беніцы ва ўседаступны шматцярплівы інтэрнэт, каб некалі і іх рэшткі разам з рэшткамі іх дзяцей і ўнукаў сталі вось такімі рэквізітамі для казытання чыіх-небудзь нерваў. А ўсё, спадарства, старыя паданні.)\nВы, канешне, спытаеце, што было далей з магілай Коцела і бернардзінцамі. Ксёндз пакрапіў пліту, ужо прыўзнятую над магілай, перш чым пад яе зазірнуць. Але ў гэты момант лямпа выпала з рукі таго, хто трымаў яе, і са звонам разбілася, магільная пліта ўпала на месца, і трэск аглушыў айцоў і братоў ордэна. Упалі яны, як непрытомныя, але кожны пасля ўспамінаў, як над вухам пранеслася шэптам сказанае: «Requіescat іn pace!» Гэта пан Міхал Казімір Коцел сам над сабою прамовіў зычэнне ляжаць далей у магіле ў вечным спакоі. Не атрымалася...\nХодзькаўскія «Запіскі квестара» з серыі «Ліцвінскіх малюнкаў», у якіх захавана «памяць пра звычаі і цноты збяднелай шляхты», названы «крыніцай сапраўднага скарбу, незаўважанага і занядбанага». У той дзень у Беніцы мы дакрануліся да менавіта такога сапраўднага скарбу — незаўважанага (неацэненага) і сапраўды занядбанага.\nНа колішняй карце Ашмянскага павета Беніца пазначана як буйны населены пункт. Недзе тут і стаяў некалі па-старасвецку прыгожы сядзібны дом, увасоблены на малюнку Орды. У ім размяшчаліся бібліятэка, архіў і мастацкая галерэя. Вялікія «сенцы» вялі ў залу з паўкалонамі, а ўправа і ўлева ішлі пакоі з высокімі столямі і печамі «на ножках». У правым крыле размяшчаўся «мемарыяльны» пакой: тут начаваў Напалеон. Ён прыбыў у Беніцу з Маладзечна 22 лістапада 1812-га, а пятнаццатай гадзіне, каб назаўтра а восьмай рушыць далей, на Смаргонь. Світа пераможанага імператара, начуючы ў процілеглым крыле, пакінула на дзвярах спальні свае прозвішчы. Пасля тыя дзверы пафарбавалі, а пазней замянілі на новыя. Так піша Чэслаў Янкоўскі, чыю кнігу «Павет Ашмянскі», выдадзеную ў 1896 годзе, варта чытаць перад падарожжамі па гэтай цікавай зямлі не толькі таму, што яе мінулае паўстае перад вачыма абсалютна рэальнымі вобразамі, але і таму, што прачытаныя радкі, пранізваючы наскрозь і розум, і сэрца, гэтую былую рэальнасць, не шкодзячы ёй, рамантызуюць.\nГерой Ігната Ходзькі, будучы беніцкі квестар, ішоў, як чытач памятае, з Вільні. Значыцца, трымаўся Віленскага шляху. А па ім хто толькі не праходзіў і не праязджаў. Спіс тых вядомых і слаўных, чые ногі краналіся знакамітай дарогі Мінск—Вільня, дадзены на ўсталяваным у 1979 годзе помніку, на які, едучы ў Беніцу з Мінскага боку, нельга не глянуць. Спыніцеся, спадарства, як убачыце ўказальнік «Мясата». Вёска Мясата размешчана трошкі ўбок ад дарогі, а пры самай дарозе — чатыры вялікія камяні, на іх шыльды, на шыльдах — карта і шматлікія прозвішчы. Ці ўразіць вас тое, што гэтым вось шляхам перамяшчаліся неяк па нашым свеце Сымон Будны, Дзяніс Давыдаў, Тарас Шаўчэнка, Мікалай Гогаль, Язэп Драздовіч, Кастусь Каліноўскі, Тамаш Зан, Францішак Багушэвіч, Уладзіслаў Сыракомля? Апошнія трое дакладна бывалі ў Беніцы. Акрамя іх, там бывалі і Габрыэла Пузыня, і Напалеон Орда, і шмат хто з Агінскіх: дачка Міхала Казіміра Коцела Разалія пайшла замуж за некага з іх. Дарэчы, бываў тут і Міхал Клеафас, аўтар «Развітання з Радзімай». Яго сядзіба Залессе, узведзеная ў 1802—1815 гадах, ад Беніцы зусім блізка.\nНаш квестар, ідучы з Вільні ў Беніцу, праходзіў праз вёску Меднікі. Да яе ад Беніцы больш за семдзесят кіламетраў, і нашмат цікавейшымі для любога сучаснага нам вандроўніка будуць больш блізкія і легендарныя Крэва, Бянюны, Гальшаны і Баруны. Адлегласці да іх ад Беніцы складаюць адпаведна 21, 45, 47 і 36 кіламетраў, і лёгка іх можна ўключыць разам з Беніцай у аднадзённы шыкоўны маршрут. Меднікі ж, хоць і маюць нейкую сядзібку канца ХІХ стагоддзя (нічога асабліва каштоўнага), цікавыя нам завочна — тым, як пра іх згадваў квестар, апынуўшыся там пасля Напалеонавага нашэсця. «У Медніках пуста. Двор, вёска, карчма, плябанія без воканаў; касцёл ачышчаны і спустошаны; нават склепы адчынены і трупы вывернуты». Літаральна як у Беніцы, але ў наш час.\nАпублікавана бурбулятар (госць) на аўт, 02/27/2018 - 23:51\n3638 Вядомыя спартсмены заклікаюць падтрымаць мір і стабільнасць у Беларусі\n1109 (Не)канферэнцыя для школьных настаўнікаў «EdCamp Belarus—2020» пройдзе 10–11 кастрычніка\n695 Сем этапаў сцэнарыя па знішчэнні Беларусі - Лукашэнка расказаў пра сапраўдныя задумы апанентаў\n544 Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня\n529 Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?\n523 Выйшлі 360 раней невядомых вершаў Яўгеніі Янішчыц\n510 Беларускі палітолаг Андрэй Сыч: Ёсць усе падставы меркаваць, што будзе ўзмоцнена роля мясцовага самакіравання\n436 Чаму ў гэтым эпідсезоне варта абавязкова прышчапіцца?\n432 Лукашэнка: Мы не станем на калені, нават калі застанёмся адны


Іглаўколванне для хворага дрэва - Старонкі  - Сусветны энцыклапедычныя веды\nІглаўколванне для хворага дрэва\nАкупунктуры спецыяліст Бразільскі Малах Марцінс? Левін пакалення, мае шэраг не-квітнеючых або бясплённых дрэў і раслін для людзей, каб паглядзець некаторыя з лячэння іголкаўколваннем. Ён лічыць, што аргумент Кітая аб інь і ян ставіцца таксама да раслін, інь і ян ўзлёт і падзенне можа прывесці да хваробы, такія як фруктовыя дрэвы, кветкі і расліны не квітнеючыя, гэта звязана з іх дысфункцыя, выкліканая.\nТакім чынам, ён правярае акупунктурные пункту, устаноўленыя ў галіне біфуркацыі ствала, "Інь дысбаланс," дрэва запускаюцца ў некалькіх цвікоў у на ўнутраных кутах; "Ян дысбаланс," дрэва разгалінавання на вонкавым куце з галавой у некалькі цвікі, вынікі на самай справе атрымалі лячэнне.\nМар Марцінс мае зрух дэфармацыі ад паўночна-ўсходняга Бразіліі назіраць за 15-гадовага дрэва, ён не цвіцення, пасля лячэння іголкаўколваннем Мар Martins года, каб зрабіць поўны кветак дрэва. Яго іглаўколванне таксама ўвагу патолагаанатама.


15 студзень 2014, 00:01\nУ Нацыянальным мастацкім музэі адбудзецца ўрачыстае мерапрыемства да 75-х угодкаў народнага мастака Беларусі Васіля Шаранговіча. У праграме: гашэньне канвэрта з арыгінальнай маркай «Жывапіс. В.П. Шаранговіч». Пачатак у 17.00.\nУ Нацыянальным прэсавым цэнтры – канфэрэнцыя «Міжнацыянальная і міжканфэсійная згода ў Беларусі – адзін з прыярытэтаў дзяржаўнай палітыкі». Пачатак у 11.00.\nОфіс правоў інвалідаў (Менск, Варанянскага, д. 50, корпус 4, актавая заля) ладзіць прэс-канфэрэнцыю пра вынікі судовага разьбіральніцтва паміж старшынём Рэспубліканскай асацыяцыі інвалідаў-вазочнікаў Яўгенам Шаўко і Нацыянальным аэрапортам «Менск». Пачатак у 16.00\n1919 – Марк Шагал заснаваў Віцебскую народную мастацкую вучэльню.\n1943 – у ЗША скончанае будаўніцтва самага вялікага ў сьвеце адміністрацыйнага будынка – Пэнтагона.\n1991 – у Менску заснаваны Нацыянальны дзяржаўны гуманітарны ліцэй.\n1994 – прэзыдэнт ЗША Біл Клінтан наведаў Беларусь з афіцыйным візытам.\n2001 – Джымі Вэйлс і Лары Сэнгер стварылі Вікіпэдыю.\n1908 – Заір Азгур, беларускі скульптар.\n1929 – Марцін Лютэр Кінг, лідэр барацьбы за грамадзянскія правы чарнаскурых амэрыканцаў.\n1936 – Янка Сіпакоў, беларускі пісьменьнік, перакладчык.\n1919 – Роза Люксэмбург і Карл Лібкнэхт, нямецкія палітыкі, лідэры камуністычнага паўстаньня.\n2000 – Уладзімір Шыцік, беларускі пісьменьнік-фантаст.


Старонка:Na rostaniah 1.pdf/24 — Вікікрыніцы\nСтаронка:Na rostaniah 1.pdf/24\nзначыць, прыехалі? - спытаў пісар, каб хоць што-небудзь сказаць, і яшчэ раз азірнуў Лабановіча. - Ну, ну, справа патрэбная, - важна заўважыў ён, пасля чаго перастаў цікавіцца Лабановічам, як чалавек практычны, які з першага погляду адгадаў, што для пісарскага дому карысць ад новага настаўніка невялікая.\nЗатое-ж Дубейка выказаў многа ўвагі і адзнак шляхетнага тону, знаёмячыся з Лабановічам.\n- О! - казаў ён: - Нашага палку прыбывае. Вельмі прыемна, калі круг інтэлігенцыі павялічваецца. - Але разам з гэтым Дубейка запытаўся: - А гэта ўжываеце? - Адначасна з запытаннем ён ускінуў галаву і пстрыкнуў пальцамі па сківіцы.\nЛабановіч здзіўлена глянуў на Дубейку. Гэта запытанне для яго было зусім нечаканае, і ён не ведаў, што адказаць.\n- Ну, разумеецца, не так, што-б з ног скідацца, - паправіўся памочнік, - а ў кампаніі, пасля таго, як пулечку згуляеш або стукалку, прапусціць чарачку, другую. Гуляеце ў карцішкі?\n- Не, не гуляю.\nДубейка ў сваю чаргу здзівіўся, і ўвесь выраз яго твару як-бы казў: "Які-ж ты пасля гэтага інтэлігент?"\n- Ну, нічога, - заспакоіў Дубейка. - Пажывеце, навучыцеся. Толькі часцей да нас даведвайцеся, бо ў вас там глуш, чалавека не ўбачыш і, апрача падлоўчага, і зайсці там няма да каго.\n- Э, гэта не бяда, - адказаў Лабановіч, - людзі ўсюды ёсць. Чым не людзі тыя-ж самыя палешукі? Хіба да іх нельга зайсці? Я лічу, што сярод іх можна вельмі прыемна прабавіць вольную часіну і там напаткаць не толькі цікавае, але і разумнае, чаго ніколі не знойдзеш ні за чаркаю, ні за пулькаю.\n- Не разумею вас, - адказаў Дубейка. - Што цікавае можна знайсці сярод палешукоў? Калі можна там напаткаць што-небудзь цікавае, дык хіба толькі маладзіцу-салдатку. - Пры гэтым Дубейка выразна зірнў на Саханюка і засмяяўся.\n- Калега - манах. Ён любіць глуш і адзіноцтва і хоча жыць пустэльнікам.\nУзята з "https://be.wikisource.org/w/index.php?title=Старонка:Na_rostaniah_1.pdf/24&oldid=28506"


Побач з замкам у Гальшанах бульдозеры разбурылі магільнік 700-гадовай даўніны | euroradio.fm\nГалоўная / Побач з замкам у Гальшанах бульдозеры разбурылі магільнік 700-гадовай даўніны\nАдно пахаванне разбуранае, два іншых пашкоджаныя гусеніцамі. Магільнік засыпаны пяском і заліты бетонам.\nПобач з замкам у Гальшанах бульдозеры знішчылі і пашкодзілі магільнік XIV стагоддзя. Археолаг Яўген Уласавец распавядае, што адно пахаванне цалкам разбурана, два іншых пашкоджаныя гусеніцамі, і толькі чацвёртае ацалела. Пры гэтым меркаваная плошча могільніка, якому каля 700 гадоў, ци засыпаная пяском, ці залітая бетонам.\nУ апошнія дні вакол замка адбываецца так званае "добраўпарадкаванне тэрыторыі". Там будуюць аўтамабільную стаянку, кладуць тратуарную плітку. На месцы, дзе працавала тэхніка, археолагі знайшлі жаночы чэрап, косці і ўпрыгожанні.\n"Добраўпарадкаванне тэрыторыі" каля Гальшанскага замка / Яўген Уласавец\nЧэрап і косткі каля Гальшанскага замка / Яўген Уласавец\nЗнаходка ў зямлі каля Гальшанскага замка / Яўген Уласавец\nУпрыгожанні, знойдзеныя ў спустошаным магільніку каля Гальшанскага замка / Яўген Уласавец\n"Усе чулі пра рэстаўрацыйныя работы на тэрыторыі Віленскага замка, у ходзе якіх былі знойдзеныя магілы паўстанцаў 1863 года. Гэтая навіна знайшла жывы водгук у беларускім грамадстве. Тысячы людзей падпісалі петыцыю пра перапахаванне лідара паўстанцаў, Кастуся Каліноўскага, на тэрыторыі Беларусі...\nБеларускія ж рэаліі ашаламляльна адрозніваюцца ад літоўскіх. Большасць работ на аб'ектах гісторыка-культурнай спадчыны праходзяць без удзелу археолагаў. Сітуацыя з Гальшанскім замкам і магільнікам наглядна ілюструе, да чаго прыводзяць працы, што праводзяцца з грубейшымі парушэннямі дзеючага заканадаўства", — лічыць Уласавец.\nГальшанскі замак знаходзіцца ў Ашмянскім раёне (Гродзенская вобласць). Яўген Уласавец даследуе наваколлі замка з 2011 года, там знойдзеныя дзясяткі артэфактаў. Археолаг звяртаецца да неабыякавых людзей з просьбай паспрабаваць змяніць "катастрафічную сітуацыю ў сферы аховы нашай гістарычнай спадчыны". "Бо лёс гэтых парэшткаў невядомых жыхароў сярэднявечных Гальшан цалкам маглі падзяліць і магілы паўстанцаў 1863 года на чале з Каліноўскім, апыніся яны воляю лёсаў не на тэрыторыі Літвы, а ў Беларусі", — заключае Уласавец.\nАндрэй Горват / svaboda.org\n“Неверагодныя”: гісторыя чалавека, які знаўшоў у Мінску скарб з золатам\nЗнос будынкаў у гістарычным цэнтры Брэста: удакладненні да артыкула


Мілінкевіч і Казулін правялі сустрэчы з выбаршчыкамі Гарадзеншчыны (фота)\n04 сакавік 2006, 17:14\nРадыё Свабода, Горадня Сёньня ў Горадні адбылася сустрэча выбаршчыкаў з кандыдатам на прэзыдэнцкую пасаду ад аб’яднаных дэмакратычных сілаў Аляксандрам Мілінкевічам. Паслухаць яго і задаць яму пытаньні прыйшлі больш за тысячу чалавек. Спатканьне адбылося на вуліцы — перад будынкам абласной філярмоніі, куды кандыдата не пусьцілі. Побач дзяжурыў спэцназ.\nСабраныя віталі свайго земляка: “Мілінкевіч! Мілінкевіч! Мілінкевіч!”\nКандыдат на прэзыдэнта сьцісла выступіў на беларускай мове, а потым адказваў на пытаньні — і па-беларуску, і па-расейску. Людзей цікавіла і праграма кандыдата і ягоная ацэнка таго, як улады праводзяць прэзыдэнцкую кампанію.\n(Мілінкевіч: ) “Улада рыхтуе перад выбарамі многа правакацыяў, вы іх ужо бачыце па тэлебачаньні. Я вам гавару: гэта хлусьня, ніхто не рыхтуе ніякіх рэвалюцыяў, ніякіх збройных чынаў! Мы — мірныя людзі! І калі кажуць, што мы за рэвалюцыю, я кажу — не! Мы за тое, каб выбары прайшлі сумленна, справядліва. Улада гэтага ўжо ня робіць, таму такія выбары ніхто не прызнае!”\nНа здымках: падчас сустрэчы А.Мілінкевіча з выбарцамі ў Горадні.


Catholic.by - У Нарачы ўшануюць памяць жонкі польскага прэзідэнта Леха Качынскага Марыі, якая была ахрышчана ў мясцовым касцёле\n14.08.2019 13:21 Catholic.by\nУрачыстае адкрыццё мемарыяльнай дошкі ў памяць Марыі Алены Качынскай (Мацкевіч), прымеркаванае да 77-й гадавіны з дня яе нараджэння, адбудзецца ў касцёле св. Андрэя, апостала, у Нарачы ў чацвер, 22 жніўня, падчас святой Імшы ў 18.30, цэлебрацыю якой узначаліць Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nУ памятнай цырымоніі возьмуць удзел афіцыйныя прадстаўнікі Рэспублікі Польшча. Яны адзначаюць, што памяць пра жонку прэзідэнта Леха Качынскага Марыю жыве ў іх краіне і што адкрыццё мемарыяльнай дошкі на яе малой радзіме паспрыяе далейшаму развіццю братэрскіх адносінаў паміж народамі Польшчы і Беларусі, з’яднанымі шматвяковай супольнай гісторыяй.\nСаркафаг у крыпце Вавельскай катэдры, дзе пахаваныя парэшткі Леха і Марыі Качынскіх. Фота: АР\nАбноўлена 14.08.2019 15:15\n#In memoriam (213)\n#Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч (731)


Але галоўнае — ён падарыў кінааматарам новыя імёны, новыя фільмы, новых сяброў. Пад шолах залатога дажджу і вялікіх паветраных шароў у сталічным кінатэатры «Піянер» адбылася цырымонія закрыцця XII міжнароднага фестывалю дзіцячага і юнацкага кіно «Лістападзік-2010». Гран-пры атрымаў польскі фільм «Чароўнае дрэва» — менавіта гэтую стужку абралі самі малыя гледачы. Прафесійнае ж журы, якое ў гэтым годзе ўзначаліла прадзюсар расійскага дзіцячага кінафестывалю «Залатая рыбка» Вікторыя Лукіна, прыз за лепшы поўнаметражны фільм прысудзіла нямецкай карціне «А вось і Лола».\nДарослы ж «Лістапад» па традыцыі раздаў свае ўзнагароды на галоўнай канцэртнай пляцоўцы краіны — сцэне Палаца Рэспублікі. Намеснік міністра культуры Уладзімір Карачэўскі запэўніў, што ўжо з панядзелка пачнецца работа над «Лістападам-2011», пачнецца з падвядзення вынікаў.\nСярод ганаровых гасцей цырымоніі былі народны артыст СССР Богдан Ступка, зоркі беларускага кіно. Падрабязнасці — у наступным нумары «МП».


Эфектыўныя трэнажоры для дома | Інтэр'Ерныя Штучкі\nУ наш час напэўна не знайшлося яшчэ ні аднаго чалавека, які б не хацеў мець прыгожую, падцятую постаць, накаченные мышцы, у тым ліку і ідэальны прэс. Вядома, многія з нас пастаянна занятыя, увесь час праводзяць на працы і бывае, што часу на трэнажорная зала зусім не хапае. Паходы ў спартзалу з кожным годам сталі даволі нятанным задавальненнем. І не кожны аматар спорту можа дазволіць сабе пастаянна наведваць трэнажорная зала. Вось менавіта для такой катэгорыі грамадзян, існуе вялікая колькасць трэнажораў для дома.\nВіды трэнажораў для ідэальнага прэса\nКола для прэса. Вельмі простае вынаходства, якое з'явілася яшчэ ў пачатку 80-х гадоў, якое складаецца з двух ручак і роліка. Каб трэнажор даў максімальна вялікі эфект, неабходна стоячы на каленях і узяўшыся за ручкі прыстасаванні, па ходзе руху ўтрымлівацца на некалькі секунд і далей рухацца наперад, а потым у зваротным напрамку рабіць тое ж самае. Пры пастаянным карыстанні такога трэнажора добра умацоўваюцца мышцы спіны.\nТэлескапічны турнік. Яшчэ адзін папулярны хатні трэнажор для прэса, для людзей любога ўзросту. Пачынаць займацца з такога трэнажора не варта, паколькі перад тым, як ім карыстацца, трэба абавязкова разагрэць мышцы грудзей і спіны. Асноўная частка працы пры занятку на турніку прыпадае на ніжнія мышцы прэса. Гэта прыстасаванне стала адным з найбольш прадаваных за апошнія гады. Такі турнік можна без працы ўсталяваць у калідоры або дзвярным праёме самастойна.\nЛава для гімнастыкі. Такі трэнажор валодае высокім спектрам практыкаванняў на ўсе групы цягліц. Ён зручны ва ўжыванні і здольны змяняць ступень нагрузкі шляхам рэгулявання кута нахілу гімнастычнай лаўкі.\nАБ ролераў (AB Roller). Гэты выгляд трэнажора для дома лічыцца самым даступным і папулярным. Рэгулярныя трэніроўкі на трэнажоры "АБ ролераў" ўжо на сёмы дзень даюць бачны вынік развіцця і ўмацавання брушных цягліц прэса. Адметнай рысай такога трэнажора з'яўляецца тое, што мышцы галавы і шыі абсалютна не напружваюцца, паколькі застаюцца ў нерухомым стане. Вядома, варта звярнуць увагу на тэхніку выканання практыкаванні, у якім задзейнічаны павінны быць мышцы прэса, а рук. Таксама варта адзначыць тое, што AB Roller з'яўляецца адным з нямногіх недарагіх мадэляў.\nАБ Рокет (AB Rocket). Выдатны трэнажор, заснаваны выключна на прорабатывании усяго прэса. Мышцы жывата прыкметна ўмацоўваюцца, а прэс становіцца максімальна рэльефным. Пры занятку на "АБ рокет" працаваць будзе ніжні і верхні прэс, а таксама касыя мышцы жывата. Ступень нагрузкі таксама рэгулюецца. А перавага такога трэнажора заключаецца ў тым, што пры практыкаваннях спіна массажируется і пры гэтым цалкам не адчувае дыскамфорту. Такая мадэль у адрозненне ад папярэдняй, лічыцца больш бюджэтнай.\nАБ Памп (AB Pump). Хатні трэнажор для прэса, які мае мноства функцый для працы над рознымі групамі цягліц. У тым ліку праца з цягліцамі брушнога прэса на такім трэнажоры, вельмі эфектыўная і зручная, дзякуючы рэгулярных заняткаў і вынослівасці. З дапамогай "AB Pump" максімальна хутка можна дамагчыся рэльефнага жывоціка.\nАБ Кастер (AB Coaster). Дадзеная мадэль, лічыцца больш прафесійнай. Акрамя таго, што такі трэнажор мае даволі буйныя габарыты, ён з'яўляецца выглядам хатніх трэнажораў.\nТакое прыстасаванне прызначана для людзей, якія з сур'ёзнасцю падыходзяць да свайго цела, а таксама да працы над ім. Тут вядома, выдатна гуляе адпаведнасць цэны і якасці. Мадэль лічыцца прыкметна нятаннай, але разлічана для тых, хто хоча дамагчыся добрых вынікаў за максімальна кароткі час."АБ Кастер" дапамагае ў дасягненні падцягнутага жывата, ужо пасля двух тыдняў трэніровак. Варта заўважыць, што прэс пачынае прапрацоўвацца не зверху ўніз, як звычайна, а знізу ўверх, што і дае такі хуткі вынік.\nФітбол. Трэнажор для дома, які ўяўляе з сябе надзіманы мяч, прызначаны для мноства практыкаванняў на розныя групы цягліц. Фітбол бываюць розных памераў, у залежнасці ад практыкаванняў. На практыцы было выяўлена, што рэгулярныя заняткі з мячом, даюць больш эфекту, чым звычайныя практыкаванні на прапампоўку прэса.\nКалі ўсе спецыяльныя трэнажоры не пасуюць па якіх-небудзь прычынах, то для гэтага існуе мноства простых і лёгкіх ў звароце прыстасаванняў. Пры жаданні і пастаянным выкарыстанні такіх трэнажораў, можна дамагчыся нядрэнных вынікаў. Аднымі з такіх відаў з'яўляецца хула-хуп, дыск здароўя або звычайны абруч. Усе яны маюць розную форму і памеры, а выконваць можна практыкаванні не толькі на прэс, але на іншыя груп цягліц.\nХатнія трэнажоры для прэса з'яўляюцца добрай альтэрнатывай спартзале. На сённяшні дзень колькасць людзей, якія займаюцца спортам у хатнім становішчы, стала значна больш, чым аматараў трэнажорных залаў. Вядома ж, для дасягнення прыгожага, рэльефнага прэса, акрамя трэнажораў, неабходна яшчэ набрацца цярпення і як след прасачыць за харчаваннем.\n← Як правільна ўсталяваць кандыцыянер?


21 лютага - Міжнародны дзень роднай мовы - газета "Брестский вестник" | новости Бреста, Беларуси\nНовости Культура 21 лютага - Міжнародны дзень роднай мовы\n20.02.2021 31 просмотр 0 комментариев\nЧароўная, непаўторная, мілагучная наша мова. Напоўнена шчырасцю і любоўю да роднай зямлі і свайго народа. На працягу многіх стагоддзяў складалася з літар у словы, перадавалася з пакалення ў пакаленне, паэты ёй прысвячалі вершы, музыканты складалі песні. Шкада, што ў апошні час яна, як тая знічка, знікае ў небе. Усё менш і менш мы чуем “Прывітанне”, “Дзякуй”, “Дабранач”… Сучасны свет не дае нам мажлівасці, як мага больш звярнуць на гэта ўвагі. Штодзённая мітусня забірае шмат часу, а вольны мы аддаем сям’і, родным, адпачынку... Але праўду кажуць: “Усё цячэ, усё змяняецца”. Упэўнена, што і беларуская мова заззяе на небасхіле.\nБрэст не абміне Дзень роднай мовы. Мерапрыемствы, прымеркаваныя да свята, распачаліся ў горадзе задаўга да 21 лютага. З 15 лютага пачаўся Тыдзень роднай мовы ў філіялах Брэсцкай цэнтральнай гарадской бібліятэцы імя Пушкіна. На працягу сямі дзён у сценах кніжнага свету можна пачуць нашу мову праз вершы, песні, кніжныя выставы…\nТак, у другім філіяле адбыўся майстар-клас “Беларускія рамёствы”. Учора запрасіў на літаратурнае кафэ шосты філіял, госцем яго стала лектар Наталля Дуброўская. У трэцім пройдзе чытанне беларускіх казак з пісьменніцай Вольгай Сандрыкавай, а яшчэ тут берасцейцы змогуць паткаць на кроснах. Ткацтву павучаць можна і ў Дзіцячай бібліятэцы імя Пушкіна. Майстар-клас пакажа вядомы берасцейскі майстар Юрый Сальнікаў. Бібліятэка “Юнацтва” імя Калесніка запрашае ў кіназал.\nАбласное свята роднай мовы “Жывыя вытокі” адбудзецца 21 лютага ў Брэсцкім абласным грамадска-культурным цэнтры. Пад час яго пройдзе арт-гадзіна з удзелам фіналістаў абласнога конкурсу чытальнікаў “Дорогой мира и добра”, наведвальнікі якой пачуюць вершы знакамітых беларускіх аўтараў. Таксама пройдзе спектакль “Стомлены д’ябал” народнага драматычнага калектыву AURA Драгічынскага гарадскога Дома культуры.\nУ выставычнай зале на Савецкай, 54 адкрыюцца абласныя выставы-прэзентацыі элементаў нематэрыяльнай культурнай спадчыны Брэсцкай вобласці “Жывая спадчына Берасцейшчыны”. Мерапрыемстваў шмат і іншых.\n...Можа, ўсё ж памылілася я, што знікае беларуская белая наша мова. Сапраўды, памылілася. Жывая яна. Бліскучая і непагасная!\nЧетверг , 15 Апреля , 2021 13 : 17


МВФ назваў галоўныя рызыкі для сусветнай эканомікі | Новы Час\nМВФ назваў галоўныя рызыкі для сусветнай эканомікі\nГалоўнымі сярэднетэрміновымі пагрозамі для росту сусветнай эканомікі з’яўляюцца напружанасць як у гандлёвай, так і ў палітычнай сферы, фінансавая ўразлівасць эканомік, а таксама рэкордны ўзровень знешняга доўгу, заявілі ў МВФ.\nМіжнародны валютна-фінансавы камітэт (МВФК), дарадчы орган Рады кіраўнікоў МВФ, канстатаваў, што рост сусветнай эканомікі ўзмацніўся, аднак у сярэднетэрміновай перспектыве рызыкі для працягу росту не толькі захоўваюцца, але і «схільныя ў бок пагаршэння». Пра гэта гаворыцца ў камюніке 37-га нарады МВФК, апублікаваным на сайце МВФ.\n«Рост сусветнай эканомікі дадаткова ўзмацніўся і ахоплівае ўсё больш краін, ён абапіраецца на значнае ажыўленне інвестыцый і гандлю. У кароткатэрміновай перспектыве рызыкі ў цэлым збалансаваны, але ў перыяд за межамі некалькіх наступных кварталаў яны ўсё яшчэ зрушаныя ў бок пагаршэння», — палічылі ў МВФК.\n«Нарастаючая фінансавая ўразлівасць і напружанасць у гандлі і геапалітычнай сферы, а таксама самы высокі за ўсю гісторыю ўзровень глабальнага доўгу пагражаюць перспектывам росту сусветнай эканомікі. Неспрыяльныя дэмаграфічныя фактары і нізкія тэмпы росту прадукцыйнасці могуць знізіць патэнцыял для больш высокага і больш інклюзіўнага росту ў будучыні», — гаворыцца ў дакуменце.\nПры гэтым МВФК лічыць, што «акно магчымасьцяў застаецца адкрытым» і яно павінна быць выкарыстана «для правядзення палітыкі і рэформаў, якія падтрымаюць сённяшні ўздым».\nРаней, 17 красавіка, МВФ абнавіў глабальны прагноз, у якім прапанаваў рыхтавацца да больш цяжкіх часоў. Наймацнейшы з 2011 года рост сусветнай эканомікі, палічылі эксперты фонду, у бліжэйшы час працягнецца, але перадумовы для запаволення ўжо спеюць. Фонд захаваў прагноз па глабальнага росту на ўзроўні 3,9% у 2018-2019 гадах.\nАднак пазней, гаварылася ў прагнозе, сусветны рост замарудзіцца на фоне ўзмацнення жорсткасці крэдытна-грашовай палітыкі і зніжэння эфекту ад эканамічнага стымулявання ў ЗША. Тэмпы сусветнага росту праходзяць фазу ўздыму, але спрыяльныя ўмовы сыдуць на нішто, і «менавіта цяпер варта рыхтавацца да больш цяжкіх часоў», папярэдзіў ў прадмове да дакладу галоўны эканаміст МВФ Морыс Обстфельд. Канкрэтных лічбаў фонд не назваў.\nСтраты «Белшыны» выраслі ў 65 разоў\nСанкцыі пачнуць прыводзіць да фактычных страт эканомікі да канца года. Магчымы фінансавы крызіс


On1.click | Поль Гашэ\n... цэнта ван Гога ў час яго знаходжання ў Авер-сюр-Уазе. Таксама вядомы як вялікі знаток імпрэсіянісцкага мастац...\nфр.: Paul Gachet\nурач, калекцыянер мастацтва, мастак, псіхіятр\n30 ліпеня 1828(1828-07-30)  […]\n9 студзеня 1909(1909-01-09)  […] (80 гадоў)\nАвер-сюр-Уаз[d], дэпартамент Сена і Уаза, Францыя\nPaul-Louis Gachet[d] і Marguerite Gachet[d]\nПоль Гашэ на Вікісховішчы\nПоль-Фердынанд Гашэ (фр.: Paul-Ferdinand Gachet; 30 ліпеня 1828, Рэйсел, Аб'яднанае каралеўства Нідэрланды - 9 студзеня 1909, Авер-сюр-Уаз, Францыя) — французскі ўрач, апошні ўрач Вінцэнта ван Гога ў час яго знаходжання ў Авер-сюр-Уазе. Таксама вядомы як вялікі знаток імпрэсіянісцкага мастацтва і жывапісец-аматар. Пісаў карціны пад імем «Пол ван Рэйсел», гэта значыць «Пол з Рэйсела» (Рэйсел - фламандская назва горада Ліль, дзе нарадзіўся Гашэ).\nПоль Гашэ нарадзіўся і вырас у Рэйселе. У 1844/1845 годзе яго сям'я пераехала ў Мехелен, куды бацька Гашэ быў адпраўлены, каб прыступіць да працы ў новым аддзеле фірмы, дзе ён працаваў.\nВышэйшую адукацыю і статус бакалаўра мастацтваў Поль атрымаў у Парыжы, у Сарбоне. Некаторы час працаваў у парыжскіх псіхіятрычных бальніцах Піцье-Салпетр'ер і Бісетр. Сярод яго настаўнікаў быў вядомы французскі ўрач-гастраэнтэролаг Арман Трусо.\nВярнуўшыся ў Парыж, Гашэ заняўся прыватнай практыкай. Ён быў асабіста знаёмы з Гюставам Курбэ, Вікторам Гюго, Полем Сезанам. Сябрам доктара быў фармацэўт і прадпрымальнік Анры Нестле, заснавальнік знакамітай кампаніі «Nestlé» па вытворчасці прадуктаў харчавання. Першапачаткова кампанія займалася вырабам малочных сумесяў для кармлення грудных дзяцей, і Гашэ нярэдка прапісваў іх сваім дзецям-пацыентам.\nКалі французскі мастак і гравёр Шарль Мерыён трапіў у вар'ятню, Гашэ праводзіў з ім шмат часу. Ён жа назіраў за выздараўленнем Агюста Рэнуара ад пнеўманіі ў 1882 годзе. Нарэшце, ён спрабаваў адгаварыць Эдуара Манэ ад ампутацыі нагі, аднак мастак настаяў на сваім, перанёс цяжкую аперацыю і неўзабаве памёр.\nПамёр Поль Гашэ 9 студзеня 1909. Ён быў пахаваны на могілках Пер-Лашэз у Парыжы.\n1 2 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.\n1 2 Paul Gachet // Benezit Dictionary of Artists — 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7 Праверана 9 кастрычніка 2017.\n\nAnne Distel & Susan Alyson Stein: Cézanne to Van Gogh: The Collection of Doctor Gachet, Metropolitan Museum of Art, New York 1999, ISBN 0-87099-903-6\nBNE: XX5505318, XX1454333 · BNF: 120411970 · GND: 119031450 · ISNI: 0000 0003 6860 9448, 0000 0001 1736 9750 · LCCN: nr90000828 · LNB: 000198623 · NTA: 068013388 · SUDOC: 028611632 · VIAF: 2488376 · ULAN: 500005111 · WorldCat VIAF: 2488376


Міхась Стральцоў - Трыпціх — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Беларуская літаратура → Міхась Стральцоў → Міхась Стральцоў - Трыпціх\nМіхась Стральцоў - Трыпціх\nТак будзе потым... А якія ж грыбы цяпер?\nАгародамі выйшаў я на сценку, а па ёй на вузкую дарогу, па адзін бок якой буялі кукурузныя кіяхі, а па другую густа стаяла вільготнае жыта. Пад нагу то тут, то там траплялі раструшчаныя кукурузныя пачаткі, і я ўспомніў, як нядаўна казала маці, што дзеці ядуць іх няспелыя, а потым, блазнюкі, жаляцца на жываты... Ну і няхай ядуць, блазнюкі, ну і няхай жаляцца... Так ішоў я, ішоў зялёнай дарогай і зусім не думаў, што стрэнуся з зайцам. А ён – вялікі, таўсматы, з рудымі бакамі – сядзеў сабе на дарозе і спакойна глядзеў на мяне – хоць ты вазьмі ды і стань. I я, можа, і стаў бы, каб ён раптам не валюхнуўся з месца і не пабег паціху і як бы кульгаючы. I тут я не вытрываў – свіснуў. I ён тады ўжо секануў порстка, дарогай паўз жыта, і адразу стаў нейкі даўжэйшы, і былі відны ў яго, калі бег, адны хіба ногі ды вушы...\nМінуўшы дзялянку, пайшоў я торнай дарогай – волакам, і збочыў там на патаемны, свой тут, у лесе, грудок – залубелы, лішаісты, з купкай маленькіх сасоначак і крывой бярозкай. Прыгнуўшыся, абышоў я і сасоначкі, і бярозку, і рудыя бароды рэдкага верасу: неаднойчы браў тут тугія, аж чорныя, баравікі. Але ўдача любіць сваю пару, і знайшоў я ўсяго сыраежку – засохлую, з белымі плямамі на брыльку, але без ніводнай чарвінкі...\nГуста і роўна парасла спадзінка бліскучым кругляцом, а на ім, ля самай купкі лісічак, ляжала бяроставая кузенька, прашытая лазовым прутком, зверху – белая, у чорных рысачках, а ў дне і па баках жоўтая, і тыя чорныя рысачкі прасвечвалі тут чырванню. I яшчэ вырастала са спадзінкі маленькая сасоначка...\nЯ быў ступіў ужо да бліндажа, як раптам у цеглавіне нешта зашоргалася, затрапяталася, а потым ураз трывожна піснула, палахліва заценькала, забілася нейкая птушка. I як бы хто штурхнуў мяне ў грудзі – я падаўся назад, лес хіснуўся, і я чуў ужо адно толькі неба: яно кружылася, і адтуль плыў і плыў на мяне трывожлівы бясконцы шоргат. I вось ужо нібыта я ляжаў на зямлі: не было ўжо ні выбуху, ні мяне, і змяркалася, і тарахцела па дарозе падвода, і галасіла, галасіла ў лесе мая маці...\nЯшчэ раз ценькнула нейкая птушка – ага, сініца! – і я страпянуўся. Было ціха ў лесе, і чуваць было, як там, у цеглавінцы, яшчэ нешта шоргалася, але гэта, мусіць, з патрывожанага дрэва падалі кроплі і выпростваліся патрывожаныя галіны. I як бы нанава глянуў я на ўзгорачак, чысты, светлы, абсыпаны шыгаллем, праз якое прасвечвала сіняватая зямля, і, можа, ад таго ўзгорачак выдаваў не то фіялетавым, не то бэзавым. I мне было ўжо ніякавата за нядаўні спалох, і ўжо недзе далёка быў успамін аб тым, як сем гадоў назад па-дарваўся ў гэтым лесе на міне мой аднагодак хлопец, наш вясковец...


"J:Морс" выступілі ў ААН - відэа - 20.11.2019, Sputnik Беларусь\nГурт "J:Морс" выступіў у Палацы нацый у Жэневе. Як прайшоў канцэрт і якія ўражанні засталіся ў гурта пасля яго - глядзіце на відэа. 20.11.2019, Sputnik Беларусь\nмультымедыя, культура, j:морс, аан\n© Photo : YouTube / J:МОРС\nКанцэрт "J:Морс" адбыўся ў еўрапейскай штаб-кватэры ААН - у Палацы нацый у Жэневе. Група стала першым сучасным поп/рок калектывам, які выступіў у яго сценах.\nМерапрыемства прайшло ў рамках акцыі, якую арганізавалі з нагоды 30-годдзя прыняцця Канвенцыі аб правах дзіцяці. Гэта галоўны дакумент, які абараняе дзяцей і іх правы, падкрэсліваючы іх роўнасць па-за залежнасцю ад нацыянальнасці, полу, рэлігіі і іншых асаблівасцяў. Ён з'яўляецца найбольш шырока ратыфікаванай міжнароднай дамовай у свеце.\nКанцэрт быў арганізаваны пры падтрымцы ЮНІСЕФ, Асацыяцыі беларусаў у Швейцарыі, а таксама Фонду Марыі Магдалены Радзівіл.\nЯк прайшоў канцэрт і якія ўражанні засталіся ў гурта пасля яго - глядзіце на відэа.


Родныя вобразы / В. Адамчык. «Чужая бацькаўшчына»\nБыў лiстапад, было святога Мiхала – блiзiлася пара зiмы, а ў гэты год стаяла цяпло. Павярнуўшыся з полудня, павiльгатнеў вецер, памякчэла пад нагамi зямля, i крот стаў тачыць каля пустых, ужо зацягнутых, як раскаю, дробнаю макрыцаю градаў рудаватыя сырыя замежкi. У зацiшку за хатамi, каля чорных голых яблыняў, на якiх яшчэ трымаўся дзе збуцвелы, але чырванаваты з аднаго боку яблык, вiлiся слупом, нейкiя большыя ў гэту пару, камары.\nУночы завязваўся туман, асыпаючыся наранкi iмжою: на мокрым зеленаватым галлi дрэў дрыжалi i налiвалiся, як сляза на вейках, кроплi вады. Сярод дня пазiрала белаватае сонца – туман разыходзiўся, падымаючыся жаўтаватымi, як дым ад сырога алешнiку, хмарамi. Адкрываўся свет – белаватае, выпаласканае дажджамi ржышча за вёскаю, зялёная рунь на грудку, рудая i пухкая, як выхаджанае цеста, ралля, сiвыя абымшэлыя каменнi пры чэрствай пясчанай дарозе, што выдавалi здалёк авечкамi.\nПраз рэдкае галлё пруткiх дрэў у вёсцы былi вiдаць каўпакi стрэх з зялёнымi пляйстрамi сырога моху, нечы не дакрыты яшчэ жоўтым, як воск, кулём хлевушок. На прывязаным уздоўж страхi тоўстым рублi стаяў мужчына, ляпаў шырокаю стрыхалкаю, падбiваючы густую шчотку саломы.\nУчуўшы цяпло ў гразкiх, без гною, хлявах, рыкалi каровы, i нехта выпускаў сваю на зрудзелы прыгумень, каб выветрылася, а потым гнаў вулiцаю да вады, забягаючы наперад, лёгка ляпаў рукою па шыi, заварочваў да рэчкi. З вёскi было вiдно, як праз голы i карычняваты, нiбы дзяркач, алешнiк блiшчыць настылым холадам вада.\nУзяўшы за дзве полкi спаднiцу i пераступiўшы калючы дрот, наўпрасты праз садок, дзе мiж радкоў карчыстых яблынь ляжалi на козлах накрытыя кажухамi яловай кары шарыя калоды вулляў, да рэчкi спускалася кабета з лазовым кошыкам у руцэ, з якога выпiраўся сiняваты авечы трыбух.\nУ чорным лiсцi пад вiшнямi граблiся i цiўкалi, шукаючы яшчэ квактуху, цыбатыя, бясхвостыя байстручкi-кураняты, што вывелiся пад самую восень, недзе за хатаю, у дзiравым i сiвым, нiбы абсыпаным попелам, лопусе.\nВулiцаю ехала падвода – па пяску пруткiмi вяршкамi шоргаў накiданы на воз малады алешнiк. Перакiдваючы лейцы i астаючыся ззаду воза, чалавек у суконным паўшубку з рудым цялячым каўняром кiраваў каня на брукаваны надворак – на гладкiх каменнях з грукатам падскоквалi колы.\nЗа рэчкаю смяялiся бабы, варочаючыся з маладога, жаўтлявага пад зiму, хвойнiку i несучы ў радзюжках кастрыцу – падкiнуць на подсцiл карове цi высыпаць на прызбу. Iхнi тонкi голас i смех быў доўга чуваць, нават яшчэ з надворкаў, калi яны ўвайшлi ў вёску i па адной адлучалiся ад купы, заварочваючы кожная пад сваю хату.\nЛюдзi ўпраўлялiся да зiмы. Мянялася квадра месяца – чакалiся халады. Трымаючы пад пахаю ўкручанае ў салявы мяшок шкло, па вёсцы хадзiў шкляр. За iм бегла i гаўкала, трасучы доўгiмi вушмi, жоўтая з крываватымi лапамi сучачка. Шкляр iшоў, задраўшы голаў i высока паднiмаючы ногi, як ходзяць сляпыя, i не азiраўся. Сучачка мiнула колькi хат, пагаўкала, стоячы сярод вулiцы, i, вiнавата ўгнуўшы голаў, пабегла назад.\nВёска сцiшэла, толькi недзе далекавата, у другiм канцы яе, быў чуваць цяжкi, тупаваты грукат цапа. I раптам зноў зайшлася ад брэху i клубком выкацiлася на вулiцу аблавухая жоўтая сучачка.\nУ другой ад канца хаце ўжо ведалi, што ў вёску iдзе нехта чужы – пiльная сучачка нiколi не брахала на тутэйшага чалавека.\n– I каго ж гэта там нясе? – не вытрывала мажная, сытая, як ялавiца, маладзiца i, стаўшы каленам на лаву, глянула ў запацелае акно.\nЗ белаватае ад перацёртага жвiру шашы, што хавалася ў карычняватай навiсi старых, карэлых бярэзiн, на пясчаную чэрствую дарогу, у вёску, звярнулi двое мужчын. Адзiн у кароткiм белым кажусе з нявыдубленых аўчын, у чорнай, як граковае гняздо, авечай шапцы, другi – у суконным рудым паўшубку. Той, што быў у паўшубку, выдаваў высокiм i, як можна было пазнаць па лёгкай хадзе, маладым.\nМужчыны дайшлi да шарага, перакошанага ад старасцi крыжа з белым новым ручнiком, завязаным каля абразка, i завярнулi да першай, што глядзела на вулiцу адным кутным акном, хаты.\n– Да Чадоў пайшлi, – зняла з лавы калена i пакруцiла на клубах спаднiцу сытая маладзiца.\n– Мо швагiр з Восава? – аказалася старая, седзячы на палку, што быў замест ложка, i трымаючы растапыранымi пальцамi цяжкi клубок пражы – у кошыку на зямлi круцiўся высушаны ў печы i раз’еханы пачынак. Старая намотвала арэхавым юрком на клубок пражу. Каструбаватая нiтка суха трашчала ў юрку.\n– Чужыя саўсiм людзi, – маладзiца адышлася ад акна i развязала пад барадою белую ў сiнiя валошкi хустку. – Духата, каб мы не пачадзелi, – i яна пацягнула за адзiн ражок хустку, паказаўшы пышныя, пэўна наранкi вымытыя, цёмна-русявыя валасы, скручаныя на патылiцы ў тоўстую куклу.\nУ хаце стаяла парная гарачыня – на стале i на лавах астывалi накрытыя чыстымi ручнiкамi гарачыя боханы хлеба. Ад iх пахла гаркаватаю падпаленаю скарынкаю i кляновым лiсцем. У хаце, густа запацеўшы, плакалi вокны – яны былi без дубэльтаў. Буйны серабрысты, як луска, пот збягаўся ў кроплi i сцякаўся па шкле на жаўтаватую нефарбованую шуфляду – на ёй ужо вымаклi чорныя палосы. Праз шырокiя вадзяныя рагi на шыбах было вiдаць, як па частаколе скача не злiнялая яшчэ, з нейкiм мокрым, як выскубеным, чубком пярэстая сарока.\n– Навiну ж нейкую прынясла, – сказала старая, ссоўваючы з высокага палка худыя жоўтыя ногi, каб раскруцiць сухi асыпаны пачынак.\n– Во, да нас iдуць тыя людзi, – пазяхнула маладзiца i зiрнула ў люстэрка, убачыла свой ружаваты ад гарачынi твар i асталася давольнаю.\nЗа вокнамi доўгiм хвастом мiльганула сарока, i на другi бок хаты, зайшоўшыся ад брэху, клубком пакацiлася заядлая сучачка. Маладзiца высунула галаву з-за сцяны i ўбачыла за акном тых самых мужчын.\n– I што ж гэта за людзi? – сказала яна i адступiлася ад акна.\nДзверы знадворку рыпнулi – у сенях затупалi, загаварылi.\nКабеты, сцiшыўшыся, пiльна глядзелi на дзверы. У клямцы падскочыў i дзынкнуў язычок. З цемнаты сяней паказаўся белы кароткi кажух, i ў хату ўсунулася калматая авечая шапка. Услед за старым, прыгiнаючыся, каб не зачапiцца галавою за вушак, зайшоў чарнявы, год дваццацi, хлопец з даўгаватымi, пачырванелымi ад холаду рукамi – суконны паўшубак быў яму караткаваты.\n– Дзень добры вам, – сказаў старэйшы, расшпiльваючы тоўстымi вузлаватымi пальцамi кажух i адкладваючы настаўлены каўнер. Маладзейшы стаяў за iм, мусiць, саромеючыся, што вiдаць з рукавоў яго доўгiя рукi.\n– Дзень добры, – азвалася старая i палажыла на прыпол свой цяжкi клубок.\n– Цi патрэбны вам малацьбiтэ? – глянуўшы спярша на маладзiцу, потым на старую, спытаў мужчына ў белым кажусе.\n– Чаму ж, патрэбныя, – сказала маладзiца, падсоўваючы на лаве хлеб. – Садзецеся…\n– О, i нагрэцца можна, – памацаў рукою лаву i прысеў на цеплаватае вiльготнае месца старэйшы мужчына. – Садзiся, Iмполь, за пастой грошы не плоцяць, – ён падсунуўся, даючы сесцi хлопцу.\n– У нас ужо i мышы добра памалацiлi, – ссунулася з ложка старая i, трымаючы на сашчэмленых руках вагкi клубок, панесла яго да печы – там ля комiна сохла яшчэ зеленаватая пража.\n– Нiчога, i нам хвацiць, – сказала маладзiца, падхапiўшы пад пахi два боханы хлеба, памкнулася да дзвярэй, каб, мусiць, палажыць iх у стопцы.\nМужчыны аглядалi чужую хату: яшчэ не пабеленую, з замазанымi глiнаю пазамi, дзе выглядаў мох, з новаю, таксама яшчэ не беленаю печчу з сухiмi плямамi нiжай пячорак. Хата была без падлогi – на глiняным току было знаць круглыя ўмяцiны ад калодкi, якою трамбавалi глiну. Цi ад таго, што хата была новая i пуставатая – яна выглядала прасторнаю. Каля глухое сцяны стаяў драўляны, паточаны шашалем ложак, засланы жоўтаю ў чорныя елачкi радзюжкаю. У яго ўпiраўся шырокi дашчаны палок. Мiж акон на сцяне, спяшаючыся, цiкаў вялiкi ў драўлянай аправе гадзiннiк – на медным ланцужку вiсела алавяная гiра з iржавай (мусiць, для цяжару) шрубкай. З-за абраза на покуцi выглядалi жоўтыя чачоткi пiжмы i бурачковы таўкачык васiлькi.\n– А хто ж вам нараiў да нас зайсцi? – спытала маладзiца, вярнуўшыся ў хату i забiраючы пад пахi яшчэ два боханы хлеба.\n– Духам чуем, што ў хаце гаспадара нямашука, – у старога скрывiлася губа i стаў вiдаць чорны, дуплявы зуб. – Хто ж так прыбiвае? – паказаў ён на покуць, дзе быў крыва прыбiты трыкутнiк палiчкi. – Вiдаць, што бабская работа.\n– Гэта ж праўда, – засмяялася маладзiца, прыжмурыўшы адно вока. – Я прыбiвала, – прызналася ўжо яна, трымаючы пад пахаю два боханы i папiхваючы локцем непрычыненыя дзверы.\n– Мо людзi галодныя? – сказала старая, калi маладзiца вярнулася ў хату.\n– Во i праўда, мы сягоння капусты наварылi як на велькую сям’ю, – яна зiркнула толькi на маладога – ён засаромеўся i замыляў губамi, не ведаючы, што сказаць.\n– У такiм разе можам памагчы, праўда, Iмполь?\n– Во, цэлы гаршчок, – маладзiца падышла да прыпека, адняла засланку i, прыгнуўшыся, паглядзела ў печ. Мужчыны моўчкi глядзелi на яе белыя вышай лытак ногi, бо iх улетку хавала ад сонца нiзкая доўгая спаднiца.\nЗ прыпека запахла кiслаю капустаю. Малады каўтнуў слiну i зняў шапку – чорныя валасы яго адлiвалi сiнявою.\n– Падсажвайцеся да стала, – маладзiца паставiла на стол глiняную мiску i паклала дзве счарнелыя драўляныя лыжкi.\nМужчыны паднялiся з лавы, распранулiся i, склаўшы тут, дзе сядзелi, адна на адну адзежу, зверху яшчэ прытаптаўшы яе шапкамi, падышлi да стала.\nТрымаючы анучамi гарачы гаршчок, маладзiца налiла ў глiняную мiску капусты: спярша рэдкага шчолаку, проста з гаршка, а потым гушчы, чэрпаючы ўжо лыжкаю.\nСтары паднёс расхiстаны, з клiнкамi ў ножках, заслон, папробаваўшы, цi будзе стаяць, сеў.\nМалады таптаўся зводдаль, усё хаваючы за спiну рукi – у яго паркалёвай рубашцы павылазiлi локцi.\n– Чаго ж стаiце, садзецеся! – маладзiца вярнулася да прыпека i прынесла тонкi, што ўжо з’еўся, нож.\n– Як даюць, то бяры, а як б’юць, то ўцякай, га? – абярнуўся i сказаў за плячо старэйшы мужчына.\n– А хто ж яго тут будзе бiць? Дый цi дасi такому рады? – зiрнула на хлопца i засмяялася, крывячы мяккую з залацiстым пушком губу, сытая маладзiца.\n– Можна, толькi дзе ўзяцца, – махнуў натапыраным чубком валасоў стары лысаваты малацьбiт.\nМалады, чырванеючы i не паднiмаючы вачэй, цiха прымасцiўся на заслоне.\nМужчыны, сцiшыўшыся i моцна сёрбаючы, пачалi есцi. Маладзiца бачыла, як у Iмполя варушылiся скiвiцы. Яна глядзела на яго гладкi карак, на закручаныя ў лагчынцы валасы, на яго шырокiя плечы, на якiх не сыходзiлася тонкая паркалёвая рубашка, i падумала, што вот добра, што ён наняўся малацiць, i нават убачыла, здалося ёй, як ён сцiснуў бы яе гэтымi дужымi рукамi i яна не вырвалася б.\nНа надворку затупалi ногi, i за вокнамi мiльганула шарая суконная хустка.\n– Во, мусiць, наша кудзельнiца iдзе? – сказала старая, атрасаючы з прыполу кастрыцу, што нацерушылася з пражы.\nАдчынiўшы дзверы i выставiўшы наперад праснiцу з барадою недапрадзенае кудзелi, у хату ўвайшла кабета ў шарачковым, завужаным у талii сачыку. З-пад суконнай хусткi выбiваўся пучок русявых валасоў з белаватаю сiваю пасмаю. На шчаку, недзе з-за вуха, лезла лiлова-пякучая чырвань – радзiмы знак. Жанчына, прыжмурваючы адно вока i перакошваючы разяўлены рот, пiльна ўзiралася на чужых.\nЯны, перастаўшы жаваць, азiрнулiся.\n– Во, малацiць будуць, – маладзiца сагнула ў локцях абедзве рукi i памахала iмi, паказваючы, як малоцяць.\n– Ы-ы-ы, – паставiўшы на ложак праснiцу, закiвала галавою кабета, i яе сiнi, скамянелы ад холаду твар памякчэў.\nМужчыны, сумеўшыся гэтага крыку, яшчэ раз азiрнулiся. Кабета была нямая.\n– Гэта мая залувiца, – прызналася маладая гаспадыня. – Сястра майго нябожчыка.\nНямая выглядала на адны гады з маладзiцаю, але, раскруцiўшы i зняўшы з галавы хустку, выдалася старэйшаю.\n– Нашто раздзяешся? – Маладзiца паказала на вядро, што стаяла на калодзе ў памялешнiку. – Пара карову паiць.\nНямая пакiвала галавою, апранулася i, глянуўшы спадылба на чужых мужчын, выйшла з хаты.\nСтары аблiзаў лыжку, склаўшы тры пальцы, перахрысцiўся на абраз i падзякаваў за полудзень.\n– Няма за што, – азвалiся абедзве разам кабеты.\n– То як умовiмся з платаю? – спытаў ён, не абарочваючыся, а толькi настаўляючы вуха туды, куды гаварыў, да маладзiцы, – што скажа яна.\n– А сколькi ж бяруць цяперака за малацьбу?\n– Два злоты i кiля солi.\nМаладзiца насупiлася, пакусала край нiжняй губы i падняла голаў:\n– Дарагавата, але хай, бо мышы даўно авёс стачылi.\nМалады адсунуў мiску, выцер рукою губы i, седзячы за сталом, слухаў. Гаварыў толькi стары:\n– А колькi ж коп нажалi?\n– Нiчога, дзядзька, зiма з велькiм горам усё з’есць.\n– Як, Iмполь, да каляд змалоцiм? – стары, задраўшы рэдзенькi чубок, глянуў на маладога, пацёр шорсткую, у вострым, як нацярушаным, шкле сiвых валаскоў няголеную шчаку. – Управiмся ж па капе за дзень. Шэсць пасадаў… У пасадзе дзесяць снапоў… А дзесяць снапоў што? За гадзiну не саб’ём?\n– I больш, пэўня, – адкiдваючы з брыва навiслую кудзерку валасоў, малады падняўся з-за стала.\n– Тады мо сходзiм у гумно? – стары азiрнуўся на маладзiцу i адсунуў заслон, каб таксама ўстаць.\nГумно стаяла ўпоперак пляца, вялiкае, з дзвюма палувенкамi паабапал дзвярэй. Хлеў i падпаветка, перасыпаныя са старога дзерава, былi ў адным пашарку з новаю хатаю. Мiж гумном i пашаркам хаты раслi старыя, тоўстыя ў камлях яблынi. Каля высокага, выплеценага з яловых частаколiн плота паднялiся недзе з непавысяканых карэнняў вострыя i голыя пасынкi маладых слiвак – вецер назмятаў туды белага курачага пер’я. Было чуваць, як з адчыненых дзвярэй хлява крычала, цi можа так гаварыла да скацiны, нямая. За хлявом, дзе стаяла сплеценая з саломы i не прыкрытая стрэшкай прыбiральня, у збузаваным гурочнiку куры дзяўблi гурок-насеннiк.\nПад дзвярыма каля гумна ў нацярушанай мякiне граблiся трапяткiя вераб’i. Прыпадаючы да зямлi i варушачы кончыкам хваста, да iх краўся сыты шары кот. Згледзеўшы яго, вераб’i купаю паднялiся на палувенку i адтуль ужо, рассыпаючыся, падалi на зялёна-лiловы, прыхоплены першымi замаразкамi бэз.\n– Сядзiш тут, а мышы жыта стачылi, – маладзiца тупнула нагою на ката i, выняўшы з прабоя прывязаную на вяровачцы затычку, адчынiла абедзве палавiны дзвярэй.\nМужчыны зайшлi ў гумно.\n– Мы як змалацiлi на насенне, то болей i не чапалi, – сказала маладзiца, прывальваючы каменем дзверы. – Старое ўсё яшчэ ямо.\n– Ого! – пакруцiў галавою стары, аглядаючы гумно. Яно аж пад кладку было заложана збожжам: адна старана жытам – тоўстымi, вязанымi па многа жменяў снапамi, каб, мусiць, лiчылася, што менш коп нажалi, другая старана – аўсом i ячменем. Там недзе лускаў перасохлымi струкамi гарох, пахла саладжавая канюшына i яшчэ леташняя, сточаная мышамi салома.\nКот скочыў на пярыла i палез у старану, мусiць, счуўшы недзе iхнi пiск.\nУ куце на таку стаяла яшчэ новая з зялёным колам сячкарня – пад ёю ляжала горба нарэзанай разам з канюшынаю сечкi.\nМалады крутнуў за кола – тупы, даўно не востраны нож пачаў жаваць спрасованую, што лезла з-пад брыля сячкарнi, шчотку саломы.\n– Ого, гостры, як у шаўца! – засмяяўся стары, кiнуўшы вокам на сячкарню.\n– Дзiва што, а хто ж мне яго навострыць? – зiркнула з-пад хусткi маладзiца, сцiскаючы яе абедзвюма рукамi пад падбародкам.\n– Давайце папробую, – малады выцягнуў са шчылiны ў сцяне пляскаты без ручкi напiльнiк.\n– Старайся, Iмполь, старайся, – пагладзiў шчаку, нiбы закрываючы рот, каб не было вiдаць, што ён смяецца, стары малацьбiт. – Можа, i для сябе робiш.\nМаладзiца спярша насцярожылася, потым крыва ўсмiхнулася, i на твары ў яе плямамi выступiла чырвань.\n– А чаму ж гэта для сябе, а калi i для другога зробiць? – нiбы не дагадаўшыся, што да чаго, перапытала яна i, узяўшы з кутка венiк, стала падмятаць сухi ток – з гумна на двор пацягнуўся вялы пыл.\nIмполь, не абзываючыся, налёг пахаю на кола, зашоргаў напiльнiкам па нажы. У сечку, блiскаючы, зацерушыўся жалезны пылок.\n– Пакажэце ж вашы цапы, – стары, пераступiўшы емецце, падышоў да шула: там, на вялiкiм цвiку, вiселi цапы i граблi. – I лiхтар нам на заўтра патрэбны. Цi ёсцека ж ён у вас? – спытаў ён i зняў з цвiка цяжкаваты з гладкiм бiчом цэп.\n– Чаму ж не, толькi пазычылi некаму… I каму ж гэта? – разагнулася маладзiца i абкруцiла кругом шыi рог раз’еханай хусткi. – Цяперашнiм светам вока не спускай, а то гаспадарку i распазычыш.\n– Яно можа i так, – сказаў стары малацьбiт, перавязваючы ў цэпе расслабленае вушка. – Не тая, кажуць, гаспадыня, што збярэ гаспадарку, а тая, што ўдзержыць.\n– А дзе ж тут яе ўдзержыш? Пры гаспадарцы трэба спрыт i сiла, а тут сабралiся тры бабы, пабабску ўсё i робiм.\n– Яно ж i вiдно, – зняў з цвiка другi, з расколатым бiчом, цэп i абярнуўся да Iмполя стары малацьбiт. – Бiчы нам трэба было б памяняць, а то якая гэта будзе работа.\n– А дзе ж ты iх возьмеш? Хiба гэтыя якiм дротам перавязаць, – Iмполь папробаваў ногцем нож i крутнуў за ручку кола – на абслiзганыя дошкi, на жытнiя снапы ў старане востра пырснула жоўтая сечка.\n– Бiчы ёсць, – вымеўшы з гумна смецце, маладзiца кiнула ў куток сухi бярозавы венiк. – Мой нябожчык як палажыў iх сушыць, то i цяперака ляжаць за комiнам на печы.\n– Трэба будзе зрабiць, – сказаў стары, першым выходзячы з гумна i трымаючы абедзвюма рукамi пад пахаю цапы.\nМаладзiца стаяла каля дзвярэй, чакала, калi выйдзе Iмполь.\n– Дзякуй, Iмполька, – сказала яна, гледзячы яму ў твар.\n– Няма за што, – пацiснуў ён плячом, убачыўшы ў яе на верхняй губе малюсенькую карычневатую бародаўку.\n– Як жа ж няма за што? – адвярнулася яна ад яго вострага позiрку i пачала зачыняць дзверы. – Мужчын усё прасiла, ажно брыдка ўжо.\n– Алеся, ты тут? – крычала з-пад хаты маладым голасам прысадзiстая дзеўка ў малiнавай вязанай хустцы.\n– Го, тут! – адгукнулася гаспадыня, высоўваючыся з-за Iмполевых плячэй.\n– Газы пазыч.\n– А цi ёсць там у самiх?\n– Калi захочаш сабаку выцяць, то кiй знойдзеш, – засмяялася дзеўка, уцiкоўваючыся ў Iмполя.\nЗаходзячы следам за старым малацьбiтом у сенi, Iмполь чуў, як зашапталiся, астаўшыся трохi ззаду, дзеўка з гаспадыняю, i дагадаўся, што гэта пра яго.


22 ліпень 2021, 21:31\nЮлія Чарняўская, архіўнае фота\nЖыве адна ці з кімсьці — невядома\nДачка Юліі Чарняўскай Яўгенія вядзе старонку пра хатні арышт маці ў Facebook. Там зьявіліся ўжо 6 лістоў Юліі Вісарыёнаўны. Гэта і апісаньні побыту, і разважаньні пра жыцьцё. Яна перадае свае думкі адвакату, бо сама ня мае права пісаць лісты, а той пераказвае словы дачцэ.\nЮлія Чарняўская ня можа размаўляць ні са сваёй 83-гадовай маці, якая жыве за некалькі кварталаў ад яе, ні праз інтэрнэт з дачкой, якая жыве за мяжой. Яна ня мае права карыстацца тэлефонам, інтэрнэтам, выходзіць на вуліцу, прымаць гасьцей, атрымліваць падарункі.\nЦі знаходзіцца нехта з супрацоўнікаў унутраных органаў разам зь ёю ў кватэры — таямніца сьледзтва. Аднак вядома, што ў іншых выпадках пры хатнім арышце разам са зьняволеным жылі і ягоныя наглядчыкі.\nУ Менску адкрылі мэмарыяльную дошку Васілю Вітку. Ягоная ўнучка — пад хатнім арыштам\nУдаву заснавальніка парталу Tut.by Юрыя Зісера арыштавалі на наступны дзень пасьля першай гадавіны сьмерці ейнага мужа і праз 6 дзён пасьля таго, як яна пераехала ў новую кватэру. Да арышту яна пасьпела паставіць помнік на магіле Зісера. Аднак ужо ня здолела трапіць на адкрыцьцё мэмарыяльнай шыльды ў гонар свайго дзядулі, паэта і крытыка Васіля Віткі, 26 чэрвеня.\nШто са здароўем Юліі Чарняўскай\n18 чэрвеня, у дзень затрыманьня, у Чарняўскай здарыўся гіпэртанічны крыз, яна страціла прытомнасьць, яе завезьлі ў шпіталь.\nЧарняўскай цяжка хадзіць, ёй моцна баліць левая нага. У 2009 годзе ў яе быў цяжкі пералом ступні, ёй рабілі апэрацыю, паўгода яна перасоўвалася па кватэры на вазку. Да таго ж яна цярпіць на бранхіяльную астму, захворваньні сардэчна-судзіннай сыстэмы.\nУ апошнія гады стан здароўя Чарняўскай пагоршыўся. Праз пандэмію яна не магла добра займацца сваім здароўем і цалкам абсьледавацца.\n6 ліпеня адвакат Чарняўскай падала хадайніцтва, каб ёй праз стан здароўя зьмянілі меру стрыманьня на падпіску аб нявыезьдзе. Адмовілі.\nГладзіць сабачку, перакладае з ангельскай, шмат ходзіць\nПад арыштам Юлія шмат чытае, гладзіць сабачку, слухае музыку, малюе, перакладае з ангельскай мовы. Распакоўвае скрыні пасьля пераезду і парадкуе рэчы. Шмат ходзіць па кватэры дзеля здароўя.\n«Мне так шмат засталося ад Юры — і дыскі (хоць палову іх не бярэ музычны цэнтар, яны вельмі старыя), і сабака, падараваны мне на дзень народзінаў ім жа. І нават норма крокаў, якой я заўсёды грэбавала, асабліва калі зрабілася кепска са здароўем. І вось гэтае ягонае крыло, якое ён так і не прыбраў з майго пляча, дае сілы жыць у гэтыя вельмі дзіўныя дні. Я ніколі ня думала, што Кафка — рэальнасьць», — пісала Юлія 13 чэрвеня.\nЮлія разумее, што ёй «пашчасьціла» ў параўнаньні з тымі, хто сядзіць не пад хатнім арыштам. Яна моліцца за іх.\n«Яшчэ мне пашчасьціла з дрэвамі пад акном. На Нямізе я настолькі забылася пра шапаценьне дрэваў, што тут мне спачатку падавалася, што пачынаецца дождж. Тут бываюць вельмі паўнакроўныя вясёлкі. І калі прыгледзецца, то з майго вакна відаць кола агляду», — піша Юлія Вісарыёнаўна.\n«Я напякла б хачапуры і пірагоў зь пяцьцю начынкамі»\n28 чэрвеня, калі Юрыю Зісеру мог бы споўніцца 61 год, Юлія напісала пранікнёны тэкст памяці мужа пра тое, як яны маглі б сьвяткаваць гэты дзень і як будзе насамрэч.\n«Зь вечара ты б рабіў выгляд, што нічога не чакаеш, але з 27 на 28 чэрвеня быў бы ў сваім пакоі, за сталом, сьпінаю да дзьвярэй [...] А мы б выстраіліся гуськом: дачка. Зяць. Пляменьнік. І самая апошняя я», — пачала аповед пра ўжо немагчымае сьвяткаваньне Чарняўская.\nЯна б падарыла мужу нешта зь ягоных новых захапленьняў, цёмна-чырвоныя ружы з завостранымі пялёсткамі і ўласнаручна намаляваную паштоўку, «як заўсёды вялікую і, магчыма, круглую».\n«Пры цяперашнім рэжыме я ніколі ня траплю ў Беларусь». Яўгенія Чарняўская — пра месяц хатняга арышту маці і лёс Tut.by\nУдава апісала, як бы прайшоў сьвяточны дзень са шпацырам, музыкай, вечаровай імпрэзай з гасьцямі.\n«Ксеня і Саня зьехалі. Астатнія сядзяць, Юр. Апошні раз я бачыла іх на тваёй гадавіне на могілках. А назаўтра нас усіх арыштавалі».\nПасьля сьмерці мужа яна плянавала сабраць разам іхных сяброў.\n«Я напякла б хачапуры і пірагоў зь пяцьцю начынкамі. Жэнька нарабіла б салатаў. І твая душа сядзела б з намі за сталом [...]. Я нічога ня здолела табе падарыць а 12 гадзіне ночы, як гэта было прынята. Дзеці не прыедуць. У нас з табой ня будзе шпацыру: мне забаронена выходзіць з дому нават з уяўным спадарожнікам. Родныя паедуць на тваю магілу безь мяне — таксама забаронена [...]. Я проста ранкам уключу „А пятай гадзіне вечара ў Сан-Францыска“, трыё Авішая Коэна днём і ляйпцыгскі дыск Баха (які мы з табой так і не пасьпелі паслухаць) увечары. І ўсё роўна буду з табой».\n«Мне ня верыцца, што недзе ёсьць вуліцы, людзі»\nЮлія Вісарыёнаўна падзялілася, што ізаляцыя для яе — быццам бы жыцьцё на іншай плянэце.\n«Доня, дарагая, мне нават цяжка сказаць „сумую“, бо я жыву ў нейкім сьвеце, дзе вы жахліва далёка, на іншых плянэтах — як ты, так і мая мама, якая жыве за два кварталы ад мяне» (5 ліпеня 2021 году).\n«Ізаляцыя — гэта дзіўны досьвед. Часам мне здаецца, што я праходжу досьвед найглыбейшай старасьці, бо самота прыкладна такая. Мне ня верыцца, што недзе ёсьць вуліцы, людзі, а ўжо тым больш мора. Але я стараюся жыць, каб калі-небудзь апынуцца ў сьвеце, дзе вы ўсе ёсьць».\nТаксама яна падзялілася думкай, што свабода зьвязаная са свабодай перасоўваньня.\n«Несвабода датычыць паралізаваных або зьняволеных. Або Бог, або іншыя людзі абмежавалі чужую свабоду рухацца. Падумалася, што не выпадкова СССР быў закрытай краінай, і ад таго адчувалася такая несвабода. Бо ж унутры гэтага па-ранейшаму ёсьць думкі, пачуцьці» (21 чэрвеня 2021 году).\n«Я спраўлюся адна, безь ягонага крыла»\nАпошні пакуль ліст напісаны 18 ліпеня, роўна праз два месяцы пад арыштам.\n«Раптам зразумела, што зь дзяцінства не зьвяртала ўвагі на дождж, заўсёды была нечым занятая, у нешта „ўторкнутая“. А тут сядзела на лёджыі, не закрывала шкла, так што дождж заліваў падлогу, мае босыя ступні, і глядзела ў месца на небе, дзе можа зьявіцца маланка», — піша палітзьняволеная.\nЯна параўноўвае сьвет дзяцінства і сьвет немаладосьці — безь мітусьні, «яшчэ няма чаго губляць, ужо няма чаго губляць».\n«Давер у дачыненьні да людзей моцна зьменшыўся. А вось да сьвету якраз павялічыўся. Раней я ўсё адцягвала ўвагу на людзей, на людзей. А цяпер стала важна зьяўленьне на бальконе баговак».\n«Штучна перарванае жыцьцё, у якім я спрабую (таксама даволі штучна) генэраваць для сябе сэнсы. Цяпер ідзе туга, часам здаецца, што вось-вось і ўсё, а потым думаю: яшчэ высілак, Юлька! Яшчэ адзін! [...] Вельмі дапамагаюць весткі з волі, веданьне, што ёсьць людзі, якія цябе помняць, нехта ўсё жыцьцё».\n«Тата [тата Яўгеніі Чарняўскай Юры Зісер] разьвітаўся са мною двума снамі. Ёсьць адчуваньне, што тут і цяпер я — калі ўжо стала такой, якая ёсьць, дзякуючы ягонаму каханьню, — вярнулася і да той, якой я была да яго. Тады я ведала, што спраўлюся адна, безь ягонага крыла. І цяпер ужо таксама ведаю».\nХто такая Юлія Чарняўская?\nКультуроляг, пісьменьніца, драматург, блогер. Кірункі навуковай дзейнасьці — этнічная культуралёгія, сэміётыка культуры. Чарняўская стварыла канцэпцыю этнічнага самавобраза беларуса. Напісала шэраг кніг і сотні артыкулаў па культуралёгіі. Адна зь яе апошніх манаграфій — «Белорусы. От „тутэйшых“ — к нации» (2010). Тры спэктаклі па п’есах Чарняўскай пастаўленыя ў Тэатры беларускай драматургіі (Менск).\nЮлія Чарняўская нарадзілася 5 жніўня 1962 году ў Менску ў сям’і дактароў. Скончыла філялягічны факультэт БДУ. 24 гады працавала ў Беларускім дзяржаўным унівэрсытэце культуры і мастацтваў, адкуль сышла ў 2020 годзе.\nЮлія — унучка знакамітага беларускага пісьменьніка Васіля Віткі. Ейны муж Юры Зісер — заснавальнік партала Tut.by. Ён памёр 17 траўня 2020 году. Дачка Яўгенія Чарняўская жыве ў Ізраілі.\n18 траўня 2021 году Юлію Чарняўскую затрымалі разам з 13 супрацоўнікамі парталу Tut.by і генэральным дырэктарам Hoster.by. Да Tut.by Чарняўская ня мае дачыненьня, але валодае пакетам акцый Hoster.by. Затрымалі яе нібыта за «ўхіленьне ад сплаты падаткаў» (частка 2 артыкула 243 Крымінальнага кодэксу Беларусі). Ёй пагражае да 7 гадоў калёніі.\nУ дзень затрыманьня ў Чарняўскай здарыўся гіпэртанічны крыз, яна страціла прытомнасьць, яе завезьлі ў шпіталь. Чарняўскай цяжка хадзіць, ёй моцна баліць левая нага. У 2009 годзе ў яе быў цяжкі пералом ступні, ёй рабілі апэрацыю, паўгода яна перасоўвалася па кватэры на вазку. Да таго ж яна цярпіць на бранхіяльную астму, захворваньні сардэчна-судзіннай сыстэмы.\nЦяпер Юлія Чарняўская пад хатнім арыштам. Яна ня мае права камунікаваць ні з кім, акрамя адваката, ён забаронена пісаць лісты, карыстацца тэлефонам, інтэрнэтам, выходзіць з дому, прымаць гасьцей, атрымліваць падарункі.\nЮлію Чарняўскую прызналі палітычнай зьняволенай.


30.06.2021 / 14:58\nНезалежная трупа «Купалаўцы» анансавала чытку п’есы «Гардэнія» сучаснай польскай аўтаркі Эльжбеты Хаванец.\nНаогул гардэнія — гэта трапічны куст з пяшчотнымі кветкамі. Але\nў аднайменнай п'есе сучаснага польскага драматурга Эльжбеты Хаванец ідзе гаворка пра чатыры пакаленні адной сям’і, у якой адбываюцца вечныя канфлікты.\n«Ці ёсць выйсце з гэтага бясконцага ланцугу непаразумення? Ці хопіць сіл перавярнуць хаду ўласнай гісторыі? Адказ у руках і ў сілах кожнай жанчыны, кожнага чалавека.\nАні аўтарка п’есы, ані мы не маем дакладнага рэцэпту дасканалых адносін, але запрашаем да гэтай цяжкай і патрэбнай размовы», — анансуюць «Купалаўцы».\nЧытку ажыццявіць малады рэжысёр Пётр Непагода. Яму 28 гадоў. У 2019 скончыў Акадэмію мастацтваў па спецыяльнасці рэжысёр драматычнага тэатра (курс Сяргея Кавальчыка). Працаваў памочнікам рэжысёра ў Купалаўскім.\nГэта дэбют Непагоды ў гэтым калектыве як рэжысёра.\n«Пасля знаёмства з п’есай думкамі я пастаянна вяртаўся да яе. Я бачыў гэтыя сітуацыі ў сем’ях маіх сяброў, слухаў іх гісторыі і назіраў у рэальнасці.\nШмат хто з маіх сяброў і сябровак дагэтуль не здольны даць рады бацькоўскай спадчыне. Яны дазваляюць бацькам гасіць у іх жаданне жыць уласным сэрцам. Здольнасць крочыць па жыцці, не звяраючы час з гадзіннікамі бацькоў, што ўсё часцей барахляць. Для мяне жах у тым, што ўсе робяць гэта з найлепшымі памкненнямі.\nЯ спадзяюся, што сам ніколі не стану такім для свайго дзіцяці», — каментуе Непагода.\nРолі выконваюць Валянціна Гарцуева, Марта Голубева, Крысціна Дробыш і Антаніна Дубатоўка.\nПераклад на беларускую мову ажыццявіла Марыя Пушкіна.\nПрэм’ера чыткі адбудзецца 3 ліпеня а 19 гадзіне на ютуб-канале «Купалаўцы».


24 мая 2018 года, пасля богаслужэння ў кафедральным саборным Храме Хрыста Збавіцеля, Свяцейшы Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Кірыл і Свяцейшы Патрыярх Сербскі Ірыней прыбытку на Красную плошчу, дзе адбыўся ўсерасійскі святочны канцэрт, прысвечаны Дню славянскай пісьменнасці і культуры.\nКанцэрт адкрыўся уверцюрай Ісаака Дунаеўскага з кінафільма «Дзеці капітана Гранта» ў выкананні Сімфанічнага аркестра Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі (дырыжор — заслужаны артыст Расіі Сяргей Дурыгін). Далей прагучала сціхіра «Зямля Руская» ў выкананні зводнага хору пад кіраўніцтвам заслужанага артыста Расіі Аляксея Пузакова.\nНа сцэну былі запрошаны Свяцейшы Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Кірыл і намеснік старшыні Урада Расійскай Федэрацыі Вольга Галадзец.\n«Дарагія ўдзельнікі гэтага ўрачыстага сходу на Краснай плошчы, прысвечанага Дню пісьменства, дня памяці святых роўнаапостальных Кірыла і Мяфодзія! Усіх вас сардэчна віншую!\nСтала выдатнай традыцыяй у гэты дзень збірацца на Краснай плошчы, каб падумаць пра вытокі нашай культуры, пра вытокі таго выдатнага, вялікага, я б сказаў, драматычнага і адначасова пераможнага шляху, якім прайшлі славянскія народы, наш рускі народ, пра вытокі пісьменства да вяршыняў сучасных ведаў.\nАле калі б не было пачатку, то не было б і шляху. І вельмі важна заўсёды памятаць пра пачатак. Трэба памятаць пра сваіх бацькоў, якія далі нам жыццё, трэба памятаць пра свой уласны пачатак, пра сваё дзяцінствв, узрастанне, трэба памятаць і ведаць гісторыю сваёй краіны і культуры, якая вызначае нашу самаідэнтыфікацыю. Мы ўсведамляем сябе народам, адзіным цэлым, тады, калі мы змацаваныя ў першую чаргу агульнасцю мовы, культуры, агульнымі маральнымі і духоўнымі каштоўнасцямі. Вось гэта і ёсць базіс, гэта і ёсць падмурак, на якім развіваецца і будуецца будынак чалавечага жыцця. Усё астатняе другаснае. І навука, і мастацтва — усё паходзіць ад гэтага падмурка.\nЯк добра, што ў сучаснай Расіі да нас прыйшло ўсведамленне важнасці гэтага пачатку. Як добра, што мы ўспамінаем гэты дзень — дзень памяці святых роўнаапостальных Кірыла і Мяфодзія, што мы збіраемся разам для таго, каб у сэрцы нашай радзімы, у сэрца нашай сталіцы разам адсвяткаваць гэтае свята!\nУсім вам і ўсяму народу нашаму жадаю міру, духоўнай сілы, здольнасці вырашаць тыя праблемы, якія ўзнікаюць на нашым гістарычным шляху, і веру, што мы справімся з гэтымі задачамі, што шлях наш будзе слаўным, будзе весці да выдатных здзяйсненняў і мэт.\nНяхай Гасподзь захоўвае Айчыну нашу, народ наш і ўсіх вас, мае дарагія! Са святам!»\nЗатым выступіла намеснік старшыні Урада РФ Вольга Галадзец.\nВядучыя канцэрту і Вольга Галадзец ад імя ўсіх прысутных павіншавалі Свяцейшага Патрыярха Кірыла з днём тэзаімянінаў, хор выканаў «Многая лета» на музыку С. С. Пракоф'ева.\nНа сцэну былі запрошаны навучэнцы першых класаў адукацыйных устаноў, якім было прысвоена званне «Лепшыя школы Расіі 2017 года». Першакласнікі атрымалі з рук Свяцейшага Патрыярха Кірыла і Вольгі Галадзец кнігі.\nДа канцэрту на Чырвонай плошчы далучыліся гарады Расіі і сталіцы славянскіх краін. Адбылося прамое ўключэнне з Сафіі (Балгарыя) і Бялграда (Сербія).\nУ канцэрце на Чырвонай плошчы прынялі ўдзел: народная артыстка СССР Аляксандра Пахмутава; народны артыст Расіі Ілья Рэзнік; актрыса тэатра і кіно Валерыя Ланская; Акадэмічны ансамбль песні і танца войскаў нацыянальнай гвардыі Расійскай Федэрацыі (мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор — народны артыст Расіі генерал-маёр Віктар Елісееў); вакальна-інструментальны ансамбль «Песняры» Беларусь); хор Срэценскага стаўрапігіяльнага манастыра горада Масквы; Дзяржаўны акадэмічны рускі народны хор імя Пятніцкага і іншыя.\nНа тэлеканале «Культура» была арганізавана трансляцыя святочных мерапрыемстваў.\nГасцямі свята на Краснай плошчы былі: мітрапаліт Такійскі і ўсяе Японіі Данііл; мітрапаліт Круціцкі і Каломенскі Ювеналій, Патрыяршы намеснік Маскоўскай епархіі; мітрапаліт Ташкенцкі і Узбекістанскі Вікенцій, кіраўнік Сярэднеазіяцкай мітрапалічай акругі; мітрапаліт Санкт-Пецярбургскі і Ладажскі Варсанофій, кіраўнік спраў Маскоўскай Патрыярхіі; мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі; мітрапаліт Валакаламскі Іларыён, старшыня Аддзела знешніх царкоўных сувязяў Маскоўскага Патрыярхату; мітрапаліт Пскоўскі і Порхаўскі Ціхан, старшыня Патрыяршага савета па культуры; іерархі і святары Рускай Праваслаўнай Царквы; прадстаўнікі Памесных Праваслаўных Цэркваў; члены дэлегацыі Сербскай Праваслаўнай Царквы; прадстаўнікі традыцыйных рэлігій Расіі.\nУрачысты канцэрт завяршыўся выкананнем гімна «Слаўся!» на музыку М. Глінкі з оперы «Іван Сусанін» і феерверкам.


Сяргей Калякін (“Справядлівы свет”): Любы байкот толькі пакажа людзям, што гэтай уладзе няма альтэрнатывы. — БЕЛОРУССКАЯ ПАРТИЯ ЛЕВЫХ «СПРАВЕДЛИВЫЙ МИР»\nЛідар Беларускай партыі левых “Справядлівы свет” Сяргей Калякін распавёў, чаму яму не цікава ініцыятыва прадстаўнікоў апазіцыі. Адзінага кандыдата ад апазіцыі, якога выбіраюць праз праймерыз, яшчэ не абралі, а скандалы ў гэтай “тусоўцы” ўжо пачаліся. Былая дэпутатка Ганна Канапацкая пачала адпускаць “шпількі” ў бок выконваючага абавязкі старшыні АГП Мікалая Казлова, той таксама выказаўся ў адказ.\nСяргей Калякін: Я не сачу за тым, што адбываецца вакол абрання адзінага кандыдата, бо мне гэта наогул не цікава. Казаў і кажу зараз, што, на мой погляд, няправільна ў беларускіх рэаліях ствараць нейкага адзінага кандыдата, бо ў нас жа розны электарат, які прытрымліваецца розных поглядаў – эканамічных, палітычных, геапалітычных. Стварэнне адзінага кандыдата будзе не столькі аб’ядноўваць людзей, колькі адштурхоўваць народ ад адзінага. Таму не лічу, што такое яднанне наогул патрэбна. Яшчэ разумею, калі яднаюцца больш-менш роднасныя арганізацыі, якія не падзяляюць свой электарат. Але калі як быццам да яднання імкнуцца людзі з абсалютна рознымі поглядамі, тады і пачынаюцца такія скандалы, якія мы ўжо бачым зараз. А гэта нікому не патрэбна.\nРР: Але вы будзеце прымаць удзел у выбарах?\nСяргей Калякін: Удзельнічаць у кампаніі трэба абавязкова. Ёсць, натуральна, тыя, хто выступае за байкот, але гэта поўнае глупства. Калі б улада на самой справе лічыла падчас выбараў галасы, то мы даўно б жылі ў іншай краіне. Таму любы байкот усяго толькі пакажа людзям, што гэтай уладзе няма альтэрнатывы. Вось, маўляў, паглядзіце – гэтая ўлада дрэнная, але нічога ўзамен мы вам не прапаноўваем. Жывіце з тым, што ёсць.\nРР: Як вы збіраецеся выкарыстаць гэтую прэзідэнцкую кампанію?\nСяргей Калякін: Трэба тлумачыць народу, што насамрэч адбываецца ў Беларусі, і што мы прапаноўваем змяніць. Людзі ў нас разумныя, разбяруцца, таму трэба заваёўваць іх сімпатыі. І паказваць, што ўлада робіць не так. Галоўнае – гэта перамагаць электаральна ў галовах людзей. Калі ў іх галовах будзе складвацца іншая карціна, яны будуць інакш сябе паводзіць.\nКрыніца — «Радыё Рацыя»\nПредседатель партии «Справедливый мир» Сергей Калякин: От перехода к капиталистической системе выиграли единицы (видеоинтервью)


Як пазбавіцца ад малочніцы цяжарным - Здароўе 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Здароўе 2017 ⇒ Як пазбавіцца ад малочніцы цяжарным\nАсноўнымі прыкметамі вагінальнага кандыдозу з'яўляюцца тварожыстыя похвавыя вылучэнні і сверб, які ўзмацняецца пасля мачавыпускання і палавога акту. Аднак нярэдкія выпадкі бессімптомнага плыні малочніцы. Сустракаюцца і супрацьлеглыя сітуацыі. Відавочныя прыкметы кандыдозу могуць з'явіцца пры адсутнасці захворвання або пры якой-небудзь іншай інфекцыі. Менавіта таму мазок на флору неабходна здаць некалькі разоў на працягу цяжарнасці. Пачынаць лячэнне можна толькі пасля лабараторнага пацверджання хваробы. Па-за цяжарнасці для лячэння малочніцы звычайна прызначаюцца прэпараты для прыёму ўнутр. Яны аказваюць ўплыў на ўвесь арганізм і дапамагаюць справіцца з інфекцыяй незалежна ад месца яе лакалізацыі. Аднак дадзеная тактыка лячэння не можа прымяняцца ў цяжарных жанчын, так як сістэмныя супрацьгрыбковыя сродкі негатыўна ўплываюць на плён. Толькі пры неэфектыўнасці мясцовай тэрапіі лекар можа падабраць лекі для ўнутранага ўжывання, але да гэтай крайняй меры звяртаюцца толькі на позніх тэрмінах цяжарнасці, калі плод канчаткова сфарміраваны і рызыка ўзнікнення заган развіцця ў яго мінімальны.\nПрэпараты ў выглядзе свечак найбольш бяспечныя пры цяжарнасці. Яны дзейнічаюць мясцова і не аказваюць негатыўнага ўплыву на плён. У першым трыместры дазволены толькі «Пімафуцін», у далейшым можна выкарыстоўваць «Гино-певарил», «Ливарол» і іншыя прэпараты. У апошнім трыместры цяжарнасці лекары часта рэкамендуюць саніраваць радавыя шляху. Для гэтых мэтаў часцей за ўсё вызначаецца «Тержинан», эфектыўны не толькі для лячэння малочніцы, але і аказвае ўплыў на бактэрыяльную флору.\nАкрамя мясцовых прэпаратаў рэкамендаваны прыём вітамінаў для цяжарных. Яны спрыяюць павышэнню імунітэту, дзякуючы чаму рызыка ўзнікнення рэцыдыву зводзіцца да мінімуму. Не менш важна і здаровае харчаванне.\nДля барацьбы з малочніцай падчас цяжарнасці можна выкарыстоўваць і народныя сродкі, да прыкладу, подмывание содавым растворам (гарбатная лыжка соды на шклянку цёплай кіпячонай вады). Але, як паказвае практыка, верагоднасць узнікнення рэцыдыву пасля такога лячэння даволі вялікая.\nПапярэдні Тэкст Базальная тэмпература перад месячнымі\nНаступная Артыкул Вага дзіцяці па месяцах\nШэсць прычын, каб змяніць працу


ВІГІЛІЯ - Санктуарый Маці Божай Валадаркі Азёраў | Санктуарый Маці Божай Валадаркі Азёраў\n24 снежня ўвечары Айцы Сальватарыяне, сёстры Эўхарысткі, а таксама святары браслаўскага дэканату сабраліся разам на Вігілію.\nЗгодна з традыцыяй, слухалі разам Божае Слова, дзяліліся аплаткам са шчырымі пажаданнямі. За Вігілійным сталом панавала добрая атмасфера, якую спажывалі пад калядныя спевы. Духам адзінства, які адчуваў кожны прысутны пры святочным стале, прагнем дзяліцца з усімі, каго спаткаем падчас Святаў Божага Нараджэння.\nтэкст і фота с.Таццяна


Галоўная ➠ Рызыка ➠ Термопластичный матэрыял perflex ўжываецца для вырабу якасных зубных пратэзаў\nНайбольш аптымальным варыянтам для іх з'яўляецца прымяненне здымных зубных пратэзаў, для вытворчасці якіх выкарыстоўваецца термопластичный матэрыял Perflex. На сайце http://perflexrussia.ru/ можна азнаеміцца з перавагамі гэтага выдатнага матэрыялу, які валодае выдатнай биосовместимостью з тканінамі, якія знаходзяцца ў ротавай паражніны чалавека. На аснове гэтага термопластичного матэрыялу вырабляюцца часткова здымныя, поўныя зубныя пратэзы і міні-пратэзы.\nНекаторыя віды матэрыялу Perflex дазваляюць абыходзіцца без прымянення металічнага каркаса. За кошт гэтага можна вырабіць больш тонкі і эстэтычны пратэз, які мае дастатковую пругкасць і гнуткасць. Вытворчасць пратэзаў адбываецца ў кароткія тэрміны. Падчас фіксацыі гэтага выгляду пратэза выкарыстоўваюцца ретенционные зоны зубнога шэрагу, на якіх адбываецца ўстаноўка кламмера. Дзясна пры гэтым застаецца некранутай. Далейшыя этапы пратэзавання заключаюцца ў паліроўцы пратэза, якая забяспечвае яму выдатную гладкасць і хуткае прывыканне пацыента.\nІншая разнавіднасць термопластичного матэрыялу ўжываецца ў стварэнні частковых зубных пратэзаў. Такія пратэзы вельмі ўстойлівыя, выдатна фіксуюцца на зубах, не перашкаджаюць чалавеку, не выклікаюць у яго болю, ці пачуцці дыскамфорту. Нягледзячы на гнуткасць пратэз валодае добрай калянасцю. Дадатковае перавага – абсалютная гіпоаллергенность термопластичного матэрыялу, дзякуючы чаму адсутнічае рызыка ўзнікнення алергічных рэакцый у чалавека, які носіць зубны пратэз.\nАкрамя вышэйпералічаных пераваг, матэрыял Perflex дазваляе стварыць сапраўды эстэтычна прывабныя зубныя пратэзы, якія вернуць чалавеку не толькі страчаныя функцыі зубнога шэрагу, але і прыгожую ўсмешку. Для гэтага дастаткова толькі звярнуцца ў стаматалагічную клініку, спецыялісты якой маюць вопыт у выкарыстанні термопластичного матэрыялу.


Лукашэнка расказаў, навошта пацалаваў Каран | Krynica.info\nЛукашэнка расказаў, навошта пацалаваў Каран\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка 17 лістапада падчас прэс-канферэнцыі для расійскіх СМІ распавёў, навошта пацалаваў Каран падчас адкрыцця мячэці ў Мінску.\n«Мы з Рэджэпам Эрдаганам былі на адкрыцці гэтай мячэці. Яму падарылі Каран. Я першы раз бачыў, што ён так пацалаваў яго. І мне такі ж Каран. І што я павінен быў зрабіць? Я таксама паўтарыў гэты жэст », – адзначыў ён.\nПаводле яго, яго «ніхто не перахрысціў», а паступіў ён так, бо ў краіне жыве нямала мусульман і ён таксама з’яўляецца іх прэзідэнтам.\n«Што тычыцца рэлігіі, лозунг адзін – кожны знойдзе сваю дарогу да свайго храма», – дадаў ён.\nАдзначым, што Аляксандр Лукашэнка не толькі пацалаваў Каран, але і прыняў удзел у мусульманскай малітве.\nЛукашэнка: люблю лік 13\nПрэзідэнт таксама прызнаўся, што часта разлічвае на шанцаванне, а 13 – яго любімы лік.\n«Я 13 кіламетраў бягу. Калі я практыкаванні раблю – то 13 раз ці некалькі разоў па 13 разоў. Нават не ведаю, чаму так добра да гэтага ліку стаўлюся. Адзін з праваслаўных святароў мне неяк сказаў, што 13-ы лік – ледзь не Богам дадзены», – дадаў кіраўнік дзяржавы.\n18.11.2016 Беларусь| Тэгі: Лукашэнка, мусульмане, Навіна дня, праваслаўныя\nУ Мінску прайшла «ўрачыстая цырымонія» “Малітва за Беларусь”\nЛукашэнка і Эрдаган адкрылі мячэць у Мінску\nЛукашэнка хоча сустрэць у Менску Патрыярха Кірыла і Папу Францішка\nЛукашэнка: так, мы частка РПЦ, але мы абмяркуем пытанні самастойнасці\nКаталіцкія і пратэстанцкія семінарыі не атрымліваюць фінансавую дапамогу ад уладаў Беларусі


Трэйцяе Яна, разьдзел 1, Беларускі пераклад\n1 Старац — любаснаму Гаію, якога я ў ісьціне люблю. 2 Любасны! малюся, каб табе здаровілася і шчасьціла ва ўсім, як шчасьціць душы тваёй. 3 Бо я вельмі ўсьцешыўся, калі прыйшлі браты і засьведчылі пра тваю вернасьць, як ты ходзіш у ісьціне. 4 Няма мне большае радасьці, як чуць, што дзеці мае ходзяць у ісьціне. 5 Любасны! ты як верны дзееш у тым, што робіш братам і вандроўнікам; 6 яны засьведчылі перад царквою пра любоў тваю; ты добра зробіш, калі адпусьціш іх, як яно трэба дзеля Бога, 7 бо яны дзеля імя Ягонага пайшлі, ня ўзяўшы нічога ад язычнікаў. 8 Дык вось павінны мы прымаць іх такіх, каб зрабіцца спрыяльнікамі ісьціне. 9 Я пісаў быў царкве; але Дыятрэф, які любіць быць першым у іх, ня прымае нас. 10 Таму, калі я прыйду, дык узгадаю ўчынкі, якія ён робіць, ганячы словамі ліхімі нас, і, не задавальняючыся гэтым, і сам ня прымае братоў, і забараняе тым, што жадаюць прымаць, і выганяе іх з царквы. 11 Любасны! не ўпадабняйся ліхому, а добраму. Хто робіць дабро, той Божы; а хто робіць ліха, ня бачыў Бога. 12 Пра Дзімітрыя засьведчылі ўсе і сама ісьціна; сьведчым таксама і мы, і вы ведаеце, што сьведчаньне нашае ў ісьціне. 13 Многае меўся я напісаць; ды не хачу пісаць табе чарнілам і трысьцінкаю, 14 спадзяюся ж бо неўзабаве пабачыць цябе і пагутарыць вуснамі ў вусны. 15 Мір табе! вітаюць цябе сябры; павітай сяброў паіменна. Амін.\n2 John Chapter 1\tJude Chapter 1\nТрэйцяе Яна, разьдзел 1


ДЗЕДАВІЦА - МАШКАРА\nСубота, 18.09.2021, 22:02\n(інсекты рознага кшталту6 камары, мошкі і г. д., што збіраюцца ў кучу і таўкуцца ў паветры – “мак таўкуць”), у хрысціянізаванай беларускай традыцыі з’явілася дзякуючы чорту. Апошні захацеў зраўняцца з Богам у плане стварэння свету (вельмі пашыраны матыў – “стваральнае спаборніцтва” чорта з Богам).\nЧорт “узяў жменю пяску, шыбануў яго ўгору ды й кажа: “Ляцеце”, - а хто – забыўся сказаць. А тут як сыпануць мошкі, камары, авады ды ўсялякі гнюс…” Згодна з другім павер’ем, М., “якая таўчэцца на значнай вышыні, - гэта не што іншае, як душы памерлых…” Гэтыя душы, аказваецца, выпушчаныя на “прыхацку” і “перасушку”.\nПаводле розных прыкметаў і забабонаў М. устойліва звязана з гаспадаркай селяніна. Па – першае, машкара прадказвае надвор’е. Калі яна літаральна лезе ў вочы ці “таўчэ мак”, трэба чакаць дажджу.\nАле калі яна снуе на захадзе Сонца, увечары, то гэта прадказвае раніцай добрае надвор’е. па – другое, М. сімвалізуе сабой якасць ураджаю шматлікіх гаспадарчых культур: пшаніцы, аўсу, грэчкі, ільну.\nПаказальнікі добрага ўраджаю адмысловыя: вялікая колькасць М., значная вышыня іх палёту і нават ступень кудлатасці ножак. За М. не толькі статычна назіраюць, але і робяць наступныя дзеянні: “З – пад першых камароў, якія “таўкуцца”… трэба ўзяць жменюд зямлі і рассыпаць на градах, каб гародніна высока падымалася…”\nАдзначым “жменю зямлі”, бо менавіта з “жмені пяску” чорт і стварыў М. Добра ўплываць М. можа і на гаспадарчых птушак: прапануецца вышэй згаданую зямлю пакласці ў гняздо квактухі, каб вывадкі былі “надзейныя”.


Міністр культуры Беларусі аб новых літоўска-беларускіх фільмах, рэканструкцыі Старога замка ў Гродне і 500-гадовых творах — Новости — Новости и события Гродно. Вечерний Гродно\nМіністр культуры Беларусі Барыс Святлоў распавёў «Вячорцы» аб новых літоўска-беларускіх фільмах, поўнай бібліятэцы Францыска Скарыны і лёсе Старога замка ў Гродне.\nБарыс Уладзіміравіч, сёння, 29 красавіка, вы падпісалі пагадненне аб супрацоўніцтве з міністрам Літвы Шарунасам Біруцісам на бліжэйшыя два гады. Раскажыце, калі ласка, пра асноўныя моманты гэтага пагаднення.\nКожныя два гады мы падпісваем дакументы, якія ўдакладняюць вялікую праграмму культурнага супрацоўніцтва паміж Беларуссю і Літвой. Галоўная іх мэта — удакладніць і ўстанавіць канкрэтныя сувязі паміж установамі культуры. Функцыя міністэрстваў абедзвюх краін — гэта быць парасонам, які стварае ўмовы для рэалізацыі культурных стасункаў. А ўжо кожная арганізацыя павінна знайсці свайго партнера і развіваць гэтыя сувязі ў канкрэтных накірунках.\nПа-першае, мы дамовіліся аб сумесным супрацоўніцтве ў галіне кінематографа. У нас існуе база, «Беларусьфільм», якая яшчэ ў працэсе рэканструкцыі, але яе ўжо можна эксплуатаваць не толькі нашым, але і замежным кінематаграфістам. Падчас кінафестывалю «Лістапад», які будзе ў адпаведным месяцы, мы запросім дэлегацыю літоўскіх кінематаграфістаў, якіх мы пазнаёмім з нашай кінематаграфіяй, каб рабіць пасля сумесныя праекты. Ёсць дзяржаўнае фінансаванне як з боку Беларусі, так і з боку Літвы. Праекты выбіраюцца праз механізмы конкурсу. Мы маем агульную гісторыю з Літвой, а гістарычныя фільмы патрабуюць шмат грошай. Таму добра было б нашыя намаганні аб’яднаць.\nДругі накірунак — гэта тэатральнае мастацтва. Ёсць зацікаўленасць нашага тэатра Янкі Купалы ў запрашэнні літоўскага рэжысёра Оскараса Каршуноваса для таго, каб рэалізаваць на сцэне тэатра Янкі Купалы наш сумесны тэатральны праект ў 2017 годзе.\nЁсць шэраг прапаноў з боку нашых вышэйшых навучальных устаноў аб абмене студэнтамі. Нацыянальны гістарычны музея Беларусі прапанаваў абменьвацца спецыялістамі і праводзіць стажыроўкі ў галіне рэстаўрацыйных работ. Існуюць канкрэтныя прапановы аб усталяванні дошкі Якубу Коласу ў Вільні. Гэты праект ўжо рэалізуецца.\nВельмі буйны праект, які выходзіць па-за межы ўзаемаадносін паміж Беларуссю і Літвой, — гэта 500-годдзе першай кнігі Францыска Скарыны. У 2017 годзе мы будзем ладзіць вялікую выставу ў Мінску. Дзеля гэтага будзем прасіць усе замежныя бібліятэкі, якія маюць выданні Францыска Скарыны, каб яны далі свае арыгіналы. Таксама мы просім даць нам магчымасць перавесці гэтыя выданні ў лічбавы від. Ужо зараз рэалізуецца праект факсімільнага выдання ў Мінску поўнага збору твораў Францыска Скарыны: з 22 тамоў былі выдадзеныя 11. Гэты поўны збор факсімільных твораў будзе падараваны кожнай бібілятэцы, у тым ліку і шэрагу бібліятэк у Літве.\nЯкія культурныя падзеі вы можаце адзначыць па-за межамі Беларусі да канца года?\nУ самы бліжэйшы час будзе рэалізаваны праект, калі мы ў Ватыкане пакажам выставу праваслаўных і каталіцкіх ікон.\nСёння музеі спрабуюць новыя, больш інтэрактыўныя формы працы. Але наведвальнікаў у іх усё роўна няшмат. На вашую думку, што могуць зрабіць музеі сёння, каб прыцягнуць аўдыторыю?\nЯ з вамі не згаджуся. Па статыстыцы, колькасць наведвання музеяў павышаецца. Калі мы назіраем адток гледачоў ад тэатраў, то ў музеі глядач пайшоў. Па-першае, сваю ролю тут грае ноч музеяў. Прываблівае гледачоў таксама тое, што музеі імкнуцца пашыраць формы працы са сваімі наведвальнікамі і праводзіць канцэрты, творчыя сустрэчы. Па-другое, назіраецца вельмі цікавая тэндэнцыя: з’яўляецца шмат прыватных ініцыятываў, звязаных з калекцыянаваннем, з музейнай дзейнасцю. Мясцовыя жыхары, якія збіралі калекцыі для сябе, нясуць іх ў раённыя краязнаўчыя музеі, прапануюць экспанаванне сваёй калекцыі. Іншыя гараджане захапляюцца іх прыкладам. Я думаю, што ў хуткім часе музеі выйдуць на адно з першых месцаў па зацікаўленасці гледачоў.\nАпошнім часам некалькі замкаў былі адноўленыя дзякуючы праграме «Замкі Беларусі». Ці рэальна завершыць рэкаструкцыю Старога замка ў Гродне?\nГэта ўсё рэальна. Ніхто не адлучаў Гродна ад гэтай праграмы. У сувязі з тым, што цяпер існуюць пэўныя фінансавыя цяжкасці, мы трохі замарудзілі гэты працэс, не спыняючы рэалізацыю гэтай праграмы. Але тое, што аднаўленне Старога замка будзе даведзена да канца, гэта безумоўна.\nгродно, культура, Литва, министр культуры, новости, светлов, сотрудничество, старый замок, фильмы


Ірыну Халіп выклікалі ў міліцыю 19 сьнежня на 18:00\n17 сьнежань 2011, 16:13\nІрына Халіп мяркуе, што яе выклікалі ў міліцыю, каб яна ня ўдзельнічала ў акцыі салідарнасьці. Мікалая Статкевіча маглі зьмясьціць ў ПКТ, лічыць ягоная грамадзянская жонка. Вольга Бандарэнка апасаецца, што яе першае доўгатэрміновае спатканьне з мужам-палітвязьнем можа не адбыцца. Павал Севярынец і на «хіміі» ўдзельнічаў у падрыхтоўцы зьезду БХД. Мікалай Аўтуховіч трапіў у шпіталь пасьля спробы суіцыду.\nІрыне Халіп уручылі позву ў міліцыю на прафіляктычную размову, якая мусіць адбыцца ў вечар 19 сьнежня:\n«Да мяне прыйшоў участковы, які сказаў, што мусіць уручыць мне пад росьпіс павестку. Там напісана, што я мушу зьявіцца 19 сьнежня а 18 гадзіне ў крымінальна-выканаўчую інспэкцыю свайго Партызанскага раёну на размову пра тое, як я вытрымліваю ўмовы адбываньня пакараньня, а таксама для дачы нейкіх тлумачэньняў адносна майго ладу жыцьця і паводзінаў».\nІрына Халіп мяркуе, што час размовы выбраны невыпадкова, бо менавіта гэтым вечарам людзі будуць згадваць падзеі 19 сьнежня 2010 году і запальваць сьвечкі ў гонар палітвязьняў, якія дагэтуль знаходзяцца ў турмах.\nНапярэдадні Ірына Халіп наведала Дэпартамэнт выкананьня пакараньняў. Выканальнік абавязкаў кіраўніка дэпартамэнту Сяргей Працэнка патлумачыў, чаму ня выкананае ягонае абяцаньне дапусьціць адваката да Андрэя Саньнікава ў калёніі «Віцьба-3». «Хачу даю абяцаньне, хачу — забіраю», — перадала адказ міліцыянта Ірына Халіп.\nМікалая Статкевіча маглі пасьля карцэру зьмясьціць у памяшканьне камэрнага тыпу, мяркуе ягоная грамадзянская жонка Марына Адамовіч. Прыкметай гэтага жанчына лічыць тое, што ён не паведамляюць пра Статкевіча ніякіх зьвестак:\n«Нічога ня ведаем — гэта стандартны адказ. А збольшага ўвогуле не здымаюць слухаўку. І гэта падказвае, што факт мае месца».\nНічога ня ведаем — гэта стандартны адказ. А збольшага ўвогуле не здымаюць слухаўку.\nНа 20 сьнежня прызначана рэгістрацыя шлюбу Мікалая Статкевіча і Марыны Адамовіч, але жанчына не ўпэўненая, што яе пусьцяць у шклоўскую калёнію.\nБаіцца, што сарвецца першае доўгатэрміновае спатканьне з мужам і Вольга Бандарэнка, жонка Зьмітра Бандарэнкі, якога трымаюць у магілёўскай турме. Спатканьне прызначана на 21 сьнежня. Вольга кажа, што рыхтуецца да яго, але ня можа схаваць і дрэнных прадчуваньняў.\n«Мяркуючы па тым, што зараз адбываецца — з Андрэем, з Аўтуховічам, зь Міколам — я ўжо нічога добрага не чакаю».\nНа гэтым тыдні стала вядома, што лідэра «Маладога фронту» Зьмітра Дашкевіча зьмясьцілі ў ПКТ ажно да красавіка наступнага году. Больш лістоў Зьміцер пра сябе з глыбоцкай калёніі не дасылаў.\nПавал Севярынец, які адбывае 3 гады «хіміі» ў Пружанскім раёне, здолеў за мінулыя некалькі тыдняў сустрэцца зь вялікай колькасьцю аднадумцаў, якія сёньня ў Менску праводзяць зьезд БХД. На зьезьдзе быў зачытаны відэазварот Паўла Севярынца. Пра тое, ці адпусьцяць яго хаця б на навагоднія сьвяты ў адпачынак дамоў, Павал кажа стрымана:\n«Дагэтуль канчатковага рашэньня няма, бо трэба сабраць подпісы амаль усіх супрацоўнікаў камэндатуры, на гэта пойдзе тыдзень, а то і дзён 10».\nАд вязьняў Івацэвіцкай калёніі стала вядома, што палітвязень, былы прадпрымальнік з Ваўкавыску Мікалай Аўтуховіч нібыта рэзаў сабе вены на руках на знак пратэсту супраць бесчалавечнага зь ім абыходжаньня і спробаў прынізіць ягоную чалавечую годнасьць. Пасьля гэтага, паводле крыніц з калёніі, Аўтуховіч трапіў у турэмны шпіталь. Зьвесткі пра стан здароўя Мікалая Аўтуховіча і тое, што зь ім адбывалася ў апошнія дні, яшчэ правяраюцца.\n«Вязьні сумленьня ў Беларусі»


Галоўная ➠ Рызыка ➠ Працэдура абразаньня здольная прадухіліць рак прастаты\nВынікі даследаванняў 2114 мужчын паказалі, што тыя, каму зроблена абразанне ва ўзросце больш за 35 гадоў, маюць нашмат больш шанцаў не захварэць на рак прастаты, чым не абрэзаныя, на 45%.\nЯк паказваюць дадзеныя, рак прадсталёвай залозы менш распаўсюджаны сярод еўрапейскіх, а таксама мусульманскіх мужчын, якім была праведзена працэдура абразаньня. Эксперты да гэтага часу не могуць высветліць прычыны такога ўплыву. Але, падчас даследавання, пад увагу бралі спадчыннасць, этнічныя вытокі і старэнне удзельнікаў.\nСярод 178 чарнаскурых мужчын, якія таксама ўдзельнічалі ў даследаванні, рызыка захварэць на рак прастаты апынуўся ніжэй у 1,4 разы, чым сярод беласкурых мужчын. Што датычыцца абразаньня, то абрэзаныя мужчыны маюць на 60% больш шанцаў застацца здаровымі, чым тыя, каго не закрануў хірургічны нож.\nАдзін з даследчыкаў тлумачыць: «У адрозненне ад скуры, якая пакрывае нашы цела, унутраная паверхню крайняй плоці складаецца ў асноўным з неороговевшего эпітэлія слізістай абалонкі, у якую лёгка пранікаюць мікробы, якія выклікаюць інфекцыі».\nНавукоўцы не выявілі ніякай сувязі паміж дзіцячымі вакцынамі і аўтызмам


за два гады лекі падаражэлі ў два разы\nПрастудзіўся -- і якраз скончыліся пігулкі “Тэрапіну” (амэрыканскі аспірын), які добра мне памагае.\nПайшоў у аптэку, набыў новую баначку – аддаў 6300 рублёў. Вярнуўся дадому, дапіў апошнюю пігулку са старой – і раптам заўважыў цэтлік з коштам.\nУ 2007 годзе “Тэрапін” каштаваў 3460 рублёў, зараз – 6300. Даражэй амаль у два разы (а калі дакладна – на 82%)! А, помніцца, нядаўна чыноўнікі хлусілі казалі, што за згаданы пэрыяд лекі падаражэлі ўсяго на 20%...\nТаварышы, хто падлічыць?..\nлесапілка ў Белавескай Пушчы\nздымак Валера Друнчука, Радыё Свабода\nзацаніце нашу новую з Валошыным песьню HandMade\nНаша новая з Валошыным песьня. Пакуль што чарнавік, запісаны дома на мой хатні мікрафон. На ваш суд!..\nмузыка Яўген Валошын, словы Глеб Лабадзенка\nАнатоль Сыс. Журавы…\nЖуравы сьпяваюць палянэз і іх\nне шкада над беднай Беларусьсю\nі такім да сьмерці застануся\nжуравам ня трэба ў зорнае жніво\nколькі б нас пасьля Купалы ні жыло --\nплюнеш -- не паэты -- самазваншчына.\nАнатоль Сыс (1959-2005)\nпамёр Сяргей Міхалкоў\nАўтар "Дзядзі Сьцёпы", гімнаў СССР і Расеі памёр у Маскве на 97-м годзе жыцьця.\nНадрукавана ў сёньняшняй "Звяздзе" ў падборцы матэрыялаў пра стан беларускай мовы ў грамадстве.


У Кіеве затрымалі мужчыну, які выстраліў у твар пяцігадоваму хлопчыку\nХлопчыка паранілі каля крамы на вуліцы Шолам-Алейхема у Дзяснянскім раёне Кіева. Фота – «Інфарматар»\nЗдарэнне адбылося 1 лютага каля адной з крамаў на ўсходзе ўкраінскай сталіцы. Паводле паліцыі, паміж трыма мужчынамі адбылася слоўная сварка, адзін з іх хацеў стрэліць у апанента, але патрапіў у твар дзіцяці, якое выходзіла з крамы з мамай.\nПаліцыянты затрымалі зламысніка, падае «Сегодня». Супраць яго распачалі крымінальную справу за хуліганства. Мужчыну пагражае ад трох да сямі гадоў пазбаўлення волі.\nПаліцыя затрымлівае ўдзельнікаў сваркі. Фота – «Інфарматар»\nХлопчыка шпіталізавалі. Зараз яму аказваюць неабходную медычную дапамогу. Паводле некаторых украінскіх медыяў, куля патрапіла яму ў вока.\nСтраляніна становіцца ўсё больш шырокай з’явай ва Украіне. У пятніцу ў Дняпры ўзброены мужчына ўзяў у закладнікі 12-гадовую дзяўчынку.\nУ мінулую нядзелю падчас спрэчкі ў рэстарацыі агнём з пісталету п’яны мужчына параніў дваіх ахоўнікаў.\nНядаўна генеральны пракурор Юрый Луцэнка выступіў за легалізацыю зброі ў краіне. Паводле яго, у людзей на руках – ад 3 да 5 мільёнаў адзінак зброі, якую практычна немагчыма выявіць. Таму, на думку Луцэнкі, зброю трэба ўзаконіць.\nТэгі: вайна ў Данбасе, дзеці, зброя, здарэнне